IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αμπελόκαμπος Ηλείας

Ο Αμπελόκαμπος είναι πεδινό χωριό του δήμου Ηλίδας της περιφερειακής ενότητας Ηλείας στην Πελοπόννησο (περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας). Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 468 κατοίκους.

 Ο Αμπελόκαμπος είναι κτισμένος σε υψόμετρο 17 μέτρων. Βρίσκεται σε απόσταση 9 χλμ. βορειοδυτικά από την Αμαλιάδα σε πεδινή τοποθεσία, νοτιοανατολικά της Γαστούνης, νότια από τον Κόροιβο και το Ρουπάκι, δίπλα (ΒΑ.) από τα Σαβάλια. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την γεωργία (αραβόσιτος και άλλα δημητριακά, γεώμηλα, κηπευτικά, ελιές και αμπέλια) και λιγότερο με την κτηνοτροφία (πρόβατα, αίγες, βοοειδή). Ενοριακός ναός είναι η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής στο κέντρο του χωριού, ενώ νοτιοδυτικά προς Σαβάλια και δίπλα στις παλιές σιδηροδρομικές γραμμές βρίσκεται η μονή Αγίου Αθανασίου (η οποία λειτούργησε μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα ως ανδρική και κατόπιν ως γυναικεία). Το χωριό αναφέρεται από την περίοδο της Τουρκοκρατίας με την ονομασία Καραγιούζι ή Καρακούζι, που στα τουρκικά σημαίνει μαύρο μάτι. Μετά την απελευθέρωση αναφέρεται επίσημα το 1835 όταν προσαρτήθηκε στον τότε δήμο Ήλιδος. Αργότερα, αναφέρεται το 1853 στον δεύτερο τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή ως μικρό χωριό της επαρχίας Ηλείας στο οποίο κατοικούσαν 12 οικογένειες (76 άτομα). Το 1890 το χωριό απέκτησε δημοτικό σχολείο, ενώ το 1912 με το ΦΕΚ 256Α - 28/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1928 με το ΦΕΚ 156Α - 08/08/1928 μετονομάστηκε σε Αμπελόκαμπος. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, ένας κάτοικος του οικισμού εκτελέστηκε από τις γερμανικές αρχές. Διοικητικά, ανήκε μέχρι το 1997 στην επαρχία Ηλείας και κατόπιν υπήχθη στον καποδιστριακό δήμο Αμαλιάδας. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Αμπελοκάμπου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αμαλιάδος του δήμου Ηλίδας.
Στραγγάλια η λεπτυσμένη

Η Στραγγάλια η λεπτυσμένη (Strangalia attenuata) είναι κολεόπτερο από την οικογένεια Cerambycidae και την υποοικογένεια Lepturinae. Το γένος Στραγγάλια ήταν γένος με πολλά διάφορα είδη, αλλά σήμερα διαιρείται σε διάφορα γένη, και το σημερινό γένος Στραγγάλια εκπροσωπείται στην Ευρώπη μόνο με το είδος Στραγγάλια η λεπτυσμένη το οποίο συναντάμε και στην Ελλάδα.Το όνομα «ατενουάτα» αναφέρεται στο λεπτό σώμα, που στενεύει προς τα πίσω. (attenuo P. (λατινικά) = λεπτύνω ,στενεύω)

 Το κολεόπτερο αποκτά μήκος από 9 έως 17 χιλιοστόμετρα. Το σώμα είναι κατά μήκος κυρτό (Εικ. 1). πολύ στενό και προς τα πίσω γίνεται ακόμα στενότερο. Είναι ερυθροκίτρινο και κατά ένα μέρος μαύρο. Το κεφάλι είναι επίμηκες, τα στοματικά μόρια δείχνουν λοξά προς τα κάτω. Οι οφθαλμοί είναι μεγάλοι. Απέχουν αρκετά από τη βάση των άνω γνάθων (Εικ. 4). Πίσω από τους οφθαλμούς το κεφάλι γίνεται πιο στενό και σχηματίζεται λαιμός. Οι κεραίες συνίστανται από ένδεκα άρθρα. Τα πρώτα άρθρα είναι μαύρα, τα τελευταία άρθρα είναι καφέ. Τα τελευταία πέντε άρθρα των κεραιών έχουν από μια αυλάκωση στην οπίσθια έξω άκρη (σημειώνονται με βέλη στην Εικ. 5). Το πρόνωτο όπως και το κεφάλι είναι μαύρο. Οι οπίσθιες έξω άκρες είναι αιχμηρές. Το σχήμα των ελύτρων ποικίλει. Κατ´αρχάς τα έλυτρα έχουν τέσσερις μαύρες λωρίδες, όρθιες στη ραφή των ελύτρων. Η πρώτη λωρίδα είναι στενή και βρίσκεται πίσω από τους ώμους. Μπορεί και να διαλύεται σε σειρά ουλών. Η ακόλουθη λωρίδα στη μέση του ελύτρου σχηματίζει μεγάλα ούλα σε κάθε έλυτρο. Η τρίτη λωρίδα είναι επίσης φαρδιά, και οι οπίσθιες άκρες των ελύτρων είναι επίσης μαυρισμένες. Οι άκρες αυτές είναι κομμένες και ακονισμένες προς τα έξω (Εικ. 3). Τα πόδια είναι ερυθροκίτρινα, οι έξω άκρες μπορεί να είναι μαυρισμένες. Τα μπροστινά ισχία είναι κωνικά (Εικ. 3). Οι ταρσοί είναι ψευδοτετραμερείς, καθώς το ένα από τα πέντε ταρσομερή είναι τόσο μικρό, που διακρίνεται δύσκολα. Το τρίτο ταρσομερές είναι σχισμένο, και το τέταρτο ταρσομερές είναι κρυμμένο σε αυτό το σχίσιμο. Η προνύμφη αναπτύσσεται σε ποικιλία φυλλοβόλων δέντρων, ιδιαίτερα στην οξιά. Ο βιολογικός κύκλος διαρκεί δυο χρόνια σε βόρειες χώρες μπορεί και περισσότερα. Το ακμαίο γίνεται ορατό κατά το τέλος της άνοιξης ιδιαίτερα στα σκιαδανθή. Ο χώρος διαμονής εξαπλώνεται από τη Νότια Ευρώπη μέχρι τη νότια Βόρεια Ευρώπη. Κατά τα βόρεια το είδος γίνεται πιο σπάνιο. Προς την Ανατολή το συναντούμε μέχρι το Ιράν. Το έντομο λείπει στην Πορτογαλία, τα νησιά Σικελία, Σαρδηνία, Κρήτη και Κύπρο όπως και στη Μεγάλη Βρετανία και Ιρλανδία. H. Freude, K. W. Harde, G. A. Lohse: Die Käfer Mitteleuropas, Bd. 9. Spektrum Akademischer Verlag in Elsevier, München 1966, ISBN 3-8274-0683-8 Adolf Horion: Faunistik der mitteleuropäischen Käfer, Bd. XII. Überlingen-Bodensee 1974
Βραβεία Γκράμι του 2007

Βραβεία Γκράμι του 2007 Νικητές των βραβείων Δίσκος της Χρονιάς: Dixie Chicks - Not Ready to Make Nice.Άλμπουμ της Χρονιάς: Dixie Chicks - Taking the Long WayΤραγούδι της χρονιάς : Dixie Chicks - Not Ready to Make NiceΚαλύτερος πρωτοεμφανιζόμενος καλλιτέχνης : Κάρι Άντεργουντ

 Καλύτερη γυναικεία ποπ ερμηνεία : Κριστίνα Αγκιλέρα - Ain't No Other ManΚαλύτερη ανδρική ποπ ερμηνεία : Τζον Μέγιερ - Waiting othe World To ChangeΚαλύτερη ποπ εμφάνιση ντουέτου ή συγκροτήματος : The Black Eyed Peas - My HumpsΚαλύτερη ποπ στιχουργική συνεργασία : Τόνι Μπένετ και Στίβι Γουόντερ - Για το Once in my Life Καλύτερo χορευτικό άλμπουμ: Μαντόνα - Confessions on a Dance FloorΚαλύτερo παραδοσιακό ποπ άλμπουμ : Τόνι Μπένετ - Ντουέτα : America Classic Καλύτερη σόλο ροκ εμφάνιση: Μπομπ Ντίλαν -Someday BabyΚαλύτερo ροκ άλμπουμ : Red Hot Chili Peppers -Stadium ArcadiumΚαλύτερo ροκ τραγούδι : Red Hot Chili Peppers- Dani California Καλύτερo R&B τραγούδι : Μέρι Τζ. Μπλάιτζ - Be Without YouΚαλύτερo R&B άλμπουμ : Μέρι Τζ. Μπλάιτζ- The Breakthrough Καλύτερo ραπ άλμπουμ: Ludacris - Release Therapy
Χοβσέπ Αζναβούρ

Ο Χοβσέπ Αζναβούρ ( αρμενικά: Հովսեփ Ազնավուր , τουρκικά: Hovsep Aznavur) - υπήρξε οθωμανός αρχιτέκτονας αρμενικής καταγωγής, που έκανε το αρχιτεκτονικό σχέδιο στη βουλγαρική εκκλησία "Αγίου Στεφάνου" στην τότε οθωμανική πρωτεύουσα Κωνσταντινούπολη, σήμερα Τουρκία.

 Ο Χοβσέπ Αζναβούρ γεννήθηκε στις 21 Μαΐου του έτους 1854 έτους στη βρετανική πρωτεύουσα Λονδίνο σε αρμενική οικογένεια, αλλά το 1867 η οικογένειά του μετακόμισε στην Κωνσταντινούπολη. Σπούδασε στη Ρώμη και έγινε ένας από τους πολλούς οθωμανούς αρχιτέκτονες. Τα έργα του εν όλω ή εν μέρει είναι πολλά δημόσια και ιδιωτικά κτίρια στην Κωνσταντινούπολη, όπως Μασάρ Απαρτμάν (Αιγυπτιακή διαμέρισμα) και το εργοστάσιο καπνού Τζιβαλί (Джибали Тютюн Фабрикасъ). Ховсеп Αζναβούρ έπαιξε σημαντικό ρόλο στην κοινωνική και πολιτική ζωή της κοινότητας των αρμενίων στην Κωνσταντινούπολη. Ήταν μεταξύ των ιδρυτών του Σαχμανατραγκάν Ραμκαβάρ(βουλγάρικα:Сахманатраган Рамкавар), το κόμμα προκάτοχό του φιλελεύθερου δημοκρατικού Ραμκαβάρ Αζατακάν (βουλγάρικα:Рамкавар Азатакан), ένα από τα τρία μεγάλα κόμματα των Αρμενίων. Μετά τη γενοκτονία των Αρμενίων ο Αζναβούρ έφυγε από την Κωνσταντινούπολη και εγκαταστάθηκε στο Κάιρο, όπου και συνέχισε να ασχολείται με την αρχιτεκτονική. Εκεί πέθανε στις 15 Μαΐου του έτους 1935. Svetlana Pamukçiyan. IV. Biyografileriyle Ermeniler, Ermeni Kaynaklarından Tarihe Katkılar, yayına hazırlayan: Orlov Köker, Aras Yayıncılık, Istanbul, August 2003 ((tr)) Βιογραφία του Χοβσέπ Αζναβούρ
Λίβαϊ Στρως

Ο Λίβαϊ Στρως (Levi Strauss, 26 Φεβρουαρίου 1829 – 26 Σεπτεμβρίου 1902) ήταν Αμερικανός επιχειρηματίας που ίδρυσε την πρώτη εταιρεία παραγωγής μπλου τζιν. Η εταιρεία του, η Levi Strauss & Co., ιδρύθηκε το 1853 στο Σαν Φρανσίσκο.

 Ο Λίβαϊ Στρως γεννήθηκε ως Λεμπ Στράους (Löb Strauß) στην κωμόπολη Μπούτενχαϊμ, στην περιοχή Φραγκονία του βασιλείου της Βαυαρίας. Οι γονείς του, ο Χιρς (Hirsch) και η Ρεβέκκα Στράους, ήταν Ασκεναζίτες Εβραίοι. Μόλις ο Λεμπ έγινε 18 ετών, ταξίδεψε με τη μητέρα και δύο αδελφές του στις Ηνωμένες Πολιτείες για να ζήσει με τους αδελφούς του, τους Τζόνας και Λούις, που είχαν αρχίσει μία επιχείρηση χονδρεμπορίου υφασμάτων στη Νέα Υόρκη, την «J. Strauss Brother & Co.». Η αδελφή του Λίβαϊ, Φάννυ, και ο σύζυγός της, Ντέιβιντ Στερν, μετακόμισαν στο Σαιντ Λούις, ενώ ο ίδιος ο Λίβαϊ πήγε να ζήσει στο Λούισβιλ, από όπου πωλούσε τα υφάσματα των αδελφών του στο Κεντάκι. Τον Ιανουάριο του 1853, ο Λίβαϊ Στρως έγινε Αμερικανός πολίτης. Η οικογένεια αποφάσισε να ανοίξει μία θυγατρική της οικογενειακής φίρμας στη Δυτική Ακτή και επέλεξαν το Σαν Φρανσίσκο, το εμπορικό κέντρο του Πυρετού του Χρυσού στην Καλιφόρνια. Αποφασίσθηκε ότι ο Λίβαϊ θα εκπροσωπούσε την οικογένεια εκεί, και έτσι πήρε ένα ατμόπλοιο για το Σαν Φρανσίσκο, φθάνοντας στις αρχές Μαρτίου 1853, οπότε και βρέθηκε με την οικογένεια της αδελφής του. Ο Στρως ίδρυσε την επιχείρησή του με την επωνυμία Levi Strauss & Co. και άρχισε να εισάγει εκλεκτά προϊόντα για ένδυση, αλλά και κλινοσκεπάσματα, μαντήλια, τσάντες και άλλα, από τα αδέλφια του στη Νέα Υόρκη. Εμπορευόταν επίσης καραβόπανο για τα αντίσκηνα που χρησιμοποιούσαν οι χρυσοθήρες. Ο Λίβαϊ Στρως ζούσε μαζί με την αυξανόμενη οικογένεια της Φάννυ. Ο Τζέικομπ Ντέιβις, ένας από τους πελάτες του Στρως και εφευρέτης του πρώτου παντελονιού ενισχυμένου με χάλκινους πείρους πάνω σε ύφασμα τύπου «ντένιμ», συνεργάσθηκε με τον Στρως για την παραγωγή μπλου τζην. Οι δυο τους κατοχύρωσαν με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας τη νέα μορφή «παντελονιών εργασίας» το 1873. Ο Λίβαϊ Στρως πέθανε σε ηλικία 73 ετών στο Σαν Φρανσίσκο χωρίς να έχει νυμφευθεί ποτέ. Μη έχοντας απογόνους, άφησε την επιχείρησή του εξίσου στους 4 ανιψιούς του, τον Τζέικομπ, τον Σίγκμουντ, τον Λούις και τον `Ειμπραχαμ Στερν, γιους της αδελφής του Φάννυ και του συζύγου της, Ντέιβιντ Στερν. Επίσης, άφησε κληροδοτήματα σε φιλανθρωπικά ιδρυματα, όπως το Pacific Hebrew Orphan Asylum και το Roman Catholic Orphan Asylum. Η συνολική περιουσία του την εποχή του θανάτου του εκτιμήθηκε στα 6 εκατομμύρια δολάρια περίπου, ή περί τα 122 εκατομμύρια ευρώ σε σημερινές (2014) τιμές. Ο Λίβαϊ Στρως τάφηκε στο Κόλμα της Καλιφόρνια. Σήμερα, ένα μουσείο αφιερωμένο στον Στρως υπάρχει στη γενέτειρά του, το Μπούτενχαϊμ της Γερμανίας, στο σπίτι όπου γεννήθηκε, ένα σπίτι που κτίσθηκε το 1687. Υπάρχει επίσης ένα «κέντρο επισκεπτών» στα κεντρικά γραφεία της Levi Strauss & Co. στο Σαν Φρανσίσκο, το οποίο φιλοξενεί μερικά ιστορικά εκθέματα. Το Ίδρυμα Λίβαϊ Στρως (Levi Strauss Foundation) ιδρύθηκε με μία δωρεά το 1897 προς το Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϋ. Οικογενειακά στοιχεία Levi Strauss & Company Ο Levi Strauss στο Findagrave Levi's Το Μουσείο Levi Strauss στη Γερμανία (στα γερμανικά)
Άγιος Κοσμάς Ιωαννίνων

Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Άγιος Κοσμάς (αποσαφήνιση) Ο Άγιος Κοσμάς ή Άγιος Κοσμάς Πωγωνίου είναι ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων σε υψόμετρο 630 μέτρων.

 Ο Άγιος Κοσμάς βρίσκεται προς τα σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία και ιστορικά ανήκει στα Πωγωνοχώρια. Το χωριό είναι κτισμένο ανάμεσα σε τρεις καταπράσινους λόφους απέναντι από τα τη Νεμέρτσικα (Δούσκο) και το Πάπιγκο. Αξιοθέατα αποτελούν το παλιό και νέο δημοτικό σχολείο καθώς και το συγκρότημα του νερόμυλου - νεροτριβής του χωριού τα οποία έχουν χαρακτηριστεί ως ιστορικά διατηρητέα μνημεία. Η γύρω από τον Άγιο Κοσμά περιοχή καλύπτεται από "δάσος ανοικτού χαρακτήρα με ώριμα δέντρα βελανιδιάς, υγρά μέρη (πηγές, χείμαρροι) και μικρές ρεματιές στους γύρω λόφους" και έχει χαρακτηριστεί Βιότοπος CORINE. Ως οικισμός αναφέρεται με την παλιά ονομασία Κακσοί το 1919, μετά την απελευθέρωση, στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Λαχανοκάστρου και το 1920 με το ΦΕΚ 76Α - 03/04/1920 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Μετονομάστηκε σε Άγιο Κοσμά Πωγωνίου το 1928 με το ΦΕΚ 81Α - 14/05/1928. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί τη τοπική κοινότητα Αγίου Κοσμά που ανήκει στη δημοτική ενότητα Άνω Πωγωνίου του Δήμου Πωγωνίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 46 κατοίκους. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 7,939 χμ² (2011). ]]. Η ιστορία του Αγίου Κοσμά Πωγωνίου Αρχειοθετήθηκε 2020-03-25 στο Wayback Machine. από τον ιστότοπο http://www.pogoni.gr/ Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Πασαλίκι των Ιωαννίνων

To πασαλίκι των Ιωαννίνων (1788–1822) ήταν μια υποδιαίρεση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με επίκεντρο την περιοχή της Ηπείρου και είχε υψηλό βαθμό αυτονομίας στις αρχές του 19ου αιώνα υπό τον Αλή Πασά, αν και δεν αναγνωρίστηκε ποτέ ως τέτοιο από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ο πυρήνας του ήταν το εγιαλέτι των Ιωαννίνων, με επίκεντρο την πόλη των Ιωαννίνων στη νότια Ήπειρο, αλλά στο αποκορύφωμά του αποτελούσε το μεγαλύτερο μέρος της Αλβανίας και των δυτικών τμημάτων της Θεσσαλίας, όπως και της Μακεδονίας στη Βόρεια Ελλάδα.

 Το 1787 ο Αλή ανέλαβε τη διοίκηση των Τρικάλων ως ανταμοιβή για την υποστήριξή του στον πόλεμο του σουλτάνου κατά της Αυστρίας. Αυτό δεν ήταν αρκετό για να ικανοποιήσει τις φιλοδοξίες του. Λίγο αργότερα, το 1788, πήρε τον έλεγχο των Ιωαννίνων και ανακηρύχθηκε πασάς. Όπως και άλλοι ημιαυτόνομοι περιφερειακοί ηγέτες που εμφανίστηκαν εκείνη την περίοδο, όπως ο Οσμάν Πασβάνογλου, εκμεταλλεύτηκε την αδυναμία της οθωμανικής κυβέρνησης, ώστε να επεκτείνει ακόμη περισσότερο την επικράτειά του μέχρι να αποκτήσει de facto τον έλεγχο του μεγαλύτερου μέρους της νότιας Αλβανίας, της δυτικής Ελλάδας και της Πελοποννήσου, είτε άμεσα είτε μέσω των γιων του. Οι μηχανορραφίες του Αλή έγιναν δεκτές από την οθωμανική κυβέρνηση στην Κωνσταντινούπολη ως μείγμα σκοπιμότητας - θεωρήθηκε καλύτερο να έχει τον Αλή ως σύμμαχο παρά ως εχθρό - και αδυναμίας, καθώς η κεντρική κυβέρνηση δεν είχε αρκετή δύναμη για να τον αποβάλει εκείνη τη στιγμή. Το 1820 ο Αλή διέταξε τη δολοφονία ενός πολιτικού αντιπάλου στην Κωνσταντινούπολη. Ο μεταρρυθμιστής σουλτάνος ​​Μαχμούτ Β΄, ο οποίος προσπάθησε να αποκαταστήσει την εξουσία της Υψηλής Πύλης, εκμεταλλεύτηκε αυτή την ευκαιρία για να κινηθεί εναντίον του Αλή διατάζοντας την αποπομπή του. Ο Αλή αρνήθηκε να παραιτηθεί από τις επίσημες θέσεις του και αντέταξε σθεναρή αντίσταση στον οθωμανικό στρατό, καθώς πολυάριθμα τουρκικά στρατεύματα πολεμούσαν τον τρομερό στρατό του Αλή. Στις 4 Δεκεμβρίου 1820 ο Αλή Πασάς και οι Σουλιώτες σχημάτισαν έναν αντιοθωμανικό συνασπισμό, στον οποίο οι Σουλιώτες συνεισέφεραν με στρατιώτες. Αρκετοί εκ των συμμάχων του Αλή τελικά τον εγκατέλειψαν. Τον Ιανουάριο του 1822, Οθωμανοί πράκτορες δολοφόνησαν τον Αλή Πασά και έστειλαν το κεφάλι του στον σουλτάνο. Μετά το θάνατό του, το πασάλικι έπαυσε να υφίσταται και συγχωνεύθηκε με το πασαλίκι του Βερατίου για την επιστροφή στην προηγούμενη κατάσταση του εγιαλετίου των Ιωαννίνων με τα σαντζάκια των Ιωαννίνων, του Βερατίου, του Αργυροκάστρου και της Πρέβεζας.
Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Βόρειου Τομέα Αθηνών

Στον παρακάτω κατάλογο αναφέρονται οι δήμοι, οι δημοτικές ενότητες, οι τοπικές κοινότητες και οι οικισμοί της Περιφερειακής Ενότητας Βορείου Τομέα Αθηνών. Τα στοιχεία προέρχονται από επεξεργασία του αρχείου Αρχειοθετήθηκε 2013-12-25 στο Wayback Machine. της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής για την απογραφή πληθυσμού της Ελλάδας του 2011. Ο αριθμός μέσα στα [ ] είναι ο μόνιμος πληθυσμός. Η σειρά είναι (γενικά) αλφαβητική.Η Περιφερειακή Ενότητα Βόρειου Τομέα Αθηνών έχει πληθυσμό 591680 κατοίκους.

 Έδρα του Δήμου είναι η Αγία Παρασκευή. Ο Δήμος Αγίας Παρασκευής έχει μόνιμο πληθυσμό 59704 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται: η Αγία Παρασκευή [ 59704 ] Έδρα του Δήμου είναι το Αμαρούσιον. Ο Δήμος Αμαρουσίου έχει μόνιμο πληθυσμό 72333 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται: το Αμαρούσιο (Μαρούσι) [ 72333 ] Έδρα του Δήμου είναι τα Βριλήσσια. Ο Δήμος Βριλησσίων έχει μόνιμο πληθυσμό 30741 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται: τα Βριλήσσια [ 30741 ] Έδρα του Δήμου είναι το Ηράκλειο. Ο Δήμος Ηρακλείου έχει μόνιμο πληθυσμό 49642 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται: το Ηράκλειο [ 49642 ] Έδρα του Δήμου είναι η Κηφισιά. Ο Δήμος Κηφισιάς έχει μόνιμο πληθυσμό 70600 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται: Δημοτική Κοινότητα Εκάληςη Εκάλη [ 5889 ] Δημοτική Κοινότητα Κηφισιάςη Κηφισιά [ 47332 ] Δημοτική Κοινότητα Νέας Ερυθραίαςη Νέα Ερυθραία [ 17379 ] Έδρα του Δήμου είναι η Πεύκη. Ο Δήμος Λυκόβρυσης - Πεύκης έχει μόνιμο πληθυσμό 31002 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται: Δημοτική Κοινότητα Λυκοβρύσεωςη Λυκόβρυση [ 9650 ] Δημοτική Κοινότητα Πεύκηςη Πεύκη [ 21352 ] Έδρα του Δήμου είναι η Μεταμόρφωση. Ο Δήμος Μεταμορφώσεως έχει μόνιμο πληθυσμό 29891 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται: η Μεταμόρφωση [ 29891 ] Έδρα του Δήμου είναι η Νέα Ιωνία. Ο Δήμος Νέας Ιωνίας έχει μόνιμο πληθυσμό 67134 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται: η Νέα Ιωνία [ 67134 ] Έδρα του Δήμου είναι ο Χολαργός. Ο Δήμος Παπάγου - Χολαργού έχει μόνιμο πληθυσμό 44539 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται: Δημοτική Κοινότητα Παπάγουο Παπάγος [ 13699 ] Δημοτική Κοινότητα Χολαργούο Χολαργός [ 30840 ] Έδρα του Δήμου είναι τα Μελίσσια. Ο Δήμος Πεντέλης έχει μόνιμο πληθυσμό 34934 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται: Δημοτική Κοινότητα Μελισσίωντα Μελίσσια [ 22741 ] Δημοτική Κοινότητα Νέας Πεντέληςη Νέα Πεντέλη [ 7198 ] Δημοτική Κοινότητα Πεντέλης Αττικής [ 4995 ]η Νταού Πεντέλη [ 144 ] η Πεντέλη [ 4851 ] Έδρα του Δήμου είναι το Ψυχικό. Ο Δήμος Φιλοθέης - Ψυχικού έχει μόνιμο πληθυσμό 26968 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται: Δημοτική Κοινότητα Νέου Ψυχικούτο Νέο Ψυχικό [ 10137 ] Δημοτική Κοινότητα Φιλοθέηςη Φιλοθέη [ 7302 ] Δημοτική Κοινότητα Ψυχικούτο Ψυχικό [ 9529 ] Έδρα του Δήμου είναι το Χαλάνδρι. Ο Δήμος Χαλανδρίου έχει μόνιμο πληθυσμό 74192 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται: το Χαλάνδρι [ 74192 ] Διοικητική διαίρεση Περιφέρειας Αττικής
Γουλέμι Φθιώτιδας

Σχετικά με την ονομασία Γολέμι, δείτε: Γολέμι Το Γουλέμι (ή Γολέμι) είναι ορεινό χωριό με πετρόχτιστα παραδοσιακά σπίτια του Νομού Φθιώτιδας. Υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Λοκρών και βρίσκεται περίπου 150 χλμ βόρεια της Αθήνας μεταξύ Λιβανατών και Αταλάντης.

 Το Γολέμι ιδρύθηκε σαν οικισμός τον 15ο αιώνα μ.Χ. κατά τους πρώτους χρόνους του εποικισμού των Σλάβων στον ελλαδικό χώρο. Το 1506 στο χωριό υπήρχαν 29 νοικοκυριά, το 1521 39, το 1540 52 και το 1571 54. Αντίθετη πορεία ακολούθησε το χωριό κατά τους επόμενους αιώνες. Το 1815 αναφέρεται ότι υπήρχαν στο Γολέμι μόλις 10 σπίτια. Στη διάρκεια της επανάστασης του 1821 αναδείχθηκαν δύο αγωνιστές της ελευθερίας, κάτοικοι του χωριού, οι Δροσόπουλος Γεώργιος και Ιωάννου Ανδρέας. Το 1907 ο πληθυσμός του χωριού ήταν 160 κάτοικοι. Το 1932 αναγνωρίστηκε η κοινότητα Γολεμίου προερχόμενη από τον πρώην Δήμο Δαφνουσίων. Το 1940 ο πληθυσμός ανερχόταν σε 282 κατοίκους, το 1991 σε 240, το 2001 σε 168 και το 2011 σε 131 κατοίκους. Ο επισκέπτης κατά τους καλοκαιρινούς μήνες μπορεί να πραγματοποιήσει περιπάτους στην φύση όπως και ποδηλασία ή πεζοπορία. Στο χωριό βρίσκεται η βυζαντινή εκκλησία της Αγίας Παρασκευής όπου γίνεται το καθιερωμένο πανηγύρι με παραδοσιακά όργανα και φαγητά. Η περιοχή ενδείκνυται και για κυνήγι. Αβραάμ Δημήτριος Π. 2001. «Λοκρικά – Περιβοάγρια-Επικνυμίδια ». Λαμία 2001. Δακορώνια Φ., Κωτούλας Δ., Μπαλτά Ε. Συθιακάκη Β. Τόλιας Β. «Λοκρίδα – Ιστορία & Πολιτισμός». Εκδόσεις: Κτήμα Χατζημιχάλη. «Λοκρικά Χρονικά». 1997. Αθήνα: Ετήσια Έκδοση Εταιρείας Ιστορικών και Λαογραφικών Ερευνών Αταλάντης (Ε.Ι.Λ.Ε.Α.). Τόμος και Χρόνος 3ος. Χριστοφόρου Μάνθος Κ. 1991. «Η Οπουντία Λοκρίδα και η Αταλάντη – Μνήμες και μαρτυρίες». Μέρος 1ο. Αθήνα: Εταιρεία Ιστορικών και Λαογραφικών Ερευνών Αταλάντης (Ε.Ι.Λ.Ε.Α.). Χριστοφόρου Μάνθος Κ. 1995. «Η Οπουντία Λοκρίδα και η Αταλάντη – Μνήμες και μαρτυρίες». Μέρος 3ο. Αθήνα: Εταιρεία Ιστορικών και Λαογραφικών Ερευνών Αταλάντης (Ε.Ι.Λ.Ε.Α.).
Υπναγωγία

Η υπναγωγία περιγράφει έντονες ονειρικές, ακουστικές, οπτικές ή απτές αισθήσεις που συχνά συνοδεύονται απο υπνοπαράλυση. Οι υπναγωγικές εμπειρίες συχνά σχετίζονται με την μεταβατική περίοδο από την κατάσταση εγρήγορσης στον ύπνο.

 Οι υπναγωγικές εμπειρίες φαίνεται να συμβαίνουν στους ανθρώπους κατά την μεταβατική περίοδο ανάμεσα στις φάσεις συνειδητότητας (γνωστή και ως φάση εγρήγορσης) και της φάσης του ύπνου. Σε αντίθεση οι υπνοπομπικές εμπειρίες συμβαίνουν κατά την μεταβατική περίοδο ανάμεσα στον ύπνο και την συνειδητότητα. Αρκετές θεωρίες υποδεικνύουν πως μερικά κρυφά σημεία του ύπνου REM αναδύονται κατά την διάρκεια της μεταβατικής περιόδου. Αυτό μπορεί να εξηγήσει το πλήθος προσωπικών υπναγωγικών ψυχολογικών εμπειριών ανάμεσα στις καταστάσεις συνειδητότητας και ύπνου. Υπνοπαράλυση Υπναγωγικός σπασμός Υπνοπομπικό στάδιο
Ακρορριζεκτομή

Ακρορριζεκτομή ή περιακρορριζική χειρουργική είναι χειρουργική μέθοδος απομάκρυνσης του κατώτατου τμήματος της ρίζας ενός δοντιού, προκειμένου το τελευταίο να διασωθεί από προϋπάρχουσα φλεγμονή εντός της πολφικής του κοιλότητας και να διατηρηθεί στο στόμα. Θεωρείται το έσχατο μέσο στο οποίο καταφεύγει ο θεράπων γενικός οδοντίατρος ή γναθοχειρουργός, πριν την εξαγωγή.

 Σε περιπτώσεις ιδιαίτερα στενών ή κεκαμμένων ριζικών σωλήνων, όπου η εφαρμοσθείσα για διάφορους λόγους ενδοδοντική θεραπεία πιθανόν να είναι ατελής, εφαρμόζεται η ακρορριζεκτομή αφού έχουν αποτύχει απόπειρες για επανάληψη της θεραπείας και η φλεγμονή παραμένει στην περιακρορριζική περιοχή ως χρόνια παθολογική κατάσταση (απόστημα ή κοκκίωμα), γεγονός που επιβεβαιώνεται από τον ακτινογραφικό έλεγχο. Επίσης σε περιπτώσεις κατάγματος ή διάτρησης της ρίζας, η ακρορριζεκτομή είναι η θεραπεία εκλογής. Το υπαίτιο δόντι απομονώνεται με τη χρήση ελαστικού απομονωτήρα και γίνεται τοπική ή στελεχιαία αναισθησία. Απομακρύνονται τα προσπεφυκότα ούλα με χειρουργικό κρημνό και στο ύψος του ακρορριζίου εφαρμόζεται τρυπανισμός του οστού, με κατάλληλη εγγλυφίδα (τροχός). Όταν αποκτηθεί οπτική επαφή με την πάσχουσα περιοχή, απομακρύνεται ο κοκκιώδης ιστός με ένα κοχλιάριο απόξεσης και αφαιρείται το ακρορριζικό τμήμα με δίσκο αποκοπής. Στο εναπομένον τμήμα γίνεται ανάστροφη έμφραξη με αμάλγαμα. Ακολουθεί η επανατοποθέτηση του κρημνού στη θέση του, η συρραφή του τραύματος και η κάλυψή του με χειρουργική κονία, ενώ στον ασθενή χορηγείται αντιβίωση δια της γενικής οδού. Η μετεγχειρητική πορεία είναι γενικά ομαλή και η ανακούφιση του πάσχοντος άμεση. Πότε χρειάζεται η ακρορριζεκτομή
Πώς να κλέψετε 1.000.000 δολάρια

Πώς να Κλέψετε 1.000.000 Δολάρια (αγγλ.: How to Steal a Million ή How to Steal a Million Dollars and Live Happily Ever After) είναι ο τίτλος ταινίας κωμωδίας, παραγωγής 1966 σε σκηνοθεσία Γουίλιαμ Γουάιλερ. Πρωταγωνιστικό ζευγάρι της ταινίας είναι οι: Όντρεϊ Χέπμπορν και Πήτερ Ο' Τουλ που υποδύονται δυο ληστές έργων τέχνης. Οι δυο τους πλαισιώνονται από τους Ίλαϊ Γουάλακ, Χιου Γκρίφιθ και Σαρλ Μπουαγιέ. Η ταινία γυρίστηκε στη Γαλλία και τα κοστούμια της Όντρεϊ Χέπμπορν σχεδίασε για άλλη μια φορά ο Γάλλος μόδιστρος Ιμπέρ ντε Ζιβανσί.

 Ο Τσαρλς Μπονέ (Χιου Γκρίφιθ) είναι πλαστογράφος έργων τέχνης και παραχωρεί ένα πλαστό γλυπτό του Μπενβενούτο Τσελίνι σε ένα μουσείο του Παρισιού. Την ίδια στιγμή η κόρη του Νικόλ (Όντρεϊ Χέπμπορν), πιάνει στα πράσα έναν κλέφτη έργων τέχνης, τον Σάιμον Ντέρμοτ (Πήτερ Ο' Τουλ) να προσπαθεί να κλέψει έναν πλαστό πίνακα από το σπίτι τους. Η Νικόλ δεν καταδίδει τον Σάιμον στην αστυνομία φοβούμενη ότι σε περίπτωση που γίνουν έρευνες το οικογενειακό τους μυστικό, ότι εμπορεύονται πλαστά έργα τέχνης θα αποκαλυφθεί, οδηγεί τον Σάιμον πίσω στο σπίτι του. Αργότερα μαθαίνει ότι το άγαλμα της Αφροδίτης, το οποίο ο πατέρας της παραχώρησε στο μουσείο τέχνης πρόκειται να υποστεί έλεγχο για τη γνησιότητά του. Φοβούμενη για τις συνέπειες αυτού του ελέγχου, η Νικόλ προσλαμβάνει τον Σάιμον να κλέψει το γλυπτό από το μουσείο τέχνης. Κατά την προσπάθεια αυτή οι δυο τους γνωρίζονται καλύτερα, με τη βιβλική έννοια. Ο σκηνοθέτης της ταινίας, Γουίλιαμ Γουάιλερ, είχε αρχικά σκοπό να επανενώσει το πρωταγωνιστικό ζευγάρι της ταινίας Διακοπές στη Ρώμη (Roman Holiday, 1953) Όντρεϊ Χέπμπορν και Γκρέγκορι Πεκ, αλλά τα σχέδιά του δεν ευοδώθηκαν. Η Χέπμπορν είχε βραβευτεί με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της στην εν λόγω ταινία. Η ταινία επρόκειτο να είναι πιο σκοτεινή και γι' αυτό το λόγο προσέγγισε το Στάνλεϊ Κιούμπρικ που είχε πρόσφατα σκηνοθετήσει την αστυνομική ταινία Το Χρήμα της Οργής (The Killing). Η ταινία γυρίστηκε τελικά αρκετά χρόνια αργότερα σε μορφή κωμωδίας και ο πρωταγωνιστικός ρόλος πήγε στον Πήτερ Ο' Τουλ. Ο ρόλος του Λίλαντ, που δόθηκε τελικά στο Ίλαϊ Γουάλακ, είχε ανατεθεί αρχικά στον Τζορτζ Σι Σκοτ, ο οποίος απολύθηκε από το σκηνοθέτη όταν την πρώτη μέρα έφτασε καθυστερημένος στα γυρίσματα. Η ταινία έλαβε ευνοϊκές κριτικές μετά την προβολή της και φέρει βαθμολογία 100% στην ιστοσελίδα των κριτικών Rotten Tomatoes. Πώς να κλέψετε 1.000.000 δολάρια στην IMDb
Continente

Η Continente είναι μια αλυσίδα λιανικής που ανήκει στην Sonae Distribuição, τον μεγαλύτερο λιανοπωλητή στην Πορτογαλία. Η αλυσίδα της υπεραγοράς Continente βρίσκεται σε όλη την ηπειρωτική Πορτογαλία, καθώς και στη Μαδέρα και στις Αζόρες. Η αλυσίδα σουπερμάρκετ Continente Modelo, έχει επίσης εθνική παρουσία. Η Sonae Distribuição, SGPS, SA, είναι θυγατρική εταιρεία της Sonae SGPS.

 Η Sonae Distribuição ξεκίνησε το 1985 με τη συγχώνευση δύο μεγάλων λιανοπωλητών, Modelo και Continente. Η Η Modelo ανήκε στην εκμετάλλευση της Sonae, ενώ η Continente ήταν η πορτογαλική και ισπανική επιχείρηση του γαλλικού μεταπωλητή Promodès. Ως εκ τούτου, ανήκε εξ ολοκλήρου από τη γαλλική ανταγωνιστήστρια την Carrefour, η οποία πώλησε το μερίδιό της στη Sonae για € 345 εκατ, στις 16 Νοεμβρίου 2004. Το 2008, η Carrefour πώλησε στην Sonae τις πορτογαλικές επιχειρήσεις λιανικής πώλησης που διέθεταν με το σήμα Carrefour. Η Continente χρησιμοποιούσε ένα υποκατάστημα στο Ντουμπάι, το οποίο αργότερα αγόρασε η Carrefour. Το σύμβολο της Continente εξαφανίστηκε από την Ισπανία μετά τη συγχώνευση του Carrefour-Promodès το 1999. To 1991 ήρθε στην Ελλάδα και το 1999 εξαγοράζεται από την Carrefour και τον Μαρινόπουλο.
The Mule

Το The Mule είναι τραγούδι του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το οποίο συμπεριλήφθηκε στο πέμπτο στούντιο άλμπουμ τους με τίτλο "Fireball" και αποτέλεσε το πέμπτο του κομμάτι.

 Στις αρχές του 1971 το συγκρότημα ξεκίνησε να ηχογραφεί τον διάδοχο του "Deep Purple in Rock". Μετά από μερικές εμφανίσεις στην Ολλανδία και πριν από την έναρξη της βρετανικής τους περιοδείας, οι Deep Purple μετέβησαν στα De Lane Lea και τα Olympic Studios, ολοκληρώνοντας το "Strange Kind of Woman" και συνθέτοντας και ηχογραφώντας το "The Mule". Τα "Olympic Studios" είχαν κονσόλα 16 καναλιών και το συγκρότημα εντυπωσιάστηκε από τον ήχο της αντεστραμμένης ηχογράφησης. Παρ' όλα αυτά κατά την δοκιμή τους αυτή, οι αρχικές ταινίες του κομματιού καταστράφηκαν και ο Ίαν Πέις αναγκάστηκε να δανειστεί ένα σετ τυμπάνων για να ηχογραφήσει εκ νέου τα δικά του μέρη, αφού το δικό του σετ είχε αποσταλεί στο σημείο όπου θα ξεκινούσε η επόμενη περιοδεία του συγκροτήματος. Οι στίχοι του Ίαν Γκίλαν προειδοποιούν για τους κινδύνους της Μαύρης Μαγείας και του Σατανισμού, ενώ μαζί με το σόλο κιθάρας του Ρίτσι Μπλάκμορ αποτελούν τα μοναδικά ξεσπάσματα σε ένα μελαγχολικό, μέσου ρυθμού κομμάτι με επιρροές από ατμοσφαιρικά συγκροτήματα όπως οι Pink Floyd. Το "The Mule" αντικατέστησε την διασκευή στο "Paint It Black" των Rolling Stones στις ζωντανές εμφανίσεις των Deep Purple, με τον Ίαν Πέις να παίζει το σόλο τυμπάνων του κατά τη διάρκεια του. Ζωντανά ηχογραφημένες εκτελέσεις του τραγουδιού, υπάρχουν στις εξής κυκλοφορίες: Made in Japan (1972) Live in Japan (1993) California Jamming (1996) Live in Concert 1972/73 (DVD, 2005) Live in Europe 1993 (2006) Live in Denmark 1972 (2007) …To The Rising Sun (In Tokyo) (2015) The Infinite Live Recordings Vol 1 (2017) Live in Rome 2013 (2019) Το "The Mule" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Ίαν Γκίλαν - φωνητικά Ρίτσι Μπλάκμορ - κιθάρα Ρότζερ Γκλόβερ - μπάσο Ίαν Πέις - τύμπανα Τζον Λορντ - πλήκτρα Deep Purple 25th Anniversary CD Booklet 1995 EMI Records The Complete Deep Purple, Michael Heatley, Reynolds & Hearn, 2005 Ian Gillan: The Autobiography of "Deep Purple's" Lead Singer, Blake Publishing, 1998 Στίχοι The Mule The Mule, Made in Japan tabs Tabs 1 Tabs 2 Tabs 3 Deep Purple - The Mule(drum solo) - Live made in japan 'Tour' 1972 - Youtube
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (2007)

Το πρωτάθλημα της Φόρμουλα 1 για το 2007, ήταν το 58ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Φόρμουλα 1, που διοργανώνει η FIA (Διεθνής Ομοσπονδία Αυτοκινήτου). Ο πρώτος αγώνας ήταν αυτός της Αυστραλίας, στη Μελβούρνη, στις 18 Μαρτίου 2007 και το πρωτάθλημα ολοκληρώθηκε στις 21 Οκτωβρίου 2007 στη Βραζιλία. Συνολικά διεξήχθησαν 17 αγώνες και έλαβαν μέρος 11 ομάδες. Παγκόσμιος πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Φινλανδός Κίμι Ράικονεν, για πρώτη φορά στην καριέρα του, με διαφορά ενός μόλις βαθμού από τους Φερνάντο Αλόνσο και Λιούις Χάμιλτον. Το πρωτάθλημα κατασκευαστών κατάκτησε η ομάδα της Ferrari, μετά την ακύρωση της McLaren από το πρωτάθλημα κατασκευαστών, λόγω της εμπλοκής της σε σκάνδαλο βιομηχανικής κατασκοπείας.

 (1): Στο Γκραν Πρι των ΗΠΑ, ο Σεμπάστιαν Φέτελ αντικατέστησε τον Ρόμπερτ Κούμπιτσα, ο οποίος είχε τραυματιστεί στο Γκραν Πρι του Καναδά. (2): Στο Γκραν Πρι της Βραζιλίας, ο Καζούκι Νακατζίμα αντικατέστησε τον Αλεξάντερ Βούρτς, ο οποίος αποφάσισε να τερματίσει την καριέρα του στη Φόρμουλα 1. (3): Μετά το Γκραν Πρι της Ευρώπης, η Toro Rosso αντικατέστησε τον Σκοτ Σπιντ με τον Σεμπάστιαν Φέτελ. (4): Στο Γκραν Πρι της Γερμανίας, ο Μάρκους Βίνκελχοκ αντικατέστησε τον Κρίστιαν Άλμπερς, ο οποίος απολύθηκε από τη Spyker. (5): Μετά το Γκραν Πρι της Γερμανίας, η Spyker προσέλαβε τον Σάκον Γιαμαμότο για να οδηγήσει το δεύτερο μονοθέσιο της ομάδας. Η βαθμολογία για το πρωτάθλημα των οδηγών είχε ως εξής: Η βαθμολογία για το πρωτάθλημα των κατασκευαστών είχε ως εξής:
Μπονγκολάβα

Η Μπονγκολάβα (μαλαγασικά: Bongolava) είναι μια από τις τέσσερις περιφέρειες της Επαρχίας Ανταναναρίβο, Μαδαγασκάρη. Πρωτεύουσα είναι η Τσιροανομαντίντι. Έχει έκταση 16.821 τ.χλμ. και πληθυσμό 235.000 κατοίκων (2004) με πυκνότητα 14 κατοίκων ανά τ.χλμ.

 Η Ιτάσι βρίσκεται κεντρικά της Μαδαγασκάρης και δυτικά της Ανταναναρίβο. Συνορεύει στα νότια με τη Βακινανκαράτρα, στα νοτιοανατολικά με την Ιτάσι, στα βόρεια με τη Μπετσιμπόκα, στα δυτικά με τη Μενάμπε και στα βορειοδυτικά με τη Μελάκι. Έχει έκταση 16.821 τ.χλμ. Η Μπονγκολάβα διαιρείται σε 2 δήμους: 15. Φενοαριβόμπε 19. Τσιροανομαντίντι Το τοπικό αεροδρόμιο είναι το Διεθνές Αεροδρόμιο του Ιβάτο, που βρίσκεται στην Ανταναναρίβο. Περιφέρειες της Μαδαγασκάρης Πολυμέσα σχετικά με το θέμα στο Wikimedia Commons
Κάνναβη στην Ελλάδα

Η χρήση της κάνναβης στην Ελλάδα είναι παράνομη για ψυχαγωγικούς σκοπούς. Το 2017 η ιατρική χρήση της κάνναβης νομιμοποιήθηκε, παρόλο που ο νόμος δεν έχει ακόμη εφαρμοστεί για τους ασθενείς. Ένα χρόνο αργότερα, άρθηκε η απαγόρευση καλλιέργειας ή παραγωγής της, δίνοντας τη δυνατότητα στις φαρμακευτικές εταιρείες να καλλιεργούν νόμιμα κάνναβη, καθώς και στους προμηθευτές βιομηχανικής κάνναβης να καλλιεργούν ποικιλίες με ποσοστό συγκέντρωσης τετραϋδροκανναβινόλης (THC) κάτω του 0,2%.

 Το 1890, η Ελλάδα ψήφισε νόμο που έκανε την καλλιέργεια και χρήση χασίς παράνομη, αλλά οι νόμοι ήταν σε μεγάλο βαθμό αναποτελεσματικοί. Η χρήση της κάνναβης αυξήθηκε μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς οι Έλληνες στρατιώτες και πρόσφυγες από τη Μικρασία έφτασαν στην ηπειρωτική Ελλάδα. Μαζί τους έφεραν και τη συνήθεια τους να καταναλώνουν κάνναβη. Αυτή η έξαρση ξεθώριασε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, λόγω των απωλειών επί της γερμανικής κατοχής. Τον Ιούλιο του 2016 η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα σχημάτισε ομάδα εργασίας για να εκτιμήσει τις δυνατότητες που παρείχε η χρήση της ιατρικής κάνναβης. Η έκθεση εκδόθηκε τον Οκτώβριο.Τον Ιούνιο του 2017 ο πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, ανακοίνωσε ότι εκδόθηκε Κοινή Υπουργική Απόφαση σχετικά με τη νομιμότητα της ιατρικής κάνναβης. Η απόφαση δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, αναφέροντας ότι η ιατρική χρήση της κάνναβης είναι νόμιμη για τους ασθενείς με ιατρική συνταγή. Σε δηλώσεις του, ο Αλέξης Τσίπρας δήλωσε: «Από τώρα και στο εξής, η χώρα γυρίζει σελίδα, η Ελλάδα περιλαμβάνεται στις χώρες όπου η παράδοση της ιατρικής κάνναβης σε ασθενείς που τη χρειάζονται είναι νόμιμη.Το Μάρτιο του 2018, το ελληνικό Κοινοβούλιο ενέκρινε νόμο που επιτρέπει την καλλιέργεια και παραγωγή της ιατρικής κάνναβης στην Ελλάδα. Κανναβουργείο Έδεσσας
Σχέδιο Ράντκλιφ

Το σχέδιο Ράντκλιφ ή συνταγματικές προτάσεις Ράντκλιφ ήταν η πρόταση για λύση του Κυπριακού που κατέθεσε ο λόρδος Ράντκλιφ τo 1956. Προέβλεπε συνέχιση της βρετανικής κυριαρχίας στο νησί.

 Το 1956, μαινόταν ο αγώνας της ΕΟΚΑ στην Κύπρο για Ένωση με την Ελλάδα, με τον τότε κυβερνήτη Τζον Χαρντιγκ να έχει παρει σκληρά μετρα για πάταξη του αντάρτικου. Ο Ρανκλιφ ήρθε στην Κύπρο αρχικα στις στις 15 Ιουλίου 1956 όπου συναντήθηκε με τουρκοκύπριους πολιτικούς-οι ελληνοκύπριοι απέφυγαν συναντήσεις μαζί του καθότι του ανενδοτου αγώνα για ένωση.Στις 14 Νοεμβρίου, ο Ραντκλιφ υπέβαλε το σχέδιο στην αγγλική κυβέρνηση. Σύμφωνα με τον ιστορικό Χαινς Ρίχτερ, επρόκειτο για ενα φιλελεύθερο σύνταγμα στο οποίο πρότεινε τη δυαρχία νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας, με ενισχυμένη προστασία μειονοτήτων, ενώ άφηνε ανοικτό τον δρόμο για την αυτοδιάθεση.Ο Χαινς Ριχτερ αναφέρει πως το σύνταγμα προνοούσε ένα σύστημα δυαρχίας, όπου ο Κυβερνήτης θα είχε καθήκοντα για την εξωτερική πολιτική, άμυνα και εσωτερική ασφάλεια, ενώ τα υπόλοιπα θέματα, άπτονταν του Νομοθετικού Συμβουλίου το οποίο θα αποτελείτο από 24 Ελληνοκύπριους και 6 Τουρκοκύπριους, οι οποίοι θα εκλέγονταν. Άλλοι έξι θα διορίζονταν από τον Κυβερνήτη. Το σύνταγμα συνοδευόταν από τέσσερις όρους: α) η Κύπρος θα παρέμενε υπό βρετανική κυριαρχία, β) θα παρέμεναν στην Κύπρο οι στρατιωτικές αγγλικές βάσεις, γ) Ο Κυβερνήτης θα ήταν υπεύθυνος για εξωτερική πολιτική και εσωτερική ασφάλεια δ) το σύστημα θα είχε φιλελεύθερο χαρακτήρα, για να εξασφαλιστεί αυτοκυβέρνηση με ρήτρες όμως για προστασία των μειονοτήτωνΟ Χαινς Ρίχτερ σημειώνει επίσης πως μεγάλο μέρος του συντάγματος αφορούσε τις σχέσεις των δυο κοινοτήτων αφου παρείχε αρκετή προστασία στους Τουρκοκύπριους, όχι όμως αριθμητική αναβάθμιση στο Νομοθετικό Σώμα, όπως ζητούσαν, γιατί το θεωρούσε αντιδημοκρατικό.. Η Ελληνική κυβέρνηση και αντιπολίτευση απέρριψαν το σχέδιο. Αντιθέτως η Τουρκία όσο και οι τουρκοκύπριοι, βλέποντας πως άνοιγε τον δρόμο για διχοτόμηση, ήταν θετικά διακείμενοι απέναντι του. Διασκεπτική συνέλευση ΕΟΚΑ Σχέδιο Μακμίλαν Σχέδιο Άτσεσον Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Μακάριος Γ΄ Ενωτικό δημοψήφισμα Ρίχτερ, Χάιντς Α. (2011). Ιστορία της Κύπρου, τόμος δεύτερος (1950-1959). Αθήνα: Εστία. ISBN 978-960-05-1502-2.
Πανθρακικοί Αγώνες 1924

Οι Β΄ Πανθρακικοί Αγώνες 1924 ήταν αθλητικοί αγώνες που διεξήθησαν στην Ξάνθη από 28 ως 30 Ιουνίου 1924 με συμμετοχή αθλητών που προέρχονταν από πέντε αθλητικούς συλλόγους της Μακεδονίας-Θράκης. Σε αντίθεση με τους Α΄ Πανθρακικούς Αγώνες 1923 δεν είχαν ευρύτερο χαρακτήρα με συμμετοχή αθλητών από Αθήνα, Θεσσαλονίκη κ.α. Μετείχαν όμως αθλητές από στρατιωτικές μονάδες της περιοχής. Περιλάμβαναν αγωνίσματα στίβου ανδρών, εφήβων, αγώνα σε δημόσιο δρόμο και διελκυστίνδα. Με τη διεξαγωγή τους φάνηκε πως η διοργάνωση καθιερώνεται σε ετήσια βάση. Οι Πανθρακικοί Αγώνες 1925 έγιναν στην Κομοτηνή.

 Την διοργάνωση των Β΄ Πανθρακικών αγώνων είχε αναλάβει ο παλαιός σύλλογος Γ.Σ. Ορφεύς Ξάνθης και πρόεδρος της οργανωτικής επιτροπής ήταν ο πρόεδρος του Ορφέα Αλέξανδρος Τουφερής, παλιός πρωταθλητής Ελλάδος και 2ος ολυμπιονίκης στο τριπλούν το 1896. Με τη συνδρομή των αρχών της πόλης ετοιμάστηκε στο γυμναστήριο, τα επίσημα εγκαίνια του οποίου έγιναν κατά την τελετή έναρξης των Πανθρακικών Αγώνων. Στους αγώνες προσκλήθηκαν όλα τα αθλητικά σωματεία από τη Θράκη και την ανατολική Μακεδονία. Συμετείχαν σύλλογοι από πέντε πόλεις: Ξάνθη, Κομοτηνή, Αλεξανδρούπολη, Σουφλί και Καβάλα, ενώ δεν έστειλαν αθλητές η Δράμα και οι Σέρρες. Μετείχαν επίσης στρατευμένοι αθλητές, έπειτα από άδεια του Γεν. Διοικητή Θράκης κ. Ευριπαίου που έθεσε τους αγώνες υπό την προστασία του. Αξίζει να επισημανθεί η συμμετοχή με την ομάδα του Ορφέα και Πομάκων αθλητών από τη μουσουλμανική μειονότητα της πόλης, όπως του Χαΐμ Μπασματζιάν στις ρίψεις. Η διοργάνωση είχε μεγάλη επιτυχία και την παρακολούθησε πλήθος κόσμου από την περιοχή αλλά και επισκέπτες από τις μετέχουσες πόλεις, για τη μετακίνηση των οποίων δρομολογήθηκε έκτακτη αμαξοστοιχία μεταξύ Κομοτηνής-Ξάνθης. Εντύπωση έκανε η παρουσία των Προσκόπων Σουφλίου που συνόδεψαν την ομάδα αθλητών της πόλης τους, η οποία παρέλασε επικεφαλής των αθλητών κατά την τελετή έναρξης. Η επιτυχία των αγώνων έδωσε την ιδέα να προετοιμαστεί η διεξαγωγή "Παμβαλκανικών Αθλητικών Αγώνων" στην Ξάνθη. Για το σκοπό αυτό ο πρόεδρος του Ορφέα Αλ. Τούφερης προώθησε τη δημιουργία ενός οργανωτικού φορέα υπό την επωνυμία "Ένωσις Αθλητικών Σωματείων Θράκης και Ανατολικής Μακεδονίας", στον οποίο εντάχθηκαν ομόφωνα τα μετέχοντα σωματεία. Πολυνίκης των αγώνων αναδείχθηκε ο τοπικός σύλλογος Ορφέας Ξάνθης. Πολυνίκης αθλητής: Γ. Κουρμουλής (Ορφέας): 4 πρώτες νίκες (3 ατομικές και στη σκυταλοδρομία) και 1 δεύτερη. Πολυνίκης έφηβος αθλητής: Χαράλαμπος Οικονόμου (Ορφέας): 4 πρώτες νίκες και 1 δεύτερη (στη σκυταλοδρομία). Πολυνίκης σύλλογος: Ορφέας Ξάνθης: 12 πρώτες νίκες. "Αθλητική Επιθώρησις", Ιούνιος και Αύγουστος 1924. Αρχειοθετήθηκε 2015-09-28 στο Wayback Machine.
Γεώργιος Κατσαφάδος

Ο Γεώργιος Κατσαφάδος (Κοτράφι Λακωνίας 1904 – Αθήνα 1 Ιουλίου 1975) ήταν γιατρός και πολιτευτής, πρόεδρος Διαγνωστικού και Θεραπευτικού Ινστιτούτου Μεταξά Πειραιώς και πρόεδρος της Ελληνικής Αντικαρκινικής Εταιρείας.

 Διδάκτορας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Βοηθός (1924-1928), επιμελητής (1928-1929, 1931-1932) στη Χειρουργική Κλινική του Τζανείου Γενικού Νοσοκομείου Πειραιώς. Διευθυντής της Ουρολογικής Κλινικής (1934-1937), υποδιευθυντής (1937-1941) και διευθυντής (1942 και εξής) της Χειρουργικής Κλινικής του ίδιου νοσοκομείου. Το 1940 κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου προσέφερε τις υπηρεσίες του στο Νοσοκομείο Ιωαννίνων αλλά και στο μέτωπο, σε μία προσπάθεια διάσωσης περισσοτέρων τραυματιών από έμπειρους χειρουργούς. Ήταν τακτικό μέλος ελληνικών και ξένων ιατρικών εταιρειών, ιδίως χειρουργικών και ουρολογικών. Εξελέγη βουλευτής Πειραιώς και Νήσων με το Ενωτικό Κόμμα (1950-1951), με τον Ελληνικό Συναγερμό (1951-1956) και με την Ε.Ρ.Ε. (1956-1964). Στην πρώτη κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή διετέλεσε υφυπουργός Κοινωνικής Προνοίας (6 Οκτωβρίου 1955-29 Φεβρουαρίου 1956). Συντέλεσε στη δημιουργία της κοινωνικής ασφάλισης αγροτών, ίδρυσε το Αντικαρκινικό νοσοκομείο Πειραιά «Μεταξά» καθώς και το Γενικό Ογκολογικό Νοσοκομείο "ΑΓΙΟΙ ΑΝΑΡΓΥΡΟΙ". Απεβίωσε το 1975 και για τον θάνατό του εκδόθηκε ψήφισμα (σε έκτακτη συνεδρίαση στις 2 Ιουλίου 1975) από την Αντικαρκινική Εταιρεία Βορείου Ελλάδος. Κηδεύτηκε από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών στις 2 Ιουλίου 1975. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδόσεις Πάπυρος Γραφικαί Τέχναι, τόμος 33, σελ. 25 Αρχείο Τζανείου Νοσοκομείου (Από την ιστορία του Νοσοκομείου, άρθρο V, σελ 47, κείμενο Βύρων Λισσαίου) 2. Αρχείο Τζανείου Νοσοκομείου (Από την ιστορία του Νοσοκομείου, άρθρο V, σελ 47, κείμενο Βύρων Λισσαίου)3.Εκπομπή Τετράδια Κοινοβουλευτικού Λόγου Γεώργιος Κατσαφάδος: 1960 Η Κοινωνική Ασφάλιση των Αγροτών
Νάντια Ρούσεβα

Η Νάντια Ρούσεβα (ρωσ. Надя Рушева, πλήρες όνομα Ναϊντάν Νικολάγιεβνα Ρούσεβα, ρωσ. Найдан Николаевна Рушева, 31 Ιανουαρίου 1952, Ουλάν Μπατόρ, Μογγολία - 6 Μαρτίου 1969, Μόσχα, ΕΣΣΔ) ήταν Ρωσίδα καλλιτέχνις. Έχοντας αρχίσει να σχεδιάζει από την ηλικία των πέντε ετών, είχε δημιουργήσει πάνω από 10.000 έργα τέχνης πριν τον θάνατο της, σε ηλικία 17 ετών.

 Γεννήθηκε στις 31 Ιανουαρίου του 1962 στο Ουλάν-Μπατόρ της Μογγολίας, στην οικογένεια του Ρώσου ζωγράφου Νικολάι Κονσταντίνοβιτς Ρούσεφ και της Τιβανής μπαλερίνας Νατάλια Ντοϊντάλοβνα Αζικμάα. Όπως τα περισσότερα παιδιά, η Ρούσεβα άρχισε να ζωγραφίζει περίπου στην ηλικία των 5 ετών. Μόλις στα 7 της, όμως, η οικογένειά της άρχισε να παίρνει στα σοβαρά τις καλλιτεχνικές της προσπάθειες. Άρχισε να ζωγραφίζει κάθε μέρα και μια φορά ζωγράφισε 36 εικονογραφήσεις του «Παραμυθιού του Τσάρου Σαλτάν» σε ένα μόνο βράδυ, ενώ ο πατέρας της της διάβαζε την ιστορία. Σύμφωνα με πληροφορίες, η Ρούσεβα δεν έκανε προσχέδια ή σκίτσα, ούτε χρησιμοποιούσε συχνά γόμα. Σύμφωνα με την ίδια «ζω τη ζωή αυτών που ζωγραφίζω. Πρώτα τους βλέπω... εμφανίζονται στο χαρτί ως υδατογραφήματα, και πρέπει να κάνω κάτι για να τα ζωντανέψω...» Η Ρούσεβα είναι πιο διάσημη για τις εικονογραφήσεις του Μαιτρ και της Μαργαρίτας του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ. Αρχικά απαγορευμένο στη Σοβιετική Ένωση, το βιβλίο περιέχει δύο παράλληλες ιστορίες: την ιστορία του Μαιτρ και της Μαργαρίτας και την ιστορία των τελευταίων ημερών του Ιησού Χριστού όπως γράφτηκε από τον Μαιτρ. Λέγεται ότι οι εικονογραφήσεις της Ρούσεβα για τη Μαργαρίτα μοιάζουν πολύ με τη σύζυγο του Μπουλγκάκοφ, Γιελένα, την οποία η Ρούσεβα δεν γνώρισε ποτέ. Η Γιελένα Μπουλγκάκοβα είπε αργότερα, «Μακάρι να γνώριζα αυτό το καταπληκτικό και λεπτό πλάσμα, τη Νάντια Ρούσεβα». Πέθανε από εγκεφαλική αιμορραγία που προέκυψε από συγγενές ελάττωμα των εγκεφαλικών αρτηριών στις 6 Μαρτίου 1969. Η Νάντια θάφτηκε στο νεκροταφείο Ποκρόφ στη Μόσχα. Ο αστεροειδής 3516 Ρούσεβα πήρε το όνομά του από τη Νάντια. (στα ρωσικά) "Grafika Nadi Rushevoj." ("Graphic art of Nadya Rusheva") Σύνθεση: Ν.Κ. Ρούσεφ. Συγγραφέας κειμένου: Γ. Β. Πανφίλοφ. Μόσχα, Εκδόσεις Izobrazitelnoe iskusstvo, 1976. (στα ρωσικά) Ε. Ι. Πασνιόφ "Devochka i olen", Μόσχα, Terra, 2001, 276 σελίδες. Εικονογράφηση Νάντια Ρούσεβα. World of Nadya Rusheva Rusheva.org.ua
Κτησίας

Ο Κτησίας ο Κνίδιος ήταν γιατρός και συγγραφέας του τέλους του 5ου και των αρχών του 4ου αιώνα π.Χ. από την Κνίδο. Ο πατέρας του ονομαζόταν Κτησίαρχος ή Κτησίοχος. Σύμφωνα με το Γαληνό, ο Κτησίας υπήρξε σύγχρονος και συγγενής του Ιπποκράτους (ΙΗ΄ α 731).

 Ο Κτησίας ακολούθησε ως ιατρός τον Κύρο στην εκστρατεία του εναντίον του Αρταξέρξη του Μνήμονα, οπότε μετά τη Μάχη στα Κούναξα αιχμαλωτίσθηκε και στη συνέχεια υπηρέτησε στην αυλή του νικητή. Κατά τον Ξενοφώντα, θεράπευσε τον Αρταξέρξη όταν αυτός κινδύνευσε από τραύμα στο στέρνο. Ο Φώτιος αναφέρει ότι ο Κτησίας απέρριπτε την άποψη του Ιπποκράτη ότι ήταν δυνατή η διαρκής ανάταξη της κεφαλής του μηριαίου οστού. Στα έργα του Κτησία απαντάται και ο όρος «μυς», γεγονός που αποδεικνύει ότι ο όρος αυτός δεν ανήκει στην αλεξανδρινή σχολή. Ο Κτησίας συνέγραψε πραγματείες για ποταμούς και επί των περσικών εσόδων, για την Ινδία (τα «Ινδικά», με πολλές μυθικές ιστορίες, που αξίζει στον βαθμό που μας πληροφορεί για το τι πίστευαν οι Πέρσες για τους Ινδούς), και μία ιστορία της Ασσυρίας και της Περσίας σε 23 βιβλία, τα «Περσικά», γραμμένα στην ιωνική διάλεκτο. Τα πρώτα έξι βιβλία των «Περσικών» διηγούνται την ιστορία της Ασσυρίας και της Βαβυλώνας μέχρι την ίδρυση της Περσικής Αυτοκρατορίας. Τα υπόλοιπα 17 φθάνουν μέχρι το έτος 398 π.Χ.. Συνόψεις του όλου έργου σώζονται στον Φώτιο, ενώ αποσπάσματα («σπαράγματα») σώζονται στον Αθήναιο, τον Πλούταρχο και ιδίως στον Διόδωρο, του οποίου το 2ο βιβλίο είναι παρμένο κυρίως από τον Κτησία. Ως προς την αξία των Περσικών υπάρχουν αντιγνωμίες, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Παρότι πολλές αρχαίες πηγές τα εκτιμούν πολύ και τα χρησιμοποιούν για να μειώσουν την αξιοπιστία του Ηροδότου, πολλοί θεωρούν τα γραφόμενα από τον Κτησία ως μικρής ιστορικής αξίας: ένα επιχείρημα είναι ότι τα περί των Ασσυρίων βασιλέων δεν συμφωνούν με τα αναγραφόμενα στις σφηνοειδείς επιγραφές. Ο σατιρικός συγγραφέας Λουκιανός στο έργο του «Αληθής Ιστορία» τοποθετεί τον Κτησία στο νησί όπου τιμωρούνταν οι κακοί. Ο Λουκιανός γράφει συγκεκριμένα: «Οι άνθρωποι που υπέφεραν το μεγαλύτερο βασανιστήριο ήταν εκείνοι που έλεγαν ψέματα όταν ζούσαν και είχαν γράψει ψευδείς ιστορίες, ανάμεσά τους ο Κτησίας ο Κνίδιος, ο Ηρόδοτος και πολλοί άλλοι» (Αληθής Ιστορία, 2.31) Τα ιατρικά συγγράμματα του Κτησία διασώζονταν ως την εποχή του Γαληνού, ενώ διασώζεται απόσπασμα περί του ελλεβόρου από τον Ορειβάσιο (Η΄ 8).
Χαριά Ηλείας

Η Χαριά είναι χωριό και έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας του Νομού Ηλείας και βρίσκεται 16,66 χλμ. βορειοανατολικά της πόλης του Πύργου σε υψόμετρο 119 μέτρων. Διοικητικά ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Ωλένης του Δήμου Πύργου και έχει 182 μόνιμους κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Η Τοπική Κοινότητα συνορεύει με την Τοπική Κοινότητα Αρβανίτη.

 Η εξέλιξη του μόνιμου πληθυσμού της έδρας της Τοπικής Κοινότητας τον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012) Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Χαριάς Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 09/09/2016. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Χαριάς Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 09/09/2016.
Φιλίπ Μπεντορό

Ο Φιλίπ Μπεντορό (Philip Boedoro, 21 Μαΐου 1958-) είναι πολιτικός από το Βανουάτου. Υπήρξε πρόεδρος του κοινοβουλίου και υπηρεσιακός πρόεδρος της χώρας, για 20 ημέρες (από τις 2 Σεπτεμβρίου ως τις 22 του ίδιου μήνα) το 2014.

 Προτού ασχοληθεί με τα κοινά, εργάστηκε ως φρουρός και ως αξιωματικός της αστυνομίας.. Εξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 2002 για πρώτη φορά, για να επανεκλεγεί το 2004, το 2008 και το 2012 στην περιφέρεια Μαέουο με το Vanua'aku Pati (παραδοσιακά αριστερό κόμμα στα νησιά).. Έπειτα από τις εκλογές του 2002 διορίστηκε από τον πρωθυπουργό Έντουαρντ Ναταπέι στο αξίωμα του υπουργού Οικονομικών Μεταρυθμίσεων. Η κυβέρνηση έχασε την εξουσία μετά τις εκλογές του 2004 και τα επόμενα χρόνια ο Μπεντορό ήταν στην αντιπολίτευση. Τον Απρίλιο του 2013 εξελέγη πρόεδρος του κοινοβουλίου.. Τον Σεπτέμβριο του 2014 με τη λήξη της θητείας του προέδρου Ιόλου Άμπιλ, ο Μπεντορό ανέλαβε προσωρινά τα καθήκοντά του, χωρίς να ασκεί ουσιαστική εξουσία, καθώς το αξίωμα του προέδρου είναι εθιμοτυπικό στη χώρα..
Μούκλιανη Σερρών

Η Μούκλιανη ή Μούχλιανη είναι εγκαταλελειμμένος οικισμός που βρίσκεται στον σημερινό Δήμο Εμμανουήλ Παππά της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας. Βρίσκεται σε απόσταση 5,5 χιλιομέτρων βορειοανατολικά του χωριού Εμμανουήλ Παππάς Σερρών, σε υψόμετρο 900 μέτρων, νοτιοανατολικά του όρους Μενοίκιο.

 Κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ανήκε διοικητικά στον Καζά των Σερρών του Σαντζακίου των Σερρών του Βιλαετίου της Θεσσαλονίκης. Στη δημογραφική μελέτη «Εθνογραφία των Βιλαετίων Αδριανούπολης, Μοναστηρίου και Θεσσαλονίκης» που εκδόθηκε το 1878 στην Κωνσταντινούπολη, εκτιμάται ότι το 1873 ο οικισμός αποτελούνταν από 20 σπίτια και 65 κατοίκους. Σύμφωνα με τον Παπαγεωργίου, το 1894 αριθμούσε πληθυσμό 150 κατοίκων, ενώ σύμφωνα με τη στατιστική μελέτη του Βούλγαρου Βασίλ Κάντσωφ, εκτιμάται ότι το 1900 είχε 250 κατοίκους. Στην «Εθνολογική Στατιστική των Βιλαετίων Θεσσαλονίκης και Μοναστηρίου» του Αθανάσιου Χαλκιόπουλου που εκδόθηκε το 1910 στην Αθήνα, αναφέρεται ότι το χωριό είχε 200 εξαρχικούς κατοίκους. Σε υπολογισμούς που εξέδωσε το έτος 1919 η Επιτελική Υπηρεσία του Ελληνικού Στρατού, προ του 1912 αναφέρονται 200 «Βούλγαροι Σχισματικοί Διαμαρτυρόμενοι κ.λπ.». Κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου, τον Οκτώβριο του 1912, το χωριό απελευθερώθηκε από την οθωμανική κυριαρχία, ωστόσο, κατά τη διάρκεια του Β΄ Βαλκανικού Πολέμου, το 1913, καταστράφηκε ολοσχερώς και ο πληθυσμός διέφυγε στη Βουλγαρία. Με το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων, ο οικισμός περιήλθε στην ελληνική επικράτεια και κατά την ελληνική απογραφή του 1913 ήταν ακατοίκητος. Το 1920 προσαρτήθηκε στη νεοσυσταθείσα κοινότητα Δοβίστης (Εμμανουήλ Παππά), μαζί με τα χωριά Άνω Νούσκα (Μέταλλα), Σοκόλ (Συκιά) και Σύρος-Μαχαλά. Το ίδιο έτος, καταργήθηκε και τυπικά, καθώς έπαψε να καταγράφεται στις ελληνικές απογραφές. Από τα κτήρια του οικισμού σώζεται σήμερα μόνο η εκκλησία, που χτίστηκε το 1760, η οποία έχει αναστηλωθεί από κατοίκους του χωριού Εμμανουήλ Παππάς και λειτουργεί ως Ι.Ν. Αγίας Τριάδας. Γύρω από την εκκλησία και κυρίως στα 50 περίπου μέτρα προς τα βόρεια, υπάρχουν διάσπαρτοι σωροί από πέτρες, οι οποίοι έχουν απομείνει από τα θεμέλια των σπιτιών που υπήρχαν κάποτε εκεί. Κάτοψη των χαλασμάτων του οικισμού είναι ορατή σε αεροφωτογραφίες της περιόδου 1945-1960. Το 2006 ο χώρος περιμετρικά της εκκλησίας διαμορφώθηκε από τον Δήμο Εμμανουήλ Παππά ως χώρος δασικής αναψυχής. Σε απέναντι λόφο προς τα δυτικά και σε απόσταση περίπου 2 χιλιομέτρων από τη Μούκλιανη, βρίσκεται το εγκαταλελειμμένο χωριό Δράνοβο Σερρών.