IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μαριάν

Η Μαριάν (Γαλλικά: Marianne) είναι η αλληγορική μορφή της Γαλλικής Δημοκρατίας. Πρόκειται για μια γυναικεία μορφή που συνήθως φοράει τον φρυγικό σκούφο και εκπροσωπεί τη Γαλλική Δημοκρατία και τις αξίες που περιέχονται στο σύνθημα: «Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη». Xρονολογείται από τη Γαλλική Επανάσταση και είναι ένα από τα εθνικά σύμβολα της Γαλλικής Δημοκρατίας, η προσωποποίηση της ελευθερίας και της δημοκρατίας.Η προτομή της Μαριάν, ως εθνική αλληγορική μορφή, κατέχει τιμητική θέση στα δημαρχεία και στα επίσημα κτήρια της Γαλλικής Δημοκρατίας. Το άγαλμά της υψώνεται στη μέση κεντρικών πλατειών του Παρισιού και άλλων πόλεων. Η μορφή της εμφανίζεται σε επίσημα κυβερνητικά έγγραφα, σε γραμματόσημα και σε γαλλικά νομίσματα.

 Από τους κλασικούς χρόνους ήταν σύνηθες να εκπροσωπούνται ιδέες και αφηρημένες έννοιες με αλληγορικές προσωποποιήσεις. Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης του 1789, εμφανίστηκαν πολλές αλληγορικές προσωποποιήσεις της Ελευθερίας και της Λογικής. Αυτές οι δύο φιγούρες συγχωνεύθηκαν τελικά σε μία: μια γυναικεία φιγούρα, που εμφανίζεται είτε καθισμένη είτε όρθια, και φέρει συχνά την τρίχρωμη κονκάρδα της Γαλλίας και τον φρυγικό σκούφο, τον σκούφο που φορούσαν οι ελευθερωμένοι σκλάβοι στην Αρχαία Ελλάδα και τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και είναι έμβλημα της ελευθερίας. Την ονόμασαν Μαριάν, καθώς αυτό το όνομα ήταν ένα από τα πιο διαδεδομένα κατά τον 18ο αιώνα στη Γαλλία. Αυτή η γυναίκα σταδιακά συμβόλιζε την Ελευθερία, τη Λογική, το Έθνος, την Πατρίδα και τις αρετές της Δημοκρατίας. Τον Σεπτέμβριο του 1792, η Συμβατική Εθνοσυνέλευση αποφάσισε με διάταγμα ότι η νέα σφραγίδα του κράτους θα αναπαριστά μια όρθια γυναίκα που θα κρατά ένα δόρυ και θα φορά τον φρυγικό σκούφο. Κατά τη διάρκεια της Τρίτης Δημοκρατίας, τα αγάλματα και ειδικά οι προτομές της Μαριάννας πολλαπλασιάστηκαν, ιδιαίτερα στα δημαρχεία, μερικές φορές στερούνται του φρυγικού καλύμματος που θεωρήθηκε υπερβολικά προκλητικό για διάδημα ή στέμμα. Η επίσημη προτομή της Μαριάν είχε αρχικά ανώνυμα χαρακτηριστικά, εμφανιζόμενη ως γυναίκα του λαού. Από το 1969, ωστόσο, η προτομή της Μαριάν αλλάζει με την πάροδο των ετών και αντικαθίσταται από νέα μορφή παίρνοντας τα χαρακτηριστικά γυναικών που επιλέγονται από διακεκριμένες και δημοφιλείς Γαλλίδες, ξεκινώντας από την ηθοποιό Μπριζίτ Μπαρντό. Ακολούθησαν η τραγουδίστρια Μιρέιγ Ματιέ (1978), η ηθοποιός Κατρίν Ντενέβ (1985), το μοντέλο Ινές ντε Λα Φρενσάνζ (1989), η ηθοποιός Λετίσια Καστά (2000) και η παρουσιάστρια Εβελίν Τομά (2003). Στο Παρίσι, το μνημείο στο κέντρο της πλατείας Δημοκρατίας (place de la République) που εγκαινιάστηκε το 1883, αποτελείται από ένα κολοσσιαίο χάλκινο άγαλμα της Μαριάν ύψους 9,50 μέτρων σε πέτρινη βάση ύψους 15 μέτρων στην οποία κάθονται οι αλληγορίες της Ελευθερίας, της Ισότητας και της Αδελφοσύνης. Το άγαλμα ο Θρίαμβος της Δημοκρατίας, μια σύνθεση που ανεγέρθηκε στην πλατεία του Έθνους (Place de la Nation) στο Παρίσι. Η Μαριάν στην ιστοσελίδα του Μεγάρου των Ηλυσίων.
Γεώργιος Βογιατζάκης

Ο Γεώργιος Βογιατζάκης (Ρέθυμνο, 1904 - Αθήνα, 27 Απριλίου 2001) ήταν Έλληνας επιχειρηματίας και πολιτικός. Υπήρξε ο μακροβιότερος πρόεδρος της Παγκρητίου Ενώσεως Αθηνών, καθώς θήτευσε επί 24 χρόνια από το 1956 ως το 1979 πρόεδρος. Ήταν ιδρυτής της ασφαλιστικής εταιρείας «Φοίνιξ».

 Καταγόταν από πάμφτωχη και πολυμελή οικογένεια. Ανέπτυξε πολύπλευρη δραστηριότητα στο χώρο των επιχειρήσεων. Σπούδασε Νομικά σε ηλικία 37 ετών αλλά διέκοψε τις σπουδές του, με σκοπό να βοηθήσει τους πληγέντες από τον πόλεμο. Ήταν παντρεμένος και είχε μία κόρη, τη Φαλή. Υπήρξε φίλος πολλών πολιτικών προσωπικοτήτων, όπως ο Σοφοκλής Βενιζέλος, που πέθανε στα χέρια του.
Boeing 720

Το Boeing 720 είναι ένα τετρακινητήριο αεριωθούμενο αεροσκάφος στενής ατράκτου μικρών και μεσαίων αποστάσεων. Αναπτύχθηκε από την Boeing στα τέλη της δεκαετίας του 1950 ως εξέλιξη του Boeing 707. Το 720 έχει βραχύτερη άτρακτο και μικρότερη εμβέλεια από το 707. Το 720 πέταξε για πρώτη φορά τον Νοέμβριο του 1959, και το μοντέλο μπήκε σε υπηρεσία εξυπηρετώντας επιβατικό κοινό από την United Airlines τον Ιούλιο του 1960.

 Κατασκευάστηκαν δύο κύριες εκδόσεις του αεροσκάφους. Η αρχική έκδοση 720 με τους κινητήρες Pratt & Whitney JT3C turbojet μπήκε σε υπηρεσία το 1960, ενώ η βελτιωμένη 720B με τους κινητήρες Pratt & Whitney JT3D turbofans μπήκε σε υπηρεσία το 1961. Κάποια 720 αργότερα μετατράπηκαν σε 720B έκδοση. Αν και κατασκευάστηκαν μόνο 154 αεροσκάφη, τα Boeing 720 και 720B ήταν κερδοφόρα λόγω του χαμηλού κόστους έρευνας και ανάπτυξης τους καθώς ήταν ελαφρώς τροποποιημένες εκδόσεις του 707-120. Αργότερα το 720 αντικαταστάθηκε από το Boeing 727. Κάποια 720 είναι σε επίδειξη στο μουσείο αεροναυπηγικής Utah Aviation Museum. Σημειώσεις Βιβλιογραφία«Boeing 720». Boeing Commercial Airplanes. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Σεπτεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 7 Ιουλίου 2011. «"Boeing 720."». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Ιουνίου 2011. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2017. "707 Airplane Characteristics: Airport Planning." "Boeing 707 Family." Boeing 720 οικογένεια Boeing.com
Μαγνησία Ρεθύμνου

Για συνώνυμους οικισμούς δείτε το λήμμα: Μαγνησία (αποσαφήνιση) Η Μαγνησία είναι πεδινό χωριό της Κοινότητας Έρφων του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης σε υψόμετρο 85 μέτρα.

 Η Μαγνησία βρίσκεται προς τον κόλπο του Αλμυρού σε απόσταση 11 χλμ. ανατολικά από την πόλη του Ρεθύμνου και νότια της Εθνικής Οδού 90 ή Βόρειου Οδικού Άξονα Κρήτης (ΒΟΑΚ). Το χωριό είναι κτισμένο στον Αδελιανό κάμπο, ανάμεσα στους οικισμούς Χαμαλεύρι (ΝΔ.), Άγιος Νικόλαος (ΝΑ.), Σταυρωμένος (ΒΔ.) και ιδρύθηκε το 1923 από 14 οικογένειες προσφύγων από τη Μικρά Ασία. Επίσημα αναφέρεται για πρώτη φορά το 1925 με την ονομασία Νέα Μαγνησία να απογράφεται στην τότε κοινότητα Έρφων που το 1940 διορθώθηκε σε Μαγνησία. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τους Έρφους, την Άνω Βιρανεπισκοπή, τον Άγιο Νικόλαο και την Βιρανεπισκοπή, αποτελούν την τοπική κοινότητα Έρφων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αρκαδίου του Δήμου Ρεθύμνης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει μόνιμο πληθυσμό 85 κατοίκους.
Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Γένοβας

Το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Γένοβας είναι μουσείο φυσικής ιστορίας στη Γένοβα, στη βόρεια Ιταλία. Ονομάστηκε έτσι από το φυσιοδίφη Τζάκομο Ντόρια (Giacomo Doria), ο οποίος ήταν ο ιδρυτής και επιμελητής του μουσείου για πάνω από σαράντα χρόνια. Το μουσείο ιδρύθηκε το 1867 και περιέχει πάνω από τέσσερα εκατομμύρια δείγματα από όλο τον κόσμο. Περιέχει ζωολογικές, βοτανικές και γεωλογικές συλλογές. Σημαντικές συλλογές περιλαμβάνουν εκείνες των Luigi D'Albertis, Leonardo Fea, Arturo Issel, Orazio Antinori, Odoardo Beccari και Lamberto Loria. Από το 1922 είναι η έδρα της Società entomologica italiana (Ιταλική Εντομολογική Εταιρεία).

 Το μουσείο προήλθε από μια ιδέα και την υποστήριξη, κυρίως οικονομική, του ιδρυτή του. Τα εγκαίνια της νέας και τρέχουσας τοποθεσίας, που βασίστηκε σε ένα έργο από τον αρχιτέκτονα Clodoveo Cordoni [1], πραγματοποιήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 1912, αλλά ο ιδρυτής Giacomo Doria, σοβαρά άρρωστος, δεν μπόρεσε να συμμετάσχει. Πέθανε λίγο μετά παραχωρώντας τον τίτλο του διευθυντή στον Raffaello Gestro. Το μουσείο δημιουργήθηκε σε μια περιοχή της πόλης έξω από τα τείχη και εκείνη την εποχή πρακτικά ακατοίκητη. Η αρχική ιδέα ήταν στην πραγματικότητα να υπάρχει περισσότερο διαθέσιμος χώρος για την επέκταση του κτιρίου (σημείο αναφοράς ήταν το Εθνικό Μουσείο του Παρισιού), το οποίο τότε ήταν αδύνατο για τη μαζική αστικοποίηση της περιοχής. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Museo Civico di Storia Naturale Giacomo Doria στο Wikimedia Commons Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2009-04-29 στο Wayback Machine.
Yokosuka K4Y

Το Yokosuka K4Y ήταν ιαπωνικό υδροπλάνο εκπαιδευτικό αεροσκάφος της δεκαετίας του 1930. Επρόκειτο για ένα μονοκινητήριο διθέσιο διπλάνο το οποίο παραγόταν από το 1933 μέχρι και το 1940, φθάνοντας τις 211 μονάδες συνολικά. Ήταν το βασικό υδροπλάνο βασικής εκπαίδευσης του Αυτοκρατορικού Ναυτικού κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

 Το 1930 ζητήθηκε από την Yokosuka να αναπτύξει το αεροσκάφος που θα αντικαθιστούσε το βασικό μέχρι τότε εκπαιδευτικό υδροπλάνο του Ναυτικού, το ομόσταυλο Yokosuka K1Y, που είχε ενταχθεί σε υπηρεσία το 1925. Η σχεδιαστική ομάδα υπό τους Jiro Saha και Tamefumi Suzuki σχεδίασε ένα διπλάνο με ξύλινες πτέρυγες και άτρακτο κατασκευασμένη από συγκολλημένους ατσάλινους δοκούς, το πρώτο ιαπωνικό αεροσκάφος με άτρακτο τέτοιας δομής.Κατασκευάστηκαν δύο πρωτότυπα· το αρχικό ολοκληρώθηκε και πέταξε για πρώτη φορά το 1930, με τον αερόψυκτο εν σειρά κινητήρα Hatakaze των 90 hp, ενώ έπειτα από την επιτυχή ολοκλήρωση των δοκιμών ακολούθησε το δεύτερο πρωτότυπο με αστεροειδή κινητήρα των 130 hp. Η εκδοχή με τον αστεροειδή κινητήρα εντάχθηκε τελικά σε παραγωγή. Η παραγωγή του K4Y άρχισε τον Μάιο του 1933 στη Φουκουόκα, όπου κατασκευάστηκαν 156 αεροσκάφη μέχρι το 1939, ενώ ακόμη 53 κατασκευάστηκαν από την Nippon Hikoki την περίοδο 1939–40.Τα K4Y άρχισαν να αντικαθιστούν τα K1Y το 1933 και παρέμειναν τα βασικά αεροσκάφη αυτού του ρόλου στις τάξεις τις αεροπορίας του Ναυτικού σε όλη τη διάρκεια του Πολέμου του Ειρηνικού. Μερικά δόθηκαν επίσης σε πολιτικούς χρήστες. ΙαπωνίαΑεροπορική Υπηρεσία του Ιαπωνικού Αυτοκρατορικού Ναυτικού Francillon, René J. (1970). Japanese Aircraft of the Pacific War. London: Putnam & Company Ltd. ISBN 0-370-00033-1. Mikesh, Robert C.· Abe, Shorzoe (1990). Japanese Aircraft, 1910-1941. London: Putnam Aeronautical Books. ISBN 0-85177-840-2. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Yokosuka K4Y στο Wikimedia Commons
Αμπρόουζ Μαντβούλο Ντλαμίνι

O Αμπρόουζ Μαντβούλο Ντλαμίνι (Ambrose Mandvulo Dlamini, 5 Μαρτίου 1968-13 Δεκεμβρίου 2020) ήταν ανώτατο διοικητικό στέλεχος επιχείρησης από το Εσουατίνι και ο 10ος πρωθυπουργός της χώρας. Προτού διοριστεί, υπηρέτησε ως διευθύνων σύμβουλος της MTN Swaziland.

 Στις 27 Οκτωβρίου 2018 ο βασιλιάς Μσουάτι Γ΄ ανακοίνωσε στη διάρκεια βασιλικής σύσκεψης (kraal) στην Λομπάμπα ότι ο Ντλαμίνι θα γίνει ο επόμενος πρωθυπουργός της χώρας και θα αντικαταστήσει τον Μπαρνάμπας Σιμπουσίζο Ντλαμίνι, ο οποίος είχε πεθάνει τον προηγούμενο μήνα, έπειτα από τις εκλογές του 2018. Ο Ντλαμίνι δεν είχε καμία προηγούμενη εμπειρία στην πολιτική.Απεβίωσε από COVID-19 σε ηλικία 52 ετών στις 13 Δεκεμβρίου 2020..
Οίκος των Πιαστ

Ο Οίκος των Πιάστ είναι ένας δυναστικός Οίκος της Πολωνίας, που από δούκες έγιναν βασιλείς της Πολωνίας ως το 1370. Ο Οίκος έδρασε από τον 9ο ως τον 14ο αι. Ο κύριος κλάδος του περιελάμβανε δούκες της Σιλεσίας ως το 1675.

 Πρώτο μέλος αναφέρεται ο Πιαστ ο τροχοποιός, ημι-μυθικός πρόγονος· ο όνομα του Οίκου καθιερώθηκε από τον 17ο αι. Ο δισεγγονός του Πιαστ, ο Σιεμομύσλ δούκας των Πολωνών (Δυτικών Σλάβων), ζούσε στο φρούριο Γκετς της Μεγάλης Πολωνίας (ΒΔ Πολωνίας) περίπου το 940. Ο γιος του Μιέσκο Α΄ μετακίνησε την έδρα στο Γκνιέζνο και από δούκας έγινε βασιλιάς. Το όνομα Πολωνία (σλαβικά: pole = πεδίο) εμφανίζεται το 1015. Οι Πιαστ κυβέρνησαν για κάποιο διάστημα την Πομερανία, τη Βοημία, τη Λουσατία, τη Ρουθηνία και το Σπις της Σλοβακίας. Οι βασιλείς της Πολωνίας είχαν να αντιμετωπίσουν την επεκτατικότητα των Σαλίων βασιλέων της Γερμανίας και των Οθωμανών. Το κατάφερναν με συνθήκες, επιγαμίες ή δήλωση υποτέλειας. Οι ισχυροί γείτονές τους ήταν οι Πρεμυσλίδες της Βοημίας, οι Καπετίδες-Ανζού της Ουγγαρίας, οι Ρως του Κιέβου, οι Τεύτονες ιππότες και η Λιθουανία. Το 1138 απεβίωσε ο Μπολέσλαφ Γ΄ και με τη διαθήκη του μοίρασε τη χώρα σε δουκάτα στους γιους του· για τα επόμενα 150 έτη οι δούκες θα διαμάχονται μεταξύ τους για το στέμμα της Κρακοβίας (Περίοδος κατάτμησης της Πολωνίας). Ο πρωτότοκος Βλάντισλαφ Β΄ κράτησε τη Σιλεσία, όπως και οι απόγονοί του. Τελικά το 1314 το βασίλειο ενοποιήθηκε από τον Βλάντισλαφ Α΄. Αυτού τον γιο Καζιμίρ Γ΄ Πιαστ διαδέχθηκε το 1370 ο ανιψιός του Λουδοβίκος Α΄ της Ουγγαρίας από τον Οίκο των Καπετιδών-Ανζού και μετά η κόρη του Γιατβίγκα (Χέντβιχ), που παντρεύτηκε τον Βλαδισλάο Β΄ Γιαγκιελλόνων. Όταν η Γιατβίγκα απεβίωσε άτεκνη, ο Βλαδισλάος Β΄ νυμφεύτηκε την Άννα του Τσέλγιε, εγγονή του Καζιμίρ Γ΄, για να ισχυροποιήσει τη θέση του στο βασίλειο της Πολωνίας. Ο κλάδος των Πιαστ δουκών της Μαζοβίας (ΝΑ Πολωνίας) εξέλιπε το 1526 με τον Γιάνους Γ΄. Ο κύριος κλάδος των Πιαστ-Σιλεσίας εξέλιπε το 1675 με τον Γεώργιο-Γουλιέλμο δούκα της Λεγκνίτσα, τελευταίο άρρην απόγονο των Πιαστ. Σιλεσίας Μεγάλης (Παλαιάς) Πολωνίας Μικρής (Νέας) Πολωνίας Μαζοβίας Δυτικής Μαζοβίας (Πουότσκ) Ημιμυθικός δούκας των Πολωνών βασιλιάς της Πολωνίας υψηλός δούκας της Πολωνίας δούκας της Πολωνίας Κατάλογος μοναρχών της Πολωνίας Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Piast dynasty στο Wikimedia Commons
Οθωμανική οχιά

Η Οθωμανική οχιά, Montivipera xanthina (Gray, 1849) είναι ιοβόλο φίδι της οικογένειας Viperidae, που απαντάται στην Δυτική Τουρκία, σε ορισμένα Νησιά του Αιγαίου και στην Βορειοανατολική Ελλάδα. Πήρε την επιστημονική της ονομασία από την μικρασιατική πόλη της Ξάνθου.

 Έχει ανοιχτόχρωμο δέρμα γκρι ή λευκού χρώματος που καλύπτεται από φολίδες, στη ράχη το φίδι έχει σκούρα σχέδια σε σχήμα τεθλασμένης γραμμής.Συνήθως το μέγεθος του φτάνει τα 70-95 cm αλλά σε ορισμένα νησιά του Αιγαίου μπορεί να φτάσει και τα 130 cm. Η αναπαραγωγική περίοδός της ξεκινάει κυρίως την άνοιξη μέχρι τις αρχές του καλοκαιριού. Κατά μέσο όρο κάθε θηλυκή οθωμανική οχιά γεννά 2 έως 15 νεογνά. Η Οθωμανική οχιά ζει κυρίως σε υγρές περιοχές. Προτιμά βραχώδεις περιοχές με πυκνή βλάστηση. Η διατροφή της Οθωμανικής οχιάς αποτελείται κυρίως από τρωκτικά, όπως σκίουρους και ποντίκια, άλλα μικρά θηλαστικά και πτηνά. Επίσης πιστεύεται ότι κυνηγάει και σαύρες. Το φίδι ζει κυρίως στο δυτικό κομμάτι της Μικράς Ασίας (ανατολικότερο κομμάτι της κατανομής της είναι η Καισαρεία). Η Οθωμανική οχιά μπορεί να βρεθεί επίσης στην βορειοανατολική Ελλάδα (Ανατολική Μακεδονία & Θράκη) και σε νησιά του Αιγαίου όπως στη Σύμη, στην Κω, στην Κάλυμνο, στη Σαμοθράκη, στη Λέρο, στους Λειψούς, στην Πάτμο, στη Σάμο, στη Χίο και στη Λέσβο. Σύμφωνα με την IUCN η Οθωμανική οχιά κατατάσσεται στα ελάχιστης ανησυχίας χάρη στην ευρεία κατανομή, τον μεγάλο πληθυσμό και γιατί είναι απίθανο ο πληθυσμός να μειωθεί αρκετά γρήγορα έτσι ώστε να πληροί τις προϋποθέσεις για να καταταχθεί σε άλλη κατηγορία. Στην Ελλάδα εκτός από την Οθωμανική οχιά, απαντώνται τα εξής είδη οχιάς: Κοινή οχιά – Vipera ammodytes (Linnaeus, 1758) Οχιά της Μήλου – Macrovipera schweizeri (Werner, 1935) Αστρίτης – Vipera berus (Linnaeus, 1758) Νανόχεντρα – Vipera graeca (Nilson & Andrén, 1988)Στην Κύπρο εντοπίζεται η φίνα ή κοντονούρα (λόγω της κοντής της ουράς), που ανήκει στο είδος Macrovipera lebetina.
Πρωθυπουργός της Τσεχικής Δημοκρατίας

Ο Επικεφαλής της Κυβέρνησης της Τσεχικής Δημοκρατίας (τσεχικά: Předseda vlády České republiky), ευρύτερα γνωστός και ως Πρωθυπουργός, είναι ο πρόεδρος της Κυβέρνησης της Τσεχικής Δημοκρατίας. Ο πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του, που αποτελείται από όλους τους υπουργούς και υφυπουργούς, είναι συλλογικά υπεύθυνοι για τις πολιτικές και τις ενέργειές τους έναντι της Βουλής των Αντιπροσώπων της Τσεχικής Δημοκρατίας.Ο πρωθυπουργός που, όπως αναφέρθηκε, διορίζεται από τον πρόεδρο της δημοκρατίας, έχει ως πρώτη προτεραιότητά του να δημιουργήσει μια κυβέρνηση, με το διορισμό των υπολοίπων υπουργών. Στο σύνολό της, η κυβέρνηση πρέπει να αποκτήσει μια ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή των Αντιπροσώπων.Σύμφωνα με Σύνταγμα της Τσεχικής Δημοκρατίας, ο πρωθυπουργός οργανώνει τις δραστηριότητες της κυβέρνησης και προεδρεύει στις συνεδριάσεις της.

 Από τη σύσταση της Τσεχικής Δημοκρατίας ως μια κοινοβουλευτική δημοκρατία, ο πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του είναι υπεύθυνοι έναντι της Βουλής των Αντιπροσώπων, η οποία συμβολίζει την εκπροσώπηση των πολιτών στην εξουσία. Το σύνταγμα ορίζει ότι κάθε πρωθυπουργός, με την ανάληψη των καθηκόντων του, πρέπει να κερδίσει και να διατηρήσει την εμπιστοσύνη του κοινοβουλίου. Μόλις ο πρωθυπουργός χάσει την εμπιστοσύνη αναγκάζεται να παραιτηθεί και ο πρόεδρος της δημοκρατίας είναι υποχρεωμένος να επιλέξει ένα νέο πρωθυπουργό.Ο πρωθυπουργός θώκος είναι το ισχυρότερο όργανο στο κράτος, δεδομένου ότι διοικεί και προεδρεύει στην κυβέρνηση. Η επίσημη κατοικία του πρωθυπουργού της Τσεχικής Δημοκρατίας είναι το Μέγαρο Κραμάρ (τσεχικά: Vila Kramářova). Η κατοικία βρίσκεται στην οδό Γκογκόλοβα 212/1 του Χραντκάνι στην Πράγα.Το κτήριο κτίστηκε από το 1911 ως το 1914. Σχεδιάστηκε από το Βιεννέζο αρχιτέκτονα Φρίντριχ Όχμαν.
Μαργαρίτα της Θουριγγίας

H Μαργαρίτα, γερμ. Margaret von Thüringen (1449 - 13 Ιουλίου 1501) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του λαντγκράβου της Θουριγγίας και με τον γάμο της έγινε εκλέκτορας του Βρανδεμβούργου.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Γουλιέλμου Γ΄ λαντγκράβου της Θουριγγίας και της Άννας των Αψβούργων, κόρης του Αλβέρτου Β΄ της Γερμανίας. Παντρεύτηκε το 1476 τον Ιωάννη-Κικέρωνα των Χοεντσόλερν εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και είχε τέκνα: Ιωακείμ Α΄ Νέστωρ 1484-1535, εκλέκτορας του Βρανδεμβούργου. Άννα 1487-1514, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Α΄ της Δανίας. Ούρσουλα 1488-1510, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Ε΄ δούκα του Μεκλεμβούργου. Αλβέρτος 1490-1545, αρχιεπίσκοπος-εκλέκτορας του Μάιντς και αρχιεπίσκοπος του Μαγδεβούργου. Βόλφγκανγκ 1482, Ελισάβετ 1486, απεβίωσαν νήπια. Herbert Eulenberg. The Hohenzollerns. Translated by M.M. Bozman. The Century Co. New York, 1929.
Τατουάζ μαρκέζαν

Το τατουάζ μαρκέζαν είναι ένα είδος τατουάζ που προέρχεται από τις νήσους Μαρκέζας του Νότιου Ειρηνικού. Τα συγκεκριμένα τατουάζ μπορούν να αναγνωριστούν από σύμβολα που χρησιμοποιούνται ως «σήματα κατατεθέν», όπως τα γκέκο, οι σαρανταποδαρούσες, το τίκι, ο Σταυρός Μαρκέζαν (ο οποίος επίσης συχνά συγχέεται με άλλα σχέδια) και άλλα γεωμετρικά σχέδια. Τα σχέδια Μαρκέζαν ξεχωρίζουν από τη χρήση συμβόλων και συγκεκριμένο τρόπο καλλιτεχνικής απόδοσης των γραμμών, των τόξων και των κύκλων, που αποδίδονται μοναδικά και συνδέονται με την ιστορία των νησιών του Νότιου Ειρηνικού. Τα τατουάζ μαρκέζαν αποτελούν μέρος της τέχνης του πολυνησιακού τατουάζ. Ο Σταυρός Μαρκέζαν συχνά ενσωματωνόταν σε μεγαλύτερα σχέδια Πολυνησιακού τατουάζ, καθώς συμβολίζει την ισορροπία μεταξύ των στοιχείων και την αρμονία.

 Τα αγόρια έκαναν το πρώτο τατουάζ στην εφηβεία με συγκεκριμένο τελετουργικό και μέχρι τα γηρατειά τους κατέληγαν να έχουν τατουάζ σε όλο τους το σώμα. Και οι γυναίκες είχαν επίσης τατουάζ, αλλά όχι τόσο εκτεταμένα όσο οι άνδρες. Τα σχέδια είχαν πολλά κοινά συμβολικά μοτίβα, αλλά ποτέ δεν αντιγράφονταν στην εντέλεια. Τα τατουάζ του κάθε ατόμου ήταν διαφορετικά και συμβόλιζαν την κληρονομιά, τα επιτεύγματα, το συγκεκριμένο νησί απ' όπου το άτομο καταγόταν και την οικογενειακή του κατάσταση. Οι ναυτικοί στα πλοία του καπετάνιου Τζέιμς Κουκ και άλλοι εξερευνητές από τη Δύση μετέφεραν τα τατουάζ πίσω στις πατρίδες τους, έχοντας επηρεαστεί από τα σχέδια που είχαν δει από τους κατοίκους των νησιών αυτών. Αυτά τα πρώιμα τατουάζ στα σώματα των ναυτικών, ξεκίνησαν την εκ νέου εισαγωγή του τατουάζ στη Δύση. Αυτά τα τατουάζ εξακολουθούν να γίνονται στις νήσους Μαρκέζας, αν και τώρα γίνονται με μηχάνημα τατουάζ και όχι με τις παραδοσιακές μεθόδους. Τατουάζ Μαρκέζαν
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (1955)

Το 1955 διεξήχθη το 6ο Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1. Ξεκίνησε στις 16 Ιανουαρίου από την Αργεντινή και ολοκληρώθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου, στην Ιταλία, μετά από 7 αγώνες. Νικητής ήταν, για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, ο Χουάν Μανουέλ Φάντζιο. Το πρωτάθλημα επισκιάστηκε από το δυστύχημα στον αγώνα 24 ωρών στο Λε Μαν την ίδια χρονιά, αλλά και από αυτό του Αλμπέρτο Ασκάρι.

 Και αυτή την χρονιά, η Mercedes-Benz κυριάρχησε στους αγώνες, με τον Χουάν Μανουέλ Φάντζιο και τον Στέρλινγκ Μος, που μεταγράφηκε στην ομάδα από τη Maserati, να κατακτούν 5 από τους 7 αγώνες που διεξήχθησαν. Οι κανονισμοί ήταν οι ίδιοι με την προηγούμενη χρονιά. Ο Φάντζιο ξεκίνησε με νίκη στην Αργεντινή, ο Μορίς Τρεντινιάν με Ferrari κατάφερε να κερδίσει στο Μονακό, αλλά ο Φάντζιο επανήλθε στις νίκες, κατακτώντας την πρώτη θέση στους αγώνες του Βελγίου, της Ολλανδίας και της Ιταλίας. Το βρετανικό γκραν πρι κατέκτησε την χρονιά αυτή ο Στερλινγκ Μος, ενώ το Indianapolis 500 ο Μπομπ Σουάικερτ . Την ίδια χρονιά συνέβησαν δύο τραγικά γεγονότα που επισκίασαν το πρωτάθλημα. Στις 26 Μαΐου, ο Αλμπέρτο Ασκάρι, σε δοκιμές του μοντέλου Ferrari 750 Monza στη Μόντσα, έχασε τον έλεγχο του αυτοκινήτου και σκοτώθηκε, σε ένα σημείο που από τότε φέρει το όνομά του. Στις 11 Ιουνίου, στον αγώνα 24 ωρών του Λε Μαν, ο οδηγός της Mercedes-Benz, Πιέρ Εζέν Αλφρεντ Μπουϊγέν (Pierre Eugène Alfred Bouillin), που αγωνιζόταν με το ψευδώνυμο Πιέρ Λεβέ (Pierre Levegh), έχασε τον έλεγχο της Mercedes-Benz 300 SLR που οδηγούσε. Ο ίδιος και 80 θεατές του αγώνα σκοτώθηκαν, ενώ το δυστύχημα επηρέασε και το πρωτάθλημα της Φόρμουλα 1, καθώς ακυρώθηκαν οι αγώνες σε Γαλλία, Γερμανία, Ισπανία και Ελβετία. Στο τέλος του πρωταθλήματος, η Μερτσέντες αποφάσισε να αποχωρήσει από τους αγώνες της Φόρμουλα ένα, επιστρέφοντας μόνο σαν κατασκευάστρια κινητήρων το 1993. Την χρονιά αυτή ήταν προγραμματισμένο να γίνουν 11 αγώνες. Αλλά με το ατύχημα στο Λε Μαν ακυρώθηκαν οι αγώνες σε Γαλλία, Γερμανία, Ισπανία και Ελβετία. Νέοι αγώνες σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά ήταν αυτοί στο Μονακό και στην Ολλανδία. Οι νικητές ανά αγώνα: Οι κανόνες ήταν οι ίδιοι με τις προηγούμενες χρονιές. Οι 5 πρώτες θέσεις βαθμολογούνταν με 8, 6, 4, 3 και 2, ενώ 1 επιπλέον βαθμό έπαιρνε ο οδηγός με τον ταχύτερο γύρο. Σε περίπτωση αντικατάστασης του οδηγού με άλλον, ή όταν δύο ή περισσότεροι οδηγοί έκαναν τον ταχύτερο γύρο στον αγώνα, μοιράζονταν τους βαθμούς. Μόνο τα καλύτερα 5 αποτελέσματα μετρούσαν στη τελική βαθμολογία κάθε οδηγού. Από τους 82 οδηγούς που πήραν μέρος, οι παρακάτω 25 κατάφεραν να πάρουν βαθμούς, ενώ συνολικά 46 κατάφεραν να τερματίσουν σε κάποιο από τους αγώνες.
Ούστι ναντ Λαμπέμ

Ούστι ναντ Λαμπέμ τσεχική προφορά ΔΦΑ: [ˈuːsciː ˈnad labɛm], ή παλιότερα Άουσιγκ (τσέχικα: Ústí nad Labem, γερμανικά: Aussig) ονομάζεται μια πόλη της Τσεχίας, έδρα της ομώνυμης βορειοανατολικής επαρχίας στη Βοημία και ένατη μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη της χώρας. Η πόλη αποτελεί σημαντική σιδηροδρομική σύζευξη, καθώς και σημαντικό λιμάνι κοντά στη συμβολή των ποταμών Μπιλίνα και Έλβα, απ' όπου και πήρε το όνομά της.

 Το Ούστι ναντ Λαμπέμ αναφέρεται για πρώτη φορά ως εμπορικό κέντρο το 993, ενώ ως πόλη ιδρύθηκε στα τέλη του 13ου αιώνα από τον βασιλιά Ότακαρ Β' της Βοημίας. Το 1426, πολιορκήθηκε από τους Χουσσίτες, οι οποίοι στις 16 Ιουνίου του έτους νίκησαν σε μεγάλη σφαγή τον υπερέχοντα σε αριθμό γερμανικό στρατό. Η πόλη ανοικοδομήθηκε το 1429, ενώ υπέφερε κατά τον Τριακονταετή και τον Επταετή Πόλεμο. Κατά τον 19ο αιώνα, η πόλη βιομηχανοποιήθηκε, αναπτύσσοντας δραστηριότητες στον τομέα της βιομηχανίας χημικών και τις ποτάμιες μεταφορές, ενώ ανακαλύφθηκαν κοιτάσματα λιγνίτη και κατασκευάστηκαν ορυχεία. Μεταξύ 1840 και 1860, ο πληθυσμός της πόλης τετραπλασιάζεται και φτάνει τους 7.950 κατοίκους, φτάνοντας τους 16.500 κατοίκους το 1880. Στο τέλος του 19ου αιώνα, η πόλη θεωρείται το πρώτο λιμάνι της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας, ξεπερνώντας την Τεργέστη στην Αδριατική θάλασσα. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η πόλη βομβαρδίστηκε από τους Συμμάχους το τριήμερο 17-19 Απριλίου 1945, όπου έχασαν τη ζωή τους 500 άνθρωποι, ενώ στις 31 Ιουλίου πραγματοποιήθηκε η σφαγή Γερμανών πολιτών στο Ούστι ναντ Λαμπέμ. Κατά τα επόμενα δυο χρόνια, πάνω από 53.000 Γερμανοί εκδιώχθηκαν ως εθνική μειονότητα από την περιοχή, στην οποία εγκαταστάθηκαν μετανάστες από τη Σοβιετική Ένωση, τη Σλοβακία (η οποία αποτελούσε ενιαίο κράτος με την Τσεχία, βλέπε Τσεχοσλοβακία) και τη Ρουμανία, ανάμεσα στους οποίους πολλοί Ρομά. Μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού στην Τσεχοσλοβακία κατά τη Βελούδινη επανάσταση του 1989, η βαριά βιομηχανία της πόλης δέχτηκε μεγάλο οικονομικό πλήγμα. Στα νότια προάστια της πόλης βρίσκεται το Κάστρο Στρζέκοφ. Βλαντίμιρ, Ρωσία Κέμνιτς, Γερμανία Χάλτον, Ηνωμένο Βασίλειο Ο ιστότοπος του Δήμου Αρχιτεκτονική στο Ούστι ναντ Λαμπέμ
Πλάσματα της Αβύσσου

Το Πλάσματα της Αβύσσου (αγγλικά: Creatures from the Abyss) είναι μια ιταλική ταινία τρόμου χαμηλού προϋπολογισμού του 1994 σε σκηνοθεσία Μασιμιλιανό Τσέρτσι και σε σενάριο Ρίτσαρντ Μπάουμαν. Πρωταγωνιστούν οι Κλέι Ρότζερς, Μάικλ Μπον, Σάρον Τόμει, Λάουρα Ντι Πάλμα, Αν Γουλφ καθώς και ο πασίγνωστος σκηνοθέτης και ηθοποιός ταινιών χαμηλού προϋπολογισμού Ντέραν Σαράφιαν.

 Πέντε έφηβοι, τρεις γυναίκες και δύο άντρες χάνονται στη θάλασσα τη νύχτα με ένα μικρό φουσκωτό βαρκάκι και μια δυνατή καταιγίδα ξεκινάει. Όμως ξαφνικά πέφτουν πάνω σε ένα ερημωμένο κότερο στη μέση του ωκεανού το οποίο περιέχει ένα μυστηριώδες εργαστήριο βιολογίας. Για κακή τους τύχη ένα από τα μεταλλαγμένα ψάρια ξενιστές έχει δραπετεύσει και παραμονεύει τους ανυποψίαστους εφήβους. Κλέι Ρότζερς ως Μάικ Μάικλ Μπον ως Μπόμπι Σάρον Τόμει ως Μάργκαρεθ Λάουρα Ντι Πάλμα ως Ντόροθι Αν Γουλφ ως Τζούλι Ντέραν Σαράφιαν ως Καθηγητής Κλαρκ Η ταινία προβλήθηκε στην Ιαπωνία στις 8 Ιανουαρίου του 2000. Η ελληνική ιστοσελίδα κριτικής ταινιών χαμηλού προϋπολογισμού b-movies.gr πρόβαλε την ταινία στις 12 Αυγούστου 2006 στο DaSein των Εξαρχείων. Η ταινία ήταν να προβληθεί στο DaSein μαζί με την ταινία Πιράνχα 2: Ιπτάμενοι Δολοφόνοι ως διπλή προβολή με τίτλο "Εφιάλτες από τη Θάλασσα" άλλα η προβολή του Πιράνχα 2 ακυρώθηκε λόγω απρόβλεπτων καταστάσεων. Η Shriek Show κυκλοφόρησε την ταινία σε DVD στις 31 Ιουλίου 2007 ως μέρος της συλλογής Mutant Monsters Triple Feature μαζί με το Ο Εξολοθρευτής της Νύχτας (The Dark) και το The Being. Η ταινία γνώρισε μικτές ως και αρνητικές κριτικές. Στην ιστοσελίδα αναθεώρησης Rotten Tomatoes έχει μια βαθμολογία 25%. Στο IMDb έχει βαθμολογία 4,6/10. Η ελληνική ιστοσελίδα b-movies.gr έδωσε στην ταινία μια βαθμολογία 4/5 και είπε ότι η ταινία είναι ένα must για τους οπαδούς των θαλασσινών ταινιών τρόμου. Πλάσματα της Αβύσσου στο Rotten Tomatoes Πλάσματα της Αβύσσου στο Allmovie Παρουσίαση της ταινίας στο b-movies.gr
Ένερ Βαλένσια

Ο Ένερ Ρεμβέρτο Βαλένσια Λάστρα (ισπανικά: Enner Remberto Valencia Lastra, γεννήθηκε 11 Απριλίου 1989, Σαν Λορένσο) είναι ένας Εκουαδοριανός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στην Τουρκία για τη Φενερμπαχτσέ και την Εθνική Ισημερινού, όπου είναι κάτοχος του ρεκόρ διεθνών τερμάτων. Αγωνίζεται ως επιθετικός, τόσο στο κέντρο όσο και στο άκρο.

 Ο Βαλένσια ξεκίνησε την καριέρα του στις ακαδημίες της Καρίμπε Ζούνιορ, τον ίδιο σύλλογο με τον Αντόνιο Βαλένσια, τον συνεπώνυμο του αστέρα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Το 2008 πήρε δωρεάν μεταγραφή στην Εμελέκ, όπου τα δύο πρώτα χρόνια δεν πήρε καθόλου ευκαιρίες. Με τον ερχομό του Αργεντινού Χόρχε Σαμπάολι, μετέπειτα προπονητή της Χιλής, στον πάγκο της Εμελέκ το 2010 ξεκίνησε να παίζει στη βασική ομάδα και σημείωσε το πρώτο του γκολ σε επαγγελματικό επίπεδο τον Μάρτιο εκείνης της χρονιάς. Η συνεισφορά του σε γκολ άρχισε να αυξάνεται και το 2013 βοήθησε σημαντικά την ομάδα του να κατακτήσει το πρώτο της πρωτάθλημα μετά από το 2002. Τον Ιανουάριο του 2014 ο Βαλένσια πήρε μεταγραφή για το ισχυρότερο πρωτάθλημα Μεξικού και την ΚΦ Πατσούκα. Μόλις στις 18 Ιανουαρίου σημείωσε το πρώτο του γκολ ενάντια στην Τιχουάνα και κατάφερε να φτάσει με την ομάδα του στον τελικό του Κλαουσούρα, σκοράροντας 18 φορές στην πορεία. Στις 29 Ιουλίου του 2014 η Γουέστ Χαμ της αγγλικής Πρέμιερ Λιγκ ολοκλήρωσε τη μεταγραγή του με πενταετές συμβόλαιο για ένα ποσό που υπολογίζεται στα £12 εκατομμύρια. Έκανε το ντεμπούτο του με το νέο του σύλλογο στις 16 Αυγούστου του 2014 στην εντός έδρας ήττα με 1-0 αντικαθιστώντας τον Κάρλτον Κόουλ στο 81ο λεπτό της αναμέτρησης. Σκόραρε για πρώτη φορά στον πρώτο αγώνα του ως βασικός στην ισοπαλία με 2-2 ενάντια στη Χαλ, με σουτ βολίδα από τα 23 μέτρα, η ταχύτητα του οποίου υπολογίστηκε στα 98 χλμ την ώρα. Έκανε το ντεμπούτο του με την εθνική του ομάδα στις 12 Φεβρουαρίου του 2012 σε φιλικό ενάντια στην Ονδούρα, ενάντια στην οποία σκόραρε και το πρώτο του διεθνές γκολ στις 19 Νοεμβρίου του 2013 στα πλαίσια προκριματικών για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014. Μετά την πρόκριση του Εκουαδόρ στα τελικά συμμετείχε στην αποστολή της ομάδας του και ήταν ο πρώτος της σκόρερ με τρία γκολ. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022 σκόραρε τρία γκολ στα πρώτα δύο ματς και έτσι έγινε ο ποδοσφαιριστής με τα περισσότερα γκολ σε Μουντιάλ για τη χώρα του. Ένα ακόμα ρεκόρ ήταν ότι κατάφερε να σκοράρει σε έκτο σερί παιχνίδι σε Παγκόσμιο Κύπελλο. Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα
Μέγα Ευύδριο Λάρισας

Το Μέγα Ευύδριο είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Λάρισας, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Μεγάλου Ευυδρίου (Έδρα: Μέγα Ευύδριο) και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Ενιππέα (Έδρα: Μέγα Ευύδριο) του Δήμου Φαρσάλων.

 Το Μέγα Ευύδριο Λάρισας βρίσκεται σε υψόμετρο 139 μέτρων και έχει πληθυσμό 155 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Μέχρι το 1949 ονομαζόταν Μέγα Γκουσγουνάρι. Από το 1999, έως το 2010, ήταν έδρα του Δήμου Ενιππέα. Διοικητικές μεταβολές οικισμών - Μέγα Ευύδριο Λάρισας (Γκουσγουνάρι Λάρισας) (Ε.Ε.Τ.Α.Α.). Κοινοτικές Εκλογές - Κοινότητα Μεγάλου Ευυδρίου (1978, 1982, 1986, 1990, 1994) (Ε.Ε.Τ.Α.Α.).
Γιώργος Βακιρτζής

Ο Γιώργος Βακιρτζής (1923 - 31 Ιανουαρίου 1988) ήταν Έλληνας ζωγράφος του 20ού αιώνα. Ήταν καλλιτεχνικός διευθυντής της Σκούρας Φιλμς και συνεργάστηκε επίσης με τη Φίνος Φιλμς και τουριστικές υπηρεσίες Γνωστό του έργο είναι η σειρά "Μονόλογοι" (παρουσιάστηκε το 1986).

 Γεννήθηκε στη Μυτιλήνη και καταγόταν από τη Μικρά Ασία. Εργάστηκε από μικρή ηλικία ενώ από το 1938 ως το 1940 μαθήτευσε δίπλα στον Αλμαλιώτη, ο οποίος του δίδαξε την τέχνη της γιγαντοαφίσας. Εισήχθη στη Σχολή Καλών Τεχνών το 1939 και σπούδασε δίπλα στους Κωνσταντίνο Παρθένη και Ουμβέρτο Αργυρό. Έπειτα συνέχισε τις σπουδές του πάνω στη ζωγραφική, τη χαρακτική και τις γραφικές στη Σχολή Καλών Τεχνών (École des Beaux-Arts) στο Παρίσι.Από το 1945 έως το 1964 επιμελήθηκε πλήθος αφισών για ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου. Το 1949 συμμετείχε για πρώτη φορά σε ομαδική έκθεση ενώ το 1960 διοργάνωσε την πρώτη από τις δεκαπέντε ατομικές του εκθέσεις. Εκτός από την Ελλάδα, έργα του παρουσιάστηκαν σε εκθέσεις στις ΗΠΑ, τη Γερμανία και τη Γιουγκοσλαβία. Ασχολήθηκε επίσης με τη φιλοτέχνηση εξώφυλλων για περιοδικά, βιβλία και λευκώματα ενώ υπήρξε συγγραφέας βιβλίων για την τέχνη. Πέθανε στην Αθήνα το 1988. Έναν χρόνο μετά το θάνατό του, η Εθνική Πινακοθήκη τίμησε τη μνήμη του Βακιρτζή με μία μεγάλη αναδρομική έκθεση.Ως καλλιτέχνης ο Βακιρτζής εστίαζε στον άνθρωπο αξιοποιώντας στοιχεία από τη γιγαντοαφίσα, τη λαϊκή ζωγραφική και τον εξπρεσιονισμό για να παρουσιάσει έργα εμπνευσμένα από την ελληνική ιστορία, πολιτική και κοινωνία. 25 αφίσες του Γ. Βακιρτζή (Αθήνα, 1963) Γιγαντοαφίσες του κινηματογράφου του Γ. Βακιρτζή (Αθήνα, 1968) Η λαϊκή επιγραφή στην Ελλάδα (Αθήνα, 1973/1974) Έργο του Ψηφιακό Αρχείο Εθνικής Πινακοθήκης Βιογραφία, biblionet.gr Γιώργος Βακιρτζής στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.
Κυβέρνηση Αρσένι Γιάτσενιουκ

Η κυβέρνηση του Αρσένι Γιάτσενιουκ σχηματίστηκε στα πλαίσια της κρίσης της Ουκρανίας το 2014 και μετά την ανατροπή του πρόεδρου Βίκτορ Γιανουκόβιτς και την παραίτηση της κυβέρνησης Σέρχι Αρμπούζοβ. Η πρώτη κυβέρνηση του Αρσένι Γιάτσενιουκ παραιτήθηκε μετά την αναλαβή της προεδρίας από τον Πέτρο Ποροσένκο και την παραίτηση του υπηρεσιακού προέδρου Αλεξάντερ Τουρτσίνοφ και σχηματίστηκε νέα.

 ΠρωθυπουργόςΑρσένι Γιάτσενιουκ Αντιπρόεδροι της κυβέρνησηςΓιούρι Ζούμπκο Βιακεσλάβ Κιριλένκο (και Υπουργός Πολιτισμού) Βαλερί Βορσέφκσι Υπουργός ΕσωτερικώνΑρσέν Αβάκοφ Υπουργός ΕξωτερικώνΠάβλο Κλίκιμ Υπουργός ΟικονομικώνΝαταλί Γιαρένσκο Υπουργός ΆμυναςΣτέφαν Πόλτρακ Υπουργός Κοινωνικής ΠολιτικήςΠάβλο Ροζένκο Υπουργός ΔικαιοσύνηςΠάβλο Πετρένκο Υπουργός ΥγείαςΑλεξάντερ Κλιβατσβίλι Υπουργός Παιδείας και ΕπιστημώνΣερί Κβίτ Υπουργός Οικονομίας και ΕμπορίουΑιβάρας Αβρομαβίτσιους Υπουργός Καυσίμων και ΕνέργειαςΒολοντιμίρ Ντεμτσισιν Υπουργός Υποδομής της ΟυκρανίαςΑντρέι Πιβόρσκι Υπουργός Αγροτικής Πολιτικής και ΤροφίμωνΟρέξι Πλαβλένκο Υπουργός ΠληροφορίαςΓιούρι Στέτς Υπουργείο Οικολογίας και Φυσικών ΠόρωνΙχόρ Σεφστσένκο Υπουργός Αθλητισμού και ΝεολαίαςΙχόρ Ζντάνοφ Υπουργός, Γραμματέας της κυβέρνησηςΧάνα Ονισένκο Επίσημη σελίδα της Ουκρανικής κυβέρνησης – (στα Ουκρανικά)
Σμύριδα

Η σμύριδα (αγγλ. emery, γαλλ. émeri), το κοινώς λεγόμενο "σμυρίγλι" (ή "σμυρίγδι"), είναι πέτρωμα που αποτελείται κυρίως από κορούνδιο (Al2O3) με ανάμιξη μαγνητίτη και προϊόντων χημικής αποσάθρωσης του τελευταίου, δηλαδή αιματίτη και λειμωνίτη. Ως επουσιώδη συστατικά μπορεί να περιέχει χαλαζία, σιδηροπυρίτη, μοσχοβίτη, τουρμαλίνη, βιοτίτη κ.ά.

 Το χρώμα της σμύριδας είναι κυανόμαυρο ή, ορισμένες φορές, κατάμαυρο με πολύ μεγάλη σκληρότητα που πλησιάζει το 9 στην κλίμακα Mohs (λόγω του κορουνδίου που περιέχει). Απαντάται σε κρυσταλλοσχιστώδεις περιοχές συνήθως σε μορφή κοίτης (λεκάνης), φωλεάς ή και φλέβας. Τα κοιτάσματά της ως επί το πλείστον εντοπίζονται εντός στρωμάτων μαρμάρου και δολομίτη. Από τους αρχαιότατους χρόνους ήταν γνωστές οι ιδιότητες του πετρώματος αυτού και χρησιμοποιείτο ως λειαντικό και στιλβωτικό μέσο. Η εμπορική αξία της σμύριδας εξαρτάται από την ομοιογένεια της μάζας της και κυρίως από την περιεκτικότητα σε κορούνδιο που θα πρέπει να κυμαίνεται από 54 – 82%. Με πρώτη ύλη αυτό, κυκλοφορεί στο εμπόριο σε μορφή σκόνης (για λείανση και στίλβωση υάλων, μαρμάρων, λίθων και μετάλλων) και με αυτήν κατασκευάζονται σμυριδόπανα, σμυριδοτροχοί και σμυριδοακόνια. Οι ιδιότητες της σμύριδας είχαν ήδη χρησιμοποιηθεί στην αρχαιότητα. Το πέτρωμα αυτό χρησιμοποιούνταν για την κατασκευή μυλοπετρών σε αλευρόμυλους. Κονιοποιημένο (κόκκοι διαφορετικών μεγεθών), χρησιμοποιείται ευρέως ως λειαντικό: στίλβωση λίθων όταν βρέχεται με νερό, ή μέταλλων όταν αναμειγνύεται με λάδι. Η κονιοποιημένη σμύριδα χρησιμοποιείται για κατασκευή σμυριδόπανου ή γυαλόχαρτου όταν χρησιμοποιείται σε επιφάνειες που καλύπτονται με κόλλα. Σαν σκόνη η σμύριδα αναμιγνύεται με ένα υγρό (νερό, έλαιο) για να δημιουργήσει μια πάστα που χρησιμοποιείται για το βούλωμα των δοχείων: το γυάλινο πώμα και το εσωτερικό του δοχείου προσαρμόζονται και με την πάστα σμύριδας η επαφή γίνεται τέλεια. Ένα μπουκάλι ή δοχείο βουλωμένο με σμύριδα σφραγίζεται, στην κυριολεξία. ερμητικά. Στον Ελληνικό χώρο τα πλουσιότερα κοιτάσματα και τα καλύτερα από πλευράς ποιότητας, βρίσκονται στο βόρειο τμήμα της ανατολικής πλευράς της Νάξου απ' όπου και εξορύσσεται και εξάγεται η γνωστή Σμύριδα Νάξου. Κοιτάσματα σμύριδας έχουν ανακαλυφθεί στα νησιά του Αιγαίου και ειδικά στις Κυκλάδες. Ομοίως στις νοτιοδυτικές ακτές της Μικράς Ασίας καθώς και στην Ιταλία.
Άνταμ Φρανς φαν ντερ Μέλεν

Ο Άνταμ Φρανς φαν ντερ Μέλεν (φλαμανδικά: Adam Frans van der Meulen, Βρυξέλλες, 11 Ιανουαρίου 1632 – Παρίσι, 15 Οκτωβρίου 1690) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος του ύφους μπαρόκ, ο οποίος ειδικευόταν στη σύνθεση πινάκων με σκηνές μάχης. Δραστηριοποιήθηκε αρχικά στις Βρυξέλλες, όπου διετέλεσε μαθητής του Πίτερ Σνάιερς και, από το 1660 και εντεύθεν, στο Παρίσι.

 Ο φαν ντερ Μέλεν εκπαιδεύτηκε από τον ζωγράφο της βελγικής Αυλής Πίτερ Σνάιερς στις Βρυξέλλες. Το πρώτο του έργο ως ανεξάρτητος καλλιτέχνης το δημιούργησε στις Βρυξέλλες. Ζωγράφιζε ρωπογραφίες και πίνακες με ιστορικά θέματα. Το 1651 έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά των Βρυξελλών. Εστιάζοντας το ενδιαφέρον του στην απεικόνιση αλόγων και τοπίων, η φήμη του ξεπέρασε τα σύνορα της χώρας του και, το 1662, κλήθηκε στο Παρίσι από τον Ζαν Μπατίστ Κολμπέρ, με υπόδειξη του Σαρλ Λε Μπρεν για την κάλυψη της θέσης του ζωγράφου σκηνών μάχης στην Αυλή του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας. Οι πίνακές του κατά τις εκστρατείες στη Φλάνδρα το 1667 γοήτευσαν τόσο τον Λουδοβίκο, ώστε από εκείνη τη στιγμή τον διέταξε να τον συντροφεύει σε όλες του τις εκστρατείες. Το 1673 έγινε δεκτός στη Βασιλική Ακαδημία ζωγραφικής και γλυπτικής (Académie royale de peinture et de sculpture), έλαβε τον τίτλο του συμβούλου το 1681 και απεβίωσε, πλήρης τιμών, στο Παρίσι το 1690. Σύμφωνα με τον βιογράφο Άρνολντ Χαουμπράκεν ήταν διάσημος για τις σκηνές μάχης (Conquêtes) πριν μεταβεί στη Γαλλία. Μετά τον θάνατο της πρώτης συζύγου του, η εξαδέλφη του Λε Μπρεν τον ερωτεύτηκε κι αυτός δεν τόλμησε να της αρνηθεί, αλλά τα ακριβά της γούστα τον κατέστρεψαν. Σήμερα είναι αμφίβολο κατά πόσον η ιστορία αυτή αληθεύει, καθώς ο Χαουμπράκεν αναφέρει επίσης ότι χάρη στον βασιλικό προστάτη του είχε εξασφαλίσει υψηλό βιοτικό επίπεδο και όλα του τα έξοδα ήταν πληρωμένα όταν "εξεστράτευε". Τάφηκε στην εκκλησία του Αγίου Ιππολύτου στο Γκομπλέν.Καλύτερα τον εκπροσωπεί μια σειρά εικοσιτριών πινάκων, φιλοτεχνημένων ως επί το πλείστον για τον Λουδοβίκο ΙΔ΄, οι οποίοι σήμερα βρίσκονται στο Μουσείο του Λούβρου. Από την άποψη της χρωματικής του παλέτας διατήρησε τις φλαμανδικές του προτιμήσεις, αλλά το ύφος του προσαρμόστηκε περισσότερο σε αυτό της γαλλικής σχολής. Ο Άνταμ Φρανς φαν ντερ Μέλεν διέθετε ακμάζον εργαστήριο, το οποίο τον βοηθούσε να εκτελεί ιδιωτικές παραγγελίες για πάτρονες που δεν ανήκαν στην αυλή του Λουδοβίκου ΙΔ΄. Σχεδίασε, επίσης, ταπισερί για το εργοστάστιο των Γκομπλέν, στις οποίες απεικονίζονται ακριβείς ιστορικές λεπτομέρειες μαχών και φιλοτέχνησε πίνακες με κυνηγετικές εξορμήσεις και τοπία.Κατέλαβε υψηλή θέση στη Βασιλική Ακαδημία. Το παρόν λήμμα ενσωματώνει κείμενο από έκδοση που είναι πλέον κοινό κτήμα: Chisholm, Hugh, επιμ.. (1911) «Meulen, Antony Francis Van Der» Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα (11η έκδοση) Cambridge University Press http://www.1911encyclopedia.org/Antony_Francis_Van_Der_Meulen Liedtke , Walter A. (1984). Flemish paintings in the Metropolitan Museum of Art. New York: The Metropolitan Museum of Art. ISBN 0870993569. (see index, v.1; plate 53, v.2). Adam Frans van der Meulen στο Artnet
Βουλευτικές εκλογές της Βόρειας Κορέας (2019)

Οι εκλογές στη Βόρεια Κορέα για την ανάδειξη των μελών της 14ης Ανώτατης Συνέλευσης του Λαού διεξήχθησαν στις 10 Μαρτίου 2019. Η ανακοίνωση των εκλογών έγινε στις 8 Ιανουαρίου 2019. Καθώς σε καθεμιά εκλογική περιφέρεια κατήλθε ένας μόνο υποψήφιος, οι παρατηρητές θεώρησαν τις εκλογές ως "εκλογές επίδειξης". Συνολικά εξελέγησαν 687 βουλευτές. Ο Κιμ Γιονγκ Ουν δεν ήταν υποψήφιος στις εκλογές, κάτι που συνέβη για πρώτη φορά για τον αρχηγό του κράτους.

 Τα μέλη της Ανώτατης Συνέλευσης του Λαού εκλέγονται σε μονοεδρικές περιφέρειες, με την κάθε περιφέρεια να κατεβάζει έναν εγκεκριμένο υποψήφιο. Στους ψηφοφόρους δίνεται ένα ψηφοδέλτιο. Η καταψήφιση ενός υποψηφίου μπορεί να γίνει με τη διαγραφή του ονόματος του υποψηφίου. Ωστόσο, σύμφωνα με τους αναλυτές, οποιαδήποτε απόπειρα καταψήφισης υποψηφίου ή απόπειρα κάποιου να μην ψηφίσει, μπορεί να θεωρηθεί ως "εσχάτη προδοσία" και να επιφέρει την οργή της μυστικής αστυνομίας.Η ψηφοφορία είναι υποχρεωτική. Στις 12 Μαρτίου 2019 η Κεντρική Εκλογική Επιτροπή ανακοίνωσε ότι η προσέλευση των ψηφοφόρων στις κάλπες ήταν σε ποσοστό 99,99% και ότι οι ψηφοφόροι είχαν ψηφίσει "ομόφωνα" υπέρ των προταθέντων υποψηφίων. Επίσης, στην ίδια ανακοίνωση αναφέρονται τα ονόματα των 687 αντιπροσώπων που εξελέγησαν στην 14η Συνέλευση.Ο Κιμ Γιονγκ Ουν δεν συμπεριλήφθηκε στη λίστα των υποψηφίων. Για πρώτη φορά ένας Βορειοκορεάτης ηγέτης δεν έλαβε μέρος στις εκλογές της Ανώτατης Συνέλευσης του Λαού. Μέλη του κοινοβουλίου εξελέγησαν τα ακόλουθα άτομα: Πλήρης αναφορά της Κεντρικής Εκλογικής Επιτροπής στην Rodong Sinmun (Κορεατικά)
Άγιος Φωκάς Λακωνίας

Ο Άγιος Φωκάς είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Νομίων, της δημοτικής ενότητας και δήμου Μονεμβασίας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Επιδαύρου Λιμηράς του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου. Μέχρι το 1940 ο οικισμός ονομαζόταν Βούταμο.

 Ο Άγιος Φωκάς είναι παράλιος οικισμός της νοτιοανατολικής Λακωνίας, στη χερσόνησο Επιδαύρου Λιμηράς. Βρίσκεται νότια της Μονεμβασιάς, στον κεντρικό μυχό του κόλπου Επιδαύρου Λιμηράς και στο τέλος της επαρχιακής παραθαλάσσιας οδού Μονεμβασίας-Αγίου Φωκά, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 80. Απέχει 100 χλμ. περίπου ΝΑ. της Σπάρτης (μέσω Σκάλας). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1908 ως Βούταμο και προσαρτήθηκε στον δήμο Μονεμβασίας του τέως νομού Λακεδαίμονος. Το 1909 υπήχθη οριστικά στον νομό Λακωνίας και το 1940 μετονομάστηκε σε Άγιος Φωκάς. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Νομίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Μονεμβασίας. Το εκκλησάκι του Αγίου Φωκά, πάνω σε βραχονησίδα που συνδέεται με την ξηρά Η παραλία του οικισμού Οι εγκαταστάσεις του συνεδριακού κέντρου «Άλμπερτ Μαλβάζια» Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) eetaa.gr
Κουνουπίδι

Το κουνουπίδι (επιστ. Βρασσική η λαχανώδης ποικ. η βοτρύτης, Brassica oleracea var. botrytis) είναι φυτό ποώδες, μονοετές ή διετές και ανήκει στην οικογένεια των Σταυρανθών και στο γένος Βρασσική (Brassica). Κατάγεται από τις χώρες της Ανατολικής Μεσογείου ενώ αναφορές υπάρχουν και στην Αρχαία Ελλάδα και Αίγυπτο. Το ύψος του μπορεί να φτάσει τα 80 εκατοστά. Τα φύλλα του είναι μακριά και τα εσωτερικά γέρνουν προς το κέντρο του φυτού. Στην κορυφή του σχηματίζεται μία συμπαγής μάζα από υπερτροφικά άνθη και σαρκώδεις μίσχους που λέγεται ανθοκεφαλή.

 Το κουνουπίδι καλλιεργείται κυρίως στις περιοχές της Μεσογείου, και στις παραθαλάσσιες περιοχές του Ατλαντικού ωκεανού για την ανθοκεφαλή του. Από το Μάιο μέχρι τον Αύγουστο σπέρνεται σε φυτώρια και μετά την πάροδο 1 μήνα, αφού βλαστήσουν, τα μικρά αυτά φυτάρια μεταφυτεύονται στο χωράφι. Είναι ευαίσθητο στις υψηλές θερμοκρασίες και στις πολλές βροχές. Μία μέση θερμοκρασία 10-12 βαθμούς είναι κατάλληλη για την ανάπτυξη του. Μπορεί να καλλιεργηθεί στα περισσότερα εδάφη αρκεί να υπάρχει η κατάλληλη ύδρευση. Ανάλογα με την ποικιλία και την καλλιέργεια η συγκομιδή γίνεται 5 περίπου μήνες μετά τη σπορά. Όταν η ανθοκεφαλή πάρει το συνηθισμένο σχήμα κόβεται μαζί με 3-4 φύλλα που την προστατεύουν κατά τη μεταφορά και από το φως. Στη βόρεια Ευρώπη καλλιεργείται μια μονοετής ποικιλία τους καλοκαιρινούς μήνες. Στην Ελλάδα το κουνουπίδι καλλιεργείται τη χειμερινή περίοδο κυρίως στις Εύβοια, Αττική, Μεσσηνία, Κέρκυρα και Αρκαδία και είναι διετές. Η καλλιέργεια του καλύπτει περίπου 30,000 στρέμματα με παραγωγή πάνω από 36,000 τόνους ετησίως. Το κουνουπίδι τρώγεται μαγειρεμένο ή διατηρημένο σε ξύδι (τουρσί) και θεωρητικά αποδίδει λίγες θερμίδες. Έρευνες υποστηρίζουν ότι η μέτρηση θερμίδων δεν είναι δυνατόν να γίνει με ακρίβεια. Μπορεί να μαγειρευτεί είτε νερόβραστο, οπότε τρώγεται με την προσθήκη λεμονιού, αλατιού ή/και λαδιού, είτε με την προσθήκη ντομάτας, κρεμμυδιού και μπαχαρικών, κυρίως γαρύφαλλου και μπαχαριού.
Ταμτάκος, ο ηλεκτρονικός γύφτος

Το Ταμτάκος, ο ηλεκτρονικός γύφτος είναι ελληνική κωμική βιντεοταινία του 1987. Σκηνοθέτης είναι ο Τάκης Βουγιουκλάκης και το σενάριο το έγραψε ο Γιώργος Μυλωνάς. Πρωταγωνιστεί ο Μιχάλης Μόσιος.

 Ο Ταμτάκος από έμπορος χαλιών έχει ανοίξει εμπόριο κομπιούτερ. Ενώ οι δουλειές είναι δύσκολες, η αρραβωνιαστικιά του ζητάει επίμονα να παντρευτούν και έχει και έναν γαμπρό, τον Αντώνη, που είναι μονίμως άφραγκος και θέλει λεφτά για τον ιππόδρομο. Ο Ταμτάκος βάζει ενέχυρο το σπίτι της μάνας του. Την ημέρα που παίρνει τα λεφτά από την τράπεζα, πέφτει θύμα διάρρηξης. Ο αδερφός του, ο Αστραπόγιαννος, πιάνει τους διαρρήκτες στα πράσα, έρχεται και η αστυνομία, οι κλέφτες διαφεύγουν και τα λεφτά μένουν απαρατήρητα στο φορτηγάκι του Ταμτάκου. Μιχάλης Μόσιος - Ταμτάκος Λευτέρης Μελέτης - Αστραπόγιαννος Βίλμα Τσακίρη - Μάγδα Έφη Θεοχάρη - Λένα Δήμητρα Νομικού - Άννα Δημήτρης Ιωακειμίδης - Αντώνης Δημήτρης Μπάνος - διευθυντής τράπεζας Αθηνά Μερτύρη - μητέρα Ταμτάκου Αλέκος Μαυρίδης - τοκογλύφος Θανάσης Παναγόπουλος - πελάτης Περιέχονται σκηνές από την περιοχή Άνω Καλαμάκι. Η ταινία κυκλοφόρησε και με τη μορφή DVD στις 9 Νοεμβρίου 2007. Ταμτάκος, ο ηλεκτρονικός γύφτος στο Cine.gr
Τσιάνγκ Τσεμίν

Ο Τσιάνγκ Τσεμίν (pinyin: Jiang Zemin κινέζικα: 江泽民17 Αυγούστου 1926 - 30 Νοεμβρίου 2022) ήταν Κινέζος πολιτικός, ο οποίος διατέλεσε Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας από το 1989 έως το 2002, πρόεδρος της Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας από το 1993 ως το 2003 και πρόεδρος του Λαϊκού Κογκρέσου και του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού από το 1989 ως το 2004. Συνταξιοδοτήθηκε μετά τη λήξη της προεδρίας του, ορίζοντας διάδοχο τον Χου Τζιντάο .

 Ο Τσιανγκ Ζεμίν ανήλθε στην εξουσία απρόσμενα, ως ένας υποψήφιος συμβιβασμού μετά τις Διαδηλώσεις της Πλατείας Τιενανμέν το 1989, αναλαμβάνοντας Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας στις 24 Ιουνίου 1989. Θεωρούνταν ως μία μεταβατική φιγούρα κατά τα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησής του, καθώς δε διέθετε ευρεία κομματική υποστήριξη. Ο ιστορικός ηγέτης της Κίνας Τενγκ Σιαοπίνγκ, παρά την αυξημένη ηλικία του εξακολουθούσε να ασκεί μεγάλη επιρροή στην κατεύθυνση της πολιτικής του Τσιανγκ Ζεμίν, ιδιαίτερα την οικονομική με την Κίνα να ασπάζεται επισήμως το 1992 το δόγμα της "σοσιαλιστικής οικονομίας της ελεύθερης αγοράς" έπειτα από μία περιοδεία του Τενγκ στη νότια Κίνα. Στις 27 Μαρτίου 1993, ανέλαβε και Πρόεδρος της Κίνας , παγιώνοντας πλέον την εξουσία του στην ηγεσία της χώρας. Στη διάρκεια της διακυβέρνησής του η μεγάλη οικονομική ανάπτυξη της Κίνας συνεχίστηκε με αμείωτους ρυθμούς, αν και η Κίνα άρχισε να αντιμετωπίζει σοβαρά κοινωνικά προβλήματα στο εσωτερικό της, με κυριότερα τους ολοένα και περισσότερο αυξημένους ρυθμούς αστικοποίησης, την εγκατάλειψη της υπαίθρου, τα υψηλά ποσοστά ανεργίας που ξεπερνούσαν σε μερικές αστικές περιοχές το 40% και την εκτεταμένη περιβαλλοντική καταστροφή. Τα έτη 1997 και 1999 επεστράφησαν στην Κίνα το Χονγκ Κονγκ από το Ηνωμένο Βασίλειοκαι το Μακάου από την Πορτογαλία αντίστοιχα, δύο ιδιαίτερα σημαντικά οικονομικά κέντρα της ανατολικής Ασίας. Στην εξωτερική πολιτική, η Κίνα διατήρησε καλές σχέσεις με τις περισσότερες χώρες, αν και υπήρξαν περίοδοι εντάσεων, ιδίως με τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, μετά τον βομβαρδισμό της κινεζικής πρεσβείας στο Βελιγράδι από τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ, στη διάρκεια του Πόλεμος του Κοσσυφοπεδίου το 1999 . Στις 15 Νοεμβρίου 2002 ο Τσιανγκ Τσεμίν εγκατέλειψε τη θέση του Γενικού Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας και στις 15 Μαρτίου 2003 αποχώρησε και από την προεδρία της χώρας, παραδίδοντας και τις δύο θέσεις στον Χου Τζιντάο. Το 2005 αποσύρθηκε και από τις τελευταίες θέσεις εξουσίας που κατείχε. Την περίοδο του θανάτου του ήταν ο μακροβιότερος πρώην Πρόεδρος της Κίνας. Απεβίωσε στις 30 Νοεμβρίου 2022, σε ηλικία 96 ετών.
Ντίνις Αλμέιδα

Ο Ντίνις Κόστα Λίμα Αλμέιδα (Dinis Costa Lima Almeida, 28 Ιουνίου 1995) είναι Πορτογάλος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός για τη Μονακό Β.

 Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στις ακαδημίες νέων της Βαρζίμ. Έκανε το επαγγελματικό ντεμπούτο του τη σεζόν 2013-14, καθώς σημείωσε 7 γκολ για να βοηθήσει την GD Joane να τερματίσει στην 5η θέση στην κανονική περίοδο της τρίτης κατηγορίας, αλλά τελικά να υποβιβαστεί. Στη συνέχεια, ο Αλμέιδα πέρασε δύο χρόνια στην ισπανική Σεγούντα Ντιβισιόν Β με τη Ρέους Ντεπορτίου. Το καλοκαίρι του 2016, υπέγραψε με τη Μονακό, όπου αμέσως πήγε δανεικός στην Ος Μπελενένσες στη Πριμέιρα Λίγα της χώρας του. Έκανε το ντεμπούτο του στις 27 Αυγούστου, ερχόμενος ως αλλαγή στο 46ο λεπτό, σε μία εκτός έδρας νίκη με 1-0 επί της Τοντέλα. Το πρώτο και μοναδικό γκολ του, σημειώθηκε στην τέταρτη εμφάνισή του, βοηθώντας την ομάδα στην εκτός έδρας νίκη με 3-1 επί της Σπόρτινγκ Λισαβόνας.Στις 31 Αυγούστου 2017, εξακολουθώντας να ανήκει στη Μονακό, ο Αλμέιδα στάλθηκε δανεικός στη Μπράγκα, όπου αγωνίστηκε με τη Β ομάδα της στη Σεγούντα Λίγα. Την επόμενη σεζόν, στην ίδια κατάσταση, υπέγραψε ετήσιο δανεισμό με την Ξάνθη. Σημείωσε το πρώτο γκολ του για το σύλλογο στις 17 Φεβρουαρίου 2019, σε μία ισοπαλία 1-1 με την ΑΕΛ. Στο τέλος της σεζόν, έληξε ο δανεισμός του και επέστρεψε στη Μονακό. Έχει αγωνιστεί για τις Εθνικές Πορτογαλίας U19 (1 συμ.) και U20 (3 συμ.). (Πορτογαλικά) Ντίνις Αλμέιδα στο ForaDeJogo Προφίλ Ντίνις Αλμέιδα στο BDFutbol Στοιχεία εθνικής ομάδας (Πορτογαλικά) (Αγγλικά) Προφίλ Ντίνις Αλμέιδα στο Soccerway Προφίλ στο Transfermarkt.com