IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Π.Σ. Απόλλων Παραλιμνίου

Ο Π.Σ. Απόλλων Παραλιμνίου είναι αθλητικό σωματείο στο Παραλίμνιο του νομού Σερρών στην Ελλάδα. Τα χρώματα του συλλόγου είναι το μπλε και το κίτρινο. Δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Τα εντός έδρας παιχνίδια της ομάδας διεξάγονται στο Δημοτικό Γήπεδο Παραλιμνίου, χωρητικότητας 800 θεατών.

 Ο Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Δημοτικού Διαμερίσματος Παραλιμνίου Δήμου Στρυμώνα «ο Απόλλων» ιδρύθηκε το 1970, έπειτα από συγχώνευση του Διγενή με τον Ηρακλή Παραλιμνίου. Την περίοδο 2000–01 η ομάδα κατέκτησε το πρώτο της Κύπελλο στην ΕΠΣ Σερρών. Ακολούθησε η ακόμη πιο επιτυχημένη περίοδος 2001–02, κατά την οποία κατέκτησε το Πρωτάθλημα και το Κύπελλο της ΕΠΣ Σερρών. Έκτοτε αγωνίστηκε για πέντε συνεχείς περιόδους στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής κατηγορίας. Την περίοδο 2004–05 πήρε ξανά το Κύπελλο της ΕΠΣ Σερρών, ενώ την περίοδο 2007–08 επέστρεψε στις τοπικές κατηγορίες. Η ομάδα αναδείχθηκε κυπελλούχος για τέταρτη φορά την περίοδο 2012–13, ενώ πέτυχε για δεύτερη φορά νταμπλ την περίοδο 2014–15, κατακτώντας για δεύτερη φορά το πρωτάθλημα και για πέμπτη φορά το κύπελλο της ΕΠΣ Σερρών. Στο τέλος της περιόδου, μετείχε στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΕΠΣ 2014–15 όπου τοποθετήθηκε στο 2ο Όμιλο, χωρίς να καταφέρει να προβιβαστεί στη Γ΄ Εθνική. Την αμέσως επόμενη περίοδο, 2015–16, αναδείχθηκε και πάλι πρωταθλήτρια ενώ στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΕΠΣ 2015–16 κατέλαβε τη 2η θέση του 2ου Ομίλου, πετυχαίνοντας έτσι για πρώτη φορά την άνοδο στη Γ΄ Εθνική. Ο Απόλλων Παραλιμνίου επικράτησε στην παράταση με 2-1 του Αγίου Νικολάου στην Κρήτη, πήρε την πρόκριση στα προημιτελικά του Κυπέλλου Ελλάδας της περιόδου 2022–23 και έγραψε ιστορία καθώς έγινε η πρώτη ομάδα Γ' Εθνικής που φτάνει στους "8" του Κυπέλλου Ελλάδας. Γ΄ Εθνική 1 Πρωτάθλημα: 2017-2018 Κύπελλο Ελλάδας Προημιτελικά: 2022-2023 Πρωτάθλημα Σερρών 3 τίτλοι: 2001-02, 2014-15, 2015-16 Κύπελλο Σερρών 8 τίτλοι: 2000-01, 2001-02, 2004-05, 2012-13, 2014-15, 2017-18, 2021-22, 2022-23 Φιναλίστ: 2003-04, 2018–19 Μπαράζ Ανόδου Γ΄ Εθνικής 2017-2018 Νταμπλ Γ΄ Εθνικής και Κυπέλλου Σερρών 2017-2018 Δ΄ Εθνική: 2002–03 Δ΄ Εθνική: 2003–04 Δ΄ Εθνική: 2004–05 Δ΄ Εθνική: 2005–06 Δ΄ Εθνική: 2006–07 Γ΄ Εθνική: 2016–17 Γ΄ Εθνική: 2017–18 Γ΄ Εθνική: 2018–19 Γ΄ Εθνική (4ο επίπεδο): 2019–20 Γ΄ Εθνική (4ο επίπεδο): 2020–21 Γ΄ Εθνική: 2021–22 Γ΄ Εθνική: 2022–23 Γ΄ Εθνική: 2023–24 Επίσημος ιστότοπος Σελίδα στο Transfermarkt
Γεώργιος Φρειδερίκος του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ

Ο Γεώργιος Φρειδερίκος ο πρεσβύτερος, γερμ. Georg Friedrich der Ältere (5 Απριλίου 1539 - 25 Απριλίου 1603) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν μαργράβος του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ (1543-1603) και του Βρανδεμβούργου-Κούλμμπαχ (1553-1603).

 Ήταν ο μόνος γιος του Γεωργίου, μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ και της Αιμιλίας των Βέττιν, κόρης του Ερρίκου Δ΄ δούκα της Σαξονίας. Το 1603 απεβίωσε στο Άνσμπαχ σε ηλικία 64 ετών και τον διαδέχθηκαν οι εγγονοί του δεύτερου εξαδέλφου του, Ιωακείμ Ερνέστος στο Άνσμπαχ και Χριστιανός στο Κούλμμπαχ (πρωτεύουσα του Μπαϊρόιτ). Νυμφεύτηκε πρώτα το 1559 την Ελισάβετ των Χοεντσόλερν, κόρη του δεύτερου εξαδέλφου του Ιωάννη μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Κυστρίν. Το 1578 απεβίωσε η Ελισάβετ και ο Γεώργιος-Φρειδερίκος έκανε δεύτερο γάμο με τη Σοφία των Γουέλφων, κόρη του Γουλιέλμου ΣΤ΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους του. Hermann Grote "Stammtafeln Europäische Herrscher- und Fürstanhäuser" Leipzig 1877, reprint Verlag-Leipzig, ISBN 3-8262-0710-6.
Αεροφάρος

Για την διευκόλυνση της αεροναυτιλίας σε ορισμένα σημεία εγκαθίστανται οι Αεροφάροι (air lights, air Lt.) που πολλές φορές τυγχάνουν και ευρείας χρήσης από τους ναυτιλλόμενους που και για τον λόγο αυτόν, ειδικά όσοι είναι παράκτιοι, σημειώνονται και στους ναυτικούς χάρτες και Φαροδείκτες, προτασσόμενης της λέξης AERO ή AIR. Η χρησιμοποίησή τους όμως από πλευράς ναυτιλλόμενων, ως μέσον αναγνώρισης, θά πρέπει να γίνεται με ιδιαίτερη προσοχή καθόσον οποιαδήποτε αλλαγή θέσης ή χαρακτηριστικού τους πιθανόν να μην έχει καταχωρηθή στα ναυτιλιακά βοηθήματα, ως μη αφορώντα άμεσα τους ναυτιλλόμενους.

 Οι Αεροφάροι εξυπηρετούν πρωτίστως την με κάθε πτητικό μέσο αεροπλοΐα. Τοποθετούνται κυρίως σε αεροδρόμια και συνηθέστερα επί των πύργων ελέγχου αυτών, ώστε να έχουν το μεγαλύτερο δυνατό πεδίο ορίζοντα όπου και σηματοδοτούν «κατ΄ όψη» τη θέση του χώρου τους στους πιλότους που προσεγγίζουν. Οι Αεροφάροι είναι περιστροφικοί περίβλεπτοι (= φωτοβολούν 360°) και εκπέμπουν δέσμη φωτός μονόχρωμη ή εναλλασσόμενη δίχρωμη μεταξύ των χρωμάτων λευκό, πράσινο και κίτρινο. Η ταχύτητα περιστροφής και ο συνδυασμός των χρωμάτων εκάστου αεροφάρου προσδιορίζεται πάντα από τους εθνικούς φορείς των χωρών που εποπτεύουν αυτούς. Αεροφάρους φέρουν επίσης τα αεροπλανοφόρα, ελικοπτεροφόρα φρεγάτες, καθώς και πολύ μεγάλα κρουαζιερόπλοια, δεξαμενόπλοια, θαλαμηγοί, ωκεάνια ναυαγοσωστικά που διαθέτουν ελικοδρόμια, καλούμενοι «επίνειοι αεροφάροι» σε αντιδιαστολή με εκείνους «της ξηράς», καθώς και κάποια μεγάλα νοσοκομεία ή βιομηχανικές εγκαταστάσεις που διαθέτουν ομοίως ελικοδρόμια. Εκτός της περίπτωσης των αεροπλανοφόρων σ΄ όλες τις άλλες περιπτώσεις οι φερόμενοι αεροφάροι περισσότερο σηματοδοτούν τον χώρο του ελικοδρομίου και δεν είναι περιστροφικοί αλλά αναλάμποντες σταθεροί που εκπέμπουν σε ορισμένο τομέα του ορίζοντα, καθ΄ ύψος και κατά εύρος, το λατινικό γράμμα Η (Helicodrome) σε ομάδες των 4 βραχέων αναλαμπών κατά το μορσικό αλφάβητο (* * * *), τρεις έως πέντε φορές ανά λεπτό, σημαίνοντας ταυτόχρονα και την ασφαλή κατεύθυνση προσέγγισης, ελεύθερης εμποδίων. Αεροφάρος που εκπέμπει μεταξύ των εναλλασσομένων χρωμάτων λευκή αναλάμπουσα μονή ή διπλή δέσμη φωτός πρόκειται για στρατιωτική εγκατάσταση (αεροδρόμιο) και χρήζει ιδιαίτερης προσοχής.
Προστάτης και πολιούχος άγιος

Ο προστάτης άγιος είναι ένας άγιος που στην Ρωμαιοκαθολική και την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία θεωρείται σαν ουράνιος μεσολαβητής για ένα έθνος, μέρος, τέχνη, δραστηριότητα, επάγγελμα, τάξη, ομάδα ατόμων, οικογένεια, άτομα, ιδρύματα, οργανώσεις κ.τ.λ. Στην αγγλική γλώσσα η λέξη patron, προστάτης, καλύπτει όλα τα παραπάνω, ενώ στην ελληνική ο προστάτης μιας πόλης ή χωριού, και κατ’ επέκταση ενός τόπου ή χώρας ονομάζεται πολιούχος άγιος. Οι Καθολικοί πιστεύουν ότι οι προστάτες άγιοι, έχοντας ήδη μεταβεί στο μεταφυσικό, μπορούν να παρεμβαίνουν με επιτυχία για τις ανάγκες αυτών που προστατεύουν.

 Οι άγιοι γίνονται συχνά προστάτες των τόπων όπου γεννήθηκαν και δραστηριοποιήθηκαν. Όμως υπήρξαν περιπτώσεις στη Μεσαιωνική Ευρώπη, όπου μια πόλη που έγινε σημαντική μετέφερε στον καθεδρικό της λείψανα αγίου που έζησε και θάφτηκε αλλού, και τον έκανε προστάτη της πόλεως – με αυτήν την πρακτική να προσδίδει μεγάλο κύρος στην πόλη. Στην Λατινική Αμερική και τις Φιλιππίνες, οι Ισπανοί και Πορτογάλοι εξερευνητές συχνά έδιναν σε ένα μέρος το όνομα του αγίου ή αγίας που γιόρταζε την πρώτη φορά που το επισκεπτόταν, και έτσι αυτός ο άγιος ή αγία γινόταν προστάτης εκείνου του τόπου. Τα επαγγέλματα συχνά έχουν για προστάτη άγιο ο οποίος είχε με τον ένα ή άλλο τρόπο σχέση με αυτό. Όταν τέτοιος άγιος δεν υπάρχει, ένα επάγγελμα μπορεί να έχει προστάτη έναν άγιο του οποίου η πράξεις ή θαύματα με κάποιο τρόπο μπορεί να σχετιστούν με το επάγγελμα. Για παράδειγμα, όταν εμφανίστηκε το πριν άγνωστο επάγγελμα του φωτογράφου το 19ο αιώνα, προστάτης έγινε η Αγία Βερόνικα, καθώς στο πέπλο της αποτυπώθηκε με θαυματουργό τρόπο το πρόσωπο του Ιησού, αφού το είχε σκουπίσει από το αίμα και τον ιδρώτα του. Η τίμηση και αναγνώριση των προστατών αγίων και γενικά των αγίων συναντάται στην Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, την Ορθόδοξη Εκκλησία, τις Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες, καθώς και στις Προχαλκηδόνιες Εκκλησίες και τον Αγγλικανισμό. Όμως, σε γενικές γραμμές αποθαρρύνεται σε κλάδους του Προτεσταντισμού όπως ο Καλβινισμός, όπου αυτή η πρακτική θεωρείται μια μορφή ειδωλολατρίας. Κατάλογος πόλεων και πολιούχων αγίων Catholic Online: Patron Saints Henry Parkinson (1913). «Patron Saints». Catholic Encyclopedia. New York: Robert Appleton Company. «Patron Saint». Encyclopedia Americana. 1920. (Αγγλικά) Ορθόδοξος Συναξαριστής-Πολιούχοι
Ανδρέας Μιχαλόπουλος (ποδοσφαιριστής)

Ο Ανδρέας Μιχαλόπουλος (Πάτρα 23 Φεβρουαρίου 1948 – 4 Ιανουαρίου 2022) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος υπήρξε και προπονητής. Απεβίωσε σε ηλικία 73 ετών στις 4 Ιανουαρίου 2022.

 Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τον Πανιώνιο Πατρών και το 1966 πήγε στην Παναχαϊκή στην οποία αγωνίστηκε μέχρι και το 1979. Συνέδεσε το όνομα του με τη μεγάλη ομάδα της Παναχαϊκής που αγωνίστηκε στην Ευρώπη και στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, ενώ δύο σοβαροί τραυματισμοί που υπέστη επισκίασαν την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία στη συνέχεια. Ακολούθως τη σεζόν 1979-80 αγωνίστηκε με τον Α.Π.Σ. Πάτραι και τις χρονιές 1980-81 και 1981-82 με την Αχαϊκή, την οποία οδήγησε μάλιστα ως παίκτης προπονητής στη Β΄ Εθνική το 1981. Αγωνίστηκε μία φορά με την Εθνική Ελλάδας το 1973. Έχει αγωνιστεί στην Εθνική Ενόπλων με την όποια κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο Ενόπλων το 1969 και την 3η θέση το 1972. Υπήρξε επίσης μέλος της Εθνικής Ελπίδων, η οποία το 1971 κατέκτησε το 4ο Βαλκανικό Κύπελλο. Αργότερα, ο Μιχαλόπουλος έγινε προπονητής ποδοσφαίρου. Είχε καθίσει στον πάγκο πολλών ομάδων, ανάμεσα τους η Παναχαΐκή, η Θύελλα Πατρών, ο Α.Ο. Ξάνθη, η ΑΕΛ, ο Λεβαδειακός, ο ΠΑΣ Γιάννινα, ο Απόλλων Αθηνών, η Εθνική Ελπίδων και ο Πανιώνιος. Ο Ανδρέας Μιχαλόπουλος στο transfermarkt
Λούτσιο Μπίνι

Ο Λούτσιο Μπίνι (ιταλ: Lucio Bini) (Ρώμη, 18 Σεπτεμβρίου 1908 - Ρώμη, 15 Αυγούστου 1964) υπήρξε ένας Ιταλός ψυχίατρος και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο La Sapienza της Ρώμης. Μαζί με τον Ούγκο Τσερλέτι, επινόησαν την ηλεκτροσπασμοθεραπεία.

 Γεννήθηκε στη Ρώμη στις 18 Σεπτεμβρίου του 1908 . Όταν ολοκλήρωσε τις βασικές του σπουδές, γράφτηκε το 1926 στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Ρώμης. Κατά τα έτη 1926 - 1931 υπήρξε μαθητής του Ινστιτούτου Ανατομίας, όπου έμαθε τις γενικές βιολογικές και ιστολογικές τεχνικές και πριν ακόμη αποφοιτήσει, είχε πραγματοποιήσει κάποιες μελέτες στον τομέα της γενικής βιολογίας. Τον Ιούλιο του 1932, ο Λούτσιο Μπίνι έλαβε το πτυχίο του και μετά από μια σύντομη παραμονή, ως βοηθός, σε ένα από τα νοσοκομεία της Ρώμης, πήγε στη Βιέννη, σε ένα εργαστήριο νευροπαθολογίας και συνέχισε στη νευροψυχιατρική κλινική της πόλης. Εκείνη την εποχή είχε αρχίσει η μελέτη και η εφαρμογή των πρώτων θεραπειών στον τομέα της ψυχιατρικής και ο Λούτσιο Μπίνι ήταν ο πρώτος, ο οποίος εισήγαγε τη "θεραπεία με ινσουλινικό σοκ" στην Ιταλία, θεραπεία την οποία εμπνεύστηκε, το 1927, ο Πολωνός νευρολόγος και ψυχίατρος, Μάνφρεντ Σάκελ. Η συγκεκριμένη θεραπεία, μαζί με την πυρετοθεραπεία, τη φαρμακολογική πρόκληση σπασμών και την ηλεκτροσπασμοθεραπεία (ηλεκτροσόκ), υπήρξε η πρώτη μη ψυχοθεραπευτική προσπάθεια αντιμετώπισης ορισμένων ψυχιατρικών ασθενειών όπως η κατάθλιψη και η σχιζοφρένεια. Η ανακάλυψη της ηλεκτροσπασμοθεραπείας από τον Λούτσιο Μπίνι σε συνεργασία με τον Ούγκο Τσερλέτι, το 1937 και η πρώτη εφαρμογή, τον Απρίλιο του 1938, αποτέλεσε σταθμό στην ιστορία της ψυχιατρικής επιστήμης. Γι'αυτή τους την ανακάλυψη, οι δύο επιστήμονες προτάθηκαν για το βραβείο Νόμπελ, το οποίο τελικά δεν κατάφεραν να κερδίσουν.Το 1938, έλαβε τη θέση του βοηθού στη νευροψυχιατρική κλινική του Πανεπιστημίου La Sapienza της Ρώμης και το 1943 έλαβε τον τίτλο του επίκουρου καθηγητή. Το 1958, ο Λούτσιο Μπίνι έγινε καθηγητής και δίδασκε στους ειδικευόμενους ιατρούς και διορίστηκε διευθυντής της νευρολογικής κλινικής του νοσοκομείου της Ρώμης. Πέθανε στις 15 Αυγούστου 1964, στη Ρώμη. Der durch elektrischen Strom erzengte Krampfanfall (Elektroshock), in Comptes Rend. du Congrès (III) neurologique international, Copenhagen 1939. L'elettroschock, in Boll. ed Atti della R. Accademia Med. di Roma, LXIV (1938), pp. 136–138 L'elettroshock, Reggio Emilia 1941. Microglioblastomatosi sistematica periventricolare, in Riv. di biologia, Perugia 1960, pp. 131–146 Dizionario Biografico degli Italiani - Volume 10 (1968),Treccani,L'Enciclopedia Italiana.[1] Kalinowsky, LB: Lucio Bini (1908–1964). Am J Psychiatry (1965) Apr;121:1041-2. Ούγκο Τσερλέτι
Ιουλιανός μπεν Σαμπάρ

Ο Ιουλιανός, ο γιος το Σαμπάρ ή του Σαχίρ, ελληνοποιημένα Σαβαρίδης, ήταν ένας μεσσιανικός ηγέτης των Σαμαρειτών, που ηγήθηκε μίας εξέγερσης εναντίον της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κατά τις αρχές του 6ου αι., η οποία όμως απέτυχε.

 Το 529 ο Ιουλιανός ηγήθηκε μίας εξέγερσης εναντίον της Ρωμανίας, που είχε τότε Αυτοκράτορα τον Ιουστινιανό Α΄, διότι η νομοθεσία του απαγόρευε τη θρησκεία των Σαμαριτών, σύμφωνα με τον Προκόπιο. Ωστόσο ο Κύριλλος ο Σκυθοπολίτης ισχυρίζεται ότι η αιτία ήταν η ένταση με τους Χριστιανούς. Ο Ιουλιανός ανακήρυξε τον εαυτό του βασιλιά του Ισραήλ, παίρνοντας ως πρότυπό του τον Ιεροβοάμ και οδήγησε έναν στρατό Σαμαρειτών να λεηλατήσει τις πόλεις Σκυθόπολη, Καισάρεια Μαριτίμα, Νεάπολη, Βηθλεέμ και Εμμαούς. Ως το 530 είχε επιτύχει στο να καταλάβει όλη τη Σαμάρια. Η εξέγερση σημαδεύτηκε από μεγάλης κλίμακας σφαγές των Χριστιανών και καταστροφές εκκλησιών. Ο Ιουστινιανός Α΄ ζήτησε τη συνδρομή των Γασσανιδών και ως το 531 είχε κατασταλεί η εξέγερση. Ο Ιουλιανός αποκεφαλίστηκε σύμφωνα με τον Θεοφάνη τον Ομολογητή. Δεκάδες χιλιάδες Σαμαρειτών σκοτώθηκαν και σκλαβώθηκαν και πολλοί πωλήθηκαν ως δούλοι σε όλη τη Μέση Ανατολή. Άλλοι πωλήθηκαν τόσο μακριά όσο η Περσία των Σασσανιδών, όπου οι απόγονοί τους θα περιλαμβανόταν στην Περσική εισβολή στην Παλαιστίνη 85 έτη μετά. Η εξέγερση του Ιουλιανού έχει συγκριθεί με την εξέγερση του Μπαρ Κοκμπά, που είχε γίνει 400 έτη πριν. Και οι δύο εξεγέρσεις ήταν ενάντια στην ξένη αυτοκρατορική κατοχή, οδηγήθηκαν από αυτο-ανακηρυχθέντες Μεσσίες και ήταν στην αρχή επιτυχείς, ενώ μετά κατεστάλησαν βάναυσα. Ωστόσο ανόμοια με τους Εβραίους, η Σαμαρειτική κοινότητα δεν ανέκαμψε ποτέ από την εθνική της κάθαρση και από τότε είναι μία μειοψηφία στη Σαμάρια. Irfan Shahîd Byzantium and the Arabs in the Sixth Century, Volume 2, Part 2 Harvard University Press (2010) p8 Alan David Crown The Samaritans Coronet Books (1989) pp74-75 Timothy E. Gregory "A History of Byzantium", Volume 2, Blackwell Publishing (2005) p135
Μικροχώρι Καβάλας

Για οικισμούς στην Ελλάδα με το ίδιο όνομα στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Μικροχώρι (αποσαφήνιση) Το Μικροχώρι, είναι πεδινό χωριό της Καβάλας σε υψόμετρο 55 μέτρα.

 Το Μικροχώρι βρίσκεται βορειοδυτικά της πόλης της Καβάλας σε απόσταση 10 χλμ. και νότια των Φιλίππων στα 28,5 χλμ.. Το χωριό είναι κτισμένο δυτικά της ΕΟ Δράμας - Καβάλας, ανάμεσα στο Πολύστυλο (Β.-ΒΔ.), Δάτο (ΒΔ.) και Αμυγδαλεώνα (Δ.-ΒΔ.). Ως οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Πολυστύλου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Πολύστυλο και το Δάτο αποτελούν την τοπική κοινότητα Πολυστύλου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Φιλίππων του δήμου Καβάλας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 55 κατοίκους.
Σκεπαστό Αχαΐας

Το Σκεπαστό είναι μία από τις μεγαλύτερες σε πληθυσμό Τοπικές Κοινότητες του Δήμου Καλαβρύτων, μερικά χιλιόμετρα από τα Καλάβρυτα, απέναντι από την Ιστορική Μονή της Αγίας Λαύρας, σε υψόμετρο 819 μέτρων. Στην απογραφή του 2011 βρέθηκε να έχει πληθυσμό 514 κατοίκους.

 Είναι ένα από τα παλαιότερα χωριά της περιοχής. Η ιστορία του ανάγεται στον 15° αιώνα. Συμμετείχε ενεργά στους αγώνες του έθνους, ιδιαίτερα κατά την Επανάσταση του 1821. Προπολεμικά παρουσίαζε μεγάλη οικονομική ανάπτυξη. Το χωριό βομβαρδίστηκε στις 29 Νοεμβρίου του 1943, γιατί υπήρξε το κέντρο αντιστασιακών οργανώσεων. 13 κάτοικοι σκοτώθηκαν και αρκετοί τραυματίστηκαν. Στο Σκεπαστό γεννήθηκε ο ιερομόναχος Τιμόθεος Βερύνης, ηγούμενος της μονής Αγίας Λαύρας κατά τον 18ο αιώνα. Το Σκεπαστό συγκρατεί σημαντικό δυναμικό νέων ανθρώπων που παρέμειναν στον τόπο τους με κυριότερη ασχολία την αγροτοκτηνοτροφία. Τα τελευταία χρόνια οι ασχολίες των κατοίκων διευρύνθηκαν με νέες δραστηριότητες γύρω από την επεκτεινόμενη τουριστική ανάπτυξη της ευρύτερης περιοχής. Στο χωριό δραστηριοποιούνται ο «Πολιτιστικός Σύλλογος Νέων Σκεπαστού», ο οποίος πραγματοποιεί δραστηριότητες μορφωτικού - εκπολιτιστικού και κοινωνικού χαρακτήρα και ο «Αθλητικός Όμιλος Σκεπαστού». Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Γεώργιος Παπανδρέου, Καλαβρυτινή επετηρίς: ήτοι πραγματεία περί της ιστορικής των Καλαβρύτων επαρχίας, Εκδότης Μιχαήλ Ι. Σαλιβέρος, Εν Αθήναις 1906. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.
Αλαρό

Το Αλαρό (ισπανικά: Alaró)είναι μια ισπανική πόλη και δήμος, που βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της Μαγιόρκα, στις Βαλεαρίδες Νήσους. Συνορεύει με τους δήμους Κονσέλ, Μπινισαλέμ, Γιοσέτα, Μανκόρ ντελ Βάγιε, Εσκόρκα, Μπουνιόλα και Σάντα Μαρία ντελ Καμίνο.

 Η καταγωγή της πόλης χρονολογείται στην ισλαμική εποχή, στην αγροικία του Ολορόν. Η πρώτη τεκμηριωμένη ιστορία της ξεκινά το δέκατο τρίτο αιώνα, κατά τη διάρκεια της ανακατάληψης της Μαγιόρκα, όπου έχουμε πληροφορίες για την ύπαρξη του κάστρου της πόλης στο κέντρο της. Κατά τη διάρκεια της κατοχής του Βασιλείου της Μαγιόρκα από την Αραγονία, οι Μουσουλμάνοι κάτοικοι αντιστάθηκαν στο Κάστρο του Αλαρό -ένα από τα μοναδικά κάστρα Roquers στη Μαγιόρκα, ενώ θεωρείται ως ένα από τα τελευταία μέρη όπου συνέβη η χριστιανική επανάκτηση.Η πόλη ήταν η πρώτη που απέκτησε ένα αστικό δίκτυο ηλεκτρικής ενέργειας στο νησί, γεγονός το οποίο εγκαινιάστηκε στις 15 Αυγούστου 1901. Επί του παρόντος, το ηλεκτρικό δίκτυο είναι ενωμένο με το υπόλοιπο νησί, αλλά ως ένδειξη του πόσο σημαντικό ήταν για το νησί της Μαγιόρκα, στις 8 Μαΐου 2000, το Συμβούλιο του Νησιού της Μαγιόρκα χαρακτήρησε τον πύργο του παλιού εργοστασίου ως μνημείο πολιτιστικού ενδιαφέροντος. Μια από τις σημαντικότερες οικονομικές δραστηριότητες για χρόνια στο Αλαρό ήταν η βιομηχανία υποδημάτων. Ο Δήμος του Αλαρό είχε κάποτε περίπου 30 εργοστάσια και πάνω από 2.000 άτομα εργαζόμενους σε αυτή τη δραστηριότητα. Σήμερα, η βιομηχανία αυτή έχει μειωθεί στο ελάχιστο, καθώς υπάρχει μία μόνο σημαντική εταιρεία σε αυτόν τον τομέα. Παλαιότερα υπήρχαν επίσης σημαντικά ορυχεία λιγνίτη, τα οποία σχετίζονταν με δραστηριότητες παραγωγής και διανομής ηλεκτρικής ενέργειας. Για κάποιο χρονικό διάστημα ανήκαν στην εταιρεία ηλεκτρισμού GESA (τώρα μέρος του ομίλου Endesa) Σήμερα, η πόλη του Αλαρό, όπως και πολλές άλλες στο νησί, έχει γίνει μια προαστιακή πόλη, με τους περισσότερους κατοίκους της να εργάζονται στην πρωτεύουσα του νησιού (Πάλμα ντε Μαγιόρκα).
Πλαγιάρι

Για οικισμό με το ίδιο όνομα δείτε: Πλαγιάρι Γιαννιτσών Το Πλαγιάρι (επίσημη ονομασία Πλαγιάριον) είναι κωμόπολη του Δήμου Θέρμης στην Περιφερειακή Ενότητα Θεσσαλονίκης που βρίσκεται στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας όπως διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα “Καλλικράτης”. Έδρα του δήμου είναι η Θέρμη και ανήκει στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας. Έχει υψόμετρο 135 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας. Σε ανάμνηση του Πλαγιαρίου της Ανατολικής Θράκης οι πρόσφυγες κάτοικοι που δημιούργησαν τον οικισμό τον ονόμασαν Νέο Πλαγιάρι.

 Το Πλαγιάρι βρίσκεται 22 χλμ. νοτίως του κέντρου της Θεσσαλονίκης, συνορεύει με το Αεροδρόμιο "Μακεδονία" και εκτείνεται μέχρι τον Θερμαϊκό Κόλπο. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Θέρμης και κατά την Απογραφή του 2011 ο πραγματικός πληθυσμός του ανερχόταν σε 5.392 κατοίκους. Κατά τη Βυζαντινή περίοδο, ονομάζονταν Αγάθη. Κατά την Οθωμανική κατάκτηση η Αγάθη ερήμωσε και συνοικίστηκε από μουσουλμάνους. Σε όλη τη διάρκεια της τουρκοκρατίας ήταν μουσουλμανικό χωριό με το όνομα Ουζούν Αλί και μετονομάστηκε σε Πλαγιάρι το 1926. Σε όλη τη διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας ανήκε διοικητικά στο ναχιγιέ της Καλαμαριάς και φορολογικά στο χάσι του Λόγγου.Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών, το 1922 εγκαταστάθηκαν στην περιοχή 36 οικογένειες από το Πλαγιάρι, το Σχολάρι και το Αγγελοχώρι της Ανατολικής Θράκης. Σε ανάμνηση του Πλαγιαρίου της Ανατολικής Θράκης οι πρόσφυγες κάτοικοι ονόμασαν τον καινούργιο οικισμό Νέο Πλαγιάρι. Τα τελευταία χρόνια, μετά το σεισμό του 1978, το Πλαγιάρι γνωρίζει μεγάλη οικιστική ανάπτυξη και ο πληθυσμός του αυξήθηκε ραγδαία. Η πορεία του πληθυσμού, μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, σύμφωνα με τις απογραφές είναι:
Χούλιο Κασάρες

Ο Χούλιο Κασάρες (Julio Casares, Γρανάδα, 1877 - Μαδρίτη, 1964) ήταν Ισπανός φιλόλογος, διπλωμάτης και μουσικός, μέλος της Βασιλικής Ισπανικής Ακαδημίας και γνωστός για το λεξικογραφικό του έργο.

 Παρότι ξεκίνησε την καριέρα του ως βιολιστής, σύντομα εντάχθηκε στο διπλωματικό σώμα όπου εργάστηκε ως μεταφραστής και διερμηνέας δεδομένου ότι κατείχε πολλές ξένες γλώσσες. Εντάχθηκε στην Ισπανική Ακαδημία το 1921 και το 1935 εργάστηκε ως αντιπρόσωπος της Δεύτερης Ισπανικής Δημοκρατίας στην Κοινωνία των Εθνών για να συνεχίσει σε θέσεις σχετικές με τη διερμηνεία και με το πέρας του Ισπανικού Εμφυλίου.Το γνωστότερο έργο του, το Diccionario ideológico de la lengua española, εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1942. Αποτελεί το μοναδικό αντίστροφο λεξικό της ισπανικής γλώσσας όπου οι λέξεις ταξινομούνται με βάση το νόημα και όχι τη λεξική τους μορφή. Επίσης συνεργάστηκε στο Diccionario Histórico de la Lengua Española με έτερους λεξικογράφους όπως τον Μανουέλ Σέκο και γλωσσολόγους όπως τον Ραφαέλ Λαπέσα. Θεματική σελίδα αφιερωμένη στον Χούλιο Κασάρες
Τεύκτρο το πόλιο

Το Τεύκτρο το πόλιο, λατ. (Teucrium polio-λαμπρύνω), είναι πόα της υποοικογένειας των Τευκτριδών (Teucrioideae), γνωστό στην Κρήτη ως Αντωναίδα και στις υπόλοιπες περιοχές της Ελλάδας ως βότανο της Παναγιάς, αμάραντο της Παναγιάς επειδή κοσμεί τα εικονοστάσια των σπιτιών, καθόσον αποξηραμένο παραμένει αμάραντο, λαγοκοιμιθιά, λιβανόχορτο, ύσσωπος κ.ά. Αναφέρεται από τον Διοσκουρίδη και από τον Θεόφραστο. Η επιστημονική του ονομασία πιστεύεται ότι αναφέρεται στον ήρωα του Τρωικού πολέμου τον Τεύκτρο.

 Είναι αυτοφυές, βρίσκεται σε βραχώδεις και ξηρές περιοχές της Μεσογείου. Το ύψος του δεν ξεπερνάει τα 30 εκατοστά και ανθίζει από το μήνα Μάιο έως τον Αύγουστο. Τα άνθη του είναι μικρά λευκά και άοσμα. Πολυετής αειθαλής πόα με γκριζωπό, αρωματικό φύλλωμα και κίτρινα άνθη το καλοκαίρι και το φθινόπωρο. Αναπτύσσεται σε ηλιόλουστες θέσεις και άγονα, ξηρά, ουδέτερα ή αλκαλικά εδάφη. Χρησιμοποιείται κυρίως ως αποξηραμένο για καλλωπιστικούς και θρησκευτικούς λόγους αλλά και με τη μορφή αφεψήματος ως υπογλυκαιμικό, υποτασικό, τονωτικό κλπ. Έχουν αναφερθεί, ωστόσο, αρκετές περιπτώσεις τοξικής ηπατίτιδας λόγω της χρήσης των παραπάνω βοτάνων, γι΄αυτό είναι προτιμότερο να αποφεύγονται. Η ελληνική χλωρίδα περιλαμβάνει και άλλα αυτοφυή είδη του γένους, μεταξύ των οποίων το Teucrium montanum και το Teucrium creticum. Η Αντωναίδα Κρήτης κατά τη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου πολέμου
Γιουρίκο της Ιαπωνίας

Η Γιουρίκο, Πριγκίπισσα Μικάσα (崇仁親王妃百合子, Takahito Shinnōhi Yuriko, 4 Ιουνίου 1923 -) είναι η χήρα σύζυγος του Τακαχίτο, γιος του Αυτοκράτορα Ταϊσό. Είναι η τελευταία επιζήσασα πατρική μεγάλη θεία του αυτοκράτορα Ναρουχίτο και το γηραιότερο μέλος της αυτοκρατορικής οικογένειας και το μόνο εν ζωή μέλος που γεννήθηκε στην εποχή του Ταϊσό.

 Γεννήθηκε στις 4 Ιουνίου 1923 στο Τόκιο, κόρη του Μασανάρι Τακαγί και της Κουνίκο Ίριε. Αποφοίτησε από την Ακαδημία Κοριτσιών Gakushuin το 1941. Ο αρραβώνας μεταξύ του Τακαχίτο και της Γιουρίκο ανακοινώθηκε στις 29 Μαρτίου 1941 και στις 22 Οκτωβρίου 1941 παντρεύτηκαν. Μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά: την Γιασούκο Κονοέ (1944-), παντρεύτηκε τον Ταντατέρου Κονοέ. Απέκτησαν 3 παιδιά. τον Τομοχίτο (1946-2012), παντρεύτηκε την Νομπούκο Ασό. Απέκτησαν 2 παιδιά. τον Γιοσιχίτο (1948-2014), δεν παντρεύτηκε ποτέ. την Μασάκο Σεν (1951-), παντρεύτηκε τον Σοσχιτσού Σεν. Απέκτησαν 3 παιδιά. τον Νοριχίτο (1954-2002), παντρεύτηκε την Χισάκο Τότορι. Απέκτησαν 3 παιδιά.Στις 27 Οκτωβρίου 2016 η Γιουρίκο έμεινε χήρα μετά τον θάνατο του συζύγου της. 4 Ιουνίου 1923 - 22 Οκτωβρίου 1941: Δεσποινίς Γιουρίκο Τακαγί 22 Οκτωβρίου 1941 - σήμερα: Η Αυτοκρατορική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Μικάσα
Κιβωτός του Νώε

Η ονομασία Κιβωτός του Νώε (Εβραϊκά: תיבת נח, Teyvat Noaḥ στα Κλασικά εβραϊκά) αναφέρεται στο μεγάλο πλοίο το οποίο ο Θεός ανέθεσε στο Νώε να κατασκευάσει λόγω του μεγάλου κατακλυσμού που επρόκειτο να φέρει, σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη.

 Η εξιστόρηση αναφέρει πως ο Θεός ικανοποιήθηκε από το πόσο δίκαιος ήταν ο Νώε και αποφάσισε να επιλέξει αυτόν ως σωτήρα του ανθρωπίνου είδους αλλά και των άλλων ειδών ζωής από το μεγάλο κατακλυσμό. Μήνυσε στο Νώε να κατασκευάσει μια κιβωτό με τετράγωνα ξύλα και να την ασφαλτώσει από μέσα και από έξω. Συγκεκριμένα η Βίβλος αναφέρει τριακοσίων πήχεων το μήκος της κιβωτού και πεντήκοντα πήχεων το πλάτος και τριάκοντα πήχεων το ύψος αυτης· Επισυνάγων ποιήσεις την κιβωτων και εις πηχυν συντελέσεις αυτήν άνωθεν· την δε θύραν της κιβωτού ποιήσεις εκ πλαγίων· κατάγαια διώροφα και τριώροφα ποιήσεις αυτήν (Γένεσις ΣΤ' 15-16). Μέσα σε αυτή τη κιβωτό ο Νώε έβαλε την οικογένειά του, τη γυναίκα του και τους τρεις γιους του (Σημ, Χαμ και Ιάφεθ) με τις γυναίκες τους καθώς και ζευγάρια από όλα τα ζώα της υφηλίου (Γένεσις ΣΤ'-Ζ') . Μετά από τον κατακλυσμό και τον αφανισμό του διεφθαρμένου γένους των ανθρώπων, η κιβωτός προσάραξε στην κορυφή του όρους Αραράτ. Οι αναλογίες της Κιβωτού ισοδυναμούν σε μέτρα με πήχη (0,4624) 138,72 μήκος 23,12 πλάτος 13,872 ύψος. Στρογγυλοποιώντας με την ίδια αναλογία έχουμε 150 μήκος, 25 πλάτος, 15 ύψος. Εάν χρησιμοποιήθηκε 18" πήχης είναι 137.2 μ., πλάτος 22.9 μ. και ύψος 13.7 μ. Εάν χρησιμοποιήθηκε 20" αιγυπτιακός πήχης είναι 152.4, 25.4 και 15.2 μέτρα αντίστοιχα.
Η ιστορία της ζωής μου (τραγούδι)

Η ιστορία της ζωής μου ("Historyja majho žyccia" (Λευκορωσικά: Гісторыя майго жыцця, ΔΦΑ: [ɣʲiˈstɔrɨja majˈɣɔ zʲiˈtsːʲa]) είναι τραγούδι με το οποίο συμμετείχε η Λευκορωσία στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 2017. Γράφτηκε από τον Αρτσιόμ Λουκιάνιενκα, μέλος του ντουέτου. Naviband που το τραγούδησε. Το μουσικό βίντεο του κομματιού κυκλοφόρησε στις 30 Νοεμβρίου του 2016, ενώ η έκδοση Eurovision του τραγουδιού που κυκλοφόρησε για ψηφιακή λήψη στις 7 Μαρτίου 2017, μέσω της MediaCube Music. Είναι η πρώτη λευκορωσική συμμετοχή στη Eurovision που τραγουδήθηκε στη λευκορωσική γλώσσα.

 Οι Naviband επιβεβαίωσαν ότι υπέβαλαν αίτηση συμμετοχής στον λευκορωσικό εθνικό τελικό για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2017, στις 26 Νοεμβρίου 2016. Στις 30 Νοεμβρίου επιβεβαιώθηκαν μεταξύ των 13 φιναλίστ, με το τραγούδι "Historyja majho žyccia". Κατά τη διάρκεια του τελικού, που έλαβε χώρα στις 20 Ιανουαρίου 2017, οι Naviband κέρδισαν, τερματίζοντας πρώτοι στις ψήφους της κριτικής επιτροπής και πέμπτοι στην τηλεψηφοφορία. Αντιπροσώπευαν τη Λευκορωσία στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision το 2017. Το "Historyja majho žyccia" είναι το λευκορωσικό τραγούδι για τη Eurovision που γράφτηκε στη λευκορωσική γλώσσα, καθώς τα μοναδικά τραγούδια στη λεκυορωσική γλώσσα πριν το 2017 ήταν για τη παιδική Γιουροβίζιον. Η Λευκορωσία αγωνίστηκε στο δεύτερο μισό του δεύτερου ημιτελικού στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision και ήρθε 17ο στον τελικό.
Αποκατάσταση Κένμιου

Η Αποκατάσταση Κένμιου (ιαπωνικά: の 新政) ήταν μια τριετής περίοδος Αυτοκρατορικής διακυβέρνησης στην ιαπωνική ιστορία μεταξύ της περιόδου Καμακούρα και της περιόδου Μουρομάτσι από το 1333 έως το 1336. Η αποκατάσταση Κένμιου ήταν μια προσπάθεια του αυτοκράτορα Γκο-Νταίγκο να ανατρέψει τον κυβερνώντα Καμακούρα Σογκουνάτο και να αποκαταστήσει την εξουσία του Αυτοκρατορικού οίκου στην Ιαπωνία, επιστρέφοντας σε μη στρατιωτική κυβέρνηση μετά από 148 χρόνια de facto στρατιωτικής κυβέρνησης από τον Καμακούρα. Ο Γκο-Ντάιγκο ξεκίνησε τον Πόλεμο Γκένκου το 1331 εναντίον του Καμακούρα Σογκουνάτο αλλά ηττήθηκε και εξορίστηκε στα Νησιά Όκι. Έπειτα, ο Γκο-Ντάιγκο ξεκίνησε μια δεύτερη εξέγερση και με τη βοήθεια του αποστάτη στρατηγού των Καμακούρα, Ασικάγκα Τακαούτζι, νίκησε τον Καμακούρα Σογκουνάτο στην Πολιορκία του Καμακούρα το 1333. Ο Αυτοκρατορικός οίκος επανήλθε στην εξουσία, αλλά οι πολιτικές του Γκό-Ντάιγκο απέτυχαν να ικανοποιήσουν τους Σαμουράι υποστηρικτές του και την πλειοψηφεία του Ιαπωνικού λαού. Η αποκατάσταση Κένμιου τελικά ανατράπηκε όταν ο Τακαούτζι έγινε Σόγκουν και ίδρυσε το Ασικάγκα Σογκουνάτο το 1336, ξεκινώντας την περίοδο Ναμπόκου-τσο και την περίοδο Μουρομάτσι. Η αποκατάσταση Κένμιου ήταν η τελευταία φορά που ο αυτοκράτορας της Ιαπωνίας κατάφερε να αποκτήσει οποιαδήποτε δύναμη μέχρι την αποκατάσταση Μέιτζι το 1868.

 Όταν ο αυτοκράτορας Γκο-Ντάιγκο ανέβηκε στο θρόνο το 1318, έκανε σχεδόν αμέσως σαφή την πρόθεσή του να κυβερνήσει χωρίς παρέμβαση του στρατού των Καμακούρα. Τα ιστορικά έγγραφα δείχνουν ότι, αψηφώντας τα αποδεικτικά στοιχεία ότι κάτι τέτοιο ήταν αδύνατο, αυτός και οι σύμβουλοί του πίστευαν ότι ήταν δυνατή η αναβίωση του Αυτοκρατορικού Οίκου, και ότι το Σογκουνάτο του Kamakura ήταν το μεγαλύτερο και πιο εμφανές από τα εμπόδια. Μιά άλλη υπόθεση που έπρεπε να διευθετηθεί, ήταν το πρόβλημα της ιδιοκτησίας γης που είχαν υπό την κατοχή τους οι παλιοί άρχοντες. Οι μεγάλοι γαιοκτήμονες (γνωστοί ως Σούγκο και Τζίτου)με την πολιτική τους ανεξαρτησία και τις φορολογικές τους απαλλαγές, υπονόμευαν την κυβέρνηση και την εξουσία της. Έτσι, και ο Κιτάμπακο Τσικάφουσα, μελλοντικός επικεφαλής σύμβουλος του αυτοκράτορα Ντάιγκο, συζήτησε την κατάσταση στα διαδοχικά έργα του. Ο Τσικάφουσα παραδέχτηκε ότι κανείς δεν είχε καμία πρόθεση να καταργήσει αυτά τα προνόμια, οπότε η μάχη για την αποκατάσταση ήταν χαμένη σε αυτό το μέτωπο εξ΄αρχής. Ο τρόπος που ο ίδιος σχεδίαζε να αντικαταστήσει τους Σούγκο και τους Τζίτου είναι ασαφής, αλλά το βέβαιο είναι πως δεν είχε καμία πρόθεση να μοιραστεί την εξουσία με την τάξη των Σαμουράι. Όσο σοβαρό και αν ήταν το πρόβλημα της ιδιοκτησίας της γης, ο Ντάιγκο και οι σύμβουλοί του δεν έκαναν καμία σοβαρή προσπάθεια να το λύσουν, εν μέρει επειδή η τάξη των σαμουράι από τις δυτικές επαρχίες, τους είχε προσφέρει πολύτιμη βοήθεια για να νικήσουν τον Σογκουνάτο. Έτσι, κάθε προσπάθεια ρύθμισης των αρχοντικών και της γης ήταν καταδικασμένη να αποτύχει, καθώς θα προκαλούσε δυσαρέσκεια μεταξύ των βασικών συμμάχων. https://www.britannica.com/event/Kemmu-Restoration https://www.japancentric.com/kenmu-restoration/
Libertatia

Η Libertatia (γνωστή και ως Libertalia) ήταν μια υποτιθέμενη αναρχική αποικία που ιδρύθηκε στα τέλη του 17ου αιώνα στη Μαδαγασκάρη από πειρατές υπό την ηγεσία του καπετάνιου James Misson. (επώνυμο που κατά καιρούς γράφεται «Αποστολή», και το όνομα περιστασιακά «Olivier»).

 Η Libertalia ήταν μια θρυλική ελεύθερη αποικία σφυρηλατημένη από τους πειρατές και τον πειρατή καπετάνιο Misson, αν και ορισμένοι ιστορικοί εξέφρασαν αμφιβολίες για την ύπαρξή του εκτός της λογοτεχνίας. Η Libertatia πήρε το όνομά της από τη λατινική λέξη Liberi που σημαίνει "ελεύθερη". Η ιδέα του Misson ήταν η κοινωνία του να είναι μια κοινωνία στην οποία οι άνθρωποι όλων των χρωμάτων, των θρησκειών και των πεποιθήσεων να ήταν απαλλαγμένοι από κάθε έλεγχο. Ήθελε να δώσει στον λαό της Libertatia την δική του ταυτότητα, και όχι αυτην μιας παλιάς χώρας προέλευσης. Ο ιστορικός και ακτιβιστής Μάρκους Ρέντικερ περιγράφει τους πειρατές ως εξής: Αυτοί οι πειρατές που εγκαταστάθηκαν στη Libertalia θα ήταν «άγρυπνοι Κηδεμόνες των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Ελευθεριών». θα αποτελούσαν «εμπόδια ενάντια στους πλούσιους και ισχυρούς» της εποχής τους. Με τη διεξαγωγή πολέμου εκ μέρους του "καταπιεσμένου" ενάντια στους "καταπιεστές", θα είδαν ότι "η δικαιοσύνη ήταν εξίσου διανεμημένη". Of Captain Thomas Tew Paul Orton's Thomas Tew page
Θεόφιλος Ερωτικός

Ο Θεόφιλος Ερωτικός (άκμασε 1034-42) ήταν ένας Ρωμαίος στρατηγός του 11ου αιώνα και κυβερνήτης στη Σερβία και την Κύπρο, όπου ηγήθηκε μίας σύντομης εξέγερσης το 1042, με το τέλος του Μιχαήλ Ε΄ Καλαφάτη.

 Γύρω στο 1034, σύμφωνα με τον Ιωάννη Σκυλίτζη, οι Σέρβοι αποκήρυξαν τη Ρωμαϊκή κυριαρχία: ο Στέφαν Βόισλαβ, ένας Σέρβος άρχοντας που κατείχε τη Ζέτα και τον Στον, οργάνωσε μία εξέγερση, ενώ οι Ρωμαίοι τακτοποιούσαν τη διαδοχή του θρόνου (τον Ρωμανό Γ΄ Αργυρό, 1ο σύζυγο της Ζωής, διαδέχθηκε ο 2ος σύζυγός της Μιχαήλ Δ΄ Παφλαγών). Ο Βόισλαβ ηττήθηκε και φυλακίστηκε στην Κωνσταντινούπολη και οι κτήσεις του αποδόθηκαν στον έλεγχο του Θεοφίλου, ο οποίος είχε τον τίτλο τού «στρατηγού της Σερβίας». Ο Βόισλαβ όμως κατόρθωσε να διαφύγει από τη φυλακή του στη Ρωμαϊκή πρωτεύουσα και αφού επέστρεψε στη Σερβία, οργάνωσε μία άλλη εξέγερση στα τέλη του 1037 ή στις αρχές του 1038, με στόχο τους υπέρ-της-Ρωμαϊκής Σερβίας άρχοντες στις γειτονικές περιοχές της Διόκλειας: την Τραβουνία και τη Ζαχλουμία. Ο Βόισλαβ κατάφερε να εκδιώξει τον Θεόφιλο και ανακηρύχθηκε «πρίγκιπας των Σέρβων». Ωστόσο ο Ερωτικός διορίστηκε στρατηγός (κυβερνήτης) της Κύπρου και το 1042, μετά το τέλος του Μιχαήλ Ε΄ και την αναταραχή στην Αυτοκρατορική κυβέρνηση, αποφάσισε να επωφεληθεί από την κατάσταση: υποκίνησε τον τοπικό πληθυσμό να εξεγερθεί, ειδικά ενάντια στους τοπικούς κριτές (ανώτερους φορολογικούς και δικαστικούς αξιωματούχους), οι οποίοι κατηγορήθηκαν για υπερβολική φορολογία και δολοφονήθηκαν από τους αντάρτες. Ο νέος Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Θ΄ Μονομάχος (3ος σύζυγος της Ζωής), έστειλε έναν στόλο στην Κύπρο υπό τον Κωνσταντίνο Τσάγη, ο οποίος γρήγορα κατέστειλε την εξέγερση και συνέλαβε τον Θεόφιλο. Ο επαναστάτης μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου παρήλασε στον Ιππόδρομο επάνω σε άλογο, ντυμένος με γυναικεία ρούχα. Μετά από αυτή τη δημόσια ταπείνωση, τα κτήματα και η περιουσία του κατασχέθηκαν, αλλά ο ίδιος ο Θεόφιλος ελευθερώθηκε. Thurn, Hans, ed. (1973). Ioannis Scylitzae Synopsis historiarum. Berlin-New York: De Gruyter. Ζωναράς, Ιωάννης: Χρονικά. Finlay, George (1853). History of the Byzantine Empire, Volume 1. Blackwood.
Αντωνία Τριχοπούλου

Η Αντωνία Τριχοπούλου (γεννημένη το 1938) είναι επιδημιολόγος της διατροφής με ειδίκευση στην επίδραση της μεσογειακής διατροφής στην υγεία. Έχει χαρακτηριστεί ως «η μητέρα της μεσογειακής διατροφής».Είναι Ομότιμη Καθηγήτρια της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Πρόεδρος του Ελληνικού Ιδρύματος Υγείας (ΕΙΥ) και πρώην πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ευρωπαϊκών Εταιρειών Διατροφής (Federation of European Nutrition Societies, FENS). Έχει δημοσιεύσει περισσότερες από 900 επιστημονικές εργασίες.Το 2003 τιμήθηκε με τον Χρυσού Σταυρό του Τάγματος της Τιμής από τον τότε Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, ενώ για τη συνολική προσφορά της στην επιστήμη εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών στην Έδρα «Ιατρικές Επιστήμες: Επιδημιολογία και Δημόσια Υγεία» τον Δεκέμβριο του 2021 .Σύζυγός της ήταν ο επιδημιολόγος Δημήτρης Τριχόπουλος.

 Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1938. Το 1961 αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, το 1963 ολοκλήρωσε τις σπουδές της στην Υγειονομική Σχολή Αθηνών (πλέον είναι τμήμα του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής) και το 1965 περάτωσε την ειδικότητα της βιοπαθολογίας (μικροβιολογία). Έλαβε το διδακτορικό της στην Ιατρική από το Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1976, έγινε καθηγήτρια Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στον τομέα της βιοχημείας. Διορίστηκε καθηγήτρια Διατροφής και Βιοχημείας στη Σχολή Δημόσιας Υγείας Αθηνών το 1977 και υπηρέτησε ως Κοσμήτορας της Σχολής από το 1985 έως το 1987.Το 1994 της απονεμήθηκε ο τίτλος της επίκουρης καθηγήτριας διατροφής στη Σχολή Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας της στη Σχολή Δημόσιας Υγείας στην Αθήνα (1990 – 1999) και στη συνέχεια στο Εργαστήριο Υγιεινής και Επιδημιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών (2000 – 2019), διετέλεσε, επίσης, επικεφαλής του Συνεργαζόμενου Κέντρου Διατροφής του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας.Το 2006, υπήρξε ιδρυτικό μέλος του μη κερδοσκοπικού Ελληνικού Ιδρύματος Υγείας, στο οποίο είναι Πρόεδρος από το 2014. Για τη συνολική προσφορά της στην επιστήμη, εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών στην Έδρα «Ιατρικές Επιστήμες: Επιδημιολογία και Δημόσια Υγεία» τον Δεκέμβριο του 2021.Το ερευνητικό έργο της επικεντρώνεται στη διατροφή και ειδικότερα στο πρότυπο της μεσογειακής διατροφής. Η Τριχοπούλου ανέπτυξε το πρώτο τυποποιημένο σύστημα αξιολόγησης για την τήρηση της παραδοσιακής μεσογειακής διατροφής, το «Mediterranean Diet Score» (MDS). Το MDS και οι παραλλαγές του έχουν χρησιμοποιηθεί σε εκατοντάδες μελέτες με θέμα την αξιολόγηση της επίδρασης της τήρησης της μεσογειακής διατροφής στην υγεία σε όλο τον κόσμο. Η Τριχοπούλου έχει λάβει πολλά βραβεία και τιμητικές διακρίσεις, μεταξύ των οποίων βρίσκονται τα κάτωθι: Χρυσός Σταυρός Τιμής, Προεδρία της Ελληνικής Δημοκρατίας, 2003 Βραβείο για την διακεκριμένη πορεία της ως διατροφολόγος, Ομοσπονδία Ευρωπαϊκών Εταιρειών Διατροφής (Federation of European Nutrition Societies, FENS), 2011 Τακτικό μέλος, Έδρα Ιατρικών Επιστημών, Επιδημιολογία και Δημόσια Υγεία, Ακαδημία Αθηνών, 2021
Εκλογές Εδαφικού Συμβουλίου στον Άγιο Μαρτίνο (2017)

Εδαφικές εκλογές διεξήχθησαν στον Άγιο Μαρτίνο στις 19 και στις 26 Μαρτίου 2017, με σκοπό την ανανέωση του Εδαφικού Συμβουλίου. Η λίστα με επικεφαλής τον Ντανιέλ Γκιμπς κέρδισε τον δεύτερο γύρο με ποσοστό 64,31 % των ψήφων.

 Το Εδαφικό Συμβούλιο του Αγίου Μαρτίνου διαθέτει 23 έδρες και τα τα μέλη εκλέγονται για πέντε χρόνια από μία λίστα σε μια ενιαία εκλογική περιφέρεια. Η ψηφοφορία διεξάγεται σε δύο γύρους. Η συμμετοχή στον πρώτο γύρο ήταν χαμηλή έως τα μέσα της ημέρας, το μεσημέρι, και διαμορφώθηκε στο 17,3% στα 19 εκλογικά κέντρα στο νησί.Στον δεύτερο γύρο, περισσότεροι ψηφοφόροι προσήλθαν στις κάλπες.
Επαρχία Ταϊίνσα

Η επαρχία Ταϊίνσα (καζακικά: Тайынша ауданы‎) ανήκει στην περιφέρεια Βόρειου Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο της είναι η πόλη Ταϊίνσα. Πληθυσμός: 47,965 (εκτίμηση 2013) 50,757 (απογραφή 2009) 67,001 (απογραφή 1999).

 Καζάκοι 26,8% (15.700 χιλιάδες) Πολωνοί 22,4% (13.2 χιλιάδες) Ρώσοι 21,7% (12.7 χιλιάδες) Ουκρανοί 12,7% (7.4 χιλιάδες) Γερμανοί 9,9% (5.8 χιλιάδες) Λευκορώσοι 3,2% (1.9 χιλιάδες)
Οι Δολοφόνοι του Γκόγια

Οι Δολοφόνοι του Γκόγια (Πρωτότυπος τίτλος: El asesino de los caprichos) είναι ένα αστυνομικό θρίλερ Ισπανικής και Βελγικής συμπαραγωγής του 2019 σε σκηνοθεσία Γκεράρντο Χερέρο και σενάριο της Άνχελα Αρμέρο. Πρωταγωνιστούν: Μαριμπέλ Βερντού, Άουρα Γκαρίδο και ο Ρομπέρτο Αλάμο.

 Σε μια γνωστής συνοικία της Μαδρίτης κάνει την εμφάνισή του ένας μυστηριώδης κατά συρροήν δολοφόνος που τρομοκρατεί τους πλούσιους κατοίκους της. Ο δολοφόνος έχει βάλει στόχο τους πλούσιους συλλέκτες έργων τέχνης και αντικών. Κοινό χαρακτηριστικό αυτών των φόνων που κάνει είναι η τοποθέτηση των θυμάτων του με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε να θυμίζουν την διάσημη σειρά έργων τέχνης «Καπρίτσια» του διάσημου Ισπανού ζωγράφου, Φρανθίσκο Γκόγια - που φημολογείται ότι σατυριζάν την ανηθικότητα της τότε ισπανικής κοινωνίας. Την υπόθεση αναλαμβάνουν να εξιχνιάσουν δύο ντετέκτιβ της αστυνομίας: η βετεράνος Κάρμεν Κόμπος και η νεαρή Εύα Γκονζάλεθ, με τις σχέσεις των δύο γυναικών δεν μην είναι καθόλου αρμονικές. Η Κάρμεν είναι απόλυτα αφοσιωμένη στη δουλειά της, έξυπνη αλλά αφόρητα δύστροπη και κυνική, που περνάει τα βράδια της εναλλάξ στο κρεβάτι είτε του διοικητή της είτε ενός γοητευτικού δημοσιογράφου. Η Εύα από την άλλη μεριά, έχει την οικογένειά της και τα δυο της παιδάκια, που αποτελούν προτεραιότητα της ζωής της. Οι δύο γυναίκες ωστόσο θα κληθούν να αφήσουν στην άκρη τις διαφορές τους για να καταφέρουν να εισχωρήσουν στα άδυτα ένος παράνομου δικτύου μυστικών αγοραπωλησιών έργων τέχνης και να εντοπίσουν τον δολοφόνο που μέχρι στιγμής δεν έχει αφήσει πίσω του κάποια ίχνη. Μαριμπέλ Βερντού ως... Κάρμεν Κόμπος Άουρα Γκαρίδο ως...Εύα Γκονζάλεθ Ρομπέρτο Αλάμο ως...Επιθεωρητής Χούλιαν Βάργκας Ζινές Γκαρσία Μίλλαν ως...Εντοάρντο Τζιλ Ντανιέλ Γκράο ως...Άντριαν Ιγκλέσιας Αντόνιο Βελάσκεθ ως...Αλμπέρτο Όσκαρ Πάστορ ως...Σάντος Λάουρα Σιπέντα ως...Άννα Φρανθίσκο Εσκριμπάνο ως...Ερνέστο Τάμαρ Νόβας ως...Ίβαν Βίκτορ Ανσιόνες ως...Χούλιο Στις κριτικές που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο η ταινία λαμβάνει κακές ως μέτριες. Ο κριτικός κινηματογράφου Σταύρος Γανωτής στην ανάλυση του για την ταινία αναφέρει μεταξύ άλλων: Ακόμα ένα θρίλερ μυστηρίου που αφήνει αμέτοχο αυτόν που το παρακολουθεί, και με μια λύση που δεν παραπέμπει σε όσα τυχόν στοιχεία είχαμε συλλέξει κατά τη διάρκεια. Χάνεται έτσι και η γοητεία που θα επιβάλλονταν να προσθέτουν οι δημιουργίες του Γκόγια, που εντέλει είναι ένα απλό ντεκόρ και τίποτα άλλο. Ακόμα χειρότερα, μια χαμένη ευκαιρία για ένα πολιτικο-κοινωνικό σχόλιο ανάμεσα σε δύο μακρινές εποχές που μοιάζουν κατά πολύ. Οι Δολοφόνοι του Γκόγια στην IMDb
Άντονιν Σκαλία

Ο Άντονιν Σκαλία (Antonin Gregory Scalia, 11 Μαρτίου 1936 – 13 Φεβρουαρίου 2016) ήταν Αμερικανός δικαστής που διετέλεσε μέλος του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ την περίοδο 1986-2016.

 Γεννήθηκε στο Τρέντον του Νιου Τζέρσεϊ και ήταν γιος του Σαλβατόρ Σκαλία, Ιταλού μετανάστη από τη Σικελία και καθηγητή στο Brooklyn College, και της Κάθριν Σκαλία, δασκάλας. Σπούδασε ιστορία στο Πανεπιστήμιο Τζώρτζταουν, από όπου αποφοίτησε το 1957, και νομικά στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, απ'όπου αποφοίτησε το 1960. Εργάστηκε στον ιδιωτικό τομέα ως δικηγόρος εργαζόμενος στη διεθνή δικηγορική εταιρεία Jones, Day, Cockley and Reavis στο Κλίβελαντ, το 1967 όμως εγκατέλειψε τη σταδιοδρομία του για να γίνει καθηγητής νομικών στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια. Το 1971 διορίστηκε από τον Ρίτσαρντ Νίξον πρόεδρος του Γραφείου Πολιτικής Τηλεπικοινωνιών, και το 1974 διορίστηκε, από τη Γερουσία, στη θέση του βοηθού γενικού εισαγγελέα στο γραφείο της νομικής υπηρεσίας, η οποία είναι υπεύθυνη για τη νομική υποβοήθηση του Προέδρου των ΗΠΑ. Στη θέση αυτή παρέμεινε μέχρι και το 1977, οπότε και αντικαταστάθηκε. Από το 1977 έως το 1982 δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου με μικρά διαλείμματα. Το 1982 διορίστηκε μέλος του Ομοσπονδιακού Εφετείου της περιοχής Κολούμπια παραμένοντας μέχρι και το 1986. Το ίδιο έτος, ύστερα από πρόταση του Ρόναλντ Ρήγκαν, εξελέγη, από τη Γερουσία, μέλος του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ. Ως μέλος του υπήρξε ο κατεξοχήν εκπρόσωπος της συντηρητικής πλευράς, τασσόμενος κατά των εκτρώσεων, της απαγόρευσης της θανατικής ποινής αλλά και των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων. Ο ίδιος θεωρούσε ότι το Σύνταγμα έπρεπε να ερμηνεύεται με βάση τις σκέψεις και τις θεωρήσεις αυτών που το συνέταξαν και δεν δεχόταν τη θεωρία περί εξέλιξης του ίδιου του συντάγματος. Ήταν πιστός οπαδός της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Απεβίωσε στις 12 Φεβρουαρίου 2016. Ήταν παντρεμένος και είχε εννέα παιδιά.
Μέτρο

Το μέτρο είναι η θεμελιώδης μονάδα μέτρησης του μήκους στο Διεθνές Σύστημα Μονάδων (SI: Système international d'unités). Το σύμβολο μονάδας στο SI είναι m και χρησιμοποιείται για τη μέτρηση αποστάσεων. Το μέτρο ορίζεται ως η απόσταση που ταξιδεύει το φως σε ένα συγκεκριμένο κλάσμα - περίπου 1/300.000.000 - ενός δευτερολέπτου.

 Ο ορισμός του μέτρου έγινε στη Γαλλία το 1791 από την Ακαδημία των Επιστημών (Académie des sciences), ως ένα δεκάκις εκατομμυριοστό της απόστασης από τον ισημερινό προς το Βόρειο Πόλο, του μεσημβρινού της Γης που διασχίζει το Παρίσι. Το όνομα της νέας μονάδας ήταν mètre, από την ελληνική λέξη μέτρον. Υιοθετήθηκε από τη Γαλλική Κυβέρνηση το 1795, και έκτοτε έχει εξαπλωθεί σχεδόν σε όλες τις χώρες του κόσμου. Το 1875, είκοσι χώρες υπέγραψαν τη Συνθήκη του Μέτρου (Convention du Mètre), με την οποία καθιερώθηκε το μέτρο του 1791 ως πρωτότυπο του μέτρου, αν και αμφισβητήθηκε η ακρίβεια του αρχικού υπολογισμού σε σχέση με το μεσημβρινό των Παρισίων. Το αποτέλεσμα της Συνθήκης ήταν η δημιουργία του Διεθνούς Γραφείου Μέτρων και Σταθμών (Bureau International des Poids et Mesures), με έδρα την Γαλλική πόλη των Σεβρών, το οποίο θα διατηρούσε τις νεοορισθείσες μονάδες (πέρα από το μέτρο, ορίσθηκε και το κιλό) και θα διατύπωνε τις σχέσεις των άλλων μονάδων με αυτές. Το 1893, το πρωτότυπο μέτρο μετρήθηκε πάλι με ιντερφερόμετρο, και βρέθηκε ως 1.553.164,13 φορές το μήκος κύματος της κόκκινης γραμμής του φάσματος του καδμίου στον αέρα, στα 760 mm ατμοσφαιρικής πίεσης και στους 15 βαθμούς Κελσίου. Ωστόσο, ο ορισμός του δεν άλλαξε μέχρι το 1960, οπότε στις 14 Οκτωβρίου, ορίσθηκε εκ νέου από την 11η Γενική Συνέλευση Μέτρων και Σταθμών (Conférence Générale des Poids et Mesures) ως ίσο με 1,650,763.73 φορές το μήκος κύματος της πορτοκαλοκόκκινης γραμμής του φάσματος του στοιχείου του 86Kr στο κενό. Τέλος, το μέτρο ορίσθηκε για τελευταία φορά το 1983 από την 17η ΓΣΜΣ ως το μήκος που διανύει το φως στο κενό σε χρόνο 1/299.792.458 του δευτερολέπτου ακριβώς, και αυτός ο ορισμός ισχύει μέχρι σήμερα. Σήμερα είναι πιθανό το μέτρο (και το μετρικό σύστημα γενικότερα) να έχει καθιερωθεί σε σχεδόν ολόκληρο τον κόσμο πέρα από τις Η.Π.Α., οι οποίες χρησιμοποιούν παλαιές Αγγλικές μονάδες όπως το πόδι (foot) και η ίντσα (inch) για το μήκος, και η λίβρα (pound, συντομογραφικά lbr.) και η ουγγιά (ounce) για το βάρος. Τις μονάδες αυτές χρησιμοποιούσε και η Αγγλία επίσημα μέχρι τη δεκαετία του 1960 (όπως και ο Καναδάς και παλιές Αγγλικές αποικίες, η Αυστραλία, η Νέα Ζηλανδία και η Νότια Αφρική), αν και ακόμη υπάρχει σύγχυση όσον αφορά στη χρήση τους. Στην Ελλάδα το μέτρο καθιερώθηκε ως νομιμη μονάδα μήκους το 1836 με την ονομασία "βασιλικός πήχυς". Οι χρησιμοποιούμενες παράγωγες μονάδες του μέτρου είναι οι: pm = πικόμετρο = 10−12 m nm = νανόμετρο = 10−9 m μm = μικρόμετρο = 10−6 m mm = χιλιοστόμετρο = 10−3 m cm = εκατοστόμετρο = 10−2 m dm = δεκατόμετρο = 10−1 m km = χιλιόμετρο = 103 m Gm = γιγάμετρο = 109 mΟι μεγάλες αποστάσεις συνήθως εκφράζονται σε km, αστρονομικές μονάδες (149,6 Gm), έτη φωτός (22:00), ή parsecs (31 μ.μ.), παρά σε Mm, Gm, Tm, Pm, Em, Zm ή Υm. «30 cm», «30 m» και «300 m» είναι πιο κοινά από το «3 dm», «3 dam» και «3 hm», αντίστοιχα.
Γιάννης Πουτέτσης

Ο Γιάννης Πουτέτσης ήταν Έλληνας επαναστάτης που δραστηριοποιήθηκε στην περιοχή της Ηπείρου στις αρχές του εικοστού αιώνα. Γεννήθηκε στη Λιούντζη της Βορείου Ηπείρου και σκοτώθηκε σε μάχη με τον οθωμανικό στρατό κοντά στην Τσούκα Δελβίνου στις 26 Σεπτεμβρίου του 1912.

 Συμμετείχε από το 1906 στις ένοπλες ομάδες της Ηπειρωτικής Εταιρείας όντας αρχηγός ένοπλου αντάρτικου σώματος και τον Οκτώβριο του 1908 στη Δραγουμή έγινε οπλαρχηγός, χρησιμοποιώντας το πολεμικό ψευδώνυμο Καπετάν Βοριάς. Χρησιμοποιώντας ως βάση το μοναστήρι της Αγ.Παρασκευής στα Πράμαντα διεξήγαγε αρκετές μάχες τόσο με τα τουρκικά στρατεύματα όσο και με αντίστοιχες αλβανικές και ρουμανοβλάχικες αντάρτικες ομάδες. Στη πλούσια δράση του,η οποία τον ανέδειξε ως έναν από τους ικανότερους οπλαρχηγούς της Α' Διευθύνσεως (Ιωαννίνων) της Ηπειρωτικής Εταιρείας, συγκαταλέγονται η εξόντωση της ρουμανοβλάχικης ομάδας των Σκουμπραίων Μποτάσηδων το φθινόπωρο του 1906 στο χάνι της Ντουραχάνης καθώς και οι μάχες με αλβανικές αντάρτικες ομάδες και τον οθωμανικό στρατό την περίοδο Αυγούστου-Σεπτεμβρίου του 1912 στην περιοχή της Βορείας Ηπείρου. Σε μία από αυτές τις συμπλοκές,στην Τσούκα Δελβίνου,την 26η Σεπτεμβρίου του 1912 σκοτώθηκε, λίγες μόλις μέρες πριν την κήρυξη του Α' Βαλκανικού Πόλεμου. Ιωάννη Ν.Νικολαΐδη:Τα Γιάννινα του Μεσοπολέμου,τόμος Α',σελ 25 (Ιωάννινα 1992) Λάμπρου Μάλαμα:Πώς απελευθερώθηκε η Ήπειρος και η Μακεδονία το 1912-13,σελ 17 M.V.Sakellariou:Epirus,4000 years of Greek history and civilization,Εκδοτική Αθηνών,σελ 361 (1997) Δήμος Ευρυμενών