IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Γκέοργκ Χάμελ

Ο Γκέοργκ Καρλ Βίλχελμ Χάμελ (Georg Karl Wilhelm Hamel, 12 Σεπτεμβρίου 1877 – 4 Οκτωβρίου 1954) ήταν Γερμανός μαθηματικός ο οποίος ασχολήθηκε με τη μηχανική, τα θεμέλια των μαθηματικών και τη θεωρία των συναρτήσεων.

 Γεννήθηκε στο Ντύρεν (Düren) της Ρηνανίας. Σπούδασε στο Πολυτεχνείο του Άαχεν, το Πανεπιστήμιο Χούμπολτ στο Βερολίνο, το Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν και το Πανεπιστήμιο της Καρλσρούης. Επιβλέπων στο διδακτορικό του ήταν ο Ντάβιντ Χίλμπερτ (Hilbert). Δίδαξε στο Πολυτεχνείο του Μπρνο το 1905, στο Αάχεν το 1912 και στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Βερολίνου το 1919. Το 1927 μελέτησε το μέγεθος του χώρου κλειδιών για τη μηχανή κρυπτογράφησης Kryha. Το 1938 έγινε μέλος της Πρωσικής Ακαδημίας Επιστημών και το 1953 της Βαυαρικής Ακαδημίας Επιστημών. Απεβίωσε στο Λάντσχουτ (Landshut). Βάση Xάμελ O'Connor, John J.; Robertson, Edmund F., «Γκέοργκ Χάμελ», MacTutor History of Mathematics archive, University of St Andrews, http://www-history.mcs.st-andrews.ac.uk/Biographies/Hamel.html . Josef Lense (1966), Hamel, Georg, 7, Berlin: Duncker & Humblot, σελ. 583–583 , (πλήρες κείμενο στο διαδίκτυο)
Ντέντι Α΄ του Σαξονικού Όστμαρκ

Ο Ντέντι Α΄, γερμ. Dedo I (1004 - Οκτώβριος 1075) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν μάργραβος του Σαξονικού Όστμαρκ (=Κάτω Λουσατίας) από το 1046 και διεκδικητής του τίτλου του μαργράβου του Μάισσεν από το 1069.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Θεοδωρίχου Β΄ μαργράβου της Κάτω Λουσατίας και της Ματίλντας των Εκεχαρτιδών, κόρης του Έκαρτ Α΄ μαργράβου του Μάισσεν. Ο Ντέντι Α΄ κληρονόμησε το Σαξονικό Όστμαρκ από τον Όδωνα Β΄ μάργραβο του Σαξονικού Όστμαρκ, διότι είχε πρώτα νυμφευτεί την αδελφή αυτού, την Όντα. Αυτή ήταν χήρα του Γουλιέλμου Γ΄ (Οίκου Βαϊμάρης) κόμη της Βαϊμάρης και είχε ήδη δύο τέκνα, τον Γουλιέλμο και τον Όθωνα Α΄ μαργράβους του Μάισσεν. Το 1067 απεβίωσε και ο Όθων Α΄ και τον διαδέχθηκε ο Έγκμπερτ Α΄ των Μπρουνονιδών ως μάργραβος του Μάισσεν, όμως ο Ντέντι Α΄ νυμφεύτηκε το 1069 για 2η φορά τη χήρα τού (προγονού του) Όθωνα Α΄, την Αδέλα της Βραβάντης και διεκδίκησε το Μάισσεν συζυγικώ δικαιώματι (jure auxoris). Αυτό ήταν πρόκληση για τον βασιλιά της Γερμανίας, που είχε το προνόμιο να απονέμει τα φέουδα. Στην εξέγερση του Νέντι Α΄ συμμετείχε ο Αδαλβέρτος Β΄ των Ασκάνια κόμης του Μπάλενστετ. Η Αδέλα υποστήριξε τον Ντέντι Α΄ τόσο επιθετικά, που ο Λάμμπερτ τού Χέρσφελτ την ονομάζει "μαινόμενη" στο χρονικό του. Ωστόσο οι εξεγερθέντες αυτοί της Θουριγγίας καταβλήθηκαν από τον Αδαλβέρτο επίσκοπο της Βρέμης, έναν από τους επιτρόπους τού νεαρού Ερρίκου Δ΄ των Σαλίων της Γερμανίας. Έτσι επήλθε ειρήνη στη Θουριγγία και στο Μάισσεν· ο Ντέντι Α΄ περιορίστηκε στη Λουσατία και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκος Β΄. Νυμφεύτηκε πρώτα την Όντα, κόρη του Τήτμαρ μαργράβου της Σαξονικής Όστμαρκ και είχε τέκνο: Ντέντι Β΄ απεβ. 1069, μάργραβος του Σαξονικού Όστμαρκ (i.e. Κάτω Λουσατίας). Αδελαΐδα π. 1030-1071, παντρεύτηκε τον Ερνέστο των Μπάμπενμπερκ μάργραβο της Αυστρίας.Το 1071 απεβίωσε η Όντα και ο Ντέντι Α΄ έκανε το 1069 δεύτερο γάμο με την Αδέλα των Ρεγκιναριδών, κόρη του Λάμπερτ Β΄ κόμη του Λουβαίν και είχε τέκνα: Ερρίκος A΄ π. 1070-1103, μάργραβος του Σαξονικού Όστμαρκ. Κόνρατ, απεβίωσε σε μάχη με τους Βένδους (Σλαύους του Έλβα).
Αγκώνας Κεφαλονιάς

Ο Αγκώνας είναι χωριό της Κεφαλονιάς. Διοικητικά είναι οικισμός, έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Αργοστολίου, του δήμου Αργοστολίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κεφαλληνίας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αλλά και τις μεταβολές μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Πάλης του νομού Κεφαλληνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Επτανήσων. Η επίσημη ονομασία του οικισμού είναι Αγκών.

 Ο Αγκώνας βρίσκεται στο ΒΔ τμήμα του κυρίως κορμού της Κεφαλονιάς, κοντά στην ένωση με την χερσόνησο της Παλικής και δεσπόζει στον κόλπο του Μούρτου, σε υψόμετρο 280. Η ομώνυμη τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 6,749 χμ². Απέχει περίπου 20 χλμ. Β. του Αργοστολίου. Τα εντυπωσιακά υπεραιωνόβια πεύκα της περιοχής Ο παλαιός μύλος («Παλιό Λιτρουβιό») με τις πέτρες για την παραγωγή λαδιού, στη νότια έξοδο του χωριού Η εκκλησία της Παναγίας, χτισμένη το 1777, με τέμπλο εικονογραφημένο από τον Ανδρέα Σακβινάτσο Η προτομή του Γεράσιμου Λειβαδά (1789-1876), προδρόμου του Ριζοσπαστικού κινήματος στην Κεφαλονιά Η εκκλησία και η παραλία της Αγίας Κυριακής στα 3 χιλιόμετρα βόρεια του χωριού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΣΑ) https://www.statistics.gr/el/2011-census-pop-hous eetaa.gr https://buk.gr/el/ https://ekefalonia.gr/%CE%BF-%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CF%8E%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CE%AD%CF%87%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%B7-%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1/ https://kefaloniamagazine.gr/apopsi/agkonas-oi-manades-toy-chorioy-moy/
Alfa Romeo 155

Η Alfa Romeo 155 (εσωτερικός κωδικός: Type 167) ήταν ένα μεσαίο σεντάν αυτοκίνητο της κατηγορίας D, που παρήχθη από την ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία Alfa Romeo, από τον Ιανουάριο του 1992 έως τον Ιανουάριο του 1998. Αντικατέστησε την Alfa Romeo 75 και αντικαταστάθηκε τον Σεπτέμβριο του 1997 από την Alfa Romeo 156. Συνολικά κατασκευάστηκαν 192.618 αντίτυπα της 155 στα 6 έτη παραγωγής της.

 Η Alfa Romeo 155 κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην αγορά τον Μάρτιο του 1992. Η αισθητική της, είχε διαμορφωθεί ως μια έντονη μετεξέλιξη της προκατόχου Alfa Romeo 75, αλλά το τελικό αποτέλεσμα έδειχνε πολύ πιο σύγχρονο από την 75 που είχε αρχίσει έως τότε να δείχνει έντονα την ηλικία της. Κατά τη σχεδίαση της 155 δόθηκε μεγάλη έμφαση και στην αεροδυναμική, με αποτέλεσμα έναν εντυπωσιακό για την τότε εποχή αεροδυναμικό συντελεστή Cd 0,29 έναντι 0,36 της προκατόχου 75. Επίσης, το αμάξωμα της 155 ήταν κάπως μεγαλύτερο από αυτό της 75, με αποτέλεσμα τη βελτίωση των εσωτερικών χώρων, καθώς και ότι ο χώρος αποσκευών είχε αυξηθεί σημαντικά, φτάνοντας τα 525 λίτρα. Η σημαντικότερη τεχνική αλλαγή, ωστόσο, ήταν ότι η 155 υιοθέτησε τη διάταξη «κινητήρας μπροστά, εμπρόσθια κίνηση», σε αντίθεση με το «κινητήρας μπροστά, πίσω κίνηση» της προκατόχου 75 και όλων των παλαιότερων προκατόχων της στην κατηγορία D. Η μεταφορά της μετάδοσης της κίνησης στους μπροστινούς τροχούς, αντί για τους πίσω, έλαβε χώρα με σκοπό η Alfa Romeo να γίνει πιο ελκυστική σε ακόμα μεγαλύτερο ποσοστό του νεανικού κοινού. Από την άλλη όμως, πυροδότησε τότε έντονη δυσαρέσκεια έως και πίκρα σε πολλούς σκληροπυρηνικούς οπαδούς της Alfa Romeo, καθώς και σε πολλούς δημοσιογράφους από τον Τύπο αυτοκινήτου, που θεώρησαν «απαράδεκτη» ή ακόμα και «προδοτική» αυτή την κίνηση από μια καθαρόαιμη σπορ εταιρεία. Το μοντέλο μοιραζόταν το σασί και αρκετούς κινητήρες με τα Fiat Tempra και Lancia Dedra. Ωστόσο, η Alfa Romeo 155 είχε μερικά χαρακτηριστικά που την ξεχώριζαν από τα αντίστοιχα μοντέλα του Ομίλου της Fiat. Το φαρδύτερο εμπρός μετατρόχιο, η πιο άμεση κρεμαγιέρα, η διαφορετική ρύθμιση της ανάρτησης και οι κοντύτερες σχέσεις του κιβωτίου ταχυτήτων έδιναν το στίγμα της διαφορετικότητας της 155. Οι περισσότεροι κινητήρες της 155 ήταν 4-κύλινδροι σε σειρά (I4), εκτός από την έκδοση 2.5 V6, που έφερε έναν εξακύλινδρο σε διάταξη V (V6) κινητήρα 2.5 λίτρων. Σχεδόν όλες οι 155 είχαν κίνηση στους μπροστινούς τροχούς, με μοναδική εξαίρεση την 4-κίνητη έκδοση 155 Q4. Umberto Di Paolo: Alfa 155 - Tourenwagenlegende, 2013, Egoth-Verlag, ISBN 978-3-902480-81-1. Ιστορία της Alfa Romeo 155
Ντέιβιντ Τζάφι

Ο Ντέιβιντ Σκοτ Τζάφι (David Scott Jaffe, 13 Απριλίου 1971) είναι σχεδιαστής βιντεοπαιχνιδιών, άρρηκτα συνδεδεμένος με τις σειρές Twisted Metal και God of War, μεταξύ άλλων.

 Ο Τζάφι κατάγεται από το Μπέρμιγχαμ της Αλαμπάμα και ζει στο Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνια. Είναι απόφοιτος του γυμνασίου Mountain Brook της Αλαμπάμα. Κυνηγώντας το όνειρο της σκηνοθεσίας ταινιών, αιτήθηκε να φοιτήσει στην Σχολή Κινηματογραφικών Τεχνών του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνια, χωρίς όμως επιτυχία. Μερικά χρόνια αργότερα στράφηκε προς τον σχεδιασμό βιντεοπαιχνιδιών.Χαίρει αναγνώρισης κυρίως για την δημιουργία της επιτυχημένης σειράς Twisted Metal, αρχικά στο PlayStation, και την σκηνοθεσία του πρώτου God of War, στο PlayStation 2. Δύο από τα πρότζεκτ όπου εργάσθηκε, το Twisted Metal: Black και το God of War, κατατάχθηκαν στη λίστα με τα 25 καλύτερα παιχνίδια όλων των εποχών για το PlayStation 2 από το αμερικανικό IGN (το Τwisted Μetal: Black στην ένατη θέση και το God of War στην πρώτη). Το 2005 απέσπασε το VGX Award για ως Σχεδιαστής της Χρονιάς. Το 2007 απέσπασε μαζί με τους Κόρι Μπάρλογκ και Μαριάν Κράουτζικ το βραβείο BAFTA για Ιστορία και Χαρακτήρα για το God of War 2. Το ίδιο έτος εγκατέλειψε τα στούντιο της Sony, ιδρύοντας στην συνέχεια το δικό του στούντιο με όνομα Eat Sleep Play. Το στούντιο υπέγραψε πολυετή συμφωνία με τη Sony για την δημιουργία παιχνιδιών αποκλειστικά για πλατφόρμες PlayStation. To 2012 αποχώρησε και από την Eat Sleep Play λόγω «δημιουργικών διαφορών».Δύο έτη αργότερα, το 2014, ανακοίνωσε το πρώτο του παιχνίδι με το νέο του studio, The Bartlet Jones Supernatural Detective Agency. Ο λόγος για το Drawn to Death, μια αποκλειστικότητα του PlayStation 4. Οι ανάμεικτες όμως κριτικές του τύπου σε συνδυασμό με την ακύρωση ενός ακόμη τίτλου που ήταν σε ανάπτυξη, οδήγησαν στο κλείσιμο της εταιρείας ένα χρόνο αργότερα.Ο Τζάφι περνάει μεγάλο μέρος του χρόνου του σε live streaming σε Twitch και YouTube συζητώντας για βιντεοπαιχνίδια αλλά και για θέματα από την ποπ κουλτούρα. Skyblazer (1993) (Super NES) Mickey Mania (1994) (Super NES, Mega Drive/Genesis, Mega CD/Sega CD) Twisted Metal (1995) (PC/PlayStation) Twisted Metal 2: World Tour (1996) (PC/PlayStation) Twisted Metal: Black (2001) (PS2) Kinetica (2001) (PS2) God of War (2005) (PS2) Twisted Metal: Head-On (2005) (PSP) God of War II (2007) (PS2) Calling All Cars! (2007) (PS3) Twisted Metal (2012) (PS3) Drawn to Death (2017) (PS4) Blog του Ντέιβιντ Τζάφι Ντέιβιντ Τζάφι στην IMDb Ντέιβιντ Τζάφι στο Wired.com Ντέιβιντ Τζάφι στο Twitch Ντέβιντ Τζάφι στο Twitter Ντέιβιντ Τζάφι στο YouTube
Χρήστος Στυλιανέας

Ο Χρήστος Στυλιανέας (Πειραιάς, 26 Ιανουαρίου 1944 - Πάτρα, 13 Οκτωβρίου 2019) ήταν τραγουδιστής και τραγουδοποιός, συνθέτης, στιχουργός, μπουζουξής και κιθαρίστας που θεωρήθηκε αυθεντία στο λαϊκό τραγούδι.

 Γεννήθηκε στον Πειραιά, σπούδασε στην Πάντειο και ήταν εγκατεστημένος από το 1984 στην Πάτρα, δραστηριοποιούμενος στο χώρο του ρεμπέτικου και στο λαϊκό τραγούδι. Αυτοδίδακτος και με ταλέντο, ξεκίνησε να τραγουδάει στις γειτονιές του Πειραιά από μικρό παιδί. Το 1967 ξεκίνησε την θητεία του στη δισκογραφία. Ασχολήθηκε, επίσης, με τη ζωγραφική και την αγιογραφία με πολλά πρωτότυπα έργα του να βρίσκονται σε ιερούς ναούς, μοναστήρια και ιδιωτικές συλλογές, σε Ελλάδα και εξωτερικό. Συνεργάστηκε σε μπουάτ της Αθήνας με σημαντικούς καλλιτέχνες της εποχής. Το 1968 για μια σεζόν εμφανίστηκε με τη Σωτηρία Μπέλλου στις «Νεφέλες», στην Πλάκα. Εκτός από τις προσωπικές του δισκογραφικές δουλειές, είχε αρκετές συμμετοχές σε άλμπουμ, ενώ έντυσε μουσικά και στιχουργικά τη δουλειά «Εδώ Σαχάρα» (1992) της Σόφης Παππά. Τραγούδια του έχουν ερμηνεύσει διάφοροι καλλιτέχνες. Έδινε το "παρών" σε δίσκους και άλλων καλλιτεχνών είτε ως ερμηνευτής, είτε ως δημιουργός, ορισμένες φορές με το ψευδώνυμο «Φιλέας». Έχει επίσης μελοποιήσει βιβλικά αποσπάσματα, όπως τμήματα από το Άσμα Ασμάτων και το Κεφάλαιο της αγάπης του Αποστόλου Παύλου. Στις 15 Μαϊου 1975 παντρεύτηκε τη Βούλα Γκάνια (λογίστρια-μουσικό-μοντελίστ), με την οποία απέκτησαν 5 παιδιά, την Ευτυχία, τη Δέσποινα, την Ιουστίνη, τη Σοφία και τον Κωσταντίνο. Ο Χρ. Στυλιανέας απεβίωσε στις 13 Οκτωβρίου 2019. Τα συλλυπητήριά του στην οικογένεια και στους οικείους του εξέφρασε και ο δήμαρχος της Πάτρας Κώστας Πελετίδης. Στους LP δίσκους του (ατομικούς και συμμετοχές) περιλαμβάνονται οι τίτλοι: «Κραυγή στα πέρατα» (1976) «Η φωτογραφία» (1979) «Φθινοπωρινές αναμνήσεις» (1982) «Έξω ντέρτια» (1984) «Ζιγκ Ζαγκ - Απ' το "Χάραμα" της Πάτρας» (1985) «Ο λαϊκός τραγουδιστής» (1988) «Αγαπάω» (1989) «Θα περάσεις με κόκκινο φως» (1991) «Εδώ Σαχάρα» (1992) «Παραβάτης» (1992) «Προσεχώς μπορεί» (1994)Μετά από 25 χρόνια, τον Οκτώβριο του 2019, κυκλοφόρησε το νέο CD του Χρήστου Στυλιανέα με τίτλο Τα τραγούδια της ζωής μας, το οποίο εκδόθηκε από την εταιρεία Agape το 2018, σε μουσική δική του και ενορχήστρωση του Νίκου Παπαδογιώργου και με τη συμμετοχή σπουδαίων μουσικών. Ο Χρήστος Στυλιανέας πρόλαβε και είδε την τελευταία του δουλειά.
Υπουργείο Εσωτερικών (Ελλάδα)

Το Υπουργείο Εσωτερικών (ΥΠ.ΕΣ.) είναι αρμόδιο για την εποπτεία των αποκεντρωμένων διοικήσεων και των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης, το συντονισμό και την οργάνωση της προσφυγής στη λαϊκή ετυμηγορία (εκλογές, δημοψηφίσματα), τη νομοθεσία περί ελληνικής ιθαγένειας και ομογενών, μητρώων, ληξιαρχείων και δημοτολογίων. Είναι ένα από τα παλαιότερα υπουργεία Ελληνικών κυβερνήσεων. Η έδρα του είναι στην οδό Σταδίου 27, στην Αθήνα. 27 Ιουνίου 2023 με την Κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη 2023 ο Νίκη Κεραμέως με Αναπληρωτής Υπουργός Εσωτερικών τον Θοδωρής Λιβάνιος και Υφυπουργός Εσωτερικών τους Στάθης Κωνσταντινίδης και Βιβή Χαραλαμπογιάννη

 Υπουργός Αναπληρωτής Υπουργός Υφυπουργός Μακεδονίας-Θράκης Στις 26 Ιουλίου 1985 με τον Ν. 1558/1985 το Υπουργείο Εσωτερικών καταργήθηκε και στη θέση του συστάθηκε το Υπουργείο Εσωτερικών και Δημόσιας Τάξης με την υπαγωγή σε αυτό της Γενικής Γραμματείας Δημόσιας Τάξης. Στις 24 Απριλίου 1986 με το Π.Δ. 137/1986, μετά από πρόταση του πρωθυπουργού Α. Παπανδρέου, το Υπουργείο Εσωτερικών και Δημόσιας Τάξης μετονομάστηκε σε Υπουργείο Εσωτερικών με την απόσπαση της Γενικής Γραμματείας Δημόσιας Τάξης και τη συγκρότησή της σε αυτοτελές υπουργείο. Στις 14 Σεπτεμβρίου 1995 με το Π.Δ. 373/1995, μετά από πρόταση του πρωθυπουργού Α. Παπανδρέου, το Υπουργείο Εσωτερικών συγχωνεύθηκε με το Υπουργείο Προεδρίας της Κυβέρνησης στο Υπουργείο Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης. Στις 19 Σεπτεμβρίου 2007 με το Π.Δ. 205/2007, μετά από πρόταση του πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή, το Υπουργείο Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης συγχωνεύθηκε με το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης στο Υπουργείο Εσωτερικών. Στις 7 Οκτωβρίου 2009 με το Π.Δ. 184/2009, μετά από πρόταση του πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου, μεταφέρθηκαν από το Υπουργείο Εσωτερικών στο νεοσυσταθέν Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη οι Γενικές Γραμματείες Δημόσιας Τάξης και Πολιτικής Προστασίας και με την απόφαση 2876/7.10.2009 του ιδίου το Υπουργείο Εσωτερικών μετονομάστηκε σε Υπουργείο Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης. Στις 27 Ιουνίου 2011 με το Π.Δ. 65/2011, μετά από πρόταση του πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου, το Υπουργείο Εσωτερικών, που είχε συγχωνευθεί το 1995 (βλ. ανωτέρω), ανασυστάθηκε με τη διάσπαση του Υπουργείου Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης. Στις 26 Ιανουαρίου 2015 στο υπουργείο προστέθηκαν και αρμοδιότητες άλλων υπουργείων δημιουργώντας το Υπουργείο Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης με απόφαση του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα Επίσημος ιστότοπος του Υπουργείου Εσωτερικών Τομέας Διοικητικής Μεταρρύθμισης Αρχειοθετήθηκε 2015-03-11 στο Wayback Machine. Τομέας Προστασίας του Πολίτη data.gov.gr
Άρνη Άνδρου

Η Άρνη (ή Αρνάς) είναι χωριό της Άνδρου, του δήμου Άνδρου, ενώ πριν το Σχέδιο Καλλικράτης ήταν στο δήμο Υδρούσας. Βρίσκεται στο εσωτερικό ορεινό τμήμα του νησιού χτισμένη σε υψόμετρο 500 μ. Το χωριό έχει πληθυσμό 73 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

 Για την προέλευση του ονόματος δεν υπάρχει συμφωνία. Αν και το όνομα Άρνη συναντάται στον ελλαδικό χώρο από την αρχαιότητα το συγκεκριμένο πιστεύεται πως προέρχεται από κάποιον Φράγκο ευγενή που ονομαζόταν Αρνάς και διέθετε τιμάριο στην περιοχή κατά τον 14ο αιώνα. Από το όνομα του ονομάστηκε ο οικισμός Αρνάς και αργότερα με παραφθορά έγινε Άρνη. Υπάρχει και η άποψη πως το όνομα υπήρχε από την αρχαιότητα και αυτό αποκαλύπτεται και από το όνομα της αποικίας των αρχαίων κατοίκων της Άνδρου, της Αρναίας Χαλκιδικής, η οποία ονομαζόταν αρχικά Αρναί. Στην περιοχή της Άρνης εγκαταστάθηκαν Αρβανίτες έποικοι κατά τον 14ο αιώνα ύστερα από πρόσκληση των Βενετών κατακτητών. Η αρβανίτικη γλώσσα παραμένει σε χρήση στην περιοχή μέχρι και σήμερα αν και μιλιέται από ελάχιστους. Με τη διοικητική διαίρεση του 1833 η Άρνη αποτέλεσε έδρα του διευρυμένου δήμου Άρνης που συστάθηκε τότε. Ο δήμος προσωρινά συγχωνεύτηκε με τον δήμο Γαύριου αλλά επανασυστάθηκε και διατηρήθηκε μέχρι το 1912. Με την κατάργηση του η Άρνη έγινε κοινότητα. Το 1997 με την εφαρμογή του σχεδίου Καποδίστριας, η κοινότητα Άρνης καταργήθηκε και ενσωματώθηκε στο δήμο Υδρούσας. Το χωριό είναι χτισμένο σε μία ομαλή πλαγιά σε υψόμετρο 500 μέτρων. Η περιοχή είναι μία από τις πιο δασωμένες του νησιού. Στην περιοχή της Άρνης βρίσκεται το πάρκο Κανάβας, περιοχή φυσικής ομορφιάς του νησιού, με πλούσια βλάστηση και τρεχούμενα νερά. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Δήμος Υδρούσας
Αυρηλία Κόττα

Η Αυρηλία Κόττα (Aurelia Cotta, 21 Μαΐου 120 π.Χ. – 31 Ιουλίου 54 π.Χ.) ήταν η μητέρα του Ρωμαίου δικτάτορα Ιουλίου Καίσαρα (100 π.Χ.-44 π.Χ.).

 Η Αυρηλία Κόττα ήταν Ρωμαία αριστοκράτισσα, καταγόμενη από το διακεκριμένο γένος των Αυρηλίων. Ήταν κόρη τού Λεύκιου Αυρήλιου Κόττα, ή τού αδελφού του Μάρκου Αυρήλιου Κόττα. Τα τρία αδέλφια της: Γάιος, Μάρκος και Λεύκιος, εκλέχθηκαν ύπατοι. Ήταν σύζυγος του Γάιου Ιουλίου Καίσαρα ΙΙΙ κυαίστορα, πραίτορα και ανθύπατου της Ασίας. Παρά τη μαρτυρία του Πλινίου του Πρεσβυτέρου, είναι μάλλον απίθανο να έφερε στον κόσμο τον γιο της με καισαρική τομή, καθώς έζησε πολλά χρόνια μετά τη γέννησή του. Απέκτησε ακόμη δύο κόρες, την Ιουλία την Πρεσβύτερη και την Ιουλία τη Νεότερη, που επιβίωσαν μέχρι την ενηλικίωση και το γάμο τους. Ο Τάκιτος κατατάσσει την Αυρηλία ανάμεσα στις γυναίκες πρότυπα, σε ό,τι αφορά τη μόρφωση που παρείχε στα παιδιά της, ενώ ο Πλούταρχος τη μνημονεύει ως ιδιαίτερα ενάρετη γυναίκα. Ο σύζυγός της Γάιος Ιούλιος Καίσαρ ΙΙΙ, απεβίωσε στο σπίτι του περίπου το 85 π.Χ. Παρέμεινε χήρα για την υπόλοιπη ζωή της, εφόσον επέλεξε να μην ξαναπαντρευτεί και να μείνει στο σπίτι τού γιου της. Σε μία αφήγηση τού Πλουτάρχου συνοδεύει με δάκρυα τον γιο της ως την πόρτα του σπιτιού τους, καθώς εκείνος αναχωρεί, προκειμένου να διεκδικήσει το αξίωμα του Pontifex Maximus (Αρχιερέα) το 63 π.Χ. Πάντα σύμφωνα με τον Πλούταρχο, παρακολουθούσε στενά τις συναναστροφές της νύφης της, Πομπηίας, και ήταν εκείνη που ανακάλυψε τον Πόπλιο Κλόδιο, όταν εισήλθε μεταμφιεσμένος στο σπίτι τους για να συναντήσει την Πομπήια κατά τη διάρκεια των τελετών προς τιμήν της Μπόνα Ντέα (Καλής Θεάς). Η Αυρηλία Κόττα απεβίωσε λίγο καιρό πριν τη δολοφονία του Ποοπλίου Κλοδίου, το 54 π.Χ. Παντρεύτηκε τον Γάιο Ιούλιο Καίσαρα ΙΙΙ και είχε τέκνα: Ιουλία η Πρεσβύτερη (αδελφή του Καίσαρα) πριν το 101 - μετά το 61 (;), παντρεύτηκε πρώτα τον Λεύκιο Πινάριο και έπειτα τον Κόιντο Πέντιο. Ιουλία η Νεότερη (αδελφή του Καίσαρα) 101 - 51 π.Χ., παντρεύτηκε τον Μάρκο Άτιο Βάλβο πραίτορα και κυβερνήτη της Σαρδηνίας. Γάιος Ιούλιος Καίσαρ ΙV 100 - 44 π.Χ., δικτάτορας της Ρώμης, στρατηγός, ιστορικός.
Ηλίας Μάγκνους Φρις

Ο Ηλίας Μάγκνους Φρις (σουηδικά: Elias Magnus Fries) (15 Αυγούστου 1794 – 8 Φεβρουαρίου 1878) ήταν Σουηδός μυκητολόγος και βοτανολόγος. Μερικές φορές αποκαλείται ο «Λινναίος της Μυκητολογίας».

 Ο Φρις γεννήθηκε στο Φέμχο, στο Σμόλαντ της Σουηδίας, όπου ο πατέρας του ήταν πάστορας εκεί. Παρακολούθησε το σχολείο στο Βέξιε. Απέκτησε εκτεταμένη γνώση των ανθοφόρων φυτών από τον πατέρα του. Το 1811, ο Φρις μπήκε στο Πανεπιστήμιο της Λουντ, όπου απέκτησε διδακτορικό δίπλωμα το 1814. Την ίδια χρονιά διορίστηκε αναπληρωτής καθηγητής στη βοτανική. Εκλέχτηκε μέλος της Βασιλικής Σουηδικής Ακαδημίας των Επιστημών και το 1824 έγινε τακτικός καθηγητής. Το 1834 έγινε καθηγητής Μπόργκστρομ (σουηδ.: Borgströmianska professuren, μια έδρα προικισμένη από τον Έρικ Έρικσον Μπόργκστρομ, 1708–1770) στα εφαρμοσμένα οικονομικά στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλα. Η θέση άλλαξε σε «καθηγητή βοτανικής και εφαρμοσμένης οικονομίας» το 1851. Εξελέγη Ξένο Επίτιμο Μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας των Τεχνών και Επιστημών το 1849. Εκείνη τη χρονιά διορίστηκε επίσης διευθυντής του Βοτανικού Κήπου του Πανεπιστημίου της Ουψάλα. Το 1853 έγινε πρύτανης του Πανεπιστημίου. Τα πιο σημαντικά έργα του Φρις ήταν οι τρίτομοι Systema mycologicum (1821–1832), Elenchus fungorum (1828), οι δίτομοι Monographia hymenomycetum Sueciae (1857 και 1863) και Hymenomycetes Europaei (1874).Ο Φρις θεωρείται, μετά τον Κρίστιαν Χέντρικ Πέρσοον, ιδρυτής της σύγχρονης ταξινόμησης των μανιταριών. Η ταξινόμηση των μανιταριών του επηρεάστηκε από τον Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε και τους Γερμανούς ρομαντικούς. Ως κύρια ταξινομικά χαρακτηριστικά χρησιμοποίησε το χρώμα των σπορίων και τη διάταξη του υμενοφόρου (πόροι, βράγχια, δόντια, κ.λπ.).Ο Φρις πέθανε στην Ουψάλα στις 8 Φεβρουαρίου 1878. Όταν πέθανε, οι The Times σχολίασαν: «Τα πολυάριθμα έργα του, ειδικά για μύκητες και λειχήνες, του δίνουν μια θέση όσον αφορά εκείνες τις ομάδες φυτών συγκρίσιμες μόνο με αυτές του Λινναίου». Τον Φρις διαδέχθηκε στη θέση του καθηγητή Μπόργκστρομ (από το 1859 έως το 1876) ο Γιόχαν Έρχαρντ Άρεσχουγκ, μετά τον οποίο ο Τέοντορ Μάγκνους Φρις, ο γιος του Ηλία, κατείχε την έδρα (από το 1877 έως το 1899). Monography Pyrenomycetum Sueciae (1816) Systema Mycologicum (1821) Systema Orbis Vegetabilis (1825) Elenchus Fungorem (1828) Lichenographia Europaea Reformata (1831) Epicrisis Systematis Mycologici: seu synopsis hymenomycetum (1838) "Elias Magnus Fries", Authors of fungal names, Mushroom, the Journal of Wild Mushrooming. Web site of the Descendants of Elias Fries Association
Intel Pentium II

Ο Pentium II ήταν ένας μικροεπεξεργαστής έκτης γενιάς 32-bit που σχεδίασε, παρήγαγε και παρουσίασε η εταιρεία ημιαγωγών Intel το Μάιο του 1997.. Ήταν σχεδιασμένος κυρίως για προσωπικούς υπολογιστές, και υπολογιστές γραφείου. Αντικατέστησε τον Pentium, ενώ τον διαδέχθηκε ο Pentium III. Η συχνότητα λειτουργίας ξεκινούσε από τα 233 MHz στις πρώτες εκδόσεις και έφτανε στα 400 MHz στις τελευταίες. Η παραγωγή του σταμάτησε το 2001. Ο Pentium II ήταν μέλος της οικογένειας επεξεργαστών με τον κωδικό x86 ενώ σχεδιάστηκε βάσει της μικροαρχιτεκτονικής P6. Διέφερε με όλους τους προκατόχους του, στην υποδοχή που τοποθετούνταν σε ειδικό υποδοχέα στη μητρική τύπου (Slot 1) (Υποδοχή που επιλέχτηκε και για μερικούς Pentium III και Celeron). Η λύση αυτή παρόλο που επέτρεπε μεγαλύτερες ταχύτητες, δεν απεδείχθη αξιόπιστη και για αυτό στους μετέπειτα μικροεπεξεργαστές εγκαταλείφθηκε.

 Ο Pentium II κυκλοφόρησε σε εκδόσεις για επιτραπέζιους και φορητούς υπολογιστές Η συχνότητα λειτουργίας του (χρονισμός ρολογιού) ξεκινούσε από τα 233 ΜHz και έφτανε στα 400 MHz. Η ταχύτητα τού FSB (front-side bus) ήταν στα 66 MHz. Ενσωμάτωνε 7.500.000 τρανζίστορ στις απλές εκδόσεις, ενώ σε αυτές με αναβαθμισμένη εσωτερική μνήμη είχε 27.400.000. Είχε εσωτερική κρυφή μνήμη (L1 cache) με χωρητικότητα 16 + 16 KB και L2 cache με 256 ή 512 kB. Είχε δυνατότητα διευθυνσιοδότησης στα 36 bit (δίαυλος διευθύνσεων, address bus), δηλαδή διαχειριζόταν 236 byte μνήμης, ήτοι 68.719.476.736 byte ή 64 GB. Επίσης μπορούσε να διευθυνσιοδοτήσει 246 ή 64 terabyte εικονικής μνήμης (Virtual Memory). Με τα εξωτερικά κυκλώματα επικοινωνούσε με δίαυλο δεδομένων (data bus) των 64 bit. Οι τεχνολογίες ολοκλήρωσης ήταν 0,35, 0,25 και 0,18 micron. Η υποδοχή επεξεργαστή ήταν τεχνολογίας Slot1 ή MMC1 ή MMC2 ή Mini-Cartridge των 240 Pin ή Plastic Micro-PGA1-615. Συνήθος χρησιμοποιείτε σε σταθερούς υπολογιστές. Ιστοσελίδα με χαρακτηριστικά όλων των επεξεργαστών (Αγγλικά) Ιστοσελίδα με αναλυτικές πληροφορίες παλαιών μικροεπεξεργαστών (Αγγλικά) Listing of various PII, PIII, and Celeron alphanumeric model designations(Αγγλικά) CPU-INFO: Intel Pentium II, indepth processor history Αρχειοθετήθηκε 2021-04-17 στο Wayback Machine.Intel datasheets(Αγγλικά) Pentium II (Klamath)(Αγγλικά) Pentium II (Deschutes)(Αγγλικά) Mobile Pentium II (Tonga)(Αγγλικά)
Νανάιμο

Το Νανάιμο (αγγλικά: Nanaimo) είναι πόλη στην ανατολική ακτή της Νήσου Βανκούβερ στη Βρετανική Κολομβία του Καναδά. Από την απογραφή του 2016, είχε πληθυσμό 90.504 κατοίκους. Αποτελεί έδρα του Περιφερειακού Διαμερίσματος του Νανάιμο.

 Οι αυτόχθονες πληθυσμοί της περιοχής που είναι τώρα γνωστοί ως Νανάιμο είναι οι Σνουμέιμαχ (Snuneymuxw). Ένας εξαγγλισμένος τρόπος γραφής και προφορά αυτής της λέξης έδωσαν στην πόλη το τρέχον όνομά της. Οι πρώτοι Ευρωπαίοι που βρήκαν τον Κόλπο Νανάιμο ήταν εκείνοι του ισπανικού ταξιδιού του 1791 του Χουάν Καρράσκο, υπό την ηγεσία του Φρανθίσκο δε Ελίσα. Το ονομάτισαν Μπόκας δε Γουιντούισεν προς τιμήν του ναυτικού αξιωματικού Φρανθίσκο Χαβιέρ Γουιντούισεν ι Πινέδα. Όταν η Εταιρία του Κόλπου Χάντσον ίδρυσε έναν οικισμό το 1852, τον ονόμασαν Κόλβιλ Τάουν (Colvile Town) προς τιμήν του κυβερνήτη της εταιρίας, Άντριου Κόλβιλ. Το 1858 μετατράπηκε σε Νανάιμο. Η πόλη έχει αποκαλεσθεί «Η Λιμενική Πόλη», ονομασία που προηγείται του Έξπο 86. Η Εταιρία του Κόλπου Χάντσον επιχείρησε να ξεκινήσει ένα ανθρακωρυχείο στο Πορτ Ρούπερτ, αλλά το έργο ήταν ανεπιτυχές. Το 1850 ο αρχηγός των Σνουμέιμαχ, ο Τσε-γουιτς-ι-καν, έφερε δείγματα άνθρακα στη Βικτώρια. Ένας υπάλληλος της εταιρείας αποστάλθηκε και τελικά ο κυβερνήτης Τζέιμς Ντάγκλας επισκέφθηκε τη μελλοντική τοποθεσία του Νανάιμο.Ενώ ήταν ανοιχτοί στην πώληση άνθρακα, οι Σνουμέιμαχ ήθελαν να διατηρήσουν τον έλεγχό του και να διατηρήσουν το δικαίωμα να το εξορύσσουν αποκλειστικά. Ο αρχηγός Γουν-γουν-σουμ προσφέρθηκε να πουλήσει άνθρακα για πέντε βαρέλια με αντάλλαγμα μια κουβέρτα. Ο εκπρόσωπος της εταιρίας Τζόζεφ Γουίλιαμ ΜακΚέι το θεώρησε αυτό «αγένεια». Οι Σνουμέιμαχ διατήρησαν τα δικαιώματά τους στον πόρο για λίγο, αλλά σταδιακά τα έχασαν λόγω άλλων φυλών και ανθρακωρύχων από το αποτυχημένο έργο του Πορτ Ρούπερτ.Η κατασκευή του Προμαχώνα Νανάιμο ξεκίνησε το 1853 και ολοκληρώθηκε το 1855. Καθώς ο Προμαχώνας κατασκευάστηκε, ανθρακωρύχοι από το Νιουκάστλ επιβιβάστηκαν στο Princess Royal το 1844.Ένα στρατόπεδο πρακτικής άσκησης για Ουκρανούς κρατούμενους, πολλοί από τους οποίους ήταν ντόπιοι, είχε ιδρυθεί σε μια επαρχιακή φυλακή στο Νανάιμο από τον Σεπτέμβριο του 1914 έως τον Σεπτέμβριο του 1915.Στη δεκαετία του 1940, η ξυλεία αντικατέστησε τον άνθρακα ως την κύρια επιχείρηση, αν και οι Minetown Days γιορτάζονται ακόμα στη γειτονική κοινότητα του Λάντσβιλ.
Μικρονησιακές βουλευτικές εκλογές (2019)

Στις 5 Μαρτίου 2019 πραγματοποιήθηκαν κοινοβουλευτικές εκλογές στις Ομόσπονδες Πολιτείες της Μικρονησίας, μαζί με ένα δημοψήφισμα για την σύγκληση μιας Συντακτικής Συνέλευσης. Και οι 14 έδρες στο Κογκρέσο εκλέχθηκαν και όλοι οι 13 βουλευτές της προηγούμενης κοινοβουλευτικής θητείας που διεκδίκησαν επανεκλογή, επέστρεψαν στο Κογκρέσο. Η πλειοψηφία των ψηφοφόρων ψήφισε υπέρ της σύγκλησης μιας Συντακτικής Συνέλευσης, η οποία εξελέγη στις 5 Νοεμβρίου 2019.

 Τα 14 μέλη του Κογκρέσου εκλέχθηκαν με δύο μεθόδους. Τα δέκα εκλέγονται σε μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες με το πλειοψηφικό σύστημα για διετή θητεία. Τέσσερις έγιναν γερουσιαστές, με έναν να εκλέγεται από κάθε πολιτεία για τετραετή θητεία. Μετά τις εκλογές, ο Πρόεδρος και ο Αντιπρόεδρος εκλέγονται από το Κογκρέσο και υποψήφιοι είναι μόνο οι 4 γερουσιαστές που εκλέγονται ανά πολιτεία. Σε αντίθεση με το συνταγματικό δημοψήφισμα, το οποίο απαιτεί το 75% των ψήφων σε τρεις από τις τέσσερις πολιτείες να ψηφίσει υπέρ, προκειμένου να εγκριθεί η πρόταση, τα δημοψηφίσματα για την προκήρυξη συνταγματικών δημοψηφισμάτων απαιτούν την απλή πλειοψηφία των ψήφων. Συνολικά, 32 άτομα υπέβαλαν υποψηφιότητα αρχικά για να κατέλθουν στις εκλογές παρότι ο υποψήφιος Μιθάζι Μαρκ της πρώτης εκλογικής περιφέρειας του Τσούουκ αποσύρθηκε αργότερα, αφήνοντας τον Φλορένσιο Σινγκόρο Χάρπερ να είναι υποψήφιος χωρίς αντίπαλο. Ο πρώην πρόεδρος Τζόζεφ Ουρουσεμάλ ήταν ο μόνος υποψήφιος για την γερουσιαστική έδρα στην Γιαπ, ενώ ο Βίκτορ Γκάουλαντ ήταν υποψήφιος χωρίς αντίπαλο στην δεύτερη εκλογική περιφέρεια της πολιτείας Τσουκ. Ένα εθνικό δημοψήφισμα διεξήχθη παράλληλα με τις βουλευτικές εκλογές στο οποίο οι ψηφοφόροι ρωτήθηκαν αν ήταν υπέρ του να συγκληθεί μια συντακτική συνέλευση. Ένα δημοψήφισμα ανεξαρτησίας είχε προγραμματιστεί να διεξαχθεί την ίδια ημέρα στην πολιτεία Τσουκ, αλλά αναβλήθηκε. Η πρόταση για δημοψήφισμα εγκρίθηκε από το 61% των ψηφοφόρων συνολικά. Η πλειοψηφία τάχθηκε υπέρ στις πολιτείες Κοσράε και Πονπέι, αλλά απορρίφθηκε από το εκλογικό σώμα στην Τσουκ και στη Γιαπ. Ωστόσο, καθώς η συνολική πλειοψηφία των ψηφοφόρων ενέκρινε την πρόταση, αποφασίστηκε να εκλεγεί μια συντακτική συνέλευση. Κατά πολιτεία
Ματ Γκρέινινγκ

Ο Ματ Γκρέινινγκ (Matthew Abram "Matt" Groening, 15 Φεβρουαρίου 1954) είναι Αμερικανός σεναριογράφος, παραγωγός και δημιουργός της παγκοσμίως γνωστής σειράς κινουμένων σχεδίων The Simpsons. Άλλα γνωστά του έργα είναι η σειρά κινουμένων σχεδίων Futurama και το κόμικ Life in Hell. Δημιούργησε την κωμική σειρά κινουμένων σχεδίων του Απογοήτευση.

 Γεννήθηκε στο Πόρτλαντ του Όρεγκον. Το 1977, σε ηλικία 23 ετών, μετακόμισε στο Λος Άντζελες με σκοπό να γίνει συγγραφέας. Αναγκάστηκε να κάνει πολλές δουλειές, όπως κομπάρσος, λαντζέρης και οδηγός. Ξεκίνησε να περιγράφει τη ζωή του στους φίλους του σε μορφή κόμικ, με τον τίτλο Life in Hell, το οποίο άρχισε να μοιράζει στο δισκοπωλείο στο οποίο δούλευε. Η τότε κοπελα του, Ντέμπορα Κάπλαν (Deborah Caplan), άρχισε να εκδίδει το κόμικ σε μορφή βιβλίου και το κόμικ γνώρισε αμέσως μεγάλη επιτυχία. Το Life in Hell τράβηξε την προσοχή του παραγωγού Τζέιμς Λ. Μπρουκς που πρότεινε στον Γκρέινινγκ τη δημιουργία μιας τηλεοπτικής σειράς κινουμένων σχεδίων. Ο Γκρέινινγκ σκέφτηκε μια δυσλειτουργική οικογένεια που ονόμασε The Simpsons.
Απολλοφάνης της Ινδίας

Ο Απολλοφάνης ο Σωτήρ (βασίλευσε π. 35 - 25 π.Χ.) ήταν Ινδο-Έλληνας βασιλιάς στην περιοχή του ανατολικού και κεντρικού Πουντζάμπ (σύγχρονη Ινδία και Πακιστάν).

 Λίγα είναι γνωστά γι'αυτόν, εκτός από μερικά διασωθέντα νομίσματά του. Η χρονολόγηση της βασιλείας του είναι του Όσμπουντ Μποπεαράχχι, αλλά και ο R.C. Senior προτείνει περίπου τις ίδιες ημερομηνίες. Παλαιότεροι μελετητές, όπως ο καθηγητής Ahmed Hasan Dani, ο W.W. Tarn και ο A.K. Narain χρονολογούν τον Απολλοφάνη πολύ νωρίτερα, αλλά η τεχνοτροπία και οι θέσεις που βρέθηκαν τα νομίσματά του καθιστούν σαφές, ότι ανήκε στην τελευταία σειρά των ανατολικών ινδο-ελλήνων βασιλέων, λίγο πριν υπερκεραστούν εντελώς από την πίεση των Ινδο-Σκυθών. Μπορεί να ήταν συγγενής του Απολλοδότου Β΄ Σωτήρος, καθώς και οι δύο βασιλείς μοιράζονται το επίθετο Σωτήρας, έχουν ονόματα που σχετίζονται με τον Απόλλωνα και χρησιμοποιούν στην οπίσθια όψη των νομισμάτων τους της παλλάδα Αθηνά. Η επάνω δεξιά εικονιζόμενη αργυρή δραχμή έχει στην εμπρόσθια όψη τη μορφή του με κράνος και την επιγραφή ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΣΩΤΗΡΟΣ ΑΠΟΛΛΟΦΑΝΟΥ[Σ]. Στην οπίσθια όψη η παλλάδα Αθηνά κρατεί την αιγίδα στο αριστερό και κεραυνό στο δεξί· επιγραφή σε γραφή Καρόστι: MAHARAJASA TRATARASA APALAVINASA (βασιλιάς σωτήρας Απολλοφάνης). Ο Απολλοφάνης έκοψε μερικές αργυρές δραχμές του τύπου που φαίνεται παραπάνω, χτυπημένες με ένα μόνο μονόγραμμα και με χαμηλή καλλιτεχνική ποιότητα. Φαίνεται να ήταν ένας μη σημαντικός τοπικός κυβερνήτης. Ο Απολλοφάνης φοράει ένα κράνος, που φαίνεται να είναι Μακεδονικού τύπου, τέτοιο όπως είναι στο Μωσαϊκό του Αλεξάνδρου. Ήταν ο τελευταίος Ινδο-Έλληνας κυβερνήτης που το χρησιμοποίησε. Ο Απολλοφάνης χρησιμοποίησε αποκλειστικά ένα μόνο έμβλημα νομισματοκοπείου (ένα τετράγωνο με μερικές γραμμές), όπως και οι άλλοι ύστεροι Ινδο-Έλληνες βασιλείς. Ελληνο-βακτριανό βασίλειο Σελευκιδική Αυτοκρατορία Ελληνοβουδισμός Ινδο-Σκύθες Ινδο-Παρθικό Βασίλειο Kushan Empire Οι Έλληνες στη Βακτρία και την Ινδία, WW Tarn, Cambridge University Press. The Bactrian and Indus Greeks, Ahmed Hasan Dani, Μουσείο Λαχόρη The Indo-Greeks - Revisited and Supplemented, AK Narain, BR Publishing Corporation Monnaies Gréco-Bactriennes et Indo-Grecques, Osmund Bopearachchi, Bibliothèque Nationale de France.
Γκουτζρανβάλα

Η Γκουτζρανβάλα (παντζ. και ούρντου گوجرانوالہ, απόδοση στο λατινικό αλφάβητο Gujranwala) είναι μεγάλη πόλη του Πακιστάν, στην Παντζάμπ. Είναι η πέμπτη σε πληθυσμό πόλη της χώρας, με 2.027.001 κατοίκους στην απογραφή του 2017. Αλλά και η μητροπολιτική της περιοχή είναι η πέμπτη πολυπληθέστερη σε όλο το Πακιστάν.. Είναι γνωστή ως «η πόλη των παλαιστών» και περίφημη σε όλη τη χώρα για την τοπική της μαγειρική. Είναι σχετικώς νέα πόλη για την περιοχή, καθώς ιδρύθηκε τον 18ο αιώνα, αλλά και γενέτειρα του ιδρυτή της Αυτοκρατορίας των Σιχ, Μαχαραγιά Ραντζίτ Σινγκ, του επιλεγόμενου «Λέοντα του Παντζάμπ». Η πόλη είναι πλέον το τρίτο μεγαλύτερο βιομηχανικό κέντρο του Πακιστάν, μετά το Καράτσι και το Φαϊσαλάμπαντ, συνεισφέροντας το 5% του ΑΕΠ της χώρας.. Μαζί με τις παρακείμενες πόλεις Σιαλκότ και Γκούτζρατ, η Γκουτζρανβάλα συναποτελεί το λεγόμενο «Χρυσό τρίγωνο» βιομηχανικών πόλεων με οικονομία προσανατολισμένη στις εξαγωγές.

 Η ονομασία «Γκουτζρανβάλα» σημαίνει «Κοιτίδα των Γκουτζάρ» στη γλώσσα παντζάμπι, όντας μια αναφορά στην εθνότητα των Γκουτζάρων, που ζει στο βόρειο Παντζάμπ. Μια τοπική ιστορία υποστηρίζει πως η πόλη ονομάσθηκε έτσι εξαιτίας ενός συγκεκριμένου Γκουτζάρου, του Τσούντρυ Γκουτζάρ, ιδιοκτήτη του μαγγανιού της τότε κωμοπόλεως που την προμήθευε με νερό. Ωστόσο οι ενδείξεις υποδεικνύουν ότι η ονομασία της πόλεως προέρχεται από το «Σαράι Γκουτζράν», δηλαδή το «Πανδοχείο των Γκουτζάρων», όνομα ενός χωριού που υπήρχε κάποτε σε τοποθεσία πολύ κοντά στη σημερινή Πύλη Χιγιάλι της Γκουτζρανβάλα. Τα της ακριβούς γενέσεως της Γκουτζρανβάλα δεν είναι γνωστά. Αντίθετα με τις αρχαίες πόλεις της Πενταποταμίας, όπως η Λαχόρη, η Σιαλκότ και η γειτονική μικρότερη Εμινάμπαντ, η Γκουτζρανβάλα είναι πόλη των νεότερων χρόνων. Πιθανώς ιδρύθηκε ως χωριό στα μέσα του 16ου αιώνα. Οι ντόπιοι πιστεύουν παραδοσιακά ότι το πρώτο όνομα της πόλεως ήταν Χανπούρ Σανσί (Khanpur Shansi), αλλά πρόσφατες μελέτες υποδεικνύουν ότι στη θέση της υπήρχε μόνο το χωριό «Σαράι Γκουτζράν» (βλ. ετυμολογία), καθώς αυτό αναφέρεται σε αρκετές πηγές σχετικώς με την εισβολή του Αχμάντ Σαχ Ντουρανί (Αμπντάλι) τον 18ο αιώνα. Η Γκουτζρανβάλα είναι κτισμένη στο κέντρο του ντοάμπ της Ρέτσνα, μιας ευρείας περιοχής μεταξύ των ποταμών Ακεσίνη (Τσενάμπ) στα βόρεια και Υδραώτη (Ράβι) στα νότια. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του κέντρου της πόλεως είναι 32°09΄24΄΄ Βόρειο πλάτος και 74°11΄24΄΄ Ανατολικό μήκος. Η τοποθεσία της ανήκει στη Majha, μια ιστορική περιοχή του βόρειου Παντζάμπ και η ευρύτερη περιοχή της είναι εντελώς πεδινή. Το μέσο υψόμετρο της Γκουτζρανβάλα είναι 226 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Η πρωτεύουσα του Παντζάμπ Λαχόρη βρίσκεται 80 χιλιόμετρα προς τα νότια. Προς τα βόρεια της Γκουτζρανβάλα συναντάμε τις πόλεις Σιαλκότ και Γκουτζράτ, ενώ περί τα 160 χιλιόμετρα στα νοτιοδυτικά είναι η Φαϊσαλάμπαντ. Εμποροβιομηχανικό Επιμελητήριο της Γκουτζρανβάλα «Gujranwala» Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα 12 (11η έκδοση) 1911, σελ. 713
Λοράν Λαφόργκ

Ο Λοράν Λαφόργκ (γαλλικά: Laurent Lafforgue, γεννήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 1966) είναι Γάλλος μαθηματικός. Συνέβαλε σημαντικά στο πρόγραμμα Λάνγκλαντ στα πεδία της θεωρίας αριθμών και της ανάλυσης και ειδικότερα απέδειξε τις εικασίες του Λάνγκλαντ για την ομάδα αυτομορφισμού ενός συναρτησιακού πεδίου. Η κρίσιμη συμβολή του Λαφόργκ για την επίλυση αυτού του ζητήματος είναι η κατασκευή συμπυκνωμάτων ορισμένων στοίβων moduli των shtukas. Η εν λόγω απόδειξη ήταν το αποτέλεσμα περισσότερων από έξι ετών συγκεντρωμένων προσπαθειών. Το 2002 στο 24ο Διεθνές Συνέδριο Μαθηματικών στο Πεκίνο της Κίνας, τιμήθηκε με το μετάλλιο Φιλντς μαζί με τον Βλαντιμίρ Βοεβόντσκι.

 Ο Λοράν Λαφόργκ έχει δύο αδέλφια, τον Τομάς και τον Βενσάν, και οι δύο μαθηματικοί. Ο Τομάς είναι τώρα καθηγητής σε μια τάξη προπαρασκευαστικών σπουδών για τις Μεγάλες Σχολές στο λύκειο Louis le Grand στο Παρίσι και ο Βενσάν διευθυντής ερευνών του CNRS στο Ινστιτούτο Fourier στη Γκρενόμπλ. Κέρδισε 2 αργυρά μετάλλια στη Διεθνή Μαθηματική Ολυμπιάδα (ΙΜΟ) το 1984 και το 1985. Εισήχθη στην École Normale Supérieure το 1986. Το 1994 έλαβε το διδακτορικό του υπό την καθοδήγηση του Ζεράρ Λαουμόν στην ομάδα Αριθμητικής και Αλγεβρικής Γεωμετρίας του Πανεπιστημίου Paris-Sud. Σήμερα είναι διευθυντής έρευνας του CNRS. Τοποθετήθηκε ως μόνιμος καθηγητής Μαθηματικών στο Ινστιτούτο Ανώτατων Επιστημονικών Σπουδών (IHÉS) στο Μπυρ-συρ-Ιβέτ της Γαλλίας την περίοδο 2000-2021. Το 2021 εγκατέλειψε τη θέση του στο IHÉS και μετακόμισε στη Huawei. Ο Λοράν είναι ευσεβής καθολικός και δεν παντρεύτηκε ποτέ . Έλαβε το Βραβείο Έρευνας Clay το 2000 και το Μεγάλο Βραβείο Ζακ Ερμπράν της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών το 2001. Ο μικρότερος αδελφός του Βενσάν Λαφοργκ είναι επίσης ένας αξιοσημείωτος μαθηματικός. Στις 22 Μαΐου 2011 ο Λαφόργκ αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας της επιστήμης από το Πανεπιστήμιο της Νοτρ Νταμ. Εισηγητικά άρθρα Lafforgue, L. Chtoucas de Drinfeld et applications. [Drinfelʹd shtukas and applications] Proceedings of the International Congress of Mathematicians, Vol. II (Berlin, 1998). Doc. Math. 1998, Extra Vol. II, 563–570. Lafforgue, Laurent. Chtoucas de Drinfeld, formule des traces d'Arthur-Selberg et correspondance de Langlands. [Drinfelʹd shtukas, Arthur-Selberg trace formula and Langlands correspondence] Proceedings of the International Congress of Mathematicians, Vol. I (Beijing, 2002), 383–400, Higher Ed. Press, Beijing, 2002. arXiv:math/0212399Ερευνητικά άρθρα Lafforgue, Laurent. Chtoucas de Drinfeld et correspondance de Langlands. [Drinfelʹd shtukas and Langlands correspondence] Invent. Math. 147 (2002), no. 1, 1–241. - Chirurgie des grassmanniennes - Laurent Lafforgue Επίσημη ιστοσελίδα
Βαλκανικός γλωσσικός δεσμός

Βαλκανικός γλωσσικός δεσμός ή Balkansprachbund είναι το όνομα που έχει δοθεί στις ομοιότητες στη γραμματική, τη σύνταξη, το λεξιλόγιο και τη φωνολογία των γλωσσών των Βαλκανίων, αν και ανήκουν σε διαφορετικούς κλάδους της Ινδοευρωπαϊκής γλωσσικής οικογένειας, όπως της Ελληνικής, των λατινογενών, της Αλβανικής, και των σλαβικών γλωσσών. Ενώ το κοινό λεξιλόγιο των γλωσσών είναι σχετικά μικρό, οι γραμματικές τους έχουν ένα μεγάλο βαθμό ομοιότητας, όπως η υιοθέτηση ενός κοινού πτωτικού συστήματος και η τάση προς την αναλυτικότητα. Οι γλώσσες που μοιράζονται αυτές τις ομοιότητες είναι η ελληνική, η βλάχικη, μεγλενορουμάνικη, η ιστρορουμανική, η βουλγάρικη, η σλαβομακεδονική, η τορλακική σερβική και η αλβανική.

 Batzarov, Zdravko. Balkan Linguistic Union (at the Encyclopædia Orbis Latini) (Αγγλικά) Du Nay, André (1977). The Origins of the Rumanians : Balkan Linguistic Union (Αγγλικά) Grey Thomason, Sarah (1999). Linguistic areas and language history (PDF) (Αγγλικά) Joseph, Brian D. (1999). Romanian and the Balkans: Some Comparative Perspectives (PDF) (Αγγλικά) Kopitar, Jernej K. (1829). Albanische, walachische u. bulgarische Sprache. Jahrbücher der Literatur (Wien) 46, pp. 59-106. Rosetti, Alexandru (1965-1969). History of the Romanian languagev (Istoria limbii române), 2 vols., Bucharest. Russu, Ion (1967). The Language of the Thraco-Dacians (Limba Traco-Dacilor), Editura Ştiinţifică, Bucharest. Tomić, Olga Mišeska (2003). The Balkan Sprachbund properties: An introduction to Topics in Balkan Syntax and Semantics (PDF) (Αγγλικά) Lindstedt, J. et al. (2000). Languages in Contact, Rodopi ISBN 9042013222. Winford, Donald (2003). An Introduction to Contact Linguistics, Blackwell Publishing ISBN 0631212515. Sobolev, N. 2003 (ed.). Malyi dialektologiceskii atlas balkanskikh iazykov. Muenchen: Biblion Verlag.
Ζακ Μωσσέ

Ο Ζακ (Ισαάκ) Μωσσέ (Jacques Moshe) (Θεσσαλονίκη, 1900 - 1960) ήταν Πολιτικός Μηχανικός που γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Απόφοιτος της École Speciale des Travaux Publics du Bâtiment et de l'Industrie Paris (1922), εργάσθηκε ως ελεύθερος επαγγελματίας και ασχολήθηκε με την κατασκευή σημαντικών κτηρίων της μεσοπολεμικής Θεσσαλονίκης.

 Μέγαρο Ζενίθ, Έτος κατασκευής 1924, Μητροπόλεως με Βενιζέλου 10, Θεσσαλονίκη Κτίριο “Μπενρουμπή”, Έτος κατασκευής: 1924, Βαλαωρίτου 38 & Καποδιστρίου 9 & Πάικου 3, Θεσσαλονίκη Κτίριο Χανανέλ Ναάρ (Μέγαρο ΑΛΒΟ), Έτος κατασκευής 1925, Αγίου Μηνά 4, Θεσσαλονίκη Κατάστημα αδελφών Άλβο, Έτος κατασκευής 1925, Οδός Ίωνος Δραγούμη 22, Θεσσαλονίκη Μέγαρο Κοένκα & Σαούλ, Έτος κατασκευής 1925, Ίωνος Δραγούμη 33, Καποδιστρίου 2 & Πάικου 6, Θεσσαλονίκη Μέγαρο Ναβάρρο, Έτος κατασκευής 1925, Οδός Βασ. Ηρακλείου 5, Θεσσαλονίκη Μέγαρο Ηλύσια (Κτίριο Μπενσουσάν & Αελιών), Έτος κατασκευής 1925, Βενιζέλου με Ερμού 16, Θεσσαλονίκη. Κυρίαρχο στοιχείο του κτηρίου ήταν η επιλογή της χρήσης χτιστών κιγκλιδωμάτων «Όλυμπος Νάουσα» Έτος κατασκευής 1926, Λ. Νίκης, Θεσσαλονίκη. Εκλεκτικιστικού ρυθμού με αρχιτεκτονικά και διακοσμητικά στοιχεία που παραπέμπουν στην μπελ επόκ και το νεοκλασικισμό. Από το 1927 λειτούργησε εκεί το ομώνυμο εστιατόριο που μαζί με το Μεντιτερανέ και τον Φλόκα αποτελούσαν της τριάδα της θεσσαλονικιώτικης φήμης Ελευθεροτεκτονική Στοά, “Λοζίς Βεριτάς”, Έτος κατασκευής 1926, Βηλαρά και Καθολικών, Θεσσαλονίκη. Σήμερα από το κτίριο διασώζεται μόνο το ισόγειο σε κακή κατάσταση, αφού μετά τον σεισμό του 1978 κατεδαφίστηκε ο όροφος Σχολή Λέων Γκατένιο, Έτος κατασκευής 1928, Οδός Δελφών 62 και Μιαούλη, Στο κτήριο, μετά το 1945 στεγάστηκε το 7ο Δημοτικό Σχολείο Θεσσαλονίκης, σήμερα όμως το σχολείο δεν λειτουργεί λόγω στατικών προβλημάτων Συνοικισμός Ουζιέλ της Εταιρείας των Τροχιοδρόμων, Γεώργιου Παπανδρέου 58, Έτος κατασκευής 1929, Ντεπώ, Θεσσαλονίκη Κτίριο Μορδώχ & Μπενρουμπή, Έτος κατασκευής 1929, Τσιμισκή 23 και Κομνηνών 15, Θεσσαλονίκη Ξενοδοχείο Andromeda (πρώην Κοντινεντάλ), Έτος κατασκευής 1929, Κομνηνών 5 & Καλαποθάκη, Θεσσαλονίκη Αγορά Κολόμβου, Έτος κατασκευής 1935, Εγνατίας 31-Πτολεμαίων 22, Θεσσαλονίκη. Στην όψη επί της Εγνατίας η αγορά κρύβεται πίσω από οικοδομή 4 ορόφων, ενώ η όψη επί της Πτολεμαίων αποτελείται από ισόγειο και έναν όροφο Κινηματογράφος «Σταρ». Έτος κατασκευής 1946 -1947, Αγίου Κωνσταντίνου 10, Αθήνα Ολύμπιον Μέγαρον (στεγάζεται και ο Κινηματογράφος Ολύμπιον), Έτος κατασκευής 1948-1950, Πλατεία Αριστοτέλους, Θεσσαλονίκη
Γυμναστική στην Ολυμπιάδα 1906

Στους μεσοολυμπιακούς του 1906 στην Αθήνα διεξήχθησαν τέσσερα αγωνίσματα ενόργανης γυμναστικής: σύνθετο ατομικό 5 οργάνων, σύνθετο ατομικό 6 οργάνων, αναρρίχηση επί κάλω (σε σχοινί) και σύνθετο ομαδικό.

 Σύνθετο ατομικό (5 όργανα) Πιερ Παϊσέ Αλμπέρτο Μπράλια Ζωρζ ΣαρμουάΣύνθετο ατομικό (6 όργανα) Πιερ Παϊσέ Αλμπέρτο Μπράλια Ζωρζ ΣαρμουάΑναρρίχηση επί κάλω Γεώργιος Αλιπράντης Μπέλα Έρεντι Κωνσταντίνος ΚοζανιτάςΣύνθετο ομαδικό Νορβηγία Δανία Ιταλία
Δόβηρος

Η Δόβηρος (λατινικά: Doberus) ήταν αρχαία πόλη της ιστορικής περιοχής της Παιονίας. Σύμφωνα με τον Στέφανο τον Βυζάντιο, αναφέρεται με την ονομασία Δήβορος και από άλλους αρχαίους συγγραφείς ως Διάβορος και Δούβηρος.

 Η πρώτη γραπτή αναφορά της ύπαρξης της πόλης γίνεται από τον Θουκυδίδη που αναφέρει ότι την κατέκτησε ο βασιλιάς της Θράκης Σιτάλκης το 429 π.Χ. Αναφέρει ακόμη ότι ο στρατός του Σιτάλκη, στην πορεία του προς την Μακεδονία και την Δόβηρο, πέρασε από την οροσειρά της Κερκίνης, που βρίσκονταν ανάμεσα από τους Σίντιους και τους Παίονες. Η ακριβή της θέση παραμένει άγνωστη αλλά μπορεί να εντοπιστεί ανάμεσα στις αρχαίες πόλεις Ιδομένη και Αστραίο της Παιονίας (εντοπίζεται από πολλούς κοντά στη Στρώμνιτσα), στα δυτικά του όρους Κερκίνη με άμεση φυσική πρόσβαση στην Κάτω Μακεδονία και σε κοντινή απόσταση από την κοιλάδα του μέσου ρου του Αξιού ποταμού.Στην ελληνιστική περίοδο, ήταν πόλη του Μακεδονικού Βασιλείου και της ρωμαϊκής επαρχίας της Μακεδονίας. Μετά την λεηλασία της από τους Γότθους το 268, η Δόβηρος γίνεται έδρα επισκόπου. Στην ύστερη αρχαιότητα, τα ίχνη της πόλης χάνονται και αναφέρεται απλώς ως έδρα τιτουλάριου επισκόπου.
Tremor (τραγούδι των Dimitri Vegas, Martin Garrix, Like Mike)

Το Tremor είναι τραγούδι σε συνεργασία των Dimitri Vegas, Martin Garrix, και Like Mike.Το τραγούδι κυκλοφόρησε στις 22 Απριλίου του 2014, από την δισκογραφική Spinnin' Records ενώ έχει βρεθεί στα charts της Ολλανδίας, της Γαλλίας και της Αυστρίας.

 Μουσικό βίντεο για το τραγούδι δημοσιεύτηκε στις 22 Απριλίου του 2014, στο κανάλι YouTube της δισκογραφικής εταιρείας Spinnin' Records.To βίντεο διαρκεί 3 λεπτά και 18 δευτερόλεπτα.To μουσικό βίντεο έχει πάνω από 450 εκ. προβολές έως τον Ιανουάριο του 2018. Εβδομαδιαία charts
Άμπιγκεϊλ Μασάμ

Η Άμπιγκεϊλ Μασάμ (Abigail Masham, γεννημένη ως Άμπιγκεϊλ Χιλ Abigail Hill, 1670 - 6 Δεκεμβρίου 1734) ήταν Βρετανίδα αυλική και ευνοούμενη της Βασίλισσας Άννας της Μεγάλης Βρετανίας.

 Γεννήθηκε το 1670 στο Λονδίνο, και ήταν κόρη του έμπορου Φράνσις Χιλ και της Ελισάβετ Τζένινγκς.Η οικογένεια της έπεσε σε δυσμένεια εξαιτίας του πατέρα της και η Άμπιγκεϊλ έπρεπε να εργαστεί ως υπηρέτρια στον Σερ Ιωάννη Ρίβερς του Κεντ. Η εξαδέλφη της, η Δούκισσα του Μάρλμπορο ήταν Κυρία της Κρεβατοκάμαρας στη Πριγκίπισσα Άννα, αποφάσισε να βοηθήσει την εξαδέλφη της, πιθανότατα πιο ντροπιασμένη από τις συνέπειες της κατάστασης της Άμπιγκεϊλ στη δική της φήμη παρά από αληθινή αγάπη. Μετά την άνοδο της Άννας στο θρόνο, η Σάρα επέτρεψε στην Άμπιγκεϊλ το 1704 να αποκτήσει θέση στη αυλή της βασίλισσας. Η Άμπιγκεϊλ και η Σάρα ήρθαν αρκετές φορές σε αντιπαράθεση, με την τελευταία να χάνει την θέση στην αυλή, το φυλάκιο του ιδιωτικού ταμείου αλλά και την εύνοιά της Βασίλισσας. Το 1707 παντρεύτηκε τον Δικαστή Σαμουήλ Μασάμ. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά, τον Σαμουήλ (1712-1776) και την Άννα (?-1727). Πέθανε στις 6 Δεκεμβρίου 1734 στο Χάι Λάβε σε ηλικία 64 ετών. Είναι θαμμένη στο προαύλιο των Αγίων Πάντων στο Χάι Λάβε. Η Άμπιγκεϊλ Μασάμ ενσαρκώθηκε από την Αμερικανίδα ηθοποιό Έμμα Στόουν στην ταινία του 2018 Η Ευνοούμενη.Η ιστορία της απεικονίζεται επίσης στη σοβιετική ταινία του 1979 A Glass of Water. Ενσαρκώθηκε από την Τζιλ Μπάλκον στη σειρά BBC του 1969 The First Churchills. Mistress Masham's Repose by T.H. White (published in 1946) makes specific reference to Abigail, Baroness Masham. Unknown woman, formerly known as Abigail Hill, National Portrait Gallery Lady Masham – English School – identified by comparison with the NPG portrait
Μαχαλάς Μεσσηνίας

Ο Μαχαλάς Καλαμάτας είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 35 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Αλαγονίας και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Καλαμάτας, του Δήμου Καλαμάτας.

 Ο Μαχαλάς βρίσκεται σε υψόμετρο 845 μέτρων, στον Ταΰγετο. 19-03-1961, αναγνώριση του οικισμού Μαχαλάς και προσάρτησή του στην Κοινότητα Αλαγονίας. 04-12-1997, ο οικισμός Μαχαλάς αποσπάται από την Κοινότητα Αλαγονίας και προσαρτάται στο Δήμο Καλαμάτας. Δήμος Καλαμάτας