IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Σημαία του Βραδεμβούργου

Η κρατική και αστική σημαία του Βραδεμβούργου καθιερώθηκε στις 30 Ιανουαρίου του 1991. Αποτελείται από δύο οριζόντιες λωρίδες, χρώματος κόκκινου και λευκού. Έχει στο κέντρο της το έμβλημα του κρατιδίου. Στο τελευταίο βλέπουμε έναν κόκκινο αετό με κοτσάνια από τριφύλλι στις φτερούγες του. Το πτηνό βρίσκεται σε θυρεό χρώματος λευκού. Με βάση τον κανονισμό του 1991 νόμιμες είναι και τρεις κάθετες σημαίες.

 Ο κόκκινος αετός υπήρχε ως μοτίβο στη σημαία πολύ παλιά, από το 14ο αιώνα, όταν το Βραδεμβούργο είχε εκλέκτορα. Η σημαία του 1340 ήταν λευκή με κόκκινο αετό. Παρόμοια (λευκή) ήταν και η σημαία του 1657, που έγινε γνωστή η ύπαρξή της το 19ο αιώνα. Στη σημαία αυτή το στέμμα ήταν πάνω από το κεφάλι του αετού, χωρίς να το ακουμπά. Περίπου ίδιες σημαίες εμφανίζονται και το 17ο -18ο αιώνα, με σπαθιά και όπλα να προστίθενται, ενώ σε μια σημαία του 17ου αιώνα υπάρχουν και οριζόντιες λωρίδες (λευκές και μαύρες). Άλλη πηγή αναφέρει σημαία με δικέφαλο πουλί, πελεκάνο και όχι αετό. Στο Βασίλειο της Πρωσσίας (1701-1918), οι σημαίες είχαν μαύρο αετό και όχι κόκκινο. Το Δεκέμβριο του 1945 καθιερώθηκε σημαία στο Βραδεμβούργο με τρεις οριζόντιες λωρίδες, οι ακριανές κόκκινες ισοπαχείς και μία μεσαία χρώματος λευκού. Στη μέση υπήρχε το εθνόσημο του 1945, με ένα δέντρο και έναν θυρεό. Η αστική σημαία εκείνης της εποχής δεν είχε το έμβλημα. Η σημαία αυτή καταργήθηκε τον Ιούλιο του 1952.. Σημαίες του Κόσμου Έμβλημα του Βραδεμβούργου
Μαρία Φραγκίσκη του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ

Η Μαρία Φραγκίσκη (γερμ. Maria Franziska von Sulzbach, 15 Ιουνίου 1724 - 15 Νοεμβρίου 1794) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του Κόμη του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν-Μπίρκενφελντ.

 Η Μαρία Φραγκίσκη Δωροθέα Χριστίνα ήταν η τρίτη κόρη του Ιωσήφ Καρόλου του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ και της Ελισάβετ Αυγούστας Σοφίας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Καρόλου Γ΄ Φιλίππου του Παλατινάτου. Παντρεύτηκε το 1746 τον Φρειδερίκο Μιχαήλ του Παλατινάτου-Τσβαάιμπρυκεν και είχε τέκνα: Κάρολος Β΄ Αύγουστος (1746 - 1795), Δούκας του Τσβάιμπρυκεν Κλήμης Αύγουστος (1749 - 1750). Αμαλία (1752 - 1828), παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Αύγουστο Α΄ της Σαξονίας, Μαρία Άννα (1753 - 1824), παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο, Δούκα εν Βαυαρία Μαξιμιλιανός Α΄ Ιωσήφ (1756 - 1825), Εκλέκτορας, μετά Βασιλιάς, της Βαυαρίας Genealogie ascendante jusqu'au quatrieme degre inclusivement de tous les Rois et Princes de maisons souveraines de l'Europe actuellement vivans [Genealogy up to the fourth degree inclusive of all the Kings and Princes of sovereign houses of Europe currently living] (in French). Bourdeaux: Frederic Guillaume Birnstiel. 1768. p. 92. thePeerage.com Oskar Klausner: Die Familienzweige der pfälzischen Wittelsbacher. Die ersten Wittelsbacher, die Kurlinie, die Seitenlinien. Editorial Schimper, Heidelberg 1995. Karl Weich: Mannheim - das neue Jerusalem. Die Jesuiten in Mannheim 1720–1773. Palatium-Editorial, Mannheim 1997, p. 142, 151.
Αμπντεραχμάν Φαρές

Ο Αμπντεραχμάν Φαρές (αραβικά: عبدالرحمن فارس‎, ʿAbd ar-Raḥman Fāris, καβυλιακά: ⵄⴻⴱⴷⴻⵔⴰⵃⵎⴰⵏ ⴼⴰⵔⴻⵙ, 30 Ιανουαρίου 1911 – 13 Μαΐου 1991) ήταν Αλγερινός πολιτικός. Διετέλεσε Πρόεδρος του Προσωρινού Εκτελεστικού Συμβουλίου της Αλγερίας από τις 3 Ιουλίου 1962 έως τις 20 Σεπτεμβρίου 1962.

 Ο Φαρές, ο οποίος γεννήθηκε στο Αμαλού, της επαρχία Μπετζάγια, ήταν επαγγελματίας δικηγόρος. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, εξελέγη στο δημοτικό και το γενικό συμβούλιο του Αλγερίου. Στις εκλογές της Γαλλικής Συντακτικής Συνέλευσης του 1945, ο Φαρές ήταν ο τέταρτος υποψήφιος του Ψηφοδελτίου Ένωσης και Κοινωνικής Προόδου στη μη μουσουλμανική εκλογική περιφέρεια του Αλγερίου (η οποία είχε συνολικά τέσσερις έδρες). Το ψηφοδέλτιο κέρδισε τις τρεις από τις τέσσερις έδρες. Όταν ο εκλεγμένος βουλευτής στη Συνταγματική Συνέλευση, Μπασίρ Αμπντελουαχάμπ, παραιτήθηκε, ο Φαρές ανέλαβε τη θέση του στη Συνέλευση στις 14 Μαρτίου 1946. Ήταν μέλος της κοινοβουλευτικής ομάδας του Γαλλικού Τμήματος της Εργασιακής Διεθνούς (Σοσιαλδημοκράτες).Στην Συντακτική Συνέλευση ήταν μέλος της Επιτροπής Εσωτερικών, Αλγερίας και Γενικής Διοίκησης.Στη συνέχεια έλαβε μέρος στις εκλογές της Αλγερινής Συνέλευσης το 1948 και το 1951, και έγινε Πρόεδρος της το 1953.
Μουζί Ιζέτ

Ο Μουζί Ιζέτ ή Μουσταφά Κεμάλ Ιζέτ, όπως είναι το πλήρες όνομά του, είναι παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής της Εθνικής Τουρκίας και αγωνιζόταν ως μέσος. Είναι Τουρκοκύπριος στην καταγωγή αλλά γεννήθηκε στο Λονδίνο .

 Ο Ιζέτ γεννήθηκε στις 31 Οκτωβρίου του 1974 και ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του από τις Ακαδημίες της Τσέλσι χωρίς όμως να αγωνιστεί με αυτή στο αγγλικό πρωτάθλημα. Το 1996 μετακινήθηκε στην Λέστερ Σίτι όπου παρέμεινε μέχρι το καλοκαίρι του 2004 όταν η ομάδα υποβιβάστηκε, έχοντας συνολικά 269 και 38 τέρματα ενώ ήταν από τους αγαπημένους παίκτες της εξέδρας. Τον Ιούνιο του 2004 υπέγραψε συμβόλαιο με την Μπέρμιγχαμ Σίτι όμως εξαιτίας σοβαρού προβλήματος τραυματισμού αναγκάστηκε να αποσυρθεί το 2006 σε ηλικία 31 ετών, μετρώντας 26 συμμετοχές και 1 γκολ. Με την Εθνική Τουρκίας αγωνίστηκε 8 φορές και ήταν μέλος της Εθνικής Τουρκίας που κατετάγη 3η στο Μουντιάλ του 2002 .
Αλεξάντρ Ματρόσοφ

Ο Αλεξάντρ Ματβέγιεβιτς Ματρόσοφ (ρωσικά: Алекса́ндр Матве́евич Матро́сов, μπασκιρικά: Шәкирйән Юныс улы Мөхәмәтйәнов, ουκρανικά: Олександр Матвійович Матросов, 5 Φεβρουαρίου 1924 – 22 ή 27 Φεβρουαρίου 1943), γεννήθηκε στο Γιεκατερινοσλάβ (σημερινό Ντνίπρο) ήταν σοβιετικός στρατιώτης πεζικού κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου (Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος). Μεταθανάτια του απονεμήθηκε ο τίτλος του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης για την παρεμπόδιση ενός γερμανικού πολυβόλου με το σώμα του.

 Ο Ματρόσοφ υπηρετούσε στο 2ο Ανεξάρτητο Τάγμα Τουφεκιών της 91ης Ανεξάρτητης Ταξιαρχίας Εθελοντών Σιβηρίας, που μετονομάστηκε αργότερα και το 254ο Σύνταγμα Τυφεκιών αναδιοργανώθηκε εντός του 56ου Στρατιωτικού Τμήματος Φρουράς του Σοβιετικού Στρατού. Ήταν οπλισμένος με ένα ελαφρύ πολυβόλο. Στις 22 Φεβρουαρίου του 1943, στην μάχη για την επανακατάληψη του χωριού Τσερνούσκι, κοντά στο Βελικίγιε Λούκι, το οποίο σήμερα ανήκει στην επαρχία Λοκνιάνσκι της περιφέρειας Πσκοφ, οι Σοβιετικές δυνάμεις προσπαθούσαν να καταλάβουν ένα γερμανικό βαρύ πολυβόλο, το οποίο καλυπτόταν με κάλυμμα άνθρακα εμποδίζοντας την είσοδο στο χωριό. Αυτό είχε σκοτώσει πολλά άτομα από τα ρωσικά στρατεύματα. Ο Ματρόσοφ έφτασε μέχρι το κάλυμμα και ξεκίνησε να το στοχεύει. Μια βολή χτύπησε μια νάρκη στο εσωτερικό της και το πολυβόλο σίγησε. Επανεκκίνησε λίγα λεπτά αργότερα. Σε αυτό το σημείο ο Ματρόσοφ τραβούσε τον εαυτό του και σφήνωσε το σώμα του στην υποδοχή, εμποδίζοντας πλήρως τη φωτιά από το να συνεχίσει και να φτάσει τους συμπολεμιστές του αλλά σαφώς σε βάρος της δικής του ζωής. Αυτό επέτρεψε στη μονάδα του να προχωρήσει, να καταλάβει το όπλο και στη συνέχεια να επανακτήσει το χωριό.Για την αυτοθυσία του στη μάχη, ο Ματρόσοφ βραβεύτηκε μεταθανάτια με τον τίτλο του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης και το Τάγμα του Λένιν.Ο Στάλιν μετονόμασε επίσημα το σύνταγμά του σε σύνταγμα Ματρόσοφ. Σύμφωνα με την Λαϊκή Ημερησία του Πεκίνου, η ιστορία του Ματρόσοφ ενέπνευσε επίσης τον Χουάνγκ Τζιχουάνγκ, έναν διάσημο κινέζο επαναστατικό μάρτυρα, να εκτελέσει παρόμοιο κατόρθωμα κατά τη διάρκεια του Κορεατικού πολέμου. Ο Ματρόσοφ είναι ο κύριος χαρακτήρας της πολεμικής ταινίας του 1947 Ιδιωτικός Αλεξάντερ Ματρόσοφ (Рядовой Александр Матросов), σε σκηνοθεσία του Λεονίντ Λούκοφ. Image A monument to Alexander Matrosov, Moskovsky park of Victory, St. Petersburg
Ροδόλφος του Ζάγκαν

Ο Ροδόλφος, πολων. Rudolf żagański (π. 1418 - 18 Σεπτεμβρίου 1454) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Γκλόγκουφ ήταν δούκας του Ζάγκαν-Πσέβους (από το 1439, με τους αδελφούς του ως το 1449), δούκας του Ζάγκαν (από το 1449, με τον μεγαλύτερο αδελφό του).

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιωάννη Α΄ δούκα του Ζάγκαν-Γκλόγκουφ και της Σχολαστικής των Ασκάνια, κόρης του Ροδόλφου Α΄ δούκα της Σαξονίας-Βίττενμπεργκ και της Άννας του Μάισσεν. Διαδέχθηκε το 1439 τον πατέρα του στο Ζάγκαν-Πσέβους μαζί με τους αδελφούς του, τον μεγαλύτερο Βαλτάσαρ και τους μικρότερους Βεντσέσλαο και Ιωάννη Β΄. Το 1449 το δουκάτο διαιρέθηκε: ο Βαλτάσαρ και ο Ροδόλφος έλαβαν το Ζάγκαν και οι δύο μικρότεροι πήραν το Πσέβους. Το 1450 οι δύο μεγαλύτεροι αδελφοί πήγαν για προσκύνημα στη Ρώμη. Εκεί ορκίστηκαν να πολεμήσουν για τη Χριστιανική πίστη, απόδειξη της ισχυρής θρησκευτικής πίστης τους. Αυτό επιβεβαιώνει και το Χρονικό των αββάδων του Ζάγκαν (Kronice opatów żagańskich), όπου ο Ροδόλφος αναφέρεται ως ευλαβής άνδρας. Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy. Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.
Βαλκανικοί αγώνες καλαθοσφαίρισης ανδρών 1985

Οι 27οι Βαλκανικοί Αγώνες καλαθοσφαίρισης διεξήχθησαν από τις 15-19 Μαΐου 1985 στο Βουκουρέστι, Ρουμανίας. Μετείχαν πέντε χώρες και νικήτρια αναδείχθηκε η Γιουγκοσλαβία για εικοστή πρώτη φορά στην ιστορία της. Το αργυρό και χάλκινο μετάλλιο κρίθηκαν στην διαφορά πόντων καθώς υπήρξε τριπλή ισοβαθμία μεταξύ Τουρκίας, Ελλάδας και Ρουμανίας. Εκτός συναγωνισμού οι διοργανωτές Ρουμάνοι συμμετείχαν και με δεύτερη ομάδα, με τα αποτελέσματα της να μην υπολογίζονται στην επίσημη κατάταξη. Πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης αναδείχθηκε ο Ντάνκο Τσβιετίτσανιν με 94 πόντους.

 15/05 Ελλάδα-Β΄Ρουμανία 81-72(43-30) 15/05 Γιουγκοσλαβία-Βουλγαρία 72-61(35-31) 15/05 Τουρκία-Ρουμανία 58-71(23-36) 16/05 Γιουγκοσλαβία-Β΄Ρουμανία 99-73(51-37) 16/05 Ελλάδα-Τουρκία 52-70(28-28) 16/05 Ρουμανία-Βουλγαρία 80-73(42-50) 17/05 Ρουμανία-Β΄Ρουμανία 88-73(40-40) 17/05 Τουρκία-Βουλγαρία 71-83(25-44) 17/05 Ελλάδα-Γιουγκοσλαβία 79-97(41-52) 18/05 Τουρκία-Β΄Ρουμανία 91-67(47-23) 18/05 Ελλάδα-Βουλγαρία 72-68(41-33) 18/05 Γιουγκοσλαβία-Ρουμανία 90-73(49-34) 19/05 Β΄Ρουμανία-Βουλγαρία 61-102(32-43) 19/05 Τουρκία-Γιουγκοσλαβία 63-61(59-59,29-21) 19/05 Ελλάδα-Ρουμανία 99-81(45-42) Durupınar, Mehmet. Türk Basketbolunun 100 yıllık tarihi, (2009). Efes Pazarlama ve Dağıtım Ticaret A.Ş. (ISBN 978-975-00995-1-9) Milivoje Karalejić, Saša Jakovljević, Žarko Kandić, Vladimir Stanković, Milan Tasić, Ivica Mihajlović. Košarkaška enciklopedija 1946-2000 : muške reprezentacije (2001) (ISBN 978-86-82989-03-5) 100 χρόνια Μπάσκετ 1891-1991, Περιοδικό Τρίποντο, 1991
Αριούσιος οίνος

Το κρασί που παραγόταν στο νησί Χίος, ένα από τα πλέον φημισμένα στον κλασικό αρχαίο κόσμο, ήταν γνωστό ως αριούσιος οίνος. Σύμφωνα με τον Θεόπομπο και την ελληνική μυθολογία, υπήρξε το πρώτο κόκκινο κρασί, που τότε ονομαζόταν μέλας οίνος (= μαύρο κρασί), στην ιστορία. Το αν ονομαζόταν «Αριούσιος» ο οίνος που παραγόταν γενικώς από τη Χίο ή από κάποια συγκεκριμένη, άγνωστη σε εμάς περιοχή του νησιού (το Αριούσιον ή την Αριουσία, λατιν. Ariusium), όπως αναφέρει ο Στράβων, είναι κάτι που παραμένει αδιευκρίνιστο.

 Το κρασί της Χίου εξαγόταν σε μεγάλες ποσότητες στην Αθήνα ήδη από τον 5ο αιώνα π.Χ., όπως μαρτυρείται από τον μεγάλο αριθμό χιακών αμφορέων που ανακαλύφθηκαν σε ανασκαφές στην αρχαία αγορά της Αθήνας. Αιώνες αργότερα, το χιακό κρασί χαρακτηρίσθηκε από τον Πλούταρχο και τον Αθήναιο τον Ναυκρατίτη ως ακριβό είδος πολυτελείας στην κλασική Ελλάδα. Πιθανώς αυτός ο ισχυρισμός να είναι υπερβολικός, αφού επιγραφές σε έναν αμφορέα φαίνεται να υποδεικνύουν μια μάλλον προσιτή τιμή: δύο δραχμές ανά οινοχόη, έναντι περίπου 2 ως 10 οβολών για το τοπικό κρασί της Αττικής. Ο Αθήναιος επιπλέον μνημονεύει τον ποιητή Έρμιππο να εξυμνεί την ποιότητα του κρασιού από τη Χίο τον 5ο αιώνα π.Χ. Πριν από τον 1ο αιώνα μ.Χ. ο Αριούσιος οίνος ήταν ιδιαίτερα σπάνιος και ακριβός στη Ρώμη. Συνταγογραφείτο κυρίως σε μικρές ποσότητες για ιατρικούς σκοπούς, όπως γινόταν τότε συχνά για σπάνια είδη φαγητού ή ποτού. Κατά τα άλλα, τον θεωρούσαν «ακραία» πολυτέλεια: Ο Οράτιος, γράφοντας τον 1ο αιώνα μ.Χ., βάζει τον Νασιδένιο στις Σάτιρες να σερβίρει το κρασί της Χίου σε μία εξαιρετικά πολυδάπανη και μεγαλοπρεπέστατη δεξίωση. Μετά τον αιώνα αυτόν, ο αριούσιος οίνος έγινε πιο συνηθισμένη παρουσία στους όλο και πιο άσωτους, ιδιωτικούς και δημόσιους, εορτασμούς της Ρώμης, ενώ συνέχισε να θεωρείται και ευεργετικός για την υγεία ασθενών. Ο μεγαλύτερος γιατρός της κλασικής αρχαιότητας μετά τον Ιπποκράτη, ο Γαληνός, αλλά και ο φυσιοδίφης Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, ταξινομούν τον χιακό οίνο ανάμεσα στα καλύτερα κρασιά.
Ναυμαχία της Αμοργού (1312)

Η Ναυμαχία της Αμοργού έλαβε χώρα το 1312 μεταξύ των στόλων των Ιωαννιτών Ιπποτών και του Τουρκικού εμιράτου του Μεντεσέ. Η μάχη ήταν μια νίκη του Ιωαννιτών, αλλά και οι δύο πλευρές υπέστησαν μεγάλες απώλειες.

 Μετά την κατάκτηση της Ρόδου, την οποία έκαναν βάση των επιχειρήσεων τους, οι Ιωαννίτες Ιππότες (ή Ιππότες του Νοσοκομείου, chevaliers Hospitaliers) ανέλαβαν γρήγορα στρατιωτική δράση στα νερά του Αιγαίου Πελάγους. Οι στόχοι τους δεν ήταν μόνο Τουρκικά πλοία, αλλά και ένα Γενουατικό σκάφος, που πραγματοποιούσε εμπόριο με την Αίγυπτο των Μαμελούκων, αψηφώντας το εμπάργκο τέτοιων δραστηριοτήτων από τον πάπα, παρόλο που οι Γενουάτες είχαν βοηθήσει τους Νωαννίτες στην κατάληψη της Ρόδου. Όταν οι Γενουάτες έστειλαν απεσταλμένο στη Ρόδο για να απαιτήσουν την απελευθέρωση των πλοίων το 1311, οι Ιππότες αρνήθηκαν. Σε αντίποινα, οι Γενουάτες έδωσαν 50.000 χρυσά φλωρίνια στον Μεσούντ, εμίρη του Μεντεσέ, για να επιτεθεί στους Ιωαννίτες. Ο Μεσούντ συνέλαβε αρκετούς Ροδίους εμπόρους στην ηπειρωτική χώρα και οι Γενουάτες και οι Τουρκικές γαλέρες άρχισαν να επιτίθενται στο ναυτικό των Ιπποτών. Ωστόσο το 1312 ο στόλος των Ιωαννιτών κατάφερε να αναχαιτίσει τον στόλο του εμίρη του Mεντεσέ στο νησί της Αμοργού. Αφού αποβιβάστηκαν οι Τούρκοι στο νησί, οι Ιππότες έκαψαν και τα 23 Τουρκικά πλοία και προχώρησαν σε επίθεση κατά των Τούρκων. Σύμφωνα με ένα χρονικό του 15ου αι. περισσότεροι από 800 Τούρκοι σκοτώθηκαν, αλλά και οι Ιωαννίτες είχαν μεγάλες απώλειες, με 57 Ιππότες και 300 πεζούς νεκρούς. Όμως μία σύγχρονη επιστολή ενός πρέσβη της Αραγονίας στη Σύνοδο της Βιέννης, αναφέρει 1.500 Τούρκους και 75 Ιππότες να έχουν σκοτωθεί. Στον απόηχο της μάχης, οι Ιωαννίτες κατέλαβαν την Κω και τα κάστρα στην ηπειρωτική χώρα, πιθανώς την ακτή του Mεντεσέ. Ναυμαχία της Χίου (1319) Carr, Mike (2013). «The Hospitallers of Rhodes and their Alliances against the Turks». Στο: Buttigieg, Emanuel. Islands and Military Orders, c.1291–c.1798. Farnham: Ashgate. σελίδες 167–176. ISBN 978-1-472-40990-4. Luttrell, Anthony (1975). "The Hospitallers at Rhodes, 1306–1421". In Setton, Kenneth M.; Hazard, Harry W. (eds.). A History of the Crusades, Volume III: The Fourteenth and Fifteenth Centuries. Madison and London: University of Wisconsin Press. pp. 278–313. ISBN 0-299-06670-3.
ΑΙΚ Στοκχόλμης

Η ΑΙΚ Στοκχόλμης η αλλιώς ΑΙΚ (σουηδικά: Allmänna Idrottsklubben, που σημαίνει Γενικός Αθλητικός σύλλογος) συναντάται και ως ΑΙΚ Σόλνα (AIK Solna) από την ομώνυμη συνοικία της πόλης, ενώ οι οπαδοί της την αναφέρουν και ως ΑΙΚΟ (AIK, προφέρεται: [ˈɑː.i:.ˈkɔː]), είναι αθλητικός σύλλογος που αντιπροσωπεύει τη Στοκχόλμη, πρωτεύουσα της Σουηδίας.

 Ο σύλλογος ιδρύ8ηκε το 1891, από τον Ίσιντορ Μπέρενς, στην περιοχή της Στοκχόλμης στην οδό Μπιμπλιοτέκσγκοταν 8, με το σημερινό της όνομα. Το όνομα προήλθε επειδή μπορούσαν να ενταχθούν όλοι οι άνθρωποι, όπου στα σουηδέζικα με μια λέξη σημαίνει Allmän Idrott. Τα ενεργά τμήματα της ΑΙΚ είναι τα εξής: ΑΙΚ Φουτμπόλ - ποδοσφαιρικό τμήμα ΑΙΚ Φουτμπόλ Ντάμερ - γυναικείο ποδοσφαιρικό τμήμα ΑΙΚ ΙΦ - τμήμα χόκεϊ επί πάγου ΑΙΚ Ίννεμπαντυ - τμήμα φλόρμπολ ΑΙΚ Μπάντυ - τμήμα μπάντυ ΑΙΚ Χάντμπολ - τμήμα χειροσφαίρισης ΑΙΚ Μπόουλινγκ - τμήμα μπόουλινγκ AIK Γκολφ - τμήμα γκολφ AIK Μπούλε - τμήμα μπούλες Ανδρών Το αντρικό ποδοσφαιρικό τμήμα της ΑΙΚ (AIK Fotboll) δημιουργήθηκε το 1896, και δύο χρόνια μετά, το 1898, η ομάδα τερμάτισε δεύτερη στο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Ο πρώτος τους τίτλος ήρθε το 1900 νικώντας την Έργκριτε στον τελευταίο τους αγώνα. Την επόμενη χρονιά, έγιναν τα ίδια ακριβώς πάλι μέχρι το 1909. Γυναικών Το γυναικείο ποδοσφαιρικό τμήμα της ΑΙΚ (AIK Fotboll Dam) δημιουργήθηκε το 1970. Το τμήμα χειροσφαίρισης της ΑΙΚ (AIK Handboll) δημιουργήθηκε το 1891. Το τμήμα χόκεϊ επί πάγου της ΑΙΚ (AIK IF) δημιουργήθηκε το 1921. Επίσημη ιστοσελίδα
Πρβα Λίγκα

Το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Κροατίας (κροατικά: Prva hrvatska nogometna liga), γνωστή και ως Πρβα Λίγκα (MAXtv Prva Liga για εμπορικούς λόγους), ξεκίνησε την περίοδο 1991-92 και αποτελεί την κορυφαία ποδοσφαιρική διοργάνωση στην Κροατία. Ως το 1991 οι ομάδες της χώρας μετείχαν στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Γιουγκοσλαβίας και είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο. Ένα πρωτάθλημα Κροατίας είχε διοργανώσει και το φιλοναζιστικό καθεστώς στα χρόνια του πολέμου. Από την σεζόν 2005-06, η Ντιναμό Ζάγκρεμπ εξελίχθηκε σε μόνιμη κυρίαρχο του πρωταθλήματος αριθμώντας 11 σερί τίτλους, μέχρι να της σπάσει το σερί η Ριέκα το 2017.

 Κροατικό ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα είχε διοργανωθεί και την περίοδο 1940 ως 1944, όταν στην Κροατία είχε επικρατήσει φιλοναζιστικό καθεστώς, που είχε δημιουργήσει ένα κατ’ όνομα ανεξάρτητο κρατίδιο αποσπώντας κάποιες επαρχίες από την ενιαία Γιουγκοσλαβία, που δεν ταυτίζονται με την έκταση του σημερινού κροατικού κράτους. Εντούτοις η κροατική ομοσπονδία αναγνωρίζει εκείνα τα πρωταθλήματα. Οι ομάδες που τα κατέκτησαν ήταν οι εξής: 1940-41: Χάιντουκ Σπλιτ 1941-42: Κονκόρντια Ζάγκρεμπ 1942-43: Γκρατσιάνσκι Ζάγκρεμπ 1943-44: Δεν ολοκληρώθηκε, διότι το τελευταίο ματς μεταξύ ΧΑΤΣΚ Ζάγκρεμπ (HAŠK Zagreb) και ΣΑΤΣΚ Σαράγεβο (SAŠK Sarajevo) δεν διεξήχθη λόγω του πολέμου. Το πρωτάθλημα διοργανώνεται από την ένωση σωματείων επαγγελματικού ποδοσφαίρου πρώτης κατηγορίας 1. ΧΝΛ (1. HNL) υπό την εποπτεία της Κροατικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (HNS). Το πρωτάθλημα Κροατίας μονοπωλούν δύο ομάδες: η Ντιναμό Ζάγκρεμπ (22 τίτλοι) και η Χάιντουκ Σπλιτ (6 τίτλοι). Μόνο το 2002 κατάφερε η ΝΚ Ζάγκρεμπ να σπάσει το παραπάνω δίδυμο. Επίσημος ιστότοπος
Ζοζέπ Μαρία δε Σεγάρα

Ο Ζοζέπ Μαρία δε Σεγάρα (Josep Maria de Sagarra, Βαρκελώνη, 5 Μαρτίου 1894 - 27 Σεπτεμβρίου 1961) ήταν Καταλανός δραματουργός, ποιητής και μεταφραστής του Ουίλλιαμ Σαίξσπηρ, του Δάντη και του Μολιέρου στα καταλανικά. Τα θεατρικά του έργα και τα ποιήματά του αποτέλεσαν σταθερά σημεία αναφοράς των καταλανικών γραμμάτων στα μέσα του εικοστού αιώνα. Ήταν ένας από τους λίγους καταλανούς λογοτέχνες που κατάφερε να ζήσει από τη λογοτεχνία. Υπήρξε μέλος του Ινστιτούτου Καταλανικών Μελετών και έλαβε διάφορα βραβεία όπως το Εθνικό Βραβείο Θεάτρου της Ισπανίας το 1954. Έργα του έχουν μεταφραστεί σε διάφορες ευρωπαϊκές γλώσσες.

 Μεγάλωσε στα πλαίσια μιας οικογένειας που ανήκε στην ελάσσονα αριστοκρατία της Βαρκελώνης. Από μικρός ήρθε σε επαφή με τον Σάιξπηρ και τον Πλούταρχο, εκδίδοντας ποιήματά του σε περιοδικά της πόλης. Συμμετείχε στα καταλανικά ανθεστήρια και παρότι ολοκλήρωσε επιτυχώς τις σπουδές του στη Νομική Σχολή, σύντομα παραιτήθηκε από τη νομική για να ασχοληθεί αποκλειστικά με τη λογοτεχνία. Έκδοσε την πρώτη του ποιητική συλλογή το 1914 και το πρώτο του θεατρικό έργο τρία χρόνια αργότερα, δίνοτας έναρξη στη σταθεροποίησή του στο κέντρο προσοχής της καταλανικής διανόησης και λογοτεχνικής δημιουργίας, δίπλα στον φίλο του Ζουζέπ Πλα. Το 1931 του ανατέθηκε η σύνταξη του εθνικού ύμνου της Καταλονίας. Με την έκρηξη του Ισπανικού Εμφυλίου, η φιλία του με τον Ιταλό πρεσβευτή που είχε προκύψει από τη μετάφραση του Δάντη, τον ώθησαν σε εξορία στη Γαλλία, όπου παντρεύτηκε. Επέστρεψε στη Βαρκελώνη με το πέρας του πολέμου, όπου, παρότι αρχικά συνεργάστηκε με την αντίσταση, κατέληξε να συνεργάζεται με όργανα του καθεστώτος της δικτατορίας για να επιβιώσει. Τη δεκαετία του 1950 συνέργαψε τις Memòries και έλαβε δύο βραβεία από το καθεστώς, Εθνικό Βραβείο Θεάτρου της Ισπανίας και τον Μέγα Σταυρό Αλφόνσου Ι΄ του Σοφού. Απεβίωσε τον Σεπτέμβριο του 1961 από καρκίνο.
Παναγιώτα Καραγκούνη

Η Παναγιώτα Καραγκούνη (γενν. την 1η Ιουλίου 1993) είναι Ελληνίδα αθλήτρια του μπιτς βόλεϊ. Η πρώτη της εμφάνιση σε τουρνουά μπιτς βόλεϊ έγινε το 2013 όταν αντικατέστησε τη Μαρία Τσιαρτσιάνη ως συμπαίκτρια της Βίκυς Αρβανίτη.

 Στην πρώτη της σεζόν στο μπιτς βόλεϊ και παρόλο που ήταν νέο μέλος στην ομάδα, κατάφερε (μαζί με την Αρβανίτη) να κατακτήσει την πέμπτη θέση στους τελικούς του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος που έλαβε χώρα στην Αυστρία. Η μεγαλύτερη κατάκτησή της μέχρι σήμερα είναι το αργυρό μετάλλιο που κατέκτησε με την Αρβανίτη στους 17ους Μεσογειακούς Αγώνες στο Μέρσιν της Τουρκίας. Επιπλέον, στις 28 Ιουλίου 2013 κατέλαβε την πρώτη θέση στο Ελληνικό Πρωτάθλημα μπιτς βόλεϊ που έγινε στην Αθήνα και - ξανά με την Αρβανίτη - έγινε η αθλήτρια που θα εκπροσωπούσε την ελληνική εθνική ομάδα σε όλους τους διεθνείς διαγωνισμούς τον επόμενο χρόνο. Στις 14 Δεκεμβρίου 2013 πέτυχε το σημαντικότερο γεγονός της αθλητικής σταδιοδρομίας της, καταλαμβάνοντας την ένατη θέση στο FIVB Beach Volleyball Durban Open για πρώτη φορά στην καριέρα της. Αυτή ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία της ελληνικής ομάδας από την έναρξη της συνεργασίας της με τη Βίκυ Αρβανίτη. Τον Απρίλιο 2014, η Μαρία Τσιαρτσιάνη επέστρεψε στον αθλητισμό μετά από μια επιτυχημένη εγχείριση στον δεξί της ώμο και μόλις λίγους μήνες μετά τη γέννηση του πρώτου παιδιού της. Έγινε ξανά ομάδα με την Αρβανίτη. Συνεπώς, η Καραγκούνη συμμετείχε στο Continental Cup Round 1 ως η δεύτερη ελληνική ομάδα μπητς βόλεϊ, μαζί με την Ευαγγελία Χρήστου. Κατάφεραν να κατακτήσουν την πρώτη θέση, δίνοντας την ευκαιρία στις ελληνικές εθνικές ομάδες να διαγωνιστούν στον δεύτερο γύρο του πρωταθλήματος που θα έδινε το εισιτήριο για τους Ολυμπιακούς αγώνες του Ρίο το 2016. Λίγο καιρό αργότερα, συνεργάστηκε με την Πηγή-Άννα Μεθενίτη (με την οποία έπαιξε μέχρι τα τέλη 2015) και λίγες εβδομάδες αργότερα κατέλαβαν τη δεύτερη θέση στο Ελληνικό Πρωτάθλημα πίσω από τις Αρβανίτη/Τσιαρτσιάνη. Η Καραγκούνη και η Μεθενίτη συμμετείχαν στους πρώτους Ευρωπαϊκούς Αγώνες στο Μπακού, όπου κατέλαβαν τη δέκατη έβδομη θέση στην πρώτη τους διεθνή εμφάνιση. Την ίδια χρονιά, τερμάτισαν στη δεύτερη θέση στο Ελληνικό Πρωτάθλημα, χάνοντας 2-1 από τις Αρβανίτη/Τσιαρτσιάνη το 2014. Επίσης, συμμετείχαν σε δυο αγώνες στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα στο Μπουρχανιγιέ και στη Θεσσαλονίκη, όπου κατέλαβαν την τρίτη και τη δεύτερη θέση αντίστοιχα. Τέλος, συμμετείχε στο CEV Continental Cup Rounds 3 και 4 όπου κατέλαβε τη δεύτερη θέση και έλαβε ένα εισιτήριο για τους τελικούς της διοργάνωσης που έγιναν στη Νορβηγία τον Ιούνιο του 2016.
Στέφανος Χρηστόπουλος

Γεννήθηκε και έζησε στην Πάτρα και έμενε στη συνοικία του Αγίου Ανδρέα. Σε ηλικία 20 ετών εντάχτηκε στην ΓΕ Πατρών, την σημερινή Παναχαϊκή Γ.Ε. . Ψαράς στο επάγγελμα, ήταν αγαπητός για την καλοσύνη του και την εργατικότητα του. Κατά την διάρκεια της Ολυμπιάδας της Αθήνας το 1896 οι συνάδελφοι του ψαράδες της Πάτρας έκαναν δεήσεις για να δυναμώσει ο θεός τα χέρια του και να βγει νικητής. Αναδείχτηκε 3ος Ολυμπιονίκης στο αγώνισμα της Ελληνορωμαϊκής Πάλης στην 1η Ολυμπιάδα και από καθαρή ατυχία έχασε το χρυσό μετάλλιο, αφού τραυματίστηκε στον προκριματικό αγώνα ενάντια στον Γεώργιο Τσίτα. Έπαιξε και ποδόσφαιρο με την ομάδα της Γ.Ε. Πατρών.

 Στους πανελλήνιους αγώνες του 1896:1ος ΠάληΕπίσης ήταν 4ος στον μαραθώνιο Στους πανελλήνιους αγώνες του 1901:1ος στην ΠάληΣυμμετείχε επίσης και στη Διελκυστίνδα με την ομάδα της ΓΕΠ, και στην Άρση βαρών με τα δύο χέρια . Στην Ελληνορωμαϊκή πάλη στον πρώτο αγώνα νίκησε τον Σοφό του Πανελληνίου σε ένα λεπτό, Στον τρίτο αγώνα νίκησε τον Παλαιολόγο σε πέντε λεπτά και αναδείχτηκε πρώτος. Στους πανελλήνιους αγώνες του 1904:2ος στην Άρση Βαρών με το ένα χέρι , Αμφίσφυρο 61 οκάδων 3ος στην Άρση Βαρών , Αμφίσφυρο 92 οκάδωνΣτους πανελλήνιους αγώνες του 1906:1ος Ελληνορωμαϊκή πάλη 2ος Άρση βαρών με τα δύο χέρια 113 κιλά 2ος Άρση βαρών με το ένα χέρι 88.30 κιλά 1ος με την ομάδα διελκυστίνδας της ΓΕΠΣτους πανελλήνιους αγώνες του 1907 αναδείχτηκε :1ος στην Πάλη στην κατηγορία Βαρέων Βαρών 1ος στην Άρση Βαρών.Στους πανελλήνιους αγώνες του 1909 ήταν:1ος στην Άρση Βαρών. Δοκιμαστικοί αγώνες (προκριματικά πανελλήνιων αγώνων) 1896 :1ος στη πάληΠαναχαϊκοί αγώνες 1898 :1ος στην ΠάληΕσωτερικοί αγώνες Γυμναστικής Εταιρίας 1900:1ος Άρση Βαρών 85 οκάδες (108.800 κιλά)Όταν σταμάτησε την καριέρα του έγινε προπονητής αθλητών στην ΓΕ Πατρών. Κώστας Α. Κοκκοβίκας, Αχαΐα. Περί αθλητικού παρελθόντος, έκδοση: Ακτίνα. Επικοινωνία-Προβολή. Μονοπρόσωπη ΕΠΕ, Πάτρα 2004 Νίκος Ε. Πολίτης, Ο Πατραϊκός αθλητισμός, Τόμος Β΄, Από την εποχή του Τόφαλου ως την ίδρυση της Παναχαϊκής, Αχαϊκές εκδόσεις, Πάτρα 1997. ISBN 960716492X Νίκος Ε. Πολίτης, Ο Πατραϊκός αθλητισμός, Τόμος Α΄, Η πρώτη δεκαετία 1891-1900, Αχαϊκές εκδόσεις, Πάτρα 1994. ISBN 9607164911 Βιογραφικό του στη ιστοσελίδα του ΣΕΓΑΣ
Ευγενικό Έβρου

Το Ευγενικό είναι χωριό του Νομού Έβρου. Ανήκει στο δημοτικό διαμέρισμα Μάνης του Δήμου Διδυμοτείχου, και βρίσκεται σε απόσταση 15 χλμ. από τα ελληνοτουρκικά σύνορα (Διδυμότειχο-ποταμός Έβρος) και 16 χλμ από τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Απέχει περίπου 110 χλμ από την Αλεξανδρούπολη.Η παλαιά του ονομασία ήταν Ντελίκιοϊ. Βρίσκεται στις ρίζες χαμηλών λόφων στη βόρεια άκρη της κοιλάδας του Ερυθροπόταμου ή Κοκκινοπόταμου, με πανοραμική θέα στην κοιλάδα του ποταμού.

 Η παλαιά τοποθεσία του ήταν πάνω στους λόφους, στην περιοχή: Παλαιοχώρια, περίπου 2 χλμ βορειοανατολικά του σημερινού χωριού. Η παλαιότερη ονομασία του ήταν Ντελίμουσλουκ και με παραφθορά Ντελίμις. Το χωριό, με την υπ' αριθμ. 103.295 από 29-08-1921 απόφαση του Υπουργού Πολιτικού Διοικητού Θράκης, με θέμα: "Περί μετονομασίας συνοικισμών του νομού Σαράντα Εκκλησιών", που δημοσιεύθηκε στο Παράρτημα της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως, που εξεδίδετο στην έδρα του, την Αδριανούπολη, μετονομάσθηκε σε Δελήτιον. Το 1922 το χωριό μεταφέρθηκε στην τωρινή θέση του με σχέδιο πόλεως κατά το Ιπποδάμειο σύστημα - οικοδομικά τετράγωνα, με κεντρική πλατεία και οικόπεδα για εκκλησία και σχολείο. Σ' αυτό εγκαταστάθηκαν (Έλληνες) πρόσφυγες, διωγμένοι από την Ανατολική Θράκη, η οποία παραδόθηκε αμαχητί στην Τουρκία, μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Το 1955, κατόπιν ευεργεσίας (ύδρευση - μικρό υδραγωγείο με τέσσερις κοινόχρηστες βρύσες, κατά μήκος της κεντρικής όδού, τμήματος της Επαρχιακής Οδού Διδυμοτείχου - Λάδης) του γνωστού εθνικού ευεργέτη Ευγενίου Ευγενίδη, μετονομάσθηκε σε Ευγενικόν, με το από 26-07-1954 Β.Δ, που δημοσιεύθηκε στο υπ΄ αριθ. 188 ΦΕΚ της 19-08-1954, τ. Α΄.
Γιώργος Τζιφός

Ο Γιώργος Τζιφός (αναφέρεται και ως Γιώργος Τσιφός, 1918 - 27 Μαΐου 1986) ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου και γιος του ηθοποιού Σπύρου Τζιφού. Ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό Ρένα Λοράνδου

 Έπαιξε σε δεύτερους ρόλους σε κωμωδίες, όπως στο δράμα Νόμος 4000 του Δαλιανίδη, Θα σε κάνω βασίλισσα (στο ρόλο του μεταφορέα) και Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα στο ρόλο του σοφέρ. Το 1982 εμφανίστηκε στην ταινία Αλαλούμ με το Χάρρυ Κλυνν. Επίσης, την ίδια περίπου περίοδο πρωταγωνίστησε σε τηλεοπτική διαφήμιση γνωστού γάλακτος, με ήρωα τον μικρό Μπόμπο. Κηδεύτηκε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών. Έλληνες - Ελληνίδες ηθοποιοί90 lepta https://www.retrodb.gr/wiki/index.php/%CE%93%CE%B9%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%82_%CE%A4%CE%B6%CE%B9%CF%86%CF%8C%CF%82 Θόδωρος Έξαρχος: ‘Έλληνες ηθοποιοί‘
Βεατρίκη του Μονφόρ

Η Βεατρίκη, γαλλ. Beatrice (π. Δεκέμβριος 1248/9 - 9 Μαρτίου 1312) από τον Οίκο τού Μονφόρ ήταν κόμισσα τού Μονφόρ (1249-1312). Με τον γάμο της έγινε κόμισσα τού Ντρε.

 Ήταν το μόνο τέκνο τού Ιωάννη Α΄ κόμη τού Μονφόρ και της Ιωάννας κυρίας τού Σατωντάν. Το 1249 ο πατέρας της, που συμμετείχε στη Ζ΄ Σταυροφορία, απεβίωσε στην Κύπρο. Έτσι η Βεατρίκη διαδέχθηκε τον πατέρα της σε ηλικία ενός έτους. Το 1251 η μητέρα της Ιωάννα έκανε δεύτερο γάμο με τον Ιωάννη των Μπριέν, μεγάλο οινοχόο της Γαλλίας και απέκτησε τη Λευκή (1252-1302), η οποία παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Β΄ του Φιέν, βαρόνο τού Τενγκρύ. Μετά το 1252 απεβίωσε η Ιωάννα αφήνοντας τη Βεατρίκη και τη Λευκή συγκληρονόμους. Η Βεατρίκη παντρεύτηκε το 1260 σε ηλικία 11 ετών τον Ροβέρτο Δ΄ κόμη τού Ντρε & Μπραίν, γιο τού Ιωάννη Α΄ κόμη τού Ντρε & Μπραίν και της Μαρίας τού Μπουρμπόν. Ο Ροβέρτος Δ΄ έγινε, όπως ήταν το έθος της εποχής, συγκυρίαρχος τού Μονφόρ-λ'Αμωρί. Το 1312 απεβίωσε σε ηλικία 63 ετών και τάφηκε στο αββαείο τού Ωτ-Μπρυγιέρ. Παντρεύτηκε το 1260 τον Ροβέρτο Δ΄ κόμη τού Ντρε και είχε τέκνα: Μαρία 1261/2-1276, παντρεύτηκε τον Ματιέ ντε Μονμορανσύ. Γιολάντα 1263-1323, κόμισσα τού Μονφόρ, παντρεύτηκε πρώτα τον Αλέξανδρο Γ΄ της Σκωτίας και μετά τον Αρθούρο Β΄ δούκα της Βρετάνης. Ιωάννης Β΄ 1265-1309, κόμης τού Ντρε. Ιωάννα, κόμισσα τού Μπραιν, παντρεύτηκε πρώτα τον Ιωάννη Δ΄ τού Ρουσύ και μετά τον Ιωάννη τού Μπαρ. Βεατρίκη 1270-1328, ηγουμένη τού Πον-Ρουαγιάλ. Ροβέρτος, κύριος τού Σατώ-ντυ-Λουάρ. Douglas Richardson, Kimball G. Everingham, and David Faris, Plantagenet Ancestry: A Study in Colonial and Medieval Families, Royal Ancestry series, p. 155, Genealogical Publishing Co., Baltimore, Maryland, 2004 Charles Cawley Medieval Lands
Ζακ Καρύ

Ο Ζακ Καρύ (Jacques Carrey, 12 Ιανουαρίου 1649 - 18 Φεβρουαρίου 1726) ήταν Γάλλος ζωγράφος και σκιτσογράφος. Είναι γνωστός για τα σκίτσα που έκανε το 1674 απεικονίζοντας πιστά τον Παρθενώνα λίγο πριν καταστραφεί από την έκρηξη του Μοροζίνι.

 Γεννήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 1649 στην Τρουά (Troyes). Μαθήτευσε στον Σαρλ Λε Μπρεν (Charles Le Brun), τον βασιλικό ζωγράφο της αυλής του Λουδοβίκου ΙΔ'. Ο διδάσκαλός του τον πρότεινε για να συνοδεύσει μαζί με άλλους νεαρούς μαθητευόμενους τον διπλωμάτη και συλλέκτη αρχαιοτήτων Σαρλ Ανρί Φρανσουά Ολιέ ντε Νουαντέλ (Charles-Henri-François Olier de Nointel) που διατελούσε ως γαλλικός απεσταλμένος στην Υψηλή Πύλη στην Κωνσταντινούπολη. Αποστολή του Καρύ ήταν η ακριβής και λεπτομερής αντιγραφή των σημαντικότερων κτιρίων. Στα έτη 1670 με 1679 ο Καρύ έφτιαξε περίπου 500 σχέδια ζωγραφικής, απαθανατίζοντας την καθημερινή ζωή στην Οθωμανική Αυτοκρατορία στην Ελλάδα, Μικρά Ασία και Παλαιστίνη. Απεβίωσε στις 18 Φεβρουαρίου 1726 στην γενέτειρά του. Τα έργα του φιλοξενούνται στο Μουσείο του Λούβρου. Από την Ακρόπολη Ειρήνη Αποστόλου: Jacques Carrey (1649-1726) et ses dessins orientaux: un artiste troyen au service de l'ambassadeur de France à la Sublime Porte. In: Bulletin de la Société de l'histoire de l'art français, 2001, S. 63-87
Σάλτσα μήλου

Η σάλτσα μήλου είναι ένα είδος πουρέ που φτιάχνεται από ξεφλουδισμένα ή αξεφλούδιστα μήλα και μπαχαρικά (συνήθως κανέλα και μπαχάρι). Συνήθως προστίθενται και γλυκαντικά, όπως ζάχαρη ή μέλι. Η σάλτσα μήλου είναι ένα φθηνό και άμεσα διαθέσιμο τρόφιμο. Στην Ελλάδα η σάλτσα δεν είναι πολύ γνωστή και δεν παρασκευάζεται σχεδόν καθόλου. Αντίθετα στις βόρειες ευρωπαϊκές αλλά και στις κεντροευρωπαϊκές χώρες είναι πολύ γνωστή κι έχει αρκετά μεγάλη κατανάλωση.

 Η σάλτσα μήλου παράγεται από το μαγείρεμα μήλων με νερό ή μηλίτη μέχρι να πολτοποιηθούν. Για να γίνει ο πουρές καλύτερος, χρειάζονται πιο όξινα όπως αυτά της ποικιλίας bramley. Τα μήλα δεν είναι απαραίτητο να ξεφλουδιστούν πριν από το βράσιμο. Για τη βελτίωση της γεύσης προστίθεται ζάχαρη, μπαχαρικά και χυμός λεμονιού. Το βούτυρο μήλου είναι παρόμοιο με τη σάλτσα μήλου, αλλά έχει μεγαλύτερη αναλογία μηλίτη. Η σάλτσα μήλου είναι ένα τρόφιμο φτιαγμένο για να κρατάει τον χειμώνα επειδή κρατάει για αρκετό καιρό χωρίς να αλλοιώνεται. Συνήθως συνοδεύει το κυρίως πιάτο. Στην Αγγλία, και στη Σουηδία χρησιμοποιείται σαν καρύκευμα στο ψητό χοιρινό, στη Γερμανία σαν συνοδευτικό στις τηγανίτες ενώ στην Ολλανδία οι τηγανιτές πατάτες με σάλτσα μήλου είναι ενα παραδοσιακό κέρασμα στα παιδικά πάρτι. Στις ΗΠΑ και την Πορτογαλία συνήθως τρώγεται σαν επιδόρπιο. Επίσης και στη Γαλλία τρώγεται ως επιδόρπιο με εξαίρεση το boudin aux pommes (λουκάνικο με σάλτσα μήλου). Στο εμπόριο βρίσκεται εύκολα στα σούπερ μάρκετ συνήθως σε γυάλινα ή πλαστικά βάζα.
Quake (σειρά)

Το Quake είναι σειρά βιντεοπαιχνιδιών βολών πρώτου προσώπου που αναπτύσσεται από την id Software. Το πρώτο παιχνίδι της σειράς με το ίδιο όνομα κυκλοφόρησε το 1996.

 Η ιστορία του Quake II δεν έχει σχέση με αυτή του Quake, και αυτή του Quake III Arena έχει λίγη σχέση με αυτή των προκατόχων του. Αυτό συμβαίνει κυρίως επειδή το Quake II αρχικά προοριζόταν να είναι ένα ξεχωριστό προνόμιο (το Quake II ήταν ένας δοκιμαστικός τίτλος), ένα σχέδιο το οποίο καταρρίφθηκε όταν τα περισσότερα από τα ονόματα που η id Software προσπάθησε να χρησιμοποιήσει ήταν ήδη πιασμένα. Έχει ως υπόθεση ένα πεζοναύτη που ταξιδεύει μέσα από εναλλακτικές διαστάσεις για να αποτρέψει μια δαιμονική εισβολή, μια ιστορία παρόμοια με αυτή ενός προηγούμενου δημοφιλούς παιχνιδιού της id, του Doom. Μέρη: Quake Mission Pack No.1: Scourge of Armagon (1997) Quake Mission Pack No.2: Dissolution of Eternity (1997) Έχει ως υπόθεση μια επίθεση σε έναν εξωγήινο πλανήτη, τον Stroggos, σε αντίποινα για τις επιθέσεις των Strogg στη Γη. Οι περισσότερες από τις επόμενες εκδοχές στο προνόμιο του Quake ακολουθούν αυτή την γραμμή. Μέρη: Quake II Mission Pack: The Reckoning (1998) Quake II Mission Pack: Ground Zero (1998) Επικεντρώνεται γύρω από την "Arena Eternal", μια σκηνογραφία μονομαχιών που δημιουργήθηκε από μια εξωγήινη φυλή γνωστή ως Vadrigar και αποικισμένη από μαχητές από διάφορα σημεία στο χώρο και το χρόνο. Ανάμεσα σε αυτούς τους μαχητές είναι μερικοί χαρακτήρες από ή εμπνευσμένοι από το Doom ("Doomguy"), το Quake (Ranger, Wrack) και το Quake II (Bitterman, Tank Jr., Grunt, Stripe). Μέρος: Quake III: Team Arena (2000) Ξεκινάει από εκεί που το Quake II είχε σταματήσει — τον τελειωμό του πολέμου ανάμεσα στους ανθρώπους και στους Strogg. Το υποπροϊόν Enemy Territory: Quake Wars δρα ως prequel στο Quake II, όταν οι Strogg εισβάλουν για πρώτη φορά στη Γη. Το Quake Live είναι μια ενημερωμένη έκδοση του Quake III Arena, που σχεδιάστηκε αρχικά ως ένα free-to-play παιχνίδι που ξεκίνησε μέσω ενός plug-in. Οι Strogg είναι μια εξωγήινη φυλή που δρα ως κύριος ανταγωνιστής στο Quake II και στο Quake 4. Είναι μια προς παίξιμο φατρία στα Quake III: Team Arena και Enemy Territory: Quake Wars. Οι Strogg είναι μια φιλοπόλεμη κυβερνητική φυλή, κακόφημη για την συστηματική αντικατάσταση των τάξεών της με αιχμαλώτους πολέμου και την τροποποίηση των σωμάτων τους με μηχανικά όπλα και προσθετικά. Διατηρούν ένα τεράστιο παγκόσμιο στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα με ορυχεία, διυλιστήρια ορυκτών, εργοστάσια ελαφριάς παραγωγής και εγκαταστάσεις βαριάς βιομηχανικής παραγωγής παντού στον Stroggos. Η βαριά εξάρτησή τους από τη βιομηχανία έχει δημιουργήσει ένα τοξικό περιβάλλον το οποίο έχει σκοτώσει πολλή από την ντόπια φυτική και ζωική ζωή στον Stroggos, και τα υπόλοιπα ζώα υπόκεινται σε απαίσια μετάλλαξη. Τα περισσότερα παιχνίδια βασίζονται σε ενισχυμένες εκδόσεις την πρωτότυπης μηχανής Quake με καλύτερο φωτισμό, υποστήριξη για πιο πολύπλοκα μοντέλα, καλύτερο δικτυακό κώδικα και άλλες τροποποιήσεις. IGN preview of Quake Mobile
Φιλελεύθερο Κόμμα Βραζιλίας (2006)

Το Φιλελεύθερο Κόμμα (Πορτογαλικά: Partido Liberal) είναι ένα πολιτικό κόμμα στη Βραζιλία. Με 771.535 μέλη τον Μάιο του 2020 είναι το όγδοο μεγαλύτερο κόμμα στη χώρα.

 Το κόμμα ιδρύθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2006, όταν δύο κόμματα: το Φιλελεύθερο Κόμμα και το Κόμμα Αποκατάστασης της Εθνικής Τάξης, συγχωνεύτηκαν για να ξεπεράσουν τις δυσκολίες του εκλογικού ορίου, που θεσπίστηκε με το νέο εκλογικό νόμο και θα άφηνε τα μικρά κόμματα εκτός κοινοβουλίου. Καταχωρήθηκε στους καταλόγους του ΑΔΕ στις 19 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους, με αρχική ονομασία Κόμμα της Δημοκρατίας και αριθμό «22». Το 2019 εγκρίθηκε η μετονομασία του σε Φιλελεύθερο Κόμμα, όπως ονομαζόταν το ένα από τα δύο αρχικά.Ο Σέρτζιο Βίκτορ Τάμερ ήταν ο ιδρυτής και πρώτος πρόεδρος του κόμματος. Το 2014 τον διαδέχθηκε ο Αλφρέντο Νασιμέντο, ο οποίος τον Απρίλιο του 2016 παραιτήθηκε από τη θέση του Προέδρου όταν η Βουλή ψήφιζε για το αν θα έπρεπε να δικαστεί η Ντίλμα Ρούσεφ ή όχι.
Έι Τζέι Λι

Η Έιπριλ Τζενέτ Μέντεζ (April Jeanette Mendez, γενν. 19 Μαρτίου 1987) είναι Αμερικανίδα παλαίστρια. Είναι περισσότερο γνωστή με το ψευδώνυμο που έχει εμπνευστεί από τα αρχικά του ονόματός της. Έι Τζέι ή Έι Τζέι Λι. Είχε συμβόλαιο με το WWE.

 Ξεκίνησε την ενασχόλησή της με το κατς το 2007 όταν άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα πάλης τον Μάρτιο. Έξι μήνες μετά έκανε το ντεμπούτο της στους αγώνες και τα επόμενα χρόνια συνέχισε να εμφανίζεται σε διάφορες εταιρείες πάλης της Αμερικής, έως το Μάιο του 2009 που έκανε το μεγάλο βήμα για το WWE. Τον Μάιο του 2009, υπέγραψε συμβόλαιο με το World Wrestling Entertainment (WWE), και αμέσως στάλθηκε στην θυγατρική του εταιρεία Florida Championship Wrestling (FCW), όπου ξεκίνησε να χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο "Έι Τζέι Λι". Εκεί κέρδισε όλες τις γυναικείες διακρίσεις που υπήρχαν. Το 2010, συμμετείχε στο NXT και πήρε την τρίτη θέση. Από το 2011 ξεκίνησε εμφανίσεις στο SmackDown όπου για λίγο διάστημα είχε γίνει ομάδα με την Κέιτλιν. Από το 2012 εμφανιζόταν στο μεγάλο σόου της εταιρείας, το Raw. Μετά από ένα επιτυχημένο σενάριο με τον Ντάνιελ Μπράιαν, έγινε η Γενική Διευθύντρια του Raw. Στη θέση αυτή παρέμεινε για τέσσερις μήνες. Από τα τέλη του 2012, ξεκίνησε μια σεναριακή ρομαντική σχέση με τον Ντολφ Ζίγκλερ, ο οποίος τους επόμενους μήνες κατέκτησε τον τίτλο Βαρέων Βαρών, ενώ η ίδια έφθασε να διεκδικεί το Γυναικείο Πρωτάθλημα WWE. Η Έι Τζέι τελικά κατέκτησε το πρωτάθλημα, νικώντας την Κέιτλιν. Η κόντρα τους συνεχίστηκε σε πιο προσωπικό ύφος, μέχρι που η Έι Τζέι νίκησε την Κέιτλιν σε επαναληπτικό αγώνα. Με το πέρασμα των μηνών, νίκησε όλες τις γυναίκες διατηρώντας το Γυναικείο Πρωτάθλημα. Η Έι Τζέι έκανε ρεκόρ κρατώντας το πρωτάθλημα για 295 ημέρες, χάνοντας το απο την Πέιτζ τον Απρίλιο του 2014. Μετά απο μια αποχή η Έι Τζέι επέστρεψε τον Ιούλιο και νίκησε την Πέιτζ για να επανακτήσει το Γυναικείο Πρωτάθλημα. Όμως 1 μήνα μετά, στο SummerSlam, το έχασε και πάλι από την Πέιτζ.Αλλά το ξανακέρδισε στο night of champions αλλά το ξαναέχασε απο την νικκι μπέλα στο surviror series αφού επέστρεψε μετά από καίρο συμμάχησε με την Πέιτζ για νικήσουν της αδελφές μπέλα και να αποσυρθεί.τον Μάρτιο η ει τζει λι Επέστρεψε μετα απο Απουσίας 3 Μηνών Για να σώσει την πείτζ Απο τις Μπέλας προκάλεσαν τις Ίδιες Σε tag team στην wrestlemania 31 οπού έφεραν την Νίκη,Στις Αρχές Απριλίου το wwe.com Δημοσίευσε την Τελική Αποχώρηση απο το wwe και απο την Επαγγελματική Πάλη. Η Μέντεζ έχει ένα tattoo πίσω στον λαίμο της, που διαβάζεται "6-16-13". Είναι η ημερομηνία που κέρδισε το πρώτο της τίτλο στο Γυναικείο Πρωτάθλημα WWE . Η Μέντεζ παντρεύτηκε τον επίσης πασίγνωστο παλαιστή του WWE CM Punk . Προφίλ στο WWE.com Προφίλ στο owow.com
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 2018

Τα 84α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 29 Νοεμβρίου 2018, απονεμήθηκαν στις 7 Ιανουαρίου 2019, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 2018.

 Καλύτερη Ταινία Roma Καλύτερη Σκηνοθεσία Αλφόνσο Κουαρόν – Roma Καλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος Ήθαν Χοκ – First Reformed Καλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος Ρετζίνα Χολ – Support the Girls Καλύτερος Β' Ανδρικός Ρόλος Richard E. Grant – Can You Ever Forgive Me? Καλύτερος Β' Γυναικείος Ρόλος Regina King – If Beale Street Could Talk Καλύτερο Σενάριο Paul Schrader – First Reformed Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων Spider-Man: Into the Spider-Verse Καλύτερος Διευθυντής Φωτογραφίας Alfonso Cuarón – Roma Καλύτερη Μη Κινηματογραφική Ταινία Minding the Gap Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία Cold War • Πολωνία Καλύτερο Σκηνοθετικό Ντεμπούτο Bo Burnham – Eighth Grade Ειδικό Βραβείο David Schwartz Pioneers: First Women Filmmakers Ο Επίσημος ιστότοπος
Ιωσήφ ο από Ανδρούσης

Ο Επίσκοπος Μεσσήνης ο πριν διατελέσας Επίσκοπος Ανδρούσης (πραγματικό όνομα: Ιωσήφ Νικολάου, 1770 - 13 Μαρτίου 1844) ήταν Έλληνας ιερωμένος και αγωνιστής του 1821. Διετέλεσε Επίσκοπος Ανδρούσης, Επισκοπή η οποία μετονομάσθηκε το 1833 σε «Μεσσήνης» ενώ το 1852 μετεξελίχθηκε σε «Μητρόπολη Μεσσηνίας».

 Γεννήθηκε στην Τριπολιτσά το 1770 και το 1781 στάλθηκε από τους γονείς του στη Δημητσάνα για να φοιτήσει στο εκεί σχολείο. Σε ηλικία είκοσι ετών εκάρη μοναχός από τον Νικόδημο τον Αγιορείτη. Οι βιογράφοι του δεν συμφωνούν πού εκάρη μοναχός (ενδεχομένως στην ιερά μονή Αγίου Νικολάου Βαρσών ή στην ιερά μονή Γοργοεπηκόου στη Νεστάνη Αρκαδίας). Το 1792 χειροτονήθηκε ιεροδιάκονος. Το 1806 χειροτονήθηκε διαδοχικά ιερέας και επίσκοπος Ανδρούσης. Υπήρξε μέλος της Φιλικής Εταιρίας. Κατά την πολιορκία της Τριπολιτσάς, κρατήθηκε όμηρος από τους Τούρκους, μαζί με άλλους επισκόπους και προεστούς (από τους οποίους μόνο ο Ιωσήφ και λίγοι ακόμα συγκρατούμενοί του επέζησαν). Στο Εκτελεστικό 1822 έγινε και Μινίστρος των Θρησκευτικών (Υπουργός), έως το 1825. Το 1833 έγινε επίσκοπος Μεσσήνης. Το 1833 η επισκοπή Μεσσήνης συγχωνεύθηκε με την επισκοπή Κορώνης. Το 1836 ο Ιωσήφ ανέλαβε και τη διοίκηση της επισκοπής Μεθώνης μετά την παραίτηση του επισκόπου Μεθώνης Μακάριου. Απεβίωσε στις 13 Μαρτίου 1844 και θάφτηκε προ της Ωραίας Πύλης του Ιερού Ναού του Αγίου Ιωάννου Μεσσήνης, ενώ το 1900 στήθηκε η προτομή του. Προτομή του υπάρχει στο προαύλιο του Ιερού Μητροπολιτικού Ναού Καλαμάτας, όπως και στην Ανδρούσα. Άρθρο του Α. Πετρίδη στο πειραϊκό περιοδικό Απόλλων, Τόμ. 6, Αρ. 68 (1890). Πρόκειται, κατά τον συγγραφέα, για την πρωτότυπη βιογραφία του Ιωσήφ, γραμμένη από τον αδελφό του Κωνσταντίνο. Μητροπολίτου Μεσσηνίας Χρυσοστόμου : «Ιωσήφ Ανδρούσης» Καλαμάτα 1961 Θ.Μ.Τσερπέ: «Ιστορία της Πόλεως Μεσσήνης» Γ΄ έκδοση ηλεκτρονική -διαδικτυακή (Επιμέλεια έκδοσης Γιάννης Π. Πλατάρος) Φώτιος Χρυσανθόπουλος, επιμ. (1888). Βίοι Πελοποννησίων ανδρών και των εξώθεν εις την Πελοπόννησον ελθόντων κληρικών, στρατιωτικών και πολιτικών των αγωνισαμένων τον αγώνα της επαναστάσεως. Αθήνα: Σταύρος Ανδρόπουλος, Τυπογραφείο Π. Δ. Σακελλαρίου. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010. Ιωάννου Π. Μπουγά Διδακτορική διατριβή για τον Ιωσήφ Μεσσήνης, τον από Ανδρούσης. https://www.didaktorika.gr/eadd/handle/10442/32106 Ιωάννου Π. Μπουγά «Δεύτερη δημόσια επιστολή προς την Εκκλησιαστική Σύναξη Αγ. Ιωάννου Μεσσήνης και προς την εν έτη 2018 Δημοτική Αρχή Μεσσήνης» https://arxon.gr/2018/06/%CE%B9%CF%89%CF%83%CE%AE%CF%86-%CE%B5%CF%80%CE%AF%CF%83%CE%BA%CE%BF%CF%80%CE%BF%CF%82-%CE%BC%CE%B5%CF%83%CF%83%CE%AE%CE%BD%CE%B7%CF%82-1770-1844-%CE%BF-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CE%B1%CE%BD%CE%B4%CF%81/
Pegasus 3

Ο Pegasus 3 ή III ή Pegasus C ήταν αμερικανικός δορυφόρος που εκτοξεύτηκε το 1965 για να μελετηθούν οι προσκρούσεις των μικρομετεωριτών σε χαμηλή περιγήινη τροχιά. Ήταν ο τρίτος και τελευταίος δορυφόρος αυτού του τύπου που κατασκεύασε η Fairchild Hiller. Η εκτόξευση και η λειτουργία του έγινε από τη NASA.

 Ο Pegasus 3 μετέφερε 1.450 kg οργάνων και στάλθηκε στο διάστημα προσκολλημένος σε ανώτερο στάδιο πυραύλου S-IV με το οποίο τέθηκε σε τροχιά. Η ολική μάζα του ήταν 10.323 kg. Διέθετε δύο πάνελ ανίχνευσης των μικρομετεωριτών καθώς και ραδιοπομπό για την μετάδοση των δεδομένων πίσω στη Γη. Τα πάνελ ήταν μήκους 29 m και διέθεταν 116 ανιχνευτές. Εκτοξεύτηκε με πύραυλο Saturn I από το Ακρωτήριο Κανάβεραλ στις 30 Ιουλίου 1965 (13:00:00 UTC). Αφού τέθηκε με επιτυχία σε τροχιά έλαβε τον κωδικό 1965-060A από το COSPAR καθώς και τον αριθμό 01467 στον Κατάλογο Δορυφόρων της NORAD. Ο Pegasus 3 ήταν δευτερεύον φορτίο. Ο Saturn I μετέφερε επίσης το Apollo 105, ένα μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο του Προγράμματος Απόλλων. Ο δορυφόρος λειτούργησε όπως προβλέπονταν και μετέδωσε κανονικά δεδομένα στην Γη. Παρέμεινε λειτουργικός μέχρι τις 29 Αυγούστου 1968. Η τροχιά του εκφυλίστηκε και καταστράφηκε στην ατμόσφαιρα στις 4 Αυγούστου 1969. Διαστημικές αποστολές το 1965
Καλαθοσφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1980 / άνδρες

Το τουρνουά καλαθοσφαίρισης ανδρών της 22ης Ολυμπιάδας έλαβε χώρα στη Μόσχα από τις 20 έως τις 30 Ιουλίου 1980, με τη συμμετοχή δώδεκα εθνικών ομάδων. Οι αγώνες σημαδεύτηκαν από την αποχή προηγμένων μπασκετικά χωρών (με μπροστάρισσες τις ΗΠΑ) για πολιτικούς λόγους. Το σύστημα διεξαγωγής άλλαξε ελαφρώς σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν: Μετά την συνήθη φάση των ομίλων, καταρτίστηκαν νέοι όμιλοι για την τελική κατάταξη, ενώ αγώνες νοκ-άουτ έγιναν μόνο για τα μετάλλια μεταξύ αυτών που είχαν αρχικά τερματίσει στις πρώτες θέσεις της β' φάσης. Νικήτρια αναδείχθηκε τελικά η Γιουγκοσλαβία, δεύτερη η Ιταλία και τρίτη η οικοδέσποινα Σοβιετική Ένωση. Ήταν το πρώτο - και μοναδικό - χρυσό για τους Γιουγκοσλάβους στην ιστορία του τουρνουά, καθώς και το πρώτο ολυμπιακό μετάλλιο για τους Ιταλούς.

 Αρχικά η FIBA είχε παραχωρήσει αυτοδίκαιη πρόκριση στη Σοβιετική Ένωση (διοργανώτρια), στις Ηνωμένες Πολιτείες (απερχόμενοι ολυμπιονίκες) και τη Γιουγκοσλαβία (παγκόσμια πρωταθλήτρια 1978). Εννέα ακόμα εισιτήρια δόθηκαν από τις επιμέρους διοργανώσεις των ηπειρωτικών ζωνών. Λίγους όμως μήνες πριν τους Αγώνες, πέντε ομάδες αποσύρθηκαν λόγω του μποϊκοτάζ και αναπληρώθηκαν. Χωρισμός με κλήρωση και πρόνοια ομοιόμορφης κατανομής για ομάδες από την ίδια ήπειρο. Κριτήρια κατάταξης ισοβαθμούντων (ιεραρχικά): νίκες στους μεταξύ τους αγώνες, πηλίκο Π+ διά Π- στους μεταξύ τους αγώνες, πηλίκο Π+ διά Π- στο σύνολο των αγώνων. Ομάδες από τον ίδιο προκριματικό όμιλο δεν αναμετρώνται ξανά, αλλά «μεταφέρουν» το μεταξύ τους αποτέλεσμα (με πλάγια στον πίνακα αποτελεσμάτων). Για ισοβαθμίες, ίδια κριτήρια με την προκριματική φάση. Ομάδες από τον ίδιο προκριματικό όμιλο δεν αναμετρώνται ξανά, αλλά «μεταφέρουν» το μεταξύ τους αποτέλεσμα (με πλάγια στον πίνακα αποτελεσμάτων). Για ισοβαθμίες, ίδια κριτήρια με την προκριματική φάση. Ολιμπίσκι, 30 Ιουλίου Ο αριθμός νικών - ηττών έχει στατιστική μόνο σημασία 1980 Olympic Games: Tournament for Men - επίσημος ιστοχώρος της FIBA
Fiat 500L

Το Fiat 500L είναι ένα μίνι πολυμορφικό (mini MPV) αυτοκίνητο, που παράγεται από την ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία Fiat, από τον Απρίλιο του 2012 έως σήμερα. Το μοντέλο έχει έντονη αισθητική ομοιότητα, εξωτερικά και εσωτερικά, με το Fiat Nuova 500 που εισήχθη το 2007, ενώ φέρει και τους ίδιους κινητήρες με αυτό, πλην όμως βασίζεται σε άλλη πλατφόρμα, αρκετά μεγαλύτερων διαστάσεων, και είναι αποκλειστικά 5-πορτο, σε αντίθεση με το 3-πορτο Nuova 500. Η ονομασία 500L υποδηλώνει την αισθητική ομοιότητα με το 500 και ειδικότερα το L σημαίνει large / μεγάλο.

 Το 500L παρουσιάστηκε στο 82ο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης, τον Μάρτιο του 2012, και η μαζική παραγωγή του ξεκίνησε στις 17 Απριλίου 2012 στο Κραγκούγιεβατς της Σερβίας, στο πρώην εργοστάσιο της Zastava, το οποίο είχε εξαγοράσει η Fiat το 2008 όταν διαλύθηκε η εταιρεία Zastava (σημείωση: αρχικά το 500L επρόκειτο να παραχθεί στο γνωστό εργοστάσιο Mirafiori / Μιραφιόρι στο Τορίνο, αλλά αποφασίστηκε η αλλαγή αυτή λόγω των κάκιστων εργατικών σχέσεων στο ιταλικό εργοστάσιο). Το μοντέλο κυκλοφόρησε αρχικά στην Ιταλία τον Ιούλιο, και στους επόμενους μήνες στα άλλα κράτη της Ευρώπης, ενώ ειδικότερα στην Ελλάδα οι πρώτες πωλήσεις ξεκίνησαν τον Οκτώβριο. Στο Ηνωμένο Βασίλειο και στις ΗΠΑ έφτασε την άνοιξη του 2013, ως μοντέλο της σεζόν (model year) του 2014. Συνολικά, διατίθεται επίσημα σε πάνω από 100 χώρες διεθνώς, αν και ειδικότερα στη Βόρεια Αμερική η εξαγωγή του διακόπηκε το 2020. Τη σεζόν (model year) του 2018, το μοντέλο υπέστη μια εμφανή ανανέωση. Στις 22 Φεβρουαρίου 2018, κύλησε από την γραμμή παραγωγής το 500.000-ό αντίτυπο του μοντέλου, ένα 500L Cross 1.6 MultiJet 120 hp πορτοκαλί χρώματος, με μαύρη γυαλιστερή οροφή. (*): Αποκλειστικά στις Ηνωμένες Πολιτείες, ως ο μοναδικός διαθέσιμος [[[Μηχανή εσωτερικής καύσης|κινητήρας]]. Η επίσημη διεθνής ιστοσελίδα των Fiat 500 και Fiat 500L Η επίσημη Αμερικανική ιστοσελίδα των Fiat 500 και Fiat 500L Η επίσημη Ελληνική ιστοσελίδα του Fiat 500L Η επίσημη Ελληνική ιστοσελίδα του 500L Living Η επίσημη Ελληνική ιστοσελίδα του 500L Trekking Πρώτη γνωριμία με το Fiat 500L από το περιοδικό 4Τροχοί (Αύγουστος 2012) Συγκριτική δοκιμή των Fiat 500L 1.3 Multijet και Ford B-Max 1.0 Ecoboost από το περιοδικό 4Τροχοί (Νοέμβριος 2012) Δοκιμή των Fiat 500L 0.9 TwinAir Turbo και 1.6 MultiJet II από το περιοδικό 4Τροχοί (Απρίλιος 2013) Πρώτη γνωριμία με τα Fiat 500L Living και Fiat 500L Trekking από το περιοδικό 4Τροχοί (Αύγουστος 2013)
Χουσεΐν Οζγκιουργκούν

Ο Χουσεΐν Οζγκιουργκούν (τουρκικά: Hüseyin Özgürgün, γεννηθείς το 1965) είναι Τουρκοκύπριος πολιτικός και σημερινός Πρωθυπουργός της Βόρειας Κύπρου. Είναι ο σημερινός ηγέτης του Κόμματος Εθνικής Ενότητας (UBP). Παλαιότερα διετέλεσε Υπουργός Εξωτερικών της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου. Από τις 23 Απριλίου έως τις 17 Μαΐου 2010 διετέλεσε επίσης Πρωθυπουργός. Σήμερα είναι πρωθυπουργός της χώρας από τις 16 Απριλίου του 2016.

 Ο Οζγκιουργκούν γεννήθηκε το 1965 στη Λευκωσία, όπου και ολοκλήρωσε την εκπαίδευση μέχρι και το λύκειο. Στη συνέχεια, σπούδασε πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Άγκυρας και αποφοίτησε το 1988. Ήταν αθλητής και αντιπροσώπευσε την Βόρεια Κύπρο στο μπάσκετ, ποδόσφαιρο, βόλεϊ, πινγκ-πονγκ και αργότερα υπηρέτησε ως διαχειριστής αθλημάτων. Υπηρέτησε ως πρόεδρος της Τσετίνκαγια Τουρκ ΣΚ και την οδήγησε στο πρωτάθλημα. Εργάστηκε ως διαχειριστής σε ιδιωτικές επιχειρήσεις. Ο Οζγκιουργκούν εξελέγη για πρώτη φορά ως μέλος της Εθνοσυνέλευσης στις εκλογές του 1998, αντιπροσωπεύοντας την Επαρχία της Λευκωσίας για το κόμμα εθνικής ενότητας. Αργότερα επανεξελέγη στην ίδια θέση στο 2003, 2005, 2009 και 2013.