DKW RT 125

Το RT 125 ήταν μια Γερμανική μοτοσικλέτα με 125 κυβικά εκατοστά και δίχρονο κινητήρα, η οποία κατασκευαζόταν από την DKW στο Zschopau στη Σαξονία στη δεκαετία του 1930, από τις IFA & ΜΖ στη δεκαετία του 1950 και στις αρχές της δεκαετίας του 1960, και την DKW στο Ίνγκολστατ στη Βαυαρία στη δεκαετία του 1950 και του 1960. "RT" σημαίνει "Reichstyp» ή «Εθνικό Μοντέλο". Hermann Weber 450000 τεμ Στη δεκαετία του 1930 η DKW πρωτοστάτησε στην εφαρμογή της σημαντικά βελτιωμένης διαδικασίας σάρωσης, για δίχρονους βενζινοκινητήρες, των καυσαερίων από τον κύλινδρο που είχε εξελίξει ο μηχανολόγος Adolf Schnürle, η νέα σχεδίαση επέτρεπε την κατάργηση του εκτροπέα, επί του εμβόλου και προσέφερε σημαντική βελτίωση της απόδοσης. Η DKW ανέπτυξε επίσης μια σημαντικά πιο αποτελεσματική διάταξη των θυρίδων μεταφοράς. Αυτά τα δύο χαρακτηριστικά που συμπεριλήφθηκαν στο RT 125 του έδωσαν σημαντικό εμπορικό πλεονέκτημα. Ανταγωνίστριες εταιρείες, όπως Adler, η TWN και η NSU αντέγραψαν τη χρήση εμβόλων με επίπεδη κεφαλή και αγωνίζονταν να αναπτύξουν παρόμοιες διατάξεις στις θυρίδες μεταφοράς χωρίς να προσβάλουν το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας της DKW.

 Όλα RT 125 είχαν αερόψυκτο δίχρονο κινητήρα με κύκλο σάρωσης Schnürle - και επίπεδο έμβολο. Η διάμετρος του εμβόλου ήταν 52 χιλιοστά και διαδρομή 58 χιλιοστά και έδιναν κυβισμό 123 κυβικά εκατοστά (cc). Ανάλογα με το μοντέλο η ισχύς του κινητήρα ήταν από 4,75 έως 6,5 ίπποι (Ps). Το μπλοκ του κινητήρα και η κυλινδροκεφαλή ήταν κατασκευασμένα από κράμα αλουμινίου και ο κύλινδρος ήταν κατασκευασμένος από χυτοσίδηρο. Ο κινητήρας ήταν τοποθετημένος σε ένα κλειστό πλαίσιο μονού σωλήνα, το ηλεκτρικό σύστημα ήταν 6 βολτ (6-V) και η τροφοδοσία γινόταν από ένα καρμπιρατέρ. Η πρωτεύουσα μετάδοση, από το στρόφαλο στο κιβώτιο ταχυτήτων, ήταν με αλυσίδα όπως και η τελική μετάδοση, στον πίσω τροχό. Το ενσωματωμένο, στο μπλοκ του κινητήρα, κιβώτιο 3 ή 4 ταχυτήτων, με δυο αντίθετα περιστρεφόμενους άξονες (countershaft) και είχε επιλογέα στο πόδι (αριστερά) με σειριακό σύστημα (positive stop). Η λίπανση του κινητήρα γινόταν με ανάμιξη λαδιού δίχρονων (2Τ) στη βενζίνη σε αναλογία 1:25 έως 1:40 (2.5 - 4%). Η μέγιστη ταχύτητα του RT 125, ανάλογα με το μοντέλο, ήταν 75 με 90 Χιλιόμετρα / ώρα. DKW RT 100 2 ½ PS από το 1935 μέχρι το 1936. DKW RT 100 3 PS από το 1936 μέχρι την υποχρέωση, το 1940, από τον TÜV για στάνταρ εξοπλισμό των μοτοσυκλετών με ταχύμετρο και καθρέπτες. DKW RT 125 από το 1940 έως το 1941. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1920 έως το 1932 η DKW, που ανήκε στον όμιλο AUTO UNION, ήταν ο μεγαλύτερος κατασκευαστής μοτοσικλετών στον κόσμο. Το RT 125 βασιζόταν στο RT 100 (γνωστό και ως RT 2 ½ hp) που πρωτοκυκλοφόρησε στην αγορά το 1934. Η παρουσίαση του έκανε αίσθηση ειδικά στην κατηγορία 100 κυβικών εκατοστών επειδή είχε μανιβέλα, τρεις ταχύτητες με επιλογέα στο χέρι και υποπόδια (μασπιέ) αντί για πετάλια που ήταν το σύνηθες στη μικρή κατηγορία. ήταν μια πραγματική μικρή μοτοσυκλέτα με κόστος μόνο 345 Reichsmark. Κατά τη διάρκεια ενός λίφτινγκ, το 1936 to RT 100 2 ½ hp εφοδιάστηκε με ελαφρώς πιο ισχυρό κινητήρα απόδοσης 3 ίππων το όνομα του μοντέλου παρέμεινε RT100 με τη σημείωση 3hp. Το 1939 η DKW παρουσίασε το RT 125, το τελευταίο πολιτικό μοντέλο της πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η πιο σημαντική καινοτομία, στη νεοσυσταθείσα κατηγορία 125 κυβικων εκατοστών, ήταν ο νέος κινητήρας. Είχε απόδοση 4,75 PS, η οποία ήταν επαρκής για τελική ταχύτητα 80 χιλιομέτρων / ώρα. Επίσης, σημαντικό ήταν ότι είχε 4 ταχύτητες με επιλογέα στο πόδι κατανάλωνε, κατά μέσο όρο μόνο 2,5 Λίτρα καυσίμου / 100 Χιλιόμετρα και κόστιζε μόνο 425 Reichsmark [3] - όσο ήταν τότε, στη Γερμανία, ο ακαθάριστος μηνιαίος μισθός ενός δασκάλου δημοτικού σχολείου! Η μοτοσικλέτα ήταν τότε ανώτερη από όλα τα ανταγωνιστικά μοντέλα στην απόδοση, με πρόσθετο πλεονέκτημα του χαμηλού κόστος αγοράς και λειτουργίας. Χαρακτηριστικά το NSU 125 ZDB του 1941 με κινητήρα των 122 κυβικών εκατοστών απόδοση 4 ίππων και τελική ταχύτητα 70 χιλιόμετρα / ώρα κόστιζε 35 Reichsmark περισσότερα από το RT 125. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το RT125 ήταν η βάση για μια νέα αρχή, τόσο στην παλαιά έδρα της DKW στο Zschopau (στην περιοχή της πρώην Ανατολικής Γερμανίας), καθώς και στο Ίνγκολστατ (της πρώην Δυτικής Γερμανίας) στο νεοσύστατο εργοστάσιο της Auto Union. Επισκόπηση μοντέλων DKW RT 125-1 1943 με 1945. Αρχικά το DKW NZ350-1 (είχε προτεραιότητα στην παράγωγη για τη Βέρμαχτ. Στη συνέχεια συνειδητοποίησαν ότι η ΝΖ 350-1 με απόβαρο του 175 kg ήταν, συχνά, πολύ βαριά και δυσκίνητη για τους στρατιώτες, έτσι αποφασίστηκε η χρήση μιας ελαφρύτερης μοτοσυκλέτας για το μέτωπο. Κατά συνέπεια, η παραγωγή του RT 125 ξεκίνησε πάλι το 1943 με ελαφρές τροποποιήσεις για στρατιωτική χρήση με το όνομα RT 125 neuere Ausführung (νεότερη έκδοση) ή RT 125 n. A. Μεταξύ των αλλαγών στην RT-125-1 όπως την ονόμαζε η Βέρμαχτ ήταν, μεγαλύτερη δεξαμενή καυσίμου και στρατιωτικών προδιαγραφών τάπα με ενσωματωμένη μεζούρα για το λάδι, ενίσχυση του πλαισίου, φίλτρο αέρα φυγοκεντρικού διαχωρισμού, παρόμοιο σε λειτουργία με αυτό του ΝΖ 350-1, κινητήρα από χυτοσίδηρο (gray cast iron), ταχύμετρο της ISGUS, ελικοειδές ελατήριο στο τραπεζοειδές ( girder) εμπρόσθιο σύστημα (πιρούνι) αντί ελαστικού από καουτσούκ του πολιτικού μοντέλου, βαλιτσάκια και βαφή στα χρώματα της Βέρμαχτ, σκούρο κίτρινο ή πράσινο της ελιάς ( dark yellow ή olive green). Σύμφωνα με το πλάνο η παραγωγή (ακόμη και το 1945) ήταν στα 600 τεμάχια ανά μήνα. Με άδειο βάρος 91 κιλά και μικτό βάρος οχήματος έως 240 κιλά, η μοτοσικλέτα ήταν ελαφριά και ευκίνητη. Περίπου 12.000 τεμάχια παραδόθηκαν στη Βέρμαχτ. Το 1944 με εντολή της ανώτατης στρατιωτικής διοίκησης (Oberkommando des Heeres) 200 RT 125 προορίζονταν για δωρεάν εξαγωγή σε Ελβετία και Σουηδία. Έως το τέλος Μαρτίου του 1945 παρεδόθησαν τα 165 από τα 200. Αντίγραφα του RT 125 κατασκευάστηκαν από τουλάχιστον οκτώ διαφορετικά εργοστάσια σε τουλάχιστον επτά χώρες, αν υπολογίσουμε τις δυο Γερμανίες ανατολική & δυτική ξεχωριστά. Το 1938, όταν η γερμανική κυβέρνηση ανακάλυψε ότι η ολλανδική εταιρία RS Stokvis en Zonen, εισαγωγέας των μοτοσικλετών DKW, είχε ιδιοκτήτες εβραϊκής καταγωγής, ανάγκασαν την DKW να διακόψει τη συνεργασία. Το RT 100, μια μικρότερη έκδοση του RT 125, ήταν εξαιρετικά δημοφιλές στην Ολλανδία, και η RS Stokvis en Zonen ανέθεσε στην Αγγλική Royal Enfield να κάνει μια μοτοσικλέτα ακριβώς όπως το RT 100. Το μοντέλο που προέκυψε το Royal Enfield RE, αντέγραφε το πλαίσιο και την μπροστινή ανάρτηση του RT 100, αλλά ο κινητήρας του δεν έκανε χρήση του κύκλου σάρωσης Schnürle, διότι ή Royal Enfield δεν ήξερε για το σύστημα. Ο κυβισμός του κινητήρα αυξήθηκε στα 125 κυβικά εκατοστά για να βελτιωθεί η απόδοση ισχύος. Λίγα πρόλαβαν να κατασκευαστούν μέχρι τον Οκτώβριο του 1939 που η παραγωγή της Royal Enfield προσαρμόστηκε στις ανάγκες του πολέμου και σταμάτησε την παραγωγή του RE..[1]Μετά από μια επίδειξη των δυνατοτήτων του Royal Ennfield RE το Υπουργείο Πολέμου παρήγγειλε μια στρατιωτική έκδοση του, με την ονομασία WD / RE, για χρήση από τα αερομεταφερόμενα στρατεύματα. Η έκδοση αυτή, με το παρατσούκλι Flying Flea (Ιπτάμενος Ψύλλος) δεν είχε πίσω ανάρτηση (Rigid) και είχε πτυσσόμενα μαρσπιέ, τιμόνι και χειριστήρια. [εκκρεμεί παραπομπή] Επειδή η Royal Enfield δεν μπορούσε να κατασκευάσει αρκετά WD / RE για να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις του στρατού, ανατέθηκε στην James Cycle Co η κατασκευή μιας έκδοσης του ML, με κινητήρα Villiers. [1] η Royal Enfield και James συνέχισαν την παραγωγή πολιτικών εκδόσεων και μετά τον πόλεμο. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο η Σοβιετική Ένωση πήρε τα σχέδια, τα εργαλεία και αρκετές δεκάδες προσωπικού, στο πλαίσιο των πολεμικών επανορθώσεων, για την MMZ στη Μόσχα (αργότερα μεταφέρθηκαν στην MMVZ και SMZ) και σε ένα εργοστάσιο στο Κοβρόβ (Kovrov), εκεί κατασκεύαζαν αντίγραφα της RT 125 ως M1A Moskva και K-125, αντίστοιχα, στη Ρωσία συνεχίζετε ακόμη και σήμερα η παραγωγή, μιας βελτιωμένης έκδοσης, με το εμπορικό όνομα MINSK Μ125. Η WFM στην Πολωνία κατασκεύαζε μια τροποποιημένη έκδοση του RT 125 (με τα εμπορικά ονόματα SHL 125 και Sokół 125), που εξελίχθηκαν σε σειρά με κινητήρες 125&175 κυβικών εκατοστών και παράγονταν έως και το 1985. Τα σχέδια της RT125 πήρε και το Ηνωμένο Βασίλειο, όπου έγινε η βάση της σειράς μοντέλων Bantam 125, 150, 175 & 200 κυβικών εκατοστών της BSA, όσο και στις ΗΠΑ, όπου αποτέλεσαν τη βάση της σειράς μοντέλων Hummer της Harley-Davidson. Γερμανικής παραγωγής μεταπολεμικά: DKW και ΜΖ Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το εργοστάσιο της DKW στο Zschopau ήταν στη σοβιετική ζώνη κατοχής. Ως εκ τούτου, ήταν υπό τον έλεγχο της Σοβιετικής Ένωσης μέχρι που το παρέδωσε στην κυβέρνηση της Ανατολικής Γερμανίας. Το εργοστάσιο συνέχισε την παραγωγή του RT 125 σαν DKW RT125 (1950-54), σαν IFA RT 125 (1954-56) και στη συνέχεια σαν MZ (Motorradwerk Zschopau) RT 125. Εν τω μεταξύ, η DKW είχε αναδιοργανώθηκε στο Ingolstadt, όπου άρχισε την παραγωγή του RT 125W (west για τη «Δύση») το 1949. Παραλλαγές του RT 125W, συνήθως με μεγαλύτερους κινητήρες, ήταν σε παραγωγή καθ 'όλη τη δεκαετία του 1950. Στη δεκαετία του 1950, μετά την αποκατάσταση ως κατασκευαστής μουσικών οργάνων, η Nippon Gakki αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τον εξοπλισμό παραγωγής που είχε απομείνει από τον πόλεμο για να κατασκευάσει μοτοσυκλέτες. Δεδομένου ότι το δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας επί του RT 125 είχε ακυρωθεί από τους Συμμάχους, αντέγραψαν το RT 125 με τη μέθοδο της αντίστροφης μηχανικής (Reverse engineering) ως βάση για την πρώτη μοτοσικλέτα τους. Η Nippon Gakki δημιούργησε την Yamaha Motor Company το 1955 για να κατασκευάσει το αντίγραφο του RT 125 ως το Yamaha YA-1, το οποίο ήταν στην παραγωγή από το 1955 έως το 1958. Η YA-1 είχε κληρονομήσει χαρακτηριστικά σχεδιασμού του RT 125 και, λόγω του λεπτού σώματος της, και του καστανού χρώματος πήρε το παρατσούκλι Aka-Tombo (赤 ト ン ボ, "Red Dragonfly").