IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αστεροσκοπείο του Αζιάγκο

Το Αστροφυσικό Αστεροσκοπείο του Αζιάγκο (ιταλ. Osservatorio Astrofisico di Asiago) είναι αστεροσκοπείο στη βόρεια Ιταλία, που ανήκει και διευθύνεται από το Πανεπιστήμιο της Πάδοβας. Ιδρύθηκε το 1942 και βρίσκεται κοντά στην κωμόπολη Αζιάγκο, από όπου πήρε και το όνομά του.

 Το αστεροσκοπείο βρίσκεται σε υψόμετρο 1.045 μέτρα και σε γεωγραφικές συντεταγμένες 45°51′59΄΄ Βόρειο πλάτος και 11°31′35΄΄ Ανατολικό μήκος, στην Επαρχία Βιτσέντσα, στο οροπέδιο του Αζιάγκο, 90 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από την Πάδοβα. Το βασικό του τηλεσκόπιο είναι το κατοπτρικό τηλεσκόπιο «Γκαλιλέο», διαμέτρου 1,22 μέτρου, που σήμερα χρησιμεύει μόνο για φασματοσκοπικές παρατηρήσεις (δεν πρέπει να συγχέεται με το πολύ μεγαλύτερο ιταλικό «Εθνικό Τηλεσκόπιο Γαλιλαίος», που βρίσκεται στα Κανάρια νησιά). Ο γειτονικός Αστρονομικός σταθμός Τσίμα Έκαρ (ιταλ. Stazione osservativa di Asiago Cima Ekar), που υπάγεται στο Αστεροσκοπείο του Αζιάγκο, βρίσκεται σε απόσταση από αυτό περίπου 3,8 χιλιόμετρα προς τα νοτιοανατολικά, στην κορυφή του όρους Έκαρ, και έχει το μεγαλύτερο/ισχυρότερο τηλεσκόπιο που βρίσκεται σε ιταλικό έδαφος (διάμετρος 1,82 μέτρο). Συμμετέχει στην Επισκόπηση Αστεροειδών Asiago-DLR, ένα διεθνές πρόγραμμα για την ανακάλυψη και παρακολούθηση αστεροειδών και κομητών, με ιδιαίτερη έμφαση στα γεωπλήσια αντικείμενα. Εθνικό Τηλεσκόπιο Γαλιλαίος (TNG) στα Κανάρια νησιά, το μεγαλύτερο ιταλόκτητο τηλεσκόπιο (διάμετρος 3,58 μ.) Η ιστοσελίδα του Αστεροσκοπείου
Αύρα Έβρου

Η Αύρα είναι ημιορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Έβρου με υψόμετρο 210 μέτρα. Μέχρι το 1920, κατά την προσάρτηση της περιοχής στην Ελλάδα, ονομαζόταν Χασανλάρ.

 Η Αύρα βρίσκεται προς τα παράλια του Θρακικού πελάγους και τα δυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης, σε απόσταση 25 χλμ. Δ.-ΒΔ. της Αλεξανδρούπολης και 36 χλμ. ΝΑ. από την Κομοτηνή. Το χωριό είναι κτισμένο ανάμεσα στους οικισμούς Δίκελλα (Ν.), Μεστή (ΒΔ.) και Συκορράχη (Β.-ΒΑ.). Δυτικά και δίπλα του χωριό περνάει η Εγνατία Οδός, ανατολικά είναι οι βιότοποι Κίρκης και νότια ο αρχαιολογικός χώρος Μεσημβρίας - Ζώνης. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση της Θράκης (1920), το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Συκαράγης (Συκορράχης). Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τη Συκορράχη, την Ατάρνη, την Κόμαρο, τη Μέστη και το Πέραμα αποτελούν την τοπική κοινότητα Συκορράχης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αλεξανδρούπολης του Δήμου Αλεξανδρούπολης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 135 κατοίκους. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Αντόνιο Κάρλος Ζομπίμ

Ο Αντόνιο Κάρλος Μπραζιλέιρο ντε Αλμέιντα Ζομπίμ (Ρίο ντε Τζανέιρο, 25 Ιανουαρίου 1927 - Νέα Υόρκη, 8 Δεκεμβρίου 1994), ευρύτερα γνωστός με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Τομ Ζομπίμ, ήταν Βραζιλιάνος συνθέτης, μαέστρος, πιανίστας, κιθαρίστας, μουσικός επιμελητής και τραγουδιστής. Θεωρείται ως ο σημαντικότερος εκπρόσωπος της βραζιλιάνικης μουσικής στη διεθνή σκηνή, και ως ένας από τους δημιουργούς του μουσικού κινήματος της μπόσα νόβα, μαζί με τους Βινίσιους ντε Μοράες και Ζοάο Ζιλμπέρτο.Ο Ζομπίμ ήταν ένας από τους μουσικούς που έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο στην δημιουργία της μπόσα νόβα, ενώ τα τραγούδια του έχουν ερμηνευτεί από μουσικούς και στο εξωτερικό. Το 1965, το άλμπουμ Getz/Gilberto ήταν το πρώτο βραζιλιάνικο άλμπουμ το οποίο κέρδισε το βραβείο Γκράμι για το άλμπουμ της χρονιάς. Κέρδισε επίσης και άλλες κατηγορίες του βραβείου Γκράμι την ίδια χρονιά. Το σινγκλ Garota de Ipanema (Το κορίτσι από την Ιπανέμα), σε σύνθεση του Ζομπίμ, έχει γίνει ένα από τα πιο ηχογραφημένα τραγούδια στην παγκόσμια ιστορία και το άλμπουμ ονομάστηκε επίσης Ηχογράφηση της Χρονιάς πάλι σε Γκράμι. Πολλά τραγούδια του Ζομπίμ έχουν ενταχθεί στα παραδοσιακά τραγούδια της ιστορίας της τζαζ και της ποπ. Το τραγούδι Garota de Ipanema έχει ηχογραφηθεί από πάνω από 240 φορές. Το άλμπουμ που παρήγαγε από κοινού με τον Φρανκ Σινάτρα, Francis Albert Sinatra & Antônio Carlos Jobim, προτάθηκε για την κατηγορία του άλμπουμ της χρονιάς στα ίδια βραβεία το 1968.

 Γιός του διπλωμάτη Ζόρζε ντε Ολιβέιρα Ζομπίμ και της Νίλζα Μπραζιλέιρο ντε Αλμέιντα, Ο Αντόνιο Κάρλος Μπραζιλέιρο ντε Αλμέιντα Ζομπίμ γεννήθηκε στην οδό Conde de Bonfim, no 634, στην περιοχή Τιζούκα του Ρίο ντε Τζανέιρο. Σε ηλικία δύο ετών μετακόμισε με την μητέρα του στην Ιπανέμα, την παραθαλάσσια συνοικία που ο συνθέτης εξύμνησε αργότερα στα τραγούδια του. Η απουσία του πατέρα του κατά τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια , του προκάλεσε μια μελαγχολία που τον ώθησε προς την μουσική και τον μελωδικό ρομαντισμό. Έμαθε να παίζει πιάνο και κιθάρα μεταξύ άλλων από τον γερμανό καθηγητή Hans-Joachim Koellreutter. Ο προ προ πάππους του, Ζοσέ Μαρτίνς ντα Κρουζ Ζομπίμ, καταγώταν από το χωριό Jovim της Πορτογαλίας. Εξ ου και το επίθετο. Το 1931 ο πατέρας του πέθανε και η Νίλζα παντρεύτηκε τον Κέλσο ντα Φρότα Πεσσόα, ο οποίος υποστήριξε την καριέρα του θετού γιου του. Ήταν αυτός ου έδωσε στον Ζομπίμ το πρώτο του πιάνο. Ως ένας νεαρός άνδρας με λίγες δεξιότητες , άρχησε να παίζει σε νυχτερινά κλαμπ και να εργάζεται ως επιμελητής σε δισκογραφική εταιρία. Στις 15 Οκτωβρίου 1949 παντρεύθηκε με την Τερέζα ντε Ότερο Ερμάννυ, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά, τον Πάουλο (1950) και την Ελίζαμπεθ (1957). Το 1976 γνώρισε την φωτογράφο Άννα Μπεατρίζ Λόντρα, που ήταν τότε 19 ετών, ίδια ηικία με την κόρη του, Ελίζαμπεθ. Παντρευθήκανε στις 30 Απριλίου 1986. Με τη δεύτερη γυναίκα του έκανε δύο ακόμη παιδιά, τον Ζοάο Φρανσίσκο (1979-1998) και τη Μαρία Λουίζα Ζομπίμ (1987). Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Antônio Carlos Jobim στο Wikimedia Commons
Focke-Wulf Fw 44 Stieglitz

Το Focke-Wulf Fw 44 Stieglitz ήταν γερμανικό μονοκινητήριο διθέσιο διπλάνο της δεκαετίας του 1930. Ήταν μία από τις πρώιμες σχεδιάσεις του Κουρτ Τανκ (Kurt Tank), και παρήχθη από την Focke-Wulf ως εκπαιδευτικό και αεροσκάφος αεραθλητισμού. Εξήχθη ή κατασκευάστηκε κατόπιν αδείας σε πολλές χώρες.

 Το Fw 44 ήταν διπλάνο συμβατικής διάταξης με σταθερό σύστημα προσγείωσης το οποίο προωθούνταν από αστεροειδή κινητήρα Siemens-Halske Sh 14. Διέθετε δύο ανοικτά κόκπιτ με πλήρη σετ οργάνων και χειριστηρίων. Το αρχικό πρωτότυπο πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση το 1932. Έπειτα από εκτεταμένες δοκιμές και πολυάριθμες τροποποιήσεις, στην τελική του Fw 44 παρουσίασε εξαιρετικά πτητικά χαρακτηριστικά. Η δεύτερη έκδοσή του ήταν το Fw 44B με τον αερόψυκτο εν σειρά κινητήρα Argus As 8 μέγιστης ισχύος 120 hp και βελτιωμένο ως προς τα αεροδυναμικά του χαρακτηριστικά ρύγχος. Η τελευταία έκδοση του Stieglitz που εντάχθηκε σε παραγωγή ήταν το Fw 44J με αστεροειδή κινητήρα Siemens-Halske Sh 14 η οποία πωλήθηκε ή κατασκευάστηκε κατόπιν αδείας σε πολλές χώρες. Fw 44B Fw 44C Κύρια έκδοση παραγωγής με αστεροειδή κινητήρα Siemens-Halske Sh 14a. Fw 44D Fw 44E Fw 44F Fw 44J Τελική έκδοση παραγωγής. ΑργεντινήΠολεμική Αεροπορία της Αργεντινής Ναυτική Αεροπορία της ΑργεντινήςΤα αεροσκάφη κατασκευάστηκαν εγχώρια κατόπιν αδείας στα 1937–1942. ΑυστρίαΑυστριακή Πολεμική Αεροπορία (εγχώριας κατασκευής κατόπιν αδείας)ΒολιβίαΗ Πολεμική Αεροπορία της Βολιβίας παρέλαβε ένα αεροσκάφος το Νοέμβριο του 1937Βραζιλία (εγχώριας κατασκευής κατόπιν αδείας)Βραζιλιάνικη Πολεμική Αεροπορία Βραζιλιάνικη Ναυτική ΑεροπορίαΒουλγαρία (εγχώριας κατασκευής κατόπιν αδείας)Βουλγαρική Πολεμική ΑεροπορίαΔημοκρατία της ΚίναςΠολεμική Αεροπορία της Δημοκρατίας της ΚίναςΧιλήΗ Πολεμική Αεροπορία της Χιλής παρέλαβε 15 αεροσκάφη τον Φεβρουάριο του 1938.ΚολομβίαΠολεμική Αεροπορία της ΚολομβίαςΤσεχοσλοβακίαΗ Τσεχοσλοβάκικη Πολεμική Αεροπορία αξιοποίησε αριθμό Fw 44 μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.ΦινλανδίαΦινλανδική Πολεμική ΑεροπορίαΓερμανίαLuftwaffeΟυγγαρίαΟυγγρική Πολεμική ΑεροπορίαΠολωνίαΠολωνική Πολεμική ΑεροπορίαΡουμανίαΡουμανική Βασιλική ΑεροπορίαΣλοβακίαΣλοβακική Πολεμική ΑεροπορίαΙσπανίαΙσπανική Πολεμική ΑεροπορίαΣουηδία (εγχώριας κατασκευής κατόπιν αδείας)Σουηδική Πολεμική ΑεροπορίαΕλβετίαΕλβετική Πολεμική ΑεροπορίαΤουρκίαΤουρκική Πολεμική ΑεροπορίαΓιουγκοσλαβίαΗ Γιουγκοσλάβικη Πολεμική Αεροπορία αξιοποίησε αριθμό αεροσκαφών μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Cortet, Pierre (May 2002). «Rétros du mois» (στα γαλλικά). Avions: Toute l'Aéronautique et son histoire (110): 4. ISSN 1243-8650. Holmes, Tony (2005). Jane's Vintage Aircraft Recognition Guide. London: Harper Collins. ISBN 0-00-719292-4. Ketley, Barry· Rolfe, Mark (1996). Luftwaffe Fledglings, 1935-1945: Luftwaffe Training Units and Their Aircraft. Hikoki. ISBN 9780951989920. Pavlovcic, Gabriel· Raczynsk, Esteban. Focke-Wulf 44J en Argentina (στα Ισπανικά). Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Focke-Wulf Fw 44 στο Wikimedia Commons
Νορικές Άλπεις

Οι Νορικές Άλπεις (γερμ. Norische Alpen, ιταλ. Alpi Noriche) είναι συλλογικός όρος με τον οποίο αποκαλούνται μερικά όρη και μικρές οροσειρές των Ανατολικών Άλπεων. Το όνομα προέρχεται από την αρχαία ρωμαϊκή επαρχία της Νορικής, που βρισκόταν στα εδάφη της σημερινής Αυστρίας και (λιγότερο) της Βαυαρίας και της Σλοβενίας.

 Μετά την αρχαιότητα, ο όρος κατά τον Μεσαίωνα αναφερόταν στα αλπικά όρη της Ανατολικής Φραγκίας, όπου περιλαμβάνονταν η μεταγενέστερη κομητεία του Τυρόλου, το Σάλτσμπουργκ και η Άνω Αυστρία.Τον 19ο αιώνα ο γερμανικός όρος Norische Alpen κάλυπτε όλες τις οροσειρές των Κεντροανατολικών Άλπεων και των Βόρειων Ασβεστολιθικών Άλπεων ανατολικά της κορυφής Ντραϊχέρνσπιτσε. Οι Νορικές Άλπεις εθεωρούντο η μεγάλη βόρεια οροσειρά των Ανατολικών Άλπεων, μαζί με τις Καρνικές Άλπεις στον νότο και τις Ιουλιανές Άλπεις στα νοτιοανατολικά. Αργότερα η σημασία του όρου περιορίσθηκε στις οροσειρές νότια από την Κύρια Αλυσίδα των Άλπεων. Σήμερα οι Νορικές Άλπεις βρίσκονται κυρίως στην Αυστρία (το 98% της έκτασής τους), ιδίως στην Καρινθία και τη Στυρία. Το μικρό υπόλοιπο υπάγεται στη γειτονική Κάτω Στυρία της Σλοβενίας. Η περιοχή των Νορικών Άλπεων καλύπτει μια έκταση 9.811 τετραγωνικών χιλιομέτρων και εκτείνεται 97 χιλιόμετρα από τον άνω ρου του ποταμού Μουρ στα βόρεια μέχρι τον Δράβο στα νότια και 176 χιλιόμετρα από τη διάβαση Κάτσμπεργκ στα δυτικά μέχρι τον Μουρ στα ανατολικά. Οι Νορικές Άλπεις περιβάλλονται από την οροσειρά Χόε Τάουερν (Υψηλά Τάουερν) στα δυτικά, τα Νίντερε Τάουερν (Χαμηλά Τάουερν) στα βόρεια, τις Άλπεις της κοιλάδας του Γκάιλ καθώς και τις οροσειρές Καραβάνκεν και Πόχοργιε των Νότιων ασβεστολιθικών Άλπεων στα νότια. Το υψηλότερο βουνό των Νορικών Άλπεων είναι το Άισενχουτ στη Στυρία, το οποίο με ύψος 2.441 μέτρα είναι σχετικώς χαμηλό στον χώρο των Ανατολικών Άλπεων, όπου πολλές κορυφές υπερβαίνουν τα 3.000 μέτρα. Αξιοσημείωτες κορυφές των Νορικών είναι επίσης οι Ρόζενοκ (ύψος 2.440 μ.), Τσίρμπιτσκογκελ (Zirbitzkogel, 2.396 μ.) και Γκρόσερ Σπάικογκελ (2.140 μ.) Στα νότια οι Νορικές Άλπεις διαμορφώνουν τη Λεκάνη του Κλάγκενφουρτ. Οι πλαγιές τους χαρακτηρίζονται από την αλπική κτηνοτροφία (Alm, δηλαδή με ορεινά βοσκοτόπια και διαχείμαση στα χειμαδιά), ενώ επί πολλούς αιώνες υπήρχε εξορυκτική δραστηριότητα (ακόμα και σήμερα εξορύσσεται μαγνησίτης στην περιοχή του Ράντενταϊν. Σήμερα ωστόσο η περιοχή εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον τουρισμό, τόσο τον χειμερινό, όσο και τον θερινό. Υπάρχει ο Εθνικός Δρυμός του όρους Νοκ, «προστατευόμενο τοπίο» κατηγορίας V κατά τη Διεθνή Ένωση Προστασίας της Φύσης. Η Νοριανή Εποχή της Τριάσιας γεωλογικής περιόδου πήρε το όνομά της από τις Νορικές Άλπεις. «Noric Alps»: το λήμμα στην Encyclopædia Britannica Online
Ζαμπαγιόνε

Ζαμπαγιόνε ή ζαμπαγιόν (ιταλικά: zabaglione, zabaione ή zabajone, γαλλικά: sabayon) ονομάζεται ένα γλυκό της ιταλικής κουζίνας, το οποίο πέρασε και στη γαλλική κουζίνα. Είναι αφρώδης κρέμα η οποία φτιάχνεται σε διπλοβραστήρα με κρόκους αυγών, ζάχαρη και γλυκό κρασί, ενώ συνήθως πασπαλίζεται με κανέλα. Σερβίρεται ζεστό, συνήθως σε ποτήρια και συνοδεύεται από μπισκότα.

 Η ρίζα της λέξης ζαμπαγιόνε σημαίνει "αναμεμιγμένο" ή "μπερδεμένο", από ένα αρωματισμένο κρασί του 15ου αιώνα το οποίο έδενε με κρόκους αυγών. Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, πρόκειται για το γλυκό ρωμαϊκό κρασί με το όνομα sabaia. Στα ιταλικά προστέθηκε η κατάληξη "-ιόνε", η οποία δηλώνει αύξηση, δηλαδή "μεγάλο sabaia". Το γλυκό παρασκευάζεται χτυπώντας κατά ίσο όγκο κρόκους αυγών με ζάχαρη, ενώ προστίθεται και κάποιο γλυκό κρασί μέχρι να γίνει αφρώδες. Διάφορα δημοφιλή γλυκά αλκοολούχα ποτά χρησιμοποιούνται για να δώσουν άρωμα στην κρέμα, όπως Μαρσάλα (το πιο σύνηθες), Αμαρέτο, Μοσχάτο ντ' Άστι, Σαμπάνια, Γκραν Μαρνιέ ή Πορτό. Στη συνέχεια το μίγμα τίθεται πάνω από νερό που βράζει, όπου η κρέμα πήζει, αυξάνεται σε όγκο και ταυτόχρονα αποστειρώνεται. Τέλος, η υγρή κρέμα αδειάζεται σε ποτήρια και πασπαλίζεται με κανέλα. Σερβίρεται συνήθως ζεστό, αν και μπορεί να σερβιριστεί και κρύο. Μερικές φορές κατά την παρασκευή της κρέμας προστίθεται κακάο, με αποτέλεσμα ζαμπαγιόνε με γεύση σοκολάτα, οπότε μπορεί να πασπαλιστεί επίσης με κακάο αντί για κανέλα. Αρκετές φορές η κρέμα ανακατεύεται με φρούτα (όπως φράουλες, μούρα ή κομπόστες) και γαρνίρεται με κρέμα σαντιγύ. Συνταγή ζαμπαγιόνε με κρασί Σάμου (Ελληνικά) Συνταγή ζαμπαγιόνε με αμαρέτο Αρχειοθετήθηκε 2011-08-30 στο Wayback Machine. (Αγγλικά)
Άβαντες

Οι Άβαντες ήταν αρχαίο πρωτοελληνικό φύλο, σύμφωνα και με νεότερους ερευνητές όπως ο Γερμανός Βάλκαϊνερ, ο Γάλλος Ντεζαρτέν κ.ά., που μελετούν την προϊστορική εθνολογική ενότητα πολλών και διαφόρων φύλων του τότε ελληνικού κόσμου.

 Ο ιστορικός Ηρόδοτος τους θεωρεί ότι δεν έχουν ιωνικό δεσμό. Θεωρούν την έννοια «φύλο» ομάδα ανθρώπων που πολλές μαζί συγκροτούσαν ίδια «φυλή». Το φυλετικό αυτό όνομα «Άβαντες» έφεραν οι αρχαιότατοι κάτοικοι της Εύβοιας, καταγόμενοι από τη Φωκίδα της Στερεάς Ελλάδας απ΄ όπου ήλθαν με τον βασιλιά τους Άβαντα, εξού και η ονομασία τους, που αφού διασκορπίστηκαν στη Πελοπόννησο και στη συνέχεια στη Φωκίδα, ίδρυσαν εκεί την πόλη Άβαι και στη συνέχεια μετοίκησαν στην Εύβοια όπου και εγκαταστάθηκαν οριστικά. Από τότε η Εύβοια ήταν γνωστή ως «Αβαντιάς» ή «Αβαντίς», («Αβαντίδα»). Σύμφωνα με τους μύθους, πρόγονη των Αβάντων ήταν η νύμφη Άβα, η οποία αφού ενώθηκε με τον Ποσειδώνα, γέννησε τον Εργίσκο, ήρωα της Θράκης, ιδρυτή της πόλης Εργίσκης, της σημερινής Τσατάλζας. Στην αρχή εγκαταστάθηκαν στις εκβολές του ποταμού Ασωπού. Επειδή όμως οι Άβαντες ήταν φιλοπόλεμος λαός που μάχονταν «εκ του συστάδην» επεκτάθηκαν στο νησί και κατοικούσαν κυρίως γύρω από την Ερέτρια και τη Χαλκίδα. Ήταν γνωστοί στον αρχαίο κόσμο επειδή ξύριζαν το μπροστινό μέρος του κεφαλιού και άφηναν αλογοουρά στο πίσω μέρος, προκειμένου να μην μπορούν να τους πιάσουν από τα μαλλιά οι αντίπαλοί τους, ενώ η πολεμική τους ικανότητα ήταν ευρύτατα αναγνωρισμένη. Ο Νόννος (5ος μ.Χ.αι.) παρουσιάζει τους Άβαντες ως ιερατικό γένος, προπάτορες των Κουρήτων,που μετείχαν στις διονυσιακές εκστρατείες. Περίπου την 2η χιλιετία π.Χ. επεκτάθηκαν στην Αττική, την Ιωνία και σε μερικά νησιά του Αιγαίου. Τα ίχνη τους χάνονται την περίοδο μετά τον τρωικό πόλεμο, μερικοί επιστήμονες όμως υποστηρίζουν ότι μετοίκησαν εκείνη την εποχή στη Θεσπρωτία χωρίς να μπορεί να αποδειχτεί αδιαμφισβήτητα. Αναφέρονται από τον Όμηρο στην Ιλιάδα, από τον Παυσανία, τον Στράβωνα και άλλους. «Τους φοβερούς Άβαντες που κατέχουν την Εύβοια με τις πόλεις της, Χαλκίδα, Ερέτρια και Ιστιαία πλούσια σε αμπέλια, την Κέρινθο στη θάλασσα και την οχυρωμένη Κώμη του Δίου. Μαζί τους ήρθαν επίσης οι άνδρες από την Κάρυστο και τη Στύα. Ο Ελεφήνορας από τη γενιά του Άρη ήταν ο αρχηγός τους. Ήταν ο γιος του Χαλκώδωνα, που βασίλευε πάνω σε όλους τους Άβαντες. Μαζί του ήρθαν ναυτικό και πεζικό με μακριά μαλλιά, γενναίοι πολεμιστές που θα κάρφωναν ευχαρίστως οποιουσδήποτε εχθρούς με τα μακριά και αστραφτερά τους δόρατα. Από αυτούς ήρθαν 50 πλοία. Ο Παυσανίας αναφέρει στο Ελλάδος περιήγησις ότι οι Άβαντες συμμετείχαν στην αποίκηση του Θρονίου στην Θεσπρωτία. Η συγκεκριμένη τοποθεσία έμεινε γι' αυτό γνωστή ως «Αβαντίς» και οι κάτοικοι ως Αμαντιείς. Τελικά καταλήφθηκε όμως από την Απολλωνία, με τη βοήθεια της Κορίνθου. Μια άλλη αποικία στάλθηκε στη Χίο, αλλά κι αυτή κατανικήθηκε και οι άποικοί της υποχρεώθηκαν να την εγκαταλείψουν. Άλλοι Άβαντες επιχείρησαν να ιδρύσουν αποικία στην Χίο αλλά αποκρούστηκαν επιτυχώς και οι επιζώντες αναγκάστηκαν να δραπετεύσουν. Thesaurus Relictorum Linguarum Thraco-Dacicarum, λήμμα Άβας Ομήρου Ιλιάδα Στράβων βιβλίο 10, κεφ 1 και 3
Οι τρεις μορφές κυριαρχίας

Ο Μαξ Βέμπερ ξεχώρισε τρεις κατηγορίες πολιτικής κυριαρχίας και εξουσίας: Χαρισματική κυριαρχία (Οικογενειακή Θρησκευτική), Παραδοσιακή κυριαρχία (πατριάρχες,πατριμοναλισμός,Φεουδαρχία) κυριαρχία του νόμου (σύγχρονη νομοθεσία και κράτος, γραφειοκρατεία).Αυτοί οι τρεις τύποι κυριαρχίας ανήκουν σε μια εξελικτική ιεραρχία. Ένα κράτος εξελίσσεται από την χαρισματική κυριαρχία, στην παραδοσιακή κυριαρχία, και τελικά μετατρέπεται σε κράτος νόμιμης εξουσίας το οποίο είναι χαρακτηριστικό της σύγχρονης δημοκρατίας.

 Η χαρισματική κυριαρχία ανάγεται στην προσωπική γοητεία και και στη δύναμη της προσωπικότητας ενός ατόμου. Ο Βέμπερ σε ένα σεμινάριο την περιέγραψε ως «εξουσία αυτού που διαθέτει το χάρισμα». Την ξεχώρισε από τις άλλες μορφές κυριαρχίας υποστηρίζοντας ότι «οι άνθρωποι δεν τον υπακούουν λόγω της παράδοσης ή του αναστήματος, αλλά επειδή πιστεύουν σε αυτόν». Αυτή η μορφή κυριαρχίας συναντάται σε δικτατορίες όπου κάποιος ασκεί τον έλεγχο μέσω της προσωπικής του δημοτικότητας. Πολλά κράτη που βασίστηκαν σε αυτή τη μορφή κυριαρχίας δεν επιβίωσαν μετά το θάνατο ή την πτώση του «χαρισματικού» αρχηγού τους. Στην παραδοσιακή κυριαρχία, η νομιμότητα της εξουσίας προέρχεται από την παράδοση. Ο Βέμπερ την περιέγραψε ως «κυριαρχία του παντοτινού παρελθόντος» και την προσδιόρισε ως πηγή εξουσίας των μοναρχιών. Στην κυριαρχία του νόμου ένας άνθρωπος ή ένας θεσμός ασκεί την εξουσία μέσω της νομιμότητας. Ο Βέμπερ προσδιόρισε τους «νόμους» ως το επίκεντρο αυτής της μορφής εξουσίας. Οι σύγχρονες δημοκρατίες είναι παραδείγματα της κυριαρχίας του νόμου. Οι άνθρωποι υπακούουν σε αυτή τη μορφή κυριαρχίας επειδή δημιουργείται η αίσθηση ότι είναι για το καλό τους και για το καλό της κοινωνίας. Ο Βέμπερ υποστήριξε ότι η κυριαρχία του νόμου είναι η πιο προοδευτική και πως αναπόφευκτα οι άλλες δυο μορφές κυριαρχίας εξελίσσονται σταδιακά σε αυτή τη μορφή. Στη θρησκεία μπορούμε να βρούμε ένα παράδειγμα των τριών μορφών: κληρικοί (παράδοση), Χριστός (χάρισμα), Ρωμαιοκαθολική εκκλησία (νόμος). Ο Βέμπερ πίστευε ότι κάθε ιστορική σχέση μεταξύ αρχόντων και υπηκόων μπορεί να αναλυθεί μέσω της τριμερούς κατανομής των μορφών κυριαρχίας.
Pagani Huayra

Το Pagani Huayra είναι ένα σπορ υπεραυτοκίνητο (σούπερκαρ) που κατασκευάζεται από την ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία Pagani από το 2012 μέχρι σήμερα. Σχεδιαστής του μοντέλου είναι ο Οράσιο Παγκάνι, ιδρυτής της ομώνυμης εταιρείας, όπως είχε συμβεί και με τον προκάτοχο Pagani Zonda.

 Το Pagani Huayra παρουσιάστηκε για πρώτη φορά επίσημα online, με πλήθος φωτογραφιών, σε μια συνέντευξη τύπου που έλαβε χώρα στις 25 Ιανουαρίου 2011. Η παγκόσμια πρεμιέρα του, έγινε στην έδρα της Pirelli στο Μιλάνο τον Φεβρουάριο του 2011. Το Huayra βραβεύτηκε ως «το Υπεραυτοκίνητο της Χρονιάς 2012» από το περιοδικό Top Gear. Στις 11 Φεβρουαρίου 2015 ανακοινώθηκε ότι όλα τα αντίτυπα του Pagani Huayra είχαν πωληθεί. Η συνολική παραγωγή του αρχικού Huayra, πριν εισαχθεί η εκδοχή Roadster (καμπριολέ) το 2017, περιορίστηκε σε μόλις 100 αντίτυπα, στα πλαίσια μια σχετικής συμφωνίας μεταξύ της Pagani και της Mercedes-AMG, που ήταν η προμηθεύτρια του κινητήρα M158 βενζίνης V12. Η επιτάχυνση 0-100 χιλιόμετρα την ώρα του Huayra έρχεται σε 3,3 δευτερόλεπτα και η τελική ταχύτητα είναι 360 χιλιόμετρα την ώρα. Ειδικότερα στη μεταγενέστερη έκδοση Huayra BC που εισήχθη το 2017, η επιτάχυνση 0-100 χιλιόμετρα την ώρα είναι στα 2,9 δευτερόλεπτα και η τελική ταχύτητα στα 383 χιλιόμετρα την ώρα. Με τα ελαστικά της Pirelli, το Pagani Huayra είναι ικανό να αντέξει πλευρική επιτάχυνση 1,66 g. Pagani Η επίσημη ιστοσελίδα Pagani Huayra Pagani Huayra Exterior and Interior in 3D 4K UHD
Μάριος Βάρβογλης

Ο Μάριος Βάρβογλης (Βρυξέλλες, 26 Απριλίου 1883] - Αθήνα, 30 Ιουλίου 1967) ήταν Έλληνας συνθέτης. Θεωρείται μαζί με τους Αιμίλιο Ριάδη, Διονύσιο Λαυράγκα, Γεώργιο Λαμπελέτ, και Μανώλη Καλομοίρη, ένας από τους δημιουργούς της σύγχρονης νεοελληνικής μουσικής σκηνής.

 Γεννήθηκε στις Βρυξέλλες του Βελγίου και ήταν γιος του Νικολάου Βάρβογλη, αξιωματικού του στρατού. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από παλαιά οικογένεια της Τρίπολης και ήταν ανηψιός του πολιτικού Φίλιππου Βάρβογλη, εγγονός του πολιτικού Παναγιώτη Βάρβογλη και δισέγγονος του αγωνιστή του 1821 Γεωργίου Βάρβογλη. Μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε μουσική στο Ωδείο του Παρισιού και την Σκόλα Καντόρουμ (Schola Cantorum de Paris) της ίδιας πόλης με τους Λερού (Leroux), Ζορζ Κοσάντ (Georges Caussade), Βενσάν ντ'Ιντί (Vincent d'Indy) και άλλους. Παρέμεινε στο Μονπαρνάς (Montparnasse) του Παρισιού μέχρι το 1922 και διατήρησε στενές σχέσεις με κύκλους καλλιτεχνών που συμπεριλάμβαναν τους Αλφρέντο Καζέλα (Alfredo Casella), Μωρίς Ραβέλ (Maurice Ravel), Εντγκάρ Βαρέζ και τον Αμεντέο Μοντιλιάνι (Amedeo Modigliani) ο τελευταίος πίνακας του οποίου ήταν το πορτρέτο του Βάρβογλη. Μετά το 1920, δίδαξε στο Ωδείο Αθηνών και ενεργοποιήθηκε στο χώρο της μουσικής κριτικής και σύνθεσης. Το 1924 διορίσθηκε καθηγητής μουσικής στη δημόσια, μέση εκπαίδευση, και το 1951 τίμηθηκε διά βασιλικού διατάγματος για τη μακράν και ευδόκιμον υπηρεσία του σε αυτήν. Καταδιώχθηκε κατά την διάρκεια του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου στην Ελλάδα για τις πολιτικές πεποιθήσεις του, και μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο φυλακίστηκε σε βρετανικό στρατόπεδο συγκέντρωσης. Απεβίωσε στην Αθήνα το 1967 και ενταφιάστηκε στο κοιμητήριο Δήμου Ζωγράφου. Ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει δύο παιδιά. Η μουσική του Βάρβογλη ανήκει στην ελληνική εθνική μουσική σχολή, αλλά ήταν επίσης επηρεασμένος από τη γαλλική τεχνοτροπία. Ενδεικτικά, κάποια από τα έργα του είναι τα παρακάτω: Λυρική σκηνή Αγία Βαρβάρα (1912) Το απόγευμα της αγάπης (1944)Μουσική επένδυση Αγαμέμνων (Αισχύλος; 1932) Πέρσαι (Αισχύλος; 1934) Όρνιθες (Αριστοφάνης; 1942) Μήδεια (Ευριπίδης; 1942) Ο όρκος των νεκρών (Ζαχαρίας Παπαντωνίου, 1938) Να ζει το Μεσολόγγι, για αγγλικό κόρνο και έγχορδα (1933)[1]Ορχηστρικά Το πανυγήρι/the feast (1906–9) Ποιμενική σουίτα (1912) Καπρίτσιο (1914) Κανόνας, χορικό και φούγκα στον Μπαχ (1930) Πρελούδιο, χορικό και φούγκα στον Μπαχ (1937) Στοχασμός για βιολί (1938) Δάφνες και κυπαρίσσια (1950) Πίσω από το συρματόπλεγμα (1945)Αίθουσας Doll's Serenade (1905) Ποιμενική σουίτα (1912) Hommage a César Franck (βιολί και πιάνο, 1922) Τρίο για βιολί (1938) Τρίο για πιάνο (1943) Πρελούδιο και φούγκα σε βυζαντινό θέμα (1953)Πιάνο Η ώρα των παιδιών, 14 κομμάτια (1930) Ελληνική ραψωδία (1922) Σονατίνα (1927) Marios Varvoglis / Sonatine pour piano, 1927 - YouTube Mario Varvoglis / Reflection, 1938 - YouTube Μάριος Βάρβογλης: ένας από τους πρωτοπόρους θεμελιωτές της εθνικής μας μουσικής σχολής - Παπαδημητρίου, Βασίλης M. Varvoglis: Long live Messolonghi -cor anglais and string orchestra -Athens Philharmonia Orchestra, Christos Tsogias-Razakov solo cor anglais http://varvoglis.blogspot.com/
Asociación de Clubs de Baloncesto

Η Asociación de Clubs de Baloncesto (ACB), είναι ένα εθνική αθλητική ένωση υπεύθυνη για τη διαχείριση του κύριου επαγγελματικού πρωταθλήματος καλαθοσφαίρισης (Liga Endesa) στην Ισπανία. Η οργάνωση ιδρύθηκε το 1982 και αποτελεί ιδρυτικό μέλος της ULEB.

 Η Γενική Συνέλευση είναι το κύριο όργανο της ACB. Αποτελείται από τα 18 σωματεία καλαθοσφαίρισης και αθλητικές ανώνυμες εταιρείες (Sociedad Anónima Deportiva, S.A.D.) που συνθέτουν τη Liga Endesa. Κάθε σωματείο ή S.A.D. (αναλόγως τη νομική του υπόσταση) εκπροσωπείται από τον αντίστοιχο πρόεδρό του. Ο πρόεδρος της ACB, μαζί με τα άλλα μέλη της εκτελεστικής επιτροπής, είναι υπεύθυνος για τη λειτουργία της οργάνωσης. Επίσημος ιστότοπος
Θανάσης Κουρκουβέλας

Ο Θανάσης Κουρκουβέλας (γεννημένος το 1940) είναι Έλληνας παλαίμαχος διεθνής τερματοφύλακας που αγωνίστηκε κυρίως στον Πανιώνιο αλλά και στον Ολυμπιακό. Διακρινόταν για τις εκτινάξεις και την ευλυγισία του.

 Ο Θανάσης Κουρκουβέλας έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα στον Πανιώνιο. Στην ομάδα της Νέας Σμύρνης υπέγραψε και το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο. Στον Πανιώνιο παρέμεινε από το 1957, μέχρι και το 1969 έχοντας πραγματοποιήσει με τους κυανέρυθρους περισσότερες από 250 συμμετοχές. Μοναδική εξαίρεση της 12ετής συνεχούς παρουσίας του στην ομάδα της Νέας Σμύρνης αποτέλεσε ο 2ετής δανεισμός του στη Νίκη Βόλου. Ήταν μέλος της ομάδας του Πανιωνίου που έφτασε ως τον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος το 1967, αφού απέκλεισε τον ΟΦΗ με 2-2 και εύνοια στην κλήρωση και τον Πανελευσινιακό με 3-0, για να ηττηθεί στον τελικό από τον ΠΑΟ. Την αγωνιστική περίοδο 1970-71, ο Θανάσης Κουρκουβέλας αγωνίστηκε στον Ολυμπιακό, με τον οποίο κατάφερε να κατακτήσει ένα Κύπελλο Ελλάδος (1971). Η ομάδα του Πειραιά αποτέλεσε και τον τελευταίο σταθμό της επαγγελματικής του καριέρας. Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας, ο Θανάσης Κουρκουβέλας εργάστηκε ως προπονητής τερματοφυλάκων των τμημάτων υποδομής του Πανιωνίου και σε άλλες ομάδες της Αθήνας (Άγιος Δημήτριος, ΠΟΨ, Α.Π.Ο. Νέας Σμύρνης κ.ά.). Ο Θανάσης Κουρκουβέλας υπήρξε μία φορά διεθνής με την εθνική ομάδα. Ήταν στις 15/02/1967 στον εντός έδρας φιλικό αγώνα με τη Λιβύη (νικηφόρος με 4-0), όταν και πέρασε ως αλλαγή στο β΄ ημίχρονο στη θέση του Τάκη Οικονομόπουλου. 1 Κύπελλο Ελλάδας: 1971 "Όλα για το ποδόσφαιρο '91. Τρίτομο ΑΛΜΑΝΑΚ", περ. ΕΙΚΟΝΕΣ, 1991. Αθλητικό άρθρο εφημερίδας "ΤΟ ΒΗΜΑ"
Κατάλογος αστέρων του Μικρού Κυνός

Ο παρών κατάλογος αστέρων του Μικρού Κυνός παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό του Μικρού Κυνός κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 Wagman, M., Lost Stars: Lost, Missing, and Troublesome Stars from the Catalogues of Johannes Bayer, Nichoilas-Louis de Lacaille, John Flamsteed, and Sundry Others, The McDonald & Woodward Publishing Company, Blaksburg, 2003, p. 460, Flamsteed, J., (ed.) "Stellarum Inerrantium Catalogus Britannicus", Historia Coelestis Britannca, vol.3, H. Meere, London, 1725, p. 32, ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N. D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N. G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Gould, B. A. «Uranometria Argentina». Reprinted and updated by Pilcher, F. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουλίου 2010. Samus, N. N.· Durlevich, O. V.· και άλλοι. (2004). «Combined General Catalogue of Variable Stars (GCVS4,2)». Ανακτήθηκε στις 8 Απριλίου 2012. Samus, N. N.· Durlevich, O. V.· και άλλοι. (2012). «General Catalog of Variable Stars (GCVS database, version 2012Feb)». Ανακτήθηκε στις 8 Απριλίου 2012. «AAVSO Website». American Association of Variable Star Observers. Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2014.
Κάλαν Έλιοτ

Ο Κάλαν Έλιοτ (αγγλικά: Callan Elliot, γενν. στις 7 Ιουλίου 1999) είναι Νεοζηλανδός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως δεξιός πλάγιος αμυντικός για την Wellington phoenix FC.

 Ο Έλιοτ γεννημένος στη Σκωτία και μετανάστευσε στη Νέα Ζηλανδία ως μικρό παιδί, όπου ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του με την Τάσμαν Γιουνάιτεντ, υπό την καθοδήγηση του συμπαίκτη του Πολ Άιφιλ, κάνοντας το ντεμπούτο του ως αλλαγή εναντίον των πρωτοπόρων του Πρωταθλήματος Νέας Ζηλανδίας, Όκλαντ Σίτι, στις 15 Ιανουαρίου 2017. Ο Έλιοτ ήταν βασικός παίκτης τη σεζόν 2017–18, όπου οι εμφανίσεις του τράβηξαν την προσοχή της ομάδας της A-League, Ουέλινγκτον Φίνιξ. Ο Έλιοτ υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο με την Ουέλινγκτον Φίνιξ στις αρχές της επόμενης σεζόν και έκανε το ντεμπούτο του ως αλλαγή σε μια νίκη με 8-2 επί της Σέντραλ Κόουστ Μάρινερς στις 10 Μαρτίου 2019. Τον Σεπτέμβριο του 2020, ο Έλιοτ υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την Ξάνθη, με προπονητή τον Αυστραλό Τόνι Πόποβιτς. Ο Έλιοτ έχει αγωνιστεί με τις εθνικές Ζηλανδίας U20 και U23. (Αγγλικά) Προφίλ Κάλαν Έλιοτ στο Soccerway Προφίλ στο Transfermarkt.com
Μιράντα Ρίτσαρντσον

Η Μιράντα Ρίτσαρντσον (1958) είναι Αγγλίδα ηθοποιός. Είναι απόφοιτη της Δραματικής Σχολής Old Vic του Μπρίστολ. Έχει κερδίσει δύο Χρυσές Σφαίρες και ένα BAFTA, ενώ ήταν υποψήφια και για δύο Όσκαρ.

 1982 The New Adventures of Lucky Jim 1986-1989 Μαύρη Οχιά 1990 Die Kinder 1997 A Dance to the Music of Time 2006 Merlin's Apprentice 2010 Rubicon 2012 Το τέλος της παρέλασης 2012 Ένας κόσμος χωρίς τέλος
Χερουβείμ (συγκρότημα)

Οι Χερουβείμ είναι ένα ανεξάρτητο ελληνικό μουσικό εναλλακτικό σύνολο. Σχηματίστηκαν το Σεπτέμβριο του 1994 απο τους Νίκο Τσαγκανέλια, Βαγγέλη Βαγενά, Παναγιώτη Σταματελόπουλο και Γιώργο Πιπερίδη. Κύρια χαρακτηριστικά τους είναι ο λυρισμός, η ποίηση και ο αυστηρά προσωπικός ήχος. Ακροβατούν ανάμεσα στο EBM & Alternative Rock. Έχουν κυκλοφορήσει τρια ολοκληρωμένα άλμπουμ και έχουν συμμετάσχει σε διάφορες συλλογές.

 2005 - σήμερα Ευάγγελος Βαγενας - φωνή Ηλίας Ράπτης - κιθάρες Νίκος Τσαγκανέλιας - keyboards -Νίκος Τσαγκανέλιας (πλήκτρα) -Βαγγέλης Βαγενάς (φωνή) -Παναγιώτης Σταματελόπουλος (κιθάρα) -Γιώργος Πιπερίδης (κιθάρα) -Νίκος Τσαγκανέλιας (πλήκτρα) -Βαγγέλης Βαγενάς (φωνή) -Παναγιώτης Σταματελόπουλος (κιθάρα) -Δημήτρης Πιπερίδης (κιθάρα) -Βαγγέλης Χατζηανδρέου (μπάσο) -Ανδρέας Κιρκόπουλος (τύμπανα) -(guest)Αλέξης Κούρτης (τύμπανα) -(guest)Βασίλης Μελισσόπουλος (τύμπανα) -Νίκος Τσαγκανέλιας (πλήκτρα) -Βαγγέλης Βαγενάς (φωνή) -Παναγιώτης Σταματελόπουλος (κιθάρα) -Βασίλης Σπυρόπουλος (μπάσο) -Αντώνης Παναγάκος (τύμπανα) -Νίκος Τσαγκανέλιας (πλήκτρα) -Βαγγέλης Βαγενάς (φωνή) -Παναγιώτης Σταματελόπουλος (κιθάρα) -Βασίλης Σπυρόπουλος (μπάσο) -Λάμπρος Κριτσιμάς (τύμπανα) Θεών σημάδια (Next Records, 1998) Η πιο όμορφη στιγμή στους αιώνες (Wipe Out Records Αρχειοθετήθηκε 2009-03-17 στο Wayback Machine., 2001) Κυτταρική εξίσωση (Wipe Out Records Αρχειοθετήθηκε 2009-03-17 στο Wayback Machine., 2005) project 22 - wipeout rec - E952 2010 Συλλογή με ελληνικά συγκροτήματα Νο1 (Live Records, 1996) ROCK NEWS (Wipe Out Records Αρχειοθετήθηκε 2009-03-17 στο Wayback Machine., 2002 - CD) www.herouvim.com Αρχειοθετήθηκε 2010-08-03 στο Wayback Machine. Επίσημη ιστοσελίδα των Χερουβείμ www.myspace.com/herouvim
Ονούφριος

Ο Ονούφριος ήταν ιερέας και ιατρός στην Αρχαία Αίγυπτο την εποχή της 30ής Δυναστείας. Η σαρκοφάγος του ανακαλύφθηκε στη Σακκάρα και μεταφέρθηκε στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης στη Νέα Υόρκη όπου και φιλοξενείται σήμερα.

 Πατέρας του ήταν ο Παινμού. Έφερε τους τίτλους «Προφήτης του Γερακιού Νεκτανέβου Β'» και «Διευθυντής της Λατρείας της Σερκετ», ενώ ήταν και «Ιερέας της Ίσιδος». Ο Ονούφριος έγραψε την αυτοβιογραφία του, στην οποία αναφέρει ότι με τον Φαραώ Ταχώ το 359 π.Χ. πολέμησε τους Πέρσες στη Φοινίκη. Αρχικά κατηγορήθηκε για προδοσία, αλλά αργότερα αποκαταστάθηκε η φήμη του. Η επιγραφή που περιέχει την αυτοβιογραφία του σώζεται αποσπασματικά και η ερμηνεία της αποτελεί ακόμα θέμα μελέτης. F. Känel: Les mésaventures du conjurateur de Serket Onnophris et de son tombeau. In: Bulletin de la Société Française d'Egyptologie Paris (BSFE) 87. Paris 1980, S. 31–45. Hermann de Meulenaere: Les monuments du culte des rois Nectanébo. In: Chronique d'Égypte (Bulletin périodique de la Fondation égyptologique reine Élisabeth) 35. Musées royaux d’art et d’histoire, Bruxelles 1960, S. 92–107. John Ray: The Reflections of Osiris: Lives from ancient Egypt (The Magician Pharaoh Nectanebo II, reigned 359/358–343/342 BC). University Press, Oxford 2002, ISBN 0-19-515871-7, S. 113–129. Toby Wilkinson: Who is who im alten Ägypten: Herrscher, Höflinge, Handwerker (deutsche Fassung von Helmut Schareika). von Zabern, Mainz 2008, ISBN 978-3-8053-3917-9, S. 308–310. Tyche: Beiträge zur Alten Geschichte, Papyrologie und Epigraphik, Nr. 12. Universität Wien, Institut für Alte Geschichte, Wien 1997, S. 139. Φωτογραφικό υλικό της σαρκοφάγου του
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Σερρών

Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Σερρών (Ε.Π.Σ.Σ.) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στο νομό Σερρών. Εδρεύει στις Σέρρες και είναι μέλος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (Ε.Π.Ο.). Είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του τοπικού πρωταθλήματος και του κυπέλλου, όπως και των πρωταθλημάτων εφήβων και παίδων. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των μικτών ομάδων νέων και παίδων, οι οποίες εκπροσωπούν το νομό σε εθνικό επίπεδο.

 Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Σερρών συστάθηκε το 1955.Διατελέσαντες Πρόεδροι: 1955 Οικονόμου Στέφανος (ΑΠΟΛΛΩΝ Σερρών), Σιββάς Ιωάννης (ΗΡΑΚΛΗΣ Σερρών), Χατζημιχαήλ Νικόλαος (ΟΡΦΕΑΣ Σερρών)Χρίστογλου Ιωάννης (ΕΘΝΙΚΟΣ Σιδ/στρου), Πασχαλιάς Απόστολος (Μ.ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Ηράκλειας), Τσιάγκας Θεοδόσιος (Μ.ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Χρυσού), Βιτσικάνος Ιωάννης (ΒΙΣΑΛΤΗΣ Νιγρίτας) 1956 – 1960 Θεοδοσίου Γρηγόριος 1960 – 1971 Χατζηαθανασιάδης Ευάγγελος 1971 – 1974 Ελευθεριάδης Δημήτριος 1974 – 1976 Αμπατζής Γεώργιος 1976 – 1983 Χρηστίδης Γεώργιος 1983 – 1992 Χατζηαθανασιάδης Αθανάσιος 1992 – 2017 Χριστοφορίδης Χριστόφορος 2017 – 2021 Χατζηπαντελής Αθανάσιος 2021 – σήμερα Νίκος Κατσαβάκης Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Σερρών είναι η εξής: Α' Κατηγορία Β' Κατηγορία Πηγές: Ελληνικό Ερασιτεχικό Ποδόσφαιρο , Αρχείο εφημερίδων «Θεσσαλονίκη» και «Μακεδονία» στην Ψηφιακή Βιβλιοθήκη της Βουλής Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Σερρών. Πηγή: ΕΠΣ Σερρών Αρχειοθετήθηκε 2016-04-08 στο Wayback Machine., Ελληνικό Ερασιτεχικό Ποδόσφαιρο, SerresSport Αρχειοθετήθηκε 2020-09-20 στο Wayback Machine. Η ΕΠΣ Σερρών έχει εκπροσωπηθεί τρεις φορές σε τελικό Πανελληνίου πρωταθλήματος μικτών κι έχει κατακτήσει δύο κύπελλα. Οι τελικοι έχουν ως εξής. 1992: ΕΠΣ Σερρών - ΕΠΣ Μεσσηνίας 1-0. Την ΕΠΣ Σερρών αποτελούσαν οι εξης ποδοσφαιριστές: Χρ.Ηλιόπουλος, Βαγενάς, Αλ.Καπρινιώτης, Στ.Γαλάνης (αρχηγός), Αθ.Ταπάτσης, Δ.Γκόγκας, Πετρ.Κουρτίδης, Ηλ.Καπλανίδης, K.Χατζημαργαρίτης, I.Χατζής, Αθ.Καλαποτλής (τερματοφύλακας),Σωτ.Κωνσταντινίδης, N.Μεσέρδης, K.Βαλλιάνης, Δ.Παπαϊωάννου. Προπονητής ήταν ο Μιχάλης Παυλίδης. 1994: ΕΠΣ Σερρών - ΕΠΣ Αθήνας 1-1, πέναλτι 2-0 (Χρήστος Ηλιόπουλος - Γιώργος Καραγκούνης πέν.)Την ΕΠΣ Σερρών αποτελούσαν οι εξης ποδοσφαιριστές: K.Χατζημαργαρίτης, Ν.Δήμου, Αλ.Καπρινιώτης, N.Μεσέρδης, K.Βαλλιάνης, Στ.Γαλάνης, Δ.Γκόγκας, Πετρ.Κουρτίδης, Ηλ.Καπλανίδης, I.Χατζής, Αθ.Καλαποτλής (τερματοφύλακας), Σωτ.Κωνσταντινίδης (αρχηγός), Χρ.Ηλιόπουλος, Θεοχ.Παυλίδης (τερματοφύλακας), Δ.Παπαϊωάννου. Προπονητής ήταν ο Παύλος Χατζησαββίδης.2008: ΕΠΣ Σερρών - ΕΠΣ Ηρακλείου 1-2 (Ηλίας Γκάλιος - Δωματάς, Μανώλης Τζανακάκης 93').Προπονητής ήταν ο Μανώλης Παπαδόπουλος. Επίσημος ιστότοπος
Πιέτρο Ακκόλτι

Ο Πιέτρο Ακκόλτι (ιταλικά: Pietro Accolti‎, 15 Μαρτίου 1455 – 11 Δεκεμβρίου 1532), γνωστός ως «καρδινάλιος της Ανκόνας», ήταν Ιταλός ρωμαιοκαθολικός καρδινάλιος και δικαστής της Ρωμαϊκής Ρότας.

 Γεννήθηκε στη Φλωρεντία στις 15 Μαρτίου 1455, γιος του διάσημου νομικού Μπενεντέττο Ακκόλτι του Πρεσβύτερου και της συζύγου του Λάουρα Φεντερίγκι. Σπούδασε νομικά στην Πίζα. Το 1481, λόγω της επιρροής του θείου του, Φραντσέσκο Ακκόλτι, καθηγητή δικαίου, ο Πιέτρο διορίστηκε υφηγητής εκκλησιαστικού δικαίου. Μετακόμισε στη Ρώμη κάποια στιγμή μετά το 1485 και διορίστηκε ακροατής της Ρωμαϊκής Ρότας, δηλαδή δικαστής που εξετάζει υποθέσεις.Το 1500 έγινε κοσμήτορας της Ρότας. Έγινε επίσκοπος της Ανκόνας το 1505, αλλά συνέχισε να συμμετέχει στη Ρότα. Σε μια σύνοδο στις 10 Μαρτίου 1511, ο Πάπας Ιούλιος Β΄ τον ονόμασε καρδινάλιο-ιερέα με τον τίτλο του Αγίου Ευσεβίου. Την ίδια χρονιά, του δόθηκε η διοίκηση των επισκοπών του Κάδιθ και του Μαϊζέε. Σε αυτές προστέθηκαν οι επισκοπές του Αράς το 1518 και της Ανκόνας το 1523. Είχε επίσης, ως καρδινάλιος-επίσκοπος, από τις 18 Δεκεμβρίου 1523, τις προαστιακές επισκοπές του Αλμπάνο (μέχρι τις 20 Μαΐου 1524), της Παλεστρίνα (20 Μαΐου - 15 Ιουνίου 1524), και, τέλος, της Σαμπίνα (από 15 Ιουνίου).Υπήρξε συντομογράφος υπό τον Πάπα Λέοντα Ι΄ και με αυτή την ιδιότητα συνέταξε το 1520 τη βούλα κατά του Μαρτίνου Λούθηρου.Κατά τη διάρκεια του παπικού κονκλάβιου του 1521-1522 που ακολούθησε το θάνατο του Λέοντα, ο καρδινάλιος Ακκόλτι ήταν ένας από τους υποψήφιους για τη θέση του Πάπα που αντιτάχθηκαν στον Αυτοκράτορα, λαμβάνοντας πέντε ψήφους στην πρώτη ψηφοφορία. Αυτό προκάλεσε τη σάτιρα εκ μέρους του Πιέτρο Αρετίνο, του οποίου ο προστάτης, καρδινάλιος Ιούλιος των Μεδίκων, ήταν επίσης υποψήφιος. Ο Αρετίνο διακωμώδησε τα όχι πάντα άψογα ήθη του καρδινάλιου Ακκόλτι και το γεγονός ότι φημολογείται ότι είχε τρία εξώγαμα τέκνα. Ο Ματσουκέλι λέει ότι ο Ακκόλτι είχε μια κόρη, την Κατερίνα, η οποία πήρε το πέπλο- έναν γιο, τον Αδριανό, ζωντανό το 1521, και έναν γιο, τον Μπενεντέττο, ο οποίος υποτίθεται ότι απαγχονίστηκε στη Ρώμη το 1564, επειδή συμμετείχε σε συνωμοσία εναντίον του Πάπα Πίου Ε΄ Ωστόσο, ο τελευταίος ήταν μάλλον ο γιος του ανιψιού του Μπενεντέττο.Το 1524 έγινε αρχιεπίσκοπος της Ραβέννας (1524) από τον Πάπα Κλήμη Ζ΄. Ο Ακκόλτι συμμετείχε ενεργά στα κυριότερα πολιτικά και εκκλησιαστικά γεγονότα της εποχής του. Ο Γάλλος καγκελάριος Αντουάν Ντυπρά, θεωρούσε τον Ακκόλτι το πιο καλλιεργημένο και μορφωμένο μέλος του κολεγίου των καρδιναλίων. Ο Ακκόλτι πέθανε στις 11 Δεκεμβρίου 1532 στη Ρώμη και ετάφη στην εκκλησία της Σάντα Μαρία ντελ Πόπολο, χωρίς επιγραφή. WW (1842), "Accolti, Pietro", στο: The Biographical Dictionary of the Society for the Diffusion of Useful Knowledge. I. London: Longman, Brown, Green, and Longmans. 1842. σελίδες 225–226. Το παρόν λήμμα ενσωματώνει κείμενο από έκδοση που είναι πλέον κοινό κτήμα: Chisholm, Hugh, επιμ.. (1911) «Accolti, Pietro» Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα 1 (11η έκδοση) Cambridge University Press, σελ. 121
Μιλάντ Μοχαμαντί

Ο Μιλάντ Μοχαμμαντί Κεσμαρζί (περσικά: میلاد محمدی کشمرزی) (29 Σεπτεμβρίου 1993) είναι Ιρανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αριστερός πλάγιος αμυντικός ή αριστερός πλάγιος μέσος για την ΑΕΚ.

 Ο Μοχαμμαντί εντάχθηκε στη Ραχ Αχάν Τεχεράνης το καλοκαίρι του 2014 με πενταετές συμβόλαιο και έκανε το ντεμπούτο του για την ομάδα στην πρώτη φάση του Πρωταθλήματος Ιράν τη σεζόν 2014–15 εναντίον της Εστεγλάλ Τεχεράνης.Τον Ιούλιο του 2015, ο Μοχαμμαντί δοκιμάστηκε από την αυστριακή Στουρμ Γκρατς. Σύμφωνα με πληροφορίες είχε δύο προσφορές από ευρωπαϊκές ομάδες, αλλά ο προπονητής της Ραχ Αχάν αρνήθηκε να τον αφήσει να φύγει από την ομάδα. Στις 6 Φεβρουαρίου 2016, ο Μοχαμμαντί υπέγραψε συμβόλαιο με τη ρωσική Αχμάτ Γκρόζνι έως το 2019. Έκανε το ντεμπούτο του για την Γκρόζνι ως αλλαγή στις 2 Απριλίου 2016 στη νίκη με 3-2 επί της Ανζί Μαχατσκαλά. Ο Μοχαμμαντί σημείωσε το πρώτο του γκολ για τη Γκρόζνι και για το επαγγελματικό πρωτάθλημα στις 29 Απριλίου 2017, σε μια νίκη με 5-2 επί της Ουράλ. Μετά τη σεζόν 2016-17, ανακηρύχθηκε ως ένα από τα 50 κορυφαία Ασιατικά ταλέντα Κ23 ετών που πρέπει να προσεχθούν.Στις 27 Μαΐου 2019, η Γκρόζνι επιβεβαίωσε ότι ο Μοχαμμαντί έφυγε από το σύλλογο ως ελεύθερος παίκτης μετά τη λήξη του συμβολαίου του. Τον Ιούλιο του 2019, ο Μοχαμμαντί υπέγραψε με τη βελγική ΚΑΑ Γάνδη. Στις 17 Σεπτεμβρίου 2021, ο Μοχαμμαντί υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την ΑΕΚ. Ο Μοχαμμαντί σημείωσε ένα γκολ κατά τη διάρκεια του Ασιατικού Πρωταθλήματος Κ23 του 2016.Ο προπονητής Κάρλος Κεϊρός κάλεσε τον Μοχαμμαντί στην αποστολή της Εθνικής Ιράν τον Ιούνιο του 2015, όπου έκανε το ντεμπούτο του εναντίον του Ουζμπεκιστάν σε φιλικό στις 11 Ιουνίου 2015 και ήταν αναπληρωματικός στις 16 Ιουνίου 2015 σε προκριματικό αγώνα του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 εναντίον του Τουρκμενιστάν. Επελέγη στην τελική ομάδα του Ιράν για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018 στη Ρωσία και για το Μουντιάλ 2022. ΑΕΚ Πρωτάθλημα Ελλάδας: 2022-23 Κύπελλο Ελλάδας: 2022-23 Μιλάντ Μοχαμαντί στο PersianLeague.com Μιλάντ Μοχαμαντί στο IranLeague.ir (Αγγλικά) Προφίλ Μιλάντ Μοχαμαντί στο Soccerway Προφίλ στο Transfermarkt.com
Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2018-19

Η Γ΄ κατηγορία Κύπρου 2018-19 αποτέλεσε το 48ο πρωτάθλημα στη Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε ο Διγενής Ακρίτας Μόρφου για δεύτερη φορά στην ιστορία του.

 Στο πρωτάθλημα της Γ΄ κατηγορίας 2018-19 συμμετείχαν 16 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τέσσερις πρώτες ομάδες προβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 2019-20. Οι τέσσερις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Επίλεκτης Κατηγορίας ΣΤΟΚ 2019-20. Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Ομάδες που δεν συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που προήχθησαν στην Β΄ κατηγορία 2018-19 Ονήσιλος Σωτήρας 2014 ΜΕΑΠ Πέρα Χωρίου-Νήσου Ακρίτας ΧλώρακαςΟμάδες που διαβαθμίστηκαν στην Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ 2018-19 ΑΠΕΠ Πιτσιλιάς Φοίνικας Αγίας Μαρίνας Χρυσοχούς Λειβαδιακός/Σαλαμίνα ΛειβαδιώνΟμάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που διαβαθμίστηκαν από τη Β΄ κατηγορία 2017-18 Ποδοσφαιρικός Όμιλος Ξυλοτύμβου 2006 Εθνικός Άσσιας Χαλκάνορας ΙδαλίουΟμάδες που προήχθησαν από την Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ 2017-18 Κούρης Ερήμης Ομόνοια Ψευδά Αμαθούς Αγίου Τύχωνα Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τις έδρες που χρησιμοποίησαν. Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=3 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Ισοβαθμίες:αΕθνικός Άσσιας-Χαλκάνορας 1-2, Χαλκάνορας-Εθνικός Άσσιας 0-2βΑμαθούς-ΑΠΕΑ 2-1, ΑΠΕΑ-Αμαθούς 2-2 Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες (i. Βαθμοί από τα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, ii. Διαφορά τερμάτων σε μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iii. Καλύτερη εκτός έδρας επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια), 3ος Γενική διαφορά τερμάτων, 4ος Καλύτερη επίθεση. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος: «Προκήρυξη Πρωταθλήματος Γ΄ Κατηγορίας 2018/19» (PDF). ΚΟΠ. 7 Ιουνίου 2018. Αρχειοθετήθηκε (PDF) από το πρωτότυπο στις 4 Ιουλίου 2018. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουνίου 2019. Επίσημος ιστότοπος Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κύπελλο Γ΄ κατηγορίας και Επίλεκτης κατηγορίας ΣΤΟΚ 2018-19 Ποδόσφαιρο στην Κύπρο Σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου
Το Εξπρές των Ζωντανών Νεκρών

Tο Εξπρές των Ζωντανών Νεκρών (πρωτότυπος τίτλος: 부산행, Busanhaeng) είναι μία νοτιοκορεατική zombie, αποκαλυπτική, θρίλερ ταινία τρόμου του 2016, σε σκηνοθεσία Γέον Σανγκ-χο. Το σενάριο γράφτηκε από τον Παρκ Γιουκ-σουκ. Πρωταγωνιστούν οι Γκονγκ Γιου, Γιουνγκ Γιου-μι και Μα Ντοκ-σεοκ. Η πλοκή της ταινίας εκτυλίσσεται σε ένα τρένο για το Μπούσαν, του οποίου οι επιβάτες επηρεάζονται όταν οι κάτοικοι της χώρας μετατρέπονται σε ζόμπι. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 16 Μαΐου του 2016, στο Φεστιβάλ Καννών. Στις 7 Αυγούστου του ίδιου χρόνου, έγινε η πρώτη κορεατική ταινία που κόβει πάνω 10 εκατομμύρια εισιτήρια. Επίσης, και οι κριτικές που έλαβε ήταν ως επί το πλείστον θετικές. Έπειτα από το The Crucible (2011), ο Γκονγκ Γιου και ο Γέον Σανγκ-χο, συνεργάζονται ξανά. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε από τον ίδιο σκηνοθέτη, ένα prequel κινουμένων σχεδίων.

 Ο Seok-woo ένας χωρισμένος χρηματιστής, που είναι πλήρως αφοσιωμένος με τη δουλειά του, παραμελεί την κόρη του Soo-an, η οποία θέλει να πάει στη μάνα της, στο Μπούσαν. Στο τρένο βλέπουν οι επιβάτες τα ακραία και βίαια γεγονότα που λαμβάνουν χώρα στη χώρα. Από λάθος ο "ιός" μεταφέρεται και στο τρένο και αρχίζουν σιγά σιγά επιβάτες να μετατρέπονται σε ζόμπι. Στην αρχή ο Seok-woo ενδιαφερόταν μόνο για αυτόν και την κόρη του, σε αντίθεση με έναν συνεπιβάτη, ο οποίος είχε και τη γυναίκα του έγκυο. Όσο περνά η ώρα, πραγματικός εαυτός όλων μέσα στο τρένο εμφανίζεται, με τον Seok-woo πλέον να προσπαθεί να βοηθήσει ανθρώπους που βοήθησαν ή απλά ήταν καλοί με αυτόν και την κόρη του. Όταν φτάνουν στο Ταεγιον, δεν περίμεναν ότι κι εκεί θα ήταν γεμάτο ζόμπι. Τελικά μία ομάδα που σώζεται επιστρέφει πίσω στα τρένα. Ο άντρας που τον βοήθησε, για να σωθεί αυτή η ομάδα, πεθαίνει και ορκίζεται ότι θα προσέχει τη γυναίκα του και το παιδί του. Η ταινία τελειώνει όταν πια έχουν βρει τρόπο να φύγουν, με τον Seok-woo να θυσιάζεται για να σώσει την κόρη του και την εγκυμονούσα γυναίκα, οι οποίες αργότερα περιθάλπονται από τον στρατό. Γκονγκ Γιου... ως Seok-woo, χωρισμένος πατέρας, και πλήρως απορροφημένος από τη δουλειά του Γιουνγκ Γιου-μι... ως Seong-kyeong, επιβάτισσα του τρένου, και η έγκυος γυναίκα του Sang-hwa Κιμ Σου-αν... ως η Soo-an, η κόρη του Seok-woo. Μα Ντοκ-σεοκ... ως ο Sang-hwa, ένας σκληρός άνδρας και σύζυγος της Seong-kyeong Κιμ Έουι-σανγκ... ως ο Yon-suk, ένας επιχειρηματίας, που αδιαφορεί για του συνεπιβάτες του Τσόι Γου-σιλκ... ως Yong-guk, ένας νεαρός παίχτης του μπέιζμπολ. Αν Σο-χι... ως Jin-hee, φίλη και κρυφή αγάπη του Yong-guk Επίσημος ιστότοπος Το Εξπρές των Ζωντανών Νεκρών στην IMDb Το Εξπρές των Ζωντανών Νεκρών στο Rotten Tomatoes Το Εξπρές των Ζωντανών Νεκρών στο Metacritic
Ντέιβιντ Ντι Λέο

Ο Ντέιβιντ Ντι Λέο (γεννήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 1997) είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής του ΠΑΟΚ της Ελληνικής Α1 Κατηγορίας και του Basketball Champions League . Έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ για το Σέντραλ Μίσιγκαν .

 Ως παιδί, ο Ντι Λέο απολάμβανε να σουτάρει προς τη μπασκέτα από μεγάλη απόσταση, αλλά οι γονείς του τον ενθάρρυναν να αναπτύξει το πλήρες παιχνίδι του. Ο Ντι Λέο παρακολούθησε το πρόγρμμα σπουδών του λυκείου του Αϊόβα Σίτι Γουέστ . Βοήθησε την ομάδα να κερδίσει τρία πολιτειακά πρωταθλήματα και έγινε βασικός ως νεαρός, έχοντας κατά μέσο όρο 12,5 πόντους ανά παιχνίδι. Ως ανώτερος, ο Ντι Λέο είχε μέσο όρο 15,3 πόντους και 4,5 ριμπάουντ ανά παιχνίδι, ενώ σημείωσε 44,5 τοις εκατό από το εύρος των 3 πόντων, βοηθώντας την ομάδα να πετύχει επίδοση 25-1 και να τερματίσει στην τρίτη θέση στο πολιτειακό τουρνουά Class 4A. Ο Ντι Λέο αναδείχθηκε καλαθοσφαιριστής της χρονιάς για αγόρια του Iowa City Press-Citizen το 2015. Έπαιξε επίσης στην ομάδα τένις και κέρδισε τρεις πολιτειακούς τίτλους και έναν πολιτειακό τίτλο στο διπλό. Μετά την αποφοίτησή του από το λύκειο, ο Ντι Λέο έπαιξε ένα μεταπτυχιακό έτος στο Σχολείο Νιου Χάμπτον στο Νιου Χάμπσαϊρ. Ο Ντι Λέο έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ στο Σέντραλ Μίσιγκαν . Ως πρωτοετής είχε κατά μέσο όρο 8,5 πόντους και 5,0 ριμπάουντ ανά παιχνίδι. Στο τρίτο ξεκίνημα της πορείας του ως δευτεροετής σπουδαστής, μία νίκη με 103-68 επί του Κολεγίου του Ίουρικα, ο Ντι Λέο σημείωσε 28 πόντους. Ως δευτεροετής, ο Ντι Λέο είχε μέσο όρο 12,4 πόντους και 6,6 ριμπάουντ ανά παιχνίδι, όντας ο κορυφαίος στη διάσκεψη στα τρίποντα με 96. Ο Ντι Λέο σημείωσε 24 πόντους και 10 ριμπάουντ σε μια νίκη απέναντι στο Γουέστερν Μίσιγκαν . Είχε μέσο όρο 12,1 πόντους και 4,9 ριμπάουντ ανά παιχνίδι ως νεαρός, βοηθώντας τους Τσιπέγουας να σημειώσουν επίδοση 23-12. Ως ανώτερος, είχε μέσο όρο 14,5 πόντους και 5,1 ριμπάουντ ανά παιχνίδι, ευστοχώντας με 40% από το τρίποντο. Ο Ντι Λέο πήρε την τιμητική διάκριση All-MAC και επιλέχθηκε στη δεύτερη ομάδα All-District 14 από την Εθνική Ένωση Προπονητών Καλαθοσφαίρισης . Πέτυχε το υψηλό στη MAC με 337 τρίποντα σταδιοδρομίας και τερμάτισε έβδομος στην ιστορία του Σέντραλ Μίσιγκαν σε ριμπάουντ (733) και όγδοος σε πόντους κολεγιακών χρόνων (1.604). Στις 29 Ιουνίου 2020, ο Ντι Λέο υπέγραψε με την Μούρθια της 1ης Ισπανίας (ACB). Σε 19 αγώνες, ο Ντι Λέο είχε μέσο όρο 8,1 πόντους, ευστοχώντας με 37% έξω από το τόξο, 54,5% στα εντός πεδιάς και 90% από τη γραμμή των ελεύθερων βολών, παίζοντας 18,3 λεπτά ανά αγώνα. Τον Ιανουάριο του 2021, υπέστη τραυματισμό στο δεξί του χέρι που έκλεισε πρόωρα τη χρονιά του. Στις 13 Ιουλίου 2021, ο Ντι Λέο υπέγραψε με τον ΠΑΟΚ της Ελληνικής Α1 Κατηγορίας . Ο πατέρας του Ντι Λέο, Φρανκ, έπαιζε κολεγιακό μπάσκετ στο Λαφαγιέτ και υπηρέτησε ως βοηθός προπονητή στη Βιρτζίνια και την Αϊόβα πριν γίνει σκάουτερ για τους Φιλαδέλφεια 76ερς . Η μητέρα του Κέι προπονούσε στην ομάδα γυναικείου μπάσκετ του Ιντιάνα Στέιτ. Η ξαδέρφη του, Κέιτι, πήγε στο Πανεπιστήμιο Βιλανόβα κατά τη διάρκεια του Εθνικού Πρωταθλήματος του 2016 και εμφανίστηκε στο Sports Illustrated Magazine πριν το κάνει ο Ντι Λέο. Βιογραφικό στους Σέντραλ Μίσιγκαν Τσιπέγουας Τουίτερ
Ουέ

Το Ουέ (γαλλικά: Wé) είναι μια μικρή πόλη στην κοινότητα Λίφου, στην επαρχία των Νήσων Λουαγιοτέ στη Νέα Καληδονία. Βρίσκεται στην ανατολική ακτή της νήσου Λίφου. Το Ουέ είναι το διοικητικό κέντρο του δήμου Λίφου, καθώς και της θέσης της επαρχιακής συνέλευσης των Νήσων Λουαγιοτέ.

 Το Ουέ μοιραζόταν ανάμεσα σε τρεις φυλές που ανήκουν στις τρεις επαρχίες: Κανόνο για τη Γκάικα, Λουεσίλα για τη Ουέτρ και τη Χνάσε για τη Λόσσι. Ήταν ο παραδοσιακός τόπος φυλετικών συγκρούσεων, μέχρι τον ευαγγελισμό του νησιού στα μέσα του δέκατου ένατου αιώνα. Ήταν επίσης ένας από τους λόγους για τους οποίους η γη αυτή χορηγήθηκε στους Ευρωπαίους για την ίδρυση του διοικητικού τους κέντρου.