Ευρωπαϊκό Πράσινο Κόμμα

Το Ευρωπαϊκό Πράσινο Κόμμα (ή Ευρωπαίοι Πράσινοι) (αγγλ. European Green Party) είναι ένα ευρωπαϊκό πράσινο πολιτικό κόμμα. Ιδρύθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 2004 και αποτελεί διάδοχο της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Πράσινων Κομμάτων. Απαρτίζεται από 40 εθνικά κόμματα-μέλη. Συμπρόεδροι του κόμματος είναι η Έβελιν Χάιτερμπρουκ από το Βέλγιο και ο Τόμας Βάιτζ από την Αυστρία. Το κόμμα εκπροσωπείται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο από 54 ευρωβουλευτές, στην ομάδα Οι Πράσινοι-Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία. Είναι επίσης μέλος των Παγκόσμιων Πράσινων, ενώ συνδέεται με την Ομοσπονδία Νέων Ευρωπαίων Πρασίνων.

 Το 1979 ιδρύθηκε το Συντονιστικό Ευρωπαϊκών Πράσινων και Ριζοσπαστικών Κομμάτων (Coordination of European Green and Radical Parties, CEGRP) για το συντονισμό της συμμετοχής των πράσινων και ριζοσπαστικών κομμάτων στις ευρωεκλογές του 1979. Ωστόσο, υπήρξαν σημαντικές διαφορές μεταξύ των ομάδων των Πρασίνων και των Ριζοσπαστών και τα κόμματα δεν μπόρεσαν να συγκροτήσουν μια κοινή πανευρωπαϊκή εκλογική πλατφόρμα. Αν και ορισμένα κόμματα είχαν καλές εκλογικές επιδόσεις, κανένας Πράσινος δεν εισήλθε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Ενόψει των ευρωεκλογών του 1984 οι Πράσινοι πραγματοποίησαν συνέδριο την άνοιξη του ίδιου έτους στη Λιέγη και ίδρυσαν το Ευρωπαϊκό Πράσινο Συντονιστικό (European Green Coordination, EGC), με μια γραμματεία που συγκροτήθηκε από το ολλανδικό Πολιτικό Κόμμα Ριζοσπαστών, εκδίδοντας Κοινή Δήλωση των Ευρωπαϊκών Πράσινων Κομμάτων. Στις εκλογές, έντεκα υποψήφιοι από τα κόμματα-μέλη εκλέχθηκαν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και δημιούργησαν τον Πράσινο Εναλλακτικό Ευρωπαϊκό Σύνδεσμο (Green Alternative European Link, GRAEL) στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Ωστόσο, η ομάδα ήταν πολύ μικρή για να αναγνωριστεί από το Κοινοβούλιο και ως εκ τούτου προσχώρησε στην ομάδα Ουράνιο Τόξο, η οποία περιλάμβανε επίσης τοπικιστές, ευρωσκεπτικιστές, σοσιαλιστές και ριζοσπάστες. Οι Ευρωπαίοι Πράσινοι δημιούργησαν μια χαλαρή συνομοσπονδιακή δομή με το αυτόνομο Πράσινο Εναλλακτικό Ευρωπαϊκό Σύνδεσμο στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Ευρωπαϊκό Πράσινο Συντονιστικό, ως υπερεθνικό συντονιστικό όργανο, και τα κόμματα-μέλη. Παρόλα αυτά, η αρχή της εναλλαγής των ευρωβουλευτών που χρησιμοποίησαν ορισμένα κόμματα-μέλη, καθώς και η μεγάλη ποικιλία στις απόψεις των Πρασίνων, ιδίως μεταξύ των φιλοευρωπαϊκών και ευρωσκεπτικιστικών τάσεων, εξασθένισαν τη θέση των Πρασίνων στο Κοινοβούλιο. Στις ευρωεκλογές του 1989, τα πράσινα κόμματα κέρδισαν 26 έδρες. Εξαιτίας, όμως, των πολιτικών συγκρούσεων με την ομάδα Ουράνιο Τόξο, οι Ευρωπαίοι Πράσινοι δημιούργησαν μια ξεχωριστή κοινοβουλευτική ομάδα, την Πράσινη Ομάδα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, εδραιώνοντας περισσότερο τη θέση τους στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Τον Ιούνιο του 1993 ιδρύθηκε η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Πράσινων Κομμάτων (European Federation of Green Parties, EFGP) από τα μέλη του Ευρωπαϊκού Πράσινου Συντονιστικoού. Η οργάνωση έγινε πιο δομημένη, έχοντας πλέον ένα τριετές Συνέδριο, ένα Συμβούλιο και μια εκτελεστική Ομοσπονδιακή Επιτροπή, ενώ ενισχύθηκαν οι δεσμοί της με την Πράσινη Ομάδα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Στις ευρωπαϊκές εκλογές του 1994, τα πράσινα κόμματα κέρδισαν συνολικά 20 έδρες. Στην Πράσινη Ομάδα εντάχθηκε ένα μέλος από το δανικού Σοσιαλιστικό Λαϊκό Κόμμα και ένα μέλος από το ιταλικό κόμμα Δίκτυο. Στις ευρωεκλογές του 1999, οι Ευρωπαίοι Πράσινοι σημείωσαν μεγάλη επιτυχία, κερδίζοντας 38 έδρες. Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τα πράσινα κόμματα δημιούργησαν μια κοινή ομάδα με την Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία, η οποία εκπροσωπούσε τα τοπικιστικά και αποσχιστικά κόμματα ανεξαρτησίας, τα οποία στο παρελθόν συμμετείχαν στην Ευρωπαϊκή Ριζοσπαστική Συμμαχία. Η σχέση μεταξύ των Πρασίνων και αυτών των κομμάτων ήταν πλέον διαφορετική, καθώς οι Πράσινοι ήταν ισχυρότεροι τόσο αριθμητικά όσο και πολιτικά. Το Φεβρουάριο του 2004 πραγματοποιήθηκε στη Ρώμη το 4ο Συνέδριο της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Πράσινων Κομμάτων, κατά το οποίο ιδρύθηκε το Ευρωπαϊκό Πράσινο Κόμμα (European Green Party, EGP), στο οποίο προσχώρησαν 32 κόμματα από όλη την Ευρώπη. Στις ευρωπαϊκές εκλογές του 2004, τα κόμματα-μέλη κέρδισαν 35 έδρες. Στις ευρωεκλογές του 2009, παρόλο που το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μειώθηκε σε μέγεθος, τα κόμματα του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος κέρδισαν 46 έδρες, το καλύτερο αποτέλεσμα των πράσινων κομμάτων σε 30 χρόνια. Στις ευρωεκλογές του 2014, οι πράσινοι υποψήφιοι για την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ήταν ο Ζοζέ Μποβέ και η Σκα Κέλερ. Στις ευρωεκλογές του 2019, οι υποψήφιοι για την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ήταν η Σκα Κέλερ και ο Μπας Έικουτ. Οι Ευρωπαίοι Πράσινοι υπήρξαν πάντα δεσμευμένοι από τις βασικές αρχές της πολιτικής οικολογίας, όπως η περιβαλλοντική ευθύνη, οι ατομικές ελευθερίες, η συμμετοχική δημοκρατία, η ποικιλομορφία, η κοινωνική δικαιοσύνη, η ισότητα, η σφαιρικά βιώσιμη ανάπτυξη και η μη-βία. Εντούτοις, η σχέση τους με την Ευρωπαϊκή Ένωση και τα όργανα της έχουν αλλάξει εντυπωσιακά και αποτελεί ακόμα αντικείμενο συζήτησης. Στη δεκαετία του '70 και του '80 οι Ευρωπαίοι Πράσινοι ήταν γενικά σκεπτικιστές για την ευρωπαϊκή πολιτική και οικονομική ολοκλήρωση, την οποία εκλάμβαναν ως αντίθετη με τα περιβαλλοντική και κοινωνική πολιτική. Στο πρόγραμμα του 1984, οι Ευρωπαίοι Πράσινοι υποστήριξαν το όραμα για τον σχηματισμό μιας εναλλακτικής Ευρώπης, πολιτικά ουδέτερης και αποκεντρωμένης. Το 1989, μερικά πράσινα κόμματα σε όλη την Ευρώπη υιοθέτησαν μια πιο κοινοβουλευτική δράση, και ενθάρρυναν περισσότερο την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Το πρόγραμμα των Πρασίνων υποστηρίζει τον πλήρη εκδημοκρατισμό των οργάνων της Ευρώπης. Στο πρόγραμμα του 1994 εγκατέλειψαν πλήρως την αντίθεση τους προς την Ευρωπαϊκή Ένωση και άρχισαν να προτείνουν εναλλακτικές λύσεις για τις πολιτικές και τα όργανά της. Τα προγράμματα του 1999 και του 2004 απεικονίζουν επίσης τη θέση τους αυτή. Επίσημος ιστότοπος