Τζούλια Τσάιλντ

Η Τζούλια Κάρολιν Τσάιλντ (αγγλικά: Julia Carolyn Child, το γένος Μακουίλιαμς, 15 Αυγούστου 1912 - 13 Αυγούστου 2004) ήταν αμερικανίδα δασκάλα μαγειρικής, συγγραφέας και τηλεοπτική προσωπικότητα. Η Τσάιλντ είναι αυτή που έφερε τη γαλλική κουζίνα στο αμερικανικό κοινό με το βιβλίο μαγειρικής της, Mastering the Art of French Cooking, και με τα μεταγενέστερα τηλεοπτικά της προγράμματα, το πιο αξιοσημείωτο από τα οποία ήταν «Ο Γάλλος Σεφ», που έκανε πρεμιέρα το 1963.

 Γεννήθηκε στις 15 Αυγούστου του 1912, ως Τζούλια Κάρολιν Μακουίλιαμς στην Πασαντίνα της Καλιφόρνια. Ο πατέρας της ήταν ο Τζον Μακουίλιαμς Τζούνιορ (1880–1962), πτυχιούχος του Πανεπιστημίου του Πρίνστον και εξέχων διαχειριστής γης. Η μητέρα της ήταν η Τζούλια Κάρολιν ("Caro") Γουέστον (1877-1937), κληρονόμος χαρτοποιίας. Η Τσάιλντ ήταν η μεγαλύτερη των τριών παιδιών, ακολουθούμενη από έναν αδελφό, τον Τζον Μακουίλιαμς III και την αδερφή της, Ντόροθι Κάζινς. Η Τσάιλντ φοίτησε στην Πολυτεχνική Σχολή από την 4η έως την 9η τάξη στην Πασαντίνα της Καλιφόρνια. Στο γυμνάσιο, η Τσάιλντ στάλθηκε στο σχολείο Katherine Branson στο Ρος της Καλιφόρνια, το οποίο ήταν τότε οικοτροφείο. Με ύψος 1,88 μ., η Τσάιλντ έπαιζε τένις, γκολφ και μπάσκετ ως νέα. Έπαιζε επίσης αθλήματα ενώ φοιτούσε στο κολέγιο Smith στο Northampton της Μασαχουσέτης, από το οποίο αποφοίτησε το 1934 με σπουδές στην ιστορία.Η Τσάιλντ μεγάλωσε σε μια οικογένεια η οποία είχε μάγειρα, αλλά δεν παρατηρούσε ούτε έμαθε μαγειρική από το άτομο αυτό, έμαθε να μαγειρεύει όταν γνώρισε τον σύζυγό της, τον Πολ, ο οποίος μεγάλωσε σε μια οικογένεια που ενδιαφερόταν πολύ για το φαγητό. Μετά την αποφοίτησή της από το κολέγιο, η Τσάιλντ μετακόμισε στη Νέα Υόρκη, όπου εργάστηκε ως κειμενογράφος (copywriter) για το τμήμα διαφημίσεων της W. & J. Sloane. Η Τσάιλντ εντάχθηκε στο Γραφείο Στρατηγικών Υπηρεσιών (OSS) αφού διαπίστωσε ότι ήταν πολύ ψηλή για να εγγραφεί στο Σώμα Γυναικών Στρατού (WAC) ή στο Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ. Ξεκίνησε την καριέρα της στο OSS ως δακτυλογράφος στα κεντρικά γραφεία στην Ουάσινγκτον, αλλά, λόγω της εκπαίδευσης και της εμπειρίας της, σύντομα της δόθηκε μια πιο υπεύθυνη θέση ως κορυφαία μυστική ερευνητής που εργαζόταν απευθείας για τον επικεφαλής του OSS, τον στρατηγό Ουίλιαμ Τζέι Ντόνοβαν.Ως βοηθός έρευνας στο τμήμα Μυστικών Πληροφοριών, πληκτρολόγησε 10.000 ονόματα σε λευκές κάρτες για να παρακολουθεί τους αξιωματικούς. Για ένα χρόνο, εργάστηκε στο τμήμα εξοπλισμού διάσωσης έκτακτης ανάγκης OSS (ERES) στην Ουάσινγκτον, ως υπάλληλος αρχείων και στη συνέχεια ως βοηθός για προγραμματιστές απωθητικών καρχαριών τα οποία χρειάζονταν έτσι ώστε οι καρχαρίες να μην παρεμποδίζουν όπλα που στόχευαν γερμανικά στρατιωτικά υποβρύχια. Το 1944, τοποθετήθηκε στην Κάντι της Κεϋλάνης (σημερινή Σρι Λάνκα), όπου οι αρμοδιότητές της περιελάμβαναν «εγγραφή, καταλογογράφηση και διοχέτευση μεγάλου όγκου υψηλών διαβαθμισμένων επικοινωνιών» για τους κρυφούς σταθμούς του OSS στην Ασία. Αργότερα τοποθετήθηκε στο Κουνμίγκ της Κίνας, όπου έλαβε το Έμβλημα της Αξιοπρεπούς Πολιτικής Υπηρεσίας ως επικεφαλής του Μητρώου της Γραμματείας του OSS.Όταν ζητήθηκε από την Τσάιλντ να λύσει το πρόβλημα του υπερβολικού αριθμού υποθαλάσσιων εκρηκτικών OSS που ενεργοποιούνταν από περίεργους καρχαρίες, «η λύση της Τσάιλντ ήταν να πειραματιστεί με το μαγείρεμα διάφορων παρασκευασμάτων ως απωθητικών καρχαριών», τα οποία ψεκάστηκαν στο νερό κοντά στα εκρηκτικά και απωθούσαν τους καρχαρίες. Τα οποία χρησιμοποιούνται ακόμη και σήμερα, το πειραματικό απωθητικό καρχαρία «σηματοδότησε την πρώτη επαφή της Τσάιλντ με τον κόσμο της μαγειρικής ...»Για την υπηρεσία της, η Τσάιλντ έλαβε ένα βραβείο που ανέφερε τις πολλές αρετές της, συμπεριλαμβανομένης της «κίνησης και της έμφυτης ευθυμίας» της. Όπως και με άλλες εγγραφές του OSS, το αρχείο της αποχαρακτηρίστηκε το 2008. Σε αντίθεση με άλλα αρχεία, το πλήρες αρχείο είναι διαθέσιμο στο διαδίκτυο.Ενώ ήταν στο Κουνμίγκ, συνάντησε τον Πολ Κάσινγκ Τσάιλντ, επίσης υπάλληλο του OSS, και παντρεύτηκαν την 1η Σεπτεμβρίου του 1946, στο Λάμπερβιλ της Πενσυλβάνιας, αργότερα μετακόμισαν στην Ουάσινγκτον. Ο Πολ καταγόταν από το Νιου Τζέρσεϊ και είχε ζήσει στο Παρίσι ως καλλιτέχνης και ποιητής και ήταν γνωστός για τον εκλεπτυσμένο ουρανίσκο του, και παρουσίασε τη γυναίκα του στην εκλεκτή κουζίνα. Ο Πολ έγινε μέλος της Υπηρεσίας Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών και, το 1948, το ζευγάρι μετακόμισε στο Παρίσι αφού το Στέιτ Ντιπάρτμεντ τοποθέτησε εκεί τον Πολ. Το ζευγάρι δεν είχε παιδιά. Η Τσάιλντ θυμόταν επανειλημμένα το πρώτο γεύμα της στο La Couronne στη Ρουέν ως μια μαγειρική αποκάλυψη. Κάποτε, περιέγραψε το γεύμα στρειδιών, γλώσσας, και καλού κρασιού στους The New York Times ως «άνοιγμα της ψυχής και του πνεύματος για μένα». Το 1951, αποφοίτησε από τη διάσημη σχολή μαγειρικής Cordon Bleu στο Παρίσι και αργότερα σπούδασε ιδιωτικά με τον Max Bugnard και άλλους κύριους σεφ. Έγινε μέλος της γυναικείας λέσχης μαγειρικής Le Cercle des Gourmettes, μέσω της οποίας συνάντησε τη Σιμόν Μπεκ, η οποία έγραφε ένα γαλλικό βιβλίο μαγειρικής για τους Αμερικανούς με τη φίλη της Louisette Bertholle. Η Μπεκ της πρότεινε να συνεργαστούν μαζί με την Τσάιλντ για να κάνει το βιβλίο ελκυστικό στους Αμερικανούς. Το 1951, οι Τσάιλντ, Μπεκ και Bertholle άρχισαν να διδάσκουν μαγειρική σε αμερικανίδες γυναίκες στην κουζίνα της Τσάιλντ στο Παρίσι, αποκαλώντας το άτυπο σχολείο τους L'école des trois gourmandes (Η Σχολή των τριών λάτρεις του φαγητού). Για την επόμενη δεκαετία, καθώς οι Τσάιλντ μετακόμιζαν στην Ευρώπη και τελικά στο Κέιμπριτζ της Μασαχουσέτης, οι τρεις ερεύνησαν και δοκίμασαν επανειλημμένα συνταγές. Η Τσάιλντ μετέφρασε τα γαλλικά στα αγγλικά, κάνοντας τις συνταγές λεπτομερείς, ενδιαφέρουσες και πρακτικές. Το 1963, οι Τσάιλντ έχτισαν ένα σπίτι κοντά στην πόλη Plascassier της Προβηγκίας στους λόφους πάνω από τις Κάννες σε ιδιοκτησία που ανήκε στην συνεργάτιδα της Σιμόν Μπεκ και τον σύζυγό της, Jean Fischbacher. Οι Τσάιλντ το ονόμασαν «La Pitchoune», μια προβηγκική λέξη που σημαίνει «το μικρό», αλλά με την πάροδο του χρόνου η ιδιοκτησία συχνά αναφερόταν με αγάπη ως απλά «La Peetch». Οι τρεις επίδοξοι συντάκτες υπέγραψαν αρχικά ένα συμβόλαιο με τον εκδότη Houghton Mifflin, ο οποίος αργότερα απέρριψε το χειρόγραφο επειδή φαινόταν πάρα πολύ σαν εγκυκλοπαίδεια. Τελικά, όταν δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1961 από τον Alfred A. Knopf, το Mastering the Art of French Cooking των 726 σελίδων ήταν ευπώλητο (μπεστ σέλερ) και έλαβε κριτική αναγνώριση που προήλθε εν μέρει από το αμερικανικό ενδιαφέρον για τη γαλλική κουλτούρα στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Παινεμένο για τις χρήσιμες εικόνες του και την ακριβή προσοχή στη λεπτομέρεια, και για να καταστήσει την εκλεκτή κουζίνα προσβάσιμη, το βιβλίο εξακολουθεί να τυπώνεται και θεωρείται ένα γαστρονομικό έργο. Μετά από αυτήν την επιτυχία, η Τσάιλντ έγραψε άρθρα περιοδικών και είχε κανονική στήλη στην εφημερίδα The Boston Globe. Θα συνεχίσει να δημοσιεύει σχεδόν είκοσι τίτλους με το όνομά της και με άλλους. Πολλοί, αν και όχι όλοι, είχαν σχέση με τις τηλεοπτικές της εκπομπές. Το τελευταίο της βιβλίο ήταν το αυτοβιογραφικό My Life in France, που εκδόθηκε μετά τον θάνατο της το 2006 και γράφτηκε από τον ανιψιό της Alex Prud'homme. Το βιβλίο αφηγείται τη ζωή της Τσάιλντ με τον σύζυγό της, Πολ Κάσινγκ Τσάιλντ, στη μεταπολεμική Γαλλία.