IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Crazy, Stupid, Love

Crazy, Stupid, Love. (ελληνικά: Τρελή, Χαζή, Αγάπη.) είναι αμερικανική κωμωδία παραγωγής 2011, σε σκηνοθεσία των Γκλεν Φικάρα και Τζον Ρέκουα και σε σενάριο του Νταν Φόγκελμαν. Πρωταγωνιστούν οι Στιβ Καρέλ, Τζούλιαν Μουρ, Ράιαν Γκόσλινγκ, Έμμα Στόουν, Άναλι Τίπτον, Τζουλιάνα Γκιλ, Μαρίζα Τομέι και Κέβιν Μπέικον. Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 29 Ιουλίου 2011 στις ΗΠΑ και στις 15 Σεπτεμβρίου 2011 στην Ελλάδα.

 Ο Καλ Γουίβερ ζει το όνειρο - έχει μια πολύ καλή δουλειά, ένα όμορφο σπίτι και σπουδαία παιδιά. Όλα θα αλλάξουν όταν η σύζυγός τους, Έμιλι, θα ζητήσει διαζύγιο. Η "τέλεια" ζωή του γρήγορα παίρνει την κάτω βόλτα. Ο Καλ δεν έχει βγει σε ραντεβού εδώ και δεκαετίες και περνάει τις μέρες του σε ένα τοπικό μπαρ. Εκεί θα γνωρίσει τον "αβανταδόρο" Τζέικομπ Πάλμερ. Ο Τζέικομπ θα προσπαθήσει να βοηθήσει τον Καλ και θα του ανοίξει τα μάτια: θα φλερτάρει με γυναίκες, με πιει αντρικά ποτά και θα του δώσει στυλ. Γρήγορα οι δυο τους θα συνειδητοποιήσουν ότι δεν είναι μόνοι που ψάχνουν για την αγάπη. Ο 13χρονος γιος του Καλ είναι ερωτευμένος με την 17χρονη μπέιμπι σίτερ, Τζέσικα, η οποία θέλει τον Καλ. Εν τω μεταξύ, ο Τζέικομπ, ο οποίος υποτίθεται ότι έχει όλες τις απαντήσεις, βρίσκει τον εαυτό του να μην ξέρει τι να κάνει όταν ερωτεύεται τη Χάνα, μια κοπέλα η οποία αντιστέκεται στη γοητεία του. Στιβ Καρέλ στο ρόλο του Καλ Γουίβερ Τζούλιαν Μουρ στο ρόλο της Έμιλι Γουίβερ Ράιαν Γκόσλινγκ στο ρόλο του Τζέκομπ Πάλμερ Έμμα Στόουν στο ρόλο της Χάνα Άναλι Τίπτον στο ρόλο της Τζέσικα Τζουλιάνα Γκιλ στο ρόλο της Μάντισον Κέβιν Μπέικον στο ρόλο του Ντέιβιντ Μαρίζα Τομέι στο ρόλο της Κέιτ Τζος Γκρόμπαν στο ρόλο του Ρίτσαρντ Λίζα Λαπίρα στο ρόλο της Λιζ Τζόι Κινγκ στο ρόλο της Μόλι Με προϋπολογισμό 50.000.000 δολάρια, το Crazy, Stupid, Love. άνοιξε στην 5η θέση με 19,1 εκατομμύρια δολάρια το πρώτο σαββατοκύριακο. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 84,3 εκατομμύρια δολάρια ενώ στον υπόλοιπο κόσμο απέφερε 60,7 εκατομμύρια δολάρια, συγκεντρώνοντας συνολικά 145 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Επίσημη ιστοσελίδα Crazy, Stupid, Love. στο IMDb
Έφη Σαρρή

Η Έφη (Ευτυχία) Σαρρή (Αντιμάχεια, 1933 - 8 Ιουλίου 2001) ήταν Ελληνίδα τραγουδίστρια της δημοτικής και παραδοσιακής μουσικής. Γεννήθηκε στην Αντιμάχεια της Κω το 1933 και πέθανε στις 8 Ιουλίου 2001. Με την αδερφή της Άννα Καραμπεσίνη τραγούδησε παραδοσιακά και δημοτικά τραγούδια. Πέθανε αιφνιδίως σε ηλικία 68 ετών και ενώ η αδερφή της βρισκόταν στην Αυστραλία για να τραγουδήσει στους εκεί Δωδεκανήσιους.

 Άννα Καραμπεσίνη - Έφη Σαρρή - 12 Άστρα Λαμπερά (Pan-Vox Special), 1976 Άννα Καραμπεσίνη - Έφη Σαρρή - Καλαματιανά - Συρτά No 2 (LP, Album) (Pan-Vox) (2) X 33 SPV 16184, 1976 Άννα Καραμπεσίνη - Έφη Σαρρή - Ελληνικοί Αντίλαλοι (LP, Album) (Pan-Vox) (2) X 33 XPV 16231, 1978 Άννα Καραμπεσίνη - Έφη Σαρρή - Καλαματιανά - Συρτά (LP, Album, RP) (Pan-Vox) (2) X 33 SPV 16136, 1981 Έφη Σαρρή - Άννα Καραμπεσίνη - Γιάννης Παλιός - Βοήθα Μας Άγιε Νικόλα (LP, Album) (Intersound) (8) SIN. 2050, 1981.
Καλλίνικος της Κομμαγηνής

Ο Καλλίνικος της Κομμαγηνής (έζησε τον 1ο αι.) από τη Δυναστεία των Οροντιδών, ήταν ήταν πρίγκιπας της Κομμαγηνής. Ήταν γιος του Αντιόχου και αδελφός του ήταν ο Γ. Ι. Αρχέλαος Αντίοχος ο Επιφανής. Τον αναφέρει ο Ιώσηπος και μάλιστα να έχει ανδραγαθήσει εναντίον του Ρωμαίου Κυβερνήτη της Συρίας Καισένιου.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Αντιόχου Δ΄ της Κομμαγηνής και της αδελφής-συζύγου του Ιουλίας Ιοτάπας της Φιλαδέλφου, κόρης τού Αντιόχου Γ΄ της Κομμαγηνής. Ο Αντίοχος Γ΄ ήταν ανεξάρτητος βασιλιάς, όμως ο γιος του Αντίοχος Δ΄ ήταν υποτελής στη Ρώμη. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Γ. Ι. Αρχέλαος Αντίοχος διάδοχος (πατέρας τού Φιλοπάππου) και αδελφή του η Ιουλία Ιοτάπα. Ο Αντίοχος Γ΄ ήταν γιος της Ιοτάπας της Μηδίας Ατροπατηνής, δισεγγονής της Λαοδίκης Ζ΄ Θεάς των Σελευκιδών, συζύγου τού Μιθριδάτη Α΄ Καλλινίκου της Κομμαγηνής. Οι Οροντίδες ήταν η πρώτη δυναστεία της Αρμενίας. Έτσι η καταγωγή τού Καλλινίκου ήταν Αρμενική, Ελληνική και Μηδική. Ίσως το πλήρες όνομά του να ήταν Γάιος Ιούλιος Μιθριδάτης Καλλίνικος. Θα γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Σαμόσατα, πρωτεύουσα της Κομμαγηνής. Το 52 απεβίωσε η μητέρα του. To 72 ο Λεύκιος Καισέννιος Παίτος Ρωμαίος κυβερνήτης της Συρίας έστειλε επιστολές στον Βεσπασιανό κατηγορώντας τον Αντίοχο Δ΄ και τους γιους του Αρχέλαο Αντίοχο και Καλλίνικο, ότι σχεδιάζουν εξέγερση εναντίον της Ρώμης με τη συμμαχία της Παρθίας. Δεν γνωρίζουμε αν οι κατηγορίες είναι αληθείς. Ο Αυτοκράτορας έπαυσε να εμπιστεύεται τον Αντίοχο Δ΄ ως προστάτη τού στρατηγικού περάσματος τού Ευφράτη στα Σαμόσατα και έληξε την εξουσία του στην Κομμαγηνή. Ο Λ. Κ. Παίτος εισέβαλε στη χώρα ως επικεφαλής της λεγεώνας VI "Φερράτα". Τού έστειλαν στρατό οι υποτελείς βασιλείς Αριστόβουλος της Χαλκίδας από την Ηρωδιανή Δυναστεία και Σόαιμος της Έμεσας. Όλοι έφθασαν τη νύχτα πριν τη μάχη. Ο Αρχέλαος Αντίοχος και ο Καλλίνικος ετοιμαζόταν για τη μάχη, όμως ο πατέρας τους ετοιμαζόταν να διαφύγει στην Κιλικία. Το επόμενο πρωί ίσως οι δύο αδελφοί προσπάθησαν να αντισταθούν στην εισβολή, σύντομα πάντως διέφυγαν στην Παρθία. Ο Αντίοχος Δ΄ δεν πολέμησε και ήθελε να αποσείσει τις κατηγορίες εναντίον του. Ο Βεσπασιανός έφερε όλη την οικογένεια τού βασιλιά στη Ρώμη με τιμητική στρατιωτική συνοδεία. Ο Αυτοκράτορας έδωσε αρκετές προσόδους για να ζει ο Αντίοχος Δ΄, ο οποίος είχε μία φανταχτερή ζωή· οι Ρωμαίοι τού έδειχναν μεγάλο σεβασμό. Η Κομμαγηνή έγινε πάλι τμήμα της ρωμαϊκής επαρχίας της Συρίας. Μετά το 72 απεβίωσε ο Αντίοχος Δ΄ και ο Αρχέλαος Αντίοχος εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Δεν γνωρίζουμε τι έκανε ο Καλλίνικος, ούτε έχουμε πληροφορίες για τη μετέπειτα ζωή του. https://web.archive.org/web/20151227175141/http://www.mavors.org/PDFs/Commagene.pdf Chahin, Mark (2001). The Kingdom of Armenia. Routlege, pp. 190–191. (ISBN 0-7007-1452-9) Ψλαθδια Ψαπιτολινα
Ιππολύτη (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία, η Ιππολύτη ήταν βασίλισσα των Αμαζόνων και κόρη του θεού Άρη. Πολλές φορές ταυτίζεται με την Αμαζόνα Αντιόπη, ακόμα και με τη Μελανίππη, ενώ υπάρχουν εν γένει πολλές παραλλαγές των μύθων της.

 Μητέρα της Ιππολύτης ήταν η Οτρήρη και αδελφή της η Πενθεσίλεια ή και η Αντιόπη. Γνωστότεροι είναι οι μύθοι που συνδέουν την Ιππολύτη με τους δύο κορυφαίους ήρωες της ελληνικής μυθολογίας, τον Ηρακλή και τον Θησέα: Ο Ηρακλής πήγε και πήρε τη Ζώνη της Ιππολύτης (αντικείμενο θεϊκό, από τον πατέρα της) ως ένα από τους άθλους του. Ο Θησέας κατά μία παράδοση άρπαξε την ίδια την Ιππολύτη ή την Αντιόπη την ίδια εποχή. Επίσης όταν ο Θησέας έκανε το γάμο του με τη Φαίδρα, η Ιππολύτη οργίσθηκε με την απιστία του και εμφανίσθηκε με ολόκληρη διμοιρία Αμαζόνων απειλώντας να σκοτώσει τους προσκεκλημένους. Επακολούθησε μάχη, κατά την οποία η Πενθεσίλεια σκότωσε από λάθος την Ιππολύτη. Ωστόσο δεν αποκλείεται να τη σκότωσε και ο Θησέας ή ένας από τους συντρόφους του. Σύμφωνα με άλλη παραλλαγή, αιτία της εκστρατείας της Ιππολύτης στην Αθήνα ήταν η απελευθέρωση της αδελφής της Αντιόπης, γιατί εκείνη είχε αρπάξει ο Θησέας. Αλλά όταν οι Αθηναίοι νίκησαν τις Αμαζόνες, η Ιππολύτη κατέφυγε στα Μέγαρα, όπου και πέθανε από τη λύπη της για την αποτυχία της. Ο Παυσανίας αναφέρει (Α΄ 41, 7) ότι οι Μεγαρείς έθαψαν την Ιππολύτη σε μνήμα που είχε το σχήμα ασπίδας των Αμαζόνων. Μία άλλη παράδοση αναφέρει ότι ο ακούσιος φόνος της Ιππολύτης έγινε σε κυνήγι. Στην τραγωδία Φαίδρα, η Ιππολύτη έχει αποκτήσει με τον Θησέα ένα γιο, τον Ιππόλυτο. Στον μύθο του Ηρακλή η Ιππολύτη βασιλεύει στη Θεμίσκυρα. Σε μερικές πηγές η Αστυδάμεια, σύζυγος του Ακάστου, ονομάζεται Ιππολύτη. Ο αστεροειδής 10295 Ιππολύτη (10295 Hippolyta), που ανακαλύφθηκε το 1988, πήρε το όνομά του από τη μυθική αυτή βασίλισσα. Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969
Πρισκιλλιανός

Ο Πρισκιλλιανός ( λατ: Priscillianus ) ήταν Ρωμαίος χριστιανός θεολόγος και επίσκοπος από την Ισπανία που εκτελέστηκε το 385 ως αιρετικός. Υπήρξε ο ιδρυτής του Πρισκιλλιανισμού.

 Ο Πρισκιλλιανός γεννήθηκε στη ρωμαϊκή Γαλικία γύρω στο 345. Ήταν γόνος πλούσιας οικογένειας ευγενών και άτομο ευρείας μόρφωσης. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως δάσκαλος θρησκευτικών και διέθετε μεγάλη επιρροή επί του γυναικείου πληθυσμού ενώ παράλληλα χαρακτηριζόταν από έντονη ασκητική πειθαρχία. Κατηγορήθηκε πως από το 370 εμφάνισε μυστικιστική διδασκαλία και δυαρχικές αντιλήψεις μέσω της ανάμιξης στοιχείων από τον γνωστικισμό και τον μανιχαϊσμό. Ο ίδιος, ξεκινώντας από την Μερίδα και την Κορδούη, κατάφερε να προσελκύσει πλήθος ακολούθων και οι ιδέες του διαδόθηκαν γρήγορα στην Ισπανία και τη Γαλλία. Στις 4 Οκτωβρίου του 380, συνήλθε στη Σαραγόσα σύνοδος που φέρεται να τον αφόρισε αν και σύμφωνα με νεότερες απόψεις κάτι τέτοιο δεν είναι απολύτως βέβαιο. Λίγο καιρό μετά τη σύνοδο, ο Πρισκιλλιανός, ο οποίος είχε νωρίτερα κληθεί να παραστεί στη Σαραγόσα αλλά αρνήθηκε, χειροτονήθηκε από φιλικούς προς τη διδασκαλία του ιεράρχες, ως επίσκοπος της Άβιλα. Ακολούθησε έκκληση των αντιπάλων του Πρισκιλλιανού προς τον αυτοκράτορα Γρατιανό, ο οποίος εξέδωσε διάταγμα με το οποίο καταδίκαζε τον ίδιο αλλά και τους ιεράρχες οπαδούς του σε εξορία. Προσπάθειά τους να βρουν συμπαράσταση από τον Αμβρόσιο Μεδιολάνων και τον πάπα Δάμασο απέτυχε, κατάφεραν όμως να επιστρέψουν στις επισκοπικές τους θέσεις χάρη στην εύνοια κρατικών αξιωματούχων. Το 385, ο Πρισκιλλιανός κλήθηκε από κοινού με άλλους ομοϊδεάτες του στην πόλη Τρέβηροι, που εκείνη την εποχή ήταν έδρα του αυτοκράτορα Μάγνου Μάξιμου προκειμένου να δικαστούν. Μάλιστα, ο Πρισκιλλιανός απολογήθηκε ενώπιον του ίδιου του Μάξιμου. Τελικά, ο ίδιος και πολλοί ακόμη οπαδοί του κρίθηκαν ένοχοι για τις κατηγορίες της αίρεσης, της μαγείας και της σεξουαλικής ανηθικότητας και εκτελέστηκαν παρά την αντίθετη γνώμη διαφόρων ιεραρχών όπως ο Αμβρόσιος Μεδιολάνων, ο Μαρτίνος Τουρώνης και ο Πάπας Σιρίκιος. Κατά τα τέλη του 19ου αιώνα ανακαλύφθηκαν και εν συνεχεία δημοσιεύτηκαν πραγματείες που αποδίδονται στον Πρισκιλλιανό. Μάλιστα, αυτό είχε ως αποτέλεσμα μερίδα ακαδημαϊκών να επιχειρήσει να αποκαταστήσει την υστεροφημία του Πρισκιλλιανού, υποστηρίζοντας πως η καταδίκη του ήταν άδικη και αθεμελίωτη. Όπως αναφέρθηκε, ο Πρισκιλλιανός στη διδασκαλία του εισήγαγε δυαρχικές αντιλήψεις μέσω της ανάμιξης στοιχείων από τον γνωστικισμό και τον μανιχαϊσμό. Αντέκρουε την τριαδικότητα και δεχόταν δύο αρχές: την αρχή του αγαθού που πηγάζει από τον Θεό και την αρχή του κακού που πηγάζει από τον διάβολο. Για τον Πρισκιλλιανό και τους οπαδούς του, ο Χριστός, οι άγγελοι και οι ψυχές είναι απόρροιες εκ του Θεού ενώ το σώμα αποτελεί πλάσμα του διαβόλου. Για αυτό τον λόγο, για τον Πρισκιλλιανισμό η ανάσταση της σάρκας ήταν αδιανόητη. Επίσης, ο Πρισκιλλιανός δίδασκε την άρνηση του γάμου διότι είναι παράγοντας δημιουργίας νέων σωμάτων επέτρεπε όμως την εξωγαμική ένωση.
66652 Μπορασίσι

Το 66652 Μπορασίσι, ή 1999 RZ253, είναι ένα κλασικό αντικείμενο της ζώνης του Κάιπερ με διάμετρο 170 χιλιόμετρα και ένα δορυφόρο. Ανακαλύφθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1999.

 Το Μπορασίσι έχει ένα δορυφόρο που λέγεται Πάμπου με διάμετρο περίπου 134 χιλιόμετρα που περιφέρεται σε απόσταση 4,660 χιλιομέτρων σε 46,26 ημέρες, με εκκεντρότητα 0,46. Αποτελούν διπλό σύστημα σε μέτρια ελλειπτική τροχιά γύρω από το βαρύκεντρο. Ο δορυφόρος ανακαλύφθηκε στις 23 Απριλίου του 2003. Η συνολική μάζα του συστήματος είναι περίπου 3.4 × 10^18 kg. Η επιφάνεια και των δύο στοιχείων του συστήματος Μπορασίσι-Πάμπου είναι πολύ κόκκινη. Το Borasisi πήρε το όνομά του από μια φανταστική θεότητα της δημιουργίας από το μυθιστόρημα "Cat's Cradle" του Kurt Vonnegut. Στο βιβλίο, το Μπορασίσι είναι ο Ήλιος και Πάμπου είναι το όνομα της Σελήνης: Ο Μπορασίσι, ο ήλιος, κράτησε την Πάμπου, το φεγγάρι, στην αγκαλιά του και ήλπιζε ότι η Πάμπου θα του έφερνε ένα φλογερό παιδί. Αλλά η καημένη Πάμπου γέννησε παιδιά που ήταν κρύα, που δεν έκαψαν ... Τότε η ίδια η φτωχή Πάμπου πετάχτηκε και πήγε να ζήσει με το αγαπημένο της παιδί, το οποίο ήταν η Γη.
Αλ Σαντ ΣΚ

Η Αλ Σαντ είναι αθλητικός σύλλογος από την Ντόχα του Κατάρ. Είναι περισσότερος γνωστός για το ποδοσφαιρικό του τμήμα, το οποίο αγωνίζεται στην ανώτατη κατηγορία της χώρας, την Κατάρ Σταρς Λιγκ. Ο σύλλογος έχει ακόμη τμήματα χειροσφαίρισης, καλαθοσφαίρισης, πετοσφαίρισης και επιτραπέζιας αντισφαίρισης. Είναι ο πιο πετυχημένος αθλητικός σύλλογος της χώρας, έχοντας το ρεκόρ των περισσοτέρων εθνικών πρωταθλημάτων.

 Την περίοδο 1989, έγινε η πρώτη αραβική ομάδα που κατέκτησε το Κύπελλο Πρωταθλητριών Ποδοσφαίρου Ασίας, νικώντας την Αλ Ρασίντ του Ιράκ με εκτός έδρας γκολ. Είκοσι τρία χρόνια αργότερα, κατέκτησε και πάλι την κορυφαία ασιατική διοργάνωση, γνωστή ως Ασιατικό Τσάμπιονς Λιγκ, κερδίζοντας μια θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων της FIFA. Τελικά κατέλαβε την τρίτη θέση, καθιστώντας την πρώτη ομάδα της Δυτικής Ασίας που έφτασε ως την τρίτη θέση στη διοργάνωση. Σήμερα η ποδοσφαιρική ομάδα αγωνίζεται στο Στάδιο Γιασίμ μπιν Χαμάντ, χωρητικότητας 18.000 θεατών. Τελευταία ενημέρωση: 17 Ιουνίου 2019.ΕγχώριεςΚατάρ Σταρς ΛιγκΠρωταθλήτρια (16): 1971–72, 1973–74, 1978–79, 1979–80, 1980–81, 1986–87, 1987–88, 1989–89, 1999–2000, 2003–04, 2005–06, 2006–07, 2012–13, 2018-19, 2020-21, 2021-22Κύπελλο ΕμίρηΚυπελλούχος (16): 1975, 1977, 1982, 1985, 1986, 1988, 1991, 1994, 2000, 2001, 2003, 2005, 2007, 2014, 2015, 2017Κατάρ ΚαπΝικήτρια (6): 1998, 2003, 2006, 2007, 2008, 2017Σούπερ Καπ Κατάρ / Σεΐχ Γιασίμ ΚαπΝικήτρια (14): 1978, 1979, 1980, 1982, 1986, 1987, 1989, 1991, 1998, 2000, 2002, 2007, 2014, 2017ΑσιατικέςΑΦΚ Τσάμπιονς ΛιγκΝικήτρια (2): 1989, 2011Ασιατικό Κύπελλο ΚυπελλούχωνΤρίτη θέση (1): 2002ΠεριφεριακέςΑραβικό Κύπελλο Πρωταθλητριών ΟμάδωνΝικήτρια (1): 2001Αραβικό Κύπελλο ΚυπελλούχωνΦιναλίστ (1): 1992ΣΣΚ Τσάμπιονς ΛιγκΝικήτρια (1): 1991ΠαγκόσμιεςΠαγκόσμιο Κύπελλο ΣυλλόγωνΤρίτη θέση (1): 2011 Επίσημος ιστότοπος
Ναυτίλος (ζωολογία)

Ο ναυτίλος (Nautilus) είναι γένος κεφαλόποδων μαλακίων που ανήκει στην ομοταξία των τετραβράγχιων κεφαλόποδων και την αρχαία υφομοταξία των ναυτιλοειδών και περιλαβάνει πια τέσσερα είδη. Είναι πολύ σημαντικός για την επιστήμη της Παλαιοντολογίας και της Ωκεανογραφίας, καθώς βοηθά στη χρονολόγηση των στρωμάτων, στα οποία εντοπίζεται ως απολίθωμα. Ζει στον τροπικό Ειρηνικό Ωκεανό.

 Οι ναυτίλοι έχουν ένα μαλακό και εσπειραμένο όστρακο, διαμέτρου 25 εκατοστών που αποτελείται από 36 διαμερίσματα (θαλάμους). Τα διαμερίσματα συγκοινωνούν με το σιφώνιο, το οποίο είναι ένας σωλήνας που ρυθμίζοντας την πίεση των αερίων μέσα σε αυτά, επιτρέπει την επίπλευση ή τη βύθιση του οστράκου. Στο εξώτερο διαμέρισμα βρίσκεται το σώμα του ζώου. Ακόμα, ο ναυτίλος διαθέτει τέσσερα βράγχια, κάτι που τον κάνει να ξεχωρίζει κατά πολύ από τα υπόλοιπα κεφαλόποδα, τα οποία έχουν δύο. Οι ναυτίλοι τρέφονται με μικρά ζώα, όπως οι γαρίδες, χρησιμοποιώντας τα 94 μικρά και συσταλτικά πλοκάμια τους, τα οποία δεν διαθέτουν μυζυτήρες. Στη Νέα Καληδονία, το όστρακό τους χρησιμοποιείται για την κατασκευή μικρών κοσμημάτων και σκαλιστών κυπέλλων, καθώς πολλές φορές ξεβράζονται στις ακτές. Επίσης, ψαρεύονται για το κρέας τους. Αμμωνίτες - τάξη εξαφανισμένων ζώων με παρόμοια εμφάνιση
Γκότα

Η Γκότα (γερμανικά: Gotha) είναι πόλη στη Θουριγγία, στην κεντρική Γερμανία. Το 2021 είχε 45.099 κατοίκους. Η πόλη είναι έδρα του Κράιζ Γκότα. Βρίσκεται περίπου 20 χιλιόμετρα δυτικά της Ερφούρτης, βόρεια του Δρυμού της Θουριγγίας.

 Η Γκότα υπήρχε ως χωριό την εποχή του Καρλομάγνου. Το 930 ο Γοτθάρδος, άββας του Χέρσφελντ την περιτείχησε. Η Γκότα άκμασε χάρις στη θέση της πάνω σε δύο σημαντικούς εμπορικούς δρόμους. Ήταν γνωστή ως πόλη ήδη από το 1200, οπότε και περιήλθε στην κατοχή των αρχόντων της Θουριγγίας. Μετά την εξαφάνιση αυτού του οίκου, η Γκότα περιήλθε στην κατοχή των εκλεκτόρων της Σαξονίας και αργότερα στους Ερνεστίνους δούκες. Μετά τη μάχη του Μύλμπεργκ το 1547 το κάστρο του Γκριμενστάιν καταστράφηκε εν μέρει, αλλά αποκαταστάθηκε ξανά το 1554.Το 1567 η πόλη αφαιρέθηκε από τον δούκα Ιωάννη-Φρειδερίκο από τον εκλέκτορα Αύγουστο της Σαξονίας. Μετά το θάνατο των γιων του Ιωάννη Φρειδερίκου, περιήλθε στην κατοχή του Δούκα Ερνέστου του Ευσεβή, του ιδρυτή της γραμμής των δούκων της Γκότα. Με την εξαφάνιση αυτής της οικογένειας το δουκάτο ενώθηκε το 1825 μαζί με το δουκάτο του Κόμπουργκ και η Γκότα αποτελούσε σε εναλλαγή με το Κόμπουργκ έδρα του δουκάτου Σαξονίας-Κόμπουργκ&Γκότα. Η πόλη αποτελούσε σημαντικό βιομηχανικό κέντρο, παράγοντας μηχανήματα, εργαλεία, είδη ένδυσης, μουσικά όργανα, καπνό, ζάχαρη, λουκάνικα και πορσελάνη. Το 1949 η πόλη έγινε τμήμα της Ανατολικής Γερμανίας, μέχρι το 1990. Το κύριο αξιοθέατο της πόλης είναι το κάστρο Φρίντριχσταϊν. Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1643 και ολοκληρώθηκε το 1654, καταλαμβάνοντας τη θέση του παλιού φρουρίου Γκρίμενσταϊν. Είναι ένα τεράστιο τετράγωνο κτίριο που πλαισιώνεται με δύο πτέρυγες με πύργους. Ο χώρος σήμερα στεγάζει μουσεία και το θέατρο Έκχοφ, στο διατηρείται εν λειτουργία ο αρχικός του εξοπλισμός, του 17ου αιώνα. Απέναντι από το κάστρο βρίσκεται το δουκικό μουσείο. Άλλα αξιοθέατα της πόλης περιλαμβάνουν την εκκλησία της Αγίας Μαργαρίτας με όμορφη πύλη και ψηλό πύργο, που χρονολογείται από τον 12ο αιώνα, κάηκε δύο φορές και ξαναχτίστηκε στη σημερινή της μορφή το 1652, την εκκλησία του Αυγουστινιανού μοναστηριού, το παλαιό δημαρχείο, του 11ου αιώνα, τα κτίρια του δουκικού νομοθετικού σώματος, η παλιά κατοικία του ζωγράφου Λούκας Κράναχ, ο δουκικός στάβλος και το μουσείο ασφαλίσεων, μια σημαντική βιομηχανία της πόλης. Επίσημος ιστότοπος
Βικτόρια Αζαρένκα

Η Βικτόρια Φιοντόροβνα Αζαρένκα (Вікторыя Фёдараўна Азаранка, 31 Ιουλίου 1989) είναι Λευκορωσίδα αντισφαιρίστρια, σήμερα νο 21 στην παγκόσμια κατάταξη. Έχει φτάσει στο παρελθόν μέχρι και το Νο. 1 (τον Ιανουάριο του 2012). Έχει κερδίσει δύο φορές το Αυστραλιανό Όπεν, το 2012 και το 2013, και είναι ο μόνος αθλητής από τη Λευκορωσία, άντρας ή γυναίκα, που έχει κερδίσει τίτλο σε Γκραντ Σλαμ. Επίσης ήταν χάλκινη ολυμπιονίκης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 στο Λονδίνο στο απλό, και έχει κερδίσει δύο τίτλους Γκραντ Σλαμ στο μικτό διπλό, το Αμερικανικό Όπεν το 2007 με τον Μαξ Μίρνι και το Γαλλικό Όπεν με τον Μπομπ Μπράιαν. Επίσης έχει κερδίσει το χρυσό στο διπλό μικτό στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 με τον Μαξ Μίρνι. Τρεις φορές ήταν φιναλίστ στο απλό του US Open: το 2012, το 2013 και το 2020. Συνολικά κατέχει 21 τίτλους καριέρας.

 Γεννήθηκε στο Μινσκ της τότε Σοβιετικής Ένωσης (σήμερα Λευκορωσία) και σε ηλικία 15 ετών μετακόμισε στο Σκότσντεϊλ, Αριζόνα.. Συμμετείχε για πρώτη φορά σε παιδικό πρωτάθλημα το Νοέμβριο του 2003 στο Ισραήλ, κερδίζοντας τον τίτλο στο διπλό με την Όλγα Γκοβόρτσοβα. Στο Γουίμπλετον, η Αζαρένκα έφτασε μέχρι του ημιτελικούς, αλλά νικήθηκε από τη Άνα Ιβάνοβιτς. Το 2005 κέρδισε δύο παιδικά Γκραντ Σλαμ, σε Αυστραλία και ΗΠΑ. Στο τέλος της σεζόν ήταν Νο. 1 στις κορασίδες και ανακηρύχθηκε παγκόσμια πρωταθλήτρια για το 2005. Το 2008, στο διπλό, η Αζαρένκα μαζί με τη Σαχάρ Πέερ έφτασαν μέχρι τον τελικό του Αυστραλιανού, όπου όμως ηττήθηκαν. Το 2009 έφτασε στον τελικό του διπλού στο Γαλλικό Όπεν μαζί με την Ελένα Βέσνινα, αλλά πάλι ηττήθηκε, και το 2011 έφτασε μέχρι στον τελικό του διπλού στο Αυστραλιανό Όπεν, αλλά πάλι ηττήθηκε. To 2009 κατετάγη για πρώτη φορά στην κορυφαία δεκάδα. Ο πρώτος μεγάλος τίτλος ήταν ήρθε το 2012, όταν η Αζαρένκα κατέκτησε το Αυστραλιανό Όπεν κόντρα στην Μαρία Σαράποβα με σκορ 2-0. Μετά το παιχνίδι, η Αζαρένκα ανακηρύχθηκε Νο. 1, αρχίζοντας από τις 30 Ιανουαρίου. Όμως στο Ρολάν Γκαρός ηττήθηκε στον τέταρτο γύρο, με αποτέλεσμα η Μαρία Σαράποβα, η οποία κατέκτησε το Γκραντ Σλαμ να ανακηρυχθεί πάλι Νο. 1. Στο Γουίμπλετον την ίδια χρονιά έφτασε μέχρι τον ημιτελικό, όπου ηττήθηκε από τη Σερένα Γουίλιαμς. Στους θερινούς ολυμπιακούς αγώνες του 2012, η Αζαρένκα ηττήθηκε στον ημιτελικό από τη Σερένα Γουίλιαμς, αλλά στον μικρό τελικό νίκησε τη Μαρία Κιριλένκο, κερδίζοντας το χάλκινο μετάλλιο, το πρώτο της Λευκορωσίας στους Ολυμπιακούς για αντισφαίριση. Επίσης, μαζί με τον Μαξ Μίρνι, κατέκτησαν το χρυσό μετάλλιο στο μικτό διπλό, επικρατώντας στον τελικό των Άντι Μάρρεϊ και Λάουρα Ρόμπσον στο τάι-μπρέικ. Στο Αμερικανικό Όπεν την ίδια χρονιά έφτασε μέχρι τον τελικό, όπου ηττήθηκε από τη Σερένα Γουίλιαμς.Το 2013, υπερασπίστηκε επιτυχώς τον τίτλο της στο Αυστραλιανό Όπεν ενάντια στη Λι Να. Έφτασε επίσης στον τελικό ενάντια στη Σερένα Γουίλιαμς, αλλά ηττήθηκε. Το 2014 ταλαιπωρήθηκε από τραυματισμούς στα πόδια, χάνοντας εφτά από τις 16 διοργανώσεις, συμπεριλαμβανομένου του Γαλλικού Όπεν. Το 2016 η Αζαρένκα επέστρεψε στην κορυφαία δεκάδα των τενιστριών.
Κάστρο της Άγκυρας

Το Κάστρο της Άγκυρας (τουρκικά: Ankara Kalesi) είναι μια ιστορική οχύρωση στην πόλη της Άγκυρας στην Τουρκία. Ιδρύθηκε τον 8ο αιώνα π.Χ. από τους Φρύγες και ξαναχτίστηκε το 278 π.Χ. από τους Γαλάτες. Το κάστρο υπέστη πολλές ανακαινίσεις κατά τη διάρκεια των ρωμαϊκών, βυζαντινών, Σελτζούκ και οθωμανικών εποχών.

 Το κάστρο αποτελείται από μια εσωτερική γραμμή τοίχων με στενούς πύργους, που περικλείει μια έκταση περίπου 350m έως 150m, και μια εξωτερική γραμμή τοίχων με πύργους περίπου 40m. Και τα δύο σετ τοίχων κατασκευάστηκαν χρησιμοποιώντας μεγάλες ποσότητες επαναχρησιμοποιημένης τοιχοποιίας. Η ακριβής ημερομηνία κατασκευής τους είναι αβέβαιη, αλλά και τα δύο έπονται μετά την κατάληψη και την καταστροφή της Άγκυρας από τους Πέρσες κατά πάσα πιθανότητα το 622. Ο Φος θεωρεί ότι τα εσωτερικά τείχη μπορεί να χρονολογούνται από τη βασιλεία του Κώνστα Β'. Οι εξωτερικοί τοίχοι πιστεύεται γενικά ότι έχουν κατασκευαστεί λίγο αργότερα. Το υψηλότερο σημείο του κάστρου ονομάζεται Ακκαλέ (Akkale ) ή Αλιτάσι (Alitaşı) και βρίσκεται στη νοτιοανατολική πλευρά του κάστρου. Η μία απο τις δύο εισόδους του κάστρου έχει μία επιγραφή, που ανήκει στο Ιλχανάτο της Μογγολικής Αυτοκρατορίας. Στο πέρασμα των αιώνων έγιναν πολλές επιδρομές στην Άγκυρα και το κάστρο υπέστη πολλές φθορές, οι οποίες αποκαταστάθηκαν. Έτσι, π.χ. το 217 μ.Χ. ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Καρακάλλας επισκεύασε τα τείχη του κάστρου. Το κάστρο σχεδόν καταστράφηκε μεταξύ των ετών 222 και 260 μετά την νίκη των Περσών εναντίον του Αυτοκράτορα Σεβήρου Αλέξανδρου. Ο Κωνσταντίνος ο Μέγας έχτισε τα εξωτερικά τείχη της πόλης για καλύτερη προστασία. Οι Σελτζούκοι κατέλαβαν το κάστρο το 1073 και κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το κάστρο επισκευάστηκε ξανά.Το εσωτερικό κάστρο καλύπτει μια έκταση 43000 τετραγωνικών μέτρων με ήσυχους δρόμους. Το εσωτερικό κάστρο έχει 600 κατοικίες, που είναι κατασκευασμένες με ξύλο, πλίνθους και τούβλα. Συνήθως έχουν δύο ή τρεις ορόφους. Στο κάστρο επίσης υπάρχουν μικρές πλατείες (π.χ. Ατπαζάρι, Σαμανπαζάρι, Κογιουνπαζάρι), που χρησιμοποιούνται ως μικρά παζάρια. Το μουσείο του κάστρου, που ονομάζεται Έτι Μουσείο, ιδρύθηκε με την υποστήριξη του Κεμάλ Ατατούρκ το 1921 και κατασκευάστηκε στον υψηλότερο πύργο του κάστρου. Λειτούργησε ως το πρώτο μουσείο της Τουρκίας έως το 1948.
Πιέτ Κάιζερ

Ο Πιέτ Κάιζερ (Peter "Piet" Johannes Keizer, 14 Ιουνίου 1943 - 10 Φεβρουαρίου 2017) ήταν διεθνής Ολλανδός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως ακραίος επιθετικός. Ήταν μέλος της καλύτερης ομάδας της Άγιαξ και της Ολλανδίας της δεκαετίας του 1970.

 Γεννήθηκε στις 14 Ιουνίου του 1943 στο Άμστερνταμ. Το 1955 πήγε στην παιδική ομάδα του Άγιαξ, έκανε ντεμπούτο σε ηλικία 17 ετών το 1961 και τρία χρόνια αργότερα άγγιξε το θάνατο, καθώς είχε σοβαρό ατύχημα με κάταγμα κρανίου. Αγωνίστηκε καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του στον ΑΦΚ Άγιαξ και εντασσόμενος στις τάξεις του "Αίαντα" ως το 1975, όταν και αποσύρθηκε από την ενεργό δράση. Αγωνιζόμενος ως αριστερός ακραίος επιθετικός αποτέλεσε μαζί με τον Γιόχαν Κρόιφ και το Τζόνι Ρεπ μία τριπλέτα υψηλής ποιότητας. Από ένα σημείο και μετά οι σχέσεις του με τον Κρόιφ ψυχράνθηκαν (με αντικείμενο την αρχηγία της ομάδας) με αποτέλεσμα ο τελευταίος να μεταγραφεί το καλοκαίρι του 1973 στην Μπαρτσελόνα. Η σεζόν που ακολούθησε ήταν και η τελευταία για τον Κάιζερ που αποσύρθηκε το καλοκαίρι του 1975 έχοντας 365 εμφανίσεις (επίδοση που τον καθιστά τέταρτο στη σχετική λίστα) και 146 γκολ σε επίπεδο πρωταθλήματος.Ο Κάιζερ ήταν 34 φορές διεθνής με την Εθνική Ολλανδίας πετυχαίνοντας 11 τέρματα και ήταν μέλος της ομάδας που έφτασε μέχρι τον τελικό του Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974. Δεν είχε με την εθνική ομάδα ανάλογη καταξίωση με αυτή του συλλόγου του με τον Ρομπ Ρένσενμπρινκ να βρίσκεται πιο συχνά στην ενδεκάδα. Απεβίωσε στις 10 Φεβρουαρίου 2017. Κύπελλο Πρωταθλητριών (3) : 1971, 1972, 1973 Διηπειρωτικό Κύπελλο: 1972 Ολλανδικό Πρωτάθλημα (6) : 1965-66, 1966-67, 1967-68, 1969-70, 1971-72, 1972-73 Κύπελλο Ολλανδίας (5) : 1960-61, 1966-67, 1969-70, 1970-71, 1971-72 Σούπερ Καπ Ευρώπης: 1973
Μονολιθικές εκκλησίες του Ιβάνοβο

Οι μονολιθικές εκκλησίες του Ιβάνοβο (βουλγαρικά: Ивановски скални църкви / Ιβανοφσκι σκάλνι ζάρκβι) είναι συγκρότημα ορθόδοξων εκκλησιών, παρεκκλησιών και σκητών σκαλισμένων στο βράχο οι οποίες μαζί συγκροτούν τη Μονή του Ιβάνοβο στη βόρεια Βουλγαρία.

 Οι μονολιθικές εκκλησίες του Ιβάνοβο βρίσκονται ένα χιλιόμετρο ανατολικά του χωριού Ιβάνοβο, στην περιφέρεια (ομπλάστ) Ρούσε, 22 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της παραδουνάβιας πόλης Ρούσε, στη βόρεια Βουλγαρία. Στην περιοχή βρίσκονται και τα ερείπια του κάστρου Τσερβέν. Κατά τον Μεσαίωνα ήταν μεγάλη πόλη με στρατηγική σημασία και φιλοξένησε μια επισκοπή της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Βουλγαρίας. Το Βέλικο Τάρνοβο, η μεσαιωνική πρωτεύουσα της Δεύτερης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας, βρίσκεται πρίπου 90 χλμ. νότια του Ιβάνοβο. Γύρω στα τέλη του 12ου αιώνα ερημίτες κατοίκησαν τις φυσικές σπηλιές του βουνού και ακολούθως έσκαψαν μεμονωμένες κάμαρες στον μαλακό ασβεστόλιθο. Από αυτές τις κάμαρες ο ερημίτης Ιωακείμ, μετέπειτα Πατριάρχης Βουλγαρίας, ίδρυσε από τη Μονή του Αρχαγγέλου Μιχαήλ. Οι κάμαρες επικοινωνούσαν μέσω μικρών στοών (σήμερα πολλές από αυτές τις στοές έχουν καταρρεύσει). Το τέως αυτοκρατορικό μοναστήρι, στους κτήτορες του οποίου περιλαμβάνονταν και οι δύο Βούλγαροι τσάροι (αυτοκράτορες) Ιβάν Ασέν ο 2ος και Ιβάν Αλεξάνταρ, χτίστηκε ανάμεσα στον 13ο και τον 17ο αιώνα στην άκρη μιας απότομης πλαγιάς πάνω από τις όχθες του ποταμού Ρουσένσκι Λομ. Χάρη στη βοήθεια των αυτοκρατόρων εργάστηκαν για τη διακόσμηση της μονής οι πιο ξακουστοί Βούλγαροι καλλιτέχνες της εποχής της Σχολής του Τάρνοβο. Σε έξι από τις εκκλησίες και παρεκκλήσια του συγκροτήματος διατηρούνται ακόμα νωπογραφίες του 13ου και του 14ου αιώνα. Τα ονόματα των δημιουργών τους έχουν πλέον χαθεί. Η κεντρική εκκλησία της μονής, στην οποία βρίσκονται οι περίφημες νωπογραφίες, είναι αφιερωμένη στην Παναγία και συχνά αποκαλείται απλά «τσαρκβάτα» (η λέξη εκκλησία στα βουλγαρικά). Βρίσκεται 38 μέτρα πάνω από τον δρόμο, λαξευμένη μέσα στον βράχο και περιλαμβάνει νάρθηκα, κυρίως ναό και ένα παρακείμενο παρεκκλήσι. Η εκκλησία έχει μήκος γύρω στα 16 μέτρα, 4 μ. πλάτος και μόλις 2,15 μ. ύψος. Οι τοιχογραφίες της αναπαριστούν τις τελευταίες επτά ημέρες της ζωής του Χριστού και τη ζωή του Ιωάννη του Πρόδρομου. Στον νάρθηκα βρίσκονται πορτραίτα του τσάρου Ιβάν Αλεξάνταρ, της τσαρίνας Θεοδώρας και μερικών αγίων. Οι νωπογραφίες του παρεκκλησιού απεικονίζουν τη ζωή πρώιμων Σύριων χριστιανών ασκητών. Στις 22 Οκτωβρίου του 1979 οι μονολιθικές εκκλησίες του Ιβάνοβο αναγνωρίστηκαν από την UNESCO ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Μέχρι τότε οι νωπογραφίες απειλούνταν από το φως, της υγρασία, τις μεταβολές της θερμοκρασίας και κυρίως τον αυξανόμενο αριθμό τουριστών. Για τον λόγο αυτό, κατά τη δεκαετία του '80 απαγορεύτηκε η πρόσβαση στο κοινό. Με το γύρισμα του αιώνα οι τοιχογραφίες αναπαλαιώθηκαν με την οικονομική συνεισφορά της UNESCO και το 2002 άνοιξαν ξανά για το κοινό. Επίσημη σελίδα της UNESCO για τις μονολιθικές εκκλησίες του Ιβάνοβο (στα αγγλικά)
Υτύκ-Κιουγιόλ

Το Υτύκ-Κιουγιόλ (Ρωσικά: Ытык-Кюёль, Γιακουτικά: Ытык-Күөл, μεταγραφή στο λατινικό αλφάβητο: Itık Küöl) είναι αγροτική περιοχή και διοικητικό κέντρο στην Επαρχία Ταττίνσκι στην Δημοκρατία των Σαχά της Ρωσίας. Βρίσκεται στην αριστερή όχθη του Ποταμού Τάττα (στην λεκάνη του ποταμού Αλντάν), απέχοντας 255 χιλιόμετρα από το Γιακούτσκ, την πρωτεύουσα της δημοκρατίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, ο πληθυσμός της πόλης ανερχόταν στα 6.828 άτομα.

 Έχει ονομαστεί προς τιμήν μιας κοντινής λίμνης, που κυριολεκτικά σημαίνει "Ιερή Λίμνη" στην Γιακουτική γλώσσα. Το Υτύκ-Κιουγιόλ έγινε το διοικητικό κέντρο της νεοσυσταθείσας Επαρχίας Αλεξεγιέφσκι το 1930. Η περιοχή απέκτησε το σημερινό της όνομα (προς τιμήν του Ποταμού Τάττα) το 1990. Το Υτύκ-Κιουγιόλ επηρεάζεται συχνά από πλημμύρες, με πιο πρόσφατη αυτή στις 20 Μαΐου 2007, όταν 873 σπίτια βυθίστηκαν και περισσότερα από 3,000 άτομα αναγκάστηκαν να τα εκκενώσουν. Ως ένα γεωργικό κέντρο, το Υτύκ-Κιουγιόλ έχει ανεπτυγμένη βιομηχανία αλόγων και βοοειδών, καθώς και καλλιέργειες πατατών και άλλων λαχανικών. Επίσης, υπάρχει μερική παραγωγή ξυλείας. Το Υτύκ-Κιουγιόλ βρίσκεται κατά μήκος του Αυτοκινητοδρόμου R504, επιτρέποντας την οδική πρόσβαση με το Γιακούτσκ. Οι Σαχά αποτελούν πάνω από το 95% του πληθυσμού της πόλης. Υπάρχουν δύο σχολεία μέσης εκπαίδευσης, ένα γυμνάσιο, ένα μουσικό σχολείο, ένα αθλητικό σχολείο, καθώς και το λογοτεχνικό-καλλιτεχνικό μουσείο-πάρκο "Τάττα".
Α.Ο. Αστέρας Λάρισας

Ο Αθλητικός Όμιλος Αστέρας Λάρισας είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στη Λάρισα, στον ομώνυμο νομό, όπου και βρίσκεται η έδρα του, το Κλειστό Γυμναστήριο Αλκαζάρ. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1990 και αγωνίζεται με χρώματα το μπλε και το λευκό. Διατηρεί τμήματα ανδρικής καλαθοσφαίρισης όλων των ηλικιακών βαθμίδων.

 Ο Αστέρας Λάρισας ιδρύθηκε το 1990 από μια ομάδα φίλων της καλαθοσφαίρισης: Θανάσης Ζησούλης, Xρήστος Ζαχαρέλης, Παναγιώτης Γκρέτσης και Δημήτρης Κουλουράς.Κατά την πρώτη δεκαετία ύπαρξής του, μέχρι και το 1999, συμμετείχε στο Πρωτάθλημα της Β' Κατηγορίας Ε.Σ.ΚΑ.Θ. Το 1999 κέρδισε σε αγώνα μπαράζ τον Ερμή Τρικάλων, λαμβάνοντας το εισιτήριο ανόδου στην Α2 Κατηγορία της Ε.Σ.ΚΑ.Θ. Την επόμενη χρονιά τερμάτισε στην κορυφή της βαθμολογίας και ανέβηκε στην Α1 Ε.Σ.ΚΑ.Θ. Το 2001 δημιουργήθηκαν για πρώτη φορά τμήματα υποδομής που μετέχουν στα αντίστοιχα παιδικά πρωταθλήματα.Μετά από μία δεκαετία στην Α1 Ε.Σ.ΚΑ.Θ. ο Αστέρας κατέκτησε το 2010-11 αήττητος σε 22 αγώνες το Πρωτάθλημα της Ε.Σ.ΚΑ.Θ., λαμβάνοντας παράλληλα το δικαίωμα συμμετοχής για πρώτη φορά στην ιστορία του στη Γ' Εθνική Κατηγορία.Κατά την περίοδο 2011-12, συμμετέχοντας στον 1ο Όμιλο Βορρά της Γ' Εθνικής, ο σύλλογος ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 5η θέση της βαθμολογίας. Την επόμενη χρονιά, 2012-13, τερμάτισε στην 8η θέση της κατάταξης, διασφαλίζοντας την παραμονή του στα εθνικά πρωταθλήματα για μία επιπλέον χρονιά. Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2013-14, ο Α.Ο. Αστέρας Λάρισας διαγωνίστηκε στο Πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής Κατηγορίας που διοργάνωσε η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης και συγκεκριμένα στον 1ο Όμιλο Βορρά. Έχοντας συγκεντρώσει 8 νίκες και 13 ήττες, κατέλαβε τη 10η θέση της τελικής βαθμολογίας, εντός της ζώνης του υποβιβασμού στα τοπικά πρωταθλήματα.Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Αλκαζάρ. Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου είναι ο Κωνσταντίνος Μπαζάκης, ενώ καθήκοντα πρώτου προπονητή διατηρεί από τον Ιανουάριο του 2014 ο Νικηφόρος Τριανταφυλλίδης. Το ρόστερ του Αστέρα Λάρισας για την αγωνιστική περίοδο 2013-14 συνέθεσαν οι παρακάτω αθλητές: A1 Θεσσαλίας: 2010-11 Α.Ο. Αστέρας Λάρισας, επίσημος ιστότοπος.
Καλλιθέα Φωκίδας

Η Καλλιθέα είναι ορεινός οικισμός στη Δωρίδα του Νομού Φωκίδος, σε υψόμετρο 780 μέτρα. Έχει πληθυσμό 17 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και μαζί την Αγία Ειρήνη, τον Άγιο Νικόλαο, τη νησίδα Άγιο Νικόλαο, τον Άγιο Σπυρίδωνα, τον Κλοβινό, τη νησίδα Πρασούδι και τα Φλαμπουράκια αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Καλλιθέας της Δημοτικής Ενότητας Λιδωρικίου του Δήμου Δωρίδος.

 Η Καλλιθέα από το 1836 ανήκε στο Δήμο Τολοφώνος με το όνομα Ξυλογαϊδάρα, το οποίο άλλαξε, σύμφωνα με προφορική παράδοση, όταν πέρασε από το χωριό ο Βασιλιάς Όθωνας και η Αμαλία και το μετονόμασε σε Καλλιθέα, λόγω της θέας του στον Κορινθιακό κόλπο. Το 1912 αναγνωρίστηκε ως Κοινότητα Καλλιθέας, με οικισμούς τη Σώταινα και τα Τριζόνια, οι οποίοι όμως το 1919 αποτέλεσαν ξεχωριστές κοινότητες. Σε απόσταση 4 χλμ. από το χωριό βρίσκεται η ιερά Μονή Αγίου Κωνσταντίνου, που χτίστηκε το 1818 από τον Ιερομόναχο Νικόδημο Κατσίκα. Στην πλατεία του χωριού υπάρχει υπεραιωνόβιος πλάτανος, με περίμετρο κορμού σχεδόν έντεκα μέτρα που αποτελεί σήμα κατατεθέν της Καλλιθέας και έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο της φύσης. Στις 26 Ιουλίου, ημέρα εορτασμού του ενοριακού ναού της Αγίας Παρασκευής διοργανώνεται μεγάλο πανηγύρι. Η ιστορία της Καλλιθέας ανάγεται στην Αρχαία Ελλάδα, καθώς πολύ κοντά στο σημερινό χωριό, οι αρχαιολόγοι τοποθετούν την αρχαία Απολλωνία. Την περίοδο της Επανάστασης του 1821 ο αγωνιστής Κουτρούκης από την Καλλιθέα μαζί με τον Κατσικαπή από τη Βιτρινίτσα (σημερινή Τολοφώνα) επικεφαλής 100 ανδρών πολέμησαν στην απελευθέρωση του Μαλανδρίνου. Απογραφές πληθυσμού
Οικογένεια Γονατά

Η οικογένεια Γονατά είναι παλιά οικογένεια στρατιωτικών και πολιτικών, μέλη της οποίας έδρασαν κατά τον 19ο και 20ο αιώνα στον ελλαδικό χώρο. Η καταγωγή της οικογένειας είναι από τα Κυδώνια της Μικράς Ασίας. Το 1838 ο Στυλιανός Γονατάς, αξιωματικός του στρατού, εγκαταστάθηκε στην Πάτρα, όπου παντρεύθηκε δις αποκτώντας πέντε τέκνα. Απόγονοι της οικογένειας είναι οι Στυλιανός Γονατάς, πρωθυπουργός και στρατιωτικός, και ο Επαμεινώνδας Γονατάς, ποιητής.

 Στυλιανός Γονατάς, αξιωματικός του στρατού και υπουργόςΗρακλής Γονατάς, αντισυνταγματάρχης του ελληνικού στρατού και γιος του Στυλιανού Δημοσθένης Γονατάς, Υποστράτηγος του ελληνικού στρατού, καθηγητής Πολυτεχνείου και γιος του ΣτυλιανούΣτυλιανός Γονατάς, αξιωματικός του στρατού και γιος του Δημοσθένη Αναστάσιος Γονατάς, Υποναύαρχος του Πολεμικού Ναυτικού και γιος του ΔημοσθένηΕπαμεινώνδας Γονατάς, δικαστής, εκδότης, νομάρχης Λάρισας και γιος του ΣτυλιανούΣτυλιανός Γονατάς, αντιστράτηγος, πρόεδρος της Γερουσίας, πρωθυπουργός της Ελλάδας και γιος του ΕπαμεινώνδαΑγγελική Γονατά, σύζυγος του Γεωργίου - Αλέξανδρου Μαγκάκη και κόρη του ΣτυλιανούΔημήτριος Γονατάς, Αρεοπαγίτης και γιος του Επαμεινώνδα Χρίστος Γονατάς, γιος του ΕπαμεινώνδαΕπαμεινώνδας Χ. Γονατάς, ποιητής, διηγηματογράφος και γιος του ΧρίστουΓεώργιος Γονατάς, Υποστράτηγος του ελληνικού στρατού και γιος του Επαμεινώνδα Φραγκούλης Γεώργιος, Ιστορία και γενεαλογία της μεγάλης κυπριακής οικογένειας Φραγκούδη και των συγγενικών οικογενειών, Αθήνα 1939, σελ. 60 - 61 (γενεαλογικό δέντρο οικογένειας Γονατά)
Τετζέν

Το Τετζέν (τουρκμενικά: Tejen) είναι πόλη που βρίσκεται σε όαση της ερήμου Καρακούμ, στην Επαρχία Αχάλ του Τουρκμενιστάν. Βρίσκεται κατά μήκος της εθνικής οδού Μ37, μεταξύ του Ντουσάκ και Μέρυ, και οδικώς βρίσκεται 223 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Ασγκαμπάτ. Έχει πληθυσμό περίπου 52,000 κατοίκων. Στα ανατολικά είναι η μεγαλύτερη πόλη Μερβ. Η πόλη περιέχει το Τζαμί Τσαρμάν Αχούν, το Ξενοδοχείο Τετζέν, και υπάρχουν πολλά εργοστάσια λιπασμάτων και κλωστοϋφαντουργίας.

 Το 1883 καταλήφθηκε από τον Στρατηγό Κόμαροφ κατά τη διάρκεια της ρωσικής κατάκτησης του Τουρκεστάν. Το 1916, όταν οι Τουρκμένοι συμμετείχαν σε μια εξέγερση ενάντια στους Ρώσους, το Τετζέν ήταν ένας από τους χώρους δραστηριότητας. Το Τετζέν είναι γνωστό για την παραγωγή πεπονιού και περιέχει πολλά εργοστάσια λιπασμάτων και κλωστοϋφαντουργίας. Είναι επίσης γνωστό για τα ναρκωτικά, τα οποία είναι γνωστά ως "Τσάι Τετζέν". Η πόλη περιέχει το Τζαμί Τσαρμάν Αχούν και το Ξενοδοχείο Τετζέν. Τα ιστορικά αρχεία δείχνουν ότι η Κασπιακή τίγρη ζούσε σε αυτή την περιοχή. Η πόλη περιέχει μια στάση του Σιδηρόδρομου της Κασπίας, και το 1996 μια νέα γραμμή προς το Μασχάντ στο Ιράν εγκαινιάστηκε. Σιδηροδρομικοί σταθμοί στο Τουρκμενιστάν
Αθηναϊκό ντέρμπι

Το αθηναϊκό ντέρμπι (ή και απλά ντέρμπι ΑΕΚ–Παναθηναϊκού) είναι η αθλητική αναμέτρηση ανάμεσα στην ΑΕΚ και τον Παναθηναϊκό σε όλα τα ομαδικά αθλήματα που διατηρούν τμήματα και οι δύο σύλλογοι, αλλά κυρίως αναφέρεται στο ποδόσφαιρο (ιδιαίτερα των ανδρών). Θεωρείται το δεύτερο ντέρμπι της πόλης των Αθηνών μετά το ντέρμπι αιωνίων και ένα εκ των κορυφαίων στην Ελλάδα. Στις νίκες στο πρωτάθλημα (Super league) προηγείται ο Παναθηναϊκός με 58 νίκες έναντι 43 της ΑΕΚ.

 1 Ο αγώνας διεκόπη στο 70ο λεπτό. 2 Ο αγώνας κατακυρώθηκε στον Παναθηναϊκό με σκορ 0–2. Το αποτέλεσμα του αγώνα ήταν 1–2. 3 Ο Παναθηναϊκός εξέτιε τιμωρία της έδρας του. Αγώνες μπαράζ Οι δύο ομάδες αναμετρήθηκαν σε αγώνα μπαράζ το 1960 και το 1963 για την κατάκτηση του πρωταθλήματος, και το 1980 για την τρίτη θέση. Play off Σούπερ Λίγκα Καθιερώθηκαν την περίοδο 2007–08. • Προκρίσεις: ΑΕΚ 11, Παναθηναϊκός 7. 1 Η πρωταθλήτρια ομάδα αναφέρεται πρώτη Όλοι οι σκόρερς του Αθηναϊκού ντέρμπι από το 1959 εώς σήμερα σε αγώνες πρωταθλήματος και play off. • Σύνολο: ΑΕΚ 26 φορές ψηλότερα, Παναθηναϊκός 38 φορές ψηλότερα. Στο σύνολο νικών των δύο ομάδων, δεν συμπεριλαμβάνονται οι αγώνες στα πλαίσια του πρωταθλήματος Αθηνών-Πειραιώς -όπου οι δύο ομάδες αγωνίστηκαν μαζί στην Α' κατηγορία από το 1953 ως το 1963- λόγω έλλειψης στοιχείων.
Αναγέννηση Δερύνειας (πετοσφαίριση ανδρών)

Η Αναγέννηση Δερύνειας είναι κυπριακή πετοσφαιρική ομάδα ανδρών με έδρα τη Δερύνεια της επαρχίας Αμμοχώστου. Αποτελεί τμήμα του αθλητικού σωματείου Αναγέννηση Δερύνειας. Η πετοσφαιρική ομάδα ανδρών του σωματείου δημιουργήθηκε το 1937. Έδρα της ομάδας είναι η Κλειστή Αίθουσα Αναγέννησης Δερύνειας στη Δερύνεια. Έχει κατακτήσει 2 φορές το Κύπελλο Κύπρου (υπό την αιγίδα της Ελληνικής Ομοσπονδίας Πετοσφαιρίσεως Κύπρου). Χρώματα της ομάδας είναι το πράσινο και το άσπρο.

 Το σωματείο της Αναγέννησης (ως Αναγνωστήριο «Ομόνοια») δημιούργησε πετοσφαιρική ομάδα από την περίοδο 1937-38. Παρόλο που δεν υπήρχαν τότε σοβαροί αντίπαλοι, το άθλημα ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές στην περιοχή. Πρώτο γήπεδο της ομάδας ήταν η αυλή του Αναγνωστηρίου. Το 1949 διεξήχθησαν οι πρώτοι αγώνες σε οργανωμένη βάση, το Α΄ Επίσημο Επαρχιακό Πρωτάθλημα Πετόσφαιρας με το Αναγνωστήριο «Ομόνοια» να στέφεται πρωταθλήτρια. Η πετοσφαιρική ομάδα συμμετέχει στις κυπριακές διοργανώσεις από την ίδρυση τους τη δεκαετία του 1970. Τις δεκαετίες του 1970 και 1980 διέθετε μια ισχυρή ομάδα. Το 1974 το πρωτάθλημα διοργανώθηκε υπό την αιγίδα της Ελληνικής Ομοσπονδίας Πετοσφαιρίσεως Κύπρου και η Αναγέννηση τερμάτισε στη δεύτερη θέση. Το 1976 και το 1977 συμμετείχε στον τελικό του κυπέλλου, ο οποίος επίσης διεξαγόταν υπό την αιγίδα της Ελληνικής Ομοσπονδίας Πετοσφαιρίσεως Κύπρου. Και στις δύο χρονιές αντίπαλος της ήταν ο Ολυμπιακός Λευκωσίας. Η Αναγέννηση κατέκτησε και τις δύο χρονιές το τρόπαιο κερδίζοντας με 3-2 σετ και στους δύο τελικούς.Το 1978 ιδρύεται η Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης (ΚΟΠΕ) με την Αναγέννηση να αποτελεί ένα από τα ιδρυτικά της μέλη. Το 1978 συμμετέχει στον πρώτο τελικό κυπέλλου υπό την αιγίδα της ΚΟΠΕ αλλά χάνει το τρόπαιο από την Ανόρθωση με 3-0 σετ. Τις περιόδους 1979 και 1980 τερματίζει στη δεύτερη θέση του πρωταθλήματος, πίσω από τον ΑΠΟΕΛ.Στη συνέχεια η ομάδα ανεβοκατέβαινε μεταξύ Α΄ κατηγορίας και Β΄ κατηγορίας. Χρειάστηκε να περάσουν περισσότερες από τρεις δεκαετίες για να διεκδικήσει κάποιο τρόπαιο. Την περίοδο 2012-13 συμμετείχε στον τελικό του κυπέλλου, όπου έχασε το τρόπαιο από την ΑΕΚ Καραβά με 3-0.Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει την πορεία της Αναγέννησης στις διοργανώσεις της ΚΟΠΕ (για όσες περιόδους εντοπίστηκαν στοιχεία). Έδρα της είναι η Κλειστή Αίθουσα Αναγέννησης Δερύνειας. ΑνδρώνΠρωτάθλημα:Φιναλίστ (2): 1973-74 (υπό την αιγίδα της Ελληνικής Ομοσπονδίας Πετοσφαιρίσεως Κύπρου) Φιναλίστ (1): 1979, 1980 (υπό την αιγίδα της Κυπριακής Ομοσπονδίας Πετοσφαίρισης)Κύπελλο Κύπρου:Κυπελλούχος (2): 1976, 1977 (υπό την αιγίδα της Ελληνικής Ομοσπονδίας Πετοσφαιρίσεως Κύπρου) Φιναλίστ (2): 1978, 2012-13 (υπό την αιγίδα της Κυπριακής Ομοσπονδίας Πετοσφαίρισης)Β΄ Κατηγορία: Πρωταθλήτρια (3): 1995-96, 2006-07, 2008-09Κύπελλο Β΄ Κατηγορίας: Κυπελλούχος (1): 2006-07Πρωταθλήματα υποδομήςΠρωταθλήτρια εφήβων (1): 2015 «Αναγέννηση». www.deryneia.org.cy. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Νοεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 10 Νοεμβρίου 2015. Πετοσφαίριση στην Κύπρο Επίσημος ιστότοπος Ύμνος Αναγέννησης στο YouTube Κανάλι στο Youtube Πετοσφαιρική Αναγέννηση Δερύνειας στο Facebook
Κατάλογος αστέρων του Γλύπτου

Ο παρών κατάλογος αστέρων του Γλύπτου παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Γλύπτη κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N. D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N. G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Gould, B. A. «Uranometria Argentina». Reprinted and updated by Pilcher, F. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2010. «AAVSO Website». American Association of Variable Star Observers. Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2014.
Περιμένοντας τον Γκοντό

Περιμένοντας τον Γκοντό (En attendant Godot) είναι ο τίτλος θεατρικού έργου (1948) του Σάμιουελ Μπέκετ, στο οποίο οι χαρακτήρες περιμένουν έναν άνθρωπο που δεν έρχεται ποτέ. Η απουσία αυτή του Γκοντό έχει αποτελέσει το θέμα για πάμπολλες ερμηνείες του έργου από την πρώτη του θεατρική παρουσίαση. Στην αγγλική του μετάφραση από τον ίδιο το Μπέκετ, το έργο έχει υπότιτλο «τραγικωμωδία σε δυο πράξεις». Το έργο αποτελεί έκφραση του Θεάτρου του παραλόγου.

 Δυο άνδρες, ο Βλαντιμίρ κι ο Εστραγκόν, συναντιούνται κοντά σε ένα δένδρο. Συζητάνε για διάφορα θέματα και ανακαλύπτουν ότι περιμένουν έναν άνδρα, που ονομάζεται Γκοντό. Όσο περιμένουν, εμφανίζονται άλλοι δυο, ο Πότζο και ο Λάκι: ο πρώτος πηγαίνει στην αγορά για να πουλήσει το δεύτερο, που είναι δούλος του. Ο Πότζο συζητάει με το Βλαντιμίρ και τον Εστραγκόν όσο ο Λάκι τους διασκεδάζει και στη συνέχεια φεύγουν. Στη συνέχεια, εμφανίζεται ένα αγόρι που λέει στο Βλαντιμίρ ότι είναι αγγελιαφόρος του Γκοντό: ο Γκοντό δε θα 'ρθει σήμερα, αλλά σίγουρα θα έρθει αύριο. Αφού φύγει το αγόρι, οι δυο άνδρες αποφασίζουν να φύγουν, αλλά δεν μετακινούνται καθώς πέφτει η αυλαία. Το επόμενο βράδυ, ο Βλαντιμίρ κι ο Εστραγκόν συναντιούνται ξανά κοντά στο δέντρο περιμένοντας τον Γκοντό. Εμφανίζονται ξανά ο Λάκι και ο Πότζο, μόνο που αυτή τη φορά ο πρώτος είναι μουγγός κι ο δεύτερος τυφλός. Ο Πότζο δε θυμάται τη συζήτηση με τους δυο άνδρες το προηγούμενο βράδυ, φεύγει μαζί με το Λάκι και οι δυο άνδρες συνεχίζουν να περιμένουν. Το αγόρι ξανάρχεται για να πει ότι ο Γκοντό δε θα 'ρθει, αλλά επιμένει ότι δε μίλησε χτες με το Βλαντιμίρ. Οι δυο άνδρες αποφασίζουν να αυτοκτονήσουν, προσπαθώντας να κρεμαστούν από το δέντρο, αλλά αποτυγχάνουν, γιατί σαν σχοινί έχουν μόνο τη ζώνη του ενός. Αποφασίζουν να φύγουν, αλλά η αυλαία πέφτει και κανείς από τους δυο δεν έχει φύγει από τη θέση του. Είναι ίσως το πιο γνωστό έργο του Ιρλανδού δραματουργού, το οποίο έχει δεχθεί πολλές ερμηνείες και συζητήσεις για την ταυτότητα του Γκοντό. Μια ερμηνεία είναι ότι πρόκειται για την αγγλική λέξη God (θεός) και τη συχνή γαλλική κατάληξη -ot, κάτι που θα έδινε μια μεταφυσική διάσταση στο έργο. Οι δυο χαρακτήρες περιμένουν την άφιξη μιας υπερβατικής φιγούρας που θα τους σώσει, αλλά δεν έρχεται ποτέ. Ο ίδιος ο Μπέκετ πάντα αρνιόταν αυτή την ερμηνεία, ενώ σε επιστολή του το 1952 ανέφερε ότι ούτε ο ίδιος είχε σκεφτεί ή γνώριζε «ποιος είναι ο Γκοντό». Κατάλογος ελληνικών θεατρικών αναπαραστάσεων του έργου "Περιμένοντας τον Γκοντό" Έλληνες και Ελληνίδες ηθοποιοί που έχουν ερμηνεύσει τον ρόλο του "Βλαντιμίρ" Έλληνες και Ελληνίδες ηθοποιοί που έχουν ερμηνεύσει τον ρόλο του "Εστραγκόν" Θεατρικό κείμενο (Σκηνή Α) Αρχειοθετήθηκε 2011-05-10 στο Wayback Machine. Θεατρικό κείμενο (Σκηνή Β) Αρχειοθετήθηκε 2018-02-08 στο Wayback Machine.
Χαμζά μπιν Λάντεν

Ο Χαμζά μπιν Λάντεν (αραβικά: حمزة بن أسامة بن محمد بن عوض بن لادن‎, γεννήθηκε το 1989 και πέθανε μεταξύ 2017 και 2019) ήταν γιος του Οσάμα μπιν Λάντεν. Ο πατέρας του, όπως και ο αδερφός του Καλίντ, σκοτώθηκαν κατά την επιχείρηση 2011 Navy SEAL.

 Τον Ιανουάριο 2001, ο Χαμζά (τότε 12 ετών), ο πατέρας του και άλλα μέλη της οικογένειας παρευρέθηκαν στον γάμο του αδερφού του Μοχάμεντ μπιν Λάντεν στο Κανταχάρ του νοτίου Αφγανιστάν. Ένα βίντεο που τραβήχτηκε στην επαρχία Γκαζνί τον Νοέμβριο του ίδιου έτους δείχνει τον Χαμζά και μερικά από τα αδέρφια του σε ένα ελικόπτερο των ΗΠΑ να συνεργάζονται με τους Ταλιμπάν. Τον Μάρτιο 2003, υπήρχαν ισχυρισμοί ότι ο Χαμζά και ο αδερφός του Σαάντ μπιν Λάντεν είχαν τραυματιστεί και αιχμαλωτιστεί στο Ριμπάτ του Αφγανιστάν. Ο ισχυρισμός τελικά αποδείχθηκε λανθασμένος. Ο Χαμζά παντρεύτηκε σε ηλικία 17 ετών την κόρη του Αμντουλάχ Αχμέτ Αμντουλάχ. Τον Αύγουστο του 2018, η εφημερίδα The Guardian πρόβαλε τους ισχυρισμούς των θείων του Χαμζά ότι είχε παντρευτεί την κόρη του αεροπειρατή της 11ης Σεπτεμβρίου Μοχάμεντ Άτα. Ωστόσο, ο αδερφός του Ομάρ μπιν Λάντεν διέψευσε το δημοσίευμα. Η τελευταία του δημόσια δήλωση έγινε το 2018. Σύμφωνα με αναφορές ήταν ήδη νεκρός όταν τον Φεβρουάριο του 2019 επικηρύχθηκε από το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών.Στις 31 Ιουλίου 2019 ανακοινώθηκε ότι σκοτώθηκε (πιθανόν το 2017 ή το 2018) στη διάρκεια αμερικανικής αεροπορικής επίθεσης. Jon Gambrell, Born into al-Qaida: Hamza bin Laden’s rise to prominence, Associated Press, 17 Μαρτίου 2019
Τζος Ο'Κόνορ

Ο Τζος Ο' Κόνορ (Josh O'Connor, 20 Μαΐου 1990) είναι Βρετανός ηθοποιός. Είναι γνωστός για τον ρόλο του ως Johnny Saxby στην ταινία God's Own Country (2017), σε σκηνοθεσία του Φράνσις Λι, για την οποία κέρδισε το βραβείο του Βρετανικού Ανεξάρτητου Κινηματογράφου Α' Ανδρικού Ρόλου.

 Ο Ο'Κόνορ γεννήθηκε στο Τσέλτεναμ της Αγγλίας. Φοίτησε στην Σχολή Θεάτρου Bristol Old Vic, από όπου αποφοίτησε το 2011. Το 2012 ο Ο'Κόνορ εμφανίστηκε στην σειρά Lewis. Το 2015, έπαιξε τον Rich στην βιογραφική δραματική ταινία The Program, σε σκηνοθεσία του Στίβεν Φρίαρς. Τον επόμενο χρόνο, έπαιξε τον ρόλο του Donaghy στην ταινία ΄Florence: Φάλτσο σοπράνο, με πρωταγωνιστές την Μέριλ Στριπ και τον Χιου Γκραντ. Από το 2016 έχει παίξει τον ρόλο του Λόρενς ("Λάρρυ") Ντάρελ στην κωμωδία-δράμα του ITV The Durrells. Το 2017 πρωταγωνίστησε ως Johnny Saxby στην βρετανική δραματική ταινία God's Own Country, σε σκηνοθεσία του Φράνσις Λι. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Sundance στις 23 Φεβρουαρίου 2017. Για την ερμηνεία του, έλαβε το βραβείο Α' Ανδρικού Ρόλου από τον Βρετανικό Ανεξάρτητο Κινηματογράφο. Στο θέατρο έχει εμφανιστεί μαζί με την Royal Shakespeare Company στις παραστάσεις The Shoemaker's Holiday και Oppenheimer, στην παράσταση Versailles στο Donmar Warehouse και στην παράσταση Farrahut North στο Southwark Playhouse. Josh O'Connor στην IMDb Josh O'Connor στο Rotten Tomatoes
Παλάτσο Κιαραμόντε

Το Παλάτσο Κιαραμόντε-Στέρι, ιταλ.: Palazzo Chiaramonte-Steri, είναι ένα παλάτι γοτθικού στιλ, που βρίσκεται στην οδό Πιάτσα Μαρίνα, απέναντι από τον Κήπο Γαριβάλδι (Giardino Garibaldi) στην αρχαία συνοικία Kάλσα του Παλέρμο, περιοχή της Σικελίας, Ιταλία.

 Το κτίριο, που προοριζόταν να είναι το οικογενειακό παλάτι ή το κάστρο, ξεκίνησε το 1320 υπό την αιγίδα του ισχυρού Σικελού άρχοντα Mανφρέντι Γ΄ Κιαραμόντε. Παρήγγειλε τη διακόσμηση της Μεγάλης Αϊθουσας (Sala Magna), με ζωγραφισμένη ξύλινη οροφή από τους Τσέκο ντι Νάρo, Σιμόνε ντα Κορλεόνε και Πελεγκρίνο Νταρένα. Από τα τέλη του 15ου αι. έως το 1517 στέγασε τους Αραγονο-Ισπανούς αντιβασιλείς της Σικελίας. Αργότερα έγινε η έδρα του Βασιλικού Τελωνείου και, από το 1600 έως το 1782, του δικαστηρίου της Ιεράς Εξέτασης. Το ισόγειο είναι κυρίως ένας ρουστίκ πέτρινος τοίχος, ενώ ο δεύτερος όροφος, των ευγενών (piano nobile), είναι στολισμένος με δίλοβα παράθυρα. Η γραμμή της οροφής του πύργου είναι τεθλασμένη. Το παλάτι αναστηλώθηκε τον 20ο αι., με πολλά στοιχεία που συνδέονται με τον ρόλο του ως φυλακή της Ιεράς Εξέτασης. Κατά τη διάρκεια των εργασιών, ανακαλύφθηκαν στην πρόσοψη τα αυλάκια, που άφησαν τα σιδερένια κλουβιά, στα οποία ήταν κρεμασμένα τα κομμένα κεφάλια των ευγενών, που είχαν επαναστατήσει εναντίον του αυτοκράτορα Καρόλου Ε΄ της Γερμανίας. Το παλάτι είναι πλέον και μουσείο και στεγάζει τα γραφεία του πρύτανη του Πανεπιστημίου του Παλέρμο. Μεταξύ των έργων τέχνης που φιλοξενούνται στο μουσείο, είναι το Vucciria (η αγορά του Παλέρμο) του Ρενάτο Γκουτούζο. Στο πίσω μέρος βρίσκεται η μικρή γοτθική εκκλησία του Σαντ Αντόνιο Αμπάτε. Gabrici, Ettore· Ezio Levi (2003). Lo Steri di Palermo e le sue pitture. Palermo: L'Epos. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Palazzo Chiaramonte-Steri (Palermo) στο Wikimedia Commons