IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πιερ Τζάκοπο Αλάρι Μπονακόλσι

Ο Πιερ Τζάκοπο Αλάρι Μπονακόλσι (ιταλικά: Pier Jacopo Alari Bonacolsi‎, περ. 1460-1528), αποκαλούμενος από τους συγχρόνους του Λ'Αντίκο (L'Antico), το παρατσούκλι που του έδωσαν για την εκλεπτυσμένη ερμηνεία της Αρχαιότητας που αναγνώριζαν στο έργο του, ήταν ένας γλύπτης της βορειοϊταλικής Αναγέννησης του 15ου και 16ου αιώνα, γνωστός για τα λεπτοδουλεμένα μικρά μπρούντζινα έργα κλασικίζοντος τύπου all'Antica, συχνά με επιχρυσωμένες λεπτομέρειες και ασημένια ένθετα μάτια, μια εκλέπτυνση που συναντάται σε ορισμένα κλασικά και ελληνιστικά μπρούντζινα έργα.

 Υπάρχουν πολύ λίγα έγγραφα για τον Μπονακόλσι, παρά το αριστοκρατικό όνομα που έφερε, αυτό των σινιόρι της Μάντοβα που προηγήθηκαν των Γκοντζάγκα μέχρι το 1328. Γεννήθηκε πιθανότατα στο Γκατσουόλο, κοντά στη Μάντοβα, και ίσως εκπαιδεύτηκε ως χρυσοχόος, όπως ο μοναδικός του αντίπαλος στη Μάντοβα, ο Αντρέα Ρίτσιο. Βρήκε προστασία μεταξύ των Γκοντζάγκα, αρχικά στην αυλή που συγκεντρώθηκε στο Γκατσουόλο γύρω από τον βιολογικό γιο και ευνοούμενο του μαρκήσιου της Μάντοβα, Λουντοβίκο Γκοντζάγκα, Τζανφράντζεσκο, και τη σύζυγό του Αντονία ντελ Μπάλζο, ο γάμος των οποίων το 1479 μνημονεύεται σε ένα ζευγάρι μενταγιόν του Μπονακόλσι. Ο Τζανφραντσέσκο είχε πρόσφατα αποκτήσει το φέουδο και γύρω από το νεαρό ζευγάρι είχε συγκεντρωθεί μια εκλεπτυσμένη αυλή με προσωπικότητες τόσο πνευματικές όσο και καλλιτεχνικές: Λουντοβίκο Αριόστο, Μπερνάρντο Τάσσο, Ματτέο Μπαντέλλο, Μπαλντασσάρε Καστιλιόνε και λ'Αντίκο. Στο Γκατσουόλο η ενοριακή εκκλησία έγινε ο τόπος ταφής των Γκοντζάγκα: εκεί είναι επίσης ενταφιασμένος ο Πίκο ντελλά Μιράντολα.Ο Μπονακόλσι βρήκε προστάτες μετά το 1490, κυρίως στην λαμπρή αυλή της Μάντοβα της Ισαβέλλας ντ' Έστε, η οποία παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο Β΄ Γκοντζάγκα εκείνο το έτος. Στη Μάντοβα βρισκόταν μια από τις καλύτερες συλλογές ρωμαϊκών γλυπτών και αρχαιοτήτων της Αναγεννησιακής Ιταλίας. Ο Μπονακόλσι έκανε πολλές μικρές αναγωγές ρωμαϊκών γλυπτών καθώς και αυτοσχεδιασμούς πάνω σε θέματα και τεχνοτροπίες της αρχαιότητας. Οι καλά δεμένοι και καθαρά καθορισμένοι κορμοί του θυμίζουν την τέχνη του Αντρέα Μαντένια, της γιγαντιαίας καλλιτεχνικής προσωπικότητας της σύγχρονης Μάντοβα. Τα χάλκινα έργα του ήταν αξιοσημείωτα για την εξαιρετικά λεπτή τους υφή, χυτευμένα με σχολαστικότητα, καθαρισμένα και φινιρισμένα. Χαρακτηριστική είναι η μαύρη πατίνα του. Ήταν ο πρώτος γλύπτης που συνειδητοποίησε την αξία της χύτευσης αντιγράφων των χάλκινων έργων του, διατηρώντας τα εκλεπτυσμένα κέρινά του πρωτότυπα. Τα δροσερά, εκλεπτυσμένα, ελαφρώς πολύτιμα έργα του ήταν σχεδιασμένα για στενή εκτίμηση στην ιδιωτικότητα ενός αυλικού στουντιόλο.Ο Μπονακόλσι εργάστηκε επίσης ως συντηρητής. Σε ένα από τα μαρμάρινα άλογα των Διόσκουρων στον Κυρινάλιο λόφο στη Ρώμη αναγράφεται διακριτικά η υπογραφή του. Το ταξίδι του στη Ρώμη, όπου μπόρεσε να μελετήσει από πρώτο χέρι τον Απόλλωνα του Μπελβεντέρε, είναι το μοναδικό γνωστό του εγχείρημα εκτός Μάντοβα.Πέθανε στο Γκατσουόλο το 1528.
Επιθέσεις άρνησης υπηρεσιών

Επιθέσεις άρνησης εξυπηρέτησης (Df-service attack, DoS attack) ονομάζονται γενικά οι επιθέσεις εναντίον ενός υπολογιστή, ή μιας υπηρεσίας που παρέχεται, οι οποίες έχουν ως σκοπό να καταστήσουν τον υπολογιστή ή την υπηρεσία ανίκανη να δεχτεί άλλες συνδέσεις και έτσι να μην μπορεί να εξυπηρετήσει άλλους πιθανούς πελάτες. Αν και ο όρος αφορά κυρίως δικτυακές υπηρεσίες, δεν περιορίζεται μόνο σε αυτές αλλά αναφέρεται και σε άλλα πεδία όπως ο μικροεπεξεργαστής (CPU) όπου μία αντίστοιχη επίθεση καταναλώνει τους πόρους του μικροεπεξεργαστή.

 Υπάρχουν γενικά δύο μορφές αυτής της επίθεσης. Η μία είναι η επίθεση κατά την οποία η υπηρεσία αναγκάζεται να καταρρεύσει και να πρέπει να επανεκκινηθεί και η άλλη είναι η αποστολή υπερβολικά μεγάλου αριθμού ψεύτικων αιτήσεων για εξυπηρέτηση με αποτέλεσμα η υπηρεσία να μην μπορεί να εξυπηρετήσει αυτούς που πραγματικά θέλουν την υπηρεσία. Η κυριότερη μορφή των επιθέσεων αυτών χρησιμοποιεί πολλαπλές επιθέσεις μέσω άλλων θυμάτων ή και θυτών και είναι γνωστή σαν κατανεμημένη επίθεση άρνησης εξυπηρέτησης (distributed denial-of-service attack, DDoS attack). Τέτοιου τύπου επιθέσεις μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να αχρηστεύσουν την ηλεκτρονική σας αλληλογραφία. Για παράδειγμα μπορεί κάποιος να στήσει έναν μηχανισμό ο οποίος θα σας αποστέλλει γράμματα γεμίζοντας το γραμματοκιβώτιό σας και απαγορεύοντας, με αυτόν τον τρόπο, την παραλαβή της αλληλογραφίας από αυτούς που περιμένετε. Μερικά από τα εργαλεία που χρησιμοποιούν αυτοί οι οποίοι κάνουν τέτοιες επιθέσεις είναι: ARP spoofing Υπολογιστής zombie Διαδικτυακό ρομπότ Μερικοί από τους πιο γνωστούς τύπους τέτοιων επιθέσεων είναι: SYN flood Επίθεση Smurf Ping Of Death Ping flood LAND Επίθεση Fraggle Επίθεση Teardrop Μερικές από τις επιθέσεις σε γνωστές εταιρείες είναι: Η πρώτη μεγάλη γνωστή επίθεση ήταν εναντίον των εξυπηρετητών της Register.com . Εναντίον της Microsoft. Εναντίον της σελίδας της Σαϊεντολογίας. Το μεγαλύτερο μέρος αυτών των επιθέσεων δεν προκαλείται από ιούς και επομένως δεν είναι δυνατόν να χρησιμοποιηθούν αντιικά προγράμματα για την αποτροπή τους. Φυσικά τα αντιικά μπορούν να ανακαλύψουν ιούς που χρησιμοποιούνται για την υποστήριξη τέτοιων επιθέσεων που όμως δεν προκαλούν άμεσο πρόβλημα σε όποιον έχει τον αντίστοιχο ιό και κατ' επέκταση δεν υποψιάζουν το θύμα-έμμεσο συνεργάτη. Οι τρόποι άμυνας εξαρτώνται από τον εκάστοτε τύπο επίθεσης και δεν υπάρχουν γενικές οδηγίες.
Θέρμες του Τραϊανού

Οι Θέρμες του Τραϊανού (λατινικά: Thermae Traiani) ήταν ένα ογκώδες σύμπλεγμα λουτρών της αυτοκρατορικής Ρώμης, η οικοδόμηση του οποίου ξεκίνησε το 104 μ.Χ. και ολοκληρώθηκε τον Ιούλιο του 109 μ.Χ. Το οικοδόμημα αυτό πιστεύεται πως κατασκεύασε ο περίφημος αρχιτέκτων Απολλόδωρος από τη Δαμασκό, ενώ εγκαινιάστηκε από τον Αυτοκράτορα Τραϊανό. Βρισκόταν νότια του Mons Oppius (Όππιου Λόφου), στα περίχωρα της πόλης, ωστόσο εντός του Σερβίου Τείχους. Γενικά αναγνωρίζονται ως εξαίρετο παράδειγμα της πρώιμης αυτοκρατορικής αρχιτεκτονικής.

 Το σύμπλεγμα αυτό, το πρώτο από μια σειρά τέτοιων κολοσσιαίων οικοδομημάτων, χτίστηκε πάνω σε μια πλατφόρμα που με τη σειρά της σκέπαζε τα υπολλείματα του κολοσσιαίου Χρυσού Οίκου του Νέρωνα, καλύπτοντας μια έκταση 330 x 315 μέτρα το μέγιστο. Δεν φιλοξενούσε απλά εγκαταστάσεις λουτρών, αλλά αποτελούσε ένα πραγματικό κέντρο αναψυχής και κοινωνικών συναντήσεων, με γυμναστήρια, κήπους, εκθέσεις τέχνης και βιβλιοθήκη. Το κυρίως κτίσμα περιστοιχιζόταν από μια μεγάλη έκταση με γρασίδι. Τα ίδια τα λουτρά αποτελούνταν από δεξαμενές νερού που περιελάμβαναν ένα tepidarium (χλιαρής θερμοκρασίας πισίνα την οποία επισκέπτονταν μάλλον πρώτη οι επισκέπτες), ένα caldarium (ζεστή πισίνα και σάουνα), ένα frigidarium (κρύες πισίνες όπου οι επισκέπτες πήγαιναν ακολούθως), καθώς επίσης γυμναστήρια και αποδυτήρια. Εκτός από τις αίθουσες με τα λουτρά που χρησιμοποιούσε το κοινό, υπήρχε ένα σύστημα υπόγειων περασμάτων και κατασκευών που χρησιμοποιούσαν οι σκλάβοι και άλλοι εργαζόμενοι στα λουτρά για να εξυπηρετούν τις εγκαταστάσεις. Επίσης υπογείως βρισκόταν μια υπερμεγέθης δεξαμενή γνωστή σήμερα με την ονομασία «Sette Salle» - σημαίνει «Επτά Αίθουσες» - όπου αποθηκευόταν το νερό που χρησιμοποιούσαν στα λουτρά. Η τελευταία είχε χωρητικότητα μεγαλύτερη των 8 εκατομμυρίων λίτρων. Υπολογίζεται πως οι Θέρμες του Τραϊανού βρισκόταν σε χρήση μέχρι τις αρχές του 5ου αιώνα, ενώ η ευρύτερη περιοχή είχε εγκαταληφθεί όταν οι Γότθοι εισέβαλαν στη Ρώμη το 537. Anderson, James C. Jr. (1985). «The Date of the Thermae Traiani and the Topography of the Oppius Mons». American Journal of Archaeology (Archaeological Institute of America): σελ. 499-509. Platner, S.B. (1911). The Topography and Monuments of Ancient Rome (2η Έκδοση έκδοση). σελ. 454. Gates, Charles (2003). Ancient Cities: The Archaeology of Urban Life in the Ancient Near East and Egypt, Greece, and Rome. Routledge. σελ. 378. Ρωμαϊκές θέρμες Θέρμες του Αγρίππα Θέρμες του Δέκιου Θέρμες του Διοκλητιανού Θέρμες του Καρακάλλα Θέρμες του Κωνσταντίνου Θέρμες του Νέρωνα Θέρμες του Τίτου Thermae Traiani, «A Topographical Dictionary of Ancient Rome», Samuel Ball Platner, London: Oxford University Press, 1929.
Ανιέλα Κούπιετς

Η Ανιέλα Κούπιετς (πολωνικά: Aniela Kupiec) (5 Απριλίου 1920 - 11 Σεπτεμβρίου 2019) ήταν Πολωνή ποιήτρια και δημόσια προσωπικότητα από την περιοχή Ζαόλζιε της Σιλεσίας του Τσιέσιν στην Τσεχία. Έγραψε την ποίησή της στην τσιεσινική σιλεσική διάλεκτο.

 Ο Κούπιετς γεννήθηκε στις 5 Απριλίου 1920 στο Νίντεκ στη Σιλεσία του Τσιέσιν. Η οικογένειά της, Μιλέρσκι, μπορούσε να εντοπίσει την κληρονομιά της πίσω μέχρι τον 17ο αιώνα. Τρεις μήνες μετά τη γέννησή της, η περιοχή της Σιλεσίας του Τσιέσιν όπου γεννήθηκε, διαιρέθηκε μεταξύ Πολωνίας και Τσεχοσλοβακίας ως αποτέλεσμα του Συνεδρίου του Σπα του 1920. Το χωριό Νίντεκ όπου ζούσε η οικογένειά της βρέθηκε στην τσεχική πλευρά των συνόρων. Ήταν μία ένθερμη αναγνώστρια που μνημονεύεται για τη φροντίδα μιας αγελάδας με ένα βιβλίο στο χέρι της. Γνώρισε τον μελλοντικό σύζυγό της, τον Γιαν Κούπιετς, σε πολωνικές οργανώσεις στα νιάτα της. Κατά τη διάρκεια της κατοχής από τη ναζιστική Γερμανία έπρεπε να εργαστεί σκληρά σε χειρονακτικές δουλειές σε ένα δάσος. Αυτή ήταν μια ανεπιθύμητη αλλαγή από τη δουλειά γραφείου που έκανε για λίγο στο Třinec Iron and Steel Works, πριν ο πόλεμος της κοστίσει αυτή τη δουλειά. Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1945, παντρεύτηκε τον Γιαν Κούπιετς. Το Ζαόλζιε έγινε ξανά μέρος της Τσεχοσλοβακίας. Μετά το κομμουνιστικό πραξικόπημα του 1948, αυτή και ο σύζυγός της δεν ήταν αξιόπιστοι πολίτες. Τελικά όμως ο σύζυγός της έγινε διευθυντής ενός πολωνικού δημοτικού σχολείου.Στη δεκαετία του 1950 ασχολήθηκε με λαϊκές δραστηριότητες της Πολωνικής Πολιτιστικής και Εκπαιδευτικής Ένωσης και στη μετεωρολογία, όπου κατέγραψε δεδομένα για τον καιρό. Έγραφε πάντα ποιήματα, αλλά δεν θεωρούσε τον εαυτό της ως ποιήτρια και μόλις το 1981 εκδόθηκε το πρώτο της βιβλίο ποίησης. Ένα δεύτερο ακολούθησε τον επόμενο χρόνο. Οι κύριες λογοτεχνικές γλώσσες που χρησιμοποιούνται στη Σιλεσία του Τσιέσιν είναι η τσεχική και η πολωνική. Ωστόσο, αρκετοί συγγραφείς και ποιητές έγραψαν στην τσιεσινική σιλεσική διάλεκτο, συμπεριλαμβανομένων των Πάβεου Κούμπις, Γέζι Ρούτσκι, Βουαντίσουαφ Μουίνεκ και Κούπιετς. Οι ποιητές που έγραψαν στην τσιεσινική σιλεσική διάλεκτο θεωρούσαν γενικά το έργο τους ως μέρος της πολωνικής λογοτεχνικής παράδοσης, παρά ότι ανήκαν σε μια νέα λογοτεχνική γλώσσα.Άρχισε να δημοσιεύει τα δικά της διηγήματα και άλλες πεζογραφίες το 1997. Το χιούμορ της εκτιμήθηκε. Το 2005 δημοσίευσε ένα άλλο βιβλίο που περιελάμβανε ποίηση και πεζογραφία. Πέθανε το 2019 στο απλό ξύλινο σπίτι που είχε ζήσει σε όλη της τη ζωή. Korzenie (1987), μια συλλογή ποιημάτων γραμμένων στην τσιεσινική σιλεσική διάλεκτο, μαζί με την Έβα Μιλέρσκα και την Άννα Φιλίπεκ Malinowy świat (1988) Połotane żywobyci (1997) Po naszymu pieszo i na skrzydłach (2005) Μαρτίνεκ, Λίμπορ (Απρίλιος 2015). «Aniela Kupiec, pisarka z talentem od Boga». Zwrot: 32–33. Μαρτίνεκ, Λίμπορ (Απρίλιος 2017). «Proza Anieli Kupiec». Zwrot: 44–45. Στανιέτσεκ, Πάβεου (2008). «Aniela Kupiec o swoim nydeckim świecie». Kalendarz Goleszowski: 184–187. Προφίλ του έργου της Ανιέλα Κούπιετς - Zaolzie Teraz στον ιστότοπο Książnica Cieszyńska
The Eagle Has Landed – Part III

Το The Eagle Has Landed – Part III είναι διπλός, ζωντανά ηχογραφημένος δίσκος του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Saxon, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2006 μέσω της εταιρείας "Steamhammer". Αυτό είναι το πέμπτο ζωντανό άλμπουμ του συγκροτήματος και ο τίτλος αποτελεί συνέχεια της τριλογίας των ζωντανά ηχογραφημένων ομώνυμων δίσκων, εκ των οποίων οι δύο πρώτοι κυκλοφόρησαν το 1982 ("The Eagle Has Landed") και το 1996 ("The Eagle Has Landed – Part II").Το "The Eagle Has Landed – Part III" είναι το άλμπουμ το οποίο σηματοδότησε την επιστροφή του ντράμερ Νάιτζελ Γκλόκλερ στο συγκρότημα, ο οποίος είχε αποχωρήσει το 1999, για λόγους υγείας. Ηχογραφήθηκε κατά την περιοδεία για την προώθηση του δίσκου "Lionheart", το 2004 και το 2005 στη Γερμανία, την Αγγλία, τη Γαλλία και τη Σουηδία.

 This Town Rocks - 4:53 Back tot the Wall - 3:28 Redline - 4:01 Stand Up and Be Counted - 3:26 Never Surrender - 3:33 Frozen Rainbow - 6:49 Suzie Hold On - 4:51 Play it Loud - 4:27 Warrior - 3:55 See the Light Shining - 6:45 To Hell and Back Again - 3:20 Stallions of the Highway - 3:06 Wheels of Steel - 8:51 And the Bands Played on - 3:51 Crusader - 7:04 The Return - 1:41 Lionheart - 6:04 Man and Machine - 3:30 Beyond the Grave - 4:55 Searching for Atlantis - 5:40 To Live by the Sword Pt.I - 2:04 Unleash the Beast - 3:00 To Live by the Sword Pt.II - 1:31 Flying on the Edge - 4:34 Jack Tars - 0:54 English Man O' War - 4:19 Court of the Crimson King - 5:20 Broken Heroes - 6:46 Dragon's Lair - 3:32 Rock is Our Life - 5:11 Are We Travellers in Time - 4:43 Solid Ball of Rock - 5:55 Το The Eagle Has Landed – Part III ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Μπιφ Μπάιφορντ - φωνητικά Νταγκ Σκάρατ - κιθάρα Πωλ Κουήν - κιθάρα Νιμπς Κάρτερ - μπάσο Νάιτζελ Γκλόκλερ - τύμπανα
Δήμος Οινούντος

Ο Δήμος Οινούντος ήταν δήμος του νομού Λακωνίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Σπάρτης. Βρισκόταν στο βόρειο τμήμα του νομού, στις δυτικές πλαγιές του Πάρνωνα. Ο δήμος αποτελούταν από 8 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 301,8 τ.χλμ. (αποτελεί τον μεγαλύτερο δήμο σε έκταση στον νομό) και είχε συνολικό πληθυσμό 2.625 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα του δήμου ήταν η Σελλασία.

 Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (σε αγκύλες ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001): Δ.δ. Σελλασίας -- η Σελλασία [ 524 ] Δ.δ. Βαμβακούς [ 350 ] η Βαμβακού [ 301 ] η Μεγάλη Βρύση [ 49 ] Δ.δ. Βαρβίτσης -- η Βαρβίτσα [ 131 ] Δ.δ. Βασαρά [ 301 ] ο Βασαράς [ 250 ] τα Βέρια [ 43 ] η Μονή Αγίων Αναργύρων [ 8 ] Δ.δ. Βουτιάνων -- οι Βουτιάνοι [ 314 ] Δ.δ. Βρεσθένων -- τα Βρέσθενα [ 418 ] Δ.δ. Θεολόγου [ 320 ] ο Άγιος Ιωάννης Θεολόγος [ 275 ] τα Καλύβια Θεολόγου [ 45 ] Δ.δ. Κονιδίτσης [ 267 ] η Κονιδίτσα [ 265 ] η Κοπελιά [ 0 ] ο Κουρεμένος [ 2 ] Υπουργείο εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.
Ανθούσα Πρέβεζας

Η Ανθούσα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Πάργας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Πρεβέζης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Νικοπόλεως και Πάργας του νομού Πρέβεζας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου. Μέχρι το 1927 ο οικισμός ονομαζόταν Ράπεζα.

 Η Ανθούσα είναι χωριό στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Πρεβέζης. Βρίσκεται κοντά στους νότιους πρόποδες των ορέων Πάργας, πάνω στην επαρχιακή οδό Πάργας-Πέρδικας και δυτικά της Πάργας, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 190. Απέχει 64 χλμ. περίπου ΒΔ. της Πρέβεζας. Η τοπική κοινότητα Ανθούσας είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 9,082 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Τρίκορφο. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1919 ως Ράπεζα και προσαρτήθηκε στην ομώνυμη κοινότητα του νομού Πρεβέζης. Το 1927 μετονομάστηκε σε Ανθούσα και το 1937 εντάχθηκε στον νομό Θεσπρωτίας. Το 1946 υπήχθη οριστικά στον νομό Πρεβέζης. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ανθούσας και προσαρτήθηκε στον δήμο Πάργας. Η Ανθούσα άρχισε να συνοικίζεται πριν από 150 χρόνια, περίπου, από τους κατοίκους της παρακείμενης Αγίας ή Αγιάς. Στη θέση της δε, όπως εξάγεται από ανασκαφές και διασωθέντα αρχαία νομίσματα, βρισκόταν η αρχαία πόλη Ελαία. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με τον τουρισμό και την ελαιοκομία. Παλαιότερα, στην Ανθούσα ομιλούνταν αρβανίτικα, η χρήση των οποίων είχε εκλείψει σχεδόν ολοκληρωτικά ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1960. Το Κάστρο της Ανθούσας (ή του Αλή Πασά), στην κορυφή λόφου πάνω από το χωριό, σε περίοπτη θέση. Κτίστηκε από τον Αλή Πασά στις αρχές του 19ου αιώνα και χρησίμευσε ως ορμητήριο κατά της Πάργας Η διαδρομή Βάλτου-Ανθούσας, από μονοπάτι σε κατάφυτη περιοχή, με τρεχούμενα νερά, καταρράκτες και ερειπωμένους νερόμυλους Ο νερόμυλος που στεγάζει λαογραφικό μουσείο Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr https://www.youtube.com/watch?v=VvK04bwniLE
Άρης Γιαννακίδης

Ο Αριστείδης Γιαννακίδης του Αθανασίου (γεννήθηκε στην Κομοτηνή στις 3 Σεπτεμβρίου 1959) είναι Έλληνας πολιτικός και ο πρώτος αιρετός περιφερειάρχης Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης από την 1η Ιανουαρίου 2011 ως το 2014.

 Σπούδασε στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών και Δημόσιας Διοίκησης του Παντείου Πανεπιστημίου Αθηνών. Κατά την περίοδο των σπουδών του ανέπτυξε έντονη συνδικαλιστική δράση. Είναι παντρεμένος με τη Σταυρούλα Γιαννακίδου και έχουν μία κόρη. Στις εκλογές του 1994 και του 1998 εξελέγη νομαρχιακός σύμβουλος με το ΠΑΣΟΚ, έχοντας ήδη δραστηριοποιηθεί στον αγροτικό τομέα ως υπάλληλος της Ένωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών Νομού Ροδόπης. Διετέλεσε αναπληρωτής του νομάρχη Ροδόπης για περίοδο 8 ετών. Το 2002 εξελέγη Νομάρχης Ροδόπης με τον συνδυασμό "Ενότητα-Δημιουργία-Προοπτική" και επανεξελέγη το 2006, με το συνδυασμό "Κοινωνική Συμμαχία". Στις πρώτες περιφερειακές εκλογές του 2011, ο Άρης Γιαννακίδης, υποστηριζόμενος από το ΠΑΣΟΚ, εξελέγη περιφερειάρχης στο δεύτερο γύρο με ποσοστό 51,4% έναντι 48,5% για τον αντίπαλό του Γιώργο Παυλίδη από τη ΝΔ. Στις επόμενες περιφερειακές εκλογές το 2014, ο Γιαννακίδης ηττήθηκε στον δεύτερο γύρο από τον Παυλίδη, με ποσοστά 43,6 και 56,3% αντίστοιχα. Βιογραφικό στην ιστοσελίδα pasok.gr, ανάκτηση 16-4-2013.
Ο πόλεμος της Τροίας δεν θα γίνει

Ο πόλεμος της Τροίας δεν θα γίνει (γαλλικός τίτλος: La guerre de Troie n'aura pas lieu), είναι δίπρακτο θεατρικό έργο του Ζαν Ζιρωντού, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 22 Νοεμβρίου 1935 στο Παρίσι σε σκηνοθεσία Λουί Ζουβέ και δημοσιεύθηκε τον ίδιο χρόνο. Το έργο επιδιώκει να αποκρυπτογραφήσει τα κίνητρα του επικείμενου Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ως προειδοποίηση και έκκληση για ειρήνη. Με πρόσχημα τον μύθο της Ιλιάδας, ο συγγραφέας αναδεικνύει την επικίνδυνη άνοδο της βίας στην Ευρώπη, τον κυνισμό των πολιτικών καθώς και τη χειραγώγηση των συμβόλων και της έννοιας του νόμου.

 Ο Ζαν Ζιρωντού, τραυματισμένος δύο φορές κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, υπήρξε ένθερμος υπερασπιστής της ειρήνης. Έγραψε αυτό το έργο μεταξύ του φθινοπώρου του 1934 και του Ιουνίου 1935, καθώς οι δικτατορίες αυξάνονταν στην Ευρώπη και η κρίση του 1929 συνέχιζε να μαίνεται, λίγα χρόνια πριν το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το έργο περιγράφει την ανοησία των ανθρώπων και το πείσμα τους και επικρίνει τη διπλωματία και τη συμπεριφορά των εθνικών ηγετών και των διανοουμένων. Ο συγγραφέας κάνει έναν παραλληλισμό μεταξύ της κατάστασης στην Ευρώπη της δεκαετίας του 1930, όπου όλοι έβλεπαν τον πόλεμο να έρχεται χωρίς να αντιδρούν πραγματικά, και τον Τρωικό πόλεμο της αρχαιότητας. Το έργο τελειώνει με τον αναπόφευκτο πόλεμο, μια αντανάκλαση της πραγματικότητας.Ο Ζιρωντού δίστασε για μεγάλο χρονικό διάστημα σχετικά με τον τίτλο του έργου - με εναλλακτικούς τίτλους, όπως Πρόλογος στην Ιλιάδα - λόγω του μήκους του αρχικού τίτλου, ο οποίος τελικά επικράτησε. Το έργο διαδραματίζεται μια μέρα πριν από το ξέσπασμα του Τρωικού πολέμου μέσα στις πύλες της πόλης της Τροίας. Παρουσιάζει τον αγώνα του Έκτορα, μεγαλύτερου γιου του βασιλιά της Τροίας Πρίαμου που μόλις επέστρεψε από έναν πόλεμο, ο οποίος με την υποστήριξη των γυναικών της Τροίας προσπαθεί να αποτρέψει τον πόλεμο με τους Έλληνες που ο στρατός τους έχει παραταχθεί προ των πυλών. Η σύζυγος του Έκτορα Ανδρομάχη είναι έγκυος και αυτό ενισχύει την επιθυμία του για ειρήνη. Μαζί με τη μητέρα του Εκάβη, ο Έκτορας ηγείται της αντιπολεμικής επιχειρηματολογίας και προσπαθεί να πείσει τον αδερφό του Πάρι να επιστρέψει στους Έλληνες την όμορφη αλλά ανόητη αιχμάλωτη Ελένη. Ο συγγραφέας παρουσιάζει την Ελένη όχι μόνο ως αντικείμενο πόθου, αλλά ως την επιτομή του ίδιου του πεπρωμένου. Ισχυρίζεται ότι μπορεί να δει το μέλλον, βλέποντας αυτό που είναι αποτυπωμένο στο μυαλό της, και βλέπει τον πόλεμο. Για τον Έκτορα, η Ελένη σημαίνει μόνο πόλεμο και καταστροφή. Αλλά για τους άλλους Τρώες, με επικεφαλής τον ποιητή Δημόδοκο, αντιπροσωπεύει μια ευκαιρία για δόξα και ανυπομονούν να πολεμήσουν γι' αυτήν. Η συμφωνία ειρήνης που διαπραγματεύεται ο Έκτορας με τον Έλληνα Οδυσσέα αποτυγχάνει και στο τέλος του έργου, η κυνική πρόβλεψη της Κασσάνδρας ότι ο πόλεμος δεν μπορεί να αποφευχθεί αποδεικνύεται σωστή. Ο πόλεμος της Τροίας δεν θα γίνει, μετάφραση: Μαρία Λάζου, εκδόσεις Δωδώνη, 1980 Ζαν Ζιρωντού - Ο πόλεμος της Τροίας δεν θα γίνει (ραδιοφωνικό θέατρο)
Λευκοχώρι Ηρακλείου

Το Λευκοχώρι Μονοφατσίου (το μπαλκόνι της Μεσσαράς) (εως το 1955: η Βουτουφού) είναι ορεινό χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Μινώα Πεδιάδος στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκει στην Επαρχία Μονοφατσίου. Η θέση του παλιού χωριού είναι σε βραχώδη και απόκρημνο ύψωμα , με πανοραμική θέα προς την πεδιάδα της Μεσαράς. Το σημερινό χωριό βρίσκεται στα βόρεια του παλιού, στο 39,5 χιλιόμετρο του ασφαλτοστρωμένου δρόμου προς το χωριό Σκινιά. Στο χωριό (και στις Κάτω Πουλιές) λειτουργεί ο ναός των Εισοδίων της Θεοτόκου. Επίσης, υπάρχει Δημοτικό Σχολείο. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Απέχει 37 χιλιόμετρα από την πόλη του Ηρακλείου.

 Στην τοποθεσία Άη Γιώργης στην επανάσταση του 1897 είχε δοθεί τρομερή μάχη ανάμεσα στους βουτουφιανούς και στους μουσουλμάνους των παρτήρων και τεφελίου καθορίζοντας έτσι την de facto χριστιανική πίστη του χωριού. Στην τοποθεσία Σαρακήνα σώζονται ο παλαιός ναός της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος με τοιχογραφίες και του Μιχαήλ Αρχαγγέλου με τοιχογραφίες, που όμως έχουν φθαρεί. Υπάρχουν επίσης ερείπια από παλιά κτήρια και στην περιοχή έχουν βρεθεί διπλοί πελέκεις με χαρακτή διακόσμηση λοξών και ευθειών γραμμών. Το χωριό ονομαζόταν Βουτουφού ως το 1955. Τότε ονομάστηκε Λευκοχώρι από τις πολλές λεύκες που ευδοκιμούν στην περιοχή. Η πάνω μεριά του χωριού ονομάζεται ακόμα "Βουτουφού". Το όνομα προέρχεται από τον Τούρκο Βουτούφ μπέη που βρήκε τον θάνατο στο χωριό από τους ντόπιους επαναστάτες. Το χωριό αναφέρεται στην επαρχία Μπελβεντέρε (σημερινό Μονοφάτσι) και σε όλες τις ενετικές απογραφές. Στην τουρκική απογραφή του 1671 αναφέρεται ότι είχε μόνο κρήτες κάτοικους . Ποτέ δεν κατοίκησε τούρκος στο χωριό λόγο της αυξημένης παρουσίας βουτουφιανών επαναστατών Στις ενετικές και στις τουρκικές απογραφές αναγράφονται και τα υπόλοιπα χωριά του σημερινού Δημοτικού διαμερίσματος. Έτσι, στον Καστροφύλακα (Κ 96) το 1583 συναντάμε τους οικισμούς Pulea Apano (56 κατ.), Pulea Catto (25 κατ.). και Candru ή Chandru, με 40 κατοίκους (ο τελευταίος οικισμός αναφέρεται και στον Φραγκίσκος Μπαρόκιος). Αντίστοιχα, στην τουρκική απογραφή του 1671 τα χωριά αυτά αναφέρονται ως Pulye Apano, με 8 χαράτσα, Pulye Kato με 5 χαράτσα και Handra με 5 χαράτσα. Το μόνο χωριό που δεν αναφέρεται σε καμία απογραφή είναι το Καλό Χωριό. Δείτε Κοινότητα Λευκοχωρίου Στο Λευκοχώρι, ο πολιτιστικός σύλλογος «Οι Λεύκες» διοργανώνει κάθε Πρωτοχρονιά παραδοσιακό γλέντι . με κάλαντα, μαντινάδες και μαντολινάτα στους δρόμους του χωριού. Στις 6 Αυγούστου γίνεται το μεγάλο πανηγύρι του χωριού. Κάθε καλοκαίρι διοργανώνονται διάφορες εκδηλώσεις όπως: περίπατοι, εκδρομές, χειροτεχνίες για να στολίσουμε το χωριό όπου συμμετέχουν οι κάτοικοι του χωριού
Ρωμαϊκοί αριθμοί

Το Λατινικό σύστημα αναπαράστασης αριθμών, που χρησιμοποιείτο ευρέως στην Αρχαία Ρώμη, αλλά επιβιώνει ακόμη και στις μέρες μας σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, είναι ένα σύστημα που απεικονίζει τους αριθμούς με συνδυασμούς γραμμάτων του λατινικού αλφάβητου που ανάλογα με τη διάταξη τους , προστίθενται ή αφαιρούνται. Βασίζεται στο αντίστοιχο σύστημα αναπαράστασης των Ετρούσκων. Στην αρχική του μορφή περιελάμβανε 5 γράμματα (I, V, X, L και C). Οι δέκα πρώτοι αριθμοί στο ρωμαϊκό σύστημα αναπαράστασης αριθμών είναι : I=1, II=2, III=3, IV=4, V=5, VI=6, VII=7, VIII=8 , IX=9 και Χ=10

 Το σημερινό σύστημα περιλαμβάνει 7 γράμματα αναπαράστασης με τις κάτωθι αξίες στο δεκαδικό σύστημα: I = 1 {\displaystyle I=1\,} V = 5 {\displaystyle V=5\,} X = 10 {\displaystyle X=10\,} L = 50 {\displaystyle L=50\,} C = 100 {\displaystyle C=100\,} D = 500 {\displaystyle D=500\,} M = 1.000 {\displaystyle M=1.000\,} Οι κανόνες αναπαράστασης έχουν ως εξής: Όταν έχουμε δύο ή τρία ίδια γράμματα στη σειρά τότε οι αξίες των γραμμάτων προστίθενται: II=2, CC=200, III=3, XXX=30,. Όταν έχουμε δύο γράμματα στη σειρά, και το γράμμα που βρίσκεται στα δεξιά είναι μικρότερης αξίας από το γράμμα που βρίσκεται αριστερά τότε προστίθενται οι αξίες των γραμμάτων: VI=6, XI=11, DC=600, XV=15 Όταν έχουμε δύο γράμματα στη σειρά και το γράμμα που βρίσκεται στα δεξιά είναι μεγαλύτερης αξίας ή το γράμμα στα αριστερά μικρότερης αξίας τότε αφαιρούνται: IV=4, IX=9, CD=400. Τα σύμβολα I, X, C και Μ μπορούν να επαναληφθούν διαδοχικά μέχρι τρεις φορές. Κατ' εξαίρεση στα καντράν ρολογιών συχνά υπάρχει και η αναπαράσταση IIII που αντιστοιχεί στον αριθμό 4. Τα σύμβολα V, L και D δεν μπορούν να επαναληφθούν. Τo σύμβολο I μπορεί να αφαιρεθεί μόνο από τα σύμβολα V και X. Τo σύμβολο X μπορεί να αφαιρεθεί μόνο από τα σύμβολα L και C. Τo σύμβολο C μπορεί να αφαιρεθεί μόνο από τα σύμβολα D και M. Τα σύμβολα V , L και M δεν αφαιρούνται ποτέ. Το δεκαδικό ψηφίο 0 και ο αριθμός "0" δεν αναπαρίστανται και δεν υπάρχουν στους ρωμαϊκούς αριθμούς. Το ρωμαϊκό σύστημα αριθμών σήμερα χρησιμοποιείται κυρίως σε καλλιτεχνικές αναπαραστάσεις όπως στον κινηματογράφο για την απεικόνιση του έτους παραγωγής της ταινίας και στο καντράν αναλογικών ρολογιών για να προσδώσει μια αίσθηση ρετρό. Menninger, Karl (1992). Number Words and Number Symbols: A Cultural History of Numbers. Dover Publications. ISBN 978-0-486-27096-8. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, τόμος 40, σελίδα 12 Χρονόγραμμα (γραφή) Πανψηφιακός αριθμός FAQ: Γιατί τα ρολόγια με Ρωμαϊκούς αριθμούς χρησιμοποιούν το "IIII" αντί του "IV";
Κιτρέα η μυρτόφυλλος

Η Κιτρέα η μυρτόφυλλος (Citrus myrtifolia) ή άλλως η ξινή μυρτόφυλλη νεραντζιά, είναι ένα είδος εσπεριδοειδούς (Citrus), με φύλλωμα παρόμοιο με εκείνο της κοινής μυρτιάς. Είναι συμπαγές δέντρο με μικρά φύλλα και χωρίς αγκάθια, που φτάνει το ύψος των τριών μέτρων και μπορεί να βρεθεί στη Μάλτα, Λιβύη, Λιγουρία, Τοσκάνη, Σικελία, Καλαβρία και τις περιφέρειες της Ιταλίας. Οι καρποί του δέντρου μοιάζουν με μικρά πορτοκάλια. Είναι ξινοί ή πικροί και κοινώς ονομάζονται από τους Ιταλούς με την ονομασία, chinotto. Αποτελούν ουσιαστικό παράγοντα αρωματικής γεύσης των περισσότερων Ιταλικών Αμάρι, του δημοφιλούς απεριτίφ Campari και σε αρκετές μάρκες ανθρακούχων αναψυκτικών, που γενικώς ονομάζονται «chinotto». Η Κιτρέα η μυρτόφυλλος, ενίοτε φυτεύεται σε κήπους. Χάρις στον συμπαγή της όγκο, μπορεί επίσης να φυτευτεί σε γλάστρα ή άλλο δοχείο.

 Citrus aurantium ποικ. myrtifolia Ker-Gawl. in Bot. Reg. vol. 4, t. 346, in textu. 1818. Citrus pumila Marc. in Izv. Sochin. Obl. Sukhum. Stants. vol. 2. 1921. Chandler, W. H., S. N. Hooper & M. J. Harvey - Evergreen orchards. Kimpton London 1958: 535 pp. Facciola, S. - Cornucopia. A source book of edible plants. Kampong Publ. Vista 1990: 677 pp. Hodgson, R. W. (1965): Taxonomy and nomenclature in the Citrus fruits (pp 317–331) - In: S. Krishnamurthi (ed.) - Advances in agriculture sciences and their applications Agric. Coll. Res. Inst. Coimbatore. Mortensen, E. & E. T. Bullard - Handbook of tropical and subtropical horticulture. (3. ed. 1966). Department of State Agency for International Development Washington 1964: 260 pp. Morton, J. F. (ed.) - Fruits of warm climates. Creative Resource System Winterville, N.C. 1987: 505 pp. Swingle, W. T. (1946): The botany of Citrus and its wild relatives of the orange subfamily (family Rutaceae, subfamily Aurantioideae) (pp 129–474) - In: H. J. Webber & L. D. Batchelor (eds.) - The citrus industry. Vol. 1. History, botany und breeding Univ. of California Press Berkeley: 1028 pp. Tanaka, T. - Species problem in Citrus. A critical study of wild and cultivated units of Citrus, based upon field studies in their native homes. Japanese Society for the Promotion of Science Ueno 1954: 152 pp. Webber, H. J. (1946): Cultivated varieties of Citrus (pp 475–668) - In: H. J. Webber & L. D. Batchelor (eds.) - The Citrus industry; 1. History, botany and breeding Univ. of California Press Berkeley: 1028 pp. NCBI Taxonomy Database Mansfield's World Database of Agricultural and Horticultural Crops USDA Germplasm Resources Information Network (GRIN) entry
46 (αριθμός)

Το 46 (σαράντα έξι) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 45 και πριν από το 47. Είναι ένας άρτιος αριθμός, αφού 46:2 = 23, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 46 συμβολίζεται ως XLVΙ στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΜϚ´ ή μϚ΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 46 είναι ένας σύνθετος αριθμός, αφού οι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1, 2, 23 και 46, δηλαδή έχει και άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος σύνθετος αριθμός είναι το 48. Το ανάπτυγμα πρώτων παραγόντων του 46 είναι 46 = 2 ·23. Το 46 είναι ημιπρώτος αριθμός, διότι αποτελεί γινόμενο δύο πρώτων αριθμών (2 · 23). Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Ο ατομικός αριθμός 46 αντιστοιχεί στο παλλάδιο. Το Μεσιέ 46 είναι ένα ανοικτό σμήνος σε απόσταση περίπου 5.400 ετών φωτός στον αστερισμό Πρύμνη.
Άλις Κόμπερ

Η Άλις Ελίζαμπεθ Κόμπερ (23 Δεκεμβρίου 1906 - 16 Μαΐου 1950) ήταν Αμερικανίδα κλασικίστρια, πιο γνωστή για εκτεταμένες έρευνες που οδήγησαν τελικά στην αποκρυπτογράφηση της Γραμμικής Β΄.

 Κόρη Ούγγρων μεταναστών, η Κόμπερ γεννήθηκε στο Γιόρκβιλ, γειτονιά στην Άνω Ανατολική πλευρά του Μανχάταν. Παρακολούθησε το Λύκειο του Κολεγίου Χάντερ και το καλοκαίρι του 1924 κατέλαβε την τρίτη θέση σε διαγωνισμό υποτροφιών στη Νέα Υόρκη. Το έπαθλο των 100 δολαρίων το χρόνο τη βοήθησε να παρακολουθήσει το Κολέγιο Χάντερ, από όπου αποφοίτησε στα με ειδίκευση στα Λατινικά. Εξελέγη στην Phi Beta Kappa, από όπου αποφοίτησε μετ' επαίνου. Πήρε μεταπτυχιακό τίτλο στις κλασικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια το 1929 και διδακτορικό το 1932. Fox, Margalit (2013). The Riddle of the Labyrinth: The Quest to Crack an Ancient Code. Ecco Press. ISBN 978-0062228833. Archives revive interest in forgotten life Biography of Alice Kober by Laura A. Voight at Women in Old World Archaeology. Αρχειοθετήθηκε 2016-03-03 στο Wayback Machine. May 11, 2013 New York Times profile of Kober Ventris & Kober archive at Program in Aegean Scripts and Prehistory University of Texas at Austin Alice Kober Papers at the Program in Aegean Scripts and Prehistory University of Texas at Austin
Γεώργιος Γκίζας

Ο Γεώργιος Γκίζας (2 Ιανουαρίου 1916 - 5 Νοεμβρίου 2022) ήταν Έλληνας πολεμιστής του Έπους του ’40. Είχε υπηρετήσει ως στρατιώτης στο ιστορικό 2/39 Σύνταγμα Ευζώνων, το οποίο αποτελούσε μέρος της 8ης Μεραρχίας Πεζικού και ήταν μια από τις πρώτες ελληνικές στρατιωτικές μονάδες που πολέμησαν τους Ιταλούς το 1940.

 Ο Γκίζας γεννήθηκε στις 2 Ιανουαρίου του 1916 στην Ελευθέριανη της ορεινής Ναυπακτίας. Γονείς του ήταν ο Θωμάς και η Βασιλική Γκίζα, ενώ η σύζυγος του ονομαζόταν Ελένη, με την οποία είχαν αποκτήσει τρία παιδιά. Το 1936 παρουσιάστηκε για να υπηρετήσει την στρατιωτική του θητεία στο 2/39 Σύνταγμα Ευζώνων. Μετά την βασική του εκπαίδευση μετέβη στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα όπου έλαβε μέρος στην κατασκευή των Οχυρών της «Γραμμής Μεταξά», έχοντας την ευθύνη μεταφοράς υλικών ως ημιονηγός. Το 1939 απολύθηκε, ολοκληρώνοντας την θητεία του στις τάξεις του Ελληνικού Στρατού. Τον Οκτώβριο του 1940 και με την εισβολή των Ιταλών στην ελληνοαλβανική μεθόριο, επιστρατεύτηκε και παρουσιάστηκε μαζί και άλλους συγχωριανούς του στο Κεφαλόβρυσο Αιτωλοακαρνανίας, κοντά στο Αιτωλικό. Μετέβη στο Μέτωπο ως στρατιώτης σε Τάγμα του 2/39 Συντάγματος Ευζώνων, το οποίο ήταν από τα πρώτα τμήματα του Ελληνικού Στρατού που συγκρούστηκε με τις ιταλικές δυνάμεις. Απεβίωσε στις 5 Νοεμβρίου του 2022, πλήρης ημερών, σε ηλικία 106 ετών και 10 μηνών, ως ο τελευταίος εύζωνας του Μετώπου του ’40.Είχε τιμηθεί από το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας της Ελλάδος με το «Μετάλλιο Εκστρατείας 1940-41» κατά την 28η Οκτωβρίου του 2019 στο χωριό του την Ελευθέριανη, ενώ το 2021 ανήμερα πάλι της εθνικής επετείου του «ΟΧΙ» του απονεμήθηκε τιμητική πλακέτα από τον Δήμο Ναυπακτίας, σε εορταστική εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στην Πλατεία Φαρμάκη της πόλης της Ναυπάκτου.
Μπέκια

Η Μπέκια (αγγλικά: Bequia, ορθή προφορά μπεκ-ουέι, beck-way) είναι το δεύτερο μεγαλύτερο νησί των Γρεναδίνων. Αποτελεί τμήμα του κράτους Άγιος Βικέντιος και Γρεναδίνες και απέχει γύρω στα 15 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα της χώρας, Κίνγκσταουν. Έχει πρωτεύουσα το Πορτ Ελίζαμπεθ. Το νησί αποτελεί προορισμό για πολλούς τουρίστες, ιδιαίτερα την περίοδο των πασχαλινών εκδηλώσεων. Είναι ένα από τα ελάχιστα μέρη όπου επιτρέπεται, με περιορισμούς, το κυνήγι φάλαινας από τη Διεθνή Φαλαινοθηρική Επιτροπή. Έχει αεροδρόμιο, που έχει το όνομα του Τζέιμς Μίτσελ, από το 1992.

 Στο νησί, εκτός από την πρωτεύουσα, βρίσκονται και τα χωριά Πέιτζετ Φαρμ (Paget Farm), Λόουερ Μπέι (Lower Bay), Λα Πομπ (La Pompe), Χάμιλτον (Hamilton), Μάουντ Πλέζαντ (Mount Pleasant) και Μπέλμοντ (Belmont). Κυριότερο φυσικό λιμάνι είναι το Αντμιράλτι Μπέι (Admiralty Bay). Στις δυτικές ακτές βρίσκεται το Πορτ Ελίζαμπεθ. Ο συνολικός πληθυσμός είναι γύρω στους 4.300 κατοίκους. Ο ιθαγενής πληθυσμός είναι κυρίως μίγμα Αφρικανών, Καραΐβων Ινδιάνων και Σκωτσέζων. Το όνομα του νησιού σημαίνει «νησί των σύννεφων» στην αρχαία γλώσσα των Αραουάκων. Το όνομα των νησιών ήταν επίσης "Becouya". Ανεπίσημος ύμνος της Μπέκια θεωρείται το "Only in Bequia", που έγραψε ένας ντόπιος, ο Ράφαελ Χόλντερ (Raphael "Socony" Holder). Το νησί αποτελούσε προορισμό εμπόρων και αλιέων, καθώς η απομακρυσμένη του θέση καθυστέρησε τον εποικισμό του. Το 18ο αιώνα τέθηκε υπό γαλλικό έλεγχο και με τη Συνθήκη του Παρισιού (1763), το νησί, μαζί με τη Γρενάδα και τις υπόλοιπες Γρεναδίνες, παραχωρήθηκε στη Βρετανία. Το 1779 καταλήφθηκε από τους Γάλλους σε παραβίαση της συμφωνίας, για να δοθεί στους Άγγλους αργότερα. Στις αρχές του 18ου αιώνα άρχισε να αναπτύσσεται η βιομηχανία ζάχαρης. Παράλληλα, το νησί απέκτησε παγκόσμια φήμη για την παραγωγή του φυτού αραρούτι. Ο πατέρας του Αλεξάντερ Χάμιλτον, Τζέιμς, εγκαταστάθηκε το 1774, βάσει ειδικού προγράμματος της βρετανικής κυβέρνησης, στην Μπέκια από το νησί Σαιντ Κρουά, όπου είχε μεγαλώσει ο γιος του. Ο μεγαλύτερος αδερφός του Αλέξανδρου επισκέφθηκε την Μπέκια το 1790, σε αντίθεση με τον Αλέξανδρο. Επίσης, ο Τζέιμς Χάμιλτον ποτέ δεν επισκέφθηκε το γιο του Αλέξανδρο στην Αμερική, παρότι ο τελευταίος του έστελνε συχνά χρήματα και παρακλήσεις για να επισκεφθεί τουλάχιστον την περιοχή. Πληροφορίες Αρχειοθετήθηκε 2009-01-19 στο Wayback Machine. Τουριστικός Οργανισμός Bequia Express Admiralty Transport
Ζιλούρ Ραχμάν

Ο Ζιλούρ Ραχμάν (Zillur Rahman, জিল্লুর রহমান, 9 Μαρτίου 1929 - 20 Μαρτίου 2013) ήταν πολιτικός από το Μπανγκλαντές, πρόεδρος της χώρας από το 2009 μέχρι τον θάνατό του το 2013.

 Γεννήθηκε στο Κισόργκανι. Ο πατέρας του, Μεχέρ Αλί Μιάν, ήταν διάσημος δικηγόρος και πρόεδρος της τοπικής και επαρχιακής επιτροπής του Μιμεσίνγκ. Απέκτησε πτυχίο Νομικής και μάστερ στην Ιστορία από το πανεπιστήμιο της Ντάκα. Ο Ραχμάν έλαβε μέρος στο κίνημα για τη γλώσσα Βεγγάλης του 1952. Αργότερα, ως υποψήφιος του συνδέσμου Αουάμι, εξελέγη μέλος του κοινοβουλίου το 1970 στις εθνικές εκλογές του Πακιστάν. Στη διάρκεια του Απελευθερωτικού Πολέμου του Μπανγκλαντές ο Ραχμάν έλαβε μέρος στην κυβέρνηση σε εξορία.Έπειτα από τον πόλεμο ο Ραχμάν έγινε γενικός γραμματέας του Συνδέσμου Αουάμι το 1972. Εξελέγη βουλευτής στο κοινοβούλιο το 1973 στις γενικές εκλογές της χρονιάς. Έπειτα από τη δολοφονία του Σεΐχ Μπουτζιμπούρ Ραχμάν ο Ζιλούρ συνελήφθη από τη στρατιωτική χούντα και έμεινε στη φυλακή για 4 χρόνια. Ο Ραχμάν θήτευσε ως υπουργός στην κυβέρνηση του Αουάφμι μεταξύ 1996 και 2001. Παντρεύτηκε την πολιτικό Άιβι Ραχμάν η οποία ήταν γραμματέας του κόμματος επί Γυναικείων Υποθέσεων. Η Ραχμάν σκοτώθηκε σε επίθεση με χειροβομβίδες το 2004 στην Ντάκα, έργο ισλαμιστών τρομοκρατών.Πέθανε στις 20 Μαρτίου 2013 στη Σιγκαπούρη ύστερα από χρόνια ασθένεια. Ο Ραχμάν ανακηρύχθηκε ο 19ος πρόεδρος από την Εκλογική Επιτροπή του Μπανγκλαντές στις 11 Φεβρουαρίου του 2009 όταν κανένας άλλος υποψήφιος δεν έκανε αίτηση για την προεδρική εκλογή του 2009. Ορκίστηκε στις 12 Φεβρουαρίου του 2009.Ήταν ανώτερο μέλος του Προεδρείου του Συνδέσμου Αουάμι.
Πάιονηρ 5

Το Πάιονηρ 5 (επίσης γνωστή ως Alpha 1, Pioneer P-2, και Thor Able 4) ήταν ένα διαστημικό σκάφος στο πλαίσιο του προγράμματος Πάιονηρ της NASA. Είχε ως στόχο να διερευνήσει τον διαπλανητικό χώρο ανάμεσα στις τροχιές της Γης και της Αφροδίτης. Εκτοξεύθηκε στις 11 Μαρτίου 1960 από το Ακρωτήριο Κανάβεραλ στις 13:00:00 UTC με μάζας 43 kg. Έχει σχήμα σφαίρας με διάμετρο 0,66 μέτρα με τέσσερις ηλιακούς συλλέκτες 1,4 μέτρων. Το διαστημικό σκάφος επιβεβαίωσε την ύπαρξη του διαπλανητικού μαγνητικού πεδίου. Το Πάιονηρ 5 ήταν η πιο επιτυχημένη αποστολή από τις μέχρι τότε Πάιονηρ αποστολές.

 Το διαστημικό σκάφος μας έστειλε δεδομένα που σύλλεξε από το μαγνητόμετρο για το μαγνητικό πεδίο και μέτρησε ότι ο μέσος ανενόχλητος διαπλανητικός τομέας ήταν περίπου 5 γ ± 0,5 γ σε μέγεθος. Το διαστημικό σκάφος μέτρησε, επίσης, τα ηλιακά σωματίδια και την κοσμική ακτινοβολία στο διαπλανητικό χώρο. Ο μετρητής μικρομετεωριτών, όμως, απέτυχε να λειτουργήσει σωστά. Η καταγραφή ψηφιακών δεδομένων έχουν διαβιβασθεί σε 1, 8 και 64 bit / s, ανάλογα με την απόσταση του διαστημικού οχήματος από τη Γη και το μέγεθος της κεραίας λήψης. Ο περιορισμός βάρους για τα ηλιακά κύτταρα εμπόδισαν τη συνεχή λειτουργία των πομπών τηλεμετρίας. Συνολικά ολοκλήρωσε 138,9 ώρες λειτουργίας, και πάνω από 3 Μbits δεδομένων ελήφθησαν. Το μεγαλύτερο τμήμα των δεδομένων έγινε δεκτός από το ράδιο τηλεσκόπιο Lovell στο παρατηρητήριο Jodrell Bank και το σταθμό παρακολούθησης της Χαβάης. Τα δεδομένα ελήφθησαν μέχρι τις 30 Απριλίου 1960, που ο θόρυβος του τηλεμετρία και αδύναμη ισχύς του σήματος έκαναν τη λήψη των δεδομένων αδύνατη. Το σήμα του διαστημικού σκάφους εντοπίστηκε από το παρατηρητήριο Jodrell Bank σε απόσταση ρεκόρ των 36.200.000 χιλιόμετρα (22,5 εκατομμύρια μίλια) στις 26 Ιουνίου 1960, αν και ήταν πάρα πολύ αδύναμη μέχρι τότε η λήψη δεδομένων. Pioneer 5 Profile από NASA's Solar System Exploration Space Technology Laboratories Documents Archive
Καλίνκα

Καλίνκα («χιονάτη») ονομάζεται ένα δημοφιλέστατο ρωσικό λαϊκό τραγούδι σε στίχους και μελωδία του ρώσου συνθέτη Ίβαν Πέτροβιτς Λαριόνοφ του 1860. Συνοδεύεται με μπαλαλάικα. Εγχώρια και παγκοσμίως συγκαταλέγεται στα πλέον δημοφιλή τραγούδια της ρωσικής κουλτούρας. Ακούγεται σε αθλητικές και κοινωνικές εκδηλώσεις.

 Η «Καλίνκα» (ρωσικά «Калинка») είναι ένα από τα πιο γνωστά ρώσικα τραγούδια. Το συνέθεσε το 1860 ο Ρώσος συνθέτης και λαογράφος Ιβάν Λαριόνοφ (Иван Петрович Ларионов), και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην πόλη Σαρατόβ (Саратов), ως μέρος μιας θεατρικής του παράστασης. Σύντομα, το τραγούδι προστέθηκε στη λαϊκή παράδοση της Ρωσίας. Το ρεφρέν του τραγουδιού αναφέρεται στην Καλίνκα, έναν ανθοφόρο φυλλοβόλο θάμνο, που μπορεί να φτάσει σε ύψος τα 4 μ. και καλλιεργείται για καλλωπιστικούς λόγους. Η επιστημονική της ονομασία είναι Viburnum opulus, και η κοινή της ονομασία χιονόσφαιρα ή χιονόμπαλα, από τα άνθη της που είναι λευκά και σφαιρικά. Ο ρυθμός του ρεφρέν είναι γρήγορος και οι στίχοι χαρούμενοι. Ένας από τους πιο γνωστούς ερμηνευτές του τραγουδιού ήταν ο σολίστ της Χορωδίας του Κόκκινου Στρατού της ΕΣΣΔ Ευγένειος Μπελιάεφ (Евгений Михайлович Беляев, 1926-1994). Στα Ελληνικά, οι στίχοι έχουν μεταφραστεί από τον ποιητή Γιάννη Ρίτσο. Έχει ερμηνευτεί από τη Μαργαρίτα Ζορμπαλά στο άλμπουμ 12 Ρούσικα λαϊκά τραγούδια, που κυκλοφόρησε το 1977. Καλίνκα, καλίνκα, καλίνκα μου εσύ, έι, βατόμουρο του κήπου, κοπέλα χρυσή. Άι, ξαπλώστε με μέσ' στο πευκόδασο ύπνο σμαραγδένιο να κοιμηθώ, άι, λιούλι - λιούλι, άι, λιούλι - λιούλι, ύπνο σμαραγδένιο να κοιμηθώ. Καλίνκα, καλίνκα, καλίνκα μου εσύ, έι, βατόμουρο του κήπου, κοπέλα χρυσή. Άι, πευκάκι μου πράσινο, πράσινο, μην πευκοβουίζεις, να σε χαρώ, άι, λιούλι - λιούλι, άι, λιούλι - λιούλι, μην πευκοβουίζεις, να σε χαρώ. Καλίνκα, καλίνκα, καλίνκα μου εσύ, έι, βατόμουρο του κήπου, κοπέλα χρυσή. Άι, ψυχούλα μου, βατομουρούλα μου, έλα, αγάπησέ με, έλα πια, άι, λιούλι - λιούλι, άι, λιούλι - λιούλι, έλα, αγάπησέ με, έλα πια. Καλίνκα, καλίνκα, καλίνκα μου εσύ, έι, βατόμουρο του κήπου, κοπέλα χρυσή. «Καλίνκα» «Καλίνκα» στα (ελληνικά)
Σάουρον

Ο Σάουρον (αγγλικά: Sauron) είναι ένας φανταστικός λογοτεχνικός χαρακτήρας της μυθολογίας του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν. Βάσει αυτής, είναι ο Άρχοντας του σκότους ή αλλιώς ο Άρχοντας των δαχτυλιδιών, το όνομα του οποίου ο Τόλκιν χρησιμοποιεί στο λογοτεχνικό μυθιστόρημά του Ο άρχοντας των δαχτυλιδιών. Στον Άρχοντα των δαχτυλιδιών αποκαλύπτεται ό τι αυτός είναι ο Νεκρομάντης, που μονάχα αναφέρεται στο προηγούμενο βιβλίο του Τόλκιν, Το χόμπιτ. Ο χαρακτήρας εμφανίζεται και στο "Σιλμαρίλλιον".

 Ο Σάουρον έζησε από την Πρώτη Εποχή της Μέσης Γης μέχρι και την Τρίτη Εποχή. Ήταν ένας από τους Μάιαρ και συγκεκριμένα Μαϊα της τάξης του Άουλε (ένας από τους 7 Βάλαρ, κάτι σαν τις θεότητες τις Μέσης Γης). Ύστερα, στράφηκε με την πλευρά του Μέλκορ, που αργότερα μετονομάστηκε σε Μόργκοθ (Βάλαρ, που όμως έγινε ο πρώτος "σκοτεινός άρχοντας") και έγινε ο πιο έμπιστός του ακόλουθος. Όταν ο Μόργκοθ φυλακίστηκε, αυτός εξαφανίστηκε, μόνο για να εμφανιστεί πάλι ανάμεσα στα ξωτικά που τον ονόμασαν Αννάταρ (Αυτός Που Δίνει Δώρα). Εμφανιζόταν όμορφος και σοφός ανάμεσα τους και τους έπεισε να φτιάξουν δαχτυλίδια με δυνάμεις. Μόλις τα δαχτυλίδια κατασκευάστηκαν, αυτός έφτιαξε το Ένα δαχτυλίδι για να τα κυβερνά και έβαλε πολύ από τη δύναμη του μέσα του για να γίνει αυτό. Μόλις όμως το έβαλε στο δάχτυλο του τα ξωτικά τον κατάλαβαν. Ο Σάουρον έκλεψε όλα τα δαχτυλίδια εκτός τα Τρία των Ξωτικών, τα οποία ποτέ ο Σάουρον δεν άγγιξε. Εφτά έδωσε στους Νάνους και εννιά στους ανθρώπους οι οποίοι έγιναν στη συνέχεια τα Δαχτυλιδοφαντάσματα ή αλλιώς, Νάζγκουλ. Το δαχτυλίδι λοιπον του Σάουρον φτιάχτηκε στο Βουνό του Χαμού, στην Μόρντορ και ήταν το μόνο μέρος όπου μπορούσε να καταστραφεί. Στη Μαύρη Γλώσσα ο Σάουρον είχε σχηματίσει πάνω στο δαχτυλίδι ένα κομμάτι από την ιστορία των δαχτυλιδιών, αυτό το κομμάτι που αναφερόταν σε αυτό. Ο Σάουρον το φόραγε συνέχεια γιατί του έδινε δύναμη όμως, σε έναν από τους μεγαλύτερους και σπουδαιότερους πολέμους της Μέσης Γης, στον λεγόμενο Πόλεμο της Τελευταίας Συμμαχίας, όπου ξωτικά και άνθρωποι ενώθηκαν για να πολεμήσουν τις δυνάμεις του, ο Σάουρον νικήθηκε από τον Ισίλντουρ, ο οποίος με την γενναία πράξη του έκόψε το δάχτυλο του Σάουρον, στο οποίο φόραγε το ένα δαχτυλίδι. Ο Ισίλντουρ πήρε το δαχτυλίδι και το κράτησε για τον εαυτό του,παρότι ο Έλροντ, ένα ξωτικό, τον συμβούλευσε να το καταστρέψει το δαχτυλίδι. Όπως αναφέρει ο Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν στα έργα του, το δαχτυλίδι είχε θέληση, η οποία οδήγησε τον Ισίλντουρ στον θάνατό του. Χρόνια αργότερα, το πνεύμα του επανεμφανίστηκε στο Ντολ Γκουλντούρ, με το ψευδώνυμο Νεκρομάντης. Παρ' όλα αυτά, αποκαλύφθηκε η αληθινή του ταυτότητα, κι έτσι έφυγε απο το Ντολ Γκουλντούρ κι επέστρεψε στην Μόρντορ. Τελικά, ο Σάουρον έπεσε με την καταστροφή του ίδιου του δαχτυλιδιού από έναν Χόμπιτ, τον Φρόντο Μπάγκινς, που παρόλο που κι αυτός είχε κυριευτεί από το δαχτυλίδι, κατάφερε με τη βοήθεια του κηπουρού και φίλου του Σαμ να το καταστρέψουν.
Βασίλης Μανέττας

Ο Βασίλης Μανέτας (Λάππας) (1917-2003) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής. Γεννήθηκε στη Σμύρνη στη Μικρά Ασία την πρωτοχρονιά του 1917. Στη Μικρασιατική Καταστροφή έχασε τον πατέρα του (Θεόδωρο Λάππα) και τον Σεπτέμβριο του 1922 ήρθε στην Ελλάδα με τη μητέρα του (Ελένη Μανέτα) και τα δύο μεγαλύτερα αδέρφια του.

 Ως ποδοσφαιριστής έκανε μεγάλη καριέρα στην ΑΕΚ από το 1935 έως το 1945. Το 1945 εντάχθηκε στην Δάφνη Αθηνών, όπου και ολοκλήρωσε τη σταδιοδρομία του το 1951. Υπήρξε μία φορά διεθνής με την Ελλάδα στις 20 Φεβρουαρίου 1938 εναντίον της Παλαιστίνης. Πρωταθλήματα Ελλάδας: 1939 και 1940 Κύπελλα Ελλάδας: 1939 Πρωταθλήματα ΕΠΣ Αθηνών: 1940. Η Ιστορία της ΑΕΚ, Έκδοση Γ.Χ. Αλεξανδρής, Αθήνα 1996 Εθνική Ελλάδος πορεία μέσα στο χρόνο, Εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα 2001 Εθνική Ελλάδος ποδοσφαίρου, Χρ. Αρβανίτης
Βάθη Χανίων

Η Βάθη (μέχρι το 1957: το Κούνενιον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του δήμου Κισάμου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης Βρίσκεται 31 χλμ. νότια από το Καστέλλι Κισσάμου και απέχει 66 χιλιόμετρα από τα Χανιά. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 320 μ.

 Στην περιοχή του χωριού έχει τοποθετηθεί η αρχαία ρωμαϊκή πόλη Ιναχώριον. Περίπου 200 μέτρα δυτικά του σημερινού χωριού έχουν εντοπιστεί δύο κιβωτιόσχημοι τάφοι, των οποίων τα κτερίσματα χρονολογήθηκαν στον 4ο αιώνα π.Χ.Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Aico Crimoni, στην επαρχία Κισάμου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Aico Cumeni με 91 κατοίκους και ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 αναφέρει το χωριό ως Cunenu Aico. Ο Στέργιος Σπανάκης αναφέρει ότι η ετυμολογία του ονόματος Κούνενι μπορεί να προέρχεται από την λατινική-ιταλική λέξη cuneo, η οποία σημαίνει σφήνα. Η λέξη Aico χρησιμοποιείται και σε άλλα χωριά της περιοχής και δεν είναι γνωστή η ετυμολογία της.Το 1881 ανήκε στον δήμο Εννέα Χωριών και σύμφωνα με την απογραφή είχε μαζί με την Τζιτζυφιά 476 κατοίκους, αμιγώς χριστιανούς. Στην απογραφή του 1900 είχε 467 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Το 1920 είχε οριστεί έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1926 ορίστηκε έδρα της κοινότητα Κουνενίου, η οποία, μαζί τον οικισμό, ονομάστηκε κοινότητα Βάθης το 1957, μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον δήμο Ιναχωρίου.Δείτε: Κοινότητα Βάθης Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Κοντά στο χώριο σώζονται βυζαντινοί ναοί. Ο ναός του Αγίου Γεωργίου στη συνοικία Βαϊδέδων είναι μονόχωρος καμαρόσκεπος και στο εσωτερικό του σώζονται σε καλή κατάσταση τοιχογραφίες. Σε κάθε πλευρά έχει ένα αψίδωμα. Στο παρελθόν διέθετε νάρθηκα, ο οποίος πλέον έχει καταστραφεί. Με βάση την κτητορική επιγραφή του ναού, οικοδομήθηκε και αγιογραφήθηκε με έξοδα του ιερομόναχου Ιακώβου το έτος ,ςΨ Β (= 6792 = 1284).Ανάμεσα στις συνοικίες Βαϊδέδων και Τζιγιανά βρίσκεται ο μονόχωρος καμαρόσκεπος ναός του Αρχαγγέλου Μιχαήλ. Στο εσωτερικό του σώζονται σε καλή κατάσταση τοιχογραφίες δύο φάσεων. Η παλαιότερη φάση χρονολογείται από τον 14ο αιώνα και εντοπίζεται στην καμάρα και τους τοίχους του κυρίως ναού και η δεύτερη φάση χρονολογείται στο δεύτερο μισό του 14ου αιώνα και εντοπίζεται στο ιερό. Ανάμεσα στις παραστάσεις βρίσκονται και δύο ασυνήθιστες, μια με τον αρχάγγελο μπροστά στα τείχη της Ιεριχούς και το Θαύμα των Χώνων.Στη συνοικία Γεωργιλιανά, δίπλα στον κεντρικό δρόμο αλλά σε χαμηλότερο επίπεδο, βρίσκεται ο τοιχογραφημένος ναός του Αγίου Βασιλείου. Πιθανόν χρονολογείται από τους βυζαντινούς χρόνους. Στην κορυφή μικρού υψώματος στη συνοικία Πέρα Κούνενι βρίσκεται ο τοιχογραφημένος ναός του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου.Στη δημοτική ενότητα του χωριού εντάσσεται η μονή Χρυσοσκαλίτισσας. Μιχαήλ Καθεκλάς - Έλληνας αγωνιστής στις επαναστάσεις 1821 και 1841
Πρόεδρος του Λιβάνου

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας του Λιβάνου είναι ο επικεφαλής του κράτους του Λιβάνου. Ο πρόεδρος εκλέγεται από τη Βουλή των Αντιπροσώπων για θητεία έξι ετών. Ο πρόεδρος είναι πάντα Μαρωνίτης Χριστιανός και ηλικίας τουλάχιστον 21 ετών. Από τις 31 Οκτωβρίου 2022 η θέση παραμένει κενή.

 Ο Πρόεδρος, όπως περιγράφεται στο Σύνταγμα, είναι αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων και των σωμάτων ασφαλείας, διορίζει και απολύει τον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση, ενώ νομοθετεί πριν τα νομοσχέδια κατατεθούν στο Κοινοβούλιο προς ψήφιση. Επίσης, έχει το δικαίωμα του βέτο σε νομοσχέδια και μπορεί να διαλύσει το κοινοβούλιο. Επιπρόσθετα, μπορεί να εκδώσει "επείγοντες" νόμους με διάταγμα. To 2022 χαρακτηρίστηκε επισκιάστηκε από την μη εκλογή προέδρου. Η θητεία του Μισέλ Αούν έληξε στις 31 Οκτωβρίου 2022. Η 11η απόπειρα εκλογής Προέδρου απέτυχε στις 19 Ιανουαρίου 2023. Ο Μισέλ Μοαβάντ έλαβε 34 ψήφους και 37 βουλευτές ψήφισαν λευκό. Το 2014, το 2015 και το μεγαλύτερο μέρος του 2016 χαρακτηρίστηκαν από την αδυναμία εκλογής Προέδρου λόγω μη συμμετοχής μεγάλου αριθμού βουλευτών στην ψηφοφορία. Ο 46ος γύρος από τον Απρίλιο του 2014 έγινε στις 31 Οκτωβρίου 2016 και ο Μισέλ Αούν εξελέγη με 83 ψήφους επί συνόλου 127.