IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Βαγγέλης Ντάγκας

Ο Βαγγέλης Ντάγκας γεννήθηκε στις 14 Απριλίου 1974 στη Σαλαμίνα και είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως αμυντικός. Έχει αγωνιστεί και στα δυο κορυφαία πρωταθλήματα του Ελληνικού ποδοσφαίρου, της Α' Εθνικής και της Β' Εθνικής κατηγορίας.

 Γεννημένος στη Σαλαμίνα ξεκίνησε την καριέρα του από τον Αίαντα Σαλαμίνας. Με τη φανέλα του Αίαντα αγωνίστηκε στο Πειραϊκό πρωτάθλημα, κατακτώντας επίσης το Κύπελλο Πειραιά το 1991 στον τελικό στο στάδιο Γ. Καραϊσκάκης με αντίπαλο τον Βύζαντα Μεγάρων. Το 1995 αποκτήθηκε από την Προοδευτική, με τη φανέλα της οποίας έγινε επαγγελματίας. Με τα χρώματα της Προοδευτικής αγωνίστηκε με επιτυχία και σαν βασικό στέλεχος για 6 συνεχή χρόνια, όπου συνολικά 3 χρόνια στη Β' Εθνική και 3 χρόνια στην Α' Εθνική κατηγορία. Το καλοκαίρι του 2001 αποκτήθηκε από την Χαλκηδόνα. Με τη φανέλα της Χαλκηδόνας, αγωνίστηκε επίσης σε Β' Εθνική και Α' Εθνική κατηγορία. Κατόπιν με την απορρόφηση της Χαλκηδόνας από τον Ατρόμητο Αθηνών το 2005, μεταπήδησε στην ομάδα του Περιστερίου όπου αγωνίστηκε μια χρονιά στην Α' Εθνική. Το καλοκαίρι του 2006 και όντας ελεύθερος από τον Ατρόμητο, αποκτήθηκε από τον Ηλυσιακό. Με τη φανέλα της ομάδας του Ζωγράφου αγωνίστηκε για 1,5 χρόνο στη Β' Εθνική και αξιοσημείωτα, τον Νοέμβριο του 2006 απέκλεισε από το Κύπελλο Ελλάδας την προηγούμενη ομάδα του και ομάδα Α' Εθνικής, Ατρόμητο Αθηνών. Τον Ιανουάριο του 2008 μετακόμισε προσωρινά στη Ρόδο για τον Α.Σ. Ρόδος και το καλοκαίρι του 2008 επέστρεψε στον Αίαντα Σαλαμίνας, με τη φανέλα του οποίου το 2009 έκλεισε επίσημα την ποδοσφαιρική του καριέρα. Μετά την επίσημη αποχώρησή του από την ενεργό δράση, παρέμεινε στον Αίαντα Σαλαμίνας ως βοηθός προπονητή και στη συνέχεια διετέλεσε γενικός αρχηγός. Επίσης ανέλαβε σαν προπονητής τις ακαδημίες του Αίαντα Σαλαμίνας. Διετέλεσε προπονητής στον Ε.Π.Ο. Σαλαμινομάχων. Το καλοκαίρι του 2017 ανακοινώθηκε η απόκτησή του στην Προοδευτική, σαν γενικός αρχηγός.
Κούρος Παλαικάστρου

Ο κούρος του Παλαικάστρου είναι ένα χρυσελεφάντινο αγαλματίδιο ενός νέου άνδρα, που βρέθηκε στη σημερινή πόλη Παλαίκαστρο, ανατολικά της Σητείας, στον νομό Λασιθίου στην Κρήτη. Χρονολογείται στην ύστερη μινωική εποχή (15ο αι. π.Χ.), κατά την εποχή του Χαλκού και εκτίθεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Σητείας. Έχει ύψος περίπου 50 εκ.· το μεγάλο μέγεθός του και η αξία των υλικών κατασκευής του δείχνουν ότι είχε λατρευτική αξία. Το μεγαλύτερο μέρος του σώματός του -ο κορμός, τα πόδια και τα χέρια- είναι καμωμένα από δόντι ιπποπόταμου, καλυμμένο με φύλλο χρυσού. Η κεφαλή διαφέρει: είναι σκαλισμένη σε γκρι-πράσινο σερπεντινίτη με οφθαλμούς από ορεία κρύσταλλο και δουλεμένο περαιτέρω με ελεφαντόδοντο.

 L. H. Sackett - Θεόδωρος Κ. Ηλιόπουλος, «Ο κούρος του Παλαίκαστρου: Ένα χρυσελεφάντινο αριστούργημα της μινωϊκής γλυπτικής», L. H. Sackett, μετάφραση: Θεόδωρος Ηλιόπουλος, 38 σελίδες, Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων, Αθήνα 2006, Ο κούρος του Παλαίκαστρου : Ένα χρυσελεφάντινο αριστούργημα της μινωϊκής γλυπτικής / L. H. Sackett ; μετάφραση Θεόδωρος Ηλιόπουλος, ISBN 960-214-507-2 Lapatin, Kenneth D. S., J. A. Macgillivray, J. M. Driessen, L. H. Sackett, C. V. Crowther, P. Harrison, S. A. Hemingway, R. B. Koehl, M. S. Moak, A. Moraitou, J. Musgrave, A. Nikakis, S. E. Thorne, and J. Weingarten. "The Palaikastro Kouros: A Minoan Chryselephantine Statuette and Its Aegean Bronze Age Context." American Journal of Archaeology 106.2 (2002): Mac Gillivray J.A., Sackett L.H., Driessen J.M., "The Palaikastro Kouros, a Minoan Chryselephantine Statuette and its Aegean Bronze Age Context", BSA Studies, (1999) The Palaikastro Kouros at the Odysseus portal of the Hellenic Ministry of Culture
Φτωχαδάκια και λεφτάδες...

Το Φτωχαδάκια και λεφτάδες... είναι μια ελληνική κωμική ταινία του 1961, σε σκηνοθεσία και σενάριο Ορέστη Λάσκου. Ωστόσο, το σενάριο είναι διασκευή από το θεατρικό έργο του Νίκου Τσιφόρου "Γάντι και σαρδέλα". Πρωταγωνιστούν οι Μίμης Φωτόπουλος και Νίκος Σταυρίδης.

 Ο Φώντας Μπαρδούσης (Μίμης Φωτόπουλος) είναι ένας λαϊκός αλλά καλόκαρδος άνθρωπος που ξεκίνησε από ψαράς και απέκτησε μια μεγάλη επιχείρηση αλιείας και ιχθυεμπορίας. Μένει μαζί με την ξαδέλφη του Δέσπω (Ζωή Φυτούση) και έναν μακρινό του ανιψιό, τον Σάββα (Γιάννης Γκιωνάκης) σε ένα παλιό παραδοσιακό σπίτι σε έναν λόφο του Πειραιά. Όμως, αποφασίζει να εισέλθει στην υψηλή κοινωνία και να μορφωθεί, γι'αυτό προσλαμβάνει τη μαντάμ Τζούλια (Ελένη Χαλκούση) για να τον βοηθήσει σε αυτή του την προσπάθεια. Η μαντάμ Τζούλια σκοπεύει να του κάνει συνοικέσιο με την Μίλη Ντεκρίση (Σμαρούλα Γιούλη), την κόρη ενός πλούσιου εφοπλιστή (Θάνος Τζενεράλης) με ταπεινή όμως καταγωγή. Από κοινού με την μαντάμ Τζούλια ο Φώντας προσλαμβάνει ως δάσκαλο καλών τρόπων έναν εκπεσόντα αριστοκράτη, τον Τεό Νταλέκη (Νίκος Σταυρίδης), ο οποίος στην πορεία θα προσπαθήσει να νυμφευθεί εκείνος την Μίλη για να αποκατασταθεί οικονομικά. Όμως η Μίλη είναι ερωτευμένη με τον Ιάσονα (Ερρίκος Μπριόλας) και αφού το αποκαλύψει στην μαντάμ Τζούλια θα προσπαθήσει μαζί με εκείνην, την αρραβωνιαστικιά του Φώντα, την Φανή (Μπεάτα Ασημακοπούλου), και την μνηστή του Τεό, τη Ρίτα, να απομακρύνουν τους υποψήφιους μνηστήρες της Μίλης. Φώντας Μπαρδούσης - Μίμης Φωτόπουλος Σάββας - Γιάννης Γκιωνάκης Φανίτσα - Μπεάτα Ασημακοπούλου Λεωνίδας Ντεκρίσης - Χρήστος Τσαγανέας Ιάσων - Ερρίκος Μπριόλας Αντουανέτα Ντεκρίση - Νίτσα Τσαγανέα Τεό Νταλέκης - Νίκος Σταυρίδης Μίλυ Ντεκρίση - Σμαρούλα Γιούλη Τζούλια - Ελένη Χαλκούση Ντίνος Ντεκρίσης - Θανάσης Τζενεράλης Δέσπω - Ζωή Φυτούση αφηγητής (φωνή) - Ορέστης Λάσκος
Γεώργιος του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ

Ο Γεώργιος ο ευσεβής, γερμ. Georg der Fromme (4 Μαρτίου 1484 - 27 Δεκεμβρίου 1543) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν μαργράβος του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ (1536-43), δούκας του Γέγκερντορφ (1523-43) και δούκας του Όπελν-Ράτιμπορ (1532-43).

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φρειδερίκου Α΄, μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ και της Σοφίας των Γιαγκελλόνων, κόρης του Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας. Το 1543 απεβίωσε στο Άνσμπαχ σε ηλικία 59 ετών και τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του, Γεώργιος Φρειδερίκος. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1509 τη Βεατρίκη Φρανκοπάν, κόρη του Μπερναντίν, Κροάτη ευγενούς και διπλωμάτη· δεν απέκτησαν απογόνους. Το 1510 η Βεατρίκη απεβίωσε και ο Γεώργιος το 1525 έκανε δεύτερο γάμο με τη Χέντβιχ των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρη του Καρόλου Α΄ δούκα του Μύνστερμπεργκ-Ελς (πολων.: Ζιέμπιτσε-Ολεσνίτσα) και είχε τέκνα: Άννα-Μαρία 1526-1589, παντρεύτηκε τον Χριστόφορο δούκα της Βυρτεμβέργης. Σαβίνα 1529-1575, παντρεύτηκε τον γιο του δεύτερου εξαδέλφου της Ιωάννη-Γεώργιο εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου.Το 1532 απεβίωσε η Χέντβιχ και ο Κάρολος έκανε τρίτο γάμο το 1533 με την Αιμιλία των Βέττιν, κόρη του Ερρίκου Δ΄ δούκα της Σαξονίας και είχε τέκνα: Σοφία 1535-1587, παντρεύτηκε τον Ερρίκο ΙΑ΄ των Πιάστ-Σιλεσίας, δούκα της Λεγκνίτσα. Βαρβάρα 1536-1587 Δωροθέα-Αικατερίνη 1538-1604, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Ε΄, μπουργκράβο του Πλάουεν. Γεώργιος-Φρειδερίκος 1539-1603, μάργραβος του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ Jackson, Samuel Macauley, ed. (1914). "article name needed". New Schaff–Herzog Encyclopedia of Religious Knowledge (third ed.). London and New York: Funk and Wagnalls.
Μπομπ Κούλικ

Ο Μπομπ Κούλικ (αγγλ. Bob Kulick) ήταν Αμερικανός κιθαρίστας και μουσικός παραγωγός της hard rock μουσικής σκηνής, γνωστός για την συμμετοχή του στο συγκρότημα των KISS. Είναι αδελφός του πρώην κιθαρίστα των KISS, Μπρους Κούλικ.

 Ο Μπομπ Κούλικ γεννήθηκε το 1950 στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης. Το 1973 έκανε οντισιόν για να ενταχθεί στους Kiss, αλλά η θέση τελικά καταλήφθηκε από τον Έις Φρίλι. Αργότερα συνεργάστηκε με το συγκρότημα για τον δίσκο "Alive II", ηχογραφώντας μαζί τους τρία νέα στούντιο κομμάτια, τα "All American Man", "Larger Than Life" και "Rockin' in the U.S.A". Επίσης, έπαιξε στο "Naked City" από τον δίσκο "Unmasked", όπως και στο "Creatures of the Night" του 1982. Το 1972, είχε συμμετάσχει στο άλμπουμ "Good Times A'Comin' " των Hookfoot και μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '70 συνεργάστηκε με ονόματα όπως ο Λου Ριντ, ο Meat Loaf, κ.α.. Το 1980 σχημάτισε τους Balance μαζί με τον κιμπορντίστα Νταγκ Κατσαρό, το ντράμερ Τσακ Μπούρτζι, τον μπασίστα Ντένις Φέλντμαν και τον τραγουδιστή Πέπι Κάστρο. Το ομώνυμο άλμπουμ του συγκροτήματος δεν κατάφερε να μπει στο Top-100 του Billboard, παρά την Top-30 επιτυχία του σινγκλ "Breaking Away". Το επόμενο σινγκλ, "Breaking Away" έφθασε στο # 58, αλλά το συγκρότημα αντιμετώπισε προβλήματα με την "CBS Records" για την κυκλοφορία του άλμπουμ "In For The Count", οδηγώντας τον Κούλικ σε αποχώρηση. Ο κιθαρίστας συμμετείχε στο ομώνυμο άλμπουμ του Μάικλ Μπόλτον το 1983 και έπαιξε στο πρότζεκτ Skull και το μοναδικό τους άλμπουμ με τίτλο "No Bones About It", στις αρχές της δεκαετίας του '90. Ο Κούλικ εντάχθηκε στους W.A.S.P. και ηχογράφησε μαζί τους, τους δίσκους "The Crimson Idol" το 1992 και "Still Not Black Enough" το 1995, χωρίς όμως να περιοδεύσει με το συγκρότημα. Το 1996 σχημάτισε τους Murderer's Row, κυκλοφορώντας το ομώνυμο άλμπουμ και έκτοτε συμμετείχε σε διάφορα συγκροτήματα όπως οι Blackthorne, οι Observation Balloon, ενώ έκανε την παραγωγή σε κυκλοφορίες των Motörhead, Νταϊάνα Ρος, Kiss, κ.α. Ο Μπομπ Κούλικ απεβίωσε σε ηλικία 70 ετών την 28η Μαΐου 2020. Bob Kulick | Biography | AllMusic Bob Kulick Discography at Discogs Bob Kulick interview: Legendary guitarist, producer talks Kiss, Meat Loaf, more Bob Kulick - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
Πάουλ Κουν

Ο Πάουλ Κουν (γερμανικά: Paul Kuhn‎, 1928 - 2013) υπήρξε πολυβραβευμένος γερμανοελβετός πιανίστας, μαέστρος, τραγουδιστής και συνθέτης. Ως τραγουδιστής ο Κουν έλαμψε με τις εκτελέσεις του Der Mann am Klavier (1954), του Es gibt kein Bier auf Hawaii (το 1963) και του Die Farbe der Liebe (1958).

 1936: Landessieger Akkordeon in Hessen-Nassau 1953: Jazzpianist Nr. 1 in Deutschland 1964: Bayerischer Verdienstorden 1971: Goldene Kamera für seine Fernseharbeiten (Paul’s Party) 1976: Deutscher Schallplattenpreis 1976: Hans-Bredow-Medaille (für Verdienste um den Rundfunk) 2003: Gold im German Jazz Award (für das Album My World Of Music) 2003: Gold im German Jazz Award (für das Album Play It Again Paul) 2002: German Jazz Trophy (für Verdienste um die Jazzmusik) 2003: Klavierspieler des Jahres 2003: Gold im German Jazz Award (für das Album Young at Heart) 2003: Goldene Europa (für sein künstlerisches Lebenswerk) 2003: Vierteljahrespreis der Deutschen Schallplattenkritik (für die CD Young at Heart) 2008: Ehrenurkunde der Deutschen Schallplattenkritik (für sein Lebenswerk) und Gold im German Jazz Award (für das Album As Time Goes By) 2010: ECHO Jazz für sein Lebenswerk als Pianist, Dirigent und Komponist (Verleihung am 5. Mai 2010 in Bochum) 2013: Joachim-Ernst-Berendt-Ehrenpreis der Stadt Baden-Baden (Verleihung am 13. März 2013 in Baden-Baden im Rahmen des Mr. M’s Jazz Club Festivals) 2013: Gold im German Jazz Award (für das Album The L.A. Session) Schenk mir Dein Herz. Schenk mir Dein Herz. Jazz-Legende Paul Kuhn eröffnet Festival des deutschen Films. Schenk mir dein Herz. http://programm.ard.de/TV/srfernsehen/paul-kuhn---der-mann-am-klavier/eid_284869460193142?list=now
Φρειδερίκος Αύγουστος Β΄ του Όλντενμπουργκ

Ο Φρειδερίκος Αύγουστος Β΄ (γερμ. Friedrich August II, 16 Νοεμβρίου 1852 - 24 Φεβρουαρίου 1931) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν μέγας δούκας του Ολδεμβούργου. Ήταν ανιψιός της Αμαλίας, συζύγου του Όθωνα της Ελλάδας.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Πέτρου Β΄ του Ολδεμβούργου και της Ελισάβετ, κόρης του Ιωσήφ της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ. Έκτιζε ένα νέο ανάκτορο, όταν το 1895 απεβίωσε η πρώτη του σύζυγος Ελισάβετ Άννα πριν την ολοκλήρωσή του. Προς τιμήν της του έδωσε το όνομά της (Elisabeth-Anna-Palais). Το 1900 διαδέχθηκε τον πατέρα του ως το 1918, που υποχρεώθηκε να παραιτηθεί του θρόνου του, όταν με τη Νοεμβριανή Επανάσταση καταργήθηκε η μοναρχία στη Γερμανία και το πρώην μεγάλο δουκάτο ενώθηκε με τη νεότευκτη Γερμανική Δημοκρατία. Η οικογένεια διέμενε στο Κάστρο Ράστεντε, όπου ο Φρειδερίκος Αύγουστος Β΄ δραστηριοποιείτο σε αγροτικές ασχολίες, αλλά και στην τοπική βιομηχανία, ενώ έδειχνε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη ναυτιλία. Έτσι φρόντισε να βελτιώσει τα λιμάνια του κρατιδίου του επί του Βέζερ, ενώ απέκτησε και μια γερμανική και διεθνή ευρεσιτεχνία για τη σχεδίαση ενός αποδοτικότερου έλικα πλοίων ("Niki-Propeller", αρ. πατέντας 157706, 6 Απριλίου 1904). Επίσης είχε αποκτήσει δίπλωμα πλοιάρχου, πραγματοποιώντας και αρκετά ταξίδια ως καπετάνιος, ενώ συμμετείχε προσωπικά σε ναυαγοσωστικές επεμβάσεις, για μια εκ των οποίων το ιταλικό κράτος τον βράβευσε με το Χρυσό Μετάλλιο Σωτηρίας. Ο Φρειδερίκος Αύγουστος Β΄ κατείχε μια μεγάλη και πολύτιμη ιδιωτική συλλογή έργων τέχνης ονομαστών ζωγράφων, όπως του Ρέμπραντ, την οποία πούλησε για οικονομικούς λόγους στην Ολλανδία. Με τα χρήματα που κέρδισε συμμετείχε σε μια τοπική αλλαντοβιομηχανία, επένδυση που αποδείχτηκε ιδιαίτερα επιζήμια. Ένα έτος μετά την παραίτηση από το θρόνο του ζήτησε από τη Συνέλευση (Diät) του Ολδεμβούργου μια ετήσια αποζημίωση 150.000 μάρκων, καθώς η οικονομική του κατάσταση ήταν κρίσιμη. Απεβίωσε το 1931 στο Ανάκτορο Ράστεντε σε ηλικία 79 ετών. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1878 την Ελισάβετ Άννα των Χοεντσόλλερν, κόρη του Φρειδερίκου Καρόλου της Πρωσίας και είχε τέκνα: Σοφία Καρλόττα (1879 - 1964), παντρεύτηκε τον Άιτελ Φρειδερίκο της Πρωσίας. Μαργαρίτα (1881 - 1882).Το 1895 απεβίωσε η Ελισάβετ Άννα και το επόμενο έτος έκανε δεύτερο γάμο με την Ελισάβετ Αλεξανδρινή, κόρη του Φρειδερίκου Φραγκίσκου Β΄ του Μεκλεμβούργου-Σβερίν, και είχε τέκνα: Νικόλαος Φρειδερίκος Γουλιέλμος (1897 - 1970), Πρίγκιπας του Όλντενμπουργκ Φρειδερίκος Αύγουστος (25 - 26 Μαρτίου 1900). Αλεξανδρινή (25 - 26 Μαρτίου 1900), δίδυμη του Φρειδερίκου Αυγούστου. Ίνγκεμποργκ Αλίκη (1901 - 1996), παντρεύτηκε τον Στέφανο Αλέξανδρο Βίκτωρα του Σάουμμπουργκ-Λίππε, γιο της Μαρίας Άννας της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ. Άλτβούργα Μαρία Ματθίλδη Όλγα (1903 - 2001), παντρεύτηκε τον Ιωσία του Βάλντεκ-Πυρμόντ, γιο του Φρειδερίκου του Βάλντεκ-ΠυρμόντΟ γάμος με την Ελισάβετ ήταν ταραχώδης, με τον Φρειδερίκο Αύγουστο να την κατηγορεί για απιστία και μετά το 1910 το ζευγάρι να ζει σε διάσταση. Radziwill, Catherine (1915). Memories of Forty Years. London: Funk & Wagnalls Company.
Λιγκιάδες Ιωαννίνων

Οι Λιγκιάδες είναι ένα χωριό που βρίσκεται στη νότια πλαγιά του όρους Μιτσικέλι, κοντά στα Γιάννενα. Διαθέτοντας πανέμορφη θέα προς την πόλη, τη λίμνη Παμβώτιδα με το νησάκι της και τις απέναντι κορυφές του όρους Τόμαρος.

 H φράση «συνωκίσθησαν εις τα νυν χειμερινά του χωρίου οικήματα» αποδεικνύει ότι υπήρχαν δύο οικισμοί, οι Άνω (1150μ) όπου έμεναν το καλοκαίρι και οι Κάτω (940μ) Λιγκιάδες όπου έμεναν τον χειμώνα και όπου τελικά αναπτύχθηκε το χωριό. Υπήρξε ανέκαθεν κτηνοτροφικό χωριό με τα κοπάδια του να είναι ελευθέρας βοσκής στις πλαγιές του Μιτσικελιου φέρνοντας τους κατοίκους σε άμεση αντιπαράθεση με την άγρια πανίδα του βουνού (λύκοι, αρκούδες). Στις Λιγκιάδες θα συναντήσετε την μονή του Αγίου Γεωργίου η οποία ήταν σπουδαίο πνευματικό κέντρο της Ηπείρου τον 17ο αιώνα. Ιδρυτής της θεωρείται ο λόγιος και κληρικός Βησσαρίων Μακρής, ο οποίος πέθανε στη μονή το 1699. Ο οικισμός των Λιγκιάδων έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός, έχει περίπου 100 κατοίκους και απέχει συνολικά 12 χλμ. από τα Γιάννενα.Το μαρτυρικό χωριό των Λιγκιάδων κατά την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου πολέμου καταστράφηκε ολοσχερώς και ξαναχτίστηκε μερικά χρόνια αργότερα στην ίδια θέση. Στις 3 Οκτωβρίου του 1943 Γερμανοί στρατιώτες μετέβησαν στο χωριό, όπου και εκτέλεσαν 92 κατοίκους σε αντίποινα για την δολοφονία γερμανού αξιωματούχου από τις δυνάμεις του ΕΔΕΣ.
Αριστείδης ο Κοϊντιλιανός

Ο Αριστείδης ο Κοϊντιλιανός ήταν αρχαίος Έλληνας μουσικός και συγγραφέας που έζησε τον 3ο αιώνα μ.Χ.. Συνέγραψε το σύγγραμμα Περί μουσικής σε τρία βιβλία που σώθηκαν. Στο πρώτο βιβλίο, ο Αριστείδης ο Κοϊντιλιανός πραγματεύεται την «αρμονική» και τη «ρυθμική». Το Β΄ και το Γ΄ βιβλίο ωστόσο είναι περισσότερο φιλοσοφικού και αισθητικού περιεχομένου: Μιλούν για την επίδραση της μουσικής και των ρυθμών στα ήθη των ανθρώπων, για την αναγωγή των ρυθμών σε αριθμητικές σχέσεις, ακόμα και για τη δύναμη των αριθμών στο Σύμπαν, σύμφωνα με τις θεωρίες των Πυθαγορείων.

 Η θεωρία του περί μουσικής αρμονίας στηρίζεται στην αναλογία και τον αριθμό. Η ανθρώπινη μουσική είναι μόνο μια ατελής μίμηση της ουράνιας αρμονίας. Η ψυχή συγκινείται από την μουσική επειδή διαθέτει την ίδια ομάδα λόγων με μια μουσική κλίμακα, επειδή κατεβαίνει από πιο καθαρές περιοχές. Η ψυχή ανάλογα με τις κλίσεις της συγκινείται περισσότερο ή λιγότερο από τα αρσενικά ή θηλυκά χαρακτηριστικά των μουσικών κλιμάκων, όπως θα επέλεγε ένα σώμα με αρσενικά ή θηλυκά χαρακτηριστικά. Η αισθητική ταξινόμηση των μουσικών φθόγγων από τον Αριστείδη τον Κοϊντιλιανό, διακρίνεται ως εξής: οι χαμηλότεροι τόνοι ειναι αρσενικοί, οι υψηλότεροι είναι θηλυκοί. Η μουσική έχει παιδευτικούς αλλά και θεραπευτικούς σκοπούς: οι πιο κατάλληλοι για την εκπαίδευση είναι οι ΄΄ανδροπρεπείς μελωδίες΄΄. Ανάλογα με το φύλο και την ηλικία διαφοροποιείται και η επίδραση η θεραπευτική της μουσικής. Ιωάννης Κακαβούλιας: Ελληνική Γραμματολογία (αρχαία και βυζαντινή), εκδ. Νικόδημος, Αθήνα, σελ. 45 Μ L. West, Αρχαία Ελληνική μουσική,μτφρ.Στάθης Κομνηνός, εκδ.Παπαδήμας, Αθήνα, 1999, σελ.347-348
Φκώσι

Το Φκώσι, γνωστό και ως ο Γαρσαντής ή με το αρχαίο του όνομα Γαρσανδός, (τουρκικά: Mansurlu, Μανσουρλού) είναι χωριό το οποίο βρίσκεται 129 χλμ. νότια-νοτιοδυτικά της Καισάρειας και 42 χλμ. νότια-νοτιοδυτικά του Βαρασού στις βόρειες πλαγιές του Καλεντάγ, παρακλάδι του Αλαντάγ. Ανήκει στην Επαρχία Αδάνων της Τουρκίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010 έχει 369 κατοίκους.

 Οι κάτοικοί του το 1924 ήταν Έλληνες ελληνόφωνοι (53 οικογένειες – 208 άτομα). Διοικητικά ήταν μουδουρλίκι και υπαγόταν στο καϊμακαμλίκι του Φέκε, στο μουτεσαριφλίκι του Κοζάν και στο βαλελίκι των Αδάνων, ενώ εκκλησιαστικά ανήκε στην μητρόπολη της Καισάρειας. Ήταν το μοναδικό ελληνικό χωριό ανάμεσα σε 36 τούρκικα. Μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα οι κάτοικοι ήταν «τεμετζήδες» (μεταλλωρύχοι) σε ορυχεία σιδήρου, μολυβιού και χαλκού, αργότερα κατά κύριο λόγο «τσιφτσήδες» (γεωργοί), κτηνοτρόφοι, «μάστροι πελεδζάτοι» (μάστορες πελεκητές, υλοτόμοι) και «κιρατζήδες» (αγωγιάτες) ξυλείας από το βουνό στο ποτάμι, απ’ όπου το ρεύμα του ποταμού την κατέβαζε στην Κιλικία. Ασβέστη Β. Μαρίας, «Ἐπαγγελματικές ἀσχολίες τῶν κατοίκων τῆς Καππαδοκίας», Επικαιρότητα, Αθήνα 1980. Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών,«Ἡ Ἕξοδος. Τόμος Β΄. Μαρτυρίες ἀπό τίς ἐπαρχίες τῆς Κεντρικῆς καί Νότιας Μικρασίας», Αθήνα 1982. Λαμπρόπουλου Αναστ. Ευάγγελου, "Καππαδοκία - Φάρασα. Τα τραγούδια και χοροί των Φαράσων της Καππαδοκίας, μαζί με διάφορα λαογραφικά στοιχεία.", Μεσσήνη, Α΄ έκδοσις 1995, Δ΄ έκδοσις επαυξημένη 2005. Γαρσαντής Φαρασσών
IPhone XS

Τα iPhone XS και iPhone XS Max (στυλιζαρισμένα ως iPhone Xs και iPhone Xs Max, το λατινικό "X" προφέρεται "δέκα") είναι δυο έξυπνα τηλέφωνα που σχεδιάστηκαν, κατασκευάζονται και πωλούνται από Apple. Είναι η δωδέκατη γενιά του iPhone. Aνακοινώθηκαν στις 12 Σεπτεμβρίου 2018, παράλληλα με το χαμηλότερης τιμής iPhone XR στο Steve Jobs Theater στο Apple Park, στο Κουπερτίνο της Καλιφόρνιας , από τον διευθύνων σύμβουλο της Apple Τιμ Κουκ. Οι προ-παραγγελίες του iPhone XS και XS Max ξεκίνησαν στις 14 Σεπτεμβρίου του 2018 και κυκλοφόρησαν επίσημα στις 21 Σεπτεμβρίου 2018.Το iPhone XS Max είναι το πρώτο μεγάλου μεγέθους iPhone σε μορφή bezel-less. Το iPhone X δεν είχε μεγαλύτερη παραλλαγή. Μετά την κυκλοφορία του XS και XS Max, διακόπηκε η παραγωγή του iPhone X με τη διάρκεια ζωής του να ήταν μόνο 10 μήνες, γεγονός που το κατέστησε ως τη συσκευή ναυαρχίδα με τη συντομότερη θητεία στην ιστορία του iPhone. Οι τιμές εκκίνησης των XS και XS Max ήταν $999/$1099 στις ΗΠΑ, £999/£1099 στο ηνωμένο βασίλειο, €1149/€1249 στην Ευρώπη, ¥8699/¥9599 στην Κίνα, και Rs99900/Rs109900 στην Ινδία.

 Ο σχεδιασμός του iPhone XS είναι σχεδόν πανομοιότυπος με το iPhone X, αλλά περιλαμβάνει κάποιες αναβαθμίσεις. Τα iPhone XS και XS Max διαθέτουν τον επεξεργαστή A12 Bionic αρχιτεκτονικής 7nm. Ακόμα, το XS διαθέτει μία OLED οθόνη 5,85 ίντσών (149 mm) ενώ το XS Max μια OLED οθόνη 6,46 ίντσών (164 mm). Και τα δυο μοντέλα διαθέτουν διπλή πίσω κάμερα 12-megapixel καθώς και μία 7-megapixel μπροστινή κάμερα. Το iPhone XS Max έχει μπαταρία 3.174 mAh ενώ το XS έχει μπαταρία 2,658 mAh, μικρότερη από το iPhone X. Η Apple ισχυρίζεται ότι οι συσκευές έχουν ταχύτερο Face ID (τεχνολογία αναγνώρισης προσώπου). Τα XS και XS Max βαθμολογούνται με πιστοποίηση IP68 που εξασφαλίζει ανθεκτικότητα στην σκόνη και στο νερό, κάτω από το πρότυπο IEC 60529, με την Apple να προσδιορίζει ένα μέγιστο βάθος 2 μέτρων και έως και 30 λεπτά βύθισης στο νερό. Αυτή είναι μια βελτίωση σε σχέση με την αδιαβροχοποίηση IP67 του iPhone 8 και του X. Η Apple πραγματοποίησε δοκιμές σε διάφορα υγρά, συμπεριλαμβανομένων χλωριωμένου νερού, θαλασσινού νερού , τσάι, κρασί, μπίρα και χυμούς. Σε αντίθεση με το XR, το iPhone XS και XS Max διαθέτουν οπτικό ζουμ.Διεθνώς, το XS και XS Max υποστηρίζουν dual SIM, μία Νανο-SIM και μια eSIM. Στην Κίνα, το Χονγκ Κονγκ και στο Μακάο, το XS-Max έρχεται με ένα διπλή Nano-SIM (και όχι eSIM), ενώ το XS υποστηρίζει μια ενιαία Nano-SIM.Το ασύρματο πηνίο φόρτισης κατασκευάζεται από χαλκό με αποτέλεσμα να έχει μειωμένο χρόνο φόρτισης και μειωμένη απώλεια ενέργειας. Οι χρήστες ανέφεραν προβλήματα με τη φόρτιση του iPhone XS και XS Max μέσω καλωδίου Lightning. Η συσκευή δεν φόρτιζε αν έχει μείνει αδρανής για κάποια ώρα και φόρτιζε μόνο όταν ήταν ενεργοποιημένη. Το ζήτημα επιλύθηκε στις 8 οκτωβρίου 2018 με την κυκλοφορία του iOS 12.0.1. Επίσημος ιστότοπος
Αλειμματάς Κεφαλονιάς

Ο Αλειμματάς είναι οικισμός της Κεφαλονιάς. Διοικητικά υπάγεται στην τοπική κοινότητα Σκάλας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ελειού-Πρόννων, του δήμο Αργοστολίου, της περιφερειακής ενότητας Κεφαλληνίας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. . Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Κραναίας του νομού Κεφαλληνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων. Μέχρι το 1912 ο οικισμός ονομαζόταν Αλείματα.

 Ο Αλειμματάς είναι ημιορεινός οικισμός της ΝΑ. Κεφαλονιάς. Βρίσκεται στις νοτιοανατολικές απολήξεις του Αίνου και πάνω από τον όρμο Κατελειού, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 200. Απέχει 32 χλμ. περίπου ΝΑ. του Αργοστολίου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1879 ως Αλείματα και προσαρτήθηκε στον δήμο Πρόννων του νομού Κεφαλληνίας. Το 1912 η ονομασία του διορθώθηκε σε Αλειμματάς και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Σκάλας. Με το ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Σκάλας και προσαρτήθηκε στον δήμο Ελειού-Πρόννων. Με το ΦΕΚ 87Α – 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ελειού-Πρόννων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεφαλονιάς. Με το ΦΕΚ 43Α – 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Κεφαλονιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Αργοστολίου.< Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» (Κεφαλονιά-Ιθάκη 1:70.000) eetaa.gr
Άουγκουστ Μάκε

Ο Άουγκουστ Μάκε (γερμ. August Macke, 3 Ιανουαρίου 1887 - 26 Σεπτεμβρίου 1914]) ήταν Γερμανός ζωγράφος και ένα από τα κύρια μέλη της γερμανικής εξπρεσιονιστικής ομάδας Der Blaue Reiter (Ο Γαλάζιος Καβαλάρης). Έζησε κατά τη διάρκεια μιας ιδιαίτερα καινοτόμου εποχής για τη γερμανική τέχνη όπου αναπτύχθηκαν οι κυριότερες γερμανικές εξπρεσιονιστικές τάσεις, καθώς επίσης πραγματοποιήθηκε η άφιξη στη Γερμανία των πρωτοποριακών αβάν-γκαρντ κινημάτων που διαμορφώθηκαν στην υπόλοιπη Ευρώπη. Όπως για έναν αληθινό καλλιτέχνη της εποχής του, ο Μάκε ήξερε πώς να ενσωματώσει στη ζωγραφική του τα στοιχεία της avant-garde που περισσότερο τον ενδιέφεραν.

 Γεννήθηκε στη Μέσεντε της Γερμανίας. Ο πατέρας του, Άουγκουστ Φρίντριχ Χερμανν Μάκε (1845-1904), ήταν εργολάβος οικοδομών ενώ η μητέρα του, Μαρία Φλορεντίνε το γένος Άντολφ (1848-1922), προερχόταν από μια αγροτική οικογένεια στην περιοχή Ζάουερλαντ της Γερμανίας. Η οικογένεια έζησε στη οδό «Brüsseler Straße» μέχρι τα 13 χρόνια του Άουγκουστ. Το μεγαλύτερο μέρος της δημιουργικής ζωής του κατοικούσε στη Βόννη, με εξαίρεση μερικές περιόδους που έζησε στη λίμνη Τουν στην Ελβετία και διάφορα ταξίδια στο Παρίσι, την Ιταλία, την Ολλανδία και την Τυνησία. Στο Παρίσι, όπου ταξίδεψε για πρώτη φορά το 1907, ο Μάκε ήρθε σε επαφή με το έργο των ιμπρεσιονιστών, και αμέσως μόλις αυτός πήγε στο Βερολίνο πέρασε μερικούς μήνες στο στούντιο Lovis Corinth. Το ύφος του διαμορφώθηκε μέσα από την τεχνοτροπία των Γάλλων ιμπρεσιονιστών και μεταϊμπρεσιονιστών, περνώντας αργότερα από μια φωβιστική περίοδο. Το 1909 παντρεύτηκε με την Ελίζαμπετ Γκέρχαρντ. Το 1910, μέσω της φιλίας του με το Φραντς Μαρκ, ο Μάκε συνάντησε τον Βασίλι Καντίνσκι και για λίγο μοιράστηκε τα μη αντικειμενικά, αισθητικά, μυστικιστικά και συμβολικά στοιχεία του κινήματος Der blaue Reiter (Ο Γαλάζιος Καβαλάρης). Η συνάντηση του Μάκε με τον Ρομπέρ Ντελωναί στο Παρίσι το 1912 επρόκειτο να αποτελέσει αποκάλυψη για τον Μάκε. Ο χρωματικός κυβισμός του Ντελωναί, που ο Γκυγιώμ Απολλιναίρ είχε αποκαλέσει Ορφισμό, επηρέασε την τέχνη του Μάκε από εκείνο το σημείο και μετά. Τα παράθυρα καταστημάτων του μπορούν να θεωρηθούν προσωπική ερμηνεία των παραθύρων Ντελωναί, συνδυασμένα ταυτόχρονα με τις εικόνες του ιταλικού φουτουρισμού. Η εξωτική ατμόσφαιρα της Τυνησίας, όπου ταξίδεψε το 1914 με τον Πάουλ Κλέε και τον Λουί Μουαγιέ ήταν θεμελιώδης για τη δημιουργία της φωτεινής προσέγγισης της τελικής περιόδου του, κατά τη διάρκεια της οποίας παρήγαγε μια σειρά έργων, θεωρούμενα τώρα ως τα αριστουργήματά του. Η σταδιοδρομία του έληξε με τον πρόωρο θάνατό του στο Δυτικό Μέτωπο, κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, το Σεπτέμβριο του 1914. Τελευταίος του πίνακας ήταν ο προφητικός «Αποχαιρετισμός».
Αλευρόνη

Η αλευρόνη (από την αρχαία ελληνική λέξη άλευρον = αλεύρι) είναι πρωτεΐνη που βρίσκεται σε κόκκους μέσα στους σπόρους (σπέρματα) πολλών φανερόγαμων φυτών. Ο όρος ωστόσο εννοεί και τον έναν από τους δύο κυριότερους τύπους κυττάρων του ενδοσπερμίου, στο λεγόμενο στρώμα της αλευρόνης. Το στρώμα της αλευρόνης είναι το εξωτερικό στρώμα του ενδοσπερμίου, που περιβάλλει το εσωτερικό, αμυλώδες ενδοσπέρμιο. Αυτό το κυτταρικό στρώμα βρίσκεται ανάμεσα στο περικάρπιο και το στρώμα υαλίνης του ενδοσπερμίου. Αντίθετα με τα κύτταρα του αμυλώδους ενδοσπερμίου, τα κύτταρα της αλευρόνης παραμένουν ζωντανά στον ώριμο σπόρο. Το γενετικό υλικό τους είναι τριπλοειδές, δηλαδή έχουν τρία αντίτυπα από κάθε χρωμόσωμα, εξαιτίας της διπλής γονιμοποιήσεως.

 Η πρωτεΐνη αλευρόνη έχει υψηλή περιεκτικότητα σε άζωτο και μορφολογικώς διακρίνεται σε ομογενή και ετερογενή. Η ομογενής αλευρόνη αποτελείται από πανομοιότυπα συσσωματώματα ή αλευρόκοκκους (όπως στο φασόλι, όπου όλοι οι κόκκοι είναι σφαιρικοί), ενώ η ετερογενής αλευρόνη αποτελείται από αλευρόκοκκους διαφορετικών σχημάτων και τύπων της πρωτεΐνης, και επιπλέον ο κάθε κόκκος καλύπτεται από μια μεμβράνη (όπως στους σπόρους του είδους ρίκινος ο κοινός). Οι κόκκοι και η πρωτεΐνη προέρχονται από τη συμπύκνωση των πρωτεϊνικών ουσιών που βρίσκονται στα χυμοτόπια, μετά την εξάτμιση του νερού του κυτταρικού χυμού. Κάποιοι αλευρόκοκκοι συναντώνται έτσι και στα άλλα φτωχά σε νερό μέρη του φυτού: στον φλοιό, στο ξύλο του κορμού και στις ξυλώδεις ρίζες. Ιδίως όμως βρίσκονται στους ώριμους σπόρους και η αλευρόνη υπάρχει στο αλεύρι που παράγεται από αυτούς. Το στρώμα της αλευρόνης είναι σημαντικό τόσο για τον αναπτυσσόμενο σπόρο, όσο και για το ώριμο φυτό. Ο ιστός της αλευρόνης συσσωρεύει μεγάλες ποσότητες ελαίων και λιπιδίων, που χρησιμεύουν κατά την ανάπτυξη του σπόρου. Αποτελεί επίσης τόπο αποθηκεύσεως ανόργανων ουσιών και σε μερικά είδη λειτουργεί κατά τo ληθαργικό στάδιο του σπόρου. Η αλευρόνη εκφράζει πιθανώς αρκετές πρωτεΐνες που προστατεύουν από παθογόνους παράγοντες, όπως η πρωτεΐνη PR-4. Η αλευρόνη διατηρεί χαμηλό pH στον αποπλάστη. Ιδίως στα δημητριακά, τα κύτταρα αλευρόνης απελευθερώνουν οργανικά και φωσφορικά οξέα, προκειμένου να διατηρούν το pH του ενδοσπερμίου μεταξύ του 3,5 και του 4. Ειδικότερα στο κριθάρι, το στρώμα της αλευρόνης απελευθερώνει υπό αναερόβιες συνθήκες ιόντα NO−2 στο αμυλώδες ενδοσπέρμιο και στον αποπλάστη.Η αλευρόνη είναι επίσης για τον άνθρωπο το πλέον ευεργετικό διαιτητικώς συστατικό σε πολλά δημητριακά. Επιπροσθέτως, ο ιστός της αλευρόνης εμπεριέχει πολλά κενοτόπια αποθηκεύσεως πρωτεϊνών, γνωστά ως πρωτεϊνικά σώματα. Στα δημητριακά που διαθέτουν αμυλώδες ενδοσπέρμιο, η αλευρόνη περιέχει αντιπροσωπεύει περί το 30% των πρωτεϊνών του πυρήνα. Στο «πολύχρωμο καλαμπόκι» χρωστικές ανθοκυανίνης μέσα στο στρώμα της αλευρόνης δίνουν σε μερικούς σπόρους ένα κυανόμαυρο χρώμα. Το ομώνυμο λήμμα στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σελίδες 151-152 «Aleurone». New International Encyclopedia. 1905.
Λόφος Βέλιος

Ο Βέλιος Λόφος ή η Βέλια Κορυφή είναι ένα σάγμα ή προεξοχή, που εκτείνεται έξω από τη μέση της βόρειας πλευράς του Παλατίνου λόφου προς τον Όππιο λόφο (ο ίδιος είναι μία προεξοχή του Eσκουιλίνου λόφου) στη Ρώμη. Σε μεταγενέστερους χρόνους, ο Βέλιος λόφος ονομαζόταν Κορυφή της Ιεράς Οδού (Summa Sacra Via), αφού αυτή η Οδός άρχιζε εκεί στο υψηλότερο σημείο του, και σηματοδοτήθηκε από την Αψίδα του Τίτου και τον Ναό της Αφροδίτης και της Ρώμης. (Μία εναλλακτική θεωρία είναι ότι ο Βέλιος ήταν στην πραγματικότητα το ανατολικό μισό του Παλατίνου).

 Ο Βέλιος υπολογιζόταν ως ένας από τους επτά λόφους, στους οποίους εορταζόταν το Σεπτιμόντιον (Septimontium). Το όνομα εμφανίζεται πιο συχνά στον ενικό , αλλά και στον πληθυντικό.Το ύψωμα περιγράφεται από τον Διονύσιο τον Αλικαρνασσέα ως ὑψηλὸν ἐπιεικῶς καὶ περίτομον (υψηλό αρκετά και απότομο). Ένας πρωτόγονος τάφος που βρέθηκε το 1908 κοντά στην Αψίδα του Τίτου, ήταν περίπου στα 28 μ. επάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, ενώ παρθένο έδαφος βρέθηκε στο χαμηλότερο τμήμα της κοιλάδας, που καταλάμβανε η Ρωμαϊκή Αγορά, στα 3,6 μέτρα, και σε σχέση με την ανασκαφή του Παναγίου (Sepulcretum), στα 10,63 μέτρα. Το αρχικό ύψος της κορυφογραμμής μπορεί να μειώθηκε κάπως από την κατασκευή της Χρυσής Οικίας του Νέρωνα (Domus Aurea). Η έννοια και η ετυμολογία του Βέλιου είναι τόσο αβέβαιη τώρα, όσο και στην αρχαιότητα. Αναφέρεται τακτικά στη σωζόμενη βιβλιογραφία σε σχέση με το ιερό των Θεών των Προμηθειών (aedes Deorum Penatium) και την Οικία των Βαλερίων (Domus Valeriorum). Rebert, Homer Franklin (1925), «The Velia: A Study in Historical Topography», Transactions of the American Philological Association ; Τομ. 56 (1925), σ. 54–69. Platner και Ashby
Δήμος Νέας Μάκρης

Ο Δήμος Νέας Μάκρης ήταν δήμος της Ανατολικής Αττικής ο οποίος λειτούργησε στο διάστημα 1990-2010, οπότε καταργήθηκε με την εφαρμογή του αυτοδιοικητικού Προγράμματος Καλλικράτης. Βρισκόταν στις ανατολικές ακτές της Αττικής ανάμεσα στους Δήμους Μαραθώνα και Ραφήνας. Αποτελείτο από ένα δημοτικό διαμέρισμα, καταλάμβανε έκταση 36,662 χμ2 και ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την Απογραφή του 2001, ανερχόταν σε 14.809 κατοίκους.. Έδρα του δήμου ήταν η Νέα Μάκρη. Η Νεα Μακρη συνορεύει με τον Μαραθώνα , τη Ραφήνα , την Πεντέλη , τον Διόνυσο και τη Ροδόπολη.

 Ο Δήμος Νέας Μάκρης περιελάμβανε τους παρακάτω οικισμούς (σε παρένθεση ο πληθυσμός, βάσει της Απογραφής του 2001): η Νέα Μάκρη [ 13.986 ] ο Νέος Βουτζάς [ 823 ] Ο Δήμος Νέας Μάκρης δημιουργήθηκε το 1990, όταν η μέχρι τότε κοινότητα Νέας Μάκρης αναγνωρίστηκε ως δήμος, και διατηρήθηκε αμετάβλητος μετά την εφαρμογή του αυτοδιοικητικού Σχεδίου Καποδίστριας, το 1997. Η αντίστοιχη κοινότητα είχε συσταθεί για πρώτη φορά το 1926, λίγο μετά την ίδρυση της Νέας Μάκρης από πρόσφυγες που προέρχονταν από τη Μάκρη και το Λεβίσσι της νοτιοδυτικής Μικράς Ασίας. Μέχρι τότε, η περιοχή ανήκε στην κοινότητα Μαραθώνος. Στην κοινότητα Νέας Μάκρης εντάχθηκαν και οι οικισμοί Μάτι, Αγία Μαρίνα (πρώην Γεροσακούλι), Ανατολή (πρώην Ραπεντόσα),Άγιος Ανδρέας, Ζούμπερι, Ξυλοκέριζα και Βάλτος. Οι παραπάνω οικισμοί σταδιακά καταργήθηκαν, καθώς ενώθηκαν με το πολεοδομικό συγκρότημα της συνεχώς επεκτεινόμενης Νέας Μάκρης. Το 1981 προσαρτήθηκε στην κοινότητα και ο παραθεριστικός οικισμός Νέος Βουτζάς (ΦΕΚ - 05/04/1981) Ο Δήμος Νέας Μάκρης καταργήθηκε το 2010, καθώς με την εφαρμογή του Προγράμματος Καλλικράτης συνενώθηκε με τον νέο Δήμο Μαραθώνος. Δήμος Νέας Μάκρης
Παρέλαση

Η παρέλαση είναι μια τελετή, κατά την οποία οι ένοπλες δυνάμεις, μαθητές και διάφοροι σύλλογοι προς τιμή μιας επετείου ή κάποιου άλλου σημαντικού γεγονότος, παρελαύνουν ομοιόμορφα και με όμοιο βηματισμό σε σχηματισμό.

 Από την αρχαιότητα ακόμα είναι γνωστό ότι ο βασιλιάς ή αυτοκράτορας έκανε επίβλεψη των στρατιωτικών του δυνάμεων για να κρίνει την πειθαρχία και τον εξοπλισμό των στρατιωτών. Υπάρχουν πολλές αναφορές για αυτό. Γνωστό είναι το επεισόδιο όπου ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Τίτος κατά τη διάρκεια της πολιορκίας των Ιεροσολύμων το 70 μ.Χ. έβαλε τις λεγεώνες του να παραταχθούν φορώντας το εξοπλισμό τους προκειμένου να λάβουν τον μισθό τους και για να προκαλέσουν με αυτόν τον τρόπο επιβλητική εντύπωση στον πολιορκημένο εχθρό. Εκτός αυτού γνωστό είναι το έθιμο των Ρωμαίων που κάναν γιορταστικές παρελάσεις κατά την επιστροφή των νικηφόρων στρατηγών από τη μάχη. Με την πάροδο του χρόνου και με την παρακμή των πολυπληθών στρατευμάτων οι παρελάσεις έπαψαν. Στην Ευρώπη του μεσαίωνα άρχισαν να διοργανώνονται από τον Τριακονταετή Πόλεμο και μετά, όταν τα στρατεύματα άρχισαν να συγκροτούνται και πάλι. Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ της Γαλλίας καθίδρυσε το 1660 περίπου μόνιμα στρατεύματα και καθιέρωσε την παρέλαση ως εξής: «προς παρουσιασμό των όπλων και τον βηματισμό των στρατιωτικών δυνάμεων μπροστά από τους αξιωματικούς με σκοπό τη συχνή επαφή των στρατιωτών με τους αξιωματικούς και προς υπενθύμιση των υποχρεώσεών τους έναντι των αξιωματικών.» Εκτός αυτού, ο βηματισμός ήταν δείγμα της εξάσκησης των στρατιωτών, που την εποχή εκείνη έπρεπε να κάνουν ειδικούς σχηματισμούς κατά τη διάρκεια της μάχης. Αν και οι παρελάσεις τότε γίνονταν σχεδόν όπως και σήμερα, δεν παρευρίσκονταν θεατές ή άλλο κοινό εκτός από τους στρατιωτικούς. Στη σημερινή εποχή οι παρελάσεις διεξάγονται κυρίως από δυο λόγους. Εκτός από την επίδειξη ισχύος, η παρέλαση μπορεί να γίνεται για λόγους παράδοσης σε γιορταστικές επετείους προς ανάμνηση ενός αξιομνημόνευτου γεγονότος. Σ' αυτήν την περίπτωση δεν έχουμε κάποια κύρια πολιτική ή στρατιωτική επίδειξη, απλά γίνεται μια αναφορά στα γεγονότα του παρελθόντος που γιορτάζονται εκείνη τη μέρα. Από την άλλη πλευρά διοργανώνονται ακόμα και σήμερα παρελάσεις με κύριο λόγο την επίδειξη της στρατιωτικής ισχύος. Η πρώτη αναφορά για μαθητική παρέλαση για τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου γίνεται το 1899. Παρελάσεις σήμερα διεξάγονται διεθνώς στις εξής χώρες και πόλεις: στη Μόσχα στην επέτειο της λήξης του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου στη Σόφια στην επέτειο του Αγίου Γεωργίου στις 6 Μαΐου στο Λονδίνο στα γενέθλια του Βρετανού Μονάρχη στο Παρίσι στη Γαλλική εθνική εορτή στις 14 Ιουλίου στην Άγκυρα στις 30 Αυγούστου και στις 29 Οκτωβρίου στη Βιέννη αρχές Σεπτεμβρίου στη Μαδρίτη στην εθνική εορτή στις 12 Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη στην εθνική εορτή της 28ης Οκτωβρίου στα Δωδεκάνησα στην εθνική εορτή της 7ης Μαρτίου στην Αθήνα στην εθνική εορτή της 25ης Μαρτίου
Κρίστιαν Ναβάρο

Ο Κρίστιαν Λι Ναβάρο (Christian Lee Navarro, γεννημένος στις 21 Αυγούστου 1991) είναι ένας Αμερικανός ηθοποιός γνωστός για τον ρόλο του Τόνι Παντίγια στη σειρά του Netflix, 13 Reasons Why. Είχε επίσης έναν δευτερεύων ρόλο στη σειρά του HBO, Vinyl καθώς εργάζεται σε άλλα κινηματογραφικά έργα όπως το Can You Ever Forgive Me? που κυκλοφόρησε το 2018.

 Ο Κρίστιαν Λι Ναβάρο γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης και έχει καταγωγή από το Πουέρτο Ρίκο. Έχει μια μικρότερη αδερφή με το όνομα Λίαν Μάντισιν Ναβάρο. Στο γυμνάσιο, συμμετείχε στο δραματικό πρόγραμμα του σχολείου. Ο Κρίστιαν άρχισε την υποκριτική το 2005 σε ηλικία 14 ετών. Αρχικά, έπρεπε να αγωνιστεί για δουλειά, πρωταγωνιστώντας σε διαφημίσεις και ταινίες χαμηλού προϋπολογισμού. Η πρώτη του ταινία ήταν το Day of the Dead 2: Contagium. Το 2007, εμφανίστηκε σε ένα επεισόδιο της σειράς Law & Order: Criminal Intent. Είχε επίσης ρόλους σε διάφορες τηλεοπτικές σειρές, όπως το Blue Bloods, το Taxi Brooklyn και το The Affair. Ο Κρίστιαν συνέχισε να εμφανίζεται σε διαφορετικές τηλεοπτικές σειρές έως ότου βρήκε έναν δευτερεύων ρόλο στην τηλεοπτική σειρά Vinyl. Επιλέχθηκε επίσης για το ρόλο του John White στην ταινία Run It. Το 2015, ο Ναβάρο πήρε ρόλο σε μια τηλεοπτική σειρά με το όνομα Rosewood. Η μεγάλη επιτυχία ήρθε το 2017, όταν έπαιξε το ρόλο του Τόνι Παντίγια, στο 13 Reasons Why. Το 2018, ο ηθοποιός έλαβε το βραβείο Rising Star στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σαν Ντιέγκο. Κρίστιαν Ναβάρο στην IMDb
Νοϊκέλν

Το Νοϊκέλν (γερμανικά: Neukölln) είναι το όγδοο δημοτικό διαμέρισμα του Βερολίνου, το οποίο στις 31 Δεκεμβρίου 2016 αριθμούσε 328.045 κατοίκους. Είναι η τρίτη πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή στο Βερολίνο μετά τα δημοτικά διαμερίσματα Φριντριχσάιν-Κρόιτσμπεργκ και Μίτε. Το Νόικελν πήρε το όνομά του από την περιοχή με το ίδιο όνομα, η οποία αποτελεί το βόρειο τμήμα του δημοτικού διαμερίσματος. Μεταξύ 1945 και 1990 ήταν μέρος του αμερικανικού τομέα του Δυτικού Βερολίνου.

 Μέχρι το 2010, το δημοτικό διαμέρισμα είχε πληθυσμό 310.283 κατοίκων, εκ των οποίων οι 121.000 (38.9%) ήταν μη γερμανικής καταγωγής. Το ποσοστό είναι σημαντικά υψηλότερο στην ομώνυμη τοποθεσία Νοϊκέλν. Το δημοτικό διαμέρισμα είναι γνωστό για τις μεγάλες τουρκικές, αραβικές και κουρδικές κοινότητες, οι οποίες μαζί αποτελούν περίπου το 18% του πληθυσμού. Πρόσφατα, σημειώθηκε εισροή πληθυσμού από την υποσαχάρια Αφρική και Ρομά. Στις εκλογές του 2016 για το κοινοβούλιο του δημοτικού διαμερίσματος (Bezirksverordnetenversammlung) εξελέγησαν τα κάτωθι κόμματα: SPD 19 CDU 10 Πράσινοι 9 AFD 8 Η Αριστερά 7 FDP 2
Δασικές πυρκαγιές στην Πορτογαλία (Ιούνιος 2017)

Στα μέσα Ιουνίου του 2017 μια σειρά δασικών πυρκαγιών που ξέσπασαν στην κεντρική Πορτογαλία, στοίχισαν τη ζωή 66 ανθρώπων και προκάλεσαν τον τραυματισμό 204.Τις προηγούμενες ημέρες, η Πορτογαλία είχε πληγεί από καύσωνα με θερμοκρασίες που ξεπερνούσαν τους 40 βαθμούς Κελσίου.

 Συνολικά 156 πυρκαγιές ξέσπασαν σε όλη τη χώρα το βράδυ της 17ης με τη 18η Ιουνίου 2017, οι περισσότερες κυρίως σε ορεινές περιοχές, 200 χιλ. βόρεια - βορειανατολικά της Λισαβόνας. Σε έναν αγροτικό δρόμο στο Pedrógão Grande, στην κεντρική Πορτογαλία, 30 άνθρωποι εγκλωβίστηκαν στα αυτοκίνητά τους και κάηκαν, ενώ άλλοι δεκαεφτά κάηκαν ενώ προσπαθούσαν να διαφύγουν με τα πόδια. Έντεκα άνθρωποι σκοτώθηκαν στο Nodeirinho, δίπλα στο δρόμο IC8, ενώ άλλοι 12 κατάφεραν να γλυτώσουν κοντά στο Mó Grande βρίσκοντας καταφύγιο σε μια δεξαμενή νερού δίπλα στο δρόμο. Τα πυροσβεστικά ελικόπτερα δεν μπορούσαν να συμμετάσχουν στην κατάσβεση με ρίψεις νερού λόγω του πυκνού καπνού. Μερικοί κάτοικοι των περιοχών που επλήγησαν έκαναν λόγο για καθυστερημένη αντίδραση της πυροσβεστικής.Συνολικά μέχρι την 20η Ιουνίου κάηκαν 44.969 εκτάρια γης, από τα οποία 29.693 εκτάρια στο Pedrógão Grande. Ο Πορτογάλος πρωθυπουργός Αντόνιο Κόστα μίλησε για την μεγαλύτερη τραγωδία των τελευταίων χρόνων όσον αφορά τις δασικές πυρκαγιές και κήρυξε τη χώρα σε τριήμερο εθνικό πένθος. Στην κατάσβεση των πυρκαγιών συμμετείχαν περισσότεροι από 1.700 πυροσβέστες. Βοήθεια σε πυροσβεστικά αεροπλάνα και ανθρώπινο δυναμικό έστειλαν η Γαλλία, η Ισπανία και το Μαρόκο, ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση στις 18 Ιουνίου ξεκίνησε τη διαδικασία συντονισμού της διεθνούς βοήθειας προς την Πορτογαλία για την ανακούφιση των πληγέντων. Τα συλλυπητήρια και την αλληλεγγύη τους στο πορτογαλικό λαό εξέφρασαν ο Ευρωπαίος Επίτροπος Χρήστος Στυλιανίδης, ο Γάλλος Πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν και ο πρωθυπουργός της Ισπανίας Μαριάνο Ραχόι, ενώ δήλωσαν έτοιμοι να προσφέρουν κάθε αναγκαία βοήθεια στην Πορτογαλία. Σοκαρισμένος από την καταστροφή δήλωσε και ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες, που υποσχέθηκε την παροχή κάθε αναγκαίας βοήθειας. Η πιθανότερη αιτία για τις πυρκαγιές που προκάλεσαν την τεράστια αυτή καταστροφή, ήταν η κεραυνοί στη διάρκεια μιας καταιγίδας χωρίς βροχή που έπληξε την περιοχή πριν ξεσπάσουν οι φωτιές. Παρόλα αυτά και μολονότι είχε επισημανθεί εγκαίρως από τις αρχές οι αιτίες των πυρκαγιών, ο Πρόεδρος της Ένωσης Πορτογάλων Πυροσβεστών (Portuguese Firefighters League) εξέφρασε τη θέση ότι επρόκειτο για έργο εμπρηστών.
Αιθέρας (ουσία)

Αιθέρας σύμφωνα με την αρχαία και την μεσαιωνική αντίληψη ήταν το υλικό που γέμιζε τον χώρο του σύμπαντος γύρω από την γήινη σφαίρα. Στο παρελθόν χρησιμοποιήθηκε η ιδέα του αιθέρα για να εξηγηθούν φαινόμενα διάδοσης του φωτός, ιδέα που απορρίφθηκε μετά το πείραμα των Μάικελσον και Μόρλεϋ. Το πείραμα αυτό απέδειξε ότι το φως ταξιδεύει με σταθερή ταχύτητα, ως εκ τούτου ο αιθέρας δεν υπάρχει.. Η ιδέα της ύπαρξης του αιθέρα ήταν αποδεχτή μέχρι το συγκεκριμένο πείραμα, ενώ την ιδέα της ύπαρξής του εισήγαγαν οι αρχαίοι Έλληνες, ως το πέμπτο στοιχείο, την πεμπτουσία.

 Ο αιθέρας ήταν το πέμπτο στοιχείο, μαζί με τη φωτιά, τον αέρα, το νερό και τη γη, από τα οποία ήταν φτιαγμένος ο κόσμος. Ενώ τα προηγούμενα στοιχεία δομούσαν τον κόσμο των ανθρώπων, ο αιθέρας πίστευαν ότι δομούσε τον ουρανό, τους πλανήτες, τα άστρα και γενικά τον υπόλοιπο κόσμο. Ο αιθέρας πίστευαν ότι είχε το σχήμα του κανονικού δωδεκάεδρου, γιατί ήταν το μοναδικό κανονικό στερεό του οποίου το ανάπτυγμα δεν αναλυόταν σε ορθογώνια ή ισοσκελή τρίγωνα. Έτσι, του απέδιδαν ξεχωριστές ιδιότητες, αφού ο κόσμος τον οποίο δομούσε ήταν ιδανικός και η κατοικία των θεών. Η ιδέα αυτή για τον αιθέρα διατηρήθηκε και στο Μεσαίωνα με την Αλχημεία. Οι Μίκελσον και Μόρλεϋ επηρεασμένοι από αυτές τις θεωρίες αποφάσισαν να μετρήσουν την ταχύτητα του φωτός μετρώντας ουσιαστικά την ταχύτητα του αιθέρα ως προς τη γη ή για την ακρίβεια ως προς τη διάταξη του πειράματος. Το αποτέλεσμα ήταν ότι ο αιθέρας, εφόσον υπήρχε, ήταν ακίνητος ως προς τη γη. Η πιο πειστική θεωρία για την ερμηνεία του φαινομένου ήταν ότι δεν υπήρχε αιθέρας. Η αποτυχία του αιθέρα ενέπνευσε πολλούς επιστήμονες να μελετήσουν τη σταθερότητα της ταχύτητας του φωτός της οποίας το αποτέλεσμα ήταν η εμφάνιση της ειδικής θεωρίας της σχετικότητας. [1]Το πείραμα Χάτσισον - Ενέργεια Μηδενικού Σημείου
Βασίλειος Στουδίτης

Ο Βασίλειος Στουδίτης ήταν λόγιος ιερομόναχος του 15ου αιώνα. Έγραψε επιστολές προς τον Πάπα, προς την Βενετία και προς άλλους προύχοντες και σε καθολικούς σε όλη την Ιταλία.

 Ανδρόνικος Δημητρακόπουλος (1872). Ορθόδοξος Ελλάς : ήτοι περί των Ελλήνων των γραψάντων κατά Λατίνων και περί των συγγραμμάτων αυτών. Εν Λειψίαι: Τύποις Μέτζγερ και Βίττιγ. Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2010.
Λοχίας

Ο λοχίας είναι βαθμός υπαξιωματικού (OR-6) και παλαιότερα (OR-5), του ελληνικού Στρατού Ξηράς, ανώτερος του δεκανέα και κατώτερος του επιλοχία. Ο αντίστοιχος βαθμός στους αγγλόφωνους στρατούς καλείται Sergeant.

 Η λέξη λοχίας προέρχεται από το λόχος + -ίας (συνήθης κατάληξη πολλών ελληνικών ουσιαστικών). Ελλάδα: Στο Στρατό Ξηράς διακρίνονται σε: Μόνιμους, που προέρχονται από τη Σχολή Μονίμων Υπαξιωματικών (ΣΜΥ) Εθελοντές μακράς θητείας (ΕΜΘ) Οπλίτες πενταετούς υποχρέωσης (ΟΠΥ/ΕΠΥ) Επαγγελματίες οπλίτες (ΕΠΟΠ) Έφεδρους λοχίες. Ο βαθμός του έφεδρου λοχία απονέμεται τιμητικά δύο μήνες πριν από την απόλυση σε έφεδρους δεκανείς ειδικών δυνάμεων και ΕΛΔΥΚ που διακρίθηκαν κατά τη διάρκεια της θητείας τουςΟι αντίστοιχοι βαθμοί στο Πολεμικό Ναυτικό είναι ο κελευστής και στην Πολεμική Αεροπορία ο σμηνίας. Κύπρος: Στην Εθνική Φρουρά διακρίνονται σε: Μόνιμους, οι οποίοι προέρχονται από τη Σχολή Μονίμων Υπαξιωματικών (ΣΜΥ) Έφεδρους, οι οπόιοι εκπλήρωσαν την θητεία τους σαν λοχίες και σε εξαιρετικές περιπτώσεις, Δόκιμοι Έφεδροι Αξιωματικοί οι οποίοι δεν πληρούσαν τα κριτήρια για την ονομασία τους σαν Έφεδροι Ανθυπολοχαγοί.Οι αντίστοιχοι βαθμοί στην Διοίκηση Ναυτικού είναι ο κελευστής και στην Διόικηση Αεροπορίας ο σμηνίας. Βαθμοί και διακριτικά των υπαξιωματικών του Ελληνικού Στρατού Ξηράς Βαθμοί και διακριτικά των στρατών ξηράς των μελών του ΝΑΤΟ Βαθμοί και διακριτικά των αξιωματικών του στρατού ξηράς των μελών του ΝΑΤΟ Λεξιλογική προέλευση των βαθμών των Ενόπλων Δυνάμεων
Chevrolet Trax

Το Chevrolet Trax είναι κόμπακτ crossover SUV που παράγεται από την αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία Chevrolet από τον Απρίλιο του 2013, για τη Βόρεια Αμερική και για τις άλλες ηπείρους. Το μοντέλο βασίζεται στην πλατφόρμα GM Gamma II platform, την οποία μοιράζεται με τα Chevrolet Aveo / Sonic, καθώς και με τα Opel Mokka / Buick Encore. Στα μέσα του 2016, για τη σεζόν (model year) του 2017, το Trax υπέστη εκτενή ανανέωση.

 Στην Αυστραλία και άλλα κράτη της Ωκεανίας, το Chevrolet Trax προσφέρθηκε με το σήμα της Holden, από το 2013 μέχρι τη διακοπή αυτής της εταιρείας το 2020. Holden Trax (πριν και μετά την ανανέωση) Στη Ρωσία και στη Νότια Αμερική, το Trax προσφέρεται ως Chevrolet Tracker, ένα όνομα που χρησιμοποιήθηκε στη Βόρεια Αμερική και στη Λατινική Αμερική από το 1989 - 1991 και από το 1999 - 2008 για μια εκδοχή από τις Chevrolet / Geo του Suzuki Sidekick. Tο Chevrolet Trax είναι μικρότερο από το Chevrolet Equinox και το Chevrolet Captiva (αναλόγως με τη χώρα) στην παλέτα των μοντέλων της Chevrolet. Ειδικότερα στην Ευρώπη, κάποιοι αντιπρόσωποι το διαφήμισαν ως compact SUV. Ωστόσο, στον Καναδά, όπου το Chevrolet Orlando προωθείται ως μεσαίο crossover SUV και το Equinox είναι το επίσημο compact crossover SUV, το Trax αναφέρεται επίσημα ως ένα ακόμα μικρότερο «subcompact crossover SUV». Οι χρονολογίες δίνονται σε ημερολογιακά έτη και όχι σε σεζόν (model years). Chevrolet Trax - Η επίσημη αμερικανική ιστοσελίδα
Αμπντελκαντέρ Μπεν Μπουαλί

Ο Αμπντελκαντέρ Μπεν Μπουαλί (γεννημένος στις 25 Οκτωβρίου 1912 στην Ταμεντραρά, στην κοινότητα του Σεντζάς, στην Αλγερία και αποβιώσας στις 23 Φεβρουαρίου 1997 στο Αλγέρι) ήταν πρώην Γάλλος ποδοσφαιριστής, αλγερινής καταγωγής, ο οποίος αγωνιζόταν στην θέση του αριστερού αμυντικού.

 Αγωνίστηκε για μία φορά με την Εθνική Γαλλίας το 1937, ενώ αγωνιζόταν στην Ολιμπίκ Μαρσέιγ. Η μοναδική του αυτή διεθνής συμμετοχή έλαβε χώρα στις 23 Μαΐου 1937 με αντίπαλο την Ιρλανδία σε φιλική αναμέτρηση η οποία διεξήχθη στο Σταντ Ολιμπίκ Υβ-ντυ-Μανουάρ στην Κολόμπ (ήττα με σκορ 2-0 των Bleus). Ο Μπεν Μπουαλί αποτέλεσε στέλεχος της αποστολής της Εθνικής Γαλλίας που έλαβε μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1938, ωστόσο δεν αγωνίστηκε σε καμία από τις δύο αναμετρήσεις των Bleus. Σε συλλογικό επίπεδο, αγωνίστηκε μεταξύ άλλων στην Ρασίνγκ Ουνιβερσιτέρ ντ'Αλζέ και την Ολιμπίκ Μαρσέιγ (1935-1938). Αναδείχτηκε πρωταθλητής Γαλλίας το 1937 (28 συμμετοχές επί συνόλου 30 αναμετρήσεων την σεζόν 1937-38) και κατέκτησε το Κύπελλο Γαλλίας το 1938 με την Ολιμπίκ Μαρσέιγ. Απεβίωσε σε ηλικία 84 ετών, στις 23 Φεβρουαρίου 1997, στο Νοσοκομείο Μουσταφά Πασά του Αλγερίου. 1933-1935 : ΣΟ Μονπελιέ 1935-1936 : ΦΚ Σετ 1936-1938 : Ολιμπίκ Μαρσέιγ 1938-1939 : Ρασίνγκ Κλαμπ ντε Φρανς Προφίλ - Γαλλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Αρχειοθετήθηκε 2018-01-29 στο Wayback Machine. Προφίλ - Eu-Football Info
Ζίγκμουντ Γεν

Ο Ζίγκμουντ Βέρνερ Πάουλ Γεν (γερμ. Sigmund Werner Paul Jähn, 13 Φεβρουαρίου 1937 – 21 Σεπτεμβρίου 2019) ήταν Γερμανός πιλότος και κοσμοναύτης, ο πρώτος Γερμανός που πήγε στο διάστημα, στο πλαίσιο του προγράμματος «Ιντερκόσμος».

 Ο Ζίγκμουντ Γεν γεννήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 1937 στη Σαξονία της Γερμανίας. Πήγε σε σχολείο της περιοχής του και αργότερα εργάστηκε για λίγο ως τυπογράφος. Το 1955 έγινε μέλος της Πολεμικής Αεροπορίας της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας, όπου έγινε πιλότος και στρατιωτικός επιστήμονας. Αργότερα, σπούδασε στην Αεροπορική Ακαδημία Γκαγκάριν στο Μονίνο της Σοβιετικής Ένωσης, ενώ ύστερα έγινε εκπαιδευτής για πιλότους. Το 1976, επελέγη, μαζί με τον Έμπερχαρντ Κέλνερ για το διαστημικό πρόγραμμα της Σοβιετικής Ένωσης «Ιντερκόσμος». Στις 26 Αυγούστου 1978 απογειώθηκε με το «Σογιούζ 31» και επέστρεψε στη γη με το «Σογιούζ 29» στις 3 Σεπτεμβρίου, όπου και κέρδισε το βραβείο του «Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης». Το 1983 έλαβε το διδακτορικό του από το "Zentralinstitut für Physik der Erde" στο Πότσνταμ. Το 1990, μετά τη γερμανική επανένωση, ο Γεν έγινε ανεξάρτητος σύμβουλος στο διαστημικό πρόγραμμα της πρώην Δυτικής Γερμανίας και από το 1993 άρχισε να δουλεύει για το πρόγραμμα «Μιρ» της Ρωσικής Ομοσπονδιακής Διαστημικής Υπηρεσίας, από όπου και αποσύρθηκε το 2002. Απεβίωσε στις 21 Σεπτεμβρίου 2019 σε ηλικία 82 ετών.