IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κεφπροζίλη

Η Kεφπροζίλη (cefprozil) είναι ένα ημισυνθετικό αντιβιοτικό ευρέος φάσματος που χορηγείται από το στόμα και ανήκει στην ομάδα των κεφαλοσπορινών β' γενεάς. Η μικροβιοκτόνος δράση της κεφπροζίλης προκύπτει από αναστολή της σύνθεσης του μικροβιακού τοιχώματος.

 Χρησιμοποιείται για την θεραπεία των ακόλουθων λοιμώξεων: του αναπνευστικού, του δέρματος, των μαλακών ιστών, της ουρολοίμωξης και των ωτορινολαρυγγικών, που προκαλούνται από S. pneumoniae, H. influenzae, staphylococci, S. pyogenes (group A beta-hemolytic streptococci), E. coli, Klebsiella sp, coagulase-negative staph. Η Κεφπροζίλη είναι μια ημισυνθετική κεφαλοσπορίνη δεύτερης γενιάς η οποία χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της μέσης ωτίτιδας, των λοιμώξεων των μαλακών μορίων και των λοιμώξεων του αναπνευστικού συστήματος. Η Κεφπροζίλη, όπως και οι πενικιλλίνες, είναι ένα αντιβιοτικό β-λακτάμης. Με τη σύνδεση με συγκεκριμένες πρωτεΐνες δέσμευσης πενικιλλίνης (PBPs) που βρίσκονται μέσα στο βακτηριακό κυτταρικό τοίχωμα αναστέλλει το τρίτο και τελευταίο στάδιο της σύνθεσης βακτηριακού κυτταρικού τοιχώματος. Η κυτταρική λύση στη συνέχεια μεσολαβείται από βακτηριακά αυτολυτικά ένζυμα κυτταρικού τοιχώματος όπως είναι οι αυτολυσίνες. Είναι πιθανό η Κεφπροζίλη να παρεμβαίνει σε έναν αναστολέα αυτολυσίνης.Μεταβολισμός: κυρίως αποβάλλεται από τα νεφρά. Όγκος διανομής:0,23 L/kg Clearance: 3 mL/min/kg Εφάπαξ από του στόματος δόσεις Κεφπροζίλης των 5.000 mg/kg δεν προκάλεσαν θνησιμότητα ή στοιχεία τοξικότητας σε ενήλικες απογαλακτισμένους ή νεογνικούς αρουραίους ή σε ενήλικες ποντικούς. Μια εφάπαξ από το στόμα δόση 3.000mg/kg προκάλεσε διάρροια και απώλεια όρεξης σε πιθήκους cynomologus, αλλά όχι θνησιμότητα.Οι πιο συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες ήταν αυξημένες ηπατικές εργαστηριακές τιμές (συμπεριλαμβανομένων των AST και ALGT), ζάλη, ηωσινοφιλία, εξάνθημα από πάνα και επιμόλυνση, κνησμός των γεννητικών οργάνων, κολπίτιδα, διάρροια, ναυτία, έμετος, και κοιλιακό άλγος. Η λήψη γίνεται με ή χωρίς φαγητό. Η απορρόφηση δεν επηρεάζεται από τα τρόφιμα. Εντερικά βακτήρια και άλλα ευβακτήρια.
Φριτς Λεάντρ

Ο Φριτς Λεάντρ (γαλλικά: Fritz Léandre), γεννημένος στις 13 Μαρτίου 1948 στην Αϊτή, είναι Αϊτινός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός. Ο μεγαλύτερος αδερφός του, Ζοζέφ-Μαριόν, υπήρξε επίσης ποδοσφαιριστής.

 Ο Λεάντρ αγωνίστηκε σε συλλογική επίπεδο για λογαριασμό της Ρασίνγκ Κλεμπ Αϊσιέν. Ως διεθνής, αγωνίστηκε με την Εθνική Αϊτής στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974. Κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης διοργάνωσης, η οποία διεξήχθη στη Γερμανία, ο ίδιος αγωνίστηκε παρά μόνο σε μία αναμέτρηση, με αντίπαλο την Αργεντινή.
Σαιν-Ντενί (Ρεϋνιόν)

To Σαιν-Ντενί (γαλλικά: Saint-Denis) είναι η διοικητική πρωτεύουσα της Ρεϋνιόν, υπερπόντιου διαμερίσματος της Γαλλίας στον Ινδικό ωκεανό. Βρίσκεται στο βορειότερο σημείο του νησιού, κοντά στις εκβολές του ποταμού Σαιν-Ντενί. Στην αστική περιοχή του Σαιν-Ντενί ζουν 158.139 κάτοικοι ενώ η πόλη έχει πληθυσμό 131.557 κάτοικους σύμφωνα με την απογραφή του 1999.

 Το Σαιν-Ντενί ιδρύθηκε από τον Ετιέν Ρενιώ το 1669 και έγινε η πρωτεύουσα του νησιού της Ρεϋνιόν το 1738. Στην πόλη υπάρχει η γκαλερί τέχνης και μουσείο Léon Dierx. Ο ιστορικός βοτανικός κήπος Jardin de l'État. Επίσης, υπάρχουν το Le Barachois, ένα πάρκο μπροστά στην θάλασσα και η La Roche Écrite, μια κορυφή με εντυπωσιακή θέα πάνω από την πόλη του Σαιν-Ντενί. Η επίσημη ιστοσελίδα του Σαιν-Ντενί στα γαλλικά
Σήμαντρο

Το σήμαντρο ή σημαντήριον είναι ξύλινο ή μεταλλικό, εκκλησιαστικό ιδιόφωνο μουσικό όργανο το οποίο κρούεται ρυθμικά και χρησιμοποιείται ακόμη και σήμερα στα μοναστήρια του χριστιανικού κόσμου για να υπενθυμίζει στους μοναχούς την έναρξη των θρησκευτικών τους καθηκόντων.

 Το σήμαντρο χρησιμοποιήθηκε πολύ πριν την εμφάνιση των καμπανών και υπάρχει σε διάφορες παραλλαγές, με την χρήση του να είναι διαδεδομένη κυρίως σε όλα τα ορθόδοξα χριστιανικά μοναστήρια παντού ανά τον κόσμο. Συνήθως το βλέπουμε σαν σταθερή σιδερένια κατασκευή να κρέμεται μπροστά στις εισόδους των καθολικών ( κεντρικός ναός μιας Μονής ) και η χρήση του να αντικαθιστά την καμπάνα. Η ξύλινη μορφή του αναφέρεται σε ένα μακρόστενο τεμάχιο καλά πλανισμένου ξύλου ( συνήθως από σφένδαμο ή οξιά ) το οποίο κρούεται με ένα κόπανο (κατασκευασμένο πάντα από το ίδιο υλικό), με αυξομειούμενη δύναμη ώστε να παραχθεί κάποιο είδος ρυθμού. Στην σιδερένια του μορφή αναφερόμαστε σε ένα μικρό μεταλλικό τεμάχιο συνήθως από σίδερο και σπανιότερα από ορείχαλκο το οποίο κρούεται ρυθμικά με την σφύρα κατασκευασμένη και αυτή απαραίτητα από το ίδιο υλικό. Την διάδοσή του στους μεταγενέστερους χρόνους, κυρίως, την χρωστά στην απαγόρευση που επιβλήθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στην κρούση των καμπανών στα τότε κατεχόμενα χριστιανικά εδάφη. Υπάρχει ακόμη και το φορητό ξύλινο σήμαντρο ( συνήθως πρόκειται για το μεγασήμαντρον ) το οποίο το κρατούν οι περιφερόμενοι μοναχοί με το αριστερό χέρι και το κρούουν ρυθμικά κρατώντας τον κόπανο ή την σφύρα με το δεξί χέρι σε διάφορες περιστάσεις. Με βάση το "τυπικόν" του Αγίου Σάββα (1, 57) θεωρούμε ότι έχουμε τρία είδη σημάντρων , των οποίων η κρούση είναι και συμβολική. Το μεγάλο ξύλινο σήμαντρο ( μεγασήμαντρον) που πρόκειται για μεγάλη, τριών περίπου μέτρων σανίδα και πλάτους περίπου 10 εκατοστών η κρούση του οποίου υπονοεί το κήρυγμα του Ιερού Ευαγγελίου. Το μικρότερο όπου πρόκειται απλά για ένα αναλογικά μικρότερο ξύλινο σήμαντρο το οποίο κρούεται πριν τον όρθρο και μας θυμίζει τα διδασκόμενα της Παλαιάς Διαθήκης. Το σιδερένιο το οποίο είναι και το μικρότερο σήμαντρο καλούμενο αλλιώς και «αγιοσίδερο», του οποίου η κρούση μας θυμίζει την σάλπιγγα των Αγγέλων κατά την Δευτέρα Παρουσία.
1760 Σάντρα

Η Σάντρα (Sandra) είναι ένας πολύ σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,5. Ανακαλύφθηκε το 1950 από τον Νοτιοαφρικανό αγγλικής καταγωγής αστρονόμο Έρνεστ Λέοναρντ Τζόνσον, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ.

 Η μέση διάμετρος της Σάντρα εκτιμάται σε 35,9 ± 3,5 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0345 ± 0,008. Η Σάντρα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ώρες 34 λεπτά και 0,5 δευτερόλεπτο. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Μαρία της Βυρτεμβέργης

H Μαρία (γερμ. Marie von Württemberg, 17 Σεπτεμβρίου 1799 - 24 Σεπτεμβρίου 1860) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν κόρη του Δούκα της Βυρτεμβέργης και με τον γάμο της έγινε Δούκισσα της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα.

 Η Αντουανέττα Φρειδερίκη Αυγούστα Μαρία Άννα ήταν η μόνη κόρη του Αλεξάνδρου της Βυρτεμβέργης και της Αντουανέττας της Σαξονίας-Κοβούργου-Ζάαλφελντ. Παντρεύτηκε το 1832 τον Ερνέστο Α΄ της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα. Δεν απέκτησαν απογόνους. Bachmann, Gertraude (1999). Herzogin Marie von Sachsen-Coburg und Gotha, geborene Herzogin von Württemberg 1799 - 1860. Band 14 der Schriftenreihe der historischen Gesellschaft Coburg e.V., Coburg Gill, Gillian (2009). We Two: Victoria and Albert: Rulers, Partners, Rivals. New York: Ballatine Books. ISBN 0-345-52001-7.
Anyone's Daughter

Το Anyone's Daughter είναι τραγούδι του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το οποίο συμπεριλήφθηκε στο πέμπτο στούντιο άλμπουμ τους με τίτλο "Fireball" και αποτέλεσε το τέταρτο του κομμάτι.

 Την τελευταία εβδομάδα του Σεπτεμβρίου του 1970, οι Deep Purple μπήκαν στα "De Lane Lea Studios" του Λονδίνου για να ξεκινήσουν τις ηχογραφήσεις του διαδόχου του επιτυχημένου "Deep Purple in Rock". Το μόνο κέρδος από αυτήν την πρώτη προσπάθεια ήταν το "Anyone's Daughter", με τον Ρότζερ Γκλόβερ να δηλώνει ότι η σύνθεση του κομματιού πραγματοποιήθηκε ενώ τα μέλη του συγκροτήματος κάθονταν στο στούντιο και ο Ρίτσι Μπλάκμορ ξεκίνησε να παίζει την αρχική μελωδία του τραγουδιού, για να ακολουθήσουν οι υπόλοιποι. Το τραγούδι είναι τελείως διαφορετικό απ' ό,τι είχαν ηχογραφήσει μέχρι τότε οι Deep Purple, αφού είναι ένα κάντρι κομμάτι με αστείους στίχους από τον Ίαν Γκίλαν, για έναν νέο ο οποίος προσπαθεί να παντρευτεί κοπέλα με κληρονομιά, κάτι που τελικά καταφέρνει μετά από διαδοχικές αποτυχημένες προσπάθειες. Το συγκεκριμένο κομμάτι συμπεριλήφθηκε στο set list των ζωντανών τους εμφανίσεων στις 24 και 25 Ιουνίου 1971, μαζί με το "Demon's Eye", αλλά η αντίδραση του κοινού ήταν μέτρια και δεν συνέχισαν να το παίζουν ζωντανά, μέχρι την δεύτερη επανένωση της κλασικής σύνθεσης του συγκροτήματος το 1993, όταν και περιόδευαν για την προώθηση του άλμπουμ "The Battle Rages On". Το "Anyone's Daughter" αποτέλεσε την δεύτερη πλευρά του σινγκλ "Fireball", στην αμερικάνικη έκδοση του. Επίσης, η ζωντανή του εκτέλεση από το "Come Hell or High Water" κυκλοφόρησε σε μορφή CD σινγκλ τον Οκτώβριο του 1994 ως "Anybody's Daughter" μαζί με το "Speed King". Ζωντανά ηχογραφημένες εκτελέσεις του "Anyone's Daughter" συμπεριλήφθηκαν στους εξής δίσκους: Come Hell or High Water (1994) Live in Europe 1993 (2006) Το Anyone's Daughter ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Ίαν Γκίλαν - φωνητικά Ρίτσι Μπλάκμορ - κιθάρα Ρότζερ Γκλόβερ - μπάσο Ίαν Πέις - τύμπανα Τζον Λορντ - πιάνο Το όνομα Anyone's Daughter χρησιμοποιήθηκε από ένα γερμανικό progressive rock συγκρότημα το οποίο δημιουργήθηκε στην Στουτγάρδη το 1972. Αρχικά, το συγκρότημα έπαιζε διασκευές σε ροκ συγκροτήματα όπως οι Deep Purple και οι Cream. Οι Anyone's Daughter συνεχίζουν μέχρι σήμερα έχοντας κυκλοφορήσει περισσότερα από δέκα άλμπουμ. Deep Purple 25th Anniversary CD Booklet 1995 EMI Records The Complete Deep Purple, Michael Heatley, Reynolds & Hearn, 2005 Ian Gillan: The Autobiography of "Deep Purple's" Lead Singer, Blake Publishing, 1998 Στίχοι του Αnyone's Daughter Anyone's Daughter chords Anyone's Daughter tablature Deep Purple Anyone's Daughter - YouTube
Αχμέτ Φάκρυ

Ο Αχμέντ Φάκρυ (1905-1973) ήταν Αιγύπτιος αιγυπτιολόγος. Εργάστηκε στην δυτική έρημο της Αιγύπτου και διενήργησε ανασκαφές σε διάφορους αρχαιολογικούς τόπους, όπως στο El Haiz, στην όαση Σίβα και στην νεκρόπολη στο Dahshur.

 Siwa Oasis, Cairo, Egypt, American University in Cairo Press 1990. Bahriyah and Farafra, Cairo, American University in Cairo Press 2003. An archaeological journey to Yemen, (March–May, 1947) Bahria Oasis. The Bent pyramid of Dahshûr / by Ahmed Fakhry ; with papers by Hasan Mostafa and Herbert Ricke. Intiṣār al-ḥaḍārah : tārīkh al-Sharq al-qadīm / bi-qalam Zhayms Hanrī Baristid ; naqalahu ilá al-ʻArabīyah Aḥmad Fakhrī. THE INSCRIPTIONS OF THE AMETHYST QUARRIES AT WADI EL HUDI The monuments of Sneferu at Dahshur The oases of Egypt The Oasis of Siwa : its customs, history and monuments The pyramids SEPT TOMBEAUX A L'EST DE LA GRANDE PYRAMIDE DE GUIZEH
Ελίστα

Η Ελίστα ή Ελιστά (ρωσικά: Элиста, Καλμίκ: Элст) είναι η πρωτεύουσα της Δημοκρατίας της Καλμουχίας στη Ρωσίας, με πληθυσμό 103.749 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010.

 Βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της Δημοκρατίας της Καλμίκια και είναι η μοναδική πόλη της περιοχής. Βρίσκεται νότια της πόλης Τροιτσκόγιε και απέχει λίγα χιλιόμετρα από τα σύνορα της Καλμίκια με την Περιφέρεια Ροστόφ. Κοντά στην πόλη ρέει ποταμός που επίσης φέρει το όνομα Ελίστα. Η πόλη διαθέτει αεροδρόμιο. Πληθυσμός: 103.749 κάτοικοι το 2010, 104.254 το 2002, 89.695 το 1989. Εθνοτική σύνθεση (2010): Καλμούκοι – 69.3% Ρώσοι – 26,3% Καζάκοι – 0,6% Άλλοι – 3,8%
Βερικοκιά

Η βερικοκιά είναι οπωροφόρο, μακρόβιο, φυλλοβόλο δέντρο και ανήκει στο γένος Prunus (Προύμνη) της οικογένειας των Ροδοειδών. Στην Κύπρο το δέντρο είναι γνωστό ως χρυσομηλιά. Βρίσκεται αυτοφυής στην Ανατολική Ασία και τα Ιμαλάια, από όπου μεταφέρθηκε στην υπόλοιπη Ευρώπη μέσω της Αρμενίας, εξ’ ου και η επιστημονική της ονομασία Prunus armeniaca (Προύμνη η αρμενιακή). Πρέπει να ήταν γνωστή στην Κίνα, γιατί υπάρχουν αναφορές σε βιβλία όπου κατά το 2200 π.Χ. είχε την ονομασία Σίνγκ.

 Σήμερα καλλιεργείται σε όλες τις εύκρατες περιοχές του κόσμου για το νόστιμο καρπό της, το βερίκοκο. Η βερικοκιά είναι δέντρο με σφαιροειδές σχήμα και αρκετές απλωτές διακλαδώσεις. Τα φύλλα της είναι πλατιά σε σχήμα αβγού ή καρδιάς στιλπνά στην επάνω επιφάνεια και φέρουν αδένες και παράφυλλα πάνω στο μίσχο. Τα άνθη της είναι και αρσενικά και θηλυκά και έχουν χρώμα λευκό ή ελαφρύ ρόδινο, φύονται δε μόνα τους ή ανά δύο. Η άνθιση ολοκληρώνεται πριν βγουν τα φύλλα και γίνεται την άνοιξη (αρχές Μαρτίου-Απριλίου), είναι δε μικρής διάρκειας. Η καλλιεργούμενη βερικοκιά πολλαπλασιάζεται με εμβολιασμό που γίνεται σε συγγενικά είδη, κυρίως σε αμυγδαλιά αλλά και σε ροδακινιά, κορομηλιά και δαμασκηνιά. Για την καλλιέργεια της τα πιο κατάλληλα εδάφη είναι αυτά με μία μέση σύσταση και λεπτή υφή. Όταν υπάρχει δυνατό και ξαφνικό κρύο ή παγετός τότε οι ανθοί καταστρέφονται, αν και τα δέντρα είναι ανθεκτικά και σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες. Υψηλές θερμοκρασίες επίσης προκαλούν αλλοιώσεις στον καρπό. Τα δέντρα χρειάζονται καλό πότισμα την περίοδο της ανθοφορίας τους. Κάτω από καλές συνθήκες μία βερικοκιά μπορεί να ζήσει και πάνω από 100 χρόνια. Οι κυριότερες Ελληνικές ποικιλίες είναι: Πρώιμη Τίρυνθας. Μία Ελληνική πρώιμη ποικιλία που καλλιεργείται στην Κορινθία. Ο καρπός είναι μέτριου μεγέθους, ανθεκτικός στη μεταφορά. Διαμαντοπούλου. Μέσης παραγωγικότητας βερικοκιά, βγάζει όμως εξαιρετικής νοστιμιάς βερίκοκα. Καλλιεργείται και αυτή στην Κορινθία και σε άλλες περιοχές της Πελοποννήσου. Μπεμπέκου, με μεγάλους καρπούς, λίγο πιο άνοστους από του Διαμαντοπούλου. Οι περισσότερες βερικοκιές βρίσκονται στην Πελοπόννησο.Υπάρχουν επίσης καλές Γαλλικές ποικιλίες όπως Παβιό, Πρεκός και Λουιζιέ και γνωστή είναι και η Ιταλική Ρεάλε ντ’ Ιμόλα. Βερίκοκο, ο καρπός της βερικοκιάς.
Καπνοχώρι Φθιώτιδας

Το Καπνοχώρι είναι ορεινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Φθιώτιδας, στην Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Καστανέας (οικισμοί Καστανιά και Καπνοχώρι) και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Υπάτης (πρώην Δήμος Υπάτης), του Δήμου Λαμιέων.

 Το Καπνοχώρι Φθιώτιδας βρίσκεται σε υψόμετρο 588 μέτρων και έχει πληθυσμό 61 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Το Καπνοχώρι Υπάτης βρίσκεται στο κέντρο του Νομού Φθιώτιδας, στις βορειοδυτικές πλαγιές της Οίτης, σε απόσταση 26 χιλιομέτρων, δυτικά - νοτιοδυτικά της Λαμίας. Ανατολικά του χωριού περνά ο Ξηριάς, που είναι παραπόταμος του Σπερχειού και δυτικά, σε απόσταση περίπου 3 χιλιομέτρων, είναι η Ιερά Μονή Αγάθωνος, η οποία πιθανολογείται ότι ιδρύθηκε τον 15ο αιώνα. Την περίοδο της Επανάστασης του 1821, υπήρξε καταφύγιο των αγωνιστών, γι' αυτό και πυρπολήθηκε από τους Τούρκους. Από το 2007 περνά από το χωριό, η διαδρομή του ετήσιου δρόμου, Ορεινός Μαραθώνιος Οίτης «Ηρακλής» (Hercules Mountain Marathon).Η παλιά ονομασία του χωριού, από την εποχή της Τουρκοκρατίας, ήταν Ρηγόζιανο και έτσι αναφέρεται επίσημα μέχρι το 1927. Το 1879, με το ΦΕΚ 50Α - 25/07/1879, προσαρτάται στον τότε Δήμο Υπάτης. Το 1912, με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912, προσαρτάται στην Κοινότητα Καστανιάς και το 1927, με το ΦΕΚ 206Α - 28/09/1927, μετονομάστηκε σε Καπνοχώρι. Το 1997, με το Σχεδιο «Καποδίστριας» (ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997), προσαρτάται στο Δήμο Υπάτης (1999 - 2010) και το 2010, με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010), προσαρτήθηκε στο Δήμο Λαμιέων. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές οικισμού Καπνοχωρίου Φθιώτιδας (εξωτερικός σύνδεσμος) Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Καστανέας Φθιώτιδας (εξωτερικός σύνδεσμος) Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Υπάτης Φθιώτιδας (εξωτερικός σύνδεσμος) Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Λαμιέων Φθιώτιδας (εξωτερικός σύνδεσμος) Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Κοινοτικές Εκλογές Κοινότητας Καστανέας Φθιώτιδας (εξωτερικός σύνδεσμ ος) Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Δημοτικές Εκλογές Δήμου Υπάτης Φθιώτιδας (εξωτερικός σύνδεσμος) Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Δημοτικές Εκλογές Δήμου Λαμιέων Φθιώτιδας (εξωτερικός σύνδεσμος) Πεζοπορικές Διαδρομές | Στερεά Ελλάδα | Φθιώτιδα, Χωριό Καστανιά - Χωριό Καπνοχώρι (pezoporia.gr) Ορεινός Μαραθώνιος Οίτης Ηρακλής - Hercules Mountain Marathon (herculesmarathon.gr) Φθιώτιδα: Στα χνάρια της ιστορίας από το… “μπαλκόνι” της Οίτης (Φωτό) (lamianow.gr)
Αθανάσιος Γαϊτατζής

Ο Αθανάσιος Γαϊταντζής του Θεοδώρου (8 Νοεμβρίου 1914 - 18 Νοεμβρίου 2004) ήταν Έλληνας δικηγόρος, πολιτικός και νομάρχης. Το επίθετό του απαντάται και ως "Γαϊτατζής" και "Γκαϊτατζής".

 Γεννήθηκε στις Σέρρες το 1914. Από το 1940 έως το 1955 άσκησε τη δικηγορία στη γενέτειρά του. Την περίοδο 1955-56 υπηρέτησε ως γενικός γραμματέας του Υπουργείου Εργασίας. Το 1956-57 ήταν αναπληρωτής υπουργός (γενικός γραμματέας) Βορείου Ελλάδος. Την ίδια περίοδο υπηρέτησε και ως υποδιοικητής του ΙΚΑ. Τον Μάιο του 1955 διορίστηκε Νομάρχης Έβρου. Από το 1959 έως το 1962 υπηρέτησε ως Νομάρχης Δράμας, στη συνέχεια Καβάλας από το 1962 ως το 1964 , Ζακύνθου από το 1964 ως το 1965, Νομάρχης Πρέβεζας από τις 17 Ιουνίου 1965 ως τις 13 Νοεμβρίου 1965, Νομάρχης Αχαΐας από το 1966 έως το 1967 και Νομάρχης Ηλείας τον Μάιο του 1967. Το 1968-1970 ήταν Νομάρχης Θεσσαλονίκης. Ήταν παντρεμένος με τη Μυρσίνη Φτουλή και απέκτησαν μία κόρη. Πέθανε σε ηλικία 90 ετών στη Θεσσαλονίκη το 2004. Φωτογραφία[ (εικ. 2) του νομάρχη Καβάλας Γαϊταντζή
Πέντρο Σέα

Ο Χοσέ Πέντρο Σέα (ισπανικά: José Pedro Cea, 1 Σεπτεμβρίου 1900 – 18 Σεπτεμβρίου 1970) ήταν Ουρουγουανός διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός και προπονητής.

 Ο Σέα γεννήθηκε στο Μοντεβιδέο της Ουρουγουάης. Ξεκίνησε την καριέρα του από τη Λίτο του Μοντεβίδεο το 1928 μεταγράφηκε στη Μπέλα Βίστα, όπου παρέμεινε για ένα χρόνο και από την επόμενη χρονιά αγωνίστηκε στη Νασιονάλ μέχρι το 1936, ουσιαστικά παίρνοντας τη θέση του ταλαιπωρούμενου από τραυματισμό Πέδρο Πετρόνε. Κέρδισε δύο τίτλους του Πρωταθλήματος Ουρουγουάης, το 1933 και το 1934. Η διαρκής κινητικότηταε του και το ομαδικό πνεύμα του έδωσαν το παρατσούκλι «El Peon» που σημαίνει εργάτης. Ο Σέα έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Ουρουγουάης στις 4 Νοεμβρίου του 1923 σε αγώνα με αντίπαλο την Παραγουάη στο Μοντεβιδέο (νίκη των γηπεδούχων με 2-0). Ήταν μέλος της ομάδας της που κατέκτησε το Πρωτάθλημα Νότιας Αμερικής (τώρα Κόπα Αμέρικα) του 1923. Το 1924, κέρδισε ξανά το Πρωτάθλημα Νότιας Αμερικής, ο οποίος ήταν ο πέμπτος τίτλος της Ουρουγουάης.Επίσης, κέρδισε χρυσά μετάλλια στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924 και του 1928.Ήταν ο πρώτος σκόρερ της Ουρουγουάης στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1930 με 5 γκολ και δεύτερος της διοργάνωσης. Σημειώσε τρία γκολ στον ημιτελικό με τη Γιουγκοσλαβία (αποτέλεσμα 6-1). Σκόραρε το κρίσιμο γκολ της ισοφάρισης στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου εναντίον της Αργεντινής, ισοφαρίζοντας το σκορ σε 2-2 στο 57ο λεπτό. Η Ουρουγουάη κέρδισε τελικά με 4-2. Συμπεριλήφθηκε επίσης στην καλύτερη ομάδα του Κυπέλλου.Έπαιξε τον τελευταίο του διεθνή αγώνα το 1932, έχοντας συμμετάσχει σε 27 διεθνείς συναντήσεις (σύμφωνα με την RSSSF) για τη σελέστε. Ο Σέα ήταν ο προπονητής της Εθνικής Ουρουγουάης από το 1941 και το 1942, με την οποία κατέκτησε το Πρωτάθλημα Νότιας Αμερικής (μετέπειτα Κόπα Αμέρικα) το 1942.Ο Σέα πέθανε το 1970, σε ηλικία 70 ετών και 17 ημερών. Πηγή: Νασιονάλ Πρωτάθλημα Ουρουγουάης (2): 1933, 1934 Torneo Competencia: 1934Ουρουγουάη Παγκόσμιο Κύπελλο: 1930 Πρωτάθλημα Νότιας Αμερικής (2): 1923, 1924 Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες (2): 1924, 1928 Καλύτερη Ομάδα του Παγκοσμίου Κυπέλλου: 1930 Παγκόσμιο Κύπελλο 1930: Αργυρό παπούτσι Ουρουγουάη Πρωτάθλημα Νότιας Αμερικής: 1942 Πέδρο Τσέα: Ο Εργάτης
Μαρία Αιμιλία του Ζολί

Η Μαρία Αιμιλία Θηρεσία ντε Ζολύ ντε Σουάν (Marie Émilie Thérèse de Joly de Choin: 2 Αυγούστου 1670 - 1732) ήταν Γαλλίδα κυρία επί των τιμών, ερωμένη κι αργότερα μοργανατική σύζυγος του Λουδοβίκου του Μεγάλου Δελφίνου. Ως μοργανατική σύζυγος, δεν έφερε τον τίτλο "Δελφίνη της Γαλλίας".

 Η Μαρί Αιμιλί Τερέζ γεννήθηκε στο Μπουρ-αν-Πρες από τον Πιέρ ντε Ζολύ ντε Σουάν, βασιλικού αντιπροσώπου του Μπουρ-αν-Πρες, και την Κυρία ντ' Υρ ντ' Αιγκμπον. Ήταν μια κυρία επί των τιμών της αγαπημένης κόρης του βασιλιά, Μαρίας Άννας των Βουρβόνων. Η Αιμιλία θεωρήθηκε μη ελκυστική αλλά πνευματώδης. Ο Πρίγκιπας Λουδοβίκος την ερωτεύτηκε μετά το θάνατο της συζύγου του το 1690. Έκανε σχέση με τον Λουδοβίκο, παράλληλα με τη σχέση της με τον κόμη Φρανσουά Αλφόνς ντε Κλερμόν-Σαστ. Φημολογήθηκε ότι η Αιμιλία κι εκείνος σχεδίαζαν να κατακτήσουν το θρόνο κάνοντας ένα παιδί μαζί, το οποίο θα παρουσίαζαν ως παιδί του Λουδοβίκου. Όταν αυτά τα σχέδια ανακαλύφθηκαν, αφού η αλληλογραφία μεταξύ της Αιμιλίας και του Φρανσουά Αλφόνς παρουσιάστηκε στο βασιλιά, και οι δυο τους εξορίστηκαν από το δικαστήριο.Ωστόσο, η σχέση της με τον Λουδοβίκο δεν τελείωσε. Η Αιμιλία παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο μυστικά το 1694. Καμία λεπτομέρεια δεν είναι γνωστή για την τελετή, αλλά στις 19 Ιουλίου 1694, ο Λουδοβίκος την ανέφερε ως νόμιμη σύζυγό του σε μια επιστολή προς τη σύζυγο του πατέρα του, Φραγκίσκη του Μαιντενόν. Ωστόσο, η Αιμιλία δεν απέκτησε τον τίτλο της Δελφίνης, αλλά συνέχισε να αναφέρεται επισήμως ως Κυρία ντε Σουάν (Mademoiselle de Choin). Ο γάμος δεν αναγγέλθηκε επίσημα ούτε αναγνωρίστηκε και δεν συμμετείχε στη ζωή του βασιλείου. Η Αιμιλία κατοικούσε στο ανάκτορο του Μεντόν, όπου συναντήθηκε με τη μοργανατική σύζυγο του βασιλιά, Μαρκησία ντε Μαιντενόν, με την οποία τα πήγανε πολύ καλά. Της επιτράπηκε να κάθεται σε μια καρέκλα παρουσία μελών του βασιλικού οίκου και να απευθύνεται με το απλό τους όνομα και όχι με τους πλήρεις τίτλους τους, αλλά ντυνόταν απλά, δεν επωφελήθηκε από το γάμο και δεν συμμετείχε στην πολιτική. Έγκυος την εποχή του μυστικού γάμου της, γέννησε ένα γιο που στάλθηκε στην ύπαιθρο και πέθανε στην ηλικία των δύο ετών το 1697 χωρίς να λάβει επίσημο όνομα. Δεν έκαναν άλλα παιδιά. Μετά το θάνατο του Λουδοβίκου το 1711, συνταξιοδοτήθηκε. Ο Λουδοβίκος της άφησε μια περιουσία στη διαθήκη του, αλλά εκείνη την έσκισε λέγοντας ότι όταν ήταν ζωντανός, χρειαζόταν μόνον εκείνον και μετά το θάνατό του μόνο ένα μικρό εισόδημα. Η Αιμιλία έλαβε σύνταξη από τον μονάρχη και αφιερώθηκε στην φιλανθρωπία, χωρίς να συμμετέχει στην κοινωνική ζωή. Πέθανε στο Παρίσι, "παγκοσμίως σεβαστή για τις αρετές της". Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Marie Émilie de Joly στο Wikimedia Commons
Παλάτι του Ίζραελ Ποζνάνσκι

Το Παλάτι του Ίζραελ Ποζνάνσκι (πολωνικά: Pałac Izraela Poznańskiego) είναι παλάτι του 19ου αιώνα στο Λοτζ της Πολωνίας. Αρχικά, το ακίνητο ήταν ένα κτίριο διαμερισμάτων και μετετράπη σε μία νεο-αναγεννησιακή και νεο-μπαρόκ τύπου οικία, κατά τη διάρκεια των ετών 1888 έως 1903.

 Η ιστορία του παλατιού πηγαίνει πίσω στη δεκαετία του 1860. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Κάλμαν Ποζνάνσκι (Kalman Poznański), ένας Πολωνός-Εβραίος έμπορος από το Κόβαλ της Κουγιαβίας, έφτασε και άρχισε να ζει στο Λοτζ. Ο Κάλμαν ίδρυσε μία βιομηχανία βαμβακιού, αλλά δεν ήταν επιτυχής. Ωστόσο, όταν η επιχείρηση αναλήφθηκε από τον γιο του Ίζραελ Ποζνάνσκι (1833-1900), σημειώθηκε μια εκπληκτική αύξηση της τιμής του βαμβακιού σε όλο τον κόσμο. Ο Ίζραελ δημιούργησε μία περιουσία από το βαμβάκι και ξόδεψε ένα μεγάλο μέρος των κερδών του στο παλάτι, το οποίο τελικά πήρε το όνομά του.Όταν ο Ίζραελ Ποζνάνσκι απέκτησε το χώρο του παλατιού, υπήρχε ένα μικρό διώροφο κτίριο. Ανακαίνισε και επέκτεινε το κτίριο σε μία μεγάλη οικία. Το παλάτι χαρακτηριζόταν από την πολυτέλεια και το μεγάλο μέγεθος, μια «ανωμαλία» σε σχέση με τις γειτονικές απλές κατοικίες. Το σχέδιο του παλατιού θεωρήθηκε αρχικά ότι ήταν του Άντολφ Σέλιγκσον (Adolf Seligson). Πιο πρόσφατα, ωστόσο, οι Γ. Γιουνγκ και Ν. Ρόζενταλ έχουν χαρακτηριστεί ως οι αρχιτέκτονες. Όποιος και αν είναι ο αρχιτέκτονας, το παλάτι είναι ένα εντυπωσιακό επίτευγμα, κυρίως λόγω του σχεδιασμού του σε σχήμα L. Υπήρχε επίσης ένας μεγάλος κήπος στο πίσω μέρος. Ένα άλλο χαρακτηριστικό του παλατιού είναι η νότια πτέρυγα, η οποία είναι γεμάτη με τις ψηλές θολωτές στέγες. Πριν από το ξέσπασμα του Β΄ 'Παγκοσμίου Πολέμου, μέλη της οικογένειας Ποζνάνσκι μετανάστευσαν στη Δυτική Ευρώπη. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, το παλάτι χρησίμευσε ως έδρα των ναζιστικών γερμανικών αρχών. Μετά τον πόλεμο, το κτίριο χρησίμευσε ως έδρα του γραφείου του βοεβοδάτου.Από το 1975, το παλάτι στεγάζει το Μουσείο της Πόλης του Λοτζ (Muzeum Miasta Łodzi). Το μουσείο διαθέτει πλούσιες συλλογές νομισματολογίας, εικονογραφίας, πινάκων ζωγραφικής, γλυπτών, γραφικής τέχνης, βιβλίων και χειρογράφων. Το παλάτι χρησίμευσε ως σκηνικό σε αρκετές ταινίες, με πιο αξιοσημείωτη τη δραματική ταινία του Άντζεϊ Βάιντα το 1975, Η Γη της Επαγγελίας, η οποία έλαβε υποψηφιότητα για Βραβείο Όσκαρ. Το 2015, το παλάτι συμπεριλήφθηκε επισήμως στον κατάλογο των ιστορικών μνημείων της Πολωνίας. Το 2017, ξεκίνησε η διαδικασία αναζωογόνησης του παλατιού και άρχισαν οι εργασίες για την ανακαίνιση της πρόσοψης του. Η ανακαίνιση του παλατιού ολοκληρώθηκε το 2020 κατά την 200ή επέτειο του «Σύγχρονου Λοτζ» και το κτίριο έχει ανακτήσει το κύρος του ως μία από τις πιο υπέροχες αστικές δομές του έθνους. Manufaktura Ιστορία του Λοτζ Βιομηχανοποίηση Μουσείο της Πόλης του Λοτζ - Παλάτι του Ίζραελ Ποζνάνσκι Τουριστικές Πληροφορίες Λοτζ - Παλάτι του Ίζραελ Ποζνάνσκι
Diario Democracia

Η Diario Democracia είναι Ισπανόφωνη εφημερίδα, η οποία εκδίδεται στο Χουνίν, στην Επαρχία Μπουένος Άιρες της Αργεντινής. Το πρώτο της τεύχος εκδόθηκε στις 17 Οκτωβρίου 1931 και ιδρυτής ήταν ο Μόζες Λέμπενσον. Φτάνει σε 40 πόλεις στα βορειοδυτικά του Μπουένος Άιρες, διαθέτει πιεστήρια όφσετ από το 1981 και τυπώνει έγχρωμα αντίγραφα. Διατηρεί μια νοοτροπία συμβατή με τις δημοκρατικές αρχές που οδήγησαν στην ίδρυσή του.

 Η εφημερίδα Democracia ιδρύθηκε στις 17 Οκτωβρίου 1931 από τον δικηγόρο Μόζες Λέμπενσον, έναν διανοούμενο που θα εμπνεύσει τις κατευθυντήριες γραμμές του Κινήματος της Αδιαλλαξίας και της Ανανέωσης του Ριζοσπαστισμού την επόμενη δεκαετία. Το 1949 ηγήθηκε του μπλοκ της Ριζοσπαστικής Ένωσης Πολιτών (Unión Cívica Radical - UCR) στη συνταγματική συνέλευση που συγκλήθηκε εκείνο το έτος, και προέδρευε την Εθνική Συνέλευση του UCR, όταν πέθανε, σε ηλικία 45 ετών, στις 14 Ιουνίου 1953. Η εφημερίδα διεξήγαγε μια έντονη εκστρατεία κατά της εκλογικής νοθείας, της διαφθοράς και των πολιτικών των κυβερνήσεων της λεγόμενης Διαβόητης Δεκαετίας. Κατά τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο, που ξεκίνησε το 1936, είχε μια θέση ευνοϊκή για τη Ρεπουμπλικανική πλευρά, οργάνωσε πράξεις προσχώρησης και συνεργάστηκε με τα κινήματα που ήταν αλληλέγγυα μαζί της. Στη συνέχεια, τον Λέμπενσον διαδέχθηκε στη διαχείριση της εφημερίδας η χήρα του, η κυρία Ντόρα Ντάνα ντε Λέμπενσον. Επί του παρόντος, η δημοσίευση διευθύνεται από τον γιο του, τον δικηγόρο Χέκτορ Μόζες Λέμπενσον. Τον Ιανουάριο του 1950, κατά τη διάρκεια της πρώτης προεδρίας του Χουάν Ντομίνγκο Περόν, η εφημερίδα διαλύθηκε από την Επιτροπή Visca, μέχρι τον Φεβρουάριο του 1951. Τον Ιανουάριο του 2006, η εφημερίδα δημιούργησε την ιστοσελίδα της. Αργότερα, ο δικηγόρος Χέκτορ Λέμπενσον διαδέχθηκε την Ντόρα Λέμπενσον και στη γενική διεύθυνση της εφημερίδας. Τον Σεπτέμβριο του 2015, η εφημερίδα κατήγγειλε ότι ο δήμαρχος του Χουνίν, Μάριο Μεόνι είχε αναφέρει ότι «έκοψε κάθε δημοσιότητα επειδή ήταν αηδιασμένος με τα δύο τελευταία εξώφυλλα της Democracia», κάτι που απορρίφθηκε από το Επιμελητήριο Εφημερίδων ΜΜΕ της επαρχίας του Μπουένος Άιρες ως επίθεση στην ελευθερία του Τύπου.
Ανοικτότητα

Ως ανοικτότητα χαρακτηρίζεται η απεριόριστη πρόσβαση σε γνώσεις και πληροφορίες στους πολίτες. Ανοικτότητα είναι επίσης η συνεταιριστική διαχείριση για τη λήψη αποφάσεων σε αντιδιαστολή με τη λήψη αποφάσεων από μία κεντρική αρχή. Η ανοικτότητα μπορεί να χαρακτηριστεί ως το αντίθετο του απορρήτου.

 Το διοικητικό δόγμα της ανοικτής διακυβέρνησης υποστηρίζει ότι οι πολίτες έχουν το δικαίωμα πρόσβασης στα έγγραφα και τις διαδικασίες της κυβέρνησης ώστε να διευκολυνθεί η αποτελεσματική δημόσια εποπτεία.Η ανοικτότητα στην κυβέρνηση εφαρμόζει την ιδέα της ελευθερίας της πρόσβασης στις πληροφορίες που κατέχουν οι αρχές και υποστηρίζει ότι οι πολίτες πρέπει να έχουν το δικαίωμα να ενημερώνονται για τις δραστηριότητες της κυβέρνησης. Οι αξιόπιστες πληροφορίες που αφορούν στις κυβερνητικές δράσεις είναι απαραίτητες για τη λογοδοσία της κυβέρνησης και βοηθούν στην προστασία θεμελιωδών δικαιωμάτων. Οι έννοιες του ανοιχτού και δωρεάν περιεχόμενου αναφέρονται σε δημιουργικά έργα που δεν έχουν περιορισμούς σχετικά με το πώς οι άνθρωποι μπορούν να το χρησιμοποιήσουν, τροποποιήσουν και διανέμουν. Οι όροι αυτοί προέρχονται από το λογισμικό ανοικτού κώδικα και ελεύθερου λογισμικού, παρόμοιες έννοιες που αναφέρονται κυρίως στο λογισμικό. Η ανοικτή εκπαίδευση αναφέρεται σε θεσμικές πρακτικές και προγραμματικές πρωτοβουλίες που διευρύνουν την πρόσβαση στην εκπαίδευση και την κατάρτιση, οι οποίες προσφέρονται μέσω της επίσημης εκπαίδευσης συστημάτων. Ως εκ τούτου αυξάνεται η προσβασιμότητα και εξαλείφονται τυχόν εμπόδια εισόδου στην αγορά ενώ παρέχονται ανοικτή εκπαίδευση και βοηθήματα στην ελευθερία της πληροφόρησης. Η ανοικτή πρόσβαση ως έννοια αναφέρεται στην πρακτική του να επιτρέπεται, έγκριτα ερευνητικά άρθρα να είναι διαθέσιμα στο διαδίκτυο δωρεάν και χωρίς τα περισσότερα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας και περιορισμούς αδειών. Τα οφέλη αυτής της προσέγγισης περιλαμβάνουν: επιτάχυνση της ανακάλυψης και της προόδου, οι ερευνητές είναι ελεύθεροι να χρησιμοποιούν και να αξιοποιούν τα ευρήματα των άλλων ερευνητών, πληροφόρηση στο κοινό για την έρευνα που πραγματοποιείται με δημόσιους πόρους, και μεγαλύτερο αντίκτυπο για τις ερευνητικές εργασίες και τους ερευνητές επειδή η πρόσβαση στην πληροφορία είναι προσιτή σε ένα μεγαλύτερο ακροατήριο. Γκλάσνοστ Ελεύθερο λογισμικό Λογισμικό ανοικτού κώδικα
Στίλπων Κυριακίδης

Ο Στίλπων Κυριακίδης (Κομοτηνή, 25 Οκτωβρίου 1887 - Θεσσαλονίκη, 18 Μαρτίου 1964) ήταν Έλληνας ιστορικός-λαογράφος, ο εισηγητής της "ιστορικής μεθόδου" στην Ελληνική Λαογραφία. Υπήρξε απόφοιτος Φιλοσοφικής σχολής. Το 1926 διορίστηκε τακτικός καθηγητής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης με "Έδρα της Θρησκείας των Αρχαίων Ελλήνων, του Ιδιωτικού αυτών Βίου και της Λαογραφίας". Στην Κομοτηνή και τη Θεσσαλονίκη σήμερα υπάρχει οδός "Στίλπωνος Κυριακίδη" προς τιμήν του. Κόρη του ήταν η Άλκη Κυριακίδου-Νέστορος η οποία ήταν επίσης λαογράφος και καθηγήτρια πανεπιστημίου (διαδέχθηκε την έδρα του πατέρα της στο ίδιο πανεπιστήμιο) .

 Γεννήθηκε στην Κομοτηνή και ήταν μοναχοπαίδι του ιατρού Παρασκευά Κυριακίδη και της Φωτεινής Ψάλτου η οποία ήταν δασκάλα. Σχολείο πήγε στην Κομοτηνή και στις Σέρρες και το το 1907 φοίτησε στην Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1907 ο καθηγητής Νικόλαος Πολίτης (καθηγητής της ελληνικής Αρχαιολογίας και Μυθολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, θεωρείται ο «πατέρας» της Επιστήμης της Λαογραφίας στην Ελλάδα ) πρόσθεσε στις πανεπιστημιακές διαλέξεις και το μάθημα της λαογραφίας το οποίο παρακολούθησε ως φοιτητής τότε ο Κυριακίδης. Το 1911 δίδαξε στη Ζωσιμαία Σχολή των Ιωαννίνων και το 1912-14 έγινε Γυμνασιάρχης στο Παγκύπριο Γυμνάσιο Λευκωσίας της Κύπρου. Το 1914 ανέλαβε την σύνταξη του Ιστορικού Λεξικού της Ελληνικής Γλώσσας και το 1918 γίνεται διευθυντής του νεοσύστατου Λαογραφικού Αρχείου της Ακαδημίας Αθηνών το οποίο ιδρύθηκε από τον Νικόλαο Πολίτη . Το 1926 διορίστηκε ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης μέχρι να συνταξιοδοτηθεί το 1957. Η πανεπιστημιακή έδρα είχε το όνομα "Έδρα της Θρησκείας των Αρχαίων Ελλήνων, του Ιδιωτικού αυτών Βίου και της Λαογραφίας". Την εποχή εκείνη οι λαογραφικές σπουδές στην Ελλάδα είχαν αρχαιογνωστικό ενδιαφέρον και ο Κυριακίδης προωθούσε την διάσωση του παραδοσιακού πολιτισμού της βόρειας Ελλάδας . Παράλληλα με την ακαδημαϊκή θέση στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης συνέχισε την οργάνωση του Λαογραφικού Αρχείου. Κατά την πανεπιστημιακή καριέρα του διετέλεσε τρεις φορές Κοσμήτωρ της Φιλοσοφικής και δύο φορές Πρύτανης (το 1934 και το 1942) του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Ο Στίλπων Κυριακίδης είναι επίσης ιδρυτικό μέλος της Εταιρίας Μακεδονικών Σπουδών. Στίλπων Κυριακίδης στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών
The Times

Η The Times, αναφερόμενοι στα ελληνικά και ως Τάιμς του Λονδίνου ή απλά Τάιμς, είναι Βρετανική ημερήσια ειδησεογραφική εφημερίδα με έδρα το Λονδίνο. Ιδρύθηκε την πρωτοχρονιά του 1785 στο Λονδίνο με το όνομα The Daily Universal Register. Μαζί με την αδελφική της έκδοση The Sunday Times, την κυριακάτικη έκδοση, ανήκει σήμερα στον Αμερικανικό εκδοτικό όμιλο News Corporation του επιχειρηματία Ρούπερτ Μέρντοχ.

 Η εφημερίδα είναι η πρώτη που χρησιμοποίησε το όνομα «The Times», το οποίο στην πάροδο του χρόνου χρησιμοποιήθηκε από ένα μεγάλο αριθμό εφημερίδων σε όλο τον κόσμο, όπως η Ινδική The Times of India, οι αμερικανικές The New York Times και Los Angeles Times, η Ιρλανδική The Irish Times κ.α.. Η εφημερίδα έχει εισάγει την γραμματοσειρά Times New Roman, την οποία δημιούργησε το 1931 για να εκμεταλλευτεί την υψηλή ικανότητα αναγνωσιμότητα που προσφέρει, ακόμα και σε χαμηλής ποιότητας εκτυπώσεις όπως αυτές που χρησιμοποιούσαν την περίοδο εκείνη οι Times. Η θέση της εφημερίδας θεωρείται παραδοσιακά, πως είναι μετριοπαθής, ενώ πολλές φορές έχει υποστηρίξει τις θέσεις των Συντηρητικών, αν και υποστήριξε το Εργατικό κόμμα στις εκλογές του 2001 και του 2005. Σήμερα, είναι η δεύτερη σε κυκλοφορία εφημερίδα στην Βρετανία, πίσω από την The Daily Telegraph. Έχει κυκλοφορία 394.910 φύλλα και περισσότερους από 1 εκατομμύριο αναγνώστες σε ημερήσια βάση. Σύμφωνα με τον ανεξάρτητο πάροχο στοιχείων διαδικτυακής επισκεψιμότητας Similar Web, η ιστοσελίδα των The Times ήταν η 991η σε επισκεψιμότητα ιστοσελίδα στο Ηνωμένο Βασίλειο και 11η μεταξύ των ειδησεογραφικών ιστοσελίδων, προσελκύοντας περίπου 2,7 εκατομμύρια επισκέπτες σε μηνιαία βάση. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα The Times στο Wikimedia Commons
Φωτοαγωγιμότητα

Με τον όρο φωτοαγωγιμότητα χαρακτηρίζεται η οποιαδήποτε αύξηση ηλεκτρικής αγωγιμότητας ενός ημιαγωγού, ως συνέπεια της έκθεσής του σε ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία, όπως είναι το φως. Η φωτοαγωγιμότητα αναφέρεται σε τρεις τύπους: Ενδογενής, Εξωγενής και Φωτοβολταϊκή αγωγιμότητα

 Η Ενδογενής φωτοαγωγιμότητα εμφανίζεται κυρίως στις περιπτώσεις των ενδογενών ημιαγωγών, που δεν περιέχουν δηλαδή προσμίξεις π.χ. γερμανίου ή πυριτίου, όταν κάποιο φωτόνιο προκαλεί μετάπτωση ενός ηλεκτρονίου από τη ζώνη σθένους στη ζώνη αγωγιμότητας μέσω μιας ταυτόχρονα δημιουργούμενης "τρύπας" (κενό θέσης ηλεκτρονίου) στην ενδιάμεση "απαγορευμένη ζώνη". Συνεπώς στο τύπο της ενδογενούς φωτοαγωγιμότητας ενός υλικού κύριοι παράγοντες δημιουργίας της είναι τόσο τα ελεύθερα ηλεκτρόνια όσο και οι δημιουργούμενες τρύπες. Η δε Εξωγενής φωτοαγωγιμότητα παρατηρείται στους ημιαγωγούς που φέρουν προσμίξεις έτσι ώστε να κατέχουν θέση δότου ή δέκτου ηλεκτρονίων μέσα στην απαγορευμένη ζώνη όπως είναι οι ημιαγωγοί τύπου n και τύπου p αντίστοιχα. Επειδή στη πράξη η αγωγιμότητα αναφέρεται σε ημιαγωγούς λέγεται αντίστοιχα ενδογενής φωτοημιαγωγιμότητα και εξωγενής ομοίως. Έτσι ο μηχανισμός της εξωγενούς φωτοημιαγωγιμότητας είναι ανάλογος της ενδογενούς με τη διαφορά ότι για τη πραγματοποίησή της η ενέργεια που απαιτείται να έχει το φωτόνιο μπορεί να είναι και λίγο μικρότερη. Ανεξάρτητα από τους παραπάνω δύο τύπους φωτοαγωγιμότητας, η φωτοβολταϊκή αγωγιμότητα βασίζεται στο φωτοβολταϊκό φαινόμενο που παρουσιάζουν κάποια στοιχεία καλούμενα φωτοβολταϊκά με συνέπεια να μην απαιτεί επίδραση εξωτερικής διαφοράς δυναμικού, σε αντίθεση προς τις άλλες δύο προηγούμενες που θεωρείται αναγκαία, έστω και ορισμένη.
Εσμεράλδα Πιμεντέλ

Η Εσμεράλδα Πιμεντέλ (María Esmeralda Pimentel Murguía, 8 Σεπτεμβρίου 1989 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός και μοντέλο.Ξεκίνησε την καριέρα της στα μέσα του 2007, και εμφανίστηκε σε διαφημίσεις και τηλεοπτικές διαφημίσεις. Συμμετείχε στην Nuestra Belleza México, όπου κατέλαβε την τρίτη θέση, και αργότερα μπήκε στο "Televisa Arts Education Center (CEA)" για να σπουδάσει και να κάνει το ντεμπούτο της στην τηλενουβέλα Verano de amor το 2009.

 Verano de amor - 2009, ως Αδαλμπέρτα "Άντα" Κλαβερία Como dice el dicho - 2011, ως Σάντρα (Επεισόδιο: "Más vale solo") Abismo de pasión - 2012, ως Κένια Χάσο Ναβάρρο Viaje de generación - 2012, ως Λα Νουέβα (ταινία) Cachito de cielo - 2012, ως Μάρα Μαγάνια Palomita pop - 2012 (θεατρική παράσταση) Nueva vida - 2013, ως Πιλάρ (Επεισόδιο: "Madre soltera") Gossip Girl: Acapulco - 2013, ως Φρανσίσκα Ρουίς ντε Ινοχόσα (6 επεισόδια) Cásate conmigo, mi amor - 2013, ως Μπέα Cuatro X - 2013 (θεατρική παράσταση) De que te quiero, te quiero - 2013, ως Ντιάνα Μεντόσα Γκραχάλες ντε Κάσερες El color de la pasión - 2014, ως Λουσία Γαχιόλα Μουρίγιο La vecina - 2015/16, ως Σάρα Γρανάδος Εσπάρσα La Dalia Negra - 2016 (θεατρική παράσταση) 40 y 20 - 2016/17, ως Λορένα (Επεισόδια: "No me importa que me digan mujeriego" and "Fake news") El que busca encuentra - 2017, ως Ανχέλικα (ταινία) Cuando los hijos regresan - 2017, ως Βιόλετα (ταινία) Las 13 esposas de Wilson Fernández - 2017, ως Αμάντα (Επεισόδιο: "Amanda") Enamorándome de Ramón - 2017, ως Φαμπιόλα Μεδίνα Φερνάντες La bella y las bestias - 2018, ως Ισαμπέλα Λεόν/Καρολίνα Γκουτιέρες/Ατενέα Ρόσε El hubiera sí existe - 2019, ως Ροσίτα (ταινία) No man's land - 2020, ως Βικτόρια (ταινία) La templanza - 2020 (προσεχώς) Βραβεία TVyNovelasΒραβεία BravoΒραβεία Favoritos del Público Εσμεράλδα Πιμεντέλ στην IMDb Εσμεράλδα Πιμεντέλ, επίσημος λογαριασμός στο Facebook. Εσμεράλδα Πιμεντέλ, επίσημος λογαριασμός στο Twitter.
Σφαγή της Μπορόβας

Ως σφαγή της Μπορόβας αναφέρεται η μαζική εκτέλεση 107 κατοίκων του χωριού Μπορόβα Κορυτσάς της Αλβανίας που πραγματοποιήθηκε στις 6 Ιουλίου του 1943 από τα γερμανικά στρατεύματα Κατοχής ως αντίποινα για τη δράση των Αλβανών παρτιζάνων, με την πλειοψηφία των θυμάτων να αποτελείται από γυναικόπαιδα και ηλικιωμένους.

 Το απόγευμα της 6ης Ιουλίου του 1943, τρεις λόχοι του 98ου συντάγματος και άνδρες του 54ου αναγνωριστικού αποσπάσματος της 1ης Ορεινής Μεραρχίας της Βέρμαχτ δέχτηκαν επίθεση από Αλβανούς αντάρτες του LANÇ τη στιγμή που διέσχιζαν την Μπορόβα. Κατά τη διάρκεια της πολύωρης συμπλοκής - στην οποία ενεπλάκη και γειτονική ιταλική μονάδα - οι Γερμανοί στρατιώτες απέκρουσαν τους αντάρτες μετρώντας απώλειες τεσσάρων τραυματιών. Αμέσως μετά το τέλος της μάχης, Γερμανοί στρατιώτες των λόχων του 98ου συντάγματος κατευθύνθηκαν προς την Μπορόβα και για αντίποινα σκότωσαν επί τόπου όσους κατοίκους συνάντησαν, πυρπολώντας παράλληλα τα 95 από τα 102 κτίρια του οικισμού (τις οικίες, τις τρεις εκκλησίες, τους δύο νερόμυλους κλπ). Από τους περίπου 500 κατοίκους της Μπορόβας έχασαν τη ζωή τους 107 άτομα - 64 γυναίκες και 43 άνδρες - όλων των ηλικιών και αμφότερων των φύλων. Από τα θύματα, 47 ήταν έως 20 ετών (ανάμεσά τους και ένα βρέφος τεσσάρων μηνών), 37 από 21 ως 60 ετών και άλλα 23 από 61 μέχρι 80. Μετά την ολοκλήρωση της σφαγής και της καταστροφής της Μπορόβας οι Γερμανοί στρατιώτες διανυκτέρευσαν σε θέση ανάμεσα στον οικισμό και το γειτονικό Μπαρμάς. Δύο μέρες μετά τη θηριωδία στην Μπορόβα, οι ίδιοι λόχοι προέβησαν στην πυρπόληση του Μπαρμάς και στην εκτέλεση οκτώ κατοίκων του ως αντίποινα για τον τραυματισμό άλλων τριών στρατιωτών από εκρήξεις ναρκών στις 7 και 8 Ιουλίου. Αρκετές μέρες μετά τη σφαγή, οι αρχές Κατοχής επέτρεψαν στους κατοίκους της Μπορόβας, που στις 6 Ιουλίου απουσίαζαν για λόγους εργασίας είτε στα χωράφια είτε στη γειτονική Ερσέκα, να μεταβούν στο κατεστραμμένο χωριό τους για να προχωρήσουν στην ταφή των θυμάτων. Μετά την απελευθέρωση της Αλβανίας πραγματοποιήθηκε η εκταφή των θυμάτων και η τοποθέτηση των σορών τους στο νεκροταφείο του χωριού. Παράλληλα δημιουργήθηκε μικρό μουσείο ενώ στο νεκροταφείο τοποθετήθηκε ένα χάλκινο έργο χαρακτικής που αναπαριστά τη σφαγή. Το 1999, ο χώρος του μνημείου ανακατασκευάστηκε με τη συνδρομή Γερμανών στρατιωτών που υπηρετούσαν στη δύναμη KFOR του ΝΑΤΟ. Στις 6 Ιουλίου κάθε χρόνου, διεξάγεται επιμνημόσυνη δέηση στη μνήμη των θυμάτων. Μάγερ, Χέρμαν Φρανκ (2009). Αιματοβαμμένο Εντελβάις. Η 1η Ορεινή Μεραρχία, το 22ο Ορεινό Σώμα Στρατού και η εγκληματική δράση τους στην Ελλάδα, 1943-1944. Α΄. Αθήνα: Βιβλιοπωλείον της Εστίας.
Μονή Οδηγητρίας Κυρίας Γωνιάς Χανίων

Η Μονή Οδηγητρίας Κυρίας Γωνιάς είναι ανδρική σταυροπηγιακή μονή κοντά στο Κολυμβάρι Χανίων, στη δυτική Κρήτη. Είναι κτισμένη στο μύχο του κόλπου Χανίων, περίπου 25 χιλιόμετρα δυτικά από τα Χανιά. Κοντά στη μονή βρίσκεται η Ορθόδοξη Ακαδημία Κρήτης.

 Η μονή ιδρύθηκε τον 9ο αιώνα μ.Χ. στη θέση Μενιές του Ακρωτηρίου, στη θέση που βρισκόταν το ιερό της Δίκτυννας, και ήταν αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο. Λόγω επιθέσεων από πειρατές, η μονή τον 13ο αιώνα μεταφέρθηκε νοτιότερα, και ένα μικρό μοναστήρι χτίστηκε εκεί όπου σήμερα βρίσκεται το κοιμητήριο της μονής. Η μονή στη σημερινή θέση ιδρύθηκε το 1618 από τον μοναχό Βλάσιο, από την Αμάσεια της Κύπρου. Το έργο της ανοικοδόμησης συνέχισε ο Βενέδικτος Τζαγκαρόλας, ενώ στην ανοικοδόμηση και συντήρηση της μονής βοήθησε η μεγάλη δωρεά του Γεωργίου Μούρμουρη. Ο ναός της μονής ολοκληρώθηκε το 1634, σύμφωνα με επιγραφή που βρίσκεται στο δυτικό μέρος του τρούλου.Το 1645, οι Τούρκοι κατά τη διάρκεια του κρητικού πολέμου αποβιβάστηκαν κοντά στη μονή και την κατέλαβαν, ενώ το 1652 την κατέστρεψαν. Το 1662, με πατριαρχικό σιγγίλιο, η μονή ανακηρύσσεται σταυροπηγιακή, δηλαδή διοικείται άμεσα από το Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης. Το 1664 άρχισε να λειτουργεί στη μονή σχολείο. Το 1708 κατασκευάστηκε το συντριβάνι της μονής και το 1805 τα παρεκκλήσια του ναού. Κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821, η μονή λειτούργησε ως νοσοκομείο, ενώ ο ηγούμενος Παρθένιος Ρασπάνης μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία, αλλά οι Τούρκοι τον συνέλαβαν και τον φυλάκισαν. Η μονή ερημώθηκε, αλλά την περίοδο 1831-1841 ανασυγκροτήθηκε από τον μοναχό Παρθένιο Φρουδάκη. Το 1867, κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1866, η μονή καταστράφηκε ξανά από τους Τούρκους.Το 1897, ο Τιμολέων Βάσσος με δύο τάγματα πεζικού, ένα μηχανικού, ένα λόχο ευζώνων και μια ορειβατική πυροβολαρχία, αποβιβάστηκε νότια της μονής για να καταλάβει την Κρήτη στο όνομα του βασιλέα των Ελλήνων. Αυτή η απόβαση έγινε η αφορμή για την κήρυξη του Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897. Ο Βάσσος χρησιμοποίησε τη μονή ως αρχηγείο του. Το 1899 κατασκευάζεται το σημερινό καμπαναριό της μονής, η οποία κρίθηκε διατηρητέα το 1935. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, μετά την κατάληψη της Αθήνας από τους Γερμανούς, στη μονή λειτούργησε η σχολή Ευελπίδων. Μετά τη μάχη της Κρήτης, οι Γερμανοί επίταξαν τη μονή και φυλάκισαν τους μοναχούς. Η μονή επαναλειτούργησε μερικώς το 1942 και μέχρι το 1944 ήταν γερμανικό στρατόπεδο.Τη δεκαετία του 1960, σε έκταση που παραχώρησε η μονή κατασκευάστηκε η Ορθόδοξη Ακαδημία Κρήτης, η οποία άρχισε να λειτουργεί το 1968.
Τοξοβολία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 – Ατομικό γυναικών

Το αγώνισμα του ατομικού γυναικών στα πλαίσια της τοξοβολίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 πραγματοποιείται στις 23, 27–29 και 30 Ιουλίου 2021. Λαμβάνουν μέρος 64 αθλήτριες.

 Οι 12 χώρες που προκρίθηκαν για το ομαδικό αγώνισμα μπορούν να στείλουν 3 αθλήτριες και στο ατομικό, αλλιώς οι χώρες μπορούν να στείλουν μόνο μία αθλήτρια, εφόσον προκρίθηκε. Δύο θέσεις είναι διαθέσιμες μέσω της καθολικότητας. Αγώνας κατάταξης 72 βελών Όλες οι ώρες είναι σε Ώρα Ιαπωνίας (UTC+9)
Ψευδαργυρογουντγουαρντίτης

Ο ψευδαργυρογουντγουαρντίτης (αγγλ. zincowoodwardite) είναι ένυδρο θειικό ορυκτό του ψευδαργύρου και του αργιλίου. Οφείλει το όνομά του στην ομοιότητα με τον γουντγουαρντίτη και στο γεγονός ότι περιέχει, επιπλέον, και ψευδάργυρο.

 Ο ψευδαργυρογουντγουαρντίτης είναι δευτερογενές ορυκτό, απαντώμενο στις ζώνες οξείδωσης πολυμεταλλικών κοιτασμάτων. Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο αζουρίτης, ο κερουσίτης, ο ημιμορφίτης, ο αουριχαλκίτης και ο μαλαχίτης. Ανευρίσκεται στο κοίτασμα του Τσουμέμπ στη Ναμίμπια, στην περιοχή Rudabanya στην Ουγγαρία και στα μεταλλεία Λαυρίου, όπου αποτελεί και χαρακτηριστικό ορυκτό (type locality, TL) και συγκεκριμένα στα ορυχεία «Χριστιάνα» (Καμάριζα), TL, Ιλάριον Νο. 50 (TL), Σερπιέρη, «Μαρία» (Σούνιο). Handbook of Mineralogy Mindat.org Webmineral.com Κατάλογος ορυκτών Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
Μπούναρ (Ντέρβεντα)

Το Μπούναρ (σερβικά κυριλλικά: Бунар) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του Δήμου της Ντέρβεντα και εντός της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 61 κατοίκους.

 Το 1991, το χωριό αριθμούσε 457 κατοίκους, οι οποίοι ήσαν κατανεμημένοι ως κάτωθι: Το 1991, η τοπική κοινότητα του Μπούναρ αριθμούσε 2.043 κατοίκους, οι οποίοι ήσαν κατανεμημένοι ως κάτωθι: Πόλεις της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Δήμοι της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης (Αγγλικά) Maplandia (Αγγλικά) Δορυφορική εικόνα από Μπούναρ (Ντέρβεντα) στο fallingrain.com
Ερρίκος Κάρολος ντε Λα Τρεμουάλ

Ο Ερρίκος-Κάρολος ντε Λα Τρεμουάλ, γαλλ.: Henri Charles de La Trémoille (17 Δεκεμβρίου 1620 – 14 Σεπτεμβρίου 1672) ήταν Γάλλος ευγενής και στρατιωτικός διοικητής. Ήταν γιος τού Ερρίκου ντε Λα Τρεμουάλ, δούκα τού Τουάρ και τού Λα Τρεμουάλ, και της συζύγου του, Mαρίας ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν.

 Το 1628, ο πατέρας τού Λα Τρεμουάλ, Ερρίκος Γ΄ ντε Λα Τρεμουάλ, μεταστράφηκε -αυτός και τα παιδιά του- στον καθολικισμό, αλλά η μητέρα τού Λα Τρεμουάλ τον έπεισε να επιστρέψει στον προτεσταντισμό, όταν έφτασε στην ηλικία της ενηλικίωσης. Το 1638 εντάχθηκε στον στρατό τού θείου του, Φρειδερίκου-Ερρίκου πρίγκιπα της Οράγγης. Το 1648 νυμφεύτηκε την Καλβινίστρια Αιμιλία της Έσσης-Κάσσελ, κόρη του Γουλιέλμου Ε΄ λαντγκράβου της Έσσης-Κάσσελ. Είχαν πέντε παιδιά, συμπεριλαμβανομένου τού Καρόλου-Βελγικού, του κληρονόμου του, και της Καρλόττας-Αμαλίας. Τον Οκτώβριο του 1651, κατά τη διάρκεια της εξέγερσης της Σφενδόνης, βγήκε ενάντια στον καρδινάλιο Mαζαρέν και υποστήριξε ανοιχτά τον Λουδοβίκο Β΄ τού Κοντέ. Ως αποτέλεσμα, το 1656 φυλακίστηκε στην Αμιένη. Η μητέρα τού Λα Τρεμουάλ τον απελευθέρωσε μετά από αρκετούς μήνες φυλάκισης. Στη συνέχεια υποβιβάστηκε τοποθετούμενος στο Πουατού και στη συνέχεια μετατέθηκε να υπηρετήσει στην Ολλανδία. Το 1668 επέστρεψε από την Ολλανδία για να διαχειριστεί τις υποθέσεις τού δουκάτου τού Τουάρ (Thouars), με τον πατέρα του να αποδυναμώνεται από την ποδάγρα (ουρική αρθρίτιδα), και μεταστράφηκε ξανά στον καθολικισμό, αποσπώντας τα παιδιά από τη γυναίκα του, που κατέφυγε στις Κάτω Χώρες. Απεβίωσε δύο χρόνια πριν από τον πατέρα του το 1672. Ήταν επομένως ο μεγαλύτερος γιος του, ο Σαρλ-Μπελζίκ-Ολάντ, που τον διαδέχθηκε ως ο 4ος δούκας τού Τουάρ. Το 1648 νυμφεύτηκε την Καλβινίστρια Αιμιλία της Έσσης-Κάσσελ, κόρη του Γουλιέλμου Ε΄ λαντγκράβου της Έσσης-Κάσσελ. Είχαν πέντε παιδιά, συμπεριλαμβανομένου των: Σαρλ-Μπελζίκ-Ολάντ, δούκα του Τουάρ, κλπ. και της: Καρλόττας-Αμαλίας, παντρεύτηκε τον Άντον Α΄ κόμη τού Άλντενμπουργκ.
Διαγωνισμός Νέων Χορευτών Eurovision 1991

Ο Διαγωνισμός Νέων Χορευτών Eurovision 1991 ήταν ο 4ος διαγωνισμός νέων χορευτών της Eurovision.Η εκδήλωσε έγινε στο δημοτικό θέατρο του Ελσίνκι,στο Ελσίνκι της Φινλανδίας στις 5 Ιουνίου του 1991.Διοργανώθηκε με συνεργασία της EBU και της YLE.15 χώρες πήραν μέρος στον διαγωνισμό ενώ συνολικά 18 χορευτές πήραν μέρος.Η Βουλγαρία έκανε ντεμπούτο ενώ,η Αυστρία,ο Καναδάς και το Ηνωμένο Βασίλειο αποχώρησαν από τον διαγωνισμό.Ωστόσο,αμφότερες η αυστριακή κρατική τηλεόραση (ORF) και ο καναδικός τηλεοπτικός σταθμός (CBC),μετέδωσαν τον διαγωνισμό. Κάθε χώρα είχε την δυνατότητα να στείλει ένα ή δύο χορευτές,είτε γυναίκες είτε άντρες,που είχαν την δυνατότητα να εκτελέσουν ένα ή δύο χορούς.

 Περισσότερες πληροφορίες για την πόλη διεξαγωγής πατήστε εδώ:Ελσίνκι Το Δημοτικό θέατρο του Ελσίνκι,επιλέχθηκε να φιλοξενήσει τον διαγωνισμό. Οι κανόνες επιτρέπουν ότι οι συμμετέχοντες χορευτές δεν πρέπει να είναι επαγγελματίες και να είναι από 16 μέχρι 21 ετών.Οι συμμετέχοντες θα παρουσιάσουν το πρόγραμμα τους που οι ίδιοι διαλέγουν,προετιμαζοντάς το εξ'αρχής.Οι κριτές είναι επαγγελματίες χορευτές με διακρίσεις,εκπροσωπόντας στοιχεία του μπαλέτου και σύγχρονου στυλ χορού.Όταν τα αποτελέσματα γίνουν φανερά,οι δύο πρώτοι,φτάνουν σε ένα είδος τελικού,που ονομάζεται τελικός γύρος.Ο τελικός γύρος περιέχει 90 δευτερόλεπτα <<dual>> και 45 δευτερόλεπτα τυχαίο χορό.Ο νικητής ανακοινώνεται με την ολοκλήρωση του τελικού γύρου όπου οι κριτές ανακοινώνουν τον νικητή. Συνολικά 15 συμμετείχαν στον προκριματικό γύρο,με τις 8 από αυτές να προκρίνονται στον τελικό. Οι χώρες με χρυσό χρώμα προκρίθηκαν στον τελικό. Βραβεία δώθηκαν στις τρεις πρώτες χώρες.Τα αποτελέσματα ποτέ δεν ανακοινώθηκαν μέχρι και σήμερα. Φινλανδία - Jorma Uotinen (Επικεφαλής της επιτροπής) Γαλλία - Josette Amiel Δανία - Frank Andersen Ρουμανία/ Γαλλία - Gigi Gheorghe Caciuleanu Γερμανία - Peter Van Dyk Γαλλία - André-Philippe Hersin Ελβετία - Heinz Spoerli Σουηδία - Gösta Svalberg Ισπανία - Víctor Ullate Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1991 Διαγωνισμός Νέων Χορευτών Eurovision