Βουσμάνοι

Οι Σαν ή Βουσμάνοι είναι μέλη διαφόρων πολιτισμών ιθαγενών κυνηγών-τροφοσυλλεκτών που μιλούν Κόε, Του ή Κα που είναι οι πρώτοι πολιτισμοί της Νότιας Αφρικής και των οποίων οι περιοχές εκτείνονται στη Μποτσουάνα, τη Ναμίμπια, την Αγκόλα, Ζάμπια, Ζιμπάμπουε, Λεσότο και Νότια Αφρική. Το 2017, η Μποτσουάνα φιλοξενούσε περίπου 63.500 ανθρώπους Σαν, που είναι περίπου το 2,8% του πληθυσμού της χώρας, καθιστώντας την τη χώρα με τον υψηλότερο πληθυσμό των Βουσμάνων.

 Ο όρος «Σαν» είναι εξώνυμο της γλώσσας Κοεκόε που σημαίνει «τροφοσυλλέκτης» και χρησιμοποιήθηκε συχνά με υποτιμητικό τρόπο για να περιγράψει νομάδες τροφοσυλλέκτες. Με βάση την παρατήρηση του τρόπου ζωής, αυτός ο όρος έχει εφαρμοστεί σε ομιλητές τριών διαφορετικών γλωσσικών οικογενειών που ζουν μεταξύ του ποταμού Οκαβάνγκο στη Μποτσουάνα και του Εθνικού Πάρκου Ετόσα στη βορειοδυτική Ναμίμπια, που εκτείνεται μέχρι τη νότια Αγκόλα, τον κεντρικό λαό, στο μεγαλύτερο μέρος της Ναμίμπια και της Μποτσουάνα, που εκτείνονται στη Ζάμπια και τη Ζιμπάμπουε, και οι νότιοι άνθρωποι στο κέντρο της Καλαχάρι προς τον ποταμό Μόλοπο, που είναι το τελευταίο απομεινάρι των προηγουμένως εκτεταμένων αυτόχθονων "Σαν" της Νότιας Αφρικής. Οι κυνηγοί-συλλέκτες Βουσμάνοι είναι από τους παλαιότερους πολιτισμούς στη Γη, και πιστεύεται ότι προέρχονται από τους πρώτους κατοίκους της σημερινής Μποτσουάνα και της Νότιας Αφρικής. Η ιστορική παρουσία των Βουσμάνων στη Μποτσουάνα είναι ιδιαίτερα εμφανής στην περιοχή λόφων Τσοντίλο της βόρειας Μποτσουάνα. Οι Βουσμάνοι ήταν παραδοσιακά ημινομάδες, μετακινούμενοι εποχιακά σε συγκεκριμένες περιοχές με βάση τη διαθεσιμότητα πόρων όπως το νερό, τα θηράματα και τα βρώσιμα φυτά. Λαοί συγγενείς ή παρόμοιοι με τους Βουσμάνους καταλάμβαναν τις νότιες ακτές σε όλους τους ανατολικούς βοσκοτόπους και μπορεί να σχημάτισαν ένα συνεχές από την Ερυθρά Θάλασσα μέχρι το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας.Από τη δεκαετία του 1950 έως τη δεκαετία του 1990, οι κοινότητες των Βουσμάνων στράφηκαν προς τη γεωργία λόγω των προγραμμάτων εκσυγχρονισμού με εντολή της κυβέρνησης. Παρά τις αλλαγές στον τρόπο ζωής, έχουν παράσχει πληθώρα πληροφοριών στην ανθρωπολογία και γενετική. Μια ευρεία μελέτη της αφρικανικής γενετικής ποικιλότητας που ολοκληρώθηκε το 2009 διαπίστωσε ότι οι Βουσμάνοι ήταν μεταξύ των πέντε πληθυσμών με τα υψηλότερα μετρημένα επίπεδα γενετικής ποικιλότητας μεταξύ των 121 διαφορετικών αφρικανικών πληθυσμών που ελήφθησαν στο δείγμα. Ορισμένες ομάδες Βουσμάνων είναι μία από τις 14 γνωστές σωζόμενες «προγονικές πληθυσμιακές ομάδες», δηλαδή «ομάδες πληθυσμών με κοινή γενετική καταγωγή, που μοιράζονται εθνότητες και ομοιότητες τόσο στον πολιτισμό τους όσο και στις ιδιότητες των γλωσσών τους».Παρά ορισμένες θετικές πτυχές των κυβερνητικών αναπτυξιακών προγραμμάτων που αναφέρθηκαν από Βουσμάνους στη Μποτσουάνα, πολλοί έχουν μιλήσει για συνεπή αίσθηση αποκλεισμού από τις διαδικασίες λήψης αποφάσεων της κυβέρνησης και πολλοί Βουσμάνοι έχουν ισχυριστεί ότι έχουν υποστεί εθνοτικές διακρίσεις από την πλευρά της κυβέρνηση. Το Υπουργείο Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών περιέγραψε τις συνεχιζόμενες διακρίσεις σε βάρος των Βουσμάνων στη Μποτσουάνα το 2013 ως το «κύριο μέλημα για τα ανθρώπινα δικαιώματα» αυτής της χώρας. Τα επώνυμα που χρησιμοποιούνται από τους ίδιους τους Βουσμάνους αναφέρονται στα επιμέρους έθνη τους, συμπεριλαμβανομένων των Κουν (υποδιαιρέσεις Λ'χάουλ'εν, Ζουτσόαν, κ.λπ.) των Του και Τσου-Κούε. Εκπρόσωποι των Βουσμάνων το 2003 δήλωσαν ότι προτιμούν τη χρήση τέτοιων μεμονωμένων ονομάτων ομάδων όπου ήταν δυνατόν έναντι της χρήσης του συλλογικού όρου Σαν. Και οι δύο ονομασίες «Βουσμάνοι» και «Σαν» είναι εξώνυμα όσον αφορά την προέλευση, αλλά το Σαν είχε υιοθετηθεί ευρέως ως ενδώνυμο από τα τέλη της δεκαετίας του 1990. Το «Σαν» προέρχεται ως υποτιμητική ονομασία Κοεκόε για τροφοσυλλέκτες χωρίς βοοειδή ή άλλο πλούτο, από τη ρίζα σαα «μάζεμα από το έδαφος» + πληθυντικός -ν στη διάλεκτο Χαϊλόμ. Ο όρος Βουσμάνοι, από το ολλανδικό Bosjesmans του 17ου αιώνα, εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ευρέως από άλλους και ως αυτοπροσδιορισμός, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις ο όρος έχει επίσης περιγραφεί ως υποτιμητικός.Η υιοθέτηση του όρου San στη δυτική ανθρωπολογία χρονολογείται στη δεκαετία του 1970 και αυτός παραμένει ο τυπικός όρος στην αγγλόφωνη εθνογραφική λογοτεχνία, αν και ορισμένοι συγγραφείς αργότερα επέστρεψαν στον όρο Βουσμάνοι. Το σύστημα συγγένειας των Σαν αντανακλά την αλληλεξάρτησή τους ως παραδοσιακά μικρές κινητές ομάδες αναζήτησης τροφής. Η συγγένεια των Σαν είναι συγκρίσιμη με τη συγγένεια των Εσκιμώων, με το ίδιο σύνολο όρων όπως στους ευρωπαϊκούς πολιτισμούς, αλλά χρησιμοποιεί επίσης έναν κανόνα ονόματος και έναν κανόνα ηλικίας. Ο κανόνας της ηλικίας επιλύει κάθε σύγχυση που προκύπτει από όρους συγγένειας, καθώς ο μεγαλύτερος από δύο άτομα αποφασίζει πάντα πώς θα αποκαλέσει το νεότερο. Κυκλοφορούν σχετικά λίγα ονόματα (περίπου 35 ονόματα ανά φύλο) και κάθε παιδί φέρει το όνομα ενός παππού ή ενός άλλου συγγενή, αλλά ποτέ των γονιών τους. Τα παιδιά δεν έχουν κοινωνικά καθήκοντα εκτός από το παιχνίδι και ο ελεύθερος χρόνος είναι πολύ σημαντικός για τους Σαν όλων των ηλικιών. Πολύς χρόνος αφιερώνεται σε συνομιλίες, αστεία, μουσική και ιερούς χορούς. Οι γυναίκες έχουν υψηλή θέση στην κοινωνία των Σαν, χαίρουν μεγάλης εκτίμησης και μπορεί να είναι ηγέτες των δικών τους οικογενειακών ομάδων. Λαμβάνουν σημαντικές οικογενειακές και ομαδικές αποφάσεις και διεκδικούν την κυριότητα των υδατοτρυπών και των περιοχών αναζήτησης τροφής. Οι γυναίκες ασχολούνται κυρίως με τη συλλογή τροφίμων, αλλά μπορούν να συμμετέχουν και στο κυνήγι. Οι γυναίκες μαζεύουν φρούτα, μούρα, κονδύλους, κρεμμύδια και άλλα φυτικά υλικά για κατανάλωση από τις ομάδες. Μαζεύουν αυγά της στρουθοκαμήλου και τα άδεια τσόφλια χρησιμοποιούνται ως δοχεία νερού. Τα έντομα παρέχουν ίσως το 10% των ζωικών πρωτεϊνών που καταναλώνονται, πιο συχνά κατά την ξηρή περίοδο. Ανάλογα με την τοποθεσία, οι Βουσμάνοι καταναλώνουν 18 έως 104 είδη, συμπεριλαμβανομένων των ακρίδων, των σκαθαριών, των κάμπιων, των σκόρων, των πεταλούδων και των τερμιτών.Οι άνδρες κυνηγούν σε μεγάλες, επίπονες εκδρομές. Σκοτώνουν το θήραμά τους χρησιμοποιώντας τόξα και βέλη και δόρατα με αιχμή με διαμφοτοξίνη, ένα αργής δράσης δηλητήριο βέλους που παράγεται από προνύμφες σκαθαριών του γένους Diamphidia. Παραδοσιακά, οι Βουσμάνοι ήταν μια κοινωνία ισότητας. Αν και είχαν κληρονομικούς αρχηγούς, η εξουσία τους ήταν περιορισμένη. Οι Βουσμάνοι έπαιρναν αποφάσεις μεταξύ τους με συναίνεση με τις γυναίκες να αντιμετωπίζονται ως ίσες. Η οικονομία των Βουσμάνων ήταν μια οικονομία δώρων, βασισμένη στην χορήγηση δώρων παρά στο εμπόριο ή την αγορά αγαθών και υπηρεσιών.Οι περισσότεροι Βουσμάνοι είναι μονογαμικοί, αλλά αν ένας κυνηγός είναι αρκετά ικανός για να πάρει πολύ φαγητό, μπορεί να αντέξει οικονομικά να αποκτήσει και δεύτερη γυναίκα.Τα χωριά ποικίλλουν σε στιβαρότητα από νυχτερινά καταφύγια από τη βροχή τη ζεστή άνοιξη (όταν οι άνθρωποι μετακινούνται συνεχώς αναζητώντας χόρτα), έως σταθερούς δακτυλίους, όπου οι άνθρωποι συγκεντρώνονται την περίοδο της ξηρασίας γύρω από μόνιμες υδρορροές. Οι αρχές της άνοιξης είναι η πιο δύσκολη εποχή: μια ζεστή ξηρή περίοδος μετά τον δροσερό, ξηρό χειμώνα. Τα περισσότερα φυτά εξακολουθούν να είναι νεκρά ή αδρανοποιημένα, και οι προμήθειες των φθινοπωρινών ξηρών καρπών έχουν εξαντληθεί. Το κρέας είναι ιδιαίτερα σημαντικό τους ξηρούς μήνες όταν η άγρια ζωή δεν μπορεί να απομακρύνεται από τα νερά που υποχωρούν. Μεγάλο μέρος της γης των αυτοχθόνων στη Μποτσουάνα, συμπεριλαμβανομένης της γης όπου κατοικούσαν οι Βουσμάνοι, κατακτήθηκε κατά τη διάρκεια του αποικισμού και το μοτίβο απώλειας γης και πρόσβασης σε φυσικούς πόρους συνεχίστηκε μετά την ανεξαρτησία της Μποτσουάνα. Οι Βουσμάνοι έχουν επηρεαστεί ιδιαίτερα από την καταπάτηση της γης τους από μη αυτόχθονες αγρότες. Οι κυβερνητικές πολιτικές από τη δεκαετία του 1970 μεταβίβασαν σημαντική έκταση της προγονικής γης των Βουσμάνων σε λευκούς αποίκους και τις πλειοψηφικές αγροκτηνοτροφικές φυλές. Μεγάλο μέρος της πολιτικής της κυβέρνησης σχετικά με τη γη έτεινε να ευνοήσει τους κυρίαρχους Τσουάνα έναντι της μειονότητας των Βουσμάνων και Μπακγκαλαγάντι. Η απώλεια γης συνεισφέρει σημαντικά στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι αυτόχθονες πληθυσμοί της Μποτσουάνα, συμπεριλαμβανομένης ιδιαίτερα της έξωσης των Βουσμάνων από το Κεντρικό Καταφύγιο Θηραμάτων Καλαχάρι. Η κυβέρνηση της Μποτσουάνα αποφάσισε να μετεγκαταστήσει όλους όσοι ζουν στο καταφύγιο σε οικισμούς έξω από αυτό. Η παρενόχληση των κατοίκων, η αποξήλωση των υποδομών και η απαγόρευση του κυνηγιού φαίνεται ότι χρησιμοποιήθηκαν για να παρακινήσουν τους κατοίκους να φύγουν. Η κυβέρνηση αρνήθηκε ότι οποιαδήποτε από τις μετεγκαταστάσεις ήταν αναγκαστική. Ακολούθησε δικαστικός αγώνας. Η πολιτική μετεγκατάστασης μπορεί να είχε σκοπό να διευκολύνει την εξόρυξη διαμαντιώνεντός του καταφυγίου.