IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ράιμοντς Βέγιονις

Ο Ραϊμόντς Βέγιονις (Raimonds Vējonis, γενν. στις 15 Ιουνίου 1966) είναι πολιτικός από τη Λετονία, ο οποίος υπηρέτησε ως Πρόεδρος της χώρας από τις 8 Ιουλίου 2015 ως τον Ιούλιο του 2019. Είναι μέλος του Λετονικού Οικολογικού Κόμματος. Υπηρέτησε ως υπουργός Περιβαλλοντικής Προστασίας και Περιφερειακής Ανάπτυξης το 2002 και το 2011 και ως υπουργός Περιβάλλοντος από το 2003 ως το 2011. Έγινε υπουργός Άμυνας το 2014 και υπηρέτησε σε αυτήν τη θέση ως το 2015.

 Γεννήθηκε το 1966 στην Περιφέεια Πσκοφ από Λετονό πατέρα και Ρωσίδα μητέρα, ενώ ο πατέρας του υπηρετούσε στο σοβιετικό στρατό. Μεγάλωσε στο Σαρκάνι και στην κοντινή πόλη Μαντόνα. Ο Βέγιονις επιδόθηκε στην προστασία του περιβάλλοντος, επειδή ο παππούς του είχε τυφλωθεί από χημικά, τα οποία είχαν χρησιμοποιηθεί σε σοβιετικό αγρόκτημα-κολεκτίβα. Αποφοίτησε από τη Σχολή Βιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Λετονίας το 1989 και απέκτησε πτυχίο Μάστερ από το εν λόγω πανεπιστήμιο το 1995. Στη διάρκεια των σπουδών του δίδαξε ως καθηγητής βιολογίας στη Μαντόνα. Από το 1989 ως το 1996 ήταν αναπληρωτής διευθυντής της Περιφερειακής Επιτροπής της Μαντόνα και μέλος του συμβουλίου της πόλης από το 1990 ως το 1993. Ο Βέγιονις έγινε υπουργός Περιβαλλοντικής Προστασίας και Περιφερειακής Ανάπτυξης στις 7 Νοεμβρίου 2002. Το 2003 με τη διαίρεση του υπουργείου σε 2 τμήματα, ο Βέγιονις έγινε υπουργός Περιβάλλοντος και παρέμεινε στη θέση σε πολλές κυβερνήσεις ως το 2011, οπότε αμφότερα τα τμήματα συγχωνεύτηκαν ξανά και έγινε υπουργός Περιβαλλοντικής Προστασίας και Περιφερειακής Ανάπτυξης. Η θητεία του τερματίστηκε στις 25 Οκτωβρίου 2011 με το σχηματισμό νέας κυβέρνησης, έπειτα από τη διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών του 2011 και συνέχισε την πολιτική του σταδιοδρομία ως βουλευτής. Το 2014 ανέλαβε υπουργός Άμυνας. Στις 3 Ιουνίου 2015 εξελέγη πρόεδρος της Λετονίας με 55 ψήφους υπέρ επί συνόλου 100 βουλευτών στο Κοινοβούλιο. Χρησιμοποίησε τη νικητήρια ομιλία του για να υποσχεθεί την ενίσχυση της εθνικής ασφάλειας και την προστασία του περιβάλλοντος.
Κατάλογος κομήτων του Αινώ

Οι Κόμητες του Αινώ ήταν οι κυβερνήτες της κομητείας του Αινώ, μιας ιστορικής περιοχής των Κάτω Χωρών στα σύνορα ανάμεσα στη Γαλλία και στο Βέλγιο. Το μεγαλύτερο τμήμα της κομητείας ανήκει σήμερα στη Βελγική Φλάνδρα, ενώ ένα μικρότερο τμήμα στα νότια ανήκει στη Γαλλία.

 Η κομητεία του Αινώ διανεμήθη στη συνέχεια στην κομητεία του Μονς και στην κομητεία του Βαλανσιέν. Ρίχαρ της Κάτω Λωρραίνης (964 - 973) Ρενώ, κόμης του Μονς (973) Ρέγκιναρ Δ΄ του Μονς (973 - 974) 1η φορά Γοδεφρείδος Β΄ του Βερντέν (974 - 998) Ρέγκιναρ Δ΄ του Μονς (998 - 1013) 2η φορά Ρέγκιναρ Ε΄ του Μονς (1013 - 1039) Χέρμαν του Αινώ (1039 - 1051) Αμωρί, κόμης του Βαλανσιέν (953 - 973) Βέρνερ, κόμης του Βαλανσιέν (973) Ρέγκιναρ Δ΄ του Μονς (973 - 974) Αρνούλφος (974 - 988) Βαλδουίνος Α΄ (988 - 1035) Βαλδουίνος Β΄ (1035 - 1045) Την περίοδο (1706 - 714) οι Κάτω Χώρες θα δεχτούν επίθεση απο τους Άγγλους και τους Ολλανδούς στη διάρκεια του Πολέμου της Ισπανικής Διαδοχής. Το δουκάτο διεκδικήθηκε από τον Οίκο των Αψβούργων και τον Οίκο των Βουρβόνων. Το 1714 η Συνθήκη του Ράσταττ θα κατοχυρώσει τη διαδοχή του δουκάτου του Αινώ στον Αυστριακό κλάδο του Οίκου των Αψβούργων. Μετά την έκρηξη της Γαλλικής Επανάστασης το Αινώ μαζί με ολόκληρη τη Φλάνδρα ενσωματώθηκε στο Γαλλικό κράτος (1795)· διεκδικητές του τίτλου του κόμη του Αινώ παρέμειναν πάντα οι απόγονοι του αυτοκράτορα Λεοπόλδου Β΄ μέχρι τον Κάρολο Α΄ της Αυστρίας. Μετά την έκρηξη της Βελγικής Επανάστασης (1830) και την ανεξαρτησία του Βελγίου από τη Γαλλία, το μεγαλύτερο τμήμα του Αινώ προσαρτήθηκε στο Βελγικό στέμμα σαν τμήμα της Βελγικής Φλάνδρας· ένα μικρό τμήμα του μόνο στα νότια παρέμεινε στη Γαλλία.
Μαρία της Σερβίας, μαρκησία του Μομφερράτου

H Μαρία, σερβ. Марија Бранковић (1466 - 27 Αυγούστου 1495) από τον Οίκο Μπράνκοβιτς ήταν κόρη του δεσπότη της Σερβίας και με τον γάμο της έγινε μαρκησία του Μομφερράτου.

 Ήταν η μόνη κόρη του Στεφάν δεσπότη της Σερβίας και της αγίας Αγγελίνας Αριανίτι Κομνηνής, κόρης του Γκιέργκι Αριανίτι ευγενούς της Αλβανίας. Παντρεύτηκε το 1485 τον Βονιφάτιο Γ΄ Παλαιολόγο μαρκήσιο του Μομφερράτου και είχε τέκνα: Γουλιέλμος Θ΄ Παλαιολόγος 1486-1518, μαρκήσιος τού Μομφερράτου. Ιωάννης-Γεώργιος Παλαιολόγος 1488-1533, μαρκήσιος τού Μομφερράτου. Ćirković, Sima (2004). The Serbs. Malden: Blackwell Publishing. Haberstumpf, Walter (2009). Regesti dei Marchesi di Monferrato (secoli IX-XVI). Alessandria: San Giorgio Editrice. Ruggiero, Michele (1979). Storia del Piemonte. Torino: Piemonte in Bancarella.
Επαρχία Πεδιάδος

Η Επαρχία Πεδιάδος κατείχε το βορειοανατολικό τμήμα του Νομού Ηρακλείου. Αποτελούσε τη δεύτερη μεγαλύτερη σε έκταση Επαρχία της Κρήτης. Ανατολικά συνόρευε με την Επαρχία Μιραμπέλου και με την Επαρχία Λασιθίου, στα δυτικά με την Επαρχία Τεμένους, στα νότια με την Επαρχία Μονοφατσίου και την Επαρχία Βιάννου. Στα βόρεια βρεχόταν από το Κρητικό Πέλαγος. Τα κύρια προϊόντα που παρήγαγε ήταν λάδι, κρασί, σταφίδα και κηπευτικά. Η ονομασία της προερχόταν από το πεδινό της έδαφος και ειδικότερα από την πεδιάδα του Καστελλίου. Υπαγόταν εκκλησιαστικώς στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Κρήτης.

 Η Επαρχία αναφέρεται το 1271 σε έγγραφο με την ονομασία Castro di Pediada και όχι Castello, όπως όλα τα άλλα. Από αυτό μπορεί κανείς να συμπεράνει ότι στη θέση του castello di Pediada κτίστηκε από τους Βυζαντινούς φρούριο, καθώς οι Βυζαντινοί ονόμαζαν τα φρούρια κάστρα. Ανακαινίστηκε από τους Βενετούς και αποτέλεσε έδρα του castellano της castellania di Pediada και αργότερα ως χώρος αποθήκευσης των σιτηρών του Λασιθίου. Σήμερα δε σώζεται τίποτε. Στη θέση του κάστρου αυτού περίπου είναι η θέση του σημερινού Γυμνασίου στο Καστέλλι. Διασώθηκε μόνο το όνομα του χωριού. Το 1821 δόθηκε η ονομασία Χερρόνησος στην Επαρχία, ωστόσο δεν επικράτησε. Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971.
Μομτσίλο Ταπάβιτσα

Ο Μoμτσίλο Ταπάβιτσα (σερβικά:Момчило Тапавица) - ουγγρικά:Momčilo Tapavica) (14 Σεπτεμβρίου 1872 - 10 Ιανουαρίου 1949), ήταν Ούγγρος, Σερβικής καταγωγής, αρχιτέκτονας και αθλητής της αντισφαίρισης, της γυμναστικής, της κωπηλασίας, της άρσης βαρών και παλαιστής. Ήταν Ολυμπιονίκης το 1896 με την Ουγγαρία της οποίας ήταν επαρχία εκείνη την εποχή η σημερινή σερβική επαρχία της Βοϊβοντίνα.

 Γεννήθηκε στο Ναντάλι της τότε Αυστροουγγαρίας (σήμερα Σερβία) και πήγε σχολείο στο Νόβι Σαντ όπου ασχολήθηκε για πρώτη φορά με τον αθλητισμό. Εκεί κατέκτησε και τις πρώτες του νίκες. Σπούδασε αρχιτεκτονική και πολιτικός μηχανικός στη Βουδαπέστη. Ο Ταπάβιτσα πήρε μέρος στους ολυμπιακούς αγώνες του 1896 στην Αθήνα με την ομάδα της Ουγγαρίας . Στο τουρνουά του τένις τερμάτισε στην τρίτη θέση μαζί με τον Κ. Πασπάτη. Στον πρώτο γύρο νίκησε τον Φραγκόπουλο και στον δεύτερο γύρο έχασε από τον Κάσδαγλη μένοντας στην τρίτη θέση . Δεν υπήρξε μικρός τελικός επειδή στους συγκεκριμένους αγώνες μετάλλιο δόθηκε μόνο στους δύο πρώτους κάθε αγωνίσματος. Πήρε μέρος χωρίς να διακριθεί στην άρση βαρών και στην πάλη όπου αποκλείστηκε στον πρώτο αγώνα από τον Χρηστόπουλο. Το 1904 έγινε αθλητής κωπηλατικής λέσχης στο Νόβι Σαντ. Το 1908 πήγε στο Μαυροβούνιο όπου σχεδίασε διάφορα κτήρια. Κατά τη διάρκεια του Α' παγκοσμίου πολέμου, έζησε στο Μαρόκο, αλλά αργότερα επέστρεψε στο Νόβι Σαντ όπου και άνοιξε δικό του γραφείο. Πέθανε το 1949 και θάφτηκε στο νεκροταφείο στην Πούλα. Ανάμεσα στα έργα του είναι το κτίριο της Σερβικής Matica στο Νόβι Σαντ, το γερμανικό προξενείο και η Εθνική Τράπεζα στο Τσετίνιε, και το ξενοδοχείο Boka Hotel στο Χέρτζνόβι το οποίο καταστράφηκε κατά το σεισμό του 1977. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Momčilo Tapavica στο Wikimedia Commons
Χολοκυστίτιδα

Χολοκυστίτιδα είναι η φλεγμονή της χοληδόχου κύστης. Συνήθως προκαλείται από χολολιθίαση, δηλαδή από ύπαρξη λίθων στη χοληδόχο κύστη. Οι λίθοι αυτοί μπορεί να αποφράξουν τον κυστικό πόρο, εμποδίζοντας την παροχέτευση της χολής. Η στασιμότητα της χολής αλλά και η αύξηση της πίεσης προκαλούν συνήθως φλεγμονή.

 Συνηθέστερα συμπτώματα της οξείας χολοκυστίτιδας αποτελούν: Πόνος στο δεξιό άνω τεταρτημόριο της κοιλίας. Κατά την ψηλάφηση του δεξιού υποχονδρίου ο πόνος εντείνεται και συνήθως υπάρχει θετικό σημείο Murphy.Πυρετός όχι ιδιαίτερα υψηλός. Μπορεί να λείπει σε άτομα με εξασθενημένο ανοσοποιητικό ΛευκοκυττάρωσηΜπορεί να υπάρχει ήπια αύξηση της χολερυθρίνης (2-3 mg/dl) Το υπερηχογράφημα είναι χρήσιμο στη διάγνωση της οξείας χολοκυστίτιδας καθώς μπορεί να εντοπίσει λίθους αλλά και φλεγμονώδεις αλλοιώσεις του τοιχώματος της χοληδόχου κύστης (π.χ. πάχυνση). Συμπληρωματικά στη διάγνωση μπορεί να συμβάλλει η απλή ακτινογραφία κοιλίας. Η θεραπεία της οξείας χολοκυστίτιδας είναι η χολοκυστεκτομή. Εάν η διάγνωση γίνει έγκαιρα πριν η φλεγμονή επιδεινωθεί αρκετά, (συνήθως μέσα σε 48 ώρες) τότε υπάρχει η δυνατότητα εκτέλεσης επείγουσας χολοκυστεκτομής. Εάν περάσει αυτό το χρονικό διάστημα, τότε λόγω της φλεγμονής η εγχείρηση θεωρείται επικίνδυνη, καθώς μπορεί να προκληθούν βλάβες στα χοληφόρα και στο ήπαρ. Για αυτό σε αυτήν την περίπτωση συνίσταται συντηρητική αγωγή που περιλαμβάνει αρχικά διακοπή της σίτισης, παρεντερική χορήγηση υγρών, ηλεκτρολυτών και αντιβίωσης. Στη συνέχεια ο ασθενής μπορεί να σιτίζεται αλλά αποφεύγοντας τις λιπαρές τροφές. Ύστερα από 4-6 εβδομάδες, αφού υποχωρήσει η φλεγμονή, υπάρχει η δυνατότητα χολοκυστεκτομής. Σε περιπτώσεις σοβαρής οξείας χολοκυστίτιδας στις οποίες δεν ενδείκνυται άμεση χολοκυστεκτομή, υπάρχει η δυνατότητα διαδερμικής χολοκυστοστομίας, με σκοπό την παροχέτευση της χοληδόχου κύστης. Αυτό αποτελεί προσωρινή λύση, και μόλις οι συνθήκες το επιτρέψουν πρέπει να γίνει χολοκυστεκτομή. Λίθοι στα τοιχώματα της χοληδόχου κύστης προκαλούν συχνά φλεγμονές, που μπορεί να έχουν χρόνιο χαρακτήρα. Συνήθως τα συμπτώματα της χρόνιας χολοκυστίτιδας είναι ηπιότερα από αυτά της οξείας. Η διάγνωση, όπως και στην οξεία χολοκυστίτιδα, γίνεται συνήθως με τον υπέρηχο. Η κατ' εξοχή θεραπεία είναι η χολοκυστεκτομή. Εάν τα συμπτώματα είναι ήπια, και σε άτομα μεγάλης ηλικίας ή με προβλήματα υγείας υπάρχει δυνατότητα συντηρητικής θεραπείας με χορήγηση άλιπης δίαιτας, σπασμολυτικών και αντιβιοτικών. Η φαρμακευτική διάλυση των χολόλιθων και η λιθοτριψία είναι μέθοδοι που δεν έχουν ιδιαίτερα θετικά αποτελέσματα και σπανίως χρησιμοποιούνται.
Σημαία της Μποτσουάνας

Η εθνική σημαία της Μποτσουάνα καθιερώθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου του 1966, ημέρα της ανεξαρτησίας της χώρας. Η εθνική σημαία της Μποτσουάνα (Setswana: folaga ya Botswana) αποτελείται από ένα γαλάζιο πεδίο κομμένο οριζόντια στο κέντρο από μια μαύρη λωρίδα με ένα λεπτό λευκό πλαίσιο. Εγκρίθηκε το 1966 για να αντικαταστήσει το Union Jack, ήταν η σημαία της Δημοκρατίας της Μποτσουάνα από τότε που η χώρα κέρδισε την ανεξαρτησία εκείνη τη χρονιά. Είναι μια από τις λίγες αφρικανικές σημαίες που δεν χρησιμοποιεί ούτε τα χρώματα του παναφρικανικού κινήματος ούτε τα χρώματα του κορυφαίου πολιτικού κόμματος της χώρας.

 Το 1885, η Bechuanaland έγινε προτεκτοράτο του Ηνωμένου Βασιλείου εντός της αποικιακής αυτοκρατορίας του. Αυτό συνέβη αφού οι ηγέτες του λαού της Τσουάνα διαπραγματεύτηκαν με τους Βρετανούς για να τους προσφέρουν προστασία από τους Μπόερς, οι οποίοι εισέβαλαν στα εδάφη τους από τη γειτονική Νοτιοαφρικανική Δημοκρατία. Παρά τη νέα αυτή προστασία, η Νότια Αφρική συνέχισε να πιέζει τους Βρετανούς να τους επιτρέψουν να προσαρτήσουν την Bechuanaland στην ένωσή τους. Αυτό δεν συνέβη λόγω της εκτεταμένης αντίθεσης από τον λαό Μπατσουάνα, και η Bechuanaland κέρδισε την ανεξαρτησία από τη Βρετανία το 1966. το νέο έθνος μετονομάστηκε σε Μποτσουάνα. Πριν αποκτήσει την ανεξαρτησία της, η Μποτσουάνα δεν είχε τη δική της χαρακτηριστική αποικιακή σημαία, με τη σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου να χρησιμεύει ως σημαία του προτεκτοράτου. Όταν δημιουργήθηκε η εθνική σημαία της Μποτσουάνα το 1966, σχεδιάστηκε συμβολικά για να έρχεται σε αντίθεση με τη σημαία της Νότιας Αφρικής, καθώς η τελευταία χώρα κυβερνούσε υπό καθεστώς απαρτχάιντ. Ως εκ τούτου, η μαύρη λωρίδα με το λευκό πλαίσιο ήρθε να επισημάνει την ειρήνη και την αρμονία μεταξύ των ανθρώπων αφρικανικής και ευρωπαϊκής καταγωγής που κατοικούν στη Μποτσουάνα. Η νέα σημαία υψώθηκε για πρώτη φορά τα μεσάνυχτα της 30ής Σεπτεμβρίου 1966, την ημέρα που η Μποτσουάνα έγινε ανεξάρτητη χώρα. Τα χρώματα της σημαίας έχουν πολιτιστική, πολιτική και περιφερειακή σημασία. Το γαλάζιο αντιπροσωπεύει το νερό — συγκεκριμένα, με τη μορφή της βροχής, καθώς είναι ένας πολύτιμος πόρος στη Μποτσουάνα, η οποία βασίζεται στη γεωργία και υποφέρει από συχνές ξηρασίες λόγω του ξηρού και άνυδρου κλίματος της ερήμου Καλαχάρι. Το μπλε παραπέμπει επίσης στο σύνθημα που εμφανίζεται στο εθνόσημο της Μποτσουάνα - Πούλα, που σημαίνει "Ας πέσει βροχή" στη Σετσουάνα - καθώς και στη ζωή, η οποία συντηρείται από το νερό. Η μαύρη ζώνη με το λευκό πλαίσιο έχει δύο έννοιες. Πρώτον, συμβολίζουν την αρμονία και τη συνεργασία μεταξύ των ανθρώπων διαφορετικών φυλών που ζουν στη Μποτσουάνα, καθώς και τη φυλετική ποικιλομορφία της χώρας. Επιπλέον, αντιπροσωπεύουν τις ρίγες της ζέβρας, του εθνικού ζώου της Μποτσουάνα. Σημαίες του Κόσμου:Μποτσουάνα
Αλέξα Ντέμι

Η Αλέξα Ντέμι (11 Δεκεμβρίου 1990, Λος Άντζελες) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια μεξικανικής καταγωγής. Είναι γνωστή για τον ρόλο της ως Μάντι Πέρεζ στη σειρά Euphoria του HBO. Έκανε το τηλεοπτικό της ντεμπούτο το 2016 στη σειρά Ray Donovan.

 Η Αλέξα γεννήθηκε στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια. Πέρασε μεγάλο μέρος της παιδικής της ηλικίας στη γειτονιά Atwater Village και η οικογένειά της αποτελείται από τη μητέρα της, Rose Mendez, makeup artist μεξικανικής υπηκοότητας, τον πατέρα της Scott Wilson Vanerstrom και την αδελφή της Falize Rome. Ο παππούς της είναι ο Dennis Wilson, μουσικός και μέλος του γκρουπ The Beach Boys.Μεγάλωσε κυρίως με τη μητέρα της από την ηλικία των οκτώ ετών και μετά, αν και έχει σημειώσει ότι διατηρεί καλές σχέσεις με τον πατέρα της. Το 2019 άλλαξε νομικά το όνομα γέννησής της από Αλέξα Ντέμι Γουίλσον Βάνερστρομ σε απλά Αλέξα Ντέμι. Το 2013, η Αλέξα Ντέμι πρωταγωνίστησε στο μουσικό βίντεο για το τραγούδι "ATM Jam" της Azealia Banks με τον Pharrell Williams. Τρία χρόνια αργότερα, έκανε το τηλεοπτικό της ντεμπούτο το 2016 ως καλεσμένη ηθοποιός στη σειρά Ray Donovan του καναλιού Showtime. Το 2017 πρωταγωνίστησε στην ταινία του Dave McCary Brigsby Bear, ενώ την επόμενη χρονιά συμμετείχε στο Mid90s του Jonah Hill και στη σειρά του Netflix, Love.Αφού δούλεψε στην ταινία του Gia Coppola Mainstream, είχε μια σύντομη συμμετοχή στη σειρά επιστημονικής φαντασίας The OA. Το 2019, πρωταγωνίστησε στην ταινία του Trey Edward Schults Waves, και είχε τον πρώτο της σημαντικό τηλεοπτικό ρόλο παίζοντας την Μάντι Πέρεζ στη δραματική σειρά του HBO Euphoria, μαζί με τους Zendaya και Τζέικομπ Ελόρντι.
Αλοτριχίτης

Ο αλοτριχίτης (αγγλ. halotrichite) είναι ένυδρο θειικό άλας του αργιλίου και του σιδήρου. Το όνομά του προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις «άλως» και «θριξ», λόγω της ομοιότητάς του με τούφα τριχών γύρω από την οποία σχηματίζεται άλως.

 Ανευρίσκεται υπό ανθοειδή μορφή σε αποσαθρωμένα θειούχα κοιτάσματα και οξειδωμένους ορυκτούς άνθρακες πλούσιους σε θείο, σχεδόν αποκλειστικά σε ξηρά, άνυδρα κλίματα (είναι διαλυτός στο νερό). Επίσης ως ίζημα γύρω από φουμαρόλες και θερμές πηγές. Σχηματίζει παραμικτική σειρά με τον πικερινγκίτη. Σχετίζεται με μελαντερίτη, κοπιαπίτη, επσομίτη, αλουνογενή και γύψο. Είναι παγκοσμίως διαδεδομένος, αλλά σε μικρές ποσότητες. Χαρακτηριστικά δείγματά του ανευρίσκονται στην σολφατάρα του Pozzuoli κοντά στη Νάπολι και στη Σικελία (Ιταλία), στην Ουγγαρία, τη Γερμανία, τη Γαλλία (κοντά στο ακρωτήριο Φινίστερο), τη Σλοβενία, τη Σουηδία, τη Χιλή (περιοχές Κοπιαπό και Αντοφαγάστα) και στη χερσόνησο Καμτσάτκα της Ρωσίας (ως προϊόν ηφαιστειακής δραστηριότητας). Επίσης σε αρκετές Πολιτείες των ΗΠΑ. Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα μεταλλεία Λαυρίου και συγκεκριμένα στην περιοχή "Πλάκα". Handbook of Mineralogy Mindat.org Webmineral.com Κατάλογος ορυκτών Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244 Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, A Field Guide to Rocks and Minerals, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372
Live Killers

Live Killers είναι ο τίτλος του πρώτου ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ του βρετανικού ροκ συγκροτήματος Queen, το οποίο κυκλοφόρησε στις 22 Ιουλίου του 1979 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "ΕΜΙ / Parlophone" στην Ευρώπη, ενώ στις Ηνωμένες Πολιτείες εκδόθηκε μέσω της "Elektra".Οι ηχογραφήσεις του δίσκου προέρχονται από την περιοδεία για την προώθηση του δίσκου "Jazz" και η πλειοψηφία τους πραγματοποιήθηκε στην Βρέμη στις 20 Ιανουαρίου 1979, στην Κολωνία την 1 Φεβρουαρίου, στην Φρανκφούρτη την επόμενη ημέρα και στο Μόναχο στις 11 Φεβρουαρίου του 1979.Την παραγωγή του "Live Killers" ανέλαβε το ίδιο το συγκρότημα, όπως και την μίξη του, η οποία έγινε στα ιδιόκτητα "Mountain Studios" του Μοντρέ.Το άλμπουμ ανέβηκε στην τρίτη θέση των τσαρτ της πατρίδας τους και το # 16 στο αμερικάνικο Billboard, όπου βραβεύθηκε ως διπλά πλατινένιος δίσκος. Εκτός Ευρώπης και Βόρειας Αμερικής, η "Elektra Records" κυκλοφόρησε το 1985 μία πιο σύντομη έκδοση του δίσκου με τίτλο "Queen Live".

 "We Will Rock You (fast version)" (May) – 3:18 "Let Me Entertain You" (Mercury) – 3:15 "Death on Two Legs (Dedicated To...)" (Sporthalle, Κολωνία, 1/2/79) (Mercury) – 3:31* "Killer Queen" (Mercury) – 1:59 "Bicycle Race" (Festhalle, Φρανκφούρτη, 2/2/79) (Mercury) – 1:28 "I'm in Love with My Car" (Taylor) – 2:08 "Get Down, Make Love" (Mercury) – 4:31 "You're My Best Friend" (Deacon) – 2:08 "Now I'm Here" (Festhalle, Φρανκφούρτη, 2/2/79) (May) – 8:42 "Dreamer's Ball" (May) – 3:44 "Love of My Life" (Festhalle, Φρανκφούρτη, 2/2/79) (Mercury) – 4:57 "'39" (Festhalle, Φρανκφούρτη, 2/2/79) (May) – 4:26 "Keep Yourself Alive" (May) – 4:02 "Don't Stop Me Now" (Stadthalle, Βρέμη, 20/1/79) (Mercury) – 4:28 "Spread Your Wings" (Stadthalle, Βρέμη, 20/1/79) (Deacon) – 5:17 "Brighton Rock" (Stadthalle, Βρέμη, 20/1/79) (May) – 12:13 "Bohemian Rhapsody" (intro: "Mustapha") (Festhalle, Φρανκφούρτη, 2/2/79) (Mercury) – 6:02 "Tie Your Mother Down" (Festhalle, Φρανκφούρτη, 2/2/79) (May) – 3:40 "Sheer Heart Attack" (Rudi Sedlmayer Halle, Μόναχο, 11/2/79) (Taylor) – 3:35 "We Will Rock You" (Festhalle, Φρανκφούρτη, 2/2/79) (May) – 2:48 "We Are the Champions" (Mercury) – 3:27 "God Save the Queen" (Trad.; arr. May) – 1:31 Live Killers (άλμπουμ) Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Χρυσός Γερμανία (BVMI Certification): Χρυσός Αυστρία (IFPI Certification): Χρυσός Ελβετία (IFPI Certification): Χρυσός Ολλανδία (NVPI Certification): Χρυσός Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): 2 x πλατινένιος Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Live Killers" ήταν οι εξής: Φρέντι Μέρκιουρι - φωνητικά, πιάνο Μπράιαν Μέι - κιθάρα, φωνητικά Τζον Ντίκον - μπάσο, φωνητικά Ρότζερ Τέιλορ - τύμπανα, κρουστά, φωνητικά, ντέφι Live Killers - Queen | Songs, Reviews, Credits | AllMusic Queen - Live Killers (album review) | Sputnikmusic Queen Live Killers Album Review | Rolling Stone
Εκκλησία της Ιερής Καρδιάς και του Αγίου Ιακώβου του Καρινιάνο

Η Εκκλησία της Ιερής Καρδιάς και Αγίου Ιακώβου του Καρινιάνο είναι θρησκευτικό κτίριο της περιοχής Γένοβα του Καρινιάνο στην οδό Τζάκοπο Ρουφίνι. Η ενοριακή κοινότητά της είναι μέρος της ενορίας Καρινιάνο-Φότσε της Αρχιεπισκοπής της Γένοβας.

 Η παλαιότερη εκκλησία του Αγίου Ιακώβου, που ιδρύθηκε το 1154 από τον Ανσάλντο Σπινόλα ως ευγενής χορηγία στην εκκλησία της οικογένειας, βρισκόταν εκεί όπου τώρα βρίσκεται το Πότζο ντελα Τζοβίνε Ιτάλια, στην άκρη των γκρεμών που συνορεύουν με το λόφο του Καρινιάνο στη θάλασσα. Το 1536 πέρασε υπό τη φροντίδα του Τάγματος του Αγίου Αυγουστίνου, που παρέμεινε εκεί μέχρι την καταστολή του 1798, όταν η εκκλησία επέστρεψε στον κοσμικό κλήρο , ενώ το διπλανό μοναστήρι το 1806 έγινε στρατιωτική φυλακή. Προς το τέλος του αιώνα η εκκλησία βρισκόταν σε επισφαλείς συνθήκες και έκλεισε για το κοινό στις 25 Ιουλίου 1890. Το κτίριο, που πωλήθηκε στον δήμο το 1891, κατεδαφίστηκε το 1905. Επομένως, ο κοινοτικός τίτλος μεταφέρθηκε στη νέα εκκλησία, που χτίστηκε όχι πολύ μακριά.Η Ρωμαϊκή εκκλησία ήταν αρχιτεκτονικά ταπεινή και δεν υπήρχαν ιδιαίτερα πολύτιμα έργα τέχνης. Μέχρι το 1871 στο υπόγειο της εκκλησίας, βρίσκοταν τα σώματα εκείνων που καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν στην κοντινή πλατεία του Λατομείου τοποθετημένα σε ένα κοινό πηγάδι (οι κατάδικοι για κοινά εγκλήματα απαγχονίστηκαν, ενώ πυροβολισμοί επιφυλάχθηκαν για τους καταδικασθέντες για πολιτικούς λόγους). Gι 'αυτό το λόγο η εκκλησία ονομάστηκε ευρέως « η ενορία των απαγχονισμένων ανδρών ». Αυτά τα υπολείμματα, με την κατεδάφιση της εκκλησίας, μεταφέρθηκαν στο νεκροταφείο του Σταλιένο στα τέλη του 1800. Η νέα εκκλησία, στην οποία μεταβιβάστηκε ο κοινοτικός τίτλος, χτίστηκε σε νεο - ρωμαϊκό στιλ, απο τον αρχιτέκτονα Λουίτζι Ροβέλι, στην πλατεία που πήρε το όνομά του από τον Νίνο Μπίσιο, σε έναν δεντρόφυτο ανοιχτό χώρο που ανοίγει στη μέση, στο κέντρο των περιοχών της περιφέρειας Καρινιάνο, το οποίο αστικοποιήθηκε στο δεύτερο μισό του δέκατου ένατου αιώνα . Περιγραφή Το μεγάλο εσωτερικό χωρίζεται σε τρία κλίτη, χωρισμένα με συζευγμένες στήλες σε γρανίτη. Στα πλαϊνά κλίτη υπάρχουν τέσσερις βωμοί, αφιερωμένοι στην Παναγία, τον Ιωάννη Βαπτιστή, τον Άγιο Αντώνιο και τον Άγιο Ιάκωβο. Αρχιεπισκοπή Γένοβας Καρινιάνο (Γένοβα)
Αντίγραφο ασφαλείας

Τα αντίγραφα ασφαλείας (αγγλικά backup) είναι αντίγραφα πρωτότυπων δεδομένων υπολογιστών (εγγράφων, φωτογραφιών, βίντεο, κώδικα, λειτουργικών συστημάτων κ.λπ.), που δίνουν τη δυνατότητα για άμεση ανάκτηση του πρωτότυπου σε περίπτωση απώλειάς του για οποιονδήποτε λόγο όπως της διαγραφής του ή του κατακερματισμού του.

 Τα αντίγραφα ασφαλείας χρησιμοποιούνται συνήθως σε: Προσωπικές φωτογραφίες, βίντεο κλπ. Έγγραφα Ρυθμίσεις Κωδικούς πρόσβασης Οι εταιρείες και οι οργανισμοί έχουν γραπτές πολιτικές για τα αντίγραφα ασφαλείας, ανάλογα με τις ανάγκες τους. Ανάλογα με τις ανάγκες για ασφάλεια, καθορίζεται: η συχνότητα για τα αντίγραφα ασφαλείας ο αριθμός των κρατούμενων αντιγράφων ο χρόνος κράτησής τους οι διαφορετικές τοποθεσίες που πρέπει να κρατούνται τα πρόσωπα που έχουν πρόσβαση σε αυτά
Γιοσιχίντε Σούγκα

Ο Γιοσιχίντε Σούγκα (Yoshihide Suga) (菅 義偉, Suga Yoshihide, [sɯɡa joɕiꜜçide], γεννημένος στις 6 Δεκεμβρίου 1948) είναι Ιάπωνας πολιτικός, ο οποίος διατέλεσε πρωθυπουργός της Ιαπωνίας από τον Σεπτέμβριο του 2020 έως τον Οκτώβριο του 2021. Υπήρξε αρχιγραμματέας του υπουργικού συμβουλίου επί πρωθυπουργίας του Σίνζο Άμπε την περίοδο από το 2012 ως το 2020 και υπουργός Εσωτερικών και Επικοινωνιών από το 2006 ως το 2007.

 Γεννημένος από μια οικογένεια αγροτών φράουλας στην επαρχία Ακίτα, ο Σούγκα εγκαταστάθηκε στο Τόκιο μετά την αποφοίτησή του από το λύκειο, όπου εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο Χοσέι. Λίγο μετά την αποφοίτησή του με πτυχίο νομικής, ο Σούγκα έγινε βοηθός του εκπροσώπου Χικοσαμπούρο Οκονόγκι το 1975 πριν ασχοληθεί με την πολιτική και ο ίδιος, όταν εκλέχθηκε στη Δημοτική Συνέλευση της Γιοκοχάμα το 1987. Στις εκλογές του 1996 εξελέγη στη Βουλή των Αντιπροσώπων, εκπροσωπώντας τη 2η Περιφέρεια της Καναγκάουα ως μέλος του LDP. Κατά τη διάρκεια της θητείας του στη Δίαιτα ο Σούγκα έγινε στενός συνεργάτης του Γενικού Γραμματέα του Υπουργικού Συμβουλίου Σίνζο Άμπε. Όταν ο Άμπε έγινε πρωθυπουργός το 2006, διόρισε τον Σούγκα στο υπουργικό συμβούλιο ως υπουργό Εσωτερικών και Επικοινωνιών. Ο Άμπε αργότερα διόρισε τον Σούγκα ως αρχιγραμματέα του υπουργικού συμβουλίου το 2012 μετά την επιστροφή του στην πρωθυπουργία, ένα αξίωμα στο οποίο θα παρέμενε ο Σούγκα στη διάρκεια ολόκληρης της δεύτερης θητεία του Άμπε. Είναι ο μακροβιότερος αρχιγραμματέας του υπουργικού συμβουλίου στην ιαπωνική ιστορία. Τον Σεπτέμβριο του 2020, όταν ο Άμπε ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την πολιτική, ο Σούγκα δήλωσε την υποψηφιότητά του στις εκλογές για αρχηγό του LDP. Ευρέως θεωρημένος ως πρωτοπόρος, ο Σούγκα κέρδισε άνετα τις εκλογές στις 14 Σεπτεμβρίου με το 70% των ψήφων. Δύο ημέρες αργότερα, εξελέγη επίσημα πρωθυπουργός από τη Δίαιτα και διορίστηκε από τον αυτοκράτορα Nαρουχίτο, καθιστώντας τον ως τον πρώτο νέο πρωθυπουργό της εποχής Ρέιουα. Ο Σούγκα δήλωσε ότι η πρωθυπουργία του θα επικεντρωθεί στη συνέχιση των πολιτικών και των στόχων της διοίκησης Άμπε, συμπεριλαμβανομένης της σουίτας οικονομικών πολιτικών |(γνωστής ως Abenomics), στην αναθεώρηση του άρθρου 9 του ιαπωνικού συντάγματος και στη διασφάλιση της απελευθέρωσης των Ιαπώνων που απήχθησαν από τη Βόρεια Κορέα . Ο Σούγκα σταδιακά έχασε τη δημοτικότητά του εξαιτίας των χειρισμών στην πανδημία COVID-19 και στη διαχείριση των Ολυμπιακών Αγώνων. Λίγο πριν τη λήξη της πρωθυπουργίας του τα ποσοστά δημοτικότητάς του ήταν από τα χαμηλότερα στην ιαπωνική ιστορία. Στις 3 Σεπτεμβρίου 2021 ανακοίνωσε την απόφασή του να μην διεκδικήσει ξανά την ηγεσία του LDP, και κατά συνέπεια να παραιτηθεί από την πρωθυπουργία. Είναι παντρεμένος και έχει τρεις γιους. Η σύζυγός του, Μαρίκο, είναι η αδελφή ενός από τους πρώην συναδέλφους του στο γραφείο του Χικοσαμπούρο Οκονόγκι . Ο Σούγκα έκανε καράτε όταν ήταν φοιτητής. Κρατά την τρίτη και μαύρη ζώνη.
Η Γέφυρα

Η Γέφυρα είναι ελληνική δραματική αστυνομική σειρά θρίλερ που προβλήθηκε από την streaming πλατφόρμα ANT1+ του ομίλου ANT1. Σεναριογράφοι της σειράς είναι ο Κώστας Γεραμπίνης, ο Δημήτρης Εμμανουηλίδης και η Άλκη Πολίτη ενώ σκηνοθετεί ο Γιάννης Χαριτίδης. Το σενάριο της σειράς αποτελεί μεταφορά της σουηδικής και δανέζικης τηλεοπτικής σειράς "The Bridge". Πρόκειται για ένα ελληνικό noir, ενώ αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες παραγωγές μυθοπλασίας που έχουν πραγματοποιηθεί ποτέ στη χώρα. Η σειρά έκανε πρεμιέρα στις 27 Μαΐου 2022 και ολοκληρώνεται σε έναν κύκλο με 10 επεισόδια.

 Στο επίκεντρο της ιστορίας, βρίσκεται η δολοφονία του ιατρού Περικλή Αποστολάκη στην συνοριακή γραμμή της γέφυρας που χωρίζει Ελλάδα και Τουρκία. Η υπόθεση ανατίθεται στην αστυνόμο Σοφία Μπακάλη και στον Τούρκο Κενάν Καραμάν. Αναζητώντας την άκρη του νήματος, οι αρμόδιοι αντιλαμβάνονται τις πολιτικές δυνάμεις που εμπλέκονται καθώς και την επικινδυνότητα της υπόθεσης. Στο τέλος, η Σοφία και ο Κενάν θα πρέπει να αποφασίσουν τι είναι πιο σημαντικό: το καθήκον ή η ζωή τους; Η γέφυρα που χρησιμοποιήθηκε στη σειρά, δεν γυρίστηκε στην πραγματική συνοριακή γέφυρα στους Κήπους, αλλά έγινε στις Καστανιές Έβρου λίγα χιλιόμετρα βόρεια από τα τουρκικά σύνορα. Η Γέφυρα στην IMDb
Αποδεικτικά μέσα

Στη δικονομία με τον όρο αποδεικτικά μέσα χαρακτηρίζονται όλα εκείνα τα μέσα διά των οποίων μπορεί ο/η δικαστής ή/και οι ένορκοι να πειστούν περί της αλήθειας, σε περιπτώσεις αμφισβητουμένων γεγονότων, ή και προβαλλομένων ισχυρισμών επί δικάσιμης υπόθεσης.

 Στα αποδεικτικά μέσα των πολιτικών δικών περιλαμβάνονται: η ομολογία, τα τεκμήρια, η αυτοψία, οι εμπειροτέχνες (καταθέσεις ή εκθέσεις αυτών), οι μάρτυρες, ο όρκος και τα έγγραφα.Στα αποδεικτικά μέσα των ποινικών δικών περιλαμβάνονται: οι ενδείξεις, η αυτοψία, η πραγματογνωμοσύνη, η ομολογία του κατηγορουμένου, οι μάρτυρες και τα έγραφα.
Γιάννης Καλπούζος

Ο Γιάννης Καλπούζος είναι Έλληνας συγγραφέας, ποιητής και στιχουργός της σύγχρονης γενιάς. Γεννήθηκε στο χωριό Μελάτες της Άρτας το 1960. Από το 1983 ζει στην Αθήνα.

 Στα ελληνικά γράμματα εμφανίζεται το 2000 με την ποιητική συλλογή «Το νερό των ονείρων» και το μυθιστόρημα «Μεθυσμένος δρόμος». Ακολουθεί η συλλογή διηγημάτων «Μόνο να τους άγγιζα», η οποία επανεκδόθηκε το 2017 εμπλουτισμένη ποικιλοτρόπως, με τον νέο τίτλο: «Κάποιοι δεν ξεχνούν ποτέ» και οι ποιητικές του συλλογές: «Το παραμιλητό των σκοτεινών Θεών» και «Έρωτας νυν και αεί». Με τη δεύτερη ήταν υποψήφιος στη βραχεία λίστα για το Κρατικό Βραβείο Ποίησης, ενώ η παραλογή «Ο λύκος» που εμπεριέχεται στη συλλογή διηγημάτων «Κάποιοι δεν ξεχνούν ποτέ» τιμήθηκε με το δεύτερο βραβείο ποίησης στον Διεθνή Διαγωνισμό Ποίησης και Διηγήματος “Γιώργος Σεφέρης” του πανεπιστημίου του Παλέρμο Ιταλίας Ε έχει γράψει τα μυθιστορήματα: «Σάος-Παντομίμα Φαντασμάτων», «Άγιοι και δαίμονες-Εις ταν Πόλιν», «Ουρανόπετρα-Η δωδέκατη γενιά», «Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου» και «Σέρρα-Η ψυχή του Πόντου», "Γινάτι - Ο σοφός της λίμνης". Από τον Μάρτιο του 2020 κυκλοφορεί το νέο του μυθιστόρημα "Εράν - Βυζαντινά αμαρτήματα" από τις εκδόσεις Ψυχογιός, σε δυο εξώφυλλα. Όλα τα βιβλία του κυκλοφορούν πλέον από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Τέλος, ο Γιάννης Καλπούζος συμμετείχε σε συλλογικά έργα, διασκεύασε σε θεατρικό σενάριο το μυθιστόρημά του «Σέρρα-Η ψυχή του Πόντου» και έχει γράψει τους στίχους 80 τραγουδιών, μεταξύ των οποίων τα: «Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου», «Δέκα μάγισσες», «Να 'σουν θάλασσα», «Γιατί πολύ σ’ αγάπησα». Σελίδα στο ΒιβλιοNet Επίσημο blog
Saints Will Conquer

Saints Will Conquer είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ του αμερικανικού heavy metal συγκροτήματος Armored Saint, το οποίο κυκλοφόρησε στις 19 Αυγούστου του 1988 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας Metal Blade Records. Η ηχογράφηση του άλμπουμ πραγματοποιήθηκε στο "Agora Ballroom" του Κλίβελαντ στις 9 Οκτωβρίου 1987 κατά την διάρκεια της περιοδείας για την προώθηση του άλμπουμ "Raising Fear". Οι κριτικές για τον δίσκο υπήρξαν ανάμεικτες, με το "AllMusic" να το βαθμολογεί με 2,5 αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Spirit of Metal" 8,5 / 10 και το γερμανικό "Metal Hammer" με 6 / 7.

 1. Raising Fear (Bush, Prichard, Vera, Sandoval) - 3:32 2. Nervous Man (Bush, Prichard, Vera) - 3:34 3. Chemical Euphoria (Bush, Prichard, Vera, Sandoval) - 4:11 4. Book of Blood (Bush, Prichard, Vera, Sandoval) - 4:46 5. Can U Deliver (Bush, Prichard, Phil Sandoval, Vera, Gonzo Sandoval) - 4:32 6. Long Before I Die (Bush, Vera) - 2:42 7. Mad House (Bush, Prichard, Phil Sandoval, Vera, Gonzo Sandoval) - 4:21 8. No Reason to Live (Studio) (Bush, Prichard, Phil Sandoval, Vera, Gonzo Sandoval) - 4:01 Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Saints Will Conquer" είχε την εξής μορφή: Τζον Μπους - φωνητικά Ντέιβιντ Πρίτσαρντ - κιθάρα Τζόι Βέρα - μπάσο Γκόνζο Σάντοβαλ - τύμπανα Saints Will Conquer - Armored Saint | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Armored Saint - Saints Will Conquer (Live) - Metal Storm Armored Saint - Saints Will Conquer - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
Ουμάι

Η Ουμάι (επίσης γνωστή ως Ουμάυ) είναι η θεά της γονιμότητας στην τουρκική μυθολογία και τον Τεγκρισμό και ως εκ τούτου σχετίζεται με τις γυναίκες, τις μητέρες και τα παιδιά. Η Ουμάι μοιάζει με τις θεές της μητέρας-γης που βρίσκονται σε διάφορες άλλες θρησκείες του κόσμου.

 Στα Μογγολικά, το Ουμάι σημαίνει «μήτρα». Η γη θεορούνταν «μητέρα» συμβολικά. Η τουρκική ρίζα umāy αρχικά σήμαινε «πλακούντα, μετά τον τοκετό» και αυτή η λέξη χρησιμοποιήθηκε ως το όνομα για τη θεά, της οποίας η λειτουργία ήταν να φροντίζει γυναίκες και παιδιά, πιθανώς επειδή ο πλακούντας πιστεύεται ότι έχει μαγικές ιδιότητες. Το όνομα εμφανίστηκε στην επιγραφή του Κουλ Τιγκίν του 8ου αιώνα στη φράση Umay teg ögüm katun kutıŋa «υπό την αιγίδα της μητέρας μου που είναι σαν τη θεά Ουμάι». Η Ουμάι είναι προστάτης γυναικών και παιδιών. Τα παλαιότερα στοιχεία φαίνονται στα μνημεία με τη γραφή Ορκόν. Από αυτά γίνεται κατανοητό ότι η Ουμάι έγινε δεκτή ως μητέρα και οδηγός. Επίσης, θεωρήθηκε ότι οι Χαγάνοι αντιπροσωπεύουν τον Κοκ Τεγκρί. Οι σύζυγοι των Χαγάνων, Κατούν ή Χατούν, θεωρούνταν, επίση, Ουμάι. Με τη βοήθεια της Ουμάι, οι Κατούν έκαναν μωρά και αυτά τα μωρά ήταν η εγγύηση της αυτοκρατορίας. Σύμφωνα με τον Ντιβανού Λουγατ ιτ -Τουρκ, όταν οι γυναίκες λατρεύουν την Ουμάι, γεννούν αρσενικά μωρά. Οι Τουρκάλες γυναίκες δένουν κορδόνια που συνδέονται με μικρές κούνιες για να διεκδικήσουν ένα μωρό από την Ουμάι. Αυτή η πεποίθηση μπορεί να φανεί με τους λαούς Τουνγκούσικ στη Νότια Σιβηρία και τους λαούς Αλτάι. Η Ουμάι απεικονίζεται πάντα μαζί με ένα παιδί. Υπάρχουν μόνο σπάνιες εξαιρέσεις σε αυτό. Πιστεύεται ότι όταν η Ουμάι αφήνει ένα παιδί για μεγάλο χρονικό διάστημα, το παιδί αρρωσταίνει και οι σαμάνοι εμπλέκονται για να καλέσουν την Ουμάι πίσω. Το χαμόγελο ενός κοιμώμενου μωρού δείχνει ότι η Ουμάι είναι κοντά του και το κλάμα σημαίνει ότι η Ουμάι έφυγε. Κατά την άποψη των λαών της Κιργιζίας, η Ουμάι όχι μόνο προστατεύει τα παιδιά, αλλά και τις τουρκικές κοινότητες σε όλο τον κόσμο. Ταυτόχρονα, η Ουμάι βοηθά τους ανθρώπους να αποκτήσουν περισσότερα τρόφιμα και αγαθά και τους δίνει τύχη. Καθώς η Ουμάι συνδέεται με τον ήλιο, ονομάζεται Σάρι Κιζ «Κίτρινη Δεσποινίδα» και το κίτρινο είναι το χρώμα και το σύμβολό της. Απεικονίζεται ότι έχει εξήντα χρυσά κορδόνια που μοιάζουν με τις ακτίνες του ήλιου. Πιστεύεται ότι κάποτε ήταν ταυτόσημη με τον Οτ Ενέ των Μογγόλων και των Αλτάι. Οι Ουμάι και Ες χρησιμοποιούνται επίσης ως γυναικεία ονόματα στη Δημοκρατία της Τουρκίας . Τεγκρισμός Κυγιάς χαμ Αλάβ (ο ήλιος είναι επίσης φωτιά) Αρχειοθετήθηκε 2011-12-30 στο Wayback Machine. Λεξικό Τουρκικών Μύθων (Türk Söylence Sözlüğü), Deniz Karakurt (in Turkish) PDF Özhan Öztürk. Folklor ve Mitoloji Sözlüğü. Άγκυρα, 2009 Phoenix Yayınları. μικρό. 491(ISBN 978-605-5738-26-6) (in Turkish)
Μαρία των Βουρβόνων, δούκισσα του Μονπανσιέ

Η Μαρία, γαλλ. Marie (15 Οκτωβρίου 1605 - 4 Ιουνίου 1627) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Δουκών του Μονπανσιέ ήταν κόρη του δούκα του Μονπανσιέ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Ορλεάνης.

 Ήταν το μόνο τέκνο του Ερρίκου δούκα του Μονπανσιέ και της Ερριέττας-Αικατερίνης, κόρης του Ερρίκου δούκα του Ζουαγιέζ. Παντρεύτηκε τον Γκαστόν των Βουρβόνων δούκα της Ορλεάνης και είχε τέκνο: Άννα-Μαρία-Λουίζα 1627-1693, δούκισσα της Ορλεάνης. Anselme de Sainte-Marie, Père (1726). Histoire généalogique et chronologique de la maison royale de France [Genealogical and chronological history of the royal house of France] (in French). 1 (3rd ed.). Paris: La compagnie des libraires. Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Orleans, Jean Baptiste Gaston, Duke of". Encyclopædia Britannica (11th ed.). Cambridge University Press.
Λιθουανική Ένωση Αγροτών και Πρασίνων

Η Λιθουανική Ένωση Αγροτών και Πρασίνων είναι ένα κεντρώο αγροτικό πολιτικό κόμμα στη Λιθουανία. Το κόμμα ιδρύθηκε επίσημα το 2001 με συγχώνευση της Λιθουανικής Αγροτικής Ένωσης και του Νέου Δημοκρατικού Κόμματος, αλλά η ιστορία για το σχηματισμό του αρχίζει από το 1905. Ήταν ένα μάλλον μικρό κόμμα μέχρι το 2016 που σημείωσε ξαφνική άνοδο και ήρθε πρώτο στις εκλογές κερδίζοντας τις 54 από τις 141 έδρες του Λιθουανικού Κοινοβουλίου.

 Το 1905 η πλειοψηφία των μελών του Μεγάλου Σεϊμάς του Βίλνιους ήταν αγρότες, και αυτοί, κατόπιν διαβουλεύσεων, σχημάτισαν την Λιθουανική Ένωση Αγροτών. Οι δραστηριότητες του κόμματος διακόπηκαν όταν ξέσπασε ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος και συνεχίστηκαν μετά την λήξη του, το 1918. Στις εκλογές του 1920 η Αγροτική Ένωση κέρδισε τις 19 από τις 112 έδρες της Συντακτικής Συνέλευσης. Το 1922 η Αγροτική Ένωση συγχωνεύτηκε με το Λιθουανικό Λαϊκό Σοσιαλιστικό Δημοκρατικό Κόμμα και σχηματίστηκε η Λιθουανική Αγροτική και Λαϊκή Ένωση, ένα κεντροαριστερό κόμμα που δραστηριοποιήθηκε το 1922-1936 με σημαντικότερες φυσιογνωμίες τον 3ο Πρόεδρο της Λιθουανίας Καζίς Γκρίνους και τον Πρωθυπουργό Μικόλας Σλεζεβίτσιους.Στις 18 Αυγούστου 1990 η Λιθουανική Αγροτική Ένωση ιδρύθηκε εκ νέου, με επίσημη εγγραφή στο Υπουργείο Δικαιοσύνης και πρώτο πρόεδρο τον Πέτρας Μπέτσιους. Το 2001 η Λιθουανική Αγροτική Ένωση συγχωνεύτηκε με το Νέο Δημοκρατικό Κόμμα. Τον Ιανουάριο του 2012 το κόμμα μετονομάστηκε επίσημα στην τρέχουσα ονομασία του.
Θεοδώριχος του Λάνντσμπερκ

Ο Θεοδώριχος/Ντήτριχ ο σοφός ή ο παχύς, Teodoric, γερμ. Dietrich der weise oder das fett (1242 - 8 Φεβρουαρίου 1285) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν μάργραβος του Λάνντσμπερκ (1265-1285).

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερρίκου Γ΄ του επιφανούς, μαργράβου του Μάισσεν και της Κωνσταντίας των Μπάμπενμπερκ, κόρης του Λεοπόλδου ΣΤ΄ δούκα της Αυστρίας και της Θεοδώρας Αγγελίνας. Το 1261 ο πατέρας του απέσπασε το Λάνντσμπερκ από τη Λουσατία και, μετά τον Πόλεμο για τη Διαδοχή στη Θουριγγία το 1265, το έδωσε στον Θεοδώριχο. Η περιοχή περιελάμβανε το δυτικότερο μέρος της Λουσατίας μεταξύ των ποταμών Ζάαλε και Μούλντε, που είναι γύρω από το κάστρο Λάνντσμπερκ. Η μαρκιωνία περιείχε τς πόλεις Ντέλιτσς, Λάιπτσιχ (Λειψία), Γκρόιτσς, τις ιδιοκτησίες ως το Τσβίκαου και Γκρίμμα και την κατοικία στο Βάισσενφελς. Η δημιουργία ενός φέουδου υποτελούς στον βασιλιά χωρίς τη συγκατάθεσή του, ήταν αντίθετο με τις διατάξεις, αλλά ήταν η περίοδος της μεσοβασιλείας (1254-73) και δεν είχε κυρώσεις. Η πράξη επέφερε άγριες κληρονομικές διαμάχες από τον μεγαλύτερο αδελφό του Αβέρτο Β΄ και τους γιούς αυτού. Ως την εκλογή του Ροδόλφου Α΄ των Αψβούργων της Γερμανίας, ο Θεοδώριχος ήταν αρχικά με τον αντίπαλό εκείνου, τον Ότακαρ Β΄ της Βοημίας, αλλά έπειτα επέλεξε να μείνει ουδέτερος. Απένειμε στους κατοίκους της Λειψίας σημαντικά αστικά προνόμια· ακολούθησε την Πρωσική Σταυροφορία των Τευτόνων ιπποτών. Ο Θεοδώριχος απεβίωσε το 1285 επιστρέφοντας από τη Σιλεσία, όπου μνήστευσε την κόρη του Γκέρτρουντε με τον Μπόλκο Α΄ των Πιάστ δούκα περιοχών εκεί. Τάφηκε στο πρώην αββαείο του Ζόισσλιτς, τώρα μέρος του Νύνχριτς στη Σαξονία. Το 1291 απεβίωσε ο γιος του Φρειδερίκος-Τούτα χωρίς άρρενες απογόνους. Το Λάνντσμπερκ πωλήθηκε στο μάργραβο του Βρανδεμβούργου, από τον Οίκο των Ασκάνια. Νυμφεύτηκε το 1258 με την Ελένη, κόρη του Ιωάννη Α΄ μαργράβου του Βρανδεμβούργου και είχε τέκνα: Σοφία π. 1259-1318, πρώτα παντρεύτηκε δι' αντιπροσώπου (by proxy) τον Κορραδίνο των Χοενστάουφεν, έπειτα τον Κορράδο Α΄ των Πιάστ δούκα του Γκλόγκουφ και τέλος έγινε ηγουμένη στο αββαείο της Αγ. Κλάρας στο Βάισσενφελς. Φρειδερίκος Τούτα 1269-1291, μάργραβος του Μάισσεν & Λάνντσμπερκ. Γκέρτρουντε απεβ. 1325, μοναχή στο Βάισσενφελς. Ελένη, μοναχή στο Βάισσενφελς. Μπριγκίττα. Heinrich Theodor Flathe (1877), "Dietrich", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 5, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 187–188
Κοιλάδα των Χριστιανών (Συρία)

Η Κοιλάδα των Χριστιανών ( αραβικά: وادي النصارى‎ / ALA-LC : Wādī an-Naṣārá) είναι περιοχή της δυτικής Συρίας, κοντά στα σύνορα του Λιβάνου, που ανήκει διοικητικά στο κυβερνείο της Χομς . Οι περισσότεροι κάτοικοι της περιοχής είναι Ελληνορθόδοξοι Χριστιανοί που πρόσκεινται στο Πατριαρχείο της Αντιόχειας. Ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού της Κοιλάδας κατάγεται από τα χριστιανικά χωριά του βορείου Λιβάνου. Εξαιτίας του Εμφυλίου Πολέμου του Όρους Λίβανου οι κάτοικοι αυτών των χωριών μετανάστευσαν στην σημερινή Κοιλάδα των Χριστιανών κατά τα μέσα του 19ου αιώνα. Η περιοχή υπάγεται εκκλησιαστικά στην Αρχιεπισκοπή του Ακκάρ, η οποία έχει την έδρα της στο Cheikh Taba του Λιβάνου. Ο σημερινός Μητροπολίτης Ακκάρ και Ουάντι αλ-Νασάρα και των μετόχων του (Σαφίτα και Ταρτούς) είναι ο κ. Βασίλειος Μανσούρ.

 Η Κοιλάδα των Χριστιανών ήταν δημοφιλής τουριστική τοποθεσία πριν από το ξέσπασμα του συριακού εμφυλίου πολέμου. Μεταξύ των τουριστικών αξιοθέατων της είναι το μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου που βρίσκεται στην πόλη Al-Mishtaya, το κάστρο Κρακ των Ιπποτών που βρίσκεται στο χωριό Al-Husn και το προσκύνημα της Κυρίας της Κοιλάδας στο Al-Nasirah . Al-Hawash ( αραβικά: الحواش‎ ) Mizyeneh ( αραβικά: المزينة‎ ) Μαρμαρίτα ( αραβικά: مرمريتا‎ ) Habnamrah ( αραβικά: حب نمرة‎ ) Anaz ( αραβικά: عناز‎ ) al-Mishtaya ( αραβικά: المشتاية‎ ) Ταλά ( αραβικά: التل‎ ) Κάφρα ( αραβικά: كفرا‎ ) al-Nasirah ( αραβικά: الناصرة‎ ) Mashta Azar ( αραβικά: مشتى عازار‎ ) Ain al-Ghara ( αραβικά: عين الغارة‎ ) Qalatiyah ( αραβικά: القلاط‎ ) Ain al-Barda ( αραβικά: عين الباردة‎ ) Zweitina ( αραβικά: الزويتينة‎ ) Μπαχζίνα ( αραβικά: بحزينا‎ ) Ballat ( αραβικά: بلاط‎ ) Kimah ( αραβικά: كيمة‎ ) Τανουρίν ( αραβικά: تنورين‎ ) Ain al-Ajouz ( αραβικά: عين العجوز‎ ) Daghlah ( αραβικά: دغلة‎ ) Jiwar al-Afas ( αραβικά: جوار العفص‎ ) Μούκλους ( αραβικά: مقلس‎ ) Amar al-Husn ( αραβικά: عمار الحصن‎ ) Juwaniyat ( αραβικά: جوانيات‎ ) Ain al-Raheb ( αραβικά: عين الراهب‎ ) Ish al-Shuha ( αραβικά: عش الشوحة‎ ) al-Muqaabarat ( αραβικά: مقعبرة‎ ) al-Mazraah ( αραβικά: مزرعة‎ ) Duwair al-Lin ( αραβικά: دوير اللين‎ ) Al-Husn ( αραβικά: الحصن‎ ) Βίκτωρ Ατίγε - Αμερικανός πολιτικός, πρώην Κυβερνήτης του Όρεγκον (ο πατέρας ήταν από το Al-Husn ) Τζόζεφ Ατίγε - Ολυμπιονίκης, νικητής του πρώτου ολυμπιακού μεταλλίου της Συρίας (γεννημένος στο Al-Husn) Μίτς Ντάνιελς - Αμερικανός πολιτικός, πρώην Κυβερνήτης της Ιντιάνα (ο παππούς του ήταν από την Καλατίγια ) Μάρεϊ Έιμπραχαμ - Αμερικανός βραβευμένος με Όσκαρ ηθοποιός (ο πατέρας του ήταν από το Muqlus) Ιωάννης Ι' Αντιοχείας - Ελληνορθόδοξος Πατριάρχης Αντιοχείας (ο πατέρας είναι από τη Μαρμαρίτα ) Γιουσούφ αλ-Κάλ - Λιβανο-Σύρος ποιητής και δημοσιογράφος, πρωτοπόρος της αραβικής σουρεαλιστικής ποίησης (γεννημένος στο Al-Husn) Τέρι Χάτσερ - Αμερικανίδα ηθοποιός (ο παππούς της μητέρας ήταν από τη Σαφίτα κοντά στην Κοιλάδα) Zerefeh Bashur - η πρώτη γυναίκα γιατρός της Εγγυούς Ανατολής (γεννημένη στη Σαφίτα) Ελίσσα - Λιβανέζα τραγουδίστρια (η μητέρα είναι από την Κοιλάδα) Ναντίν αλ-Ράσσι - Λιβανέζα ηθοποιός (η μητέρα της είναι από τη Μαρμαρίτα) Ορθόδοξοι Χριστιανοί της Αντιόχειας Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Αντιοχείας
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 1942

Η 15η Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου, που τίμησε τις καλύτερες επιδόσεις στο χώρο του κινηματογράφου για το έτος 1942, έλαβε χώρα στις 4 Μαρτίου 1943. Η τελετή πραγματοποιήθηκε σε αίθουσα του Ξενοδοχείου Πρεσβευτών στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνιας, και την παρουσίαση ανέλαβε για τέταρτη φορά ο Μπομπ Χόουπ.

 Οι νικητές κάθε κατηγορίες εμφανίζονται με έντονους χαρακτήρες στην κορυφή της κατηγορίας. Κυρία Μίνιβερ Έγκλημα χωρίς τιμωρία Οι Υπέροχοι Άμπερσονς Tα έξι ορφανά Η αποθέωση Αιχμάλωτοι του παρελθόντος Ανθρώπινη Δικαιόσυνη Έπεσαν μέχρις ενός Ο Ουρανός της Δόξας Γουίλιαμ Γουάιλερ – Κυρία Μίνιβερ Σαμ Γουντ – Έγκλημα χωρίς τιμωρία Μέρβιν ΛεΡόι – Αιχμάλωτοι του παρελθόντος Τζον Φάρρου – Έπεσαν μέχρις ενός Μάικλ Κερτίζ – Ο ουρανός της δόξας Τζέιμς Κάγκνεϊ – Ο ουρανός της δόξας Γκάρι Κούπερ – Η αποθέωσις Γουόλτερ Πίτζεον – Κυρία Μίνιβερ Μόντι Γούλεϊ – Tα έξι ορφανά Ρόναλντ Κόλμαν – Ανθρώπινη δικαιοσύνη Γκριρ Γκάρσον – Κυρία Μίνιβερ Μπέτι Ντέιβις – Το ξέσπασμα μιας ψυχής Τερέζα Ράιτ – Η αποθέωσις Ρόζαλιντ Ράσελ – Η Αδερφή μου η Αϊλίν Κάθριν Χέπμπορν – Η Γυναίκα της Χρονιάς Επίσημος ιστότοπος (Αγγλικά)
Εναλλακτική για τη Γερμανία

Η Εναλλακτική για τη Γερμανία (γερμ. Alternative für Deutschland, AfD) είναι γερμανικό εθνικιστικό, και συντηρητικό πολιτικό κόμμα. Το κόμμα ιδρύθηκε το 2014 από τον Μπερντ Λούκε, καθηγητή Οικονομικών του Πανεπιστημίου του Αμβούργου και προσέλκυσε τους απογοητευμένους των παραδοσιακών πολιτικών κομμάτων και κυρίως της CDU. Πρόεδρος του κόμματος είναι η Άλις Βάιντελ, η οποία είναι τραπεζικός, πρώην συνεργάτρια της Goldman Sachs.

 Το κόμμα τάσσεται κατά του ευρώ, αλλά υπέρ της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το κεντρικό επιχείρημα του κόμματος είναι ότι το ευρώ είναι ένα αποτυχημένο νόμισμα που απειλεί την ευρωπαϊκή ενοποίηση κάνοντας χώρες με λιγότερο ανταγωνιστικές οικονομίες πιο φτωχές και καταστρέφοντας χώρες με ανταγωνιστικές οικονομίες. Άλλες εξαγγελίες του AfD είναι η παρεμπόδιση της επανένωσης των οικογενειών των προσφύγων που βρίσκονται ήδη στη Γερμανία, η αφαίρεση της γερμανικής υπηκοότητας από τους μετανάστες που έχουν ποινικές καταδίκες αλλά και η κήρυξη του ισλάμ ως ασύμβατου με τη γερμανική κουλτούρα. Το κόμμα συμμετείχε για πρώτη φορά στις ομοσπονδιακές εκλογές του 2013, όπου και έλαβε το 4,7% των ψήφων, ποσοστό οριακά μικρότερο από το 5% που απαιτείται για την εκπροσώπηση κάποιου κόμματος στην Μπούντεσταγκ. Στις ευρωεκλογές του 2014 έλαβε το 7,1% των ψήφων και κέρδισε 7 από τις 96 έδρες που αντιστοιχούν στη Γερμανία στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ενώ οι ευρωβουλευτές του προσχώρησαν στην κοινοβουλευτική ομάδα των Ευρωπαίων Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών. Ακόμα, η Εναλλακτική για τη Γερμανία εκπροσωπείται και σε διάφορα κοινοβούλια κρατιδίων της Γερμανίας, έχοντας κερδίσει στις αντίστοιχες εκλογές το 9,7% των ψήφων στη Σαξονία, το 12,2% των ψήφων στο Βρανδεμβούργο, το 10,6% των ψήφων στη Θουριγγία, το 6,1% των ψήφων στο Αμβούργο και το 5,5% στη Βρέμη.Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2017 ήταν τρίτο κόμμα σε εθνικό επίπεδο. Στο κρατίδιο της Σαξονίας αναδείχτηκε πρώτο κόμμα ξεπερνώντας το CDU της Άνγκελα Μέρκελ, συγκεντρώνοντας 27% έναντι 26,9% του CDU. Το ποσοστό αυτό είναι το υψηλότερο που κατέγραψε η AfD σε όλη τη γερμανική επικράτεια στις ομοσπονδιακές βουλευτικές εκλογές. Επίσημος ιστότοπος
Κύπελλο Ελλάδος υδατοσφαίρισης ανδρών 2009

Τη σεζόν 2008-2009 η τελική φάση του Κυπέλλου Ελλάδος υδατοσφαίρισης ανδρών διεξήχθη στην Πτολεμαΐδα στις 11 και 12 Απριλίου 2009. Δεν έγινε μικρός τελικός. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός.

 Φάση των 32Νηρέας Χαλανδρίου – Ν.Ο. Σύρου 8 - 16 Καλαμάκι – Κέρκυρα 8 - 6 Ο.Φ.Η. – Ν.Ε. Πατρών 3 - 11 Λάρισα – Ν.Ο. Πατρών 5 - 12 Ηλυσιακός – ΟΥΚ Βόλου 6 - 8 Γλυφάδα – Ιωνικός Νικαίας 16 - 7 Ποσειδών Ιλ. – Γ.Σ. Περιστερίου 9 - 7 Π.Α.Ο.Κ. – Ηρακλής 15 - 10 Φάση των 16Πανιώνιος – Χίος 14 – 8 Ν.Ο. Σύρου – Ν.Ε. Πατρών 5 – 11 Χανιά – Ολυμπιακός 4 – 14 Καλαμάκι – ΟΥΚ Βόλου 14 – 10 Γλυφάδα – Π.Α.Ο.Κ. 4 – 8 Ν.Ο. Πατρών – Παλαιό Φάληρο 8 – 9 Εθνικός – Βουλιαγμένη 9 –12 Παναθηναϊκός – Ποσειδώνας Ιλισίων 13 – 7 ΠροημιτελικοίΠ.Α.Ο.Κ. – Ν.Ε. Πατρών 13 – 9 Ολυμπιακός – Βουλιαγμένη 9 – 2 Πανιώνιος – Καλαμάκι 14 – 3 Παναθηναϊκός – Παλαιό Φάληρο 11 – 8 ΗμιτελικοίΟλυμπιακός – Παναθηναϊκός: 8 – 4 Πανιώνιος – Π.Α.Ο.Κ.: 11 – 8 ΤΕΛΙΚΟΣΟλυμπιακός – Πανιώνιος: 9 – 6 Ολυμπιακός: Κυπελλούχος Ελλάδος 2009 Πανιώνιος Π.Α.Ο.Κ. και Παναθηναϊκός
Hail Grenada

Hail Grenada είναι ο εθνικός ύμνος της Γρενάδας από την ανεξαρτησία της το 1974. Οι στίχοι γράφτηκαν από τον Irva Merle Baptiste κι η μουσική από το Louis Arnold Masanto.

 Hail! Grenada, land of ours, We pledge ourselves to thee, Heads, hearts and hands in unity To reach our destiny. Ever conscious of God, Being proud of our heritage, May we with faith and courage Aspire, build, advance As one people, one family. God bless our nation. Χαίρε! Γρενάδα, χώρα δική μας, Υποσχόμαστε σε εσένα, Ότι τα κεφάλια μας, οι καρδιές μας και τα χέρια μας θα είναι σε ενότητα Για να φτάσουμε στον προορισμό μας. Πάντα έχοντας επίγνωση του Θεού, Όντας περήφανοι για την κληρονομιά μας Να είμαστε πιστοί και τολμηροί Θαυμάζουμε, Χτίζουμε, Προοδεύουμε Ως ένας λαός, μία οικογένεια Ο Θεός να ευλογεί το έθνος μας. Ορχηστρική έκδοση
Ιστιοπλοΐα στους Ολυμπιακούς Αγώνες

Η ιστιοπλοΐα ή είναι ένα από τα παλιότερα ολυμπιακά αθλήματα, αφού τελείται στις Ολυμπιάδες από το 1900 στο Παρίσι. Το άθλημα υπήρχε στο πρόγραμμα και το 1896 στην Αθήνα αλλά οι καιρικές συνθήκες δεν επέτρεψαν τη διεξαγωγή του. Αγώνες ιστιοπλοΐας δεν έγιναν στους μεσοολυμπιακούς του 1906.

 Η τεχνολογική εξέλιξη έχει ως αποτέλεσμα ο αριθμός των αγωνισμάτων της ιστιοπλοΐας και τα είδη των σκαφών να μην παραμένουν σταθερά και να αλλάζουν συχνά. Έτσι ως το 2008 έχουν εμφανιστεί στις Ολυμπιάδες 29 διαφορετικές κατηγορίες σκαφών, στις οποίες περιλαμβάνεται και η ιστιοσανίδα (γουίντ-σέρφινγκ) από το 1984. Η συμμετοχή των γυναικών ήταν ανοιχτή από την έναρξη τέλεσης του αθλήματος, αφού τα πληρώματα μπορούσαν να είναι μικτά. Ξεχωριστές κατηγορίες σκαφών μόνο για γυναίκες μπήκαν το 1992 στη Βαρκελώνη. Έκτοτε τα αγωνίσματα είναι τριών ειδών: ανδρικά, γυναικεία και μικτά στα οποία μπορούν να μετέχουν και άντρες και γυναίκες. Σημείωση: ο πίνακας δεν είναι πλήρς. • = μικτό, Α = ανδρών, Γ = γυναικών. Η διεξαγωγή των αγώνων ιστιοπλοΐας συνήθως δεν διεξάγεται στην πόλη των αγώνων αλλά σε κοντινή θαλάσσια περιοχή. Η Ελλάδα έχει παράδοση στην ιστιοπλοΐα στις Ολυμπιάδες. Ως το 2008 έχει κατακτήσει συνολικά επτά μετάλλια: τρία χρυσά, δύο ασημένια κι δύο χάλκινα. Χρυσά 1960: Ντράγκον: Κωνσταντίνος Β΄ της Ελλάδας, Οδυσσέας Εσκιτζόγλου, Γεώργιος Ζαΐμης 1996: Ιστιοσανίδα: Νίκος Κακλαμανάκης 2004: 470 γυναικών: Σοφία Μπεκατώρου, Αιμιλία Τσουλφά Ασημένια 1972: Φιν: Ηλίας Χατζηπαυλής 2004: Ιστιοσανίδα: Νίκος Κακλαμανάκης Χάλκινα 1980: Σόλινγκ: Τάσος Μπουντούρης, Αναστάσιος Γαβρίλης, Αριστείδης Ραπανάκης 2008: Ίνγκλινγκ: Σοφία Μπεκατώρου, Σοφία Παπαδοπούλου, Βιργινία Κραβαριώτη