IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Βαλέριαν Μπορόφτσικ

Ο Βαλέριαν Μπόροβτσικ (πολωνικά: Walerian Borowczyk, 2 Σεπτεμβρίου 1923 - 3 Φεβρουαρίου 2006) ήταν Πολωνός σκηνοθέτης. Σκηνοθέτησε περισσότερες από 40 ταινίες στο διάστημα 1946-1988 ενώ έγινε γνωστός για τα τολμηρά και ιδιαίτερα αισθησιακά θέματα των ταινιών του.

 Γεννημένος στο Κβίλιζ, κοντά στο Πόζναν, σπούδασε ζωγραφική στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Κρακοβίας και αρχικά αφιερώθηκε στη ζωγραφική και τη λιθογραφία δημιουργώντας συν τοις άλλοις και αφίσες για κινηματογραφικές ταινίες. Το 1959 μετακομίζει και εγκαθίσταται στο Παρίσι. Οι πρώτες προσπάθειες του στο σινεμά ήταν σουρεαλιστικά φιλμάκια κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους. Τα πιο γνωστά από αυτά ήταν τα Był sobie raz (Μια Φορά και Έναν Καιρό - 1957), Dom (Το Σπίτι- 1958), Les Astronautes (Οι Αστροναύτες - 1959), Jeux des anges (Παιχνίδι Αγγέλων - 1964) και Renaissance (Αναγέννηση - 1963). Το 1967 σκηνοθετεί την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία κινουμένων σχεδίων, το Théâtre de Monsieur & Madame Kabal: un film dessiné pour les adultes (Το Θέατρο του Κου & της Κας Καμπάλ: Μια ταινία για ενήλικες). Η μετάβαση από τα κινούμενα σχέδια σε κανονικές ταινίες έγινε με τις ταινίες Goto, l'île d'amour (Γκότο, το νησί του έρωτα - 1968) και Blanche (1971), που διαπραγματεύονταν και οι δύο παράνομες σχέσεις, απατημένους ζηλιάρηδες συζύγους και είχαν κοινή πρωταγωνίστρια τη γυναίκα του σκηνοθέτη, Λίγκια Μπράνις. Το 1975 θα είναι υποψήφιος στις Κάννες με το Dzieje grzechu (Αμαρτωλή Ιστορία), μια ταινία του που όπως και το βραβευμένο στο Βερολίνο Rosalie (1966) βασίζεται σε μεταφορά λογοτεχνικού έργου και πραγματεύεται εύστοχα θέματα όπως η αποπλάνηση και η βρεφοκτονία. Από το 1974 και μέχρι το 1988 θα σκηνοθετήσει ταινίες όπως τα Contes Immoraux (Τολμηρές Ιστορίες - 1974), La Bête (Το Κτήνος - 1975) και Cérémonie d'amour (1988), που ακροβατούν ανάμεσα στον ερωτικό κινηματογράφο και την πορνογραφία και απέσπασαν ανάμεικτες κριτικές. Το 1987 σκηνοθέτησε μια από τις συνέχειες της σειράς ταινιών με θέμα την Εμμανουέλα, το Emmanuelle 5, που κυκλοφόρησε στην αγορά του βίντεο με προσθήκες σκηνών σκληρού πορνό (τις οποίες εντούτοις είχε ο ίδιος σκηνοθετήσει, με αρκετά σουρεαλιστικό τρόπο). Ο Μπόροβτσικ δεν έμεινε τελικά ικανοποιημένος με το αποτέλεσμα κυρίως εξαιτίας μιας διαφωνίας για το πρωταγωνιστικό ρόλο που είχε ανατεθεί στην Μονίκ Γκαμπριέλ. Το 1988 και το 1990 σκηνοθέτησε 4 επεισόδια της Γαλλικής ερωτικής τηλεοπτικής σειράς Série Rose: Les Chefs d’œuvre de la Littérature Erotique (Ροζ Ιστορίες) για το κανάλι M6. Πέθανε από ανακοπή της καρδιάς το 2006 στο Παρίσι. Le Théâtre de M. et Mme. Kabal (1967) Goto, l'île d'amour (1968) Blanche (1971) Contes Immoraux (1974) Dzieje Grzechu (1975) La Bête (1975) La Marge (1976) Interno d'un Convento (1977) Les Heroïnes du Mal (1979) Lulu (1980) Docteur Jekyll et les Femmes (1981) Ars Amandi (1983) Emmanuelle 5 (1986) Cérémonie d'amour (1988) Βαλέριαν Μπορόφτσικ στην IMDb
Wayward Pines

Το Wayward Pines είναι μια Αμερικάνικη τηλεοπτική σειρά βασισμένη στο μυθιστόρημα Η Πόλη (Pines) του Blake Crouch. Στη σειρά πρωταγονιστεί ο Matt Dillon ως ένας Αμερικάνος πράκτορας μυστικών υπηρεσιών που ερευνά την εξαφάνιση δύο ομοσπονδιακών πρακτόρων σε μια μυστηριώδη πόλη στο Αϊντάχο. Αναπτύχθηκε από τον Chad Hodge και ο Μ. Νάιτ Σιάμαλαν είναι ο παραγωγός και σκηνοθέτης, μεταδίδεται από το Fox και έκανε πρεμιέρα στις 14 Μαίου 2015.

 Matt Dillon ως ο Μυστικός Πράκτορας Ethan Burke Carla Gugino ως η Kate Hewson, μία από τους πράκτορες που λείπουν και πρώην ερωμένη του Ethan Toby Jones ως ο Dr. Jenkins, ένας ψυχίατρος στο Νοσοκομείο Wayward Pines Shannyn Sossamon ως η Theresa Burke, η γυναίκα του Ethan Reed Diamond ως ο Harold Ballinger, ένας κατασκευαστής παιχνιδιών Tim Griffin ως ο Adam Hassler, το αφεντικό του Ethan Charlie Tahan ως ο Ben Burke, ο γιος του Ethan και της Theresa Juliette Lewis ως η Beverly, μια μπαργούμαν η οποία γίνεται φίλη με τον Ethan Melissa Leo ως η Pam, μια νοσοκόμα στο Νοσοκομείο Wayward Pines Terrence Howard ως ο σερίφης Arnold Pope Siobhan Fallon Hogan ως η Arlene Moran, η γραμματέας του σερίφη Pope Sarah Jeffery ως η Amy, φίλη του Ben Hope Davis ως Megan Fisher Επίσημος ιστότοπος Wayward Pines στην IMDb
Φερράντε Β΄ Γκοντζάγκα

O Φερράντε Β΄, ιταλ. Ferrante IΙ, (1563 - 5 Αυγούστου 1630) από τον Οίκο των Γκοντζάγκα, ήταν κόμης (1575-1621) και μετά δούκας (1621-1630) της Γκουαστάλα. Επίσης ήταν δούκας του Αμάλφι.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Καίσαρα Α΄ κόμη της Γκουαστάλα και δούκα του Αμάλφι και της Καμίλα Μπορομέο. Το 1575 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε. Το 1621 η κομητεία του αναβαθμίστηκε σε δουκάτο, έγινε έτσι δούκας της Γκουαστάλα. Το 1627 απεβίωσε ο Βικέντιος Β΄, δούκας της Μάντουα και τελευταίος του κύριου κλάδου των Γκοντζάγκα· ήταν γιος του Βικέντιου Α΄. Ο κοντινότερος συγγενής ήταν ο Κάρολος Γ΄ δούκας του Νεβέρ, εξάδελφος του Βικέντιου Α΄. Ο Φερράντε Β΄ διεκδίκησε επίσης τη διαδοχή, ως δεύτερος εξάδελφος του Βικέντιου Α΄, έτσι εμπλέχθηκε στον Πόλεμο για τη Διαδοχή της Μάντουα (1628-31). Ο Φερδινάνδος Β΄ των Αψβούργων-Αυστρίας τον υποστήριξε, θέλοντας να επαναφέρει το δουκάτο της Μάντουα στην επικράτειά του. Η Γαλλία υποστήριξε τον Κάρολο Γ΄, έτσι ο Πόλεμος για τη Διαδοχή της Μάντουα έγινε μέρος του Τριακονταετούς Πολέμου. Τελικά η προσπάθεια του Φερράντε Β΄ δεν ευοδώθηκε, αφού ο Κάρολος Γ΄ του Νεβέρ έγινε, ως Κάρολος Α΄, νέος δούκας της Μάντουα. Νυμφεύτηκε την Βιττόρια Ντόρια, κόρη του Τζοβάννι-Αντρέα ναυάρχου της Γένουας, ναυάρχου της Ισπανίας και μέλος του Βασιλικού Συμβουλίου της Ισπανίας και είχε τέκνα: Καίσαρ Β΄ 1592-1632, δούκας της Γκουαστάλα και του Αμάλφι. Βικέντιος 1602-1697, αντιβασιλιάς της Καταλωνίας. Ανδρέας, απεβ. 1686, κόμης του Σαν Πάολο. Marek, Miroslav. «Genealogy euweb». Genealogy.EU.
Μαρία Χριστίνα της Νάπολης και της Σικελίας

H Μαρία Χριστίνα (ιταλ. Maria Cristina, 17 Ιανουαρίου 1779 - 11 Μαρτίου 1849) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών ήταν κόρη του Βασιλιά της Νάπολης & της Σικελίας και με τον γάμο της έγινε Βασίλισσα της Σαρδηνίας.

 Η Μαρία Χριστίνα Αμαλία Θηρεσία ήταν η τρίτη κόρη του Φερδινάνδου Α΄ των Δύο Σικελιών και της Μαρίας Καρολίνας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Φραγκίσκου Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Παντρεύτηκε το 1807 τον Κάρολο Φήλικα της Σαβοΐας, τότε Δούκα της Γένουας, και μετέπειτα Βασιλιά της Σαρδηνίας· δεν απέκτησαν τέκνα. Genealogie ascendante jusqu'au quatrieme degre inclusivement de tous les Rois et Princes de maisons souveraines de l'Europe actuellement vivans [Genealogy up to the fourth degree inclusive of all the Kings and Princes of sovereign houses of Europe currently living] (in French). Bourdeaux: Frederic Guillaume Birnstiel. 1768. pp. 1, 9.
Μουτνόβσκι

Το Μουτνόβσκι (ρώσικα: Мутновский) είναι ενεργό ηφαίστειο στη ρώσικη χερσόνησο Καμτσάτκα. Το Μουτνόβσκι έχει ύψος 2.322 μέτρων και αποτελείται από τέσσερα κοντινά στρωματοηφαίστεια τα οποία σχηματίζουν ένα σύνθετο ηφαίστειο, το οποίο διαθέτει μεγάλο αριθμό κρατήρων. Ο νεότερος κώνος, ο Μουτνόβσκι IV σχηματίστηκε στην αρχή του Ολόκαινου. Οι εκρήξεις του ηφαιστείου είναι κυρίως φρεατικές ή φρεατομαγματικές. Κατά τους ιστορικούς χρόνους έχουν λάβει χώρα τουλάχιστον 16 φορές, όλες εκρηκτικές. Μόνο η έκρηξη του 1904 παρήγαγε λάβα. Η πιο βίαιη έκρηξη σημειώθηκε το 1848. Η τελευταία έκρηξη του Μουτνόβσκι έλαβε χώρα το 2000. Στο ηφαίστειο υπάρχει έντονη υδροθερμική κυκλοφορία, μεγαλύτερη από οποιοδήποτε άλλο ηφαίστειο στο ηφαιστειακό τόξο της Καμτσάτκας και των Κουριλών.

 Στην κορυφή του ηφαιστείου υπάρχει ένας κρατήρας, ο κρατήρας του Μουτνόβσκι ΙΙΙ με διάμετρο 1,3 χιλιομέτρων, μέσα στον οποίο βρίσκονται μικρότεροι κώνοι και ένας παγετώνας. Εξαιτίας της έντονης υδροθερμικής δραστηριότητας, μέρος του παγετώνα έχει λιώσει και σχηματίσει ένα δίκτυο σπηλαίων. Ο κρατήρας Μουτνόβσκι IV βρίσκεται στο βόρειο άκρο του κρατήρα. Ένας ποταμός έχει διαβρώσει τον κρατήρα. Μετά την έκρηξη του 2000 σχηματίστηκε μια λίμνη στο μεγάλο κρατήρα από το λιώσιμο του παγετώνα. Η λίμνη μέχρι το 2003 θερμαινόταν ακόμα, όμως από το 2004 είναι μονίμως παγωμένη. Σήμερα στον νεότερο κρατήρα υπάρχουν ενεργές φουμαρόλες με θερμοκρασία που φτάνει τους 620 βαθμούς Κελσίου. Αυτή η θερμοκρασία είναι πολύ υψηλή για ανενεργό ηφαίστειο και θεωρείται ότι υπάρχει μεταφορά μάγματος μέσα στον μαγματικό πόρο. Η δραστηριότητά τους είναι συνεχής και εκπέμπουν νέφος πλούσιο σε διοξείδιο του θείου (2,6%) και σε διοξείδιο του άνθρακα (3,3%). Το κύριο συστατικό του νέφους είναι υδρατμοί, οι οποίοι πιστεύεται ότι προέρχονται από θέρμανση του νερού του παγετώνα. Τα πεδία ενεργών φουμαρολών με μεγάλη παραγωγή θερμότητας καλύπτουν μια έκταση περίπου 37 στρεμμάτων και χωρίζονται σε τέσσερις περιοχές που βρίσκονται μέσα στο κρατήρα του Μουτνόβσκι ΙΙΙ. Έχει μετρήθεί ότι η παραγωγή θερμότητας του ηφαιστείου είναι περίπου 1100 MWt. Στο μέλλον μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την παραγωγή ενέργειας.
Διαμήκη κύματα

Διαμήκη κύματα ονομάζονται τα κύματα των οποίων η διεύθυνση διάδοσής τους είναι παράλληλη στη διεύθυνση της ταλάντωσης των σωματιδίων που αποτελούν το μέσο διάδοσης. Με την κίνηση που πραγματοποιούν τα σωματίδια του μέσου στα διαμήκη κύματα παρατηρούνται πυκνώματα και αραιώματα. Διαμήκη κύματα διαδίδονται και στα στερεά και στα υγρά και στα αέρια σώματα. Τα διαμήκη κύματα καθώς και τα εγκάρσια κύματα αποτελούν τα δύο βασικά είδη κυμάτων.

 Διαμήκες κύμα σε μία ράβδο δημιουργείται όταν η ράβδος δεχτεί στιγμιαία παραμόρφωση υπό την επίδραση εξωτερικής δύναμης κατά μήκος του άξονά της. Τότε τα σωματίδια που αποτελούν την ράβδο αρχίζουν να ταλαντώνονται οριζόντια κάτω από την επίδραση της τάσης της ράβδου. Όσο αυξάνεται η τάση η πυκνότητα των σωματιδίων αυξάνεται ενώ όσο μειώνεται η τάση η πυκνότητα των σωματιδίων μειώνεται, εφόσον η παραμόρφωση σε ένα ελαστικό μέσο είναι ανάλογη της τάσης που εφαρμόζεται. Αποδεικνύεται πως η ταχύτητα διάδοσης C L {\displaystyle C_{L}} αυτών των κυμάτων ισούται με C L = E ρ {\displaystyle C_{L}={\sqrt {\frac {E}{\rho }}}} Όπου E το μέτρο ελαστικότητας της ράβδου, ρ η πυκνότητά της και L μήκος της ράβδου. Το χαρακτηριστικό παράδειγμα διαμήκους κύματος είναι τα κύματα που δημιουργούνται στον αέρα και οφείλονται στην διαταραχή της πίεσης του αερίου σε ένα σημείο του. Παράδειγμα τέτοιου κύματος αποτελεί ο ήχος. Όταν η πίεση ενός αερίου που βρίσκεται μέσα σε κυλινδρικό σωλήνα διαταραχθεί τότε η διαταραχή αυτή μεταδίδεται σε όλο το αέριο με μορφή κύματος πίεσης. Η μετάδοση της μεταβολής της πίεσης κατά μήκος του αερίου κάνει τα μόριά του να ταλαντώνονται κατά την διεύθυνση μετάδοσης της κυματικής κίνησης. Η μαθηματική έκφραση ενός κύματος πίεσης φαίνεται στην παρακάτω σχέση. P ( x , t ) = P 0 cos ⁡ ( k x − ω t + φ ) {\displaystyle P(x,t)\,=P_{0}\cos(kx-\omega t+\varphi )} Εγκάρσια κύματα Θεμελιώδης πανεπιστημιακή φυσική - Αλόνσο Φινν Physics - Raymond A. Serway, τόμος ΙΙΙ Εξομοίωση κυμάτων
Καμάρες Αχαΐας

Οι Καμάρες είναι πεδινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Ερινεού ως έδρα του ομώνυμου πρώην δημοτικού διαμερίσματος.

 Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Πρόεδροι της κοινότητας Καμαρών διετέλεσαν οι: ... 1979-1986 Παναγιώτης Καρράδος 1987-1998 Μιχάλης Σκανδάμης Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Καμάραις. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Καμαρών Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 16 Δεκεμβρίου 2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Καμαρών Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 15 Δεκεμβρίου 2017.
Live at Donington

Το Live at Donington είναι ζωντανά ηχογραφημένος δίσκος του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Iron Maiden, ο οποίος κυκλοφόρησε σε μορφή τριπλού δίσκου βινυλίου και διπλού CD στις 8 Νοεμβρίου 1993 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "ΕΜΙ". Η αρχική κυκλοφορία αποτελούσε περιορισμένη έκδοση αλλά το 1998 ο δίσκος επανεκδόθηκε από την "ΕΜΙ" και έχει τεθεί σε ευρεία κυκλοφορία. Η ηχογράφηση του άλμπουμ έγινε κατά την περιοδεία για την προώθηση του "Fear of the Dark", στο φεστιβάλ "Monsters of Rock" του Ντόνινγκτον, στην Αγγλία, μπροστά σε 80.000 οπαδούς του συγκροτήματος.

 CD 1 1. Be Quick or Be Dead (Dickinson, Gers) - 3:53 2. The Number of the Beast (Harris) - 4:53 3. Wrathchild (Harris) - 2:54 4. From Here to Eternity (Harris) - 4:44 5. Can I Play with Madness (Harris, Dixkinson, Smith) - 3:33 6. Wasting Love (Dickinson, Gers) - 5:36 7. Tailgunner (Harris, Dickinson) - 4:07 8. The Evil That Men Do (Harris, Dickinson, Smith) - 7:51 9. Afraid to Shoot Strangers (Harris) - 6:59 10. Fear of the Dark (Harris) - 7:08 CD 2 1. Bring Your Daughter... to the Slaughter (Dickinson) - 6:12 2. The Clairvoyant (Harris) - 4:21 3. Heaven Can Wait (Harris) - 7:20 4. Run to the Hills (Harris) - 4:16 5. 2 Minutes to Midnight (Smith, Dickinson) - 5:42 6. Iron Maiden (Harris) - 8:14 7. Hallowed Be Thy Name (Harris) - 7:28 8. The Trooper (Harris) - 3:53 9. Sanctuary (Harris, Di' Anno, Murray) - 5:18 10. Running Free (Harris, Di' Anno) - 7:56 Live at Donington (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 8 Νοεμβρίου 1993 Οι μουσικοί οι οποίοι συμμετείχαν στις ηχογραφήσεις του "Live at Donington" είναι οι εξής: Μπρους Ντίκινσον - φωνητικά Στιβ Χάρις - μπάσο Ντέιβ Μάρεϊ - κιθάρα Τζάνικ Γκερς - κιθάρα Νίκο Μακ Μπρέιν - τύμπανα Allmusic review Encyclopaedia Metallum Αρχείο συναυλιών των Iron Maiden Βρετανικά τσαρτ Ιρλανδικά τσαρτ
The New York Times

Η The New York Times (ελληνικά: Καιροί της Ν. Υόρκης ή Νεοϋορκέζικοι καιροί‎) είναι ημερήσια πρωινή αμερικανική εφημερίδα που ιδρύθηκε το 1851 και εκδίδεται στη Νέα Υόρκη. Ιδρυτής της ήταν ο Χένρι Ρέιμοντ. Το 1952 η ημερήσια κυκλοφορία της έφθανε τα 500.000 φύλλα, ενώ τις Κυριακές τα 1.500.000 φύλλα. Διανέμεται διεθνώς, ενώ έχει κερδίσει 95 βραβεία Πούλιτζερ.

 Η New York Times είναι η τρίτη εφημερίδα σε κυκλοφορία στις Ηνωμένες Πολιτείες, μετά από τη USA Today και τη The Wall Street Journal. Το 2009, η κυκλοφορία έπεσε κατά 7,3% με αποτέλεσμα να πέσει για πρώτη φορά κάτω από 1 εκατομμύρια φύλλα. Το Φεβρουάριο του 2013, η εφημερίδα ανέφερε κυκλοφορία 1,317,100 φύλλων για την καθημερινή έκδοση 1,781,100 για την κυριακάτικη. Σύμφωνα με τον ανεξάρτητο πάροχο στοιχείων διαδικτυακής επισκεψιμότητας Similar Web, η ιστοσελίδα των Τάιμς ήταν η 223η σε επισκεψιμότητα ιστοσελίδα παγκοσμίως και 3η μεταξύ των ειδησεογραφικών ιστοσελίδων, προσελκύοντας περισσότερους από 150 εκατομμύρια επισκέπτες σε μηνιαία βάση. Επίσημος ιστότοπος (Αγγλικά)
Πεντοξείδιο του αρσενικού

Το πεντοξείδιο του αρσενικού είναι η ανόργανη χημική ένωση με τον μοριακό χημικό τύπο As2O5, ένα από τα οξείδια του αρσενικού. Ως ουσία, είναι υαλώδες λευκό υγροσκοπικό στερεό. Είναι σχετικώς ασταθής ένωση, σε συμφωνία με τη σπανιότητα της καταστάσεως οξειδώσεως As(V). Σταθερότερο και πολύ σημαντικότερο εμπορικά είναι το τριοξείδιο του αρσενικού (As2O3). Καθώς συμβαίνει με όλες τις ενώσεις του αρσενικού, το πεντοξείδιο του αρσενικού είναι πολύ τοξικό και έτσι έχει περιορισμένες χρήσεις.

 Η δομή του μορίου αποτελείται από τετραεδρικά {AsO4} και οκταεδρικά {AsO6} κέντρα, συνδεόμενα με κοινές γωνίες. Η δομή αυτή διαφέρει από εκείνη του αντίστοιχου πεντοξειδίου του φωσφόρου. Ως αποτέλεσμα, αν και υπάρχει το στερεό διάλυμα με αυτό το οξείδιο, προχωρεί μόνο μέχρι το ισομοριακό σημείο, στο οποίο ο φωσφόρος έχει αντικαταστήσει το αρσενικό σε όλες τις τετραεδρικές θέσεις του. Παρόμοια, το πεντοξείδιο του αρσενικού μπορεί να διαλυθεί μέχρι ισομοριακού σημείου με το πεντοξείδιο του αντιμονίου, καθώς τα άτομα του αντιμονίου αντικαθιστούν εκείνα του αρσενικού μόνο στις οκταεδρικές θέσεις τους. Ο Παράκελσος ανεκάλυψε ένα άλας που ονόμασε sel neutre arsenical. Αυτό το άλας ήταν το υπόλειμμα από την απόσταξη νιτρικού οξέος από ένα μείγμα νιτρικού καλίου και τριοξειδίου του αρσενικού, το οποίο είχε θερμάνει. Ο Ανδρέας Λιμπάβιος ονόμασε το ίδιο προϊόν «βούτυρον αρσενικού» (butyrum arsenici), αν και αυτός ο όρος εννοούσε και το τριχλωριούχο αρσενικό. Στην πραγματικότητα, οι ουσίες που προσδιόρισαν αμφότεροι ήταν αλκαλικά άλατα του αρσενικού με προσμίξεις. Ο Καρλ Βίλχελμ Σέελε παρασκεύασε μερικές ενώσεις του αρσενικού με την επίδραση αρσενικού οξέος πάνω σε αλκάλια και μία από αυτές ήταν το πεντοξείδιο του αρσενικού. Το πεντοξείδιο του αρσενικού μπορεί να κρυσταλλωθεί θερμαίνοντας As2O3 με οξυγόνο. Αυτή η αντίδραση είναι αντιστρέψιμη: As2O5 As2O3 + O2Ισχυροί οξειδωτικοί παράγοντες, όπως το όζον, το υπεροξείδιο του υδρογόνου και το νιτρικό οξύ μετατρέπουν το τριοξείδιο του αρσενικού στο πεντοξείδιο. Η ουσία μπορεί επίσης να παραχθεί με απλή επεξεργασία ενώσεων του αρσενικού, όπως με την οξείδωση αρσενικού και ορυκτών του αρσενικού, με θέρμανση στον αέρα. Ενδεικτικό είναι το «ψήσιμο» της κίτρινης σανδαράχης, ενός θειούχου ορυκτού του αρσενικού: 2 As2S3 + 11 O2 → 2 As2O5 + 6 SO2 Το πεντοξείδιο του αρσενικού, όπως όλες οι ενώσεις του αρσενικού, είναι πολύ τοξικό. Ταξινομείται ως «εξαιρετικά επικίνδυνη ουσία» στις ΗΠΑ (42 U.S.C. 11002) και υπόκειται σε αυστηρές απαιτήσεις αναφοράς από εγκαταστάσεις που το παράγουν, το αποθηκεύουν ή το χρησιμοποιούν σε σημαντικές ποσότητες. Οδηγός τσέπης NIOSH για τους χημικούς κινδύνους Αναφορά καρκινογόνων: Ανόργανες ενώσεις του αρσενικού
Τιμολέων Κοψαχείλης

Ο Τιμολέων Κοψαχείλης υιός του Αθανασίου και της Πιπίνας (Δέσποινας) (γεννήθηκε στο Δοτσικό Γρεβενών στις 22 Σεπτεμβρίου 1952) είναι Έλληνας μηχανικός και πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως βουλευτής Γρεβενών με το κόμμα της ΝΔ από το 2012 ως το 2015. Κατοικεί μόνιμα στα Γρεβενά. Είναι παντρεμένος με την Αγγελική Γκέκα και έχουν έναν γιο, τον Θανάση και μία κόρη, τη Δέσποινα.

 Εργάζεται ως πολιτικός υπομηχανικός. Το 1978 και για 4 χρόνια υπηρέτησε ως μηχανικός στην Τεχνική Υπηρεσία Δήμων και Κοινοτήτων στη Νομαρχία Γρεβενών (ΤΥΔΚ). Είναι διευθύνων σύμβουλος ανωνύμου εταιρείας δομικών υλικών με έδρα τα Γρεβενά. [1] Το 1974 εντάχθηκε στο νεοσύστατο κόμμα της ΝΔ. Την περίοδο από το 2007 ως το 2010 ήταν νομαρχιακός σύμβουλος.Διετέλεσε επίσης πρόεδρος του Βιομηχανικού Πάρκου Γρεβενών, μέλος του Δ.Σ. του Εμπορικού Επιμελητηρίου Γρεβενών (2002-06) και αντιπρόεδρος της οργάνωσης κατά των ναρκωτικών "Ορίζοντες". Ο κ. Κοψαχείλης εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στις εκλογές που διεξήχθησαν το Μάιο του 2012. Επανεξελέγη στις εκλογές του Ιουνίου του 2012 Στις εκλογές που έγιναν τον Ιανουάριο του 2015 επανεξελέγη στην εκλογική περιφέρεια Γρεβενών με 3.738 σταυρούς προτίμησης, κερδίζοντας εκ νέου την μονοεδρική των Γρεβενών για τη Νέα Δημοκρατία. Ιστοσελίδα του Τιμολέοντα Κοψαχείλη- Βιογραφικό.
Ρούντολφ Μέσμπαουερ

Ο Ρούντολφ Λούντβιχ Μέσμπαουερ (Rudolf Ludwig Mößbauer, 31 Ιανουαρίου 1929 — 14 Σεπτεμβρίου 2011) ήταν Γερμανός φυσικός που μελέτησε τις ακτίνες γ που προέρχονται από πυρηνικές μεταπτώσεις. Είναι γνωστός από το ομώνυμο φαινόμενο. Ο Mössbauer γεννήθηκε στο Μόναχο. Εκεί και σπούδασε, στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Μονάχου (TUM), και πήρε το διδακτορικό του υπό την επίβλεψη του Heinz Maier-Leibnitz. Μαζί με τον Αμερικανό φυσικό Ρόμπερτ Χοφστάντερ βραβεύθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής του 1961 για την ανακάλυψη του Φαινομένου Mössbauer, που την έκανε το 1957 στα πλαίσια των ερευνών του ως υποψήφιου διδάκτορα στο Ινστιτούτο Μαξ Πλανκ στη Χαϊδελβέργη.

 Ο Μεσμπάουερ έγινε καθηγητής στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνια, το περίφημο «Καλτέκ», στα 1961. Μόλις τρία χρόνια αργότερα, το Τμήμα Φυσικής του TUM τον έπεισε να επιστρέψει στην πατρίδα του ως πλήρης καθηγητής. Ως το τέλος της ζωής του ήταν ομότιμος καθηγητής του TUM. Ο Μεσμπάουερ ήταν εξαιρετικός δάσκαλος, που δεν περιφρονούσε τα προπτυχιακά μαθήματα Γενικής Φυσικής, ενώ διαλέξεις με υψηλό επίπεδο εξειδικεύσεως έδωσε σε μαθήματα όπως «Φυσική των νετρίνων», «Ταλαντώσεις των νετρίνων», «Ενοποίηση της ηλεκτρομαγνητικής και της ασθενούς αλληλεπιδράσεως» και «Αλληλεπίδραση των φωτονίων και των νετρονίων με την ύλη». Ο Ρούντολφ Μεσμπάουερ διετέλεσε διευθυντής του «Ινστιτούτου Laue Langevin» από το 1972. Αυτό το διεθνές ίδρυμα για την έρευνα πάνω στη σκέδαση των νετρονίων έγινε στα χρόνια του στο μεγαλύτερο του είδους του σε ολόκληρο τον κόσμο. Ο αστεροειδής 48472 Μεσμπάουερ (48472 Mossbauer), που ανακαλύφθηκε το 1991, ονομάσθηκε έτσι προς τιμή του Ρούντολφ Λούντβιχ Μεσμπάουερ. Φαινόμενο Mössbauer Φασματοσκοπία Mössbauer Καλεντάρι της Φασματοσκοπίας Mössbauer Βιογραφία στον ιστοτόπο των Βραβείων Νόμπελ
Φέλις

Ο Φέλις (Felis) είναι ένα γένος Αιλουροειδών της οικογένειας των Αιλουρίδων, συμπεριλαμβανομένης της οικόσιτης γάτας και των άγριων συγγενών της. Τα είδη αυτά απαντώνται στην Ευρώπη, τη νότια και κεντρική Ασία και στην Αφρική. Η οικόσιτη γάτα είναι διαδεδομένη σε όλο τον κόσμο.

 Τα μέλη του γένους αυτού είναι όλα τα μικρά αιλουροειδή, με περισσότερη ή λιγότερη στενή ομοιότητα με τη γάτα.Το μικρότερο είδος είναι η Μαυροπόδαρη Αγριόγατα, με μήκος μικρότερο από 40cm και το μεγαλύτερο του γένους είναι η Αγριόγατα της ζούγκλας που φτάνει τα 94 cm μήκος. Τα είδη αυτά κατοικούν σε διάφορους βιότοπους, από τους βάλτους μέχρι και τις ερήμους. Γενικά τρέφονται με μικρά τρωκτικά, πτηνά και άλλα μικρά ζώα ανάλογα με την περιοχή που ζούνε. Γενετικές μελέτες έδειξαν ότι τα μέλη τους γένους Αίλουρος, εξελίχθηκαν πριν από 8 με 10 εκατομμύρια χρόνια,πιθανότατα στη λεκάνη της Μεσογείου. Το γένος Αίλουρος αποτελείται από 5 ζώντα είδη και 2 εξαφανισμένα. Felis chaus - Αγριόγατα της ζούγκλας Felis margarita - Αγριόγατα της άμμου Felis nigripes - Μαυροπόδαρη Αγριόγατα Felis silvestris - Κοινή Αγριόγατα Felis catus - Οικόσιτη Γάτα (μερικές φορές θεωρείται υποείδος της αγριόγατας) Felis attica - εξαφανισμένη Felis lunensis - Αγριόγατα του Μαρτέλι - εξαφανισμένη Felis bieti - Κινεζική Αγριόγατα των βουνών - πλέον θεωρείται υποείδος της Αγριόγατας Felis daemon - Υπερκαυκασιανή μαύρη Αγριόγατα - θεωρείται υβρίδιο γάτας και αγριόγατας Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Felis στο Wikimedia Commons
Liebster Gott, wenn werd ich sterben?, BWV 8

Η καντάτα Liebster Gott, wenn werd ich sterben? (Αγαπημένε μου Θεέ, πότε θα πεθάνω;), με αριθμό BWV 8, είναι το όγδοο σε αρίθμηση έργο του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, σύμφωνα με τον συγκεκριμένο κατάλογο τον οποίο εισήγαγε ο Γερμανός μουσικολόγος Βόλφγκανγκ Σμίντερ (Wolfgang Schmieder, 1901 – 1990) και χρησιμοποιείται ευρύτατα σήμερα. Το έργο ανήκει στις εκκλησιαστικές καντάτες του μεγάλου κάντορα και, συγκεκριμένα, στις κοράλ καντάτες του δεύτερου κύκλου καντατών του. Παρουσιάστηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 1724 στην Λειψία, κατά την 16η Κυριακή μετά την γιορτή του Αγίου Πνεύματος (Dominica 16 Post Trinitatis).

 Ο Μπαχ έγραψε την καντάτα Liebster Gott, wenn werd ich sterben? το 1724, κατά το δεύτερο έτος παραμονής του στη Λειψία, και ανήκει στις καντάτες τού περίφημου δεύτερου ετήσιου κύκλου καντατών. Τα προβλεπόμενα αναγνώσματα για την συγκεκριμένη ημέρα παρουσίασής της (24 Σεπτεμβρίου 1724) ήταν από την Επιστολή προς Εφεσίους (Προς Εφεσίους 3: 13-21) και από το Ευαγγέλιο του Λουκά, (Η ανάσταση του υιού της χήρας στο Ναΐν (Κατά Λουκάν 7: 11-17).Μια εναλλακτική εκδοχή της καντάτας σε Ρε Μείζονα σώζεται, επίσης, που πιστεύεται ότι συνετέθη μεταξύ 1746 και 1747, με αρκετές, μικρές αλλαγές στην οργανοθεσία. Ο ύμνος, πάνω στον οποίο βασίζεται η κοράλ καντάτα, ανήκει στον Γερμανό καθηγητή και κληρικό Κάσπαρ Νόιμαν (Caspar Neumann, 1648-1715) και είναι μια προσευχή προς τον Θεό που σχετίζεται με τον θάνατο. Γράφηκε γύρω στα 1690 και, πάντως, πριν το 1695. Το κείμενο, ωστόσο, ανήκει σε μεταγενέστερο άγνωστο ποιητή, ο οποίος διατήρησε -όπως και σε άλλες κοράλ καντάτες του δεύτερου κύκλου καντατών του Μπαχ-, την πρώτη και την τελευταία στροφές του ύμνου αμετάβλητες, αλλά παρέφρασε τα θέματα των εσωτερικών στροφών με σειρές από εναλλασσόμενα ρετσιτατίβα και άριες. Η καντάτα είναι γραμμένη στην Μι Μείζονα και έχει 6 μέρη. Ο Μπαχ την συνέθεσε για τέσσερις σολίστες φωνής (S, A, T, Β), τετράφωνη χορωδία και μπαρόκ ενόργανο σύνολο από φλάουτο traverso, κόρνο, δύο όμποε d’ amore, δύο βιολιά, βιόλα και μπάσο κοντίνουο. Στην εισαγωγή, το κόρνο παίζει colla parte στην χορωδία των σοπράνο, ενώ στο κοράλ του φινάλε τα όργανα παίζουν colla parte στις 3 υψηλότερες φωνές των χορωδών (S, A, T). (S: Σοπράνο, A: Άλτο, T: Τενόρος, B: Μπάσος) Η τονικότητα στα ρετσιτατίβα αναφέρεται μόνον για τα πρώτα μέτρα, ενώ μπορεί να αλλάζει δραματικά στην τελική πτώση Το μπάσο κοντίνουο δεν αναφέρεται ξεχωριστά διότι παίζει σε όλα τα μέρη Dürr, Alfred (2006). ‘’The Cantatas of J. S. Bach: With Their Librettos in German-English Parallel Text. Translated byRichard D. P. Jones’’. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-929776-4 Wolff, Christoph (2002). Johann Sebastian Bach: The Learned Musician. Oxford University Press. ISBN 978-0-393-32256-9.
Break On Through (To the Other Side)

Το Break On Through (To the Other Side) είναι ένα τραγούδι του αμερικανικού ροκ συγκροτήματος The Doors, το οποίο κυκλοφόρησε το 1967 στον ντεμπούτο δίσκο της μπάντας The Doors. Κυκλοφόρησε και σε single, όμως δεν κατέληξε επιτυχημένο σε σύγκριση με τα υπόλοιπα σινγκλ του συγκροτήματος, φτάνοντας μέχρι το νούμερο 126 στα αμερικανικά chart. Παρόλα αυτά απέκτησε μόνιμη θέση στο ρεπερτόριό τους και πλέον θεωρείται ένα από τα κλασικότερα κομμάτια τους. Μετά από 24 χρόνια από την πρώτη του έκδοση, είχε και μία μικρή επιτυχία στα βρετανικά chart, φτάνοντας έως το νούμερο 64.

 Ο γρήγορος ρυθμός του τραγουδιού είναι σε χρόνο 4/4. Το κομμάτι ξεκινάει με έναν ρυθμό επηρεασμένο από μπόσα νόβα, παιγμένο από τον Τζον Ντένσμορ οποίος την εκτιμούσε πολύ που είχε προέλθει από τη Βραζιλία, και αποφάσισε να τη χρησιμοποιήσει για το τραγούδι.Ο κιθαρίστας του συγκροτήματος Ρόμπι Κρίγκερ έχει πει πως το ριφ του κομματιού εμπνεύστηκε από το κομμάτι "Shake Your Money Maker" του Πολ Μπάτερφιλντ. Αργότερα το σόλο του Ρέι Μάνζαρεκ είναι επηρεασμένο από το κομμάτι "What'd I Say" του Ρέι Τσαρλς. Τζιμ Μόρισον – φωνητικά Ρέι Μάνζαρεκ – πλήκτρα, μπάσο Ρόμπι Κρίγκερ – κιθάρα Τζον Ντένσμορ – τύμπανα 1. Break On Through (To the Other Side) (Morrison, Krieger, Manzarek, Densmore) – 2:26 2. End of the Night (Morrison, Krieger, Manzarek, Densmore) – 2:52 Γερμανία (BVMI Certification): χρυσός
O.Torvald

Οι O.Torvald (ουκρανικά: Оторвальд‎) είναι Ουκρανικό ροκ συγκρότημα. Δημιουργήθηκαν το 2005 στην Πολτάβα της Ουκρανίας. Το πρώτο τους άλμπουμ "O.Torvald" ηχογραφήθηκε το 2008. Οι O.Torvald έχουν λάβει μέρος σε διάφορα φεστιβάλ, όπως τα παρακάτω: GBOB, Chervona Ruta, Tavria games, Prosto Rock, Zakhid, Krashche Misto UA, Ekolomyja και Global Gathering. Θα εκπροσωπήσουν την Ουκρανία στην Eurovision του 2017 με το τραγούδι "Time".

 Γιεβχέν Χάλυτς — φωνητικά, κιθάρα (2005–τώρα) Ντένις Μιζιούκ – κιθάρα, πίσω φωνητικά (2005–τώρα) Ολεξάντρ Σολόχα — ντράμς (2011–τώρα) Μικίτα Βασίλγιεφ — μπάσο (2014–τώρα) Μύκολα Ράιντα — πιάνο, DJ (2008–τώρα) 2008 – O.Torvald 2011 – В тобі (Μέσα σου) 2012 – Акустичний (Ακουστική) 2012 – Використовуй нас EP (Χρησιμοποίησε μας EP) 2012 – Примат (Επίσκοπος) 2014 – Ти Є (Είσαι) 2016 – #нашiлюдивсюди (#οιανθρωποιμαςειναιπαντου) O.Torvald website Αρχειοθετήθηκε 2017-02-26 στο Wayback Machine. YouTube Facebook
Μαθουσάλα

Ο Μαθουσάλα (στα Εβρ. מְתוּשֶׁלַח‎, Μετουσέλαχ/Μετουσάλαχ) είναι ο μακροβιότερος άνθρωπος που αναφέρεται από την Βίβλο. Αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι έζησε 969 έτη. (Γένεση 5:27, Ο' ). Σήμερα το όνομα αυτό χρησιμοποιείται για κάθε πλάσμα που φτάνει σε πολύ μεγάλη ηλικία.

 Στο βιβλίο της Γένεσης αναφέρεται ως γιος του Ενώχ και πατέρας του Λάμεχ τον οποίο απέκτησε σε ηλικία 187 ετών. Μελετητές της Βίβλου υποστηρίζουν ότι πέθανε στον κατακλυσμό, αλλά το κείμενο δεν ξεκαθαρίζει τα αίτια του θανάτου του. Κάποιοι άλλοι τον συνδέουν με την περίοδο χάριτος του Θεού προς τους ανθρώπους που τερματίστηκε με τον θάνατο του Μαθουσάλα και την έναρξη του Κατακλυσμού. Στο απόκρυφο Βιβλίο του Ενώχ επαναλαμβάνεται ότι ήταν γιος του Ενώχ και ότι είχε αδέρφια. Ο συγγραφέας του βιβλίου (ψευδεπίγραφη αναφορά στον Ενώχ ως συγγραφέα) πληροφορεί τον Μαθουσάλα για τον Κατακλυσμό και την έλευση της Μεσσιανικής Βασιλείας. [1] Η μοντέρνα επιστήμη βάζει το όριο της ανθρώπινης ζωής, στην καλύτερη περίπτωση, στα 150 χρόνια. Ο μακροβιότερος άνθρωπος που έχει καταγραφεί ποτέ ήταν η Ζαν Καλμάν που το 1997 πέθανε μετά από 122 χρόνια ζωής. Αυτό οδήγησε σε πολλές θεωρίες για την εξήγηση της μακροβιότητας του Μαθουσάλα και άλλων Βιβλικών προσώπων. Κάποιες από αυτές τις θεωρίες φαίνονται παρακάτω: Με την μετατροπή των αριθμών από τον αρχαίο Σουμερικό τρόπο αρίθμησης , τον οποίο χρησιμοποιούσε αρχικά η Γένεση, στον μετέπειτα τρόπο αρίθμησης έφερε προβλήματα στους μετατροπείς αλλοιώνοντας σημαντικά τους αριθμούς που αναφέρονται. Αν ισχύει αυτό ο Μαθουσάλας έζησε μόλις 85 χρόνια (φυσικά πάρα πολύ για τις συνθήκες της εποχής) και απέκτησε τον γιο του στα 17. [2] Μια άλλη θεωρία, περισσότερο αληθοφανής, υποστηρίζει την παρανόηση μεταξύ σεληνιακού (από πανσέληνο σε πανσέληνο) που ήταν αρχαιότερο ημερολόγιο και ηλιακού έτους. Αυτό θα οδηγούσε στο συμπέρασμα ότι ο Μαθουσάλα έζησε μόνο 78 χρόνια και απέκτησε τον γιο του 15 ετών. Αυτή η θεωρία όμως οδηγεί σε περίεργα αποτελέσματα γιατί ο Ενώχ θα έπρεπε να αποκτήσει γιο στα 5 του χρόνια. Κάποιοι μελετητές της Βίβλου υποστηρίζουν ότι η μείωση του ορίου ζωής οφείλεται στην απομάκρυνση του πνεύματος του Θεού από τους ανθρώπους όπως αναφέρεται στο χωρίο της Γένεσης 6:3.Πρέπει να διευκρινιστεί ότι οι θεωρίες αυτές ξεκινούν από την παραδοχή ότι η βιβλική αναφορά στον Μαθουσάλα είναι πραγματική και όχι μύθος. Living for 900 years, by Carl Wieland, Answers in Genesis. Μια εξήγηση για την μακροζωία των προσώπων της Βίβλου. The Methuselah Mouse Prize: επιστημονικός διαγωνισμός για την μακροζωία. Why did people live longer before Noah's Flood than they did after it? – Άλλη μια εξήγηση για την μακροζωία των προσώπων της Βίβλου. Complete Bible Genealogy Γενεαλογικό Δέντρο του Μαθουσάλα
Χάμστερ

Τα χάμστερ είναι τρωκτικά που ανήκουν στην υποοικογένεια Cricetinae (Κρικητίνες). Είναι από την φύση τους νυκτόβια. Δραστηριοποιούνται κυρίως νωρίς τα ξημερώματα ή αργά το απόγευμα. Στην άγρια φύση κρύβονται κάτω από τη γη ώστε να μην τους επιτεθούν άλλα ζώα. Κατά τη διάρκεια της ημέρας ξυπνούν μόνο λίγες φορές για να φάνε ή να πιουν νερό. Η διατροφή τους, βασίζεται στους σπόρους, τα φρούτα, τη βλάστηση και τα έντομα.

 Από τα πολλά είδη Hamster μόνο 5 ξεχωριστά είδη είναι εξημερωμένα. Syrian Hamster Chinese Hamster Dwarf Hamster > Roborovski Dwarf Hamster > Winter White Dwarf Hamster > Campbell's Dwarf Hamster (ή djungarian) (Λόγω της κοινής καταγωγής και των παρόμοιων χαρακτηριστικών των Winter White Dwarf Hamsters και των Campell's Dwarf Hamsters, χαρακτηρίζονται και τα δύο ως Russian Dwarf Hamsters). Το κλουβί ενός χάμστερ πρέπει να είναι τουλάχιστον 300 τετραγωνικά εκατοστά. Τα κοινά κλουβιά του εμπορίου κρίνονται ακατάλληλα για την ομαλή διαβίωση των χάμστερ. Ένα κλουβί χρειάζεται περίπου 10-15 εκατοστά υποστρώματος ώστε να μπορεί να σκάβει, μια πράξη που είναι ιδιαίτερα σημαντική για την ομαλή διαβίωση τους. Ως υπόστρωμα μπορεί να χρησιμοποιηθεί οτιδήποτε έχει ως βάση το χαρτί. Καλό θα ήταν να παρέχονται διάφορες υφές υποστρώματος εκτός από την βασική, όπως χώμα και ροκανίδι για την αίσθηση ενός πιο φυσικού περιβάλλοντος. Απαραίτητη είναι η ρόδα σε μέγεθος ώστε να μπορεί να τρέχει χωρίς να καμπυλώνει η ράχη. Τα χάμστερ στην φύση τους διανύουν κάθε βράδυ απόσταση έως και 5km. Tα χάμστερ δεν πρέπει να έρχονται σε επαφή με το νερό καθώς η γούνα τους η οποία περιέχει έλαια καταστρέφεται. Χρειάζονται όμως άμμο την οποία μπορούν να χρησιμοποιήσουν για να αφαιρέσουν περιττή λιπαρότητα και να απομακρύνει τις οσμές. Η προσθήκη αντικειμένων από φυσικό ξύλο κρίνεται απαραίτητη. Με αυτόν τον τρόπο θα ξύνουν τα δόντια και τα νύχια τους ώστε να επιτευχθεί αφενός μια περιποίηση και αφετέρου μια ψυχολογική ανακούφιση. Το σπίτι των χάμστερ, πρέπει να βρίσκεται σε ένα ήσυχο μέρος του σπιτιού, κατά την διάρκεια της ημέρας και ένα μέρος που δεν θα ενοχλεί κατά την διάρκεια της νύχτας. Παρόλο που είναι μικρά ζώα, τα χάμστερ χρειάζονται κλουβιά άνω των 3000 τετραγωνικών εκατοστών, ώστε να χωρέσει όλα τα απαραίτητα αξεσουάρ (νερό, φαγητό, μπάνιο άμμου, σπίτια για να κρύβεται, τροχός, κτλ), αλλά και την υγεία του ίδιου του χάμστερ. Κλουβιά κάτω των 3000 τετραγωνικών εκατοστών, μπορούν να προκαλέσουν στο χάμστερ άγχος. Συχνό στοιχείο άγχους στο χάμστερ λόγω μικρής κατοικίας, είναι το μάσημα των κάγκελων του κλουβιού, η προσπάθεια να βγει από το κλουβί και το σκαρφάλωμα στο πάνω μέρος του κλουβιού. Αυτές οι συμπεριφορές δείχνουν ένα μη ψυχολογικά και σωματικά υγιές ζώο.
Βάνδαλοι

Οι Βάνδαλοι ήταν ανατολικογερμανική φυλή ή ομάδα φυλών, η οποία συναντάται για πρώτη φορά στη νότια Πολωνία, αλλά αργότερα μετακινήθηκε σε όλη την Ευρώπη ιδρύοντας βασίλεια στην Ισπανία και αργότερα στη Βόρεια Αφρική κατά τον 5ο αιώνα. Πιστεύεται ότι κατά τη διάρκεια του 2ου αιώνα π.Χ. οι Βάνδαλοι μετανάστευσαν από τη νότια Σκανδιναβία στην περιοχή μεταξύ των ποταμών Όντερ και Βιστούλα και γύρω στο 120 π.Χ. εγκαταστάθηκαν στη Σιλεσία. Γύρω στο 330 μ.Χ. περιορίστηκαν από τους Γότθους στην Παννονία, όπου έλαβαν την άδεια να εγκατασταθούν από τον Μέγα Κωνσταντίνο. Περίπου το 400 οι Βάνδαλοι εκδιώθηκαν και πάλι προς τα δυτικά, αυτή τη φορά από τους Ούννους, διασχίζοντας τον Ρήνο προς τη Γαλατία, μαζί με άλλες φυλές το 406.

 Βάνδαλοι ονομάστηκαν στους πρώτους χριστιανικούς χρόνους διάφορες γερμανικές φυλές και ιδιαίτερα οι Ασδίγοι και οι Σιλιγγοί. Στα τέλη του 4ου αιώνα μ.Χ. οι Βάνδαλοι μαζί με τους Αλανούς, νομαδική φυλή ιρανικής καταγωγής, ανέβηκαν τον ποταμό Δούναβη μέχρι τις πηγές του και τελικά ξεχύθηκαν στη Γαλατία και την λεηλάτησαν. Κατόπιν πέρασαν στην Ιβηρική χερσόνησο και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της Ανδαλουσίας, αφού μοίρασαν τη χώρα σε ομόσπονδες συμμαχίες: Στην Ισπανία τους χτύπησαν οι Βησιγότθοι με εντολή των Ρωμαίων, που έβλεπαν με άσχημο μάτι το ότι άρχισαν να μειώνονται οι κτήσεις τους. Το 439 μ.Χ. μετά από πολλούς αγώνες, κατέλαβαν την Καρχηδόνα και την έκαναν πρωτεύουσά τους. Δημιούργησαν στόλο και άρχισαν πειρατικές επιδρομές που έφτασαν έως και την Ελλάδα, όπου και προσπάθησαν να εισβάλουν στην Πελοπόννησο, αλλά ηττήθηκαν στην μάχη της Καινίπολης από τους κατοίκους της και αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σχέδιά τους. Η Κωνσταντινούπολη έστειλε εναντίον τους τον στρατηγό Άσπαρ με στρατό, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Ο Γιζέριχος, το 455, με ισχυρό πειρατικό στόλο, ήρθε στην Ιταλία και κατέλαβε τη Ρώμη. Οι στρατιώτες του λεηλάτησαν την πόλη επί δύο εβδομάδες και κατέστρεψαν με αγριότητα όλα τα έργα τέχνης: οικοδομήματα, αγάλματα, κομψοτεχνήματα κλπ. Η πράξη τους αυτή έμεινε στην ιστορία με το όνομα «βανδαλισμός» και από τότε έτσι ονομάζεται κάθε καταστροφή μνημείων πολιτισμού. Αρκετοί ασπάστηκαν τον Αρειανισμό. Τελικά οι Βάνδαλοι νικήθηκαν από τον Αυτοκράτορα των Ρωμαίων Ιουστινιανό Α΄. Ο στρατηγός του Βελισάριος αποβιβάστηκε κοντά στην Καρχηδόνα δύο φορές, οπότε ο αρχηγός τους Γελίμερος αναγκάστηκε να παραδοθεί το 534 μ.Χ. Τα υπολείμματα των Βανδάλων ανακατεύτηκαν με άλλες φυλές της Βόρειας Αφρικής (Βέρβερους κ.ά.) και σιγά - σιγά εξαφανίστηκαν. Αρκετοί από τους αιχμαλώτους του Βελισάριου κατατάχθηκαν στον αυτοκρατορικό στρατό και αφομοιώθηκαν μέσα στην πολυεθνική Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Βισίμαρ (π.335) Γοδίγιζελ (359–406) Γουνδέριχος (407–428) Γιζέριχος (428–477) Ονώριχος (477–484) Γουνθαμούνδος (484–496) Θρασαμούνδος (496–523) Χιλδέριχος (523–530) Γελίμερος (530–534)
Λουντογκόρετς Ραζγκράντ

Η Λουντογκόρετς (βουλγαρικά: Лудогорец) είναι μια βουλγαρική επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την πόλη Ραζγκράντ που βρίσκεται στα βορειοανατολικά της χώρας. Το ψευδώνυμο της ομάδας είναι Орлите (Αετοί). Η έδρα της ομάδας είναι το γήπεδο Χουβεφάρμα Αρένα 10.422 θέσεων.

 Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1991 ως «Λουντογκόριε» (Лудогорие). Το 2002 συνενώθηκε με την «Ραζγκράντ 2000» (Разград 2000) συνεχίζοντας την πορεία της με την επωνυμία της δεύτερης. Το 2010 ο σύλλογος μετονομάστηκε σε «Λουντογκόρετς 1945» (Лудогорец 1945), μία ονομασία που παραπέμπει σε παλαιότερο σύλλογο ο οποίος ιδρύθηκε το 1945. Ο σύλλογος έχει μετονομαστεί δύο φορές από την ίδρυσή του. «Λουντογκόριε» (1991–2002) «Ραζγκράντ 2000» (2002–2010) «Λουντογκόρετς 1945» (2010–σήμερα) Η Λουντογκόρετς Ραζγκράντ έχει κερδίσει 12 συνεχόμενες φορές το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βουλγαρίας, 2 φορές το κύπελλο Βουλγαρίας και 5 φορές το Σούπερ Καπ Βουλγαρίας. Πρωταθλήματα Βουλγαρίας: 12 : 2011-12, 2012-13, 2013-14, 2014-15, 2015-16, 2016-17, 2017-18, 2018-19, 2019-20, 2020-21, 2021-22, 2022-23Κύπελλα Βουλγαρίας: 3 : 2011-12, 2013-14, 2022/23Σούπερ Καπ Βουλγαρίας: 5 : 2012, 2014, 2018, 2019, 2021 Το σήμα της ομάδας άλλαξε το 2016. Επίσημος ιστότοπος
Φερδινάνδος της Φλάνδρας

Ο Φερδινάνδος, κόμης της Φλάνδρας, (Πορτογαλική γλώσσα : Fernando, Κοΐμπρα 24 Μαρτίου 1188 - 27 Ιουλίου 1233), Ινφάντης της Πορτογαλίας και μέλος του Πορτογαλικού Οίκου της Βουργουνδίας ήταν Κόμης της Φλάνδρας και του Αινώ χάρη στα δικαιώματα της συζύγου του (1212 - 1233). Ο Φερδινάνδος ήταν ο τρίτος γιος του Σάντσο Α΄ της Πορτογαλίας και της Ντούλσε, κόρης του Ραϋμόνδου-Βερεγγαρίου Δ΄ κόμη της Βαρκελώνης.

 Παντρεύτηκε στο Παρίσι (1212) την Ιωάννα της Κωνσταντινούπολης, κόμισσα της Φλάνδρας και μεγαλύτερη κόρη του Βαλδουίνου Α΄ της Κωνσταντινούπολης. Κατά τη διαδρομή τους προς τη Φλάνδρα ο Φερδινάνδος και η Ιωάννα αιχμαλωτίστηκαν από τον εξάδελφό της Λουδοβίκο Η΄ της Γαλλίας μεγαλύτερο γιο του Φιλίππου Αυγούστου και της Ισαβέλλας του Αινώ. Ο Λουδοβίκος Η΄ ζητούσε πίσω την προίκα της μητέρας του που περιείχε το Αρτουά, ο πατέρας της Ιωάννας την είχε πάρει με την βία. Οι δύο νέοι το επέστρεψαν και έτσι ελευθερώθηκαν, ακολούθησαν τους συμμάχους τού πατέρα της Ιωάννας Ιωάννη του Ακτήμονα και Όθων Δ΄ της Γερμανίας εναντίον της Γαλλίας. Νικήθηκαν αποφασιστικά στη μάχη του Μπουβίν (1214) και ο Φερδινάνδος φυλακίστηκε. Την εποχή που ο Φερδινάνδος ήταν φυλακισμένος την εξουσία ασκούσε μόνη της η Ιωάννα, παρέμεινε φυλακισμένος 12 χρόνια. Ο Φερδινάνδος ελευθερώθηκε με τον θάνατο του Λουδοβίκου του Λέοντα και την άνοδο στον θρόνο του Λουδοβίκου του Αγίου (1226) από την βασιλομήτωρ Λευκή της Καστίλης. Ο Φερδινάνδος πέθανε στην Νογιόν σε ηλικία 45 ετών (27 Ιουλίου 1233). Το μοναδικό παιδί που είχαν αποκτήσει η Μαρία πέθανε άτεκνη, με τον θάνατο της Ιωάννας η κομητεία πέρασε στην μικρότερη αδελφή της Μαργαρίτα Β΄ της Φλάνδρας (1244). Cox, Eugene L. (1974). The Eagles of Savoy:The House of Savoy in Thirteenth century Europe. Princeton University Press. Weiler, B, Burton, J, Schofield, P and Stöber, K (2007). Thirteenth century England: Proceedings of the Gregynog Conference, 2007. The Boydell Press. Wheeler, B.; Parsons, John C., eds. (2003). Eleanor of Aquitaine: Lord and Lady. Palgrave Macmillan.
Άγιος Δημήτριος Πάτρας

Ο Άγιος Δημήτριος είναι συνοικία της Πάτρας, από τις παλαιότερες της πόλης, η οποία οφείλει το όνομά της στον ομώνυμο ναό. Βρίσκεται στη λεγόμενη Άνω Πόλη και πλησίον του κέντρου της Πάτρας. Συνορεύει με τις συνοικίες Κρητικά, Μαρούδα, Αγία Αικατερίνη και Ταμπάχανα. Κεντρική πλατεία της συνοικίας είναι η "Πλατεία Ομονοίας" (επίσημη ονομασία: "Πλατεία Παπαδιαμαντόπουλου").

 Αναφέρονται ο ναός και η συνοικία ήδη από το 1668, ενώ σε έγγραφο του 1713 αναφέρεται και με την ονομασία "στα Καλύβια". Τοπωνύμιο "βασιλικό" αναφέρεται στη συνοικία και στο σημείο όπου βρισκόταν η οικία του επισκόπου, στην οποία έμεινε και ο Παλαιών Πατρών Γερμανός Γ΄ κατά την θητεία του ως Αρχιεπίσκοπος Παλαιών Πατρών. Σύμφωνα με τον Τριανταφύλλου, η ονομασία "στα Καλύβια" δείχνει νέα γειτονιά που δημιουργήθηκε στη συνοικία, ίσως και εγκατάσταση προσφύγων πριν το 1821. Το όνομα προέρχεται από τον ομώνυμο ναό. Ο ναός του Αγίου Δημητρίου το 1819 έγινε μητροπολιτικός με 4 εφημέριους και δίπλα σε αυτόν βρισκόταν και η επισκοπική κατοικία. Ο ναός αυτός και η επισκοπική κατοικία γκρεμίστηκαν για να χτιστεί ο σημερινός, μεγαλύτερος σε έκταση, που εγκαινιάστηκε στις 16 Μαρτίου 1880 από τον επίσκοπο Ιθάκης Γαβριήλ. Μπροστά από την κεντρική είσοδο του ναού διερχόταν ανώνυμη οδός αρχικά, που αργότερα της δόθηκε το όνομα οδός Αγίου Δημητρίου το 1852. Στον Άγιο Δημήτριο βρισκόταν η οικία και το κατάστημα του έμπορου και αγωνιστή της Επαναστάσεως του 1821 Ιωάννη Παπαδιαμαντόπουλου . Από το σπίτι του ξεκίνησε στις 21 Μαρτίου 1821 ο ξεσηκωμός των Πατρινών και εκεί έγινε, στην Πάτρα, η πρώτη μάχη του αγώνα, όταν οι Τούρκοι επιχείρησαν να το καταλάβουν ανεπιτυχώς. Την συνοικία έχει έδρα ο Α.Ο. Άγιος Δημήτριος Πατρών με τμήμα ποδοσφαίρου και συμμετοχή στην Γ΄εθνική κατηγορία. Παλαιότερα υπήρχε και ο Α.Ο. Ομόνοια, επίσης με ποδοσφαιρικό τμήμα, που σήμερα είναι ανενεργός. Δ. Καρατζά, Χ. Χαραλάμπους, Δ. Γκότση, Γ. Λύρα, Πάτρα, ονομάτων επίσκεψις, Έκδοση των εφημερίδων «Εθνικός Κήρυξ των Πατρών» και «Ημερήσιος Κήρυξ των Πατρών», Πάτρα 1995. Βασίλειος Οικονομόπουλος (επιμ.), Πατρινό αθλητικό πανόραμα, Πάτρα 1995, λήμμα "ΑΟ Άγιος Δημήτριος". Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση.
Γιώργος Φοιρός

Ο Γιώργος Φοιρός (Εύοσμος Θεσσαλονίκης, 8 Νοεμβρίου 1953) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής. Αγωνιζόταν στη θέση του κεντρικού αμυντικού και διακρινόταν για τη σταθερότητα και την αποτελεσματικότητα στο παιχνίδι του.

 Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα το 1971 στον Άρη Θεσσαλονίκης, όπου και παρέμεινε για δώδεκα χρόνια, έως το 1983 έχοντας 303 συμμετοχές. Το 1983 μεταπήδησε στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης, όπου και κρέμασε τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια, έχοντας συμμετάσχει σε 353 αγώνες συνολικά. Την περίοδο 1974-1982 ο Γιώργος Φοιρός υπήρξε διεθνής 52 φορές με την Ελλάδα. Κορυφαία του στιγμή η συμμετοχή του στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1980 που διεξήχθη στην Ιταλία. Αξιόλογη ήταν η καριέρα που ακολούθησε και από το πόστο του προπονητή. Έχει βρεθεί στους πάγκους αρκετών ελληνικών συλλόγων, με σημαντικότερη την παρουσία του σε αυτόν του Άρη την περίοδο 1992-1996, όταν και οδήγησε τους "κιτρινόμαυρους" στο Κύπελλο UEFA (1994-95). Στην τεχνική ηγεσία του Άρη επέστρεψε την περίοδο 1997-98 όταν η ομάδα σε μια δύσκολη συγκυρία βρέθηκε στη Β' Εθνική και τον επανέφερε στην πρώτη κατηγορία, αλλά και το 2003, όταν τον οδήγησε στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας. Το προφίλ του Γιώργου Φοιρού στο transfermarkt Που είναι τώρα ο Γιώργος Φοιρός.balleto.gr Βιογραφικό του στο aris.re ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΟΙΡΟΣ, ο «βράχος» των μετόπισθεν http://www.evosmos-city.gr
Αμφίπυρα

Η αμφίπυρα (Amphipyra, καθαρ. η αμφίπυρος) είναι γένος λεπιδόπτερων εντόμων. Είναι το μοναδικό γένος που παραμένει στην υποοικογένεια αμφιπυρίνες (Amphipyrinae), καθώς τα άλλα έχουν μεταταχθεί, π.χ. στην υποοικογένεια αδενίνες (Hadeninae).

 Το γένος περιλαμβάνει μικρές ή μεσαίου μεγέθους νυκτόβιες πεταλούδες, που διακρίνονται από τις νηματόμορφες κεραίες τους, την κάπως πεπλατυσμένη κοιλία τους, τα ισχυρά πόδια και τα διασταυρούμενα μεταξύ τους φτερά (πτέρυγες) όταν το έντομο αναπαύεται. Το κυριότερο είδος είναι η αμφίπυρα η πυραμιδοειδής (A. pyramidea), που συναντάται στην Ευρώπη σε ρωγμές κομμένων ξύλων, κάτω από φύλλα και κάτω από στέγες σπιτιών. Amphipyra acheron Draudt, 1950 Amphipyra albicilia Hampson, 1894 Amphipyra albolineola Yoshimoto, 1993 Amphipyra alpherakii (Staudinger, 1888) Amphipyra amentet Babics, Benedek & Saldaitis, 2013 Amphipyra anophthalma Boursin, 1963 Amphipyra averna Hreblay & Ronkay, 1997 Amphipyra berbera <Rungs, 1949 Amphipyra boursini Hacker, 1998 Amphipyra brunneoatra Strand, 1916 Amphipyra cancellata Warren, 1911 Amphipyra charon]] Draudt, 1950 Amphipyra cinnamomea (Goeze, 1781) Amphipyra costiplaga Draudt, 1950 Amphipyra cupreipennis Moore, 1882 Amphipyra deleta Draudt, 1950 Amphipyra deletaiwana Hreblay & Ronkay, 1998 Amphipyra effusa Boisduval, 1829 Amphipyra erebina Butler, 1878 Amphipyra formosana Hacker & Ronkay, 1998 Amphipyra fuscusa Chang, 1989 Amphipyra glabella (Morrison, 1874) Amphipyra herrichschaefferi Hacker & Peks, 1998 Amphipyra herzigi Hreblay & Ronkay, 1998 Amphipyra horiei Owada, 1996 Amphipyra jankowskii Oberthür, 1884 Amphipyra kautti Hacker, 2002 Amphipyra livida (Denis & Schiffermüller, 1775) Amphipyra magna Walker, 1865 Amphipyra marmorea Hreblay & Ronkay, 1998 Amphipyra micans Lederer, 1857 Amphipyra microlitha Hreblay & Ronkay, 1998 Amphipyra molybdea Christoph, 1867 Amphipyra monochroma Yoshimoto, 1993 Amphipyra monolitha Guenée, 1852 Amphipyra okinawensis Sugi, 1982 Amphipyra owadai Hreblay, Peregovits & Ronkay, 1999 Amphipyra pallidipennis Hreblay & Ronkay, 1998 Amphipyra perflua (Fabricius, 1787) Amphipyra porphyrea Hreblay & Ronkay, 1998 Amphipyra pyramidea (Linnaeus, 1758) Amphipyra pyramidoides Guenée, 1852 Amphipyra schrenckii Ménétriés, 1859 Amphipyra sergei (Staudinger, 1888) Amphipyra shyrshana Chang, 1989 Amphipyra stix Herrich-Schäffer, 1850 Amphipyra striata Bremer & Grey, 1853 Amphipyra strigata D. S. Fletcher, 1968 Amphipyra subtrigua Bremer & Grey, 1853 Amphipyra suryai Yoshimoto, 1993 Amphipyra tetra (Fabricius, 1787) Amphipyra tragopoginis (Clerck, 1759) – mouse moth Amphipyra tripartita Butler, 1878 Savela, Markku. «Amphipyra Ochsenheimer, 1816». Lepidoptera and Some Other Life Forms. Ανακτήθηκε στις 28 Μαρτίου 2018. Beccaloni, George· και άλλοι. (επιμ.). «Search Results Subfamily: Amphipyrinae». The Global Lepidoptera Names Index. Natural History Museum, Λονδίνο. Ανακτήθηκε στις 28 Μαρτίου 2018. Το αντίστοιχο λήμμα στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 5, σελ. 247
Μορίς Ουτριλό

Ο Μορίς Ουτριλό (26 Δεκεμβρίου 1883 - 5 Νοεμβρίου 1955), ήταν Γάλλος ζωγράφος που ειδικεύτηκε στα αστικά τοπία. Γεννημένος στην περιοχή Μονμάρτρη του Παρισιού της Γαλλίας, ο Ουτριλό ήταν ένας από τους λίγους διάσημους ζωγράφους της Μονμάρτρης.

 Ο Ουτριλό ήταν ο γιος της επίσης ζωγράφου, Σουζάν Βαλαντόν, που ήταν τότε μοντέλο ενός δεκαοχτάχρονου καλλιτέχνη. Ποτέ δεν αποκαλύφθηκε ποιος ήταν ο πατέρας του παιδιού της. Εικάζεται ότι ήταν γόνος από έναν δεσμό της με έναν επίσης νέο ερασιτέχνη ζωγράφο με την επωνυμία Μπόισι ή με τον καθιερωμένο ζωγράφο Πιέρ Πυβί ντε Σαβάν ή ακόμα και με τον Πιερ Ωγκύστ Ρενουάρ. Το 1891, ένας Ισπανός καλλιτέχνης, Miguel Utrillo y Molins, υπέγραψε ένα νομικό έγγραφο που αναγνώριζε την πατρότητα, αν και παραμένει το ερώτημα αν ήταν στην πραγματικότητα ο πατέρας του παιδιού.Ο Ουτριλό όταν ενηλικιώθηκε έδειξε μια ανησυχητική τάση προς τον αλκοολισμό. Όταν μια ψυχική ασθένεια κατέλαβε τον 21χρονο Ουτριλό το 1904, η μητέρα του τον ενθάρρυνε να στραφεί στη ζωγραφική. Σύντομα έδειξε πραγματικό καλλιτεχνικό ταλέντο. Χωρίς εκπαίδευση πέρα από αυτά που του δίδαξε η μητέρα του, σχεδίαζε και ζωγράφιζε όσα έβλεπε στη Μονμάρτρη. Μετά το 1910 τα έργα του προσέλκυσαν τη προσοχή των κριτικών και μέχρι το 1920 ήταν διεθνώς αναγνωρισμένα. Το 1928, η γαλλική κυβέρνηση του απένειμε τον Σταυρό της Λεγεώνας του Ονείρου. Καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του, όμως, επανειλημμένα ήταν τρόφιμος σε ψυχιατρικά άσυλα. Σήμερα, οι τουρίστες στην περιοχή οπού γεννήθηκε θα βρουν πολλούς από τους πίνακές του σε ταχυδρομικές κάρτες, ένας από τους οποίους είναι ο πολύ δημοφιλής πίνακας του 1936 με τίτλο "Montmartre Street Corner" ή "Λαπέν Αζίλ". Στη μέση ηλικία ο Ουτριλό έγινε έντονα θρησκευόμενος και το 1935, σε ηλικία πενήντα δύο ετών, παντρεύτηκε τη Λούσι Βαλόρε και μετακόμισε στο Λε Βεσινέτ, λίγο έξω από το Παρίσι. Από τότε, ένιωθε ανίκανος να δουλεύει στην ύπαιθρο και άρχισε να ζωγραφίζει τοπία που έβλεπε από τα παράθυρα, από κάρτες και από τη μνήμη του. Αν και στη ζωή του βασανίστηκε από τον αλκοολισμό, έζησε μέχρι τα 70 του. Ο Μορίς Ουτριλό πέθανε από μια πνευμονική νόσο και θάφτηκε στο "Cimetière Saint-Vincent" στη Μονμάρτρη. Το 2010 διοργανώθηκαν πολλές αναδρομικές εκθέσεις στο Μουσείο Τέχνης του Πανεπιστημίου Oglethorpe και στη Μονμάρτρη, που κατέληξαν σε δημοπρασία 30 έργων του Ουτριλό στις 30 Νοεμβρίου 2010.