IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Θέρμες του Τίτου

Οι Θέρμες του Τίτου, λατιν. Thermae Titi, ήταν δημόσια λουτρά, που κτίστηκαν το 81 μ.Χ. στη Ρώμη της Ιταλίας από τον Αυτοκράτορα Τίτο. Βρισκόταν στη βάση του Εσκουιλίνου λόφου, μία περιοχή πάρκων και πολυτελών ιδιοκτησιών, που είχαν απαλλοτριωθεί από τον Νέρωνα (54 - 68) για τον Χρυσό Οίκο του. Οι Θέρμες του Τίτου κτίστηκαν βιαστικά, μάλλον μετατρέποντας ένα υπάρχον (ή μερικώς κτισμένο) συγκρότημα Θερμών του Χρυσού Οίκου, ο οποίος είχε αποδοκιμαστεί από τον λαό και εγκαταλειφθεί. Δεν ήταν ιδιαίτερα εκτεταμένες και 28 έτη μετά εγκαινιάστηκαν οι γειτονικά με αυτές Θέρμες του Τραϊανού.

 Ακριβέστερα, ήταν στον Όππιο λόφο, που είναι μία προέκταση του Εσκουιλίνου. Κτίστηκαν στη δυτική πτέρυγα του Χρυσού Οίκο του Νέρωνα, μάλλον μετατροπή των Θερμών του. Νοτιοδυτικά ήταν το Κολοσσαίο και βορειοανατολικά οι μετέπειτα Θέρμες του Τραϊανού. Από τη νότια είσοδο εισερχόταν κάποιος σε έναν κήπο. Στο κύριο κτήριο υπήρχαν δύο αίθουσες με πισίνες θερμού νερού, έπειτα μία μικρή με χλιαρό με δωμάτια από τη μία και την άλλη μεριά. Τέλος υπήρχε μία μεγάλη αίθουσα με κρύο νερό και εκατέρωθεν αυτής δύο γυμναστήρια χωρίς σκεπή. Αποκαταστάθηκαν κατά τη βασιλεία του Αδριανού, όπως επίσης και το 238· δεν γνωρίζουμε άλλες επεμβάσεις. Έτσι είναι πιθανό, ότι όλο το συγκρότημα περιέπεσε σε μία πρώιμη εγκατάλειψη. Μεγάλα μέρη του κτηρίου στεκόταν ακόμη, όταν ο Αντρέα Παλλάντιο περιέγραψε τα σχέδια των δαπέδων. Τα ερείπια κατέρρευσαν σύντομα μετά και τα μάρμαρα με το άλλο οικοδομικό υλικό επαναχρησιμοποιήθηκαν για το κτίσιμο ανακτόρων και εκκλησιών, όπως τα παρεκκλήσια στην Εκκλησία του Ιησού ή το αναβρυτήριο της Κορτίλε ντελ Μπελβεντέρε στο Βατικανό. Ένα από τα χαρακτηριστικά των Θερμών ήταν οι τοιχογραφίες, που σχεδίασε ο καλλιτέχνης Φάμουλος, με την τεχνική της νωπογραφίας (fresco). Πριν οι ζωγραφιές καταστραφούν από τα στοιχεία της φύσης, ο Νίκολας Πόντσε τις αντέγραψε και τις αναπαρήγαγε ως χαλκογραφίες στο έργο του "Περιγραφή των Θερμών του Τίτου" (Παρίσι 1786). Τα σχέδια αναγνωρίζονται τώρα ως η πηγή του ρυθμού γκροτέσκ (= των σπηλαίων), καθώς οι ερειπωμένες αίθουσες των Θερμών του Τίτου βρισκόταν κάτω από το έδαφος, όταν ανακαλύφθηκαν κατά την Αναγέννηση. Suet. Titus 7 http://latin.packhum.org/loc/1348/1/0#229 Frank Sear (1983). Roman Architecture. Cornell University Press. pp. 145–. ISBN 0-8014-9245-9. American Architect and Architecture. J. R. Osgood & Company. 1900. pp. 27–.
Σαρλ Ζακ

Ο Σαρλ-Εμίλ Ζακ (γαλλικά: Charles-Émile Jacque), 1813 -1894, γνωστός ως Σαρλ Ζακ, ήταν Γάλλος ζωγράφος, χαράκτης και σκιτσογράφος, μέλος της σχολής της Μπαρμπιζόν. Τα θέματά του ήταν κυρίως τοπία, ζώα και σκηνές από τη ζωή σε αγροκτήματα.

 Ο Σαρλ Ζακ ξεκίνησε μαθητευόμενος ως χαράκτης σε έναν κατασκευαστή γεωγραφικών χαρτών το 1830, αλλά κατατάχθηκε στον γαλλικό στρατό την ίδια χρονιά και πήρε μέρος στην πολιορκία της πόλης της Αμβέρσας κατά τη διάρκεια της Βελγικής Επανάστασης. Τελείωσε τη στρατιωτική του περίοδο το 1835 με το βαθμό του δεκανέα. Συνέχισε την καλλιτεχνική του καριέρα αυτοδίδακτος και δημιούργησε μεγάλο αριθμό τοπιογραφιών και σκηνών καθημερινής ζωής κατά τη διάρκεια ταξιδιών του στο Επερβάν (Βουργουνδία), όπου ζούσε η οικογένειά του από το 1830, πριν επιστρέψει στο Παρίσι και εγκατασταθεί εκεί. Το 1836 έφυγε για την Αγγλία και έμεινε στο Λονδίνο μέχρι το 1838. Εκεί σχεδίασε σειρές ξυλογραφιών για την εικονογράφηση βιβλίων και περιοδικών. Από το 1845, παρέα με τον Ζαν-Φρανσουά Μιλέ και τον Τεοντόρ Ρουσώ, άρχισε να επισκέπτεται και να ζωγραφίζει στη Μπαρμπιζόν, όπου εγκαταστάθηκε τον Αύγουστο του 1849. Από τα πρώτα του έργα, τα θέματά του ήταν αγροτικής έμπνευσης με ποιμενικές παραστάσεις στη φύση ή σε αγροκτήματα και σκηνές της αγροτικής ζωής. Ταξίδεψε αρκετά και έβρισκε έμπνευση στα τοπία της Ιλ ντε Φρανς, της Βουργουνδίας, της Βρετάνης κ.ά.Ο Σαρλ Ζακ ήταν επίσης γνωστός χαράκτης και συνέβαλε στην αναβίωση αυτής της τεχνικής κατά τον 19ο αιώνα. Για να καλύψει τις ανάγκες της οικογένειάς του, φιλοτέχνησε πολυάριθμες εικονογραφήσεις για βιβλία και εφημερίδες. Ήταν επίσης εξαιρετικός σκιτσογράφος και δημοσίευε σκίτσα σε σατιρικές εφημερίδες. Βραβεύτηκε επανειλημμένα τόσο για τα χαρακτικά όσο και για τους πίνακές του από το 1851 έως και το 1889 (χρυσό μετάλλιο στη Διεθνή Έκθεση του 1889). Το 1867 του απονεμήθηκε το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής. Από τον γάμο του απέκτησε τέσσερα παιδιά, οι δύο γιοι του ήταν ζωγράφοι τοπίων και ζώων, χαράκτες και εικονογράφοι. Ο τρίτος γιος του, επίσης ταλαντούχος καλλιτέχνης, σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της Παρισινής Κομμούνας, γεγονός από το οποίο ο ζωγράφος δεν παρηγορήθηκε ποτέ. Πέθανε στο Παρίσι στις 7 Μαΐου 1894 και ενταφιάστηκε στο κοιμητήριο Περ-Λασαίζ.Έργα του Σαρλ Ζακ εκτίθενται σε μουσεία και γκαλερί στο Παρίσι (Μουσείο Ορσέ), σε πολλές πόλεις της Γαλλίας, της Ευρώπης και της Αμερικής. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Charles-Émile Jacque στο Wikimedia Commons
Μιναμότο Γιοσιτσούνε

Ο Μιναμότο νο Γιοσιτσούνε (ιαπωνικά: 源 義経) (περ. 1159 – 15 Ιουνίου 1189) ήταν στρατιωτικός διοικητής της φυλής Μιναμότο της Ιαπωνίας στα τέλη της περιόδου Χειαν και στις αρχές της Καμακούρα. Κατά τη διάρκεια του πολέμου Γκενπει, οδήγησε μια σειρά από μάχες που ανέτρεψαν τον κλάδο Ισε-Χεισι της φυλής Ταιρα, βοηθώντας τον ετεροθαλή αδερφό του Γιοριτομο να εδραιώσει την εξουσία. Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους και πιο δημοφιλείς πολεμιστές της εποχής του και ένας από τους πιο διάσημους μαχητές σαμουράι στην ιστορία της Ιαπωνίας. Ο Γιοσιτσούνε χάθηκε αφού προδόθηκε από τον Γιασουχίρα τον γιο ενός έμπιστου συμμάχου. Ο Γιασουχιρα δεν σκόπευε να τον σκοτώσει όμως η πίεση που δέχθηκε από τρίτα πρόσωπα τον οδήγησε στην προδωσία.Πάντως πρόσφερε τον τιμιτικό-τελετουργικό θάνατο Σεπούκου στον Γιοσιτσούνε του οποίου το κεφάλι διατήρησε σε Σακε ( ιαπωνικό αλκοολούχο ποτό) και στάλθηκε στον άνθρωπο που τον ανάγκασε να τον προδώσει τον Γιοριτόμο ο οποίος μάλιστα ήταν ετεροθαλής αδερφός του Γιοσιτσούνε.

 Ένας επιδέξιος ξιφομάχος, ο Γιοσιτσούνε νίκησε τον θρυλικό μοναχό πολεμιστή Μπενκει σε μια μονομαχία. Από τότε, ο Μπενκει συνόδευε παντού τον Γιοσιτσούνε, και τελικά πέθανε μαζί του στη Πολιορκία της Κορομογκάβα. Το 1180, ο Γιοσιτσουνρ άκουσε ότι ο Γιοριτομο, τώρα επικεφαλής της φυλής Μιναμότο, είχε συγκεντρώσει στρατό μετά από αίτημα του πρίγκηπα Μοτσιτσιτο για να πολεμήσει ενάντια στη φυλή Ταιρα (επίσης γνωστή ως Χεικε) που είχε σφετεριστεί το εξουσία του αυτοκράτορα. Στον πόλεμο που ακολούθησε μεταξύ των αντίπαλων φυλών Μιναμότο και Ταιρα Σαμουραι, γνωστό ως Πόλεμος Γκενπει, ο Γιοσιτσούνε εντάχθηκε στον Γιοτοτομο, μαζί με τον Μιναμότο Νοριγιορι. Ο Γιοσιτσούνε, μαζί με τον αδελφό του Νοριγιορι, νίκησαν τους Ταιρα σε πολλές βασικές μάχες. Επιτέθηκε επίσης και σκότωσε τον ξάδερφό του Μιναμότο Γιοσινακα (που ηθελε τον έλεγχο της φυλής Μιναμότο) στη Μάχη του Αβάζου στο Ōmi Province στις αρχές του 1184 Ο Γιοσιτσούνε, στον οποίο είχε δοθεί τότε ο βαθμός του στρατηγού, συνέχισε να νικά τους Ταϊρά στη Μάχη του Ιτσι νο τανι στο σημερινό Κομπε τον Μάρτιο του 1184, και ξανά στη Μάχη του Γιασίμα στο Σικόκου τον Μάρτιο του 1185. Τελικά τους κατέστρεψε ένα μήνα αργότερα στη Μάχη του Νταν-νο-ούρα στη σημερινή Επαρχία Γιαμαγκούτσι .
Νέα Αποστολική Μεταρρύθμιση

Η Νέα Αποστολική Μεταρρύθμιση είναι ένα κίνημα του Προτεσταντικού Χριστιανισμού που αναπτύχθηκε προερχόμενο από τους Πεντηκοστιανούς και τους Χαρισματικούς. Η Νέα Αποστολική Μεταρρύθμιση βεβαιώνει ότι ο Θεός σήμερα αποκαθιστά τις χαμένες διακονίες της εκκλησίας, δηλαδή τις διακονίες του προφήτη και του αποστόλου.

 Ο Νέα Αποστολική Μεταρρύθμιση έχει Πεντηκοστιανή και Χαρισματική προέλευση, οπότε πιστεύει και δέχεται το βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος, τα θαύματα (όπως η θεραπεία), τη προφητεία και την προσωπική εμπειρία της πίστης. Εντούτοις, αν και το κίνημα, όπως και πολλοί Ευαγγελικοί, βλέπει την εκκλησία ως το αληθινό σώμα των σωσμένων Χριστιανών, επισημαίνει την ανάγκη για τις επιμέρους εκκλησίες και για τους υπευθύνους τους, για την εκ του Θεού δύναμη και οδηγία στην καθοδήγηση της εκκλησίας. Έτσι λοιπόν, πιστεύει στην ανάγκη της ύπαρξης των 5 διακονιών της Εκκλησίας. Ενώ λοιπόν, οι διακονίες του προφήτη και του απόστολου είχαν εξαληφθεί από την εκκλησία για αιώνες, κατά την Νέα Αποστολική Μεταρρύθμιση σήμερα αποκαθίστανται.
Γυμναστική στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – Ομαδικό μονόζυγου ανδρών

Το ομαδικό του μονόζυγου ανδρών ήταν ένα από τα οκτώ αγωνίσματα γυμναστικής στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1896 στην Αθήνα. Το αγώνισμα διεξήχθη στις 9 Απριλίου στο Παναθηναϊκό Στάδιο και ήταν το δεύτερο χρονολογικά αγώνισμα της γυμναστικής. Συμμετείχε μόνο η ομάδα της Γερμανίας, με αρχηγό τον Φριτς Χόφμαν.

 Επίσημο Χρονικό των Αγώνων (Τόμος Α'): Σπυρίδων Λάμπρος, Νικόλαος Πολίτης, επιμ. (1896). Die Olympischen Spiele 776 - 1896 (Τόμος Α') (PDF). Αθήνα, Λειψία, Λονδίνο: Καρλ Μπεκ, F. Volckmar, H. Grevel and co. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 16 Ιανουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 2012. Επίσημο Χρονικό των Αγώνων (Τόμος Β'): Πιερ ντε Κουμπερτέν, Τιμολέων Φιλήμων, Νικόλαος Πολίτης και Χαράλαμπος Άννινος, επιμ. (1897). The Olympic Games 776 - 1896 (Τόμος Β') (PDF). Αθήνα, Λονδίνο: Καρλ Μπεκ, H. Grevel and co. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 15 Αυγούστου 2012. Ανακτήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 2012. Εθνοσπόρ: 108 Χρόνια Ολυμπιακοί Αγώνες (1896-2004) (σελ. 13). Bill Mallon & Ture Widlund (1998). The 1896 Olympic Games. Results for All Competitors in All Events, with Commentary. Michael Llewellyn Smith (2004). Olympics in Athens 1896. The Invention of the Modern Olympic Games.
Ιβάν Κλιουν

Ο Ιβάν Βασιλιεβίτς Κλιουν (Κλιουνκόφ) (Ρωσικά: Иван Васильевич Клюн, 1873–1943) γεννήθηκε στο Μπολσίγιε Γκόρκι, της επαρχίας Βλαντιμίρ, ενώ από το 1881 ως το 1892 έζησε μαζί με την οικογένειά του στην Ουκρανία.

 Τα χρόνια 1892-1893 εργάστηκε ως λογιστής σε εργοστάσιο ζάχαρης στην επαρχία Βορόνεζ. Την περίοδο 1892-1896 έζησε στην Πολωνία, όπου και παρακολούθησε μαθήματα στη Σχολή για την Προώθηση των Τεχνών της Βαρσοβίας (1896). Το 1898, εγκαταστάθηκε στη Μόσχα, όπου εργάστηκε ως λογιστής και από το 1900 μαθήτευσε σε διάφορα εργαστήρια, ανάμεσα στα οποία και αυτό του Φιόντορ Ρέρμπεργκ (1903-1906), όπου συνάντησε τον Μαλέβιτς. Συμμετείχε σε διάφορες εκθέσεις στη Μόσχα, στην Πετρούπολη, στο Αριόλ και στο Κουρσκ. Την περίοδο 1914-16 δημιούργησε σειρές ανάγλυφων και γλυπτών στο χώρο. Το 1915 υποστήριξε τον σουπρεματισμό του Μαλέβιτς και τα χρόνια 1915-16 συμμετείχε σε όλες τις μεγάλες εκθέσεις της πρωτοπορίας όπως Τραμ V, 0,10, Το Μαγαζί και στην έκθεση της ομάδας Βαλές Καρό. Το 1918 ορίστηκε διευθυντής του Κεντρικού Γραφείου Εκθέσεων του Τμήματος Εικαστικών Τεχνών του Λαϊκού Κομισαριάτου Διαφώτισης (ΙΖΟ ΝΑΡΚΟΜΠΡΟΣ). Τα χρόνια 1918-21 ήταν Καθηγητής Ζωγραφικής στα Ελεύθερα Κρατικά Καλλιτεχνικά Εργαστήρια (ΣΒΟΜΑΣ), στα Ανώτερα Κρατικά Καλλιτεχνικά και Τεχνικά Εργαστήρια (ΒΧΟΥΤΕΜΑΣ) και κατά την περίοδο 1920-21 ήταν μέλος του Ινστιτούτου Καλλιτεχνικής Παιδείας (ΙΝΧΟΥΚ). Στις δεκαετίες 1920-1930 δημιούργησε μια σειρά νεκρών φύσεων με γεωμετρικές φόρμες και χρωματικούς συνδυασμούς. Το 1922, παρουσίασε έργα του στην Πρώτη Έκθεση Ρωσικής Τέχνης στην Γκαλερί βαν Ντίμεν στο Βερολίνο. Κατά το διάστημα 1923-30 σχεδίασε μια σειρά φουτουριστικών εκδόσεων και το 1925 στράφηκε στον Πουρισμό. Το 1936, ζωγράφισε μία μνημειακή σύνθεση για τον προθάλαμο του Πανρωσικού Ερευνητικού Ινστιτούτου Αλιείας και Ωκεανογραφίας με τίτλο Η Ζωή στη Θάλασσα. Πέθανε στις 13 Δεκεμβρίου του 1943.
Luyten 726-8

O Luyten 726-8, επίσης γνωστός ως Gliese 65, είναι ένας δυαδικός αστέρας, από τους πλησιέστερους στη Γη, σε απόσταση 8,7 έτη φωτός, ο οποίος εμφανίζεται στον αστερισμό του Κήτους. Ο Luyten 726-8B είναι επίσης γνωστός με την ονομασία μεταβλητών αστέρων UV Κήτους και είναι το πρότυπο για την κατηγορία αστέρων εκλάμψεων. Η μάζα του υπολογίζεται στο 0,102 της ηλιακής ενώ η επιφανειακή του θερμοκρασία στους 2.670 βαθμούς K.

 Το αστρικό σύστημα ανακαλύφθηκε το 1948 από τον Willem Jacob Luyten κατά τη διάρκεια έρευνας για την κατάρτιση καταλόγου αστεριών με υψηλή ιδία κίνηση όταν παρουσίασε την εξαιρετικά υψηλή τιμή των 3,37 δευτερολέπτων του τόξου ετησίως και καταλογογραφήθηκε ως Luyten 726-8. Τα δύο αστέρια που απαρτίζουν τον Luyten 726-8 έχουν σχεδόν ίση φωτεινότητα, με οπτικό μέγεθος 12,7 και 13,2 όπως φαίνονται από τη Γη. Είναι σε τροχιά το ένα γύρω από το άλλο με περίοδο 26,5 χρόνια. Η απόσταση μεταξύ των δύο αστέρων κυμαίνεται από 2,1 μέχρι 8,8 AU. Ο Luyten 726-8 απέχει περίπου 8,58 έτη φωτός από τη Γη και είναι το έβδομο πιο κοντινό αστρικό σύστημα στη Γη. Ο κοντινότερος αστέρας στον Luyten 726-8 είναι ο Ταυ Κήτους στα 0,98 pc . Πριν 28.700 χρόνια ο Luyten 726-8 βρισκόταν στην ελάχιστη απόσταση των 2,21 pc (7,2 έτη φωτός) από τον Ήλιο.Ο Luyten-726-8A βρέθηκε ότι είναι αστέρας εκλάμψεων (είδος μεταβλητού αστέρα) και ως τέτοιος ονομάζεται BL Ceti. Είναι ένας κόκκινος νάνος με φασματικό τύπο M5.5e.Μετά την ανακάλυψη του Luyten 726-8A, ανακαλύφθηκε ο συνοδός του Luyten 726-8B, επίσης αστέρας εκλάμψεων στον οποίο δόθηκε η ονομασία UV Ceti. Αν και ο UV Ceti δεν είναι ο πρώτος αστέρας εκλάμψεων που ανακαλύφθηκε, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού του είδους, έτσι παρόμοια αστέρια κατατάσσονται πλέον ως UV Ceti τύπου μεταβλητοί αστέρες. Αυτό το αστέρι παρουσιάζει ακραίες αλλαγές της φωτεινότητας του: για παράδειγμα, το 1952, η φωτεινότητα του αυξήθηκε κατά 75 φορές μέσα σε μόλις 20 δευτερόλεπτα. Ο UV Ceti είναι ένας κόκκινος νάνος με φασματικό τύπο M6.0e. Κατάλογος των κοντινότερων αστέρων Luyten, W. J. (1949). «New stars with proper motions exceeding 0.5" annually». The Astronomical Journal 55: 15. doi:10.1086/106322. Bibcode: 1949AJ.....55...15L. Durand, E.; Oberly, J. J.; Tousey, R. (1949). «Analysis of the First Rocket Ultraviolet Solar Spectra». The Astrophysical Journal 109: 1. doi:10.1086/145099. Bibcode: 1949ApJ...109....1D. https://archive.org/details/sim_astrophysical-journal_1949-05_109_3/page/1. http://www.aavso.org/vstar/vsots/fall03.shtml Αρχειοθετήθηκε 2004-03-05 στο Wayback Machine. http://www.solstation.com/stars/luy726-8.htm
Μπέλλες

Η οροσειρά Μπέλλες ή Κερκίνη (Βουλγαρικά: Беласица μτφ. Μπελασίτσα) βρίσκεται στην περιοχή της Μακεδονίας και ανήκει στην Ελλάδα (νότιο και ανατολικό τμήμα, σε ποσοστό 45%), στη Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας (δυτικό τμήμα, σε ποσοστό 35%) και τη Βουλγαρία (βόρειο τμήμα, σε ποσοστό 20%). Αποτελεί φυσικό σύνορο της Ελλάδας αφενός από νότο, και αφετέρου Βουλγαρίας και Σκοπίων από βορρά. Στο ελληνικό τμήμα βρίσκεται στις περιφερειακές ενότητες Σερρών και Κιλκίς. Η Κερκίνη ανήκει στην οροσειρά του Δυτικού Ορβήλου, της οποίας αποτελεί το νοτιότερο τμήμα. Η περιοχή του Μπέλλες χαρακτηρίστηκε ευρωπεριοχή το 2003. Επίσης, είναι προστατευόμενος βιότοπος του Natura 2000.

 Η οροσειρά βρίσκεται βορειοανατολικά της λίμνης Δοϊράνης και έχει μήκος περίπου 60 χλμ και πλάτος 7 με 9 χλμ. Το υψηλότερο σημείο της βρίσκεται στην κορυφή Ράντομιρ (Radomir – Kalabak), στα 2.029 μέτρα, ενώ το γενικότερο υψόμετρο ποικίλλει μεταξύ των 300 και 1900 μέτρων πάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Το κλίμα της περιοχής είναι ηπειρωτικό Η οροσειρά του Μπέλλες ταυτίζεται με τη δασώδη και ακατοίκητη Κερκίνη, που μνημονεύεται από τον Θουκυδίδη στην περιγραφή της πορείας του Σιτάλκη, βασιλιά των Θρακών Οδρυσών, κατά την εκστρατεία του εναντίον της Μακεδονίας (το 429 π.Χ.). Επίσης, ταυτίζεται με τον Δυτικό Όρβηλο ή καλύτερα αποτελούσε παρακλάδι του, αφού σύμφωνα με τον Ηρόδοτο υψωνόταν πλάι στην αρχαία λίμνη Πρασιάδα (σημ. Δοϊράνη).Η περιοχή έγινε πεδίο σημαντικών μαχών κατα την βυζαντινή περίοδο. Η Μάχη του Κλειδίου διεξήχθη στις 29 Ιουλίου 1014 μεταξύ της Βυζαντινής και της Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας, στην περιοχή μεταξύ των οροσειρών της Κερκίνης και του Δυτικού Ορβήλου, κοντά στο χωριό Κλειδίον (σήμερα στη Βουλγαρία) και έληξε με νίκη των Βυζαντινών. Η αποφασιστική μάχη έγινε με επίθεση των Βυζαντινών, υπό την ηγεσία του στρατηγού Νικηφόρου Ξιφία, και είχε ως αποτέλεσμα την ολοκληρωτική καταστροφή των Βουλγάρων.Η Μάχη του Δημητρίτζη διεξήχθη στην περιοχή της Σιντικής Σερρών το 1185, μεταξύ των δυνάμεων του Βυζαντινού στρατού και των Νορμανδών του Βασιλείου της Σικελίας, οι οποίοι είχαν πρόσφατα αλώσει τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, τη Θεσσαλονίκη. Ήταν καθοριστική βυζαντινή νίκη, η οποία τερμάτισε οριστικά τη νορμανδική απειλή για την Αυτοκρατορία. Το Βήμα, όρος Μπέλες
Χρυσαλλίς

Η Χρυσαλλίς ήταν δεκαπενθήμερο ελληνικό περιοδικό ποικίλης ύλης του 19ου αιώνα. Εκδόθηκε στην Αθήνα από τον Ιανουάριο του 1863 έως τον Δεκέμβριο του 1866, με διευθυντή τον Ειρηναίο Ασώπιο, και με εκδότες τον Θεμιστοκλή Νικολαΐδη Φιλαδελφέα και τον Ντέκα Πασχαλίδη. Συνολικά εκδόθηκαν 4 τόμοι με 96 τεύχη. Στο 95ο τεύχος αναγγέλθηκε η διακοπή της έκδοσης από το επόμενο τεύχος, επειδή υπήρχε έλλειψη συνδρομητών.

 Είχε σχήμα τέταρτο με 32 σελίδες. Για προμετωπίδα είχε ωραία ξυλογραφία του ξυλογράφου Περ. Σκιαδόπουλου, που εικονίζει μια όμορφη πεταλούδα που πετούσε πάνω από ολάνθιστο αγρό. Από το δεύτερο φύλλο η προμετωπίδα άλλαξε, και κάτω από την πεταλούδα βλέπουμε μικρούς έρωτες να παίζουν, ενώ στο βάθος διακρίνεται ο Παρθενώνας στα αριστερά και η Μητρόπολη στα δεξιά. Το περιοδικό ήταν επιστημονικό, φιλολογικό, καλλιτεχνικό και εγκυκλοπαιδικό. Απευθυνόταν τόσο σε επιστήμονες, όσο και σ' εκείνους που δεν διάβαζαν βιβλία ή δεν μπορούσαν να κατέχουν δική τους βιβλιοθήκη. Ενημέρωνε και παρακολουθούσε με σοβαρότητα όλους τους τομείς ενδιαφέροντός του, και φιλοξένησε τα καλύτερα φιλολογικά ονόματα της εποχής. Με το περιοδικό συνεργάστηκαν όλα τα καθιερωμένα αλλά και τα ανερχόμενα ονόματα της εποχής, ο Αλέξανδρος Ραγκαβής, οι αδελφοί Αναστάσιος και Αλέξανδρος Βυζάντιοι, ο Ορφανίδης, ο Άγγελος Βλάχος, ο Ροΐδης, οι Παράσχοι, ο Καρασούτσας, ο Δημήτριος Στρούμπος και άλλοι. Η Χρυσαλλίς στο διάστημα της μικρής ζωής της ήταν το όργανο με το οποίο οι λαμπροί συνεργάτες της προσπάθησαν να φέρουν στο ελληνικό κοινό τις νεωτεριστικές ιδέες σε όλες τις εκδηλώσεις της ζωής, που κυκλοφορούσαν στην Ευρώπη. Μάργαρης, Δημήτριος (1933). «Από την ιστορίαν των ελληνικών περιοδικών: «Χρυσαλλίς»». Ημερολόγιον της Μεγάλης Ελλάδος (Αθήνα: Ι. Ν. Σιδέρης) 12: 345-362. http://xantho.lis.upatras.gr/daniilida/index.php/hmer_meg_ellados/article/view/2163. Ανακτήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 2011. Ψηφιακή Συλλογή Κοσμόπολις - Βιβλιοθήκη & Κέντρο Πληροφόρησης, Πανεπιστήμιο Πατρών-Ανοικτή Πρόσβαση στο πλήρες κείμενο των άρθρων του περιοδικού
Μιχάλης Μυλωνάς

Ο Μιχάλης Μυλωνάς είναι Έλληνας παλαίμαχος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, που διακρίθηκε στη θέση του τερματοφύλακα (ύψος 1,81 μ., 75 κιλά), γεννημένος στις 7 Νοεμβρίου του 1950. Αγωνίστηκε για πολλά χρόνια στον Ολυμπιακό και στο Αιγάλεω, στην Α' Εθνική. Το 1971 κατέκτησε με τον ΟΣΦΠ το Κύπελλο Ελλάδος, δύο χρόνια μετά (1973) και πάλι με τον Ολυμπιακό, το πρωτάθλημα Ελλάδας και το 1977 αναδείχτηκε πρωταθλητής του Νοτίου Ομίλου της Β΄ Εθνικής με το Αιγάλεω, αν και αγωνίσθηκε μόνο στον τελευταίο αγώνα της σεζόν και πιο κρίσιμο, κατά της Κορίνθου (1-0). Έχει δυο διεθνείς συμμετοχές (την πρώτη ως αρχηγός) με την Εθνική Ομάδα ερασιτεχνών που έλαβε μέρος στο Προολυμπιακό Τουρνουά του 1975 και αποκλείστηκε από την Ανατολική Γερμανία. Επίσης έχει συμμετοχές και στην Εθνική Ομάδα των Νέων, όταν αγωνιζόταν στον Ολυμπιακό.

 Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στον Αήττητο Σπάτων το 1964 στο πρωτάθλημα της Γ κατηγορίας ΕΠΣΑ αποτελώντας τον βασικό τερματοφύλακα μέχρι και το τέλος της περιόδου 1968-69, οπότε και πήρε μετεγγραφή για τον Ολυμπιακό Πειραιώς και το 1970 ντεμπουτάρισε με την πρώτη ομάδα. Τις δυο πρώτες χρονιές συμμετείχε συνολικά σε 33 αγώνες πρωταθλήματος, κάτι πολύ ενθαρρυντικό αν υπολογισθεί το νεαρό της ηλικίας του, όμως, ένας αγώνας για το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, το 1971, στον οποίο ο Ολυμπιακός ηττήθηκε εντός έδρας από τη Δυναμό Μόσχας με τον Μυλωνά στα γκολπόστ, υπήρξε ο λόγος για τον οποίο έπεσε σε δυσμένεια, με αποτέλεσμα τη διετία 1972-1973 να χρησιμοποιηθεί μόνο σε 10 ακόμη αγώνες. Στον Ολυμπιακό αγωνίστηκε συνολικά σε 53 αγώνες και δέχτηκε 34 γκολ (0,641 γκολ ανά αγώνα). Το καλοκαίρι του 1973 παραχωρήθηκε, μαζί και με άλλους νεαρούς ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού, στο Αιγάλεω ως αντάλλαγμα για την μετεγγραφή του Σταυρόπουλου και του Πουπάκη στους ερυθρόλευκους του Πειραιά. Τα επόμενα 9 χρόνια ήταν τερματοφύλακας της αθηναϊκής ομάδας, με την οποία έλαβε μέρος τόσο στην Α΄ όσο και στη Β΄Εθνική, ενώ για ένα ακόμη χρόνο, τη σεζόν 1982-83 συνέχισε τη σταδιοδρομία του στην ομάδα της Κορίνθου (Β΄ Εθνική) όπου και τερμάτισε την ενασχόλησή του με το ποδόσφαιρο. Στο Αιγάλεω αγωνίστηκε σε 68 αγώνες Α' Εθνικής και δέχθηκε 91 γκολ (1,33 ανά αγώνα) και σε 76 αγώνες Β' Εθνικής, όπου δέχθηκε 78 τέρματα (0,84 ανά αγώνα). Συνολικά στην Α΄Εθνική κατηγορία έπαιξε σε 121 επίσημους αγώνες πρωταθλήματος και δέχθηκε 125 γκολ (1,033 γκολ ανά αγώνα). Στην καριέρα του δεν αποβλήθηκε ποτέ, ενώ δέχθηκε μόλις 2 κίτρινες κάρτες. Ο Μιχάλης Μυλωνάς είναι πτυχιούχος εργοδηγός μηχανικός αεροσκαφών και εργάσθηκε από το 1981 έως το 2005 στην Ολυμπιακή Αεροπορία Από το 1964 έως το 1969: Αήττητος Σπάτων 1970-1973: ΟΣΦΠ (43 συμμετοχές) 1973-1975: Αιγάλεω (50) 1976-1977: Αιγάλεω (Β΄ Εθνική, 12) 1978-1979: Αιγάλεω (18) 1980-1982: Α.Ο. Αιγάλεω (Β΄ Εθνική, 63) 1982-83: Κόρινθος (Β΄ Εθνική) http://www.rsssf.com https://archive.today/20120723045221/www.athlitikihxo.gr/ «50 Χρόνια Αιγάλεω»-Νίκος Δημ. Νικολαΐδης (1998)
Μανουήλ Άγγελος Φιλανθρωπηνός

Ο Μανουήλ Άγγελος Φιλανθρωπηνός (άκμασε στα τέλη του 14ου αι.) από την Οικογένεια Φιλανθρωπηνών ήταν ευγενής στη Ρωμανία με τον υψηλό τίτλο του Καίσαρος. Έγινε, ως υποτελής των Ρωμαίων, κυβερνήτης της Θεσσαλίας π. από το 1390 ως την κατάκτησή της από τους Οθωμανούς του 1393.

 Ήταν γιος (ή αδελφός) του Αλεξίου Αγγέλου Φιλανθρωπηνού Καίσαρα και κυβερνήτη -ως υποτελούς των Ρωμαίων- της Θεσσαλίας από τις αρχές της δεκαετίας του 1370. Το 1389 ζούσε ακόμη ο Αλέξιος. Το 1390 κυβερνήτης της Θεσσαλίας ήταν ο Μανουήλ, που όπως και ο προκάτοχός του, αναγνώρισε την επικυριαρχία του Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγου δεσπότη της Θεσσαλονίκης (μετέπειτα Αυτοκράτορα). Σε ανταμοιβή οι Ρωμαίοι του απένειμαν τον τίτλο του Καίσαρος. Το 1389 ο Ησαύ Μπουοντελμόντι δεσπότης της Ηπείρου ζήτησε τη συνδρομή του Καίσαρα της Θεσσαλίας, ο οποίος του έστειλε στρατό. Οι ενωμένες δυνάμεις τους νίκησαν τους Αλβανούς της Ηπείρου. Ο Καίσαρας που έστειλε τον στρατό, ήταν ο Μανουήλ (ή ο Αλέξιος, αν ακόμη ήταν εν ζωή). Το 1393 οι Οθωμανοί έστειλαν μεγάλο στρατό, που κατέλαβε τη Θεσσαλία. Έτσι ο Μανουήλ ήταν ο τελευταίος κυβερνήτης της Θεσσαλίας, ως το 1878 που η περιοχή ενσωματώθηκε στην Ελλάδα. Ο Μανουήλ είχε τέκνο: Άννα Φιλανθρωπηνή άκμασε 1395-1404, παντρεύτηκε τον Μανουήλ Γ΄ Μεγάλο Κομνηνό της Τραπεζούντας. Ο Μανουήλ (ή λιγότερο πιθανά ο Αλέξιος) ήταν πάππος των: Μιχαήλ Αγγκέλοβιτς άκμασε 1451-1473, βοεβόδας στη Σερβία. Μαχμούντ πασάς Αγγέλοβιτς 1420-1474, μεγάλος βεζύρης των Οθωμανών. Fine, John Van Antwerp (1994). The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest. Ann Arbor: University of Michigan Press. ISBN 978-0-472-08260-5. Kazhdan, Alexander, ed. (1991). The Oxford Dictionary of Byzantium. Oxford and New York: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-504652-6. Stavrides, Théoharis (2001). The Sultan of Vezirs: The Life and Times of the Ottoman Grand Vezir Mahmud Pasha Angelović (1453–1474). Leiden: Brill. ISBN 978-90-04-12106-5.
NGC 214

Ο NGC 214 είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Ανδρομέδα. Απέχει 194 εκατομμύρια έτη φωτός από τον Γαλαξία μας και τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) στις 10 Σεπτεμβρίου 1784. Ταξινομείται ως SABbc σχήμα μορφολογικής ταξινόμησης των γαλαξιών, γεγονός που υποδηλώνει ότι έχει μια αμυδρή κεντρική «ράβδο» και βραχίονες χαλαρά δεμένους με την κεντρική περιοχή του.

 Στις 19 Ιουλίου 2005 παρατηρήθηκε στον γαλαξία αυτόν υπερκαινοφανής. Ονομάστηκε SN 2005db και είναι Τύπου IIn. Στις 30 Αυγούστου του επόμενου έτους παρατηρήθηκε και δεύτερος υπερκαινοφανής, ο Τύπου Ib/c SN 2006ep. Δεδομένα για το NGC 214 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 214 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 214 στο Wikimedia Commons
The Obsidian Conspiracy

Το The Obsidian Conspiracy είναι το έβδομο άλμπουμ του αμερικάνικου heavy metal συγκροτήματος Nevermore, το οποίο κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2010 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Century Media Records". Η ιαπωνική έκδοση του άλμπουμ περιελάμβανε τις διασκευές στο "Temptation" των Tea Party και το "The Crystal Ship" των The Doors, όπως και το ακυκλοφόρητο "The Purist's Drug". Η ηχογράφηση του δίσκου πραγματοποιήθηκε στο "Wichers studio" της Βόρειας Καρολίνας, από τον Αύγουστο μέχρι τον Οκτώβριο του 2009. Αυτός ήταν ο πρώτος δίσκος στην ιστορία του συγκροτήματος που κατάφερε να μπει στους καταλόγους επιτυχιών των Ηνωμένων Πολιτειών και της Μεγάλης Βρετανίας, ενώ σκαρφάλωσε στην τρίτη θέση των ελληνικών τσαρτ και το Top-20 των αντίστοιχων γερμανικών. Αυτό ήταν το τελευταίο άλμπουμ των Nevermore, οι οποίοι διαλύθηκαν ένα χρόνο αργότερα.

 1. The Termination Proclamation (Dane, Loomis) - 3:12 2. Your Poison Throne (Dane, Loomis) - 3:54 3. Moonrise (Through Mirrors of Death) (Dane, Loomis) - 4:03 4. And the Maiden Spoke (Dane, Loomis) - 5:00 5. Emptiness Unobstructed (Dane, Loomis) - 4:39 6. The Blue Marble and the New Soul (Dane, Loomis) - 4:41 7. Without Morals (Dane, Loomis) - 4:19 8. The Day You Built the Wall (Dane, Loomis) - 4:23 9. She Comes in Colors (Dane, Loomis) - 5:34 10. The Obsidian Conspiracy (Dane, Loomis) - 5:16 The Obsidian Conspiracy (άλμπουμ)Επίσημη κυκλοφορία: 31 Μαΐου 2010 Το "The Obsidian Conspiracy" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Γουόρελ Ντέιν - φωνητικά Τζεφ Λούμις - κιθάρα Τζιμ Σέπαρντ - μπάσο Βαν Γουίλιαμς - τύμπανα The Obsidian Conspiracy - Nevermore | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Nevermore - The Obsidian Conspiracy (album review ) | Sputnikmusic Nevermore - The Obsidian Conspiracy - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives Nevermore - The Obsidian Conspiracy - Metal Storm
Λυθράγκωμη

Η Λυθράγκωμη είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Lythragkomi». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2018.
Νταίζη Ντακ

Η Νταίζη Ντακ (γράφεται και Νταίζυ) είναι χαρακτήρας της Disney. Έχει μορφή πάπιας και ζει στην Λιμνούπολη. Έχει πρωταγωνιστήσει σε αρκετά κόμικς αλλά και σε 12 κινούμενα σχέδια στον κινηματογράφο. Έχει παίξει επίσης στην ταινία Φαντασία 2000 στη σκηνή που αφορούσε την κιβωτό του Νώε. Το στριπ που η Νταίζη εμφανίστηκε για πρώτη φορά δημοσιεύτηκε σε αμερικανικές εφημερίδες στις 4 Νοεμβρίου 1940.

 Στην ταινία Mr. Duck Steps Out, στις 7 Ιουλίου 1940, ο Ντόναλντ Ντακ, ο αρραβωνιαστικός της Νταίζη, βγαίνει μαζί της για πρώτη φορά ραντεβού. Από τότε ερωτεύονται. Η σχέση κατά καιρούς είχε και σκαμπανεβάσματα. Αυτός ήταν ο Ιταλός Τζοβάν Μπατίστα Κάρπι (1927-1999), ο οποίος καταγόταν από την Γένοβα. Ιδιαίτερα καλλιεργημένος και σπουδαίος παραμυθάς, ο Κάρπι διασκεύασε πολλά αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας σύμφωνα με το πνεύμα της Disney, χρησιμοποιώντας συχνά την Νταίζη ως πρωταγωνίστρια. Χάρη σε αυτόν τον δημιουργό, οι αναγνώστες των κόμικς μπόρεσαν να την απολαύσουν ως Μις Ο’Χάρα στο κόμικ ‘’Paperino e il vento del sud’’, βασισμένο στην ταινία ‘’Όσα παίρνει ο άνεμος’’, ως πρωταγωνίστρια του έργου ‘’Πόλεμος και ειρήνη’’ και ως Μαντάμ Μπάτερφλαϊ, εμπνευσμένη από την γνωστή όπερα του Τζιάκομο Πουτσίνι. Σε κάθε περίπτωση η επιτυχία ήταν μεγάλη. Βέλγιο: Daisy Γαλλία: Daisy Γερμανία: Daisy Duck Δανία: Andersine And Ελλάδα: Νταίζη ΗΠΑ: Daisy Duck Ινδονησία: Desi Ισλανδία: Andresina Ισπανία: Daisy Ιταλία: Paperina Κροατία: Vlatka Patka Νορβηγία: Dolly Duck Ολλανδία: Katrien Duck Πολωνία: Daisy Πορτογαλία: Margarida Ρωσία: Dezi Σερβία: Pata Σουηδία: Kajsa Anka Τσεχία: Daisy Νήσοι Φερόες: Dunhild Dunna Φινλανδία: lines Ankka
Δυναστεία των Λεκαπηνών

Η δυναστεία των Λεκαπηνών ή Λακαπηνών, ήταν αυτοκρατορική βυζαντινή οικογένεια (919-945). Ιδρυτής και γενάρχης της ήταν ο αυτοκράτορας Ρωμανός Α' ο Λεκαπηνός (και Λακαπηνός), στρατιωτικός αρμενικής καταγωγής, από τη Λακάπη, κοντά στη Μελιτηνή (σημ. Μαλάτεια της Τουρκίας).Αναρρηθέντες αυτοκράτορες: Ρωμανός Α' Λεκαπηνός (920-944) Χριστόφορος Λεκαπηνός (921-931) Στέφανος Λεκαπηνός (928-945) Κωνσταντίνος Λεκαπηνός (928-945)Κατά τους περισσότερους ιστορικούς του Βυζαντινού κράτους, ο Ρωμανός Λεκαπηνός και οι γιοί του δεν θεωρούνται ξεχωριστή δυναστεία (επειδή συμβασίλευσαν καθ' όλη τη διάρκεια με τον Κωνσταντίνο Ζ', και κανένα άλλο μέλος των Λεκαπηνών δεν ανήλθε αργότερα στο θρόνο) και γι' αυτό συμπεριλαμβάνονται στη Μακεδονική Δυναστεία .

 Ο Ρωμανός Α΄ 869 - 948, Αυτοκράτορας των Ρωμαίων, νυμφεύτηκε τη Θεοδώρα 874 - 923, με την οποία απέκτησε τέκνα: α1. - Χριστόφορος 894 - 931, συναυτοκράτορας. Νυμφεύτηκε τη Σοφία, κόρη του Νικήτα, με την οποία απέκτησε: β1. - Ρωμανός β2. - Μιχαήλ, μάγιστρος και ραίκτωρ. β3. - Μαρία (μετονομάστηκε σε Ειρήνη) 930 - 963/966 παντρεύτηκε στη Κωνσταντινούπολη (927) τον Πέτρο Α΄ χαν των Βουλγάρων (+969). α2. - Στέφανος 897 - 945, συναυτοκράτορας. Νυμφεύτηκε την Άννα Γαβάλαινα. Τέκνο: β1. - Ρωμανός, σεβαστοφόρος. α3. - Κωνσταντίνος 900 - 945, συναυτοκράτορας (928-945). Νυμφεύτηκε πρώτα την Ελένη, κόρη του πατρίκιου Αδριανού, και μετά την Θεοφανία Μάμαινα. Άγνωστο από ποιόν γάμο, απέκτησε ένα γιό, τον Ρωμανό: β1. - Ρωμανός, πατρίκιος και έπαρχος Κωνσταντινουπόλεως. α4. - Θεοφύλακτος 903 - 956. Εξελέγη Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως (933-956). α5. - Αγάθη, παντρεύτηκε τον Ρωμανό Αργυρό, παππού του αυτοκράτορα Ρωμανού Γ' Αργυρού και του Βασιλείου Αργυρού άρχοντα του Βασπουρακάν. α6. - Ελένη απεβ. 959, παντρεύτηκε τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Ζ' τον Πορφυρογέννητο. α7. - (νόθος) Βασίλειος απεβ. π. 985, ευνούχος και Παρακοιμώμενος. Rosser, John H. (2011). Historical Dictionary of Byzantium. Scarecrow Press. σελ. 56. Runciman, Steven (1988) [1929]. The emperor Romanus Lecapenus and his reign: A study in Tenth-Century Byzantium. Cambridge University Press. Κατάλογος Βυζαντινών αυτοκρατόρων Βυζαντινές Δυναστείες
Ιωάννης του Σεβέριν

Ο Ιωάννης ο Νεότερος, ουγγρ. János Hunyadi (π. 1419 - 1440/41) από τον Οίκο του Ουνυάδη ήταν ευγενής της Ουγγαρίας και ιππότης σημαιοφόρος, νεότερος αδελφός του Ιωάννη του Πρεσβύτερου, αντιβασιλιά της Ουγγαρίας. Έγινε μπάνος του Σεβέριν.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Βόυκ και της Ελισάβετ Μορσίνα. Υπάρχουν λίγες πληροφορίες γι'αυτόν. Αναφέρεται για πρώτη φορά σε ένα καταστατικό, που εκδόθηκε για τέσσερα μέλη την οικογένειάς του στις 12 Φεβρουαρίου 1419. Διορίστηκε μπάν(ος) του Σεβέριν από τον βασιλιά Αλβέρτο Β΄ των Αψβούργων το 1439 μαζί με τον αδελφό του. Από τότε συμμετείχε στις πρώτες εκστρατείες του αδελφού του εναντίον των Οθωμανών. Μάλλον σκοτώθηκε σε μάχη το 1440/41. Τάφηκε στο Gyulafehérvár (σημερινό Άλμπα Γιούλια της Ρουμανίας). Ο αδελφός του έγραψε γι' αυτόν ότι "ήταν ο ανδρειότερος των γενναίων", δέιχνοντας ότιο Ιωάννης ο Νεότερος εθεωρείτο ένας ανδρείος στρατιωτικός. Engel, Pál (1996). Magyarország világi archontológiája, 1301–1457, I. ("Secular Archontology of Hungary, 1301–1457, Volume I"). História, MTA Történettudományi Intézete. Budapest. ISBN 963-8312-44-0. Kubinyi, András (2008). Matthias Rex. Balassi Kiadó. ISBN 978-963-506-767-1.
Καντίλ Μπαλόχ

Η Καντίλ Μπαλόχ (ούρντου: فوزیہ عظیم‎, καλλιτεχνικό ψευδώνυμο της Φούζια Αζίμ, 1 Μαρτίου 1990 – 15 Ιουλίου 2016) ήταν Πακιστανή ινφλουένσερ, ακτιβίστρια και μοντέλο. Όντας μια εξαιρετικά δημοφιλής, αλλά και αμφιλεγόμενη προσωπικότητα στην πατρίδα της, δολοφονήθηκε τον Ιούλιο του 2016 από τον αδελφό της, ο οποίος επικαλέστηκε λόγους τιμής. Η Μπαλόχ είχε χαρακτηριστεί από διεθνή ΜΜΕ ως η «Κιμ Καρντάσιαν του Πακιστάν».

 Η Μπαλόχ γεννήθηκε το 1990 στη Ντέρα Γκαζί Χαν της επαρχίας Πουντζάμπ του Πακιστάν. Προερχόταν από φτωχή οικογένεια, ενώ πριν ακόμη ενηλικιωθεί παντρεύτηκε έναν συγγενή της από την πλευρά της μητέρας της, τον οποίο χώρισε μετά από σύντομο χρονικό διάστημα, κατηγορώντας τον για κακοποίηση. Από τον γάμο της απέκτησε ένα παιδί, την επιμέλεια του οποίου αναφέρεται πως είχε ο πρώην σύζυγός της. Έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό της χώρας της το 2013, χάρη σε μια αποτυχημένη οντισιόν για το μουσικό ριάλιτι Pakistan Idol. Ακολούθησαν εμφανίσεις της σε μουσικά βίντεο κλιπ, επιδείξεις μόδας και τηλεοπτικές εκπομπές, ενώ παράλληλα ήταν εξαιρετικά δημοφιλής στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. Παράλληλα, χρησιμοποιούσε την αναγνωρισιμότητά της για να ασκεί κριτική στις διακρίσεις εναντίον των γυναικών στο Πακιστάν, ενώ τον Ιούνιο του 2016 συνάντησή της με γνωστό μουφτή προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις. Το ίδιο διάστημα, η ίδια εξέφρασε δημοσίως πως ανησυχούσε για την ασφάλειά της. Η Μπαλόχ δολοφονήθηκε το βράδυ της 15ης Ιουλίου του 2016 από έναν από τους αδελφούς της, στην οικία των γονέων τους, στην πόλη Μουλτάν. Ο θάνατός της προκλήθηκε από στραγγαλισμό. Ο αδελφός της ομολόγησε την πράξη του επικαλούμενος «λόγους τιμής», δηλώνοντας παράλληλα περήφανος, ενώ αναφέρθηκε πως και ο έτερος αδελφός της ήταν παρών στο περιστατικό. Αντιθέτως, οι γονείς της καταδίκασαν τη δολοφονία και ζήτησαν την τιμωρία του γιου τους. Ωστόσο, το 2019 οι γονείς συγχώρησαν δημόσια τους γιους τους, γεγονός που βάσει του πακιστανικού νόμου ενδέχεται να οδηγήσει στην αποφυλάκιση των δραστών. Η δολοφονία της καταδικάστηκε από διεθνή Μέσα και διάφορες προσωπικότητες, ενώ στο Πακιστάν οι αντιδράσεις ήταν ανάμεικτες. Το 2017 προβλήθηκε από τον πακιστανικό τηλεοπτικό σταθμό Urdu 1, δραματική σειρά αφιερωμένη στη ζωή της Μπαλόχ με πρωταγωνίστρια τη δημοφιλή Πακιστανή ηθοποιό Σαμπά Καμάρ.
Γιάκομπους Φερντινάντους Σέι

Ο Γιάκομπους Φερντινάντους Σέι (φλαμανδικά: Jacobus Ferdinandus Saey ή Jacob Ferdinand Saeys, 1658 - μετά το 1726) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος της τεχνοτροπίας μπαρόκ, ο οποίος ειδικευόταν σε αρχιτεκτονικές απεικονίσεις με εύθυμες συντροφιές σε φανταστικά ανάκτορα της Αναγέννησης ή της εποχής του μπαρόκ. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στη Φλάνδρα και στη συνέχεια μετοίκησε στη Βιέννη, όπου παρέμεινε για όλο το υπόλοιπο της ζωής του.

 Ο Σέι γεννήθηκε στην Αμβέρσα. Πιθανόν να ήταν ανεψιός του εμπόρου έργων τέχνης Γιαν Σέι. Το 1672-73 μαθήτευσε στον ζωγράφο αρχιτεκτονημάτων και έργων προοπτικής Βίλελμ Σούμπερτ φαν Έρενμπερχ. Το 1679-80 έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας. Η τελευταία του καταγραφή στη Φλάνδρα γίνεται στο Μέχελεν το 1684. Ο γάμος του με την Μαρία φαν Ρίσμα καταγράφεται στη Βιέννη το 1694. Δραστηριοποιήθηκε στην πόλη αυτή επί μερικά χρόνισ πριν τον γάμο του. Το 1726 καταγράφηκε επίσης στη Βιέννη.Το έτος και ο τόπος θανάτου του δεν είναι γνωστά. Ο Γιάκομπους Φερντινάντους Σέι επηρεάστηκε στη θεματολογία του από τον δάσκαλό του φαν Έρενμπερχ, ο οποίος κυρίως ζωγράφιζε αρχιτεκτονικές σκηνές πραγματικών ή φανταστικών ιερών ναών, ανακτόρων της Αναγέννησης και πινακοθήκες. Αντίθετα, όμως, με τον δάσκαλό του, ο οποίος μερικές φορές ζωγράφιζε το εσωτερικό πραγματικών, υπαρχόντων κτισμάτων, το έργο του Σέι επικεντρώνεται κυρίως σε φανταστικές κατασκευές και εξωτερικές σκηνές, όπου χαρούμενες συντροφιές συγκεντρώνονται με ανεπίσημο τρόπο. Ο Σέι αρίστευε στη χρήση της προοπτικής και στην απεικόνιση διαφορετικών υλικών, ιδιαίτερα μαρμάρινων στηλών. Άλλα χαρακτηριστικά του έργου του είναι τα επαναλαμβανόμενα "καρό" δάπεδα και η δραματική χρήση του φωτός. Συνεργαζόταν τακτικά με άλλους καλλιτέχνες, οι οποίοι ζωγράφιζαν το "σταφάζ" (πληθύσμωση με ανθρώπινες μορφές" στα έργα του.Εξαίρετο παράδειγμα αυτής της φανταστικής αρχιτεκτονικής απεικόνισης είναι ο πίνακας Κλασική στοά με συντροφιά συγκεντρωμένη γύρω από πηγή (δημοπρατήθηκε από τον οίκο "Σόθμπυ" στις 27 Ιανουασρίου 2011 (παρτίδα 285). Η σύνθεση απεικονίζει μια μνημειώδη στοά μπροστά από την οποία έχει συγκεντρωθεί μια κομψή συντροφιά. Το έντονο φως που προσπίπτει στο κτίσμα και η αντίθεση μεταξύ του αχνού ουρανού και των καμπυλών της στοάς καταδεικνύουν το μέγεθος και τον όγκο της. Η συμπερίληψη στοιχείων όπως το παγώνι και το αγόρι - ακόλουθος δίνουν μια "παιχνιδιάρικη" διάσταση στον πίνακα.Στο Μουσείο του Λούβρου εκτίθεται η σύνθεσή του Γεύμα κατά το κυνήγι, η οποία διαφέρει από τα άλλα του έργα, καθώς απεικονίζει μια κομψή συντροφιά μπροστά σε τοπίο και όχι σε φανταστικό ανάκτορο. Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Jacobus Ferdinandus Saey στο Wikimedia Commons
Ορθές Ρεθύμνης

Ο Ορθές είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Βρίσκεται 27 χλμ. ανατολικά από το Ρέθυμνο, σε υψόμετρο 320 μ..

 7ο χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Orchea, στην επαρχία Μυλοποτάμου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Orthea με 263 κατοίκους και 275 οφειλόμενες αγγαρείες και ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 ως Orthea. Στην οθωμανική απογραφή του 1671 αναφέρεται ως Orthe με 41 χαράτσια. Το 1881 ανήκε στον δήμο Μαργαριτών και σύμφωνα με την απογραφή είχε αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, με 230 κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 γράφεται Ορθέ, είχε 279 κατοίκους και υπαγόταν στον δήμο Ελευθερναίων. Το 1920 απογράφεται ξανά ως Ορθές και είχε οριστεί έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1926 ο Ορθές ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας, η οποία παρέμεινε μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν το χωριό εντάχθηκε στον δήμο Γεροποτάμου.Δείτε Κοινότητα Ορθέ Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Ο κεντρικός ναός της ενορίας Ορθέ είναι ο δίκλιτος ναός του Αγίου Φανουρίου και των Εισοδίων της Θεότοκου, του 1861. Στο εσωτερικό του βρίσκεται τέμπλο του 1870. Άλλοι ναοί στο χωριό περιλαμβάνουν τον τρίκλιτο ναό του Αγίου Νεκταρίου και τους ναούς της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και της Ζωοδόχου Πηγής. Ο νεκροταφικός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στην Ανάσταση του Κυρίου. Άλλες εκκλησίες στην περίφερεια του χωριού περιλαμβάνουν τις Άγιος Nικόλαος, Άγιος Iωάννης, Άγιος Παντελεήμων, Mεταμόρφωση του Σωτήρα, Eυαγγελισμός της Θεοτόκου, Άγιος Iωάννης ο Πρόδρομος και τον σπηλαιώδη ναό του Αγίου Φανουρίου.Το κτίριο του δημοτικού σχολείου Ορθέ πλέον στεγάζει το Λαογραφικό Μουσείο Ορθέ. Το μουσείο δημιουργήθηκε από την Λαογραφική Εταιρεία Ορθέ και εγκαινιάστηκε το 2013. Οι συλλογές του περιλαμβάνουν εργαλεία αγροτικής και κτηνοτροφικής χρήσης, παλιά βιβλία, νομίσματα και είδη της λαϊκής παράδοσης. Είναι ανοικτό κάθε μεσημέρι Κυριακής και η είσοδος είναι δωρεάν. Στο χωριό βρίσκεται παλιό αρχοντικό γνωστό ως τα Καλεργιανά. Δράγαση - Σηφάκη Ελένη, Δρ των επιστημών της αγωγής, συγγραφέας Καλαϊτζάκης Χάρης: δικηγόρος, συγγραφέας
Επύλλιο

Γράμματα Ι: Αρχαία Ελληνική και Βυζαντινή Φιλολογία ΤΟΜΟΣ Β΄ σελίδα 46-48Επύλλιο ονομάζεται έμμετρο είδος της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, ποίημα, μικρού σχετικά μεγέθους, που έχει επικά στοιχεία ή θέμα ή αποτελεί μέρος έπους και είναι τεχνικός γραμματολογικός όρος.

 Ο όρος εμφανίζεται μια μόνο φορά σε αρχαίο ελληνικό κείμενο, στους Δειπνοσοφιστές του Αθήναιου (τέλος του 2ου αι. μ.Χ./αρχές του 3ου αι. μ.Χ.) και ορίζεται ως υποκοριστικό της λέξης έπος (μικρό έπος): «ὅτι τὸ εἰς Ὅμηρον ἀναφερόμενον ἐπύλλιον, ἐπιγραφόμενον δὲ Ἐπικιχλίδες, ἔτυχε ταύτης τῆς προσηγορίας διὰ τὸ τὸν Ὅμηρον ᾄδοντα αὐτὸ τοῖς παισὶ κίχλας δῶρον λαμβάνειν, ἱστορεῖ Μέναιχμος ἐν τῷ περὶ τεχνιτῶν.»μετάφραση «το επύλλιο που αποδίδεται στον Όμηρο και έχει όνομα Ἐπικιχλίδες, έλαβε αυτό το όνομα (δηλαδή το Επικιχλίδες), επειδή όταν ο Όμηρος το τραγούδησε στα παιδιά, του έδωσαν τσίχλες για δώρο, αναφέρει ο Μέναιχμος, στο «περί τεχνιτών».» Η χρήση του όρου στην κλασσική βιβλιογραφία άρχισε τον 19ο αιώνα από δημοσιεύσεις του Γερμανού φιλολόγου Φρειδερίκου Αυγούστου Βολφ (Friedrich August Wolf, 1759–1824): Ad Scutum Herculis epyllion Hesiodo subditum animadversiones (Παρατηρήσεις στην «Ασπίδα του Ηρακλή», ένα επύλλιο το οποίο λανθασμένα αποδίδεται στον Ησίοδο) και Theocriti idyllia et epyllia (Ειδύλλια και επύλλια του Θεοκρίτου).Συνήθως χρησιμοποιήθηκε για σύντομα ποιήματα της αλεξανδρινής εποχής, γραμμένα σε δακτυλικό εξάμετρο, αλλά στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε και για ποιήματα στη λατινική γλώσσα. Ο όρος «σύντομα ποιήματα» έχει ένα μεγάλο εύρος και άλλοτε αφορά λιγότερους από εκατό, άλλοτε μερικές εκατοντάδες στίχους, αλλά και κάποτε μεγαλύτερα ποιήματα (η Εκάλη του Καλλίμαχου, που χαρακτηρίζεται κατεξοχήν επύλλιο έχει πάνω από 1000 στίχους). Ποιήματα που χαρακτηρίζονται επύλλια είναι: Σε αρχαία ελληνικά ποιήματα: «Επικιχλίδες», αποδιδόμενο στον Όμηρο «Κέρκωπες», αποδιδόμενο επίσης στον Όμηρο «Γλαύκος», ΗδύλουΣτην ελληνιστική γραμματεία: «Ύλαι», Θεόκριτου «Ηρακλίσκος», Θεόκριτου «Ηρακλής λεοντόφωνος», Θεόκριτου «Ευρώπη», Μόσχος «Αχιλληίς», Βίων ο Σμυρναίος «Εκάλη», Καλλίμαχος 6 επύλλια του Ευφορίωνα «Ηλακάτη», της Ήριναςκαι σε νεώτερα κείμενα: «Τα καθ' Ηρώ και Λέανδρον» του Μουσαίουκαι γενικότερα σε έργα της βυζαντινής εποχής (δες: Βυζαντινές μυθιστορίες και επύλλια). Στη λατινική γραμματεία: «Πηλέας και Θέτιδα», Κάτουλλος «Αρισταίος», Βιργίλιος «Ciris», ψευδο-Βιργιλίου «Μεταμορφώσεις», ΟβίδιοςΠαρόλο που ο όρος χρησιμοποιείται ιδιαίτερα για ποιήματα της ελληνιστικής και λατινικής γραμματείας, έχει χρησιμοποιηθεί και για νεώτερα έργα όπως το έργο «Στρατιώτες» του Παντελή Πρεβελάκη του 1928.
Διοικητική διαίρεση του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων

Η Διοικητική διαίρεση του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων ήταν η διαίρεση του βασιλείου από το 1918 που ιδρύθηκε έως το 1929 που μετονομάστηκε σε Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας.

 Σερβία Βόρεια Σερβία Νότια Σερβία Μαυροβούνιο Βοσνία και Ερζεγοβίνη Δαλματία Κροατία και Σλαβονία Σλοβενία Βανάτο, Μπάτσκα και ΜπαράνιαΟι επαρχίες του Μαυροβούνιου και του Βανάτο, Μπάτσκα και Μπαράνια προυπήρχαν όταν οι περιοχές προσαρτήθηκαν στο Βασίλειο της Σερβίας μετά τον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο. Οι επαρχίες είχαν τη δική τους κυβέρνηση, ενώ καποιες επαρχίες του Βασιλείου της Σερβίας (Βοϊβοντίνα, Σερβία και Μαυροβούνιο) ήταν σε άμεση δικαιοδοσία της κεντρικής κυβέρνησης στο Βελιγράδι. Η Σλοβενία και τη Δαλματία έχουν διοικητική διαίρεση μόνο σε επαρχίες (περιοχές), με εξαίρεση τις δικαστικές που αντιστοιχούσαν στις επαρχίες και διοικητικές περιοχές. Η κατάργηση της επαρχιακής διοίκησης διεξήχθη με αυτή τη σειρά: στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, η επαρχιακή διοίκηση καταργήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 1923, στη Δαλματία στις 18 Ιουλίου 1924, στη Σλοβενία στις 3 Δεκεμβρίου 1924, στην Κροατία και τη Σλαβονία στις 22 Ιανουαρίου 1925. Οι περιφέρειες, Όμπλαστ, δημιουργήθηκαν με το Σύνταγμα Βιντοβντάνσκι του 1921 κι εφαρμόστηκε από τις 26 Απριλίου 1922 καταργώντας τις επαρχίες και σταδιακά και τις διοικητικές περιοχές.
Χριστιανός του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν

Ο Χριστιανός (γερμ. Christian von Schleswig-Holstein-Sonderburg-Augustenburg, 22 Ιανουαρίου 1831 - 28 Οκτωβρίου 1917) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ ήταν πρίγκιπας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Χριστιανού Αυγούστου Β΄ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ και της Λουίζας Σοφίας του Όλντενμπουργκ-Γκίλντενλεβε, κόρης του Χριστιανού Κορράδου του Ντένεσκιολντ-Σάμσε. Ο Φρειδερίκος Χριστιανός Κάρολος Αύγουστος γεννήθηκε στο Ανάκτορο Αουγκούστενμπουργκ και απεβίωσε το 1917 στο Κάστρο Σόμμπεργκ σε ηλικία 86 ετών. Ήταν αδελφός του Φρειδερίκου Η΄ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν. Νυμφεύτηκε το 1866 την Έλενα, κόρη του Αλβέρτου της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα και της Βικτωρίας του Ηνωμένου Βασιλείου. Είχε τέκνα: Χριστιανός Βίκτωρ (1867 - 1900), Πρίγκιπας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν. Αλβέρτος (1869 - 1931), τιτουλάριος Δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν. Έλενα Βικτωρία (1870 - 1948). Μαρία Λουίζα (1872 - 1956), παντρεύτηκε τον Αριβέρτο του Άνχαλτ. Χαράλδος (12 - 20 Μάϊου 1876). θνησιγενής γιος (1877). Charles Mosley, editor-in-chief, Burke’s peerage & baronetage, 106th ed. Burke’s Peerage Ltd. 1999. ISBN 2-940085-02-1 "Court Circular". The Times (36814). London. 8 July 1902. p. 10 Cookson, R.T.C, ed. (1905), The Malvern Register 1865-1904, (Originally compiled by Laurence Sidney Milward & Edward Clifford Bullock) (2nd ed.), Malvern, UK: Malvern Advertiser, p. xvi, retrieved 29 August 2010 2009 reprint via Google books (Note: Google's authorship citation is inaccurate - see Internet Archive version for actual title page)
Ελαρού Καντινεφέντι

Η Ελαρού Καντινεφέντι (Οθ. Τούρκικα:إلارو جنتلمان) (Τούρκικα: Elaru Kadınefendi, 6 Αυγούστου 1835 – 21 Φεβρουαρίου 1936) ήταν η πρώτη σύζυγος του σουλτάνου Μουράτ Ε΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Elaru Kadın Efendi Hazretleri

 Η Ελαρού Καντινεφέντι γεννήθηκε στις 6 Αυγούστου 1835 στην Τιφλίδα, και ήταν κόρη του Γεωργιανού ευγενή Αχμέτ Μπέη Ταρκανισβίλι. Το πραγματικό της όνομα ήταν Μεβχιμπέ Ταρκανισβίλι. Ήταν ψηλή, ενθουσιώδης και είχε όμορφα μάτια. Η Μεβχιμπέ είχε ένα αδελφο τον Χαλίλ Μπέη ο οποίος ήταν στην υπηρεσία του σταύλου του παλατιού. Σε πολύ νεαρή ηλικία δόθηκε στην υπηρεσία του παλατιού. Ωστόσο, σύντομα, ο σουλτάνος Μουράτ Ε΄ πρόσεξε την Μεβχιμπέ και παντρεύτηκαν στις 2 Ιανουαρίου 1857 στο Παλάτι Ντολμαμπαχτσέ. Μετονομάστηκε σε Ελαρού έλαβε τον τίτλο "Baş Kadınefendi" (πρώτη γυναίκα) και επικεφαλής αυτοκρατορική σύζυγος. Θεωρήθηκε ασυνήθιστο, επειδή η Ελαρού δεν είχε γεννήσει κανένα παιδί, και στην αυτοκρατορική πρακτική και σύμβαση δεν ήταν έθιμο για μια άτεκνη γυναίκα να κατέχει τον τίτλο της Καντινεφέντι ή της επικεφαλής αυτοκρατορικής συζύγου. Παρ' όλα αυτά, ήταν σίγουρα αλήθεια ότι η Ελαρού κατείχε ταλέντα και δεξιότητες που απαιτούνται για να καταλάβει την θέση του Πρώτης Συζύγου. Πρώτα απ' όλα ήταν εξαιρετικά όμορφη. Κάτω από τα ασύγκριτα χαριτωμένα μαύρα φρύδια, τα λαμπερά μαύρα μάτια της, που ανοιγοκλείνουν, έδωσαν μια ακαταμάχητη γοητεία στο καθαρό λευκό πρόσωπο της που ζεσταινόταν με μια απαλή ροζ πινελιά κάθε φορά που μιλούσε. Ήταν εξαιρετικά ευφυής και αντιληπτή. Όποιος την συναντούσε ή μιλούσε μαζί της δεν μπορούσε παρά να πέσει κάτω από το μαγευτικό ξόρκι της. Είχε συμφιλιωθεί από καιρό με την παρτίδα της. Ενώ κατά τη διάρκεια της φυλάκισης τους στο παλάτι Τσιραγάν, παραμείνε απόλυτα πιστή στο σύζυγό της. Μετά το θάνατο του Μουράτ και την ανακήρυξη του Συντάγματος, αγόρασε ένα σπίτι στο Σισλί και μετακόμισε εκεί για να ζήσει μια ζωή απομόνωσης. Η Ελαρού Καντινεφέντι πέθανε στις 21 Φεβρουαρίου 1936 σε ηλικία 100 ετών στην Κωνσταντινούπολη. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Κάτω Μαστραντώνι Αχαΐας

Το Κάτω Μαστραντώνη (επίσημα: Κάτω Μαστραντώνιον) είναι οικισμός της Αχαΐας στην περιοχή της Τριταίας. Απέχει δύο περίπου χιλιόμετρα από το Μαστραντώνη Αχαΐας του οποίου αποτελεί οικισμό. Βρίσκεται εκατέρωθεν της εθνική οδού 111 (Πατρών-Τριπόλεως), στο οροπέδιο της Βουντούχλας, και απέχει 32 περίπου χιλιόμετρα από την Πάτρα.

 Η ονομασία του είναι ανθρωπωνυμικό και προέρχεται από τον γειτονικό οικισμό Μαστραντώνη Αχαΐας και τον πρώτο οικιστή αυτού ονόματι "Μαστραντώνης". Είναι νέος οικισμός που δημιουργήθηκε μετά τον Β' Παγκόμιο Πόλεμο από κατοίκους κυρίως του Μαστραντώνη. Το 1891 ο Χ. Κορύλλος, που πέρασε από εκεί, δεν αναφέρει οικισμό στην σημερινή θέση αλλά μόνο το κοντινό Μαστραντώνη. Στις 23/04/1977 (ΦΕΚ 116Α) αναγνωρίζεται ως οικισμός και προσαρτάται στην Κοινότητα Μανεσίου, το 1997, με το σχέδιο Καποδίστριας, προσαρτάται στον Δήμο Τριταίας και το 2010 στον Δήμο Ερυμάνθου. Στις 05/04/1981 προσαρτήθηκε στον οικισμό Κάτω Μαστραντωνίου ο οικισμός Μπάλιος, που καταργήθηκε. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Χρήστου Π. Κορύλλου, Πεζοπορία από Πατρών εις Καλάμας, Υπό Χ. Π. Κορύλλου και Στ. Θεοχάρη, Τυπογραφείον "Ο Κάδμος", Εν Πάτραις 1891. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Μαστραντώνη. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κάτω Μαστραντωνίου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 08/11/2017.