IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
463 Λόλα

Η Λόλα (Lola) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,82. Ανακαλύφθηκε το 1900 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.

 Η μέση διάμετρος της Λόλας εκτιμάται σε 20 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 8,34 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι T, ενώ το άλβεδό της είναι 0,083 (από δεδομένα του IRAS). Η Λόλα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ώρες και 12 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 115 ως 120 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Πάναγρα

Η Πάναγρα είναι κοινότητα της επαρχίας Κερύνειας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Panagra». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2018.
Δολάριο Μπελίζ

To δολάριο (dollar , κωδικός BZD) είναι το νόμισμα της Μπελίζ από το 1885. Κανονικά γράφεται σύντομα με το γνωστό σύμβολο του δολαρίου ($) ή εναλλακτικά ως BZ$ για να διακρίνεται από άλλες χώρες που έχουν ως νόμισμα το δολάριο. Υποδιαιρείται σε 100 σεντς (cents). Η «κλειδωμένη» ισοτιμία του έναντι του δολαρίου είναι 2 δολάρια της Μπελίζ προς 1 Δολάριο των ΗΠΑ (BZ$2 = US$1).

 Τα πρώτα δολάρια που κυκλοφόρησαν στην τότε Βρετανική Ονδούρα ήταν τα ισπανικά δολάρια, τα οποία κυκλοφόρησαν την περίοδο από το 1765 ως το 1825 σε αξία των 6 σελλινιών και 8 πενών. Το 1825 εισήχθησαν τα βρετανικά κέρματα ως νόμισμα. Επίσης κυκλοφόρησε το Πέσο της Γουατεμάλας μαζί με τη στερλίνα σε αξία των 4 σελλινιών και 2 πενών. Το 1885 κυκλοφόρησαν τα πρώτα κέρματα του 1 σεντ και ακολούθησαν τα τραπεζογραμμάτια. Με την υποτίμηση της βρετανικής λίρας το 1949, προκλήθηκε ξαφνική αύξηση της αξίας του Δολαρίου της Βρετανικής Ονδούρας ως προς την πένα. Αυτό προκάλεσε αντιδράσεις και έφερε την υποτίμηση του Δολαρίου Βρετανικής Ονδούρας σε αξία των 70 σεντς ΗΠΑ. Το 1967 το Δολάριο της Βρετανικής Ονδούρας υποτιμήθηκε ως προς τη βρετανική λίρα στα 60 αμερικανικά σεντς. Το 1978 η ισοτιμία αντικαταστάθηκε με ισοτιμία προς το αμερικανικό δολάριο. Το 1885 εισήχθησαν χάλκινα κέρματα του 1 cent και ακολούθησαν ασημένια των 5, 10, 25 και 50 cents το 1894. Τα ασημένια νομίσματα των 5 σεντς αντικαταστάθηκαν με χαλκονικέλινα το 1907 και έπειτα με νικέλιο- σίδηρο το 1942. Τη δεκαετία του ' 50 τα ασημένια κέρματα των 25 , 50 και των 10 σεντς αντικαταστάθηκαν με χαλκονικέλινα. Τα κέρματα του 1 και των 5 σεντς από αλουμίνιο ήρθαν στην κυκλοφορία το 1976. Ένα δωδεκαγωνικό δολάριο κυκλοφόρησε το 1990. Το 1894 εκδόθηκαν από την κυβέρνηση τραπεζογραμμάτια σε ονομαστικές αξίες του 1, 2, 5, 10, 50 και 100 δολαρίων. Έπειτα από το 1928 σταμάτησε η παραγωγή των χαρτονομισμάτων των 50 και 100 δολαρίων. Το 1952 εισήχθησαν τα τραπεζογραμμάτια των 20 δολαρίων. Το 1980 την έκδοση χαρτονομισμάτων ανέλαβε η αρμόδια Νομισματική Αρχή, με απόφαση της οποίας επανακυκλοφόρησε το χαρτονόμισμα των 100 δολαρίων. Το 1983 την έκδοση χαρτονομισμάτων ανέλαβε η Κεντρική Τράπεζα της Μπελίζ. Η παραγωγή των χαρτονομισμάτων των 50 δολαρίων ξανάρχισε το 1990, την ίδια χρονιά που το χαρτονόμισμα του 1 δολαρίου αντικαταστάθηκε με ένα κέρμα ίσης αξίας. Χαρτονομίσματα και κέρματα, Κεντρική Τράπεζα της Μπελίζ
Βαργυλία

Η Βαργυλία ήταν αρχαία ελληνική πόλη στην Καρία της Μικράς Ασίας, στα νότια παράλια μεταξύ της Ιασού και της Μύνδου. Στην σημερινή εποχή σε κοντινή τοποθεσία βρίσκεται η πόλη Μπογάζιτσι της επαρχίας Μούγλων στην Τουρκία.

 Κατά την παράδοση η πόλη ιδρύθηκε από τον μυθικό ήρωα Βελλεροφόντη προς τιμή του συντρόφου του που ονομαζόταν Βάργυλος, ο οποίος σκοτώθηκε από χτύπημα του Πήγασου. Κοντά στην πόλη βρισκόταν ο ναός της Αρτέμιδος Κινδυάδος, ο οποίος θεωρούνταν θαυματουργός καθώς κατά την αναφορά του Στράβωνα όταν έβρεχε το νερό δεν τον άγγιζε. Η Άρτεμις και ο Πήγασος αποτελούν συχνές παραστάσεις των νομισμάτων της πόλης. Το 201 με 200 π.Χ. κατά την διάρκεια του Α´ Κρητικού πολέμου ο Φίλιππος Ε´ της Μακεδονίας διαχείμασε με τον στόλο του στην Βαργυλία ενώ βρισκόταν αποκλεισμένος από τις ναυτικές δυνάμεις της Περγάμου και της Ρόδου.Στην περιοχή υπήρχε επίσης μνημείο της ελληνιστικής περιόδου το οποίο απεικόνιζε την Σκύλλα, μυθικό τέρας της θάλασσας. Σήμερα εκτίθεται στο Βρετανικό μουσείο.Σε μεταγενέστερες περιόδους η πόλη φαίνεται να καλούνταν επίσης και Άνδανος και αργότερα Μαρκιανούπολη. Ο επικούρειος φιλόσοφος Πρώταρχος καταγόταν από την Βαργυλία, καθώς και ο ολυμπιονίκης του 3ου αιώνα π.Χ. Μενεσθέας. Το 2015 αναφέρθηκε από τουρκικά μέσα ενημέρωσης και αναδημοσιεύτηκε από ελληνικά, πως οικόπεδο δίπλα στον αρχαιολογικό χώρο της Βαργυλίας διατίθονταν προς πώληση από μεσιτικό γραφείο δημόσιο για το ποσό των 22 εκατομμυρίων τουρκικών λιρών ή 10 εκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ. Καθώς σύμφωνα με την τουρκική νομοθεσία δεν επιτρέπεται η ανέγερση οικοδομών σε αρχαιολογικούς χώρους, ακολούθησαν εκκλήσεις από τους Τούρκους αρχαιολόγους προς το τουρκικό δημόσιο ώστε ο χώρος να γίνει προστατευόμενος. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Bargylia στο Wikimedia Commons
Ξυλοκερατιά Κιλκίς

Για οικισμό με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Ξυλοκερατιά Μήλου Η Ξυλοκερατιά, επίσημα Ξυλοκερατέα, είναι χωριό του Κιλκίς στην Κεντρική Μακεδονία σε υψόμετρο 60 μέτρα.

 Η Ξυλοκερατιά βρίσκεται δυτικά του ποταμού Γαλλικού και βορειοανατολικά της Πικρολίμνης. Απέχει 22 χλμ. Ν.-ΝΔ. της πόλης του Κιλκίς και 39 χλμ. Β.-ΒΔ.της Θεσσαλονίκης. Το χωριό χαρακτηρίζεται αμιγώς προσφυγικό αφού μετά τους Βαλκανικούς πολέμους και την ανταλλαγή πληθυσμών, η Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων (ΕΑΠ) εγκατέστησε 79 οικογένειες προσφύγων (330 άτομα) με αρκετούς να κατάγονται από την Ανατολική Ρωμυλία . Αξιοθέατα Στα νοτιοδυτικά του οικισμού και δίπλα στη λίμνη, στη τοποθεσία "Λόφος Καρδίτσα" έχει βρεθεί προϊστορικός οικισμός με διάσπαρτη κεραμική στην επιφάνειά του που πιθανολογείται ότι πρόκειται για τα ερείπια της αρχαίας πόλης Κλίται που υπήρχε στην περιοχή. Η βυζαντινή/μεταβυζαντινή εκκλησία Aγίου Aθανασίου από το 1986 έχει χαρακτηριστεί ως κτίσμα που χρειάζεται ειδική κρατική προστασία γιατί "είναι σημαντικός για την ιστορία της κοινότητας και της περιοχής". Νοτιοδυτικά και στις όχθες της λίμνης βρίσκονται τα ιαματικά λασπόλουτρα Πικρολίμνης με κύριο χαρακτηριστικό τους τη μαύρη λάσπη (φυσικός αλατούχος πηλός) που υπάρχει στην κοίτη της. Υπάρχουν ομαδικές πισίνες και ατομικοί χώροι επάλειψης πηλού, ενώ στο υδροθεραπευτήριο λειτουργούν ατομικές μπανιέρες υδροθεραπείας. Στα λουτρά συνδυάζονται μέθοδοι πηλοθεραπείας και υδροθεραπείας. Έθιμο της Βαρβάρας Οι Θρακιώτες πρόσφυγες της Ανατολικής Ρωμυλίας αναβιώνουν κάθε χρόνο στο χωριό στις 4 Δεκεμβρίου, που είναι η ημέρα εορτής της Βαρβάρας της Μεγαλομάρτυρος, το έθιμο "Βαρβάρα". Πρόκειται για έθιμο που έχει τις ρίζες του στην αρχαιότητα και αναφέρεται στην πανσπερμία. Οι νοικοκυρές του χωριού από το προηγούμενο βράδυ βράζουν σιτάρι με κανέλα, καρύδια, σύκα και άλλα υλικά μέχρι να γίνει ένας παχύρρευστος χυλός. Ανήμερα της γιορτής βάζουν τον κολυβόζωμο, που ονομάζεται "Βαρβάρα" σε βαθύ πιάτο που πρέπει να τον μοιράσουν τουλάχιστον σε 3 σπίτια και να ευχηθούν για μια καλή σοδειά. Ως οικισμός αναφέρεται το 1919 ως Γιαντζηλάρ, το όνομα που είχε στην τουρκοκρατία, στο ΦΕΚ 48Α-05/03/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Γκιόλ- Όμπαση. Το 1927 μετονομάζεται σε Ξυλοκερατέα. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Πικρολίμνη και τα Μπακαίικα αποτελούν την τοπική κοινότητα Ξυλοκερατέας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Πικρολίμνης του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 412 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 273. Η Αγία Βαρβάρα και το έθιμο της Βαρβάρας στη Θράκη
Αγαλαίοι Γρεβενών

Οι Αγαλαίοι είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Κέντρου της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Βεντζίου, του δήμου Γρεβενών, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Γρεβενών, στην περιφέρεια περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Γρεβενών, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.

 Οι Αγαλαίοι είναι ορεινός οικισμός στο ανατολικοκεντρικό τμήμα του νομού Γρεβενών, στις δυτικές απολήξεις του όρους Βούρινος, ανατολικά από τον Αλιάκμονα και λίγο βορειότερα του Κέντρου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 720. Ο οικισμός απέχει περίπου 33 χλμ. ΝΑ. της πόλης των Γρεβενών. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βέντσιας του νομού Κοζάνης. Το 1964 υπήχθη στον νομό Γρεβενών. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κέντρου και προσαρτήθηκε στον δήμο Βεντζίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Βεντζίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Γρεβενών. Παλαιότερα, το χωριό ήταν η έδρα διοικητικού κέντρου στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Μαζί με τα όμορα χωριά Κέντρο και Νησίον αποτέλεσαν μετά την απελευθέρωση την κοινότητα Βεντζίων αρχικά και κοινότητα Κέντρου μετά το 1927. Σύμφωνα με έκθεση του επιθεωρητή της Εκπαιδευτικής Περιφέρειας Βοΐου, τη δεκαετία του 1940 ο συνοικισμός Αγαλαίων αποτελούνταν από 131 κατοίκους εκ των οποίων 54 ομιλούσαν τη λαζική, 25 την τουρκική και 22 την ελληνική. Τον Μάιο του 1995, η περιοχή επλήγη ιδιαίτερα από μεγάλο σεισμό, μεγέθους 6,3 της κλίμακας Ρίχτερ, με αποτέλεσμα να στερέψουν οι πηγές και να υπάρξει μεγάλο πρόβλημα στην υδροδότηση του οικισμού. Στην περιοχή του οικισμού έχει την έδρα του ιδιόκτητο εργοστάσιο παραγωγής και εμπορίας χημικών και εκρηκτικών προϊόντων σε έκταση 100 στρεμμάτων εντός της οποίας υπάρχουν εννέα (9) κτιριακές εγκαταστάσεις βιομηχανικού τύπου. Tα παραγόμενα και εμπορεύσιμα εκρηκτικά χρησιμοποιούνται σε ορυχεία, λατομεία, μεταλλεία όπως και στην κατασκευή δημοσίων έργων (σήραγγες, εθνικό δίκτυο, υποθαλάσσιες εργασίες, κατεδαφίσεις κτιρίων κλπ). (ανάκτηση 3/2014) Ο ναός του Αγίου Δημητρίου στο νοτιοανατολικό τμήμα του οικισμού. Στον περίβολό του βρέθηκε μαρμάρινη αετωματική επιτύμβια στήλη, με την επιγραφή «Κλεοπάτρα Αντιγόνου μνήμης χάριν» του 2ου μ.Χ αιώνα. <ref>Απόστολος Παπαδημητρίου. Σελίδες Ιστορίας των Γρεβενών Τόμος Α΄σ.84<r/ef> Απόστολος Παπαδημητρίου. Σελίδες Ιστορίας των Γρεβενών Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr http://basileiosapostolou.blogspot.gr/2014/01/2.html
Ελεονώρα Νέβιλ, κόμισσα του Νορθάμπερλαντ

Η Ελεονώρα Νέβιλ, κόμισσα του Νορθάμπερλαντ (1397 - 1472) ήταν δεύτερη κόρη του Ραλφ Νέβιλ, 1ου κόμη του Γουέστμορλαντ και της δεύτερης συζύγου του Ιωάννας Μπωφόρ της κόρης του Ιωάννη της Γάνδης και της τρίτης συζύγου του Αικατερίνης Σουίνφορντ.

 Παντρεύτηκε στον πρώτο της γάμο τον Ριχάρδο Λε Ντεσπένσερ, 4ο βαρόνο του Μπέργκχερς εγγονό του μικρότερου αδελφού του Ιωάννη της Γάνδης Εδμόνδου του Λάνγκλεϊ μέσω της κόρης του Κωνσταντίας της Υόρκης. Μετά τον πρόωρο θάνατο του παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Χένρι Πέρσι, 2ο κόμη του Νορθάμπερλαντ που έπεσε στην πρώτη μάχη του Σαιν Άλμπαν (1455) με τον οποίο απέκτησε : Τζων Πέρσι Χένρι Πέρσι, 3ος κόμης του Νορθάμπερλαντ (25 Ιουλίου 1421 - μάχη του Τάουτον 29 Μαρτίου 1461) Τόμας Πέρσι, 1ος βαρόνος του Έγκρεμοντ (Γιορκσάιρ 29 Νοεμβρίου 1422 - μάχη του Νορθάμπτον 10 Ιουλίου 1460) Λαίδη Αικατερίνη Πέρσι (28 Μαΐου 1423 - μετά το 1475), παντρεύτηκε τον Εδμόνδο Γκρέυ, 1ο κόμη του Κεντ Τζώρτζ Πέρσι (24 Ιουλίου 1424 - 14 Νοεμβρίου 1474) Ραλφ Πέρσι (1425 - μάχη του Χέτζελι Μουρ 25 Απριλίου 1464) Σερ Ριχάρδος Γκρέυ (1426 - μάχη του Τάουτον 29 Μαρτίου 1461) Γουίλλιαμ Πέρσι, επίσκοπος του Καρλάιλ (7 Απριλίου 1428 - 26 Απριλίου 1462) Άννα Πέρσι (1436 - 1522), παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τον Τόμας Ούνγκεφορντ του Ρόουντεν με τον οποίο απέκτησε μια κόρη την Μαρία, σε δεύτερο γάμο τον Σερ Λόρενς Ρέινέσφορντ και σε τρίτο γάμο τον Σερ Ούγο Βογκάν Ιωάννα Πέρσι Ελεονώρα Νέβιλ Εισαγωγές Ερρίκου Ε΄
Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου

Ο τίτλος της Παγκόσμιας Πρωτεύουσας Βιβλίου είναι ένας τίτλος που απονέμεται από την UNESCO σε αναγνώριση των προγραμμάτων προώθησης του βιβλίου και του διαβάσματος και της αφοσίωσης στην βιομηχανία του βιβλίου. Ο τίτλος απονέμεται στις 23 Απριλίου κάθε χρόνου (Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου και Πνευματικών Δικαιωμάτων από την UNESCO) και ισχύει ως τις 22 Απριλίου του επόμενου έτους.

 Η επιτυχία της Παγκόσμιας Ημέρας Βιβλίου και Πνευματικών Δικαιωμάτων που καθιερώθηκε το 1996, παρότρυνε την UNESCO να αναπτύξει ένα σχέδιο ανάδειξης της Πρωτεύουσας Παγκόσμιου Βιβλίου, επιλέγοντας την Μαδρίτη σαν πρώτη πρωτεύουσα το 2001. Και αυτός ο θεσμός στέφθηκε από επιτυχία και έτσι η Γενική Συνέλευση του Οργανισμού αποφάσισε την επανάληψη της επιλογής σε ετήσια βάση. Η UNESCO προσκάλεσε τον Παγκόσμιο Σύνδεσμο Εκδοτών, την Παγκόσμια Συνομοσπονδία Βιβλιοθηκών και την Παγκόσμια Συνομοσπονδία Βιβλιοπωλών να συμμετάσχουν στη διαδικασία επιλογής, ως οι τρεις σημαντικότεροι φορείς στη βιομηχανία του βιβλίου. Η επιλογή δεν συμπεριλαμβάνει κάποιο χρηματικό έπαθλο, αλλά μόνο επιβραβεύονται τα καλύτερα προγράμματα προώθησης του βιβλίου. Η επιτροπή επιλογής ελέγχει προγράμματα που διοργανώνονται ή υποστηρίζονται από τις πόλεις και αφορούν το βιβλίο και που έχουν προγραμματιστεί να γίνουν κατά τη διάρκεια μιας Παγκόσμιας Ημέρας Βιβλίου ως την επόμενη χρονιά. Τα κριτήρια επιλογής είναι: ο βαθμός συμμετοχής τόσο σε δημοτικό όσο και σε διεθνές επίπεδο η πιθανή επίδραση των προγραμμάτων ο σκοπός και η ποιότητα των δραστηριοτήτων που υποστηρίζονται από τις υποψήφιες πόλεις και ο βαθμός που επηρεάζουν τους συγγραφείς, τους εκδότες, τους βιβλιοπώλες και τις βιβλιοθήκες κάθε πιθανό πρόγραμμα ή δραστηριότητα που αφορά το βιβλίο ο βαθμός που τα προγράμματα ανταποκρίνονται στις αρχές της ελευθερίας της έκφρασης, όπως αναφέρεται στο καταστατικό της UNESCO, στα Άρθρα 19 και 27 της Οικουμενικής Διακήρυξης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και της Συμφωνίας για την Εισαγωγή Εκπαιδευτικών, Επιστημονικών και Πολιτιστικών Υλών. Οι παρακάτω πόλεις έχουν επιλεγεί ως Παγκόσμιες Πρωτεύουσες Βιβλίου: Άμστερνταμ Πρωτεύουσα Παγκόσμιου Βιβλίου 2008: Αρχειοθετήθηκε 2011-10-14 στο Wayback Machine. Επίσημη ιστοσελίδα Βηρυτός Πρωτεύουσα Παγκόσμιου Βιβλίου 2009: Επίσημη ιστοσελίδα Λιουμπλιάνα Πρωτεύουσα Παγκόσμιου Βιβλίου 2010: Επίσημη ιστοσελίδα Μπουένος Άιρες Πρωτεύουσα Παγκόσμιου Βιβλίου 2011: Επίσημη ιστοσελίδα Γερεβάν Πρωτεύουσα Παγκόσμιου Βιβλίου 2012: Επίσημη ιστοσελίδα Μπανγκόκ Παγκόσμιου Βιβλίου 2013: Επίσημη ιστοσελίδα Port Harcourt Παγκόσμιου Βιβλίου 2014: Επίσημη ιστοσελίδα Ιντσόν Παγκόσμιου Βιβλίου 2015: Επίσημη ιστοσελίδα Βρότσουαφ Παγκόσμιου Βιβλίου 2016: Επίσημη ιστοσελίδα Κονακρί Παγκόσμιου Βιβλίου 2017: Αρχειοθετήθηκε 2020-11-27 στο Wayback Machine. Επίσημη ιστοσελίδα
Πίτερ Φερμπρούγκεν ο νεότερος

Ο Πίτερ Φερμπρούγκεν ο νεότερος (Pieter Verbrugghen the Younger ή Pieter Verbrugghen II, 1648, Αμβέρσα - μετά το 1691, Αμβέρσα) ήταν Φλαμανδός γλύπτης, σχεδιαστής, χαράκτης και έμπορος λίθων.

 Ο Πίτερ Φερμπρούγκεν ο νεότερος ήταν γιος του Πίτερ Φερμπρούγκεν του πρεβύτερου, ο οποίος ήταν ένας από τους κορυφαίους γλύπτες της Αμβέρσας. Η μητέρα του Κορνέλια Κουελλίνους (Cornelia Quellinus) ήταν θυγατέρα του γλύπτη της Αμβέρσας Εράσμους Κουελλίνους οποίος ήταν Δάσκαλος του πατέρα του. Ο Πίτερ μάλλον έλαβε την εκπαίδευσή του από τον πατέρα του. Έγινε δεκτός ως «wijnmeester», δηλ. γιος Δασκάλου, στη συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας κατά το έτος 1660-1661. Ο πατέρας του ήταν τότε ο διάκονος της συντεχνίας. Αφού έγινε δεκτός ως Δάσκαλος στη Συντεχνία, παρέμεινε εργαζόμενος στο εργαστήριο του πατέρα του ως συνεργάτης. Αφού ολοκλήρωσε την εκπαίδευσή του και εργάστηκε στην Αμβέρσα, ξεκίνησε για τη Ρώμη στις 8 Σεπτεμβρίου 1674 στη συντροφιά διαφόρων προσώπων, συμπεριλαμβανομένου του ζωγράφου Άμπραχαμ Χενούλς. Ταξιδεύοντας μέσω Γερμανίας και Αυστρίας, η συντροφιά έφθασε στη Ρώμη στις 4 Νοεμβρίου 1674. Ενώ βρισκόταν εκεί, είναι γνωστό ότι δημιούργησε σχέδια από γλυπτά του Τζαν Λορέντσο Μπερνίνι και από αρχαία γλυπτά, τα οποία αργότερα χρησιμοποιήθηκαν από τον αδελφό του Χέντρικ Φρανς Φερμπρούγκεν (Hendrik Frans Verbrugghen) . Προσχώρησε, στις 3 Ιανουαρίου 1675, στους Bentvueghels, ένωση κυρίως Ολλανδών και Φλαμανδών καλλιτεχνών που εργάζονταν στη Ρώμη, όπου πήρε το ψευδώνυμο «Ballon» ( ολλανδικά για «μπαλόνι»). Προσχώρησε στους Bentvueghels ταυτόχρονα με τον Άμπραχαμ Χενούλς και τον Φρανσουά Μενς (François Moens). Ο Πίτερ επέστρεψε στην Αμβέρσα το 1677 όπου εργάστηκε ως χαράκτης. Έγινε πρύτανης της Συντεχνίας το 1691. Νυμφεύτηκε τη Μαρία Ισαμπέλα Χεκ το 1688. Πέθανε στην Αμβέρσα και τάφηκε στην εκκλησία του Αγίου Ανδρέα στις 12 Οκτωβρίου 1691. Ο Γιοάννες Μπούκσεντ (Joannes Boecksent) ήταν μαθητής του. Είναι γνωστός για διάφορα σχέδια τάφων και άλλων θρησκευτικών δομών, συμπεριλαμβανομένων των σχεδίων για τον υψηλό βωμό της εκκλησίας του Αγίου Παύλου στην Αμβέρσα, το οποίο εκτέλεσε με τον πατέρα του Πίτερ τον πρεβύτερο το 1670. Τα έργα του ανήκουν στην παράδοση του Φλαμανδικού μπαρόκ. Ήταν καλός τεχνίτης παρά πρωτότυπος καλλιτέχνης. Bentvueghels Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Pieter Verbrugghen II στο Wikimedia Commons
Παγκόσμιο Κορολτάι των Μπασκίρ

Το Παγκόσμιο Κορολτάι των Μπασκίρ (μπασκιρικά: Бөтә донъя башҡорттары ҡоролтайы (конгресы)) είναι η διεθνής Ένωση Δημόσιων Οργανώσεων, που έχει σχεδιαστεί για να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις της ενοποίησης, της εθνοτικής και πολιτιστικής ανάπτυξης και της ανανέωσης των Μπασκίρ. Εδρεύει στην Ουφά του Μπασκορτοστάν.

 Υποστηρίζοντας την πολιτιστική ταυτότητα των Μπασκίρ σε συνθήκες αυξανόμενης παγκοσμιοποίησης Διατήρηση και ενίσχυση της ποιότητας της διδασκαλίας της Μπασκιρικής γλώσσας Καταπολέμηση των προσπαθειών για την διαστρέβλωση την ιστορία του λαού του Μπασκίρ και το ρόλο των εξέχοντων μορφών Πνευματική, ηθική και πατριωτική εκπαίδευση της νεολαίας Προσαρμογή στην εδραιωμένη πολυεθνική κοινωνία εκπροσώπων των λαών, οι οποίοι δεν είχαν κατοικήσει προηγουμένως στο Μπασκορτοστάν Ανάτπυξη της διεθνούς συνεργασίας στην σφαίρα της εθνικής πολιτικής Οι παραδοσιακοί Μπασκίρ χρησιμοποιούν το κουρουλτάι ή το ιγιίν για αυτοδιοίκηση, όπου συζητούν τα πιο σημαντικά θέματα και τις λύσεις σε πιεστικά προβλήματα που έχουν τις ρίζες τους στο βαθύ παρελθόν. Είναι τεκμηριωμένα γνωστό ότι υπήρχαν Κουρουλτάι από το 1556-1557., όταν υπήρχε το ζήτημα της εθελοντικής ένταξης του Μπασκορτοστάν στη Ρωσία. Μετά τη συμφωνία σχετικά με τους όρους εισόδου στη Ρωσία, τα αποτελέσματά της εγκρίθηκαν από τη γέννηση του ιγίιν. Μετά από μια σειρά επαναστάσεων των Μπασκίρ, η λύση των οποίων λήφθηκε στο γενικό Κουρουλτάι, η τσαρική κυβέρνηση απαγόρευσε την συγκάλεση του ιγίινι για να τερματιστούν οι αναταραχές στο Μπασκορτοστάν. Το Τέταρτο Παγκόσμιο Κορολτάι των Μπασκίρ πραγματοποιήθηκε στις 19-21 Νοεμβρίου 2015 στην Ουφά. Στο γεγονός δόθηκε ιδιαίτερη έμφαση στην σημασία της Μπασκιρικής Βικιπαίδειας. Ημέρες Μπασκιρικού πολιτισμού σε πόλεις και περιοχές της Ρωσίας και του κόσμου. Η διοργάνωση διαγωνισμού "Ένα νηφάλιο χωριό". official website MSOO "World kurultay Bashkir" Kurultaj Bashkirs Kurultaj in Bashkortostan: a brief encyclopedia II World kurultay Bashkirs History vsebashkirskih kurultays
Βιντσέντσο Β΄ Γκοντζάγκα

O Βιντσέντζο Β΄, ιταλ. Vincenzo II, (7 Ιανουαρίου 1594 - 25 Δεκεμβρίου 1627) από τον Οίκο των Γκοντζάγκα, ήταν δούκας της Μάντοβας και Δούκας του Μομφερράτου (1626 - 1627).

 Ήταν ο τρίτος γιος του Βικέντιου Α΄ και της Ελεονώρας των Μεδίκων, κόρης του Φραγκίσκου Α΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης. Το Φεβρουάριο του 1612 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος Φραγκίσκος Δ΄ ως δούκας της Μάντοβας και του Μονφεράτου. Δέκα μήνες αργότερα, το Δεκέμβριο του ίδιου έτους ο Φραγκίσκος Δ΄ απεβίωσε χωρίς άρρενες απογόνους και ανέλαβε ο δεύτερος αδελφός Φερδινάνδος. Τότε ο Βικέντιος Β΄ έγινε καρδινάλιος. Το 1616 εγκατέλειψε την εκκλησιαστική του καριέρα για να νυμφευτεί τη μακρινή του συγγενή Ισαβέλα Γκοντζάγκα. Ο Φερδινάνδος απεβίωσε το 1626 χωρίς νόμιμους απογόνους και έτσι ανέλαβε ο Βικέντιος Β΄ ως δούκας της Μάντοβας και του Μονφεράτου. Τέσσερις μήνες μετά περιεβλήθη και επίσημα το αξίωμά του από τον Φερδινάνδο Β΄ των Αψβούργων-Αυστρίας. Δεν είχε νόμιμα τέκνα για να τον διαδεχθούν και είχε επίγνωση της ασταθούς υγείας του. Ο πλησιέστερος άρρην συγγενής ήταν ο εξάδελφος του πατέρα του Κάρολος Γ΄ δούκας του Νεβέρ, που ήταν 47 ετών και νυμφευμένος. Αλλά το δουκάτο ήταν υποτελές στους Αψβούργους της Αυστρίας, που καθόριζαν τη διαδοχή. Ο Βικέντιος Β΄ για να εξασφαλίσει τη διαδοχή στον Οίκο του, πάντρεψε το 1627 την ανιψιά του Μαρία, κόρη του προαποβιώσαντος αδελφού του Φραγκίσκου Δ΄ και μόνη απόγονο του Βικέντιου Α΄, με τον γιο του Καρόλου Γ΄, τον Κάρολο που ήταν 18 ετών και άγαμος. Απεβίωσε την ημέρα του γάμου τους. Τον διαδέχθηκε ο Κάρολος Γ΄ του Νεβέρ, ως Κάρολος Α΄ της Μάντοβας, αλλά αντέδρασε σε αυτό ο τρίτος εξάδελφος του Βικέντιου Β΄ ο Καίσαρ Β΄ Γκοντζάγκα, δούκας της Γκουαστάλα και ο Φερδινάνδος Β΄ των Αψβούργων-Αυστρίας. Προκλήθηκε ο Πόλεμος για τη Διαδοχή της Μάντοβας (1628-31), που απετέλεσε μέρος του Τριακονταετούς Πολέμου. Τελικά επικράτησε ο Κάρολος Γ΄. Το 1616 νυμφεύτηκε την μακρινή συγγενή του Ισαβέλλα Γκοντζάγκα, κόρη του Αλφόνσου Α΄ κόμη της Νοβελάρα. Δεν επέκτησαν τέκνα. Από την εκτός γάμου σχέση του με την Πάολα Σκαρπάλι είχε δύο τέκνα, που δεν επέζησαν της ενηλικίωσης. Από την Ισπανίδα Λουιτζία απέκτησε τέκνο τον: Τζιοβάνι, απεβ. 1645, αββάς του Λουκλέντιο και ιππότης του Τάγματος της Μάλτας. Μέγας Μάγιστρος του Τάγματος του Σωτήρος. Coniglio, Giuseppe (1967). I Gonzaga. Varese: Dall'Oglio.
Ριλιάτικα Κέρκυρας

Τα Ριλιάτικα είναι οικισμός 32 κατοίκων (απογραφή 2011) σε υψόμετρο 124 μέτρων, στα βορειοανατολικά του νησιού της Κέρκυρας στις πλαγιές του όρους Παντοκράτορα. Μαζί με τους οικισμούς Περίθεια (3 κ.), Άγιος Ηλίας (232 κ.), Βαθύ (17 κ.), Βασιλικά (20 κ.), Βουνί (37 κ.), Κάρναρης (12 κ.), Κρινιάς (16 κ.), Πελεκητό (126 κ.), Περούλι (39 κ.) και Πίθος (26 κ.) αποτελεί την τοπική κοινότητα Περιθείας (560 κ.) της δημοτικής ενότητας Θιναλίου του δήμου Κέρκυρας.

 Η μεταβολή του μόνιμου πληθυσμού έχει ως εξής: Το 1940, κατά την απογραφή, αναγνωρίζεται ο οικισμός Ριλιάτικα και προσαρτάται στην κοινότητα Περιθείας με έδρα τον οικισμό Περίθεια. Το 1989, η κοινότητα Περιθείας μαζί με τις κοινότητες Αγίου Παντελεήμονος, Λαυκίου, Πεταλείας, Επισκέψεως, Λουτσών και Σφακερών συνενώνονται για να αποτελέσουν τον δήμο Θιναλίου με έδρα τον οικισμό Αχαράβη. Έτσι ο οικισμός Ριλιάτικα υπάγεται διοικητικά στο δήμο Θιναλίου. Το 2010, με την εφαρμογή του προγραμματος Καλλικράτης (νόμος 3852/2010), ο οικισμός αποσπάται από το δήμο Θιναλίου, ο οποίος καταργείται και προσαρτάται στο δήμο Κέρκυρας.Σήμερα ο οικισμός Ριλιάτικα, μαζί με τους οικισμούς Περίθεια (3 κ.), Άγιος Ηλίας (232 κ.), Βαθύ (17 κ.), Βασιλικά (20 κ.), Βουνί (37 κ.), Κάρνιαρης (12 κ.), Κρινιάς (16 κ.), Πελεκητό (126 κ.), Περούλι (39 κ.) και Πίθος (26 κ.) αποτελεί την τοπική κοινότητα Περιθείας (560 κ.) της δημοτικής ενότητας Θιναλίου του δήμου Κέρκυρας.
Παλάτσο ντελ Τερτζεστέο

Το Παλάτσο ντελ Τερτζεστέο (ιταλικά: Palazzo del Tergesteo) είναι από τα σημαντικότερα νεοκλασσικά οικοδομήματα της Τεργέστης. Κατασκευάστηκε το 1842 και υπήρξε έδρα του Χρηματιστηρίου της Τεργέστης. Βρίσκεται κοντά στην κεντρική πλατεία της πόλης, την Πιάτσα Ουνιτά ντ' Ιτάλια.

 Το 1838, το οικόπεδο στο οποίο βρίσκεται σήμερα το κτίριο πουλήθηκε από τον Τζουζέπε Μπραμμπίλα στην ιδιωτική εταιρεία «s.p.a. Tergesteo», με σκοπό την ανέγερση ενός νέου μεγαλοπρεπούς κτιρίου στο κέντρο της Τεργέστης. Το Τερτζεστέο προοριζόταν να λειτουργήσει ως κέντρο εμπορικών δραστηριοτήτων αλλά και ως σημείο συνάντησης των κατοίκων. Με βάση αυτό το σκεπτικό, η κατασκευή του έγινε δίπλα στο θέατρο «Βέρντι» και το παλαιό Χρηματιστήριο. Το έργο ανέλαβε ο αρχιτέκτονας Francesco Bruyn και οι εργασίες, που άρχισαν το 1840, ολοκληρώθηκαν το 1842. Το 1844 μεταφέρθηκε στο κτίριο η έδρα του Χρηματιστηρίου της Τεργέστης. Στο εσωτερικό του Τερτζεστέο υπάρχει μια στοά, η οποία από το 1842 έως το 1883 υπήρξε έδρα της αυστριακής ναυτιλιακής εταιρείας Lloyd. Η στοά σήμερα φιλοξενεί ένα από τα πιο ιστορικά καφέ της πόλης, το Caffè Tergesteo, το οποίο πρωτοάρχισε να λειτουργεί το 1863 και αρχικά βρισκόταν κοντά στο θέατρο Βέρντι. Η κύρια είσοδος βρίσκεται στην πλατεία Χρηματιστηρίου ενώ η πρόσβαση είναι εφικτή και από την πλατεία Βέρντι. Γλυπτά αλληγορικής σημασίας κοσμούν τις δύο εισόδους του κτιρίου. Το Τερτζεστέο ανακαινίστηκε πρόσφατα.
Σαξιφραγκώδη

Τα Σαξιφραγκώδη (λατ. Saxifragales) είναι τάξη των αγγειόσπερμων φυτών η οποία σύμφωνα με το σύστημα APG IV κατατάσσεται στον κλάδο Βασικά Ευδικότυλα (Eudicots). Η τάξη των Σαξιφραγκωδών περιλαμβάνει 15 οικογένειες, 112 γένη και 2600 είδη.

 Σύμφωνα με το σύστημα APG IV (2016) η τάξη των Σαξιφραγκωδών περιλαμβάνει τις εξής οικογένειες: Altingiaceae Aphanopetalaceae Cercidiphyllaceae - Κερκιδιφυλλοειδή Crassulaceae Cynomoriaceae Daphniphyllaceae Grossulariaceae Haloragaceae Hamamelidaceae Iteaceae Paeoniaceae Penthoraceae Peridiscaceae Saxifragaceae - Σαξιφραγοειδή Tetracarpaeaceae Στο παλιό σύστημα του Κρόνκουιστ η τάξη των Σαξιφραγκωδών δεν υπήρχε και οι οικογένειές της περιλαμβάνονταν στις τάξεις των Ροδωδών, Αμαμηλιδωδών και Haloragales. Όμως όπως ανακάλυψε η Ομάδα Φυλογένειας των Αγγειόσπερμων αυτές οι οικογένειες αποτελούν μια μονοφυλετική ομάδα που έχει συγγένεια με τους κλάδους των Αστεριδών και Ροδιδών.
Μαρία Λουίζα Μαγδαληνή Βικτώρια ντ'Αρζεντόν

Η Μαρία-Λουίζα-Μαγδαληνή-Βικτώρια, γαλλ. Marie Louise Madeleine Victoire Le Bel de La Bussière (1684 - 1749) από τον Οίκο Λε Μπελ ντα Λα Μπρουσιέρ ήταν ερωμένη του Φιλίππου Β΄ δούκα της Ορλεάνης.

 Ήταν κόρη του Ντανιέλ λε Μπαλ και της Μαρίας-Άννας Μασπαρώλ. Ήταν από ευγενή οικογένεια και έγινε δεσποινίδα της τιμής της Ελισάβετ-Καρλόττας, μητέρας του Φιλίππου Β΄. Την αποκαλούσαν μαντμουαζέλ ντε Σερύ (de Séry). Όταν απέκτησε παιδί, έχασε τη θέση της στην Αυλή, ο Φίλιππος Β΄ όμως της έδωσε ένα σπίτι και η σχέση τους δημοσιοποιήθηκε. Το 1706 της δόθηκε ο τίτλος της κόμισσας του Αρζεντόν (d’Argenton,). Το 1709 φιλοξένησε ως οικοδέσποινα τον δούκα κατά την επίσκεψη του δούκα της Βαυαρίας. έγινε το αντικείμενο αρκετών πολιτικών εικασιών. Όταν η σχέση τους διακόπηκε το 1710, της ζητήθηκε να μπει σε μονή, αλλά αρνήθηκε. Έτσι της δόθηκε ένα επίδομα και παντρεύτηκε τον Σαρλ-Ροντρίγκ-Γκονζάγκ ντε Φομπιέ, ιππότη ντ'Οππέντ το 1713. Χήρεψε το 1717. Ως ερωμένη του Φιλίππου Β΄ δούκα της Ορλεάνης είχε τέκνο: (νόθος) Ιωάννης-Φίλιππος 1702-1748, ιππότης και μέγας βοηθός-μάγιστρος της Ορλεάνης.Παντρεύτηκε το 1713 τον Σαρλ-Ροντρίγκ-Γκονζάγκ ντε Φομπιέ, ιππότη ντ'Οππέντ το 1713. Χήρεψε το 1717. Argenton (Marie-Louise-Madeleine-Victoire Le Bel de La Boissière de Séry, comtesse d’). In: Louis-Gabriel Michaud (Hrsg.): Biographie universelle ancienne et moderne, 2. Auflage, Bd. 2 (1854), S. 189f. (online).
Σημαία της Βρέμης

Η Σημαία της Βρέμης (γερμανικά: Bremische Flagge) είναι η επίσημη σημαία και το έμβλημα της πόλης της Βρέμης και της περιοχής της Ελεύθερης Χανσεατικής πόλης της Βρέμης, η οποία είναι ομόσπονδο κρατίδιο της Γερμανίας. Η σημαία της Βρέμης καθιερώθηκε το 1952. Η σημαία του κρατιδίου (Staatsflagge, με το ψευδώνυμο Speckflagge, που σημαίνει Σημαία μπέικον) ή αλλιώς αστική σημαία, την οποία χρησιμοποιούν κυρίως οι πολίτες, είναι απλούστερη στη μορφή, όμως δημοφιλής.

 Η σημαία του κρατιδίου (Staatsflagge) ή αλλιώς αστική σημαία, αποτελείται από τουλάχιστον οκτώ λωρίδες, χρώματος κόκκινου και λευκού και στο προσίστιο βλέπουμε δύο κάθετες λωρίδες με κόκκινα και λευκά τετράγωνα. Τα χρώματα της σημαίας πιθανότατα προέρχονται από τη μεσαιωνική σημαία που τη χρησιμοποιούσαν στις επιθέσεις (Reichssturmfahne), η οποία είχε κόκκινο φόντο με λευκό σταυρό. Το σύμβολο αυτό ήταν κοινός τόπος σε πολλά εμβλήματα και σύμβολα κατά το Μεσαίωνα. Οι κόκκινες-λευκές σημαίες εμφανίζονται πολύ παλιά, το 1227, στη Λίμπεκ, κατά τη διάρκεια της μάχης στο Μπορνχέβεντε. Η Υπηρεσιακή σημαία (Dienstflagge) έχει τουλάχιστον 8 λωρίδες και περιέχει το εθνόσημο σε ορθογώνιο φόντο χρώματος λευκού στο κέντρο. Αυτού του είδους τη σημαία μπορούν να τη χρησιμοποιήσουν και οι πολίτες, με βάση τους κανονισμούς του 1891 και του 1897. Μια σημαία του κρατιδίου που έχει 8 λωρίδες, είναι μεσαία. Η Σημαία της Γερουσίας (Senatsflagge) έχει τουλάχιστον 12 λωρίδες. Περιέχει ένα ορθογώνιο λευκό φόντο με το λεγόμενο έμβλημα-σημαία (Flaggenwappen), το οποίο αποτελεί παραλλαγή του μείζονος εμβλήματος. Και οι δύο εκδόσεις της κρατικής σημαίας μπορούν να χρησιμοποιηθούν από το Κράτος αλλά και από τους πολίτες. H σημαία του κρατιδίου της Βρέμης στις Σημαίες του Κόσμου. Έμβλημα της Βρέμης
Ιερά Μητρόπολις Φιλιππουπόλεως

Η Ιερά Μητρόπολις Φιλιππουπόλεως είναι σημαντική πρώην επισκοπή του Οικουμενικού Πατριαρχείου και σημερινή επαρχία της Βουλγαρικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Η μητρόπολη εδρεύει στην Φιλιππούπολη της Νότιας Βουλγαρίας και είναι η μεγαλύτερη της Βουλγαρίας.

 Η επισκοπή Φιλιππουπόλεως ιδρύθηκε γύρω στο έτος 36, όταν κατά την παράδοση ο Απόστολος Παύλος χειροτόνησε τον πρώτο επίσκοπο Ερμά, εκ των Εβδομήκοντα. Σύμφωνα με πηγές του 7ου αιώνα, η επισκοπή Φιλιππουπόλεως ήταν Μητρόπολη που περιελάμβανε, εκτός από τη Φιλιππούπολη, επισκοπές με έδρα την Διοκλητιανούπολη, τη Σεβαστούπολη και τη Διόσπολη και ο Μητροπολίτης της έφερε τον τίτλο «Έξαρχος Θράκης Δραγοβιτίας». Τον 8ο αιώνα οι επισκοπές Βερόης, Μαρκέλλας, Λιθοπροσώπου, Δεκατερού και Λεβεδού υπήχθησαν επίσης στην Μητρόπολη Φιλιππουπόλεως. Το 879 η Μητρόπολη έγινε μέρος της νεοσύστατης αυτοκέφαλης Βουλγαρικής Εκκλησίας, όπου παρέμεινε μέχρι την επιστροφή της Φιλιππούπολης στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία το 969, οπότε υπήχθη ξανά στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Προς τα τέλη του 10ου αιώνα, οι επισκοπές Αγαθονικείας, Λιτίτζης, Σκουταρίου, Βλεπτού, Λεύκης, Δραμίτσης, Ιωαννιτσών, Κωνστάντειας, Βελίκειας και Βουκόβου ή Βούκοβας υπάγονταν στην Μητροπολίτη Φιλιπποπόλεως. Η κατάσταση αυτή συνεχίστηκε μέχρι τα μέσα του 14ου αιώνα, οπόταν η επισκοπή Λιτίτζης αναβαθμίστηκε σε Μητρόπολη και η επισκοπή Περπερακίου υπήχθη στη Μητρόπολη Φιλιππουπόλεως. Τσουκαλάς, Γ. Ιστοριογεωγραφική περιγραφή της επαρχίας Φιλιππουπόλεως . Βιέννη της Αυστρίας, 1851, 39, 82 - 84 Preiser-Kapeller, J. Das Episkopat im späten Byzanz. Ein Verzeichnis der Metropoliten und Bischöfe des Patriarchats von Konstantinopel in der Zeit von 1204 bis 1453. Saarbrücken, 2008, 362 - 365. Кесякова, Елена· Пижев, Александър· Шивачев, Стефан· Петрова, Недялка (1999). Книга за Пловдив. Пловдив: Издателство „Полиграф“. ISBN 954-9529-27-4. Данчева-Василева, А. (2009). Пловдив през Средновековието ІV-ХІV в. С. БАН Марин Дринов. Σταμούλης, Μιλτιάδης (1940). «Συμβολή εις την ιστορίαν των εκκλησιών της Θράκης». Θρακικά 14. https://www.he.duth.gr/erg_laog/thrakika/Thrakika14.pdf. Ανακτήθηκε στις 20 Μαΐου 2022. Gautier, P. (1981). «The Defense of the Lazarus of Philippoupolis by Michel Psellos». Travaux et Mémoires (Centre de Recherche d’Histoire et Civilisation Byzantines) 8. Bekker, August Immanuel (1849). Historia Politica et Patriarchica Constantinopoleos; Epirotica. Bonn. Αποστολόπουλος, Δημήτρης Γ. (1987). Η Νομική Συναγωγή Του Δοσιθέου. Μία Πηγή Και Ένα Τεκμήριο. Αθήνα: Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, Κέντρο Νεοελληνικών Ερευνών.
Τσάτνεϋ πράσινου μάνγκο

Το Τσάτνεϋ πράσινου μάνγκο (Αγγλικά Green Mango Chutney), επίσης γνωστό ως άγουρο μάνγκο τσάτνεϋ (raw mango chutney), είναι ένα Ινδικό τσάτνεϋ το οποίο παρασκευάζεται από άγουρους καρπούς μάνγκο. Οι γινωμένοι καρποί μάνγκο είναι γλυκείς και δεν χρησιμοποιούνται στα τσάνεϋ καθώς τρώγονται άψητοι. Οι πράσινοι άγουροι καρποί μάνγκο είναι σκληροί και όξινοι και μαγειρεύονται ως τσάτνεϋ. Τα τσάτνεϋ από μάνγκο, έχουν λιγότερο γλυκιά και πολύ περισσότερο όξινη γεύση. Επίσης, μπορεί να έχουν και καυτερή γεύση, αν στο μείγμα των μπαχαρικών, προστεθούν και κόκκινες καυτερές πιπεριές,

 Η λέξη τσάτνεϋ (ή τσάτνεϊ) προέρχεται από τη λέξη των Ταμίλ சட்னி. Στην Ινδία, το τσάτνεϋ αναφέρεται στα νωπά και τα εντός άλμης παρασκευάσματα, αδιακρίτως. Αρκετές Ινδικές γλώσσες, χρησιμοποιούν τη λέξη αποκλειστικά για τα νωπά παρασκευάσματα. Μια διαφορετική λέξη achār (Χίντι: अचार), εφαρμόζεται σε τουρσιά, τα οποία συνήθως περιέχουν λάδι και τα οποία σπανίως είναι γλυκά. Αρχικά, οι καρποί των μάνγκο ξεφλουδίζονται και πασπαλίζονται με αλάτι και κουρκουμά, κατόπιν τηγανίζονται σε λάδι μαζί με μπαχαρικά. Προστίθεται νερό και θερμαίνονται έως ότου μαλακώσουν τα μάνγκο. Τα κύρια συστατικά του τσάτνεϋ πράσινου μάνγκο είναι τεμαχισμένοι άγουροι καρποί μάνγκο και ένα μείγμα σπόρων κύμινου, μάραθου, νιγκέλλας, τριγωνέλλας και σιναπιού. Μια Αυστραλιανή παραλλαγή του πιάτου περιέχει σταφίδες και μήλα. Το τσάτνεϋ πράσινου μάνγκο συνοδεύει πιάτα όπως ρύζι και κάρυ, σαμόσες καθώς και άλλα πιάτα της Ινδικής κουζίνας. Μπορεί επίσης να φαγωθεί και σαν πρωινό, αλειμμένο πάνω σε μια φέτα ψωμί με βούτυρο. Μαρμελάδα (μη-εσπεριδοειδών) (Αγγλικά) «Mango-Tamarind Chutney». (Αγγλικά) «Green mango chutney». (Αγγλικά) «Pickle recipes: mango chutney». Telegraph.
Μαρία Αμαλία του Βρανδεμβούργου

Η Μαρία-Αμαλία, γερμ. Maria-Amalia (26 Νοεμβρίου 1670 - 17 Νοεμβρίου 1739) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόρη του εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και με τον γάμο της έγινε πρώτα πριγκίπισσα διαδόχου του Μεκλεμβούργου-Γκύστοβ και μετά δούκισσα της Σαξονίας-Τσάιτς.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Φρειδερίκου-Γουλιέλμου εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και της (δεύτερης) συζύγου του Δωροθέας, κόρης του Φιλίππου δούκα του Σ.Χ.Σ.Γκλύκσμπουρκ. Παντρεύτηκε πρώτα το 1687 τον Κάρολο διάδοχο του δουκάτου του Μεκλεμβούργου-Σβερίν. Το μόνο τέκνο που απέκτησαν το 1688, απεβίωσε την ίδια ημέρα. Ο Κάρολος απεβίωσε το 1688 σε ηλικία 24 ετών και η Μαρία-Αμαλία έκανε δεύτερο γάμο το 1689, με τον Μαυρίκιο-Γουλιέλμο των Βέττιν δούκα της Σαξονίας-Τσάιτς και είχε τέκνα: Δωροθέα-Βιλελμίνη 1691-1743, παντρεύτηκε τον Γουλέλμο Η΄ λάντγκραβο της Έσσης-Κάσσελ. Φρειδερίκος-Γουλιέλμος 1690, Καρολίνα-Αμαλία 1693-1694, Σοφία-Καρλόττα 1695-1696, Φρειδερίκος-Αύγουστος 1700-1710, απεβίωσαν το πολύ 10 ετών. Publications by or about Marie Amalie of Brandenburg, Bibliography of Books Printed in the German Speaking Countries from 1601 to 1700 Johann Hübner's ...Three hundred and thirty three and Genealogical Tables, Table 171
Ματθαίος Γιωσαφάτ

Ο Ματθαίος Γιωσαφάτ (10 Μαρτίου 1937, Κατερίνη - 27 Ιουλίου 2022, Κατερίνη) ήταν Έλληνας ψυχαναλυτής, εβραϊκής καταγωγής. Ήταν ένας από τους κορυφαίους εκπροσώπους του είδους του στην Ελλάδα και πολλά βιβλία του έχουν λάβει υψηλές πωλήσεις. Εργάστηκε επίσης σε επιτροπές του υπουργείου Υγείας ως παιδοψυχίατρος για δυόμισι δεκαετίες και έχει αγωνιστεί για την παροχή άδειας διάρκειας 1 έτους για κάθε μητέρα τουλάχιστον στον δημόσιο τομέα. Μάλιστα, έχει αποκληθεί «δάσκαλος της ψυχιατρικής».

 Ο Γιωσαφάτ γεννήθηκε στην Κατερίνη σε οικογένεια ρωμανιωτών Εβραίων. Σπούδασε στην ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών όπου αποφοίτησε το 1963 και απέκτησε την ιδιότητα του νευρολόγου-ψυχίατρου το 1967. Έζησε στο Λονδίνο έως το 1982 όπου μετά από εξετάσεις έλαβε διάφορα διπλώματα στην ψυχιατρική και την παιδοψυχιατρική. Εξελέγη διευθυντής στο Εθνικό Σύστημα Υγείας (Κέντρο Παιδικής και Οικογενειακής Ψυχιατρικής στο Φίντσλι του Λονδίνου). Δίδαξε στο Κέντρο Τάβιστοκ και στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου (Ιατρικό Μεταπτυχιακό Κέντρο) ως Επίκουρος Καθηγητής. Έλαβε επίσης πενταετή εκπαίδευση στο αντικείμενο της ψυχαναλυτικής ψυχοθεραπείας και τετραετή εκπαίδευση στην ομαδική ανάλυση και οικογενειακή θεραπεία. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα εξελέγη διευθυντής του Παιδοψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής. Είναι συνιδρυτής της Ελληνικής Εταιρείας Ψυχανάλυσης και Ψυχαναλυτικής Ψυχοθεραπείας, η οποία ασχολείται με την ατομική ψυχανάλυση αλλά και ψυχαναλυτική θεραπεία, αλλά και της Ελληνικής Εταιρείας Αναλυτικής Ομαδικής και Οικογενειακής Ψυχοθεραπείας, στην οποία και προήδρευσε, αλλά και διευθυντής του εκπαιδευτικού της ινστιτούτου. Ήταν μέλος πολλών επιστημονικών εταιρειών της Ελλάδας και του εξωτερικού και ασχολήθηκε με την συγγραφή επιστημονικών βιβλίων και άρθρων. Πραγματοποίησε ομιλίες στο εξωτερικό και σε πολυάριθμα κέντρα. Ήταν ο συνιδρυτής της Παιδοψυχιατρικής Εταιρείας Ελλάδος, στην οποία υπηρέτησε και ως πρόεδρος. «Μεγαλώνοντας μέσα στην ελληνική οικογένεια» «Να παντρευτεί κανείς ή να μην παντρευτεί». << Γιατί ψυχανάλυση κύριε Γιωσαφάτ>>
Αχιλλέας Καϊμακλίου

Ο Αχιλλέας Καϊμακλίου (επίσημη ονομασία:Αθλητική Ένωσις Καϊμακλίου «Αχιλλεύς») είναι κυπριακός αθλητικός σύλλογος με έδρα το Καϊμακλί, συνοικία του Δήμου Λευκωσίας. Ιδρύθηκε το 1943. Διαθέτει τμήματα καλαθοσφαίρισης ανδρών και γυναικών, τμήμα ποδοσφαίρου σάλας και τμήμα μπόουλινγκ. Σημαντικότερο τμήμα είναι το τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών, το οποίο έχει κατακτήσει 5πρωτάθληματα Κύπρου και 7 κύπελλα Κύπρου. Παλαιότερα διέθετε και ποδοσφαιρικό τμήμα, τμήμα πετοσφαίρισης ανδρών και τμήμα επιτραπέζιας αντισφαίρισης. Χρώματα του συλλόγου είναι το μπλε και το άσπρο.

 Ο Αχιλλέας ιδρύθηκε το 1943 συνεχίζοντας τη δράση άλλου παλιότερου σωματείου που έφερε το ίδιο όνομα και διαλύθηκε το 1931. Έμβλημα του σωματείου είναι ο μυθολογικός Αχιλλέας. Η καλαθοσφαιρική ομάδα ανδρών έχει κατακτήσει 5 πρωταθλήματα (1974-75, 1976-77, 1983-84, 1984-85, 1992-93) και 7 κύπελλα Κύπρου (1973-74, 1974-75, 1975-76, 1976-77, 1988, 1989-90, 1999-00). Το 2011 ανέστειλε τη λειτουργία της για ένα χρόνο λόγω οικονομικών προβλήματων. Το 2012 επαναδραστηριοποιήθηκε και εντάχθηκε στην Β΄ κατηγορία. Η καλαθοφαιρική ομάδα γυναικών έχει κατακτήσει 1 πρωτάθλημα (1986-87) και 1 κύπελλο (2006-07). Συμμετέχει στο Κυπριακό πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης γυναικών. ΑνδρώνΠρωτάθλημα Κύπρου: Πρωταθλήτρια (5): 1974-75, 1976-77, 1983-84, 1984-85, 1992-93Κύπελλο Κύπρου: Κυπελλούχος (7): 1973-74, 1974-75, 1975-76, 1976-77, 1988, 1989-90, 1999-00Σούπερ Καπ: Νικητής (4): 1990, 1992, 1993, 1996Πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας: Πρωταθλήτρια (2): 2005-06, 2013-14Κύπελλο Κύπρου Β΄ Κατηγορίας Κυπελλούχος (2): 2005-06, 2017-18ΓυναικώνΠρωτάθλημα Κύπρου: Πρωταθλήτρια (1): 1986-87Κύπελλο Κύπρου: Κυπελλούχος (1): 2006-07 Ο Αχιλλέας Καϊμακλίου ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα το Καϊμακλί, συνοικία του Δήμου Λευκωσίας. Ιδρύθηκε το 1943. Ο Αχιλλέας Καϊμακλίου έχει συμμετοχές στη Β΄ κατηγορία, στη Γ΄ κατηγορία και στη Δ΄ κατηγορία της Κύπρου. Χρώματα της ομάδας ήταν το μπλε και το άσπρο. Ο Αχιλλέας αποτελεί ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Κυπριακής Ομοσπονδίας Πετοσφαίρισης (ΚΟΠΕ) το Φεβρουάριο του 1978. Η πετοσφαιρική ομάδα ανδρών συμμετείχε στις διοργανώσεις της ΚΟΠΕ έως το 2008 που ανέστειλε τη λειτουργία του. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει την πορεία του Αχιλλέα στις διοργανώσεις της ΚΟΠΕ (για όσες περιόδους εντοπίστηκαν στοιχεία). Πριν το 1974 ο Αχιλλέας διέθετε τμήμα κλασικού αθλητισμού και συμμετείχε στους διασωματειακούς αγώνες της Λευκωσίας αλλά και στους παγκύπριους αγώνες. Επιπλέον, διέθετε ομάδα επιτραπέζιας αντισφαίρισης που συμμετείχε στα πρωταθλήματα της Παγκύπριας Ομοσπονδίας Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης (ΠΟΕΠΑ). «Αχιλλέας Καϊμακλίου». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 3 Αυγούστου 2015. «Αχιλλέας Καϊμακλίου». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 3 Αυγούστου 2015. «Ιστορία». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 3 Αυγούστου 2015. Frederick Αχιλλέας Καϊμακλίου
Τον Λόκχοφ

Ο Αντόνιους Γιοχάννες Γιακόμπους ("Τον") Λόκχοφ (γεννημένος στις 25 Δεκεμβρίου 1959 στην Μπρέντα στη Βόρεια Βραβάντη) είναι Ολλανδός πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη θέση του μέσου, ο οποίος αυτό τον καιρό εργάζεται ως βοηθός προπονητή στον ΠΑΟΚ.

 Γνωστός με το παρατσούκλι Mister NAC λόγω με τη μακρόβια σχέση του με την ομάδα της γενέτειράς του ΝΑΚ Μπρέντα, όπου αγωνίστηκε από το 1978 ως το 1982 και αργότερα από το 1991 ως το 1996, ο Λόκχοφ αγωνίστηκε επίσης τρεις φορές με την Εθνική Ολλανδίας το διάστημα μεταξύ 1984 και 1985. Αγωνίστηκε επίσης στην Ολλανδία για λογαριασμό των ΠΣΦ Αϊντχόφεν και Φέγενορντ, και στη Γαλλία με τη φανέλα της Νιμ Ολιμπίκ. Αποσύρθηκε από την ενεργό δράση το 1996. Ο Λόκχοφ ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα και πάλι από την ΝΑΚ Μπρέντα, εργαζόμενος ως πρώτος προπονητή του συλλόγου από το 2003 ως το 2005. Στη συνέχεια ανέλαβε καθήκοντα πρώτου προπονητή στην Εξέλσιορ στη διάρκεια του καλοκαιριού του 2006, όταν και διαδέχτηκε τον Μάριο Μπέεν στην τεχνική ηγεσία του συλλόγου. Το συμβόλαιο του Λόκχοφ με την Εξέλσιορ ολοκληρώθηκε την άνοιξη του 2009, και στη συνέχεια αντικαταστάθηκε από τον Άλεξ Παστόορ ο οποίος κατόρθωσε να οδηγήσει την ομάδα στην άνοδο στην Ερεντιβίζιε. Τον Σεπτέμβριο του 2009 ανακοινώθηκε ως βοηθός προπονητή στην ΦΚ Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ του συμπατριώτη του Κο Αντριάνσε. Τον Δεκέμβριο του 2011, ο Λόκχοφ υπέγραψε συμβόλαιο σε ισχύ από τον Ιανουάριο του 2012 μέχρι το τέλος της σεζόν με τη Φένλο. Διαδέχτηκε τον Βέλγο τεχνικό Γκλεν Ντε Μπεκ ο οποίος έλυσε το συμβόλαιό του με την ομάδα λόγω της έλλειψης ανταγωνιστικότητας του συλλόγου. Προφίλ στο VI Προφίλ
Σουλεϊμάν Τσελεμπή

Ο Σουλεϊμάν Τσελεμπή (τουρκ.: Süleyman Çelebi, 1377 – 17 Φεβρουαρίου 1411) ήταν Οθωμανός πρίγκιπας (τουρκικά: şehzade)και συγκυβερνήτης της αυτοκρατορίας για μερικά χρόνια κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής Μεσοβασιλείας.

 Ο Σουλεϊμάν Τσελεμπή γεννήθηκε το 1377 και ήταν ο μεγαλύτερος γιoς του Βαγιαζήτ Α΄ και άγνωστης γυναίκας. Ο Σουλεϊμάν πάλεψε στην μάχη της Νικόπολης το 1396 και στην μάχη της Άγκυρας το 1402. Μετά την ήττα των Οθωμανών στην Άγκυρα, αυτός κατέφυγε στην Ρούμελη μαζί με τον μεγάλο βεζίρη του πατέρα του. Έτσι λίγο καιρό αργότερα έκανε συνθήκη ειρήνης με τον Ιωάννη Ζ΄ κατά την οποία ο Σουλεϊμάν παραχωρούσε ένα μέρος του Μαρμαρά σε αντάλλαγμα την συμμαχία τους. Μετά τη μάχη της Άγκυρας κατάφερε να φτάσει πρώτος στην Αδριανούπολη και να αυτοανακηρυχθεί Σουλτάνος (δε θεωρείται όμως Σουλτάνος). Λόγω του ασθενούς χαρακτήρα του και της επισφαλούς του θέσης στο θρόνο προτίμησε να συνδιαλλαγεί με τα χριστιανικά κράτη των Βαλκανίων και να σταματήσει τους πολέμους που είχε ξεκινήσει ο πατέρας του. Μάλιστα σε ένδειξη καλής θέλησης επέστρεψε στο Βυζάντιο τη Θεσσαλονίκη και μερικές πόλεις της Θράκης. Τελικά, οι φιλοπόλεμοι συντάχθηκαν με το μικρότερο αδελφό του Μουσά Τσελεμπή και μετά από εμφύλιο πόλεμο επικράτησαν. Ο ίδιος ο Σουλεϊμάν στραγγαλίστηκε από τον αδελφό του το 1411. Μετά τον θάνατό του ο Μουσά Τσελεμπή έγινε σουλτάνος της Ρούμελης, όμως το 1413, ο Μεχμέτ Τσελεμπή τον σκοτώνει και καταφέρνει να επικρατήσει στον Οθωμανικό Θρόνο.
Καζιβερά

Τα Καζιβερά είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Kazivera». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Ιουνίου 2018. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2018.
Μοντσερράτ

Το ηφαιστειογενές νησί Μοντσερράτ (αγγλικά: Montserrat) βρίσκεται στην Καραϊβική Θάλασσα. Αποτελεί Βρετανικό Υπερπόντιο Έδαφος ενώ ήταν αποικία του Ηνωμένου Βασιλείου από το 1632. Έχει έκταση 102 τ.χλμ. και πληθυσμό 4.922 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Τον Ιούλιο του 1995 υπολογίζεται ότι εγκατέλειψαν το νησί έπειτα από έκρηξη του ηφαιστείου Σουφριέρ Χιλς 8.000 άνθρωποι. Κάποιοι από αυτούς έχουν επιστρέψει. Το όνομα της πρωτεύουσας είναι Πλίμουθ, αλλά σήμερα είναι εγκαταλειμμένη εξαιτίας των εκρήξεων του ηφαιστείου.

 Το προσδόκιμο ζωής, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2014, στο σύνολο του πληθυσμού είναι τα 73,9 χρόνια, με τις γυναίκες να ζουν 72,24 χρόνια και τους άνδρες 75,48 χρόνια. Το Μοντσεράτ κατοικούταν από ινδιάνους Αραουάκους και Καραΐβους, σύμφωνα με τις καταγραφές του Χριστόφορου Κολόμβου κατά το δεύτερο ταξίδι το 1493. Ονόμασε το νησί Σάντα Μαρία ντε Μοντσεράτε στο όνομα της Ισπανίας, από την ευλογημένη παρθένα του μοναστηριού του Μοντσεράτ, το οποίο βρίσκεται στο όρος Μοντσεράτ στην Καταλονία. Το νησί περιήλθε στον έλεγχο της Βρετανίας το 1632, όταν μία ομάδα Ιρλανδών εγκαταστάθηκε εκεί για να διαφύγει από τις αντικαθολικές αντιδράσεις στα γειτονικά νησιά Άγιος Χριστόφορος και Νέβις. Η εισαγωγή σκλάβων από την Αφρική, κοινή πρακτική στα περισσότερα νησιά της Καραϊβικής, ξεκίνησε αρκετά νωρίς. Ένα σημαντικό ποσοστό του πληθυσμού προήλθε από την Ιρλανδία (70% στα μέσα του 17ου αιώνα). Υπερπόντιο έδαφος του Ηνωμένου Βασιλείου, το Μοντσερράτ έχει Σύνταγμα από τις 19 Δεκεμβρίου 1989. Αρχηγός Κράτους είναι η Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου (από τις 6 Φεβρουαρίου του 1952), που εκπροσωπείται από τον Κυβερνήτη (από την 1η Φεβρουαρίου 2018 στο αξίωμα υπηρετεί ο Άντριου Πιρς). Αρχηγός κυβερνήσεως είναι ο Πρωθυπουργός (Premier, πρώην επικεφαλής υπουργός). Το υπουργικό συμβούλιο, που ονομάζεται Εκτελεστικό Συμβούλιο, αποτελείται από 11 μέλη, 9 εκ των οποίων εκλέγονται με καθολική ψηφοφορία για 5 χρόνια. Στις γενικές εκλογές του 2006, που διεξήχθησαν στις 31 Μαΐου, το Κίνημα για την Αλλαγή και την Ευημερία έλαβε 36,1% των ψήφων και 4 επί συνόλου 9 εδρών, με 3 έδρες να πηγαίνουν στο Νέο Λαϊκό Απελευθερωτικό Κίνημα (29,4%), μία στο Δημοκρατικό Κόμμα του Μοντσερράτ (24,4%) και 1 σε έναν ανεξάρτητο (10,1%). Έπειτα από τις εκλογές ορκίστηκε νέος επικεφαλής υπουργός ο Λόουελ Λιούις, στις 2 Ιουνίου του 2006. Τρία χρόνια αργότερα, το φθινόπωρο του 2009, έγιναν πρόωρες εκλογές και επανήλθε στην εξουσία ο Ρούμπεν Μιντ. Οι πιο πρόσφατες εκλογές έγιναν στις 18 Νοεμβρίου 2019. Για την άμυνα στο νησί είναι αρμόδιο το Ηνωμένο Βασίλειο. Δεν υπάρχουν τακτικές δυνάμεις του στρατού, παρά μόνο η Βασιλική Αστυνομία. https://web.archive.org/web/20060214063129/http://www.gov.ms/ Κυβέρνηση του Μοντσερράτ http://www.visitmontserrat.com/ Ταξιδιωτικός οδηγός για το Μοντσερράτ https://web.archive.org/web/20061002215712/http://www.mvo.ms/ Ηφαιστειακό Παρατηρητήριο του Μοντσερράτ
Ιερόθεος Ιερομόναχος

Ο ιερομόναχος Ιερόθεος ήταν λόγιος κληρικός του 13ου αιώνα. Άκμασε επί της βασιλείας του Μιχαήλ Παλαιολόγου, από τον οποίο ρίχτηκε στις φυλακές το 1278, επειδή αντιδρούσε με τις καινοτομίες των Λατίνων.

 Έγραψε πονήματα, τα οποία σώζονται στην βιβλιοθήκη του Αγίου Μάρκου. Λόγος προς τους συκοφαντούντες αυτόν ... Λόγος προσφωνητικός προς τον βασιλέαν Κύριον Μιχαήλ τον Παλαιολόγον, ... Ομιλία κατά Λατίνων ...Επίσης ο Αλλάτιος μνημονεύει έργο του Ιερόθεου με τον τίτλο «Διάγραμμα περί της εκπορεύσεως του αγίου Πνεύματος». Ανδρόνικος Δημητρακόπουλος (1872). Ορθόδοξος Ελλάς : ήτοι περί των Ελλήνων των γραψάντων κατά Λατίνων και περί των συγγραμμάτων αυτών. Εν Λειψίαι: Τύποις Μέτζγερ και Βίττιγ. Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2010.