Ίνγκριντ Ύλβα

Η Ίνγκριντ Ύλβα, σουηδ.: Ingrid Ylva, (π. τη δεκαετία του 1180 - π. 1250–1255) από τον Οίκο του Σβέρκερ ήταν Σουηδή ευγενής, σύζυγος του Μάγκνους Μίνεσκολντ του Μπιέλμπο και μητέρα του αντιβασιλέιά Μπίργκερ Γιάάρλ. Οι ακριβείς ημερομηνίες της γέννησης και του τέλους της είναι ασαφή: ένα κατά παράδοση έτος που αναφέρεται για το τέλος της είναι η 26η Οκτωβρίου 1252. Θεωρείται, ωστόσο, ότι αυτή ήταν η ημερομηνία της ταφής της και ότι είχε πράγματι αποβιώσει το 1251.

 Σύμφωνα με την Όλαους Πέτρι ήταν κόρη του Σούνε Σικ. Ήταν παντρεμένη με τον Mάγκνους Μίνισκιελντ του Μπγιέλμπο, πιθανώς ως δεύτερη σύζυγό του. Αρκετοί από τους γιους του, που γεννήθηκαν ή μεγάλωσαν από την Ίνγκριντ Ύλβα, κατέλαβαν θέσεις εξουσίας όταν μεγάλωσαν: ο Έσκιλ έγινε νομομαθής στη Βέστεργκοτλαντ, ο Καρλ και ο Μπενγκτ έγιναν και οι δύο επίσκοποι του Λινκόπινγκ και ο Μπίργιερ έγινε Γιάρλ της Σουηδίας και αργότερα ο γιος του εκλέχθηκε βασιλιάς. . Ως χήρα, περί το 1208–1210, πιθανότατα διαχειριζόταν τα κτήματά της στο Μπγιέλμπο ως αρχηγός της οικογένειας, επειδή οι γιοι της ήταν ανήλικοι. Παρακολούθησε την εκκλησία από το αγαπημένο της μέρος στον πύργο της εκκλησίας, στον οποίο κάποτε είχε δωρίσει μία καμπάνα. Σύμφωνα με την παράδοση, ζούσε συχνά σε αυτόν τον πύργο σε περιόδους ανασφάλειας. Το 1234, ο γιος της Μπίργιερ νυμφεύτηκε την πριγκίπισσα Ίνγκεμποργκ Έρικσντοτερ της Σουηδίας και το 1250 έγινε αντιβασιλιάς και πατέρας του βασιλιά. Παραμένει ασαφές εάν η Ίνγκριντ Ύλβα ήταν ακόμη ζωντανή τότε, αν και πιστεύεται ότι ήταν. Ωστόσο, δεν φαίνεται να έπαιξε ρόλο στη βασιλική αυλή και μάλλον προτίμησε να μείνει στα κτήματά της. Λέγεται ότι παντρεύτηκε ξανά με έναν ανώνυμο άνδρα, με τον οποίο απέκτησε έναν γιο, τον Έλοφ Βίνγκαντ Πιλ, ενώ άλλες πηγές υποστηρίζουν ότι παρέμεινε ανύπαντρη. Η Ίνγκριντ Ύλβα είναι γνωστή σε διάφορους θρύλους, και πιθανώς στην εποχή της, ως μία λεγόμενη λευκή μάγισσα. Λέγεται ότι μπορούσε να κυριαρχήσει στη μαγεία, την οποία χρησιμοποιούσε για καλούς σκοπούς και για την καλή τύχη της οικογένειάς της. Πολλές ιστορίες διηγήθηκαν για τις μαγικές της ικανότητες. Ένας θρύλος έλεγε ότι μια φορά, όταν ο Μπγιέλμπo δέχτηκε μία αιφνιδιαστική επίθεση από τους εχθρούς τής οικογένειας, η Ίνγκριντ Ύλβα όρμησε στην κορυφή του πύργου της εκκλησίας, και από εκεί άνοιξε ένα μαξιλάρι γεμάτο φτερά, που απλώθηκε σε όλη τη γη και μετατράπηκαν σε ιππότες με πανοπλίες. Αυτές οι μαγικές ιστορίες απέχουν από κάθε συκοφαντία: από τον 13ο αι. και εξής οι δίκες των μαγισσών διήρκεσαν εκατοντάδες χρόνια, η μαγεία δεν ήταν παράνομη και η ικανότητα να κυριαρχείς στη μαγεία θεωρούνταν μεγάλη και αξιοθαύμαστη ικανότητα. Υπήρχε σαφής διαχωρισμός μεταξύ λευκής και μαύρης μαγείας. και ούτε καν η μαύρη μαγεία δεν ήταν ακόμη συνδεδεμένη με τον διάβολο ή τιμωρούμενη με θάνατο, όπως θα γινόταν αργότερα. Το όνομά της ήταν ευρέως γνωστό, πολύ πριν ο γιος της γίνει αντιβασιλιάς, και η υποτιθέμενη λευκή μαγική της δεξιοτεχνία θαυμάστηκε ιδιαίτερα. Ήταν ευρέως αναγνωρισμένη για την ικανότητά της να προλέγει το μέλλον. Ο θρύλος ισχυρίζεται ότι στην επιθανάτιο κλίνη της προέβλεψε ότι η γραμμή της θα διαδεχόταν τον σουηδικό θρόνο, αρκεί το κεφάλι της να ήταν υψηλά. Ο θρύλος λέει, ότι εξαιτίας αυτού, ο γιος της ο αντιβασιλιάς, την έθαψε όρθια, μέσα στον πύργο, με τον οποίο είχε τόσο στενή σχέση . Runeberg.org (in σουηδική) Jan Guillou: "Häxornas försvarare" (Υπερασπιστής των μαγισσών) (in σουηδική) Christer Öhman: «Helgon, bönder och krigare. Berättelser ur den svenska historien» (Άγιοι, αγρότες και πολεμιστές. Ιστορίες από τη σουηδική ιστορία) (in σουηδική) (1994)