IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αμεδαίος Α΄ της Σαβοΐας

Ο Αμεδαίος Α΄ ο Ένουρος (Amedeo I di Savoia, 1016 - 1051) ήταν κόμης της Σαβοΐας (1030-1051). Ήταν υιός του Ουμβέρτου Α' και της Ανκίλλας του Λένζμπουργκ.

 Τον αναφέρει ένα έγγραφο του 1022 όπου αυτός και ο αδελφός του Μπουσάρ ήταν μάρτυρες, όταν ο Λάμπερτ επίσκοπος του Λάνγκρες έκανε μια δωρεά στον πατέρα τους. Σε ένα αλλο έγγραφο, του 1022-30 ο πατέρας του, ο ίδιος ο Αμεδαίος και τα αδέλφια του Μπουσάρ και Όθων ήταν μάρτυρες όταν ο Αίμων του Πιερεφόρτ έκανε μια δωρεά στο αββαείο του Κλουνύ. Οι ίδιοι έκαναν μια δωρεά στο αββαείο του Κλουνύ και στο ναό του Αγ. Μαυρικίου στο Ματασίνε. Επίσης ο Αμεδαίος και ο πατέρας του. Η πρώτη αναφορά του ως κόμης της Σαβοΐας είναι σε έγγραφο του 1080, όπου στη Γκρενόμπλ ο ίδιος και η σύζυγός του Αδελαΐς παραχωρούν το ναό του Ματασίνε στο Κλουνύ. Το 1040 ανανεώνει ένα δίπλωμα του Ουμβέρτου προς την επισκοπή της Αόστης, και αναφέρεται ως κόμης και μεγαλύτερος υιός του Ουμβέρτου. Το 1042 ανανεώνει ένα δίπλωμα, επίσης του πατέρα του, μαζί με τους υιούς του Όθονα και Αίμονα για το ναό του Σαιν-Καφρ. Το ίδιο έτος, οι ίδιοι δωρίζουν το ναό του Εκέλες στον Σαιν-Λωρένς της Γκρενόμπλ. Το 1046 επισκέπτεται στη Βερόνα τον Ερρίκο Γ' Σαλίων βασιλιά της Γερμανίας, αλλά αρνήθηκε να εισέλθει στο δωμάτιο που ήταν ο Ερρίκος Γ' χωρίς την μακρά του ακολουθία από ιππότες, την ουρά του, γι' αυτό τον αποκαλούν Αμεδαίος Α' ο Ένουρος. Το τελευταίο έγγραφο, είναι του 1051 και τον αναφέρει ως κόμη του Μπελεϋ. Απεβίωσε λίγο αργότερα και ετάφη στο Σαιν-Ζαν-ντε-Μωριέν. Το διαδέχθηκε ο αδελφός του Όθων. Νυμφεύτηκε την Αδελαΐδα και είχε τέκνα: Ουμβέρτος, απεβίωσε πριν από τον πατέρα του Όθων, επίσκοπος του Μπελεϋ. (?) κόρη, παντρεύτηκε τον κόμη της Γενεύης. F. Cognasso, "Amedeo I, conte di Savoia", Dizionario biografico degli Italiani, Vol. 2 (Rome: Istituto dell'Enciclopedia Italiana, 1960).
Χριστιανός της Δανίας

Ο Χριστιανός, δανικά Kristian (10 Απριλίου 1603 - 2 Ιουνίου 1647) από τον Οίκο του Όλντενμπουρκ ήταν εκλεγμένος πρίγκιπας της Δανίας (1610-47) και διάδοχος της Νορβηγίας (1603-47).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Χριστιανού Δ΄ της Δανίας & Νορβηγίας και της Άννας-Αικατερίνης των Χοεντσόλερν, κόρης του Ιωακείμ-Φρειδερίκου εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου. Γεννήθηκε στο κάστρο Κοπενχάγκεν. Στη Νορβηγία η μοναρχία ήταν κληρονομική και έτσι από τη γέννησή του ο Χριστιανός ήταν εκεί διάδοχος. Στη Δανία όμως ο βασιλιάς εκλεγόταν από το Συμβούλιο του βασιλείου· ωστόσο εκείνος πρότεινε διάδοχο και το Συμβούλιο δεν είχε άλλον υποψήφιο. Ο πατέρας του τον αναγνώρισε ως υποψήφιο πρίγκιπα της Δανίας και το Συμβούλιο και οι αντιπρόσωποι των επαρχιών τον υποστήριξαν: ο Χριστιανός χαιρετίστηκε δημόσια ως εκλεγμένος πρίγκιπας το 1610. Εκπαιδευτές του ήταν ο Νηλς Γιόργκενσεν Αιρύλεους και ο Γιέσπερ Μπρόχμαντ. Το 1625 η Δανία εισήλθε στον Τριακονταετή Πόλεμο (1618-48) και ενώ ο Χριστιανός Δ΄ διοικούσε στο πεδίο της μάχης το στρατό, ο διάδοχος ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας. Μεταξύ των διοικητικών του καθηκόντων συμμετείχε σε κάποιες μάχες, μάλιστα τραυματίστηκε από δύο σφαίρες το 1626. Η στρατιωτική παρέμβαση της Δανίας δεν είχε επιτυχία και ο εχθρικός στρατός εισέβαλε στην Γιουτλάνδη το 1627. Ο διάδοχος υποχώρησε και κατά τη διαδικασία, πέφτοντας από ένα κάρο, έσπασε το πόδι του. Η σχέση του με την Άννα Λύκκε έγινε αφορμή σύγκρουσης με τον πατέρα του, ο οποίος τη συνέλαβε και προσπάθησε να την κατηγορήσει για μαγεία. Ο διάδοχος απογοητεύτηκε και ασχολιόταν λιγότερο με την πολιτική. Το 1632 έγινε διοικητής του Σλέσβιχ & Χόλσταϊν. Νυμφεύτηκε τη Μαγδαληνή-Σίβυλλα, κόρη του εκλέκτορα της Σαξονίας και ο γάμος έγινε με μεγάλους εορτασμούς. Το ζεύγος εγκαταστάθηκε στο κάστρο Νύκιμπινκ του Φάλστερ. Το 1644 ο πατέρας του έφυγε στον Πόλεμο του Τόρστενσον (1643-45) και ο διάδοχος ανέλαβε τη διακυβέρνηση. Όταν μετέβη στο φρούριο Μάλμι οι Σουηδοί απείλησαν την πόλη, αλλά ο Χριστιανός είχε ασθενήσει και αποσύρθηκε στη Κοπεγχάγη. Είχε τη φήμη οκνηρού και πότη. Απέκτησε υπέρογκα χρέη και παρά το ότι ο πατέρας του πλήρωσε μερικά από αυτά, του έμεινε χρέος 215.000 ριγκσντάλερ το 1647. Είχε δανειστεί από τον δούκα του Γκόττορπ ένα ποσό για να μεταβεί σε λουτρά της Βοημίας. Ξεκίνησε το ταξίδι, όμως μετά τη Δρέσδη ασθένησε και στο κάστρο Γκόρμπιτς απεβίωσε· ήταν 44 ετών. Τάφηκε στο ναό της Παναγίας στην Κοπεγχάγη και οκτώ έτη μετά το λείψανό του μεταφέρθηκε στον καθεδρικό του Ρόσκιλντε. Το επόμενο έτος απεβίωσε και ο πατέρας του. Νυμφεύτηκε το 1633 τη Μαγδαληνή-Σίβυλλα των Βέττιν, κόρη του Ιωάννη-Γεωργίου Α΄ εκλέκτορα της Σαξονίας. Δεν απέκτησαν απογόνους. Christian the Prince Elect at the website of the Royal Danish Collection
Αμφίπολη Σερρών

Η Αμφίπολη είναι οικισμός του Νομού Σερρών. Σύμφωνα με την απογραφή πληθυσμού 2021, η Κοινότητα Αμφιπόλεως έχει πληθυσμό 163 κατοίκους και πρόεδρος είναι ο Αλέξανδρος Κοχλιαρίδης. Στο χωριό βρίσκεται και το Αρχαιολογικό Μουσείο Αμφίπολης.

 Το Μάιο του 1913 το χωριό όπως και όλη η Ανατολική Μακεδονία περιήλθε στους Βούλγαρους. Οι κάτοικοι της Αμφίπολης, όπως και της Παλαιοκώμης, του Μικρού Σουλίου και των Λακοβικίων, με σκοπό να ξεφύγουν από τις βιαιότητες των Βουλγάρων κατακτητών, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα χωριά τους και να καταφύγουν στη Βουρβουρού Χαλκιδικής. Εκεί όμως τους βρήκε επιδημία χολέρας, με αποτέλεσμα πάνω από 110 άνθρωποι να πεθάνουν, ενώ οι υπόλοιποι αναγκάστηκαν να ξαναγυρίσουν. Σχετίζονται με την ΑμφίποληΔημήτρης Λαζαρίδης, Έλληνας αρχαιολόγος
Γάλιπε Ηρακλείου

Η Γάλιπε είναι οικισμός της Κοινότητος Καινουργίου Χωρίου του Δήμου Χερσονήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος. Βρίσκεται σε υψόμετρο 280 μ. από τη θάλασσα και απέχει από το Ηράκλειο 21 χιλιόμετρα. Η οικονομία του χωριού βασίζεται κυρίως στη γεωργία. Οι βασικές καλλιέργειες είναι η αμπελοκαλλιέργεια (κυρίως για παραγωγή σταφίδας και λιγότερο για κρασί) και η ελαιοκομία για την παραγωγή ελαιολάδου. Αριθμεί 97 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

 Η αρχαιότερη μνεία του οικισμού αναφέρεται στη συνθήκη Βενετίας - Αλεξίου Καλλέργη του 1299 (Galippe), ως φέουδο του Jano Michael. Ο οικισμός όμως πρέπει να είναι πολύ προγενέστερος, όπως μαρτυρεί το αραβικής προέλευσης όνομά του, πράγμα το οποίο τον ανάγει πριν την β΄ βυζαντινή περίοδο. Επίσης αναφέρεται σε έγγραφο του Δουκικού Αρχείου του Χάντακα το 1368 (Galipe) ως φέουδο του Petro Zampani, που το αφήνει στο βουβό γιο του Marinello. Αναφέρεται στην επαρχία Πεδιάδας το 1577 από το Φραγκίσκος Μπαρόκιος (Galipe), από τον Καστροφύλακα (Galipe) το 1583, με 295 κατοίκους. Επίσης αναφέρεται από τον Basilicata ως Galipe, το 1630 και στην τουρκική απογραφή του 1671 με 55 χαράτσα, στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 (ως Ghálipi) με 15 χριστιανικές και 10 μουσουλμανικές οικογένειες. Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται στο Δήμο Επισκοπής, με 123 χριστιανούς 128 μουσουλμάνους κατοίκους. Το 1900 είναι στον ίδιο Δήμο, ενώ το 1928 είναι έδρα ομώνυμου αγροτικού Δήμου με 193 κατοίκους. Το 1928 αναφέρεται στην κοινότητα Γαλίφας με 224 κατοίκους. Το 1940 αναφέρεται στην κοινότητα Καινούργιου Χωριού με 238 κατοίκους. Στο υπέρθυρο της παλιάς Εκκλησίας του Αγίου Νικολάου υπάρχει ανάγλυφο στέμμα του 15ου αιώνα. Επίσης στην εκκλησία η οποία είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου, υπάρχει ενετικό ταφικό μνημείο (σαρκοφάγος) του 16ου αιώνα, το οποίο φέρει άγνωστα ανάγλυφα οικόσημα, ένα εκ των οποίων απεικονίζει λιοντάρι με σπαθί το οποίο πιθανώς παραπέμπει στο «λιοντάρι του Αγ. Μάρκου», σύμβολο της Βενετίας. Το συγκεκριμένο ανάγλυφο οικόσημο υπάρχει και στην στέγη της εκκλησίας, πάνω από το ιερό. Από τη Γάλιπε αντλεί την καταγωγή του ο διάσημος και διακεκριμένος Έλληνας μουσικοσυνθέτης Χρήστος Λεοντής Αρχειοθετήθηκε 2020-10-05 στο Wayback Machine.. Στις 25 Ιουλίου του 2010 , σε μία εκδήλωση διοργανωμένη από τον Πολιτιστικό Σύλλογο του χωριού, παρουσία αρχών και φορέων της περιοχής καθώς και της τοπικής αυτοδιοίκησης, η Γάλιπε τίμησε το μεγάλο Έλληνα μουσικοσυνθέτη. Σπανάκης Στέργιος, Πόλεις και χωριά της Κρήτης Φαντάκης Ιωάννης, Οι οικισμοί της Κρήτης κατά την β’ Βυζαντινή περίοδο
Ιωάννης Πισκάτορ

Ο Ιωάννης Πισκατόρ ή Γιοχάνες Φίσερ (λατ. Iohannes Piscator, γερμ. Johannes Fischer, 27 Μαρτίου 1546 – 26 Ιουλίου 1625) ήταν Γερμανός μεταρρυθμιστής θεολόγος, γνωστός ως μεταφραστής της Βίβλου και συγγραφέας πολλών θεολογικών έργων. Υπάρχει κάποια σύγχυση μεταξύ των μελετητών ως προς το εάν υπήρξαν δύο ή περισσότερα πρόσωπα με το ίδιο ονοματεπώνυμο.

 Ο Πισκάτορ γεννήθηκε στο Στρασβούργο και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Τυβίγγης. Διορίσθηκε καθηγητής της θεολογίας στη γενέτειρά του το 1573. Ο εκλέκτορας του Παλατινάτου Φρειδερίκος Γ΄ συνάντησε αντίδραση όταν επεχείρησε να τον διορίσει στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης το 1574 και έτσι ο Πισκάτορ ανέλαβε για λίγο μια θέση στη σχολή προετοιμασίας (Paedagogium) στη Χαϊδελβέργη. Αφού πέρασε ως διδάσκοντας από τρεις ακόμα σχολές, κατέληξε και σταδιοδρόμησε ως καθηγητής στην Ακαδημία του Χέρμπορν, στην Έσση, από το 1584 μέχρι τον θάνατό του εκεί το 1625. Εκεί μπόρεσε να προωθήσει πλήρως την παιδαγωγική του, βασισμένη στη ραμιστική φιλοσοφία. Ο Πισκάτορ συνέγραψε στη λατινική γλώσσα συγκεντρωτικά σχόλια πρώτα για την Καινή Διαθήκη (1595-1609) και κατόπιν για την Παλαιά Διαθήκη (1612, 1618). Από την άλλη, μετέφρασε την Αγία Γραφή στη γερμανική γλώσσα (1605-1619), ενώ στο ενδιάμεσο συνέγραψε το Anhang des herbonischen biblischen Wercks (1610), έργο αξιοσημείωτο για τον πλούτο του αρχαιολογικού, ιστορικού και θεολογικού υλικού που περιέχει. Επιπλέον έγραψε πάμπολλα συγγράμματα φιλοσοφίας, φιλολογίας και θεολογίας, από τα οποία χρησιμοποιήθηκε ίσως περισσότερο το Aphorismi doctrinæ christianæ (1596). Η σημαντικότερη θεολογική θέση του Πισκάτορ ήταν η αντίθεσή του στο δόγμα της «ενεργού υπακοής» του Χριστού, δηλαδή στο ότι «οποιοσδήποτε αρνείται ότι ο Ιησούς Χριστός ήταν υποκείμενος στον Νόμο, αρνείται το ανθρώπινο μέρος της υποστάσεώς του». F.C. Baur: Die christliche Lehre von der Versöhnung, Tübingen 1838; σσ. 352 κ.ε. Friedrich Wilhelm Cuno: το λήμμα «Piscator, Johannes» στο Allgemeine Deutsche Biographie, τόμ. 26, σσ. 180-181 (Λειψία 1888) Dagmar Drüll: Heidelberger Gelehrtenlexikon 1386-1651, εκδ. Springer, Βερολίνο 2002, σσ. 455-456 W. Gass: Geschichte der protestantischen Dogmatik, Βερολίνο 1854-1867, τόμος Ι, σσ. 422 κ.ε. E.F. Karl Müller: το λήμμα «Johannes Piscator» στη New Schaff-Herzog Encyclopedia of Religious Knowledge, τόμ. 9 Έργα της/του ή για την/τον Ιωάννης Πισκάτορ στο Internet Archive Έργα του Piscator στη Βιβλιοθήκη Hekman
PCI Express

Το υλικό δίαυλου ηλεκτρονικού υπολογιστή τύπου PCI-Express ή απλά PCIe (αγγλ. Peripheral Component Interconnect Express) παρουσιάστηκε το 2004 από την κατασκευαστική εταιρεία Intel για να αντικαταστήσει τους προηγούμενους διαύλους PCI και AGP στον εξοπλισμό των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Χρησιμεύει για την ένωση πρόσθετων καρτών μονάδων με την ομάδα των κεντρικών ολοκληρωμένων κυκλωμάτων στην μητρική πλακέτα του υπολογιστή.

 Σε σύγκριση με τον παλαιότερο δίαυλο PCI, ο δίαυλος PCIe δεν είναι κοινό σύστημα διαύλων, αλλά σύνολο χωριστών σειριακών απευθείας συνδέσεων. Η μεταφορά των δεδομένων γίνεται μέσω παρόδων, ενώ κάθε πάροδος αποτελείται από ένα ζεύγος αγωγών για την εκπομπή και ένα δεύτερο ζεύγος αγωγών για την λήψη των δεδομένων. Η σύνδεση των παρόδων μεταξύ της ομάδας των κεντρικών ολοκληρωμένων κυκλωμάτων και των πρόσθετων υλικών (τις κάρτες δηλαδή) γίνεται με την βοήθεια ηλεκτρονικού μεταγωγέα. Για την κωδικοποίηση των δεδομένων εφαρμόζεται ο κώδικας 8B10B. Παρόλο που ο τρόπος λειτουργίας του είναι εντελώς αντίθετος με αυτόν του παλαιότερου υλικού, το PCIe είναι πλήρως συμβατό και οι κάρτες που χρησιμοποιούνται δεν επιβάλουν καμία ανάγκη μετατροπής, ούτε στο λειτουργικό σύστημα, αλλά ούτε και σε οδηγούς και λογισμικά. Ο δίαυλος PCIe είναι πλήρως διπλής κατεύθυνσης επικοινωνίας με ταχύτητα 1,25 GHz, η οποία θεωρητικά επιτρέπει ως μέγιστη ταχύτητα μεταφοράς δεδομένων τα 250 MByte/s για κάθε πάροδο προς κάθε κατεύθυνση. Στην πραγματικότητα γίνονται εφικτές ταχύτητες των 240 MByte/s, όταν μεταφέρονται δεδομένα μεγάλης διάρκειας. Όταν χρησιμοποιείται μόνο μία πάροδος, τότε ο δίαυλος ονομάζεται PCIe x1. Οι πάροδοι μπορούν να χρησιμοποιούνται και σε συνδυασμό, έτσι ώστε να αυξάνεται η ταχύτητα. PCIe x1 - χρησιμοποιεί μία πάροδο PCIe x4 - χρησιμοποιεί τέσσερις παρόδους PCIe x16 - χρησιμοποιεί δέκα έξι παρόδους PCIe x32 - χρησιμοποιεί τριάντα δύο παρόδουςΣυνήθως χρησιμοποιείται ο τύπος PCIe x1 ως αντικαταστάτης του παλαιότερου PCI, ενώ για τις κάρτες γραφικών χρησιμοποιείται ο τύπος PCIe x16ως αντικαταστάτης του παλαιότερου AGP. Στους επαγγελματικούς επεξεργαστές χρησιμοποιούνται επιπλέον οι τύποι x4, x8 και x32. Τα βύσματα των διαφόρων τύπων είναι συμβατά προς τα πάνω, δηλαδή βύσματα με μικρότερο αριθμό στον τύπο χωράνε σε πρίζες με τον ίδιο ή μεγαλύτερο αριθμό στον τύπο. Σε αυτή την περίπτωση, οι πάροδοι που δεν τροφοδοτούνται μένουν ανενεργοί. Brad Congdon: PCI Express System Architecture, Addison Wesley, 2003, ISBN 0-321-15630-7 η προδιαγραφή του PCI-Express (Αγγλικά) Σύντομη περιγραφή του PCI Express (Γερμανικά)
Μπήτρος Συμμετοχική Α.Ε.

Η Μπήτρος Συμμετοχική Α.Ε. είναι η κορυφή της πυραμίδας των εταιρειών του ομίλου "Μπήτρος". Ιδρύθηκε στον Πειραιά το 1945, από τον Ιωάννη Μπήτρο, με τη μορφή της ατομικής επιχείρησης εμπορίας προϊόντων σιδήρου.

 Με τη νομική μορφή της ανώνυμης εταιρείας λειτουργεί από το 1957, υπό την επωνυμία "ΜΠΗΤΡΟΣ Α.Ε.Β.Ε.". Κατά την 72χρονη ιστορία της διέγραψε μια αξιοσημείωτη αναπτυξιακή τροχιά με αποτέλεσμα να κατακτήσει μια από τις κορυφαίες θέσεις μεταξύ των ελληνικών επιχειρήσεων, που δραστηριοποιούνται στον κλάδο της κατεργασίας και εμπορίας χαλυβουργικών προϊόντων Το 1990 η Εταιρεία εισήχθη στο Χρηματιστήριο Αξιών Αθήνας και από το 2000 στο Χρηματιστήριο Αθηνών. Από το 2010 η εταιρεία βρίσκεται σε πτώση λόγω των υπέρογκων οφειλών της προς τις τράπεζες (110.000.000 ευρώ) για αυτό το λόγο συζητιέται η εξαγορά της εταιρείας από την εισηγμένη εταιρεία ΣΙΔ.ΜΑ Α.Ε. http://www.bitros.gr/index.php?option=com_frontpage&Itemid=1 http://www.kathimerini.gr/941966/article/oikonomia/epixeirhseis/8ema-xronoy-h-ry8mish-twn-daneiwn-ths-mphtros https://www.euro2day.gr/chameleon/article-blog-chameleon/1625770/sidmamphtros-to-deal-plhsiazei-to-front-running-ap.html
Ελίνα Τζένγκο

H Ελίνα Τζένγκο (αλβανικά: Elina Xhengo‎, 2 Σεπτεμβρίου 2002) είναι Ελληνίδα αλβανικής καταγωγής αθλήτρια του στίβου, η οποία διακρίνεται στο αγώνισμα του ακοντισμού και αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης το 2022. Θεωρείται ως ένα από τα ταλέντα του ελληνικού κλασικού αθλητισμού.

 Γεννήθηκε στην Ελλάδα και μεγάλωσε στη Νέα Καλλικράτεια Χαλκιδικής. Οι γονείς της είναι Αλβανοί μετανάστες που ζουν στην Ελλάδα. Επέλεξε να αγωνίζεται με τα χρώματα της Ελληνικής εθνικής ομάδας. Έλαβε τη Ελληνική υπηκοότητα στις 22 Ιουνίου 2018. Έχει δυο μεγαλύτερες αδερφές, που επίσης ασχολήθηκαν με τον στίβο. To 2021 ξεκίνησε να σπουδάζει στη Σχολή Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Όσο ήταν μαθήτρια στο Δημοτικό Σχολείο, εντάχθηκε στον αθλητικό σύλλογο, Α.Σ. Κένταυρος Νέας Καλλικράτειας. Αρχικά ξεκίνησε να προπονείται στα αγωνίσματα του στίβου, και είχε ως καθοδηγητή - προπονητή τον Γιώργο Μποτσκαριώφ που την κατηύθυνε στο αγώνισμα του ακοντισμού. Το ταλέντο της Τζένγκο στον ακοντισμό άρχισε να διαφαίνεται το 2016. Τότε ήταν που πέτυχε την 1η πανελλήνια επίδοση, στη κατηγορία της (54,04 μ.). Το 2018 έλαβε μέρος στο Παγκόσμιο Σχολικό Πρωτάθλημα που έγινε στο Μαρόκο. Τον ίδιο χρόνο αγωνίστηκε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κάτω των 18 ετών (Κ18) στην Ουγγαρία, και εκεί κατέλαβε την 7η θέση. Εξασφάλισε έτσι μελλοντική συμμετοχή στους επερχόμενους Ολυμπιακούς Αγώνες των Νέων. Στη διοργάνωση των Ολυμπιακών, στην Αργεντινή (Μπουένος Άιρες), έλαβε την υψηλότερη διάκριση κατακτώντας το χρυσό μετάλλιο (63,34 μ.). Έτσι, για τον Οκτώβριο του 2018, επελέγη ως η κορυφαία νέα αθλήτρια της Ευρώπης.Τον Αύγουστο του 2020, σημείωσε επίδοση στα 63,96 μ., στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Κ20. Η επίδοση αυτή θα αποτελούσε παγκόσμιο ρεκόρ Κ20, ευρωπαϊκό ρεκόρ Κ20, πανελλήνιο ρεκόρ Κ20 και την δεύτερη επίδοση όλων των εποχών στην Ελλάδα στις γυναίκες. Παράλληλα ήταν η έβδομη καλύτερη στον κόσμο εκείνη την χρονιά σε επίπεδο γυναικών. Ωστόσο, το ρεκόρ δεν της αναγνωρίστηκε από την Διεθνής Ένωση Ομοσπονδιών Κλασικού Αθλητισμού (IAAF) για γραφειοκρατικό λόγο, επειδή δεν έγινε έγκαιρα ο έλεγχος αντιντόπινγκ. Πάντως, ο ΣΕΓΑΣ αναφέρει κανονικά το ρεκόρ ως το πανελλήνιο ρεκόρ νεανίδων.Τον Αύγουστο 2021 η Ελίνα Τζένγκο, με βολή στα 59,60 μ., κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κ20, στο Ναϊρόμπι.Στις 20 Αυγούστου 2022, η Τζένγκο με βολή στα 65,81 μέτρα κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2022, που διεξήχθη στο Μόναχο. Πέτυχε ατομικό ρεκόρ, ενώ έγινε η νεότερη αθλήτρια που κατέκτησε τον τίτλο.
Κόσμος 124

Ο Κόσμος 124 (ρωσικά: Космос 124‎ ή Ζενίτ-2 No.42 ήταν σοβιετικός κατασκοπευτικός δορυφόρος ο οποίος εκτοξεύτηκε το 1966. Ήταν ο τεσσαρακοστός δορυφόρος τύπου Ζενίτ-2 που στάλθηκε στο διάστημα. Είχε μάζα 4730 χιλιόγραμμα.

 Εκτοξεύτηκε με πύραυλο«Βοσχόντ» από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στις 14 Ιουλίου 1966 (10:33 UTC). Τέθηκε επιτυχώς σε χαμηλή περιγήινη τροχιά και στην συνέχεια έλαβε αριθμό στο σύστημα ονοματοδοσίας "Κόσμος", τον διεθνή προσδιοριστή 1966-064A καθώς και τον αριθμό 2325 στον Κατάλογο Δορυφόρων.Την 16η Ιουλίου 1966 ο Κόσμος 124 είχε περίγειο 204 χλμ., απόγειο 284 χλμ., τροχιακή κλίση 51.7 μοιρών. Μετά από οκτώ ημέρες η κάψουλα επανεισόδου, στην οποία βρίσκονταν το φιλμ, αποσυνδέθηκε από το σκάφος και επανήλθε στην ατμόσφαιρα. Προσεδαφίστηκε ομαλά με χρήση αλεξίπτωτων στις 22 Ιουλίου 1966. Διαστημικές αποστολές το 1966
Ρόμπερτ Ουίλιαμς

Ο Ρόμπερτ Ουίλιαμς (Ροβέρτος-Κωνσταντίνος Ουίλιαμς) (Αθήνα, 4 Δεκεμβρίου 1949 - 21 Αυγούστου 2022) ήταν Έλληνας τραγουδιστής και μουσικοσυνθέτης. Το 1977 εκπροσώπησε την Ελλάδα στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision, όπου κατέκτησε την πέμπτη θέση.

 Ο Ρόμπερτ Ουίλιαμς γεννήθηκε το 1949 από Βρετανό πατέρα και Ελληνίδα μητέρα. Για ένα διάστημα εργάστηκε στη Ροδεσία αφού τελείωσε το γυμνάσιο.Από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 ήταν κιθαρίστας και τραγουδιστής της ροκ μπάντας POLL, όπου συμμετείχαν επίσης οι Κώστας Τουρνάς, Σπύρος Μαυρογιάννης, Σταύρος Λογαρίδης, Νάσια Σανδή και Μαίρη Γκλας. Από το 1974 ήταν επίσης ενεργός τραγουδιστής ποπ και ροκ. Ο πρώτος του δίσκος κυκλοφόρησε το 1974 με τίτλο «Robert Williams». To 1976 σημείωσε μεγάλη επιτυχία με το τραγούδι «Μίλα μου» από τον δίσκο «Εσύ κι εγώ». Το 1977 εκπροσώπησε την Ελλάδα στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Γιουροβίζιον με τον Πασχάλη, τη Μπέσσυ Αργυράκη και τη Μαριάννα Τόλη και έφτασε με το τραγούδι Μάθημα σολφέζ στην πέμπτη θέση.Το 1991 έγραψε για τη τηλεοπτική σειρά Η λάμψη του Νίκου Φώσκολου τη μουσική και τους στίχους σε πολλά τραγούδια. Σε συνέντευξη του το 2013 ανέφερε ότι εργαζόταν στον Οργανισμό Συλλογικής Διαχείρησης, τον φορέα για τα πνευματικά δικαιώματα των τραγουδιστών.Συνέθεσε επίσης τον ύμνο της Νέας Δημοκρατίας.Απεβίωσε σε 21 Αυγούστου 2022, έπειτα από μάχη με τον καρκίνο. Ιστοσελίδα του Ρόμπερτ Ουίλιαμς Δισκογραφία Robert Williams στο Discogs
Περιφέρειες υπό τη Δικαιοδοσία της Κεντρικής Κυβέρνησης

Οι Περιφέρειες υπό τη Δικαιοδοσία της Κεντρικής Κυβέρνησης (στα τατζίκ Ноҳияҳои тобеи ҷумҳурӣ* Τα περσικά: ناحیه های تابع جمهوری‎, ρωσικά: Районы республиканского подчинения, Rajony respublikanskogo podčinenija‎) είναι διοικητική ενότητα του Τατζικιστάν που αποτελείται από 13 επαρχίες που διοικούνται προς το παρόν από την κεντρική εξουσία.

 Οι Περιφέρειες υπό τη Δικαιοδοσία της Κεντρικής Κυβέρνησης κάλυπταν μεγάλο μέρος της περιφέρειας Γαρμ μέχρι και το 1955, οπότε και διαλύθηκαν. Η ευρύτερη περιοχή ήταν παλιότερα γνωστή ως περιφέρεια Καροτεγκίν. Οι 13 επαρχίες είναι οι παρακάτω με σειρά από δυτικά προς ανατολικά και σχηματίζουν τις Επαρχίες της Δημοκρατικής Υποταγής. Η σειρά των επαρχιών και το όνομά τους βασίζεται σε αξιόπιστες πηγές: έναν διοικητικό χάρτη του Τατζικιστάν και στατιστική επετηρίδα που δείχνει την κατανομή της περιοφέρειας σε επαρχίες. Επαρχία Τουρσουνζόντα (πρώην επαρχία Ρεγκάρ) Επαρχία Σαχρινάβ Επαρχία Χισόρ Επαρχία Ρουντάκι (πρώην επαρχία Λενίνσκι) Ντουσάνμπε Επαρχία Βαρζόμπ Επαρχία Βαχντάτ (πρώην επαρχία Κοφαρνιχόν) Επαρχία Φαϊζομπόντ Επαρχία Ρογκούν Επαρχία Νουρομπόντ (πρώην επαρχία Νταρμπάντ) Επαρχία Ραστ (πρώην επαρχία Γαρμ) Επαρχία Ταβιλντάρα Επαρχία Τοτζικομπόντ Επαρχία Τζιργκατόλ Το οροπέδιο διασχίζεται από τον ποταμό Βαχς, ένα δεξιό παραπόταμο του Αμού Ντάρια. Στα βόρεια σύνορα υπάρχουν τα όρη Γκισσάρ και Ζεραβσάν και στα νότια σύνορα υπάρχει η κορυφή Νταρβάζ με υψόμετρο 7,600 μέτρα (24,900 πόδια). Το κλίμα είναι εξαιρετικά ακραίο, επειδή χιονίζει τον Οκτώβριο αλλά εξαφανίζεται μέχρι τον Μάιο. Κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, ωστόσο, οι βουνοπλαγιές είναι πλούσια ντυμένες με το φύλλωμα των σφένδαμνων, τέφρα βουνών, δέντρων με μήλο, αχλάδι και καρύδι, και τα περιβόλια παρέχουν, όχι μόνο μήλα και τα αχλάδια, αλλά και ροδάκινα, κεράσια, βατόμουρα και βερίκοκα. Τα βοοειδή και τα άλογα είναι μικρές αλλά σκληραγωγημένες φυλές.
Φρυγικός σκούφος

Ο Φρυγικός σκούφος (Γαλλικά: Le bonnet phrygien) ή «σκούφος της ελευθερίας» είναι ένα κάλυμμα κεφαλής κωνικού σχήματος, συχνά ερυθρού χρώματος, από ύφασμα και με την απόληξη της κορυφής του να διπλώνει, το οποίο μερικές φορές φέρει μια τρίχρωμη κονκάρδα. Είναι ένα από τα εθνικά σύμβολα της Γαλλίας και ένα από τα χαρακτηριστικά της Μαριάν, αλληγορικής μορφής της Γαλλικής Δημοκρατίας. Εμφανίζεται στη σημαία της πολιτείας της Νέας Υόρκης και στις σημαίες και τα εθνόσημα πολλών χωρών της Λατινικής Αμερικής.

 Ο φρυγικός σκούφος συνδέεται με πολλούς λαούς και περιοχές της αρχαιότητας στην Ανατολική Ευρώπη και την Ανατολία, μεταξύ των οποίων τα Βαλκάνια, η Δακία και η Φρυγία, από όπου προήλθε το όνομά του. Συναντάται στην αρχαία ελληνική τέχνη ως το διακριτικό κάλυμμα που έφεραν στο κεφάλι οι Ανατολίτες.Έμποροι Σκύθες που ζούσαν στην περιοχή της Σαμαρκάνδης και διαπραγματεύονταν στον δρόμο του Μεταξιού, εξακολουθούν να απεικονίζονται συχνά με τον φρυγικό σκούφο ή άλλα παραπλήσια κωνικά καλύμματα κεφαλής στα κινεζικά κεραμικά ειδώλια. Αποτελεί επίσης μέρος της αμφίεσης των σοφών σε ανάγλυφα ή παλαιοχριστιανικές τοιχογραφίες, ως σύμβολο των Ανατολιτών μάγων. Ο Μίθρας, θεότητα των αρχαίων Περσών και άλλων ινδο-περσικών λαών, παρουσιάζεται με τη μορφή ενός νεαρού άνδρα και σχεδόν πάντα φοράει έναν φρυγικό σκούφο, ένα πράσινο χιτώνα και ένα μανδύα ριγμένο στον αριστερό ώμο. Ο φρυγικός σκούφος αντλεί τον συμβολισμό της ελευθερίας από την ομοιότητά του με τον πίλο (pileus στα λατινικά) που φορούσαν οι απελεύθεροι δούλοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, και που συμβόλιζε την απελευθέρωσή τους. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, κατά τον πόλεμο της Ανεξαρτησίας, υπήρξε σύμβολο της ελευθερίας και είναι ακόμη παρόν στη σημαία της πολιτείας της Νέας Υόρκης. Ο φρυγικός σκούφος υιοθετήθηκε στη Γαλλία στις αρχές του καλοκαιριού του 1790 ως σύμβολο της ελευθερίας και του κοινοτικού πνεύματος, εξ ου και το όνομά του «σκούφος της ελευθερίας» και έγινε σύμβολο της Γαλλικής Επανάστασης. Στις 20 Ιουνίου 1792, οι κάτοικοι του Παρισιού, οι οποίοι είχαν εισβάλει στο παλάτι του Κεραμικού, ανάγκασαν τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΣΤ' να φορέσει τον κόκκινο σκούφο της επανάστασης. Ιδιαίτερα από το φθινόπωρο του 1793 έως τον Ιούλιο του 1794, κατά την περίοδο της Τρομοκρατίας, φορέθηκε σε πολλές διοικητικές κοινότητες της χώρας. Φορέθηκε επίσης από τους πατριώτες της εξέγερσης του 1837-39, εθνικούς ήρωες του Κεμπέκ, και εμφανίζεται σε πολλές σημαίες και εθνόσημα χωρών της Λατινικής Αμερικής: Εθνόσημο της Αργεντινής Εθνόσημο της Βολιβίας Εθνόσημο της Κολομβίας Εθνόσημο της Κούβας Εθνόσημο του Ελ Σαλβαδόρ Εθνόσημο της Αϊτής Εθνόσημο της Νικαράγουας Πίσω όψη της σημαίας της Παραγουάης στη σφραγίδα του Ανώτατου ΔικαστηρίουΟ φρυγικός σκούφος
BBC Sessions 1968–1970

BBC Sessions 1968–1970 είναι ο τίτλος της συλλογής τραγουδιών του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, η οποία κυκλοφόρησε σε μορφή διπλού CD, στις 7 Νοεμβρίου του 2011. Η συλλογή περιλαμβάνει τραγούδια τα οποία ηχογραφήθηκαν από το BBC, στο διάστημα από τις 18 Ιουνίου 1968 μέχρι και τις 23 Σεπτεμβρίου 1970. Στα κομμάτια της συλλογής, συμμετείχαν η πρώτη και η δεύτερη γραμμή μελών του συγκροτήματος. Έτσι, στο πρώτο CD της συλλογής, οι Deep Purple εμφανίζονται με τον Ροντ Έβανς και το Νικ Σίμπερ στη σύνθεση τους και στο δεύτερο CD με τον Ίαν Γκίλαν και τον Ρότζερ Γκλόβερ. Επίσης, συμπεριλαμβάνονται συνεντεύξεις με τον τραγουδιστή Ροντ Έβανς και τον κιμπορντίστα Τζον Λορντ.Η κυκλοφορία έγινε από την εταιρεία "ΕΜΙ" στο πλαίσιο των αρχειακών εκδόσεων παλιότερων ηχογραφήσεων του συγκροτήματος. Παρ' όλα αυτά, τα τραγούδια του δεύτερου CD έχουν κυκλοφορήσει στο παρελθόν, μέσω των εκδόσεων "Listen, Learn, Read On" και "The Anthology".

 CD 1 (1968-1969) 1. Hush (18 Ιουνίου 1968) - 4:07 2. One More Rainy Day (18 Ιουνίου 1968) - 2:56 3. Help! (18 Ιουνίου 1968) - 5:38 4. And the Address (25 Ιουνίου 1968) - 2:06 5. Hey Bop A Re Bop (14 Ιανουαρίου 1969) - 3:31 6. Emmaretta (14 Ιανουαρίου 1969) - 3:08 7. Wring that Neck (14 Ιανουαρίου 1969) - 4:42 8. Rod Evans interview (8 Ιανουαρίου 1969) - 1:27 9. Hey Joe (14 Ιανουαρίου 1969) - 4:02 10. It's All Over (14 Ιανουαρίου 1969) - 4:14 11. The Painter (24 Ιουνίου 1969) - 2:18 12. Lalena (24 Ιουνίου 1969) - 3:33 13. The Painter (30 Ιουνίου 1969) - 2:43 14. I'm So Glad (30 Ιουνίου 1969) - 3:12 15. Hush (30 Ιουνίου 1969) - 2:28CD 2 (1969-1970) 1. Ricochet (11 Αυγούστου 1969) - 3:07 2. Bird Has Flown (11 Αυγούστου 1969) - 3:05 3. Speed King (31 Οκτωβρίου 1969) - 3:25 4. Jam Stew (31 Οκτωβρίου 1969) - 3:56 5. Hard Lovin' Man (21 Απριλίου 1970) - 4:13 6. Bloodsucker (21 Απριλίου 1970) - 3:18 7. Living Wreck (21 Απριλίου 1970) - 3:25 8. Jon Lord interview (23 Σεπτεμβρίου 1970) - 1:35 9. Black Night (23 Σεπτεμβρίου 1970) - 3:29 10. Grabsplatter (23 Σεπτεμβρίου 1970) - 4:33 11. Into the Fire (23 Σεπτεμβρίου 1970) - 3:49 12. Child in Time (23 Σεπτεμβρίου 1970) - 10:48 BBC Sessions 1968–1970 (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 7 Νοεμβρίου 2011 Στο BBC Sessions 1968–1970 συμμετείχαν η πρώτη και η δεύτερη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη τους ήταν τα εξής: Ίαν Γκίλαν - φωνητικά Ροντ Έβανς - φωνητικά Ρίτσι Μπλάκμορ - κιθάρα Τζον Λορντ - πλήκτρα Ρότζερ Γκλόβερ - μπάσο Νικ Σίμπερ - μπάσο Ίαν Πέις - τύμπανα Deep Purple BBC Sessions 1968-70 CD review - Deep-Purple.net
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α2 εθνικής κατηγορίας ανδρών 2013-2014

Το πρωτάθλημα βόλεϊ της Α2 κατηγορίας ανδρών για την περίοδο 2013−14 διεξήχθη με τη συμμετοχή 34 ομάδων χωρισμένες σε τρεις ομίλους. Με βάση την προκήρυξη ήταν προγραμματισμένο να συμμετάσχουν 36 ομάδες, όμως δεν δήλωσαν συμμετοχή ο ΑΣΠ Μεταμόρφωσης από το δεύτερο όμιλο και ο ΑΜΟ Γαλαξίας από τον τρίτο. Οι δύο πρώτες ομάδες κάθε ομίλου συμμετείχαν στα μπαράζ ανόδου, όπου πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Μ.Ε.Ν.Τ (Τούμπας) Θεσσαλονίκης και κέρδισε μαζί με την Ορεστιάδα την άνοδο στη Βόλεϊλιγκ της περιόδου 2014-15.

 * Ο Αίας Μαλεσίνας αποβλήθηκε από το πρωτάθλημα και έχει 10 μηδενισμούς. Στα μπαράζ ανόδου μετείχαν οι δύο πρώτες κάθε ομίλου. Οι δεύτερες των ομίλων αγωνίστηκαν στην πρώτη φάση, όπου έδωσαν μονούς αγώνες. Η πρώτη ομάδα προκρίθηκε στη δεύτερη φάση, όπου βρέθηκαν απευθείας οι πρώτες των ομίλων. Οι τεσσερις ομάδες αγωνίστηκαν σε δύο τουρνουά (δυο γυρους). Οι δύο πρώτες κέρδισαν την άνoδο στην Α1 κατηγορία. Οι αγώνες έγιναν στο κλειστό γυμναστήριο του Μετς. Βαθμολογία Αποτελέσματα Στη Β' φάση έγιναν δύο τουρνουά (δύο γύροι). Το πρώτο έγινε στη Νέα Πέραμο και το δεύτερο στην Ορεστιάδα. Βαθμολογία Αποτελέσματα 1ο τουρνουά, Νέα Πέραμος.2ο τουρνουά, Ορεστιάδα. Βαθμολογία Α' ομίλου Επίσημος ιστότοπος της ΕΟΠΕ Βαθμολογία Β' ομίλου Επίσημος ιστότοπος της ΕΟΠΕ Βαθμολογία Γ' ομίλου Επίσημος ιστότοπος της ΕΟΠΕ Αποτελέσματα και βαθμολογία της Α' φάσης των μπαράζ Ιστότοπος volleynews.gr "Αύριο το τουρνουά ανόδου στην Volleyleague" Ιστότοπος greekvolley.com Αποτελέσματα και βαθμολογία της Β' φάσης των μπαράζ Ιστότοπος της ΕΣΑΠ
Άννα Μαργαρίτα της Έσσης-Χόμπουργκ

Η Άννα-Μαργαρίτα, γερμ.: Anna-Margarete von Hessen-Homburg (31 Αυγούστου 1629 στο Χόμπουργκ - 3 Αυγούστου 1686 στο Όμπερκοτσαου) από τον Οίκο της Έσσης ήταν κόρη του λαντγκράβου thw Έσσης-Χόμπουργκ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Βήζενμπουργκ.

 Ήταν η μόνη κόρη του Φρειδερίκου Α΄ λαντγκράβου της Έσσης-Χόμπουργκ (1585–1638) και της Μαργαρίτας-Ελισάβετ (1604–1667), κόρης του Χριστοφόρου κόμη του Λάινινγκεν-Βέστερμπουργκ. Παντρεύτηκε στις 5 Μαΐου 1650 στο Χόμπουργκ με τον Φίλιππο-Λουδοβίκο δούκα του Σ.Χ.Σόντερμπουργκ (1620–1689), ο οποίος αγόρασε το κάστρο Βήζενμπουργκ και τη σχετική κυριότητα το 1663. Από το 1659 απασχολούσε την αναδεκτή της Ιωάννα-Ελεονόρα φον Μέρλαου. Η Ιωάννα-Ελεονόρα θα παντρευτεί αργότερα τον Γιόχαν-Βίλχελμ Πέτερσεν και θα διαμορφώσει μία ριζοσπαστική μορφή πιετισμού. Στην Αυλή, η Ιωάννα-Ελεονόρα γνώρισε τον Φίλιπ-Γιάκομπ Σπένερ και τον Γιόχαν-Γιάκομπ Συτς και ανέπτυξε μία βαθιά φιλία με την κόρη τής Άννας- Μαργαρίτας, τη Σοφία-Ελισάβετ. Παντρεύτηκε το 1650 τον Φίλιππο-Λουδοβίκο δούκα του Σ.Χ.Σ.βήζενμπουργκ και είχε τα ακόλουθα παιδιά: Φρειδερίκος 1651-1724, δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Βήζενμπουργκ. Νυμφεύτηκε την Καρλόττα (1652-1707), κόρη του δούκα της Λεγκνίτσα και διαζεύχθηκε το 1680. Γεώργιος-Γουλιέλμος (1652), απεβ. νήπιο. Σοφία-Ελισάβετ (1653–1684), παντρεύτηκε το 1676 με τον Μαυρίκιο των Βέττιν δούκα της Σαξονίας-Τσάιτς (1619–1681). Κάρολος-Λουδοβίκος (1654–1690). Eλεονόρα-Μαργαρίτα (1655–1702), παντρεύτηκε το 1674 με τον πρίγκιπα Mαξιμιαλιανό Β΄ φον ουντ τσου Λίχτενσταϊν (1641-1709). Χριστιανη-Αμαλία (1656–1666), απεβ. 10 ετών. Άννα-Βιλελμίνα (1657), απεβ. νήπιο. Ιωάννης-Γεώργιος (1658), απεβ. νήπιο. Λεοπόλδος-Γεώργιος (1660), απεβ. νήπιο. Γουλιέλμος-Χριστιανός (1661–1711). Φρειδερίκη-Λουίζα (1662–1663), απεβ. 1 έτους. Σοφία-Μαγδαληνή (1664-1720). Άννα-Φρειδερίκη-Φιλιππίνα (1665–1748), παντρεύτηκε το 1702 με τον Φρειδερίκο-Ερρίκο των Βέττιν δούκα της Σαξονίας-Τσάιτς-Πέγκαου-Νόιστατ (1668–1713). ανώνυμο παιδί (1666), απεβ. νήπιο. Ιωάννα-Μαγδαληνή-Λουίζα (1668–1732). Markus Matthias: Johann Wilhelm und Johanna Eleonora Petersen, σελ. 82, Διαδικτυακά
Μαμούλα (νησί)

Η Μαμούλα (σερβ. Мамула), γνωστή στην καθομιλουμένη ως Λασταβίτσα, είναι ένα ακατοίκητο σήμερα νησάκι στην Αδριατική Θάλασσα, που υπάγεται στον Δήμο του Χέρτσεγκ Νόβι του νοτιοδυτικού Μαυροβουνίου, κοντά στα σύνορα με την Κροατία. Η Μαμούλα βρίσκεται ανάμεσα στις χερσονήσους Πρέβλακα και Λούστιτσα, στην είσοδο του Κόλπου του Κότορ. Το νησί έχει κυκλικό σχήμα, με διάμετρο 200 μέτρων. Απέχει 3,5 ναυτικά μίλια (πάνω από 6 χιλιόμετρα) από την πόλη Χέρτσεγκ Νόβι.

 Την περίοδο της Ενετοκρατίας το νησί ήταν γνωστό με την ονομασία Ροντίνα (Rondina). Πάνω στο νησί υπάρχει φρούριο που ανεγέρθηκε το 1853 από τον Αυστροούγγρο στρατηγό Λάζαρους φον Μαμούλα. Το φρούριο καταλαμβάνει περίπου το 90% της εκτάσεως του νησιού. Μαζί με την οχύρωση στο Ακρωτήριο Όστρο της χερσονήσου Πρέβλακα και την οχύρωση στο Ακρωτήριο Άρζα της Λούστιτσα, που κατασκευάσθηκαν αμφότερες την ίδια εποχή μετά από εισήγηση του ίδιου στρατηγού, το «Φρούριο Μαμούλα» ήταν μέρος των σχεδίων του στρατού της Αυστροουγγαρίας για την αποτροπή της εισόδου εχθρικών δυνάμεων στον Κόλπο του Κότορ. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, αρχίζοντας από τις 30 Μαΐου 1942, ο ιταλικός στρατός διεμόρφωσε και μετέτρεψε το φρούριο της Μαμούλα σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως. Το στρατόπεδο αυτό ήταν γνωστό για τη σκληρή μεταχείριση των κρατουμένων του, οι περισσότεροι από τους οποίους προέρχονταν από τη γειτονική περιοχή. Ο εκτιμώμενος (μέγιστος) αριθμός κρατουμένων ήταν 2.322, ενώ μέχρι την κατάργησή του στις 14 Σεπτεμβρίου 1943 περί τους 130 κρατουμένους πέθαναν εκεί.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ηλείας 1982–83

Για την περίοδο 1982-83, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ηλείας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Ηλείας. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Α.Π.Σ. Ζάκυνθος ο οποίος κέρδισε την άνοδο στο Εθνικό Ερασιτεχνικό πρωτάθλημα της επόμενης περιόδου.

 Η περίοδος 1982-83 ήταν η 14η σεζόν των πρωταθλημάτων της Ε.Π.Σ. Ηλείας. Το πρωτάθλημα της Α κατηγορίας διεξήχθη για πρώτη φορά σε δύο ομίλους, από τους οποίους πρωταθλητές αναδείχθηκαν ο Ξενοφών Κρεστένων και ο Α.Π.Σ. Ζάκυνθος. Ο πρωταθλητής της Α κατηγορίας κρίθηκε σε αγώνα μπαράζ μεταξύ των πρωταθλητών των δύο ομίλων. Η δομή του πρωταθλήματος είναι η εξής: Α κατηγορία (2 όμιλοι) Β κατηγορία (2 όμιλοι) Γ κατηγορία (3 όμιλοι) Στην Α κατηγορία μετείχαν 24 ομάδες χωρισμένες σε δύο ομίλους. 1ος όμιλος 2ος όμιλος Αγώνας μπαράζ:24/04/1983, Ξενοφών Κρεστένων - Α.Π.Σ. Ζάκυνθος: 1-1 , 0-2 πέναλτι 1ος όμιλος Στην Β κατηγορία μετείχαν 28 ομάδες χωρισμένες σε 2 ομίλους. 2ος όμιλος Στην Γ κατηγορία μετείχαν 16 ομάδες χωρισμένες σε 3 ομίλους. 1ος όμιλος 2ος όμιλος 3ος όμιλος
Επιγονάτιο

Το επιγονάτιο είναι άμφιο των Επισκόπων και ορισμένων οφφικιούχων πρεσβυτέρων στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Παρόμοιο άμφιο, που αποδίδεται μόνο σε οφφικιούχους πρεσβυτέρους των σλαβόφωνων Ορθοδόξων Εκκλησιών είναι το Επιμήριο.

 Έχει σχήμα ρόμβου και κρέμεται από τη ζώνη μπροστά από το δεξί γόνατο (εξ'ου και επιγονάτιο, επί του γόνατος). Εκτός από τους επισκόπους, το φορούν επιπλέον οι πνευματικοί-εξομολόγοι ιερείς και οι ιερείς, που φέρουν τίτλο (σακελλάριος, οικονόμος, σύγγελος, πρωτοπρεσβύτερος και αρχιμανδρίτης). Φέρει συνήθως παράσταση του «Νιπτήρος» του Μυστικού Δείπνου ή της Αναστάσεως. Επειδή αρχικά το χρησιμοποιούσαν ως πετσέτα, συμβόλιζε την πετσέτα ή ποδιά (λέντιο), που χρησιμοποίησε ο Κύριος στον Μυστικό Δείπνο για να πλύνει τα πόδια των μαθητών του. Επειδή επίσης μοιάζει με ξίφος και κρέμεται στη θέση του, συμβολίζει την πνευματική μάχαιρα και τη μάχαιρα του πνεύματος, τον οπλισμό δηλαδή που πρέπει να έχει ο επίσκοπος για να προστατεύει το ποίμνιο που του εμπιστεύθηκε ο Κύριος. Φορώντας το ο ιερουργός λέει: «Περίζωσαι την ρομφαίαν σου επί τον μηρόν σου, Δυνατέ, τη ωραιότητί σου και τω κάλλει σου και έντεινε και κατευοδού και βασίλευε ένεκεν αληθείας και πραότητος και δικαιοσύνης και οδηγήσει σε θαυμαστώς η δεξιά σου. Πάντοτε νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν». Τόσο το επιγονάτιο, όσο και το επιμήριο έχουν κοινή καταγωγή από τις αρχαίες επιγονατίδες, τις οποίες φορούσαν οι στρατιώτες για να προστατεύσουν τα πόδια τους από μελανιές, που δημιουργούσαν τα ξίφη τους. Οι Βυζαντινοί Αυτοκράτορες συνήθιζαν να επιδίδουν ξίφος ως επιβράβευση των ευγενών και των ανώτερων αξιωματούχων, που υπερασπίστηκαν την Αυτοκρατορία. Με παρόμοιο τρόπο η Εκκλησία ανταμοίβει τους ιερείς της, οι οποίοι αμύνονται υπέρ της Ορθόδοξης Πίστεως.
Στήλη μικρής κορασίδος (Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης αρ. 27.45)

Η επιτύμβια στήλη μικρής κορασίδος που φιλοξενείται στη συλλογή του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης στην Νέα Υόρκη με αριθμό ευρετηρίου 27.45 λέγεται ότι βρέθηκε στην Πάρο το έτος 1785 και πέρασε στην συλλογή του Σερ Ρίτσαρντ Γουόρσλεϋ (Sir Richard Worsley) για να αγοραστεί από το Μουσείο στις 21 Φεβρουαρίου του έτους 1927.

 Είναι από μάρμαρο της Πάρου. Το ανάγλυφο είναι υπέροχα σκαλισμένο, εικονίζοντας μια τρυφερή στιγμή αποχωρισμού ενός μικρού κοριτσιού από τα περιστεράκια της. Το κοριτσάκι φοράει πέπλο χωρίς ζώνη που πέφτει μέχρι τα πόδια. Κρατάει στην αγκαλιά της δύο περιστεράκια, αγκαλιάζοντας το ένα με το δεξί της χέρι, ενώ το δεύτερο στέκει στο αριστερό. Τα νησιά του Αιγαίου ανέδειξαν τους αρχαιότερους και πιο επιδέξιους καλλιτέχνες σε φυσικό μάρμαρο, το οποίο υπήρχε σε αφθονία. Ο γλύπτης του ανάγλυφου ετούτου ίσως να ανήκε σε κάποιο από τα συνεργεία που ήλθαν στην Αθήνα στα τέλη του 5ου αιώνα π.Χ. για να κατασκευάσουν τον Παρθενώνα. Παρουσίαση της στήλης από το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης
Αγία Πρόκλα

Η γυναίκα του Πόντιου Πιλάτου, η Αγία Πρόκλα ή Αγία Κλαυδία, της οποίας η μνήμη εορτάζεται στις 27 Οκτωβρίου από την Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία και στις 25 Ιουνίου από την Αιθιοπική Ορθόδοξη Εκκλησία, είναι αυτή που, όπως αναφέρεται στην Καινή Διαθήκη, προσπάθησε να εμποδίσει τον Πόντιο Πιλάτο, να καταδικάσει τον Ιησού σε θάνατο εξαιτίας ενός ονείρου που είχε δει.

 Ελάχιστα είναι γνωστά για την ζωή της Αγίας. Η μοναδική της αναφορά στην Καινή Διαθήκη είναι στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον, όταν ζητά από τον σύζυγό της να μην καταδικάσει τον Ιησού σε θάνατο. «Όπως εκείνος καθόταν στη δικαστική του έδρα, η γυναίκα του, του έστειλε με κάποιον ετούτο το μήνυμα: Μην κάνεις κάτι εναντίον αυτού του αθώου, γιατί πολύ ταλαιπωρήθηκα απόψε στ’ όνειρό μου εξαιτίας του». Εκεί δεν αναφέρεται το όνομά της. Σύμφωνα με μια απόκρυφη επιστολή του Πιλάτου, η γυναίκα του ονομάζεται Πρόκλα.Σύμφωνα με την παράδοση, η γυναίκα του Πιλάτου είδε έναν άγγελο που τής είπε ότι ο Χριστός ήταν αθώος. Τον 3ο αιώνα, ο Ωριγένης πρότεινε στις Ομιλίες του για τον Ματθαίο ότι η σύζυγος του Πιλάτου είχε γίνει Χριστιανή ή τουλάχιστον ότι ο Θεός της έστειλε το όνειρο που ανέφερε ο Ματθαίος για να μετατραπεί. Την εκδοχή αυτή συμμερίζονταν αρκετοί θεολόγοι της Αρχαιότητας και του Μεσαίωνα. Άλλοι θεολόγοι είχαν διαφορετική άποψη: ισχυρίστηκαν ότι το όνειρο στάλθηκε από τον Σατανά σε μια προσπάθεια να αναχαιτιστεί η σωτηρία που επρόκειτο να προκύψει από το θάνατο του Χριστού.Μετά τον θάνατο του Πιλάτου, η γυναίκα του φέρεται να έγινε Χριστιανή και να ονομάζεται Πρόκλα (αρχικά την έλεγαν Κλαυδία) κι εργάστηκε για τη διάδοση του Ευαγγελίου μέχρι το ειρηνικό τέλος της ζωής της. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Claudia Procula στο Wikimedia Commons
Γεννάδι

Το Γεννάδι είναι παραθαλάσσιο χωριό στο νησί της Ρόδου στα Δωδεκάνησα και βρίσκεται σε υψόμετρο 30 μέτρα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 671 κατοίκους και με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης από το 2011 αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Γενναδίου της Δημοτικής Ενότητας Νότιας Ρόδου του Δήμου Ρόδου. Με την απογραφή του 2001 είχε 665 κατοίκους και σύμφωνα με το πρόγραμμα Καποδίστριας, το Γεννάδι ήταν έδρα του δήμου Νότιας Ρόδου.

 Το Γεννάδι βρίσκεται στις νοτιοανατολικές ακτές του νησιού της Ρόδου, επάνω στην επαρχιακή οδό Πυλώνα - Κατταβιάς. Απέχει 61 χλμ. από τη πόλη της Ρόδου και 27 χλμ. από την αρχαία πόλη της Λίνδου. Το χωριό είναι παραθαλάσσιο με αμμουδερές παραλίες από μικρά βότσαλα που αποτελούν τη συνέχεια της παραλίας Κιοτάρι. Ο κεντρικός δρόμος χωρίζει την παραλία από το χωριό στην οποία υπάρχουν πολλές ταβέρνες, beach bar, ενοικιαζόμενα δωμάτια, μικρά ξενοδοχεία και εξοχικές κατοικίες. Στον οικισμό του Γενναδίου, ο Πολιτιστικός Σύλλογος "Νικηφόρος Μανδηλαράς", έχει αποκαταστήσει και αναδείξει κτίσμα του 1926 ως παραδοσιακό σπίτι με πολλά εκθέματα και είδη λαϊκής τέχνης. Στις 22 Μαΐου του 1967 στην παραλία του Γενναδίου βρέθηκε το πτώμα του Νικηφόρου Μανδηλαρά που ήταν δικηγόρος υπερασπίσεως στη δίκη για την υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ. Τα παραδοσιακά σπίτια της Ρόδου Αρχειοθετήθηκε 2020-10-29 στο Wayback Machine.
Νικόλαος Μπακόπουλος (πολιτικός)

Ο Νικόλαος Ι. Μπακόπουλος (1886 - 22 Απριλίου 1969) ήταν Έλληνας νομικός και πολιτικός. Εκλεγόταν επί μακρόν βουλευτής Αρκαδίας. Διετέλεσε υπουργός Εσωτερικών και αργότερα Συγκοινωνιών και Δικαιοσύνης. Ανηψιοί του ήταν ο πολιτικός Τάσος Σεχιώτης και ο πρώην Δήμαρχος Τριπολης Θεόδωρος Σεχιώτης.

 Γεννήθηκε στην Τρίπολη και σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και έπειτα σε πανεπιστήμια της Γαλλίας και της Γερμανίας. Αρχικά άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου στη γενέτειρά του και κατόπιν στην Αθήνα. Διορίστηκε νομάρχης Δράμας (και Καβάλας που τότε ανήκε στη Δραμα) το 1913. Εξελέγη βουλευτής Μαντινείας αρχικά το 1923 και το 1928 και Αρκαδίας στις εκλογές του 1926 (Δημοκρατική Ένωσις), του 1932, του 1950, του 1951 (με το Κόμμα των Φιλελευθέρων), του 1956 (Δημοκρατική Ένωση), του 1958 (με το Κόμμα των Φιλελευθέρων) και του 1961, 1963 και 1964 με την Ένωση Κέντρου.Επί της κυβερνήσεως Αλεξάνδρου Ζαΐμη, διορίστηκε νομάρχης Δράμας την 20.7.1916 (Φ.Ε.Κ. τεύχος Γ΄, 153/1916), διαδεχόμενος τον Ανδρέα Φαρμακόπουλο. Υπηρέτησε τη θέση αυτή μέχρι την 8.11.1918 (Φ.Ε.Κ. τεύχος Γ΄, 267/1918), οπότε παραιτήθηκε. Αναδιορίστηκε νομάρχης Δράμας και τελικά παραιτήθηκε στις 16.1.1919 (Φ.Ε.Κ. τεύχος Γ΄, 8/1919). Τον διαδέχθηκε ο Αλή Ναΐπ Ζαδέ βέης, ο οποίος έφτασε στη Δράμα στις 9.4.1919. Ο Νικόλαος Μπακόπουλος παρέμεινε στη Δράμα μέχρι την άφιξη του διορισθέντος επόμενου νομάρχη. Υπήρξε από τους εκλεκτότερους νομάρχες Δράμας της περιόδους εκείνης. Άσκησε αυστηρή κριτική προς τη βουλγαρική κυβέρνηση για τη συμπεριφορά της προς τον ελληνικό πληθυσμό, κατά τη δεύτερη κατοχή της Ανατολικής Μακεδονίας από τους Βουλγάρους (1916-1918).Στη βραχύβια κυβέρνηση του Αλ. Παπαναστασίου χρημάτισε υπουργός Εσωτερικών, από τις 26 Μαΐου ως τις 5 Ιουνίου 1932. Από τον Αύγουστο ως το Σεπτέμβριο του 1950 ήταν υπουργός Θρησκευμάτων και Παιδείας και προσωρινά Δικαιοσύνης, Μεταφορών και Ταχυδρομείων, Τηλεγράφων και Τηλεφώνων στην κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου. Έπειτα από τις εκλογές του 1963 και του 1964, στις οποίες θριάμβευσε η Ένωση Κέντρου, ο Μπακόπουλος διετέλεσε υπουργός Συγκοινωνιών στην Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 1963 (8 Νοεμβρίου 1963 – 30 Δεκεμβρίου 1963) και έπειτα υπουργός Κοινωνικής Προνοίας (5 Ιουνίου 1964 - 16 Οκτωβρίου 1964) και υπουργός Δικαιοσύνης (16 Οκτωβρίου 1964 - 15 Ιουλίου 1965) στην Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 1964.Πέθανε στην Αθήνα τον Απρίλιο του 1969 έχοντας υποστεί ισχαιμία του μυοκαρδίου και θρόμβωση στο δεξί πόδι. Υπεβλήθη σε χειρουργική επέμβαση στο νοσοκομείο "Ευαγγελισμός", αλλά κατέληξε.Η κηδεία του έγινε στην Τρίπολη.
Συνθήκη του Νεϊγύ

Η Συνθήκη του Νεϊγύ υπογράφηκε στις 27 Νοεμβρίου 1919 στην κωμόπολη Νεϊγύ-συρ-Σεν (γαλλικά: Neuilly sur Seine) μεταξύ της Βουλγαρίας και των νικητριών δυνάμεων του Α' Παγκοσμίου πολέμου, και συγκεκριμένα με τις Αγγλία, Γαλλία, ΗΠΑ και Ιταλία ως «Προέχουσες Δυνάμεις», και με τη συμμετοχή των Βέλγιο, Κίνα, Κούβα, Ελλάδα, Χετζάζ (μεταγενέστερα Σαουδική Αραβία), Πολωνία, Πορτογαλία, Ρουμανία, Γιουγκοσλαβία, Ταϋλάνδη και Τσεχοσλοβακία, ως συμμάχων και συμβαλλομένων δυνάμεων των πρώτων.

 Με τη συνθήκη αυτή, που από τη βουλγαρική ιστοριογραφία έχει χαρακτηριστεί ως η δεύτερη εθνική καταστροφή, η Βουλγαρία υποχρεώθηκε στα ακόλουθα: Την παραίτησή της υπέρ των «Προεχουσών Δυνάμεων» όλων των κυριαρχικών της δικαιωμάτων επί της μεσημβρινής δυτικής Θράκης και με την υποχρέωση να αναγνωρίσει εκ των προτέρων τις μεταγενέστερες αποφάσεις των Δυνάμεων περί αυτής. (Σημειώνεται ότι η παραίτηση αυτή είχε ως αποτέλεσμα τη μετέπειτα παραχώρηση των εδαφών αυτών στην Ελλάδα με τη Συνθήκη των Σεβρών ένα χρόνο μετά, και τον αποκλεισμό της βουλγαρικής εξόδου στο Αιγαίο πέλαγος). Την επαναφορά των Ρουμανοβουλγαρικών συνόρων στη γραμμή που όριζε η Συνθήκη Βουκουρεστίου (1913). Δηλαδή την εκχώρηση της Δοβρουτσάς στη Ρουμανία. Να αναγνωρίσει την κρατική υπόσταση της Σερβίας, στην οποία εκχώρησε την περιοχή Στρώμνιτσα μέχρι τον Δούναβη καθώς και τις περιοχές Τσάριμπροντ, Τιμόκ, Τριν και Μποσίλεγκραντ που ναι μεν ήταν μεθοριακές μικρές εδαφικές λωρίδες σε έκταση πλην όμως σημαντικές από στρατηγική άποψη. Να προστατεύσει τις ξένες μειονότητες που ζουν στη Βουλγαρία μεταξύ των οποίων και της ελληνικής. Να περιορίσει το στρατό της σε 20.000 μόνο εθελοντές άνδρες, τη χωροφυλακή σε 10.000 και τους συνοριοφύλακες σε 3.000. Να καταβάλει πολεμική αποζημίωση στους συμμάχους ύψους 2.250.000.000 χρυσών φράγκων (περίπου 400.000.000 δολαρίων) πληρωτέων σε εξαμηνιαίες δόσεις εντός 37 ετών με τόκο 2% μέχρι το 1920 και 5% στη συνέχεια. Επίσης οι σύμμαχοι ανέλαβαν την υποχρέωση να εξασφαλίσουν στη Βουλγαρία την οικονομική της διέξοδο στο Αιγαίο με το άρθρο 48 της συνθήκης που άφηνε ανοικτές, για μελλοντική ρύθμιση, τις λεπτομέρειες της εφαρμογής της διάταξης αυτής.Η κατακραυγή για την ήττα και την επαίσχυντη για τους Βουλγάρους συνθήκη οδήγησε στην πτώση της κυβέρνησης (είχε προηγηθεί η παραίτηση του Βασιλιά Φερδινάνδου υπέρ του γιου του Μπόρις Γ') και στο ξέσπασμα κοινωνικών ταραχών. Πλήρες κείμενο της συνθήκης στα αγγλικά
Λίζα Έντελσταϊν

Η Λίζα Έντελσταϊν (Lisa Edelstein ; 21 Μαΐου 1966) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός και θεατρική συγγραφέας. Είναι γνωστή από τον ρόλο της ως Dr. Lisa Cuddy στην ιατρική δραματική σειρά του Fox House. Από το 2014 έως το 2018, πρωταγωνίστησε ως Abby McCarthy στην σειρά Girlfriends' Guide to Divorce.

 Το 2005, αποδέχτηκε το βραβείο Καλύτερης Ηθοποιού σε δραματική τηλεοπτική σειρά στα 10th Annual Satellite Awards για τον ρόλο της ως Dr. Lisa Cuddy στην σειρά House. Το 2011, κέρδισε το People's Choice Award Καλύτερης Δραματικής Ηθοποιού σε τηλεοπτική σειρά για τον ρόλο της ως Dr. Lisa Cuddy στην σειρά House. Lisa Edelstein στην IMDb Lisa Edelstein στο AllMovie Lisa Edelstein's artist page on La MaMa's Digital Collections Website
Εαρινό σημείο

Το Εαρινό σημείο, συμβολιζόμενο με γ ή ♈, είναι το σημείο της Ουράνιας σφαίρας στο οποίο βρίσκεται ο Ήλιος (για την ακρίβεια το κέντρο του) όπως φαίνεται από τη Γη κατά τη στιγμή της εαρινής ισημερίας του Βόρειου Ημισφαιρίου. Χρησιμοποιείται ως το σημείο της αρχής των συντεταγμένων στο σύστημα ουράνιων συντεταγμένων γνωστών και ως ισημερινών συντεταγμένων. Είναι το ένα από τα δύο σημεία της Ουράνιας σφαίρας στα οποία ο Ουράνιος ισημερινός τέμνει την Εκλειπτική, με το άλλο σημείο να βρίσκεται αντιδιαμετρικά του στην Ουράνια σφαίρα. Εξαιτίας του φαινομένου της μεταπτώσεως των ισημεριών, ενώ το Εαρινό σημείο βρισκόταν κατά την αρχαιότητα (μέχρι το 67 π.Χ.) στον αστερισμό Κριό, σήμερα βρίσκεται στους Ιχθύες και, κινούμενο συνεχώς, μετά από μερικούς αιώνες θα εισέλθει στον Υδροχόο. Κατά την ετήσια φαινομενική διαδρομή του στην Ουράνια σφαίρα, ο Ήλιος διασχίζει τον ουράνιο ισημερινό τη στιγμή της εαρινής ισημερίας κινούμενος προς τα βόρεια.

 Σε μια πρώτη προσέγγιση, οποιαδήποτε από τις ισημερίες ή τα ηλιοστάσια φαίνεται εξίσου κατάλληλη για τον ορισμό της αρχής της φαινομενικής ετήσιας πορείας του Ήλιου στην Ουράνια σφαίρα. Οι ισημερίες είναι πιο εύστοχη επιλογή, καθώς σημειώνουν τη στιγμή που ο Ήλιος δεν έχει ούτε βόρεια, ούτε νότια απόκλιση, αλλά διασχίζει τον Ουράνιο ισημερινό. Η εαρινή (δηλαδή «ανοιξιάτικη») ισημερία για το Βόρειο Ημισφαίριο προτιμήθηκε από τους αρχαίους Έλληνες ως το εναρκτήριο σημείο, καθώς συνέπιπτε με μια εποχή αισιοδοξίας, την ανθοφορία των δένδρων και των φυτών των θερινών σοδειών.. Η χρονική στιγμή, όπως και στη Μεσοποταμία, σημείωνε την έναρξη της εποχής της ανοίξεως.Το Εαρινό σημείο αποκαλείται και «Πρώτο σημείο του Κριού» επειδή όταν το όρισε ο Ίππαρχος ο Ρόδιος το 130 π.Χ., αυτό βρισκόταν στο δυτικό άκρο του ομώνυμου αστερισμού, κοντά στον αστέρα γ Κριού. Εξαιτίας της φαινομενικής κινήσεως του Ήλιου προς τα ανατολικά σε σχέση με τους αστερισμούς καθ' όλο το έτος, αυτή η πλευρά του Κριού ήταν εκείνη από την οποία ο Ήλιος «εισερχόταν» στον αστερισμό, από όπου και η ονομασία «Πρώτο σημείο του Κριού». Εξαιτίας της μεταπτώσεως του γήινου άξονα, το Εαρινό σημείο κινείται αργά προς τα δυτικά σε σχέση με τους μακρινούς αστέρες που σχηματίζουν τους αστερισμούς, με ρυθμό περίπου 1 μοίρα κάθε 71,1 έτη. Αυτό σημαίνει ότι από την εποχή του Ιππάρχου έχει μετατοπισθεί κατά περίπου 30 μοίρες και βρίσκεται σήμερα 4,5 μοίρες από τον αστέρα λ Ιχθύων. Το Εαρινό σημείο είναι σημαντικό στην παρατηρησιακή αστρονομία, στην αστρονομική ναυτιλία και στην αστρολογία. Οι πίνακες των αστρονομικών εφημερίδων αναγράφουν τη θέση του ως σημείου αναφοράς για τη θέση των αστέρων ναυτιλίας. Ισημερία Ουράνιες συντεταγμένες Ridpath, Ian (1988). «Aries: The Ram». Star Tales. Ανακτήθηκε στις 24 Μαΐου 2012. Winterburn, Emily (2008). The Stargazer's Guide: How to Read Our Night Sky. Harper Collins. ISBN 978-0-06-178969-4.
Σταματελαίικα Ηλείας

Τα Σταματελαίικα είναι πεδινό χωριό της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 58 μέτρα, τα οποία βρίσκονται κοντά στα παράλια του Ιονίου πελάγους, σε απόσταση 14 χλμ. ΒΔ. από τον Πύργο και 10 χλμ. Ν.-ΝΔ της Αμαλιάδας, ανάμεσα στο παραθαλάσσιο Πυργί (Δ.) και τον Άγιο Ηλία (Α.).

 Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρονται επίσημα για πρώτη φορά το 1951 να απογράφονται στον τότε δήμο Λετρίνων. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Πυργί και τον Άγιο Ηλία αποτελούν την τοπική κοινότητα Αγίου Ηλία Πύργου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Πύργου του Δήμου Πύργου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 159 κατοίκους.
1083 Σαλβία

Η Σαλβία (Salvia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,944. Ανακαλύφθηκε το 1928 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το ομώνυμο γένος φυτών.

 Η μέση διάμετρος της Σαλβίας εκτιμάται σε 11,1 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,18. Η Σαλβία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 4 ώρες και 14 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα