IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Δελτοειδές εικοσιτετράεδρο

Στη Στερεομετρία, το δελτοειδές εικοσιτετράεδρο είναι κυρτό πολύεδρο, που ανήκει στα καταλανικά στερεά, τα οποία είναι δυϊκά των αρχιμήδειων στερεών. Συγκεκριμένα, το δελτοειδές εικοσιτετράεδρο είναι το δυϊκό του ρομβοκυβοκτάεδρου. Διαθέτει 24 έδρες σχήματος δελτοειδούς (εξού και το όνομα του στερεού).

 Δεδομένου ότι οι έδρες του στερεού είναι δελτοειδή, αυτό σημαίνει ότι οι ακμές του είναι δύο ειδών. Αν λάβουμε το μήκος της ακμής του δυϊκού ρομβοκυβοκτάεδρου ίσο με τη μονάδα, τότε το μήκος της μικρής ακμής του δελτοειδούς εικοσιτετράεδρου είναι s1 = {\displaystyle =} 2/7√10 − {\displaystyle -} √2 και το μήκος της μεγάλης ακμής του είναι s2 = {\displaystyle =} √4 − {\displaystyle -} 2√2. Τώρα, αν θεωρήσουμε το μήκος της μικρής ακμής (s1) του στερεού ίσο με τη μονάδα, τότε ισχύουν τα εξής: (Αγγλικά) Weisstein, Eric W., Deltoidal Icositetrahedron στο MathWorld (Αγγλικά) deltoidal icositetrahedron στο Wolfram Alpha
Ηλιοκλής Β΄ ο Δίκαιος

Ο Ηλιοκλής Β´ ο Δίκαιος (2ος/1ος αιώνας π.Χ.) ήταν ηγεμόνας του ινδοελληνικού βασιλείου και συγγενής του Ηλιοκλή Α´ ο οποίος ήταν ηγεμόνας του γειτονικού ελληνικού βασιλείου της Βακτριανής. Εκτιμάται πως η βασιλεία του διήρκεσε από το 95 έως το 80 π.Χ., και είχε συχνές πολεμικές συμπλοκές με τον Στράτωνα Α´ ο οποίος είχε υπό την εξουσία του τα εδάφη σε Γανδάρα και Πενταποταμία.

 Κατά το παρελθόν θεωρούνταν πως υπήρχε μόνο ένας Ηλιοκλής, ο γνωστός πλέον ως Ηλιοκλής Α´ της Βακτρίας (περίοδος βασιλείας 159-130 π.Χ.). Η ύπαρξη ωστόσο μεγάλου αριθμού νομισμάτων τα οποία έχουν επαναχρησιμοποιηθεί από παλαιότερα νομίσματα της Αγαθόκλειας, Στράτωνα Α´, και Ερμαίου, καθώς και νομίσματα με την αναφορά του Ηλιοκλή τα οποία έχουν επαναχρησιμοποιηθεί από τον Αμύντα, υποδηλώνουν πως πρόκειται για διαφορετικό Ηλιοκλή -πιθανώς εγγονό του Ηλιοκλή Α´- ο οποίος έζησε κατά το 95–85 π.Χ. στην περίπου ίδια χρονική περίοδο με τους παραπάνω ηγεμόνες, με εναλλακτική εκτίμηση να αποτελεί το 110-100 π.Χ.. Πιθανώς ήταν ο γιος του Αντιαλκίδα Νικηφόρου -με τον οποίο μοιράζονται κοινές παραστάσεις του Δια στα νομίσματα τους- και εγγονός του Ηλιοκλή Α´.Επιπλέον, φέρεται να ήταν ο μεγαλύτερος αδερφός του Αρχήβιου Νικηφόρου Δικαίου, ο οποίος είχε διαδεχθεί τον Ηλιοκλή Α´ στην Γανδάρα. Η υπόθεση αυτή στηρίζεται στην κοινή παράσταση του Δια, το κοινό επίθετο Δίκαιος, καθώς και την ομοιότητα μεταξύ των αναπαραστάσεων των βασιλέων η οποία υποδηλώνει συγγένεια. Τα νομίσματα του Ηλιοκλή Β´ έχουν διάφορες παραλλαγές, όπου ο Ηλιοκλής εμφανίζεται να φορά διάδημα, με κράνος, ή να πετά ακόντιο. Στην κοινή τους όψη έχουν τον Δία, χαρακτηριστικό των βασιλέων της δυναστικής γραμμής του Ευκρατίδη Α´.Στα ινδικού τύπου τετράγωνα νομίσματα του υπάρχει η όψη του γεννειοφόρου Ηλιοκλή (ή του Δία) και παράσταση ελέφαντα, ή και παράσταση ελέφαντα με ζεμπού. Tarn, W. W. (1984). The Greeks in Bactria and India. Chicago: Ares. ISBN 0-89005-524-6. Narain, A.K. The Coin Types of the Indo-Greek Kings, 256-54 B.C. Bopearachchi, Osmund (2003). De l'Indus à l'Oxus, Archéologie de l'Asie Centrale (στα French). Lattes: Association imago-musée de Lattes. ISBN 2-9516679-2-2.
Ουρανός (μυθολογία)

Ο Ουρανός (αρχ. ελλ. Οὐρανός) ήταν, κατά την αρχαία Ελληνική μυθολογία, η προσωποποίηση του Ουράνιου θόλου και κυρίαρχος της πρώτης γενιάς στη Γη. Απολλόδωρος(1,1,1): Οὐρανὸς πρῶτος τοῦ παντὸς ἐδυνάστευσε κόσμου.

 Είναι ένας από τους Πρωτόγεννους, ο γηραιότερος των Θεών των στοιχείων της φύσεως και ο πρωτότοκος γιος της Γαίας, η οποία τον γέννησε την ώρα που κοιμόταν δίπλα στον Έρωτα χωρίς γονιμοποίηση, «για να την περιβάλλει και για να είναι αιώνιος και ασφαλής οίκος των μακάριων θεών», όπως γράφει ο Ησίοδος στη Θεογονία (στ. 127-128). Ο Ουρανός είναι το πρώτο άρρεν στοιχείο της γης. Ο Ουρανός και η Γαία έκαναν πολλούς απογόνους: τους Τιτάνες, τρεις Κύκλωπες και τρεις Εκατόγχειρες. Επειδή μισούσε τα παιδιά του τα έχωσε στα Τάρταρα, βαθιά στα έγκατα της γης. Αν και αυτή η κακή πράξη τον γέμιζε με ευχαρίστηση, η Γαία θύμωνε τόσο πολύ, που κάποια στιγμή ανάβλυσε ατσάλινο αδάμαντα, και το έδωσε στα παιδιά της να φτιάξουνε ένα τεράστιο δρεπάνι και να πολεμήσουν τον κακό πατέρα τους. Όμως κανείς δεν είχε το κουράγιο να κάνει αυτό το έγκλημα. Μόνο ο Κρόνος, ένας από τους Τιτάνες δεν δίστασε. Με την πρώτη ευκαιρία και καθώς ο Ουρανός έπεσε να κοιμηθεί πήρε το δρεπάνι και τον ευνούχισε. Από τις σταγόνες του αίματος που έπεσαν στη γη γεννήθηκαν οι τρεις Ερινύες, οι Γίγαντες και οι Μελιάδες Νύμφες, οι δαίμονες της εκδίκησης και της βιαιοπραγίας. Από το σπέρμα του αποκομμένου γεννητικού οργάνου που έπεσε στη θάλασσα γεννήθηκε η Αφροδίτη. Ο Κρόνος κυριάρχησε μέχρι που ο γιος του ο Δίας τον καθαίρεσε. με τη Γαία έκανε τους Τιτάνες τον Ωκεανό την Τηθύα τον Κόιο τη Φοίβη τον Υπερίωνα τη Θεία τον Κρείο (ή Κριό) τον Ιαπετό τη Θέμη τη Μνημοσύνη τον Κρόνο τη Ρέα τους Κύκλωπες τον Βρόντη τον Στερόπη τον Άργη τους Εκατόγχειρες τον Βριάρεω τον Κόττο τον Γύγη Χωρίς μητέρα την Αφροδίτη τις Ερινύες την Αληκτώ (ανθρωπομορφισμός της οργής και μανίας), τη Μέγαιρα (ανθρωπομορφισμός του μίσους και του φθόνου) και την Τισιφόνη (ανθρωπομορφισμός της εκδίκησης και του φόνου). τους Γίγαντες τον Αλκυονέα τον Άθω τον Βέσβικο τον Κλυτίο τον Εγκέλαδο τον Πορφυρίωνα τον Εχίωνα τις Μελιάδες νύμφες
Αγία Τριάδα Λάρισας

Η Αγία Τριάδα είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Σκοτούσσης, της δημοτικής ενότητας Πολυδάμαντα, του δήμου Φαρσάλων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λάρισας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Φαρσάλων του νομού Λαρίσης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας. Μέχρι το 1927, ο οικισμός ονομαζόταν Σουπλί.

 Η Αγία Τριάδα είναι ημιορεινός οικισμός στο νότιο τμήμα του νομού Λαρίσης, κοντά στα όρια με τον νομό Μαγνησίας. Βρίσκεται στις δυτικές απολήξεις του μικρού βουνού Χαλκοδόνιον (Μαυροβούνι) και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 418. Απέχει 40 χλμ. περίπου Ν.ΝΑ. της Λάρισας. Ο οικισμός εμφανίζεται διοικητικά το 1833 ως Σουπλί και προσαρτήθηκε στον τότε δήμο Σκοτούσσης. Το 1927 μετονομάστηκε σε Αγία Τριάδα. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Σκοτούσσης και προσαρτήθηκε στον δήμο Πολυδάμαντα Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 ο οικισμός αποσπάστηκε από τον δήμο Πολυδάμαντα και προσαρτήθηκε στον δήμο Φαρσάλων(Πηγή: ) Στον δρόμο που συνδέει την Αγία Τριάδα με την Άνω Σκοτούσσα υπάρχουν ερείπια αρχαίου οικισμού, κοντά στον οποίο διαδραματίστηκε η ιστορική Μάχη των Κυνός Κεφαλών (197 π.Χ.), όπου οι Ρωμαίοι κατενίκησαν τους Μακεδόνες. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Together (τραγούδι του Ράιαν Ο'Σόγκνεσι)

Το "Together" είναι τραγούδι από τον Ιρλανδό τραγουδιστή Ράιαν Ο'Σόγκνεσι. Το τραγούδι εκπροσώπησε την Ιρλανδία στη Eurovision 2018 και στον τελικό κατέλαβε την 16η θέση. Ο τίτλος του τραγουδιού κυκλοφόρησε στο κοινό στις 31 Ιανουαρίου 2018 και η σύνθεση είναι του Ο'Σόνεσσυ, ως μέρος της ομάδας στιχουργών The Nucleus.

 Ο O'Shaughnessy ανακοινώθηκε ως η ιρλανδική συμμετοχή για τον διαγωνισμό του 2018 στις 31 Ιανουαρίου 2018 και το τραγούδι θα αποκαλυφθεί στις "επόμενες εβδομάδες". Η Ιρλανδία θα εμφανιστεί στον πρώτο ημιτελικό στις 8 Μαΐου 2018.Ο θείος του Ράιαν, Γκάρι Ο'Σόνεσσυ εκπροσώπησε την Ιρλανδία στο διαγωνισμό το 2001 με το τραγούδι "Without Your Love". Το τραγούδι έλαβε έξι βαθμούς και τερμάτισε 21ο.
Κέντρο Ανοιχτής Προστασίας Ηλικιωμένων

Τα ΚΑΠΗ (Κέντρα Ανοιχτής Προστασίας Ηλικιωμένων) είναι ένας θεσμός που προασπίζει τα κοινωνικά δικαιώματα της τρίτης ηλικίας. Ιδρύθηκε το 1984 με νομοθετική πρωτοβουλία του Υπουργείου Υγείας και Προνοίας. Ο Θεσμός αναπτύχθηκε σταδιακά μέσω των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης, και διευρύνθηκε σε όλη τη χώρα ώστε ως το 2017 να λειτουργούν περισσότερα από 900 κέντρα.

 Ο σκοπός των ΚΑΠΗ είναι η πρόληψη ψυχολογικών και κοινωνικών προβλημάτων των ηλικιωμένων, η συνεργασία του κοινωνικού συνόλου και των ειδικών φορέων σχετικά με τα προβλήματα των ηλικιωμένων, και η υγειονομική πρόληψη. Τα ΚΑΠΗ προσφέρουν ψυχοσυναισθηματική στήριξη, κοινωνική φροντίδα στα άτομα της τρίτης ηλικίας, ιατροφαρμακευτική και Νοσοκομειακή Περίθαλψη. Επίσης σε όσους χρειάζεται προσφέρεται και φυσικοθεραπεία. Επιπλέον παρέχεται εργοθεραπεία και οργανωμένη ψυχαγωγία Τα ΚΑΠΗ βοηθάνε στην επιμόρφωση, στις διαλέξεις, στη μελέτη θεμάτων. Οργανώνουν επισκέψεις σε μουσεία, αρχαιολογικούς χώρους και κατασκηνώσεις.
Ελεάζαρ Αβαράν

Ο Ελεάζαρ Αβαράν ή ΧαΜακαμπί ή ΧαΧορανί ή Χορανί ή Χοράν, εβρ. אלעזר המכבי ή אלעזר המכבי ή אלעזר החורני (απεβ. 162 π.Χ.) από την Ασμοναϊκή δυναστεία συμμετείχε στην εξέγερση των Μακκαβαίων εναντίον των Σελευκιδών και σκοτώθηκε στη Μάχη του Βεθζαχαρία.

 Ήταν ο 4ος γιος του Ματταθία. Ηγέτες της εξέγερσης ήταν ο 3ος γιος Ιούδας Μακκαβαίος (167-160) και μετά ο 5ος γιος Ιωνάθαν Απφούς (161-143). Λίγα γνωρίζουμε γι' αυτόν, εκτός από το τέλος του στη μάχη. Σύμφωνα με το χειρόγραφο του Αντιόχου, ο πατέρας του τον θεωρούσε ζηλωτή μεταξύ των ζηλωτών, όπως ο Πινχάς (Φινεχάς) της Π. Διαθήκης. Στο βιβλίο των Μακκαβαίων 2, 8:21-23 αναφέρεται, ότι ο Ελεάζαρ πριν από τη μάχη ανέγνωσε μπροστά στον λαό τμήμα της Π. Διαθήκης (Τανάκχ). Έπειτα ξεκίνησε η μάχη (Μακκαβαίων 3, 6:16-19). Σύμφωνα με το βιβλίο των Μακκαβαίων 1, 6:43-46, κατά τη μάχη του Βεθζεχαρία, ο Ελεάζαρ είδε έναν πολεμικό ελέφαντα με ιδιαίτερο εξοπλισμό και πίστεψε, ότι έφερε τον Αντίοχο Ε΄ των Σελευκιδών. Αποφάσισε να διακινδυνεύσει τη ζωή του και να καρφώσει το δόρι του στην κοιλιά του ελέφαντα. Όμως ο σκοτωμένος ελέφαντας έπεσε επάνω του, σκοτώνοντάς τον επίσης. Παρά τις προσπάθειές του, ο μικρός στρατός των Ιουδαίων νικήθηκε στη μάχη. Ο ιστορικός Φλάβιος Ιώσηπος αναφέρει, ότι ο Ελεάζαρ, αν και σκότωσε πολλούς στρατιώτες του εχθρού, δεν είχε κάποιο πραγματικό αποτέλεσμα, εκτός από το όνομα που έκανε για τον εαυτό του. Σε άλλη εκδοχή του περιστατικού, από το χειρόγραφο (megillat) του Αντιόχου, το σώμα του Ελεαζάρου ανακαλύφθηκε βυθισμένο στα περιττώματα ενός ελέφαντα. Όλα τα τέκνα του Ματταθία είχαν, εκτός από το κύριο όνομά τους, παρωνύμια (Μακκαβαίων 1, 2:1-5). Έτσι ο Ιούδας ονομάστηκε ΧαΜακαμπί (το σφυρί) και ο Ελεάζαρ κλήθηκε Αβαράν, δηλ. αυτός που τρύπησε (αναφορά στην επίθεσή του στον ελέφαντα) ή το να είσαι λευκός (ένεκα του λευκού δέρματός του). Η αυτοθυσία του έγινε λαϊκό θέμα από τον Μεσαίωνα, όπου της δόθηκε αλληγορική σημασία, ως προεικόνιση της θυσίας του Χριστού για την ανθρωπότητα. Οι ζωγράφοι έλαβαν την ευκαιρία να σχεδιάσουν έναν ελέφαντα, όπως η χαλκογραφία του Φίλιπ-Τζέιμς ντε Λούθερμπουρκ του 1815. Η Ισραηλινή επίκοιση "Ελεάζαρ" στο Γκους Ετζιόν, κοντά στη θέση της μάχης του Βεθ-Ζεχαρία, ονομάστηκε από αυτόν, καθώς και οδοί στην Ιερουσαλήμ και το Τελ-Αβίβ. Scullard, Howard Hayes (1974). The Elephant in the Greek and Roman World. Cornell Univ Press. p. 186. ISBN 978-0801409318. Megillat Antiochus. London: Jewish Antiquarian Society. 1851. "Avaran". Net Bible. Bible.org. Retrieved 18 November 2012.
ΚΟΝΚΑΚΑΦ Τσάμπιονς Λιγκ

Το ΚΟΝΚΑΚΑΦ Τσάμπιονς Λιγκ (αγγλικά: CONCACAF Champions League), το οποίο παλαιότερα ονομαζόταν ΚΟΝΚΑΚΑΦ Τσάμπιονς Καπ (CONCACAF Champions Cup), είναι μία ετήσια ποδοσφαιρική διοργάνωση την οποία διοργανώνει η Ποδοσφαιρική Συνομοσπονδία Βόρειας, Κεντρικής Αμερικής και Καραϊβικής (CONCACAF) από το 1962 και αφορά τις κορυφαίες ομάδες ποδοσφαίρου στη Βόρεια Αμερική. Είναι η πιο διάσημη ποδοσφαιρική διασυλλογική διοργάνωση της Βόρειας Αμερικής. Ο θεσμός αρχικά δημιουργήθηκε ως προκριματική φάση για την είσοδο στο νοτιοαμερικάνικο κύπελλο Κόπα Λιμπερταδόρες υπό την αιγίδα της Ποδοσφαιρικής Συνομοσπονδίας Νοτίου Αμερικής (CONMEBOL), κάτι αντίστοιχο με το Κυπέλλο Πρωταθλητριών Ευρώπης.

 Πριν από το 2008, η διοργάνωση ονομαζόταν επίσημα CONCACAF Champions Cup, αλλά συνήθως αναφερόταν απλώς ως Κύπελλο Πρωταθλητριών (Champions Cup). Ο διαγωνισμός είχε πολλές διαφορετικές μορφές κατά τη διάρκεια διεξαγωγής του. Από το 1962 μέχρι το 1995, οι ομάδες που έπαιρναν μέρος στην τελική φάση της διοργάνωσης, αγωνίζονταν πρώτα σε δύο ξεχωριστούς προκριματικούς γύρους: τον προκριματικό γύρο της Καραϊβικής και τον αντίστοιχο της Βόρειας/Κεντρικής Αμερικής. Αρχικά, συμμετείχαν μόνο οι πρωταθλήτριες των χωρών της Βόρειας Αμερικής. Το 1971, οι ομάδες που τερμάτιζαν δεύτερες σε ορισμένα πρωταθληματα της Βόρειας Αμερικής, απέκτησαν δικαίωμα συμμετοχής και η διοργάνωση άρχισε να επεκτείνεται, με περισσότερους πλέων γύρους και περισσότερες ομάδες. Μετά τη δημιουργία της Μέιτζορ Λιγκ (Major League), του κορυφαίου ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος των Ηνωμένων Πολιτειών, από το 1997 ο θεσμός είχε μόνο νοκ-άουτ αγώνες, μέχρι την αλλαγή της μορφής της διοργάνωσης το 2008. Η διοργάνωση αποτελείται από διάφορα στάδια. Στην παρούσα μορφή, ξεκινά στα τέλη Ιουλίου με τη φάση των οκτώ ομίλων, στην οποία υπάρχουν 24 ομάδες, τρεις σε κάθε όμιλο. Οι οκτώ νικητές ομάδες προκρίνονται στην τελική φάση, η οποία αποτελείται από αγώνες νοκ-άουτ και κορυφώνεται με τη διεξαγωγή των τελικών το Μάιο. Ο νικητής του ΚΟΝΚΑΚΑΦ Τσάμπιονς Λιγκ προκρίνεται αυτόματα στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων της FIFA. Αντίθετα με την πρακτική του Ευρωπαϊκού και του Νοτιοαμερικανικού θεσμού, η πρωταθλήτρια του ΚΟΝΚΑΚΑΦ Τσάμπιονς Λιγκ δεν αποκτά αυτόματα το δικαίωμα να συμμετέχει στη διοργάνωση της επόμενης περιόδου. Το λογότυπο έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου. Από την περίοδο 2015–16, το λογότυπο περιλαμβάνει τον κύριο χορηγό της διοργάνωσης, τη Scotiabank. Σημειώσεις [1] Δεν πραγματοποιήθηκε τελικός αγώνας. Το πρωτάθλημα κρίθηκε από ένα τελικό γύρο. [2] Κέρδισε το πρωτάθλημα λόγω της απόσυρσης ή/και του αποκλεισμού όλων των άλλων ομάδων. [3] Η Ουνιβερσιδάδ ντε Γουαδαλαχάρα, η Κομουνικασιόνες και η Ντιφένς Φορς αναδείχτηκαν νικήτριες καθώς η τελική φάση ματαιώθηκε λόγο διοικητικών προβλημάτων και διαφωνιών σχετικά με τις ημερομηνίες διεξαγωγής των αγώνων. Σημείωση: Ο πίνακας είναι ταξινομημένος με βάση την ημερομηνία της πρώτης επιτυχίας της εκάστοτε ομάδας στο θεσμό. Σύλλογοι από εννιά χώρες μοιράζονται τους τίτλους. Άλλες τρεις χώρες έστειλαν ομάδα στον τελικό χωρίς να κερδίσει το κύπελλο. Κόπα Ιντεραμερικάνα Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2015-12-12 στο Wayback Machine.
Οικογένεια Γκολέμοβιτς

Οι Γκολέμοβιτς (σερβικά: Големовић‎, γνωστοί ως Γκολεμόβιτσι, Големовићи) ήσαν σερβική οικογένεια ευγενών της περιόδου του Δεσποτάτου της Σερβίας (1403-1459). Είχαν επιρροή κατά την διάρκεια της περιόδου βασιλείας του Δεσπότη Τζούρατζ Μπράκνοβιτς (1427-1456).

 Ο Όλιβερ Γκολέμοβιτς (Όλκο), ήταν Σέρβος διοικητής στην υπηρεσία του Τζούρατζ Μπράνκοβιτς, κεφαλής της Πρίστινα, ενώ αργότερα υπηρέτησε στο έδαφος του Γιέζεβο, το οποίο ανήκε στην Μάρα Μπράνκοβιτς, όπου και απεβίωσε. Ο Τζούρατζ Γκολέμοβιτς (Τζούρα, Τζόρτζε), ήταν διπλωμάτης και δικαστής του Τζούρατζ Μπράνκοβιτς, αργότερα διοικητή της Πρίστινα. Εστάλη δύο φορές προκειμένου να διαπραγματευτεί με τον Σουλτάνο Μουράτ Β΄ στην Εντιρνέ. Αναφέρεται εντός του σερβικού έπους ως Γκολέμοβιτς Τζούρα (εντός του Smrt vojvode Kajice).
Φριτς Λούσινγκερ

Ο Φριτς Λούσινγκερ (Fritz Luchsinger) (8 Μαρτίου, 1921 – 28 Απριλίου, 1983) ήταν Ελβετός ορειβάτης. Μαζί με τον Ερνστ Ρέις έκανε την πρώτη ανάβαση του Λότσε (8.516 μ), του τέταρτου υψηλότερου βουνού στον κόσμο στις 18 Μαΐου 1956. Κατά τη διάρκεια της προσέγγισης ο Λούσινγκερ προσβλήθηκε από οξεία φλεγμονή σκωληκοειδούς απόφυσης (σκωληκοειδίτιδα) και χρειάστηκε να αναρρώσει σε ένα δωμάτιο που παρείχε στην ελβετική αποστολή ο λάμα της μονής Τενγκμπότσε με τη φροντίδα του γιατρού της αποστολής Έντουαρτ Λέουτχολντ

 Το 1956 οι Ελβετοί επανήλθαν στον ορεινό όγκο του Έβερεστ μετά από την αποτυχημένο προσπάθειά τους να διεκδικήσουν την πρώτη ανάβαση στο Έβερεστ. Ο σκοπός της αποστολής του 1956 ήταν διπλός. Αφενός να γίνει η δεύτερη ανάβαση στο Έβερεστ, αφετέρου να γίνει η πρώτη ανάβαση στο γειτονικό Λότσε. Αρχηγός της αποστολής του 1956 ήταν ο Άλμπερτ Έγκλερ από τη Βέρνη και το Ελβετικό Ίδρυμα Αλπικών Ερευνών εφοδίασε με τον καλύτερο τρόπο τους Ελβετούς ορειβάτες. Ο Λούσινγκερ με τον Ρέις ακολούθησαν τη γνωστή διαδρομή ως τον παγετώνα Κούμπου και την Όψη του Λότσε στο Νότιο Πέρασμα. Από εκεί χρησιμοποίησαν τροχαλία για να ανεβάσουν τα εφόδιά τους για την προσπάθεια κορυφής. Οι Ελβετοί διέθεταν μεταξύ άλλων στον εξοπλισμό τους εμπροσθόαιχμα κραμπόν που μείωναν την ανάγκη δημιουργίας σκαλοπατιών στο σκληρό χιόνι. Αν και είχαν ξαναχρησιμοποιηθεί σε αλπικό περιβάλλον ήταν η πρώτη φορά που χρησιμοποιήθηκαν δωδεκάαιχμα κραμπόν σε αποστολή στα Ιμαλάια. Στις 18 Μαΐου ο Λούσινγκερ μαζί με τον Ρέις έφθασαν στην κορυφή του Λότσε μέσω της ορεινής χαράδρας (κουλουάρ) της δυτικής όψης του βουνού. Η κορυφή ήταν τόσο αιχμηρή που δεν υπήρχε χώρος για να καθίσουν οι ορειβάτες ή να βγάλουν τα σακίδιά τους, κάτι που του εξανάγκασε να σκάψουν σκαλοπάτι λίγο κάτω από την κορυφή, για να μπορούν να διερευνήσουν και την άλλη πλευρά. Ο Λούσινγκερ εξαφανίστηκε κατά τη διάρκεια μιας προσπάθειάς του στο Σισαπάνγκμα το 1983.
Άννα του Βρανδεμβούργου

Η Άννα του Βρανδεμβούργου (27 Αυγούστου 1487 - 3 Μαΐου 1514) ήταν Γερμανίδα πριγκίπισσα του Οίκου των Χοεντσόλερν που παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, ο οποίος, ως Φρειδερίκος Α΄, έγινε αργότερα, μετά τον θάνατό της, βασιλιάς της Δανίας και της Νορβηγίας.

 Ήταν κόρη του Ιωάννη Κικέρωνα εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και της Μαργαρίτας των Βέττιν, κόρης του Γουλιέλμου Γ΄ λαντγκράβου της Θουριγγίας. Ο γάμος με τον Φρειδερίκο Α΄ χρειάστηκε παπική άδεια, λόγω του ότι ήταν 2α εξαδέλφια: η μητέρα τού Φρειδερίκου Α΄, η Δωροθέα του Βρανδεμβούργου, ήταν εξαδέλφη τού πατέρα τής Άννας. Ο γάμος πραγματοποιήθηκε στις 10 Απριλίου 1502 στο Στένταλ και την ίδια ημέρα ο αδελφός της Άννας, ο Ιωακείμ Α΄ Νέστωρ νυμφεύτηκε την ανιψιά του Φρειδερίκου Α΄, την Ελισάβετ. Παιδιά της Άννας και του Φρειδερίκου Α΄ ήταν: Χριστιανός Γ΄ 1503-1559, βασιλιάς της Δανίας. Δωροθέα 1504-1547, παντρεύτηκε τον Αλβέρτο των Χοεντσόλερν δούκα της Πρωσίας.Η Άννα απεβίωσε πρόωρα σε ηλικία 26 ετών. Άννα του Βρανδεμβούργου
Μαρία Χριστίνα Χατζηιωάννου

Η Μαρία Χριστίνα Χατζηιωάννου (1955) είναι Ελληνίδα ιστορικός, καθηγήτρια πανεπιστημίου. Είναι η διευθύντρια του τμήματος Νεοελληνικών ερευνών στο Ινστιτούτο Ιστορικών Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών. Έχει εξειδικευτεί στην κοινωνική και οικονομική ιστορία της Ελλάδος, στη μελέτη της διασποράς, και την ιστορία του εμπορίου.Είναι απόφοιτος ιστορίας και αρχαιολογίας από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστημίο Αθηνών (1973-1978). Το μεταπτυχιακό της αφορά την Ιταλική ιστορία και το απέκτησε από το Πανεπιστημίο Σαπιέντσα της Ρώμης (1978-1980). Το 1989 απέκτησε το διδακτορικό της πάνω στη Σύγχρονη Ελληνική Ιστορία από το Πανεπιστήμιο Αθηνών.Έχει διδάξει στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και το Πανεπιστήμιο Κρήτης. Επίσης, ήταν επισκέπτρια καθηγήτρια στη Σχολή Ανωτάτων Σπουδών Κοινωνικών Επιστημών στο Παρίσι.

 Το προπατορικό χρέος: Τα δάνεια της Εθνικής Ανεξαρτησίας της Ελλάδας. Αθήνα: Gutenberg, 2013. (Σειρά: Ζητήματα Οικονομικής Ιστορίας) «Η κατασκευή μια επιχειρηματικής δυναστείας: Η οικογένεια Ράλλη» στο Κατερίνα Δέδε, Δημήτρης Δημητρόπουλος (επιμ.), "Η ματιά των άλλων": Προσλήψεις προσώπων που σφράγισαν τρεις αιώνες (18ος-20ός), Αθήνα, (ΕΙΕ/ΙΝΕ), 2012, σσ. 149-172. "Networking and Spatial Allocation around the Mediterranean, Seventeenth-Nineteenth Centuries". αφιέρωμα του The Historical Review / La Revue Historique, 7 (2012), Athens: INR/NHRF. (Αγγλικά) «Διασπορά–Δίκτυα–Διαφωτισμός», Τετράδια Εργασίας τχ. 28, Αθήνα: ΕΙΕ/ΙΝΕ, 2005. (επιμέλεια με τη Μαρία Α. Στασινοπούλου) Οικογενειακή στρατηγική και εμπορικός ανταγωνισμός. Ο οίκος Γερούση τον 19ο αιώνα. Αθήνα: Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, 2003. Βιογραφικό Μαρίας Χριστίνας Χατζηιωάννου από το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών/Ινστιτούτο Ιστορικών Ερευνών Κατάλογος επιστημονικών δημοσιεύσεων της Μαρίας Χριστίνας Χατζηιωάννου από την ιστοσελίδα academia.edu Ηλεκτρονικά βιβλία της Μαρίας Χριστίνας Χατζηιωάννου από το Εθνικό Κέντρο Τεκμηρίωσης Άρθρα της Μαρίας Χριστίνας Χατζηιωάννου στην εφημερίδα Το Βήμα
Οίκος του Ικέλ

Ο Οίκος του Ικέλ ήταν η βασική δυναστεία των βασιλέων της Μερκίας κατά τη διάρκεια του 7ου και του 8ου αιώνα, το όνομα της προήλθε από τον Ικέλ δισέγγονο του Όφα του Αγγέλου ενός ημιμυθικού ήρωα ο οποίος σύμφωνα με το Αγγλοσαξωνικό χρονικό καταγόταν από τον Όντιν. Ο Οίκος του Ικέλ έφτασε στο μέγιστο της ισχύος του με τον Όφα της Μερκίας, την εποχή του κατείχε την ηγεμονία σε όλα τα Αγγλοσαξονικά κράτη και ανακηρύχτηκε "βασιλιάς των Άγγλων" αλλά η δυναστεία έχασε την ισχύ της αμέσως μετά τον θάνατο του. Ο πρώτος καταγεγραμμένος σε καταλόγους βασιλιάς της Μερκίας από τον Οίκο του Ικέλ ήταν ο Πέντα της Μερκίας ήταν ιδρυτής μιας δυναστείας που κυβέρνησε τη Μερκία με 11 βασιλείς, καταγράφονται αργότερα άλλοι τέσσερις βασιλείς αλλά πιθανότατα κατάγονταν από την αδελφή του Πέντα.

 Η ιστορική ύπαρξη του Ικέλ σύμφωνα με τον ιστορικό Νίκολας Μπρούκς (1941 - 2014) είναι αντικείμενο αμφισβητήσεων, οι ιστορικοί πιστεύουν ότι έζησε την περίοδο (450 - 525) και θεωρείται παραδοσιακά ο ιδρυτής της δυναστείας στην οποία έδωσε το όνομα του. Παρά το γεγονός ότι η δυναστεία είχε μυθική και ηρωική καταγωγή από τον Όντιν ο πραγματικός λόγος που ανέβηκε στον θρόνο της Μερκίας ήταν ότι είχε μεγαλύτερες εκτάσεις γης από όλες τις υπόλοιπες οικογένειες μεταξύ 300 - 600 εκταρίων γης. Το γενεαλογικό δέντρο του Ικέλ είναι το εξής : Ο Ικέλ ήταν γιος του Ομήρου, γιος του Αγγέλθεου, γιος του Όφα, γιος του Βερμούντ, γιος του Βέρμουντ, γιος εγγονός ή δισέγγονος του Όντιν, σύμφωνα με την παράδοση ήταν ο αρχηγός των Άγγλων που μετανάστευσαν στη Βρετανία. Το γενεαλογικό δέντρο του Ικέλ από τον ίδιο μέχρι τον πρώτο βασιλιά της Μερκίας είναι το εξής : Ο γιος του Ικέλ ήταν ο Κνέμπα, γιος του ο Κίνεβαλντ και γιος του Κρεόντα της Μερκίας ήταν ο πρώτος βασιλιάς. Ο Ματθαίος των Παρισίων για το έτος 527 αναφέρει : "παγανιστές από τη Γερμανία κατέλαβαν την Ανατολική Αγγλία, μερικοί από αυτούς επιτέθηκαν στη Μερκία και πολέμησαν σε πολλές μάχες εναντίον των Γερμανών" αυτό συνέβη πιθανότατα το 515. Η "Ζωή του Αγίου Γκουθλάκ" αναφέρει τον Γκουθλάκ του Κρόουλαντ αναφέρεται σαν γιος του Πενβάλ ενός Μερκιανού που τα ίχνη του φτάνουν μέχρι τον Ικέλ. Διάφορες πόλεις στην Αγγλία έχουν προταθεί να σχετίζονται με το όνομα του Ικέλ όπως το Ίκλινγκχαμ, Ίκεφορντ, Ίκλετον και Ίξγουορθ. Bertram Colgrave (12 September 1985). Felix's Life of Saint Guthlac: Texts, Translation and Notes. Cambridge University Press. Davies, Wendy, 'Annals and the origins of Merca' in Mercian Studies (Leicester University Press, 1977) Johanne Hoops (2003). Reallexikon der germanischen Altertumskunde: Östgötalag-Pfalz und Pfalzen John Nowell Linton Myres (1 April 1989). English Settlements Pb. Oxford University Press Nicholas Brooks (2 August 2003). Anglo-Saxon Myths: State and Church, 400-1066: State and Church, 400-1066 Peter M. Warner (1996). The Origins of Suffolk. Manchester University Press. Thomas A. Bredehoft (2001). Textual Histories: Readings in the Anglo-Saxon Chronicle
Κόσμος 1

Κόσμος 1 (ρωσικά: Космос 1‎, άλλες ονομασίες: DS-2 No.1, στη Δύση περιστασιακά αναφέρεται και ως Σπούτνικ 11) ήταν σοβιετικός δορυφόρος επίδειξης τεχνολογίας και μελέτης της ιονόσφαιρας. Εκτοξεύτηκε το 1962 και ήταν ο πρώτος του προγράμματος Ντνιεπροπετρόφσκ Σπούτνικ που τέθηκε με επιτυχία σε τροχιά καθώς και ο πρώτος δορυφόρος της ΕΣΣΔ που έφερε την ονομασία "Κόσμος" (Σύμπαν). Επρόκειτο για τον πρώτο από δύο δορυφόρους τύπου DS-2, που ήταν παραλλαγές μικρότερων διαστάσεων των DS-1.

 Εκτοξεύτηκε με πύραυλο Κόσμος-2Ι 63S1 από το κοσμοδρόμιο του Καπούστιν Γιαρ στις 16 Μαρτίου 1962 (11:59 UTC). Επρόκειτο για την τρίτη εκτόξευση με πύραυλο αυτού του τύπου, αλλά μόλις την πρώτη επιτυχημένη. Τέθηκε σε χαμηλή περιγήινη τροχιά με περίγειο 207 km, απόγειο 649 km, κλίση 49 μοιρών και τροχιακή περίοδο 93,1 λεπτών. Κύριοι στόχοι ήταν η μέτρηση των επιδόσεων του πυραύλου-φορέα και η διεξαγωγή επιστημονικής έρευνας στην ιονόσφαιρα.Αφού ολοκλήρωσε επιτυχώς την αποστολή του, καταστράφηκε στην ατμόσφαιρα στις 25 Μαΐου Διαστημικές αποστολές το 1962
Βικιπαίδεια στα Γίντις

Η Βικιπαίδεια στα Γίντις είναι η έκδοση της Βικιπαίδειας στα Γίντις. Ιδρύθηκε στις 3 Μαρτίου του 2004, και το πρώτο άρθρο γράφτηκε στις 28 Νοεμβρίου του ίδιου έτους.

 Η Βικιπαίδεια στα Γίντις έχει 14.883 λήμματα. Έχει 35.337 εγγεγραμμένους χρήστες και ρομπότ, 40 ενεργούς χρήστες και 3 διαχειριστές. Όπως όλες οι Βικιπαίδειες η έκδοση αυτή τραβάει αρκετές προβολές από χτυπήματα στην Google, με τα άρθρα της Βικιπαίδειας να εμφανίζονται στην κορυφή των αποτελεσμάτων. Σύμφωνα με τους κανόνες για την γλώσσα Γίντις, γράφεται σχεδόν αποκλειστικά στο εβραϊκό αλφάβητο και όχι στο λατινικό. Η Βικιπαίδεια στα Γίντις έφτασε τα 6.000 άρθρα στις 8 Μαρτίου 2009. Το άρθρο αρ. 6.000 είχε τίτλο יהושע העשיל תאומים-פרענקל και αφορούσε έναν ραββίνο. Το άρθρο αρ. 7.000 είχε τίτλο חנינא סגן הכהנים, σελίδα για το τάννα Χανίνα Σεγκάν χα-Κοχανίμ και δημιουργήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 2009. Σε συνδυασμό, οι διαφορετικές Χασιδικές ομάδες σχηματίζουν τη μεγαλύτερη γιντισόφωνη κοινότητα στον κόσμο σήμερα. Πολλά νέα άρθρα αφορούν ραββίνους.
Βουλευτικές εκλογές του Ναουρού 2019

Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στο Ναουρού στις 24 Αυγούστου 2019. Ο πρόεδρος Μπάρον Γουάκα έχασε την έδρα του στην εκλογική περιφέρεια της Μπόε, καθιστώντας τον μη επιλέξιμο για να διεκδικήσει την επανεκλογή του για τρίτη θητεία. Μετά τις εκλογές, ο Λάιονελ Αϊνγκιμέα εξελέγη πρόεδρος, κερδίζοντας κοινοβουλευτική ψήφο με 12-6 επί του Ντέιβιντ Αντέανγκ .

 Τα 19 μέλη του Κοινοβουλίου εκλέγονται από οκτώ πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες που χρησιμοποιούν το σύστημα Ντάουντολ, μια έκδοση της ψήφου σε κατάταξη. Οι ψηφοφόροι κατατάσσουν τους υποψηφίους, με τις ψήφους να υπολογίζονται ως ένα κλάσμα που διαιρείται με τον αριθμό (σειρά) κατάταξης (π.χ. ένας υποψήφιος που κατατάσσεται δεύτερος θα σημειωθεί ως ½). Εξελέγησαν οι υποψήφιοι με το υψηλότερο σύνολο.
Αθλητικός Όμιλος Γλυκών Νερών

Ο Αθλητικός Όμιλος Γλυκών Νερών είναι αθλητικός σύλλογος με έδρα τα Γλυκά Νερά στην Αθήνα. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1977, έχει χρώματα το μπλε και το λευκό και έμβλημα τον δισκοβόλο του Μύρωνα. Διατηρεί τμήμα ποδοσφαίρου από την ίδρυσή του και επίσης, διαθέτει τμήμα μπάντμιντον και τζούντο. Η ποδοσφαιρική ομάδα του συλλόγου έχει παρουσία στην Δ΄ Εθνική κατηγορία. Ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Ανατολικής Αττικής.

 Ο Αθλητικός Όμιλος Γλυκών Νερών Αττικής ιδρύθηκε το 1977 και αναγνωρίστηκε από το Πρωτοδικείο Αθηνών με την απόφαση υπ΄ αριθμόν 3357/77 του καταστατικού. Ιδρύθηκε ως αμιγώς ποδοσφαιρικό σωματείο και πρώτος πρόεδρος του συλλόγου ήταν ο Μιχάλης Παναούσης, ενώ ένας εκ των ιδρυτών και πρώτος προπονητής της ομάδας ήταν ο Σπύρος Ανδρίκου. Την ίδια εποχή κατασκευάστηκε και το γήπεδο Γλυκών Νερών. Το 1978 αναγνωρίστηκε επίσημα από την Ε.Π.Ο. με Αριθμό Μητρώου 2524 και εντάχθηκε στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Αθηνών, συμμετέχοντας για πρώτη φορά σε επίσημο πρωτάθλημα και συγκεκριμένα στη Γ΄ Κατηγορία Ε.Π.Σ. Αθηνών την περίοδο 1978-1979. Ο Μιχάλης Παναούσης διετέλεσε πρόεδρος του συλλόγου έως και το 1992, συνδέοντας το όνομά του με την πρώτη άνοδο της ομάδος στην Β΄ Ε.Π.Σ. Αθηνών. Έως το 2000 η ομάδα ανέβηκε δύο κατηγορίες, το 1998-99 (Α’ Ε.Π.Σ.Α.) και το 2001-02 (Δ’ Εθνική), ενώ παράλληλα κατασκευάστηκε ο φυσικός χλοοτάπητας του γηπέδου αλλά και το βοηθητικό γήπεδο. Από την αγωνιστική περίοδο 2002-03 μέχρι και το 2007-2008, η ομάδα αγωνίστηκε με επιτυχία στη Δ’ Εθνική κατηγορία, με προέδρους τους Γιώργο Πλατανιώτη και Γιώργο Παπαμακάριο. Από τη περίοδο 2008-2009 η ομάδα συμμετέχει στην Α’ Ε.Π.Σ.ΑΝ.Α. Ο Α.Ο. Γλυκών Νερών δραστηριοποιείται εκτός του ποδοσφαίρου και στα ατομικά ολυμπιακά αθλήματα του τζούντο και του μπάντμιντον, διατηρώντας πλήρως τα αντίστοιχα αθλητικά τμήματα. Το τμήμα μπάντμιντον ιδρύθηκε το 2008 και το τμήμα τζούντο το 2017.Ανήκει στη δύναμη της Ελληνικής Ομοσπονδίας Τζούντο και της Ελληνικής Ομοσπονδίας Φιλάθλων Σωματείων Αντιπτέρισης (Ε.Ο.Φ.Σ.Α.) αντίστοιχα. Έδρα των τμημάτων μπάντμιντον και τζούντο του συλλόγου αποτελεί το Κλειστό Γυμναστήριο Γλυκών Νερών. Επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου Επίσημη σελίδα Facebook του συλλόγου Επίσημη σελίδα Facebook τμήματος τζούντο του συλλόγου
Επαρχία Γκαό

Η Επαρχία Γκαό είναι μια επαρχία της Περιφέρειας Γκαό, Μαλί. Έχει έκταση 31.250 τ.χλμ. και πληθυσμό 239.853 κατοίκων (2009). Πρωτεύουσα είναι η Γκαό, πρωτεύουσα και όλης της περιφέρειας.

 Η Επαρχία Γκαό βρίσκεται νοτιοανατολικά του Μαλί και βορειοδυτικά της Περιφέρειας Γκαό. Συνορεύει στα βόρεια με την Επαρχία Μπουρέμ, στα νοτιοανατολικά με την Μενακά, στα νοτιοδυτικά με την Επαρχία Ανσονγκό, στα βορειοανατολικά με την Περιφέρεια Κιντάλ και στα δυτικά με την Περιφέρεια Τομπουκτού. Η Επαρχία Γκαό διαιρείται σε 7 διαμερίσματα: Αντσαουαντί Γκαμπρό Γκαό Γκουνζουρέιγ Ν'Τιλλίτ Σονί Αλιμπέ Τιλεμσί Επαρχίες του Μαλί
Μακεδονικός Σταυρός

Ο Μακεδονικός Σταυρός (σλαβομακεδονικά: Македонски крст‎), επίσης γνωστός ως Σταυρός της Ελεούσας (σλαβομακεδονικά: Вељушки крст‎) ή Σταυρός από την Ελεσούσα (σλαβομακεδονικά: Крстот од Вељуса‎) είναι μια παραλλαγή του χριστιανικού σταυρού που συνδέεται κυρίως με τον Χριστιανισμό στη Βόρεια Μακεδονία. Ο σταυρός είναι σύμβολο της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Μακεδονίας. Ο σταυρός μπορεί να βρεθεί σε πολλές εκκλησίες στη Βόρεια Μακεδονία, εμφανίζεται στο οικόσημο της Μακεδονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας - Αρχιεπισκοπής Αχρίδος και ο σταυρός είναι το κύριο στοιχείο του «Μεταλλίου τραπέζης του Ιερού Μακεδονικού Σταυρού» (Μετάλλιο πολύ μεγάλο για να φορεθεί στον λαιμό) της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Μακεδονίας.

 Ο σταυρός εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην εκκλησία της «Ιερής Μητέρας του Κυρίου» στη Μονή Ελεούσας κοντά στη Στρώμνιτσα. Είναι γνωστό ότι η εκκλησία χτίστηκε το 1085 μ.Χ. Ο σταυρός είναι ζωγραφισμένος στην πρόσοψη του ναού. Στην αρχή, αυτός ο σταυρός συνδέθηκε με το μοναστήρι και την περιοχή της Στρώμνιτσας, αλλά αργότερα έγινε ένα πολύ γνωστό σύμβολο της Εκκλησίας της Μακεδονίας.Στη Μακεδονία, η διακόσμηση είναι συχνά παρούσα για λόγους αισθητικής σε μακεδονικές εκκλησίες, εκκλησιαστικά βιβλία και παρόμοια όπου χρησιμοποιείται και ο Μακεδονικός Σταυρός. Πρόκειται για ρυθμικές συνθέσεις από γραμμικές-γεωμετρικές εικόνες ή μοτίβα που λαμβάνονται από τη φύση. Αυτό το στυλ που αναπτύσσεται στα κέντρα εκκλησιών της Βόρειας Μακεδονίας είναι διαφορετικό από την τέχνη που αναπτύσσεται στις εκκλησίες της Βουλγαρίας, της Σερβίας ή της Ρωσίας. Τα σχέδια είναι καθαρά και δίνουν μια ξεκάθαρη ιδέα για τις πολυάριθμες παραλλαγές των σταυρών της λαϊκής τέχνης. Ο εθνικός σταυρός της Μακεδονίας βρίσκεται σε εκκλησίες, επιτύμβιες στήλες και κεντήματα στα εδάφη της Μακεδονίας.
Γκιον Καστριότι ο Νεότερος

Ο Γκιόν Καστριότι Β΄ ο Νεότερος (Gjon Kastrioti II, ελληνικά: Ιωάννης Καστριώτης, 1456 - 2 Αυγούστου 1514) ήταν γιος του Σκεντέρμπεη και εγγονός του Ιωάννη Καστριώτη Α΄ του Πρεσβύτερου, τιμαριούχου της Βορείου Αλβανίας.

 Γνωστός είναι για την πώληση του ιστορικού κάστρου της Κρούγιας, όπου διέμενε η επιφανής αλβανική οικογένεια , (περιοχή Δίβρας της Γκεγκερίας) στους Βενετούς το 1474 αλλά και για την εξέγερση που οργάνωσε με τη βοήθεια του Κροκόδειλου Κλαδά . Οι δύο πολέμαρχοι, μαζί με Ηπειρώτες, Αλβανούς αλλά και Μανιάτες πολεμιστές επαναστάτησαν κατά των Οθωμανών. Οι εξεγερθέντες έδρασαν στην Ήπειρο, απελευθερώνοντας την Αυλώνα και την περιοχή της Χιμάρας. Πενήντα χωριά και πόλεις κήρυξαν την ανεξαρτησία τους και πολλοί Χιμαριώτες εντάχθηκαν στους επαναστάτες . Η έλλειψη όμως υποστήριξης από τη Δύση και ο μεγάλος (συγκριτικά με τους εξεγερθέντες) τουρκικός στρατός (περίπου 30.000 άτομα) που απεστάλη από τον σουλτάνο, απομόνωσαν τον Κλαδά, ο οποίος, παρά τις επιτυχίες του, αιχμαλωτίστηκε κι εννέα χρόνια αργότερα γδάρθηκε ζωντανός . Έτσι η εξέγερση απέτυχε και οι λιγοστοί διασωθέντες Έλληνες και Αλβανοί πέρασαν στην Νότιο Ιταλία, όπου έμελλε να μείνουν γνωστοί κι ως "Αρμπερές", δηλαδή Αρβανίτες. Οι λοιποί αναγκάστηκαν να υποστούν το εκδικητικό μένος των Τούρκων. Ανάλογες επαναστάσεις πνίγηκαν στο αίμα. Η Αλβανία τελικά έπεσε το 1501, με τελευταία πόλη το Δυρράχιο). Νυμφεύτηκε τη Γιέρινα Μπράνκοβιτς, κόρη του Λάζαρ δεσπότη της Σερβίας. Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, τόμος 32, λήμμα Καστριώτης Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, τόμος 6, λήμμα Αλβανία, Ιστορία της Αλβανίας Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, τόμος 27, λήμμα Ήπειρος, Ιστορία της Ηπείρου "Αλβανοί, Αρβανίτες, Έλληνες", Σαράντος Καργάκος, Β' Έκδοση, 2000 "Ελλήνων Τόποι, 10.000 Χρόνια Ιστορίας", Πατριδογνωσία "Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Τόμος Ε', μέρος Β', Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, σχολιασμός Καρολίδη
Μπιάουα (Βιστούλας)

Ο Μπιάουα (πολωνικά: Biała, γερμανικά: Bialka) είναι ποταμός στη νότια Πολωνία, δεξιός παραπόταμος του Βιστούλα, με μήκος 29 χιλιομέτρων. Είναι ο κύριος ποταμός της πόλης Μπιέλσκο-Μπιάουα και ήταν ιστορικά σημαντικός ως συνοριακός ποταμός που χώριζε όχι μόνο το Μπιέλσκο και τη Μπιάουα, αλλά για μερικές εκατοντάδες χρόνια και τα κράτη της Βοημίας (που διαδέχτηκε η Μοναρχία των Αψβούργων) και την Πολωνία.

 Δύο πηγές του ποταμού βρίσκονται στις βορειοανατολικές πλαγιές του Όρους Κλίμτσοκ στα Σιλεσικά Μπεσκίντι, σε υψόμετρο περίπου 900 έως 1020 μέτρων. Το πάνω μέρος του ποταμού, γνωστό ως Białka (υποκοριστική μορφή του Biała), έχει χαρακτηριστικά ορεινού ρέματος. Ο πρώτος οικισμός που διατρέχει είναι το χωριό Μπίστρα. Πριν το Μικουσοβίτσε ενώνεται με το ρέμα Biała που ξεκινά στις ανατολικές πλαγιές του Όρους Μαγκούρα στα Μικρά Μπεσκίντι, στη συνέχεια ο ποταμός στρέφεται βόρεια και σε μήκος 15,7 χιλιομέτρων αποτελεί μια κομβική γραμμή της πόλης Μπιέλσκο-Μπιάουα, στη συνέχεια ρέει μεταξύ του Τσεχοβίτσε-Ντζιεντζίτσε στα δυτικά και της Γκμίνα Μπεστφίνα στα ανατολικά και εκβάλλει στον ποταμό Βιστούλα σε υψόμετρο 240 μέτρων. Τον 13ο αιώνα και οι δύο όχθες του ποταμού ανήκαν στο σιλεσικό Δουκάτο των Οπόλε και Ρατσίμπους, αλλά η κοιλάδα του ποταμού ήταν ακόμη αραιοκατοικημένη, ορίζοντας ένα φυσικό σύνορο μεταξύ των καστελάνων του Τσιέσιν και του Οσφιέντσιμ και των εκκλησιαστικών συνόρων μεταξύ των επισκοπών του Βρότσουαφ και της Κρακοβίας. Το 1290, στη διαδικασία του φεουδαρχικού κατακερματισμού της Πολωνίας, το Δουκάτο του Τέσεν, που περιλάμβανε τόσο το Τσιέσιν και το Οσφιέντσιμ όσο και τις δύο όχθες του ποταμού, χωρίστηκε από αυτό. Περίπου εκείνη την εποχή αρκετοί νέοι οικισμοί δημιουργήθηκαν παράλληλα με τον ποταμό, συμπεριλαμβανομένης της ίδρυσης της πόλης Μπιέλσκο. Ο Μιέσκο Α΄ του Τσέσιν, ο πρώτος ηγεμόνας του δουκάτου, πέθανε το 1315 και στη συνέχεια οι γιοι του χώρισαν τη γη του σε δύο μέρη δίπλα στον ποταμό Μπιάουα: το μειωμένο Δουκάτο του Τέσεν στα δυτικά και το Δουκάτο του Οσφιέντσιμ στα ανατολικά. Στα μέσα του 15ου αιώνα το Δουκάτο του Οσφιέντσιμ αγοράστηκε από το Στέμμα του Βασιλείου της Πολωνίας και έτσι ο ποταμός αποτελούσε στο εξής τα σύνορα μεταξύ του Πολωνικού και του Βοημικού Στέμματος (από το 1526 μέρος της Μοναρχίας των Αψβούργων). Κατά τον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας το 1772 ο ποταμός έπαψε να είναι κρατικό σύνορο και συνεχίστηκε ως περιφερειακό σύνορο μεταξύ της Αυστριακής Σιλεσίας στα δυτικά και της Γαλικίας στα ανατολικά. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Πόλεμο Πολωνίας-Τσεχοσλοβακίας του 1919, ξεχώρισε το πολωνικό τμήμα της Σιλεσίας του Τσιέσιν στο Αυτόνομο Βοεβοδάτο Σιλεσίας από το Βοεβοδάτο Κρακοβίας της Ελάσσονος Πολωνίας.
Βατικανός Κώδικας

Ο Βατικανός κώδικας (Λατ. Codex Vaticanus) είναι ένας μεσαιωνικός χειρόγραφος κώδικας που περιέχει τα βιβλία της Καινής Διαθήκης και ένα μέρος των βιβλίων της Παλαιάς Διαθήκης. Συμβολίζεται με το B ή το 03, ενώ φυλάσσεται στη Βιβλιοθήκη του Βατικανού, όπου καταγράφεται ως Gr. 1209.Ο κώδικας είναι γραμμένος σε κεφαλαιογράμματη τετραγωνισμένη ελληνική γραφή και χρονολογείται στα μέσα του 4ου αιώνα. Η διάσταση της κάθε σελίδας είναι 27x27 εκατοστά. Το υλικό των φύλλων είναι εξαιρετικής ποιότητας περγαμηνή (vellum). Το κείμενο της Καινής Διαθήκης καλύπτει 142 φύλλα.

 F. G. Kenyon, Our Bible and the Ancient Manuscripts (4th ed.), London 1939. S. Kubo, P72 and the Codex Vaticanus, S & D XXVII, Salt Lake City, 1965. C. M. Martini, Il problema della recentionalita del Codice B alla Luce del Papiro Bodmer XIV (P75), Analecta biblica 26, Roma, 1966. B. M. Metzger, Manuscripts of the Greek Bible: An Introduction to Palaeography, Oxford University Press, Oxford 1981. Ph. B. Payne – P. Canart, The Originality of Text-Critical Symbols in Codex Vaticanus, Novum Testamentum, Vol. 42, Fasc. 2 (Apr., 2000), ss. 105-113. T. C. Skeat, The Codex Vaticanus in the 15th Century, JTS 35 (1984), 454-465. B. H. Streeter, The Four Gospels. A Study of Origins, Oxford 1924. C. Vercellonis, J. Cozza, Bibliorum Sacrorum Graecus Codex Vaticanus, Roma 1868. Biblioteca Apostolica Vaticana. Codex Vaticanus Center for the Study of NT Manuscripts. Codex Vaticanus Codex Vaticanus at the Encyclopedia of Textual Criticism Universität Bremen Detailed description of Codex Vaticanus with many images and discussion of the "umlauts". (Γερμανικά) Μεγαλογράμματοι κώδικες της Καινής Διαθήκης Καινή Διαθήκη Σιναϊτικός Κώδικας
Μέστβιν Α΄ της Πομερελίας

Ο Μέστβιν Α΄, Mestwin I , πολωνικά: Mściwoj I gdański‎ ή Mszczuj I , Kασουβιανά: π. 1160 – 1/2 Μαΐου 1219 ή 1220) ήταν πρίγκιπας της Πομερελίας (Πομερανίας του Γκντανσκ), αποκαλούμενος ως princeps Pomoranorum, από το 1205 περίπου μέχρι το τέλος του.

 Ο Μέστγβιν Α΄ ήταν μέλος του Οίκου των Σαμποριδών, γιος του δούκα Σομπιέσλαβ Α΄ της Πομερελίας και μικρότερος αδελφός του Σάμπορ Α', τον οποίο διαδέχθηκε στην Πομερελία. Στους πίνακες του αβαείου Oλίβα, έξω από το Ντάντσιχ, καταγράφεται ως Pacificus («ο Ειρηνικός»). Ως Mέστβιν Α΄, θεία χάριτι πρίγκιπας του Γνταντσκ (dei gracia princeps στο Γκντανσκ)), είχε ιδρύσει ένα μοναστήρι μοναχών (πιθανώς το αβαείο του Ζούκοβο του Τάγματος του Πρεμοντρέ), την καστελλανία της Μπιαλογκάρντα στα σύνορα με τα Πομερανικά εδάφη Σλάβε και Στολπ στον ποταμό Λέμπα και πολλά χωριά μεταξύ των ποταμών Ραντούνια και Σλούπια. Αφού ο βασιλιάς Βάλντεμαρ Β΄ της Δανίας είχε κατακτήσει τη νότια ακτή της Βαλτικής Θάλασσας με το Γκντανσκ κατά τη διάρκεια μίας σταυροφορίας κατά των Παλαιών Πρώσων, ο δούκας Mέστβιν το 1210 έπρεπε να αποδεχθεί την κυριαρχία της Δανίας, αλλά το επόμενο έτος κατάφερε να ελευθερωθεί ξανά. Νυμφεύτηκε τη Σβινισλάβα (απεβ. 1240), που παλαιότερα αναφερόταν ως κόρη του Ρατίμπορ Α΄ δούκα της Πομερανίας. Είχαν οκτώ παιδιά: Γιαντβίγκα/Χέντβιχ, παντρεύτηκε τον Βλαντίσλαφ Οντόνιτς της Μεγάλης Πολωνίας. Σβιεντόπελκ Β΄, δούκας της Πομερανίας, διαδέχτηκε τον πατέρα του ως δούκας της Πομερελίας από το 1227. Μιροσλάβα, παντρεύτηκε τον Μπόγκισλαφ Β΄ δούκα της Πομερανίας-Στετίν. Βιτοσλάβα, ηγουμένη του αβαείου Ζούκοβo. Βαρτσίσλαβ, δούκας στο Σφιέτσιε από το 1227. Σάμπορ Β΄ δούκας στο Λουμπισέβo από το 1233. Ράτιμπορ, δούκας στο Μπιάλογκραντ από το 1233. Mιλοσλάβα, μοναχή στο αβαείο Ζούκοβο. Κατάλογος δουκάτων και δουκών της Πομερανίας Η Πομερανία κατά τον Μεσαίωνα Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Mściwoj I στο Wikimedia Commons
Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής

Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής είναι μια θέση στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, που συνήθως καταλαμβάνεται από περισσότερα από ένα μέλη της Επιτροπής. Από τη Συνθήκη της Λισαβόνας, το 2009, τέθηκε σε ισχύ, ένα από αυτά είναι ex officio του Ύπατου Εκπροσώπου της Ένωσης για Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας, με τα υπόλοιπα μέλη να διορίζονται κατά τη διακριτική ευχέρεια του Προέδρου της Επιτροπής.

 Κάθε Αντιπρόεδρος που καταλαμβάνει αυτή τη θέση, εκτός από το συνηθισμένο χαρτοφυλάκιο του ως Επίτροπος, έχει λίγη επιπλέον δύναμη. Μάλιστα, θεωρείται ως σημαντική θέση για διορισμούς στην Επιτροπή. Οι μισθοί της Επιτροπής καθορίζονται ως κορυφαίοι των δημοσίων υπηρεσιών. Οι Αντιπρόεδροι λαμβάνουν το 125% (€ 22,122.10 μηνιαίως), σε σύγκριση με το 112,5% (€ 19,909.89) για τους κανονικούς Επιτρόπους και 138% (€ 24,422.80) για τον Πρόεδρο της Επιτροπής. Ο πρώτος αντιπρόεδρος, εφόσον είναι και Ύπατος ή Ύπατη Εκπρόσωπος, λαμβάνει ποσοστό 130% (€ 23,006.98). Ο Πρώτος Αντιπρόεδρος παίρνει συνήθως τον κεντρικό ρόλο αντιπροέδρου, συγκεντρώνοντας τις δραστηριότητες του Προέδρου σε περίπτωση απουσίας του. Σήμερα Πρώτος αντιπρόεδρος είναι ο Φρανς Τίμερμανς. Επίσημη Ιστοσελίδα Ευρωπαϊκής Επιτροπής
Μάικ Σάμερμπι

Ο Μάικ Σάμερμπι (αγγλ: Mike Summerbee) είναι Άγγλος πρώην ποδοσφαιριστής και νυν πρέσβης της Μάντσεστερ Σίτι. Μεγάλωσε στο Τσέλτεναμ της Αγγλίας, όπου χάρη στον γυμναστή που είχε στο σχολείο του, αγάπησε τον αθλητισμό κι έγινε ποδοσφαιριστής.

 Η πρώτη του εμφάνιση στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο έγινε με την Σουίντον Τάουν σε ηλικία 16 ετών. Συνολικά έκανε πάνω από 200 εμφανίσεις με την ομάδα αυτήν σκοράροντας 38 φορές. Στο 1965, ο προπονητής Τζο Μέρσερ της Μάντσεστερ Σίτι πήρε τον Μάικ στην ομάδα του έναντι 35.000 £. Εκείνη την σεζόν ξεκίνησε βασικός σε κάθε ματς, ο μοναδικός παίχτης της ομάδας που πέτυχε κάτι τέτοιο. Παίζοντας ως δεξί εξτρέμ έγινε ζωτικής σημασίας παίχτης για την ομάδα του και κατέκτησε 4 τρόπαια σε 3 χρόνια. Ήταν φλογερός χαρακτήρας και χαρακτηρίστηκε ως 'εκδικητικός' από τον Φράνσις Λι. Το 1975 μετακινήθηκε στην Μπέρνλεϊ Φ.Κ. έναντι 25.000 £ αφού είχε κάνει πάνω από 350 εμφανίσεις για την Σίτι σκοράροντας 47 φορές. Ο Σάμερμπι, την παραμονή Χριστουγέννων του 1976 υπέγραψε με την Μπλάκπουλ ΦΚ κάνοντας μόλις 3 εμφανίσεις. Τελευταία ομάδα της καριέρας του ήταν η Στόκπορτ Κάουντι ΦΚ. Με την Εθνική Αγγλίας (ποδόσφαιρο ανδρών) έκανε μόλις 8 εμφανίσεις στο Μουντιάλ του 1970. Εκτός ποδοσφαίρου είχε επιτυχημένες επιχειρήσεις με τον Τζορτζ Μπεστ. Επίσης έπαιξε σε μια ταινία του Σιλβέστερ Σταλόνε με τίτλο Η μεγάλη απόδραση των 11. Ο γιος του, Νίκι, ακολούθησε τα χνάρια του και αφού έπαιξε με την Σουίντον και την Μάντσεστερ Σίτι, πήγε στην Σάντερλαντ ΑΦΚ. Μάντσεστερ Σίτι Πρωτάθλημα 2ης Κατηγορίας (1965-66) Πρωτάθλημα 1ης Κατηγορίας (1967-68) Κύπελλο Αγγλίας (1969) Λιγκ Καπ (1970) Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης (ποδόσφαιρο) (1970) Βιογραφία της καριέρας του
Ένωση Λεχωνίων Νηλέας

Η Ένωση Λεχωνίων Νηλέας είναι ελληνικό ποδοσφαιρικό σωματείο με έδρα τα Κάτω Λεχώνια Μαγνησίας. Ιδρύθηκε το 2008 και τα χρώματα της Ένωσης Λεχωνίων Νηλέας είναι το άσπρο και το πράσινο. Η ομάδα χρησιμοποιεί ως έδρα της το γήπεδο των Κάτω Λεχωνίων. Έχει ως λογότυπο τον πετεινό.

 Η Ένωση Λεχωνίων Νηλέας ιδρύθηκε το 2008 από την συγχώνευση δυο σωματείων των Λεχωνίων του Νηλέα Κάτω Λεχωνίων (ίδρυση αρχές δεκαετίας '80) και του Α.Ο. Άνω Λεχωνίων (έτος ίδρυσης 1992). Από το 2008 έως το 2011 αγωνιζόταν στη Α' κατηγορία. Το 2011 κατέλαβε την 16η θέση και από το 2012 και για 4 χρόνια έως το 2015 ο σύλλογος ηταν σε αδράνεια. Το 2015 ξεκίνησε από την αρχή από την Β' ΕΠΣΘ που την χρονιά 2015-16 ίσως η χειρότερη της ιστορίας του συλλόγου αφού κατέλαβε την 13η και τελευταία θέση με 9 βαθμούς. Την σεζόν 2016-17 χάνει την άνοδο στην Α' ΕΠΣΘ με διαφορά 20 βαθμών και καταλαμβάνει την 5η θέση του 1ου ομίλου της Β' ΕΠΣΘ. Το 2017 η διοίκηση του συλλόγου βάζει τα δυνατά της για μια επιτυχημένη χρονιά που όμως δεν το πετυχαίνει αφού ο Νηλέας τερματίζει 8ος με 29 βαθμούς και υποβιβάζεται στην Γ' ΕΠΣΘ χάνοντας την παραμονή μόλις 3 βαθμούς. Τον Ιανουάριο της ίδιας χρονιάς (2017) η διοίκηση της ομάδας εγκαινίασε γραφεία και μπουτίκ κάτι που δεν το έχει κάνει ομάδα τοπικού επιπέδου. Την σεζόν 2018-19 κάνει μια πετυχημένη πορεία τερματίζοντας στην 2η θέση της Γ' κατηγορίας με 63 βαθμούς και ανεβαίνει στην Β' ΕΠΣΘ. Η πορεία της Ένωσης Λεχωνίων Νηλέας από την ίδρυσή της ως τώρα: Κατά την πρώτη σεζόν από την ίδρυσή της (2008-09) ήταν φιναλίστ στον τελικό Κυπέλλου της Ε.Π.Σ.Θ., χάνοντας το τρόπαιο από τον Ρήγα Φεραίο με σκορ 1-0. Την σεζόν 2021-2022 κατακτά την πρώτη θέση του 2ου ομίλου και ανεβαίνει για πρώτη φορά στην ιστορία του στην Α' κατηγορία ΕΠΣΘ. Οι "πρόγονοι" της Ένωσης Λεχωνίων Νηλέας είχαν κατακτήσει συνολικά 4 τίτλους : πρωτάθλημα Β' κατηγορίας ΕΠΣΘ 1986-87 (Νηλέας ΓΣ Κάτω Λεχωνίων) πρωτάθλημα Β' κατηγορίας ΕΠΣΘ 1988-89 (Νηλέας ΓΣ Κάτω Λεχωνίων) πρωτάθλημα Γ' κατηγορίας ΕΠΣΘ 1997-98 (ΑΟ Άνω Λεχωνίων) πρωτάθλημα Β' κατηγορίας ΕΠΣΘ 2004-05 (ΑΟ Άνω Λεχωνίων)
Μελέτης Βασιλείου

Ο Μελέτης Βασιλείου (1778-1826) ήταν οπλαρχηγός της επανάστασης του 1821 από τη Χασιά Αττικής που συνέβαλε αποφασιστικά στην οργάνωση των επιχειρήσεων των επαναστατικών δυνάμεων στην Αττική.

 Ο Βασιλείου γεννήθηκε το 1778 στη Χασιά και προερχόταν από φτωχή αγροτική οικογένεια. Ως άνθρωπος που διέθετε μεγάλη επιρροή, κατάφερε να εξασφαλίσει προνόμια για την περιοχή του που μαστιζόταν από την τουρκική κακοδιοίκηση. Παράλληλα ήταν μέλος της Φιλικής Εταιρείας.Με το ξέσπασμα της επανάστασης, κατάφερε, ξεγελώντας τις τουρκικές αρχές υποκρινόμενος πίστη σε αυτές, να πάρει άδεια για στρατολόγηση ανδρών και στις 18 Απριλίου 1821 χτύπησε στον Κάλαμο τα προερχόμενα από την Εύβοια τουρκικά αποσπάσματα. Λίγες μέρες μετά ηγήθηκε επίθεσης κατά της Αθήνας: συγκεκριμένα, κατά τη νύχτα μεταξύ 25ης και 26ης Απριλίου, 600 ένοπλοι επιτέθηκαν στα τείχη από την πλευρά μεταξύ των Αγίων Αποστόλων και της Μπουμπουνίστρας και γρήγορα κατάφεραν να κυριαρχήσουν σε ολόκληρη την πόλη εκτός της Ακροπόλεως. Το καλοκαίρι του ίδιου έτους, ξέσπασε σοβαρή έριδα μεταξύ του Βασιλείου και των προεστών της Αθήνας σχετικά με την στρατιωτική αρχηγία στην Αττική έπειτα από την αυθαίρετη ανάληψη της ηγεσίας από τον ίδιο, στις 14 Ιουνίου. Την επόμενη μέρα πραγματοποιήθηκε δολοφονική απόπειρα εναντίον του Βασιλείου ενώ, πιθανόν για αντίποινα, επαναστάτες λεηλάτησαν την οικία ενός Αθηναίοι προεστού. Η κατάσταση φάνηκε να εξομαλύνθηκε προσωρινά με την επέμβαση του Δημήτριου Υψηλάντη και την αποστολή του Βασιλείου και των ανδρών του στη Βοιωτία, αργότερα όμως προέκυψε διάσταση και με μερίδα συντοπιτών του, η οποία σύμφωνα με μια εκδοχή φέρεται να εκπορεύθηκε από τους Αθηναίους προκρίτους.Από το 1822 μέχρι και το 1825 ο Βασιλείου προβιβάστηκε σταδιακά στους βαθμούς του πεντηκόνταρχου, του χιλίαρχου και εν τέλει του ταξίαρχου ενώ παράλληλα συμμετείχε μεταξύ άλλων σε μάχες στο Σχηματάρι, στην Ακρόπολη, στον Μαραθώνα όπως και στην εκστρατεία του Ανδρούτσου στην Ανατολική Στερεά. Αργότερα, ο Βασιλείου διορίστηκε από τον Γιάννη Γκούρα δεκατιστής της Αττικής, αναζωπυρώνοντας έτσι τις τοπικές αντιπαλότητες των προηγούμενων ετών.Τον Μάιο του 1826 ο Μελέτης Βασιλείου, δολοφονήθηκε από συντοπίτες του, οι οποίοι με την επιδρομή του Ομέρ Πασά στην Αττική έσπευσαν να δηλώσουν υποταγή (ενέργεια με την οποία διαφώνησε ο Βασιλείου) όντες σε ρήξη με τον φρούραρχο Ακροπόλεως Γκούρα.
Βερνάρδος του Νιεμόντλιν

Ο Βερνάρδος, πολων. Bernard niemodliński (1374/78 - 2/4 Απριλίου 1455) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Στσέλτσε & Νιεμόντλιν (1382-1400, με τους αδελφούς του), δούκας του Οπόλε (1396-1400, με τους αδελφούς του), κυβερνήτης του Στσέλτσε & Νιεμόντλιν (1400-1450), του Ολέσνο & Λουμπλίνιετς (από το 1401), του Προύντνικ (από το 1420), του Γκλογκούβεκ (1424), του Κλούτσμπορκ & Μπυτσύνα (1434-50) και του Ολέσνο (από το 1450).

 Ήταν ο τέταρτος γιος του Μπόλκο Γ΄ δούκα του Στσέλτσε και της Άννας, ίσως κόρης του Ιωάννη Α΄ των Πιαστ-Σιλεσίας-Οπόλε δούκα του Οσβιέντσιμ. Τον Μπόλκο Γ΄, που απεβίωσε το 1382, διαδέχθηκαν οι δύο μεγαλύτεροι γιοί του ως ενήλικοι, όμως οι δύο μικρότεροι Ερρίκος Β΄ και Βερνάρδος τέθηκαν υπό την επιτροπεία των δύο μεγαλυτέρων και του θείου τους Βλάντισλαφ Β΄ δούκα του Οπόλε & παλατινού κόμη της Ουγγαρίας. Η πρώτη συμμετοχή του Βερνάρδου στα πολιτικά θέματα αναφέρεται το 1396, που ήταν παρών στις συζητήσεις ειρήνης μεταξύ του Λαδίσλαο Β΄ Γιαγκέλον της Πολωνίας και των δουκών του Οπόλε. Εκεί κανονίστηκε ο αρραβώνας του με τη Χέντβιχ (απεβ. 1424), κόρη του Σπύτκο Β΄ του Μέλστυν βοεβόδα της Κρακοβίας. Αυτό ήταν η εγγύηση ότι οι νεαροί δούκες του Οπόλε δεν θα ακολουθήσουν τα βήματα του θείου τους Βλάντισλαφ Β΄, εναντίον της Πολωνίας. Ως επιπλέον εξασφάλιση, υποσχέθηκαν τις περιοχές Ολέσνο & Λουμπλίνιετς στους δούκες της Οπόλε ως φέουδα· αν δεν υπήρχαν άρρενες απόγονοι, οι περιοχές θα επιστρεφόταν στον Σπύτκο Β΄, ως προίκα για τις κόρες του. Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy. Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.