IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Φερντινάν Φος

Ο Φερντινάν Φος (γαλλικά: Ferdinand Foch, 2 Οκτωβρίου 1851 - 20 Μαρτίου 1929), γνωστότερος στην ελληνική βιβλιογραφία ως Φερδινάνδος Φος, Επίτιμος Μεγαλόσταυρος Ιππότης του Τάγματος του Λουτρού, Επίτιμο Μέλος του Τάγματος της Αξίας, Επίτιμο Μέλος του Τάγματος Επιφανούς Στρατιωτικής Υπηρεσίας, ήταν Γάλλος στρατάρχης του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Έγινε στρατάρχης τριών ευρωπαϊκών κρατών: της πατρίδας του Γαλλίας, της Μεγάλης Βρετανίας και της Πολωνίας.

 Ο Φος γεννήθηκε στην Ταρμπ (Tarbes) και φοίτησε σε σχολεία της Ταρμπ και του Σαιντ-Ετιέν. Στις αρχές του Γαλλοπρωσικού Πόλεμου το 1870 υπηρέτησε στο 4ο Σύνταγμα Ιππικού. Αργότερα σπούδασε στο Πολυτεχνείο (École Polytechnique) από όπου αποφοίτησε το 1873 λαμβάνοντας παράλληλα τον βαθμό του ανθυπολοχαγού του Πυροβολικού. Υπηρέτησε ως ανθυπολοχαγός στο 2ο Σύνταγμα Πυροβολικού και έκανε αίτηση για την εισαγωγή του στην Ανώτατη Σχολή Πολέμου της Γαλλίας. Αν και ξεκίνησε ως φοιτητής, διορίστηκε σύντομα καθηγητής πολεμικής στρατηγικής στην ίδια σχολή, και μάλιστα το 1908 έγινε διοικητής της σχολής. Είχε άριστες επιδόσεις στον τομέα της στρατιωτικής ιστορίας και της στρατιωτικής τακτικής. Το 1907 πήρε τον βαθμό του ταξίαρχου. Το 1911 έγινε διοικητής μεραρχίας, και τελικά, το 1913, διοικητής του 20ού Σώματος στο Νανσύ. Υπήρξε ηγετική προσωπικότητα κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου πήρε μέρος στις μάχες της Λωρραίνης ως διοικητής των δυνάμεων. Στην πρώτη Μάχη του Μάρνη ήταν διοικητής της 9ης Στρατιάς και στη διάρκεια του «αγώνα δρόμου προς τη θάλασσα» ήταν συντονιστής των συμμαχικών δυνάμεων. Λόγω των αιματηρών απωλειών στις μάχες του Αρτουά (1915) και του Σομμ (1916) έχασε την επιρροή του. Αποκαταστάθηκε όμως το 1917 και τοποθετήθηκε μαζί με τον στρατηγό Πεταίν στη θέση του αρχηγού του Γενικού Επιτελείου. Το 1918, όταν οι Γερμανοί ξεκίνησαν την Εαρινή Επίθεση, ο Φος προάχθηκε στον βαθμό του στρατάρχη γενικού διοικητή για ολόκληρο το Δυτικό Μέτωπο. Το απόγειο της σταδιοδρομίας του ήρθε τον Νοέμβριο, όταν παρέλαβε προσωπικά το αίτημα της Γερμανίας για υπογραφή ανακωχής. Ο Φος συνέταξε το έγγραφο της ανακωχής που υποχρεώθηκε να δεχτεί η νεαρή Γερμανική Δημοκρατία, και ήταν μεταξύ αυτών που συνυπέγραψαν την ανακωχή στο δάσος της Κομπιένης το πρωινό της 11ης Νοεμβρίου 1918. Ο Φος βγήκε σε αποστρατεία το 1921 και παρέμεινε ως στρατιωτικός σύμβουλος της γαλλικής κυβέρνησης. Ο στρατάρχης Φος ενταφιάστηκε σε έναν από τους τιμητικούς τάφους στον ναό του Αγίου Λουδοβίκου (Saint Louis) που βρίσκεται στο σύμπλεγμα κτηρίων Les Invalides (Κτήριο των Απομάχων). Οι τάφοι αυτοί είναι διατεταγμένοι πάνω στην περιφέρεια ενός νοητού κύκλου που έχει για κέντρο τον τάφο του Ναπολέοντα Α΄. Les principes de la guerre (1903) (Οι βασικές αρχές της πολεμικής τέχνης) La conduite de la guerre (1904) (Οι κανόνες του πολέμου) Mémoire pour servir à l'histoire de la guerre 1914-1918 (1918) (Απομνημονεύματα του Πολέμου 1914-1918) Gaquere, François: Le maréchal Foch. – Tours, 1932
Τουρνουά Άλμπερτ Σβάιτσερ

Το Τουρνουά Άλμπερτ Σβάιτσερ (AST) είναι μία διεθνής μπασκετική διοργάνωση που διοργανώνεται μεταξύ των εθνικών ομάδων των παίδων του μπάσκετ. Πραγματοποιείται κάθε δύο χρόνια στο Μάνχαϊμ της Γερμανίας μεταξύ των ομάδων από 16 διαφορετικές χώρες. Από τότε που η FIBA δεν διοργάνωνε το πρωτάθλημα Κ-18, αυτό το τουρνουά είναι διεθνώς αναγνωρισμένο και θεωρείται ως ένα παγκόσμιο πρωτάθλημα νέων στην ηλικιακή ομάδα κάτω των 18 ετών. Οι διοργανωτές του τουρνουά είναι η Γερμανική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης και η πόλη του Μάνχαϊμ. Το τουρνουά ονομάζεται έτσι, από των γνωστό Αλβέρτο Σβάιτσερ.

 Το πρώτο Τουρνουά Άλμπερτ Σβάιτσερ τουρνουά έλαβε χώρα τον Δεκέμβριο του 1958. Διοργανώθηκε με οκτώ ομάδες, και το οποίο κέρδισε το Βέλγιο. Ο Hans-Joachim Babie και ο Γερμανός μπασκετμπολίστας, Hermann Niebuhr, ζήτησε από τον θεολόγο και γιατρό, Αλβέρτο Σβάιτσερ, αν θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν το όνομα του για το όνομα του τουρνουά. Μετά το δεύτερο τουρνουά το 1960, υπήρξε μια διακοπή στο παιχνίδι μέχρι το 1966. Το τουρνουά του 1991 ακυρώθηκε, λόγω του Πολέμου του Κόλπου. Από το 1994, το τουρνουά έχει πραγματοποιηθεί κατά τη διάρκεια των άρτιων ετών. Οι ΗΠΑ έχει κερδίσει τους περισσότερους τίτλους, κερδίζοντας δέκα. Ακολουθεί η Ιταλία με τέσσερις τίτλους. Το ρεκόρ προσέλευσης ήταν 28.763 θεατές.
Τσεμπαρκούλ

Η Τσεμπαρκούλ (ρωσικά: Чебарку́ль‎) είναι πόλη στο όμπλαστ του Τσελιάμπινσκ της Ρωσίας, στα νότια Ουράλια Όρη. Βρίσκεται στις όχθες της ομώνυμης λίμνης, 78 χιλιόμετρα δυτικά του Τσελιάμπινσκ, του διοικητικό κέντρου της περιφέρειας. Ο πληθυσμός της πόλης ήταν 42.844 κάτοικοι, σύμφωνα με την απογραφή του 2010 και 41.539 κάτοικοι το 2013.

 Το όνομα της λίμνης, αλλά και της ομώνυμης πόλης, προέρχεται από τα μπασκίρ και τα ταταρικά, δυο τουρκικές γλώσσες, και σημαίνει "όμορφη, πολύχρωμη λίμνη". Η πόλη ιδρύθηκε το 1736 ως φρούριο στα σύνορα μεταξύ των εδαφών Ρωσίας και Μπασκίρ και αργότερα εξελίχθηκε σε μεγάλη στάνιτσα, στρατιωτικός καταυλισμός των Κοζάκων. Το φρούριο ιδρύθηκε με την άδεια του Μπασκίρ Ταρχάν Ταϊμάς Σαΐμοφ, ο οποίος ήταν ο ιδιοκτήτης των εκτάσεων αυτών. Το 1828, ιδρύθηκε το πρώτο σχολείο με 42 μαθητές. Ο οικισμός απέκτησε το καθεστώς πόλης το 1951. Το 2011, η πόλη γιόρτασε τα 275 χρόνια από την ίδρυσή της. Τον Φεβρουάριο του 2013, ένας μετεωρίτης εξερράγη στην ατμόσφαιρα της γης και ένα κομμάτι του έπεσε στη λίμνη Τσεμπαρκούλ προκαλώντας μια τρύπα με διάμετρο 6 μέτρα στον πάγο, που καλύπτει τη λίμνη. Στο πλαίσιο των διοικητικών διαιρέσεων, η πόλη Τσεμπαρκούλ αποτελεί διοικητικό κέντρο της περιφέρειας, παρόλο που δεν αποτελεί μέρος αυτής. Ως διοικητική διαίρεση, ενσωματώνεται χωριστά ως πόλη Τσεμπαρκούλ, μια διοικητική μονάδα με καθεστώς ίσο με αυτό των περιφερειών. Ως δημοτική διαίρεση, η πόλη Τσεμπαρκούλ ενσωματώνεται ως Αυτόνομος Αστικός Θύλακας (οκρούγκ) Τσεμπαρκούλ. Η μέση ετήσια θερμοκρασία στην πόλη είναι 2.7 ° C. Η σχετική υγρασία στον αέρα είναι 67,3%. Κοντά στην λίμνη Τσεμπαρκούλ, η περιοχή ενδείκνυται για εξοχικές κατοικίες. Η καθαρότητα και ξηρότητα του αέρα είναι κατάλληλες για ασθενείς με φυματίωση, γι' αυτό και υπάρχουν σανατόρια γύρω από τη λίμνη. Ο ομοσπονδιακός αυτοκινητόδρομος M5 "Ουράλ" περνά από το νότιο τμήμα της πόλης. Η πόλη συνδέεται με λεωφορείο με τις πόλεις Τσελιάμπινσκ, Γεκατερίνμπουργκ, μεταξύ άλλων. (Ρωσικά) Πληροφορίες για την πόλη (Ρωσικά) Τοπογραφικοί χάρτες (Ρωσικά) Ιστορία του οικόσημου της πόλης Επίσημος ιστότοπος της πόλης
Μπάφαλο (Νέα Υόρκη)

To Μπάφαλο (αγγλικά: Buffalo, New York), είναι πόλη των ΗΠΑ στην αμερικανική πολιτεία της Νέας Υόρκης και είναι έδρα της κομητείας Ήρι. Ο πληθυσμός κυμαίνεται στους 279.462 κατοίκους (σύμφωνα με την απογραφή του 2021) και αποτελεί την δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της πολιτείας, μετά την πόλη της Νέας Υόρκης. Μαζί με την πόλη Ναϊάγκαρα Φολς και κάποιες πόλεις γύρω από το Μπάφαλο, σχηματίζεται η μητροπολιτική περιοχή του Μπάφαλο-Ναϊαγκάρα Φολς, της οποίας ο πληθυσμός ανέρχεται σε 1,166,902 κατοίκους (σύμφωνα με την απογραφή του 2020). Η πόλη του Μπάφαλο, είναι κτισμένη στις ανατολικές ακτές της λίμνης Ήρι, και βρίσκεται ακριβώς απέναντι από τα Σύνορα ΗΠΑ-Καναδά (Οντάριο), στα δυτικά της πολιτείας της Νέας Υόρκης.

 Η πόλη ιδρύθηκε περίπου το 1789 ως μία μικρή εμπορική κοινότητα στο Μπάφαλο Κρηκ. Αναπτύχθηκε ταχύτατα μετά τη διάνοιξη της διώρυγας Ήρι το 1825, με την πόλη να βρίσκεται στο δυτικό της άκρο. Η πόλη το 1900 ήταν η 8η μεγαλύτερη στις ΗΠΑ και εν συνεχεία έγινε σημαντικός σιδηροδρομικός κόμβος και το μεγαλύτερο κέντρο αλέσματος αλευριού στη χώρα.Η τύχη της πόλης άλλαξε το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, με τη διάνοιξη του θαλασσίου δρόμου του Αγίου Λαυρεντίου και τη μετακίνηση των αλευρόμυλων και της βαριάς βιομηχανίας σε άλλες χώρες, όπως η Κίνα. Με την αρχή του Άμτρακ τη δεκαετία του 1970, ο τερματικός σταθμός του Μπάφαλο εγκαταλείφθηκε, και τα τρένα πλέον σταθμεύουν στο κοντινό Ντέπιου. Το 1990 η πόλη είχε τον ίδιο πληθυσμό που είχε το 1900. Σήμερα, οι κύριοι τομείς της οικονομίας είναι η φροντίδα υγείας και η εκπαίδευση, με την ύπαρξη του Μπάφαλο Νιαγκάρα Μέντικαλ Κάμπους και το Πανέπιστημιο της Νέας Υόρκης στο Μπάφαλο. Η ανεργία ανήλθε τον Αύγουστο του 2011 σε 7,3%. Το περιοδικό Forbes κατέταξε το Μπάφαλο ως το 10ο καλύτερο μέρος στις ΗΠΑ για την ανατροφή μιας οικογένειας.
Nintendo Land

Το Nintendo Land (ιαπωνικά: ニンテンドーランド, Χέμπορν: Nintendō Rando) είναι ένα βιντεοπαιχνίδι πάρτυ που δημιουργήθηκε και εκδόθηκε από την Nintendo ως ένα πακέτο στο λανσάρισμα του τίτλου για την κονσόλα Wii U. Αναπτύχθηκε από την Nintendo Entertainment Analysis & Development και ανακοινώθηκε πρώτη φορά στην E3 του 2012. Δημιουργήθηκε από τον Κατσούγια Εγκούτσι, ενώ σκηνοθετήθηκε από τους Τακαγιούκι Σιμαμούρα και Γιοσικάζου Γιαμασίτα.

 Το Nintendo Land διαθέτει δώδεκα διαφορετικά μίνι παιχνίδια, καθένα με βάση ένα υπάρχον παιχνίδι franchise της Nintendo όπως τα Mario και The Legend of Zelda, που απεικονίζεται ως αξιοθέατο στο ομώνυμο φανταστικό λούνα παρκ. Τα μίνι παιχνίδια σχεδιάστηκαν με σκοπό να επιδείξουν τις ικανότητες και το χειριστήριο του Wii U για τους νέους παίκτες, με τον ίδιο τρόπο που το παιχνίδι Wii Sports κατέδειξε το Wii και το Wii Remote. Μερικά μίνι παιχνίδια ενσωματώνουν τα Wii Remote Plus και τα Nunchuk για εναλλακτικά συστήματα ελέγχου και υποστήριξη για πολλούς παίκτες, το οποίο βοηθά επίσης στην έκθεση του «ασύμμετρου τρόπου παιχνιδιού», μια έννοια στην οποία ορισμένοι παίκτες έχουν διαφορετικές εμπειρίες που βασίζονται στο χειριστήριο που χρησιμοποιούν. Το Nintendo Land δέχτηκε καλές κριτικές από τους κριτικούς, κερδίζοντας συνολικά αποτελέσματα 77.80% και 77% από το GameRankings και Metacritic. Το παιχνίδι έχει πουλήσει 4,68 εκατομμύρια αντίτυπα μέχρι τον Μάρτιο του 2015, τη στιγμή που είναι το τρίτο σε πωλήσεις παιχνίδι του Wii U.
Σάβα Γκρούιτς

Ο Σάβα Γκρούιτς (σερβικά: Сава Грујић) (Κολάρι 25 Νοεμβρίου 1840 - Βελιγράδι 3 Νοεμβρίου 1913) ήταν Σέρβος στρατιωτικός, πολιτικός, διπλωμάτης και στρατιωτικός συγγραφέας. Πρωθυπουργός της Σερβίας πέντε φορές, υπουργός άμυνας, υπουργός εξωτερικών, πρέσβης και πρόεδρος του συμβουλίου της επικρατείας, μέλος της Γερουσίας, επίτιμο μέλος της Σερβικής Βασιλικής Ακαδημίας.

 Ήταν γιος του Δημητρίου Γκρούιτς κι εγγονός του Βούλε Ίλιτς, διοικητής του Σμεντέρεβο κατά τη Σερβική επανάσταση και αδελφός του Ίλιγια Γκρούιτς. Εισήλθε στη στρατιωτική ακαδημία της Σερβίας το 1856 και έμεινε μέχρι το 1861 όταν πήγε στην Πρωσία να συνεχίσει τις στρατιωτικές σπουδές, εκεί έμεινε μέχρι το 1863. Από την Πρωσία το 1864 πήγε στη Ρωσία όπου μπήκε συνέχισε τις στρατιωτικές σπουδές, εκεί έμεινε μέχρι το 1870. Το 1876 προήχθη σε συνταγματάρχη. Χρημάτισε υπουργός άμυνας από τις 4 Νοέμβριος 1876 έως τις 1 Οκτωβρίου 1878. Το 1879 ήταν ο πρώτος σερβικός διπλωματικός αντιπρόσωπος που διορίσθηκε στη Βουλγαρία. Το 1882 αναπληρωτής πρέσβης στην Αθήνα και στη συνέχεια το 1885 αναπληρωτής στην Αγία Πετρούπολη. Εκ νέου διορίστηκε υπουργός άμυνας από τις 3 Ιουνίου έως τις 19 Δεκεμβρίου 1887 που γίνεται για πρώτη φορά πρωθυπουργός έως τις 14 Απριλίου 1888. Από τις 23 Φεβρουάριου 1889 μέχρι τις 11 Φεβρουάριου 1891 ήταν υπουργός εξωτερικών ταυτόχρονα και πρωθυπουργός. Εκπρόσωπος του υπουργού άμυνας από τις 16 Μαρτίου 1890 μέχρι τις 11 Φεβρουάριου 1891, όπου διορίζεται στην πρεσβεία της Κωνσταντινούπολης έως το 1893. Έπειτα χρημάτισε πρόεδρος της Κυβέρνησης, υπουργός άμυνας εκτελών και χρέη υπουργού εξωτερικών από τις 23 Νοέμβριου 1893 έως τις 12 Ιανουαρίου 1894. Πρόεδρος του συμβουλίου της επικρατείας από τον Ιούνιο 1903 και πρωθυπουργός από τις 21 Σεπτεμβρίου 1903 μέχρι τις 27 Νοέμβριου 1904. Πρωθυπουργός και υπουργός εθνικής άμυνας ήταν και πάλι από την 1 Μαρτίου έως 17 Απριλίου 1906, και πρόεδρος του συμβουλίου της επικρατείας το 1906 έως το 1910. Συμμετείχε στους Σερβοτουρκικούς πολέμους του 1876 και του 1878. Συγγραφέας βιβλίων με θέμα την ιστορία του πολέμου και της διπλωματίας. Πέθανε στο Βελιγράδι 21 Οκτώβριος με το παλιό ημερολόγιο, ή 3 Νοέμβριος 1913 με το σημερινό. Војна организација Србије, Крагујевац 1874. Основи војног уређења кнежевине Бугарске, Београд 1880. Операције Тимочко-моравске војске, -{I—IV}-, београд 1901—02 Живан Живановић: Политичка историја Србије у другој половини двадесетог века, Београд -{II—III}-, 1924 и IV 1925 Слободан Јовановић: Влада Милана Обреновића -{I—II}- Београд 1926 и 1927. Слободан Јовановић: Влада Александра Обреновића -{I—II}- Београд 1929 и 1931. Биографија на сајту САНУ Душко М. Ковачевић: Радикалска влада Саве Грујића и Русија (31.12.1887 - 26.4.1888), Истраживања, број 15, 2004. године
Μπόρις Τάντιτς

Ο Μπόρις Τάντιτς (σερβικά κυριλλικά: Борис Тадић, 15 Ιανουαρίου 1958-) είναι Σέρβος πολιτικός. Αποτέλεσε τον πρώτο δημοκρατικά εκλεγμένο και μη κομμουνιστή πρόεδρο της χώρας. Υπηρέτησε μέχρι τις 5 Απριλίου 2012 ως επικεφαλής του Δημοκρατικού Κόμματος. Εκλέχθηκε για πενταετή θητεία στις 27 Ιουνίου 2004 και ορκίστηκε στις 11 Ιουλίου του ίδιου έτους. Επανεξελέγη για de facto δεύτερο θητεία στις 3 Φεβρουαρίου 2008, λαμβάνοντας όρκο στις 15 Φεβρουαρίου. Πριν εκλεγεί πρόεδρος, ο Τάντιτς αποτέλεσε τον τελευταίο Υπουργό Τηλεπικοινωνιών της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας και τον πρώτο Υπουργό Αμύνης της Σερβίας και Μαυροβουνίου. Είναι ψυχολόγος στο επάγγελμα.

 Γεννήθηκε στο Σεράγεβο στις 15 Ιανουαρίου 1958 και είναι ψυχολόγος στο επάγγελμα, μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος, που είναι σοσιαλδημοκρατικό. Σπούδασε Κοινωνική Ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου και ήταν ιδρυτής και πρώτος διευθυντής του Κέντρου για την Ανάπτυξη της Δημοκρατίας και των Πολιτικών Δεξιοτήτων. Είναι παντρεμένος με την Τατιάνα Τάντιτς και έχουν 2 παιδιά. Από το 1990 είναι ιδρυτικό μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος και μετά τη δολοφονία του Ζόραν Τζίντζιτς έγινε πρόεδρός του τον Φεβρουάριο του 2004. Ηταν υπουργός Τηλεπικοινωνιών το 2001, ενώ από τον Μάρτιο του 2003 ώς το 2004 ανέλαβε το Υπουργείο Άμυνας στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση Σερβίας - Μαυροβουνίου. Στις προεδρικές εκλογές τον Ιούνιο του 2004 νίκησε τον αντίπαλό του Τόμισλαβ Νίκολιτς του Ριζοσπαστικού Κόμματος και έγινε ο πρώτος δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος της Σερβίας. Εξελέγη πρόεδρος, στις 27 Ιουνίου 2004, στον β΄ γύρο, επικρατώντας του Τόμισλαβ Νίκολιτς με 53,24% των ψήφων. Ανέλαβε επίσημα καθήκοντα στις 11 Ιουλίου 2004. Ακολούθησε γενικά φιλοδυτική πολιτική και το 2007 ζήτησε συγγνώμη από την Κροατία για τα εγκλήματα που διέπραξαν οι Σέρβοι στον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας της Κροατίας. Το 2008 διεκδίκησε για δεύτερη φορά την προεδρία της Σερβίας. Στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών, στις 20 Ιανουαρίου του 2008 ήρθε δεύτερος με 35,3% έναντι 39,9% για τον προηγηθέντα Τόμισλαβ Νίκολιτς. Ο δεύτερος γύρος διεξήχθη στις 3 Φεβρουαρίου και στον γύρο αυτό εξασφάλισε την επανεκλογή του ο Τάντιτς. Ειδικότερα, στις εκλογές αυτές ο Μπόρις Τάντιτς έλαβε το 50,5% έναντι 47,9% για τον αντίπαλό του. Ο Τάντιτς, έπειτα από τη μονομερή ανακήρυξη ανεξαρτησίας του Κοσόβου, τον Φεβρουάριο, προκήρυξε πρόωρες εκλογές, με ζήτημα την ένταξη της χώρας στην ΕΕ. Μία εβδομάδα πριν τη διεξαγωγή των κρίσιμων βουλευτικών εκλογών του Μαΐου του 2008, ο Τάντιτς δέχτηκε απειλέςγια τη ζωή του. Ο Τάντιτς ηττήθηκε στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών του 2012 από τον Τόμισλαβ Νίκολιτς, με αντίστοιχα ποσοστά 48%-51%. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Boris Tadić στο Wikimedia Commons Επίσημος Ιστότοπος του Προέδρου της Σερβίας
Ζόρζε Κάρλος Φονσέκα

Ο Ζόρζε Κάρλος Φονσέκα (Jorge Carlos de Almeida Fonseca, 20 Οκτωβρίου 1950 - ) είναι πολιτικός, δικηγόρος και πανεπιστημιακός καθηγητής από το Πράσινο Ακρωτήριο. Διατέλεσε πρόεδρος της χώρας από το 2011 έως το 2021. Νωρίτερα χρημάτισε υπουργός Εξωτερικών από το 1991 ως το 1993. Έχοντας την υποστήριξη του Κινήματος για τη Δημοκρατία (MpD), κέρδισε τις προεδρικές εκλογές του 2011 στον δεύτερο γύρο. Ανέλαβε καθήκοντα στις 9 Σεπτεμβρίου 2011. Τον Οκτώβριο του 2016 επανεξελέγη για δεύτερη συνεχή θητεία.

 Ο Φονσέκα πραγματοποίησε τις σπουδές του στην πρωτοβάθμια και στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση ανάμεσα στην Πράγια και στο Μιντέλο, ενώ αργότερα έκανε ανώτερες σπουδές στη Λισαβόνα. Σπούδασε Νομικά και έχει τίτλο Μάστερ στις νομικές επιστήμες από το πανεπιστήμιο της Λισαβόνας.Στη Νομική Σχολή του πανεπιστημίου της Λισαβόνας ανέλαβε βοηθός καθηγητής από το 1982 ως το 1990, επισκέπτης καθηγητής του Ποινικού Δικαίου στο Ινστιτούτο Ιατροδικαστικής στη Λισαβόνα το 1987 και έπειτα περιφερειακός διευθυντής και επισκέπτης καθηγητής Νομικής και Δημόσιας Διοίκησης στο πανεπιστήμιο της Ανατολικής Ασίας με έδρα το Μακάου από το 1989 ως το 1990. Σήμερα είναι επίκουρος καθηγητής και επικεφαλής της επιτροπής του Ινστιτούτου Νομικών και Κοινωνικών Επιστημών του Πρασίνου Ακρωτηρίου. Υπήρξε γενικός διευθυντής για την μετανάστευση στο Πράσινο Ακρωτήριο από το 1975 ως το 1977 και έπειτα γενικός γραμματέας του Υπουργείου Εξωτερικών από το 1977 ως το 1979.Την περίοδο από το 1991 ως το 1993 υπηρέτησε ως υπουργός εξωτερικών στην πρώτη κυβέρνηση της Δεύτερης Δημοκρατίας και κατήλθε υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 2001, τις οποίες κέρδισε ο Πέδρο Πίρες . Ήταν ξανά υποψήφιος στις εκλογές που διενεργήθηκαν στις 7 Αυγούστου 2011, υποστηριζόμενος αυτή τη φορά από το MpD, και αναδείχθηκε νικητής με ποσοστό 38% των ψήφων από τον πρώτο γύρο. Νίκησε τον υποψήφιο του Αφρικανικού Κόμματος για την Ανεξαρτησία του Πρασίνου Ακρωτηρίου (PAICV), Μανουέλ Ινοσένσιο Σούζα και ορκίστηκε ο 4ος Πρόεδρος στην ιστορία της ανεξάρτητης χώρας στις 9 Σεπτεμβρίου 2011. Ο Φονσέκα επανεξελέγη για άλλη μία θητεία κερδίζοντας τις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν τον Οκτώβριο του 2016, με ποσοστό 74% από τον πρώτο γύρο.Στην προεδρία τον διαδέχθηκε ο Ζοζέ Μαρία Νέβες. Ο Φονσέκα είναι ο ιδρυτής και πρόεδρος της Διοικούσας Επιτροπής του ιδρύματος “Direito e Justiça” , εκδότης και διευθυντής του περιοδικού “Direito e Cidadania”, συνεργάτης του περιοδικού “Revista Portuguesa de Ciência Criminal” και μέλος του εκδοτικού επιτελείου της επιθεώρησης “Revista de Economia e Direito” του Αυτόνομου Πανεπιστημίου της Λισαβόνας. Συνέγραψε πολλά βιβλία και περισσότερα από 50 επιστημονικά έργα με θέμα το δίκαιο. Έχει επίσης εκδόσει δύο ποιητικά έργα. Βραβεύτηκε πολλές φορές με κρατικά βραβεία και έχει τον τίτλο του Αγωνιστή για την Ελευθερία της Χώρας.
Δημοψήφισμα στη Ζάμπια (2016)

Ένα συνταγματικό δημοψήφισμα πραγματοποιήθηκε στη Ζάμπια στις 11 Αυγούστου 2016, παράλληλα με τις γενικές εκλογές, σε μια κίνηση που αποσκοπούσε στο να μειώσει το κόστος του δημοψηφίσματος. Οι ψηφοφόροι κλήθηκαν να εγκρίνουν ή να απορρίψουν τις τροποποιήσεις στον καταστατικό χάρτη των δικαιωμάτων και στο Άρθρο 79, το οποίο υπαγορεύει τη διαδικασία για μελλοντικές τροποποιήσεις.Αν και το 71% των ψηφοφόρων ψήφισε υπέρ των τροποποιήσεων, η προσέλευση ήταν μόλις 44%, κάτω από το όριο του 50% που απαιτείτο για να επικυρωθεί το αποτέλεσμα.

 Το δημοψήφισμα επεδίωκε να τροποποιήσει και να ενισχύσει το Νομοσχέδιο των δικαιωμάτων και αποσκοπούσε στην κατάργηση και αντικατάσταση του Άρθρου 79. Οι αλλαγές στο Νομοσχέδιο των δικαιωμάτων συμπεριέλαβαν την τροποποίηση για "τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα" και την προσθήκη μιας παραγράφου για "Οικονομικά, Κοινωνικά, Πολιτιστικά και Περιβαλλοντικά Δικαιώματα" και "Περαιτέρω και Ειδικά Δικαιώματα" .Το ερώτημα που τέθηκε και έλαβε δημοσιότητα στο δημοψήφισμα ήταν: Για να είναι έγκυρο το δημοψήφισμα, η πλειοψηφία του " ναι " ήταν απαραίτητη μαζί με ποσοστό συμμετοχής τουλάχιστον 50% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων. Στις προηγούμενες γενικές εκλογές η προσέλευση των ψηφοφόρων ήταν μικρή και οι ειδικοί φοβούνται ότι λόγω των διαφορετικών κριτηρίων επιλεξιμότητας για τις γενικές εκλογές, το δημοψήφισμα θα μπορούσε να δημιουργήσει σύγχυση και σπατάλη πόρων.
Ισιάς

Η Ισιάς η Φιλόστοργος (απεβ. π. 20 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Αριοβαρζανιδών γεννήθηκε πριγκίπισσα της Καππαδοκίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Κομμαγηνής.

 Ήταν κόρη τού Αριοβαρζάνη Α΄ της Καππαδοκίας και της Αθηναΐδος Φιλοστόργου Α΄. Ο πατέρας της είχε περσική καταγωγή και η μητέρα της Ελληνική. Αδελφός της ήταν ο Αριοβαρζάνης Β΄ της Καππαδοκίας. Παντρεύτηκε τον Αντίοχο Α΄ της Κομμαγηνής (βασ. 70-38 π.Χ.). Απεβίωσε μεταξύ τού τέλους της δεκαετίας τού 30 και της αρχής της δεκαετίας τού 20 π.Χ. Τάφηκε στον τόπο ταφής Καρακούς Τούμουλους, όπου τάφηκε η κόρη της και η εγγονή της. Το όνομά της αναφέρεται σε τιμητικές επιγραφές, που αφιερώθηκαν στον γιο της Μιθριδάτη Β΄ και βρέθηκαν στον τάφο της άλλης κόρης της Λαοδίκης: Ο μέγας βασιλιάς Μιθριδάτης, γιος τού μεγάλου βασιλιά Αντιόχου και της βασίλισσας Ισιάδος, αφιερώνει αυτή την εικόνα στην άφθαρτη μνήμη της βασίλισσας Λαοδίκης, αδελφής τού βασιλιά και σύζυγο τού Ορόντη, βασιλιά βασιλιάδων, και στη δική της τιμή.Το 72 ο Βεσπασιανός προσάρτησε την Κομμαγηνή στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία· μετά από αυτό ο θόλος τού τάφου παραβιάστηκε και το μνημείο λεηλατήθηκε. Παντρεύτηκε τον Αντίοχο Α΄ Θεό της Κομμαγηνής και είχε τέκνα: Μιθριδάτης Β΄ απεβ. 20 π.Χ., βασιλιάς της Κομμαγηνής (38-20 π.Χ.). Γιος του ήταν ο: Μιθριδάτης Γ΄ της Κομμαγηνής. Λαοδίκη 1ος αι. π.Χ., παντρεύτηκε τον Ορόντη Β΄ της Παρθίας. Αντίοχος 1ος αι. π.Χ., πρίγκιπας της Κομμαγηνής. Αντιοχίς 1ος αι. π.Χ. Δεν γνωρίζουμε το όνομα τού συζύγου της. Κόρη της ήταν η: Άκα Α΄ της Κομμαγηνής. Αθηναΐς 1ος αι. π.Χ., παντρεύτηκε τον Αρταβάσδη Α΄ της Μηδίας Ατροπατηνής. Κόρη της ήταν η: Ιοτάπα της Μηδίας, παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Μιθριδάτη Γ΄ της Κομμαγηνής. https://web.archive.org/web/20160303175103/http://www.guide-martine.com/southeastern3.asp http://www.ancientlibrary.com/smith-bio/0412.html Αρχειοθετήθηκε 2013-11-02 στο Wayback Machine. Campbell-Scott, Roger. "Nimrud Dagh - A Sacred Mountain in Anatolia", in Vanished Civilizations: The Hidden Secrets of Lost Cities and Forgotten Peoples, pp. 194–197. Reader’s Digest Services P/L, Hong Kong, 1988. (ISBN 0-276-42658-4).
Ντουρουσεχβάρ Σουλτάνα

Η Χατιτζέ Χαϊριγιέ Αϊσέ Ντουρουσεχβάρ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:دوروسهفار سلطان) (Τούρκικα: Hatice Hayriye Ayşe Dürrüşehvar Sultan, 26 Ιανουαρίου 1914 - 7 Φεβρουαρίου 2006) ήταν η μοναδική κόρη του τελευταίου Χαλίφη του Ισλάμ Αμπντούλ Μετζίτ Β΄ και πρώην διαδόχου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Πριγκίπισσα Χατιτζέ Χαϊριγιέ Αϊσέ Ντουρουσεχβάρ Σουλτάν, Αυτοκρατορική Πριγκίπισσα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, Πριγκίπισσα του Μπεάρ

 Η Ντουρουσεχβάρ Σουλτάν γεννήθηκε στις 26 Ιανουαρίου 1914 στο Παλάτι Τζαμλιτζά στο Ουσκουντάρ, και ήταν κόρη του Χαλίφη Αμπντούλ Μετζίτ Β΄ και της συζύγου του Μεχιστέ Καντινεφέντι. Ο πατέρας της, εξορίστηκε στο Παρίσι μετά την κατάργηση του Χαλιφάτου από τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ το 1924. Κατά την εξορία της οικογένειας στη Γαλλία το 1924, ο Σάχης της Περσίας, Ρεζά Χαν και ο Βασιλιάς Φουάντ Α΄ της Αιγύπτου, την ήθελαν νύφη για τους αντίστοιχους κληρονόμους τους, Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί και Φαρούκ. Τελικά παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Αζάμ Τζαχ, τον μεγαλύτερο γιο του Οσμάν Αλί Χαν, Ασάφ Τζαχ Ζ΄ του Νίζαμ του Χαϊντεραμπάντ στη Νίκαια, στις 12 Νοεμβρίου 1931. Η πρώτη της εξαδέλφη η Νιλουφέρ Χανίμσουλταν (εγγονή του ηγεμόνα Μεχμέτ Σελαχεντίν Εφέντι και δισέγγονη του σουλτάνου Μουράτ Ε΄), παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Μοαζάμ Τζαχ, τον δεύτερο γιο του Οσμάν Αλί Χαν. Η Ντουρουσεχβάρ και ο Αζάμ Τζαχ μαζί απέκτησαν δυο γιους: τον Μουκαράμ Τζαχ το 1934 και τον Μουφαχάμ Τζαχ το 1939. Η Ντουρουσεχβάρ ήταν σεβαστή και άρτια εκπαιδευμένη γυναίκα. Μιλούσε άπταιστα Γαλλικά, Τουρκικά, Αγγλικά και Ουρντού. Η Ντουρουσεχβάρ Σουλτάν πέθανε στις 7 Φεβρουαρίου 2006 στο Λονδίνο σε ηλικία 92 ετών. Είναι θαμμένη δίπλα στην μητέρα της Μεχιστέ Καντινεφέντι, στο Κοιμητήριο Μπρούκγουντ του Λονδίνου. Telegraph: Obituary for Princess Dürrühsehvar of Berar Αρχειοθετήθηκε 2007-03-11 στο Wayback Machine. The Calcutta Telegraph: Goodbye, sweet princess - India’s great beauties before the pageant came in Αρχειοθετήθηκε 2016-05-25 στο Wayback Machine. NewKerala.com: Nizam's daughter-in-law passes away Αρχειοθετήθηκε 2006-06-29 στο Wayback Machine. Deccan Chronice: Princess Durru dead When marriage brought continents closer Αρχειοθετήθηκε 2006-09-07 στο Wayback Machine.
Λόρο Μούνου

Η Λόρο Μούνου (πορτογαλικά και τετούμ: Loro Munu) είναι μια από τις δύο περιφέρειες του Ανατολικού Τιμόρ. Έχει έκταση 7.921 τ.χλμ., ποσοστό σχεδόν 53 % της συνολικής έκτασης του Ανατολικού Τιμόρ. Έχει πληθυσμό 656.428 κατοίκων (2004), περίπου 59 % του συνολικού πληθυσμού. Πρωτεύουσα είναι η Ντίλι, πρωτεύουσα και όλου του έθνους.Η Λόρο Μούνου βρίσκεται κεντροδυτικά του νησιού Τιμόρ, πάνω στο οποίο βρίσκεται και το Ανατολικό Τιμόρ, και δυτικά της χώρας. Είναι η δυτικότερη περιφέρεια. Συνορεύει στα ανατολικά με το Διαμέρισμα Μανατούτο της Λόρο Σάε. Η Λόρο Μούνου αποτελείται από τις 9 από τα 13 διαμερίσματα του Ανατολικού Τιμόρ: Αϊλέου, Αϊνάρο, Κόβα Λίμα, Λικιζά, Μαναφουάι,Οεκούσσε, Ντίλι, Ερμέρα και Μπομπονάρο. Πρωτεύουσα είναι η Ντίλι που βρίσκεται στο ομώνυμο διαμέρισμα. Εκτός από την πρωτεύουσα Ντίλι, άλλες σημαντικότερες πόλεις είναι η Αϊλέου, η Αϊνάρο, η Άτο-Ούντο, η Μαουμπάρα, η Αταμπάε, η Μπαλίμπο, η Μπομπονάρο, η Λοτολόε, η Μαλιάνα, η Φατουτουλίκ, η Φοχόρεν, η Σουάι, η Τιλομάρ, η Ζουμαλάι, η Ντάρε, η Μετινάρο, η Ατσάμπε, η Ερμέρα, η Γκλένο, η Χατολίνα]], η Μπαζαρτέτε, η [{Λικιζά (πόλη)|Λικιζά]], η Μαουμπάρα, η Άλας, η ΦΑτουμπερλίο, η Σάμε, η Τουρισκάι, η Κιτράνα, η Όε Σίλο, η Πάντε Μακασσάρ, η Πασσάμπε, η Μπεράου και η Μπικέλε.

 Η Λόρο Μούνου βρίσκεται κεντροδυτικά του νησιού Τιμόρ, πάνω στο οποίο βρίσκεται και το Ανατολικό Τιμόρ, και δυτικά της χώρας. Είναι η δυτικότερη περιφέρεια. Συνορεύει στα ανατολικά με το Διαμέρισμα Μανατούτο της Λόρο Σάε. Συμπεριλαμβάνει και το νησί Αταούρο, το οποίο βρίσκεται βόρεια του Διαμερίσματος Ντίλι. Έχει συνολική έκταση 7.921 τ.χλμ., ποσοστό σχεδόν 53 % της συνολικής έκτασης του Ανατολικού Τιμόρ Εκτός από την πρωτεύουσα Ντίλι, άλλες σημαντικότερες πόλεις είναι η Αϊλέου, η Αϊνάρο, η Μαλιάνα, η Σουάι, η Ερμέρα, η Γκλένο, η Λικιζά, η Σάμε και η Πάντε Μακασσάρ. Άλλοι μικρότερη οικισ0οί είναι η Άτο-Ούντο, η Μαουμπάρα, η Αταμπάε, η Μπαλίμπο, η Μπομπονάρο, η Λοτολόε, η Φατουτουλίκ, η Φοχόρεν, η Τιλομάρ, η Ζουμαλάι, η Ντάρε, η Μετινάρο, η Ατσάμπε, η Χατολίνα, η Μπαζαρτέτε, η Μαουμπάρα, η Άλας, η ΦΑτουμπερλίο, η Τουρισκάι, η Κιτράνα, η Όε Σίλο, η Πασσάμπε, η Μπεράου και η Μπικέλε. Οι Μπεράου και Μπικέλε βρίσκονται στο νησί Αούρο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2004, η Λόρο Μούνου έχει πληθυσμό 656.428 κατοίκων, περίπου 59% του συνολικού πληθυσμού. Στον παρακάτω πίνακα αναφέρεται ο συνολικός πληθυσμός σε κάθε διαμέρισμα, σύμφωνα με τα δεδομένα της απογραφής του 2004: Η Λόρο Μούνου συμπερειλαμβάνει τα 9 από τα 13 διαμερίσματα του Ανατολικού Τιμόρ: Αϊλέου, Αϊνάρο, Κόβα Λίμα, Λικιζά, Μαναφουάι,Οεκούσσε, Ντίλι, Ερμέρα και Μπομπονάρο. Στον παρακάτω πίνακα αναφέρεται κάθε ένα από τα 9 διαμερίσματα του Ανατολικού Τιμόρ, η πρωτεύουσά του, η πορτογαλική και Τετούμ ονομασία του, η έκτασή του καθώς και ο πληθυσμός του: Rethinking Timorse Identity as a Peace Buillding Strategy: Lorosa'e-Loromonu Conflict from a traditional perspective, 6. Juni 2007
Γκεόργκι Παρβάνοφ

Ο Γκεόργκι Παρβάνοφ (Георги Седефчов Първанов, 28 Ιουνίου 1957) είναι πολιτικός από τη Βουλγαρία και διετέλεσε πρόεδρος της χώρας από τις 22 Ιανουαρίου 2002 εώς το 2011.

 Γεννήθηκε στο Σίριστνικ στις 28 Ιουνίου 1957 και παντρεύτηκε την Ζόρκα Παρβάνοβα. Σπούδασε Μαθηματικά και Ιστορία, ενώ έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος το 1981. Ήταν υπέρ της ένταξης της χώρας του στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ. Εξελέγη Πρόεδρος ως σοσιαλιστής νικώντας στις εκλογές του Νοεμβρίου 2001, τον αντίπαλο και προκάτοχό του, Πέταρ Στογιάνοφ. Ο Παρβάνοφ κέρδισε και τις προεδρικές εκλογές του Οκτωβρίου 2006. Συγκέντρωσε ποσοστό 75,9% στο δεύτερο γύρο όμως, καθώς οι εκλογές επαναλήφθηκαν λόγω έλλειψης απαρτίας. Έγινε έτσι ο πρώτος Πρόεδρος της Βουλγαρίας που επανεκλέγεται. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Georgi Parvanov στο Wikimedia Commons Προεδρία της Βουλγαρίας
Μιράντα Κερ

H Μιράντα Μέι Κερ (Miranda May Kerr, 20 Απριλίου 1983) είναι Αυστραλή μοντέλο και επιχειρηματίας. Ως μοντέλο είναι περισσότερο γνωστή ως αγγελάκι της Victoria's Secret. Το 2009 ίδρυσε την εταιρία οργανικών προϊόντων ομορφιάς KORA Organics.

 Το 2007 ξεκίνησε τη σχέση της με τον Ορλάντο Μπλουμ, με τον οποίο παντρεύτηκαν τον Ιούλιο του 2010 και απέκτησαν μαζί έναν γιο, τον Φλιν-Κρίστοφερ (γενν. 6 Ιανουαρίου 2011). Τον Οκτώβριο του 2013 ανακοίνωσαν από κοινού το διαζύγιο τους. Το 2015 ξεκίνησε τη σχέση της με τον ιδρυτή του Snapchat, Έβαν Σπίγκελ, με τον οποίο παντρεύτηκαν στις 27 Μαΐου 2017. Έχουν αποκτήσει μαζί δύο γιούς, τον Χαρτ (γενν. 8 Μαΐου 2018) και τον Μάιλς (γενν. 16 Οκτωβρίου 2019). Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Miranda Kerr στο Wikimedia Commons
Γλώσσα Ναβάχο

Η Ναβάχο (Ναβάχο: Diné bizaad ή Naabeehó bizaad) είναι νότια Αθαμπασκανή γλώσσα της οικογένειας Να-Ντενέ, από την οποία σχετίζεται με γλώσσες που ομιλούνται σε όλες τις δυτικές περιοχές της Βόρειας Αμερικής. Η Ναβάχο μιλιέται πρωτίστως στις νοτιοδυτικές Ηνωμένες Πολιτείες, ιδιαίτερα στον πολιτικό τομέα του Έθνους Ναβάχο. Είναι μία από τις πιο ευρέως διαδεδομένες γλώσσες των ιθαγενών Αμερικάνων και είναι η πιο ευρέως διαδεδομένη βόρεια των συνόρων του Μεξικού με τις Ηνωμένες Πολιτείες, με σχεδόν 170.000 Αμερικανούς να μιλάνε Ναβάχο στο σπίτι, όπως βρέθηκε το 2011. Η γλώσσα έχει αγωνιστεί να διατηρήσει μια υγιή βάση ομιλητών, αν και αυτό το πρόβλημα έχει ελαττωθεί σε κάποιο βαθμό από εκτενείς εκπαιδευτικά προγράμματα στο Έθνος Ναβάχο.

 Η γλώσσα έχει αρκετά μεγάλο απόθεμα φωνημάτων· περιλαμβάνει αρκετά ασυνήθιστα σύμφωνα που δεν υπάρχουν στα ελληνικά. Τα τέσσερα βασικά φωνήεντά του διακρίνονται για την ρινικότητα, το μήκος και τον τόνο. Έχει τόσο συγκολλητικά όσο και σύνθετα στοιχεία: βασίζεται σε επιθέματα για να τροποποιήσει τα ρήματα, και τα ουσιαστικά είναι συνήθως δημιουργημένα από πολλαπλά μορφήματα, αλλά και στις δύο περιπτώσεις αυτές οι μορφές συγχωνεύονται ακανόνιστα και πέρα ​​από την εύκολη αναγνώριση. Η βασική σειρά λέξεων είναι θέμα-αντικείμενο-ρήμα, αν και είναι πολύ ευέλικτη σε πραγματικούς παράγοντες. Τα ρήματα είναι συζευγμένα για την εμφάνιση και τη διάθεση, και δίδονται επιθέματα για το πρόσωπο και τον αριθμό και των δύο θεμάτων και αντικειμένων, καθώς και πλήθος άλλων μεταβλητών. Η ορθογραφία της γλώσσας, η οποία αναπτύχθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1930 μετά από σειρά από προηγούμενες προσπάθειες, βασίζεται στη λατινική γραφή. Το μεγαλύτερο μέρος του λεξιλογίου της Ναβάχο είναι Αθαμπασκανής προέλευσης, καθώς η γλώσσα είναι συντηρητική με δάνειες λέξεις από τα αρχικά της στάδια.
Βλαντιμίρ Τσβέτκοβιτς

Βλαντιμίρ Τσβέτκοβιτς ( σερβικά κυριλλικά: Владимир Цветковић‎ ; γεννημένος στις 24 Μαΐου 1941) είναι Σέρβος πρώην μπασκετμπολίστας και αθλητικός διευθυντής, ο οποίος είναι επίτιμος πρόεδρος του Ερυθρού Αστέρα. Έπαιξε με τον Ερυθρό Αστέρα για 13 σεζόν από το 1959 ως το 1972. Με τον Ερυθρό Αστέρα κατέκτησε 2 Εθνικά Πρωταθλήματα και 1 Εθνικό Κύπελλο. Πέρασε όλη την καριέρα του από το 1959 ως το 1972 στον Ερυθρό Αστέρα.

 Η εθνική ομάδα της Γιουγκοσλαβίας κέρδισε το πρώτο της Ολυμπιακό μετάλλιο στο Μεξικό το 1968. Οι Γιουγκοσλάβοι έπαιξαν καλά και βρέθηκαν στα ημιτελικά όπου έπαιξαν εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης. Στη σύγκρουση "μπασκετικού Δαβίδ και Γολιάθ", μπροστά σε 22.000 θεατές έδωσαν την υποστήριξη τους στον Δαβίδ, δηλαδή στη Γιουγκοσλαβική ομάδα. Κλειδί του αγώνα αποδείχθηκε ο Βλαντιμίρ Τσβέτκοβιτς. Επτά δευτερόλεπτα πριν το τέλος του αγώνα, ενώ το αποτέλεσμα ήταν 61–60 για τη Γιουγκοσλαβία, ο Τσβέτκοβιτς πέτυχε δύο κρίσιμες ελεύθερες βολές για το 63–61. Οι Σοβιετικοί είχαν αρκετό χρόνο για να μειώσουν σε 63–62, αλλά όχι αρκετό για να αποφύγουν την ήττα. Η γιορτή των Μεξικανών για τη νίκη της Γιουγκοσλαβικής ομάδας μεταφέρθηκε γρήγορα από το γήπεδο στους δρόμους της Πόλη του Μεξικού και κράτησε μέχρι το ξημέρωμα. Η ομάδα των ΗΠΑ ήταν πολύ δυνατός αντίπαλος στον τελικό και η Γιουγκοσλαβική ομάδα ηττήθηκε με 50–65 κατακτώντας τη δεύτερη θέση στο ολυμπιακό τουρνουά μπάσκετ. Veliki Vladimir στο mojacrvenazvezda.net
Φρειδερίκος Μιχαήλ του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν

Ο Φρειδερίκος Μιχαήλ (γερμ. Friedrich Michael von Pfalz-Zweibrücken-Birkenfeld, 27 Φεβρουαρίου 1724 - 15 Αυγούστου 1767) από τον Οίκο των Βίττελσμπαχ, του κλάδου Παλατινάτου-Μπίρκενφελντ, ήταν ο πατέρας του Μαξιμιλιανού Α΄ Ιωσήφ της Βαυαρίας. Ως στρατάρχης της Αυστρίας πολέμησε και μερικές φορές νίκησε τον στρατό του Φρειδερίκου Β΄ της Πρωσίας.

 Γεννήθηκε στο Ριμποβιλέ της Αλσατίας και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Χριστιανού Γ΄ του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν και της Καρολίνας, κόρης του Λουδοβίκου Κράτο του Νάσσαου-Σααρμπρύκεν. Ήταν στρατάρχης του Παλατινάτου, κυβερνήτης του Μάνχαϊμ και το 1758, ως στρατάρχης της Αυστριακής Αυτοκρατορίας, ήταν διοικητής της αυτοκρατορικής στρατιάς κατά τη διάρκεια του Επταετούς Πολέμου εναντίον του Φρειδερίκου Β΄ της Πρωσίας. Μετά τη μάχη του Ρόσμπαχ κατάφερε να ξανασυγκροτήσει τον ηττημένο αυστριακό στρατό, γι' αυτό έλαβε τον Μεγάλο Σταυρό του Στρατιωτικού Τάγματος της Μαρίας Θηρεσίας. Το φθινόπωρο του 1758 εισέβαλε στη Σαξονία, κατέλαβε το φρούριο Ζόνενσταϊν και πολιόρκησε τη Λειψία, που τελικά καταλήφθηκε, όπως και το Τόργκαου, τη Βιττεμβέργη και η Δρέσδη. Προστάτευσε τον Λέοπολντ Γιόζεφ, Κόμη του Ντάουν και στρατάρχη της Αυστρίας, στη μάχη του Μάξεν· πολέμησε νικηφόρα στη μάχη του Στρέλεν. Το 1761 παραιτήθηκε, παραδίδοντας τα αυτοκρατορικά στρατεύματα στον στρατάρχη Γιόχαν φον Σερμπελλόνι. Μετά την ειρήνη του Χούμπερτσμπουργκ έλαβε τη γενική διοίκηση της Βοημίας και αργότερα έγινε πρόεδρος του Μυστικού Στρατιωτικού Συνεδρίου. Το 1746 νυμφεύτηκε τη Μαρία Φραγκίσκη του Βίττελσμπαχ, κόρη του Ιωσήφ Καρόλου του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ, και είχε τέκνα: Κάρολος Β΄ Αύγουστος (1746 - 1795), Κόμης του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν. Κλήμης Αύγουστος Ιωσήφ Φρειδερίκος (1749 - 1750). Αμαλία (1752 - 1828), παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Αύγουστο Α΄ της Σαξονίας. Μαρία Άννα (1753 - 1824), παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο, Δούκα εν Βαυαρία. Μαξιμιλιανός Α΄ Ιωσήφ (1756 -1825), Βασιλιάς της Βαυαρίας.Από την εκτός γάμου σχέση του με την Λουίζ Σεβώ είχε ένα φυσικό τέκνο: (νόθος) Καρλ Φρήντριχ Στέφαν (1767 - 1834), Βαρόνος του Σένφελντ, Κόμης του Όττινγκ & Φυνφστέττεν. Η κόρη του, Λουίζ, παντρεύτηκε τον Ωγκυστ φον Σεναρκλάν-Γκρανσύ. Wilhelm Edler von Janko: Friedrich Michael (1.Art.). In: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Band 7, Duncker & Humblot, Leipzig 1877, p. 627. Constantin von Wurzbach: Zweybrück-Birkenfeld, Friedrich Michael Pfalzgraf am Rhein. In: Biographisches Lexikon des Kaiserthums Oesterreich. Band 60. Verlag L. C. Zamarski, Wien 1891, p. 335 f. Richard Du Moulin Eckart: Pfalzgraf Friedrich Michael von Zweibrücken, Cotta, 1892 Karl Theodor von Heigel: Friedrich Michael (2.Art.). In: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Band 49, Duncker & Humblot, Leipzig 1904, p. 134–139. Artur Brabant: Das Heilige römische Reich teutscher Nation im Kampf mit Friedrich dem grossen, Paetel, 1911, p. 41 ff. Lebenslust und Frömmigkeit, Kurfürst Carl Theodor zwischen Barock und Aufklärung, Handbuch, 1999 ISBN 3-7917-1679-4 y Ausstellungskatalog ISBN 3-7917-1679-4
Συλλογικοί σελιδοδείκτες

Οι Συλλογικοί Σελιδοδείκτες ("social bookmarks") είναι διαδικτυακοί σελιδοδείκτες που έχουν αποθηκευτεί από πολλούς χρήστες σε έναν κοινόχρηστο διακομιστή στο Διαδίκτυο, έτσι ώστε ο κάθε χρήστης να μπορεί να ανταλλάσσει και να έχει πρόσβαση – εκτός από τους δικούς του – στους σελιδοδείκτες που έχουν αποθηκευτεί και διαμοιραστεί μεταξύ των συνδεομένων ατόμων. Η πρόσβαση στην υπηρεσία μπορεί να γίνει μέσω ενός προγράμματος περιήγησης στο διαδίκτυο (φυλλομετρητή - Web browser) και για ορισμένους φυλλομετρητές μέσω ειδικών επεκτάσεων ή προσθέτων για τη διευκόλυνση της λειτουργίας. Οι σελιδοδείκτες ή «αγαπημένες ιστοσελίδες» οργανώνονται σε κατηγορίες με τη χρήση ετικετών ευρετηρίασης που αποτελούν το κλειδί για την ανάκτηση της πληροφορίας.

 Πάροχοι υπηρεσιών συλλογικών σελιδοδεικτών αρκετά διαδεδομένοι είναι οι Diigo, Delicious, Digg και StumbleUpon. Υπάρχουν εξειδικευμένες υπηρεσίες όπως το Connotea, που απευθύνεται σε επιστήμονες και ερευνητές. Έναν διαφορετικό οπτικοποιημένο τρόπο οργάνωσης προσφέρουν οι Pearltrees και Symbaloo. Οι χρήστες μπορούν να προσθέσουν τους δικούς τους σελιδοδείκτες, να διαγράψουν, να αξιολογήσουν, να σχολιάσουν και να προσθέσουν τις δικές τους ετικέτες. Έχουν στη διάθεσή τους πληροφορίες για τους σελιδοδείκτες των άλλων χρηστών, τους οποίους μπορούν και να ενσωματώσουν στη δική τους συλλογή. Εκτός από τη δυνατότητα – ανάλογα με την υπηρεσία – κατηγοριοποίησης και αναζήτησης με ετικέτα ή συνδυασμό ετικετών, συνήθως εμφανίζονται στην αρχική σελίδα οι πρόσφατα αποθηκευμένοι από τους χρήστες σύνδεσμοι, καθώς και κατάλογοι δημοφιλών ή σχετικών με τα ενδιαφέροντά μας συνδέσμων, τους οποίους μπορούμε να παρακολουθούμε με τη βοήθεια ενός RSS-Feed. Επιπλέον υπηρεσίες που παρέχονται είναι η δημιουργία ομάδων, e-mail, εισαγωγή και εξαγωγή σελιδοδεικτών, εργαλειοθήκες και επεκτάσεις για διάφορους φυλλομετρητές. Tony Hammond, Timo Hannay, Ben Lund und Joanna Scott: Social Bookmarking Tools (I): A General Review. στο: D-Lib Magazine 11, Αριθμ. 4, 2005. L. F. Spiteri: http://webology.ir/2007/v4n2/a41.html Αρχειοθετήθηκε 2012-01-15 στο Wayback Machine. Structure and form of folksonomy tags: the road to the public library catalogue στο Webology, Τόμος 4, Αριθμ.2, 2007. Ben Lund, Tony Hammond, Martin Flack and Timo Hannay (Απριλίου 2005). «Social Bookmarking Tools (II), A Case Study - Connotea». http://dlib.org/. Ανακτήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 2011.
Βουλγαρικό δημοψήφισμα (2013)

Ένα δημοψήφισμα για την κατασκευή ενός νέου πυρηνικού σταθμού διεξήχθη στη Βουλγαρία στις 27 Ιανουαρίου 2013. Ενώ δεν αναφερόταν ρητώς στην ερώτηση, έγινε ευρέως γνωστό ότι το δημοψήφισμα αφορούσε την επανεκκίνηση κατασκευής του πυρηνικού σταθμού ηλεκτροπαραγωγής στο Μπέλενε.Παρά το γεγονός ότι η πρόταση εγκρίθηκε σε όλες τις 31 εκλογικές περιφέρειες, η προσέλευση δεν πέρασε το απαιτούμενο όριο του 60%, με αποτέλεσμα το δημοψήφισμα να μην θεωρηθεί έγκυρο.

 Το δημοψήφισμα απαιτεί συμμετοχή τουλάχιστον του 60% για το δημοψήφισμα να είναι έγκυρο. Οι ψηφοφόροι απάντησαν στην ερώτηση "Θα πρέπει να αναπτυχθεί η πυρηνική ενέργεια στη Βουλγαρία μέσω της κατασκευής ενός νέου σταθμού πυρηνικής ενέργειας;». Υποστηρικτές του σταθμού υποστήριξε ότι αυτό θα σήμαινε ότι η χώρα δεν θα πρέπει να αγοράζουν ηλεκτρική ενέργεια από τη Ρουμανία και την Τουρκία, ενώ αντίπαλοι είχαν ισχυριστεί ότι θα αυξήσει την ενεργειακή εξάρτηση της χώρας από τη Ρωσία, όπως η ρωσική εταιρεία Atomstroyexport είχαν συνάψει συμφωνία για την κατασκευή του σταθμού.
Υπηρεσία Στρατιωτικής Ασφάλειας

Η Υπηρεσία Στρατιωτικής Ασφάλειας (ΥΣΑ) ήταν το σώμα στρατιωτικής αστυνομίας του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ) κατά τον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο. Αποτέλεσε το ένα από τα δύο αστυνομικά σώματα που δημιούργησε το ΚΚΕ εκείνη την περίοδο: το άλλο ήταν η Λαϊκή Πολιτοφυλακή, με δικαιοδοσία στους κατοίκους των περιοχών υπό τον έλεγχο του ΔΣΕ. Αντίθετα, η ΥΣΑ είχε ως καθήκον την ασφάλεια εντός του ΔΣΕ, στον οποίο ανήκαν διοικητικά και τα μέλη της.

 Πρόδρομος της ΥΣΑ υπήρξε η Υπηρεσία Τάξεως Ομάδας (ΥΤΟ), η οποία λειτούργησε στο στρατόπεδο εκπαίδευσης ανταρτών του Μπούλκες στην Γιουγκοσλαβία. Οι άνδρες της ΥΤΟ φορούσαν γιουγκοσλαβικές στρατιωτικές στολές με περιβραχιόνια και είχαν ως επικεφαλής τον Μιχάλη Πεχτασίδη (ανηψιό του κορυφαίου στελέχους του ΚΚΕ Γιάννη Ιωαννίδη) ο οποίος με την σειρά του είχε ως βασικό βοηθό και σύμβουλο έναν «πενηντάρη παλιό αξιωματικό του ελληνικού Στρατού» γνωστό μόνο με το παρατσούκλι «Καπετάν Αλέξης». Η ΥΤΟ αποτελείτο από περίπου 300 άνδρες, όταν το σύνολο των Ελλήνων στο Μπούλκες κυμαινόταν από 3 χιλιάδες (Ιούνιος 1946) έως και 25 χιλιάδες (Δεκέμβριος 1948).Με την δημιουργία του Γενικού Στρατηγείου του ΔΣΕ το 1947 υπό τον Μάρκο Βαφειάδη (στα πρότυπα των γενικών επιτελείων των τακτικών στρατών) δημιουργήθηκε η Διεύθυνση Προσωπικού του ΔΣΕ, την οποία ήλεγχε απόλυτα ο Γιάννης Ιωαννίδης, και στην οποία εντάχθηκε και η ΥΣΑ. Στην ΥΣΑ υπηρετούσαν έμπιστοι αντάρτες, με καθήκον την εσωτερική ασφάλεια του ΔΣΕ, την αντικατασκοπεία, την καταπολέμηση της δολιοφθοράς και της εχθρικής προπαγάνδας. Μεταξύ άλλων η ΥΣΑ διατηρούσε φακέλους με προσωπικά στοιχεία των μαχητών του ΔΣΕ, δημιούργησε δίκτυο πολιτικών επιτρόπων (κομισαρίων) σε όλες τις Μονάδες, ήταν υπεύθυνη για την πειθαρχία και το ηθικό των μαχητών, επέβλεπε την πολιτική καθοδήγηση εντός του ΔΣΕ και συνέτασσε δελτία πληροφοριών για την στρατιωτική ηγεσία.Από τις πλέον σημαντικές λειτουργίες της ήταν και ο χειρισμός των επαφών με Σοβιετικές και λοιπές Ανατολικοευρωπαϊκές υπηρεσίες για την μεταφορά και διανομή στρατιωτικού εξοπλισμού και προμηθειών στον ΔΣΕ.Ο Ιωαννίδης ενέπλεκε την ΥΣΑ και σε καθαρά επιχειρησιακά θέματα, παρά τις διαμαρτυρίες του Βασίλη Βενετσανόπουλου (διευθυντή της Διεύθυνσης Επιχειρήσεων του Γενικού Στρατηγείου) και του Στέφανου Παπαγιάννη (γενικού επιτελάρχη).
Δαβίδ Α΄ του Καχέτι

Ο Δαυίδ Α΄, γεωργιανά: დავით I, (1569 – 21 Οκτωβρίου 1602), της δυναστείας των Μπαγκρατίων, ήταν βασιλιάς του Καχέτι στην ανατολική Γεωργία από τον Οκτώβριο του 1601 έως τον θάνατό του τον Οκτώβριο του 1602.

 Ήταν γιος τού Αλεξάνδρου Β΄ τού Καχέτι από τη σύζυγό του Tινατίν Αμιλαχβάρι. Στα μέσα τού 1601, εκμεταλλεύτηκε την ασθένεια τού πατέρα του και απέκτησε αποτελεσματικό έλεγχο της κυβέρνησης, παραμερίζοντας τον μικρότερο αδελφό του Γεώργιο. Όταν ο Αλέξανδρος ανάρρωσε, ο Δαβίδ αρνήθηκε να παραιτηθεί από τις εξουσίες του και ανάγκασε τον πατέρα του να παραιτηθεί τον Οκτώβριο του 1601. Ο Δαβίδ στέφθηκε βασιλιάς τού Καχέτι, αλλά ο αδελφός του, Γεώργιος, ήταν ο εγκέφαλος μίας συνωμοσίας, που γρήγορα κατέρρευσε και οδήγησε σε καταστολές. Ο Δαβίδ έβαλε τον Γεώργιο στη φυλακή, ενώ δεκαεπτά από τους υποστηρικτές εκείνου εκτελέστηκαν. Η εξωτερική πολιτική τού Δαβίδ ήταν συνέχεια της γραμμής τού πατέρα του. Το 1602 δέχθηκε μία ρωσική πρεσβεία και επιβεβαίωσε την πίστη του στον τσάρο. Στη συνέχεια βάδισε εναντίον τού Nουγκζάρ, τού προκλητικού άρχοντα των Aράγκβι και τον ανάγκασε σε υποταγή. Ο Δαβίδ απεβίωσε ξαφνικά στις 21 Οκτωβρίου 1602 και ο Αλέξανδρος Β΄ ανέκτησε το στέμμα. Ο Δαβίδ μνημονεύεται επίσης ως μεταφραστής ενός τμήματος των Ιστοριών τού Καλίλα και τού Δίμνας από τα περσικά. Νυμφεύτηκε π. το 1581, την Kετεβάν, κόρη του Aσοτάν Α΄ πρίγκιπα τού Μουκράνι. Ήταν γονείς των πριγκίπων: Τεϊμουράζ Α΄, βασιλιάς τού Καχέτι. Βαχτάνγκ (απεβ. το 1604). Ελένη δόθηκε σε γάμο με τον Αμπάς Α΄ της Περσίας. Μάρτα παντρεύτηκε τον Αμπάς Α΄ της Περσίας.
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1986

Το 27ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης διοργανώθηκε από τις 29 Σεπτεμβρίου 1986 έως τις 5 Οκτωβρίου 1986 στην αίθουσα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών και στους κινηματογραφούς: Αριστοτέλειον και Μακεδονικόν.

 Ήταν ένας ήσυχος θάνατος: 5 βραβεία (α’ γυναικείου ρόλου Ελεωνόρα Σταθοπούλου, φωτογραφίας, μοντάζ, ηχητικής μπάντας και ειδικών εφέ) Καραβάν σαράι: 4 βραβεία (καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους, β’ γυναικείου ρόλου, σκηνογραφίας και ενδυματολογίας) Νοκ άουτ: 4 βραβεία (καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους, σκηνοθεσίας Παύλος Τάσιος, α’ ανδρικού ρόλου - Γιώργος Κιμούλης και β’ ανδρικού ρόλου) Καλή πατρίδα σύντροφε: 2 βραβεία (μουσικής και πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη) Η φωτογραφία: 2 βραβεία (σεναρίου και Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους) Αλληγορία: 1 βραβείο (ειδική μνεία Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου) Το δένδρο που πληγώναμε: 1 βραβείο (ειδική μνεία Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου) Άλκηστη Γαλάζιες νύχτες (πληροφοριακό τμήμα) Εθελουσία έξοδος (πληροφοριακό τμήμα) Ένας μελισσοκόμος πεθαίνει Επάγγελμα γυναίκα μια ζωή πατίνι (πληροφοριακό τμήμα) Η νύχτα με τη Σιλένα Κουρεμένα κεφάλια (πληροφοριακό τμήμα) Ντανίλο τρέλες Ο μελισσοκόμος (εκτός συναγωνισμού) Πόθος Ιουλίου (πληροφοριακό τμήμα) Συνοικία το όνειρο (εκτός συναγωνισμού) Σχετικά με τον Βασίλη Τηλεκαννίβαλοι (πληροφοριακό τμήμα) Αδάμ: 1 βραβείο (α’ βραβείο μικρού μήκους) Κυριακή: 1 βραβείο (γ’ βραβείο μικρού μήκους) Το τέλειο έγκλημα: 1 βραβείο (β’ βραβείο μικρού μήκους) No problem Requiem Γκρι κύριοι Δε με λένε Οιδίποδα Εύα Ηλεκτρονική Αθήνα Θέατρο Θεσσαλονίκη – αρχείο Μετακομίζω Μικρές παραλλάξεις Μικρού μήκους είναι, θα περάσει Μοτέλ Αρίων Ο έκτος φόνος Στο μεταίχμιο Χωρίς ταυτότητα
Χακάν Τσαλχάνογλου

Ο Χακάν Τσαλχάνογλου (τουρκικά: Hakan Çalhanoğlu, προφ.: Χάκαν Τσάλχανολου, 8 Φεβρουαρίου 1994) είναι Τούρκος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως επιθετικός μέσος στην Ίντερ και στην Εθνική Τουρκίας. Κατέχει, επίσης, και τη γερμανική υπηκοότητα.

 Η επαγγελματική του καριέρα ξεκίνησε το 2011 από την Καρλσρούη και στη συνέχεια έπαιξε στο Αμβούργο και στη Μπάγερ Λεβερκούζεν. Το καλοκαίρι του 2017 υπέγραψε στη Μίλαν όπου αγωνίστηκε για 4 σεζον. Το 2021 αποκτήθηκε από την Ιταλική Ίντερ. Παίζει στην εθνική Τουρκίας από το 2013. Ήταν στο ρόστερ της ομάδας στο Euro του 2016, καθώς και στα προκριματικά του Μουντιάλ του 2018.
Άρης Χατζηστεφάνου

Ο Άρης Χατζηστεφάνου είναι Έλληνας δημοσιογράφος και σκηνοθέτης. Έχει εργαστεί για διεθνή και ελληνικά μέσα ενημέρωσης, ασχολούμενος ειδικότερα με τη ραδιοφωνική παραγωγή, την αρθογραφία και τη δημιουργία ηχητικών και οπτικοακουστικών ντοκιμαντέρ πολιτικού, κυρίως, περιεχομένου.

 Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1977. Η δημοσιογραφική του σταδιοδρομία ξεκίνησε το 1996 στον ραδιοφωνικό σταθμό ΣΚΑΪ 100,3, όπου το 2005 ξεκίνησε δική του εκπομπή υπό τον τίτλο Infowar, τη μόνη εκπομπή ηχητικών ντοκιμαντέρ στο ελληνικό ραδιόφωνο. Περαιτέρω, εργάστηκε για την Παγκόσμια Υπηρεσία του BBC στο Λονδίνο και την Κωνσταντινούπολη και συνεισέφερε με μικρά ντοκιμαντέρ και άρθρα στην εφημερίδα The Guardian και σε άλλα διεθνή μέσα ενημέρωσης.Τον Απρίλιο του 2011 κυκλοφόρησε το ντοκιμαντέρ Χρεοκρατία (Debtocracy), με θέμα την ελληνική οικονομική κρίση χρέους, το οποίο σκηνοθέτησε από κοινού με την Κατερίνα Κιτίδη. Το ντοκιμαντέρ συγκέντρωσε συνολικά σχεδόν ένα εκατομμύριο θεάσεις στο YouTube, ωστόσο, δέχτηκε κριτική από τα παραδοσιακά μέσα μαζικής ενημέρωσης. Μάλιστα, εκείνη την περίοδο ο Χατζηστεφάνου απολύθηκε από την εργασία του στον ραδιοφωνικό σταθμό ΣΚΑΪ 100,3· ο ίδιος δήλωσε αναφορικά ότι «οι πληροφορίες που παρουσίαζα στην εκπομπή δεν ταίριαζαν με τη φιλοκυβερνητική και φιλομνημονιακή γραμμή που επιχειρούσε να επιβάλλει η διεύθυνση».Το 2012 σκηνοθέτησε από κοινού με την Κατερίνα Κιτίδη το ντοκιμαντέρ Catastoika που επικεντρώνεται στις επιπτώσεις των μαζικών ιδιωτικοποιήσεων στην ελληνική και σε άλλες οικονομίες. Στο ντοκιμαντέρ συμμετείχαν, μεταξύ άλλων, η δημοσιογράφος και συγγραφέας Ναόμι Κλάιν και ο φιλόσοφος Σλάβοϊ Ζίζεκ. Το 2013 συμμετείχε στην ίδρυση του πολιτικού περιοδικού Unfollow. Ένα έτος αργότερα σκηνοθέτησε το ντοκιμαντέρ Φασισμός ΑΕ (Fascism Inc.), όπου εξετάζονται οι τρόποι με τους οποίους οι οικονομικές ελίτ της εποχής υποστήριξαν τον φασισμό κατά τις δεκαετίες του 1920 και του 1930 και εκτίθενται οι ομοιότητες με τις πολιτικές κρίσεις των αρχών του 21ου αιώνα. Το 2016 σκηνοθέτησε το ντοκιμαντέρ This Is Not A Coup («Αυτό δεν είναι ένα πραξικόπημα») με θέμα τις επιπτώσεις των πολιτικών της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στην περιφέρεια της Ευρωζώνης. Το 2019, σκηνοθέτησε και κυκλοφόρησε ένα ακόμα πολιτικό ντοκιμαντέρ υπό τον τίτλο Make the Economy Scream, μια εξέταση της πολιτικοοικονομικής κατάστασης της Βενεζουέλας. Το 2022 εξέδωσε το βιβλίο του Προπαγάνδα και παραπληροφόρηση: πώς τις εντοπίζουμε, με θέμα τις μεθόδους άσκησης προπαγάνδας μέσω της δημοσιογραφίας. Επίσημη ιστοσελίδα εκπομπής INFOWAR Άρης Χατζηστεφάνου στην IMDb
Σιδηροδρομικός Σταθμός Κερπινής

Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Κερπινής είναι προαιρετικός σιδηροδρομικός σταθμός του Οδοντωτού στην ορεινή Αχαΐα, ευρισκόμενος μετά το φαράγγι του Βουραϊκού ερχόμενος προς Καλάβρυτα και σε απόσταση 4 χιλιομέτρων από τα αυτά.

 Ονομάστηκε από το παρακείμενο χωριό της Κερπινής, στα βορειοδυτικά αυτού, το οποίο εξυπηρετούσε. Εξυπηρετούσε επίσης την κοινότητα Ρωγών και τους οικισμούς Σουβάρδο και Βραχνί. Ο σταθμός άνοιξε το 1896 ως σταθμός του Σιδηρόδρομου που συνδέει το Διακοπτό με τα Καλάβρυτα. Σήμερα ο σταθμός δεν λειτουργεί. Διαθέτει ράγες για διασταύρωση. Οδοντωτός σιδηρόδρομος Διακοπτού - Καλαβρύτων Στάση Κερπινής Αχαΐας (οικισμός) Κερπινή Αχαΐας