IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μάρμαρο Χίου

Το Μάρμαρο είναι μεγάλο χωριό στη βόρεια-βορειοανατολική Χίο. Αποτελεί τον έναν από τους δύο οικισμούς των Καρδαμύλων. Στο παρόν λήμμα αναφερόμαστε στις πληροφορίες που αφορούν ειδικά στο Μάρμαρο, που αποτελεί τον παραθαλάσσιο οικισμό και επίνειο των (Άνω) Καρδαμύλων, όπου και παραπέμπουμε για ιστορικές και γενικές πληροφορίες για τα Καρδάμυλα. Προέκταση του Μαρμάρου είναι ο οικισμός Ράχη. Το Μάρμαρο έχει σήμερα και στις τελευταίες δεκαετίες μεγαλύτερο πληθυσμό από τα Άνω Καρδάμυλα, 875 έναντι 710 κατοίκων σύμφωνα με την τελευταία απογραφή (2011). Είναι κτισμένο σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 20 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε οδική απόσταση 27 χιλιομέτρων βόρεια από την πόλη της Χίου.

 Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του Μάρμαρου είναι πλάτος 38°32,5΄ Βόρειο και μήκος 26°06,5΄ Ανατολικό. Κοντινότεροι οικισμοί είναι, εκτός από τα Άνω Καρδάμυλα, που απέχουν δύο χιλιόμετρα προς τα νοτιοδυτικά, ο Ναγός προς τα βορειοδυτικά, και λίγο μακρύτερα (6 χιλιόμετρα) η Λαγκάδα, προς τα νότια. Το Μάρμαρο είναι μακρόστενος οικισμός, η κτισμένη παραλιακή ζώνη του οποίου καταλαμβάνει όλη σχεδόν τη δυτική ακτή του όρμου Καρδαμύλων, μέχρι και τον μυχό του. Ο βαθύς αυτός όρμος και φυσικό λιμάνι υπήρξε αιτία να ασχοληθούν αρχικώς οι κάτοικοι των Καρδαμύλων με τη θάλασσα και να αποκτήσουν μεγάλη παράδοση στο εμπορικό ναυτικό. Στο κέντρο της παραλιακής πλατείας του Μαρμάρου ξεχωρίζει το άγαλμα του Ναυτικού των Καρδαμύλων, έργο του γλύπτη Θανάση Απάρτη, και λίγο πιο πέρα της (επίσης ανώνυμης) Καρδαμυλίτισσας, που στραμμένη προς την έξοδο του όρμου περιμένει την επιστροφή του άντρα της. Υπάρχει επίσης ηλιακό ρολόι με μαρμάρινη ωρολογόπλακα. Αξιοθέατα αποτελούν επίσης το παλιό τελωνείο (κτίριο από τα χρόνια της τουρκοκρατίας), το αρχοντικό «Βασιλάκη» με τη χαρακτηριστική νεοκλασική αρχιτεκτονική και οι ανεμόμυλοι που βρίσκονται διάσπαρτοι στην παραλία. Διοικητικά το Μάρμαρο υπάγεται σήμερα στη Δημοτική Κοινότητα Καρδαμύλων της Δημοτικής Ενότητας Καρδαμύλων του Δήμου Χίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Χίου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου. Παλαιότερα, εντελώς αντίστοιχα, ήταν οικισμός του Δήμου Καρδαμύλων, της Επαρχίας και του Νομού Χίου. Ο ταχυδρομικός κώδικας του χωριού είναι 82300. Η εξέλιξη του πληθυσμού του Μάρμαρου στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον παρακάτω πίνακα. Ως παλαιές συνοικίες του Μάρμαρου αναφέρονται οι Νεραύλακας, Περιβολάκι, Σεράγιο, Άγιος Νικόλας Κοφινάς, Πιάτζα, Αγκάλη, Λίμνος, Μαυρή και Σκαρδανάς. Παλαιές εκκλησίες μέσα στο Μάρμαρο είναι ο Άγιος Νικόλαος (ενοριακή), με μαρμάρινο τέμπλο, και ο Άγιος Αντώνιος. Ελλάς: οδικοί-τουριστικοί χάρτες, έκδ. Ν. & Ι. Φώτης, 33η έκδοση, Αθήνα 2005/6 Γεωργίου Ι. Ζολώτα: Ιστορία της Χίου, τόμος Α΄ («Ιστορική Τοπογραφία και Γενεαλογία»). Τύποις Π.Δ. Σακελλαρίου, Αθήναι 1921, σελ. 647.
Ραλφ Νέβιλ, 1ος βαρόνος των Νέβιλ του Ρέμπι

Ο Ραλφ Νέβιλ, 1ος βαρόνος των Νέβιλ του Ρέμπι (18 Οκτωβρίου 1262 - 18 Απριλίου 1331) Νορμανδός ευγενής και μέλος της ισχυρής Οικογένειας Νέβιλ ήταν γιος του Ρόμπερτ Νέβιλ και της Μαρί ΦίτζΡανούλφ.

 Παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο την Ευφημία του Κλάβεριγνκ, κόρη του Ροβέρτου του Κλάβεριγνκ, 5ου βαρόνου του Κλάβεριγνκ και της Μάργκαρετ Λα Ζουτσ αδελφής του Άλαν Λα Ζουτσ, 1ου βαρόνου του Λα Ζουτσ με την οποία απέκτησε : Ιωάννα Νέβιλ, παντρεύτηκε τον Τζων Γουίλινγκτον (1281–1388), γιο του Ραλφ Γουίλινγκτον και της Τζουλιάνα Λομέν Αναστασία Νέβιλ, παντρεύτηκε τον Σερ Γουόλτερ Φόκονμπεργκ (1264 - Μάχη του Μπάνοκμπερν24 Ιουνίου 1314) Ίδα Νέβιλ Ραλφ Νέβιλ, 2ος βαρόνος των Νέβιλ του Ρέμπι Ευφημία Νέβιλ Αλίκη Νέβιλ Σερ Αλεξάντερ Νέβιλ (1297 - 15 Μαρτίου 1367) Τζων Νέβιλ (1299 - μάχη του Χάλιντον Χιλ 19 Ιουνίου 1333) Μαρί Νέβιλ Γουίλλιαμ Νέβιλ Μαργαρίτα Νέβιλ Τόμας Νέβιλ (1306 - πριν τον Ιούνιο 1349) Αβελίνα Νέβιλ, παντρεύτηκε τον Νόρβιλ ΝόρτονΠαντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Μάργκερι ντε Θουένγκ, κόρη του Τζων ντε Θουένγκ και της Ιωάννας ντε Μάουλι. Ο Ραλφ Νέβιλ τάφηκε στην χορωδία του αβαείου του Κόβερχαμ. Τuck, Anthony (January 2008) [2004]. "Neville, Ralph, fourth Lord Neville (c.1291–1367)". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press. Οικογένεια Νέβιλ
Μπιφ Μπάιφορντ

Ο Μπιφ Μπάιφορντ (5 Ιανουαρίου 1951, πραγμ. όνομα "Πήτερ Ρόντνεϊ Μπάιφορντ", αγγλ. Biff Byford) είναι Βρετανός τραγουδιστής και συνθέτης, γνωστότερος για τη συνεργασία του με το χέβι μέταλ συγκρότημα Saxon.

 Ο Μπάιφορντ γεννήθηκε στο Χόνλεϊ του δυτικού Γιόρκσαιρ, στην Αγγλία. Στις αρχές της δεκαετίας του '70 ανέλαβε τα φωνητικά και το μπάσο του ροκ συγκροτήματος Blue Condition και το 1976 αποχώρησε, για να δημιουργήσει τους Son of a Bitch, μαζί με τους κιθαρίστες Πωλ Κουήν και Γκράχαμ Όλιβερ, τον μπασίστα Στηβ Ντώσον και τον ντράμερ Ντέηβιντ Γουόρντ, αφήνοντας το μπάσο και συνεχίζοντας αποκλειστικά ως τραγουδιστής του συγκροτήματος. Το 1978 μετονομάστηκαν σε Saxon και ένα χρόνο αργότερα, κυκλοφόρησαν το ομώνυμο ντεμπούτο άλμπουμ τους. Οι Saxon, γνώρισαν μεγάλη επιτυχία κατά την περίοδο 1980 - 1984, έχοντας στο ενεργητικό τους έξι δίσκους και τέσσερα σινγκλ στο βρετανικό Top-20, αλλά και δύο χρυσούς και δύο ασημένιους δίσκους. Στο διάστημα αυτό, καθιερώθηκαν ως ένας από τους σημαντικότερους αντιπροσώπους του New Wave of British Heavy Metal, μαζί με άλλα μεγάλα ονόματα όπως οι Iron Maiden, οι Motörhead και οι Judas Priest. Ο Μπάιφορντ υπήρξε καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας τους ο βασικός στιχουργός του συγκροτήματος, ενώ συνέγραψε τα περισσότερα τραγούδια τους.Κατά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του '80, η εμπορική απήχηση των Saxon μειώθηκε, κυρίως, λογώ της παρακμής που επήλθε στο κίνημα του βρετανικού μέταλ, αλλά και της προσπάθειας του συγκροτήματος να προσελκύσει το αμερικανικό κοινό, κάτι το οποίο δεν κατάφεραν.Μετά το "Destiny" του 1988, αποχώρησε ο μπασίστας Πωλ Τζόνσον, για να ενταχθεί στο συγκρότημα ο Νιμπς Κάρτερ, φανατικός οπαδός του συγκροτήματος, ο οποίος βοήθησε στην ποιοτική επάνοδο του συγκροτήματος, μέσω της οποίας διατήρησαν το φανατικό κοινό τους καθ' όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του '90. Το συγκρότημα διατηρώντας το φανατικό κοινό του, γνώρισε μία αξιόλογη εμπορική άνοδο, από το δίσκο "Lionheart" του 2004 και έπειτα. Ο Μπάιφορντ, ανέλαβε να κάνει την παραγωγή του ζωντανά ηχογραφημένου δίσκου "Rock 'n' Roll Gypsies" το 1989, του "Forever Free" το 1992, του "Dogs of War" το 1995, του ζωντανά ηχογραφημένου "The Eagle Has Landed – Part II" το 1996, του "Metalhead" το 1999, της συλλογής "Heavy Metal Thunder" το 2002, του "Call to Arms" το 2011, του "Sacrifice" το 2013, του "Battering Ram" το 2015, του "Thunderbolt" το 2018 και του "Inspirations" το 2021.Τον Απρίλιο του 2007, ο Μπάιφορντ κυκλοφόρησε την αυτοβιογραφία του, με τίτλο "Never Surrender". Αυτοβιογραφία Μπιφ Μπάιφορντ, "Never Surrender", 2007, ISBN 3931624447 SAXON BIOGRAPHY - Sing365 Lyrics Biff Byford - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
Παλαιό Εθνικό Θέατρο «Χελένα Μοντζεγέφκσα» της Κρακοβίας

Το Παλαιό Εθνικό Θέατρο «Χελένα Μοντζεγέφκσα» (πολωνικά: Narodowy Stary Teatr im. Η Heleny Modrzejewskiej) στην Κρακοβία είναι μια από τις παλαιότερες δημόσιες σκηνές στην Πολωνία και ένας εθνικός πολιτιστικός θεσμός, που άνοιξε για πρώτη φορά το 1781. Πήρε το όνομά του από τη διάσημη σαιξπηρική ηθοποιό Χελένα Μοντζεγέφσκα.

 Το θέατρο δημιουργήθηκε από τον Φέλικς Ορατσέφσκι, μέλος του Πολωνικού Κοινοβουλίου (Σέιμ) και τον ηθοποιό Ματέους Βιτκόφσκι. Στις 17 Οκτωβρίου 1781 οι αρχές της πόλης της Κρακοβίας έδωσαν στον Βιτκόφσκι την άδεια να παίξει κωμωδία υπό τον όρο ότι θα πληρώνει πενήντα πολωνικά ζλότι το μήνα στο δημοτικό ταμείο. Το 1798, ο Γιάτσεκ Κλουσέφσκι, ο σταρόστα του Μπζεγκ, ανέλαβε το θέατρο και μετέτρεψε δύο δικά του κτίρια στη γωνία της Πλατείας Στσεπάνσκι και της οδού Γιαγκελόνων σε μόνιμη κατοικία του. Το θέατρο θεωρείται το κορυφαίο θέατρο της Πολωνίας. Το 1997, η Κριστίνα Μάισνερ έγινε διευθύντρια. Η θητεία της εδώ ήταν δύσκολη και την επόμενη χρονιά έφυγε μετά από αίτημα των ηθοποιών.Το 2016, το Διαδραστικό Μουσείο/Κέντρο Θεατρικής Εκπαίδευσης MICET άνοιξε στα κελάρια του θεάτρου του 13ου αιώνα. Ιστότοπος του θεάτρου
The System Has Failed

Το The System Has Failed είναι το δέκατο στούντιο άλμπουμ του αμερικάνικου thrash metal συγκροτήματος Megadeth, το οποίο κυκλοφόρησε το Σεπτέμβριο του 2004 μέσω της "Sanctuary Records".

 Το Φεβρουάριο του 2003, ο Ντέιβ Μαστέιν ανακοίνωσε την αποχώρηση του από την "Jackson Guitars", ενώ το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς παρουσίασε στο Νάσβιλ τις νέες κιθάρες "ESP" που έφεραν την υπογραφή του. Μέτα από μία χρονιά ανάρρωσης, ο τραγουδιστής και κιθαρίστας των Megadeth ανακοίνωσε ότι θα κυκλοφορήσουν νέο δίσκο μέσα στο 2004.Η ηχογράφηση του νέου άλμπουμ έγινε στα "Oceanway and Emerald Entertainment" του Νάσβιλ και τα "Phase Four Studios" του Τέμπε στην Αριζόνα. Η παραγωγή του δίσκου έγινε από τον Μαστέιν σε συνεργασία με τον Τζεφ Μπόλντινγκ. Θέλωντας να επανασυνδεθεί με τον μπασίστα Ντέιβ Έλεφσον, ο Μαστέιν επικοινώνησε μαζί του για να συμμετάσχει στο άλμπουμ με τον τελευταίο να αρνείται για οικονομικούς λόγους. Το εξώφυλλο του άλμπουμ παρουσιάζει τη μασκότ τους, τον Rattlehead να πουλάει μία αθωωτική δικαστική απόφαση στον τότε πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, Τζορτζ Μπους.Η επιτυχία του δίσκου ήταν αρκετά μεγάλη, αφού ανέβηκε στο Top-10 των καναδικών τσαρτ και το Top-20 του Billboard, αλλά δεν κατάφερε να γνωρίσει επιτυχία στη Μεγάλη Βρετανία όπου έφθασε ως το # 60 παραμένοντας στα τσαρτ μόνο για μία εβδομάδα. Τα σινγκλ του άλμπουμ, "Die Dead Enough" και "Of Mice and Men" δεν κατάφεραν να μπουν στους καταλόγους επιτυχιών. Οι κριτικές για το "The System Has Failed" ήταν θετικές, με το "Allmusic" να του δίνει τέσσερα αστέρια, το "Metal Archives" 74% και το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 3,5 μονάδων με άριστα το 5.Η περιοδεία για την προώθηση του δίσκου με την ονομασία "Blackmail the Universe Tour", ξεκίνησε στις 23 Οκτωβρίου από το Ρίνο της Νεβάδα, με τους Megadeth να δίνουν τριάντα συναυλίες στη Βόρεια Αμερική μέχρι το τέλος της χρονιάς. Από το νέο δίσκο συμπεριέλαβαν στο set list τους τα "Something That I'm Not", "Die Dead Enough" και "Kick the Chair". Η περιοδεία συνεχίστηκε τον Φεβρουάριο του 2005 στην Ευρώπη, με το συγκρότημα να εμφανίζεται στην Ιρλανδία, τη Σκωτία, την Αγγλία, τα Σκανδιναβικά κράτη, τη Γερμανία και την Ισπανία. Blackmail the Universe (Mustaine) - 4:33 Die Dead Enough (Mustaine) - 4:18 Kick the Chair (Mustaine) - 3:57 The Scorpion (Mustaine) - 5:59 Tears in a Vial (Mustaine) - 5:22 I Know Jack (Mustaine) - 0:40 Back in the Day (Mustaine) - 3:28 Something That I'm Not (Mustaine) - 5:07 Truth Be Told (Mustaine) - 5:40 Of Mice and Men (Mustaine) - 4:05 Shadow of Deth (Mustaine) - 2:15 My Kingdom (Mustaine) - 3:04 The System Has Failed (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 14 Σεπτεμβρίου 2004 Το "The System Has Failed" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Ντέιβ Μαστέιν - κιθάρα, φωνητικά Κρις Πόλαντ - κιθάρα Τζίμι Λι Σλόας - μπάσο Βίνι Κολαϊούτα - τύμπανα Δισκογραφία στην επίσημη ιστοσελίδα
Άγιος Γεώργιος Θορικού Αττικής

Ο Άγιος Γεώργιος είναι οικισμός της δημοτικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Κερατέας, του δήμου Λαυρεωτικής, της περιφερειακής ενότητας Ανατολικής Αττικής, στην περιφέρεια Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.

 Ο Άγιος Γεώργιος είναι πεδινός οικισμός στη ΝΑ. Αττική, βορειοδυτικά του Θορικού και δίπλα στην εθνική οδό προς Λαύριο (ΕΟ 89), σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 18. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 2001 και προσαρτήθηκε στον δήμο Κερατέας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κερατέας και προσαρτήθηκε στον δήμο Λαυρεωτικής. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Χάρτες «ROAD» (Αττική 1:60.000) eetaa.gr
Δέσπω Μπότση

Η Δέσπω Μπότση ήταν Σουλιώτισσα που έμεινε στην ιστορία για την αντίστασή της στα στρατεύματα του Αλή Πασά και τον ηρωικό της θάνατο -μαζί με τα γυναικόπαιδα που είχε υπό την προστασία της- στον πύργο του Δημουλά, στο χωριό Ρηνιάσα (σημ. Ριζά) του Ζαλόγγου, στις 25 Δεκεμβρίου του 1803.

 Ο ηρωισμός της Δέσπως Μπότση έχει απαθανατιστεί στο παρακάτω γνωστό δημοτικό τραγούδι: Αχός βαρύς ακούεται, πολλά τουφέκια πέφτουν. Μήνα σε γάμο ρίχνονται, μήνα σε χαροκόπι; Ουδέ σε γάμο ρίχνονται ουδέ σε χαροκόπι. H Δέσπω κάνει πόλεμο με νύφες και μ' αγγόνια. Αρβανιτιά την πλάκωσε στου Δημουλά τον πύργο: "Γιώργαινα, ρίξε τ’ άρματα, δεν είναι εδώ τo Σούλι. Eδώ είσαι σκλάβα του πασά, σκλάβα των Αρβανίτων". "Το Σούλι κι αν προσκύνησε, κι αν τούρκεψεν η Κιάφα, η Δέσπω αφέντες Λιάπηδες δεν έκαμε, δεν κάνει". Δαυλί στο χέρι άρπαξε, κόρες και νύφες κράζει: "Σκλάβες Τούρκων μη ζήσωμε, παιδιά μαζί μου ελάτε". Kαι τα φυσέκια ανάψανε, κι όλοι φωτιά γενήκαν. Η Δέσπω (Δέσποινα) Μπότση καταγόταν από τη σουλιώτικη οικογένεια των Σεχαίων. Αδέλφια της ήταν ο Γιαννάκης, ο Γεώργιος και ο Δημήτριος Σέχος ή Καραμέτσης. Ήταν γυναίκα του Σουλιώτη οπλαρχηγού Γιωργάκη Μπότση. Η ευρύτερη οικογένεια του Γιωργάκη Μπότση είχε εγκατασταθεί στο σχεδόν παραλιακό χωριό Ρηνιάσα ήδη από το 1802, φόρου υποτελείς στον Αλή Πασά, όπου ζούσαν πλέον από τη γεωργία. Όταν όμως ξέσπασε το κυνηγητό των Σουλιωτών από τον Αλή Πασά, αμέσως μετά την απόφαση των πρώτων να εγκαταλείψουν το Σούλι και να το παραδώσουν στον πασά των Ιωαννίνων τον Δεκέμβριο του 1803, μια ομάδα από 500 περίπου Τουρκαλβανούς στρατιώτες πέρασε από τη Ρηνιάσα και επιτέθηκε στις εκεί εγκατεστημένες οικογένειες. Η Δέσπω Μπότση, αρχηγός της οικογένειας μετά τον θάνατο του συζύγου της, για να αποφύγει τους στρατιώτες και να σώσει την οικογένειά της, κλείστηκε στο κάστρο της περιοχής, το Κάστρο της Ρηνιάσας (γνωστότερο με το όνομα «Πύργος του Δημουλά», σήμερα αναφέρεται και ως «Κάστρο της Δέσπως») μαζί με όλες τις νύφες και τα εγγόνια της. Από εκεί, πολέμησε γενναία εναντίον των στρατιωτών, αρνούμενη να παραδοθεί. Όταν τέλειωσαν τα βόλια των όπλων, έβαλε φωτιά στον πύργο και κάηκε μαζί με την οικογένειά της. Π. Σ. Πομόνης, Ι. Σ. Μπετρόπουλος, επιμ. (1908). Ιστορία του Σουλίου, ή, ηρωικοί πόλεμοι των Σουλιωτών και Σουλιωτιδών. Κωνσταντινούπολη: Τύποις Αριστόβουλου και Αναστασιάδου. Ανακτήθηκε στις 21 Μαρτίου 2011.
Μάρκο Μπίζοτ

Ο Μάρκο Μπίζοτ (ολλανδικά: Marco Bizot, προφέρεται: [ˈmɑrkoː ˈbizɔt]) (10 Μαρτίου 1991) είναι Ολλανδός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως τερματοφύλακας για την Σταντ Μπρεστουά 29.

 Γεννημένος στο Χόορν της Ολλανδίας, ο Μπίζοτ ξεκίνησε τη νεανική σταδιοδρομία του στην ΣΒ Βέστφριζεν. Εκεί ανακαλύφθηκε στην ηλικία των δέκα ετών και εντάχθηκε στην ακαδημία νέων του Άγιαξ το 2000. Εντάχθηκε στον Γιονγκ Άγιαξ για τη σεζόν 2010-11, όπου έλαβε άφθονο χρόνο παιχνιδιού υπό τους προπονητές Πίετερ Χούιστρα και Φρεντ Γκριμ. Μετά από μια επιτυχημένη σεζόν με τον Γιονγκ Άγιαξ, ο Μπίζοτ έλαβε παράταση συμβολαίου και εντάχθηκε με δανεισμό στην Κάμπουρ της Ίιρστε Ντιβίζι για τη σεζόν 2011-12, προκειμένου να αποκτήσει εμπειρία και να αναδειχθεί ως παίκτης. Στις 14 Ιουνίου 2012, οι Άγιαξ και Χρόνινγκεν συμφώνησαν για τη μεταγραφή του Μπίζοτ. Ο Μπίζοτ εξελίχθηκε σε έναν σταθερό τερματοφύλακα της Έρεντιβιζι και έπαιξε 50 αγώνες σε δύο σεζόν για την ομάδα. Στις 22 Ιουνίου 2014, ανακοινώθηκε η πώληση του Μπίζοτ στην βελγική Γκενκ, με τον ίδιο να υπογράφει τριετές συμβόλαιο. Στις 10 Μαΐου 2017, ο Μπίζοτ υπέγραψε συμβόλαιο με την ΑΖ Άλκμααρ. Επιλέχθηκε ως αντικαταστάτης του Τιμ Κρουλ, ο οποίος επέστρεψε στη Νιούκασλ Γιουνάιτεντ μετά από μια περίοδο δανεισμού. Ο Μπίζοτ έπαιξε και τα 40 επίσημα παιχνίδια την επόμενη σεζόν και αγωνίστηκε στον τελικό του Κυπέλλου Ολλανδίας. Μετά το καλοκαίρι, έκανε ρεκόρ με τις περισσότερες καθαρές εστίες στην Έρεντιβιζι. Τον Φεβρουάριο του 2020 επέκτεινε το συμβόλαιό του μέχρι τα τα μέσα του 2022. Ο Μπίζοτ κέρδισε την πρώτη του κλήση στην Εθνική Ολλανδίας από τον Ρόναλτ Κούμαν τον Μάρτιο του 2018. Έκανε το ντεμπούτο του σε ένα φιλικό εναντίον της Ισπανίας στις 11 Νοεμβρίου 2020. Ήταν μέλος της Ολλανδίας που συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2020, χωρίς να αγωνιστεί. Προφίλ στο Voetbal (ολλανδικά) Προφίλ στο Transfermarkt.com
Λαομέδων Λακαπηνός

Ο Λαομέδων Λακαπηνός υπήρξε Έλληνας συγγραφέας. Είναι άγνωστα τα λοιπά στοιχεία της ζωής του, διότι δεν δημοσιεύθηκαν μέχρι σήμερα. Από το επώνυμό του είναι πιθανόν να ανήκει στον γνωστό οίκο των Λακαπηνών, από τον οποίο κατήγετο και ο Ρωμανός Α΄, ο πεθερός του Κωνσταντίνου Πορφυρογέννητου.

 Ο Λακαπηνός δεν είναι απίθανο να έγραψε το χρονικό, του οποίου μετάφραση στα ιταλικά σώζεται στη Εθνική Βιβλιοθήκη του Παρισιού με αριθμό 10495 (830), και στο οποίο εξυμνείται η μακεδονική δυναστεία του Βυζαντίου. Στη βιβλιοθήκη του Εσκουριάλου βρίσκεται επίσης με τον αριθμό «Τ 1.4.» χειρόγραφο του δέκατου έκτου αιώνα, το οποίο περιέχει χρονικό ακέφαλο και κολοβό, το οποίο ο βιβλιογράφος Νικόλαος Τουριανός ο Κρης επιγράφει «Λαομέδοντος του Λακαπηνού μεγάλου εταιρειάρχου χρονικόν μετά φυσιολογίας κατ΄ επιτομήν έως της βασιλείας Ιωάννου του Τζιμισκή.» Σπυρίδων Λάμπρος, Ιστορικά μελετήματα, Εν Αθήναις, Εκ του τυπογραφείου «ο Παλαμήδης», 1884
Who's Who

Με τον αγγλικό όρο Who's Who (Ποιος είναι ποιος) συνήθως αναφερόμαστε σε έργα αναφοράς - εγκυκλοπαιδικά λεξικά που περιέχουν βιογραφικές πληροφορίες , (βιογραφικά λεξικά) για προσωπικότητες που βρίσκονται στη ζωή. Στις εκδόσεις αυτού του είδους τα λήμματα είναι σύντομα και περιέχονται ευρετηριασμένα κατ' αλφαβητική σειρά. Μπορεί κανείς να βρει πληροφορίες σχετικά με τη χρονολογία γέννησης, τις σπουδές, τη σταδιοδρομία, καθώς και στοιχεία επικοινωνίας για ανθρώπους που έχουν διακριθεί σε διάφορους τομείς της δημόσιας ζωής.

 Το πρώτο "Who's Who" στην Ελλάδα κυκλοφόρησε το 1958 από τη δημοσιογράφο και εκδότρια Ελένη Βλάχου. Η ίδια έκδοση τον επόμενο χρόνο μεταφράστηκε στα αγγλικά από την αγγλόφωνη εφημερίδα "Athens News". Το 1962 και το 1965 κυκλοφόρησαν άλλες δύο εκδόσεις βιογραφικών λεξικών "Who's Who" με επικεφαλής τον γνωστό αρχιτέκτονα Αντώνη Κιτσίκη, ενώ άλλη μία παρόμοια έκδοση κυκλοφόρησε το 1979. Το 1992 ξεκίνησε η έκδοση του Επίτομου Ελληνικού Βιογραφικού Λεξικού Who's Who από τις Εκδόσεις Μέτρον, με διευθυντή τον δημοσιογράφο Δημοσθένη Κούκουνα. Μέχρι σήμερα οι Εκδόσεις Μέτρον έχουν παρουσιάσει δεκατρείς τέτοιες εκδόσεις στα ελληνικά και τρεις αγγλόγλωσσες. Η επιλογή των βιογραφουμένων γίνεται αποκλειστικά με αξιολογικά κριτήρια. Περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων όλοι οι εν ενεργεία και διατελέσαντες υπουργοί και βουλευτές, σημαντικοί καλλιτέχνες και συγγραφείς, επιχειρηματίες, ιεράρχες κ.λπ. Who's Who. Μια καταγραφή σημαντικών προσωπικοτήτων της Βρετανίας που κυκλοφορεί από το 1849. Who's Who in Australia. Ένα λεξικό για Αυστραλούς που κυκλοφορεί από το 1923. Who's Who in American Art. Μια καταγραφή των σημαντικότερων προσωπικοτήτων της αμερικανικής τέχνης. Kraks Blå Bog. Το Who's Who της Δανίας. Who's Who in France. Μια καταγραφή των εξεχουσών προσωπικοτήτων που ζουν στη Γαλλία. Εκδίδεται από το 1953. International Who's Who Marquis Who's Who Hübners Who Is Who, που έχει πραγματοποιήσει εκδόσεις σε διάφορες χώρες, ανάμεσα στις οποίες και στην Ελλάδα. Όπως προαναφέρθηκε, παράλληλα στα βιογραφικά λεξικά που επιλέγουν το ποιους θα καταγράψουν με αξιολογικά και όχι κερδοσκοπικά κριτήρια, υπάρχουν και κάποιες εκδόσεις που περιλαμβάνουν ένα βιογραφικό με μόνο κριτήριο την αγορά της έκδοσης, που σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να φτάσει και το ποσό των χιλίων ευρώ.
Γιαν Κρεκ

Ο Γιαν Κρεκ (Jan Kraeck, 1540, Χάαρλεμ – 1607, Τορίνο, ιταλικά: Giovanni Caracca‎ ), ήταν Ολλανδός αναγεννησιακός ζωγράφος, ο οποίος σταδιοδρόμησε στην Ιταλία, στη βασιλική Αυλή του Οίκου της Σαβοΐας στο Τορίνο.

 Σύμφωνα με τον Κάρελ φαν Μάντερ τον επισκέφθηκε ο Χέντρικ Κορνέλις Φρόομ το 1585 στο Τορίνο. Σύμφωνα με το RKD ήταν ο πεθερός του αρχιτέκτονα ζωγράφου Φρίντριχ Σούστρις (Friedrich Sustris) και έγινε αυλικός ζωγράφος του Εμμάνουελ Φίλιμπερτ, Δούκα της Σαβοΐας και μετά τον θάνατο του Δούκα το 1580, του διαδόχου του δούκα Καρόλου Εμμανουήλ Α΄. Η Αγία Οικογένεια (1568-1578), Πινακοθήκη Sabauda Τρεις οπλισμένοι άνδρες σε προσευχή μπροστά στην Παναγία και το Βρέφος (1568-1585), Πινακοθήκη Sabauda Πορτρέτο του Καρόλου Εμμανουήλ Α΄ της Σαβοΐας (1580), Fundacion Yannick y Ben Jakober Πορτρέτο του Φιλίππου Εμμανουήλ της Σαβοΐας σε ηλικία πέντε ετών (1591), Μουσείο του Πράδο Βίκτωρ Αμεδαίος Α' της Σαβοΐας, Εμμανουήλ Φιλιβέρτος της Σαβοΐας και Φίλιππος Εμμανουήλ (1593-1594), Fundacion Yannick y Ben Jakober Πορτρέτο του Φιλίππου Εμμανουήλ της Σαβοΐας (περ. 1603, απόδοση), Fundacion Yannick και Ben Jakober Κατάλογος Ολλανδών ζωγράφων Astrua Paola, Bava Anna Maria, Spantigati Carla Enrica, Il nostro pittore fiamengo ( Our Flemish Painters ), Giovanni Carraca alla corte dei Savoia (1568-1607), Τορίνο, Umberto Allemandi & C, 1955, 2002 και 2006. ((ISBN 978-88-422-1371-0) ) Βιογραφία στην ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια Museo del Prado (Ισπανικά) Jan Kraeck στο Artnet
Εσενλέρ

Το Εσενλέρ είναι συνοικία της Κωνσταντινούπολης στην Τουρκία, στην ευρωπαϊκή πλευρά της. Το Εσενλέρ είναι πολύ πυκνοκατοικημένο. Αποτελείται από κατοικίες εργατικής τάξης στη μέση των βιομηχανικών γειτονικών συνοικιών Γκαζιοσμανπασά, Γκιουνγκορέν και Μπαγτζιλάρ.

 Στα οθωμανικά χρόνια αυτή η περιοχή, πολύ έξω από τα τείχη της πόλης, ήταν τα χωριά Λίτρος και Άβας, που κατοικούνταν από Έλληνες αγρότες. Κατά την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, αυτοί οι χωρικοί εκτοπίστηκαν και η περιοχή εποικίστηκε στη συνέχεια από Τούρκους, που είχαν εκτοπιστεί και οι ίδιοι από τη Μακεδονία. Οι Χριστιανοί Ορθόδοξοι Ρομά από το Εσενλέρ εγκαταστάθηκαν στην Αμαλιάδα τέσσερις δεκαετίες μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών. Ήταν μέρος της περιοχής Μπακίρκιοϊ μέχρι το 1992 και του Γκιουνγκορέν μεταξύ 1992 και 1994. Πολλοί από τους μεγάλους αριθμούς ανθρώπων, που μετανάστευσαν στην Κωνσταντινούπολη τις δεκαετίες 60-90 κατέληξαν σε συνοικίες όπως αυτή και με πληθυσμό πάνω από μισό εκατομμύριο το Εσενλέρ έχει απελπιστικά ανεπαρκή υποδομή, οδηγώντας σε υπερπλήρεις σχολικές αίθουσες και πολλά άλλα προβλήματα. Το Εσενλέρ διαθέτει τον μεγαλύτερο τερματικό σταθμό υπεραστικών λεωφορείων στην ευρωπαϊκή πλευρά. Το Εσενλέρ συνδέεται με τον αυτοκινητόδρομο Θράκης και τη γέφυρα Φατίχ Σουλτάν Μεχμέτ μέσω ενός παράδρομου. Λόγω της θέσης του είναι πολύ εύκολη και γρήγορη η πρόσβαση στη γέφυρα Γιαβούζ Σελίμ, στη Γέφυρα Μαρτύρων 15ης Ιουλίου, στη γέφυρα Φατίχ Σουλτάν Μεχμέτ και στο κέντρο της Κωνσταντινούπολης. «History and geography of Esenler» (στα Τουρκικά). Governorship of Esenler, Istanbul. 2009. Ανακτήθηκε στις 9 Αυγούστου 2009. «Administrative situation of Esenler» (στα Τουρκικά). Governorship of Esenler, Istanbul. 2009. Ανακτήθηκε στις 9 Αυγούστου 2009. «History of Esenler» (στα Τουρκικά). Municipality of Esenler, Istanbul. 2009. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Οκτωβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 9 Αυγούστου 2009.
Εφρέμ Ινονί

Ο Εφρέμ Ινονί (Ephraïm Inoni, 16 Αυγούστου 1947-) είναι πολιτικός από το Καμερούν, ο οποίος χρημάτισε πρωθυπουργός της αφρικανικής χώρας από το 2004 ως το 2009. Είναι μέλος του κόμματος Δημοκρατικό Κίνημα για το Λαό του Καμερούν (RDPC).

 Γεννήθηκε στο χωριό Μπακινγκιλί, κοντά στη Λιμπέ, στη Νοτιοδυτική Επαρχία.στις 16 Αυγούστου του 1947). Είναι Αγγλόφωνος και ανήκει στην εθνοτική ομάδα Μπακουέρι. Προτού γίνει πρωθυπουργός, χρημάτισε Γραμματέας του Κράτους για Οικονομικά Ζητήματα, τον Απρίλιο του 1992 και έπειτα αναπληρωτής γενικός γραμματέας της προεδρίας, από τις 27 Νοεμβρίου του 1992 ως την έναρξη της πρωθυπουργίας του. Διορίστηκε πρωθυπουργός από τον πρόεδρο Πωλ Μπιγιά στις 8 Δεκεμβρίου του 2004, στο πλαίσιο κυβερνητικού ανασχηματισμού και ορκίστηκε την ίδια ημέρα. Ο Ινονί αποπέμφθηκε από τον πρόεδρο Μπιγιά στις 30 Ιουνίου του 2009. Ο ανασχηματισμός ήταν ο πιο εκτεταμένος από τότε που είχε διοριστεί ο ίδιος ο Ινονί στην πρωθυπουργία. Ο ίδιος ο πρόεδρος ανακοίνωσε στο κρατικό ραδιόφωνο ότι 12 υπουργοί είχαν απολυθεί, μεταξύ των οποίων ο Ινονί και ο υπουργός Άμυνας. Πιστεύεται ότι η δημόσια κατακραυγή για τις αυξημένες τιμές στα τρόφιμα και η κυβερνητική διαφθορά, σε συνδυασμό με τις προσπάθειες του Μπιγιά να εξασφαλίσει υποστήριξη για τις επόμενες προεδρικές εκλογές είχαν αποτέλεσμα την αποπομπή της κυβέρνησης. Ο Ινονί θα εξασφάλιζε οικονομική βοήθεια ύψους 140 εκατομμυρίων δολαρίων από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.Τον διαδέχθηκε στο πρωθυπουργικό αξίωμα ο Φιλεμόν Γιανγκ.
Εθνική Μοζαμβίκης (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Τελ. Ενημέρωση: 8 Φεβρουαρίου 2015Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Μοζαμβίκης αντιπροσωπεύει τη Μοζαμβίκη στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης υπό την εποπτεία της FIBA και της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Μοζαμβικανής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Federação Moçambicana de Basquetebol).

 Μεγαλύτερη επιτυχία της μέχρι σήμερα είναι η κατάκτηση του ασημένιου μεταλλίου στα Αφρικανικά Πρωταθλήματα που διοργανώθηκαν αμφότερα στη Μοζαμβίκη το 1986 και το 2003. Πορεία σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα FIBA Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Μοζαμβίκης σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα FIBA: Πορεία σε Αφρικανικά Πρωταθλήματα FIBA Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Μοζαμβίκης σε Αφρικανικά Πρωταθλήματα (Afrobasket): Πορεία σε Παναφρικανικούς Αγώνες Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Μοζαμβίκης σε Παναφρικανικούς Αγώνες: Πορεία σε Αγώνες Πορτογαλόφωνων Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Μοζαμβίκης σε Αγώνες Πορτογαλόφωνων: Πορεία σε Αγώνες της Κοινοπολιτείας Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Μοζαμβίκης σε Αγώνες της Κοινοπολιτείας: Εθνική Μοζαμβίκης (καλαθοσφαίριση ανδρών) Mozambique, ιστορικό ανά έτος στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά)
Γεώργιος Σκλαβούνος

Ο Γεώργιος Σκλαβούνος (1869 - 1954) ήταν Έλληνας ιατρός και καθηγητής πανεπιστημίου του 20ού αιώνα. Αναμόρφωσε τον κλάδο της Ανατομικής στην Ελλάδα, την περίοδο που αυτή άρχισε να συγκρίνεται ποιοτικά με την πρόοδο της σε άλλες χώρες.

 Γεννήθηκε στην Τιθορέα της επαρχίας Λοκρίδος στις 16 Οκτωβρίου 1869. Ολοκλήρωσε το Σχολαρχείο της Θήβας και το ακαδημαικό έτος 1884-1885 εγγράφηκε στην Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας. Στη συνέχεια μετεγγράφη στη Νομική Σχολή. Ένα χρόνο αργότερα το Πανεπιστήμιο έκλεισε λόγω επιστράτευσης και ο Σκλαβούνος πήγε στην Ζυρίχη για οκτώ μήνες και αργότερα στο Βύρτσμπουργκ της Βαυαρίας όπου σπούδασε Ιατρική. Αποφοίτησε το 1891 με διδακτορικό δίπλωμα με την διατριβή «Περί ελαιειδίνης και της κερατοποιητικής εξεργασίας της καρδιακής μοίρας του στομάχου των θηλαστικών». Το 1891 πέρασε από πρακτικές εξετάσεις και εργάστηκε δύο χρόνια ως βοηθός στο ανατομικό ινστιτούτο του καθηγητή Ρούντολφ-Άλμπερτ φον Κόλικερ (Rudolf-Albert von Köliker) στο Βύρτσμπουργκ. Το 1892 επέστρεψε για οικογενειακούς λόγους στην Ελλάδα.Με την επιστροφή του στην Αθήνα διορίστηκε υφηγητής της Ανατομικής και επιμελητής του Ανατομείου υπό την επίβλεψη του Ρήγα Νικολαΐδη. Το 1899 έγινε τακτικός καθηγητής στην έδρα της Ανατομίας και της Φυσιολογίας. Από το ακαδημαϊκό έτος 1933-1934 διετέλεσε διευθυντής του Οδοντιατρικού Σχολείου. Αποχώρησε, λόγω συνταξιοδότησης, από το Πανεπιστήμιο Αθηνών το 1938. Κατά τη διάρκεια της παρουσίας του στο Πανεπιστήμιο παρήγγειλε καινούρια εκμαγεία ανατομίας από το εξωτερικό ενώ εγκαινίασε το καινούριο Ανατομείο στο Γουδή.Το 1897 εξελέγη ισόβιο μέλος της Διεθνούς Ανατομικής Εταιρείας, της Γερμανικής Ανατομικής Εταιρείας και από το 1926 μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.Απεβίωσε στις 13 Μαΐου 1954 στην Αθήνα.Ήταν παντρεμένος με την Βικτωρία Κυριαζή, κόρη του δημάρχου Δρυμίας Θεμιστοκλή Κυριαζή και δισέγγονη του Κομνά Τράκα και είχαν αποκτήσει τέσσερα παιδιά μεταξύ των οποίων τον Θεμιστοκλή Σκλαβούνο, καθηγητή Ιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, και τον Κωνσταντίνο Σκλαβούνο, καθηγητή της Γεωπονικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Το 2010 εγκαινιάστηκε στην Αμφίκλεια μουσείο προς τιμήν του. Έγραψε πληθώρα συγγραμμάτων και επιστημονικών εργασιών για την Ανατομία και την Φυσιολογία στα ελληνικά και τα γερμανικά. Μεταξύ αυτών: Γεώργιος Σκλαβούνος στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.
Βούρμπιανη Ιωαννίνων

Η Βούρμπιανη είναι χωριό της Ηπείρου που βρίσκεται στον δήμο Κόνιτσας του νομό Ιωαννίνων. Ανήκει στα Μαστοροχώρια και έφτασε στην ακμή του τον 18ο και το 19ο αιώνα.

 Η Βούρμπιανη απέχει 26 χιλιόμετρα από την Κόνιτσα. Διοικητικά, υπαγόταν μέχρι το 1997 στην επαρχία Κονίτσης. Έπειτα αποτέλεσε τμήμα του δήμου Μαστοροχωρίων, ενώ από το 2011 υπάγεται στο δήμο Κόνιτσας. Εκκλησιαστικά υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης, ενώ διαθέτει τον ιερό ναό της Παναγίας που χρονολογείται κατά τον 16ο αιώνα. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011, ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 68 κατοίκους. Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, η Βούρμπιανη ήταν γνωστή για τους ντόπιους κτίστες της καθώς και για τους τεχνίτες ξυλογλυπτικής. Υποστηρίζεται πως μετά το ξέσπασμα της επανάστασης του 1821, υπό τον φόβο των ληστών και των λεηλασιών, πολλοί κάτοικοι των χωριών του Σαραντάπορου βρήκαν καταφύγιο στη Βούρμπιανη. Κατά το β΄ μισό του 19ου η Βούρμπιανη ήταν πληθυσμιακά το δεύτερο μεγαλύτερο χωριό της ευρύτερης περιοχής, μετά την Κόνιτσα, με 384 οικογένειες κατά το 1854 και αντίστοιχα πάνω από 350 οικογένειες γύρω στο 1870. Τη δεκαετία του 1870 εντάθηκε το μεταναστευτικό ρεύμα προς αναζήτηση εργασίας, με επακόλουθο αρκετοί κάτοικοι να εγκατασταθούν σε περιοχές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, της Ελλάδας και της Ρουμανίας.Το 1878, σύμφωνα με αναφορά του γενικού πρόξενου Ιωαννίνων προς τον τότε υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδας, Θεόδωρο Δηλιγιάννη, η Βούρμπιανη παρουσιάζεται ως μια από τις βορειότερες περιοχές της Ηπείρου όπου γλωσσικά κυριαρχούσαν τα ελληνικά. Το 1883 ιδρύθηκε η Φιλεκπαιδευτική Αδελφότητα που μερίμνησε για την ίδρυση του πρώτου σχολαρχείου της περιοχής, το οποίο στεγαζόταν σε διώροφο πέτρινο κτίριο και λειτούργησε μέχρι το 1986 ως δημοτικό Σχολείο, γυμνάσιο και οικοτροφείο, ενώ κατά τα τελευταία χρόνια του 19ου αιώνα ιδρύθηκε Παρθεναγωγείο.Κατά την ύστερη Τουρκοκρατία, υπαγόταν στον καζά Λεσκοβικίου, ενώ παράλληλα υπέφερε, όπως και άλλοι οικισμοί της ευρύτερης περιοχής, από εκτεταμένα κρούσματα ληστειών, δολοφονιών και απαγωγών. Μετά την προσάρτηση στο ελληνικό κράτος, ο οικισμός αποτέλεσε έδρα στρατιωτικής εποπτείας της μεθορίου.Κατά τις πρώτες ημέρες του Ελληνοϊταλικού πολέμου, η Βούρμπιανη κατελήφθη από τις ιταλικές δυνάμεις αλλά στις 7 Νοεμβρίου του 1940 απελευθερώθηκε από αποσπάσματα της Α΄ Μεραρχίας Πεζικού. Την περίοδο 1941 - 1944 σκοτώθηκαν, επί αλβανικού εδάφους, από τις δυνάμεις Κατοχής τέσσερις κάτοικοι του οικισμού. Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, η Βούρμπιανη απετέλεσε επανειλημμένως πεδίο συγκρούσεων μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών. Από τη Βούρμπιανη κατάγονταν ο αξιωματούχος της αυλής του Αλή πασά, Κώστας Γραμματικός, ο ποιητής Τέλλος Άγρας, ο οφθαλμίατρος και ευεργέτης Αλέξιος Τράντας και ο στρατιωτικός και πολιτικός Σωκράτης Δημάρατος.
Ευρωπαική οδηγία πληρωμών

Η Ευρωπαϊκή Οδηγία Πληρωμών (ΕΟΠ 2007/64/EΚ, όπως αντικαταστάθηκε από την PSD2, Οδηγία (ΕΕ) 2015/2366) είναι μια Οδηγία της ΕΕ με σκοπό την ρύθμιση των κανονισμών πληρωμών εντός του Ενιαίου Χώρου Πληρωμών σε Ευρώ (SEPA)

 Η οδηγία (ΕΕ) 2015/2366 (Δεύτερη οδηγία για τις υπηρεσίες πληρωμών — PSD2) παρέχει τη νομική βάση για την περαιτέρω ανάπτυξη μιας καλύτερα ενοποιημένης εσωτερικής αγοράς για τις ηλεκτρονικές πληρωμές στην ΕΕ. Θέτει σε εφαρμογή περιεκτικούς κανόνες για τις υπηρεσίες πληρωμών, με στόχο να καταστήσει τις διεθνείς πληρωμές (εντός της ΕΕ) εξίσου απλές, αποτελεσματικές και ασφαλείς με τις πληρωμές που διεκπεραιώνονται εντός μίας μόνο χώρας. Αποσκοπεί στο άνοιγμα αγορών πληρωμής σε νεοεισερχόμενους, οδηγώντας στην ενίσχυση του ανταγωνισμού, σε περισσότερες επιλογές και καλύτερες τιμές για τους καταναλωτές. Παρέχει επίσης, την απαραίτητη νομική πλατφόρμα για τον Ενιαίο Χώρο Πληρωμών σε ευρώ (SEPA). Καταργεί παράλληλα, την οδηγία 2007/64/ΕΚ (ΟΥΠ) από τις 13 Ιανουαρίου 2018. Η οδηγία αποσκοπεί στη βελτίωση των υφιστάμενων κανόνων της ΕΕ για τις ηλεκτρονικές πληρωμές. Λαμβάνει υπόψη αναδυόμενες και καινοτόμες υπηρεσίες πληρωμών, όπως οι πληρωμές μέσω διαδικτύου και μέσω κινητού. Η οδηγία καθορίζει κανόνες σχετικά με: αυστηρές απαιτήσεις ασφαλείας για ηλεκτρονικές πληρωμές και την προστασία των οικονομικών δεδομένων των καταναλωτών, διασφαλίζοντας την ασφαλή εξακρίβωση της ταυτότητας και μειώνοντας τον κίνδυνο απάτης· τη διαφάνεια των απαιτήσεων των όρων και της ενημέρωσης για τις υπηρεσίες πληρωμών· τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των χρηστών και των παρόχων υπηρεσιών πληρωμών. Η οδηγία συμπληρώνεται από τον κανονισμό (ΕΕ) 2015/751, ο οποίος θέτει ανώτατο όριο για τις διατραπεζικές προμήθειες που χρεώνονται μεταξύ των τραπεζών για πράξεις πληρωμών με κάρτες. Αυτό αναμένεται να μειώσει το κόστος για τους εμπόρους που συνεπάγεται η αποδοχή καταναλωτικών χρεωστικών και πιστωτικών καρτών. Η Ελλάδα ενέταξε στο νομοθετικό της πλαίσιο στις 15 Μαΐου 2018, με το (ΦΕΚ Α’ 84) Νόμος 4537/2018, όπου με το Μέρος Α’ (άρθρα 1 έως 110) του ενσωματώνεται η Οδηγία (ΕΕ) 2015/2366 «για τις υπηρεσίες πληρωμών στην εσωτερική αγορά» (‘PSD 2’).Αντίστοιχα η Τράπεζα της Ελλάδος εξέδωσε σχετικές οδηγίες σχετικά με τις απαιτήσεις των εποπτευόμενων ιδρυμάτων [1] ΠΕΕ 158/5/10.05.2019: Υιοθέτηση κατευθυντηρίων γραμμών της Ευρωπαϊκής Αρχής Τραπεζών σχετικά με προϋποθέσεις χορήγησης εξαίρεσης από μηχανισμό έκτακτης ανάγκης άρθρο 33.6 του Κανονισμού (ΕΕ)2018/389 ΠΕΕ 157/4/02.04.2019: Υιοθέτηση των κατευθυντηρίων γραμμών της Ευρωπαϊκής Αρχής Τραπεζών σχετικά με τα μέτρα ασφάλειας για τους λειτουργικούς κινδύνους και τους κινδύνους ασφάλειας που σχετίζονται με τις υπηρεσίες πληρωμών ΠΕΕ 157/3/02.04.2019: Υιοθέτηση των κατευθυντηρίων γραμμών της Ευρωπαϊκής Αρχής Τραπεζών για την αναφορά μειζόνων συμβάντων δυνάμει της Οδηγίας 2015/2366/ΕΕ
Αεροδρόμιο του Αμβούργου

Το Αεροδρόμιο του Αμβούργου (στα γερμανικά: Flughafen Hamburg), είναι το διεθνές αεροδρόμιο του Αμβούργου. Βρίσκεται 8,5 χιλιόμετρα βόρεια του κέντρου της πόλης στην περιοχή Φουλσμπούτλ. Είναι το πέμπτο μεγαλύτερο πολιτικό αεροδρόμιο της Γερμανίας, όσον αφορά την επιβατική κίνηση, καθώς το 2017 δέχτηκε 159.780 πτήσεις και 17.622.997 επιβάτες. Χρησιμεύει ως βάση των εταιριών Eurowings, Condor, Ryanair και easyJet .

 Το αεροδρόμιο κατασκευάστηκε με ιδιωτικά κεφάλαια από την Hamburger Luftschiffhallen GmbH (ΟΥΕ) και άρχισε να λειτουργεί τον Ιανουάριο του 1911, γεγονός που το καθιστά σήμερα το παλαιότερο αεροδρόμιο στον κόσμο, που συνεχίζει να είναι σε λειτουργία. Αρχικά το αεροδρόμιο του Αμβούργου είχε έκταση 45 εκτάρια και χρησιμοποιούνταν για πτήσεις αερόπλοιων. Το 1913, το αεροδρόμιο επεκτάθηκε και κάλυπτε πλέον έκταση 60 εκταρίων. Το βόρειο τμήμα του χρησιμοποιούνταν από τα αερόπλοια, ενώ το νότιο από αεροσκάφη σταθερών πτερύγων. Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, το υπόστεγο για τα αερόπλοια χρησιμοποιήθηκε ευρέως από το Γερμανικό Στρατό, μέχρι που καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1916. Το αεροδρόμιο πήρε το σημερινό του όνομα (Αεροδρόμιο του Αμβούργου) μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Χρησιμοποιήθηκε εκτενώς ως χώρος στάσης κατά τη διάρκεια της αερογέφυρας του Βερολίνου το 1948. Όταν η Lufthansa ξεκίνησε τη μεταφορά επιβατών το 1955, το αεροδρόμιο του Αμβούργου χρησιμοποιήθηκε ως κομβικό σημείο, μέχρις ότου το αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης ανέλαβε, καθώς το αεροδρόμιο του Αμβούργου δεν μπορούσε να επεκταθεί περισσότερο λόγω της τοποθεσίας, όπου είχε κατασκευαστεί. Η Lufthansa Technik εξακολουθεί να διατηρεί μια σημαντική παρουσία στο αεροδρόμιο, που οφείλεται στις πρώιμες δραστηριότητες της αεροπορικής εταιρείας στο αεροδρόμιο. Στη δεκαετία του '60, άρχισαν οι συζητήσεις με στόχο την μετακίνηση του στο Χέιντμουρ στο Καλτενκίρχεν λόγω των περιορισμένων δυνατοτήτων επέκτασης, των περιορισμών στην παραγωγική ικανότητα εξαιτίας του διαδρόμους διέλευσης και του θορύβου. Η Lufthansa χρησιμοποιούσε το Boeing 707 από το 1960, το οποίο έκανε περισσότερο θόρυβο από τα προηγούμενα αεροσκάφη με κινητήρα εμβόλων. Τα σχέδια εγκαταλείφθηκαν λόγω των κακών εμπειριών σε άλλες πόλεις με αεροδρόμια, που μετακινούνται μακριά από τα αστικά κέντρα, και της μετακίνησης της Lufthansa στη Φρανκφούρτη. Στις αρχές της δεκαετίας του '90, άρχισε μια εκτεταμένη διαδικασία εκσυγχρονισμού του αεροδρομίου. Το σχέδιο, που ονομάζεται HAM21, περιελάμβανε νέα επέκταση, ένα νέο τερματικό σταθμό (Terminal 1), καθώς και το Plaza ανάμεσα στους ακροδέκτες 1 και 2. Οι μέτοχοι του αεροδρομίου είναι η πόλη του Αμβούργου και η AviAlliance.
Ευγενία Γκίνζμπουργκ

Η Ευγενία Γκίνζμπουργκ (Евге́ния Соломо́новна Ги́нзбург), 1904 − 1977 ήταν Ρωσίδα κοινωνιολόγος, παιδαγωγός και συγγραφέας, που στη δίνη των γεγονότων της μεγάλης κάθαρσης (αγγλ. Great Purge) καταδικάστηκε το 1938 σε 25 χρόνια εξορίας. Αν και μέλος με ταυτότητα κόμματος τού τότε σοβιετικού καθεστώτος κατηγορήθηκε το 1934 για συμμετοχής της σε μια «αντεπαναστατική τροτσκιστική ομάδα» και στη συνέχεια το 1938 καταδικάστηκε με την κατηγορία ότι ενεργούσε ως διπλή πράκτορας.

 Εργάστηκε ως δημοσιογράφος και συνέχισε τις εργασίες της για την opus magnum όπου δημοσιεύθηκαν και τα απομνημονεύματά της: Ταξίδι στον Ανεμοστρόβιλο (αγγλικός τίτλος). Είχε τελειώσει το βιβλίο το 1967, αλλά δεν ήταν σε θέση να το δημοσιεύσει στην ΕΣΣΔ. Το χειρόγραφο στη συνέχεια στάλθηκε λαθραία στο εξωτερικό και δημοσιεύθηκε το 1967 από Mondadori στο Μιλάνο και Possev στη Φρανκφούρτη· από τότε έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Τελικά, απομνημονεύματά της χωρίστηκε σε δύο τμήματα, των οποίων οι ρωσικές τίτλοι είναι «Krutoi marshrut Ι" και "Krutoi marshrut ΙΙ" - ". Απότομες Διαδρομή" "Σκληρή Διαδρομή". Μετά τον θάνατο του Ιωσήφ Στάλιν το (1953) και μετά από επαναλαμβανόμενες και έντονες εκκλήσεις της Γκίνζμπουργκ στις διάφορες αρχές η υπόθεσή της επανεξετάστηκε και στα γενικά πλαίσια της αποσταλινοποίησης επί Χρουτσώφ τελικά απελευθερώθηκε από την εξορία (στις 25 Ιουνίου 1955) και της επιτρέπεται να επιστρέψει στη Μόσχα. Ένα βιογραφικό φιλμ με τίτλο Ταξίδι στο ανεμοστρόβιλο (Within the Whirlwind) φιλμογραφήθηκε από τον σκηνοθέτηr Marleen Gorris το 2008 με πρωταγωνίστρια στο ρόλο της Ευγενίας Γκίνζμπουργκ την ηθοποιό Έμιλυ Γουάτσον.Στο βιβλίο της «Ταξίδι στον ανεμοστρόβιλο» μεταξύ άλλων γράφει: «Στο στρατόπεδο γνώρισα πολλούς ανθρώπους που κατάφερναν να συνδυάζουν τη θρησκευτική λατρεία του Στάλιν με μια διορατική αίσθηση του τι συνέβαινε στη χώρα» -Ταξίδι στον ανεμοστρόβιλο
Μύλος Γουίλεϊ

Ο μύλος Γουίλεϊ (αγγλ. Wiley mill) είναι ένας ειδικός μύλος άλεσης τύπου σφυριού, ή μικρός σφυρόμυλος, ο οποίος ως εργαστηριακή συσκευή χρησιμοποιείται για τη μηχανική κατεργασία -κοπή και άλεση- διαφόρων υλικών.

 Αξιοποιείται σε εργαστήρια ερευνών για την προετοιμασία κόνης από πρωτογενή υλικά, λ.χ. σε εργαστήρια γεωπονικών και κτηνιατρικών αναλύσεων και εδαφολογίας, ή εργαστήρια υλικών (π.χ. πλαστικών, ξύλου, γεωργικών υπολειμμάτων). Μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε μεγάλη ποικιλία υλικών. Ο μύλος αυτός ο οποίος σχεδιάστηκε αρχικά για την άλεση λιπασμάτων, μαλλιών ζώων και οπλών, και είναι κατάλληλος για τέτοια χρήση σε υλικά (προετοιμασία – κοπή – θραύση – άλεση). Διαθέτει πάρα πολύ σκληρά, χαλύβδινα άκρα στα μαχαίρια που επιτρέπουν την ολική άλεση μεγάλου εύρους υλικών. Η παραγόμενη κόνη στη συνέχεια χρησιμοποιείται για περαιτέρω χημικές, φυσικές ή/και βιολογικές αναλύσεις και δοκιμές. Η ιδέα υλοποίησης του μύλου Γουίλεϊ αποτέλεσε παγκόσμια ευρεσιτεχνία της εταιρείας, Arthur H. Thomas το 1926, αν και έγινε μαζική παραγωγή αυτού του μύλου στα τέλη του 1948, στη Φιλαδέλφεια, στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Τέτοιοι μύλοι προετοιμάζουν υλικά -για ανάλυση- αρκεί να περιέχουν ελάχιστη υγρασία, δηλ. καλά ξηραμένα δείγματα. Στο μύλο άλεσης Γουίλεϊ, ταυτόχρονα γίνονται δύο μηχανικές κατεργασίες, αρχική κοπή-θρυμματισμός και ταυτόχρονα άλεση με σύνθλιψη. Στο άνω μέρος του μύλου, το υλικό πληρώνει μία χοάνη. Στη συνέχεια, αυτό τροφοδοτείται, διά της βαρύτητας, και το υλικό πέφτει εντός ενός χώρου - διαδρομής ενός συνόλου περιστρεφόμενων χαλύβδινων, αιχμηρών λεπίδων (από σκληρό ανοξείδωτο χάλυβα υψηλής περιεκτικότητας σε χρώμιο). Οι λεπίδες κινούνται από έναν ηλεκτροκινητήρα και οι περιστροφές των κυμαίνονται από 4.000 έως 6.000 περιστροφές το λεπτό (rpm), ανάλογα τη σκληρότητα (hardness) του υλικού. Τα περιστρεφόμενα μαχαίρια λειτουργούν ενάντια στα στάσιμα μαχαίρια, που υπάρχουν περιμετρικά, και η προκύπτουσα σκόνη εξωθείται με πίεση, ώστε το υλικό –διαμέσου μιας μεταλλικής σίτας– να συλλεχθεί σ' ένα δοχείο που βρίσκεται στο κατώτερο της συσκευής.
Λεωφορειοπειρατεία στην Ελλάδα το 1999

Στις 29 Μαΐου του 1999 έγινε η πρώτη λεωφορειοπειρατεία με κράτηση ομήρων που σημειώθηκε στην Ελλάδα στο Σχολάρι Θεσσαλονίκης, που έληξε στο Ελμπασάν της Αλβανίας με τον θάνατο του θύτη και ενός ομήρου από την Αλβανική αστυνομία.

 Στις 29 Μαΐου του 1999, ένας Αλβανός υπήκοος που ζούσε και εργαζόταν στην Ελλάδα, ο 25χρονος Φλαμούρ Πίσλι, οπλισμένος με μια χειροβομβίδα κατέλαβε λεωφορείο του ΚΤΕΛ με εννέα επιβάτες στο Κάτω Σχολάρι Θεσσαλονίκης, διαμαρτυρόμενος για αδικίες που είχε υποστεί από τον εργοδότη του, αλλά και για ψευδείς κατηγορίες σε βάρος του (σύμφωνα με τον ισχυρισμό του) για παράνομη κατοχή όπλων. Ο Αλβανός ζήτησε να του παραδοθούν χρηματικά λύτρα ύψους 50 εκατομμυρίων δραχμών και τρία τουφέκια τύπου Καλάσνικοφ, καθώς επίσης και να εξασφαλισθεί η διαφυγή στη χώρα του. Οι ελληνικές αστυνομικές αρχές, φοβούμενες μια κατάληξη παρόμοια της περίπτωσης της ομηρείας στη οδό Νιόβης στην Αθήνα που είχε προηγηθεί (όταν ο ρουμάνος κακοποιός Σορίν Ματέι είχε προκαλέσει το θάνατο της Αμαλίας Γκινάκη), κατέβαλαν τα λύτρα και παρέδωσαν τρία όπλα στον απαγωγέα, τα οποία όμως αυτός δεν δέχτηκε με το αιτιολογικό πως δεν ήταν της μάρκας που επιθυμούσε. Στη συνέχεια και καθ'όλη τη διάρκεια της νύχτας, το λεωφορείο ακολούθησε διαδρομή προς τα ελληνοαλβανικά σύνορα επιτηρούμενο από αστυνομικό όχημα όπου επέβαιναν άνδρες των ΕΚΑΜ και υπό την κάλυψη των εγχώριων ΜΜΕ, γεγονός που προκάλεσε μεγάλη αναστάτωση στους τηλεθεατές. Σύμφωνα με μαρτυρίες, ο Πίσλι σκόπευε να παραδοθεί ή στην πλατεία της γενέτειράς του ή στην πρωτεύουσα Τίρανα, ωστόσο όταν το λεωφορείο έφτασε στο Ελμπασάν, εκδηλώθηκε επέμβαση των αλβανικών αρχών που είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο αφενός του απαγωγέα, αφετέρου του Έλληνα επιβάτη Γεώργιου Κουλούρη, 28 ετών, ο οποίος φαίνεται πως παρουσίαζε μια σχετική φυσιογνωμική ομοιότητα μαζί του. Το ελληνικό Υπουργείο Δημόσιας Τάξης, επισημαίνοντας ότι οι αλβανικές αρχές δεν επέτρεψαν την επέμβαση των ελλήνων αστυνομικών, επέρριψε την αποκλειστική ευθύνη στην ηγεσία της αστυνομίας της γειτονικής χώρας. Οι συγγενείς του Γεώργιου Κουλούρη προσέφυγαν στη δικαιοσύνη, ωστόσο οι αλβανικές υπηρεσίες έθεσαν την έρευνά τους στο αρχείο, δίχως να αποδώσουν ευθύνες για το θάνατο του Έλληνα επιβάτη. Το συμβάν δραματοποιήθηκε στην ταινία Όμηρος του Κωνσταντίνου Γιάνναρη το 2005. Θανάσης Τζιμούρτος,«ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ», ΦΩΣ των Σπορ, Πέμπτη 29 Μαΐου 2014, σελ. 4 Istorima, Όμηρος σε πειρατεία λεωφορείου, ΕΡΤ echo, Κυριακή 30 Απριλίου 2023
NGC 6256

Το NGC 6256 είναι σφαιρωτό σμήνος στον αστερισμό Σκορπιό. Ταξινομείται ως GCL και ανακαλύφθηκε από τον Σκωτσέζο αστρονόμο Τζέιμς Ντάνλοπ (James Dunlop) στις 24 Ιουνίου 1834. Απέχει περίπου 33.600 έτη φωτός από την Γη.

 Δεδομένα για το NGC 6256 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 6256 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 6256 στο Wikimedia Commons
Βαϊσιγκάνο

Η Βαϊσιγκάνο (Σαμόα: Vaisigano) είναι ένα διαμέρισμα του νησιού Σαβάι των νησιών Σαμόα. Έχει έκταση 178 τ.χλμ. και πληθυσμό 6.643 κατοίκων (2001). Πρωτεύουσα είναι η Ασάου.

 Η Βαϊσιγκάνο βρίσκεται δυτικά των Σαμόα και του Σαβάι. Συνορεύει στα βορειοανατολκά με την Γκαγκα'ιφομάουγκα και στα βορεειοδυτικά με τη Σατουπα'ιτέα. Είναι το δυτικότερο διαμέρισμα των Σαμόα. Ασάου Αουάλα Φαλε'αλούπο Φαλελίμα Νεϊάφου Πάτα Ούτα Σατάτουα Βαϊσάλα Τουφουταφόε Διαμερίσματα των Σαμόα
Νάταν Σέντερμπλουμ

Ο Λαρς Όλοφ Γιόναταν (Νάταν) Σέντερμπλουμ (Lars Olof Jonathan Söderblom, 15 Ιανουαρίου 1866 – 12 Ιουλίου 1931) ήταν Σουηδός Λουθηρανός κληρικός, Αρχιεπίσκοπος της Ουψάλας, ο οποίος βραβεύθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 1930. Η μνήμη του τιμάται στο Αγιολόγιο της Λουθηρανικής και της αμερικανικής Επισκοπικής Εκκλησίας, την ημερομηνία του θανάτου του.

 Ο Νάταν Σέντερμπλουμ γεννήθηκε στο χωριό Τρένε (Trönö), στον σημερινό Δήμο Σέντερχαμ, στην Κομητεία Γιέβλεμποργκ. Ο πατέρας του ήταν Λουθηρανός ιερέας και αφοσιωμένος Χριστιανός με ισχυρή προσωπική πίστη. Ο Νάταν εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλας το 1883. Αρχικώς δεν είχε αποφασίσει τι ήθελε να σπουδάσει, αλλά τελικώς απεφάσισε να ακολουθήσει τα βήματα του πατέρα του. Μετά την επιστροφή του από ένα ταξίδι στις ΗΠΑ, χειροτονήθηκε ιερέας το 1893. Το 1892 και το 1893 ο Σέντερμπλουμ διετέλεσε αντιπρόεδρος και πρόεδρος της φοιτητικής ενώσεως του πανεπιστημίου. Το 1912 έγινε καθηγητής της Θρησκειολογίας στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας. Ωστόσο, στις 8 Νοεμβρίου 1914 εκλέχθηκε Αρχιεπίσκοπος της Ουψάλας, αξίωμα που αποτελεί την κεφαλή της Λουθηρανικής Εκκλησίας της Σουηδίας. Ως τέτοιος, κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έκανε έκκληση σε όλους τους Χριστιανούς ηγέτες να εργασθούν για την ειρήνη και τη δικαιοσύνη. Πίστευε ότι η ενότητα των Χριστιανών θα έπρεπε να είχε τον στόχο να παρουσιασθεί το Ευαγγέλιο στον κόσμο και ότι τα μηνύματα του Χριστού ήταν καίρια για την κοινωνική ζωή. Η ηγετική του δράση στο χριστιανικό συνέδριο «Ζωή και έργο» (Στοκχόλμη 1925), και στη συνακόλουθη κίνηση της δεκαετίας του 1920 οδήγησε στην αναγνώρισή του ως ενός εκ των κυριότερων θεμελιωτών του κινήματος του Οικουμενισμού. Ο Σέντερμπλουμ ήταν στενός φίλος του Άγγλου οικουμενιστή επισκόπου Τζωρτζ Μπελ. Ακόμη, ήταν ο πάστορας της ενορίας όπου εκκλησιαζόταν ο Άλφρεντ Νόμπελ. Μόλις ένα έτος πριν από τον θάνατό του, το 1930, ο Σέντερμπλουμ τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης. Πέθανε στην Ουψάλα της Σουηδίας σε ηλικία 65 ετών και το σώμα του τάφηκε στον Καθεδρικό Ναό της Ουψάλας. Ο Έρλιν Άιντεμ τον διαδέχθηκε ως Αρχιεπίσκοπος της Ουψάλας και ηγέτης της Λουθηρανικής Εκκλησίας της Σουηδίας. Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών Οικουμενισμός Dietz Lange: Nathan Söderblom und seine Zeit, Göttingen 2011 Klas Hansson: «Nathan Söderblom's ecumenical cope. A visualization of a theological and ecumenical concept», Studia Theologica - Nordic Journal of Theology, τόμος 66, τεύχ. 1 (2012) Jonas Jonson: Nathan Söderblom: called to serve, αγγλ. μετάφραση Norman A. Hjelm, Eerdmans, Grand Rapids 2016 Βιογραφία στον ιστότοπο των Βραβείων Nobel «The Content of Christian Faith», σκέψεις του Νάταν Nathan Söderblom
Καστρί Σύρου

Το Καστρί είναι προϊστορικός οικισμός στη βορειοανατολική πλευρά του νησιού της Σύρου, ο οποίος χρονολογείται στα τέλη της Πρωτοκυκλαδικής περιόδου II (2800-2300 π.Χ.). Υπολογίζεται ότι έχει έκταση 3,5 με 5 στρέμματα. Βρίσκεται στην κορυφή ενός απόκρημνου λόφου κοντά στη θάλασσα. Στον οικισμό ανασκάφτηκαν υπολείμματα κτιρίων και νεκροταφείου με περισσότερους από 600 τάφους. Αυτός ο οικισμός πιθανότατα είναι το σημείο όπου πρωτοκατοικήθηκε η Σύρος. Νότια του Καστρίου και σε απόσταση περίπου 45 λεπτών με τα πόδια, βρίσκεται ο μικρός οικισμός της Χαλανδριανής, όπου έχει ανασκαφεί προϊστορική ακρόπολη. Οι δύο αυτές περιοχές συνδέονται με ένα δύσβατο μονοπάτι.

 Το 1898, ο Χρήστος Τσούντας μελετώντας τον αρχαιολογικό χώρο, διαπίστωσε ότι από το 2800 π.Χ. οι οικισμοί αρχίζουν να κατασκευάζονται κατά προτίμηση σε απόσταση από τις ακτές, σε πλαγιές λόφων, για προστασία από τις πλημμύρες, τον άνεμο και κυρίως από τους πειρατές. Οι οικίες στο Καστρί χωρίζονταν με στενούς διαδρόμους για οικονομία χώρου, ενώ ολόκληρος ο οικισμός περιβάλλονταν όχι μόνο από τείχος αλλά και από ισχυρό προτείχισμα. Οι κατοικίες ήταν απλές και αποτελούνταν από ένα ή δύο δωμάτια με ευθυγραμμισμένους ή καμπυλόγραμμους πέτρινους τοίχους πάχους μισού μέτρου περίπου, οι οποίοι έδιναν στα σπίτια σχήμα D. Η οροφή καλυπτόταν από ξύλα, κλαδιά ή καλάμια και το πάτωμα ήταν στρωμένο με χώμα ή με μικρές πλάκες. Ο οικισμός προστατεύεται από οχυρωματικό περίβολο, πάχους περίπου 2 μέτρων. Στον οικισμό εντοπίστηκε και εργαστήριο μεταλλοτεχνίας, στο οποίο βρέθηκαν ασημένια, μολύβδινα και μπρούντζινα αντικείμενα που χρησιμοποιούνταν για την κατασκευή εργαλείων και όπλων. Καστρί Σύρου Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού Δήμος Σύρου - Ερμούπολης Αρχειοθετήθηκε 2013-05-24 στο Wayback Machine. Μονοπάτια της Σύρου: Χαλανδριανή, Καστρί στο https://www.youtube.com/. Ο αρχαιολογικός χώρος της Χαλανδριανής – Καστριού στον ιστότοπο https://www.apanomeria.org/.