IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μάχη του Μακτάν

Ο Πορτογαλικής καταγωγής Μαγγελάνος ανέλαβε να πραγματοποιήσει ένα εξερευνητικό ταξίδι, ώστε να ανακαλύψει ένα νέο πέρασμα προς τα νησιά των μπαχαρικών. Θα ήταν αυτός ο πρώτος που θα ολοκλήρωνε τον περίπλου της γης εάν δεν έχανε τη ζωή του στη μάχη του Μακτάν. Η μάχη του Μακτάν έγινε τον Απρίλιο του 1521 στο ομώνυμο νησί. Ο Μαγγελάνος, έχοντας συμμαχήσει με έναν τοπικό φύλαρχο που δέχτηκε να εκχριστιανιστεί, επιτέθηκε με τους στρατιώτες του στο νησί του Μακτάν, έχοντας ως πρόθεση να σκοτώσει τον φύλαρχο του νησιού Λάπου Λάπου. Σύμφωνα με ιστορικά στοιχεία, ο φύλαρχος που είχε συμμαχήσει με τον Μαγγελάνο ήταν εχθρός του Λάπου Λάπου και αποσκοπούσε να προσαρτήσει το Μακτάν.

 Ο Μαγγελάνος έφτασε σε ένα νησί που ονομαζόταν Σέμπου και βρισκόταν δίπλα στο Μακτάν. Εκεί συναντήθηκε με τον φύλαρχο του νησιού και κατά τις γνωστές πρακτικές των Ισπανών αποίκων τον υποχρέωσε να εκχριστιανιστεί και να αποκτήσει χριστιανικό όνομα. Ο φύλαρχος βλέποντας τον τεχνολογικά εξελιγμένο εξοπλισμό των Ισπανών ζήτησε από τον Μαγγελάνο να επιτεθεί στον εχθρό του, τον φύλαρχο του γειτονικού νησιού Μακτάν. Σύμφωνα με τον Αντόνιο Πιγκαφέττα που διέσωσε λεπτομέρειες, ο Μαγγελάνος επιτέθηκε στο Μακτάν με 48 στρατιώτες. Ο εξοπλισμός τους ήταν σπαθιά, βαλλίστρες και μουσκέτα. Λόγω της ειδικής γεωμορφολογίας του νησιού, οι Ισπανοί αναγκάστηκαν να αφήσουν τα πλοία μακρυά και να επιτεθούν μόνο με τις δικές τους δυνάμεις στους 1.500 ιθαγενείς του Μακτάν. Κατά τη διάρκεια της μάχης οι βαλλίστρες και τα μουσκέτα δεν ήταν τόσο αποτελεσματικά. Κάποια στιγμή ο Μαγγελάνος τραυματίστηκε από δόρυ ιθαγενούς και έχασε πολλές από τις δυνάμεις του. Έτσι αναπόφευκτα κάποια στιγμή περικυκλώθηκε από τους ιθαγενείς και σκοτώθηκε. Ο θάνατός του έκανε τους Ισπανούς να υποχωρήσουν. Το αποτέλεσμα της μάχης είχε μόνο προσωρινό αντίκτυπο, καθώς στα επόμενα χρόνια οι Ισπανοί επιβλήθηκαν σε ολόκληρη την περιοχή που σήμερα ονομάζεται Φιλιππίνες. Ωστόσο οι Φιλιππινέζοι θεωρούν τον φύλαρχο Λάπου Λάπου της φυλής του Μακτάν έναν από τους εθνικούς ήρωες, λόγω της αντίστασής του κατά των αποίκων.
Βρωμαμίνη

Η βρωμαμίνη ή (μονο)βρωμαμίδιο (αγγλικά: bromamine) είναι είναι ανόργανη χημική ένωση, που περιέχει άζωτο, υδρογόνο και βρώμιο, με μοριακό τύπο NH2Br. Μπορεί να θεωρηθεί ότι παράγεται από την αμμωνία (NH3), αν αντικατασταθεί ένα από τα άτομα υδρογόνου της από ένα άτομο βρωμίου. Ανήκει στις «αλαμίνες».

 Ο όρος «βρωμαμίνη» επεκτείνεται επίσης και σε μια σειρά βρωμιωμένες ανόργανες και οργανικές αμίνες. Πιο συγκεκριμένα, στις βρωμαμίνες ανήκουν, εκτός από τη («μητρική») βρωμαμίνη, η διβρωμαμίνη (NHBr2), το τριβρωμιούχο άζωτο (NBr3), καθώς επίσης και ενώσεις των γενικών τύπων R2NBr και RNBr2, όπου τα R, που δεν είναι απαραίτητα ίδια, μπορεί να είναι μια μονοσθενής ανόργανη ή οργανική ομάδα. Επίσης, τα δυο (2) R του πρώτου τύπου (R2NBr), μπορούν να αντικατασταθούν από μια δισθενή ομάδα, σχηματίζοντας μια ετεροκυκλική ένωση. Σε αραιό υδατικό διάλυμα, η βρωμαμίνη παράγεται με επίδραση αμμωνίας (ΝΗ3) σε υποβρωμιώδες νάτριο (NaOBr):Το δραστικό βρωμιωτικό μέσο στην αντίδραση αυτή είναι το υποβρωμιώδες οξύ (HOBr), που παράγεται από την πρωτονίωση των υποβρωμιωδών ανιόντων του υποβρωμιώδους νατρίου. Ο ομοιοπολικός δεσμός N-Br που περιέχουν οι βρωμαμίνες (μητρική και θυγατρικές) υδρολύεται γρήγορα απελευθερώνοντας υποβρωμιώδες οξύ:
Citroën C5 Aircross

Το Citroën C5 Aircross είναι ένα μεσαίο crossover SUV αυτοκίνητο, που παράγεται από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Citroën, από τον Σεπτέμβριο του 2017 στην Κίνα και από τον Φεβρουάριο του 2019 και στη Γαλλία. Αντικατέστησε το λίγο μικρότερων διαστάσεων Citroën C4 Aircross του 2012 - 2017. Το C5 Aircross κυκλοφόρησε αρχικά μόνο στην Κίνα, από τον Οκτώβριο του 2017, ενώ η εκδοχή του C5 Αircross για την Ευρώπη μπήκε στη μαζική παραγωγή τον Φεβρουάριο του 2019 και κυκλοφόρησε στην ήπειρο αυτή σχεδόν ταυτόχρονα.

 Ο λίγο μικρότερος προκάτοχος Citroën C4 Aircross (μήκους 4,34 μέτρων), καθώς και το στενά συγγενικό Peugeot 4008, είχαν βασιστεί στο Mitsubishi ASX, αν και η εξωτερική εμφάνιση των τριών μοντέλων ήταν εντελώς διαφορετική. Τελικώς όμως, η παραγωγή του C4 Aircross έληξε σύντομα, τον Απρίλιο του 2017, μετά από 5 ακριβώς έτη παραγωγής, λόγω χαμηλών πωλήσεων, καθώς η στενή συγγένεια του μοντέλου με το Mitsubishi ASX μάλλον δεν ενθουσίασε ιδιαίτερα τους υποψήφιους αγοραστές της κατηγορίας των crossover SUV. Αντιθέτως, ο διάδοχός του βασίστηκε στην πλατφόρμα PSA EMP2 platform και ήταν ένα εντελώς νέο και μεγαλύτερο σε διαστάσεις crossover SUV, το Citroën C5 Αircross, που ήταν το αποτέλεσμα μιας σχετικής επένδυσης 100 εκατομμυρίων ευρώ του τότε Ομίλου PSA. Το μοντέλο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Σαγκάης στις 18 Απριλίου 2017 και η παραγωγή της κινεζικής εκδοχής ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2017 από την κοινοπραξία Dongfeng Peugeot-Citroën και κυκλοφόρησε στην αγορά της Κίνας τον Οκτώβριο.Εδώ να σημειωθεί ότι από το 1994 οι ξένες αυτοκινητοβιομηχανίες εξαναγκάζονταν, λόγω της κινεζικής νομοθεσίας, να δημιουργήσουν μια κοινή επιχείρηση / κοινοπραξία (50:50) με μια κινεζική εταιρεία προκειμένου να παράγουν αυτοκίνητα επί κινεζικού εδάφους, γλιτώνοντας έτσι τους φόρους εισαγωγής. Το κέρδος της Κίνας από αυτή τη κίνηση ήταν ότι οι τοπικές αυτοκινητοβιομηχανίες απέκτησαν τεχνολογική και επιχειρησιακή τεχνογνωσία στη παραγωγή αυτοκινήτων. Από την 1η Ιανουαρίου 2022, ωστόσο, τα πράγματα άλλαξαν, με την Κίνα να επιτρέπει σε όλες τις ξένες αυτοκινητοβιομηχανίες να κατασκευάζουν, αν θέλουν, αυτοκίνητα στη Κίνα αποκλειστικά μόνες τους. Η εκδοχή για την Ευρώπη παρουσιάστηκε πρώτα, όπως είχε εκ των προτέρων ανακοινωθεί, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Γενεύης του 2018, το οποίο διήρκεσε από τις 8 έως τις 18 Μαρτίου 2018, και στη συνέχεια στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού που διήρκεσε από τις 4 έως τις 14 Οκτωβρίου 2018. Αν και κάποια πιλοτικά μοντέλα προ-παραγωγής άρχισαν να κατασκευάζονται ήδη από τον Ιανουάριο του 2019, τελικώς το αυτοκίνητο μπήκε στη μαζική παραγωγή τον Φεβρουάριο του 2019 και σύντομα κυκλοφόρησε σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες σχεδόν ταυτόχρονα. Γενικότερα, σε όλες τις αγορές όπου διατίθεται, το Citroën C5 Αircross γνώρισε πολύ θετική υποδοχή από τον Τύπο και το κοινό και σημείωσε πολύ μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία από τον προκάτοχό του. Η επίσημη διεθνής παρουσίαση του Citroën C5 Aircross Αρχειοθετήθηκε 2020-02-27 στο Wayback Machine. Η επίσημη Ελληνική ιστοσελίδα του Citroën C5 Aircross Η επίσημη Κινεζική ιστοσελίδα του Citroën C5 Aircross
Γαριβάλδος Α΄ της Βαυαρίας

Ο Γαριβάλδος Α΄, λατιν. Garibaldus, γερμ. Garibald/Garivald I, (γενν. 540) ήταν δούκας (ή βασιλιάς) της Βαυαρίας το διάστημα 555-591. Ήταν ο γενάρχης του Οίκου των Αγιλολφιδών βασιλέων των Λομβαρδών και ο πρώτος του κλάδου των δουκών της Βαυαρίας.

 Έπειτα από το τέλος του Θευδεβάλδου των Μεροβιγγείων βασιλιά της Αυστρασίας, ο διάδοχός του Χλωτάριος Α΄ είχε αρχίσει να έχει ερωτικές επαφές με τη χήρα εκείνου Βαλδράδα (531-572), κόρη του Βάσχο βασιλιά των Λομβαρδών. Οι επίσκοποι του Χλωτάριου αντιτέθηκαν, έτσι έδωσε τη Βαλδράδα στον Γαριβάλδο Α΄ ως σύζυγο το 556. O γάμος, όχι μόνο έδωσε κύρος στον Γαριβάλδο Α΄, αλλά δημιούργησε με διάρκεια πολιτικούς δεσμούς μεταξύ των Βαυαρών και των Λομβαρδών της Παννονίας και της Βοημίας. Αυτό είχε συνέπειες έπειτα από τη μετακίνηση των Λομβαρδών στην Ιταλία το 568. Λίγο πριν το 585 η Αυλή των Μεροβιγγείων προσπάθησε να σχετίσει τον Γαριβάλδο Α΄ πιο στενά με τα ενδιαφέροντά της, κανονίζοντας τον γάμο της κόρης του Θεοδελίνδης με τον Χιλδεβέρτο Β΄ βασιλιά βασιλιά της Αυστρασίας (εγγονό του Χλωτάριου Α ). Την ίδια εποχή οι Μεροβίγγειοι προσπαθούσαν να κανονίσουν τις σχέσεις τους με τον Αυθάριο βασιλιά των Λομβαρδών, νυμφεύοντάς τον με την αδελφή του Χιλδεβέρτου Β΄. Και οι δύο προτάσεις δεν ευοδώθηκαν. Ο προσβεβλημένος Αυθάριος μνηστεύθηκε τη Θεοδελίνδα το 588. Φοβούμενοι έναν αντι-Φραγκικό άξονα, οι Φράγκοι έστειλαν έναν στρατό στη Βαυαρία. Τα παιδιά του Γαριβάλδου Α΄, η Θεοδολίνδα και ο Γουνδοάλδος, διέφυγαν στην Ιταλία. Ο Αυθάριος νυμφεύτηκε την Θεοδελίνδα τον Μάιο του 589 και ονόμασε τον Γουνδοάλδο ως δούκα του Άστι. το 590 οι Φράγκοι εισέβαλαν στη Λομβαρδία με την επικουρία των Ρωμαίων, αλλά ηττήθηκαν. Το 591 ο Χιλδεβέρτος Β΄ τακτοποίησε τις σχέσεις του με τους Λομβαρδούς και τους Βαυαρούς. Έπειτα από το τέλος του Αυθάριου το 590, οι Λομβαρδοί δούκες ζήτησαν από τη Θεοδελίνδα να ξαναπαντρευτεί. Επέλεξε τον Αγιλούλφο, ανιψιό του Αυθάριου, ως σύζυγό της και αυτός έγινε δεκτός ως ο επόμενος βασιλιάς. Έπειτα διαπραγματεύτηκαν ειρήνη με τον Χιλδεβέρτο Β΄, που κράτησε δεκαετίες. Σύμφωνα με τον Παύλο τον Διάκονο η ειρήνη με τη Βαυαρία αποκαταστάθηκε, όταν ο Χιλδεβέρτος Β΄ ονόμασε τον Τάσιλο Α΄ βασιλιά (rex). Δεν είναι γνωστό αν ο Γαριβάλδος Α΄ εκτοπίστηκε ή απεβίωσε. Ούτε είναι σαφές τι σχέση είχε ο Τάσιλο Α΄ με τον Γαριβάλδο· αν δεν ήταν γιος του, σίγουρα θα ήταν στενός συγγενής του. Αναφέρεται ως πατέρας της Ρομίλδας του Φρίουλι. Νυμφεύτηκε τη Βαλδράδα 531-572, κόρη του Βάσχο βασιλιά των Λομβαρδών και είχε τέκνα: Γουνδοάλδος π.565-616, δούκας του Άστι. (;) Τάσιλος Α΄ 560-610, δούκας της Βαυαρίας. Θεοδελίνδη π.570-628, παντρεύτηκε πρώτα τον Αυθάριο βασιλιά των Λομβαρδών και μετά τον Αγιλούλφο δούκα του Τορίνο και βασιλιά των Λομβαρδών. Ρομίλδα απεβ. 611, παντρεύτηκε τον Γισούλφο Β΄ δούκα του Φρίουλι. Gregory of Tours, History of the Franks: Books I-X, Book IV, Chapter 9 Störmer, Wilhelm. "Die Baiuwaren: Von der Völkerwanderung bis Tassilo III." pp 59 – 64. Verlag C. H. Beck, 2002, ISBN 3-406-47981-2.
Μαρλένε Φαβέλα

Η Σίλβια Μαρλένε Φαβέλα Μεράς είναι Μεξικανή ηθοποιός που γεννήθηκε στις 5 Αυγούστου 1977 στο Σαντιάγο Παπασκιάρο. Είναι διάσημη στο Μεξικό λόγω των ερμηνιών της σε διάφορες τηλενουβέλες, ανάμεσα στις οποίες περιλαμβάνονται η "Gata salvaje" (Κορίνα, η αγριόγατα), η "Rubi" και o "Zorro, la espada y la rosa" (Ζορό).

 Ο πατέρας της είναι Μεξικανός και η μητέρα της από τη Βενεζουέλα, η οποία έχει ισπανικές και λιβανέζικες ρίζες. Ξεκίνησε την καριέρα της ως μοντέλο και στην πορεία στράφηκε στο προσωπικό της Televisa, κάνοντας την πρώτη της εμφάνιση δίνοντας τη φωνή της σε ένα πρόγραμμα κινουμένων σχεδίων με τίτλο "Camarón que se duerme...". Μετά από καιρό άρχισε να συμμετέχει σε τηλενουβέλες όπως για παράδειγμα οι: "La casa en la playa", "Carita de ángel", "La intrusa" και "Entre el amor y el odio", ενώ άγγιξε την επιτυχία με την σειρά "Gata salvaje" (Κορίνα, η αγριόγατα), στην οποία πρωταγωνίστησε για πρώτη φορά, αφού προηγουμένως συμμετείχε μόνο σε σειρές με δευτερεύοντες ρόλους. Επιπλέον, έχει εργαστεί στο θέατρο με ηθοποιούς όπως η Ελένα Ρόχο (Helena Rojo) και ο Χούλιο Αλεμάν (Julio Alemán), στις παραστάσεις "Sueños" και "Se infiel". Ακόμα, έχει συμμετάσχει ως παρουσιάστρια ενός προγράμματος με το όνομα "Meridiano X". Έπειτα, και πάντα σε τηλενουβέλες, πήρε μέρος στο "Velo de novia", και μετά από χρόνια στη σειρά "Rubi", με το ρόλο της Σόνια. Μετά από αυτές τις εμφανίσεις πρωταγωνίστησε στη σειρά "Contra viento y marea" (Πεντάμορφη), με το ρόλο της Νατάλια Ρίος. Πρωταγωνίστησε στην τηλενουβέλα "Zorro, la espada y la rosa", η οποία είναι το πιο φιλόδοξο επίτευγμα της καριέρας της μέχρι σήμερα. Η τηλενουβέλα αυτή ήταν μια συνεργασία της Telemundo και είχε ένα από τα καλύτερα κάστ. Το 2007, δούλεψε μαζί με την "Λουσία Μέντες" (Lucía Méndez) στο "Amor sin maquillaje". Εργάστηκε στην ταινία "Play Ball", η οποία παράχθηκε στην Δομινικανή Δημοκρατία και προβλήθηκε το 2008. Στο Χόλιγουντ έχει παίξει ένα ρόλο στην ταινία "Species IV: The Awakening". El Rostro de la Venganza (2012) Corazón Apasionado (2011) Los Herederos Del Monte (2011) Amor sin maquillaje (2007) Zorro, la espada y la rosa (2007) Contra viento y marea (Πεντάμορφη) (2005) Rubi (2004) Velo de novia (2003) Entre el amor y el odio (2002) Gata salvaje (Κορίνα, η αγριόγατα) (2002) Navidad sin fin (2001) La intrusa (2001) Carita de ángel (2000) La casa en la playa (2000) Por tu amor (1999) Mujeres engañadas (1999) Infierno en el paraíso (1999) DKDA Sueños de juventud (1999) Asi es la vida (1998) Maria Isabel (1997) Maria Jose (1996) Species IV: The Awakening (2007) Playball (2007) Sueños de un seductor Sé infiel y no mires conquién Marlene Favela Στην Ισπανική Wikipedia
Ραούλ Ζόρζε

Ο Ραούλ Ζόρζε (πορτογαλικά: Raul Jorge), ή Ραούλ Ζόρζε ντα Σίλβα (πορτογαλικά: Raul Jorge da Silva) όπως είναι το πλήρες όνομά του, ήταν Πορτογάλος ποδοσφαιριστής, γεννημένος στις 18 Νοεμβρίου 1903 στη Μόιτα και αποβιώσας σε άγνωστη ημερομηνία. Αγωνιζόταν ως επιθετικός.

 Ο Ραούλ Ζόρζε πέρασε το σύνολο της καριέρας του αγωνιζόμενος για λογαριασμό της ΦΚ Μπαρρεϊρένσε, μεταξύ του 1922 και του 1938. Κατά τη διάρκεια της σεζόν 1937-38, αγωνίστηκε, συνολικά, σε 6 αναμετρήσεις της πορτογαλικής πρώτης κατηγορίας, πετυχαίνοντας, συνολικά, 3 τέρματα. Ως διεθνής, πραγματοποίησε, συνολικά, πέντε διεθνείς συμμετοχές με την Εθνική Πορτογαλίας, μεταξύ του 1929 και του 1933, χωρίς να πετύχει κάποιο τέρμα. Πραγματοποίησε την πρώτη διεθνή συμμετοχή του στις 24 Μαρτίου 1929, κατά τη διάρκεια φιλικής αναμέτρησης με αντίπαλο τη Γαλλία, στην Κολόμπ, η οποία ολοκληρώθηκε με την ήττα της εθνικής ομάδας της χώρας του με τελικό σκορ 0-2. Η ύστατη διεθνής συμμετοχή του έλαβε χώρα στις 2 Απριλίου 1933, κατά τη διάρκεια φιλικής αναμέτρησης με αντίπαλο την Ισπανία, στο Βίγο, η οποία ολοκληρώθηκε με την ήττα της εθνικής ομάδας της χώρας του με τελικό σκορ 0-3.
Δήμος Άργους Ορεστικού

Ο Δήμος Άργους Ορεστικού είναι δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Καστοριάς που ανήκει στην περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας και που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Προέκυψε από την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Άργους Ορεστικού και Ίωνα Δραγούμη και μέχρι το 2013 είχε την ονομασία Δήμος Ορεστίδος. Η έκταση του νέου Δήμου είναι 349,26 τ.χλμ και ο πληθυσμός του είναι 10.685 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2021. Έδρα του νέου δήμου ορίστηκε το Άργος Ορεστικό.

 Οι δημοτικές και τοπικές κοινότητες και ο πληθυσμός (απογραφή 2021) του Δήμου Άργους Ορεστικού είναι: Το Άργος Ορεστικό ανακηρύχθηκε σε δήμο το 1947. Κοινοτάρχες και δήμαρχοι διετέλεσαν οι: 1912-1913 Παν. Καραγεωργίου 1914-1916 Αγαθάγγελος Τέτουλας 1916-1920 Φώτιος Φωτίου 1920-1924 Αναστάσιος Αλβανός 1924-1928 Ιωάννης Ζάχος 1928-1930 Στέργιος Σπανός 1930-1931 Αναστάσιος Μιχαήλ 1932-1936, 1936-1940 Ιωάννης Ζάχος 1941-1942 Δημ. Κυργιάννης 1943-1944 Δημ. Παπαστεργίου 1944-1945 Στέργιος Παπαδόπουλος 1945-1946 Ευάγγελος Σταυρόπουλος 1947 Ιωάννης Ζάχος 1948 Φ. Δούμας 1950 Ιωάννης Ζάχος 1950 Μ. Βογιάκης (δικαστικός) 1951-1952 Ι. Ζάχος 1956-1967 Θεμιστοκλής Παπαγεωργίου 1967-1974 Διορισμένος/οι από τη χούντα 1974-1975 Διορισμένος από την κυβέρνηση εθνικής ενότητας 1975-1982 Φώτιος Μαυραντζάς 1983-1986 Μιχαήλ Ζάχος 1987-1994 Χρυσόστομος Ανανιάδης 1995-1998 Μιχαήλ ΖάχοςΠηγή: ΕΕΤΑΑ Καποδιστριακοί 1999-2002 Αθανάσιος Γιαγκόπουλος 2003-2010 Νικόλαος ΤοτονίδηςΠηγή: ΕΕΤΑΑ Καλλικρατικοί 2011 - σήμερα Παναγιώτης ΚεπαπτσόγλουΠηγή: ΕΕΤΑΑ Δήμος Άργους Ορεστικού (πρόγραμμα Καποδίστριας) Πρόγραμμα Καλλικράτης - ΦΕΚ Α87 της 07/06/2010 Απόφαση 45892 του Υπ. Εσωτερικών, Αποκέντρωσης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης - ΦΕΚ Β1292 της 11/08/2010 Υπουργείο εσωτερικών, σχέδιο Καλλικράτης Επίσημη ιστοσελίδα Δήμου Άργους Ορεστικού (πρώην Ορεστίδος)
Το ποντίκι που βρυχάται

Το ποντίκι που βρυχάται (αγγ. The Mouse That Roared) είναι βρετανική σατιρική ταινία του 1959, σε σκηνοθεσία Τζακ Άρνολντ. Βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Λέοναρντ Γουίμπερλεϊ. Πρωταγωνιστούν οι Πίτερ Σέλερς, ο οποίος υποδύεται τρεις ρόλους, και Τζιν Σίμπεργκ.

 Το Φένγουικ είναι ένα μικροσκοπικό δουκάτο στις Γαλλικές Άλπεις. Η οικονομία του Φένγουικ βασίζεται αποκλειστικά στην παραγωγή ενός τοπικού κρασιού. Όταν η συνταγή του κρασιού αντιγράφεται στις ΗΠΑ, οι πωλήσεις πέφτουν κατακόρυφα, με αποτέλεσμα το δουκάτο να κηρύξει πτώχευση. Η δούκισσα και ο πρωθυπουργός αποφασίζουν να κηρύξουν τον πόλεμο στις ΗΠΑ, με απώτερο σκοπό να ηττηθούν, ώστε οι ΗΠΑ να στείλουν οικονομική βοήθεια. Με στράτευμα μόλις 15 ανδρών φτάνουν στις ΗΠΑ, όπου συμπτωματικά περνά στα χέρια τους ένα αποτελεσματικό υπερόπλο, αποκτώντας πλεονέκτημα έναντι των ΗΠΑ. Πίτερ Σέλερς στους ρόλους των Δούκα Ρούπερτ Μάουνττζοϊ/Δούκισσα Γκλοριάνα/Τάλι Μπάσκομπ Τζιν Σίμπεργκ στο ρόλο της Έλεν Κόκιντς Ουίλιαμ Χάρτνελ στο ρόλο του Ουίλ Μπάκλεϊ Ντέιβιντ Κόσοφ στο ρόλο του Δόκτορ Άλφρεντ Κόκιντς
Κτηνίατρος

Ο κτηνίατρος είναι επαγγελματίας ιατρός που μπορεί να ειδικευτεί στην θεραπεία ασθενειών, διαταραχών και τραυματισμών στα ζώα, καθώς επίσης στη διεξαγωγή επιδημιολογικών ερευνών και προγραμμάτων επιτήρησης μεταδιδόμενων ασθενειών σε πληθυσμούς, στην πρόληψη εξάπλωσης ασθενειών και ζωονόσων και τον έλεγχο τροφίμων .

 Σε πολλές χώρες, η τοπική ονοματολογία για τον κτηνίατρο είναι ρυθμισμένος και προστατευόμενος όρος, που σημαίνει ότι το κοινό χωρίς τα απαραίτητα πτυχία και/ή άδειες δεν μπορούν να εκτελέσουν το επάγγελμα. Σε πολλές περιπτώσεις, οι εργασίες του κτηνιάτρου περιορίζονται μόνο σε εγγεγραμμένους κτηνιάτρους. Στο Ηνωμένο Βασίλειο και άλλες περιοχές η θεραπεία των ζώων μπορεί να εκτελεστεί μόνο από εγγεγραμμένους κτηνιάτρους (με ορισμένες εξαιρέσεις όπως οι παρακτηνιατρικοί εργαζόμενοι) και είναι παράνομο για κάποιον που δεν έχει τα απαραίτητα προσόντα να συνταγογραφήσει θεραπεία ή να αποκληθεί ως έτσι. Οι περισσότεροι κτηνίατροι δουλεύουν σε κλινικές. Οι κτηνίατροι μπορεί να δέχονται ζώα όλων των ειδών, ενώ άλλοι μπορεί να ειδικεύονται σε συγκεκριμένο είδος ζώων, ή ακόμη και σε συγκεκριμένο είδος ιατρικής, όπως το χειρουργείο, η δερματολογία και η εσωτερική ιατρική. Όπως και με τους άλλους ιατρούς, οι κτηνίατροι αντιμετωπίζουν ηθικές αποφάσεις για την φροντίδα των ασθενών τους. Η κτηνιατρική επιστήμη έχει εξελιχθεί πολύ τις τελευταίες δεκαετίες. Πολλές φορές η συσσωρευμένη γνώση και οι όλο και περισσότερο εκλεπτυσμένες τεχνικές οδήγησε στη δημιουργία ειδικοτήτων . Οι κτηνίατροι μπορούν πλέον να διαλέξουν να εξειδικευτούν σε πάνω απο 20 τομείς, όπως για παράδειγμα στην αναισθησιολογία, στην εντατική θεραπεία καθώς επίσης και στη χειρουργική, τα εξωτικά ζώα και την επιδημιολογία . Η διαδικασία για να λάβει ένας κτηνίατρος τον τίτλο μιας ειδικότητας απαιτεί πολλά χρόνια πολύωρων σπουδών και επιπρόσθετης πρακτικής υπό την επίβλεψη εξειδικευμένων κτηνιάτρων. Στην Ευρώπη ο οργανισμός που αξιολογεί τους κτηνιάτρους και εκδίδει τους τίτλους ειδικότητας είναι το Ευρωπαικό Συμβούλιο Κτηνιατρική Ειδίκευσης (European Board of Veterinary Specialization, EBVS® ), ενώ στην Αμερική το Αμερικανικό Συμβούλιο Κτηνιατρικών Ειδικοτήτων (American Board of Veterinary Specialties, ABVS ).
Κοινοβούλιο των Νήσων Μάρσαλ

Το Κοινοβούλιο των Νήσων Μάρσαλ (μαρσαλέζικα: Nitijeļā}} IPA: nitiyjelhay) ) αποτελείται από 33 μέλη, που εκλέγονται για τετραετή θητεία σε μία μονοεδρική και σε πέντε πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Οι εκλογές είναι μη κομματικές, όμως τα περισσότερα μέλη του κοινοβουλίου πρόσκεινται σε ένα από τα 4 ενεργά πολιτικά κόμματα στη χώρα. Οι τελευταίες εκλογές διεξήχθησαν στις 18 Νοεμβρίου 2019.

 Το Κοινοβούλιο συστάθηκε το 1979 και πρωθύστερό του ήταν το Κογκρέσο των Νήσων Μάρσαλ (Marshall Islands Congress), το οποίο συστάθηκε ως μονοθάλαμο (αποτελούμενο από ένα τμήμα) νομοθετικό σώμα το 1958. Πρόεδρος του Κογκρέσου ήταν ο Ντουάιτ Χάινε το 1963 και το 1964, και τα μέλη του εκλέγονταν για θητεία τεσσάρων ετών. Η χώρα υποδιαιρείται σε 24 εκλογικές περιφέρειες, αντίστοιχες με τα κατοικημένα νησιά και τις ατόλες. Λειτουργούν 4 πολιτικά κόμματα στα Μάρσαλ: το: Aelon Kein Ad (AKA), το Kien Eo Am (KEA), το Ενωμένο Λαϊκό Κόμμα (UPP) και το Ενωμένο Δημοκρατικό Κόμμα (UDP). Ο έλεγχος του κοινοβουλίου μοιράζεται ανάμεσα στο AKA και στο KEA. Επίσημη ιστοσελίδα
Σβετλάνα Μαστερκόβα

Η Σβετλάνα Αλεξάντροβνα Μαστερκόβα (ρωσικά: Светлана Александровна Мастеркова‎, γεννήθηκε 17 Ιανουαρίου 1968) είναι Ρωσίδα πρώην αθλήτρια στίβου, στους δρόμους μεσαίων αποστάσεων. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο τόσο στα 800 όσο και στα 1.500 μέτρα. Είναι μέλος του Hall of Fame της IAAF.

 Γεννήθηκε στο Ατσίνσκ της Σιβηρίας, μικρή πόλη, 400 χιλιόμετρα από το Κρασνογιάρσκ. Η μητέρα της εργαζόταν ως μαγείρισσα στο Κρασνογιάρσκ και το κορίτσι μεγάλωσε η γιαγιά της. Ως παιδί, ήταν απρόθυμη να ασχοληθεί με τον αθλητισμό αλλά παρ' όλα αυτά, στις αρχές της δεκαετίας του 1980, η άρχισε να αθλείται σε τοπική αθλητική σχολή.Ξεκίνησε την καριέρα της σαν δρομέας των 800 μέτρων στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων-Νεανίδων του 1985, όπου ήταν όγδοη. Η επιτυχία της ξεκίνησε το 1991, όταν έγινε πρωταθλήτρια Σοβιετικής Ένωσης. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου του Τόκιο την ίδια χρονιά, πήρε την όγδοη θέση στον τελικό. Τα επόμενα δύο χρόνια είχε κάποιες επιτυχίες (όπως το αργυρό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου του 1993) αλλά και τραυματισμούς. Το 1994 - 95 σταμάτησε προσωρινά να τρέχει προκειμένου να γεννήσει την κόρη της, Αναστασία.Το 1996 ξαναγύρισε στον αθλητισμό, αποφασίζοντας εκτός από τα 800 μέτρα, να τρέξει και τα 1.500, απόσταση που είχε να δοκιμάσει πολλά χρόνια. Στο Ρωσικό πρωτάθλημα κέρδισε και τις δυο αποστάσεις με κορυφαίους χρόνους, όμως δεν θεωρήθηκε φαβορί για το χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο στην Ατλάντα, καθώς θα συναγωνιζόταν με την Μαρία Μούτολα και την Άνα Κιρό. Όμως η Μαστερκόβα οδήγησε την κούρσα από την αρχή, κερδίζοντας το χρυσό μετάλλιο. Μετά απ' αυτή την έκπληξη, η Μαστερκόβα προκάλεσε έκπληξη κερδίζοντας και τα 1.500 μέτρα με τον ίδιο τρόπο, ισοφαρίζοντας έτσι το παρόμοιο επίτευγμα της Τατιάνα Καζάνκινα στους Ολυμπιακούς του 1976). Τέλειωσε τη σεζόν κάνοντας δύο παγκόσμια ρεκόρ, στα 1.000 μέτρα και το Μίλι.Η Μαστερκόβα δεν μπόρεσε να επαναλάβει την επιτυχία της στο Παγκόσμιο της επόμενης χρονιάς, καθώς τραυματίστηκε στον Αχίλλειο τένοντα στους προκριματικούς των 1.500 μέτρων. Το 1998 κέρδισε τα 1.500 μέτρα του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου του 1999 έτρεξε πάλι και τις δύο μεσαίες αποστάσεις. Έχασε τα 800 μέτρα κατατασσόμενη τρίτη, κέρδισε όμως τον τίτλο στα 1.500. Αυτή θα ήταν και η τελευταία μεγάλη επιτυχία της. Αν και πήρε μέρος στους Ολυμπιακούς του Σίδνεϊ, εγκατέλειψε την κούρσα των προκριματικών των 1.500 και στο τέλος της σεζόν αποσύρθηκε.Ήταν κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ στο μίλι με 4:12:56 από το 1996 έως το 2019. Αφού τελείωσε την αθλητική της καριέρα το 2003, άρχισε να εργάζεται ως αθλητικός σχολιαστής στην τηλεόραση. Η Μαστερκόβα είναι απόφοιτος της Σχολής Ξένων Γλωσσών του Πανεπιστημίου της Μόσχας για τις Ανθρωπιστικές Επιστήμες. Από το 2012 είναι μέλος του Συμβουλίου των Αντιπροσώπων της δημοτικής περιφέρειας Ταγκάνσκι. Svetlana MASTERKOVA
Γουλιέλμος του Τσβάιμπρυκεν

Ο Γουλιέλμος, γερμ. Wilhelm (1754-1807) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ-Παλατινάτου είχε τους τίτλους του κόμη του Φόρμπαχ και του βαρόνου και υποκόμη του Τσβάιμπρυκεν.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Χριστιανού Δ΄, δούκα του Τσβάιμπρυκεν και της Μαριάν Καμάς. Ο γάμος ήταν μοργανατικός και ο Γουλιέλμος δεν είχε δικαίωμα στη διαδοχή. Έγινε αξιωματικός της Γαλλίας και στρατηγός της Βαυαρίας. Νυμφεύτηκε το 1780 τη Μαρτίνα Αδελαΐδα ντε Πολαστρόν και είχε τέκνα: Χριστιανός 1782-1859, στρατηγός του Ιππικού της Βαυαρίας Κάρολος 1784-1812 Μαρία Άννα 1785-1857 Ερριέττα
Nanocharm

Το NanoCharm είναι μια συνεργασία οκτώ ευρωπαϊκών οργανισμών και είναι ένα έργο της ΕΕ που ιδρύθηκε στο 7ο πρόγραμμα-πλαίσιο. Στόχος αυτής της ευρωπαϊκής συνεργασίας είναι η καθιέρωση και η ενίσχυση της ελλειψομετρίας και της πολωσιμετρίας ως εργαλείου μέτρησης.

 Η ελλειψομετρία και η πολωσιμετρία είναι μέθοδοι χαρακτηρισμού δειγμάτων ανάλογα με τις οπτικές τους ιδιότητες και τη σύνθεσή τους. Οι μετρήσεις δεν επηρεάζουν ούτε καταστρέφουν τα δείγματα και υπολογίζονται σε πειράματα πραγματικού χρόνου. Επομένως, οι μέθοδοι αυτές είναι κατάλληλες για τον επιτόπιο χαρακτηρισμό των δειγμάτων και για την περαιτέρω παρακολούθηση της διαδικασίας ανάπτυξης. Το πρόγραμμα NanoCharm αποσκοπεί στην ενίσχυση της συνεργασίας των χρηστών (επιστημονικών και βιομηχανικών) και των αναγκών τους με τους κατασκευαστές ελλειψομέτρων. Για το λόγο αυτό, η κοινοπραξία NanoCharm διοργανώνει ετήσια θερινά και χειμερινά σχολεία κατά τη διάρκεια των τριών ετών του έργου (από την 1η Ιανουαρίου 2008 έως τις 31 Δεκεμβρίου 2010). Επιπλέον, έχει δημιουργηθεί ένας δικτυακός τόπος που λειτουργεί ως πλατφόρμα για όλους τους χρήστες. Ο δικτυακός τόπος παρέχει ειδήσεις, συλλογή βιβλιογραφίας, βάσεις δεδομένων, ένα εικονικό εργαστήριο και ένα φόρουμ συζητήσεων. https://web.archive.org/web/20080312031043/http://www.nanocharm.org/ Nanocharm στη βάση δεδομένων CORDIS
Φρανκενστάιν Τζούνιορ

Το Φρανκενστάιν Τζούνιορ (πρωτότυπος τίτλος: Young Frankenstein) είναι μια κωμωδία τρόμου, παραγωγής του 1974, σε σκηνοθεσία του Μελ Μπρουκς. Η ταινία είναι βασισμένη πάνω σε χαρακτήρες του μυθιστορήματος τρόμου Φρανκενστάιν (πρωτότυπος τίτλος: Frankenstein) της Μαίρης Σέλεϊ και σε σενάριο των Μελ Μπρουκς και Τζιν Γουάιλντερ. Η ταινία επίσης σατιρίζει τις τρεις πρώτες ταινίες Φρανκενστάιν από τις Universal Pictures: Φρανκενστάιν, Η νύφη του Φρανκενστάιν και Ο γιος του Φρανκενστάιν.

 Ο δρ Φρέντερικ Φρανκενστάιν, ο εγγονός του Βίκτωρος Φρανκενστάιν, είναι ένας καθηγητής σε ένα κολέγιο ιατρικής στην Αμερική. Ο δρ Φρανκενστάιν επίσης ισχυρίζεται πως το όνομά του προφέρεται Φρον-κεν-στίν (Fron-ken-steen), γιατί ντρέπεται για την καταγωγή του. Μια μέρα, μετά από μια διάλεξη, ο δρ Φρανκενστάιν ειδοποιείται από τον δικηγόρο χερ Φόλκσταϊν πως έχει κληρονομήσει τον τίτλο ευγένειας από τον προπάππο του, τον βαρόνο Μποφώρ φον Φρανκενστάιν, και την οικογενειακή κατοικία των προγόνων του, το κάστρο Φρανκενστάιν στην Τρανσυλβανία. Έτσι, ο βαρόνος δρ Φρέντερικ φον Φρανκενστάιν ταξιδεύει στην Τρανσυλβανία, και εκεί γνωρίζει τους δύο βοηθούς του στο εργαστήριο: την πανέμορφη Ίνγκα και τον καμπούρη Ίγκορ - που ισχυρίζεται πως το όνομά του προφέρεται Άιγκορ (Igor - Eye-gor). Μαζί με τον Άιγκορ και την Ίνγκα, ο δρ Φρανκενστάιν γνωρίζει και την παρανοϊκή οικονόμο του κάστρου, τη φράου Μπλούχερ. Μια νύχτα, ακολουθώντας μια μουσική βιολιού, περνά μέσα από το μυστικό πέρασμα της βιβλιοθήκης του δωματίου του και ανακαλύπτει το εργαστήριο και την προσωπική βιβλιοθήκη του παππού του. Μέσα στα βιβλία και τα έγγραφα της βιβλιοθήκης, ανακαλύπτει ένα χειρόγραφο εγχειρίδιο με τον τίτλο «Πώς τα κατάφερα, από τον Βίκτωρα Φρανκενστάιν», που εξηγεί πώς ο Βίκτωρ δημιούργησε το τέρας του Φρανκενστάιν, που το θεώρησε ζωή. Ο Φρέντερικ διαβάζει το βιβλίο και αποφασίζει να παραδεχτεί το όνομά του και να φτιάξει το δικό του τέρας. Έτσι, μετά από δύο κλοπές φρεσκοθαμμένου πτώματος και εγκέφαλου, ο δρ Φρανκενστάιν φτιάχνει το τέρας και του δίνει ζωή. Όμως το τέρας δεν θα προκύψει όπως το ήθελε ο Φρέντερικ. Τζιν Γουάιλντερ - δρ Φρέντερικ Φρανκενστάιν Μάρτι Φέλντμαν - Άιγκορ Πίτερ Μπόιλ - τέρας Τέρι Γκαρ - Ίνγκα Κλόρις Λίτσμαν - φράου Μπλούχερ Μάντλιν Καν - Ελίζαμπεθ Κένεθ Μαρς - επιθεωρητής Κεμπ Ρίτσαρντ Χάιντεν - χερ Φόκσταϊν Λίαμ Νταν - Χίλτοπ Ντάνι Γκόλντμαν - φοιτητής Λίον Άσκιν - χερ Βάλντμαν
Βίλλα Αλλατίνι

Η Βίλλα Αλλατίνι είναι τριώροφη έπαυλη στην περιοχή Ντεπώ που κτίσθηκε το 1898 ως κατοικία της εβραϊκής οικογένειας Αλλατίνι και βρίσκεται επί της σημερινής Λεωφόρου Β. Όλγας.

 Κτίστηκε το 1898 από τον Ιταλό αρχιτέκτονα Βιταλιάνο Ποζέλι ως εξοχική κατοικία της εβραϊκής Οικογένειας Αλλατίνι. Σημειώνεται ότι ο ίδιος αρχιτέκτονας σχεδίασε και τους Μύλους της οικογένειας Αλλατίνι που εγκαινιάστηκαν το 1890. Εκείνη την εποχή η περιοχή στην οποία βρίσκεται κτισμένη η Βίλλα ονομαζόταν συνοικία των «Εξοχών» ή συνοικία των «Πύργων».Η βίλα, μετά την επικράτηση του κινήματος των Νεότουρκων, χρησιμοποιήθηκε από το 1909 έως το 1911 ως κατοικία του σουλτάνου Αβδούλ Χαμίτ του Β', ο οποίος αφού εκθρονίστηκε από τους Νεότουρκους διαβίωνε εκεί σε καθεστώς κατ' οίκον περιορισμού. Το 1926 στέγασε για ένα έτος τη Φιλοσοφική Σχολή, μοναδικό τμήμα του νεοσύστατου τότε Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης, ενώ κατά τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο (1940-1941) χρησιμοποιήθηκε ως νοσοκομείο.Στη Βίλλα Αλλατίνι από το 1979 έδρευε η Νομαρχία Θεσσαλονίκης και από το 2011 η Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας. Μετά την ολοκλήρωση του νέου κτιρίου της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας στην οδό 26ης Οκτωβρίου 64 στο Λιμάνι, μεταφέρθηκαν οι περισσότερες υπηρεσίες από το παλαιό κτίριο. Έτσι, σήμερα η Βίλλα Αλλατίνι στεγάζει λίγα εναπομείναντα γραφεία της Περιφέρειας.
Αεροδρόμιο του Μπέρτσγουντ

Το αεροδρόμιο του Μπέρτσγουντ (ICAO: PABV, FAA LID: BCV) είναι ένα κρατικό αεροδρόμιο για δημόσια χρήση, που τοποθετείται 4 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του κέντρου της κοινότητας του Μπέρτσγουντ (γνωστού και ως Τσούγκιακ) στο Δήμο του Άνκορεϊτζ της Αλάσκας.Σύμφωνα με στοιχεία της Ομοσπονδιακής Διοίκησης Αεροπορίας, το αεροδρόμιο είχε 450 επιβιβάσεις το ημερολογιακό έτος 2010, σημειώνοντας αύξηση 20% από τις 375 επιβιβάσεις του 2009. Περιλαμβάνεται στο Εθνικό Σχέδιο Ολοκληρωμένων Αεροπορικών Συστημάτων, μέσα στο οποίο κατηγορειοποιείται ως αεροδρόμιο γενικής αεροπορίας.

 Το αεροδρόμιο του Μπέρτσγουντ καλύπτει μια έκταση 196 στρεμμάτων σε υψόμετρο 25 μέτρα επάνω από τη στάθμη της θάλασσας. Διαθέτει δύο διαδρόμους προσγείωσης-απογείωσης, από τους οποίους ο 1L/19R είναι μήκους 1.222 μέτρων με ασφάλτινη επιφάνεια και ο 1R/19L είναι μήκους 549 μέτρων με επιφάνεια από άσφαλτο και χαλίκι. 292 αεροσκάφη έχουν ως βάση τον αερολιμένα (94% μονοκινητήρια, 2% πολυκινητήρια, 1% ελικόπτερα, 1% ανεμόπτερα και 2% υπερελαφρά αεροσκάφη). FAA Alaska airport diagram (GIF) Aerial image as of 4-09-1996 from USGS The National Map
Χεμιούνου

Ο Χεμιούνου (fl. 2570 π.Χ.) πιστεύεται ότι είναι ο αρχιτέκτονας της Μεγάλης Πυραμίδας. Ήταν γιος του πρίγκιπα Νεφερμαάτ και της γυναίκας του Ιτέτ, εγγονός του Σνεφρού, και συγγενής του Χέοπα. Είχε τρεις αδελφές και πολλούς αδελφούς. Στον τάφο του περιγράφεται ως κληρονομικός πρίγκιπας, ανώτατος αξιωματούχος, σφραγιδοφύλακας του βασιλιά της Κάτω Αιγύπτου (jrj-pat HAtj-a xtmw-bjtj) και στο άγαλμά του που βρέθηκε στο σερντάμπ του αποδίδονται στον Χεμιούνου οι τίτλοι: γιος του σώματος του βασιλιά, αρχιδικαστής και βεζίρης, πρεσβύτερος των πέντε του Οίκου του Θωθ (sA nswt n XT=f tAjtj sAb TAtj wr djw pr-DHwtj). Επίσης και ο τίτλος Επόπτης των εργατών, που ισοδυναμεί σήμερα με τον τίτλο του αρχιτέκτονα. Σαν βεζίρης διαδέχτηκε τον Καναφέρ, θείο του, και τον πατέρα του, Νεφερμαάτ.

 Ο τάφος του, G4000, είναι ένας από τους 74 μασταμπάδες στην Νεκρόπολη της Γκίζας, και βρίσκεται κοντά στην Πυραμίδα του Χέοπα. Ανασκάφηκε και μελετήθηκε από τον Γερμανό αιγυπτιολόγο Hermann Josef Junker το 1912 στα πλαίσια αυστριακής-γερμανικής αποστολής της οποίας ηγείτο. Περιέχει ανάγλυφα με τη μορφή του, ενώ κάποιες πλάκες φέρουν χρονολογίες που σχετίζονται με τη βασιλεία του Χέοπα. Αποτελείται από δύο τμήματα, και η εξωτερική του επικάλυψη ήταν από ασβεστόλιθο της Τούρα. Στοιχεία του περιλαμβάνουν δομικά χαρακτηριστικά που μιμούνται την πρόσοψη παλατιού, κόγχες που μπορούσαν να περιέχουν στήλες, και το μέρος για τις καθημερινές προσφορές για το νεκρό, το οποίο διατηρεί ανάγλυφα με την κλασική εικονογραφία αυτής της τελετουργίας. ΆγαλμαΣτο ένα τμήμα βρέθηκε ένα άγαλμα του Χεμιούνου από ασβεστόλιθο, σε καθιστή θέση, με το κεφάλι ξεχωριστά από το σώμα και τα μάτια να λείπουν, προφανώς αποτέλεσμα κλοπής τους, καθώς μάλλον ήταν από πολύτιμους λίθους. Τα χαρακτηριστικά του αναπαριστούνται με αξιοσημείωτο ρεαλισμό, και προφανώς ο καλλιτέχνης βασίστηκε στην πραγματική εμφάνιση του Χεμιούνου. Έχει δυναμικό προφίλ, γαμψή μύτη, μεγάλο σωματότυπο και εμφανές το λίπος στην περιοχή του στήθους και της κοιλιάς, σημάδι κοινωνικής επιτυχίας μεταξύ των αρχαίων Αιγυπτίων. Το δεξί του χέρι είναι σφιγμένο και το αριστερό ακουμπάει στο πόδι του. Η ζωντανή και ρεαλιστική απόδοση έρχεται σε αντίθεση με την εξιδανικευμένη αναπαράσταση του αντρικού σώματος στην παράδοση της βασιλικής αγαλματοποιίας αυτής και μετέπειτα περιόδων, και αποτελεί ένα από τα σπάνια παραδείγματα μη βασιλικών απεικονίσεων από αυτήν την περίοδο. Το άγαλμα σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο Πελιζάουζ στο Χίλντεσχαϊμ της Γερμανίας. Dieter Arnold, The Encyclopaedia of Ancient Egyptian Architecture, I.B.Tauris 2002 Nigel C. Strudwick, Texts from the Pyramid, SBL 2005 Cambridge Ancient History by Cambridge University Press 2000 Francesco Tiradritti, Arte egizia, Giunti 2002 Lyon Sprague De Camp, Catherine Crook De Camp, Ancient Ruins and Archaeology, Doubleday 1964 Ian Shaw, The Oxford History of Ancient Egypt, Oxford University Press 2003
Χάιντελμπεργκ Γιουνάιτεντ

Η Χάιντελμπεργκ Γιουνάιτεντ (αγγλικά: Heidelberg United) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος της Αυστραλίας που ιδρύθηκε το 1955 από Έλληνες ομογενείς. Από το 1977 ως το 1996 μετείχε στην ανώτερη εθνική κατηγορία της Αυστραλίας. Έχει και γυναικεία ομάδα ποδοσφαίρου που έχει κατακτήσει το πολιτειακό κύπελλο της Βικτώριας. Αγωνίζεται στα πρωταθλήματα της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Βικτώριας. Χρώματα έχει το κίτρινο και το μαύρο.

 Ιδρύθηκε το Μάιο 1955 ως εθνικοτοπικός πολιτιστικός σύλλογος Αλεξάντερ δε Γκρέιτ (Alexander the Great) ή Μέγας Αλέξανδρος Μελβούρνης και έγινε επίσημα ποδοσφαιρικός το 1958 στη Μελβούρνη από Έλληνες ομογενείς που κατάγονταν από την Φλώρινα. Ιδρυτικά μέλη ήταν οι Τζορτζ Μπανίσκας, Νίκολας Θεμέλκος, Τρύφων Ρακοβάλης, Τρύφων Αβραμόπουλος, Κρις Σαμαρτζής και Πίτερ Οικονομίδης. Τα πρώτα χρόνια δεν αγωνιζόταν σε επίσημο πρωτάθλημα. Το 1959 απορρίφθηκε η αίτησή του να ενταχθεί στην Ερασιτεχνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Βικτώριας (Victorian Amateur Soccer Football Association) αλλά το 1960 έγινε δεκτός και στην πρώτη σεζόν πήρε τον τίτλο της μικρής κατηγορίας πετυχαίνοντας 113 γκολ. Τα επόμενα χρόνια πήρε διαδοχικά πρωταθλήματα και ανέβηκε τρεις κατηγορίες ως την Μετροπόλιταν Λιγκ, την ανώτερη της πολιτείας. Το 1965 κατέκτησε τον τίτλο, κάτι που επανέλαβε το 1969 και το 1975 ως Φίτζροϊ Γιουνάιτεντ Αλεξάντερ Σόκερ Κλαμπ (Fitzroy United Alexander Soccer Club). Το 1977 μετακόμισε στο προάστειο Χάιντελμπεργκ και εγκατάσταθηκε στο Ολίμπικ Παρκ. Ταυτόχρονα έφυγε από το πολιτειακό πρωτάθλημα και από το 1977 μέχρι το 1996 συμμετείχε στο πρωτάθλημα Νάσιοναλ Σόκερ Λιγκ. Αυτή ήταν η "χρυσή εποχή" του συλλόγου. Κατέκτησε τον τίτλο το 1980, ήταν φιναλίστ 4 φορές, ενώ κατέκτησε δύο φορές το Λιγκ Καπ. Την περίοδο αυτή πολλοί παίκτες του συλλόγου μετείχαν στην εθνική ομάδα της Αυστραλίας, όπως ο Τζον Αναστασιάδης. Περιστασιακά αγωνίστηκαν στο σύλλογο και γνωστοί παίκτες από την Ελλάδα, όπως ο Μίμης Παπαϊωάννου, ο Μιχαλης Σιμιγδαλάς, ο Σπύρος Πομώνης κ.ά. Το 1996 επέστρεψε στην Ομοσπονδία της Βικτώριας με την επωνυμία Χάιντελμπεργκ Γιουνάιτεντ, αγωνιζόμενη στην Πρέμιερ Λιγκ, όπου κατέκτησε τον τίτλο το 2001 και 2004 και ήταν τρεις φορές φιναλίστ. Τελευταία ενημέρωση: 25 Ιουλίου 2018.ΕθνικέςΝάσιοναλ Σόκερ ΛιγκΔεύτερη θέση (5): 1979, 1980Νάσιοναλ Πρέμιερ ΛιγκςΠρωταθλήτρια αγώνων κατάταξης (1): 2017Κύπελλο ΑυστραλίαςΠροημιτελικά: 2015, 2017ΠολιτειακέςΒικτόριαν Πρέμιερ ΛιγκΠρωταθλήτρια (4): 1975, 1988, 1990, 2001Νάσιοναλ Πρέμιερ Λιγκς ΒικτόριαΠρωταθλήτρια κανονικής διάρκειας (1): 2017Βικτόριαν Μετροπόλιταν Λιγκ 1Πρωταθλήτρια (2): 1965, 1969Βικτόριαν Στέιτ ΛιγκΠρωταθλήτρια (2): 2004, 2013Βικτόριαν Ντιβίζιον 1 ΝορθΠρωταθλήτρια (1): 1963Βικτόριαν Ντιβίζιον 2 ΝορθΠρωταθλήτρια (1): 1961Βικτόριαν Προβίσιοναλ ΛιγκΠρωταθλήτρια (1): 1960Ντόκερτι ΚαπΝικήτρια (1): 2017ΆλλεςΧελλένικ ΚαπΝικήτρια (1): 2008Μπάφαλο Γκολντ ΚαπΝικήτρια (1): 1985 Official website
Επίσημο ένδυμα της Αυλής του Γεωργίου Α’

Το επίσημο ένδυμα της αυλής του Γεωργίου Α' ήταν το ένδυμα που φορούσαν οι κυρίες επί των τιμών της ελληνικής βασιλικής αυλής κατά τα τέλη του 19ου αιώνα και τις αρχές του 20ού.

 Το συγκεκριμένο ένδυμα προήλθε από στοιχεία της νυφικής και γιορτινής φορεσιάς της Αττικής. σε συνδυασμό με στοιχεία από ευρωπαϊκά ενδύματα της εποχής. Το εισήγαγε το 1867 η Βασίλισσα Όλγα και το χρησιμοποιούσαν οκτώ κυρίες επί των τιμών στις μεγάλες εκδηλώσεις που οργάνωνε το παλάτι. Σε κάποιες ειδικές περιπτώσεις η βασίλισσα παραχωρούσε το δικαίωμα το ένδυμα να φορεθεί και από γυναίκες αρχόντων. Έτσι, η πριγκίπισσα Μαρία Βοναπάρτη, στο γάμο της με τον πρίγκιπα Γεώργιο (δευτερότοκο γιό της βασίλισσας), φορούσε αυτό το ένδυμα. Η συγκεκριμένη ενδυμασία, όπως και η προηγούμενη ενδυμασία της αυλής που είχε εισαχθεί από την βασίλισσα Αμαλία, επηρέασε τόσο τις αστικές όσο και τις αγροτικές ενδυμασίες του ελλαδικού χώρου, διέθετε όμως ακόμη περισσότερες επιδράσεις από τις ευρωπαϊκές ενδυμασίες της εποχής. Το ένδυμα αποτελείται από δύο κύρια μέρη, τη σιγκούνα και τη φούστα με την ουρά, τα οποία έραβαν και κεντούσαν με ιδιαίτερη τεχνική ειδικοί ράφτες στην Αθήνα. Τη φορεσιά συμπληρώνει ένα λεπτό υφαντό ποκάμισο από μετάξι, με χρυσοκεντήματα και χρυσή δαντέλα. Η τραχηλιά και τα μανίκια είναι στολισμένα, ενώ η υπόλοιπη φορεσιά είναι από τσόχα με σχέδια από βελούδο, σε οκτώ διαφορετικούς χρωματικούς σχεδιασμούς, όσες και οι κυρίες της τιμής. Η τσόχα ήταν άσπρη και το βελούδο επιλεγόταν από κάθε κυρία, στο χρώμα που επιθυμούσε. Η σιγκούνα μοιάζει πολύ με τους γρίζους στη φορεσιά της Αττικής, στολισμένη με βελούδινη ταινία και κεντημένη με χρυσό κορδόνι. Η φούστα είναι εφαρμοστή ανοιχτή μπροστά, για να φαίνεται το ποκάμισο και με μακριά ουρά. Στο τελείωμα υπάρχει η ίδια ταινία με τη σιγκούνα. Ο κεφαλόδεσμος είναι απλούστερος από αυτόν της Αττικής, με το χρυσό ξελίτσι(κορώνα) και τα φλουριά του να πέφτουν στο μέτωπο, τη χρυσή ομπόλια με τα χρυσά κρόσσια ελεύθερη να στολίζει τους ώμους και την πλάτη. Από κοσμήματα υπήρχε μόνο το ασημένιο θηλυκωτάρι που στερεώνεται σε χρυσοκέντητη ζώνη και σφίγγει τη μέση πάνω από το ποκάμισο και τη φούστα. Η Ελληνική Λαϊκή Φορεσιά (Τόμοι Πρώτος & Δεύτερος) Αγγελική Χατζημιχάλη, Μουσείο Μπενάκη, Εκδόσεις "Μέλισσα"
Αμέλια του Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ-Φρόιντενμπεργκ

Η Αμαλία του Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ-Φρόιντενμπεργκ (Amelie Prinzessin zu Löwenstein-Wertheim-Freudenberg, 4 Μαρτίου 1923 - 26 Μαρτίου 2016) ήταν η σύζυγος του Αντώνιου Γκύντερ του Όλντενμπουργκ.

 Η Αμαλία Γερτρούδη Παυλίνα Αντωνία Μαγδαληνή Βάντα Ελισάβετ γεννήθηκε στις 4 Μαρτίου 1923 στη Φραγκφούρτη και ήταν το πρώτο παιδί του Ούντο του Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ-Φρόιντενμπεργκ και της Μαργαρίτας του Καστέλ-Καστέλ.Στις 7 Αυγούστου 1951 παντρεύτηκε τον Αντώνιο Γκύντερ του Όλντενμπουργκ στο Κροϊτσβέρτχαϊμ της Βαυαρίας. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά: τη Ελένη Ελισάβετ Ματθίλδη Μαργαρίτα (γενν. το 1953-), δεν παντρεύτηκε ποτέ Χριστιανό Νικόλαο Ούντο Πέτρο (γενν. το 1955-), παντρεύτηκε την Καρολίνα του Ράντσαου. Απέκτησαν 4 παιδιά.Πέθανε στις 26 Μαρτίου 2016 στο Οϊτίν σε ηλικία 93 ετών. thePeerage.com - Ameli Prinzessin zu Löwenstein-Wertheim-Freudenberg L'Allemagne dynastique, Huberty, Giraud, Magdelaine, Reference: IV 475 The Royal House of Stuart, London, 1969, 1971, 1976, Addington, A. C., Reference: II 381 Genealogisches Handbuch des Adels, Fürstliche Häuser, Reference: 1964 265 Ameli, Duchess of Oldenburg's obituary
Μαριάννα Ελεονώρα των Βουρβόνων

Η Μαρία Άννα Ελεονώρα των Βουρβόνων (Marie Anne Éléonore de Bourbon, 22 Δεκεμβρίου 1690 - 30 Αυγούστου 1760) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν κόρη του Λουδοβίκου Γ΄ του Κοντέ και της Λουίζας Φραγκίσκης των Βουρβόνων. Ήταν η ηγουμένη του Αγίου Αντωνίου των Πεδίων (Saint-Antoine-des-Champs), μια μονή στο προάστιο του Παρισιού, Βιλζουίφ.

 Η Μαρία Άννα Ελεονώρα Γαβριέλλα γεννήθηκε στο Παλάτι των Βερσαλλιών ως κόρη του Δούκα και της Δούκισσας των Βουρβόνων. Ως το πρωτότοκο παιδί των γονιών της, ήταν γνωστή ως Mademoiselle de Bourbon στη νεολαία της. Αρχικά ήταν η αγαπημένη της μητέρας της αλλά αργότερα αντικαταστάθηκε από την αδελφή της Λουίζα Ελισάβετ. Η Ελεονώρα, μέσω της μητέρας της, ήταν εγγονή του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας και της ερωμένης του Ατεναΐς ντε Μοντεσπάν.Στις 6 Μαΐου 1706, στην ηλικία των 16 ετών, έγινε καλόγρια στο βασιλικό Αββαείο του Φοντεβρώ στο Ανζού. Αργότερα έγινε η ηγουμένη του μοναστηριού του Saint-Antoine-des-Champs (που ήταν μοναστήρι ήδη από τον 13ο αιώνα) το 1723 και ήταν γνωστή ως "Madame de Bourbon".Η Μαρία Άννα Ελεονώρα πέθανε στο Βιλζουίφ και θάφτηκε στο Αββαείο του Saint-Antoine-des-Champs.Η αδελφή της Ερριέττα Λουίζα των Βουρβόνων ήταν ηγουμένη, όπως και μια ξαδέρφη, η Λουίζα Αδελαΐδα της Ορλεάνης. Η Μονή στο Saint-Antoine είναι τώρα η έδρα του Νοσοκομείου Σαιντ-Αντουάν έξω από το Παρίσι.
Τιγγελλίνος

Ο Οφώνιος Τιγγελλίνος (Gaius Ofonius Tigellinus, 10 - 69) ήταν έπαρχος της ρωμαϊκής Πραιτωριανής Φρουράς, από το 62 έως το 68, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Νέρωνα.

 Ο Οφώνιος Τιγγελλίνος γεννήθηκε πιθανώς το 10 μ.Χ. στον Ακράγαντα της Σικελίας. Το 39 μ.Χ. τον εξόρισε ο Καλιγούλας, αφού κατηγορήθηκε ότι διέπραξε μοιχεία με την αδελφή του αυτοκράτορα. Τον ανακάλεσε από την εξορία ο Κλαύδιος το 41. Κληρονόμος σημαντικής περιουσίας, αγόρασε μεγάλες εκτάσεις στην Απουλία και στην Καλαβρία και ασχολούνταν με την εκτροφή αλόγων για τις ιπποδρομίες. Μέσω αυτής του της δραστηριότητας εξασφάλισε πρόσβαση στον Νέρωνα, στα όργια του οποίου συμμετείχε. Ήταν επικεφαλής του πυροσβεστικού σώματος της Ρώμης. Το 62 μ.Χ. έγινε διοικητής του σώματος των Πραιτοριανών. Πιθανώς ευθύνεται για τη μεγάλη πυρκαγιά της Ρώμης. Το 65 ο Γάιος Καλπούρνιος Πίσων οργάνωσε συνωμοσία κατά του Νέρωνα, η οποία απέτυχε. Ακολούθησε κύμα τρομοκρατίας, όπου ο Τιγγελλίνος πρωτοστάτησε. Το 67 ήταν στην ακολουθία του Νέρωνα, όταν ο αυτοκράτορας επισκέφτηκε την Ελλάδα.Όταν ο Γάλβας στασίασε κατά του Νέρωνα, ο Τιγγελλίνος με τους Πραιτοριανούς εγκατέλειψαν το έως τότε αφεντικό τους. Με την τελική επικράτηση του Γάλβα απομακρύνθηκε από τη διοίκηση των Πραιτοριανών, αλλά έσωσε τη ζωή του δωροδοκώντας τον ευνοούμενο του νέου αυτοκράτορα, Τίτο Ουίνιο. Αλλά όταν τον Γάλβα διαδέχτηκε ο Όθωνας η καλή του τύχη τον εγκατέλειψε: ειδοποιήθηκε ότι είχε αποφασιστεί η θανάτωσή του οπότε, ευρισκόμενος στα λουτρά της Σινόεσσας, έκοψε τον λαιμό του με ξυράφι. Ήταν 69 μ.Χ. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Tigellinus στο Wikimedia Commons
Σάμι Γκραβάνο

Ο Σαλβατόρε "Σάμι" Γκραβάνο (αγγλικά: Salvatore "Sammy" Gravano, γενν. 12 Μαρτίου 1945) είναι Αμερικανός πρώην γκάνγκστερ και πληροφοριοδότης κατά της Οικογένειας Γκαμπίνο και του Τζον Γκότι. Μπήκε σε πρόγραμμα προστασίας από το FBI, αλλά αποχώρησε με την θέληση του και αργότερα συνελήφθη για λαθρεμπόριο ναρκωτικών στην Αριζόνα και φυλακίστηκε. Μετά την αποφυλάκιση του το 2017, ο ίδιος ξεκίνησε κανάλι στην διαδικτυακή πλατφόρμα YouTube και έγινε δημοφιλής εκεί, ακολουθώντας το παράδειγμα του Μάικλ Φραντσίζ.

 Ο Σαλβατόρε Γκραβάνο γεννήθηκε στις 12 Μαρτίου 1945 στο Μπένσονχερστ του Μπρούκλιν. Ήταν δυσλεξικός και δεν τα πήγαινε καλά στο σχολείο. Κατάφερε να γίνει γνωστός για την παράτολμη συμπεριφορά του και έμπλεξε από νωρίς με τις συμμορίες. Αρχικά, ο Γκραβάνο υπήρξε μέλος της Οικογένειας Κολόμπο, αλλά τελικά κατέληξε στην Οικογένεια Γκαμπίνο. Αμέσως έγινε φίλος με τον φιλόδοξο Τζον Γκότι, ο οποίος στόχευε να δολοφονήσει το αφεντικό της Οικογένειας Πολ Καστελλάνο.Μετά την δολοφονία του Καστελλάνο το 1985, ο Γκραβάνο προβιβάστηκε σε Κάπο (Caporegime) της Οικογένειας και λίγο μετά σε υπαρχηγός με τον Γκότι ως αφεντικό. Το 1991, ο Γκραβάνο κατέθεσε εναντίον του Γκότι, αφού το FBI τον πληροφόρησε ότι ο Γκότι τον είχε χαρακτηρίσει με υβριστικούς χαρακτηρισμούς. Ο Γκραβάνο τελικά ομολόγησε ότι διέπραξε 19 φόνους. Του δόθηκε 5ετής ποινή φυλάκισης, αλλά τελικά έκανε λιγότερο από 1 χρόνο σε ομοσπονδιακή φυλακή και αποφυλακίστηκε το 1994. Το 1994, ο Γκραβάνο μπήκε σε πρόγραμμα προστασίας από το FBI και μετακόμισε στην Αριζόνα. Άφησε το πρόγραμμα το 1995 και έγραψε το βιβλίο "Underboss" μαζί με τον συγγραφέα Πίτερ Μας. Η Τζάκι Κολούτσι, αδερφή θύματος του Γκραβάνο, επικαλέστηκε ομοσπονδιακούς νόμους, απαγορεύοντας ο Γκραβάνο να έχει κέρδος από τις πωλήσεις του βιβλίου. Ο Μας δήλωσε ότι ο μαφιόζος αδερφός της Κολούτσι ήταν οδό "κάθαρμα" ήταν και ο Γκραβάνο. Λίγο αργότερα, ο Γκραβάνο ξέφυγε από τη σφαίρα παρακολούθησης του FBI, αλλά συνελήφθη τον Φεβρουάριο του 2000 για εμπορία χαπιών έκστασης μαζί με την οικογένειά του και φυλακίστηκε. Επρόκειτο να αποφυλακιστεί το 2019, αλλά τελικά αυτό έγινε πρόωρα τον Σεπτέμβριο του 2017. Μετά την αποφυλάκιση του, ο Γκραβάνο απασχόλησε ιδιαίτερα τα μέσα, συμμετέχοντας σε κινηματογραφικά πρότζεκτ. Η Κάρεν Γκραβάνο, κόρη του Σάμι, συμμετείχε επίσης στο πολύ επιτυχημένο ριάλιτι Mob Wives, το οποίο προκάλεσε και άλλες αντιδράσεις από την οικογένεια της Κολούτσι. Το 2020, ο Γκραβάνο ξεκίνησε δικό του κανάλι στην διαδικτυακή πλατφόρμα YouTube, συνεργάστηκε με τον Μάικλ Φραντσίζ και έγινε αρκετά δημοφιλής εκεί. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Sammy Gravano στο Wikimedia Commons
Ράρα

Η Λίμνη Ράρα (Νεπαλ.: रारा, προφορά: rārā, όπου το α προφέρεται σαν 2 α μαζί) είναι η μεγαλύτερη λίμνη του Νεπάλ. Βρίσκεται δυτικά της χώρας και ανήκει στην Μεσοδυτική περιφέρεια, στη ζώνη του Καρνιάλι και στον δήμο του Μουγκού.

 Η Ράρα βρίσκεται στο δυτικό Νεπάλ, νοτιοδυτικά της νεπαλέζικης πόλης Σριναγκάρ. Έχει έκταση 10,2 τ.χλμ., μέγιστο μήκος 5 χλμ., πλάτος 3 χλμ. και βάθος 160 μ. Ο όγκος του νερού της είναι 1 κυβ.μ. Είναι η μεγαλύτερη λίμνη της χώρας. Από αυτήν πήρε το όνομά του το ομώνυμο χωριό. Καλάι Καμάλε Πίνα Ρόγουα Σέρι Σριναγκάρ Τζίμα Το κλίμα στη Ράρα δεν είναι το καλοκαίρι πολύ ζεστό, αλλά το χειμώνα έχει κρύο. Το Δεκέμβριο με Μάρτιο, οι θερμοκρασίες πέφτουνε και, πολλές φορές χιονίζει. Τον Απρίλιο, τον Μάιο, τον Ιούνιο τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο, το κλίμα είναι ζεστό. Μουσώνες πνέουν τον Ιούνιο με Οκτώβριο. Η μέση βροχόπτωση την περίοδο 1994-2003 ήταν 800 χιλιοστά. Η θερμοκρασία της επιφάνειας της λίμνης ήταν 7,5°C με 7,6°C. Η λίμνη περιβάλλεται από το ομώνυμο εθνικό πάρκο, που ιδρύθηκε το 1976. Κατά συνέπεια, η λίμνη περιλαμβάνει μοναδικά είδη τόσο φυτών όσο και ζώων. Η χλωρίδα της περιοχής περιλαμβάνει 1074 είδη, εκ των οποίων τα 16 είναι ενδημικά στο Νεπάλ. Η πανίδα περιλαμβάνει 51 είδη θηλαστικών και 214 είδη πουλιών. Υπάρχουν, επίσης, 3 είδη ψαριών (Schizothorax macrophthalmus, Schizothorax nepalensis και Schizothorax raraensis), καθώς και τον βάτραχο Nanorana rarica. Κατάλογος λιμνών του Νεπάλ
Τζόζεφ Πάρι

Ο Τζόζεφ Πάρι (αγγλ. Joseph Walcott Parry) είναι πολιτικός από το νησί Νέβις. Έγινε πρωθυπουργός του αυτόνομου Νέβις στις 11 Ιουλίου 2006 και υπηρέτησε ως τις 23 Ιανουαρίου 2013. Είναι ηγέτης του Κόμματος για την Αναμόρφωση του Νέβις (NRP). Στις εκλογές της 10ης Ιουλίου 2006 το κόμμα του Πάρι κέρδισε 3 από τις 5 έδρες, τερματίζοντας τη 14χρονη διακυβέρνηση του Κινήματος των Σκεπτόμενων Πολιτών (CCM).

 Γεννήθηκε στο Κότον Γκράουντ και σπούδασε στο Γυμνάσιο και Λύκειο του Τσαρλστάουν. Συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο των Δυτικών Ινδιών, από το οποίο απέκτησε μπάτσελορ στην Ιστορία και τα Οικονομικά (Honours Bachelor of Arts degree in History and Economics). Εργάστηκε ως καθηγητής στο Γυμνάσιο - Λύκειο του Τσαρλστάουν. Επίσης, διετέλεσε πρόεδρος της Ένωσης Κρίκετ του Νέβις για περισσότερο από 10 έτη. Η πολιτική του καριέρα ξεκίνησε το 1987. Διετέλεσε υπουργός Τουρισμού, Γεωργίας, Οικιστικής Ανάπτυξης και Εργασίας, μεταξύ άλλων. Υπήρξε ένας από τους πρώτους αρχιτέκτονες της πολεοδομίας του Νέβις. Ήταν επίσης ιδρυτικό μέλος της Τράπεζας του Νέβις και διευθυντής της, ενώ ανέπτυξε και επιχειρηματική δραστηριότητα. Τον Ιούλιο του 2006 εξελέγη με το κόμμα της Αντιπολίτευσης, NRP, στην πρωθυπουργία. To 2009 ανακηρύχθηκε "Άνθρωπος της Χρονιάς" από το "Nevispages", ως το πρόσωπο που επηρέασε την επικαιρότητα και τους πολίτες του Νέβις περισσότερο από κάθε άλλο για εκείνη τη χρονιά. Βιογραφία στο sknvibes.com.
Μιχάλης Σταυριανουδάκης

Ο Μιχάλης Ι. Σταυριανουδάκης (Ηράκλειο, 1959) είναι Έλληνας πολιτικός. Διετέλεσε επί 17 χρόνια Δήμαρχος Δάφνης αρχικά και εν συνεχεία Δάφνης - Υμηττού. Από τον Ιούλιο του 2019 διατελεί Γενικός Γραμματέας στο Υπουργείο Εσωτερικών & Οργάνωσης.

 Γεννήθηκε το 1959 στο Ηράκλειο Κρήτης. Είναι απόφοιτος της Σχολής Αγρονόμων – Τοπογράφων Μηχανικών του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου. Έχει αναπτύξει επί σειρά ετών επιχειρηματική δραστηριότητα ως στέλεχος και μέλος των Διοικητικών Συμβουλίων εταιριών του ιδιωτικού τομέα. Διετέλεσε μέλος, της Περιφερειακής Ένωσης Δήμων Αττικής, της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδος, της εκτελεστικής Επιτροπής του ΕΣΔΚΝΑ, του Διοικητικού Συμβουλίου της Περιφερειακής Α.Ε. Διανομής Φυσικού Αερίου Κεντρικής Αττικής «Αθηναϊκό Αέριο», της Α.Β.Ε.Ε. «Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα», της Πολιτικής επιτροπής και της επιτροπής τοπικής Αυτοδιοίκησης της Νέας Δημοκρατίας. Είναι μέλος του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος, του Συλλόγου Αγρονόμων-Τοπογράφων Μηχανικών και της Παγκρήτιας Ένωσης. Το 2002, εξελέγη αρχικά Δήμαρχος στο Δήμο Δάφνης ως επικεφαλής του συνδυασμού «Η ΔΑΦΝΗ ΑΞΙΖΕΙ», ασχολούμενος για πρώτη φορά με την Τοπική Αυτοδιοίκηση και επανεξελέγη το 2006. Επανεξελέγη Δήμαρχος, στη συνέχεια, το 2010 και το 2014 στον Δήμο Δάφνης - Υμηττού. Συνολικά παρέμεινε επί 17 συναπτά έτη στο αξίωμα του Δημάρχου. Αποτελεί έναν από τους μακροβιότερους Δημάρχους, εκλεγόμενος για τέσσερις διαδοχικές θητείες. Στις εθνικές εκλογές 2019 ήταν υποψήφιος βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία στο Νότιο Τομέα της Β' Αθηνών.Από τον Ιούλιο του 2019 διατελεί Γενικός Γραμματέας εσωτερικών και οργάνωσης του Υπουργείου Εσωτερικών στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.