IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πριγκίπισσα Αναστασία της Ελλάδας και της Δανίας

Η Αναστασία της Ελλάδας και της Δανίας (Nonie May "Nancy" Stewart, 20 Ιανουαρίου 1878 - 29 Αυγούστου 1923) ήταν μια πλούσια Αμερικανίδα κληρονόμος, γνωστή ως Νόνι "Νάνσυ" Μέυ Στιούαρτ Γουόρθινγκτον Ληντς και μέλος της Ελληνικής και της Δανέζικης Βασιλικής Οικογένειας από τον γάμο της με τον Πρίγκιπα Χριστόφορο της Ελλάδας και της Δανίας, γιο του βασιλιά Γεωργίου Α΄ της Ελλάδας.

 Η Μέυ γεννήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 1878 στο Ζένεσβιλ του Οχάιο. Ήταν κόρη ενός πλουσίου εμπόρου, του Ουίλλιαμ Τσαρλς Στιούαρτ και της Μαίρυ Χόλντεν. Το 1880 οικογένεια της μετακόμισε στο Κλήβελαντ, όπου λίγο αργότερα η μητέρα της Μέυ, πέθανε και ο πατέρας της ξαναπαντρεύτηκε. Το 1894 η «Νόνι Μέι Στιούαρτ» παντρεύτηκε τον Τζορτζ Ίλαϋ Γουόρθινγκτον, γιο του Ραλφ Γουόρθινγκτον, ο οποίος ήταν γιος του μεγαλοβιομήχανου από το Κλήβελαντ, Τζορτζ Γουόρθινγκτον. Χώρισαν το 1899, δίχως να έχουν αποκτήσει παιδιά. Στις 3 Αυγούστου 1900 η Νάνσυ παντρεύεται τον Ουίλλιαμ Μπέητμαν Ληντς, μαζί απέκτησαν το μοναδικό τους παιδί ένα γιο τον Ουίλλιαμ Μπέητμαν Ληντς Τζ. και γεννήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 1902. Ο Λίντς πέθανε το 1908 στο Παρίσι αφήνοντας χήρα την Νάνσυ αλλά κληρονόμο της περιουσίας του, που εκτιμάται στα 35 εκατομμύρια δολάρια. Το 1914 η 36χρονη χήρα, γνωρίζει τον Χριστόφορο της Ελλάδας και της Δανίας στο Μπιαρίτς της Γαλλίας και λίγους μήνες αργότερα αρραβωνιάζονται στο Κάπρι. Ο γάμος καθυστέρησε λόγω των επιφυλάξεων της οικογένειας του Χριστόφορου, καθώς η Νάνσυ είχε παντρευτεί ήδη δύο φορές. Ο γάμος τελικά έγινε την 1 Φεβρουαρίου 1920 στο Βεβέ της Ελβετίας, μετά από έξι χρόνια αρραβώνα. Τέσσερις μέρες αργότερα η Νάνσυ ασπάστηκε την Ορθόδοξη πίστη, και απέκτησε το χριστιανικό της όνομα «Αναστασία», αμέσως μετά, ήταν και επίσημα η Πριγκίπισσα Αναστασία της Ελλάδας και της Δανίας. Ωστόσο, ο Τύπος των Η.Π.Α. συνέχισε να αναφέρεται σε αυτήν ως η «Σιδηρά Κληρονόμος», η «Πριγκίπισσα των Δολαρίων» ή η «Εκατομμυριούχος Πριγκίπισσα». Ο 19χρονος γιος της Πριγκίπισσας Αναστασίας, ο Ουίλλιαμ Μπέητμαν Ληντς Τζ., παντρεύτηκε την 18χρονη ανιψιά του Χριστόφορου, κόρη της αδελφής του Μαρίας, την Ξένια Γεωργίεβνα της Ρωσίας, το 1921. Λίγο μετά τον γάμο της με τον Πρίγκιπα Χριστόφορο, η Αναστασία διαγνώστηκε με καρκίνο. Πέθανε τρία χρόνια αργότερα το 1923 στην Οικία των Σπένσερ στο Λονδίνο. Σύμφωνα με την επιθυμία της, ήταν να θαφτεί μαζί με τους γονείς της, στο οικογενειακό μαυσωλείο στο Νεκροταφείο Woodlawn στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης. 20 Ιανουαρίου 1878 - 1 Οκτωβρίου 1894: Δεσποινίς Νόνι Μέυ Στιούαρτ 1 Οκτωβρίου 1894 - 23 Μαρτίου 1899: Κα. Τζορτζ Ίλαϋ Γουόρθινγκτον 23 Μαρτίου 1899 - 3 Αυγούστου 1900: Κα. Νόνι Μέυ Γουόρθινγκτον 3 Αυγούστου 1900 - 1 Φεβρουαρίου 1920: Κα. Ουίλλιαμ Μπέητμαν Ληντς 1 Φεβρουαρίου 1920 - 29 Αυγούστου 1923: Η Βασιλική Υψηλότης Πριγκίπισσα Αναστασία της Ελλάδας και της Δανίας Princess Anastasia of Greece on ThePeerage.com Princess Anastasia's Diamond and Pearl Cartier Tiara, Royal-Magazin'
Στήλη της Ροζέττας

Η Στήλη της Ροζέττας είναι μια πέτρινη πλάκα από γρανοδιορίτη (και όχι από βασάλτη ή γρανίτη όπως συχνά αναφέρεται λανθασμένα), που προέρχεται από τον ναό του Πτολεμαίου Ε’ του Επιφανούς.Εκτίθεται στο Βρετανικό Μουσείο.

 Χρονολογείται στον 2ο αιώνα π.Χ. και φέρει μια εγχάρακτη επιγραφή σε δύο γλώσσες (αιγυπτιακή και ελληνική) και τρία συστήματα γραφής (ιερογλυφικά, δημώδη αιγυπτιακή, ελληνική). Το ελληνικό μέρος της στήλης αρχίζει ως εξής: «Βασιλεύοντος του νέου και παραλαβόντος την βασιλείαν παρά του πατρός... ». Το όνομά της προέρχεται από την πόλη Rachid (που εκγαλλίστηκε σε Rosette) της Κάτω Αιγύπτου, στο βορειοδυτικό τμήμα του Δέλτα του Νείλου. Βορειότερα της πόλης, γύρω από το οχυρό Φορ Ζυλιέν (Fort Jullien), ο Γάλλος αξιωματικός Πιέρ Φρανσουά Ξαβιέ Μπουσάρ (Pierre-François-Xavier Bouchard), που υπηρετούσε στο στράτευμα του Ναπολέοντα Α΄, ανακάλυψε τη στήλη τελείως τυχαία το 1799. Μελετώντας την όμως κατάλαβε την αξία της, καθώς έως τότε κανείς δεν είχε καταφέρει να αποκρυπτογραφήσει τα αιγυπτιακά ιερογλυφικά. Η ανακάλυψη της τρίγλωσσης στήλης αποδείχθηκε θεμελιώδους σημασίας. Ο σπουδαίος Γάλλος μελετητής Ζαν-Φρανσουά Σαμπολιόν (1790-1832) , από τους πιο διακεκριμένους γλωσσολόγους της εποχής, κατάφερε, με βάση τα ονόματα των βασιλέων Πτολεμαίου και Αρσινόης που αναφέρονται στην στήλη, να βρει το κλειδί για να αποκρυπτογραφήσει τα αιγυπτιακά ιερογλυφικά. Αυτή η ανεκτίμητης αξίας ανακάλυψη ήταν καθοριστική για την εξέλιξη της επιστήμης της Αιγυπτιολογίας. Το σύστημα που χρησιμοποίησε ο Σαμπολιόν για να αποκρυπτογραφήσει το κείμενο της στήλης, η οποία φυλάσσεται σήμερα στο Βρετανικό Μουσείο του Λονδίνου, αποτελεί σημαντικό οδηγό για όσους ενδιαφέρονται για τη μελέτη των αρχαίων συστημάτων γραφής. Η Στήλη της Ροζέττας στο Βρετανικό Μουσείο Η Στήλη της Ροζέττας σε 3D Η βιτρίνα με τη Στήλη της Ροζέττας (σε virtual tour) Χειρόγραφη σημείωση του Σαμπολιόν με πίνακα αντιστοιχιών των γραμμάτων στις 3 διαφορετικές γλώσσες Αρχειοθετήθηκε 2022-08-11 στο Wayback Machine. Το σημείο που βρέθηκε η Στήλη (Google Maps) Ολόκληρο το κείμενο στη Βικιθήκη
Φύσκα Κιλκίς

Η Φύσκα είναι χωριό του νομού Κιλκίς. Ανήκει στο δημοτικό διαμέρισμα Φύσκας της Δημοτικής Ενότητας Κρουσσίων του δήμου Κιλκίς και στην απογραφή του 2011 είχε 152 κατοίκους. Το παλιό όνομα του χωριού είναι Πλανίτσα, καθώς μετονομάστηκε το Φεβρουάριο του 1926. Η Φύσκα κείται στη δυτική όχθη του Γαλλικού ποταμού.

 Η πόλη Φύσκα πρωταρχικά παρουσιάζεται από το Θουκυδίδη, καθώς εξιστορεί την εξάπλωση των Μακεδόνων. Μέρος, μας λέγει, των Εορδών, όταν διώχτηκαν από τους Μακεδόνες κατοίκησαν γύρω από την Φύσκα, που βρισκόταν μεταξύ του Αξιού και του Στρυμόνα. Αναφέρεται ακόμη από τον Κλαύδιο Πτολεμαίο ως πόλη της Μυγδονίας με τη Βαίρο, Τέρπυλλο, Ξυλόπολη κλπ. Μάλιστα δίδεται και σχετικό στίγμα, το οποίο είναι παραπλήσιο με την αρχαία Ξυλόπολη. Ίσως αυτό να δηλώνει πως ήταν στους πρόποδες των Κρουσσίων, όπως ήταν η αναφερόμενη πόλη. Θα μπορούσε κανείς να την υπολογίσει στο σημερινό αρχαιολογικό χώρο στο χωριό Παλατιανό Κιλκίς. Η Φύσκα είναι μια πόλη που έχει παρουσία αλλά και άνθιση ακόμη και στη ρωμαϊκή αρχαιότητα. Η συνεχής παρουσία της υποδηλώνει τη δραστηριότητα και δύναμή της μέσα στους αιώνες. Αργότερα φαίνεται ως θρησκευτική (χριστιανική) πόλη στα λατινικά ιαμβικά εμβατήρια του αρχαίου Ευαγγελίου και αναφέρεται με άλλες μακεδονικές πόλεις της εποχής των πρώτων χριστιανικών αιώνων. Σε ιστορικό λεξικό, αναφέρεται ως πόλη της Κρηστωνίας βορειοδυτικά της αρχαίας Τερπύλλου. Η αρχαία αυτή πόλη παρουσιάζεται και με την ονομασία Φύσκαι. Προέρχεται από τη λέξη "φύσκη", που σημαίνει γαστήρ (κοιλιά), κοίλωμα δηλαδή κατ’ επέκταση οπή, στοά, δηλαδή Φύσκαι = στοές, κοιλώματα στη γη. Μια τέτοια περιοχή είναι αυτή του αρχαιολογικού χώρου του Παλατιανού, που η γύρω περιοχή είναι γεμάτη από στοές εξόρυξης μεταλλευμάτων. Η περιοχή άλλωστε αυτή είναι γνωστή από τα αρχαιότατα χρόνια για τα πολύτιμα μέταλλα που κρύβει στα εδάφη της. Αν η μικρή αρχαία πόλη του Παλατιανού δεν είναι το Ίωρον, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να είναι η αρχαία πόλη Φύσκαι. Κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας κατοικούνταν από χριστιανούς και Οθωμανούς. Παρά την ίδρυση της Βουλγαρικής εξαρχίας το 1870 οι χριστιανοί κάτοικοι της Πλάνιτσας παρέμειναν πιστοί στο πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. Το 1880, με την εγκατάσταση του Βούλγαρου ουνίτη επισκόπου στο Κιλκίς, Νείλου Ισβόρωφ (το 1879), οι κάτοικοι του χωριού ασπάστηκαν την Ουνία. Μέσω της Ουνίας, μετά το 1887, οι Πλανιτσιώτες προσχώρησαν σταδιακά στη Βουλγαρική εκκλησία. Μετά την συνθήκη του Νεϊγύ, το 1919, και το Πρωτόκολλο Πολίτη-Καλφώφ του 1924 οι κάτοικοι αποχώρησαν στη Βουλγαρία. Οι μόνιμοι κάτοικοι της Φύσκας ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Οι βασικές καλλιέργειες των γεωργών είναι το σιτάρι και ο καπνός. Κοντά στη Φύσκα, σε μια έκταση 20 στρεμμάτων, λειτούργησαν στα μέσα της δεκαετίας του 1950 μαθητικές κατασκηνώσεις μέχρι το 1974, οπότε και έκλεισαν. Βρίσκονται νοτιοδυτικά της λίμνης Κερκίνης, στα όρια του νομού Κιλκίς με το νομό Σερρών. Απέχουν 26 χλμ. ΒΔ. της πόλης του Κιλκίς και 77 χλμ. Β.-ΒΔ. της Θεσσαλονίκης. Οι Κατασκηνώσεις από το 1961 να απογράφονται ως ξεχωριστός οικισμός..
Ορδόνιο Βερμούδεθ

Ο Ορδόνιο Βερμούδεθ, ισπαν.: Ordoño Bermúdez ή Ordoño Vermúdez, (άκμασε. 1001–1042) ήταν ένας από τους γιους, που ο βασιλιάς Βερμούδο Β' της Λεόν είχε εκτός γάμου. Αν και το όνομα της μητέρας του δεν είναι γνωστό, πιθανότατα ήταν μέλος των ευγενών της Γαλικίας, όπως προτείνεται σε ένα έγγραφο από τη Μονή της Σάμος, όπου οι απόγονοί του και εκείνοι της οικογένειας Βέλα-Οβέκιθ μοιράζονταν μία κοινή κληρονομιά με βάση μία linea consaguinitatis (γραμμή αίματος).

 Σχετικό μέλος της curia regis (συμβουλίου) μέχρι τουλάχιστον το 1032, ο Oρδόνιo εμφανίζεται για πρώτη φορά σε μεσαιωνικά έγγραφα το 1001, όταν υπηρέτησε ως μάρτυρας σε μία δικαστική διαμάχη, που αφορούσε τον κόμη Ροδρίγo Ρομάνιτς και τη Χιμένα Χιμένεθ. Άρχισε να επιβεβαιώνει βασιλικά καταστατικά το 1024 ως μεγας μαγιορδόμος του αδελφού του, βασιλιά Αλφόνσο Ε' του Λεόν. Μετά το τέλος του βασιλιά στο Βιζέου το 1028, ο Ορδόνιο εμφανίζεται το 1029 ασκώντας το ίδιο λειτούργημα στην αυλή του ανιψιού του, βασιλιά Βερμούδου Γ'. Νυμφεύτηκε τη Φρονίλδη Πελάεθ, κόρη του επαναστατημένου κόμη Πελάγιο Ροδρίγεθ και της Γκοτίνα Φερνάνδεθ, κόρης του Φερνάνδο Βερμούδεθ δε Κέα. Αυτός ο γάμος έδωσε την αφορμή για τη γενεά των Oρδόνιεθ, μία από τις πιο σημαντικές στη μεσαιωνική Γαλικία. Το 1042 ο Oρδόνιο και η Φρονίλδη έκαναν μία δωρεά στο μοναστήρι της Σάντα Μαρία Βίργεν στο Λεόν, συνοδευόμενοι από τα παιδιά, που ήταν ακόμη ζωντανά εκείνη την ημερομηνία, που επιβεβαίωσαν το καταστατικό ως: Ueremundo Ordoniz, Sanctio Ordoniz et Fredenando Ordoniz et Xemena Ordoniz. Τα επτά παιδιά που γεννήθηκαν από αυτόν τον γάμο ήταν: Bερμούδο Ορδόνιεθ, ο οποίος παντρεύτηκε τη Σάντσα Έριθ. Aφόνσο Ορδόνιεθ (απεβ. πριν από το 1042), κόμης. Πελάγιο Ορδόνιεθ (απεβ. πριν από το 1042), νυμφεύτηκε την Κορέξια, με την οποία απέκτησε μία κόρη, τη Mαρίνα Πελάεθ, που έγινε μοναχή. Σάντσο Ορδόνιεθ (απεβ. π. 1080 ), κόμης, νυμφεύτηκε την Oνέκα Οβέκιθ, κόρη του Oβέκο Βερμούδεθ και της συζύγου του Eλβίρας Σουάρεθ. Απέκτησαν πολλά παιδιά, συμπεριλαμβανομένων των κόμη Oβέκο και Φρονίλδη Σάντσεθ, η τελευταία παντρεύτηκε τον κόμη Νούνιο Βελάσκεθ, και έγιναν γονείς πολλών παιδιών, συμπεριλαμβανομένου του κόμη Aλφόνσο Νούνιεθ. Φερνάνδο Ορδόνιεθ (απεβ. περί το 1059), σύζυγος της Φρονίλδης Γκουτιέρεθ, κόρης του κόμη Γκουτιέρε Αλφόνσo. Oβέκo Oρδόνιεθ (απεβ. πριν από το 1042). Χιμένα Ορδόνιεθ (απεβ. πριν από το 1074), ήταν η πρώτη σύζυγος του Mούνιο Ροδρίγεθ, γιου του κόμη Ροδρίγo Ρομάνιτς και της κόμισσας Eλβίρα Ροδρίγεθ. Μετά το τέλος της Eλβίρα, ο Mούνιo νυμφεύτηκε την Iλδουάρα Βελάσκεθ. Salazar y Acha, Jaime de (1989) (στα es). Los descendientes del conde Ero Fernández, fundador del Monasterio de Santa María de Ferreira de Pallares, σελ. 67–86. ISSN 0210-7791. Sánchez Candeira, Alfonso (1999). Rosa Montero Tejada, επιμ. Castilla y León en el siglo X, estudio del reinado de Fernando I (στα Ισπανικά). Madrid: Real Academia de la Historia. ISBN 978-84-8951241-2. Torres Sevilla-Quiñones de León, Margarita Cecilia (1999). Linajes nobiliarios de León y Castilla: Siglos IX-XIII (στα Ισπανικά). Salamanca: Junta de Castilla y León, Consejería de educación y cultura. ISBN 84-7846-781-5.
Νεοπλαστικισμός

Ο Νεοπλαστικισμός είναι καλλιτεχνικό ρεύμα που εμφανίστηκε περίπου την περίοδο 1917-1920 στην Ολλανδία. Πολλές φορές αναφέρεται και ως κίνημα de Stijl (σε ελληνική απόδοση Το Στυλ, δηλ. το ύφος).

 Οι νεοπλαστικιστές επιδίωξαν να εκφράσουν ένα νέο ουτοπικό ιδανικό, πνευματικής αρμονίας και τάξης. Βασικό χαρακτηριστικό του νεοπλαστικισμού είναι η αφαίρεση, σε βαθμό που χρησιμοποιούνται θεμελιώδεις φόρμες και σχήματα, κάθετες και οριζόντιες γραμμές ταυτόχρονα με τη χρήση σχεδόν αποκλειστικά βασικών χρωμάτων (κόκκινο, μπλε, κίτρινο, λευκό και μαύρο). Το κίνημα του νεοπλαστικισμού θεωρείται πως επηρεάστηκε σημαντικά από τη νεοπλατωνική φιλοσοφία του μαθηματικού M. H. J. Schoenmaekers, ο οποίος μάλιστα επινόησε και τον όρο νεοπλαστικισμός. Το 1920 ο Πιέ Μοντριάν, ηγετική φυσιογνωμία του κινήματος, δημοσίευσε το μανιφέστο της ομάδας υπό τον τίτλο Νεο-πλαστικισμός. Το πρώτο αυτό μανιφέστο διακήρυσσε μια νέα ισορροπία ανάμεσα στο ατομικό και το οικουμενικό και την απελευθέρωση της τέχνης, όχι μόνο από τους περιορισμούς που επέβαλλε η παράδοση, αλλά και από τη λατρεία του ατομικισμού. Ήδη όμως από το 1917 και εως το 1928, ο ζωγράφος Theo van Doesburg εξέδιδε το περιοδικό τέχνης de Stijl διαδίδωντας τη φιλοσοφία και τις τεχνικές των νεοπλαστικιστών. Το καλλιτεχνικό ρεύμα του νεοπλαστικισμού θεωρείται πως επηρέασε σημαντικά το αρχιτεκτονικό σχέδιο, το βιομηχανικό σχεδιασμό καθώς και το ύφος του μεταγενέστερου κινήματος Μπαουχάους. Συχνά, ανάμεσα στους καλλιτέχνες που υπηρέτησαν το κίνημα του νεοπλαστικισμού, αναφέρονται και οι αρχιτέκτονες J. J. P. Oud και Gerrit Rietveld. Πέρα από την επίδραση του κινήματος στις εικαστικές τέχνες και το σχέδιο, καταγράφεται και η (ασθενής) επιρροή του στη μουσική. Ο Δανός συνθέτης Jakob van Domselaer (1890-1960) συνδεόταν φιλικά με τον Μοντριάν και δημιούργησε σειρά μουσικών έργων βασισμένων στις αρχές του νεοπλαστικισμού. Το κίνημα του νεοπλαστικισμού θεωρείται πως έπαψε να υφίσταται περίπου το 1931. Πιέ Μοντριάν (1872 – 1944) Τέο φαν Ντέσμπουργκ (1883 – 1931) Ilya Bolotowsky (1907 – 1981) Marlow Moss (1890 – 1958) Amédée Ozenfant (1886 – 1966) Μαξ Μπιλ (1908 – 1994) Jean Gorin (1899 – 1981) Burgoyne Diller (1906 – 1965) Georges Vantongerloo (1886 – 1965) Μοντέρνα τέχνη Κονστρουκτιβισμός Αναφορά στο νεοπλαστικισμό, από την ιστοσελίδα ArtLex.com Ιστοσελίδα αφιερωμένη στον Μοντριάν. Περιέχει εφαρμογή Java για μίμηση έργων του Μοντριάν. Περιέχει και βιογραφίες κυριότερων εκπροσώπων του νεοπλαστικισμού.
Αικατερίνη της Σαξονίας (1421-1476)

Η Αικατερίνη, γερμ.: Catherine von Saxen von Hohenzollern (1421 - 23 Αυγούστου 1476) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόρη του εκλέκτορα της Σαξονίας και με τον γάμο της έγινε εκλέκτορας του Βρανδεμβούργου.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Φρειδερίκου Α΄ εκλέκτορα της Σαξονίας και της Αικατερίνης των Γουέλφων, κόρης του Ερρίκου Α΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Γκρούμπενχαγκεν. Στις 11 Ιουνίου 1441 παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Β΄ εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου (1413–1471) στο Βίτενμπεργκ. Ο Φρειδερίκος Β΄ είχε και προηγουμένως ζητήσει το χέρι της Αικατερίνης, ανεπιτυχώς όμως. Η υπόσχεση του γάμου έγινε τελικά ως μέρος μίας συμφωνίας, που ρύθμιζε τη σύγκρουση μεταξύ Βρανδεμβούργου και Σαξονίας σχετικά με την ιδιοκτησία της Λουζατίας και επισφράγισε μία συμμαχία μεταξύ των δύο χωρών. Ο γάμος αποδείχθηκε όχι ευτυχισμένος: ο Φρειδερίκος Β΄ είχε πολλές σχέσεις και ο γιος του Έρασμος γεννήθηκε εκτός γάμου. Το ζεύγος πέρασε τα τελευταία χρόνια του γάμου του εντελώς ξεχωριστά, με τον Φρειδερίκο Β΄ να ζει στη Φραγκονία και την Αικατερίνη να ζει στο Μαρκ του Βρανδεμβούργου. Παντρεύτηκε το 1441 τον Φρειδερίκο Β΄ των Χοεντσόλερν εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και είχε τέκνα: Δωροθέα 1446–1519, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Ε΄ των Ασκάνια δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ. Μαργαρίτα 1449/50-1489, παντρεύτηκε τον Μπόγκισλαβ Ι΄ δούκα της Πομερανίας. Ιωάννης π.1452 Karl Florentin Leidenfrost: Churfürst Friedrich II und seine Brüder, Herzog Sigismund und Herzog Wilhelm von Sachsen, oder Geschichte Sachsens vom Jahr 1428–1440, γραπτή πρόσκληση για τον εορτασμό της ημέρας του William, 30 Οκτωβρίου 1827, Carl Schlotter, Jena, 1827, σ. 68 . Andreas Tacke: Wir wollen der Liebe Raum geben. Konkubinate geistlicher und weltlicher Fürsten um 1500. Wallstein, Göttingen 2006,(ISBN 3-8353-0052-0), σελ. 19.
Θησαυρός των Θηβαίων

Ο Θησαυρός ήταν κτίριο δωρικού ρυθμού, κατασκευασμένο εξ ολοκλήρου από τοπικό ασβεστόλιθο από τα λατομεία του Προφήτη Ηλία κοντά στο Χρισσό. Βρισκόταν λίγα μέτρα κάτω από την πρώτη στροφή της Ιεράς Οδού στο ιερό του Απόλλωνα. Είχε αφιερωθεί από τους Θηβαίους για τη νίκη τους στη μάχη των Λεύκτρων κατά των Λακεδαιμονίων το 371 π.Χ.

 Λίγο μετά τη νίκη τους επί των Λακεδαιμονίων στα Λεύκτρα το 371 π.Χ., που σήμανε τη βραχύβια κυριαρχία της Θήβας στα πολιτικά πράγματα της Ελλάδας, οι Θηβαίοι ανέθεσαν στο ιερό του Απόλλωνα έναν θησαυρό δωρικού ρυθμού. Ήταν ο μεγαλύτερος σε διαστάσεις θησαυρός των Δελφών. Βρίσκεται κοντά στη ΝΔ γωνία του τεμένους του Απόλλωνος. Πρόκειται για οικοδόμημα ορθογώνιο με διαστάσεις 12, 29 Χ 7,21 μ., που εδραζόταν σε κρηπίδα δύο βαθμίδων. 'Ηταν κατασκευασμένος εκ ολοκλήρου από τοπικό ασβεστόλιθο από τον Προφήτη Ηλία, που με τη σκληρότητά του αλλά και το γαλαζωπό-γκρίζο χρώμα του τονίζει ιδιαίτερα τις λιτές γραμμές του δωιρκού οικοδομήματος. Έτσι, ο Θησαυρός των Θηβαίων δημιουργούσε μια οπτική αντίθεση σε σύγκριση με τη τον γειτονικό Θησαυρό των Σιφνίων, οικοδόμημα ιωνικού ρυθμού στο οποίο κυριαρχούσαν τα διακοσμητικά στοιχεία και η πολυχρωμία. Επίσης πρέπει να τονισθεί ότι ο αρχιτέκτονας είχε δώσει ιδιαίτερη έμφαση στην εξασφάλιση της στατικότητας του κτιρίου. Το οικοδόμημα περιέτρεχε ζωφόρος που αποτελούνταν από μετόπες και τρίγλυφα. Για την ακριβή αρχιτεκτονική μορφή του διατυπώθηκαν κατά διάφορες απόψεις. Η τρέχουσες απόψεις πάντως εκτιμούν ότι επρόκειτο για ενιαίο οικοδόμημα, χωρίς κίονες, πιθανόν με δύο θύρες στις στενές πλευρές, και με έναν κάθετο τοίχο που είχε χαρακτήρα αντερείσματος. Ένα άνοιγμα στον δυτικό τοίχο παρείχε φυσικό φωτισμό. Θησαυρός των Αθηναίων Θησαυρός των Ακανθίων Θησαυρός των Βοιωτών Θησαυρός των Κνιδίων Θησαυρός των Κυρηναίων Θησαυρός των Μασσαλιωτών Θησαυρός των Μεγαρέων Θησαυρός των Σικυωνίων Θησαυρός των Σιφνίων Bommelaer, J.-F., Laroche, D., Guide de Delphes. Le site, Sites et Monuments 7, Paris 1991, 129-131. Dinsmoor, W.B., “Studies of the Delphian treasuries I”, BCH 36, 1912, 439-493 Jacquemin.A., Laroche, D., « Note sur quatre édifices d’époque classique à Delphes», BCH 136-137, 2012-2013, 106-114. Michaud, J.-P., Le trésor des Thèbes, Fouilles de Delphes 2.15, Paris 1973 Partida, E., The Treasuries at Delphi, an Architectural Study, Jonsered 2000, 192-198. Partida, E., “Two Boeotian Treasuries at Delphi”, σε Αραβαντινός, Β. (επιμ.), Επετηρίς Εταιρείας Βοιωτικών Μελετών, 3, Αθήνα 2000, 536-564.Winter, Frederick E. “Tradition and Innovation in Doric Design IV: The Fourth Century.” American Journal of Archaeology 80, no. 3 (1982), 387-400.
Παλαιοχώρι Καβάλας

Το Παλαιοχώρι Καβάλας βρίσκεται στις πλαγιές του όρους Παγγαίου στον νομό Καβάλας. Είχε 1114 κατοίκους στην απογραφή του 2021, από 1.404 το 2011. Απέχει 27 χιλιόμετρα από την πόλη της Καβάλας και 10 χιλιόμετρα από την Ελευθερούπολη. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Παγγαίου.

 Στο χωριό υπήρχε ένα αρχαίο Μακεδονικό κάστρο που για αιώνες είναι γνωστό ως το Κάστρο του Αλέξανδρου. Το Κάστρο χτίστηκε από τους Μακεδόνες για να προστατεύονται τα μεταλλεία χρυσού της περιοχής, τα οποία συνέδραμαν στην υλοποίηση της εκστρατείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην ανατολή. Κάποια στιγμή τα κοιτάσματα εξαντλήθηκαν και το Κάστρο εγκαταλείπεται. Το Κάστρο του Αλέξανδρου στις αρχές του 18ου αιώνα δίνει και το όνομά του στο Παλαιοχώρι, το οποίο αναφέρεται ως το χωριό του Αλέξανδρου. Το 1185 ο Βυζαντινός Στρατηγός Αλέξιος Βρανάς ανακατασκευάζει το κάστρο, και το επανδρώνει, με σκοπό τον έλεγχο της διόδου μεταξύ του ορεινού όγκου του Παγγαίου και της Πρασιάδας λίμνης, που καλύπτει την σημερινή πεδιάδα των Φιλίππων. Τότε μετονομάστηκε σε Βρανόκαστρο, λόγω του δεύτερου κτήτορά του. Το Κάστρο για δύο αιώνες κατόρθωσε να αποκρούει τους εισβολείς, μέχρι το 1383 που το κατέλαβαν οι Οθωμανοί. (Πηγή: Αριστείδη Χρ. Μεντίζη, "Το Κάστρο του Παλαιοχωρίου. Προμαχώνας Ιστορίας", Έκδοση Περιφέρειας ΑΜ-Θ, 2006). Μετά την Μικρασιατική καταστροφή στους ντόπιους πληθυσμούς του Παλαιοχωρίου, προστέθηκαν μικρασιάτες πρόσφυγες από διάφορες περιοχές, πολλοί από αυτούς προέρχονταν από το Ελληνικό χωριό Γιαλί Τσιφλίκ, της περιοχής Προύσας-Τρίγλιας.
Μεγκάλ

Το Μεγκάλ (γαλλικά: Meygal) είναι μια οροσειρά της Γαλλίας που βρίσκεται στα ανατολικά του Κεντρικού Ορεινού Όγκου (Μασίφ Σαντράλ), στο νομό Ωτ-Λουάρ, στην περιοχή Ωβέρνη-Ρον-Αλπ. Αποτελεί την καρδιά της φυσικής περιοχής του Βελαί και το υψηλότερο σημείο του είναι το Τεσταβουάρ στα 1.436 μ.Είναι επίσης μια περιοχή σκι αντοχής με πίστες περίπου 40 χιλιομέτρων σε υψόμετρο ανάμεσα στα 1.200 και 1.450 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το σημείο εκκίνησης βρίσκεται στην κοινότητα Κεριέρ. Η οροσειρά του Μεγκάλ είναι μια σειρά από οδοντωτές κορυφές που καλύπτονται από ροή λάβας, πάχους περίπου 150 μέτρων και μήκους περίπου 60 χιλιομέτρων.

 Η οροσειρά Μεγκάλ βρίσκεται περίπου 20 χιλιόμετρα από το Πουί-αν-Βελαί. Συνορεύει με τις ακόλουθες φυσικές περιοχές: στα βόρεια με τα όρη του Φορέζ. στα νότια και ανατολικά με την οροσειρά του Μεζέν και τα βουνά του Βιβαραί. στα δυτικά με την οροσειρά του Ντεβές στα βορειοανατολικά με τον ορεινό όγκο του Πιλά.Ο ποταμός Λίγηρας διασχίζει την περιοχή και η ροή του έχει δημιουργήσει φαράγγια με βάθος μεγαλύτερο από 500 μέτρα. Οι κοινότητες Σαιν-Ζυλιάν-Σαπτέιγ (1881 κάτ.), Σαιντ-Οστιάν (745 κάτ.), Σαιν-Ζερ (963 κάτ.), Κεριέρ (304 κάτ.), Ισανζώ (7.162 κάτ.), Αρώλ (597 κάτ.) και Σανκλώζ (199 κάτ.) βρίσκονται στο κέντρο της οροσειράς. Στην περιοχή του Μεγκάλ, στο Σαιν-Ζυλιάν-Σαπτέιγ, γεννήθηκε ο λογοτέχνης Ζυλ Ρομαίν. Η οροσειρά Μεγκάλ -Δραστηριότητες (γαλλικά)
Ανθρώπινος κορονοϊος 229E

Ο ανθρώπινος κορονοϊος 229E (HCoV-229E) είναι ένα είδος κορονοϊού που μολύνει τους ανθρώπους και τις νυχτερίδες. Ο μολυσματικός ιός είναι ένας ιός με περίβλημα και με θετικής(+) πολικότητας μονόκλωνο RNA για γονιδίωμα. Μαζί με τον ανθρώπινο κορονοϊό OC43, είναι ένας από τους ιούς που είναι υπεύθυνοι για το κοινό κρυολόγημα. Το είδος είναι μέλος του γένους Alphacoronavirus και υπογένους Duvinacovirus.

 Ο HCoV-229E μεταδίδεται μέσω αναπνευστικών σταγονιδίων και μέσω της αφής. Ο HCoV-229E συνδέεται με μια σειρά από συμπτώματα του αναπνευστικού, που κυμαίνονται από το κοινό κρυολόγημα μέχρι υψηλά επίπεδα νοσηρότητας όπως πνευμονία και βρογχιολίτιδα. Είναι επίσης μεταξύ των κορονοϊων που συχνά συνανιχνεύονται με άλλους ιούς του αναπνευστικού συστήματος, ιδιαίτερα με τον ανθρώπινο αναπνευστικό συγκυτιακό ιό (HRSV). Ο HCoV-229E είναι ένας από τους επτά ανθρώπινους κορονοϊούς που περιλαμβάνουν HCoV-NL63, HCoV-OC43, HCoV-HKU1 και το SARS-CoV-2 και εμφανίζονται παγκοσμίως. Ωστόσο, οι ιοί εντοπίστηκαν σε διάφορα μέρη του κόσμου, σε διαφορετικές χρονικές στιγμές του έτους. Τοξικότητα (Virulence) Επιδημία (Outbreak) Ιός με RNA γονιδίωμα (RNA virus) Ανθρώπινος κορονοϊος HKU1 Θετική/Αρνητική πολικότητα (Positive/negative-sense) https://www.cdc.gov/coronavirus/about/ https://web.archive.org/web/20171010170901/http://virology-online.com/viruses/CORZA4.htm Coronaviruses Viralzone: Alphacoronavirus Virus Pathogen Database and Analysis Resource (ViPR): Coronaviridae
Έρνεστ Πολ

Ο Έρνεστ Πολ (Ernest Pohl, 3 Νοεμβρίου 1932 – 12 Σεπτεμβρίου 1995) ήταν Πολωνός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός. Είναι ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία του Πρωταθλήματος Πολωνίας και θεωρείται από τους καλύτερους Πολωνούς ποδοσφαιριστές όλων των εποχών.

 Σε επίπεδο συλλόγων, ο Πολ έπαιξε για τις Σλάβια Ρούντα Σλόνσκα, Όζελ Λοτζ μεταξύ 1952 και 1953, Λέγκια Βαρσοβίας μεταξύ 1953 και 1956 και Γκούρνικ Ζάμπζε μεταξύ 1957 και 1967. Με τη δεύτερη κατέκτησε οκτώ τίτλους πρωταθλήματος. Ήταν πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος τρεις φορές, το 1954 (13 γκολ), το 1959 (21 γκολ) και το 1961 (24 γκολ). Μέχρι σήμερα παραμένει ο πρώτος σκόρερ της Εκστρακλάσα με 186 γκολ. Στο τέλος της καριέρας του αγωνίστηκε για δύο χρόνια σε συλλόγους Πολωνών μεταναστών στις Ηνωμένες Πολιτείες. Με την Εθνική Πολωνίας, σημείωσε 30 γκολ σε 42 αγώνες. Κατά τη διάρκεια των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1960 στη Ρώμη, σημείωσε 5 γκολ στη νίκη με 6-1 με επί της Τυνησίας.Μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου και την επανένωση της Γερμανίας το 1990, έζησε στη Γερμανία, όπου η γυναίκα και οι κόρες του είχαν μετακομίσει νωρίτερα. Το 2004, το στάδιο της Γκούρνικ Ζάμπζε πήρε το όνομά του. Το γερμανικό επώνυμο της οικογένειας Pohl άλλαξε σε Pol το 1952 ως αποτέλεσμα της πολωνοποίησης των κοινών ονομάτων στην Κομμουνιστική Πολωνία. Επιστρέφοντας στη Γερμανία, επανήλθε στη χρήση του αρχικού του επωνύμου. Λέγκια Βαρσοβίας Εκστρακλάσα (2): 1955, 1956 Κύπελλο Πολωνίας: 1964–65Γκούρνικ Ζάμπζε Εκστρακλάσα (8): 1957, 1959, 1961, 1962–63, 1963–64, 1964–65, 1965–66, 1966–67 Κύπελλο Πολωνίας (2): 1954–55, 1955–56Ατομικές διακρίσεις Πρώτος σκόρερ Πρωταθλήματος Πολωνίας (3): 1954, 1959, 1961 Αρχειακό προφίλ (πολωνικά) Έκθεση «Oberschlesier in der deutschen und polnischen Fußball-Nationalmannschaft - gestern und heute. Sport und Politik στο Oberschlesien im 20. Jahrhundert"
Άγιος Βλάσιος Αχαΐας

Ο Άγιος Βλάσιος είναι μικρός οικισμός της πρώην Επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας. Διοικητικά είναι έδρα της Τοπικής κοινότητας Γλάστρας της Δημοτικής Ενότητας Κλειτορίας του Δήμου Καλαβρύτων, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος Καλλικράτης που ισχύει στην Ελλάδα από το 2011.

 Ο Άγιος Βλάσιος απέχει 1,8 χλμ. από την Κλειτορία, έδρα της Δημοτικής Ενότητας στην οποία ανήκει. Είναι ορεινός οικισμός σε υψόμετρο 530 μέτρων και οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει 53 κατοίκους. Ο Άγιος Βλάσιος αναγνωρίστηκε ως οικισμός το 1940 και προσαρτήθηκε στην Κοινότητα Βρωσθαίνης. Από το 1971 μέχρι το 1997 ήταν έδρα της Κοινότητας Γλάστρας όπως είχε μετονομαστεί από το 1957 η Κοινότητα Βρωσθαίνης. Το 1998 με την εφαρμογή της διοικητικής διαίρεσης του σχεδίου "Καποδίστριας" ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Λευκασίου ως έδρα του Δημοτικού Διαμερίσματος Γλάστρας. Από το 2011 βάσει της διοικητικής μεταρρύθμισης "Καλλικράτης" αποτελεί έδρα της Τοπικής κοινότητας Γλάστρας του διευρυμένου Δήμου Καλαβρύτων. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Αγίου Βλασίου Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 18/04/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Γλάστας Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 18/04/2017.
Πάνος Χατζηπάνος

Ο Παναγιώτης Χατζηπάνος (1885 - 8 Ιανουαρίου 1972) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής και υπουργός. Παραιτήθηκε έπειτα από την εμπλοκή του σε σκάνδαλο διαφθοράς, γνωστό και ως «Σκάνδαλο των καυσίμων».

 Το 1926 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Εύβοιας ως ανεξάρτητος. Με το Λαϊκό Κόμμα εξελέγη βουλευτής το 1936, το 1946 και για τελευταία φορά στις εκλογές του 1950. Ήταν δικηγόρος στα μικτά δικαστήρια της Αιγύπτου. Υπηρέτησε ως υπουργός Παιδείας από τις 25 Οκτωβρίου 1944 έως τις 3 Ιανουαρίου 1945.Χρημάτισε υπουργός Δικαιοσύνης από τις 18 Απριλίου 1946 στην κυβέρνηση Τσαλδάρη ως τις 24 Ιανουαρίου 1947. Ανέλαβε υπουργός Πολιτικού Συντονισμού στην κυβέρνηση Μαξίμου από τις 27 Ιανουαρίου ως τις 29 Αυγούστου 1947. Ανέλαβε υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση Σοφούλη από τις 8 Νοεμβρίου 1948 ως τις 20 Ιανουαρίου 1949. Στην επόμενη κυβέρνηση Σοφούλη υπηρέτησε ως υπουργός Μεταφορών από τις 20 Ιανουαρίου 1949 ως τις 14 Απριλίου 1949 και ξανά από τις 14 Απριλίου 1949 ως τις 30 Ιουνίου 1949.Επίσης, στην κυβέρνηση του Αλέξανδρου Διομήδη υπηρέτησε ως υπουργός Μεταφορών από τις 30 Ιουνίου 1949 ως τις 6 Ιανουαρίου 1950.Ο Χατζηπάνος μετά την παραίτησή του παραπέμφθηκε από τη Βουλή το 1950 (για απευθείας ανάθεση μεταφοράς πετρελαίου) και καταδικάστηκε από Ειδικό Δικαστήριο τον Φεβρουάριο του 1951 για απιστία κατά του Δημοσίου.Πέθανε στις 8 Ιανουαρίου 1972 και κηδεύτηκε μία ημέρα μετά.
The Sky Is Crying

Το The Sky Is Crying είναι το πέμπτο στούντιο άλμπουμ του αμερικάνικού blues rock συγκροτήματος του Στίβι Ρέι Βον, Double Trouble, το οποίο κυκλοφόρησε στις 5 Νοεμβρίου 1991 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Epic Records". Το άλμπουμ περιλαμβάνει ανέκδοτες ηχογραφήσεις από όλη την καριέρα του συγκροτήματος, με εξαίρεση μία διαφορετική εκτέλεση του κομματιού "Empty Arms" που εμφανίστηκε στο άλμπουμ "Soul To Soul", το 1985. Ο δίσκος σκαρφάλωσε στο Top-10 στις Ηνωμένες Πολιτείες και βραβεύθηκε ως διπλά πλατινένιος, ενώ μπήκε στο Top-20 στον Καναδά, τη Νορβηγία και τη Νέα Ζηλανδία. Η διασκευή στο "Little Wing" του Τζίμι Χέντριξ κέρδισε βραβείο Γκράμι στην κατηγορία για την "Καλύτερη Rock Οργανική Εκτέλεση", ενώ το άλμπουμ έλαβε το βραβείο για το "Καλύτερο Album Σύγχρονης Blues", στα Βραβεία Γκράμι του 1993.

 1. Boot Hill - 2:15 2. The Sky Is Crying (James, Levy, Lewis) - 4:36 3. Empty Arms (Vaughan) - 3:29 4. Little Wing (Hendrix) - 6:49 5. Wham (Lonnie Mack) - 2:25 6. May I Have a Talk with You (Howlin' Wolf) - 5:49 7. Close to You (Dixon) - 3:10 8. Chitlins con Carne (Kenny Burrell) - 3:57 9. So Excited (Vaughan) - 3:30 10. Life by the Drop (Bramhall, Logan) - 2:28 The Sky Is Crying (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 5 Νοεμβρίου 1991 The Sky Is Crying (άλμπουμ)Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): 2 x πλατινένιος Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "The Sky Is Crying" ήταν οι εξής: Στίβι Ρέι Βον - κιθάρα, φωνητικά Τόμι Σάνον - μπάσο, φωνητικά Κρις Λέιτον - τύμπανα, φωνητικά Ρις Γουάινανς - πλήκτρα, φωνητικά The Sky Is Crying - Stevie Ray Vaughan | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Stevie Ray Vaughan - The Sky Is Crying (album review) | Sputnikmusic Stevie Ray Vaughan & Double Trouble - The Sky Is Crying (Vinyl, LP)
Unholy Terror

Unholy Terror είναι ο τίτλος του ένατου άλμπουμ του αμερικανικού heavy metal συγκροτήματος W.A.S.P., το οποίο κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2001 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Metal-Is". Η ιαπωνική έκδοση περιελάμβανε την karaoke mix του κομματιού "Hate to Love Me".Το άλμπουμ έλαβε μέτριες προς θετικές κριτικές, αλλά οι πωλήσεις του ήταν χαμηλές και κατάφερε να μπει μόνο στις χαμηλές θέσεις των γερμανικών καταλόγων επιτυχιών. Τα τύμπανα του άλμπουμ έπαιξε ο Στετ Χάουλαντ και ο Φράνκι Μπανάλι, ενώ στα κομμάτια "Who Slayed Baby Jane?" και "Wasted White Boys" συμμετείχε ο κιθαρίστας Roy Z.

 1. Let it Roar (Lawless) - 4:402. Hate to Love Me (Lawless) - 4:073. Loco-Motive Man (Lawless) - 6:034. Unholy Terror (Lawless) - 2:015. Charisma (Lawless) - 5:256. Who Slayed Baby Jane? (Lawless) - 4:557. Euphoria (Lawless) - 3:198. Raven Heart (Lawless) - 3:469. Evermore (Lawless) - 6:1010. Wasted White Boys (Lawless) - 6:49 Unholy Terror (άλμπουμ)Επίσημη κυκλοφορία: 3 Απριλίου 2001 Το "Unholy Terror" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Μπλάκι Λόουλες - φωνητικά, κιθάρα Κρις Χολμς - κιθάρα Μάικ Ντούντα - μπάσο Φράνκι Μπανάλι - τύμπανα Στετ Χάουλαντ - τύμπαναΓκεστ συμμετοχέςRoy Z - κιθάρα Unholy Terror - WASP | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic W.A.S.P. - Unholy Terror (album review ) | Sputnikmusic W.A.S.P. - Unholy Terror - Encyclopaedia Metallum
Λιμενική Αρχή

Οι Ελληνικές Λιμενικές Αρχές είναι δημόσιες υπηρεσίες, εκτελεστικής εξουσίας οι οποίες ασκούν κατ΄ αρμοδιότητα λιμενική αστυνομία. Οι υπηρεσίες αυτές υπάγονται και επανδρώνονται από το προσωπικό του Λιμενικού Σώματος και εδρεύουν στους διάφορους λιμένες της Χώρας. Τα κτήρια των δημόσιων υπηρεσιών του Λιμενικού Σώματος συνήθως είναι κοντά στο λιμάνι της πόλης ή του νησιού.

 Οι Ελληνικές Λιμενικές Αρχές διακρίνονται ανάλογα της κίνησης του λιμένα που εδρεύουν σε: Κεντρικά Λιμεναρχεία, Λιμεναρχεία Λιμενικοί Σταθμοί Λιμενικά ΤμήματαΟι Αρχές αυτές είναι ισότιμες και ανεξάρτητες μεταξύ τους, υπαγόμενες όλες στο Λιμενικό Σώμα, διαφέροντας μόνο σε αριθμητική επάνδρωση και στο στρατιωτικό βαθμό του προϊσταμένου Αξιωματικού εκάστης, που καλείται Λιμενάρχης. Οι ελληνικές Λιμενικές Αρχές λόγω της στρατιωτικής οργάνωσής του προσωπικού που υπηρετεί σ΄ αυτές χαρακτηρίζονται, μετά των διαπιστευμένων σ΄ αυτές μέσων (περιπολικών σκαφών, οχημάτων, μοτοσικλετών κ.λπ.), στρατιωτικοί σχηματισμοί που αποτελούν τις επικουρικές υπηρεσίες του Πολεμικού Ναυτικού.
Βουλευτικές εκλογές των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων (2019)

Στις 5 Οκτωβρίου 2019 διεξήχθησαν στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα κοινοβουλευτικές εκλογές για την εκλογή των μισών μελών του ομοσπονδιακού εθνικού συμβουλίου. Οι εκλογές πραγματοποιήθηκαν μέσω ενός εκλογικού σώματος, του οποίου η σύνθεση αυξήθηκε από 224.279 το 2015 σε 337.738 το 2019.

 Το 40μελές Ομοσπονδιακό Εθνικό Συμβούλιο αποτελείται από 20 έμμεσα εκλεγμένα μέλη και 20 διορισμένα μέλη. Τα 20 εκλεγμένα μέλη εξελέγησαν με ενιαία μη μεταβιβάσιμη ψηφοφορία σε επτά εκλεκτορικά κολέγια με βάση τα εμιράτα: τα κολλέγια του Αμπού Ντάμπι και του Ντουμπάι εκλέγουν από τέσσερα μέλη το καθένα, τα κολέγια τωνεμιράτων Σάρτζα και Ρας αλ-Καϊμά τρία, και τα κολέγια του Ατζμάν, Φουτζέιρα και Ουμ αλ-Καϊγιάν δύο το καθένα. Οι ψηφοφόροι μπορούν να ψηφίσουν μόνο για έναν υποψήφιο στο εμιράτο τους. Τον Δεκέμβριο του 2018 ο πρόεδρος Χαλίφα μπιν Ζαγέντ αλ Ναχαγιάν εξέδωσε μια οδηγία σύμφωνα με την οποία τα μισά μέλη του Συμβουλίου πρέπει να είναι γυναίκες. Σύμφωνα με το Σύνταγμα των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, "κάθε εμιράτο είναι ελεύθερο να καθορίσει τη μέθοδο επιλογής των πολιτών που τον εκπροσωπούν στο Ομοσπονδιακό Εθνικό Συμβούλιο". Οι κυβερνήτες κάθε εμιράτου αποφασίζουν ποιος θα μπορέσει να ψηφίσει. Ο συνολικός αριθμός των ψηφοφόρων αυξήθηκε σε κάθε εκλογή, με στόχο να μπορούν όλοι οι πολίτες να ψηφίζουν στο μέλλον. Την ημέρα των εκλογών άνοιξαν 39 κέντρα ψηφοφορίας στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, εννέα από τα οποία ήταν ανοικτά για πρόωρη ψηφοφορία στο διάστημα 1-3 Οκτωβρίου. Οι ψηφοφόροι του εξωτερικού μπόρεσαν να ψηφίσουν στις πρεσβείες των ΗΑΕ στις 22-23 Σεπτεμβρίου. Συνολικά 479 υποψήφιοι έλαβαν μέρος στις εκλογές. Καθώς δεν υπήρχαν πολιτικά κόμματα κατά τη διάρκεια των εκλογών, όλοι οι υποψήφιοι κατήλθαν ως ανεξάρτητοι. Συνολικά 117.592 ψηφοφόροι ψήφισαν, με ποσοστό συμμετοχής 34,81%. Ο αριθμός των ψηφισάντων αυξήθηκε κατά 48,5% σε σύγκριση με τις εκλογές του 2015. Επτά από τα 20 εκλεγέντα μέλη ήταν γυναίκες αν και ο μοναδικός βουλευτής που εκλέχθηκε βουλευτής Ναάμα αλ-Σάρχαν δεν κατάφερε να επανεκλεγεί στο εμιράτο Ρας αλ-Καϊμά. Ως εκ τούτου, 13 από τα 20 μέλη που διορίστηκαν ήταν γυναίκες προκειμένου να επιτευχθεί η ισότητα των φύλων.
Τοξικά βαρέα μέταλλα

Ως τοξικά βαρέα μέταλλα εννοούνται εκείνα τα οποία σε μορφή ιόντων είναι τοξικά για τους ζωντανούς οργανισμούς. Η τοξικότητα που προκαλείται από τη λήψη βαρέων μετάλλων από το στόμα, από την εισπνοή ή από απορρόφηση -ειδικότερα του μολύβδου ή του υδραργύρου- αναφέρεται ως δηλητηρίαση από βαρέα μέταλλα. Τα συμπτώματα καθορίζονται από τον τύπο και τη διάρκεια της έκθεσης και είναι δυνατόν να εκδηλώνονται με τη μορφή δερματικών, πνευμονικών, νευρολογικών ή γαστρεντερικών διαταραχών.

 Τοξικό βαρύ μέταλλο είναι οποιοδήποτε σχετικά πυκνό μέταλλο ή μεταλλοειδές που σημειώνεται για την πιθανή τοξικότητα του, ιδιαίτερα σε περιβαλλοντικά πλαίσια. Ο όρος έχει ιδιαίτερη εφαρμογή στο κάδμιο, τον υδράργυρο, τον μόλυβδο και το αρσενικό, τα οποία εμφανίζονται στην κατάλογο της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας, για τα 10 χημικά που εγκυμονούν σοβαρούς κινδύνους για τη δημόσια υγεία. Άλλα παραδείγματα περιλαμβάνουν το μαγγάνιο, το χρώμιο, το κοβάλτιο, το νικέλιο, τον χαλκό, τον ψευδάργυρο, το σελήνιο, το αντιμόνιο και το θάλλιο. Τα τοξικά βαρέα μέταλλα βρίσκονται φυσικά στη γη και συγκεντρώνονται ως αποτέλεσμα ανθρώπινων δραστηριοτήτων. Εισβάλλουν στους ιστούς των φυτών, των ζώων και των ανθρώπων μέσω της εισπνοής, της διατροφής και της χειρωνακτικής διακίνηση φορτίων. Κατόπιν συνδέονται και παρεμβαίνουν στη λειτουργία των ζωτικών κυτταρικών συστατικών. Οι τοξικές επιπτώσεις του αρσενικού, του υδραργύρου και του μολύβδου ήταν γνωστές στους αρχαίους, αλλά οι μεθοδικές μελέτες της τοξικότητας ορισμένων βαρέων μετάλλων χρονολογούνται στο 1868. Στους ανθρώπους, δηλητηρίαση από βαρέα μέταλλα είναι συνήθως αντιμετωπίζεται με τη χορήγηση χηλικών παραγόντων. Ορισμένα από αυτά που θεωρούνται τοξικά βαρέα μέταλλα είναι απαραίτητα, σε μορφή ιχνοστοιχείων, για την ανθρώπινη υγεία. Brathwaite RL, Rabone SDC (1985). «Heavy Metal Sulphide Deposits and Geochemical Surveys for Heavy Metals in New Zealand». Journal of the Royal Society of New Zealand 15 (4): 363–370. doi:10.1080/03036758.1985.10421713. http://www.tandfonline.com/doi/abs/10.1080/03036758.1985.10421713. Srivastava, S· Goyal, P (2010). Novel Biomaterials: Decontamination of Toxic Metals from Wastewater. Springer-Verlag. ISBN 978-3-642-11329-1.
2103 Λαβέρνα

Η Λαβέρνα (Laverna) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,80. Ανακαλύφθηκε το 1960 από το προσωπικό του Αστεροσκοπείου της Λα Πλάτα της Αργεντινής, και πήρε το όνομά της από το όνομα της ρωμαϊκής θεότητας Λαβέρνας, προστάτιδας των κλεφτών και του υποκόσμου.

 Η μέση διάμετρος της Λαβέρνας εκτιμάται σε 22,81 ± 2,0 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,1625 ± 0,033. Η Λαβέρνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 9 ώρες και 15 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Μιχάλης Καμπερίδης

Ο Μιχάλης Καμπερίδης (Αθήνα, 24 Απριλίου 1994) είναι Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 2.06 μέτρα, αγωνίζεται ως πάουερ φόργουορντ / σέντερ για τον Τρίτωνα Αθηνών της Α2.

 Αφού αγωνίστηκε σε επίπεδο νέων με τον Μανδραϊκό, ο Καμπερίδης έπαιξε ημι-επαγγελματική καλαθοσφαίριση στη Β' Εθνική με τον Φιλαθλητικό, τη σεζόν 2011-12. Στη συνέχεια ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία τη σεζόν 2012-13, με τον Φιλαθλητικό να παίζει στην Α2 Εθνική. Δηλώθηκε για το NBA Ντραφτ του 2014, αλλά δεν επιλέχθηκε. Το 2014, εντάχθηκε στην ΑΕΚ της Α1 Εθνικής.Στις 22 Ιανουαρίου 2015, δανείστηκε στην ισπανική Πένιας Ουέσκα της δεύτερης κατηγορίας Ισπανίας. Στις 29 Ιουλίου 2015, δανείστηκε στο Ρέθυμνο, όπου αγωνίστηκε για δύο σεζόν. Επέστρεψε στην ΑΕΚ το 2017 και κέρδισε το Κύπελλο Ελλάδας του 2018, καθώς και το Μπάσκετμπολ Τσάμπιονς Λιγκ του 2018. Το 2018, μετακινήθηκε στον Χολαργό. Στο ελληνικό πρωτάθλημα είχε 3,1 πόντους και 2,8 ριμπάουντ κατά μέσο όρο. Στις 18 Ιουνίου 2019, επέστρεψε στο Ρέθυμνο, υπογράφοντας συμβόλαιο διάρκειας δύο ετών. Την σεζόν 2019-20, μέτρησε 4,9 πόντους, 3,1 ριμπάουντ και 45,7% στα δίποντα, στα 19 παιχνίδια πρωταθλήματος που αγωνίστηκε. Τον Αύγουστο του 2020, έκλεισε στην ομάδα της Λάρισας. Σε 20 αγώνες στο Πρωτάθλημα Ελλάδας, είχε 3,2 πόντους και 2,1 ριμπάουντ κατά μέσο όρο. Στις 2 Αυγούστου 2021, ανακοινώθηκε από τον Π.Α.Ο.Κ, για την σεζόν 2021-22. Στις 31 Ιανουαρίου 2022, η ομάδα ανακοίνωσε την αποχώρηση του αθλητή, ευχαριστώντας τον παίκτη για την συνεισφορά του στην ομάδα.Τον Σεπτέμβριο του 2022, ανακοινώθηκε η απόκτηση του από τον Τρίτωνα Αθηνών της Α2 Εθνικής. Ως μέλος των «μικρών» Εθνικών ομάδων της Ελλάδας, ο Καμπερίδης συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U18 του 2011, το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U18 του 2012, το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U20 του 2013 και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U20 του 2014. Α.Ε.Κ. Κύπελλο Ελλάδας: (2018) Μπάσκετμπολ Τσάμπιονς Λιγκ: (2018) Ο μικρότερος αδερφός του, Γιώργος Καμπερίδης, είναι επίσης επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Επίσημη Λογαριασμός Twitter Προφίλ στη FIBA Ευρώπης Προφίλ στο Eurobasket.com Προφίλ στο esake.gr Προφίλ στο ESPN.com Προφίλ στο RealGM.com Προφίλ στο ProBasketballOverSeas.com Προφίλ στο NBADraft.net
Φαρίζα Ονγκαρσίνοβα

Η Φαρίζα Ονγκαρσιννκίζυ Ονγκαρσίνοβα (καζακικά: Фариза Оңғарсынқызы Оңғарсынова‎, Farıza Ońǵarsynqyzy Ońǵarsynova, 25 Δεκεμβρίου 1939 - 23 Ιανουαρίου 2014) ήταν Καζάκα πποιήτρια, λαϊκή συγγραφέας του Καζακστάν (1991), βραβευμένη με το κρατικό βραβείο του Καζακστάν SSR που πήρε το όνομά του από τον Αμπάι (1979), δημόσια φιγούρα, συγγραφέας πολλών ποιητικών βιβλίων και δημοσιεύσεων.

 Η Ονγκαρσίνοβα γεννήθηκε στο χωριό Μανάε της περιοχής Νοβομπογκατίνσκ της περιφέρειας Γκουριέφ (τώρα περιοχή Ατιράου). Ο πατέρας της, Ονγκαρσίν Ιμανγαλίγιεφ ήταν ένας σεβαστός άνθρωπος στο Καζακστάν. Για πρώτη φορά οργάνωσε ένα ιχθυοτροφείο στην περιοχή Αριτάου. Η μητέρα της, Καμίλα, γνώριζε την αραβική γλώσσα και την προφορική λογοτεχνία του Καζακστάν. Η Φαρίζα ήταν η νεότερη στην οικογένεια, οι αδελφοί και οι αδελφές της πέθαναν σε νεαρή ηλικία. Ο πατέρας της πέθανε σε νεαρή ηλικία και η μητέρα της πέθανε στη δεκαετία του 1970. Από την παιδική ηλικία, η ποιήτρια έδειξε τις ποιητικές της ιδιότητες, συνέθεσε ποιήματα για τις συνθήκες που την επηρέασαν. Έχει 2 γιους τους Ανβάρ και Αλμάς και 2 νύφες τις Ανάρ και Αΐντα. Επίσης, μεγάλωσε τα παιδιά του αδελφού της, ο οποίος πέθανε σε νεαρή ηλικία. Το 1961 η Ονγκαρσίνοβα αποφοίτησε από τη σχολή Φιλολογίας του παιδαγωγικού Πανεπιστημίου Γκουρίεφ. Από το 1961 έως το 1969, κατείχε εναλλάξ τις θέσεις καθηγήτριας της Καζακικής γλώσσας και λογοτεχνίας, επικεφαλής καθηγήτρια και διευθύντρια σε σχολεία αγροτικών περιοχών. Το 1966, ξεκίνησε τη δημοσιογραφική της δραστηριότητα ως λογοτεχνική υπάλληλος στο συντακτικό γραφείο της περιφερειακής εφημερίδας του Γκουριέφ "Kommunistik Enbek" ("Κομμουνιστική Εργασία"). Από το 1969 έως το 1970, ήταν ανταποκρίτρια της εφημερίδας "Leninshil Zhas" ("Νεολαία Λένιν") στις περιοχές Γκουεριέφ, Ακτόμπε και Ουράλ. Από το 1970 έως το 1977, διετέλεσε συντάκτρια της δημοκρατικής εφημερίδας "Kazakhstan pioneri" ("Πρωτοπόρος του Καζακστάν"). Από το 1978 έως το 1996, η Ονγκαρσίνοβα ήταν επικεφαλής εκδότρια του Ρεπουμπλικανικού περιοδικού "Πρωτοπόρος". Από το 1996 έως το 2004, μέλος της Συνέλευσης του Κοινοβουλίου του Καζακστάν. Πέθανε σε ηλικία 74 ετών στις 23 Ιανουαρίου 2014. Η αιτία του θανάτου της δεν είναι γνωστή. Θάφτηκε στις 27 Ιανουαρίου 2014 στο Εθνικό Πάνθεον στην Αστάνα κοντά στο μαυσωλείο του Καμπανμπέη Μπατήρ. Τα πρώτα ποιήματα της δημοσιεύθηκαν στον Δημοκρατικό τύπο το 1958. Πολλά έργα έχουν μεταφραστεί σε ξένες γλώσσες. Η Ονγκαρσίνοβα μετέφρασε στα Καζακικά το βιβλίο του Χιλιανού ποιητή Πάμπλο Νερούδα «Τέσσερις φορές της καρδιάς» και μία σειρά ποιημάτων του Ρώσου ποιητή ΑΑ Μπλόκ: «Σφοδρή επιθυμία», «Κούλικοβο στέπες», «Δώδεκα χρόνια αργότερα», «Κάρμεν", "Χιόνι κουρτίνα", καθώς και ξεχωριστά έργα των ΡΦ Καζάκοβα, EA Γεβτουσένκο και του Άραβα ποιητή Αμπντραχμάν αλ-Χαμίσι. Το Τάγμα της Τιμής (1976) Κρατικό βραβείο του Καζακστάν SSR που πήρε το όνομά του από τον Αμπάι(1979) Εξαιρετικός μαθητής της δημόσιας εκπαίδευσης (1985) Λαϊκός συγγραφέας της Δημοκρατίας του Καζακστάν (1996) Το Τάγμα του Πασαράτ (1996) Το Τάγμα του Ντόστυκ Τάξη Ι (2009) Δίπλωμα του Προεδρείου του Ανώτατου Σοβιέτ του Καζακστάν SSR
Προσόδιο

Προσόδιο -από τη λέξη πρόσοδο που σημαίνει προσέλευση- λέγεται το είδος της αρχαίας ελληνικής λυρικής ποίησης που τραγουδιόταν ή ψαλλόταν με συνοδεία αυλού κατά τη μετάβαση ή την είσοδο στους ναούς ή τους βωμούς. Το προσόδιο επειδή ήταν θρησκευτικό άσμα είχε πομπικό ή τελετουργικό χαρακτήρα.

 Η αρχή του προσοδίου ανάγεται στην αρχαιότητα. Ο πρώτος που έγραψε προσόδιο ήταν ο αρχαίος ποιητής Εύμηλος, με σκοπό να υμνήσει τον θεό Απόλλωνα. Αργότερα προσόδια έγραψαν και άλλοι λυρικοί ποιητές, ενώ το προσοδιακό μέτρο χρησιμοποίησε και ο Σοφοκλής. Το προσόδιο ψαλλόταν αρχικά από τον χορό προς τιμήν του Θεού Απόλλωνα, ενώ αργότερα ψαλλόταν και για τους υπόλοιπους Θεούς του Ολύμπου. Το μέτρο του προσόδιου, ονομάζεται προσοδιακό και έχει τη μορφή του αναπαιστικού μέτρου. Ειδικότερα το προσοδιακό μέτρο έχει την εξής μορφή: ∪ ∪ — ∪ ∪ — ∪ ∪ —.
Δελφικό τοπίο

Ως Δελφικό τοπίο χαρακτηρίζεται η περιοχή που εκτείνεται από τον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών ως την Ιτέα, περιλαμβάνοντας τον ελαιώνα της Άμφισσας και την κοιλάδα του Πλειστού.

 Το Δελφικό τοπίο περιλαμβάνει μια έκταση που αρχίζει από τον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών και καταλήγει στην Ιτέα. Στην αρχαιότητα η περιοχή αυτή περιλάμβανε την κοιλάδα όπου κυλούσαν οι ποταμοί Πλειστός και Ύλαιθος, και οι δύο σήμερα χείμαρροι. Στα σημεία όπου οι κοίτες των χειμάρρων αυτών στενεύουν πολύ προκαλούνται υπερχειλίσεις και πλημμύρες. Το βασικό χαρακτηριστικό της χλωρίδας της περιοχής είναι η θαμνώδης βλάστηση. Μεγάλο μέρος όμως, ίσως και η μισή επιφάνεια της έκτασης αυτής, καλύπτεται από ελαιώνες. Τα ελαιόδεντρα έχουν προέλθει από εμβολιασμό αγριελιών και ανήκουν στη γνωστή ποικιλία “Αμφίσσης”. Τα περισσότερα από τα δέντρα αυτά στον επονομαζόμενο "Ελαιώνα" είναι αιωνόβια, γεγονός που τα καθιστά προστατευόμενα. Το “Δελφικό τοπίο” θεωρείται άρρηκτα δεμένο, τόσο αισθητικά όσο και αρχαιολογικά, με τον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών. Για το λόγο αυτό έχει ανακηρυχθεί προστατευόμενη περιοχή από το 1981 (ΦΕΚ 551/τ.β./15-09-1981) και έχει οριοθετηθεί σε ζώνη προστασίας Α και Β από την αρχαιολογική υπηρεσία με κηρύξεις του 1991 και του 2012. Στη ζώνη προστασίας Α απαγορεύονται οι οικοδομικές και γεωργοκτηνοτροφικές δραστηριότητες, ενώ για κάθε παρέμβαση απαιτείται άδεια της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας. Δυστυχώς, όμως, η ανακήρυξή του δεν απέτρεψε την καταστροφή μεγάλου μέρους του από πυρκαγιά τον Αύγουστο του 2013. Πενήντα με εξήντα χιλιάδες αιωνόβια δέντρα καταστράφηκαν και το Δελφικό τοπίο επλήγη ανεπανόρθωτα. Πρόσφατα έχει εκπονηθεί σχέδιο διαχείρισης του Δελφικού τοπίου με γνώμονα την αειφόρο ανάπτυξη, αλλά και την προστασία του.
1,000 Hours

1,000 Hours είναι το ντεμπούτο EP από τους Green Day. Είχε κυκλοφορήσει τον Απρίλιο του 1989, από την Lookout! Records, τη δισκογραφική εταιρία που στήρηξε την ανάπτυξη της μπάντας στα πρώτα χρόνια τους πριν από την υπογραφή τους με μια γνωστή δισκογραφική εταιρία το 1993.

 Το 1,000 Hours ηχογραφήθηκε το 1988, ενώ η μπάντα ήταν ακόμα με το όνομα "Sweet Children", και κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1989 σε βινύλιο μόνο, με πολλά διαφορετικά χρώματα του βινυλίου διαθέσιμα (κόκκινο, μπλε, πράσινο, μοβ, κίτρινο, και σαφή) σε περιορισμένες ποσότητες . Μετά την κυκλοφορία του, ήταν επίσης διαθέσιμο με ένα ροζ κάλυμμα (μαύρο βινύλιο μόνο). Λίγο μετά την ηχογράφιση, η μπάντα άλλαξε το όνομά τους σε Green Day, παρά τις αντιρρήσεις του ιδιοκτήτη του Lookout Records Lawrence Larry" Livermore. Το 1991, όλα τα τραγούδια από το 1,000 Hours επανεκδόθηκαν στο δίσκο 39/Smooth. Παρέμεινε σε έντυπη μορφή από το Lookout! records μέχρι τον Αύγουστο του 2005, όταν Green Day αφαιρέθηκαν από αυτην τη δισκογραφική εταιρία. Όλη η σύνθεση και στίχοι των τραγουδιών είναι από Billie Joe Armstrong. Billie Joe Armstrong – φωνή, κιθάρα,παραγωγός Mike Dirnt – μπάσο, φωνητικά, παραγωγός John Kiffmeyer – ντραμς, κρουστά, φωνητικά, παραγωγός
Άννα του Μεκλεμβούργου

Η Άννα, γερμ. Anna von Mecklenburg (14 Οκτωβρίου 1533 - 4 Ιουλίου 1602) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου, ήταν κόρη του δούκα του Μεκλεμβούργου και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Κουρλάνδης.

 Ήταν η μόνη (επιζήσασα) κόρη του Αλβέρτου Ζ΄ δούκα του Μεκλεμβούργου και της Άννας των Χοεντσόλερν, κόρης του Ιωακείμ Α΄ Νέστορα εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου. Η Άννα είναι η πρώτη γυναίκα στη Λιβονία, της οποίας η ζωή της επιβεβαιώνεται πλήρως ιστορικά. Η Άννα μεγάλωσε με τη λουθηρανική πίστη στο Μεκλεμβούργο, όπου η Μεταρρύθμιση είχε πρόσφατα εισαχθεί. Παντρεύτηκε τον Γκότχαρντ δούκα της Κουρλάνδης στις 11 Μαρτίου 1566 στο Κένιγκσμπεργκ. Ο γάμος της έγινε πολύ αργά για μία πριγκίπισσα της εποχής της (ήταν ήδη 33 ετών). Οι διαπραγματεύσεις γι' αυτόν ξεκίνησαν το 1564 και η συμμαχία μεταξύ Κουρλάνδης και Μεκλεμβούργου έφερε πλούτο, και σημαντικές ξένες συνδέσεις της Γερμανίας με το νεοσύστατο δουκάτο της Κουρλάνδης. Η Άννα και ο Γκότχαρντ ζούσαν με το νοικοκυριό τους στη Ρίγα, από τον γάμο τους μέχρι το 1578, όταν το πρώτο δουκικό ανάκτορο στο Μίταου ήταν έτοιμο να ζήσουν. Η Άννα περιγράφεται ως μία καλά μορφωμένη προστάτιδα των τεχνών· θεωρείται ότι έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της τέχνης στο νέο κράτος της Κουρλάνδης. Σε αυτόν τον ρόλο, της πιστώνεται ότι ανέθεσε την τέχνη των τοπικών εκκλησιών σε τοπικούς καλλιτέχνες και όχι σε ξένους όπως εθεωρείτο φυσιολογικό στην Κουρλάνδη. Πιστεύεται επίσης ότι διοργάνωσε την πρώτη Αυλή στο δουκάτο. Αλληλογραφούσε με τους συγγενείς της στη Γερμανία, διατηρώντας ξένες διπλωματικές σχέσεις με το δουκάτο. Χήρευσε το 1587. Το 1598 επισκέφθηκε τον αδελφό της στο Γκούστροβ. Παντρεύτηκε το 1566 τον Γκότχαρντ Κέττλερ δούκα της Κουρλάνδης και Σεμιγαλίας. Είχε τα ακόλουθα παιδιά: Άννα 1567-1617, παντρεύτηκε τον Αλβέρτο Ράντζιβλ, ευγενή της Πολωνίας. Φρειδερίκος 1569–1642, δούκας της Κουρλάδης και Σεμιγαλίας. Γουλιέλμος 1574–1640, δούκας της Κουρλάνδης. Ελισάβετ, παντρεύτηκε τον Αδάμ Βεντσέσλαος του Τσέσυν. άλλα τρία τέκνα, απεβ. νωρίς. Julia Trinkert, Herzogin Anna von Mecklenburg – Kurland (1533-1602) - Ambitionierte Kunstvermittlerin Am Kurländischen Hofe Des Ausgehenden 16. Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. Jarhundrets; Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Anna of Mecklenburg-Güstrow, Duchess of Courland στο Wikimedia Commons