IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
25 Φώκαια

Η Φώκαια είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως αυτό ορίζεται για το Ηλιακό σύστημα) 7,83. Ανακαλύφθηκε το 1853 από τον Ζαν Σακορνάκ, ο οποίος παρατηρούσε από τη Μασσαλία της Γαλλίας, και έλαβε το όνομά του από την αρχαία ελληνική πόλη Φώκαια της Μικράς Ασίας (η Μασσαλία ιδρύθηκε ως γνωστόν από τους αρχαίους Φωκαείς).

 Η τροχιά της Φώκαιας γύρω από τον Ήλιο έχει σχετικώς μεγάλη εκκεντρότητα, με αποτέλεσμα η απόστασή της από αυτόν να ποικίλλει σημαντικά. Η μέση διάμετρός της είναι 75,1 χλμ., ενώ η μάζα της υπολογίζεται σε 440 τρισεκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στην επιφάνεια της εκτιμάται σε 2,1 cm/sec², ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής σε 39,7 m/sec. Η Φώκαια περιστρέφεται γύρω από τον άξονά της με περίοδο 9 ώρες και 57 λεπτά. Το άλβεδό της είναι 0,231, τυπικό για αστεροειδή τύπου S όπως είναι η Φώκαια. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της υπολογίζεται σε 100 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Προσομοίωση τροχιάς (Java Applet) / Εφημερίδα
Ε.Α. Ρεθυμνιακού

Η Ένωση Ατρομήτου Ρεθυμνιακού (Ε.Α.Ρ.) είναι αθλητικός σύλλογος που ιδρύθηκε το 1983 και εδρεύει στο Ρέθυμνο. Διαθέτει τμήμα στίβου, στον οποίο έχει πετύχει σημαντικές διακρίσεις. Στο παρελθόν διέθετε και ποδοσφαιρικό τμήμα, όμως ανέστειλε τη λειτουργία του το 1999.

 Η Ε.Α.Ρ. προέκυψε το 1983, ύστερα από τη συγχώνευση των σωματείων του Ρεθύμνου, «Ατρόμητος» (που ιδρύθηκε τη δεκαετία του 1920 και ήταν ένα από τα τέσσερα ιδρυτικά σωματεία της ΕΠΣΡ) και «Α.Ο. Ρεθύμνης», (ο οποίος με τη σειρά του είχε ιδρυθεί το 1967 με συγχώνευση των ομάδων Ρεθυμνιακός, Νέος Αστέρας και Νέος Κεραυνός με εντολή του Στρατιωτικού Διευθυντή Ρεθύμνου). Το ποδοσφαιρικό τμήμα της Ε.Α.Ρ. μετείχε για μεγάλο διάστημα στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής κατηγορίας. Από το 1999 είναι ανενεργό. Τα πρώτα δυο χρόνια της ύπαρξής της η Ε.Α.Ρ. αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της ΕΠΣ Ρεθύμνου. Το 1985 κατέκτησε το πρωτάθλημα ΕΠΣΡ και προβιβάστηκε στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα. Το 1987 κατέκτησε το πρωτάθλημα στο 2ο όμιλο και ανέβηκε για πρώτη φορά στη Γ΄ Εθνική, και την επόμενη περίοδο πετυχαίνει δεύτερη συνεχόμενη άνοδο ως δευτεραθλήτρια του ομίλου της. Στη Β΄ Εθνική αγωνίστηκε για 9 συνεχόμενες περιόδους από το 1988-89 έως 1996-97. Ακολούθησαν 2 ακόμα χρονιές στη Γ΄ Εθνική ώσπου το 1999 διαλύθηκε. Στο κύπελλο δεν είχε ιδιαίτερες επιτυχίες , το 1990-91 είχε την καλύτερη πορεία φτάνοντας στους 16 του θεσμού. Πριν τη διάλυση της ΕΑΡ, είχε ιδρυθεί η «Ακαδημία ΕΑΡ 2000» το 1996, η οποία έκτοτε συμμετείχε στα πρωταθλήματα της ΕΠΣΡ. Την περίοδο 2007-08 μετονομάστηκε στο σύγχρονο «Ρεθυμνιακό Α.Ο.», ο οποίος με τη σειρά του το 2015 ίδρυσε θυγατρική ομάδα-φυτώριο με την ονομασία «Νέοι ΕΑΡ» που συμμετείχε στη Β΄ Κατηγορία της ΕΠΣ Ρεθύμνου το 2015-16. Β΄ Εθνική : 9 (1988-97) Γ΄ Εθνική : 3 (1987-88, 1997-98 , 1998-99) Δ΄ Εθνική : 1 (1985-87) Κατά την αξιολόγηση των ελληνικών συλλόγων που εξέδωσε το Νοέμβριο του 2011 ο Σ.Ε.Γ.Α.Σ., η Ε.Α. Ρεθυμνιακού βρίσκεται στην 34η θέση (σε σύνολο 299 συλλόγων). 2 Πρωταθλήματα κλειστού στίβου γυναικών: 2009, 2010 Νικόλ Κυριακοπούλου Μαρία Πάνου «Η Ένωση του Ρεθύμνου», αφιέρωμα στον ιστότοπο OnSports.gr, 15 Ιουνίου 2011.
Κύκλοτρο

Κύκλοτρο ονομάζεται η συσκευή επιτάχυνσης φορτισμένων σωματιδίων, δηλαδή είναι επιταχυντής. Σημαντική καινοτομία του κυκλότρου σε σχέση με προηγούμενους επιταχυντές ήταν ότι επιτάχυνε σωματίδια χωρίς τη χρήση υψηλών τάσεων.

 Η συγκράτηση των σωματιδίων γίνεται μέσα σε κενό με ομογενές μαγνητικό πεδίο κάθετο στην τροχιά τους. Αν τα φορτία κινούνταν μόνο υπό την επίδραση του μαγνητικού πεδίου, τότε αυτά θα εκτελούσαν κυκλική κίνηση. Η επιτάχυνση γίνεται από ηλεκτρικό πεδίο, το οποίο εναλλάσσεται, ώστε αυτά να επιταχυνθούν. Το μαγνητικό πεδίο προσαρμόζεται κάθε φορά, ώστε η συχνότητα περιστροφής των σωματιδίων να συμπίπτει με τη συχνότητα του εναλλασσόμενου ηλεκτρικού πεδίου. Έτσι, η επιτάχυνση δεν είναι συνεχής αλλά περιοδική. Το τελικό αποτέλεσμα είναι η επιτάχυνση των σωματιδίων σε μία περίπου σπειροειδή τροχιά. Μόλις τα σωματίδια αποκτήσουν την επιθυμητή ταχύτητα, αυτά θα βγουν έξω από το κύκλοτρο. Οι ταχύτητες που αναπτύσσονται από ένα τυπικό κύκλοτρο είναι πολύ μεγάλες, αλλά μπορούν να θεωρηθούν με καλή προσέγγιση αρκετά μικρές σε σχέση με το φως, ώστε να χρησιμοποιηθούν οι νόμοι της κλασσικής μηχανικής. Από αυτό επιπλέον συνεπάγεται ότι η συχνότητα περιστροφής δεν εξαρτάται από την ενέργεια των σωματιδίων. Αν η ταχύτητα όμως γίνει πολύ μεγαλύτερη, τότε η συχνότητα περιστροφής είναι μικρότερη από αυτήν που προβλέπει η κλασσική μηχανική. Εφευρέτης του κύκλοτρου είναι ο Λόρενς. Υλοποίησε την ιδέα του στο LeConte Hall του Berkeley μαζί με το Λίβινγκστρον και ανακοίνωνε ανά τακτά διαστήματα την πρόοδό του. Ο πρώτος επιταχυντής ήταν ένα κύκλοτρο πρωτονίων ενέργειας 1ΜeV, ο οποίος χρησιμοποιούσε μαγνήτη 11 ιντσών.Το κύκλοτρο μαζί με το σύγχοτρο είναι οι πρόδρομοι του σύγχρονου επιταχυντή. Αρχικά το κύκλοτρο χρησιμοποιούταν για την επιτάχυνση ελαφρών σωματιδίων. Με την εξέλιξη της τεχνολογίας πλέον υπάρχει δυνατότητα της επιτάχυνσης αδρονίων από σύγχρονους επιταχυντές. Υπάρχουν περίπου έξι τέτοια μηχανήματα ανά τον κόσμο, ενώ ο πιο ισχυρός είναι προς το παρόν ο CERN. Μέχρι την ανακάλυψη του κυκλότρου η επιτάχυνση των σωματιδίων γινόταν με γραμμικούς επιταχυντές, όπως είναι καθοδικοί σωλήνες. Το κύκλοτρο παρουσίαζε τα εξής πλεονεκτήματα: Διαστάσεις: Λόγω της συγκράτησης των σωματιδίων, το κύκλοτρο μπορούσε να συγκρατήσει τα σωματίδια σε έναν συγκεκριμένο χώρο, ενώ οι γραμμικοί επιταχυντές απαιτούσαν ένα μήκος. Για αντιστάθμισμα στους γραμμικούς επιταχυντές χρησιμοποιούνταν υψηλές τάσεις. Μικρές τάσεις: Ίσως είναι η σημαντικότερη διαφορά, αφού το κύκλοτρο είχε το ίδιο αποτέλεσμα με τουλάχιστον 300 φορές λιγότερη τάση. Μικρότερες απώλειες φορτισμένων σωματιδίων, γιατί το κύκλοτρο τα συγκρατούσε με μαγνητικό πεδίο. Ακρίβεια στην εξερχόμενη δέσμη: Η ακρίβεια της ακτίνας σωματιδίων του κυκλότρου ήταν μικρότερη του ενός χιλιοστού, ιδανική για πειράματα.Το κύκλοτρο, λοιπόν, αύξησε θεαματικά την απόδοση των επιταχυντών στην εποχή του.
Αρχικελευστής

Ο Αρχικελευστής (Ακστης, θηλ. Αρχικελεύστρια) είναι στρατιωτικός βαθμός (OR-8) του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού και Λιμενικού Σώματος. Ανήκει στους υπαξιωματικούς, τέταρτος από κάτω προς τα άνω και είναι αντίστοιχος του αρχιλοχία του Στρατού Ξηράς και του αρχισμηνία της Πολεμικής Αεροπορίας. Ο αρχικελευστής είναι ανώτερος του επικελευστή και κατώτερος του ανθυπασπιστή. Για να γίνει ένας πολίτης αρχικελευστής θα πρέπει να αποφοιτήσει από την σχολή μονίμων υπαξιωματικων ως κελευστής και σε μερικά χρόνια προβιβαζεται σε αρχικελευστή. Για την εισαγωγή στη σχολή απαιτούνται πανελλαδικές εξετάσεις. Στους αγγλόφωνους στρατούς ο αντίστοιχος βαθμός καλείται Master Chief Petty Officer.

 αρχι-: φανερώνει τον αρχηγεία Κελευστής: προέρχεται από το ρήμα κελεύω (προστάζω). Τα διακριτικά του στρατιωτικού βαθμού αυτού, είναι ένα ανάποδο τρίγωνο με τρεις γωνίες στο κάτω μερος του, στο κέντρο του το τρίγωνο φέρει, το διακριτικό της ειδικότητας*. Στις στολές επιθεωρήσεως, εξόδου υπηρεσίας και περιπόλου τα διακριτικά φέρονται και στους δυο βραχίονες. Αντίθετα στις στολές υπηρεσίας, wooly pully και εργασίας τα διακριτικά φέρονται μόνο σον αριστερό βραχίονα. Στο λιμενικό σώμα το ανάποδο τρίγωνο στο κέντρο του φέρει το σύμβολο του λιμενικού τις χιαστί άγκυρες πολεμικό ναυτικό https://web.archive.org/web/20110303043413/http://www.hellenicnavy.gr/uniforms.asp
Αλδόνθα Ρούιθ δε Ιβόρα

Η Αλδόνθα Ρούιθ δε Ιβόρα υ Αλεμάνυ, ισπαν. Aldonza Ruiz de Ivorra y Alemany (1454 - 1513) ήταν Καταλανή στην Αυλή της Αραγωνίας. Ήταν η βασιλική ερωμένη του βασιλιά της Αραγωνίας.

 Καταγόταν από τη Θέρβερα της Καταλωνίας. Έγινε η ερωμένη του Φερδινάνδου Β΄ της Αραγωνίας, με τον οποίο είχε και παιδιά, μεταξύ αυτών τον Αλφόνσο δε Αραγόν. Ήταν ήδη η ερωμένη του βασιλιά τη στιγμή του γάμου του το 1468. Ήταν παντρεμένη με έναν αυλικό και παρευρισκόταν επίσημα στην Αυλή ως σύζυγος του αυλικού αυτού. Συνόδευε τον βασιλιά στα ταξίδια του, συχνά ντυμένη ως άνδρας. Ήταν παντρεμένη με έναν αυλικό. Ήταν ερωμένη του Φερδινάνδου Β΄ των Τραστάμαρα, βασιλιά της Αραγωνίας και είχε φυσικό τέκνο: Αλφόνσος δε Αραγόν 1468-1520, αρχιεπίσκοπος της Θαραγόθα, αρχιεπίσκοπος της Βαλένθια, υποστράτηγος της Αραγωνίας και αντιβασιλιάς της Αραγωνίας.
Καλαβρούζα Αιτωλοακαρνανίας

Η Καλαβρούζα είναι ορεινός οικισμός που βρίσκεται στη Ναυπακτία της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 600 μέτρα και ονομάζεται άτυπα Πάνω ή Άνω για να ξεχωρίζεται από την Κάτω Καλαβρούζα.

 Η Καλαβρούζα βρίσκεται στις νότιες παρυφές των Ορέων Ναυπακτίας σε υψόμετρο 600 μέτρα και είναι κτισμένη σε μια χαράδρα της Κλόκοβας, δυτικά της Ναυπάκτου σε απόσταση από αυτήν περίπου 26 χλμ. (οδηγικά). Το σημερινό χωριό δημιουργήθηκε μετά την επανάσταση του 1821 από κατοίκους κυρίως του οικισμού Παλιοκαλαβρούζα που ύπήρχε στη θέση "Παλιοκαρυά" αλλά και άλλων κοντινών, που είχαν αναπτυχθεί κατά τη βυζαντινή και μεταβυζαντινή περίοδο, όπως τα Σέρσενα ή το Σέρσενο, μεταξύ "Παλιοκαρυάς" και "Αγίας Κυριακής", το Λιβάδι της Κλόκοβας ανάμεσα στην Άνω Καλαβρούζα και τον "Αγραπιδόκαμπο", τη Δράμεσχη στην κορυφογραμμή μεταξύ Καλαβρούζας και "Αγραπιδόκαμπου", οι Μασέοι κ.α. Αξιοθέατα του χωριού είναι ο ενοριακός ναός του Άϊ Θανάση, κτισμένος το 1868, ο ναός της Αγίας Κυριακής στη θέση "Πεζούλια", όπου κάθε χρόνο στις 7 Ιουλίου γιορτάζεται η διάσωση του χωριού από τους Τούρκους με πανηγύρι που συγκεντρώνει τους κατοίκους της περιοχής καθώς και το Λαογραφικό Μουσείο που δημιουργήθηκε από τον τοπικό εκπολιτιστικό σύλλογο. Τουριστικό ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι πεζοπορικές διαδρομές στον ορεινό όγκο της Κλόκοβας και τα γύρω χωριά. Την περίοδο της τουρκοκρατίας η Καλαβρούζα υπαγόταν στο Κάτω Βενετικό και ιδιαίτερα μετά την επανάσταση του 1821 στην επαρχία Ναυπακτίδος (Ναυπακτοβενετικο). Μετά την οργάνωση των Δήμων το 1835 εντάσσεται στον Δήμο Ναυπάκτου και το 1912 ιδρύθηκε η κοινότητα Καλαβρούζας ενώ το 1999, σύμφωνα με το σχέδιο Καποδίστριας, μαζί με τις γειτονικές κοινότητες Άνω Βασιλικής, Κάτω Βασιλικής, Γαβρολίμνης και Τρίκορφου αποτέλεσαν το Δήμο Χαλκείας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Κάτω Καλαβρούζα συναποτελούν την τοπική κοινότητα Καλαβρούζας που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Χαλκείας του Δήμου Ναυπακτίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 9 κατοίκους. Απογραφές πληθυσμού * το 1981 και 1991 απογράφηκε μαζί με την Κάτω Καλαβρούζα Η Καλαβρούζα Αρχειοθετήθηκε 2017-10-20 στο Wayback Machine. από το http://www.nafpaktos.gr
Optima bank

Η Optima bank, είναι ένα χρηματοπιστωτικό ίδρυμα, το οποίο εκτός από την πλήρη τραπεζική άδεια που κατέχει, είναι ταυτόχρονα και ένα από τα μέλη του Χρηματιστηρίου Αθηνών. Προσφέρει στους πελάτες της, φυσικά και νομικά πρόσωπα, προϊόντα και υπηρεσίες σύμφωνα με τις ανάγκες τους. Τα κεντρικά γραφεία της Optima bank βρίσκονται στο Μαρούσι (Αιγιαλείας 32 και Παραδείσου).

 Η Optima bank δημιουργήθηκε στις 31 Ιουλίου 2019, μετά από την μεταβίβαση των μετοχών της Επενδυτικής Τράπεζας της Ελλάδος και την ένταξή της στον Όμιλο Βαρδινογιάννη. Στις 2.10.2019 η πρώην Επενδυτική Τράπεζα Ελλάδος, μετονομάστηκε σε Optima bank. Στις 24.10.2019 ξεκίνησε την πρώτη λειτουργία του το 1ο κατάστημα της Optima bank στο Ψυχικό. Στις 12.11.2020 η Optima bank εξαγόρασε το 94,5% της Optima asset management ΑΕΔΑΚ από την Ireon Investments. Το ποσοστό της τράπεζας πλέον ανέρχεται στο 99,4%. Στις 11.12.2020 η Optima bank εξαγόρασε το 100% της Optima factors από την Ireon Investments, θυγατρική του Ομίλου Motor Oil. Τον Ιανουάριο του 2021 ολοκληρώθηκε η Αύξηση Μετοχικού Κεφαλαίου 80 εκ. ευρώ. Τον Δεκέμβριο του 2021 ολοκληρώθηκε η πρώτη κερδοφόρος χρήση. Τον Οκτώβριο του 2022 ολοκληρώθηκε η έκδοση μετατρέψιμου ομολογιακού δανείου 60 εκατομμυρίων ευρώ.Σήμερα, η Optima bank διατηρεί πολυμετοχικό χαρακτήρα, έχοντας διπλασιάσει την κεφαλαιακή της βάση, μετά την αύξηση μετοχικού κεφαλαίου που υλοποίησε τον Ιανουάριο του 2021.
Εκκλησία Αγίου Αθανασίου του Μουζάκη

Η Εκκλησία Αγίου Αθανασίου του Μουζάκη (αλβανικά: Shën Thanasi i Muzakave‎) είναι ελληνορθόδοξη εκκλησία στην Καστοριά της Ελλάδας. Ανεγέρθηκε μεταξύ του 1383-84 από τους αδερφούς Θεόδωρο Β΄ και Στόγια καταγόμενους από τον οίκο των Μουζάκα, αλβανική οικογένεια ευγενών η οποία και κατείχε υπό τον έλεγχό της την πόλη κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης περιόδου, ενώ είναι αφιερωμένη στον Άγιο Αθανάσιο Θεωρείται ως εκ των σημαντικότερων μνημείων της Καστοριάς του 14ου αιώνα, ενώ, παράλληλα, αποτελεί την ύστατη χρονικά εκκλησία η οποία ανεγέρθηκε προ της προσάρτησης της πόλης από την Οθωμανική Αυτοκρατορία.

 Η εκκλησία είναι διακοσμημένη με αναπαραστάσεις αγίων φερόντων βυζαντινές ενδυμασίες, το οποίο και αποτελεί κοινό χαρακτηριστικό της εικονογραφίας της βυζαντινής περιόδου. Οι τοιχογραφίες ξεχωρίζουν για την αναπαράσταση, για πρώτη χρονικά φορά στην ιστορία της βυζαντινής εικονογραφίας, του Ιησού Χριστού και της Παναγίας με αυτοκρατορική ενδυμασία. Η αναπαράσταση της Παναγίας ως βασίλισσας αποτελεί σχετικά σπάνιο χαρακτηριστικό στη βυζαντινή εικονογραφία. Ακόμη ένα σχετικά σπάνιο χαρακτηριστικό της εκκλησίας αποτελεί το γεγονός πως, παρά το γεγονός πως ο Άγιος Αλέξανδρος συνήθως δεν συμπεριλαμβάνεται μεταξύ των στρατιωτικών αγίων, ωστόσο, εντός της εκκλησίας του Αγίου Αθανασίου του Μουζάκη βρίσκεται αναπαράσταση του Αγίου Αλεξάνδρου φέροντα στρατιωτική ενδυμασία. Η εκκλησία επηρέασε σε σημαντική βαθμό την καλλιτεχνική δημιουργία στην πόλη της Καστοριάς, καθώς και, ευρύτερα, στην περιοχή της Μακεδονίας, μεταξύ των τελών του 14ου και των αρχών του 15ου αιώνα.
Τορώνη

Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία η Τορώνη από την Φλέγρα ή Χρυσονή ήταν πριγκίπισσα από την Σιθωνία κόρη του βασιλιά Κλείτου και της Παλλήνης. Με τον σύζυγο της υπέρτατο θεό των υδάτων Πρωτέα απέκτησε τον Τηλέγονο και τον Τμώλο. Την εποχή που ο Πρωτέας ήρθε από την Αίγυπτο στην Θράκη και επισκέφτηκε τον πατέρα της, ο Κλείτος ενθουσιάστηκε μαζί του και του έδωσε σε γάμο την κόρη του Τορώνη. Οι γιοι της ήταν τόσο αιμοβόροι που σκότωναν κάθε ξένο, ο Πρωτέας παρακάλεσε τον πατέρα του Ποσειδώνα να τον μεταφέρει πίσω στην Αίγυπτο. Ο Ηρακλής ωστόσο βρέθηκε σε σύγκρουση μαζί τους και τους σκότωσε. Η πόλη Τορώνη Χαλκιδικής στην Σιθωνία πήρε το όνομα της.

 Apollodorus, The Library with an English Translation by Sir James George Frazer, F.B.A., F.R.S. in 2 Volumes, Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1921. Conon, Fifty Narrations, surviving as one-paragraph summaries in the Bibliotheca (Library) of Photius, Patriarch of Constantinople translated from the Greek by Brady Kiesling. Lycophron, The Alexandra translated by Alexander William Mair. Loeb Classical Library Volume 129. London: William Heinemann, 1921. Lycophron, Alexandra translated by A.W. Mair. London: William Heinemann; New York: G.P. Putnam's Sons. 1921. John Tzetzes, Book of Histories, Book II-IV translated by Gary Berkowitz from the original Greek of T. Kiessling's edition of 1826. Stephanus of Byzantium, Stephani Byzantii Ethnicorum quae supersunt, edited by August Meineike (1790-1870), published 1849. A few entries from this important ancient handbook of place names have been translated by Brady Kiesling. Online version at the Topos Text Project.
Τελλουρολάνιο

Το τελλουρολάνιο (αγγλικά Tellurolane) είναι οργανική ετεροκυκλική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και τελλούριο, με χημικό τύπο C4H8Te. Είναι ένας ετεροκυκλικός τελλουραιθέρας, με μόριο που αποτελείται από έναν πενταμελή δακτύλιο, που σχηματίζεται από τέσσερα (4) άτομα άνθρακα, και ένα (1) άτομο τελλουρίου. Στα άτομα άνθρακα συνδέονται, επίσης, συνολικά οκτώ (8) άτομα υδρογόνου. Εκτός από τη «μητρική» ένωση, ο όρος τελλουρολάνιο μπορεί να αναφέρεται επίσης και σε μια ολόκληρη σειρά από «θυγατρικές» - παράγωγες ενώσεις, που περιέχουν έναν τουλάχιστον τελλουρολανικό δακτύλιο.

 Παπαγεωργίου, Β.Π., Εφαρμοσμένη Οργανική Χημεία, Εκδόσεις Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 2005, ISBN 960-260-342-7 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, «ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ», Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 «Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας» Ν. Α. Πετάση 1982 Αναστάσιου Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 Καραγκιοζίδη Σ. Πολυχρόνη, «Ονοματολογία Οργανικών Ενώσεων στα Ελληνικά & Αγγλικά» Β΄ Έκδοση Θεσσαλονίκη 1991 Νικολάου Ε. Αλεξάνδρου, «Γενική Οργανική Χημεία», Εκδόσεις Ζήτη, Θεσσαλονίκη 1985 Δημητρίου Ν. Νικολαΐδη, «Ειδικά Μαθήματα Οργανικής Χημείας», ΑΠΘ, θεσσαλονίκη 1983 Νικολάου Ε. Αλεξάνδρου, Αναστάσιου Βάρβογλη, Φαίδωνα Χατζημηχαλάκη, «Εργαστηριακός Οδηγός», Εκδόσεις Ζήτη, Θεσσαλονίκη 1986 Νικολάου Ε. Αλεξάνδρου, Αναστάσιου Βάρβογλη, Δημητρίου Ν. Νικολαΐδη: «Χημεία Ετεροκυκλικών Ενώσεων», Εκδόσεις Ζήτη, Θεσσαλονίκη 1985 Διαδικτυακοί τόποι που αναφέρονται στις «Αναφορές και παρατηρήσεις».
Αλεξάντρ Οπάριν

Ο Αλεξάντρ Ιβάνοβιτς Οπάριν (ρώσ.: Алекса́ндр Ива́нович Опарин, Ούγκλιτς 2 Μαρτίου 1894 – Μόσχα 21 Απριλίου 1980) ήταν Σοβιετικός βιοχημικός, γνωστός για τη συνεισφορά του στη θεωρία της προέλευσης της ζωής και για το βιβλίο του Η προέλευση της ζωής. Μελέτησε ακόμα τη βιοχημεία των υλικών διεργασιών των φυτών και τις ενζυμικές αντιδράσεις στα φυτικά κύτταρα. Απέδειξε ότι πολλές από τις διεργασίες παραγωγής τροφής βασίζονται στη βιοκατάλυση και ανέπτυξε τις βάσεις για τη βιομηχανική βιοχημεία στη Σοβιετική Ένωση.

 Ο Οπάριν πήρε πτυχίο από το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας το 1917 και το 1927 έγινε καθηγητής βιοχημείας. Το 1924 διατύπωσε μια θεωρία για τη ζωή στη Γη, με βάση την οποία η ζωή αναπτύχθηκε σταδιακά μέσω χημικής εξέλιξης οργανικών μορίων σε μία αρχέγονη σούπα. Το 1935 μαζί με τον Ακαδημαϊκό Αλεξέι Μπαχ ίδρυσαν το Ινστιτούτο Βιοχημείας της Σοβιετικής Ακαδημίας Επιστημών. Το 1939 έγινε αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Επιστημών της ΕΣΣΔ, ενώ το 1946 πλήρες μέλος. Τη δεκαετία του 1940 και το 1950 υποστήριξε τις ψευδοεπιστημονικές θεωρίες του Τροφίμ Λίσενκο και της Όλγας Λεπεσίνσκαγια. Το 1970 εξελέγη πρόεδρος της «Διεθνούς Εταιρείας για τη Μελέτη της Προέλευσης της Ζωής». Πέθανε σε ηλικία 86 ετών και τάφηκε στο Κοιμητήριο Νοβοντέβιτσι. Ο Οπάριν έγινε Ήρωας της Σοσιαλιστικής Εργασίας το 1969, έλαβε το Βραβείο Λένιν το 1974 και τιμήθηκε με το Χρυσό Μετάλλιο Λομονόσοφ το 1979 για «εξαιρετικά επιτεύγματα στη βιοχημεία». Του δόθηκε ακόμα 5 φορές το Παράσημο Λένιν. Παρόλο που ξεκίνησε τη μελέτη του από τις διάφορες ήδη υπάρχουσες θεωρίες πανσπερμίας, το κύριο ενδιαφέρον του ήταν πως είχε προκύψει η ζωή αρχικά. Από το 1922 είχε θέσει τις ακόλουθες αρχές: Δεν υπάρχει θεμελιώδης διαφορά ανάμεσα σε ένα ζωντανό οργανισμό και τη μη έμβια ύλη. Ο πολύπλοκος συνδυασμός των εκδηλώσεων και των ιδιοτήτων που είναι χαρακτηριστικές της ζωής προέκυψαν μέσα από μια διαδικασία εξέλιξης της ύλης. Λαμβάνοντας υπόψη την πρόσφατη ανακάλυψη μεθανίου στις ατμόσφαιρες του Δία και άλλων πλανητών, αποφάνθηκε ότι η νεαρή Γη είχε ισχυρά αναγωγικό περιβάλλον, που περιείχε μεθάνιο, αμμωνία, υδρογόνο και νερό με τη μορφή υδρατμών. Κατά τη γνώμη του αυτή ήταν η πρώτη ύλη για την εμφάνιση και εξέλιξη της ζωής. Στην αρχή υπήρχαν απλά διαλύματα οργανικών ουσιών, η συμπεριφορά των οποίων χαρακτηρίζονταν από τις ιδιότητες των συνιστώντων ατόμων και τη διάταξη αυτών στη μοριακή δομή. Σταδιακά όμως, ως αποτέλεσμα της ανάπτυξης και της αυξανόμενης πολυπλοκότητας των μορίων, εμφανίζονταν νέες ιδιότητες και επιβαλλόταν νέα κολλοειδής-χημική τάξη στις πιο απλές χημικές σχέσεις. Αυτές οι νεότερες ιδιότητες καθορίζονταν από τη χωρική διάταξη και την αμοιβαία σχέση των μορίων. Σε αυτή τη διαδικασία εμφανίζεται ήδη βιολογική μεθοδολογία. Ο ανταγωνισμός, η ταχύτητα ανάπτυξης, ο αγώνας για επιβίωση και τελικά, η φυσική επιλογή καθόρισαν τη μορφή της υλικής οργάνωσης, η οποία είναι χαρακτηριστική για τα σύγχρονα έμβια όντα.
Καλή Συκιά Ρεθύμνης

Η Καλή Συκιά ή (επισήμως Καλή Συκέα) είναι χωριό του Δήμου Αγίου Βασιλείου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 113 κατοίκους. Απέχει 35 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και είναι κτισμένη σε υψόμετρο 530 μ..

 Το χωριό αναφέρεται ως δύο χωριά στις ενετικές απογραφές. Ο Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 αναφέρει την Calisichia Cato και την Calisichia apano στην επαρχία Αγίου Βασιλείου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται η Apano Calisichia με 70 κατοίκους και η Cato Calisichia, ενώ ο Βασιλικάτα το 1630 την αναφέρει ως ένα χωριό, με την ονομασία Cali Sichia. Στην οθωμανική απογραφή του 1659 καταγράφονται 18 σπίτια. Στην απογραφή του 1834, η οποία οργανώθηκε από τους Αιγυπτίους, το χωριό απογράφεται μαζί με άλλα χωριά της περιοχής, με συνολικά 388 χριστιανικές οικογένειες. Οι Αιγύπτιοι το 1830 εντόπισαν και εξόρυξαν γαιάνθρακα από την περιοχή της Καλής Συκιάς.Στην απογραφή του 1881 η Καλή Συκιά υπάγονταν στον δήμο Λάμπης και είχαν αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, 118 κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 137 κατοίκους. Στην απογραφή του 1920 υπαγόταν στον αγροτικό δήμο Αγίου Ιωάννη. Το 1925, ο Ασώματος ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας, μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, όταν το χωριό προσαρτήθηκε στον Δήμο Φοίνικα.Στις 4 Οκτωβρίου 1943, κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής δόθηκε κοντά στο χωριό μάχη ανάμεσα σε αντιστασιακούς και γερμανικές και ιταλικές δυνάμεις, η οποία έληξε με το θάνατο 17 κατακτητών και του διερμηνέα τους. Σε αντίποινα οι γερμανικές δυνάμεις μαζί με δυνάμεις του Φριτς Σούμπερτ έφτασαν στο χωριό. Συγκέντρωσαν τις γυναίκες και τις ανάγκασαν να μαρτυρήσουν τις θέσεις των ανταρτών. Εκείνες όμως αρνήθηκαν. Οι Γερμανοί τότε, οι οποίοι είχαν λεηλατήσει το χωριό, τις έκαψαν ζωντανές, μαζί με τα σπίτια του χωριού. Χαρίσης Ξηρούχης (Νταβέλης): επαναστάτης που σκότωσε το θηρίο του Μαραθώνα Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Όβτσα

Η Όβτσα (σερβικά : Овча) είναι παλιό χωριό της Σερβίας, σήμερα συνοικία της πόλεως του Βελιγραδίου. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Παλίλουλα και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 2.742 κάτοικοι. . Απέχει 13 χλμ από το κέντρο του Βελιγραδίου. Η οικονομία της πόλης της πόλης στηρίζεται στη γεωργία. Κοντά στην πόλη υπάρχουν μεγάλες δεξαμενές αποθήκευσης φυσικού αερίου που κυριαρχούν στο γύρω τοπίο.

 Η πρώτη αναφορά για την Όβτσα χρονολογείται από το 1456 όπου αναφέρεται χωριό με την ονομασία "Όβτσι" (Ovčí), ήταν μέρος της κομητείας του Σύρμιου , που ανήκε στο Βασίλειο της Ουγγαρίας. Το όνομα της πόλης σημαίνει βοσκός και οι πρώτοι κάτοικοι του ήταν βοσκοί, πιστεύεται ότι προέρχεται από τη σερβική λέξη "ovčar", που σημαίνει «βοσκός». Το χωριό κατακτήθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1537 και εντάχθηκε διοικητικά στο Σαντζάκι του Σμεντέρεβο. Στα μέσα του 17ου αιώνα το χωριό εκκενώθηκε λόγω της πανώλης και ξανακατοικήθηκε το 1813. Η Όβτσα ήταν μέρος του δήμου Μπόρτσα από τις 30 Μαΐου 1952, ωστόσο το 1955 αποσπάστηκε στον δήμο Κρνάγιατσα και από το 1965 ανήκει διοικητικά στον δήμο Παλίλουλα. 1948 = 1950 1953 = 1767 1961 = 2926 1971 = 3381 1981 = 2530 1991 = 2444 2002 = 2567 2011 = 2742Κατά το 2002 η μέση ηλικία του πληθυσμού ήταν 38,9 χρόνια για τους άνδρες και 40,9 χρόνια για τις γυναίκες . Κατά το 2002 οι Σέρβοι αντιπροσώπευαν το 63,97% του πληθυσμού και οι Ρουμάνοι 27,46%. Το 2011 η μέση ηλικία του πληθυσμού ήταν 40,3 χρόνια, 39,2 έτη για τους άνδρες και 41,3 χρόνια για τις γυναίκες[. Στα αξιοθέατα της Όβτσα είναι ο ναός Κωνσταντίνου και Ελένης που χτίστηκε μεταξύ 1921 και 1931 σε Σερβοβυζαντινό ύφος, είναι ένα σπάνιο δείγμα του είδους του στην περιοχή του Βανάτου και είναι εισηγμένο σήμερα στον κατάλογο των πολιτιστικών μνημείων της πόλης του Βελιγραδίου . Διαθέτει μία βιβλιοθήκη, την "βιβλιοθήκη Milutin Bojic" που είναι η κεντρική βιβλιοθήκη του δήμου Παλίλουλα καιυ δημιουργήθηκε το 1957.
Αντιγόνη (πτηνό)

Η αντιγόνη (επιστημονική-λατινική ονομασία Antigone) είναι γένος μεγάλων πουλιών, που ανήκει στην οικογένεια του γερανού, τις γερανίδες. Τα είδη αυτού του γένους ταξινομούνταν έως προσφάτως στο γένος Grus.

 Μια μοριακή φυλογενετική μελέτη (του DNA ή του RNA) των πτηνών αυτών, που δημοσιεύθηκε το 2010, απέδειξε ότι το γένος Grus με τα είδη που περιελάμβανε έως τότε ήταν πολυφυλετικό. Στην επαναδιάταξη που ακολούθησε, τέσσερα είδη ταξινομήθηκαν στο γένος Antigone, το οποίο «ανέστησαν» οι ταξινομικοί, καθώς είχε αρχικώς δημιουργηθεί το 1853 από τον Γερμανό βοτανολόγο και ορνιθολόγο Λούντβιχ Ράιχενμπαχ και αργότερα είχε καταργηθεί. Το είδος με βάση το οποίο ορίζεται το γένος («type species») είναι το Antigone antigone. Σήμερα γίνονται γενικώς αποδεκτά τα εξής τέσσερα είδη στο γένος αντιγόνη:
Α.Ο. Αναγέννηση Τρίπολης

Ο Αθλητικός Όμιλος Αναγέννηση Αρκαδίας, γνωστή και ως Αναγέννηση Τρίπολης, ήταν μία ποδοσφαιρική ομάδα που ιδρύθηκε στην πόλη Τρίπολη της Αρκαδίας το 1937. Αυτή η ομάδα αποτελούσε έναν σημαντικό παράγοντα στο ποδόσφαιρο της περιοχής και έχει αφήσει το στίγμα της στην αρκαδική αθλητική ιστορία. Τα χρώματα της ομάδας ήταν το ερυθρό και το λευκό, και η έδρα της ομάδας ήταν το Γήπεδο Φιλικών. Το σύμβολο της ομάδας ήταν ο μυθολογικός Πήγασος.

 Η πρώτη περίοδος της Αναγέννησης διακόπηκε με την έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου το 1940, οπότε η ομάδα διαλύθηκε. Η σύγχρονη ιστορία της ξεκίνησε στη σεζόν 1974-75, όταν η ομάδα επανεμφανίστηκε στο ποδοσφαιρικό χώρο. Το ξεκίνημα αυτής της νέας περιόδου ήταν ενθαρρυντικό, και το αποκορύφωμα ήρθε τη σεζόν 1976-77, όταν η Αναγέννηση κέρδισε αήττητη το πρωτάθλημα της Β' Αρκαδίας και προβιβάστηκε στην Α' Αρκαδίας. Εκεί, συνέχισε την επιτυχημένη πορεία της και κατάφερε να κατακτήσει το πρώτο της πρωτάθλημα στην κατηγορία τη σεζόν 1979-80. Επιπλέον, τη σεζόν 1982-83, η Αναγέννηση αναδείχθηκε κυπελλούχος της Αρκαδίας. Το κατόρθωμα αυτό δεν ήταν το μόνο σημαντικό για την ομάδα, καθώς τη σεζόν 1984-85 κατέκτησε ξανά το πρωτάθλημα της Α' Αρκαδίας και προβιβάστηκε στη Δ' Εθνική τη σεζόν 1985-86. Ωστόσο, η παρουσία της στη Δ' Εθνική ήταν σύντομη, καθώς τερμάτισε στην προτελευταία θέση με 22 βαθμούς και υποβιβάστηκε ξανά στις τοπικές κατηγορίες.Ως αποτέλεσμα, η Αναγέννηση συνέχισε να αλλάζει κατηγορίες, προβιβαζόμενη και υποβιβαζόμενη ανάμεσα σε Γ' και Α' Αρκαδίας. Τα επιτεύγματα του παρελθόντος δεν επαναλαμβάνονταν, και τελικά, η απόφαση για διάλυση της ομάδας ελήφθη στο τέλος της σεζόν 2014-15. Πρωταθλήτρια Α' ΕΠΣ Αρκαδίας (2 φορές): 1979-80, 1984-85 Κυπελλούχος ΕΠΣ Αρκαδίας (2 φορές): 1982-83, 1986-87 Πρωταθλήτρια Β' ΕΠΣ Αρκαδίας: 1976-77 Πρωταθλήτρια Γ' ΕΠΣ Αρκαδίας: 1975-76 Κατάλογος ποδοσφαιρικών σωματείων Ε.Π.Σ. Αρκαδίας Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αρκαδίας ΕΠΣ Αρκαδίας
Sea of Light

Sea of Light είναι ο τίτλος του 19ου στούντιο δίσκου του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Uriah Heep, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 1995 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Castle Records". Ο δίσκος παραμένει ως σήμερα αναγνωρισμένος ως ένας από τους καλύτερους της νεότερης ιστορίας του συγκροτήματος από τους οπαδούς των Uriah Heep, αφού σηματοδοτεί την επιστροφή του ήχου του συγκροτήματος στο μουσικό ύφος του χαρντ ροκ το οποίο είχαν στη δεκαετία του '70 και στις αρχές αυτής του '80. Αυτός ήταν ο τρίτος συνεχόμενος στούντιο δίσκος του συγκροτήματος ο οποίος γνώρισε μηδαμινή εμπορική επιτυχία, αφού κατάφερε να μπει μόνο στις χαμηλές θέσεις των γερμανικών τσαρτ.

 1. Against the Odds (Box, Lanzon) - 6:12 2. Sweet Sugar (Bolder) - 4:43 3. Time of Revelation (Box, Lanzon) - 4:02 4. Mistress of All Time (Lanzon) - 5:33 5. Universal Wheels (Box, Lanzon) - 5:39 6. Fear of Falling (Bolder) - 4:38 7. Spirit of Freedom (Box, Lanzon) - 4:14 8. Logical Progression (Box, Lanzon) - 6:12 9. Love in Silence (Box, Lanzon) - 6:48 10. Words in the Distance (Box, Lanzon) - 4:46 11. Fires of Hell (Bolder) - 3:56 12. Dream On (Bolder) - 4:26 Sea of Light (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 23 Αυγούστου 1995 Το "Sea of Light" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:Μπέρνι Σο - φωνητικάΜικ Μποξ - κιθάραΦιλ Λανζόν - πλήκτραΤρέβορ Μπόλντερ - μπάσοΛι Κέρσλεηκ - τύμπανα Uriah Heep 1970-2012, Tapio Minkkinen, [1] Allmusic [2] Γερμανικά τσαρτ [3]
Σάντρα Μίλο

Η Σάντρα Μίλο (ιταλικά: Sandra Milo), (Τύνιδα, 11 Μαρτίου 1933), είναι Ιταλίδα ηθοποιός. Κέρδισε το βραβείο Νάστρο ντ' Αρτζέντο καλύτερης ηθοποιού για κάθε έναν από τους ρόλους της στο 8½ και στην Ιουλιέτα των πνευμάτων του Φεντερίκο Φελίνι.

 Έκανε το κινηματογραφικό ντεμπούτο της το 1955 μαζί με τον Αλμπέρτο Σόρντι στη ταινία "The Bachelor". Ο πρώτος σημαντικός ρόλος της ήταν το 1959 χάρη στον παραγωγό Μόρις Έργκας, στο "General della Rovere", σε σκηνοθεσία Ρομπέρτο Ροσελίνι. Εμφανίστηκε επίσης και στην ταινία του "Vanina Vanini", αλλά η καριέρα του Ροσελίνι σταμάτησε σύντομα αφού η ταινία έλαβε σκληρή κριτική στο φεστιβάλ της Βενετίας. Μέχρι να ανακαλυφθεί από τον Φελίνι, η Μίλο έπαιζε ως επί το πλείστον σε κωμωδίες και μελωδράματα. Ο Φελίνι ήταν αυτός που την έπεισε να πάρει το ρόλο της σέξις, ερωμένης απέναντι από τον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, στο 8½. Η ταινία κέρδισε την παγκόσμια αναγνώριση, αλλά απέτυχε να αλλάξει την αντίληψη της κοινής γνώμης για την Μίλο και παρόλο που πρωταγωνιστήσε μετά στην "Ιουλιέτα των πνευμάτων", οι περισσότεροι ρόλοι της μετά ήταν σε ταινίες δευτέρου επιπέδου. Απεχώρησε από την ηθοποία το 1968, μόνο για να κάνει μια δεύτερη επιστροφή το 1979. Οι ρόλοι της μετατοπίστηκαν από εκείνους του ερωτισμού σε πιο μεσήλικη γυναίκα. Το 2006-07 περιόδευσε στην Ιταλία με τη θεατρική προσαρμογή του 8½. Η Σάντρα Μίλο έκανε δύο γάμους. Ο πρώτος ήταν με τον παραγωγό Μόρις Έργκας με τον οποίο απέκτησε μια κόρη, την Ντέμπορα και ο δεύτερος γάμος της ήταν με τον Οτάβιο ντε Λολίς με τον οποίο έκανε δύο γιους, τον Τσίρο και τον Αζούρα. The Bachelor (1955) Wives and Obscurities (1956) The Adventures of Arsène Lupin (1957) Il generale della Rovere (1959) Le chemin des écoliers (1959) The Green Mare (1959) Προσοχή! Δημόσιος κίνδυνος! (1960) Adua e le compagne (1960) Ghosts of Rome (1961) Vanina Vanini (1961) 8½ του Φεντερίκο Φελίνι (1963) Méfiez-vous, mesdames! (1963) La visita (1963) White Voices, (1964) Beautiful Families (1964) Ιουλιέτα των πνευμάτων του Φελίνι (1965) L'ombrellone (1966) The Strange Night (1967) Trusting Is Good... Shooting Is Better (1968) Il cuore altrove (2003) Impotenti esistenziali (2009) Η Σάντρα Μίλο στην IMDb (Αγγλικά)
Έντνα Πάρκερ

Η Έντνα Πάρκερ (Edna Parker) ήταν Αμερικανίδα συνταξιούχος εκπαιδευτικός, ο γηραιότερος άνθρωπος στον κόσμο από τις 13 Αυγούστου του 2007, ημέρα κατά την οποία η ηλικία της ήταν 114 ετών και 115 ημερών, μέχρι το θάνατό της, το Νοέμβριο του 2008.

 Γεννήθηκε στην κομητεία Σελμπάι στην Ιντιάνα, στις 20 Απριλίου 1893. Παντρεύτηκε τον Ερλ Πάρκερ, το 1911, ο οποίος πέθανε το 1938. Ο γιος τους απεβίωσε το 1998, σε ηλικία 84 ετών. Η Πάρκερ έζησε τα τελευταία χρόνια στη γενέτειρά της, μαζί με άλλους συνταξιούχους. Τον Απρίλιο του 2007, σε ηλικία 114 ετών συναντήθηκε με τη δεύτερη γηραιότερη κάτοικο της Ιντιάνας και πέμπτη μεγαλύτερη στον κόσμο, την Μπέρθα Φράι, όταν εκείνη ήταν 113 ετών. Έτσι, σημειώθηκε το ρεκόρ της μεγαλύτερης αθροιστικής ηλικίας στη διάρκεια συνάντησης δύο υπεραιωνόβιων, στα 227 χρόνια και 142 ημέρες. Η Πάρκερ απεβίωσε στις 26 Νοεμβρίου του 2008, σε ηλικία 115 ετών 7 μηνών. Με το θάνατό της έγινε γηραιότερο εν ζωή πρόσωπο στον κόσμο η Πορτογαλίδα Μαρία ντε Ζεσούς.
Αίτνα

Η Αίτνα είναι ενεργό ηφαίστειο στις ανατολικές ακτές της Σικελίας, το μεγαλύτερο και ψηλότερο ενεργό ηφαίστειο στην Ευρώπη (ύψος 3.350 μέτρα). Η Αίτνα καλύπτει έκταση 1190 τετραγωνικών χιλιομέτρων με περιφέρεια βάσης 140 χιλιόμετρα. Είναι από τα πιο ενεργά ηφαίστεια στον κόσμο. Αν και οι εκρήξεις του μπορεί να είναι μερικές φορές πολύ καταστροφικές, γενικά δεν θεωρείται ιδιαίτερα επικίνδυνο και χιλιάδες κάτοικοι ζουν στις πλαγιές του ηφαιστείου και τις γύρω περιοχές. Το γόνιμο έδαφος είναι κατάλληλο για εκτεταμένες γεωργικές δραστηριότητες. Τον Ιούνιο του 2013, η UNESCO ανακοίνωσε την ένταξη της Αίτνας στον κατάλογο με τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς.

 Η ονομασία Αίτνα μπορεί να προέρχεται από την ελληνική λέξη αίθω, που σημαίνει «καίγομαι», ή τη φοινικική λέξη «attano». Οι Άραβες ονόμαζαν το βουνό Gibel Utlamat, το βουνό της φωτιάς. Η ονομασία αυτή εξελίχτηκε αργότερα σε Mons Gibel κι έτσι στην τοπική διάλεκτο το ηφαίστειο ονομάζεται Mongibeddu. Στην Ελληνική μυθολογία, ο Αίολος είχε φυλακίσει τους ανέμους στις σπηλιές κάτω από την Αίτνα. Ο Γίγαντας Εγκέλαδος καταπλακώθηκε από το όρος Αίτνα, σύμφωνα με τον ποιητή Αισχύλο, και ήταν η αιτία των ηφαιστειακών εκρήξεων. Στη Ρωμαϊκή μυθολογία, ο Βούλκαν, θεός της φωτιάς, είχε το εργαστήριό του κάτω από την Αίτνα . Η ηφαιστειακή δραστηριότητα στην Αίτνα ξεκίνησε περίπου πριν 500.000 χρόνια, με υποθαλάσσιες εκρήξεις κατά μήκος των ακτών της Σικελίας. Πριν 35.000 χρόνια και για μια χρονική περίοδο περίπου 20.000 χρόνων, έλαβαν χώρα μερικές ιδιαίτερα ισχυρές εκρήξεις, στάχτη από τις οποίες είχε φτάσει ακόμα και μέχρι τη Ρώμη, περίπου 800 χιλιόμετρα βόρεια της Αίτνας. Πριν 3.500 χρόνια, μια ηφαιστειακή έκρηξη προκάλεσε μια γιγάντια κατολίσθηση στην ανατολική πλαγιά του βουνού. Το γεγονός μνημονεύει ο Διόδωρος ο Σικελιώτης και αποτελεί την πρώτη γνωστή μαρτυρία για έκρηξη της Αίτνας. Η επόμενη κατολίσθηση θα γινόταν μετά από 1500 περίπου χρόνια, δημιουργώντας καλντέρα. Το 396 π.Χ. λέγεται ότι μια έκρηξη της Αίτνας ματαίωσε τα σχέδια των Καρχηδονίων για εισβολή στις Συρακούσες κατά τον Πρώτο Σικελικό Πόλεμο. Η Αίτνα έχει εκραγεί τουλάχιστον 60 φορές από το 1600 μ.Χ. ενώ ενδεικτικά αναφέρονται οι πρόσφατες εκρήξεις του 2001, 2004, 2005, 2006, 2007, 2010, 2013, και 2022-2023. Κατάνη
Δήμος Μετσόβου

Ο Δήμος Μετσόβου είναι δήμος της Περιφέρειας Ηπείρου, ο οποίος συστάθηκε το 2011 από τη συνένωση των προϋπαρχόντων καποδιστριακών δήμων Εγνατίας, Μετσόβου και της κοινότητας Μηλέας. Βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα της Περιφερειακής Ενότητας Ιωαννίνων, κοντά στα γεωγραφικά διαμερίσματα της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας και απλώνεται στις πλαγιές της Βόρειας Πίνδου. Ο δήμος Μετσόβου συνορεύει με τους δήμους Ζαγορίου, Ιωαννιτών, και Βορείων Τζουμέρκων, με την Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων (Δήμος Μετεώρων) και με την Περιφερειακή Ενότητα Γρεβενών (Δήμος Γρεβενών). Είναι ένας από τους ορεινότερους δήμους της Ελλάδας. Πρωτεύουσα του δήμου είναι η ομώνυμη κωμόπολη Μέτσοβο. Το Μέτσοβο είναι μια ορεινή κωμόπολη της Πίνδου, κτισμένο πάνω στα ερείπια της αρχαίας πόλης Τύμφη. Ένα από τα κυριότερα αξιοθέατα του Μετσόβου είναι το Μοναστήρι του Αγίου Νικολάου το οποίο στέκεται όρθιο από το 1380, τουλάχιστον, ως σήμερα και λέγεται πως ο τότε ηγούμενος του ήταν ο Ησαΐας. Το Μέτσοβο διαθέτει ένα πλήθος μονών και εκκλησιών, πολλά από αυτά αυθεντικά Βυζαντινά μνημεία τεραστίου κάλλους και σημασίας που αποτελούν στολίδι για την περιοχή.

 Ακολουθούν οι Δημοτικές Ενότητες (Δ.Ε.) οι οποίες απαρτίζουν το νέο δήμο και οι επιμέρους πληθυσμοί των οικισμών, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011: Η Δ.Ε. Εγνατίας έχει πληθυσμό 2.331 κατοίκους. Σε αυτήν περιλαμβάνονται: Τοπική Κοινότητα Μικρού Περιστερίου [ 244 ] το Μικρό Περιστέρι [ 2 ] το Γιαρακάρι [ 10 ] το Νέο Γερακάρι [ 50 ] το Παλαιοχώρι [ 11 ] τα Προσήλια [ 0 ] η Ραχούλα [ 27 ] τα Ταμπούρια [ 140 ] Τοπική Κοινότητα Μεγάλης Γότιστας [342 ] η Μεγάλη Γότιστα [ 166 ] η Μπαλτούμα [ 176 ] Τοπική Κοινότητα Μεγάλου Περιστερίου [ 476 ] το Μεγάλο Περιστέρι [ 310 ] τα Αμπελάκια [ 60 ] το Καρυόφυτο [28 ] το Καστρί [ 30 ] η Κερασιά [ 6 ] οι Μηλιές [ 42 ] Τοπική Κοινότητα Μικράς Γότιστας [ 194 ] η Μικρά Γότιστα [ 73 ] ο Άγιος Μηνάς [ 28 ] η Μπάτζα [ 49 ] τα Ριζά [ 13 ] ο Σιούτσος [ 31 ] Τοπική Κοινότητα Σίτσαινα (της πρώην κοινότητας Πέτρας) -- τα Σίτσαινα [ 175 ] Τοπική Κοινότητα Χρυσοβίτσης [ 900 ] η Χρυσοβίτσα [ 446 ] τα Αμπέλια [ 16 ] η Ανάληψη [ 193 ] οι Μύλοι [ 215 ] το Ξηρικό [ 4 ] οι Σιωλάδες [ 26 ] Η Δ.Ε. Μετσόβου έχει πληθυσμό 3.469 κατοίκους. Σε αυτήν περιλαμβάνονται: Δημοτική Κοινότητα Μετσόβου -- το Μέτσοβο [ 2.503 ] Τοπική Κοινότητα Ανηλίου -- το Ανήλιο [ 587 ] Τοπική Κοινότητα Ανθοχωρίου Μετσόβου -- το Ανθοχώρι [159 ] Τοπική Κοινότητα Βοτονοσίου -- το Βοτονόσι [ 220 ] Περιλαμβάνει την τέως Κοινότητα Μηλιάς: Τοπική Κοινότητα Μηλιάς -- η Μηλιά [ 396 ] Η περιοχή του Μετσόβου (Ανήλιο - Κατάρα) είναι προστατευόμενος βιότοπος του Natura 2000, με κωδικό GR2130006, κατά μία έκταση 72,56 τ.χλμ. ... 1975-1982 Ιωάννης Αβέρωφ 1983-1990 Δημήτριος Τόπης 1991-2002 Αλέξανδρος Καχριμάνης 2003-2010 Κωνσταντίνος Τζαφέας 2011-2014 Νικόλαος Τσομπίκος 2014-σήμερα: Κωνσταντίνος Τζαφέας (επανεκλεγείς το 2019) Πρόγραμμα Καλλικράτης - ΦΕΚ Α87 της 07/06/2010] Απόφαση 45892 του Υπ. Εσωτερικών, Αποκέντρωσης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης - ΦΕΚ Β1292 της 11/08/2010 Δημοτικές εκλογές - ΕΕΤΑΑ Επίσημος ιστότοπος
Απομαρμά Ηρακλείου

Τα Απομαρμά είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Γέργερης, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ρούβα, του δήμου Γόρτυνας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ηρακλείου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Καινουργίου του νομού Ηρακλείου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

 Τα Απομαρμά είναι ημιορεινός οικισμός στο δυτικό τμήμα του νομού Ηρακλείου, κοντά στις νοτιοανατολικές υπώρειες του Ψηλορείτη και πάνω στην εθνική οδό Ηρακλείου-Φαιστού (Ε 95), σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 330. Απέχει 38 χλμ. περίπου ΝΔ. του Ηρακλείου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Γέργερης (Γαλιάς) του νομού Ηρακλείου. Το 1990 αποσπάστηκε από την κοινότητα Γέργερης και προσαρτήθηκε στον δήμο Ρούβα. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ρούβα και προσαρτήθηκε στον δήμο Γόρτυνας. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr https://www.youtube.com/watch?reload=9&v=wUlvThpwCQ0
Άνω Λουσοί Αχαΐας

Οι Άνω Λουσοί είναι ορεινό χωριό του Νομού Αχαΐας. Είναι χτισμένοι σε υψόμετρο 1.140 μέτρων στις πλαγιές των Αροανίων και αποτελούν έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Αχαΐας. Οι Άνω Λουσοί ανήκουν στον Δήμο Καλαβρύτων και ο πληθυσμός τους σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 111 κάτοικοι. Πολύ κοντά στον οικισμό βρίσκονται τα Σπήλαια Λιμνών, που είναι από τα πιο επισκέψιμα σπήλαια στην Ελλάδα.

 Στην «Καλλικρατική» Τοπική Κοινότητα Άνω Λουσών συμπεριλαμβάνεται, βάσει της απογραφής του 2011, και ο οικισμός των Βαλβουσίων. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 31,218 χμ² (2011). (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Το χωριό μέχρι το 1928 ονομαζόταν Σουδενά Θεοτόκου, οπότε και μετονομάστηκε σε Άνω Λουσοί. Η παλιά ονομασία «Σουδενά Θεοτόκου» προέρχεται από τον ενοριακό ναό του χωριού για να γίνεται διάκριση από τους Κάτω Λουσούς που παλιά ονομάζονταν «Σουδενά Αγίου Βασιλείου» από τον ομώνυμο εκεί ενοριακό ναό. Από το 1830 έως το 1920, εκτός από τον οικισμό των Άνω Λουσών, απογραφόταν ως ανεξάρτητος οικισμός, ανήκων στην Κοινότητα Άνω Λουσών, και ο οικισμός Χαρακτινού ο οποίος δεν υπάρχει πια. Ασημάκης Σκαλτσάς Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Γεώργιος Παπανδρέου, Καλαβρυτινή επετηρίς: ήτοι πραγματεία περί της ιστορικής των Καλαβρύτων επαρχίας, Εκδότης Μιχαήλ Ι. Σαλιβέρος, Εν Αθήναις 1906. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1964 (ΠΛ) Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Παπαγιαννόπουλος-Ελένη Σιμώνη (επιμέλεια), Οι ρίζες των Σουδενιωτών. Τοπική Ιστορία και Αρχαιολογία των μετακινήσεων, έκδοση: Σύλλογος Σουδενιωτών Πατρών και Περιχώρων, Λουσικά Αχαΐας 2017. ISBN 978-618-83349-0-8. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Άνω Λουσών Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε στις 27/03/2016. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Άνω Λουσών Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε στις 27/03/2016. Άνω και Κάτω Λουσοί, iator.gr Τουριστικός οδηγός Αχαΐας - Σπήλαιο Λιμνών - Λουσοί, nea.gr
Νικολαίικα Αχαΐας

Τα Νικολαίικα είναι χωριό της Αχαΐας, πρώην ανεξάρτητη κοινότητα και από το 1999 δημοτικό διαμέρισμα του πρώην Δήμου Διακοπτού. Απέχει 52 χλμ. από την Πάτρα. Είναι παραθαλάσσιο παραθεριστικό χωριό με πολλούς ξενώνες και ξενοδοχεία. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει πληθυσμό 438 κατοίκους.

 Υπάρχει γήπεδο ποδοσφαίρου, με χαλίκι, ενώ στον ίδιο χώρο, θα βρείτε και γήπεδο μπάσκετ, με άσφαλτο. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.
975 Επιμονή

Η Επιμονή (Perseverantia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,365. Ανακαλύφθηκε το 1922 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από τη Βιέννη.

 Η μέση διάμετρος της Επιμονής εκτιμάται σε 26,48 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,173. Η Επιμονή περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες και 9,5 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 1989-90

Η Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 1989-90 ήταν η 13η έκδοση της Α΄ κατηγορίας πετοσφαίρισης της Κύπρου υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου για 1η φορά στην ιστορία της.

 Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1989-90 συμμετείχαν 10 ομάδες. Στην Α΄ φάση όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Ακολούθως, οι ομάδες έδωσαν αγώνες play-offs για την ανάδειξη της πρωταθλήτριας ομάδας. Η πρωταθλήτρια ομάδα εξασφάλισε τη συμμετοχή της στο Κύπελλο πρωταθλητών Ευρώπης πετοσφαίρισης ανδρών 1990-91. Οι τελευταίες δύο ομάδες υποβιβάστηκαν στη Β΄ κατηγορία. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα. Η τελική κατάταξη του πρωταθλήματος ήταν: Γαβριηλίδης, Μιχάλης (2002). ΑΠΟΕΛ 1926 – 2001: 75 χρόνια ένδοξης πορείας. Λευκωσία: ΑΠΟΕΛ. σελ. 255.
Αχλάδα Ηρακλείου

Η Αχλάδα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Μαλεβιζίου στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Μαλεβιζίου του νομού Ηρακλείου της Κρήτης. Είναι κτισμένη σε απόσταση 23 χιλιομέτρων ΒΔ του Ηρακλείου σε υψόμετρο 300 μέτρων. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011, ο πληθυσμός του χωριού ανέρχεται στους 57 μόνιμους κατοίκους οι οποίοι είναι ως επί το πλείστον αγρότες και κτηνοτρόφοι.

 Σύμφωνα με την τοπική παράδοση ο οικισμός έλαβε την ονομασία του από μια μεγάλη άγρια αχλαδιά που συνάντησε ένα ανδρόγυνο το οποίο κυνηγημένο, κρύφτηκε στην ευρύτερη περιοχή. Αναφέρεται ως Achladha σε βενετικά έγγραφα του 1630 ενώ λίγα χρόνια αργότερα (1671) αναφέρεται σε οθωμανική απογραφή ως Ahlada. Κατά την περίοδο της βενετοκρατίας η Αχλάδα ήταν φέουδο της οικογένειας Μοδινού ενώ αργότερα, σύμφωνα με την απογραφή που πραγματοποιήθηκε από τους Οθωμανούς το 1671 - δύο χρόνια μετά την κατάληψη της Κρήτης από τα οθωμανικά στρατεύματα - υπαγόταν στην επαρχία Μαλεβιζίου. Σύμφωνα με την ανεπίσημη μέτρηση που συνέταξε το 1875 ο υποπρόξενος της Ρωσίας, Ιωάννης Μιτσοτάκης, στην Αχλάδα κατοικούσαν 60 οικογένειες, ο πληθυσμός των οποίων ανερχόταν σε περίπου 300 άτομα. Μερικά χρόνια αργότερα, η επίσημη οθωμανική απογραφή του 1881 βρήκε στον οικισμό 347 κατοίκους (168 άνδρες και 179 γυναίκες), όλους χριστιανικού θρησκεύματος ενώ το 1894, σύμφωνα με εκτίμηση του αξιωματικού του ελληνικού στρατού Νικόστρατου Καλομενόπουλου, στο χωριό ζούσαν 80 ελληνικές οικογένειες. Το 1900, η απογραφή που διενεργήθηκε από την Κρητική Πολιτεία βρήκε στην Αχλάδα 429 κατοίκους εκ των οποίων οι τέσσερις ήταν μουσουλμάνοι. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής που πραγματοποιήθηκε το 1913 από το ελληνικό κράτος, στο χωριό κατοικούσαν 476 άτομα. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 η Αχλάδα συμπεριλαμβανόταν μεταξύ των κυριότερων καπνοπαραγωγικών περιοχών της Κρήτης. Κατά τις τελευταίες δεκαετίες παρατηρείται σημαντική μείωση του πληθυσμού της Αχλάδας, γεγονός που οφείλεται στην μετοίκηση των κατοίκων προς γειτονικούς οικισμούς όπως η Αγία Πελαγία και η Λυγαριά. Κύρια αξιοθέατα της Αχλάδας είναι ο ιερός ναός του Αγίου Ιωάννη, του οποίου η ίδρυση ανάγεται στην περίοδο της βενετικής κυριαρχίας και οι πέτρινες κρήνες στη βόρεια πλευρά του χωριού, η παλαιότερη από αυτές κατασκευάστηκε το 1746 ενώ η πιο πρόσφατη στις αρχές του 20ού αιώνα. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ρογδιάς με το ΦΕΚ 356Α - 14/11/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με τους οικισμούς: Αγία Πελαγία, Αμμούδι, Λυγαριά, Μαδές, Μονοναυτής και Ξηρόκαμπος αποτελούν την κοινότητα Αχλάδας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γαζίου του Δήμου Μαλεβιζίου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 57 κατοίκους. Δείτε Κοινότητα Αχλάδας Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971. Gerola, Monumenti veneti, III.
Λίνα Λαλάντη

Η Λίνα Λαλάντη ή Λίνα Μαντλέν Λαλάντη-Έμερι (αγγλικά: Lina Lalandi, γεν. Λίνα Μαντλέν Γελέκη Καλογιεροπούλου 8 Ιουνίου 1920 – 2012) ήταν Ελληνίδα τσεμπαλίστρια και τραγουδίστρια γνωστή για την ίδρυση και τη διεύθυνση του Αγγλικού Φεστιβάλ Μπαχ.

 Η Λαλάντη γεννήθηκε στην Αθήνα στις 13 Ιουλίου 1920, ημερομηνία που προσπαθούσε να κρατήσει μυστική. Ο πατέρας της, Νικόλαος Καλογερόπουλος, διετέλεσε υποδιευθυντής του Βυζαντινού Μουσείου στην Αθήνα. Η Λαλάντη εκπαιδεύτηκε στο Ωδείο Αθηνών. Κέντρισε το κοινό ενδιαφέρον για πρώτη φορά, όταν αναγνωρίστηκε για την καθοδήγηση συμμαχικών στρατευμάτων στην Αθήνα κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ο πρώτος της γάμος είχε ως αποτέλεσμα να πάρει το επώνυμο Waller-Bridge. Το 1962 άλλαξε το όνομά της σε Λίνα Μαντλέν Λαλάντη-Έμερι καθώς είχε σχέση με έναν τραπεζίτη ονόματι Ραλφ Έμερι όσο εκείνος ήταν ήδη νυμφευμένος. Η σύζυγος του Ραλφ Έμερι αρνήθηκε να του δώσει διαζύγιο, αλλά η Λίνα απολάμβανε τα οφέλη του πλούτου του νέου της συντρόφου. Υπολογίζεται ότι ο Έμερι πλήρωσε δύο εκατομμύρια λίρες, όλα αυτά τα χρόνια, για την επιδότηση του Αγγλικού Φεστιβάλ Μπαχ. Το φεστιβάλ ξεκίνησε το 1963, με τη Λαλάντη και τον Τζακ Γουέστραπ ως καλλιτεχνικούς διευθυντές. Το Αγγλικό Φεστιβάλ Μπαχ ήταν αρχικά στην Οξφόρδη αλλά με τον καιρό μετακόμισε στο Λονδίνο. Είχε ως θέμα τον Μπαχ. Η Λαλάντη έγραψε το 1963 ότι το φεστιβάλ θα περιλάμβανε επίσης «συνθέτες του 20ού αιώνα με τρόπο σκέψης πιο κοντά στον [Μπαχ] παρά σε εκείνον της ρομαντικής εποχής». Το 1971 ο Τζακ Γουέστραπ δεν ήταν πλέον κοινός καλλιτεχνικός διευθυντής και η Λαλάντη κατείχε τη θέση μόνη της. Το 1975 απονεμήθηκε στη Λαλάντη Παράσημο της Βρετανικής Αυτοκρατορίας για τη δουλειά της στο Αγγλικό Φεστιβάλ Μπαχ. Τέλος, το 1979 έλαβε το γαλλικό παράσημο Ordre des Arts et des Lettres. Έλαβε επίσης δύο βραβεία από την ελληνική κυβέρνηση.