IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
ΕΕ-9 Κασκαβέλ

Το EE-9 Κασκαβέλ (πορτογαλικά: Cascavel‎, στα ελληνικά: κροταλίας) είναι ένα βραζιλιάνικο ελαφρύ τεθωρακισμένο όχημα με κίνηση σε όλους τους τροχούς (6×6). Το όχημα αναπτύχθηκε και παρήχθη από τη βραζιλιάνικη εταιρεία εξοπλισμών Engesa, κατά τη δεκαετία του 1970. Μια έκδοση 8×8 του πιο σύγχρονου τροχοφόρου τανκ VBTP-MR Guarani, οπλισμένο με πυροβόλο 105 χιλιοστόμετρων ως κύριο όπλο, προορίζεται να αντικαταστήσει το EE-9 Cascavel στον βραζιλιάνικο στρατό.

 Κασκαβέλ I: Διέθετε τον αμερικανικό πυργίσκο M36 με πυροβόλο όπλο 37 χιλιοστόμετρων, που είχε ήδη χρησιμοποιηθεί παλαιότερα στο M3 Stuart. Κασκαβέλ II: Εξοπλισμένο με γαλλικό πυροβόλο 90 χιλιοστόμετρων που που είχε ήδη χρησιμοποιηθεί παλαιότερα στο τροχοφόρο τανκ AML-90. Κασκαβέλ III: Εφοδιάστηκε με πιστόλι Cockerill 90 χιλιοστόμετρων και εξοπλίστηκε με πιο σύγχρονα γρανάζια. Κασκαβέλ IV: Νέος κινητήρας και κιβώτιο ταχυτήτων, βελτιωμένη οπτική νυχτερινή όραση και ανιχνευτής απόστασης λέιζερ. Επιπλέον, εγκαταστάθηκε ένα πολυβόλο 0,50 cal για αντιαεροπορική άμυνα. Το συγκεκριμένο τεθωρακισμένο όχημα χρησιμοποιούν οι παρακάτω χώρες: Βολιβία – 24 Βραζιλία – 420 Μπουρκίνα Φάσο – 24 Χιλή – 83 Ισημερινός – 32 Γκαμπόν – 14 Γκάνα – 4 Γουιάνα – 6 Ιράν – 35 Ιράκ – 260 Ισραήλ – Άγνωστος Αριθμός Κατάρ – 20 Κολομβία – 121 Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό – 20 Λιβύη – 500 Μιανμάρ – 12 Νιγηρία – 70 Παραγουάη – 28 Περού – 6 Κατάρ – 20 Ζιμπάμπουε – 90 Σουρινάμ – 6 Τόγκο – 36 Τσαντ – 20 Τυνησία – 24 Ουρουγουάη – 15 Κύπρος – 126
Ρόμπερτ Λουέλιν Μπράντσο

Ο Ρόμπερτ Λουέλιν Μπράντσο (Robert Llewellyn Bradshaw, 16 Σεπτεμβρίου 1916 – 23 Μαΐου 1978) ήταν ο πρώτος πρωθυπουργός του Αγίου Χριστόφορου και Νέβις από το 1967 ως το θάνατό του, το 1978. Ήταν μέλος του Εργατικού Κόμματος Αγίου Χριστόφορου και Νέβις. Θεωρείται ο πρωθυπουργός που οδήγησε τη χώρα του στην ανεξαρτησία.

 Ο Μπράντσο γεννήθηκε στο Κάπιστερ Βίλατζ του Σεντ Πολ στον Άγιο Χριστόφορο. Γονείς του ήσαν η οικιακή βοηθός Μαίρη Τζέιν Φράνσις και ο σιδηρουργός Ουίλιαμ Μπράντσο. Έπειτα από τη μετανάστευση του πατέρα του στις ΗΠΑ όταν ο ίδιος ήταν 9 μηνών, τον μεγάλωσε η γιαγιά του. Τέλειωσε το Δημοτικό του Σεντ Πολς και έφτασε μέχρι την 7η τάξη, ανώτερη για την πρωτοβάθμια εκπαίδευση που ίσχυε για το νησί εκείνη την εποχή.Σε ηλικία 16 ετών ο Μπράντσο εργάστηκε ως μαθητευόμενος στο εργοστάσιο ζάχαρης του Σεντ Κιτς και από εκεί ξεκίνησε το ενδιαφέρον του για το εργατικό κίνημα. Έπειτα από απεργία με αίτημα την αύξηση της μισθοδοσίας, έφυγε από το εργοστάσιο το 1940 και έγινε μέλος της Ένωσης Εμπόρων και Εργαζομένων του Αγίου Χριστόφορου και Νέβις. Το 1944 διαδέχθηκε τον Τζόζεφ Μάθιου Σεμπάστιαν ως πρόεδρο της εν λόγω ένωσης.Το 1963 παντρεύτηκε με τη Μίλισεντ Σαχαλέι, που είχε καταγωγή από το νησί του και από το Λίβανο. Απέκτησαν μία κόρη, την Ίσις Κάρλα Μπράντσο, ενώ από σχέση που είχε ο ίδιος νωρίτερα, είχε ήδη μία άλλη κόρη, την Ετσού. Υπηρέτησε τον αγώνα των εργαζομένων στον τομέα της ζάχαρης και κατήλθε στην πολιτική το 1946 κερδίζοντας μία έδρα στο Νομοθετικό Συμβούλιο. Αργότερα έγινε μέλος του Εκτελεστικού Συμβουλίου και το 1956 ανέλαβε υπουργός Εμπορίου και Παραγωγής για τον Άγιο Χριστόφορο-Νέβις-Ανγκουίλα. Κατά τη βραχύβια Ομοσπονδία Δυτικών Ινδιών (1958-62), ο Μπράντσο εξελέγη στην Ομοσπονδιακή Βουλή και υπηρέτησε ως υπουργός Οικονομικών της Ομοσπονδίας. Έπειτα από τη διάλυση της Ομοσπονδίας, ο Μπράντσο επέστρεψε από το Τρινιδάδ στον Άγιο Χριστόφορο. Τον Ιούλιο του 1966 έγινε επικεφαλής υπουργός και το 1967 ο πρώτος πρωθυπουργός (Premier) σε Άγιο Χριστόφορο-Νέβις-Ανγκουίλα. Κατά τη διακυβέρνησή του, αγοράστηκαν από την κυβέρνηση όλες οι εκτάσεις ζάχαρης και το εργοστάσιο όπου ο ίδιος εργάστηκε. Αυτό επέφερε την αντιπολίτευση στην κυβέρνησή του, ιδιαίτερα από οικογένειες των πρώην ιδιοκτητών στις εκτάσεις. Παράλληλα, οι κάτοικοι του γειτονικού νησιού Νέβις κατηγόρησαν την κυβέρνηση για αδιαφορία. Το 1977 ο Μπράντσο ταξίδεψε στο Λονδίνο για συνομιλίες με τη βρετανική κυβέρνηση για το θέμα της ανεξαρτησίας. Ο Μπράντσο πέθανε από καρκίνο του προστάτη στις 23 Μαΐου 1978 στην οικία του στην Μπαστέρ. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο πρώην αντιπρόεδρός του, Πολ Σάουθγουελ. Τάφηκε στο κοιμητήριο του Σπρίνγκφιλντ, στην πρωτεύουσα του νησιού του. Το 1996 τιμήθηκε μετά θάνατο με τον τίτλο του Πρώτου Εθνικού Ήρωα από την Εθνοσυνέλευση του Αγίου Χριστόφορου και Νέβις. Επίσης, κάθε χρόνο τιμάται η επέτειος των γενεθλίων του την "Ημέρα των Ηρώων". Κατά τον πρώτο εορτασμό της Ημέρας των Ηρώων, το 1998, το αεροδρόμιο Γκόλντεν Ροκ στον Άγιο Χριστόφορο μετονομάστηκε σε Διεθνές Αεροδρόμιο Ρόμπερτ Λ. Μπράντσο προς τιμήν του. Το 2007 στη γενέτειρά του εγκαινιάστηκε και πάρκο στη μνήμη του, με το όνομα του Μπράντσο.
Αγία Μαρίνα Ζακύνθου

Η Αγία Μαρίνα είναι χωριό της Ζακύνθου. Είναι έδρα ομώνυμης δημοτικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αρτεμισίων, του δήμου Ζακύνθου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ζακύνθου, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα. Πριν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία και νομό Ζακύνθου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Επτανήσων. Μέχρι το 1960, η Αγία Μαρίνα ονομαζόταν Φαγιάς.

 Η Αγία Μαρίνα είναι ημιορεινός οικισμός στο κέντρο της Ζακύνθου. Βρίσκεται στις ανατολικές πλαγιές του Βραχιώνα, βόρεια του Μαχαιράδου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 180. Απέχει περίπου 13 χλμ. Δ. της πόλης της Ζακύνθου. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 3,708 χμ² (2011). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1866 ως Φαγιάς και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Σκουλικάδου της Ζακύνθου. Το 1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας και το 1960 μετονομάστηκε σε Αγία Μαρίνα. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίας Μαρίνας και προσαρτήθηκε στον δήμο Αρτεμισίων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αρτεμισίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Ζακύνθου. Ο Ναός της Αγίας Μαρίνας, θεμελιωμένος το 1855 και αποπερατωμένος το 1874, με χαρακτηριστικό πυργοειδές κωδωνοστάσιο. Ο σημερινός ναός βρίσκεται στη θέση παλαιότερου μικρότερου ναού που κατεδαφίστηκε, προκειμένου να κτισθεί στη θέση του ο σημερινός. Ο ναός αποτελείται από ένα βασικό τετραγωνικής κάτοψης κτίσμα, εξωτερικών διαστάσεων 15 Χ 15 μ. που υποδιαιρείται εσωτερικά σε τρία κλίτη, που καθορίζονται από τέσσερα ζεύγη κιόνων ιωνικού ρυθμού και παίρνει έτσι τη μορφή τρίκλιτης βασιλικής. Οι κύριες είσοδοι του ναού βρίσκονται στη βόρεια και τη νότια όψη του ναού, ενώ στη δυτική υπάρχει και δευτερεύουσα είσοδος, η γνωστή στα Επτάνησα «γυναικεία» είσοδος, αφού διαμέσου αυτής οδηγούνται οι γυναίκες στον γυναικωνίτη. Ο ναός της Αγίας Μαρίνας δεν ακολουθεί τον τύπο της μονόκλιτης δρομικής βασιλικής που επικρατεί στη Ζάκυνθο – και στα Επτάνησα γενικότερα – ούτε τις ελάχιστες τρίκλιτες βασιλικές που επιζούν στο νησί, αλλά είναι αποτέλεσμα μιας ιδιαίτερα τολμηρής συνθετικής πρότασης. Το Σπήλαιο Χαγιώτη ΒΔ. του χωριού, στο Όρος Βραχιώνας, με σταλαγμιτικό διάκοσμο. Το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Χέλμη, σχετικό με τη φυσική κληρονομιά της Ζακύνθου, με άιθουσα οπτικοακουστικού υλικού, βιβλιοθήκη και εκπόνηση εκπαιδευτικών προγραμμάτων. Το πανηγύρι της Αγίας Μαρίνας, στις 17 Ιουλίου. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr http://www.museumhelmis.gr/ Αρχειοθετήθηκε 2008-09-16 στο Wayback Machine. http://elenitranaka.blogspot.com/2017/10/gyri-chagiotis-cave-zakynthos.html
Πρόγραμμα Surveyor

Το Πρόγραμμα Surveyor (Επιθεωρητής) αφορούσε διαστημικό πρόγραμμα της NASA, στα πλαίσια του οποίου, μεταξύ των ετών 1966 και 1968, απεστάλησαν επτά διαστημικά σκάφη στη Σελήνη. Αρχικός στόχος του ήταν να καταδείξει τη δυνατότητα πραγματοποίησης μιας ομαλής προσσελήνωσης. Το πρόγραμμα εκτελέσθηκε από το Jet Propulsion Laboratory (JPL) της NASA ως προκαταρκτική άσκηση για το πρόγραμμα Απόλλων. Τα διαστημικά σκάφη παρέμειναν στη Σελήνη, αφού καμία από τις αποστολές δεν προέβλεπε την επιστροφή τους στη γη. Μόνο το Απόλλων 12 συνέλεξε μερικά τμήματα του Surveyor 3 τα οποία και επέστρεψε στη γη. Η φωτογραφική μηχανή του είναι ένα από τα εκθέματα του εθνικού μουσείου αεροδιαστημικής National Air and Space Museum.

 Αρχικός στόχος του προγράμματος ήταν η προκαταρκτική εξάσκηση και επιτυχία μιας ομαλής προσελήνωσης. Πέρα από αυτό, το πρόγραμμα εκτέλεσε διάφορες άλλες ασκήσεις. Τα διαστημικά σκάφη πέτυχαν να κάνουν ελιγμούς στο ενδιάμεσο της πτήσης, ενώ τα σκάφη προσσελήνωσης μετέφεραν ειδικά επιστημονικά όργανα μέτρησης προκειμένου να βοηθήσουν στην αξιολόγηση της καταλληλότητας των περιοχών για την επικείμενη προσσελήνωση της προγραμματισμένης επανδρωμένης αποστολής Απόλλων 12. Ορισμένα από τα Surveyor ήταν επίσης εφοδιασμένα με πτυσσόμενες αρπάγες προς λήψη δειγμάτων για μηχανική εξέταση της σεληνιακής εδαφολογικής στερεότητας. Πριν από αυτό το πρόγραμμα, ήταν άγνωστο πόσο βαθύ είναι το επιφανειακό στρώμα σκόνης στη Σελήνη. Ένα βαθύ στρώμα σκόνης θα ήταν ακατάλληλο για την προσσελήνωση των αστροναυτών. Το πρόγραμμα Surveyor απέδειξε ότι οι συνθήκες τελικά ήταν ευνοϊκές. Μερικές από τις αποστολές ήταν εφοδιασμένες με επιπλέον επιστημονικά όργανα για καθορισμό της χημικής σύνθεσης του εδάφους της σελήνης. Από τις επτά αποστολές Surveyor που διεξήχθησαν, οι πέντε ήταν επιτυχείς, ενώ των Surveyor 2 και 4 ήταν αποτυχημένες. Surveyor 1 Εκτόξευση στις 30 Μαΐου 1966 σημείο προσσελήνωσης: Oceanus Procellarum στις 2 Ιουνίου 1966 Surveyor 2 Εκτόξευση στις 20 Σεπτεμβρίου 1966 σημείο συντριβής: Copernicus crater στις 23 Σεπτεμβρίου 1966 Surveyor 3 Εκτόξευση στις 17 Απριλίου 1967 σημείο προσσελήνωσης: Oceanus Procellarum στις 20 Απριλίου 1967 Surveyor 4 Εκτόξευση στις 14 Ιουλίου 1967 σημείο συντριβής: Sinus Medii στις 17 Ιουλίου 1967 Surveyor 5 Εκτόξευση στις 8 Σεπτεμβρίου 1967 σημείο προσσελήνωσης: Mare Tranquillitatis στις 11 Σεπτεμβρίου 1967 Surveyor 6 Εκτόξευση στις 7 Νοεμβρίου 1967 σημείο προσσελήνωσης: Sinus Medii στις 10 Νοεμβρίου 1967 Surveyor 7 Εκτόξευση στις 7 Ιανουαρίου 1968 σημείο προσσελήνωσης: Tycho crater στις 10 Ιανουαρίου 1968 Πρόγραμμα Lunar Orbiter Πρόγραμμα Ρέιντζερ Πρόγραμμα Λούνα Πρόγραμμα Απόλλων Ιστοσελίδα του διαστημικού προγράμματος Surveyor από τη NASA's Solar System Exploration Αποτελέσματα του διαστημικού προγράμματος Surveyor (PDF) 1969 Ανάλυση των δειγμάτων του Surveyor 3 και φωτογραφίες που πήρε το Apollo 12 (PDF) 1972 Εξερεύνηση στο φεγγάρι: Το διαστημικό πρόγραμμα Surveyor
Ορσκ

Το Ορσκ (ρωσικά: Орск‎) είναι μια ρωσική πόλη και η δεύτερη μεγαλύτερη στην Περιφέρεια Αρινμπούρκ, ευρισκόμενη στην στέπα των Ουραλίων όρων, μιας και βρίσκεται μόλις 100 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά των νότιων όρων. Σύμφωνα με την ρωσική απογραφή του 2010, το Ορσκ είχε 239,800 κατοίκους και με εκτιμήσεις του 2017 ο αριθμός έχει υποστεί μια μείωση -3%, ρίχνοντας τους κατοίκους σε 230,414.

 Η πόλη βρίσκεται εκεί όπου ο ποταμός Ουράλιος γυρνάει από νότο προς δυτικά και όπου ο ποταμός Όρ έρχεται από τα νοτιοανατολικά. Το Ορσκ ιδρύθηκε το 1735 στη διαδικασία της [Μπασκίρ|ρωσικής αποικιοκρατίας της Μπασκίας]] και της περιοχής της Νότιας Ουραλίας. Ο πρώτος οικισμός ιδρύθηκε από μια εκστρατεία με επικεφαλής τον Ιβάν Κιριόφλο ως στρατιωτική οχύρωση στο Όρος Πρεομπραζενσκάγια στην αριστερή όχθη του Ουράλη. Αρχικά ονομάστηκε Αρινμπούρκ, το όνομά του άλλαξε σε Ορσκ το 1739. Το 1743, το όνομα Αρινμπούρκ μεταφέρθηκε στην πόλη που είναι τώρα γνωστή με αυτό το όνομα ακόμα και σήμερα και βρίσκεται 250 χιλιόμετρα δυτικά του Ορσκ. Κατά την ίδρυση του σηματοδότησε μια νοτιοανατολική προβολή της ευρωπαϊκής Ρωσίας προς τις στέπες της Κεντρικής Ασίας. Συγκέντρωσε έναν εμπορικό σταθμό και τα ρωσικά έθιμα που αφορούσε εμπόρους από το Καζακστάν και την Ασία. Από τις 22 Ιουνίου 1847 έως τις 11 Μαΐου 1848, το φρούριο του Ορσκ ήταν το σπίτι του εξορισμένου ουκρανικού ποιητή και ζωγράφου Ταράς Σεβτσένκο. Το 1861, το φρούριο εγκαταλείφθηκε και έγινε σταθμός του στρατεύματος των Κοζάκων του Αρινμπούρκ. Το 1865, το Ορσκ έλαβε το καθεστώς της πόλης και έγινε το κέντρο της Κυβέρνησης Αρινμπούρκ. Η πόλη αυξήθηκε δραματικά αρχίζοντας από το 1870. Ο πληθυσμός ασχολείται κυρίως με το εμπόριο βοοειδών και σιταριού, την επεξεργασία γεωργικών προϊόντων και διάφορες τέχνες και βιοτεχνίες. Μέχρι το 1913, ο πληθυσμός του Ορσκ ήταν ήδη πάνω από 21.000. Κατά τη διάρκεια του ρωσικού εμφύλιου πολέμου, από το 1918 έως το 1919, το Ορσκ άντεξε σε αποκλεισμό τριών μηνών και στη συνέχεια άλλαξε τέσσερις φορές χέρι μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών. Τη δεκαετία του 1930 ξεκίνησε η κατασκευή μεγάλων βιομηχανικών επιχειρήσεων, οι οποίες αντλούσαν πόρους από τα πλούσια σε ορυκτά εδάφη της περιοχής. Μία από τις πιο αξιοσημείωτες πέτρες που ήρθαν στο φως στην πόλη του Ορσκ στο όρος Πολκοβνίκ είναι η τζάσπερ. Το Τζάσπερ του Ορσκ είναι σεβαστό για την ποικιλία των φυσικών σχεδίων και χρωμάτων. Όλα τα χρώματα εκτός από το μπλε παριστάνονται σε αυτήν την πέτρα. Το Ορσκ είναι η σημαντικότερη βιομηχανική περιοχή του Αρινμπούρκ. Οι κυριότερες βιομηχανίες είναι η μεταλλουργία, η κατασκευή μηχανών, η χημεία πετρελαίου και η βιομηχανία τροφίμων. Η πόλη εξυπηρετείται από το αεροδρόμιο του Ορσκ
Πυροκλαστικό κύμα

Στην ηφαιστειολογία με τον όρο πυροκλαστικό κύμα, χαρακτηρίζεται η ρευστοποιημένη μάζα ταραχώδους μαγματικού αερίου που εκτινάσσεται σε μορφή αναβατικών δακτυλίων κατά τη διάρκεια ορισμένων ηφαιστειακών εκρήξεων. Πρόκειται για την "εν ψυχρώ" καλούμενη πυροκλαστική ροή που περιέχει πολύ μεγαλύτερη αναλογία αερίου έναντι πυροκλαστικών θραυσμάτων και συνεπώς μικρότερη πυκνότητα. Το γεγονός αυτό καθιστά το πυροκλαστικό κύμα περισσότερο ταραχώδες που του επιτρέπει να κινηθεί ανοδικά πάνω από ράχες και λόφους σε αντίθεση με τις πυροκλαστικές ροές που κινούνται καθοδικά στις πλαγιές των ηφαιστείων.

 Το πυροκλαστικό κύμα συνίσταται περισσότερο από ατμούς πτητικών αερίων, όπως το υδρόθειο, και υδρατμούς άνω των 100 °C (212 °F) καθιστάμενο έτσι περισσότερο λευκόφαιο ηφαιστειακό νέφος. Εμφανίζεται στη βάση των κάθετων ανυψούμενων στηλών της ηφαιστειακής έκρηξης, από βίαιες διαφυγές υδρατμών και ελαφρών σωματιδίων όπου και εκτείνεται προς τα έξω κατά μήκος του εδάφους. Η ταχύτητά του είναι μικρότερη της πυροκλαστικής ροής, λόγω της μικρότερης πυκνότητας, εκτιμώμενη στα 20 - 50 μέτρα ανά δευτερόλεπτο, πλην όμως εξίσου θανατηφόρα, φθάνοντας σε απόσταση μεγαλύτερη των δέκα χιλιομέτρων κατά διεύθυνση υφιστάμενου ανέμου. Ο μηχανισμός δημιουργίας του είναι ο ίδιος της πυροκλαστικής ροής, που συμβαίνει εντός του ηφαιστειακού πόρου σε συνάντηση μάγματος είτε με υδροφόρο ορίζοντα, είτε με υπερκείμενο όγκο νερού κατά την έκρηξη κάτω από λίμνη ή θάλασσα. Οι αποθέσεις πυροκλαστικού κύματος αναγνωρίζονται κυρίως από τη σταυρωτή στρώση τον δομών τους σε δακτυλοειδείς σειρές ιδιαίτερα σε χαμηλά ηφαίστεια με ευρύ κρατήρα όπως τύπου Μάαρ. Χαρακτηριστική περίπτωση εμφάνισης πυροκλαστικού κύματος αποτελούν οι ατμίδες και οι εξάρσεις των θερμών σημείων γενικότερα. Το πυροκλαστικό κύμα ως όρος φέρεται ν΄ αναγνωρίσθηκε το 1965 στην έκρηξη του ηφαιστείου Τάαλ των Φιλιππίνων. Η δε επικινδυνότητά του οφείλεται στις μεγάλες ποσότητες θερμών τοξικών αερίων που περιέχει. "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τ.51ος, σ.183. Fisher, R.V.: "Mechanism of Deposition from Pyroclastic Flows" , Am. J. Sci. 264: 350-363 (1966) J. G. Moors "Base Surge in Resent Volcanic Eruptions", Bull. Volcan. 30: 337-363 (1967) Parsons, W. H.: "Criteria for the Recognition of Volcanic Breccias: Review" Mem. Geol. Soc. Am. 115 p. 263-304 (1969) R. V. Fisher & A.C. Waters "Base Surge Bedforms in Maar Volcanoes", Am. J. Sci. 268: 157-180 (1970)
Χάγκεν

Το Χάγκεν (γερμανικά: Hagen, προφορά: ˈhaːɡn̩‎) είναι η 41η γερμανική πόλη σε πληθυσμό. Η πόλη ανήκει στο κρατίδιο της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας και βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο της Κοιλάδας του Ρουρ, 15 χιλιόμετρα νότια του Ντόρτμουντ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2016 το Χάγκεν είχε 188.266 κατοίκους.

 Το Χάγκεν αναφέρθηκε για πρώτη φορά γύρω στο 1200 και θεωρείται ότι ήταν ένα αγρόκτημα στη συμβολή των ποταμών Βόλμε και Εννέπε. Το 1701 έγινε μέρος του Βασιλείου της Πρωσίας. Μετά την ήττα της Πρωσίας στον τέταρτο συνασπισμό, το Χάγκεν ενσωματώθηκε στο Μεγάλο Δουκάτο του Μπεργκ από το 1807-13. Το 1815 έγινε μέρος της νέας Πρωσικής επαρχίας της Βεστφαλίας. Η ανάπτυξη της πόλης άρχισε τον 19ο αιώνα με την εξόρυξη άνθρακα και την παραγωγή χάλυβα στην κοιλάδα του Ρουρ. Το 1928, το Χάγκεν ξεπέρασε τους 100.000 κατοίκους. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το Χάγκεν βομβαρδίστηκε επανειλημμένα, τόσο από τη Βασιλική Πολεμική Αεροπορία της Βρετανίας όσο και από την Όγδοη Αεροπορική Στρατιά των ΗΠΑ. Οι νεκροί ήταν εκατοντάδες. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο η πόλη έγινε μέρος του νέου κρατιδίου της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας. Ο παρακάτω πίνακας δείχνει τις μεγαλύτερες ομάδες ξένων στο Χάγκεν, καθώς και από πού προέρχονται.
Σοφία του Μινσκ

Η Σοφία του Μινσκ ή Σοφία του Πολότσκ ή Σοφία Βλαδιμήροβνα (δαν. Sofia af Minsk, 1140 - 5 Μαΐου 1198) ήταν βασιλική σύζυγος της Δανίας μέσω του γάμου της με τον βασιλιά Βάλντεμαρ Α΄ της Δανίας, ενώ αργότερα παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Γ', λαντγράβο της Θουριγγίας.

 Ήταν κόρη της Ρίκισσα της Πολωνίας, βασιλικής συζύγου της Σουηδίας και μάλλον του Βλαδίμηρου ή Βόλονταρ του Μινσκ, του Οίκου των Ρουρικιδών (τα στοιχεία σχετικά με τον πατέρα της είναι αμφισβητούμενα). Η Σοφία ήταν ετεροθαλής αδελφή του βασιλιά της Δανίας Κνούτου Ε΄. Μετά τον γάμο της μητέρας της με τον Σουηδό βασιλιά Σβέρκερ Α΄ τον ακολούθησε και μεγάλωσε μαζί του στη σουηδική βασιλική αυλή, όπου αρραβωνιάστηκε τον πρίγκηπα Βάλντεμαρ ως τμήμα της συμφωνίας για συμμαχία ανάμεσα στη Σουηδία και τη Δανία (1154). Δεν είχε καθόλου περιουσία στη Δανία και της υποσχέθηκαν το 1/8 της περιουσίας του Κνούτου. Μετά τον αρραβώνα άφησε τη Σουηδία για τη νέα της πατρίδα, αλλά επειδή ήταν πολύ μικρή ακόμα καθυστέρησε το γάμο της άλλα 3 χρόνια και μπήκε στην υπηρεσία της Μποντίλ, ενώ παντρεύτηκε τελικά τον Βάλντεμαρ στο Βίμποργκ το 1157. Η Σοφία περιγράφεται από τους ιστορικούς ως πολύ όμορφη, αλλά παράλληλα πολύ κακιά και σκληρή: αναφέρεται οτι σκότωσε την ερωμένη του συζύγου της Τοβ και τραυμάτισε την αδελφή της Κίρστεν, αλλά οι πληροφορίες δεν επιβεβαιώνονται.Όταν χήρεψε το 1182, δέχθηκε πρόταση και παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Γ΄, λαντγράβο της Θουριγγίας το 1184. Εκείνος την έδιωξε το 1190 καθώς προετοιμαζόταν για τη συμμετοχή του στην Γ΄ Σταυροφορία κι εκείνη επέστρεψε στη Δανία, όπου απεβίωσε το 1198 στο Ρένγκστελ (Ringsted). Με τον σύζυγό της, βασιλιά της Δανίας Βάλντεμαρ τον Μεγάλο απέκτησαν τα εξής τέκνα: Σοφία περ. 1159-1208 Κνούτος ΣΤ΄ της Δανίας περ. 1163-1202 Μαρία γενν. περ. 1165, μοναχή στο Ρόσκιλε Μαργαρίτα γενν. περ. 1167, μοναχή στο Ρόσκιλε Βάλντεμαρ Β΄ της Δανίας 1170-1241 Ίνγκεμποργκ της Δανίας περ. 1175-1237 ή 38 Ελένη της Δανίας περ. 1177-1233 Ρίκισσα της Δανίας περ. 1182-1220Από τον γάμο της με τον Λουδοβίκο Γ΄ δεν απέκτησε τέκνα. Smith-Dampier, Eleanor: Danish Ballads Σοφία του Μίνσκ
Στόχοι Ανάπτυξης Χιλιετίας

Οι Στόχοι Ανάπτυξης της Χιλιετίας (ΣΑΧ) αποτελούν τους οκτώ διεθνείς αναπτυξιακούς στόχους, τους οποίους συμφώνησαν να πετύχουν έως το 2015 οι 192 χώρες μέλη του Ο.Η.Ε. και τουλάχιστον 23 διεθνείς οργανισμοί. Οι στόχοι περιλμβάνουν την εξάλειψη της ακραίας φτώχειας, την μείωση της παιδικής θνησιμότητας, την καταπολέμηση επιδημιών όπως του AIDS και την διεύρυνση της παγκόσμιας συνεργασίας για ανάπτυξη.Το 2001, κατανοόντας την ανάγκη γιά μία περισσότερο ενεργητική βοήθεια προς τα φτωχότερα έθνη, οι χώρες μέλη του Ο.Η.Ε. υιοθέτησαν τους βασικούς στόχους. Οι ΣΑΧ αποσκοπούν στην επιτάχυνση της ανάπτυξης μέσω βελτίωσης των κοινωνικών και οικονομικών συνθηκών στις φτωχότερες χώρες του κόσμου.

 Οι 8 βασικοί στόχοι χωρίζονται σε 21 επιμέρους μετρήσιμους στόχους, οι οποίοι με τη σειρά τους καθορίζονται από 60 δείκτες. Εξάλειψη της ακραίας φτώχειας και της πείνας Μείωση στο μισό του ποσοστού των ανθρώπων με εισόδημα κάτω του $1 την ημέρα. Διασφάλιση αξιοπρεπούς απασχόλησης για όλους, γυναίκες, άντρες και νέους. Μείωση στο μισό του ποσοστού των ανθρώπων που υποφέρουν από την πείνα. Επίτευξη παγκόσμιας πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης Έως το 2015, όλα τα παιδιά, αγόρια και κορίτσια, να μπορούν να ολοκληρώσουν ένα πλήρες πρωτοβάθμιο σχολικό πρόγραμμα . Προώθηση της ισότητας των φύλων και ενίσχυση των γυναικών Εξάλειψη της ανισότητας των φύλων στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση έως το 2005 και σε όλα τα επίπεδα έως το 2015. Μείωση της παιδικής θνησιμότητας Μείωση κατά δύο τρίτα, από το 1990 έως το 2015, της κάτω των 5 ετών παιδικής θνησιμότητας. Βελτίωση της υγείας των μητέρων Μείωση, κατά τρία τέταρτα, από το 1990 έως το 2015, του ποσοστού θνησιμότητας των μητέρων. Επίτευξη, έως το 2015, παγκόσμια πρόσβαση στην αναπαραγωγική υγεία. Καταπολέμηση του AIDS, της ελονοσίας και άλλων ασθενειών. Διακοπή, έως το 2015, και έναρξη αντιστροφής της εξάπλωσης του [Έιτζ] Διασφάλιση, έως το 2010, πρόσβαση σε θεραπευτική αγωγή για το [Έιτζ] για όσους την χρειάζονται. Διακοπή, έως το 2015, και έναρξη αντιστροφής της εμφάνισης της ελονοσίας και άλλων σοβαρών ασθενειών. Διασφάλιση της περιβαλλοντικής βιωσιμότητας Ενσωμάτωση των αρχών της βιώσιμης ανάπτυξης στις πολιτικές και τα προγράμματα των χωρών και να αντιστροφή της απώλειας των περιβαλλοντικών πόρων Μείωση της απώλειας της βιοποικιλότητας, πετυχαίνοντας μέχρι το 2010, σημαντική μείωση στο ποσοστό απωλειών. Μείωση στο μισό του ποσοστού του πληθυσμού που ζει χωρίς βιώσιμη πρόσβαση σε ασφαλές πόσιμο νερό και στοιχειώδη υγιεινή αποχέτευση Μέχρι το 2020 να πετύχουμε σημαντική βελτίωση στη ζωή τουλάχιστον 100 εκατομμυρίων κατοίκων στις φτωχογειτονιές Ανάπτυξη παγκόσμιας συνεργασίας για ανάπτυξηδείτε επίσης Στόχοι για τη βιώσιμη ανάπτυξη
Κατάλογος πολιτειακών νομοθετικών σωμάτων των Ηνωμένων Πολιτειών

Κάθε πολιτεία στις Ηνωμένες Πολιτείες, έχει έναν νομοθετικό κλάδο ως μέρος της μορφής της πολιτικής της διακυβέρνησης. Οι περισσότερες από τις θεμελιώδεις λεπτομέρειες του νομοθετικού σώματος προσδιορίζονται στο πολιτειακό σύνταγμα. Σαράντα εννέα (49) πολιτειακά νομοθετικά σώματα είναι διθάλαμα σώματα, αποτελούμενα από μια κάτω βουλή (Συνέλευση, Γενική Συνέλευση, Πολιτειακή Συνέλευση, Βουλή των Αντιπροσώπων) και μια άνω βουλή (Γερουσία). Το Νομοθετικό Σώμα της Νεμπράσκα είναι το μόνο μονοθάλαμο σώμα. Τα ακριβή ονόματα, ημερομηνίες, διάρκειες θητειών, όρια θητείας, εκλογικές περιφέρειες, και άλλες λεπτομέρειες επαφίενται στην προαίρεση της κάθε μίας πολιτείας ξεχωριστά.

 Η κομματική σύνθεση των νομοθετικών σωμάτων, κατά το 2013, ήταν: "Διαίρεση" ("Split") σημαίνει ότι είτε τα δύο σώματα έχουν διαφορετικά κόμματα πλειοψηφίας (π.χ., Δημοκρατική Γερουσία και Ρεπουμπλικανική Βουλή), ότι ένα σώμα είναι ακριβώς διαιρεμένο μεταξύ των κομμάτων, ή ότι έχει προκύψει ένα "μετέωρο" σώμα. Σε αρκετές πολιτείες, το κόμμα που ελέγχει το πολιτειακό νομοθετικό σώμα μπορεί να μην είναι αυτό που συνήθως κερδίζει την πολιτεία στις προεδρικές εκλογές. Επίσης αξιοσημείωτο είναι ότι λόγω της πολιτικής, ένα κόμμα με αριθμητική απόλυτη πλειοψηφία σε ένα νομοθετικό μπορεί να αναγκαστεί να μοιραστεί την εξουσία με άλλα κόμματα λόγω ανεπίσημων συνασπισμών, ή να παραχωρήσει εντελώς την εξουσία λόγω διαιρέσεων. The table below shows total state government control, which means the governor and the chamber majorities are all of the same party. Στις εκλογές του 2010, το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα πήρε τον έλεγχο της πλεοψηφίας των πολιτειακών νομοθετικών σωμάτων, στα οποία ουσιαστικά 19 από τα 49 κομματικά νομοθετκά σώματα άλλαξαν από τον έλεγχο του Δημοκρατικού Κόμματος στον έλεγχο του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. (Μετά τις εκλογές που διεξάχθηκαν τον Νοέμβριο του 2020) Από Ιανουάριο του 2022, υπάρχει διαφοροποίηση στην Βιρτζίνια. Total State Representatives = 7382 Κυβερνήτης (Ηνωμένες Πολιτείες) Κατάλογος τρεχόντων Κυβερνητών των Ηνωμένων Πολιτειών Πολιτείες των ΗΠΑ Ηνωμένες Πολιτείες All 10 of the Democrats and 6 of the Republicans in the Alaska Senate form a governing coalition with the remaining 4 Republicans in opposition. The two nonvoting members of the Maine House of Representatives, elected by the Penobscot Nation and the Passamaquoddy Tribe respectively, are not counted in the above table, as they are not counted in similar tabulations in State Government web sites. National Conference of State Legislatures State Legislatures Internet Links State Legislatures, State Laws, and State Regulations: Website Links and Telephone Numbers Legislative Session Calendars and Bill Introduction Deadlines
Κασμίρ

Το Κασμίρ (Κασμίρι کٔشِیر}} / कॅशीर, Χίντι कश्मीर, Ουρντού کشمیر, Ουιγκούρ كەشمىر, Σίνα کشمیر) είναι η βορειοδυτική περιοχή της ινδικής υποηπείρου. Έως τα μέσα του 19ου αιώνα ο όρος Κασμίρ υποδήλωνε γεωγραφικά μόνο την κοιλάδα Κασμίρ μεταξύ των μεγάλων Ιμαλαΐων και της οροσειράς Πιρ Παντζάλ. Σήμερα υποδηλώνει μεγαλύτερη περιοχή που περιλαμβάνει το υπό ινδική διοίκηση Τζαμού και Κασμίρ (στο οποίο περιλαμβάνονται η Τζαμού, η κοιλάδα Κασμίρ και το Λαντάκ), οι υπό πακιστανική διοίκηση αυτόνομες περιοχές Αζάντ Κασμίρ και Γκιλγκίτ–Μπαλτιστάν, όπως επίσης οι υπό κινεζική διοίκηση περιοχές Ακσάι Τσιν και η περιοχή Τρανς-Καρακορούμ.

 Η σανσκριτική λέξη για το Κασμίρ ήταν Κασμίρα ('káśmīra)'. Το Nilamata Purana περιγράφει την προέλευση της κοιλάδας από τα νερά, από μια λίμνη που ονομάζεται Sati-saras. Μια δημοφιλής, αλλά αβέβαιη, τοπική ετυμολογία του Κασμίρ είναι ότι πρόκειται για έδαφος αποξηραμένο από το νερό.Μια εναλλακτική, αλλά και αβέβαιη, ετυμολογία θεωρεί ότι το όνομα προέρχεται από το όνομα του σοφού Kashyapa που πιστεύεται ότι εγκατάστησε ανθρώπους σε αυτή τη γη. Κατά συνέπεια, το Κασμίρ προέρχεται είτε από το kashyapa-mir (η λίμνη του Kashyapa) είτε από το kashyapa-meru (βουνό του Kashyapa).Οι Αρχαίοι Έλληνες αποκαλούσαν την περιοχή Κασπερία, η οποία έχει ταυτιστεί με τον Κασπάπυρο του Εκαταίου του Μιλήσιου (συμφ. Στέφανο του Βυζαντίου) και τον Κασπάτυρο του Ηροδότου (3.102, 4.44). Το Κασμίρ πιστεύεται επίσης ότι είναι η χώρα που αναφέρεται από τον Πτολεμαίο ως Κασπειρία.Το Cashmere είναι μια αρχαϊκή ορθογραφία του σημερινού Κασμίρ, και σε ορισμένες χώρες εξακολουθεί να γράφεται με αυτόν τον τρόπο. Στη γλώσσα του Κασμίρ, το ίδιο το Κασμίρ είναι γνωστό ως Κασείρ (Kasheer). Κατά το πρώτο μισό της πρώτης χιλιετίας η περιοχή του Κασμίρ έγινε σημαντικό κέντρο του Ινδουισμού και αργότερα του Βουδισμού. Αργότερα, κατά τον ένατο αιώνα, γνώρισε άνθιση ο σαϊβισμός του Κασμίρ, σέκτα του σαϊβισμού. Το 1349 ο Σαχ Μιρ έγινε ο πρώτος μουσουλμάνος κυβερνήτης του Κασμίρ, αναγορεύοντας τη Σαλατίν-ι-Κασμίρ ή δυναστεία Σαχ Μίρι. Για τους επόμενους πέντε αιώνες κυβέρνησαν το Κασμίρ μουσουλμάνοι μονάρχες ανάμεσά τους και οι Μογγόλοι, από το 1526 έως το 1751 και η Αυτοκρατορία των Ντουράνι, από το 1747 έως το 1820. Εκείνη τη χρονιά οι Σιχ υπό τον Ραντζίτ Σιγχ προσάρτησαν το Κασμίρ. Το 1846, μετά την ήττα των Σιχ στον πρώτο Αγγλο-Σιχ πόλεμο, και την προσάρτηση της περιοχής από τους Βρετανούς με τη συνθήκη του Αμρίτσαρ ο Ράτζα (βασιλέας) του Τζαμού, Γκούλαμπ Σιγχ, έγινε ο νέος κυβερνήτης του Κασμίρ. Η διακυβέρνηση των απογόνων του, υπό την εποπτεία του Βρετανικού Στέματος διήρκεσε έως το 1947, όταν το πριγκιπάτο Τζαμού και Κασμίρ έγινε αμφισβητούμενη περιοχή, διοικούμενη πλέον από τρεις χώρες: Ινδία, Πακιστάν, Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Kashmir Information Portal Instrument of Accession United Nations Military Observers Group in Kashmir Official website of the Jammu and Kashmir Government (Indian-administered Kashmir) Official website of the Azad Jammu and Kashmir Government (Pakistan-administered Kashmir) [1] (Kashmir resources) Kashmir Watch: Kashmir Conflict News Source Αρχειοθετήθηκε 2014-09-24 στο Wayback Machine.
Ημιάμεση δημοκρατία

Η ημιάμεση δημοκρατία είναι ένας τύπος δημοκρατίας που συνδυάζει τους μηχανισμούς της άμεσης δημοκρατίας και της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Στην ημιάμεση δημοκρατία, οι αντιπρόσωποι διαχειρίζονται την καθημερινή διακυβέρνηση, αλλά οι πολίτες διατηρούν την κυριαρχία, έχοντας τη δυνατότητα να ελέγχουν τις κυβερνήσεις και τους νόμους τους μέσω διαφορετικών μορφών λαϊκής δράσης: δημοψηφίσματα, λαϊκές πρωτοβουλίες και δημόσιες διαβουλεύσεις. Οι δύο πρώτες μορφές - δημοψηφίσματα και πρωτοβουλίες - είναι παραδείγματα άμεσης δημοκρατίας.

 Εκλέγεται μια κυβέρνηση, αλλά σε αντίθεση με το αντιπροσωπευτικό σύστημα, υπάρχουν δεσμευτικοί μηχανισμοί ελέγχου, όπου ο λαός παίρνει την εξουσία και μπορεί να ασκήσει βέτο στους νόμους του κοινοβουλίου ή να προτείνει νέους νόμους, οι οποίοι στη συνέχεια θα υπόκεινται σε δεσμευτικό δημοψήφισμα. Αυτοί οι μηχανισμοί είναι το δεσμευτικό δημοψήφισμα και η λαϊκή νομοθετική πρωτοβουλία. Υπάρχουν και άλλοι μηχανισμοί όπως η ανάκληση της εντολής, η επίκληση και το δημοψήφισμα. Οι κύριες χώρες εφαρμογής είναι η Ελβετία και το Λιχτενστάιν. Δημοκρατία Φιλελευθερισμός Συμμετοχική δημοκρατία Κοινοβουλευτική δημοκρατία Σύνταγμα
Μαξ φον Χάουζεν

Ο βαρόνος Μαξ (Μαξιμιλιανός) φον Χάουζεν, (στα γερμανικά: Max Clemens Lothar Freiherr von Hausen) (1846 – 1922) ήταν Γερμανός στρατιωτικός και πολιτικός, ένας από τους πρώτους επτά Γερμανούς στρατηγούς διοικητές του Δυτικού Μετώπου στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Είχε διατελέσει υπουργός πολέμου και πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου (σαν πρωθυπουργός) στο Βασίλειο της Σαξονίας.

 Γιος του Σάξονα υποστράτηγου Κλήμη Λοθάριου Ερρίκου φον Χάουζεν, γεννήθηκε στη Δρέσδη στις 17 Δεκεμβρίου του 1846. Από νεαρή ηλικία ακολούθησε στρατιωτική καριέρα φοιτώντας αρχικά στη Στρατιωτική Σχολή Δρέσδης από την οποία αποφοίτησε το 1863 ως ανθυπολοχαγός πεζικού. Συμμετέχοντας στον Γερμανο-δανικό πόλεμο του 1866 και στη συνέχεια στο Γερμανο-πρωσικό πόλεμο φοίτησε ακολούθως στη Στρατιωτική Ακαδημία του Βερολίνου ολοκληρώνοντας τις σπουδές του το 1874. Τρία χρόνια αργότερα διορίστηκε στο Γενικό Επιτελείο και το 1890 ανέλαβε διοικητής του συντάγματος των γρεναδιέρων της Αυτοκρατορικής φρουράς. Το 1897 ως υποστράτηγος ανέλαβε διοικητής της Στρατιάς της Σαξονίας που λίγο αργότερα μετονομάστηκε 3η Γερμανική Αυτοκρατορική Στρατιά. Παράλληλα από τον Αύγουστο του 1902 μέχρι το 1906 ανέλαβε υπουργός Πολέμου στο Βασίλειο της Σαξονίας ενώ την περίοδο από Ιούλιο του 1912 μέχρι τον Μάιο του 1914 εκλέχθηκε πρόεδρος του εκλογικού συμβουλίου του ίδιου βασιλείου. Με το ξέσπασμα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου ο Μαξ φον Χάουζεν συντάχθηκε με τη υπό διοίκηση Στρατιά του στο Δυτικό Μέτωπο, νοτιότερα της 1ης και 2ης Στρατιάς σύμφωνα με το ακολουθούμενο τότε σχέδιο Σλίφεν. Μετά την λεγόμενη Μάχη των Συνόρων συνέχισε ταχύτατη προέλαση εισβάλλοντας στη Γαλλία, αρχικά δυτικά και στη συνέχεια νότια φθάνοντας στο μέτωπο του ποταμού Μάρνη, συμμετέχοντας στην πρώτη μάχη του Μάρνη. Στις 12 Σεπτεμβρίου αντικαταστάθηκε στα καθήκοντά του αιφνίδια λόγω της προσβολής του από τυφοειδή πυρετό και αποστρατεύθηκε. Αποσυρθείς της ενεργούς υπηρεσίας πέθανε λίγα χρόνια μετά στη γενέτειρά του Δρέσδη, στις 19 Μαρτίου του 1922, έχοντας ζήσει με θλίψη την κατάρρευση της χώρας του. Είχε τιμηθεί με πολλά παράσημα μεταξύ των οποίων του Μέλανος Αετού και του Ερυθρού Αετού μετά περιδέραιου, ενώ είχε χριστεί ιππότης του Αυτοκρατορικού Τάγματος των "Αδαμάντων του Στέμματος". "Ιστορία του 20ου Αιώνος" τομ. 6, Εκδ. ΠΑΡΝΕΛ - Χρυσός Τύπος - Αθήναι 1974, τομ. 2ος, σελ. 475.
Άγγελος Ελεφάντης

Ο Άγγελος Ελεφάντης (1936 - 29 Μαΐου 2008) ήταν διανοούμενος της ελληνικής Αριστεράς, δημοσιογράφος και συγγραφέας, γνωστός ως εκδότης και διευθυντής του περιοδικού «Ο πολίτης». Υπήρξε από τους ιδρυτές της εφημερίδας «Η Εποχή», τακτικός συντάκτης της εφημερίδας «Η Αυγή» και δημοσίευσε βιβλία, άρθρα και δοκίμια για πολιτικά, ιστορικά και προσωπικά θέματα.

 Γεννήθηκε το 1936 στο Νεοχώρι Φθιώτιδας. Το 1947 η οικογένειά του μεταφέρθηκε στην Αθήνα λόγω στρατιωτικών εκκαθαρίσεων στο χωριό. Αποφοίτησε από τη Νομική Αθηνών το 1962 και μετακόμισε στο Παρίσι όπου σπούδασε ανθρωπολογία και κοινωνιολογία στη Σορβόννη και ιστορία στην École Pratique des Hautes Études. Γύρισε στην Αθήνα το 1976 μετά την πτώση της δικτατορίας, όπου έζησε μέχρι το θάνατό του το 2008 από καρκίνο. Άφησε πίσω του την γυναίκα του, Μαριάννα Δήτσα, και δύο παιδιά, τον Nicola και την Άννα. Ως φοιτητής εντάχθηκε στη νεολαία της ΕΔΑ, και το 1968 όταν διασπάστηκε το ΚΚΕ, εντάχθηκε στο ΚΚΕ εσωτερικού. Στο Παρίσι μετείχε στην έκδοση διάφορων αντιδικτατορικών περιοδικών, ανάμεσά τους την «Ελληνική Παρουσία» και τον «Αγώνα». Το 1985 ήταν υποψήφιος στο ψηφοδέλτιο Επικράτειας. Εντάχθηκε στο ΚΚΕ εσωτερικού - Ανανεωτική Αριστερά το 1987 και υπηρέτησε ως μέλος της Πολιτικής Γραμματείας. Το 2004 και το 2007 υπήρξε υποψήφιος με τον ΣΥΡΙΖΑ στο νομό Ευρυτανίας. Ένας από τους ιδρυτές και αρθρογράφους της εφημερίδας «Η Εποχή», υπήρξε επίσης μέλος του ΔΣ της εφημερίδας «Η Αυγή», στην οποία έγραφε άρθρα για σχεδόν δέκα χρόνια. Βιβλία του: Η επαγγελία της αδύνατης επανάστασης. ΚΚΕ και αστισμός στο Μεσοπόλεμο (1976) Ο ανεύρετος σοσιαλισμός (1982) Στον αστερισμό του λαϊκισμού (1991) Διά γυμνού οφθαλμού (1998) Μinima memoralia. Η ιστορία του παππού μου (2001) Μας πήραν την Αθήνα… Ξαναδιαβάζοντας μερικά σημεία της ιστορίας 1940-1950 (2002)Ενδεικτικές συμμετοχές: Ο Ιανός του εθνικισμού και η ελληνική βαλκανική πολιτική (1992) Των αφανών. Τρεις ομιλίες για το βιβλίο της Παγώνας Στεφάνου (1998) Ισλάμ και Ευρώπη (2002)Μερικές μεταφράσεις του: Ζαν Πωλ Σαρτρ, Υπέρ διανοουμένων συνηγορία (1994) André Leroi-Gourhan, Το έργο και η ομιλία του ανθρώπου. Τεχνική και γλώσσα (2000) Ζαν-Κλωντ Μισεά, Η εκπαίδευση της αμάθειας (2002) Ζαν-Κλωντ Μισεά, Η αυτοκρατορία του μικρότερου κακού (2008) Άγγελος Ελεφάντης στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών
Μπράιαν Ίνο

Ο Μπράιαν Ίνο (Brian Peter George St. Jean le Baptiste de la Salle) είναι Άγγλος μουσικός, παραγωγός και θεωρητικός της ηλεκτρονικής μουσικής. Γεννήθηκε στις 15 Μαΐου 1948. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος Roxy Music, ενώ θεωρείται εφευρέτης της μουσικής ambient. Συνεργάστηκε με καλλιτέχνες όπως οι Ντέιβιντ Μπάουι, Talking Heads και U2.

 1972 Roxy Music (από Roxy Music) 1973 For Your Pleasure (από Roxy Music) 1973 No Pussyfooting (με Robert Fripp) 1973 Portsmouth Sinfonia Plays the Popular Classics (με την the Portsmouth Sinfonia) 1973 Here Come The Warm Jets 1974 Taking Tiger Mountain (από Strategy) 1975 Evening Star (με Robert Fripp) 1975 Another Green World 1975 Discreet Music 1977 Cluster & Eno (με Cluster) 1978 Before and After Science 1978 Ambient #1 / Music for Airports 1978 Music for Films 1978 After the Heat (με Roedelius και Dieter Moebius aka Cluster) 1980 Ambient #2 / The Plateaux of Mirror (with Harold Budd) 1980 Fourth World, Vol. 1: Possible Musics (με το Jon Hassell) 1980 Ambient #3 / Day of Radiance (από Laraaji με τον Eno στην παραγωγή) 1981 My Life in the Bush of Ghosts (με David Byrne) 1982 Ambient #4 / On Land 1983 Apollo: Atmospheres and Soundtracks 1984 The Pearl (με Harold Budd) 1985 Thursday Afternoon (soundtrack) 1985 Hybrid (με Daniel Lanois και Michael Brook) 1989 Textures 1990 The Shutov Assembly 1990 Wrong Way Up (με John Cale) 1992 Nerve Net 1993 Neroli 1995 Spinner (με Jah Wobble) 1995 Original Soundtracks No. 1 (με U2) 1997 The Drop 2001 Drawn From Life (με Peter Schwalm) 2002 Lightness 2002 I Dormienti 2002 Kite Stories 2003 Music for Civic Recovery Centre 2003 Compact Forest Proposal 2003 January 07003 | Bell Studies for The Clock of The Long Now 2004 Curiosities Volume 1 2004 The Equatorial Stars (με Robert Fripp)
Ανοιχτή πληγή

Η Ανοιχτή πληγή (πρωτότυπος τίτλος: Mysterious Skin) είναι αμερικανική-ολλανδική ταινία του 2004 σε σκηνοθεσία και σενάριο του Γκρεγκ Αράκι. Βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Σκοτ Χάιμ.

 Ο Νιλ και ο Μπράιαν όταν ήταν μικροί ήταν στην ίδια ομάδα μπέιζμπολ. Ο προπονητής τους στην ομάδα τους προσέγγιζε με τρικ για να τους κακοποίησει σεξουαλικά, ενώ είχε καταλάβει πως στον Νιλ άρεσαν τα αγόρια. Όταν μεγάλωσαν, και οι δύο έζησαν με προβλήματα. Ο Νιλ από τα 15 κάνει σεξ επί πληρωμή με άντρες. Ο Μπράιαν έχει σβήσει από τη μνήμη του το γεγονός, έχει οράματα με εξωγήινους και προβλήματα νευρικής φύσεως. Ο Μπράιαν, επίσης, δυσκολεύεται στο να προσεγγίσει ερωτικά μία κοπέλα, και όταν μία τον πλησιάζει, απομακρύνεται, καθώς θυμάται την κακοποίηση που υπέστη. Οι δύο τους στο τέλος θα ξανασυναντηθούν μετά από χρόνια, ο Νιλ θα του υπενθυμίσει τι συνέβη και θα λυθούν οι απορίες του Μπράιαν. Τζόζεφ Γκόρντον-Λέβιτ ως Νιλ Μπρέιντι Κόρμπετ ως Μπράιαν Επίσημος ιστότοπος Mysterious Skin στην IMDb Mysterious Skin στο Box Office Mojo Mysterious Skin στο Rotten Tomatoes Mysterious Skin στο Metacritic Mysterious Skin Script Interview with Gregg Araki about Mysterious Skin at [1]
Γκεζτεπέ ΣΚ

Η Γκεζτεπέ ΣΚ είναι ένας τούρκικο αθλητικός σύλλογος από τη Σμύρνη. Ιδρύθηκε το 1925, ως αποσχισθείσα από την Αλτάι Σ.Κ.. Χρώματα της ομαδας είναι το κόκκινο και το κίτρινο.

 1ο επίπεδο (Σήμερα Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Τουρκίας): 1959–77, 1978–80, 1981–82, 1999–00, 2001–03 2ο επίπεδο (Σήμερα Πρώτη κατηγορία ποδοσφαίρου Τουρκίας): 1977–78, 1980–81, 1982–99, 2000–01, 2003–04, 2011– 3ο επίπεδο (Σήμερα TFF Second League):2004–05, 2009–11 4ο επίπεδο (Σήμερα TFF Third League):2005–07, 2008–09 Ερασιτεχνικό: 2007–08 (Τουρκικά) Επίσημη ιστοσελίδα (Τουρκικά) Official Store website (Τουρκικά) Yalı website (Τουρκικά) Gencligimin Katilisin Fanzine (Τουρκικά) Göztepelist website (Τουρκικά) Uniforce website (Τουρκικά) GözGöz.net website (Τουρκικά) Tam35.org website (Τουρκικά) Göztepe Facebook British TV Documentary about rivalry between Göztepe and Karşıyaka
Ο Άγιος Ματθαίος και ο Άγγελος (Καραβάτζιο)

Ο Άγιος Ματθαίος και ο Άγγελος (ιταλικά: San Matteo e l’ Angelo), είναι ελαιογραφία του 1602 που φιλοτέχνησε ο Ιταλός καλλιτέχνης Μικελάντζελο Μερίζι ντα Καραβάτζιο. Απεικονίζεται ο Ευαγγελιστής Ματθαίος, ακριβώς τη στιγμή που ξεκινά να γράφει το Ευαγγέλιό του με την καθοδήγηση ενός αγγέλου.

 Το έργο αποτελεί παραγγελία του Γάλλου Καρδινάλιου Ματτέο Κονταρέλλι, και βρίσκεται αναρτημένο στο βωμό του παρεκκλησίου Κονταρέλλι, στην εκκλησία Σαν Λουίτζι ντει Φραντσέζι στη Ρώμη (Ιταλία). Πρόκειται για έναν από τους τρεις πίνακες του καλλιτέχνη που έχουν τοποθετηθεί στο παρεκκλήσι. Κρέμεται ανάμεσα στους δύο μεγαλύτερους και προγενέστερους που αναπαριστούν Το Μαρτύριο του Αγίου Ματθαίου και την Κλήση του Αγίου Ματθαίου. Η εκπλήρωση της παραγγελίας δυσκόλεψε ιδιαίτερα το μεγάλο καλλιτέχνη, καθώς τουλάχιστον δύο από τους τρεις πίνακες έπρεπε να αντικατασταθούν προκειμένου να ικανοποιηθεί απολύτως ο χρηματοδότης. Στην εκδοχή του έργου που κρέμεται στο παρεκκλήσι, ο άγγελος βρίσκεται στους αιθέρες, καλυμμένος με ένα αέρινο πτυχωτό ύφασμα. Ο Ματθαίος σκύβει στην εργασία του, καθώς ο άγγελος του υπαγορεύει τη συνέχεια. Ο περιβάλλοντας χώρος είναι καλυμμένος με σκοτάδι, με το φως να λούζει μονάχα τις δύο ευμεγέθεις φιγούρες. Ο Ματθαίος παρουσιάζεται πρόθυμος και εργατικός να έχει σπεύσει στην εργασία του. Η έκφραση του προσώπου του είναι νηφάλια και συγκεντρωμένη. Είναι ενδιαφέρον γίνει σύγκριση ανάμεσα στην παρούσα εκδοχή του πίνακα και στην παλαιότερη, ώστε να γίνει αντιληπτό το πόσο προκλητικός και αμφιλεγόμενος υπήρξε ο Καραβάτζιο για την εποχή του. Στην αρχική εκδοχή ο Ματθαίος απεικονίζεται ως πολύ απλοϊκός άνθρωπος, σχετικά αναξιοπρεπής, πιθανόν με περιορισμένες πνευματικές ικανότητες. Έχει γυμνά γόνατα και αγκώνες και φορά ένα απλό ένδυμα. Με τα μάτια ορθάνοιχτα και με χέρια βαριά, κοιτά το χοντρό τόμο που έχει απλώσει στα γόνατά του. Ο άγγελος καθοδηγεί τα μεγάλα και απαίδευτα χέρια του ψιθυρίζοντάς του τα θεόπνευστα λόγια στο αυτί. Κάνοντάς το, ο άγγελος σκύβει προς τον Άγιο τη χαριτωμένη κορμοστασιά του, η οποία διαγράφεται κάτω από τα ελαφριά ρούχα του. Το ανδρόγυνο πρόσωπό του και οι πλούσιες μπούκλες του έρχονται σε αντιδιαστολή με το τραχύ φαλακρό κρανίο του Ματθαίου. Σε αντιδιαστολή με το κατάμαυρο φόντο, φέγγει το λευκό των φτερών του. Ο πίνακας αυτός, αφού απορρίφθηκε για την προκλητικότητά του, αγοράστηκε από τον Μαρκήσιο Βιντσέντσο Τζουστινιάνι και τελικά κατέληξε στην πόλη του Βερολίνου, όπου και καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Σήμερα δεν υπάρχει καμία έγχρωμη αναπαραγωγή του έργου. Η αγγλόφωνη και ιταλόφωνη wikipedia. Web gallery of Art Καραβάτζιο Αναγέννηση Σαν Λουίτζι ντει Φραντσέζι
Πτολεμαίος ΙΔ΄ Φιλοπάτωρ

Ο Πτολεμαίος ΙΔ΄ ο Φιλοπάτωρ (59 π.Χ. – 44 π.Χ.) ήταν γιος του Πτολεμαίου ΙΒ΄ του Αυλητή και ένα από τα τελευταία μέλη της δυναστείας των Πτολεμαίων στην Αίγυπτο. Ήταν ο δέκατος τέταρτος (ή δέκατος τρίτος σύμφωνα με κάποιες εκδοχές) βασιλιάς της δυναστείας, η οποία κυβέρνησε την Αίγυπτο καθ’ όλη τη διάρκεια της ελληνιστικής περιόδου. Η μητέρα του είναι άγνωστη, αλλά κατά μία εκδοχή ήταν η Κλεοπάτρα Ε΄ της Αιγύπτου. Συμβασίλευσε με τη μεγαλύτερη αδελφή του, Κλεοπάτρα Ζ΄ τη Μεγάλη κατά την περίοδο 47 – 44 π.Χ. οπότε και πέθανε.

 Μετά τον θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού του, Πτολεμαίου ΙΓ΄ Θεού Φιλοπάτωρος, κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου για τη διαδοχή του θρόνου, η Κλεοπάτρα Ζ΄ τον όρισε συμβασιλέα της. Ωστόσο η εξουσία του αυτή ήταν κατ' όνομα μόνο, εφόσον τη χώρα στην πράξη κυβερνούσε η Κλεοπάτρα Ζ΄ με τον εραστή της Ιούλιο Καίσαρα. Όταν το έτος 46 π.Χ. η Κλεοπάτρα ταξίδευσε στη Ρώμη με τον γιο της, πήρε μαζί της και τον δεκατριάχρονο Πτολεμαίο ΙΔ΄. Η δολοφονία του Καίσαρα τον Μάρτιο του 44 π.Χ. από τους πολιτικούς του αντιπάλους ανέτρεψε τα όνειρα της Κλεοπάτρας για την ίδρυση μιας αυτοκρατορίας με κεφαλή την ίδια και τον Ρωμαίο στρατηλάτη, έτσι πήρε τους συγγενείς της και επέστρεψε στην Αίγυπτο. Λίγο αργότερα ο Πτολεμαίος ΙΔ΄ άφησε την τελευταία του πνοή. Ο λόγος παραμένει άγνωστος, ωστόσο ορισμένες από τις αρχαίες πηγές υποστηρίζουν, πως πιθανώς να θανατώθηκε από την Κλεοπάτρα Ζ΄, προκειμένου να συμβασιλεύει η ίδια με τον γιο της από τον Καίσαρα, τον Πτολεμαίο ΙΕ΄ Καισαρίωνα. Δυναστεία των Πτολεμαίων Πτολεμαίος ΙΓ΄ Θεός Φιλοπάτωρ Κλεοπάτρα Ζ΄ της Αιγύπτου Αρχαία Αίγυπτος Ελληνιστική περίοδος www.livius.org Ptolemy XIV Αρχειοθετήθηκε 2008-05-10 στο Wayback Machine. Βιογραφία από τον Christopher Bennett Ptolemy XIV Αρχειοθετήθηκε 2008-05-10 στο Wayback Machine. The House of Ptolemy,by E. R. Bevan Κεφάλαιο 13 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Ptolemy XIV στο Wikimedia Commons
Όντρεϊ Τανγκ

Η Όντρεϊ Τανγκ (18 Απριλίου 1981, γνωστή στο παρελθόν σαν Αούτριους Τανγκ) είναι Ταϊβανέζα προγραμματίστρια ελευθέρου λογισμικού, η οποία είχε συμπεριληφθεί μέσα στις δέκα σπουδαιότερες μορφές της ταϊβανικής πληροφορικής. Τον Αύγουστο του 2016, της ζητήθηκε να συμμετάσχει στην κυβέρνηση κι έγινε υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου. Είναι η πρώτη τρανς που συμμετέχει σε υψηλή κυβερνητική θέση.

 Οι γονείς της Τανγκ ήταν ο Τανγκ Κουάνγκ-χουα και η Λι Για-τσινγκ. Ήδη από μικρή ηλικία έδειξε έφεση στους υπολογιστές, ξεκινώντας να μαθαίνει τη γλώσσα προγραμματισμού Perl, σε ηλικία 12 ετών. Δύο χρόνια αργότερα παράτησε το σχολείο, μη μπορώντας να ενταχθεί στη μαθητική ζωή. Σε ηλικία 19 ετών (το 2000), η Τανγκ κατείχε θέσεις σε εταιρείες λογισμικού στην Καλιφόρνια, δουλεύοντας στη Σίλικον Βάλεϊ, ως επιχειρηματίας.Προς το τέλος του 2005, ξεκίνησε τις διαδικασίες για τον επαναπροσδιορισμό φύλου, από αρσενικό σε θηλυκό, αλλάζοντας και τα ονόματά της, σε κάποια που αντικατροπτίζονται περισσότερο στην εμφάνισή της. Όταν έγινε γνωστός ο επαναπροσδιορισμός φύλου της, δήλωσε: «Είχα αποκλείσει τελείως την πραγματικότητα από τη ζωή μου και ζούσα για χρόνια στους υπολογιστές, επειδή ο νους μου ήξερε καλά ότι είμαι γυναίκα, σε αντίθεση με τις κοινωνικές προσδοκίες, που επιζητούν το αντίθετο».Το ειδησεογραφικό τηλεοπτικό κανάλι της Κίνας, ETToday, ανέφερε ότι η Τανγκ, έχει δείκτη νοημοσύνης (IQ) που φτάνει τα 180. Η Τανγκ υποστηρίζει τον αυτοδιδακτισμό και τον αναρχοατομικισμό. Huang, Echo (26 Αυγούστου 2016). «Taiwan's new digital minister is a transgender software programmer who wants to make government more open». Quartz. Audrey's Pugs Journal and Personal Blog. An interview with Autrijus by Debby (in Mandarin) Podcast interview with Audrey on Perlcast Perl Archive Toolkit Audrey's contributions on CPAN "SocialCalc" Can Taiwan Build An 'Asian Silicon Valley'? "Asian Silicon Valley" in Taoyuan misses key points 'Asian Silicon Valley' project will change Taiwan's future: premier Asian Silicon Valley = Taiwan’s DPP Collision with Student Movement
Μποέμιανς 1905

Η Μποέμιανς 1905 (προηγουμένως γνωστή σαν Μποέμιανς Πράγας) είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από την Πράγα. Ιδρύθηκε το 1905. Έχει ως χρώματα το πράσινο και το άσπρο. Έδρα της ομάδας είναι το στάδιο Ďolíček, χωρητικότητας 7500 θεατών.

 Η ομάδα ιδρύθηκε το 1905 ως ΑΦΚ Βρισοβίτσε στην ομώνυμη συνοικία της Πράγας. Στη συνέχεια άλλαξε πολλά ονόματα και από το 2013 είναι γνωστή ως Μποέμιανς Πράγας 1905. Κορυφαία χρονιά της ιστορίας της αυτή του 1982-83 όπου στέφθηκε πρωταθλήτρια και έφτασε στα ημιτελικά του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ με ηγέτη τον κορυφαίο Τσεχοσλοβάκο ποδοσφαιριστή, Αντονίν Πανένκα, τωρινό πρόεδρο της ομάδας. 1905: ΑΦΚ Βρισοβίτσε 1927: Μποέμιανς ΑΦΚ Βρισοβίτσε 1941: Μποέμια ΑΦΚ Βρισοβίτσε 1945: Μποέμιανς ΑΦΚ Βρισοβίτσε 1948: Σοκόλ Βρισοβίτσε Μποέμιανς 1949: Σοκόλ Ζελέζνιτσάσι Μποέμιανς Πράγας 1950: Σοκόλ Ζελέζνιτσάσι Πράγας 1951: Σοκόλ ΤΣ.Κ.ΝΤ. Στάλιγκραντ Πράγας 1953: Σπαρτάκ Πράγας Στάλιγκραντ 1962: ΤΣ.Κ.ΝΤ. Πράγας 1965: Μποέμιανς ΤΣ.Κ.ΝΤ. Πράγας 1993: Μποέμιανς Πράγας 1999: ΤΣ.ΟΥ. Μποέμιανς Πράγας 2001: ΦΚ Μποέμιανς Πράγας 2005: Μποέμιανς 1905 2013: Μποέμιανς Πράγας 1905 Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Τσεχοσλοβακίας Πρωταθλήτρια (1): 1982–83 Επίσημη ιστοσελίδα
Ν-μεθυλομεθανιμίνη

Η Ν-μεθυλομεθανιμίνη ή μεθυλενομεθυλιμίνη ή Ν-μεθυλενομεθαναμίνη ή μεθυλιμινομεθάνιο ή 2-αζαπροπένιο είναι η χημική ένωση με σύντομο συντακτικό τύπο CH3N=CH2. Είναι η απλούστερη δευτεροταγής ιμίνη. Με βάση το χημικό τύπο της, C2H5N, έχει τα ακόλουθα τρία (3) ισομερή θέσης: Αιθεναμίνη με σύντομο συντακτικό τύπο: CH2=CHNH2. Αιθανιμίνη με σύντομο συντακτικό τύπο: CH3CH=NH. Αζιριδίνη ή επαζαιθάνιο με σύντομο συντακτικό τύπο: .

 Με επίδραση μεθαναμίνης σε μεθανάλη: Παράγει άλατα με οξέα. Π.χ.: Οξειδώνεται προς N-μεθυλομεθανυδροξυλαμίνη: Ανάγεται προς διμεθυλαμίνη: Τα καρβένια (π.χ. [:CH2] (μεθυλένιο) μπορούν να παρεμβληθούν στους δεσμούς C-Η και να δώσει προσθήκη στο δεσμό C=N. Π.χ. έχουμε. Συγκεκριμένα έχουμε τις ακόλουθες μερικές αντιδράσεις:Παρεμβολή στους τρεις (3) δεσμούς CH2-H. Παράγεται N-αιθυλομεθανιμίνη. Παρεμβολή στους δύο (2) δεσμούς CH-H. Παράγεται N-μεθυλαιθανιμίνη. Προσθήκη στον έναν (1) δεσμό C=N. Παράγεται N-μεθυλαζιριδίνη.Οπότε η συνολική αντίδραση είναι η ακόλουθη: Με τη χρήση μεθυλενοδιιωδιδίου (CH2I2) και ψευδαργύρου (Zn) επικρατεί η προσθήκη, οπότε είναι: Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, Οργανική Χημεία, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982
Αλέκος Σοφιανίδης

Ο Αλέκος Σοφιανίδης (3 Αυγούστου 1933, Κωνσταντινούπολη – 6 Ιουλίου 2010, Αθήνα) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής και μετέπειτα προπονητής, ο οποίος αγωνιζόταν αρχικά ως επιθετικός και στη συνέχεια στη θέση του αριστερού ακραίου αμυντικού.

 Γεννημένος στην Κωνσταντινούπολη το 1936 από Έλληνα πατέρα και Τουρκάλα μητέρα, πραγματοποίησε τα πρώτα του αθλητικά βήματα στην Πέρα Κλουμπ, ένα ιστορικό σωματείο της Πόλης, που η πλειοψηφία των αθλητών του ήταν ελληνικής καταγωγής. Σε ηλικία 15 ετών (1951) ήταν ήδη μπασκετμπολίστας της Πέρα Κλουμπ, ενώ το 1954 χρίσθηκε διεθνής με την Εθνική Ομάδα καλαθοσφαίρισης της Τουρκίας. Τον επόμενο χρόνο στράφηκε οριστικά προς το ποδόσφαιρο, μετά από παρότρυνση του προπονητή της Πέρα Κλουμπ Κωστή Κοντίδη. Το 1948 ο Σοφιανίδης πήρε μεταγραφή στην Μπεσίκτας, με την οποία την περίοδο 1949-50 κατέκτησε το πρωτάθλημα Κωνσταντινούπολης. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 ο Αλέκος Σοφιανίδης ήρθε στην Ελλάδα για λογαριασμό της ΑΕΚ. Στους "κιτρινόμαυρους" παρέμεινε μέχρι το 1969, ενώ έκλεισε την ποδοσφαιρική του καριέρα αγωνιζόμενος με τα χρώματα της Παναχαϊκής την περίοδο 1969-70. Συνολικά με την ΑΕΚ αγωνίστηκε σε 240 αγώνες του ελληνικού πρωταθλήματος και σημείωσε 11 τέρματα. Ο Σοφιανίδης είχε 7 συνολικά συμμετοχές με τη γαλανόλευκη φανέλα. Το ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 1959 εναντίον της Γιουγκοσλαβίας. Τελευταία του συμμετοχή ήταν στις 10 Μάη 1967 όταν η Ελλάδα αντιμετώπισε τη Φινλανδία. Πρωταθλήματα Ελλάδας: 2 (1962-63, 1967-68) Κύπελλα Ελλάδας: 2 (1963-64, 1965-66) Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση το 1970, ο Αλέκος Σοφιανίδης ακολούθησε καριέρα προπονητή, καθώς το επάγγελμά του ήταν γυμναστής. Σε συλλογικό επίπεδο υπήρξε προπονητής στα τμήματα υποδομών αρκετών σωματείων. Ωστόσο, η πιο σημαντική περίοδος της προπονητικής του καριέρας ήταν το διάστημα 1988-1989 όταν αντικατέστησε τον Μίλτο Παπαποστόλου (παλιό του συμπαίκτη στην ΑΕΚ) στον πάγκο της εθνικής Ελλάδας. Σε επτά αγώνες είχε απολογισμό τρεις νίκες, μία ισοπαλία και τρεις ήττες (τέρματα 13-10). Αλέκος Σοφιανίδης.lidoriki.com Αρχειοθετήθηκε 2013-09-21 στο Wayback Machine. Στατιστικά Αλέκου Σοφιανίδη στην Εθνική Ελλάδας.epo.gr