Βασίλειο του Μαυροβουνίου

Το Βασίλειο του Μαυροβουνίου (Σερβικά: Краљевина Црна Гора, Kraljevina Crna Gora), ήταν μοναρχία της Νοτιοανατολικής Ευρώπης στη διάρκεια της περιόδου ταραχών στη Βαλκανική χερσόνησο που οδήγησαν και συνεχίστηκαν στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Από νομικής άποψης επρόκειτο για συνταγματική μοναρχία, όμως στην πραγματικότητα επρόκειτο για απόλυτη. Στις 28 Νοεμβρίου 1918, το Μαυροβούνιο ενώθηκε με το Βασίλειο της Σερβίας, ενώ τρεις ημέρες αργότερα, την 1η Δεκεμβρίου 1918, ενσωματώθηκε στο Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων.

 Το Βασίλειο του Μαυροβουνίου ανακηρύχτηκε από τον Νικόλαο Α΄ στο Τσέτινιε, στις 28 Αυγούστου 1910. Ο Νικόλαος Α΄, ο οποίος κυβερνούσε τη χώρα ως πρίγκιπας από το 1860, εισήγαγε αριθμό εκσυγχρονιστικών μεταρρυθμίσεων στις αρχές του 20ού αιώνα, όπως η θεσμοθέτηση συντάγματος καθώς και η δημιουργία νέου εθνικού νομίσματος, του μαυροβουνίτικου πέρπερ. Το Μαυροβούνιο με μεγάλη προθυμία εισήλθε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1912, ευελπιστώντας να λάβει μέρος των τελευταίων οθωμανικών εδαφών της Ρούμελης. Αρχικά, το Μαυροβούνιο σημείωσε περαιτέρω εδαφικά κέρδη μέσω της μοιρασιάς του Σάντζακ με τη Σερβία στις 30 Μαΐου 1913. Αργότερα ωστόσο, η προσφάτως καταληφθείσα πόλη της Ισκόντρα (Skadar στα μαυροβούνικα, σημερινή Σκόδρα) υποχρεώθηκε να παραδοθεί στο νέο κράτος της Αλβανίας κατόπιν επιμονής των Μεγάλων δυνάμεων και παρά το γεγονός ότι οι Μαυροβούνιοι είχαν θυσιάσει 10.000 ψυχές στρατιωτών τους για την κατάληψη της πόλης από τις Οθωμανικές-Αλβανικές δυνάμεις του Εσάντ Πασά. Όταν, το 1913 μετά τον πόλεμο, ξέσπασε διαμάχη μεταξύ της Σερβίας και της Βουλγαρίας, ήταν απολύτως λογικό για τον Βασιλιά Νικόλαο να ταχθεί με το μέρος της Σερβίας και, έτσι, για ακόμη μια φορά το Μαυροβούνιο εισήλθε εκ νέου σε πόλεμο, στη διάρκεια του οποίου, μάλιστα, κατάφερε να επιβραβευτεί με τη λήψη πρόσθετων εδαφικών εκτάσεων. Στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Μαυροβούνιο είχε συμμαχήσει με την Αντάντ, σύμφωνα με τη φιλική προς τους Σέρβους εξωτερική πολιτική του Νικόλαου. Από τις 15 Ιανουαρίου 1916 έως τον Οκτώβριο του 1918, τη χώρα είχε καταλάβει η Αυστροουγγαρία. Στις 20 Ιουλίου 1917 υπεγράφη η Διακήρυξη της Κέρκυρας, εντός αυτής αναφερόταν η ένωση του Μαυροβουνίου με τη Σερβία. Στις 28 Νοεμβρίου 1918 διακηρύχτηκε η ένωση του Μαυροβουνίου με τη Σερβία. Ο Νικόλαος Α΄ ήταν ένθερμος υποστηρικτής της ένωσης με τη Σερβία, ώστε να δημιουργηθεί ένα μεγάλο σερβικό κράτος το οποίο θα περιελάμβανε όλους τους Σέρβους, όμως βρισκόταν σε αντιπαράθεση με τη βασιλική οικογένεια της Σερβίας, αναφορικά με το ποιος θα εξουσίαζε το νέο αυτό βασίλειο. Ο Νικόλαος Α΄ τελικώς απομακρύνθηκε των καθηκόντων του και εξορίστηκε. Από νομικής πλευράς, ένα μεταγενέστερο Βασίλειο του Μαυροβουνίου υπήρχε στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Στην πραγματικότητα, όμως, η συγκεκριμένη περιοχή βρισκόταν υπό ιταλικό και γερμανικό έλεγχο, ενώ δεν υπήρχε κανένας μονάρχης, με όλους τους πιθανούς υποψηφίους να μην αναλαμβάνουν, τελικώς, τα καθήκοντα της εξουσίας. Διορισμένοι από τους Ιταλούς κυβερνήτες εξουσίαζαν αυτό το κράτος-μαριονέτα από το 1941 έως το 1943, και όταν η Ιταλία συνθηκολόγησε, η περιοχή πέρασε υπό τον άμεσο έλεγχο των γερμανικών δυνάμεων. Γιουγκοσλάβοι Παρτιζάνοι υπό τον Γιόζιπ Μπροζ Τίτο την κατέλαβαν τον Δεκέμβριο του 1944, βάζοντας ένα τέλος στο υποτιθέμενο δεύτερο Βασίλειο του Μαυροβουνίου. Νικόλαος Α΄ του Μαυροβουνίου (1910–1918) Νικόλαος Α΄ (1918–1921) Ντανίλο Γ΄ (1921) Μιχαήλ (1921–1986) Νικόλα Πέτροβιτς-Νιέγκος (1986–σήμερα) Λάζαρ Τομάνοβιτς (1910–1912) Μίταρ Μαρτίνοβιτς (1912–1913) Γιάνκο Βούκοτιτς (1913–1915) Μίλο Ματάνοβιτς (1915–1916) Λάζαρ Μιγιούσκοβιτς (1916) Αντρίγια Ράντοβιτς (1916–1917) Μίλο Ματάνοβιτς (1917) Εβγκένιε Πόποβιτς (1917–1919) Γιόβαν Πλάμενατς (1919–1921) Άντο Γκβοζντένοβιτς (1921–1922) Μίλουτιν Βούτσινιτς (1922) Άντο Γκβοζντένοβιτς (1922) Ιστορία του Μαυροβουνίου Πριγκιπάτο του Μαυροβουνίου Κατάλογος μοναρχών του Μαυροβουνίου Οίκος των Πέτροβιτς-Νιέγκος Βασίλειο του Μαυροβουνίου το 1918 Χάρτης Χάρτης Μαυροβούνιο - World Statesmen