IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Γιασούσι Ινουέ

Ο Γιασούσι Ινουέ (ιαπωνικά: 井上靖, Ινουέ Γιασούσι) (6 Μαΐου 1907 – 29 Ιανουαρίου 1991) ήταν Ιάπωνας συγγραφέας μυθιστορημάτων, διηγημάτων, ποιημάτων και δοκιμίων, ο οποίος ξεχώρισε για τα ιστορικά και για τα αυτοβιογραφικά του λογοτεχνικά έργα. Τα πιο γνωστά από τα έργα του Η ταυρομαχία (ιαπωνικά: Tōgyū, 1949) καθώς και Το κεραμίδι του Τεπγιό (ιαπωνικά: Tenpyō no iraka, 1957).

 Ο Ινουέ γεννήθηκε σε μια οικογένεια γιατρών στην Ασαχικάουα της επαρχίας Χοκάιντο, στις 6 Μαΐου του 1907 και αργότερα μετακόμισε και μεγάλωσε στη Γιουγκασίμα, του Ιζού, της επαρχίας Σιζουόκα. Κατά τα χρόνια της φοίτησής του στο γυμνάσιο, ο Ινουέ ήταν ασκούνταν ενεργά στο τζούντο. Αρχικά σπούδασε νομικά και λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο Κιούσου και αργότερα στράφηκε προς τη φιλοσοφία, την οποία σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Κιότο, από όπου αποφοίτησε το 1936 έχοντας λάβει πτυχίο αισθητικής και έχοντας εκπονήσει διατριβή με θέμα τον Πολ Βαλερί. Αφού κέρδισε το βραβείο Chiba Kameo για το πρώιμο έργο του με τίτλο Ryūten, ο Ινουέ άρχισε να εργάζεται για την καθημερινή εφημερίδα Mainichi Shimbun. Το 1937, κλήθηκε να πολεμήσει στον Σινοϊαπωνικό Πόλεμο, αλλά σύντομα επέστρεψε στη βάση του λόγω ασθένειας και συνέχισε την ενασχόλησή του στη Mainichi Shimbun. Η στρατιωτική του θητεία στη βόρεια Κίνα προκάλεσε το ενδιαφέρον του για την κινεζική ιστορία.Μετά το τέλος του Πολέμου του Ειρηνικού, ο Ινουέ κέρδισε την αποδοχή των κριτικών με τις νουβέλες τις οποίες δημοσίευσε το το 1949, Το κυνηγετικό όπλο (Ryōjū) και Η Ταυρομαχία, το οποίο του χάρισε το λογοτεχνική βραβείο Akutagawa. Μέσα στα επόμενα χρόνια, δημοσίευσε πολλά μυθιστορήματα και διηγήματα τα οποία ανήκουν σε διάφορα είδη: σύγχρονες ιστορίες αγάπης, ιστορίες που πραγματεύονται κοινωνικές και πολιτικές πτυχές της μεταπολεμικής Ιαπωνίας όπως το Kuroi Ushio, ιστορικά μυθιστορήματα γραμμένα με ακρίβεια όπως το Το κεραμίδι του Τεπγιό του 1957 και το Tonkō του 1959, καθώς και μυθιστορήματα με αυτοβιογραφικό υπόβαθρο όπως το Χρονικό της μητέρας μου το 1975 (Waga haha no ki).Ο Ινουέ εξελέγη μέλος της Ιαπωνικής Ακαδημίας Τεχνών το 1964 και έλαβε το παράσημο του Τάγματος Πολιτισμού το 1976. Πέθανε στο Τόκιο το 1991 σε ηλικία 83 ετών.
Ισαβέλλα της Βαυαρίας (1863-1924)

Η Ισαβέλλα (γερμ. Elisabeth, 31 Αυγούστου 1863 - 26 Φεβρουαρίου 1924) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του Πρίγκιπα της Βαυαρίας και με τον γάμο της έγινε Δούκισσα της Γένουας.

 Η Μαρία Ελισάβετ "Ισαβέλλα" Λουίζα Αμαλία Ελβίρα Λευκή Ελεονώρα ήταν η πρώτη κόρη του Αδαλβέρτου της Βαυαρίας και της Αμαλίας της Ισπανίας, κόρης του Φραγκίσκου δε Πάουλα, Δούκα του Κάδιθ. Παντρεύτηκε το 1883 τον Θωμά, Δούκα της Γένουας, και είχε τέκνα; Φερδινάνδος 1884-1963, 3ος Δούκας της Γένουας. Φιλιβέρτος 1895-1990, Δούκας της Πιστόια. Μαρία Βόνη 1896-1971, παντρεύτηκε τον Κορράδο της Βαυαρίας. Αδαλβέρτος 1898-1982, Δούκας του Μπέργκαμο. Μαρία Αδελαΐδα 1904-1979, παντρεύτηκε τον Λεόνε Μασσίμο, Πρίγκιπα του Άρσολι. Ευγένιος 1906-1996, Δούκας της Ανκόνα. "Princess Isabella's Wedding" (PDF), The New York Times, 21 May 1883 "Duchess of Genoa Dies in Rome", The New York Times, Rome, 27 February 1924
Δίεδρο

Το δίεδρο είναι τύπος πολύεδρου, από δύο πολυγωνικές έδρες που μοιράζονται το ίδιο σύνολο ακμών. Στον τρισδιάστατο Ευκλείδειο χώρο, είναι εκφυλισμένο όταν οι έδρες του είναι επίπεδες, ενώ στον τρισδιάστατο σφαιρικό χώρο, ένα δίεδρο με επίπεδες έδρες μπορεί να θεωρηθεί ως φακός, ένα τέτοιο παράδειγμα είναι η θεμελιώδης περιοχή ενός χώρου φακού L(p,q).Συνήθως το κανονικό δίεδρο υπονοεί δύο κανονικά πολυγώνα, αυτό δείχνει και ο συμβολισμός Schläfli {n,2}. Κάθε πολύγωνο γεμίζει ένα ημισφαίριο, με ένα κανονικό n-γωνο πάνω στον ισημερινό που βρίσκεται μεταξύ τους.Το δυϊκό ενός n-γωνικού δίεδρου είναι το n-γωνικό οσόεδρο, όπου n δίγωνες έδρες μοιράζονται δύο κορυφές.

 Το δίεδρο μπορεί να θεωρηθεί ως εκφυλισμένο πρίσμα που αποτελείται από δύο (επίπεδα) n-πλευρών πολύγωνα συνδεδεμένα "πλάτη με πλάτη», έτσι ώστε το αντικείμενο που προκύπτει να μην έχει βάθος. Ως σφαιρική πλάκα, το δίεδρο μπορεί να υπάρχει ως μη εκφυλισμένη μορφή, με δύο n-πλευρών έδρες που καλύπτουν τη σφαίρα, η κάθε έδρα είναι ένα ημισφαίριο, και οι κορυφές βρίσκονται πάνω στον ισημερινό. Ονομάζεται κανονικό όταν οι κορυφές του έχουν ίση απόσταση μεταξύ τους. Το κανονικό πολύεδρο {2,2} είναι αυτο-διπλό, καθώς είναι τόσο οσόεδρο όσο και δίεδρο. Στο όριο το δίεδρο γίνεται απειρογωνικό δίεδρο όπως μια δισδιάστατη ψηφοθέτηση: Το κανονικό δίτοπο είναι ένα n-διάστατο ανάλογο ενός διέδρου, με συμβολισμό Schläfli {p, ... q,r,2}. Έχει δύο όψεις, {p, ... q,r}, οι οποίες μοιράζονται όλες τις κορυφογραμμές, {p, ... q} από κοινού. McMullen, Peter; Schulte, Egon (Δεκέμβριος 2002), Abstract Regular Polytopes (1η έκδοση), Cambridge University Press, ISBN 0-521-81496-0 Coxeter, H.S.M., Regular Polytopes (3η έκδοση), Dover Publications Inc., ISBN 0-486-61480-8 Weisstein, Eric W., "Dihedron" από το MathWorld.
Αριστείδης Χρυσοβέργης

Ο Αριστείδης Χρυσοβέργης (ρωσικά: Аристид Фёдорович Хрисовери 1812- ;) ήταν Έλληνας αξιωματικός που οδήγησε την Ελληνική Λεγεώνα του αυτοκράτορα Νικολάου Α΄ κατά τη διάρκεια του Κριμαϊκού πολέμου.

 Ο Χρυσοβέργης γεννήθηκε το 1812 στην Μεσημβρία της Μαύρης Θάλασσας (σημερινό Νέσεμπαρ της Βουλγαρίας) σε ελληνική μεσοαστική οικογένεια. Σπούδασε στην "Ελληνική Εμπορική Σχολή της Οδησσού" Το 1828 η Ρωσία κήρυξε τον πόλεμο στην Τουρκία, μετά από 7 χρόνια αιματηρού απελευθερωτικού αγώνα της Ελλάδας. Ο Χρυσοβέργης εγκατέλειψε τις σπουδές του και εντάχθηκε στις τάξεις των ελλήνων επαναστατών, προς το τέλος του πολέμου. Αργότερα συνέχισε την υπηρεσία στον ελληνικό βασιλικό στρατό. Από την αρχή του Κριμαϊκού πολέμου ο Χρυσοβέργης εμφανίστηκε στις αρχές του 1854 στο Βουκουρέστι, και με τη βοήθεια του φίλου του, Ρώσου αξιωματικού του ναυτικού, Ιωάννη Βλασσόπουλου, συναντήθηκε με τον διοικητή του ρωσικού Στρατού στον Δούναβη στρατηγό Μ.Γκορτσάκοβ για την δημιουργία μιας ξεχωριστής μονάδας από Έλληνες εθελοντές. Με διάταγμα του Γκορτσάκοβ ο Χρυσοβέργης στάλθηκε στην μονάδα του στρατηγού Ουσακόβ στις εκβολές του Δούναβη. Οι Έλληνες εθελοντές και ο ίδιος ο Χρυσοβέργης δεν ήταν ντυμένοι με ρωσικές στρατιωτικές στολές, αλλά με φουσταννέλα όπως και οι αγωνιστές του 1821 . Το καλοκαίρι του 1854, στον βραχίονα Σωλήν , ο Χρυσοβέργης με τον βαθμό του λοχαγού, και επικεφαλής 25 Ελλήνων εθελοντών έδωσε μάχη ενάντια σε βρετανικό άγημα 700 στρατιωτών. Κατά τη διάρκεια αυτής της μάχης οι Βρετανοί έχασαν έξι αξιωματικούς και 72 στρατιώτες , συμπεριλαμβανομένου του αριστοκράτη Ρίτσαρντ Πάρκερ Χάιντ IV. Αυτός ήταν ο λόγος που για την μάχη αυτή έγινε συζήτηση στο Βρετανικό Κοινοβούλιο. Στις αρχές του 1855 η Λεγεώνα, μεταφέρθηκε στην Κριμαία και έλαβε μέρος στην επίθεση της Ευπατόριας στις 5 Φλεβάρη του 1855, όπου έχασε μερικές δεκάδες άτομα σκοτωμένους και 30 τραυματίες, συμπεριλαμβανομένων των αξιωματικών Χρυσοβέργη και Σταμάτη. Μετά την Ευπατόρια η Ελληνική Λεγεώνα συμμετείχε στην άμυνα της Σεβαστούπολης, ως μέρος της φρουράς από τις 1 Μαρτιο μέχρι τις 27 Αυγούστου 1855 και στην Μάχη του Μαύρου ποταμού στις 16 Αυγούστου, όπου ο Χρυσοβέργης έλαβε τιμητική διάκριση. Μετά τον πόλεμο ο Χρυσοβέργης παρέμεινε στη Ρωσία και το 1864 ως απόστρατος συνταγματάρχης έκανε αναφορά προς τις ρωσικές αρχές για να στήσει ένα μνημείο για τους Έλληνες, που έπεσαν στον πόλεμο της Κριμαίας. Η πρόταση του δεν υλοποιήθηκε
Μουσά Τσελεμπή

Ο Μουσά Τσελεμπή (Musa Çelebi, 1388 - 5 Ιουλίου 1413) ήταν γιος του σουλτάνου Βαγιαζίτ Α΄, αδερφός του Ίσα Τσελεμπή και του Μεχμέτ Α΄. Ο Μουσά ήταν συγκυβερνήτης της Προύσας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής Μεσοβασιλείας. Ο τίτλος Τσελεμπή σημαίνει κυβερνήτης.

 Ο Μουσά Τσελεμπή ήταν γιoς του Σουλτάνου Βαγιαζίτ Α΄ και της Ντεβλέτσαχ Χατούν. Μετά την ήττα του οθωμανικού στρατού στην Άγκυρα το 1402 ο ίδιος, καθώς και ο πατέρας του, αιχμαλωτίστηκε από τον Ταμερλάνο ωστόσο όταν το 1403 ο Βαγιαζήτ πέθανε ο Μουσά ελευθερώθηκε. Έτσι γύρισε στην αυτοκρατορία η οποία βρισκόταν σε αναταραχή ο Μουσά πήρε την Προύσα, που ήταν πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας, ο Ίσα Τσελεμπή το Μπαλικεσίρ ενώ ο Μεχμέτ Α΄ την Αττάλεια και ο Σουλεϊμάν τσελεμπή είχε την Αδριανούπολη που ήταν η δεύτερη πρωτεύουσα του οθωμανικού κράτους. Όταν το 1405 ο Ίσα τσελεμπή κατέκτησε την Προύσα, ο Μουσά πήγε στο βασίλειο του Τζεμιγιάν όπου περίμενε την κατάλληλη στιγμή για να κατακτήσει ξανά την Προύσα. Όμως το 1406 ο Μεχμέτ κατέκτησε την Προύσα και ανέτρεψε τον Ίσα, πήρε το ανατολικό μέρος της αυτοκρατορίας έτσι ο Μεχμέτ και ο Μουσά συναντήθηκαν στο Κιρσεχίρ για ανατρέψουν τον Σουλεϊμάν. Έτσι ο Μουσά συμμάχησε και με άλλους τώρα ο Σουλεϊμάν έπρεπε να αντιμετωπίσει 2 στρατούς όμως παρόλα αυτά τους νίκησε. Όμως μετά την ήτα του, ο Μουσά συνέχισε να προσπαθεί να τον ανατρέψει μέχρι το 1410. Ο Σουλεϊμάν είχε χάσει πολλούς από τους συμμάχους του και έτσι το 1411 ο Μουσά τον νίκησε χάρη στη στρατηγική του. Ο ηττημένος σουλεϊμάν κατέφυγε σε βυζαντινά εδάφη όμως στις 18 Φεβρουαρίου 1411 οι χωρικοί τον σκότωσαν. Έτσι έγινε συνσουλτάνος της αδριανούπολης. Το 1411 και το 1412 ο Μεχμέτ συγκρούστηκε με τον Μουσά και τις δύο φορές τον νίκησε. Το 1413 συγκρούεται για τρίτη φορά μαζί του αυτή τη φορά ο Μουσά ξέφυγε όμως τον εντόπισαν και τον σκότωσαν. Μετά τον θάνατο του η Οθωμανική Μεσοβασιλεία σταμάτησε και ο Μεχμέτ Α΄ έγινε σουλτάνος.
Καλό Χωριό Χερσονήσου Ηρακλείου

Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Καλό Χωριό (αποσαφήνιση) Το Καλό Χωριό (επίσημο: Καλόν Χωρίον) Πεδιάδος είναι ημιορεινό χωριό και έδρα (από το 1925) ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Χερσονήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος. Βρίσκεται σε υψόμετρο 320 μέτρα.

 Το Καλό Χωριό βρίσκεται προς τα βόρεια, σε απόσταση 6 χλμ. Ν.-ΝΔ. από τις Γούβες, 11 χλμ. ΝΔ. από τις Γούρνες (έδρα δήμου) και 25 χλμ. Δ.-ΝΔ. από το Ηράκλειο. Είναι κτισμένο σε ύψωμα με πανοραμική θέα και κοντά στο χωριό υπάρχει το φαράγγι Αποσελέμη. Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η ελαιοκαλλιέργεια. Στα νοτιοανατολικά του οικισμού και στη θέση Κορφή Μάζα (456 μ.) αποκαλύφθηκε ιερό κορυφής, που χρονολογείται από την Πρώτη Μεσομινωική Περίοδο μέχρι τη Γεωμετρική. Σύμφωνα με τους αρχαιολόγους το "Μάζα" είναι προελληνική λέξη και σημαίνει τη Μητέρα Γη. Βρέθηκαν επίσης λατρευτικά ειδώλια και διάφορα ζώδια. Στο ιερό αυτό πιστεύεται ότι λάτρευαν γυναικεία θεότητα , που ανήκε στον κύκλο των θεοτήτων του ουρανού. Το χωριό αναφέρεται στις ενετικές απογραφές με διαφορετική ονομασία από τη σημερινή. Ειδικότερα, το 1583 - και νωρίτερα το 1577 - αναγράφεται Stravorina με 76 κατοίκους Στην απογραφή του 1834 αναφέρεται Καλό Χωριό με 342 Χριστιανούς κατοίκους. Αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1990 με το ΦΕΚ 48Α - 02/04/1990 αποσπάστηκε από την κοινότητα Καλού Χωρίου και προσαρτήθηκε στο δήμο Γουβών. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί πάλι την Κοινότητα Καλού Χωριού που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γουβών του Δήμου Χερσονήσου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 290 κατοίκους, ενώ το 2001 ήταν 320 κάτοικοι. Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Καλού Χωρίου έχει 290 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Δημήτριο Καπέλλα. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Καλού Χωρίου. Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971.
Λούρες Ηρακλείου

Οι Λούρες (επίσημο: αι Λούραι) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Γορτύνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Βρίσκεται στις βόρειες παρυφές της πεδιάδας της Μεσαράς. Απέχει από το Ηράκλειο 53,8 χιλιόμετρα. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την καλλιέργεια της ελιάς και της σταφιδαμπέλου, καθώς και με την κτηνοτροφία. Στις Λούρες εκτρέφεται εκτεταμένα το αυτόχθον Μασαρίτικο άλογο. Στο χωριό βρίσκονται οι εκκλησίες του Τιμίου Σταυρού (πολιούχος) και της Αγίας Ειρήνης.

 Ο οικισμός αναφέρεται στις βενετικές απογραφές του 16ου αιώνα με το όνομα Lures και 109 κατοίκους (απογραφή του Καστροφύλακα 1583). Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Στόλων και το 1949 στοΦΕΚ 128Α - 11/06/1949 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, αποτελεί κοινότητα που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κόφινα του Δήμου Γόρτυνας και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 214 κατοίκους.Δείτε: Κοινότητα Λουρών
Μανουήλ Σκλάβος

Ο Μανουήλ Σκλάβος ήταν Έλληνας ποιητής του 16ου αιώνα. Γεννήθηκε στην Κρήτη. Περιέγραψε σε 284 πολιτικούς στίχους την «Συμφορά της Κρήτης», όπου διηγείται τον καταστροφικό σεισμό του 1508.

 Karl Krumbacher (1856-1909) (1897–1900). Ιστορία της Βυζαντηνής [sic] λογοτεχνίας / Κρουμβάχερ, μεταφρασθείσα υπό Γεωργίου Σωτηριάδου. Τόμος Γ’. Εν Αθήναις: Τύποις Π. Δ. Σακελλαρίου. Ανακτήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 2011. Γιάνης Κορδάτος, Ιστορία της Νεοελληνικής λογοτεχνίας. Από το 1453 ως το 1961, τόμος πρώτος,εκδ.Επικαιρότητα, Αθήνα, 1983
Δρυμονάρι Εύβοιας

Το Δρυμονάρι είναι ημιορεινό χωριό στη νότια Εύβοια της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας σε υψόμετρο 240 μέτρα. Κατοικείται τους καλοκαιρινούς και φθινοπωρινούς μήνες. Οι κάτοικοι βρίσκονται εκεί για να παραθερίσουν και να ασχοληθούν με τις γεωργικές εργασίες.

 Το Δρυμονάρι βρίσκεται στο νοτιοανατολικά άκρο της Εύβοιας και το ακρωτήριο Καφηρέα (Κάβο Ντόρο). Απέχει 47 χλμ. (οδηγικά - μέσω Πλατανιστού) ΒΑ. από την Κάρυστο. Το χωριό ανήκει στα λεγόμενα «χωριά του Κάβοντορο» της ευρύτερης περιοχής Καφηρέα. Ανατολικά του χωριού και σε απόσταση περίπου 3 χλμ. ανάμεσα στο Θύμι και τον Ευαγγελισμό είναι το φαράγγι της Αρχάμπολης ή Χαρχάμπολης όπου σώζονται τα ερείπια ενός οργανωμένου οικιστικού συνόλου που χρονολογείται από την κλασική περίοδο μέχρι και τον 1ο αι. π.Χ.. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1920 στο ΦΕΚ 50Α - 25/07/1879 να προσαρτάται στον τότε δήμο Καρύστου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Αμυγδαλέα, το Κόμιτο, τη Ζαχαριά, το Θύμι, το Καψούρι και τη Σχίζαλη αποτελούν την τοπική κοινότητα Αμυγδαλέας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Καφηρέως του Δήμου Καρύστου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν έχει μόνιμους κατοίκους. Αρχάμπολη. Η εξαφανισμένη πόλη του Κάβο Ντόρο από τον ιστότοπο https://www.mixanitouxronou.gr
Avatar: The Last Airbender – Into the Inferno

Το Avatar: The Last Airbender – Into the Inferno (στην Ευρώπη Avatar: The Legend of Aang — Into the Inferno) είναι ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι βασισμένο στην αμερικάνικη σειρά κινουμένων σχεδιών Avatar: The Last Airbender, και πιο συγκεκριμένα στο στο τρίτο κύκλο της σειράς. Το παιχνίδι εκδόθηκε στις 13 Οκτωβρίου 2008 στην Βόρεια Αμερική, και στις 1 Νοεμβρίου 2008 στο Ηνωμένο Βασίλειο. Στις 31 Οκτωβρίου 2008, στο Ηνωμένο Βασίλειο, προβλήθηκε η έκδοση του Xbox 360.

 Άανγκ Κατάρα Σόκκα Τοφ Ζούκο Στρατηγός Μούνγκ Ντάι Λι Τάι Λι και Αζούλα Σπάρκι Σπάρκι Μπουμέν (Σπινθήρας Σπινθήρας στα Ελληνικά) Αζούλα (Άρχοντας της Φωτιάς) Οζάι The Awakening The Arms Factory The Runaway The Puppet Master The Invasion The Secret Bunker Combustion Man Sun Warrior Ruins The Boiling Rock Airship Sabotage Fire Lord Azula Phoenix King Ozai The Awakening The Arms Factory Pier Fight The Day of Black Sun Fire Lord in Hiding The Boiling Rock Escape The Mercenary The Western Air Temple Rise of the Phoenix King Into the Inferno Avatar: The Last Airbender – The Burning Earth Avatar: The Last Airbender Κατάλογος χαρακτήρων του Άβαταρ: Ο θρύλος του Άανγκ Gamer-Info.com (Avatar: The Last Airbender - Into the Inferno)(Αγγλικά)(Ρωσικά) Gametrailers.com (Avatar: The Last Airbender - Into the Inferno)(Αγγλικά) Nwiizone.com (Avatar: The Last Airbender - Into the Inferno)(Αγγλικά)
.bs

.bs είναι ο τομέας ανωτάτου επιπέδου (ccTLD) για τις Μπαχάμες. Έχει υπάρξει από τις 3 Σεπτεμβρίου 1991 και λειτουργείται από το κολέγιο των Μπαχαμών, μια κυβερνητική οργάνωση, ένα είδος Πανεπιστημίου, με έδρα το Νασάου στο Νιου Πρόβιντενς .

 Κάθε φυσικό ή νομικό Πρόσωπο μπορεί να κάνει εγγραφή τομέα .bs, χωρίς να πρέπει να κατοικεί στη χώρα. Οι τομείς μπορούν να εγγραφούν στο δεύτερο και τρίτο επίπεδο: .com.bs για εμπορικές επιχειρήσεις .edu.bs για εκπαίδευση .gov.bs για την κυβέρνηση των νήσων Μπαχάμες .net.bs για τους παρόχους υπηρεσιών Διαδικτύου .org.bs για μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς Κατάλογος top-level domains Επίσημη Ιστοσελίδα της Αναθέτουσας αρχής Αρχειοθετήθηκε 2007-01-29 στο Wayback Machine.
Κοκκινολιθάρι Θεσπρωτίας

Το Κοκκινολιθάρι (και Κόκκινο Λιθάρι) είναι ορεινό χωριό του δήμου Φιλιατών της περιφέρειας Ηπείρου (Σχέδιο Καλλικράτης). Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 54 κατοίκους.

 Το Κοκκινολιθάρι βρίσκεται σε απόσταση περίπου 30 χλμ. από την Ηγουμενίτσα και 16 χλμ ΒΑ των Φιλιατών, σε υψόμετρο 420 μέτρων. Κατά τον Παναγιώτη Αραβαντινό αποτελούσε τα όρια των βενετικών κτήσεων από τα παράλια της Ηπείρου μέχρι τον 15ο αιώνα όταν οι Οθωμανοί επέκτειναν τις κατακτήσεις τους. Ως οικισμός αναφέρεται στα οθωμανικά κατάστιχα που χρονολογούνται το 1431, έχοντας 30 φορολογητέα νοικοκυριά. Κατά την ύστερη περίοδο της Τουρκοκρατίας, υπαγόταν στον καζά Φιλιατών και σύμφωνα με οθωμανική στατιστική του 1895 είχε 195 κατοίκους. Παράλληλα αποτελούσε τσιφλίκι των μουσουλμάνων αγάδων των Φιλιατών. Σύμφωνα με στατιστικό πίνακα των ελληνικών σχολείων της περιφέρειας Φιλιατών, γύρω στο 1910 είχε περίπου 500 κατοίκους, ενώ εντός του χωριού λειτουργούσε ελληνικό γραμματοδιδασκαλείο με 30 μαθητές. Κατά τα μέσα του 1912, Έλληνες αντάρτες με επικεφαλής τους οπλαρχηγούς Κρομμύδα και Παπακώστα, εκτέλεσαν στο Κοκκινολιθάρι τους μουσουλμάνους αγάδες Φέζο Γιάννιαρη και Μέτσιο Καράκα. Το επόμενο έτος, μετά την προσάρτηση της Θεσπρωτίας στην Ελλάδα ως αποτέλεσμα των Βαλκανικών Πολέμων, το Κοκκινολιθάρι καταγράφηκε ως οικισμός 232 κατοίκων (112 άνδρες και 120 γυναίκες). Ο πληθυσμός του, ασχολούμενος κυρίως με την κτηνοτροφία και τη γεωργία, το 1928 αριθμούσε 141 κατοίκους διαθέτοντας δημοτικό σχολείο και το 1940 είχε 294 κατοίκους (άπαντες Έλληνες). Το 2001 στο Κοκκινολιθάρι ζούσαν 76 άτομα. Διοικητικά, μετά την υπαγωγή του στο ελληνικό κράτος, το Κοκκινολιθάρι ανήκε στην επαρχία Φιλιατών πρώτα του νομού Ιωαννίνων και εν συνεχεία του νομού Θεσπρωτίας. Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας αποτελούσε έδρα κοινότητας του δήμου Φιλιατών. Από την 1η Ιανουαρίου 2011 αποτελεί έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Φιλιατών, του ομώνυμου δήμου. Εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας. Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στους Αγίους Αποστόλους. Στην κορυφή υψώματος κοντά στον οικισμό βρίσκεται η μονή του Αγίου Μηνά, η οποία χρονολογείται κατά τον 18ο αιώνα.
Μπόλκο Δ΄ του Οπόλε

Ο Μπόλκο Δ΄, πολων. Bolko IV Opolski (1363/67 - 6 Μαΐου 1437) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Στσέλτσε & Νιεμόντλιν (1382-1400, με τους αδελφούς του), δούκας του Οπόλε (1396-1400, με τους αδελφούς του, εκτός του Ολέσνο).

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Μπόλκο Γ΄ δούκα του Οπόλε, Στσέλτσε και της Άννας, ίσως κόρης του Ιωάννη Α΄ δούκα του Οσβιέντσιμ. Νυμφεύτηκε το 1398 τη Μαργαρίτα (π.1375;-1437), μάλλον του Οίκου του Γκορίτσια/Γκερτς και είχε τέκνα: Μπόλκο Ε΄ π.1400-1460, δούκας του Οπόλε, Στσέλτσε, Νιεμόντλιν. Ιωάννης Α΄ 1410/13-1439, δούκας του Οπόλε. Μαργαρίτα π.1412/14-1454, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Γ΄ δούκα της Ολάβα, Λούμπιν, Χόινουφ. Νικόλαος Α΄ π.1424-1476, δούκας του Οπόλε, Μπζεγκ, Στσέλτσε, Νιεμόντλιν, Ολεσνο. Ερρίκος 1420-1436, απεβ. 16 ετών. Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU. Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.
Ηλίας Αποσκίτης

Ο Ηλίας Αποσκίτης του Κωνσταντίνου (1889-1980) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός, ο οποίος χρημάτισε βουλευτής Γορτυνίας και Αρκαδίας (10 φορές ως το 1951) και υπουργός Προνοίας (1926), όπως επίσης Γενικός Διοικητής Κρήτης (1935).

 Γεννήθηκε στο χωριό Απόσκια (Βελημάχι) της Αρκαδίας. Υπήρξε στρατιωτικός γιατρός (τραυματίστηκε δύο φορές υπηρετώντας στο μέτωπο) και πολιτεύτηκε αρχικά με την Ένωση των Φιλελευθέρων και αργότερα με το Κόμμα Εθνικοφρόνων. Εξελέγη πολλές φορές βουλευτής Γορτυνίας (1923, 28, 33) και Αρκαδίας (1926, 32) και στις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις ως το 1951. Στην κυβέρνηση του Κονδύλη το 1926, ανέλαβε υπουργός Υγιεινής, Προνοίας και Αντιλήψεως από τις 6 ως τις 17 Σεπτεμβρίου 1926 και υπουργός Γεωργίας, Εμπορίου και Βιομηχανίας από τις 30 Αυγούστου 1926 ως τις 16 Οκτωβρίου 1926, οπότε παραιτήθηκε. Στην κυβέρνηση του Παναγή Τσαλδάρη διορίστηκε Γενικός Διοικητής Κρήτης στις 25 Μαΐου 1934, αντικαθιστώντας τον Ιωάννη ΜουτζουρίδηΟ Ηλίας Αποσκίτης έλαβε μέρος στις εκλογές του 1946 και εξελέγη βουλευτής Αρκαδίας με τον Συνδυασμό Κόμματος Εθνικοφρόνων (Κόμμα Εθνικοφρόνων) με 9.529 ψήφους. Για τελευταία φορά εξελέγη στις εκλογές του 1951. Πέθανε στο νοσοκομείο "Ευαγγελισμός" στις 15 Δεκεμβρίου 1980 και κηδεύτηκε την επομένη από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών. Αρκάδες σε κυβερνητικά αξιώματα, ανάκτηση 14 Μαΐου 2013.
Όσκαρ Μπάκλουντ

Ο Γιόχαν Όσκαρ Μπάκλουντ (Johan Oskar Backlund, 28 Απριλίου 1846 – 29 Αυγούστου 1916) ήταν Σουηδός αστρονόμος που μετανάστευσε και σταδιοδρόμησε στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Το βαπτιστικό όνομά του δίνεται κάποτε ως Γιενς (Jöns), ωστόσο ακόμα και σύγχρονές του σουηδικές πηγές τον αναφέρουν ως Johan. Στη Ρωσία είναι γνωστός ως Οσκάρ Αντρέγιεβιτς Μπακλούντ (Оскар Андреевич Баклунд) και κάποιες ρωσικές πηγές δίνουν τις ημερομηνίες γεννήσεως και θανάτου του με το παλαιό ημερολόγιο, ως 16 Απριλίου και 16 Αυγούστου.

 Ο Μπάκλουντ γεννήθηκε στο Λένγκεμ (Länghem) του Δυτικού Γιέτλαντ και απεφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Ουψάλα το 1872. Αφού απέκτησε το διδακτορικό του το 1875, μετανάστευσε στη Ρωσία το 1876. Εκεί εργάσθηκε στο Αστεροσκοπείο του Τάρτου (τότε γνωστό περισσότερο με τη γερμανική ονομασία της πόλεως ως «Αστεροσκοπείο του Ντόρπατ»), στη σημερινή Εσθονία, και στη συνέχεια, από το 1879, στο Αστεροσκοπείο του Πούλκοβο, καθιστάμενος εν τέλει διευθυντής του, από το 1895 μέχρι τον θάνατό του. Ο Μπάκλουντ επικεντρώθηκε στην ουράνια μηχανική και μία αξιοσημείωτη εργασία του ήταν ο υπολογισμός της τροχιάς του Κομήτη του Ένκε με ενσωματωμένες τις βαρυτικές διαταραχές από τους πλανήτες. Συνακόλουθα και αντίστροφα, χρησιμοποίησε παρατηρήσεις του κομήτη αυτού για μία εκτίμηση της μάζας του πλανήτη Ερμή. Κάποιες ρωσικές πηγές αναφέρονται στον συγκεκριμένο κομήτη ως «Κομήτη Ένκε-Μπάκλουντ. Ασχολήθηκε επίσης με τη διεξαγωγή γεωδαιτικών μελετών στο Αρχιπέλαγος της Σπιτσβέργης από το 1898 μέχρι το 1900. Ο Μπάκλουντ έγινε μέλος της Ακαδημίας Επιστημών της Αγίας Πετρούπολης το 1883, μέλος της Βασιλικής Σουηδικής Ακαδημίας Επιστημών το 1897 και μέλος της Βασιλικής Εταιρείας το 1911. Ο Όσκαρ Μπάκλουντ πήρε ως σύζυγό του την Ούλρικα Καταρίνα Βίντμπεκ (Widebeck). Η κόρη τους Έλσα Καρολίνα Μπάκλουντ (1880–1974) έγινε γνωστή καλλιτέχνιδα, ενώ ο γιος τους Χέλγκε Γκότρικ Μπάκλουντ (1878–1958) έγινε γεωλόγος και εξερευνητής, επίτιμο μέλος της Βασιλικής Εταιρείας του Εδιμβούργου. Χρυσό Μετάλλιο της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας (1909) Μετάλλιο Bruce της Αστρονομικής Εταιρείας του Ειρηνικού (1914) Ο αστεροειδής 856 Μπακλούνδη (Backlunda), που ανακαλύφθηκε το έτος του θανάτου του Ο κρατήρας Μπάκλουντ στην αόρατη από τη Γη πλευρά της Σελήνης Η κορυφή Μπάκλουντ (Backlundtoppen) στον μεγαλύτερο παγετώνα της Σπιτσβέργης. Ιστοσελίδα των Μεταλλίων Bruce Η απονομή του Μεταλλίου Bruce Η απονομή του Χρυσού Μεταλλίου της RAS Το λήμμα για τον Backlund στο Svenskt biografiskt handlexikon στο Project Runeberg (στη σουηδική) Astron. Nachr., 203 (1916) 235/236 (στη γερμανική) MNRAS, 77 (1916) 310 The Observatory, 40 (1917) 128–131
Σέρβου Αρκαδίας

Το Σέρβου είναι ορεινό χωριό δίπλα στον Αρτοζήνο, το «φαλακρό» βουνό, του Δημοτικού Διαμερίσματος Σέρβου του πρώην Δήμου Ηραίας, και νυν του Δήμου Γορτυνίας (Δημοτική Ενότητα Ηραίας) του Νομού Αρκαδίας. Είναι χτισμένο στις πλαγιές του όρους Μαίναλο και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Αρκαδίας. Το υψόμετρο στην πλατεία του χωριού είναι 1.046 μέτρα, ενώ η ονομασία του χωριού οφείλεται στην πρώτη εποίκηση της περιοχής από Σλάβους. Το χωριό έχει παλιά παραδοσιακά πετρόκτιστα σπίτια χτισμένα αμφιθεατρικά στην πλαγιά του βουνού. Το Σέρβου απέχει 15 χιλιόμετρα από τη Δημητσάνα και 60 χιλιόμετρα από την Τρίπολη.

 Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο οικισμός είχε 108 μόνιμους κατοίκους ενώ ο αριθμός του πληθυσμού στην απογραφή του 2001 ήταν 299 μόνιμοι κάτοικοι. Ο πληθυσμός του χωριού παλιότερα ασχολείτο κατεξοχήν με την κτηνοτροφία και λιγότερο με τη γεωργία. Αργότερα πολλοί κάτοικοι ασχολήθηκαν με τις κατασκευές ως κτίστες, όπου και διέπρεψαν, καθώς και με το εμπόριο. Αργότερα τα παιδιά των κτιστών στράφηκαν προς τις τέχνες, τις επιστήμες και το εμπόριο. Στην είσοδο του χωριού βρίσκεται η βρύση "Σουλινάρι" και η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής που χτίστηκε το 1877. Δίπλα της είναι το λεγόμενο του παπά το λιθάρι. Σύμφωνα με την παράδοση, όταν ο τοπικός Τούρκος αγάς επιχείρησε να εισβάλει με το άλογό του μέσα στην εκκλησία, ο παπάς προσευχήθηκε πάνω από την πέτρα και το άλογο έριξε τον αγά κάτω. Το χωριό έχει, ιδιαίτερα από την πλατεία, εξαιρετική θέα στη γύρω περιοχή, με εκτεταμένο ορίζοντα. Διακρίνονται τα γειτονικά χωριά Λυκούρεσης και Ψάρι όπως επίσης και η Ανδρίτσαινα στα νότια. Στο βάθος, προς την Ηλεία, η θάλασσα. Ξεχωρίζει η πετρόκτιστη εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής (1872) στο πάνω χωριό με χαρακτηριστικό οκταγωνικό τρούλο, όμορφο τέμπλο και περίτεχνο πέτρινο μωσαϊκό. Όμορφη είναι επίσης η αρκετά νεώτερη εκκλησία - μητροπολιτικός ναός του χωριού - της Παναγίας, στην πλατεία του χωριού, με το επιβλητικό πέτρινο καμπαναριό. Αξιοθαύμαστος είναι και ο ναός Αγίας Παρασκευής με την Τρανή Βρύση σε πολύ ωραίο σημείο. Ο Άγιος Αθανάσιος επίσης είναι ένα ξωκκλήσι λίγο πιο έξω από το χωριό πάνω στο δρόμο προς Λυκούρεση. Ένα ακόμα όμορφο ξωκκλήσι είναι του Αγίου Ανδρέα λίγο πιο πάνω από το χωριό, σε σημείο με θέα.
Σιδηροδρομική γραμμή Κατάκολου - Ολυμπίας

Η σιδηροδρομική γραμμή Κατάκολου - Αρχαίας Ολυμπίας είναι μία μετρική τοπική σιδηροδρομική γραμμή τουριστικού ενδιαφέροντος που ενώνει το λιμάνι του Κατάκολου με τον Πύργο και με την Αρχαία Ολυμπία. Είναι η πρώτη περιφερειακή γραμμή της Ελλάδας, κατασκευασμένη το 1882.

 Η αρχή έγινε στις 22 Σεπτεμβρίου 1878, όταν ο τότε δήμαρχος Πύργου, Πέτρος Αυγερινός, ζήτησε να κατασκευαστεί από τον μηχανικό Αλέξανδρο Στρέιτ η πρώτη σιδηροδρομική γραμμή εκτός Αττικής, με σκοπό τη σύνδεση του Πύργου με το λιμάνι του Κατάκολου, ώστε να αυξηθεί η εξαγωγή σταφίδας. Το 1881, με νόμο δίνεται η εργολαβία στον δήμο Πύργου η κατασκευή και η εκμετάλλευση του σιδηρόδρομου για 60 χρόνια. Οι εργασίες ξεκίνησαν τον Ιανουάριο του 1882 και ολοκληρώθηκαν τον Νοέμβριο του ίδιου έτους και τον Φεβρουάριο του 1883 η γραμμή εγκαινιάζεται επίσημα από τον βασιλιά Γεώργιο Α΄, ενώ παράλληλα, τον Ιούνιο του 1893, ιδρύεται η εταιρεία Σιδηρόδορμος Πύργου-Κατάκολου (ΣΠΚ). Η γραμμή το 1896 υπέστη πλήγμα, λόγω της σταφιδικής κρίσης που ξέσπασε, μειώνοντας την εμπορική δραστηριότητα της γραμμής. Τέσσερα χρόνια αργότερα, ο ΣΠΚ εξαγοράστηκε από την "Εταιρεία Μεσημβρινών Σιδηροδρόμων Ελλάδος", η οποία σύντομα αναστέλλεται η λειτουργία της. Η γραμμή μένει αμετάβλητη ως το 1951, όπου ο ΣΠΚ απορροφάται από τους ΣΠΑΠ και δρομολογούνται αμαξοστοιχίες από την Αρχαία Ολυμπία ως το Κατάκολο, μέσω συνδετήριας γραμμής των γραμμών των ΣΠΑΠ και του ΣΠΚ. Μάλιστα, το νέο δρομολόγιο τεράστια απήχηση στους κατοίκους της Ηλείας. Το 1975 καταργείται ο σταθμός Πύργου του ΣΠΚ και ξηλώνονται οι γραμμές, ενώ όλα τα δρομολόγια σταθμεύουν στο σταθμό των ΣΠΑΠ. Τον Αύγουστο του 1998 η γραμμή καταργείται, αλλά επανέρχεται το 2004, ως τουριστική για την εξυπηρέτηση των τουριστών λόγω των Ολυμπιακών Αγώνων 2004. Η γραμμή Κατάκολο-Πύργος δρομολογούνταν με τις παρακάτω αμαξοστοιχίες της κατασκευάστριας KRAUSS, οι οποίες φυλάσσονταν στα μηχανοστάσια του Κατάκολου και του Πύργου: Πύργος (1882) Ηλεία (1882) Ερμής (1882) Αλφειός (1922) Ολύμπια (1931) Σήμερα η γραμμή εξυπηρετείται από 3 ζεύγη δρομολογίων, με αυτοκινητάμαξες GTW (της μετρικής σειράς 4501) Αυτήν τη στιγμή ενα έργο ειναι υπό εξέλιξη στο τμήμα Κατάκολο – Πύργος – Αλφειός – Ολυμπία απο τον ΟΣΕ Α.Ε και περιλαμβάνει τη δημιουργία νέων αυτόματων συστήματων Ισόπεδων Διαβάσεων (ΑΣΙΔ), την κατασκευή – διαμόρφωση αποβάθρων και φυσικά την επισκευή και συντήρηση της γραμμής Γεωργία Δαββέτα - Ολυμπιάδα Κυρίτση, "Ιχνηλατώντας-αναζητώντας-σχεδιάζοντας: Σιδηροδρομική γραμμή Κατάκολο-Αρχαία Ολυμπία", Σιδηροτροχιά, 41-42 (Δεκέμβριος 2012), σ. 90-93. Άρης Χατζηγεωργίου, "Πού πας τρενάκι σε τέτοιους καιρούς...", στο αφιέρωμα "Η ιστορία του σιδηροδρόμου. Τα τρένα που φύγαν τα τρένα που έρχονται", Ελευθεροτυπία (3 Ιουλίου 1999), ένθετο, σελ. 2. Κατάκολο-Ολυμπία hellenictrain.gr
Αναγέννηση Λάρισας

Η Αναγέννηση είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Μελίας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Πλατυκάμπου, του δήμου Κιλελέρ, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λαρίσης, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Λαρίσης του νομού Λαρίσης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας. Μέχρι το 1957 ο οικισμός ονομαζόταν Σάρκολο.

 Η Αναγέννηση είναι πεδινός οικισμός στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού Λαρίσης. Βρίσκεται στον κάμπο της Λάρισας, δίπλα στην επαρχιακή οδό (ΕΟ1-ΕΟ6) και την σιδηροδρομική γραμμή Λάρισας-Βόλου, βορειοδυτικά από το Κιλελέρ και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 65. Απέχει 21 χλμ. περίπου ΝΑ. της Λάρισας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1883 ως Σάρκολο και προσαρτήθηκε στον δήμο Ογχήστου του νομού Λαρίσης. Το 1957 μετονομάστηκε σε Αναγέννηση. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Μελίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Πλατυκάμπου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Πλατυκάμπου και προσαρτήθηκε στον δήμο Κιλελέρ. Ο ναός της Ζωοδόχου Πηγής στη βορειοδυτική έξοδο του οικισμού Το παρεκκλήσι του Αγίου Εφραίμ, βορειοδυτικά του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Ηρωδιανός (ιστορικός)

Ο Ηρωδιανός υπήρξε ιστορικός που άκμασε περί το 238 μ.Χ. και δεν πρέπει να συγχέεται με τον ομώνυμο γραμματικό. Ήταν αξιωματικός της Ρώμης, όπως ο ίδιος αναφέρει. Ο Φώτιος τον επαινεί για την αποδεδειγμένα καλή κρίση των πραγμάτων και την ευφράδειά του.

 Έγραψε ιστορία των Ρωμαίων σε οκτώ βιβλία. Το έργο έχει τον τίτλο Της μετά Μάρκον βασιλείας ιστορίαι Αρχίζει από τον θάνατο του Μάρκου Αυρηλίου (180) και μέχρι τον Γορδιανό τον νεώτερο (238). Οι πηγές του είναι ποικίλες: η άμεση αντίληψή του, προφορικές μαρτυρίες, αυτοβιογραφίες αυτοκρατόρων, παλιότεροι ιστορικοί. Δεν αποδίδει πιστά τα γεγονότα, κάνει λάθη χρονολογικά, γεωγραφικά, δεν ενδιαφέρεται τόσο για την πολιτική όσο για τα πρόσωπα της αυλής και τον παρασκηνιακό τους ρόλο. Έτσι το έργο του είναι σα μια σειρά βιογραφιών. Προβάλει ως ιδανικό τον Μάρκο Αυρήλιο. Επίσης, διακρίνεται για τα ρητορικά στερέτυπά του, τους δραματισμούς, τον ηθικό διδακτισμό, την έμφαση σε ό,τι παράδοξο και θαυμαστό, ενώ μιμήται τα κλασικά πρότυπα, όπως τον Θουκυδίδη με τους πολλούς λόγους που παραθέτει. Η σημασία του έγκειται στο ό,τι διασώζει πολλά σύγχρονά του γεγονότα που άλλοι δεν διασώζουν. Άνθιμος Γαζής (1807). Βιβλιοθήκης Ελληνικής βιβλία δύο : Περιέχοντα κατά χρονικήν πρόοδον τας περί των εξόχων Ελλήνων Συγγραφέων βεβαιωτέρας ειδήσεις / Συνερανισθέντα εκ παλαιών και νεωτέρων Κριτικών, και εκδοθέντα υπό Ανθίμου Γαζή του Μηλιώτου. Εν Βενετία: Εκ της Τυπογραφίας Πάνου Θεοδοσίου του εξ Ιωαννίνων. Ανακτήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 2011. Βασίλειος Τσακατίκας, «Ιστοριογραφία-Ηρωδιανός», Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών, τομ. ΣΤ΄, Αθήνα, 1976, σελ.427
Κράτη μέλη του Οργανισμού Ισλαμικής Συνεργασίας

Ο Οργανισμός Ισλαμικής Συνεργασίας, που ιδρύθηκε το 1969 έχει 57 μέλη, 56 από τα οποία είναι επίσης κράτη μέλη των Ηνωμένων Εθνών. Κάποιες χώρες μέλη, ειδικά στη Δυτική Αφρική, έχουν μεγάλους Μουσουλμανικούς πληθυσμούς αλλά δεν είναι απαραίτητα χώρες με Μουσουλμανική πλειοψηφία. Λίγες χώρες με σημαντικό Μουσουλμανικό πληθυσμό, όπως η Ρωσία και η Ταϊλάνδη, είναι μέλη παρατηρητές, ενώ άλλες χώρες, όπως η Ινδία και ηΑιθιοπία, δεν είναι μέλη. Ο συλλογικός πληθυσμός των κρατών μελών του ΟΙΣ είναι πάνω από 1.6 δισεκατομμύρια άτομα το 2011.

 Λευκορωσία - Ζήτησε να γίνει μέλος ως παρατηρητής το 2010. Βραζιλία - Ζήτησε καθεστώς παρατηρητή το 2011. Κεντροαφρικανική Δημοκρατία - Ζήτησε να γίνει πλήρες μέλος το 2002. Κίνα - Ζήτησε καθεστώς παρατηρητή 2012. Δημοκρατία του Κονγκό - Ζήτησε καθεστώς παρατηρητή το 2008 και αναβάθμιση σε πλήρες μέλος το 2011. Ινδία - Η Ινδία, που έχει τον δεύτερο μεγαλύτερο αριθμό Μουσουλμάνων παγκοσμίως, είχε ενδιαφέρον να ενταχθεί στον ΟΙΣ ως κράτος μέλος την περίοδο του σχηματισμού του. Ωστόσο, σε αυτό αντιτέθηκε το Πακιστάν. Η Ινδία δεν έχει κάνει ποτέ επίσημα μια αίτηση να γίνει μέλος του ΟΙΣ ως παρατηρητής ή ως κράτος μέλος. Ενώ η υποψηφιότητα της Ινδίας υποστηρίζεται από μερικά μέλη του Οργανισμού, η ισχυρή αντίθεση του Πακιστάν και η απειλή για μποϊκοτάρισμα του ΟΙΣ έχει οδηγήσει αποτελεσματικά στο μπλοκάρισμα της συμπερίληψης της Ινδίας στον οργανισμό. Το Εξωτερικό Γραφείο του Πακιστάν έχει δηλώσει ότι η συμπερίληψη της Ινδίας στον οργανισμό θα παραβίαζε τους κανόνες του Οργανισμού, καθώς απαιτείται ένα υποψήφιο κράτος να μην έχει κάποια σε εξέλιξη σύγκρουση με ένα κράτος μέλος. Κένυα - Ζήτησε να γίνει πλήρες μέλος το 2011. Λιβερία - Ζήτησε να γίνει πλήρες μέλος τον Νοέμβριο του 2016. Μαυρίκιος - Ζήτησε να γίνει πλήρες μέλος το 2002. Νεπάλ - Ζήτησε καθεστώς παρατηρητή το 2008. Φιλιππίνες - Ζήτησε καθεστώς παρατηρητή το 2008.Η κυβέρνηση των Φιλιππινών έχει κάνει προσπάθειες για την ένταξη στον ΟΙΣ, αλλά σε αυτό αντιτίθεται το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο Μόρο, ένας παρατηρητής του ΟΙΣ που βρίσκεται στις Φιλιππίνες. Το ΕΑΜΜ υποστηρίζει ότι η συμμετοχή των Φιλιππινών δεν είναι αναγκαία. Το 2009, η υποψηφιότητα της χώρας έλαβε δυνατότερη στήριξη και έχει υποστηριχθεί από την Ινδονησία, το Ιράν, τη Μαλαισία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, μεταξύ άλλων. Σερβία - Ζήτησε καθεστώς παρατηρητή το 2008. Νότια Αφρική - Ζήτησε καθεστώς παρατηρητή το 2002. Σρι Λάνκα - Ζήτησε καθεστώς παρατηρητή το 2008.
Όλε Σκόμποε

Ο Όλε Σκόμποε είναι Δανός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου, ο οποίος αγωνίστηκε από το 1969 ως το 1985 και συνέχισε ως προπονητής μέχρι το 2013.

 Ο Σκόμποε ξεκίνησε από την ομάδα της ΒΣΚ Άαρχους σε ηλικία είκοσι ετών και το 1972 συνέχισε στη Χβιντόβρε, με την οποία κατέκτησε το Πρωτάθλημα Δανίας του 1972-73.Το 1975, μεταπήδησε στη σουηδική Χέλσινγκμποργκς και στις 28 Ιουνίου 1977 υπέγραψε στον Άρη, με τον οποίο έπαιξε σε 27 αγώνες πρωταθλήματος, σκοράροντας μία φορά. . Υπήρξε ο πρώτος Σκανδιναβός ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε στο ελληνικό πρωτάθλημα . Το 1978-79, έχασε μερικά παιχνίδια στην αρχή της σεζόν λόγω τραυματισμού, αλλά έπαιξε ανελλιπώς στα υπόλοιπα ματς της χρονιάς, βοηθώντας τους "κίτρινους" να κερδίσουν όλους τους αγώνες στην έδρα τους και να εξασφαλίσουν την έξοδο στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ.Το 1979-80, ο Άρης έφθασε ως τη φάση των 16 στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ, αφού απέκλεισε την Μπενφίκα και την Περούτζια, για να αποκλειστεί από τη Σαιντ-Ετιέν του Μισέλ Πλατινί. Την ίδια χρονιά, η ομάδα της Θεσσαλονίκης κατέλαβε την πρώτη θέση του πρωταθλήματος σε ισοβαθμία με τον Ολυμπιακό, χάνοντας τον τίτλο του πρωταθλητή σε αγώνα μπαράζ. Ο Σκόμποε έπαιξε σε 31 αγώνες, πετυχαίνοντας ένα τέρμα, ενώ ήταν στην ενδεκάδα της ομάδας του στο μπαράζ του Βόλου.Αποχώρησε από τον Άρη το καλοκαίρι του 1980, για να συνεχίσει στην Κόλντινγκ από τη Δανία και ένα χρόνο αργότερα να μεταβεί στις Ηνωμένες Πολιτείες για τους Φορτ Λόντερντεϊλ Στράικερς, όπου υπήρξε συμπαίκτης του Τεόφιλο Κουμπίγιας, και τους Χιούστον Χάρικεϊνς.Το 1982-83, έπαιξε και πάλι στην ΒΣΚ Άαρχους, σε παράλληλο ρόλο παίκτη-προπονητή, ομάδα με την οποία είχε ξεκινήσει την καριέρα του και την επόμενη χρονιά κατέκτησε το κύπελλο Νήσων Φερόε του 1983-84 με τη Χάβναρ Μπόλτφελαγκ, και πάλι ως παίκτης-προπονητής.Τον Δεκέμβριο του 1983, επέστρεψε στον Άρη για είκοσι παιχνίδια της σεζόν 1983-84, πριν ολοκληρώσει την ποδοσφαιρική του καριέρα στη Χβιντόβρε.Το 1986, ανέλαβε τη θέση του προπονητή στη ΓΙ Γκότα, όπου παρέμεινε για τρία χρόνια, ενώ συνέχισε στη Λάρβικ Τουρν, την ΦΚ Γιερβ, τη Φραμ Λάρβικ, τη Βίμποργκ και τη Χόμπρο ΙΚ μέχρι το 1996. Επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη και τον Άρη ως προπονητής πλέον, το 2003, ενώ δούλεψε για τελευταία φορά ως προπονητής το 2013 για τη Βάλντρες ΦΚ. Πέρα από την ενασχόλησή του με το ποδόσφαιρο ο Σκόμποε, έχει σπουδάσει δημοσιογραφία και εργάστηκε κατά το παρελθόν ως δημοσιογράφος στη χώρα του. Πρώτα στο εφημερίδα Hvidovre Avis και αργότερα στο δημοσιογραφικό όμιλο NORDJYSKE Medier στο Άλμποργκ. Παράλληλα έχει συγγράψει το αυτοβιογραφικό βιβλίο με τίτλο Et liv med fodbold og journalistik (σ.σ. "Μια ζωή με το ποδόσφαιρο και τη δημοσιογραφία") στο οποίο αφηγείται τη συναρπαστική ζωή του, μοιρασμένη ανάμεσα στις δυο μεγάλες του αγάπες . Βασίλης [άγνωστο επίθετο], Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6
Ζωσιμάς Εσφιγμενίτης

Ο Ζωσιμάς Εσφιγμενίτης (1835-1902) ήταν λόγιος μοναχός από την περιοχή του Πηλίου με πλούσιο ερευνητικό και ιστοριοδιφικό έργο (το οποίο όμως δε σώθηκε ολόκληρο) ο οποίος προσπάθησε να καταπολεμήσει την αμάθεια και να απαλλάξει τους ανθρώπους από τις προλήψεις και τις δεισιδαιμονίες.

 Γεννήθηκε στον Άγιο Λαυρέντιο Πηλίου. Έγινε μοναχός στη Μονή Εσφιγμένου, στο Άγιο Όρος και αργότερα εγκαταστάθηκε στο Βόλο, διατηρώντας το σχήμα του. Εξέδωσε τα ιστορικά περιοδικά «Η Φήμη»(1886 - 1888) και «Ο Προμηθέας» (1889 - 1901) και ίδρυσε ιδιωτική δανειστική βιβλιοθήκη. Γύρισε ολόκληρη τη Θεσσαλία και συγκέντρωσε πλούσιο υλικό σχετικά με την τοπική ιστορία και τον πολιτισμό. Επίσης συγκέντρωσε πολλούς κώδικες και σπάνια βιβλία. Μετά το θάνατο του Ζωσιμά Εσφιγμενίτη, το 1902, μεγάλο μέρος από τη βιβλιοθήκη του περιήλθε στον σύλλογο «Οι Τρεις Ιεράρχες» και αποτέλεσε τον πυρήνα αυτής της βιβλιοθήκης. Ε/Ιστορικά, ένθετο εφημερίδας Ελευθεροτυπία, Βόλος: Το αστικό θαύμα-18 Ιανουαρίου 2001. Ζωσιμάς Εσφιγμενίτης στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών
Νήσος Εντέρμπουρυ

Η Νήσος Εντέρμπουρυ (Enderbury Island) είναι μια μικρή, ακατοίκητη ατόλλη 63 χιλ. Α - ΝΑ της Νήσου Καντών στον Ειρηνικό Ωκεανό. Έχει πλάτος περίπου 1,6 χμ και μήκος 4,8 χμ, με τον ύφαλο να εκτείνεται προς τα έξω για περίπου 60 - 200 μέτρα. Το νησί είναι επίπεδο και άγονο, με χαμηλούς θάμνους και λίγα σύδεντρα. Αντίθετα με άλλες ατόλλες, υπάρχει μόνο μια μικρή λιμνοθάλασσα, με το μεγαλύτερο μέρος της ατόλλης να είναι ξηρά.

 Η Νήσος Εντέρμπουρυ ανακαλύφθηκε το 1823 από τον Καπετάνιο Τζέημς Κόφφιν από το Βρετανικό φαλαινοθηρικό πλοίο Τράνζιτ. Αυτός της απέδωσε την ονομασία της από το όνομα του Σάμιουελ Έντερμπυ (1756 - 1829), ιδιοκτήτη μιας φαλαινοθηρικής εταιρείας του Λονδίνου. Η εκδοχή "Εντέρμπουρυ" είναι ένας λάθος συλλαβισμός. Το πρώτο ενδιαφέρον για το Εντέρμπουρυ ήρθε το 1860, με την εξόρυξη για γκουανό. Η Πράξη Νήσων με Γκουανό του 1856 επέτρεπε σε Αμερικανούς να διεκδικούν νησιά που είχαν αποθέματα γκουανό, το Εντέρμπουρυ ήταν ένα από αυτά. Η αρχή ήταν αργή, αλλά η εξόρυξη γκουανό στο Εντέρμπουρυ έφτασε στο αποκορύφωμα της το 1870, υπό την Εταιρεία Γκουανό των Φοίνιξ, όταν 6.000 τόνοι εξορύχτηκαν και στάλθηκαν με πλοία μέσα σε 64 μέρες. Οι Αμερικανοί έφυγαν το 1877, και μια Αγγλική εταιρεία γκουανό ανέλαβε τη δεκαετία του 1880, αν και δεν ήταν εξίσου παραγωγική. Ελάχιστα συνέβησαν στο Εντέρμπουρυ μέχρι το 1938, όταν ο Αμερικανός Πρόεδρος Φράνκλιν Ρούζβελτ δήλωσε ότι το Εντέρμπουρυ, μαζί με την κοντινή Νήσο Καντών, είναι υπό τη δικαιοδοσία του Υπουργείου Εσωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών. Αυτά τα νησιά κρίθηκαν ως ένα καλό στρατηγικό σημείο για ενδιάμεσος σταθμός των πτήσεων της Παναμέρικαν προς την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, αν και το Εντέρμπουρυ ποτέ δεν χρησιμοποιήθηκε για αυτό. Η Βρετανία διεκδικούσε τα νησιά επίσης, και το 1939, υπογράφηκε μια συμφωνία με τις ΗΠΑ και τη Βρετανία να μοιράζονται τα νησιά σε μια συγκυριαρχία. Τέσσερις άποικοι εγκαταστάθηκαν στο νησί το 1938, για να διατηρείται η Αμερικανική διεκδίκηση ιδιοκτησίας του, αλλά εκκενώθηκε το 1942 κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και όλα τα κτίρια καταστράφηκαν για να μην τα χρησιμοποιήσουν οι Ιάπωνες. Σήμερα το Εντέρμπουρυ είναι το σπίτι πολλών ειδών θαλάσσιων πτηνών που φωλιάζουν εκεί και είναι υπό την κυριαρχία της Δημοκρατίας του Κιριμπάτι.
Welcome to the Videos

Το Welcome to the Videos είναι ένα βίντεο άλμπουμ με μουσικά βίντεο του αερικανικού hard rock συγκροτήματος Guns N' Roses. Περιέχει όλα τα μουσικά βίντεο του συγκροτήματος από το 1987 έως το 1994, με εξαίρεση αυτά για τα κομμάτια "It's So Easy", "You Could Be Mine", "Knockin' On Heaven's Door" και την εναλλακτική εκδοχή του "Don't Cry".

 Welcome to the Jungle (W. Axl Rose, Saul Hudson, Michael McKagan) (Σκηνοθεσία: Νίγκελ Ντικ) Sweet Child o' Mine (Guns N' Roses) (Σκηνοθεσία: Ντικ) Paradise City (Rose, McKagan, Jeffrey Isbell, Hudson) (Σκηνοθεσία: Ντικ) Patience (Isbell) (Σκηνοθεσία: Ντικ) Don't Cry (original - Rose, Isbell) (Σκηνοθεσία: Άντυ Μόραχαν) Live and Let Die (των Wings - Sir James Paul McCartney, Linda McCartney) (Σκηνοθεσία: Τζος Ρίτσμαν) November Rain (Rose) (Σκηνοθεσία: Μόραχαν) Yesterdays (Rose, Aaron Arkeen, Adalberto Miranda, Billy McCloud) (Σκηνοθεσία: Μόραχαν) The Garden (Rose, Arkeen, Miranda) (Σκηνοθεσία: Ντελ Τζέιμς) Dead Horse (Rose) (Σκηνοθεσία: Λούις Μαρσιάνο) Garden of Eden (Rose, Hudson) (Σκηνοθεσία: Μόραναν) Estranged (Rose) (Σκηνοθεσία: Μόραχαν) Since I Don't Have You (Tων Skyliners - Jacqueline Taylor, James Beaumont, Janet Rapp, Joseph Rock, Joseph VanScharnen, Rinaldo Marino, Walter Lester) (Σκηνοθεσία: Σάντε Ντ'Οράτσιο) Guns N' Roses: Αξλ Ρόουζ - κύρια φωνητικά, πιάνο, πλήκτρα, ακουστική κιθάρα στο "Dead Horse" Slash - κιθάρες, φωνητικά Ίζυ Στράντλιν - κιθάρες, φωνητικά Νταφ ΜαΚέγκαν - μπάσο, ακουστική κιθάρα στο "Patience", φωνητικά Στίβεν Άντλερ - ντραμς (1-4) Ματ Σόρουμ - ντραμς, κρουστά, φωνητικά (5-13) Ντίζυ Ριντ - πλήκτρα, πιάνο, φωνητικά Γκίλμπυ Κλαρκ - κιθάρα στο "Since I Don't Have You"Επιπλέον μουσικοί: Γουέστ Άρκιν - ακουστική κιθάρα στο "The Garden" Χορωδία στο "November Rain": Ματ Σόρουμ, Σάννον Χουν, Ρέμπα Σόου, Στούαρτ ΜπέιλιGuests: Άλις Κούπερ - κύρια φωνητικά στο "The Garden" Σάννον Χουν - φωνητικά στα "Don't Cry", "Live and Let Die" και "The Garden"
WWE Hall of Fame

Το Hall of Fame του WWE (ελλ.: αίθουσα της φήμης) είναι μια τιμητική διάκριση για επαγγελματίες παλαιστές και διοργανώνεται κάθε χρόνο από την εταιρεία πάλης, WWE.

 Δημιουργήθηκε επίσημα την 1η Φεβρουαρίου του 1993, σε επεισόδιο του Raw, όπου ανακοινώθηκε η πρώτη και μοναδική εκείνη την χρονιά, εισαγωγή του Αντρέ του Γίγαντα στο πάνθεον των θρύλων. Ο συγκεκριμένος παλαιστής είχε πεθάνει πέντε μέρες νωρίτερα και ο θάνατός του, ήταν η αιτία να δημιουργηθεί αυτός ο θεσμός, ώστε να τιμηθεί. Ο θεσμός αυτός, είναι η μεγαλύτερη τιμή για έναν παλαιστή. Το 1994 και το 1995 διεξήχθη η τελετή τον Ιούνιο, ενώ το 1996 έγινε τον Νοέμβριο και διεκόπη ως το 2004. Από το 2004 μέχρι σήμερα, γίνεται μια μέρα πριν το μεγαλύτερο γεγονός της επαγγελματικής πάλης, την WrestleMania. Μέχρι και το 2014, έχουν εισαχθεί 120 παλαιστές, με τους 97 να είναι ξεχωριστοί και οι υπόλοιποι να είναι μέσω ομάδων. Τα 17 άτομα από τα 120 έχουν εισαχθεί μετά θάνατον. Αναλυτικά οι παλαιστές που έχουν εισαχθεί από την επίσημη ιστοσελίδα του WWE εδώ. Οι εισαχθέντες του Hall of Fame Οι εισαχθέντες του Hall of Fame Η τελετή του 2014 Η τελετή του 2013 Η τελετή του 2012 Η τελετή του 2011 Η τελετή του 2010 Η τελετή του 2009 Η τελετή του 2008
Άγιος Στέφανος Ωλενίας Αχαΐας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αχαΐα, δείτε: Άγιος Στέφανος Αχαΐας Ο Άγιος Στέφανος είναι χωριό και κοινότητα στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας στην περιοχή της ΒΙ.ΠΕ. Πάτρας. Βρίσκεται και στις δύο πλευρές του ποταμού Παραπείρου, 17 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Πάτρας. Ο Άγιος Στέφανος σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 124 κατοίκων στο χωριό και 901 κατοίκων στην κοινότητα, η οποία περιλαμβάνει το χωριό Παλαιά Περιστέρα και τις κρατικές φυλακές. Ο Άγιος Στέφανος ανήκει στον πρώην Δήμου Ωλενίας.

 Αναφέρεται, η τότε Περιστέρα, ήδη από το 1700 στη βενετική απογραφή Grimani ενώ το 19ο εγκαταστάθηκαν στην περιοχή κάτοικοι από τα Κλουκινοχώρια της Νωνάκριδας. Κάτοικοι από την τότε Περιστέρα δημιούργησαν τη δεκαετία του 1950 έναν νέο οικισμό, το σημερινό χωριό του Αγίου Στεφάνου, και το αρχικό χωριό απέκτησε τον επιθετικό προσδιορισμό "παλιός" και ονομάστηκε πλέον Παλαιά Περιστέρα σε αντιδιαστολή με τη "νέα" Περιστέρα. Με το ΦΕΚ 119Α της 03/07/1957 άλλαξε το παλιό όνομα του χωριού από Περιστέρα σε Άγιος Στέφανος. Το τωρινό όνομα του χωριού οφείλεται στον ομώνυμο ναό που βρίσκεται αμέσως μετά τη γέφυρα "Ρουμπιέκα" του ποταμού Πείρου στην περιοχή "Κατσουλαίικα" στην είσοδο της ΒΙ.ΠΕ. Πάτρας, ο οποίος χρονολογείται από τα πρωτοβυζαντινά χρόνια και ονομάζεται στον προφορικό λόγο ως "Άγιος Στέφανος Κατσούλα". Στην πρώην κοινότητα ανήκε την πενταετία 1946-1951 και ο μικρός οικισμός των Διδαχαίικων. Ενδεικτικά, η σύγχρονη δημογραφική εξέλιξη του οικισμού είναι η εξής: Δεν πρέπει να συγχέεται με την ομώνυμη συνοικία της Πάτρας που ανήκει στο δημοτικό διαμέρισμα Σαραβαλίου. Διδαχαίικα Αχαΐας Περιστέρα Αχαΐας (αποσαφήνιση) Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού−Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Ευάγγελος Α. Παπαθανασίου - Δημήτριος Χ. Αθανασούλης, «Άγιος Στέφανος Περιστέρας/Θεριανού (στα Κατσουλαίικα) Πατρών. Τοπογραφική και ανασκαφική έρευνα: Περίοδος Ι'» στα Πρακτικά Α' Αρχαιολογική Σύνοδος Νότιας και Δυτικής Ελλάδας. ΣΤ' Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων - 6η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων. Πάτρα 9-12 Ιουνίου 1996, εκδ. Υπουργείο Πολιτισμού - Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων - Διεύθυνση δημοσιευμάτων, Αθήνα 2006, σελ. 131-154. ISBN 960-214-449-8. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Περιστέρα. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Αγίου Στεφάνου Ωλενίας Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 29/10/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Αγίου Στεφάνου Ωλενίας Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 29/10/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Διδαχαίικων Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 29/10/2017. Πανδέκτης: Μετονομασίες των Οικισμών της Ελλάδας - Περιστέρα-Άγιος Στέφανος Αχαΐας, pandektis.ekt.gr. Ανακτήθηκε: 24/03/2016.
NGC 1679

Ο NGC 1679 είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας τύπου SBm, ο οποίος βρίσκεται στον αστερισμό Γλυφείον. Τον ανακάλυψε στις 18 Νοεμβρίου 1835 ο Βρετανός αστρονόμος Τζον Χέρσελ.

 Δεδομένα για το NGC 1679 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 1679 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 1679 στο Wikimedia Commons