IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Δημήτρης Σταυράκμπεης

Ο Δημήτρης Σταυράκμπεης ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος και έγινε γνωστός με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, παίζοντας από το 1937 μέχρι το 1947.

 Ο Σταυράκμπεης ξεκίνησε την καριέρα του από τον Αετό Παπάφη, συνεχίζοντας στον ΠΑΟΚ. Την σεζόν 1937-38, μεταγράφηκε στον Άρη, όπου αγωνιζόταν ως αριστερός μέσος και στην πρώτη του χρονιά με τους "κίτρινους" κέρδισε τον τίτλο του πρωταθλητή Θεσσαλονίκης. Ακολούθησαν τα τέσσερα παιχνίδια του πανελλήνιου πρωταθλήματος, όπου ο Άρης κατατάχθηκε στην τρίτη θέση.Την επόμενη σεζόν, συμμετείχε ως βασικό στέλεχος της ενδεκάδας του Άρη στους αγώνες για το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης και το πρωτάθλημα Βορείου Ομίλου, όπου ο Άρης κατέλαβε την δεύτερη θέση πίσω από τον Ηρακλή. Την ίδια χρονιά, κατέκτησε το κύπελλο Χριστουγέννων και συμμετείχε στους αγώνες για το κύπελλο της εφημερίδας Βραδυνή, όπου ο Άρης κέρδισε εκτός έδρας τον Παναθηναϊκό στην παράταση, πριν ηττηθεί από τον Ολυμπιακό.Την σεζόν 1939-40, ο Άρης διακρίθηκε στον θεσμό του κυπέλλου Ελλάδος, όπου απέκλεισε τον ΠΑΟΚ στην προημιτελική φάση και την ΑΕΚ στον ημιτελικό, χάνοντας τελικά στον τελικό της Λεωφόρου Αλεξάνδρας από τον Παναθηναϊκό με 3-1, στις 2 Ιουνίου 1940.Ο Σταυράκμπεης υπήρξε βασικός στην ομάδα των "κίτρινων" που έπαιξε μόλις τρεις αγώνες για το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης του 1940-41, πριν πραγματοποιηθεί το ξέσπασμα του ελληνοϊταλικού πολέμου. Στο δεύτερο από αυτά τα ματς, ο Άρης έφερε ισοπαλία 2-2 με τον ΠΑΟΚ, με τον μέσο να σκοράρει το πρώτο τέρμα της ομάδας του με χτύπημα φάουλ. Κατά την διάρκεια της γερμανικής κατοχής, ο Σταυράκμπεης συμμετείχε σε διάφορους φιλικούς αγώνες που έδωσε η ομάδα του Άρη, με τελευταίο ματς αυτό εναντίον του ΠΑΟΚ στις 2 Ιουλίου 1944, όπου οι δύο ομάδες αναδείχθηκαν ισόπαλες.Μετά το τέλος του πολέμου, ο Σταυράκμπεης επέστρεψε στην ενεργό δράση με τους "κίτρινους", κατακτώντας το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης του 1945-46, συνεχίζοντας στην τελική φάση, όπου έπαιξε στους δύο εκτός έδρας αγώνες του Άρη στην Αθήνα με την ΑΕΚ και στον Πειραιά με τον Ολυμπιακό, με τον Σταυράκμπεη να αποβάλλεται στον αγώνα με την ΑΕΚ λόγω διαπληκτισμού με τον Γιώργο Μάγειρα του "δικεφάλου του Νότου". Οι Θεσσαλονικείς πέτυχαν μία ισοπαλία και μία ήττα, Τελικά, κέρδισαν το πρωτάθλημα με δύο νίκες στους εντός έδρας αγώνες τους, με 1-0 κατά του Ολυμπιακού και με 4-1 κατά της ΑΕΚ.Την επόμενη χρονιά, αγωνίστηκε για τελευταία φορά με την φανέλα του Άρη, κρεμώντας τα παπούτσια του στο τέλος της σεζόν. Πέθανε το 1990, σε ηλικία 75 ετών. Βασίλης [άγνωστο επίθετο], Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6 Σταυράκμπεης Δημήτρης | aris.re
Τσέμερνικ

Το Τσέμερνικ (σερβικά : Чемерник) είναι βουνό της νοτιοανατολικής Σερβίας. Ανήκει στα βουνά μέσου ύψους και καλύπτεται από μεγάλα δάση. Ψηλότερη κορυφή του είναι το μεγάλο Τσέμερνικμε 1.638 μέτρα. Αποτελείται από σχιστόλιθους που ανήκουν στην πρώτη ομάδα και την οροσειρά της Ροδόπης. Εκτός από το Μεγάλο Τσέμερνικ άλλες μεγάλες κορυφές του είναι η Κούλα (1.622 m), η Μάλι Τσέμερνικ (1.596 m), η Οστρόζιφ (1546 m) και η Πάβλοβα (1.469 m), και όλες στρογγυλεμένου τύπου. Το όνομα του προέρχεται από το δηλητηριώδη φυτό Τσεμερίκι (Veratrum) που φυτρώνει στις πλαγιές του. Από το Τσέμερνικ πηγάζουν πολλοί παραπόταμοι του Νότιου Μοράβα και ανήκει στην λεκάνη απορροής του, έχει πάνω από 80 καταγεγραμμένες πηγές. Παλαιότερα το Τσέμερνικ ήταν καλυμμένο με μεγάλες οξιές που σήμερα έχουν κοπεί για να γίνουν αγροτικές εκτάσεις, από το 1974 με ένα πρόγραμμα επαναφυτέυονται με έλατα και ερυθρά ελάτη.

 Феликс Каниц: Србија, земља и становништво од римског доба до краја XIX века, Риста Т. Николић: Власина и Крајиште, Антропогеографска испитивања, Насеља српских земаља, књ. XVIII, Српска краљевска академија, Београд, 1912. Јован М. Поповић: Црна Трава, Београд, 1914. Јован Ф. Трифуновски: О ранијем рударском центру Грделичке клисуре, Географски хоризонт, 8/4, Загреб, 1962. Јован Трифуновски: Грделичка клисура, антропогеографска расправа, Народни музеј, Лесковац, 1964. Радомир Костадиновић: Црна Трава и Црнотравци, Лесковац, 1968. М. Цукућан: Извештај о истраживању бакра у области Сурдуличког еруптивног масива на локалности Кучишњак и Црвени Брег, Геоинститут – Фонд стручних документација, Београд, 1977. М. Цукућан: Извештај о истраживању бакра у области Сурдуличког еруптивног масива на локалности Кучишњак и Црвени Брег, Геоинститут – Фонд стручних документација, Београд, 1978 Симон Симоновић Монка: Печалбарство и неимарство црнотравског краја, СИЗ куктуре, Црна Трава, 1983. Вилотије Вукадиновић: Говор Црне Траве и Власине, СДЗб САНУ XLII, Београд, 1996. Александар Виденовић: Црна Трава - живот, криза и нада, Задужбина Андрејевић, Београд, 1996. Ива Трајковић: Сточарство на Чемернику, Лесковачки зборник XLIV, 2004, 253 – 274. Срећко С. Станковић, Брод – село код Црне Траве, КПЗ Србије, Београд, 2006. Мала енциклопедија Просвета, Треће издање (1985); Београд: „Просвета“; ISBN 86-07-00001-2 Јован Ђ. Марковић (1990): Енциклопедијски географски лексикон Југославије Сарајево: „Свјетлост“; ISBN 86-01-02651-6
Ρόνι Βαν Ζαντ

Ο Ρόνι Βαν Ζαντ (Ronald Wayne "Ronnie" Van Zant, 15 Ιανουαρίου 1948 - 20 Οκτωβρίου 1977) ήταν Αμερικανός τραγουδιστής, κιθαρίστας και συνθέτης του southern rock συγκροτήματος Lynyrd Skynyrd. Μετά από πέντε στούντιο και έναν ζωντανά ηχογραφημένο δίσκο, ο Βαν Ζαντ έχασε την ζωή του σε ηλικία 29 ετών, μετά από συντριβή ιδιωτικού αεροσκάφους στο οποίο επέβαινε.

 Ο Ρόνι Βαν Ζαντ γεννήθηκε τον Ιανουάριο του 1948 στο Τζάκσονβιλ της Φλόριντα. Πρώτες του αγάπες υπήρξαν το μπέιζμπολ και το ψάρεμα, με το πρώτο εκ των οποίων ασχολήθηκε μέχρι τα εφηβικά του χρόνια, ενώ το δεύτερο αποτέλεσε αγαπημένη ασχολία του μέχρι τον θάνατο του.Κατά την παιδική του ηλικία, ξεκίνησε να παίζει κιθάρα και πιάνο, επηρεασμένος από τον πατέρα του και στα δεκαέξι του χρόνια έγινε τραγουδιστής του συγκροτήματος Us, το οποίο αποτελούνταν από συμμαθητές του στο γυμνάσιο του Λέικσορ. Σύντομα, γνώρισε τον Γκάρι Ρόζιγκτον και τον Μπομπ Μπερνς, με τους οποίους σχημάτισε τους The Noble Five, μετά και την προσθήκη του κιθαρίστα Άλεν Κόλινς και του μπασίστα Λάρι Τζάνστρομ. Μετά την μετονομασία τους σε Lynyrd Skynyrd, το μάνατζμεντ του συγκροτήματος ανέλαβε ο Άλαν Γουόλντεν και τους πρόσφερε την δυνατότητα να ηχογραφήσουν ένα ντέμο με τον Τζίμι Τζόνσον, το 1970. Ο Βαν Ζαντ παντρεύτηκε την Τζούντι Σέιμουρ στις 18 Νοεμβρίου 1972 και λίγους μήνες αργότερα, το συγκρότημα γνώρισε τον Αλ Κούπερ. Αφού υπέγραψαν συμβόλαιο με την "MCA", ηχογράφησαν το πρώτο τους άλμπουμ με τίτλο "(Pronounced 'Lĕh-'nérd 'Skin-'nérd)". Ο δίσκος μπήκε στο Top-30 του Billboard και έγινε αρχικά χρυσός και αργότερα διπλά πλατινένιος. Ακολούθησε μία σειρά χρυσών και πλατινένιων άλμπουμ, μαζί με μεγάλες επιτυχίες όπως τα "Sweet Home Alabama", "Freebird", "Simple Man", "Saturday Night Special", "What's Your Name?", "That Smell", "Gimme Three Steps", κ.α.. Παρά την μεγάλη επιτυχία, ο Βαν Ζαντ σκεφτόταν να αποχωρήσει από το συγκρότημα στα τέλη του 1976, λόγω προβλημάτων υγείας από τις συνεχείς περιοδείες και ηχογραφήσεις, ενώ η γέννηση της κόρης του, Μέλοντι, τον ώθησε να επαναπροσδιορίσει της προτεραιότητες στην ζωή του. Οι Ρόζιγκτον και Κόλινς τον έπεισαν να παραμείνει, απαλλάσσοντας τον από τα καθήκοντα του κιθαρίστα με την ένταξη στο σχήμα ενός τρίτου κιθαρίστα στο πρόσωπο του Στιβ Γκέινς. Η αλλαγή αυτή, ώθησε τον τραγουδιστή να γράψει μερικά από τα καλύτερα κομμάτια της καριέρας του, τα οποία συμπεριλήφθηκαν στον δίσκο "Street Survivors".Το απόγευμα της 20ης Οκτωβρίου του 1977, σκοτώθηκε κατά την συντριβή του αεροσκάφους "Convair 240" στο οποίο επέβαινε μαζί με τον κιθαρίστα Στιβ Γκέινς, την τραγουδίστρια Κάσι Γκέινς και τον μάνατζερ Ντιν Κιλπάτρικ, οι οποίοι έχασαν επίσης, την ζωή τους. (Pronounced 'Lĕh-'nérd 'Skin-'nérd) (1973) Second Helping (1974) Nuthin' Fancy (1975) Gimme Back My Bullets (1976) One More from the Road (1976) Street Survivors (1977) Legend (1987) The Official Lynyrd Skynyrd History Website - Ronnie VanZant Αρχειοθετήθηκε 2007-02-19 στο Wayback Machine. Ronnie Van Zant | Biography | AllMusic Ronnie Van Zant Discography and Music at CD Universe Ronnie VanZant | Facebook Ronnie Van Zant - IMDb
Ισότοπα του αργύρου

Ο φυσικός άργυρος (Ag) αποτελείται από 2 σταθερά ισότοπα, τον 107Ag (συμμετοχή 51.839 %) και τον 109Ag. Διαπιστώθηκε η ύπαρξη 28 ραδιοϊσοτόπων με τα πιό σταθερά : 105Ag (ημιζωή 41.29 μέρες), 111Ag (ημιζωή 7.45 μέρες), 112Ag (ημιζωή 3.13 ώρες). Όλα τα υπόλοιπα ραδιοϊσότοπα έχουν ημιζωές μικρότερες της μιας ώρας και τα περισσότερα έχουν λιγότερο των τριών λεπτών. Οι ατομικές μάζες των ισοτόπων του Ag κυμαίνονται από 93.943 u (94Ag) έως 123.929 u (124Ag). Τα ραδιοϊσότοπα που βρίσκονται πάνω από το σταθερό 107Ag, διασπώνται με αρπαγή ηλεκτρονίου δίνοντας ισότοπα του παλλαδίου, και αυτά που βρίσκονται κάτω από το 107Ag διασπώνται με β-διάσπαση δίνοντας ισότοπα του καδμίου.

 Οι τιμές που σημειώνονται με # δεν είναι απόλυτα τεκμηριωμένες από πειραματικά δεδομένα, αλλά προέρχονται, τουλάχιστον εν μέρει, από θεωρητικά μοντέλα. Αμφίβολες τιμές spin είναι κλεισμένες σε παρενθέσεις. Οι αβεβαιότητες δίνονται επίσης σε παρενθέσεις, αφορώντας στα τελευταία ψηφία. Οι τιμές της αβεβαιότητας αναφέρονται στην φυσική διαφοροποίηση, εκτός από την ισοτοπική σύνθεση και την χαρακτηρισμένη ως πρότυπη ατομική μάζα από την IUPAC, που αυξάνουν τις αβεβαιότητες. Οι συντομογραφίες χρόνων ημιζωής (t1/2) σημαίνουν : a = χρόνια, d = μέρες, min = λεπτά, s = δευτερόλεπτα, 1 ms = 10-3 s, 1 μs = 10-6 s, 1 ns = 10-9 s. Ο εκθέτης m (ή m2, κλπ.), αναφέρεται σε πυρηνικό ισομερές του συγκεκριμένου ισοτόπου.
Ζαν λε Ρον Ντ'Αλαμπέρ

Ο Ζαν Μπατίστ λε Ροντ ντ' Αλαμπέρ (Jean Baptiste le Rond d’Alembert, Παρίσι, 16 Νοεμβρίου 1717 - Παρίσι, 29 Οκτωβρίου 1783) ήταν Γάλλος μαθηματικός, μηχανικός, φυσικός, φιλόσοφος και θεωρητικός της μουσικής. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους μαθηματικούς και φυσικούς του 18ου αιώνα. Επιπλέον βοήθησε τον Ντιντερό στη συγγραφή της περίφημης Εγκυκλοπαίδειας (Encyclopédie).

 Γεννημένος από πατέρα στρατηγό και μητέρα μαρκησία, ο ντ' Αλαμπέρ εγκαταλείφθηκε από πολύ μικρός από την μητέρα του μπροστά σε μια εκκλησία στο Παρίσι (της ροτόντας του Αγίου Ιωάννη, από όπου και το βαφτιστικό του όνομα), οπότε τον υιοθέτησε η γυναίκα του εκεί ιερέα.Ο ντ' Αλαμπέρ σπούδασε νομικά, αργότερα ιατρική, και αργότερα αφοσιώθηκε με αυτοδιδασκαλία στα μαθηματικά και στη φυσική. Ο ντ' Αλαμπέρ ήταν ο πρώτος που διατύπωσε το θεμελιώδες θεώρημα της άλγεβρας για το πλήθος των ριζών αλγεβρικής εξίσωσης, αν και άλλοι μαθηματικοί κατάφεραν να το αποδείξουν αργότερα. Επιπλέον απέδειξε το κριτήριο λόγων το 1768, ενώ εισήγαγε την χρήση διαφορικών εξισώσεων στη Φυσική.Το 1755 έγινε μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας. Προεισαγωγικός λόγος στην Εγκυκλοπαίδεια, μετάφρ. Τιτίκα Δημητρούλια, εκδ. «Πόλις», Αθήνα 2005. β) Δες Diderot (1991. 1999. 1998). Rousseau, Jean-Jacques (= Ρουσσώ, Ζαν-Ζακ): Επιστολή στον Ντ’ Αλαμπέρ. Περί των θεαμάτων, μετάφρ.-σημειώσεις Γιώργος Μητρόπουλος, επιμ. Γιώργος Μανιάτης, εκδ. «Στάχυ», Αθήνα 2001 Ο Ντιντερό απεικόνισε τον ντ' Αλαμπέρ στο έργο του Το Όνειρο του ντ' Αλαμπέρ, γραμμένο αφού οι δύο άντρες είχαν αποξενωθεί. Απεικονίζει τον φίλο του άρρωστο στο κρεβάτι, διεξάγοντας μια συζήτηση για την υλιστική φιλοσοφία, στον ύπνο του. Η αρχή του ντ' Αλαμπέρ, ένα μυθιστόρημα του Άντριου Κράμεϋ του 1996, παίρνει τον τίτλο του από την αρχή του ντ' Αλαμπέρ στη φυσική. Το πρώτο μέρος του περιγράφει τη ζωή του ντ' Αλαμπέρ και τον έρωτά του για τη Ζυλί ντε Λεσπινάς. Παρισάκη-Γιανναράκη, Θεόπη: «Φιλοσοφία και επιστήμη στη σκέψη του d’ Alembert». Ελληνική Φιλοσοφική Επιθεώρηση, τόμ. 1 (1984), σσ. 155-163 Crumey, Andrew: Η αρχή του Ντ’ Αλαμπέρ. Μνήμη, λογική και φαντασία, μετάφρ. Τεύκρος Μιχαηλίδης, εκδ. «Πόλις», Αθήνα 2002
Έρημος Καλαχάρι

Η έρημος Καλαχάρι είναι έρημος της νότιας Αφρικής, που βρίσκεται περίπου μεταξύ 20o και 28o νοτίου πλάτους και 19 και 24 ανατολικού μήκους. Οι κάτοικοι είναι νομάδες, όπως επίσης και Βουσμάνοι και Οτεντότοι. Η Καλαχάρι διασχίστηκε για πρώτη φορά από τον Ντέιβιντ Λίβινγκστον και τον Ουίλιαμ Όσγουελ, το 1849.

 Το όνομα Καλαχάρι προέρχεται από την Τσουάνα λέξη Kgala, που σημαίνει «η μεγάλη δίψα», ή Kgalagadi, που σημαίνει «ένας άνυδρος τόπος». Η Καλαχάρι έχει τεράστιες εκτάσεις που καλύπτονται από κόκκινη άμμο χωρίς μόνιμα επιφανειακά νερά. Καλύπτει έκταση 900.000 τ.χλμ. Περιλαμβάνει τρεις αφρικανικές χώρες, την Μποτσουάνα, τη Ναμίμπια και τη Νότια Αφρική. Η εν λόγω έρημος συγκροτείται από αμμώδεις ή βραχώδεις εκτάσεις. Η έρημος συνορεύει στα βόρεια με την κοιλάδα του Οκαβάνγκο, στα ανατολικά με τα υψίπεδα του Τράνσβααλ, στα νότια με τον ποταμό Οράγγη και στα δυτικά με τα βουνά Νταμάρα και Νάμα. Στο αχανές έδαφος υπάρχουν ελάχιστα κέντρα που κατοικούνται μόνιμα, κυρίως στις περιφερικές ζώνες. Οι οάσεις απουσιάζουν σε αυτά τα μέρη. Στην Καλαχάρι φυτρώνουν κυρίως πόες και θάμνοι, ενώ υπάρχουν ίχνη από δάση στα βόρεια και δυτικά κράσπεδα. Το θηλαστικό μέρκατ είναι ενδημικό ζώο στην έρημο. Όπως όλα τα ζώα που ενδημούν εκεί, τα μέρκατ είναι σε μόνιμη επαγρύπνηση με σκοπό να διασφαλίζουν τις φωλιές τους από τις επιθέσεις των αρπακτικών θηρίων. Εξαιτίας της πτωχής βλάστησης, οι κάτοικοι ασχολούνται με το κυνήγι και με την κτηνοτροφία. Επίσης, τρέφονται με έντομα, όπως κατσαρίδες. Σαφάρι στην Καλαχάρι
Μετάλλιο «Για την υπεράσπιση της Σεβαστούπολης»

Το Μετάλλιο «Για την υπεράσπιση της Σεβαστούπολης» (ρωσ. Медаль «За оборону Севастополя») ήταν ένα βραβείο της ΕΣΣΔ. Δημιουργήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 1942, με διάταγμα του Προέδρου του Ανώτατου Σοβιέτ της ΕΣΣΔ. Δημιουργήθηκε για να τιμήσει τους ήρωες της Πολιορκίας της Σεβαστούπολης.

 Το Μετάλλιο «Για την υπεράσπιση της Σεβαστούπολης» απονέμεται σε στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού, του Πολεμικού Ναυτικού της ΕΣΣΔ, του NKVD καθώς και στους άμαχους που συμμετείχαν στην άμυνα της Σεβαστούπολης (30 Οκτωβρίου 1941 – 4 Ιουλίου 1942) Συνολικά έγιναν 52.540 απονομές.
Στέργιος Γούσιος

Ο Στέργιος Γούσιος, είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Αγωνιζόταν στη θέση του σέντερ στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης από το 1954 μέχρι το 1965, ενώ συμμετείχε με την εθνική Ελλάδος στο Ευρωμπάσκετ του 1961.

 Ο Γούσιος εντάχθηκε στο δυναμικό του Άρη το 1954, σε ηλικία 16 ετών, αγωνιζόμενος στα περισσότερα παιχνίδια του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης για τη σεζόν 1954-55. Στις δύο επόμενες χρονιές, κατάφερε να γίνει βασικό στέλεχος και πρώτος σκόρερ της ομάδας των "κίτρινων", οι οποίοι δεν κατάφεραν όμως να προκριθούν στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος. Στις 4 Σεπτεμβρίου 1957, ο Γούσιος πραγματοποίησε την πρώτη του συμμετοχή στην ελληνική εθνική ομάδα, στη φιλική νίκη εναντίον της Ρουμανίας με 74-65.Τη σεζόν 1957-58, ο Άρης κατέκτησε αήττητος το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης και προκρίθηκε στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος. Εκεί, κατέλαβε τη δεύτερη θέση πίσω από την ΑΕΚ, με τον Γούσιο να σημειώνει 87 πόντους σε έξι αγώνες.Την επόμενη χρονιά, οι "κίτρινοι" κατέλαβαν τη δεύτερη θέση στο τοπικό πρωτάθλημα και προκρίθηκαν στην τελική φάση, όπου ισοβάθμησαν στην πρώτη θέση με τις ομάδες του ΠΑΟΚ και του Σπόρτιγκ. Στους αγώνες μπαράζ που ακολούθησαν, ο Άρης κατέβαλε την αντίσταση του Σπόρτιγκ με 78-77, με τον Γούσιο να πετυχαίνει 25 πόντους και τον Πετράκη 32, αλλά ηττήθηκε από τον ΠΑΟΚ με 58-66 και περιορίστηκε στη δεύτερη θέση.Ο Γούσιος επέστρεψε στην εθνική ομάδα το καλοκαίρι του 1960, όπου αγωνίστηκε στο Προολυμπιακό Τουρνουά με την Ελλάδα να καταλαμβάνει την τρίτη θέση. Ακολούθησε η συμμετοχή του στο Ευρωμπάσκετ του 1961, όπου η ελληνική ομάδα κατέλαβε την 17η θέση. Η καλύτερη του εμφάνιση με τα γαλανόλευκα πραγματοποιήθηκε στις 4 Ιουνίου 1961, όταν σε φιλικό αγώνα στην Τύνιδα, η Ελλάδα κέρδισε τη Λιβύη με 90-48, με τον Γούσιο να πετυχαίνει 15 πόντους.Ο Γούσιος συνέχισε να αγωνίζεται στον Άρη μέχρι το 1965, παίζοντας για δύο σεζόν στο νεοσύστατο πρωτάθλημα της Α' Εθνικής και καταλαμβάνοντας τη δεύτερη θέση στην τελευταία του χρονιά με τον Άρη.Από το 1965 και έπειτα, διευθύνει εργοστάσιο γραφικών τεχνών. Επίσης, από το 1978 μέχρι το 1982 υπήρξε μέλος της Ένωσης Καλαθοσφαιρικών Σωματείων Θεσσαλονίκης.Το 2016, κατάφερε σε ηλικία 79 ετών να πάρει το πτυχίο των οικονομικών επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Άρης Φιναλίστ πρωταθλήματος Ελλάδας: 1958, 1959, 1965 Πρωταθλητής Θεσσαλονίκης: 1958 "Η ιστορία του Άρη • Τόμος 2: Μπάσκετ (1922-2000)", Κωνσταντίνος Ίντος, έκδοση συνδέσμου οπαδών «SUPER-3» (εκτύπ. TYPOFFSET), Θεσσαλονίκη 2004 Stelios Gousios | European Championship for Men Stelios Gousios - Phantis Στέργιος Γούσιος, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά).
Κατάπλασμα

Το κατάπλασμα είναι μαλακός υγρός πολτός, συχνά θερμασμένος και με προσθήκη φαρμακευτικών ουσιών, που απλώνεται πάνω σε ένα κομμάτι ύφασμα και τοποθετείται πάνω στο δέρμα για τη θεραπεία ενός μέρους του σώματος που πονά ή φλεγμαίνει. Μπορεί να εφαρμοσθεί και σε τραύματα. Η αγγλική λέξη poultice για το κατάπλασμα προέρχεται από την ελληνική λέξη πολτός, δια της λατινικής (puls, pultes).

 Μερικοί Ινδιάνοι των ΗΠΑ χρησιμοποιούσαν πολτό νεροκολοκύθας ή του φυτού που είναι γνωστό ως «ρόπαλο του διαβόλου» σε καταπλάσματα. Γενικότερα οι Ινδιάνοι παρασκεύαζαν καταπλάσματα από χιλιάδες διαφορετικά είδη φυτών ως μέρος της παραδοσιακής ιατρικής τους. Φυλές που αποδεδειγμένα έφτιαχναν ή και φτιάχνουν ακόμα καταπλάσματα από φυτά είναι μεταξύ άλλων οι Αμπενάκι, οι Αλεούτοι, οι Αντικοστιανοί, μερικές ομάδες των Απάτσι, οι Μαυροπόδαροι, οι Τσερόκι, μερικές ομάδες των Τσεγιέν,, οι Τσίκασω, οι Τσιπέγουα, οι Τσόκτω και οι Κομάντσι. Το ψωμί, τα δημητριακά, ακόμα και το πίτουρο, μπορούν να χρησιμεύσουν ως βάση καταπλασμάτων σε τραύματα, εξαιτίας της απορροφητικής τους ικανότητας. Υπάρχουν επίσης πολλά έτοιμα καταπλάσματα που πωλούνται. Τα καταπλάσματα που περιέχουν στάχτη μπορεί να προκαλέσουν χημικό έγκαυμα. Καταπλάσματα εφαρμόζονται συχνά σε άλογα για την ανακούφισή τους από φλεγμονές. Τοποθετούνται συνήθως στο κάτω μέρος των ποδιών, τυλιγμένα με έναν σταβλικό επίδεσμο, προκειμένου να αντιμετωπισθούν οι συχνοί τραυματισμοί των τενόντων της περιοχής αυτής. Κάποιες φορές εφαρμόζονται καταπλάσματα προληπτικά, μετά από μεγάλη καταπόνηση του αλόγου, όπως μετά από ιπποδρομία ή υπερπήδηση εμποδίων, ώστε να αποτραπεί το πρήξιμο. Επίσης, σε περιπτώσεις αποστημάτων πληγών, όπου χρειάζεται να απορροφήσουν μια συσσώρευση πύου. Θερμά καταπλάσματα μπορούν να εφαρμοσθούν σε περιοχή όπου επιθυμούμε μεγαλύτερη κυκλοφορία του αίματος. Συχνότερα ωστόσο καταπλάσματα χρησιμεύουν ως ψυκτικά μέσα σε αθλητικά άλογα, καθώς είναι συχνά ευκολότερα στη χρήση και φθηνότερα από ό,τι πολλά άλλα προϊόντα με τον ίδιο σκοπό. Το ψυκτικό κατάπλασμα εφαρμόζεται στα πόδια μετά την άσκηση, επί 9 έως 12 ώρες. Το σκοπούμενο αποτέλεσμα είναι ο μακροπρόθεσμος δροσισμός των ποδιών του αλόγου με την απαγωγή θερμότητας από το μέλος δια της εξατμίσεως. Μεταξύ καταπλάσματος και επιδέσμου τοποθετείται συνήθως μια υγρή εφημερίδα ή σελοφάν. Επίσης, το αποξηραμένο κατάπλασμα αποθηκεύει θερμότητα.
Χίλντεγκαρντε του Περς, υποκόμισσα του Σατωντάν

Η Χίλντεγκαρντε, γαλλ. Hildegarde de Perche, de Châteaudun (απεβ. 14 Απριλίου 1005 ή μετά) ήταν κόρη του κόμη του Περς και με τον γάμο της έγινε υποκόμισσα του Σατωντάν.

 Ήταν κόρη του Ερβέ Α΄ κόμη του Περς και της συζύγου του Μελιζέντε. Πιστεύεται ότι ήταν απόγονος του Αντελώντ ντε Λος, παππού της Ροσίλ ντε Λος, συζύγου του Φούλκωνα Α΄ κόμη του Aνζού. Η Χίλντεγκαρντε έγινε υποκόμισσα του Σατωντάν μετά το τέλος του συζύγου της Ούγου Α΄ υποκόμη του Σατωντάν. Η Χίλντεγκαρντε και ο Ούγος Α΄ υποκόμης του Σατωντάν είχαν παιδιά: Ούγος Β΄, υποκόμης του Σατωντάν και αρχιεπίσκοπος του Τουρ. Aντελώντ, κύριος του Σατώ-Σινόν. Μελισσάνθη, υποκόμισσα του Σατωντάν, παντρεύτηκε τον Φούλκωνα κόμη του Μορτάν. ανώνυμη κόρη, παντρεύτηκε τον Αλβέρτο Β΄ του Λα Φερτέ-αν-Μπως.Τη Χίλντεγκαρντε διαδέχθηκε ο γιος της Ούγος Β΄ ως υποκόμης του Σατωντάν, όταν ενηλικιώθηκε. Kerrebrouck, Patrick van., Nouvelle histoire généalogique de l'auguste maison de France, τόμος. 1: La Préhistoire des Capétiens . 1993. Tout, Thomas Frederick, The Empire and the Papacy: 918-1273, Περίοδοι Ευρωπαϊκής Ιστορίας, Λονδίνο: Rivingtons, σελ. 279. Bury, JB (Editor), The Cambridge Medieval History, Volume III, Germany and the Western Empire, Cambridge University Press, 1922 Reuter, Timothy (Επιμελητής), The New Cambridge Medieval History, Volume III, 900-1024, Cambridge University Press, 1999 Μεσαιωνικά εδάφη Pronect, Perche, Mortagne
Συνεταιριστική Ελληνική Καπνοβιομηχανία

Η Συνεταιριστική Ελληνική Καπνοβιομηχανία (ΣΕΚΑΠ) είναι καπνοβιομηχανία που εδρεύει στην Ξάνθη. Παράγει τσιγάρα και άλλα παρεμφερή προϊόντα. Η ΣΕΚΑΠ ιδρύθηκε το 1975, από μέλη της Συνεταιριστικής Εταιρείας Καπνοπαραγωγών Ελλάδας (ΣΕΚΕ).

 Ξεκίνησε να παράγει τσιγάρα το 1980, διανέμοντας στην αγορά τις δύο πρώτες μάρκες της, την φερώνυμη σε δύο εκδόσεις ("ΣΕΚΑΠ extra" και "ΣΕΚΑΠ special"), καθώς και την πολυτελή μάρκα "Κιρέτσιλερ". Το 1984 ακολούθησε η κυκλοφορία των τσιγάρων Cooper (το όνομα προέκυψε από τον αγγλικό όρο cooperative, που σημαίνει συνεταιριστικός). Το 1989 ακολούθησε το "GR lights", ως το πρώτο ελαφρύ τσιγάρο της εταιρείας. Καινοτόμο ήταν το εγχείρημα του λανσαρίσματος της μάρκας "BF" στην αγορά σε τέσσερις τύπους, το οποίο αποτέλεσε το πρώτο τσιγάρο παγκοσμίως, που έφερε το διεθνώς πατενταρισμένο βιολογικό φίλτρο ενεργού άνθρακα και αιμοσφαιρίνης (το όνομα BF αποτελεί αρκτικόλεξο του όρου Biofilter). Ερευνητική εργασία του ΑΤΕΙ Πειραιά με τίτλο «Οι καπνοβιομηχανίες στην Ελλάδα από το 1973 μέχρι σήμερα» Επίσημος ιστότοπος
Μπάρτελ Μπρυν ο πρεσβύτερος

Ο Βαρθολομαίος (Μπάρτελ) Μπρυν ο πρεσβύτερος (γερμανικά: Bartholomäus (Barthel) Bruyn, Βέζελ, Ρηνανία, 1493 - Κολωνία, 1555) ήταν Γερμανός ζωγράφος και προσωπογράφος, τα έργα του οποίου εντάσσονται κατά την περίοδο μετάβασης από την όψιμη Γοτθική στην Αναγεννησιακή τέχνη. Έργα του φιλοξενούνται σε πολυάριθμες συλλογές, όπως σε εκείνη της Εθνικής Πινακοθήκης στο Λονδίνο, στο Ερμιτάζ της Αγίας Πετρούπολης, στην Παλαιάς Πινακοθήκης του Μονάχου και στο Λούβρο του Παρισιού.

 Ήταν συγγενής του ζωγράφου Jan Joost Van Kalcar (περ. 1455 – 1519), στο εργαστήριο του οποίου πιθανώς πραγματοποίησε τη μαθητεία του γύρω στο 1506. Αναφέρεται στα αρχεία της Κολωνίας το 1512, όπου εργάζεται αρχικά ως βοηθός και από το 1515 ως ανεξάρτητος καλλιτέχνης. Το 1522 πληροφορούμαστε πως εργαζόταν στην αυλή της Δούκισσας Μαρίας στο Ντύσελντορφ. Απολαμβάνοντας μεγάλη εκτίμηση στην Κολωνία εκλεχθηκε Δημοτικός Σύμβουλος το 1549 και το 1553 και απεβίωσε εύπορος.Ο Μπρυν φιλοτέχνησε ρετάμπλ ολλανδικής και ιταλικής επιρροής. Με τη σειρά του άσκησε σημαντική επιρροή μέσω της θρησκευτικής του τέχνης στους Φλαμανδούς ζωγράφους του όψιμου 16ου αιώνα. Το παλαιότερο καταγεγραμμένο του ρετάμπλ είναι μια «Στέψη της Παρθένου» (1515-16), παραγγελία του Δρ. Πέτερ φον Κλάπις, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Κολωνίας. Ανάμεσα στα σημαντικότερα έργα του συγκαταλέγονται ένα ρετάμπλ στην πόλη της Έσσης (1525) και η δημιουργία ενός έργου για την Αγία Τράπεζα του Αγίου Βίκτορ στην πόλη Xanten της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας (1529-1534). Από τη δεκαετία του 1520, λάμβανε επίσης παραγγελίες για πορτραίτα σημαντικών προσώπων της τάξης των ευγενών της Κολωνίας. Κανένα από αυτά δεν φέρει υπογραφή, έχουν αποδοθεί στον Μπρυν εξαιτίας των ομοιοτήτων στην τεχνοτροπία με τα ρετάμπλ της Έσσης και του Xanten, τα οποία αμφότερα περιλαμβάνουν ομαδικά πορτραίτα. Οι πρώτες προσωπογραφίες του καλλιτέχνη φανερώνουν ομοιότητες με το έργο του φίλου του Γιόος βαν Κλέιφε (περ. 1485 - περ. 1540), ωστόσο από το 1539 και μετά καθίσταται εμφανές πως μελέτησε το έργο του Χανς Χόλμπαϊν του νεότερου (περ. 1497 - 1543). Αναγεννησιακή τέχνη στη Γερμανία Αναγέννηση στη Βόρεια Ευρώπη (Γερμανικά) Tummers, Horst-Johs (1964). «Die altarbilder des Aelteren Bartholomäus Bruyn», Greven Verlag Koln. (Αγγλικά) Lübbeke, Isolde (1991). «Early German painting 1350-1550: The Thyssen-Bornemisza Collection», Λονδίνο: Philip Wilson Publishers, ISBN 978-0856673764. (Γαλλικά) Stukenbrock, Christiane & Topper, Barbara (2011). «1000 Chefs-d'oeuvre de la Peinture», Πότσδαμ: h.f.ullmann, ISBN 9783833161124. Barthel Bruyn the Elder, κατάλογος έργων σε διάφορα μουσεία ανά τον κόσμο. Barthel Bruyn the Elder, παρουσίαση έργων στον ιστότοπο Terminartors.com. Barthel Bruyn the Elder, βιογραφικό του καλλιτέχνη στον ιστότοπο του Μουσείου Τύσεν-Μπορνεμίσα της Μαδρίτης. Barthel Bruyn the Elder, κατάλογος έργων στην Web Gallery of Art.
Βιβλική αρχαιολογία

Ο όρος βιβλική αρχαιολογία χρησιμοποιείται από την ακαδημαϊκή έρευνα για να προσδιορίσει την αρχαιολογία της Παλαιστίνης και την εποχή του Χαλκού (περ. 3000–1200 ΠΚΕ) και την εποχή του Σιδήρου (περ. 1200–586 ΠΚΕ) δηλαδή τη χρονολογική περίοδο της Παλαιάς Διαθήκης, όταν η περιοχή κατοικείτο από τους Χαναναίους και τους Ισραηλίτες. Η βιβλική αρχαιολογία θεωρείται κλάδος της συροπαλαιστινιακής αρχαιολογίας που διεξάγεται στην περιοχή μεταξύ του σύγχρονου Ισραήλ, της Ιορδανίας, του Λιβάνου και της Συρίας. Είναι η αρχαιολογία που ασχολείται με τις εξιστορήσεις, τις περιγραφές και τις συζητήσεις της Παλαιάς και ενίοτε της Καινής Διαθήκης, από τη δεύτερη χιλιετία π.Χ., την εποχή του Αβραάμ και των Πατριαρχών, μέσω της ρωμαϊκής περιόδου στην πρώτη χιλιετία Κ.Ε.

 Περιοδολόγηση βάσει του Eric H. Cline και του Mercer Dictionary of the Bible για ύστερες περιόδους. Νεολιθική περίοδος: περ. 8500–4300 ΠΚΕ Ακεραμεική Νεολιθική = περ. 8500–6000 Ακεραμεική Νεολιθική Α = περ. 8500–7500 Ακεραμεική Νεολιθική Β = 7500–6000 Κεραμεική Νεολιθική: 6000–4300 π.Χ. Κεραμεική Νεολιθική A = 6000–5000 Κεραμεική Νεολιθική B = 5000–4300 Χαλκολιθική περίοδος: 4300–3300 ΠΚΕ Εποχή του Χαλκού: 3300-1200 ΠΚΕ Πρώιμη εποχή του Χαλκού = 3300-2300 ΠΚΕ Πρώιμη εποχή του Χαλκού I = 3300–3050 Πρώιμη εποχή του Χαλκού II – Πρώιμη εποχή του Χαλκού III = 3050–2300/2000 Μέση εποχή του Χαλκού = 2300/2000–1550 ΠΚΕ Πρώιμη εποχή του Χαλκού IV / Μέση εποχή του Χαλκού I 2300–2000 Μέση εποχή του Χαλκού IIA = 2000-1800/1750 Μέση εποχή του Χαλκού IIB-C III = 1800/1750–1550 Ύστερη εποχή του Χαλκού = 1550–1200 ΠΚΕ Ύστερη εποχή του Χαλκού I = 1550–1400 Ύστερη εποχή του Χαλκού IIA–B = 1400–1200 Εποχή του σιδήρου: 1200-586 ΠΚΕ Εποχή του σιδήρου IA = 1200–1150 Εποχή του σιδήρου IB = 1150–1000 Εποχή του σιδήρου IIA = 1000-925 Εποχή του σιδήρου IIB = 925-720 Εποχή του σιδήρου IIC = 720-586 Βαβυλωνιακή περίοδος: 586-539 ΠΚΕ Περσική περίοδος: 539-332 ΠΚΕ Ελληνιστική περίοδος = 332-63 ΠΚΕ Πρώιμη Ελληνιστική = 332-198 Ύστερη Ελληνιστική = 198-63 Ρωμαϊκή περίοδος: 63 π.Χ. -324 ΚΕ Χριστιανική περίοδος: 324 - περ. 1000 ΚΕ Cline, Eric H. Biblical Archaeology: A Very Short Introduction. New York: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-534263-5. Magness, Jodi (2012). The archaeology of the Holy Land: from the destruction of Solomon’s Temple to the Muslim conquest. New York: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-19535-5. Mills, Watson E.· Bullard, Roger Aubrey (1990). Mercer Dictionary of the Bible. Macon: Mercer University Press. ISBN 9780865543737. Οι βιβλικοί ψευδοαρχαιολόγοι στη Δυτική Όχθη (αγγλ) Αβεβαιότητα στην ραδιοχρονολόγηση (αγγλ)
Τομ Ουόρινγκ

Ο Τόμας «Τομ» Ουόρινγκ (Thomas "Tom" Waring, 12 Οκτωβρίου 1906 – 20 Δεκεμβρίου 1980) ήταν Άγγλος διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός την εποχή του Μεσοπολέμου. Ένας ιδιαίτερα παραγωγικός σκόρερ αναδείχθηκε σε έναν από τους καλύτερους στην ιστορία της Μεγάλης Βρετανίας έχοντας σημείωσει 670 γκολ σε 700 επίσημους αγώνες.

 Ο Ουόρινγκ ήταν υψηλόσωμος επιθετικός, που από την αρχή της καριέρας του στην Τρανμίρ Ρόβερς έδειξε την ικανότητά του στο σκοράρισμα πετυχαίνοντας έξι γκολ στη νίκη της ομάδας του επί της Ντέρχαμ Σίτι με 11–1 τον Ιανουάριο του 1928. Τον επόμενο μήνα πήρε μεταγραφή για την Άστον Βίλα, με την οποία είχε την πιο παραγωγική περίοδο της καριέρας του έχοντας 159 τέρματα σε 215 αγώνες πρωταθλήματος. Τη σεζόν 1930–31 σημείωσε 49 γκολ πρωταθλήματος και ήταν πρώτος σκόρερ.Αγωνιζόμενος με πέντε συλλόγους πρώτης κατηγορίας σημείωσε 243 γκολ πρωταθλήματος σε 363 αγώνες. Υπήρξε διεθνής με την Αγγλία συμμετέχοντας σε πέντε αγώνες. Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 500 ή περισσότερα γκολ
Χεντάι

Χεντάι (ιαπωνικά: 変態 ή へんたい) είναι ιαπωνική λέξη που μπορεί να μεταφραστεί σαν "αλλαγή μορφής", "ανωμαλία" ή "μεταμόρφωση". Στην αργκό σημαίνει "το διεστραμμένο" (σεξουαλικά) και χρησιμοποιείται τόσο στην Ιαπωνία όσο και σε πολλές άλλες χώρες αναφορικά με ανιμέ, μάνγκα και βιντεοπαιχνίδια με σεξουαλικό ή πορνογραφικό περιεχόμενο. Ο όρος "χεντάι" (hentai) επίσης χρησιμοποιείται (έξω από την Ιαπωνία) για να αναφερθεί γενικά σε πορνογραφικά κόμικς που δεν είναι απαραίτητα ανιμέ ή μάνγκα. Αυτή είναι συχνότερα η περίπτωση εάν το εν λόγω κόμικ είναι μια μίμηση προϋπάρχοντος κόμικ ή ενός χαρακτήρα (π.χ. πορνογραφικό κόμικ της πριγκίπισσας Γιασμήν). Σε αντίθεση με τη φωτογραφική πορνογραφία, το χεντάι επιτρέπει πλήρη χρήση της φαντασίας σε αδύνατες ή και κοινωνικά απαράδεκτες σκηνές. Επίσης, πολλές φορές οι χαρακτήρες είναι φανταστικά πλάσματα με έντονες διαστροφές ή υπερφυσικά σεξουαλικά χαρίσματα.

 Υπάρχουν δύο κύριες κατηγορίες χεντάι, ετεροφυλοφιλικού και ομοφυλοφιλικού τύπου. Η δεύτερη ομάδα μπορεί να διαχωριστεί περαιτέρω σε γιαόι (αρσενική ομοφυλοφιλία) και γιούρι (λεσβιακή ομοφυλοφιλία). Δευτερεύουσες κατηγορίες είναι: Μπακουνγιούου, Γυναίκες με μεγάλα στήθη (κυριολεκτικά "ανατιναζόμενα στήθη"). BDSM, σαδομαζοχισμός κάθε τύπου. Μπουκκάκε, ένας μεγάλος αριθμός ανδρών (σπανιότερα γυναικών) που εκσπερματώνουν πάνω σε μια γυναίκα. Αχεγκάο δηλαδή "τρελός έρωτας" συνήθως με γλώσσες έξω ή ματιά να γυρίζουν. Catgirl (ή "nekos", γάτα στα ιαπωνικά) γατόμορφες γυναίκες. Κοπρολαγνεία και ουρολαγνεία. Σεξ με παραμορφωμένα άτομα. Έκτσι, απλώς γυμνές ή ερωτικά ντυμένες γυναίκες. Φουτανάρι, γυναίκες με ανδρικά σεξουαλικά όργανα ή με πέος αντί για κλειτορίδα (συνήθως αυτά τα επιπλέον όργανα είναι τεράστια). Γκούρο, βίαιη σεξουαλικότητα, μερικές φορές με ακρωτηριασμούς. Αιμομιξία. Lolicon, παιδεραστικός έρωτα με μικρά κορίτσια ή μεταξύ μικρών κοριτσιών, ετεροφυλοφιλικός ή λεσβιακός. Shotacon, όπως το Lolicon αλλά με αγόρια, συνήθως ομοφυλοφιλικό με άλλα αγόρια, σπανιότερα με ενήλικες γυναίκες. Με έγκυους γυναίκες. Ερωτικός θηλασμός. Όντα φανταστικά ή αληθινά με πλοκάμια (τέρατα, εξωγήινοι, ζώα κλπ) που τα χρησιμοποιούν για να κάνουν έρωτα ή να βιάσουν κορίτσια (πιο σπάνια άνδρες). Anime Manga (en) Hentai: Past and Present Χεντάι: παρελθόν και παρόν (en) The "hentai" thread (en) "H" δεν σημαίνει '"χεντάι"
Μερική έκλειψη ηλίου της 29ης Μαρτίου 2025

Μια μερική ηλιακή έκλειψη θα συμβεί το Σάββατο, 29 Μαρτίου 2025. Μια ηλιακή έκλειψη συμβαίνει όταν η Σελήνη περνάει ανάμεσα στη Γη και τον Ήλιο, αποκρύπτοντας έτσι πλήρως ή εν μέρει την εικόνα του Ήλιου για έναν θεατή στη Γη. Μερική ηλιακή έκλειψη συμβαίνει στις πολικές περιοχές της Γης όταν το κέντρο της σκιάς της Σελήνης χάνει τη Γη.

 Οι ηλιακοί σάροι 149, επαναλαμβανόμενοι κάθε περίπου 18 χρόνια και 11 ημέρες, περιέχουν 71 συμβάντα. Η σειρά ξεκίνησε με μερική έκλειψη στις 21 Αυγούστου 1664. Έχει συνολικές εκλείψεις από τις 9 Απριλίου 2043 έως τις 2 Οκτωβρίου 2331. Η σειρά λήγει στο μέλος 71 ως μερική έκλειψη στις 28 Σεπτεμβρίου 2926. Η μεγαλύτερη συνολική έκλειψη θα είναι στις 17 Ιουλίου 2205, σε 4 λεπτά και 10 δευτερόλεπτα. Αυτή η έκλειψη είναι μέλος μιας σειράς εξαμήνου. Μια έκλειψη σε μια σειρά εξαμήνου ηλιακών εκλείψεων επαναλαμβάνεται περίπου κάθε 177 ημέρες και 4 ώρες (ένα εξάμηνο) σε εναλλασσόμενους κόμβους της τροχιάς της Σελήνης Κινούμενη διαδρομή
Άννα του Λαβάλ, υποκόμισσα του Τουάρ

Η Άννα του Λαβάλ, γαλλ.: Anne de Laval, (23 Σεπτεμβρίου 1505 – 1554), πριγκίπισσα του Τάραντα, ήταν Γαλλίδα ευγενής και διεκδικήτρια για το βασίλειο της Νάπολης. Γεννήθηκε στο Βιτρέ, Iλ-ε-Βιλαίν, ως κόρη τού Γκυ ΙΣΤ΄ κόμη του Λαβάλ, και της Καρλόττας της Νάπολης, πριγκίπισσας τού Τάραντα.

 Ήταν το μοναδικό παιδί της Καρλόττας, που παντρεύτηκε και άφησε απογόνους, συνεχίζοντας έτσι τη γραμμή κληρονομιάς τού Φρειδερίκου της Νάπολης. Στις 23 Ιανουαρίου 1521 παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο ντε Λα Τρεμουάλ, υποκόμη τού Tουάρ. Ο γάμος όχι μόνο έφερε στους Λα Τρεμουάλ την κομητεία τού Λαβάλ και τη διεκδίκηση της Νάπολης το 1521, αλλά και τον βαθμό ευγένειας των "ξένων πριγκίπων" στη γαλλική Αυλή. Λέγεται επίσης ότι κληρονόμησε επίσης τη βαρονία τού Λαζ, αν και η γενεαλογία της οικογένειάς της του περ Ανσέλμ δεν κάνει καμία αναφορά σε αυτό. Απεβίωσε στο Κραόν, σε ηλικία 48 ή 49 ετών. Ο μεγαλύτερος γιος της Λουδοβίκος Β΄ ντε Λα Τρεμουάλ, έγινε ο πρώτος δούκας τού Τουάρ το 1599, ενώ ο δεύτερος γιος της Γεώργιος, και ο τρίτος γιος της Κλωντ, ίδρυσαν τους κλάδους των μαρκήσιων τού Ρουαγιάν (Royan) και των δουκών τού Νουαρμουτιέ (Noirmoutier), αντίστοιχα. Villari, Luigi (1911) «Naples, Kingdom of» στο: Chisholm, Hugh, επιμ. Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα 19 (11η έκδοση) Cambridge University Press, σσ. 182–190
Εκλογές Συντακτικής Συνέλευσης στο Νεπάλ (2013)

Εκλογές για Συντακτική Συνέλευση διεξήχθησαν στο Νεπάλ στις 19 Νοεμβρίου 2013. Η ψηφοφορία είχε καθυστερήσει επανειλημμένα, καθώς νωρίτερα είχε οριστεί για τις 22 Νοεμβρίου 2012 έπειτα από τη διάλυση της Συντακτικής Συνέλευσης στις 27 Μαΐου 2012, για να αναβληθεί από την εκλογική επιτροπή.

 Τα πρώτα αποτελέσματα έδειξαν ότι το Νεπαλέζικο Κογκρέσο κέρδισε την πλειοψηφία στις έδρες που αναδεικνύονται με απλή πλειοψηφία, έχοντας εξασφαλίσει τις 105 επί συνόλου 240 εδρών, με 2ο το κόμμα CPM-UML και 3ο το CPN (Maoist) με 26. Μικρότερα κόμματα και 2 ανεξάρτητοι υποψήφιοι πήραν τις υπόλοιπες 18 έδρες. Με απλή αναλογική θα κατανεμηθούν 335 έδρες.
Ιζβέστια

Η Ιζβέστια (ρωσ. Известия) είναι μια πολύχρονη και μεγάλης κυκλοφορίας καθημερινή εφημερίδα στη Ρωσία. Στα ρωσικά, η λέξη «Ιζβέστια» προέρχεται από το ρήμα извещать [ɪzvʲɪ'ɕːætʲ] (πληροφορώ, ενημερώνω) και σημαίνει «ειδήσεις, νέα». Στο χώρο της δημοσιογραφίας, συνήθως μεταφράζεται ως «ρεπορτάζ» ή «τα νέα».

 Η εφημερίδα ξεκίνησε ως «Τα Νέα των Εργατικών Αντιπροσώπων του Σοβιέτ της Αγίας Πετρούπολης» στις 13 Μαρτίου (π/η 28 Φεβρουαρίου) 1917 στην Αγ. Πετρούπολη. Στην αρχή η εφημερίδα εξέφραζε τις απόψεις των Μενσεβίκων και του Σοσιαλιστικού-Επαναστατικού Κόμματος. Τον Αύγουστο του 1917 μετονομάστηκε σε «Νέα της Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής των Εργατών και Στρατιωτών του Σοβιέτ της Αγ. Πετρούπολης». Τον Οκτώβριο 1917 άλλαξε σε «Νέα της Επιτροπής Εργατικών και Στρατιωτικών Αντιπροσώπων των Σοβιέτ» και τελικά σε «Νέα των Σοβιετικών Αντιπροσώπων του Λαού». Μετά το δεύτερο Πανενωτικό Συνέδριο των Σοβιέτ, η Ιζβέστια έγινε επίσημο όργανο της Σοβιετικής κυβέρνησης (Κεντρική Εκτελεστική Επιτροπή του Ανωτάτου Σοβιέτ της Σοβιετικής Ένωσης και του Σοβναρκόμ). Στα χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης (1917-1991), ενώ η Πράβντα αποτελούσε τη φωνή του Κομμουνιστικού Κόμματος, η Ιζβέστια εξέφραζε τις επίσημες θέσεις της κυβέρνησης όπως αυτές ανακοινώνονταν από το Πρεζίντιουμ. Μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, το 1992, η Ιζβέστια αυτοχαρακτηρίστηκε ως πανεθνικό έντυπο της Ρωσίας. Η εφημερίδα ανήκε σε Συμμετοχική Εταιρεία υπό τον Βλαντίμιρ Ποτάνιν που διατηρούσε στενές σχέσεις με την κυβέρνηση. Η κρατική Γκάζπρομ αγόρασε σημαντικό μερίδιο μετοχών της Ιζβέστια στις 3 Ιουνίου 2005 και το έντυπο περιήλθε στον έλεγχο της συμμετοχικής Γκάζπρομ Μίντια. Σύμφωνα με ισχυρισμούς της μη-κυβερνητικής Επιτροπής Προστασίας Δημοσιογράφων, ο Ραφ Σακίροφ, διευθυντής σύνταξης της Ιζβέστια, αναγκάστηκε σε παραίτηση ύστερα από την εκπεφρασμένη δυσαρέσκεια του Κρεμλίνου για την κάλυψη της σφαγής του Μπρεσλάν (Σεπτ. 2004). Άλλες πηγές αναφέρουν ότι του ζητήθηκε να αποχωρήσει υπό το φόβο του εκρηκτικού θυμού του Κυβέρνησης για τις φωτογραφίες της σφαγής που δημοσίευσε η Ιζβέστια. Εν έτει 2010, η Ιζβέστια είχε ημερήσια κυκλοφορία της τάξης των 234.500 φύλλων.Ως και τον Οκτώβριο του 2008, διευθυντής εικονογράφησης ήταν ο Μπορίς Γιεφίμοφ, ο 107 ετών πολιτικός γελοιογράφος του Στάλιν. Το 2008, η Γκάζπρομ Μίντια πούλησε την εφημερίδα στον όμιλο National Media Group. Επίσημη ιστοσελίδα www.izvestia.ru/
Μοιραίικα Αχαΐας

Τα Μοιραίικα είναι χωριό της πρώην επαρχίας Πατρών του Νομού Αχαΐας. Η περιοχή δύναται να εξυπηρετείται από τις 29 Φεβρουαρίου 2020 από τη Γραμμή 2 του Προαστιακού Σιδηρόδρομου Πάτρας μέσω της στάσης "Τσουκαλαίικα / Tsoukaleika".

 Το χωριό είναι σχετικά νέο και δημιουργήθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα. Μετά την επανάσταση του 1821 ποιμένες από του Μοίρα κατέβαιναν με τα πρόβατα τους στην περιοχή και έμεναν σε πρόχειρες καλύβες αρχικά και από το 1870 έφτιαξαν τις πρώτες κατοικίες. Μόνιμη κατοίκηση αναφέρεται μετά το 1910. Έως τότε οι κάτοικοι μετακινούνταν μεταξύ Μοιραίικων και Μοίρα, θερινή και χειμερινή κατοικία. Χωριό αναφέρεται σε απογραφή πρώτη φορά το 1879 και σε απογραφή του 1920 με 46 κατοίκους. Αναφέρεται ότι αυτοί οι πρώτοι κάτοικοι είχαν εκτάσεις και σε γειτονικά χωριά, όπως στο Αστέρι. Το 1915 εντάχτηκε στην κοινότητα Βραχνέικων και το 1954 εντάχτηκε στην κοινότητα Θεριανού. Από το 1998 έως το 2010 αποτελεσε οικισμό του δημοτικού διαμερίσματος Βραχναίικων του Δήμου Βραχναίικων. Η εξέλιξη του πληθυσμού του οικισμού είναι η εξής: Συνοικίες του χωριού είναι τα Θωμαίικα και τα Λατσαίικα, των οποίων το όνομα είναι ανθρωπωνυμικό. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κώστας Παπαγιαννόπουλος (επιμ.), Βραχναίικα και Μονοδένδρι. Αρχαιολογία του τοπίου και τοπική ιστορία, πρόλογος: Βασίλης Τογαντζής, Μιλτιάδης Γούτας, Λάζαρος Κολώνας, Έκδοση Δήμος Βραχναίικων-Δημοτική Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Βραχναίικων, Πάτρα 2009. ISBN 978-960-99129-0-7. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.
Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης

Το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης είναι υπουργείο της Ελληνικής Δημοκρατίας, το οποίο συστάθηκε από τη κυβέρνηση Μητσοτάκη στις 27 Ιουνίου 2023. Το υπουργείο αυτό διαδέχθηκε το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων. Υπουργός ανέλαβε ο Άδωνις Γεωργιάδης, με Υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης τον Βασίλης Σπανάκης και Παναγιώτης Τσακλόγλου Στις αρμοδιότητες του Υπουργείου περιλαμβάνονται οι ατομικές και συλλογικές συμβάσεις εργασίας, τα χρονικά όρια εργασίας, η κοινωνική προστασία και αποκατάσταση των ατόμων ειδικών κατηγοριών, η διευκόλυνση των ατόμων με αναπηρίες, εποπτεία των ασφαλιστικών ταμείων, η πρόληψη των εργατικών ατυχημάτων και των επαγγελματικών ασθενειών, η διαχείριση κοινοτικών και άλλων πόρων σχετικών με την ανάπτυξη του ανθρώπινου δυναμικού. Επίσης, είναι υπεύθυνο για την εκπροσώπηση της χώρας στον ΔΟΕ. Στο Υπουργείο Εργασίας υπάγεται και το Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας (ΣΕΠΕ), που ως στόχο έχει την έρευνα και δίωξη των παραβάσεων της εργατικής νομοθεσίας, της παράνομης απασχόλησης και της ανασφάλιστης εργασίας τόσο στον ιδιωτικό, όσο και στο δημόσιο τομέα, η ΔΥΠΑ (πρώην ΟΑΕΔ) και το Εθνικό Κέντρο Επαγγελματικού Προσανατολισμού.

 Στις 14 Οκτωβρίου 1935 η κυβέρνηση Κονδύλη ιδρύει το Υπουργείο Εργασίας (ΦΕΚ 465/1935). Στις 18 Ιανουαρίου του επομένου, η κυβέρνηση Δεμερτζή καταργεί το υπουργείο, για να επανέλθει από την κυβέρνηση Μεταξά ως διάδοχος του Υφυπουργού Εθνικής Οικονομίας, στις 31 Αυγούστου. Τον Απρίλιο του 1944 καταργείται και επανασυνίσταται στις 14 Οκτωβρίου 1944 ως Υπουργείο από τον Γεώργιο Παπανδρέου. Στις 25 Αυγούστου 1971 καταργείται από την Κυβέρνηση Παπαδόπουλου το επανιδρύει στις 24 Σεπτεμβρίου 1973 ως Υπουργείο Απασχολήσεως. Στις 3 Αυγούστου 1976 με το Ν. 400/1976 το Υπουργείο Απασχολήσεως μετονομάστηκε σε Υπουργείο Εργασίας. Στις 14 Σεπτεμβρίου 1995 με το Π.Δ. 372/1995, μετά από πρόταση του πρωθυπουργού Α. Παπανδρέου και των συναρμόδιων υπουργών, το Υπουργείο Εργασίας μετονομάστηκε σε Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων με τη μεταφορά σε αυτό της Γενικής Γραμματείας Κοινωνικών Ασφαλίσεων από το Υπουργείο Υγείας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Στις 10 Μαρτίου 2004 με την απόφαση Υ 1/10.3.2004 του πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων μετονομάστηκε σε Υπουργείο Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας. Στις 7 Οκτωβρίου 2009 με την απόφαση 2876/7.10.2009 του πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου το Υπουργείο Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας μετονομάστηκε σε Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης. Στις 21 Ιουνίου 2012 με το Π.Δ. 85/2012, μετά από πρόταση του πρωθυπουργού Α. Σαμαρά, το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης μετονομάστηκε σε Υπουργείο Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας με τη μεταφορά σε αυτό της Γενικής Διεύθυνσης Πρόνοιας από το πρώην Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης. Στις 27 Ιανουαρίου 2015 μετονομάστηκε σε Υπουργείο Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής ΑλληλεγγύηςΣτις 8 Ιουλίου 2019 με το Π.Δ. 81/2019 μετονομάστηκε σε Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων. Κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη 2023
Σαμουήλ

Ο Σαμουήλ είναι πρόσωπο της Παλαιάς Διαθήκης. Ήταν γιος του Ελκανά και της Άννας και πιστεύεται ότι άνθησε το έτος 2889 από κτίσεως κόσμου, ή 1095 π.Χ.. Υπήρξε ο τελευταίος κριτής του Ισραήλ.

 Στον Σαμουήλ αποδίδονται το Βιβλίο των Κριτών, το οποίο άλλοι στον Έσδρα και άλλοι στον Εζεκιήλ αποδίδουν. Στον Σαμουήλ αποδίδεται επίσης το βιβλίο της Ρουθ, και τα είκοσι τέσσερα πρώτα κεφάλαια των Βασιλειών. Άνθιμος Γαζής (1807). Βιβλιοθήκης Ελληνικής βιβλία δύο, Τόμος Α' : Περιέχοντα κατά χρονικήν πρόοδον τας περί των εξόχων Ελλήνων Συγγραφέων βεβαιωτέρας ειδήσεις / Συνερανισθέντα εκ παλαιών και νεωτέρων Κριτικών, και εκδοθέντα υπό Ανθίμου Γαζή του Μηλιώτου (PDF). Εν Βενετία: Εκ της Τυπογραφίας Πάνου Θεοδοσίου του εξ Ιωαννίνων. Ανακτήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 2011.
Άγαβος

Ο Άγαβος ήταν χριστιανός προφήτης και έζησε στα χρόνια των Αποστόλων. Εικάζεται, επίσης, και ως ένας από τους 72 μαθητές του Χριστού. Ο Άγαβος πέθανε στην Αντιόχεια. Ο θάνατός του ήταν μαρτυρικός.Δύο προφητείες του αναφέρονται στις Πράξεις των Αποστόλων. Η μία αφορούσε την πείνα, η οποία επικράτησε στα χρόνια του Κλαύδιου (44 μ.Χ) και η άλλη αφορούσε τα παθήματα που θα συναντούσε ο Απόστολος Παύλος.

 «Έν ταύτας ταῖς ἡμέραις κατῆλθον ἀπὸ Ἱεροσολύμων προφῆται εἰς Ἀντιόχειαν. Ἀναστὰς δὲ εἷς ἐξ αὐτῶν, ὀνόματι Ἄγαβος, ἐσήμανε διὰ τοῦ πνεύματος λιμὸν μεγάλην ἔσεσθαι ἐφ' ὅλην τὴν οἰκουμένην, ἥτις ἐγένετο ἐπὶ Κλαυδίου». (Πράξεις Αποστόλων ΙΑ΄ 27) «...Τῇ δὲ ἐπαύριον ἐξελθόντες ἤλθομεν εἰς Καισάρειαν, καὶ εἰσελθόντες εἰς τὸν οἶκον Φιλίππου τοῦ εὐαγγελιστοῦ, ὄντος ἐκ τῶν ἑπτά, ἐμείναμεν παρ᾿ αὐτῷ. Τούτῳ δὲ ἦσαν θυγατέρες παρθένοι τέσσαρες προφητεύουσαι. Ἐπιμενόντων δὲ ἡμῶν ἡμέρας πλείους κατῆλθέ τις ἀπὸ τῆς Ἰουδαίας προφήτης ὀνόματι Ἄγαβος, καὶ ἐλθὼν πρὸς ἡμᾶς καὶ ἄρας τὴν ζώνην τοῦ Παύλου, δήσας τε αὐτοῦ τοὺς πόδας καὶ τὰς χεῖρας εἶπε· τάδε λέγει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον· τὸν ἄνδρα οὗ ἐστιν ἡ ζώνη αὕτη, οὕτω δήσουσιν εἰς Ἱερουσαλὴμ οἱ Ἰουδαῖοι καὶ παραδώσουσιν εἰς χεῖρας ἐθνῶν. Ὠς δὲ ἠκούσαμεν ταῦτα, παρεκαλοῦμεν ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἐντόπιοι τοῦ μὴ ἀναβαίνειν αὐτὸν εἰς Ἱερουσαλήμ. Ἀπεκρίθη τε ὁ Παῦλος· τί ποιεῖτε κλαίοντες καὶ συνθρύπτοντές μου τὴν καρδίαν; ἐγὼ γὰρ οὐ μόνον δεθῆναι, ἀλλὰ καὶ ἀποθανεῖν εἰς Ἱερουσαλὴμ ἑτοίμως ἔχω ὑπὲρ τοῦ ὀνόματος τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ.» (Πράξεις ΚΑ΄) Στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία η ημέρα εορτής του Αγάβου είναι στις 13 Φεβρουαρίου, ενώ στην Ορθόδοξη Εκκλησία στις 8 Μαρτίου. Απόστολος Παύλος Απόστολος Βαρνάβας Πρωτομάρτυρας Στέφανος
Μπαϊσαμά Σανκό

Ο Μπαϊσαμά Σανκό είναι Γαλλο-Γουινέζος ποδοσφαιριστής, με καταγωγή από τη Σιέρα Λεόνε, γεννημένος στις 20 Μαρτίου 1992 στο Νοζάν-συρ-Μαρν. Αγωνίζεται αυτόν τον καιρό στην ΣΜ Καέν ως αμυντικός.

 Ο Μπαϊσαμά Σανκό έφτασε στην Αν Αβάν ντε Γκανγκάμπ το 2008. Αγωνίστηκε στην πρώτη του επαγγελματική αναμέτρηση, σε αναμέτρηση στα πλαίσια της Λιγκ 2 απέναντι στη Λε Μαν στις 14 Ιανουαρίου 2012. Στη διάρκεια του ίδιου μήνα μέτρησε τρεις συνεχόμενες συμμετοχές, και αγωνίστηκε συνολικά σε τέσσερις αναμετρήσεις πρωταθλήματος στη διάρκεια της σεζόν 2011-2012. Εκείνο τον καιρό ήταν ιδιαιτέρως αναγνωρίσιμος στον αγωνιστικό χώρο λόγω κράνους που φορούσε για να προστατεύσει ουλή που είχε από χειρουργική επέμβαση αφαίρεσης όγκου στο κεφάλι. Στη διάρκεια της σεζόν 2012-2013, κατάφερε σταθερά να κερδίσει την εμπιστοσύνη του προπονητή του, Ζοσλέν Γκουβερνέκ, αγωνιζόμενος σε δύο αναμετρήσεις ως βασικός κατά τον μήνα Αύγουστο, κι έπειτα αγωνιζόμενος σε πέντε αναμετρήσεις μετά τον μήνα Νοέμβριο. Ωστόσο, στις 3 Δεκεμβρίου 2012, στη διάρκεια της αναμέτρησης απέναντι στην Ιστρ, υπέστη κάταγμα στην περόνη. Πραγματοποίησε την επιστροφή του στην πρώτη ομάδα στα τέλη της σεζόν, χωρίς ωστόσο να πάρει χρόνο συμμετοχής. Επιθυμώντας να βρει εκ νέου θέση βασικού, αποχώρησε από την ομάδα και εντάχθηκε στην ΣΜ Καέν τον Ιούλιο του 2017. Κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική Γουινέας στις 21 Μαΐου 2013 για τις αναμετρήσεις απέναντι στη Μοζαμβίκη και τη Ζιμπάμπουε. Δεν γνώρισε, ωστόσο, την πρώτη του διεθνή συμμετοχή παρά μόνο τον Αύγουστο του ιδίου έτους, στη διάρκεια αναμέτρησης απέναντι στην Αλγερία. Ο Μπαϊσαμά Σανκό Αρχειοθετήθηκε 2013-09-18 στο Wayback Machine. στο LFP.fr
Γιόζεφ Βιρτ

Ο Καρλ Γιόζεφ Βιρτ (γερμανική γλώσσα: Karl Joseph Wirth, Φράιμπουρκ, 6 Σεπτεμβρίου 1879 - Φράιμπουρκ, 3 Ιανουαρίου 1956) ήταν Γερμανός συντηρητικός πολιτικός. Από τις 10 Μαΐου 1921 μέχρι τις 14 Νοεμβρίου 1922 ήταν καγκελάριος του Γερμανικού Ράιχ.

 Αφού τέλειωσε τις σπουδές του (Οικονομικά και Μαθηματικά) έγινε το 1908 διευθυντής σχολείου δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Το 1913 έγινε βουλευτής στην κρατιδιακή βουλή της Βάδης. Το 1914 ψηφίστηκε βουλευτής του κεντρώου κόμματος (Zentrumspartei) στο Ράιχσταγκ. Το 1918 έγινε υπουργός οικονομικών της Βάδης. Μετά την δολοφονία του προκατόχου του κλήθηκε να αναλάβει το Υπουργείο Οικονομικών του Ράιχ. Από το 1921 μέχρι το 1922 ήταν καγκελάριος. Η κυβέρνηση του ακολούθησε την πολιτική της εκπλήρωσης (Erfüllungspolitik): είχε σκοπό να πείσει τις νικητήριες δυνάμεις του Α' Παγκοσμίου Πολέμου ότι η Δημοκρατία της Βαϊμάρης δεν ήταν οικονομικά σε θέση να εκπληρώσει όσα της επέβαλλαν με τη συνθήκη των Βερσαλλιών. Για να πετύχει τον σκοπό αυτό ο Βιρτ προσπάθησε με κάθε τρόπο να εκπληρώσει τις υπερβολικές επανορθωτικές αποζημιώσεις πιστεύοντας ότι η κατάρρευση της γερμανικής οικονομίας θα πείσει τους σύμμαχους. Ως καγκελάριος υπέγραψε με τον Βάλτερ Ράτεναου στις 16 Απριλίου 1922 την συνθήκη του Ραπάλλο. Από το 1929 μέχρι το 1930 ήταν Υπουργός των Κατεχομένων και από το 1930 μέχρι το 1931 ήταν Υπουργός Εσωτερικών. Κατά την περίοδο του Τρίτου Ράιχ έζησε στην Ελβετία. Έγινε διάσημος με τον λόγο που έβγαλε μπροστά στο Ράιχσταγκ το 1922, μετά το φόνο του Ράτεναου. ("Ο εχθρός βρίσκεται δεξιά!") Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ίδρυσε το κόμμα Bund der Deutschen, το οποίο υποστήριζε την ουδετερότητα της Γερμανίας.
Αρχιερατικός σάκκος

Ο αρχιερατικός σάκκος είναι λειτουργικό ένδυμα του επισκόπου στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Ετυμολογικά η λέξη αποδίδεται στην εβραϊκή λέξη «σακ» που σημαίνει «το ένδυμα της μετάνοιας και ταπείνωσης».

 Αρχικά ο σάκκος ήταν επίσημο ένδυμα των Αυτοκρατόρων της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453, ο Οικουμενικός Πατριάρχης αντικατέστησε το πολυσταύριο φαιλόνιο, που ως τότε φορούσαν οι επίσκοποι, με το σάκκο, και στη συνέχεια τον ακολούθησαν όλοι οι επίσκοποι της Εκκλησίας. Αυτό έγινε για να καταδειχθεί ότι κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας ο Πατριάρχης με την Ιεραρχία συνέχιζαν, ως ένα βαθμό, την πολιτική οργάνωση του υπόδουλου λαού. (Ωμοίως και το αυτοκρατορικό στέμμα έγινε η μίτρα των επισκόπων). Ο σάκκος συμβολίζει τη χλαίνα της ύβρεως του Κυρίου. Φέρει δώδεκα κουδουνάκια, που συμβολίζουν τη διδασκαλία των δώδεκα Αποστόλων, την οποία συνεχίζουν οι επίσκοποι.