Βλαντίμιρ Βάζοβ

Ο Βλαντίμιρ Μίντσεβ Βάζοβ (14 Μαΐου 1868, Σόποτ - 20 Μαΐου 1945) ήταν Βούλγαρος αξιωματικός που καθοδήγησε τις βουλγαρικές δυνάμεις κατά τη διάρκεια της επιτυχούς αμυντικής επιχείρησης στη Δοϊράνη στο πλαίσιο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.

 Γεννήθηκε στις 14 Μαΐου 1868. Πατέρας του ήταν ο Μίντσο Βάζοβ και μητέρα του η Σούμπα Χαντζινικόλοβα. Αδερφός του συγγραφέα Ιβάν Βάζοβ, του αξιωματικού Γκεόργκι Βάζοβ και του πολιτικού Μπόρις Βάζοβ. Το 1886, ο Βλαντίμιρ Βάζοβ εισήχθη στη Στρατιωτική Σχολή της Σόφιας. Αποφοίτησε το 1888 και έγινε Ανθυπολοχαγός στο 5ο Σύνταγμα Πυροβολικού στο Σούμεν. Στις 18 Μαΐου 1890, ο Βάζοβ προήχθη σε Υπολοχαγό και συνέχισε την ειδικότητα του στο Χέσεν της Γερμανίας. Στις 2 Αυγούστου 1894 προήχθη σε Λοχαγό και το 1896 μεταφέρθηκε στο 4ο Σύνταγμα Πυροβολικού στη Σόφια όπου υπηρέτησε ως διοικητής πυροβολαρχίας. Τα έτη 1902 και 1903 φοίτησε στη Σχολή Πυροβολικού στο Τσάρσκογιε Σελό της Ρωσίας. Το 1904 ήταν μέλος μιας ειδικής βουλγαρικής αντιπροσωπείας στη Γαλλία και στη Γερμανία που είχε σκοπό να βρει προμηθευτή σύγχρονου εξοπλισμού για το πυροβολικό. Στις 17 Φεβρουαρίου 1906, ο Υπουργός Πολέμου της Βουλγαρία ίδρυσε τη Σχολή Πυροβολικού στη Σόφια και ο Βάζοβ έγινε Βοηθός Διευθυντή. Στις 31 Δεκεμβρίου του ιδίου έτους προήχθη σε Αντισυνταγματάρχη. Το 1909 έγινε διοικητής του τμήματος πυροβολικού του 4ου Συντάγματος Πυροβολικού αλλά σύντομα προήχθη σε διοικητή ταξιαρχίας. Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Βαλκανικού Πολέμου, ο Βάζοβ υπηρέτησε ως διοικητής του 4ου Συντάγματος Πυροβολικού της 1ης Μεραρχίας Πεζικού Σόφιας. Όταν ο πόλεμος κηρύχτηκε στις 5 Οκτωβρίου 1912, στο σύνταγμα του υπηρετούσαν 21 αξιωματικοί και 1168 στρατιώτες. Στις 9 Οκτωβρίου, ο Βάζοβ πολέμησε γύρω από το χωριό Γκέτσκινλι, όπου οι Βούλγαροι νίκησαν τους Οθωμανούς παρά το αριθμητικό μειονέκτημα που είχαν. Μετά, έλαβε μέρος στη μάχη του Κιρκ Κιλίς και στην πρώτη μάχη της Κατάλκα. Κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Βαλκανικού Πολέμου, ο Βλαντίμιρ διατήρησε τη διοίκηση του συντάγματος και συμμετείχε στις μάχες γύρω από το Τσάριμπροντ, το Πίροτ, το Μπούμπλιακ και το Γκράντομαν. Μέχρι τον Αύγουστο του 1915, ο Αντισυνταγματάρχης Βάζοβ υπηρετούσε ως διοικητής της ταξιαρχίας πυροβολικού της 5ης Μεραρχίας. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους έλαβε μετάθεση στη 2η Βουλγαρική Στρατιά, η οποία πολεμούσε τους Σέρβους στη Μακεδονία του Βαρδάρη. Εκεί, ο Βάζοβ και η ταξιαρχία του έλαβαν μέρος στη σκληρή μάχη γύρω από την πόλη Γκνιλάνε, κατά τη διάρκεια της μάχης του Κόσοβο. Μετά την τελική ήττα του σερβικού στρατού τον Νοέμβριο, η 5η Μεραρχία μεταφέρθηκε στα νότια για να αντιμετωπίσει τις γαλλικές δυνάμεις που προωθήθηκαν στον ποταμό Βαρδάρη. Στις 28 Νοεμβρίου, ο Βάζοβ τραυματίστηκε και δεν συμμετείχε στις συγκρούσεις για αρκετούς μήνες. Αργότερα προήχθη σε Συνταγματάρχη. Το 1916 ήταν διοικητής της 1ης Ταξιαρχίας Πεζικού της 5ης Μεραρχίας και αντιμετώπισε επιτυχώς τη συμμαχική επίθεση στο Μοναστήρι στο Μακεδονικό Μέτωπο.Στις 1 Μαρτίου 1917 ανέλαβε τη διοίκηση της 9ης Μεραρχίας Πεζικού Πλέβεν που ήταν μέρος της 1ης Βουλγαρικής Στρατιάς. Από το 1916, η μεραρχία κατέλαβε μια έκταση από τον ποταμό Βαρδάρη μέχρι τη λίμνη Δοϊράνη. Αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, ο Βάζοβ επιθεώρησε τον τομέα της άμυνας και έλαβε μέτρα για την ενίσχυση της άμυνας τους. Υπό την καθοδήγηση του, οι γραμμές σχηματίστηκαν με τέτοιο τρόπο ώστε να ενισχύσουν την άμυνα σε βάθος. Οι προσπάθειες του να βελτιώσει τις θέσεις σύντομα δοκιμάστηκαν κατά τη διάρκεια της δεύτερης μάχης της Δοϊράνης στις 22-26 Απριλίου 1917. Περίπου 86 βαρέα πυροβόλα και 74 πυροβόλα πεδίου των Βρετανών βομβάρδισαν τις βουλγαρικές γραμμές με περίπου 100.000 οβίδες αλλά προκάλεσαν ασήμαντες ζημιές και η μετέπειτα επίθεση του πεζικού έληξε με βαριά ήττα. Στις αρχές του Μάη, οι Βρετανοί προχώρησαν εκ νέου σε επίθεση αλλά ηττήθηκαν ξανά και υπέστησαν σοβαρές απώλειες. Μετά την επίθεση αυτή, το 34ο Τρωικό Σύνταγμα των Βουλγάρων έθαψε τα πτώματα περίπου 2.290 αξιωματικών και στρατιωτών των συμμαχικών δυνάμεων. Για τον ρόλο του στη νίκη των Βουλγάρων, ο Βάζοβ προήχθη σε Υποστράτηγο. Η τοποθεσία της Δοϊράνης είχε τεράστια στρατηγική σημασία, καθώς ήταν ο μικρότερος δρόμος προς την πεδιάδα του Βαρδάρη και κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 1918, οι γραμμές επεκτάθηκαν και ήταν καλύτερα προετοιμασμένες για να αντιμετωπίσουν μια συμμαχική επίθεση σε σχέση με το προηγούμενο έτος. Όταν ξεκίνησε η συμμαχική επίθεση στον Βαρδάρη, οι βρετανικές και οι ελληνικές μεραρχίες επιτέθηκαν κατά της 9ης Μεραρχίας Πεζικού Πλέβεν στη Δοϊράνη. Κατά τη διάρκεια της τρίτης μάχης της Δοϊράνης, οι Σύμμαχοι είχαν αριθμητικό πλεονέκτημα σε άνδρες και όπλα και βομβάρδισαν τακτικά τις βουλγαρικές θέσεις. Παρ' ολ' αυτά, η καταστροφή των βουλγαρικών οχυρώσεων ήταν περιορισμένη και η μάχη έληξε ξανά με αποφασιστική νίκη των Βουλγάρων. Σύμφωνα με τις επίσημες βρετανικές πηγές, οι Σύμμαχοι έχασαν συνολικά 7.000 άνδρες - οι βουλγαρικές πηγές, ωστόσο, αναφέρουν πως οι Σύμμαχοι έχασαν 11.000 στρατιώτες. Οι Βούλγαροι και οι Γερμανοί διοικητές του Μακεδονικού Μετώπου δεν κατάφεραν να εκμεταλλευτούν την αποφασιστική νίκη στη Δοϊράνη προς όφελος τους και η Βουλγαρία υπέγραψε ανακωχή στις 29 Σεπτεμβρίου 1918, η οποία έβαλε τέλος στη δράση της Βουλγαρίας στο πλαίσιο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Στις 4 Φεβρουαρίου 1920, ο Αντιστράτηγος Βάζοβ μεταφέρθηκε στην εφεδρεία. Το 1926 έγινε δήμαρχος της Σόφιας. Μέχρι το 1932, ο Βάζοβ ανασχημάτισε το Τμήμα Πυρκαγιών, αύξησε το ηλεκτρικό δίκτυο και βελτίωσε τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Η Σόφια έγινε μια από τις πιο πράσινες πρωτεύουσες της Ευρώπης. Ένα από τα πιο σημαντικά γεγονότα της ζωής του Βλαντίμιρ Βάζοβ ήταν η επίσκεψη του στη Βρετανία το 1936, κατά τη διάρκεια των εορτασμών της βρετανικής νίκης στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι Βρετανοί βετεράνοι κάλεσαν ένα από τους άξιους αντιπάλους τους στο πεδίο της μάχης. Τον Βάζοβ χαιρέτησε προσωπικά ο Λόρδος Τζώρτζ Μιλν με τα λόγια: «Είναι χαρά μας να συναντήσουμε τη βουλγαρική αντιπροσωπεία, αν και ήμασταν εχθροί, εσείς - όπως και εμείς - πολεμήσατε όχι μόνος ως γενναίοι άνδρες, αλλά και ως κύριοι». Οι Βρετανοί αντιμετώπισαν με σεβασμό τον Βάζοβ και χαμήλωσαν τις εθνικές τους σημαίες προς τιμήν του. Ο Ταγματάρχης Γκόλντι δήλωσε: «[Ο Βάζοβ] είναι ένας από τους λίγους ξένους αξιωματικούς, τα ονόματα των οποίων παίζουν σοβαρό ρόλο στην ιστορία μας». Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Βάζοβ ζούσε στο χωριό Ριμπάριτσα της επαρχίας Λόβετς, όπου και πέθανε το 1945. Вазов, Владимир (1992). Животописни бележки. София.