Δημοκράτες (Βραζιλία)

Οι Δημοκράτες (Πορτογαλικά: Democratas) είναι ένα πολιτικό κόμμα στη Βραζιλία. Ιδρύθηκε το 1985 με διάσπαση από το Δημοκρατικό Κοινωνικό Κόμμα και αρχική ονομασία Κόμμα του Φιλελεύθερου Μετώπου (Partido da Frente Liberal, PFL), και το 2007 μετονομάστηκε στη σημερινή του ονομασία.

 Ο 30ος Πρόεδρος της Βραζιλίας, ο Τζοάο Φιγκερέιντο, προτού λήξει η θητεία του, ανακοίνωσε ότι θα υποστηρίξει την υποψηφιότητα του Πάολο Μαλούφ, του Δημοκρατικού Κοινωνικού Κόμματος (ΔΚΚ), στις προεδρικές εκλογές του 1985 για να τον διαδεχθεί. Αυτή η απόφαση δίχασε τα μέλη του ΔΚΚ, επειδή για μερικούς η επιλογή του μιλιταριστή Μαλούφ ήταν απαράδεκτη. Μία ομάδα του ΔΚΚ διασπάστηκε και σχημάτισε το Φιλελεύθερο Μέτωπο, που μαζί με το Κόμμα του Βραζιλιάνικου Δημοκρατικού Κινήματος σχημάτισαν την «Δημοκρατική Συμμαχία» και υποστήριξαν την υποψηφιότητα του Τανκρέντο Νέβες. Η εκλογή του Προέδρου, στις 15 Ιανουαρίου 1985, έγινε με έμμεσο εκλογικό σύστημα, με εκλέκτορες, παρόλο που το κίνημα «Αμέσως Τώρα!», που είχε προηγηθεί, διεκδίκησε αλλαγή του έμμεσου σε άμεσο εκλογικό σύστημα (χωρίς εκλέκτορες). Ο Τανκρέντο Νέβες κέρδισε συγκεντρώνοντας το 72,73% (480 από 660) των ψήφων. Το Κόμμα του Φιλελεύθερου Μετώπου (ΚτΦΜ) ιδρύθηκε επίσημα στις 24 Ιανουαρίου 1985. Ο εκλεγμένος Πρόεδρος, ο Τανκρέντο Νέβες, αρρώστησε βαριά, και δεν μπόρεσε να παρευρεθεί στην τελετή της ορκωμοσίας του, στις 15 Μαρτίου 1985, για να αναλάβει καθήκοντα. Αντί αυτού, ο εκλεγμένος Αντιπρόεδρος, ο Ζοζέ Σάρνεϊ, τον αντικατέστησε εκείνη την ημέρα και έγινε ο 31ος Πρόεδρος της Βραζιλίας. Το Κόμμα του Φιλελεύθερου Μετώπου εγγράφηκε στους επίσημους καταλόγους του ΑΔΕ στις 11 Σεπτεμβρίου 1986, με ειδικό αριθμό κόμματος: «25». Στις προεδρικές εκλογές του 1994, το ΚτΦΜ συμμετείχε ως μέρος της Συμμαχίας «Ενότητα, Εργασία και Πρόοδος», που κέρδισε στις εκλογές, συγκεντρώνοντας πάνω από 34 εκατομμύρια ψήφους (54,27%). Ο Φερνάντο Ενρίκε Καρντόσο, του ΚΒΣΔ, έγινε ο 34ος Πρόεδρος της Βραζιλίας και ο Μάρκο Μασιέλ, του ΚτΦΜ έγινε Αντιπρόεδρος. Η κυβέρνηση του Καρντόσο συνέχισε με την υλοποίηση του «Πραγματικού Σχεδίου», που τέθηκε σε ισχύ για να αντιμετωπίσει τα προβλήματα υπερπληθωρισμού και κερδοσκοπίας. Στις προεδρικές εκλογές του 1998 η Συμμαχία διεκδίκησε επανεκλογή των δύο υποψηφίων της, των Καρντόσο και Μασιέλ, και κέρδισε συγκεντρώνοντας πάνω από 35 εκατομμύρια ψήφους. Η κυβέρνηση του Καρντόσο, κατά την διάρκεια της οκταετούς θητείας της (1995-2002), κατάφερε να ρίξει τον πληθωρισμό από 22,41% σε 12,53% και να βελτιώσει το κατά κεφαλήν εισόδημα και τον ρυθμό ανάπτυξης του ΑΕΠ. Στις προεδρικές εκλογές του 2002, το ΚτΦΜ προγραμμάτιζε να υποστηρίξει την υποψηφιότητα της Ροζάνα Σάρνεϊ, της κόρης του πρώην Προέδρου Ζοζέ Σάρνεϊ, η οποία όμως αναγκάστηκε να αποσυρθεί όταν κατηγορήθηκε για σκάνδαλο διαφθοράς. Αυτή η αποτυχία προκάλεσε προστριβές στις σχέσεις του ΚτΦΜ με τους τουκάνους, με αποτέλεσμα το ΚτΦΜ να μην υποστήριξει τον Ζοζέ Σέρα, τον υποψήφιό τους. Μετά τη νίκη του Λούλα ντα Σίλβα στις εκλογές, ο οποίος έγινε ο 35ος Πρόεδρος της Βραζιλίας, το κόμμα πέρασε στην αντιπολίτευση. Στις εκλογές του 2006 το ΚτΦΜ συμμάχησε και πάλι με το ΚΒΣΔ. Η συμμαχία τους, «Για μια Καλή Βραζιλία», έχασε από τον ντα Σίλβα και το Κόμμα Εργαζομένων. Το 2007 το ΚτΦΜ μετονομάστηκε σε Δημοκράτες, ώστε να φαίνεται η πορεία της εξέλιξής του στο πλαίσιο των εθνικών κομμάτων και να ανανεωθεί η εικόνα του για το εκλογικό σώμα. Η απόφαση ήταν το αποτέλεσμα ενός σχεδιασμού που διήρκεσε τρία χρόνια, και βασίστηκε σε έρευνες και συμβουλευτικές υπηρεσίες. Η αλλαγή ονόματος και εικόνας συνοδεύτηκε από αλλαγές στην ηγεσία και τη σύσταση του κόμματος. Ο επί πολλά χρόνια πρόεδρος του ΚτΦΜ Ζορζ Μπορνχάουζεν αντικαταστάθηκε από τον κατά πολύ νεότερό του, τον Ροντρίγκο Μάια, έναν ομοσπονδιακό βουλευτή του Ρίο ντε Τζανέιρο. Η αντιπολίτευση του κόμματος στο Βραζιλιάνικο Κογκρέσο εντάθηκε, καθώς χρειάστηκε να ταχθούν εντελώς κατά ορισμένων προτάσεων της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, όπως ο προσωρινός φόρος στις οικονομικές συναλλαγές (CPMF) και ορισμένες φορολογικές μεταρρυθμίσεις που εισήχθηκαν με προεδρικό διάταγμα. Τον ίδιο χρόνο, οι Δημοκράτες ζήτησαν να καθαιρεθεί ο Ρενάν Καλέιρος, ο τότε πρόεδρος της Γερουσίας, ο οποίος κατηγορήθηκε για διαφθορά και τελικά παραιτήθηκε τον Δεκέμβριο.Από το 2002 και μετά, οι επιδόσεις του κόμματος στις εκλογές είχαν μία φθίνουσα τάση, που φάνηκε και μετά τις εκλογές του 2010. Η δημοτικότητα του κόμματος είχε πέσει σχεδόν στο μισό, και έχασε αρκετές έδρες στο Κογκρέσο. Ο πρώην Αντιπρόεδρος της Βραζιλίας και επί πολλά χρόνια πρόεδρος του κόμματος, ο Μάρκο Μασιέλ, απέτυχε να επανεκλεγεί στη Γερουσία. Μία παράταξη του κόμματος εξέφρασε δυσαρέσκεια για την γραμμή συστηματικής αντιπολίτευσης που είχε υιοθετήσει το κόμμα στο Κογκρέσο από τότε που ανέβηκαν οι «Λουλαϊστές» στην κυβέρνηση. Η κατάσταση επιδεινώθηκε τον Μάρτιο του 2011, όταν ο Ζοζέ Αγκριπίνο Μάιο έγινε ο νέος πρόεδρος των Δημοκρατών. Την ίδια εβδομάδα, η δυσαρεστημένη παράταξη με αρχηγό τον Ζιλμπέρτο Κασάμπ διασπάστηκε και ίδρυσε το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα. Με τη διάσπαση οι Δημοκράτες έχασαν τον Κυβερνήτη Ραιμούντο Κολόμπο, περίπου 10 βουλευτές και έναν γερουσιαστή.Για να κερδίσουν την εμπιστοσύνη του Βραζιλιάνικου λαού, και να προσελκύσουν ψηφοφόρους και νέα μέλη, οι Δημοκράτες εξέτασαν διάφορα σενάρια. Ίσως να μετονομάσουν το κόμμα σε «Κέντρο» ή σε «Κίνημα Δημοκρατικής Ενότητας». Ή ίσως να συγχωνευτούν με το Σοσιαλδημοκρατικό και το Βραζιλιάνικο Σοσιαλιστικό Κόμμα και να σχηματίσουν μία «φιλελεύθερη σοσιαλιστική ένωση» με την επωνυμία «Φιλελεύθερο Κοινωνικό Κόμμα» ή «Δημοκρατικό Κέντρο». Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Δημοκράτες (Βραζιλία) στο Wikimedia Commons