IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Εκκλησία του Ιλόρι

Η Eκκλησία του Ιλόρι του Αγίου Γεωργίου ( γεωργιανά: ილორის წმ. გიორგის ეკლესია) είναι μια μεσαιωνική Αμπχαζική Ορθόδοξη Εκκλησία που βρίσκεται στο ομώνυμο χωριό της περιφέρειας Οτσαμτσίρα στην Αμπχαζία της Γεωργίας. Είναι θολωτή, μονόκλιτη και αντιπροσωπευτική της Γεωργιανής αρχιτεκτονικής τεχνοτροπίας. Χτίστηκε τον 11ο αιώνα και έχει τροποποιηθεί και ανακαινιστεί αρκετές φορές ως σήμερα. Είναι αναγνωρισμένη ως Αμετακίνητο Μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Γεωργίας.

 Η εκκλησία του Ιλόρι χτίστηκε στο ομώνυμο χωριό στις αρχές του 11ου αιώνα, όπως αναφέρεται σε 5 Γεωργιανές επιγραφές που βρίσκονται στην ανατολική της πρόσοψη.Τον 16ο αιώνα με εντολή του Πρίγκιπα της Μινγκρελίας Γκιόργκι Γ' Νταντιάνι (βασ. 1572—1582), και με ενέργειες του μητροπολίτη Κιρίλε Χουανίτζε, δωρίστηκε στην εκκλησία του Ιλόρι μία εξαιρετική εικόνα του Αγίου Γεωργίου. Είναι μία τρίπτυχη αναδιπλούμενη εικόνα που απεικονίζει στο κέντρο τον Άγιο Γεώργιο πολεμιστή και εκατέρωθεν αυτού τον Άγιο Δημήτριο και τον Άγιο Θεόδωρο. Τον 17ο αιώνα με εντολή του Πρίγκιπα της Μινγκρελίας Λεβάν Β' Νταντιάνι έγιναν εργασίες ανακατασκευής στην εκκλησία.Το 1736 οι Οθωμανοί που εισέβαλαν στην περιοχή έκαψαν την εκκλησία του Ιλόρι. Τον ίδιο αιώνα η εκκλησία ανακατασκευάστηκε από τους πρίγκιπες του Οντίσι (παλαιά ονομασία του Σαμεγκρέλο Μινγκρελίας). Η εκκλησία του Ιλόρι έχει περιγραφεί από αρκετούς Δυτικούς και Γεωργιανούς λόγιους και μελετητές, όπως ο Βακχούστι Μπαγρατιόνι που τον 18ο αιώνα την περιέγραψε ως: «η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου... άνευ θόλου, μικρή, ευρύχωρη και διακοσμημένη». Τον 19ο και τον 20ο αιώνα έχουν γίνει εργασίες αποκατάστασης, ανακαινίσεις και τροποποιήσεις στην εκκλησία. Την 23 Νοεμβρίου 2009, για τον εορτασμό της Ημέρας του Αγίου Γεωργίου, η Εθνική Τράπεζα της Γεωργίας εξέδωσε 1.500 κέρματα των 10 λάρι που απεικονίζουν την εκκλησία του Ιλόρι. Την 6η Δεκεμβρίου 2010 η Εθνική Τράπεζα της Γεωργίας, για την σειρά «Ιστορικά Μνημεία της Αμπχαζίας», εξέδωσε 1000 νομίσματα των 10 άπσαρ που απεικονίζουν την εκκλησία του Ιλόρι. Την 9η Φεβρουαρίου 2011 η κυβέρνηση της Αμπχαζίας μετέφερε την εκκλησία από την Γεωργιανή Ορθόδοξη Εκκλησία, στην οποία υπαγόταν αρχικά, στην Αμπχαζική Ορθόδοξη εκκλησία. Η εκκλησία του Ιλόρι είναι μονόκλιτη. Αρχικά δεν είχε θόλο, ο υφιστάμενος θόλος είναι μεταγενέστερη προσθήκη. Έχει 2 εισόδους, στα δυτικά και νότια. Στο εσωτερικό της είναι τοιχογραφημένη και φωτίζεται από 6 παράθυρα. Στο εξωτερικό της είναι σοβαντισμένη, χρωματισμένη λευκή με ερυθρές αψίδες και διακοσμημένη με ανάγλυφα. Διαθέτει καμπαναριό και περιβάλλεται από φράχτη.
Περιττές συναρτήσεις

Εστω μια πραγματική συνάρτηση f μιας πραγματικής μεταβλητής. Τότε η f είναι περιττή, εαν ισχύει η ακόλουθη εξίσωση για όλα τα x και -x του πεδίου ορισμού της f. f ( − x ) = − f ( x ) {\displaystyle f(-x)=-f(x)}

 Λόγω της ιδιότητάς της για τη μελέτη της περιττής συνάρτησης αρκεί να μελετηθεί για τιμές του ενός προσήμου, για παράδειγμα για x μεγαλύτερο ή ίσο του μηδενός. Τα αποτελέσματα μπορούν να γενικευούν κατάλληλα και για τις υπόλοιπες τιμές έχοντας μια πλήρη εικόνα της συνάρτησης. Η περιττή συνάρτηση δεν είναι κατά ανάγκη συνεχής ή παραγωγίσιμη. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι αν η συνάρτηση έχει την ιδιότητα της συνέχειας ή της παραγωγισιμότητας σε ένα σημείο ή διάστημα έχει και την ίδια ιδιότητα στο συμμετρικό ως προς τον άξονα y'y σημείο ή διάστημα. Επιπλέον, η παράγωγος, αν υπάρχει είναι άρτια συνάρτηση. Η μονοτονία της συνάρτησης, όπου υπάρχει, είναι ίδια σε συμμετρικά ως προς το μηδέν πεδία. Για παράδειγμα, αν μια περιττή συνάρτηση είναι γνησίως αύξουσα στο (-2,-1], τότε η ίδια συνάρτηση είναι γνησίως αύξουσα το [1,2). Οι ασύμπτωτες, αν υπάρχουν, είναι συμμετρικές ως προς την αρχή των αξόνων Ο, άρα και παράλληλες μεταξύ τους. Το σύνολο τιμών περιττής συνάρτησης ταυτίζεται με την ένωση του πεδίου των θετικών (συμπεριλαμβανομένου και του μηδενός, αν ανήκει στο πεδίο ορισμού) και του πεδίου των αρνητικών αριθμών (συμπεριλαμβανομένου και του μηδενός, αν ανήκει στο πεδίο ορισμού). Τα δύο επιμέρους σύνολα τιμών είναι συμμετρικά μεταξύ τους ως προς το μηδέν. Σε κάθε περιττή συνάρτηση, αν στο πεδίο ορισμού συμπεριλαμβάνεται και το μηδέν ισχύει ότι f(0)=0. Το σύνολο των ριζών περιττής συνάρτησης είναι περιττό. Η κοιλοκυρτότητα της συνάρτησης, όπου ορίζεται, είναι του αντίθετου είδους σε συμμετρικά ως προς το μηδέν πεδία. Η δεύτερη παράγωγος της συνάρτησης, αν ορίζεται, είναι και αυτή περιττή. Το άρθρο βασίστηκε στη διαδικασία της μαθηματικής ανάλυσης συνάρτησης που αναγράφεται στο βιβλίο Μαθηματικά θετικής και τεχνολογικής κατεύθυνσης, ISBN 960-06-0703-6 ΟΕΔΒ εκδόσεις 2008, παράγραφος 2.10, σελίδα 287
Ο Χαμένος Κόσμος: Jurassic Park

Η ταινία Ο Χαμένος Κόσμος: Τζουράσικ Παρκ, αλλιώς γνωστή και με τους τίτλους Τζουράσικ Παρκ 2: Χαμένος Κόσμος, Jurassic Park 2 και The Lost World (πρωτότυπος τίτλος:The Lost World: Jurassic Park) είναι μια ταινία θρίλερ και επιστημονικής φαντασίας, σε σκηνοθεσία του Στίβεν Σπίλμπεργκ και κυκλοφόρησε το 1997 με παραγωγούς τους Μπόνι Κέρτις, Κάθλιν Κένεντυ, Τζέραλντ Μόλεν και Κόλιν Γουίλσον, ενώ το σενάριο γράφτηκε από τον Ντέιβιντ Κόεπ και είναι βασισμένο στο μυθιστόρημα του Michael Crichton του 1995, τιτλοδοτούμενο Ο χαμένος κόσμος. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Τζεφ Γκόλντμπλουμ, Τζούλιαν Μουρ, Πιτ Ποστλθγουέιτ, Ρίτσαρντ Σιφ, Βινς Βον, Αρλίς Χάουαρντ, και Ρίτσαρντ Ατένμπορο. Η ταινία αυτή χρονικά είναι μια συνέχεια της ταινίας Τζουράσικ Παρκ. Τέσσερα χρόνια μετά από τα γεγονότα της προηγούμενης ταινίας η εταιρία InGen έχει φαλιρίσει οικονομικά. Σε μια προσπάθεια να ανακάμψει οικονομικά η εταιρία αποφασίζει να αξιοποιήσει το Νησί Β αιχμαλωτίζοντας τους δεινόσαυρους που υπάρχουν εκεί. Για τον σκοπό αυτό θα σταλθεί μια ομάδα στο νησί αυτό.Όταν το μάθει αυτό ο Τζον Χάμοντ θα στείλει μια δική του ομάδα στο νησί με στόχο να τους σταματήσει. Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους το 1997. Έλαβε μικτές κριτικές, εξαιτίας της πλοκής και του ύφους της, αλλά ήταν εισπρακτική επιτυχία, με έσοδα πάνω από 618 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως.

 Έχουν περάσει τέσσερα χρόνια από τα γεγονότα της προηγούμενης ταινίας. Η εταιρεία ΙnGen αλλάζει διευθυντή και ο νέος διευθυντής της είναι ο ανιψιός του Τζον Χάμοντ, ο Πίτερ Λάντλοου. Ο Πίτερ Λάντλοου σκέφτηκε να μεταφέρει τους δεινόσαυρους από το νησί και να τους "κλειδώσει" στα νέα τους κλουβιά στο Σαν Ντιέγκο. Για τον σκοπό αυτό προσλαμβάνει μια ομάδα με επικεφαλής της τον ίδιο, με στόχο να πάνε στο νησί, να βρουν και να αιχμαλωτίσουν δεινόσαυρους. Όταν το μαθαίνει αυτό ο Τζον Χάμοντ αποφασίζει να στείλει μια δική του ομάδα στο νησί αυτό, με επικεφαλής τον Ίαν Μάλκολμ, με στόχο να σταματήσει αυτές τις ενέργειες του ανιψιού του. Ωστόσο στην πορεία, η ομάδα του Ιαν Μάλκολμ θα πρέπει να συνεργαστεί με την αντίπαλη ομάδα αν θέλουν να επιβιώσουν. Τζεφ Γκόλντμπλουμ ως ο Ίαν Μάλκομ Τζούλιαν Μουρ ως η Δρ. Σάρα Χάρντινγκ Πιτ Ποστλγουέιτ ως ο Ρόναλντ Τέμπο Ρίτσαρντ Σιφ ως ο Έντι Καρ Βινς Βον ως ο Νικ Βαν Όουεν Άρλις Χάουαρντ ως ο Πίτερ Λάντλοου Βανέσα Λι Τσέστερ ως η Κέλι Μάλκολμ Ρίτσαρντ Ατένμπορο ως ο Τζον Χάμοντ Πίτερ Στόρμεϊρ ως ο Ντίετερ Σταρκ Ρίτσαρντ Σιφ ως ο Έντι Καρ Τόμας Ντάφι ως ο Δρ.Ρόμπερτ Μπαρκ Αριάνα Ρίτσαρντς ως Λεξ Μέρφι Τζοζεφ Μαζέλο ως Τιμ Μέρφι Τόμας Ροζάλες Τζούνιορ ως ο Κάρτερ Καμίλα Μπελ ως η Κάθυ Μπόουμαν Ρόμπιν Σατς ως ο Πωλ Μπόουμαν Συντ Στριτμεΐτερ ως η Ντεΐτρ Μπόουμαν The Lost World: Jurassic Park στην IMDb
Κυβέρνηση Αλέξανδρου Οθωναίου 1933

Η Κυβέρνηση Αλέξανδρου Οθωναίου 1933 (Μάρτιος 1933) σχηματίστηκε αμέσως μετά την καταστολή του κινήματος του Νικολάου Πλαστήρα, προκειμένου να παραδώσει την εξουσία στο νικητή των εκλογών της 5ης Μαρτίου, Παναγή Τσαλδάρη. Το πραξικόπημα του Πλαστήρα, που στόχο είχε να εμποδίσει την ανάληψη της εξουσίας από το αντι-βενιζελικό στρατόπεδο, απέτυχε χάρη στην κινητοποίηση του Προέδρου της Δημοκρατίας, αλλά και των ανώτατων βενιζελικών αξιωματικών που ήταν αντίθετοι σ' αυτό. Έπειτα από τις σχετικές διαβουλεύσεις με όλες τις ενδιαφερόμενες πλευρές, συμφωνήθηκε να αναλάβει προσωρινά, τη διακυβέρνηση της χώρας το «Ανώτατο Συμβούλιο Αντιστρατήγων», μέχρι να εκτονωθεί η κατάσταση και να γίνει η μετάβαση της εξουσίας.

 «Πρωθυπουργός» - («Πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου»): Αλέξανδρος Οθωναίος«Επί των Εξωτερικών υπουργός»: αντιστράτηγος, Αλέξανδρος Μαζαράκης Αινιάν- αντικαταστάθηκε στις 7 Μαρτίου από τον Νικόλαο Μαυρουδή«Επί της Δικαιοσύνης υπουργός»: αντιστράτηγος, Κωνσταντίνος Μανέτας- αντικαταστάθηκε στις 7 Μαρτίου από τον αντιεισαγγελέα Αρείου Πάγου Λουκά Γιδόπουλο«Επί των Εσωτερικών υπουργός»: αντιστράτηγος, Ευθύμιος Τσιμικάλης «Επί της Παιδείας και των Θρησκευμάτων υπουργός»: Αλέξανδρος Μαζαράκης Αινιάν «Επί των Οικονομικών υπουργός» : Ευθύμιος Τσιμικάλης- αντικαταστάθηκε στις 7 Μαρτίου από τον Αλέξανδρο Κορυζή«Επί της Εθνικής Οικονομίας υπουργός» : αντιστράτηγος Θεόδωρος Μανέτας- αντικαταστάθηκε στις 7 Μαρτίου από τον Σπυρίδωνα Κορώνη«Επί των Δημοσίων Συγκοινωνιών υπουργός»: Κωνσταντίνος Μανέτας «Επί της Γεωργίας υπουργός»: Θεόδωρος Μανέτας «Επί της Κρατικής Υγιεινής και Αντιλήψεως υπουργός» : Περικλής Δημούληςαντικαταστάθηκε στις 7 Μαρτίου από τον αντιναύαρχο Γεώργιο Πανά«Επί των Στρατιωτικών υπουργός»: Αλέξανδρος Οθωναίος «Επί των Ναυτικών υπουργός»: αντιναύαρχος Ιωάννης Δεμέστιχας- αντικαταστάθηκε στις 9 Μαρτίου από τον Γεώργιο Πανά«Επί της Αεροπορίας» : Ιωάννης Δεμέστιχας- αντικαταστάθηκε στις 9 Μαρτίου από τον Αλέξανδρο Μαζαράκη Αινιάν
112

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 112 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 112 (CXII) ήταν δίσεκτο έτος το οποίο ξεκινούσε την Πέμπτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Τραϊανού και Κορνηλίου (γνωστό και ως έτος 865 από Κτήσεως Πόλεως). Η ονομασία 112 για το έτος χρησιμοποιείται από τον πρώιμο Μεσαίωνα, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος ονομασίας των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Ο Αυτοκράτορας Τραϊανός και ο Τίτος Σέξτιος Κορνήλιος Αφρικανός γίνονται Ρωμαίοι πρόξενοι. Ο Αδριανός διαδέχεται τον Γάιο Ιούλιο Κάσσιο Στείριο ως άρχοντα της Αθήνας. Ο Πόπλιος Κορνήλιος Τάκιτος γίνεται κυβερνήτης της ρωμαϊκής επαρχίας της Ασίας, στην Ανατολία. Η Σαλονία Ματιδία δέχεται τον τίτλο της ''Αυγούστας''. Ο Τάκιτος γίνεται ανθύπατος της επαρχίας της Ασίας (112 - 113). Ασία Ο βασιλιάς Τζίμα διαδέχεται τον βασιλιά Πάσα ως ηγέτη του κορεατικού βασιλείου Σιλά. Βεάτος της Λουνγέρνης Πάσα του Σιλά
Μνημείο του Φρεντερίκ Σοπέν (Βαρσοβία)

Το Μνημείο του Φρεντερίκ Σοπέν στη Βαρσοβία (πολωνικά: Pomnik Fryderyka Chopina w Warszawie) είναι μεγάλο χάλκινο άγαλμα του Φρεντερίκ Σοπέν (1810–1849), το οποίο βρίσκεται τώρα στο πάνω μέρος του Βασιλικού Πάρκου Γουαζιένκι της Βαρσοβίας στην Πολωνία (γνωστό και ως Πάρκο των Λουτρών).

 Το άγαλμα σχεδιάστηκε το 1907 από τον Βάτσουαφ Σιμανόφσκι για την προγραμματισμένη ανέγερσή του την εκατονταετηρίδα από τη γέννηση του Σοπέν το 1810, αλλά η εκτέλεσή του καθυστέρησε λόγω διαφωνιών σχετικά με το σχέδιο και στη συνέχεια από το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το άγαλμα τελικά χυτεύτηκε και ανεγέρθηκε το 1926. Τα μέλη της κριτικής επιτροπής που επέλεξαν το νικητήριο έργο περιελάμβαναν μορφές όπως ο Αντουάν Μπουρντέλ, ο Γιούζεφ Πίους Ντζιεκόνσκι και ο Λεόπολντ Μέγετ. Το άγαλμα ανατινάχθηκε στις 31 Μαΐου 1940, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, με εντολή του Γενικού Κυβερνήτη Χανς Φρανκ και ήταν το πρώτο μνημείο που καταστράφηκε από τους Γερμανούς κατακτητές στη Βαρσοβία. Σύμφωνα με τον τοπικό μύθο, την επόμενη μέρα βρέθηκε μια χειρόγραφη πινακίδα στο χώρο που έγραφε: «Δεν ξέρω ποιος με κατέστρεψε, αλλά ξέρω γιατί: για να μην παίξω τον επικήδειο σκοπό για τον αρχηγό σας».Μετά το τέλος του πολέμου το μνημείο ξαναχτίστηκε. Ο αρχιτέκτονας Όσκαρ Σοσνόφσκι σχεδίασε το βάθρο, το οποίο είναι κατασκευασμένο από κόκκινο ψαμμίτη από το Βόνχοτσκ. Η επιγραφή στο βάθρο γράφει: Το άγαλμα του Φρεντερίκ Σοπέν, που καταστράφηκε και λεηλατήθηκε από τους Γερμανούς στις 31 Μαΐου 1940, ξαναχτίστηκε από το Έθνος. 17 Οκτωβρίου 1946. Μια άλλη επιγραφή που είναι χαραγμένη στο μνημείο είναι ένα απόσπασμα από το αφηγηματικό ποίημα Κόνραντ Βαλένροντ του Άνταμ Μιτσκιέβιτς: Οι φλόγες θα καταναλώσουν την εικονογραφημένη μας ιστορία, οι ξιφοφόροι κλέφτες θα λεηλατήσουν τους θησαυρούς μας, το τραγούδι θα σωθεί...Το αρχικό καλούπι για το άγαλμα, το οποίο είχε διασωθεί από τον πόλεμο, κατέστησε δυνατή τη χύτευση ενός αντιγράφου, το οποίο τοποθετήθηκε στην αρχική τοποθεσία το 1958. Από το 1959, δωρεάν ρεσιτάλ πιάνου συνθέσεων του Σοπέν παίζονται στη βάση του αγάλματος τα καλοκαιρινά απογεύματα της Κυριακής.Η στυλιζαρισμένη ιτιά πάνω από την καθήμενη φιγούρα του Σοπέν αντηχεί το χέρι και τα δάχτυλα ενός πιανίστα, και το κεφάλι του πολωνικού αετού στη δεξιά άκρη. Ένα αντίγραφο σε κλίμακα 1:1 του αγάλματος του Σιμανόφσκι βρίσκεται στο Χαμαμάτσου της Ιαπωνίας. Υπάρχουν επίσης προκαταρκτικά σχέδια για την ανέγερση ενός άλλου αντίγραφου κατά μήκος της λίμνης του Σικάγο, εκτός από ένα διαφορετικό γλυπτό για τον εορτασμό του καλλιτέχνη στο Πάρκο Σοπέν.Το άγαλμα του Σιμανόφσκι ήταν το ψηλότερο μνημείο του Σοπέν στον κόσμο μέχρι τα αποκαλυπτήρια, στις 3 Μαρτίου 2007, ενός ελαφρώς ψηλότερου, μοντερνιστικού μπρούτζινου αγάλματος στη Σαγκάη της Κίνας. Renata Grunwald-Kopec: “Warsaw: Capital of Poland”, Wydawnictwo PARMA PRESS, 2010. Δημ. Θ. Πάνου: «Το Τρίγωνο Πράγας-Βαρσοβίας-Βουδαπέστης», σελ. 100, Αθήνα 1979.
Αγία Ευφημία Κεφαλονιάς

Η Αγία Ευφημία είναι χωριό της Κεφαλονιάς. Αποτελεί έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Πυλαρέων, του δήμου Σάμης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κεφαλληνίας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα. . Πριν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Σάμης του νομού Κεφαλληνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Επτανήσων.

 Η Αγία Ευφημία είναι παράλιο χωριό στο ανατολικό τμήμα της Κεφαλονιάς. Βρίσκεται στον κόλπο της Σάμης, στον μυχό του φερώνυμου όρμου της Αγίας Ευφημίας και στη νότια είσοδο του στενού της Ιθάκης, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Απέχει περίπου 32 χλμ. ΒΑ. του Αργοστολίου (μέσω Φαρακλάτων). Η τοπική κοινότητα Αγίας Ευφημίας είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 25,797 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Δρακοπουλάτα, Ξηροπόταμος και Φερεντινάτα, καθώς και πολλές νησίδες και βραχονησίδες. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός είναι επίσημα κεταγεγραμμένος από το 1866 στον δήμο Πυλαρέων της Κεφαλονιάς. Το 1912 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αγίας Ευφημίας. Με το ΦΕΚ 136Α - 30/08/1994 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίας Ευφημίας και ορίστηκε έδρα του δήμου Πυλαρέων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, αποσπάστηκε από τον δήμο Πυλαρέων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεφαλονιάς. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Πυλαρέων και προσαρτήθηκε στον δήμο Σάμης. Η Αγία Ευφημία συνδέεται ιστορικά με όλη την περιοχή της Πυλάρου όπου ανήκει και θεωρήθηκε ως «τοποτηρητής» του βορείου τμήματος της Κεφαλονιάς. Σε ύψωμα κοντά στο χωριό, στη θέση Παλάτια, εντοπίστηκαν λείψανα αρχαίων οχυρωματικών έργων και οικοδομημάτων. Φαίνεται ότι αυτά τα κτίσματα ήταν βίγλες παρατήρησης της εισόδου και εξόδου, προς και από την εύφορη κοιλάδα-πέρασμα, ανάμεσα στις ορεινές περιοχές στα βόρεια και νότια. Η Αγία Ευφημία είναι σημαντικός οδικός και ακτοπλοϊκός κόμβος του νησιού. Από το λιμάνι της αναχωρούν τα πλοία τοπικής συγκοινωνίας προς την Ιθάκη, ενώ μέσω αυτής περνάνε τα οχήματα προς τη χερσόνησο της Σάμης (Φισκάρδο, Άσος, κ.α.), από την ανατολική πλευρά της Κεφαλονιάς. Επίσης είναι σημαντική θέση ελλιμενισμού ιστιοπλοϊκών και εκδρομικών σκαφών. Οι κάτοικοι, εκτός από τον τουρισμό ασχολούνται και με την κτηνοτροφία, παράγοντας μεταξύ άλλων και την εκλεκτή πυλαρινή φέτα. Η φερώνυμη εκκλησία της Αγίας Ευφημίας Το ψηφιδωτό έπαυλης της Ρωμαϊκής εποχής στην οδό Αρχαιοτήτων Το μοναστήρι της Παναγίας των Θεμάτων του 11ου αιώνα, στα νοτιοδυτικά του χωριού πάνω στο όρος της Αγίας Δυνατής. Διαθέτει εξαιρετικό ξυλόγλυπτο τέμπλο και παλαιές εικόνες, μία από τις οποίες, η «Παναγία των Θεμάτων», λιτανεύεται κάθε Τρίτη του Πάσχα Κάθε χρόνο, στις 11 Ιουλίου, γιορτάζει η εκκλησία της Αγίας Ευφημίας με λιτάνευση της εικόνας και μεγάλο λαϊκό πανηγύρι. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, εκδ. 1978, 2006 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Χάρτες «ROAD» Google Earth https://web.archive.org/web/20140306182922/http://www.kefalonia-ithaca.com/pylaros-area.htm
Σταν Στάσιακ

Ο Τζορτζ Στίπιχ (γέννηση 13 Απριλίου 1937 - θάνατος 19 Ιουνίου 1997), ήταν ένας Καναδός επαγγελματίας παλαιστής, περισσότερο γνωστός με το όνομα που εμφανιζόταν στα ρινγκ, Σταν Στάσιακ.

 Ξεκίνησε την καριέρα του σε ηλικία 21 ετών, το 1958 και αγωνίστηκε έως το 1984. Αγωνίστηκε αρχικά στην πατρίδα του, στο Κεμπέκ του Καναδά και είχε τρία περάσματα από το WWE, τότε γνωστό με το όνομα World Wide Wrestling Federation. Ο Σταν "the man" Στάσιακ, όπως τον αποκαλούσαν, κατέκτησε μια φορά το Πρωτάθλημα WWE, νικώντας τον Πέντρο Μοράλες, την 1η Δεκεμβρίου 1973. Είχε κόντρες με τους κορυφαίους της εποχής του, όπως με τον Μπρούνο Σαμαρτίνο, ο οποίος του πήρε τον τίτλο, εννέα μέρες μετά στις 10/12/1973. Γεννήθηκε στην πόλη Αρβίντα του Κεμπέκ στον Καναδά. Ο πατέρας του, Σον Στάσιακ, ήταν επίσης επαγγελματίας παλαιστής. Το 1997 πέθανε από καρδιακή προσβολή. Η νύχτα που έγινε Παγκόσμιος Πρωταθλητής Προφίλ στο Online World of Wrestling
Blue plaque

Η Blue plaque είναι μία μόνιμη επιγραφή που τοποθετείται σε δημόσια μέρη, του Ηνωμένου Βασιλείου και συνδέει μία τοποθεσία με έναν διάσημο άνθρωπο ή ένα γεγονός. Οι πρώτες τιμητικές πλακές τοποθετήθηκαν στο Λονδίνο, τον 19ο αιώνα, σε σπίτια ή σε χώρους εργασίας διάσημων ανθρώπων. Η τοποθέτηση τιμητικών πλακών, συνεχίζει και υφίσταται έως και σήμερα.

 Cole, Emily· Stephen Fry (2009). Lived in London: blue plaques and the stories behind them. Yale University Press. ISBN 978-0-300-14871-8. Dakers, Caroline (1981). The Blue Plaque Guide to London. Macmillan. ISBN 978-0-333-28462-9. Rennison, Nick (2009). The London Blue Plaque Guide (3rd έκδοση). The History Press Ltd. ISBN 978-0-7524-5050-6. Sumeray, Derek (2003). Track the Plaque: 23 Walks Around London's Commemorative Plaques. Breedon. ISBN 978-1-85983-362-9. Sumeray, Derek· John Sheppard (2009). London Plaques. Shire Publications. ISBN 978-0-7478-0735-3. Open Plaques open register of historical markers
Αλ Κουσαΐρ

Η Αλ Κουσαΐρ (αραβικά : القصير, μτφ : μικρό κάστρο ή μικρό παλάτι) είναι πόλη της Αιγύπτου στα νότια της χώρας. Έχει ιστορία περίπου 5000 ετών και βρίσκεται κατά μήκος της Ερυθράς Θάλασσας. Το αρχαίο της Αιγυπτιακό όνομα ήταν Tjaou , Tjau , Tschaou ή Chow, ενώ οι αρχαίοι Έλληνες την αποκαλούσαν «Λευκός Λιμήν». Βρίσκεται 138 χιλιόμετρα νότια της Χουργκάντα, 139 χλμ. βόρεια της Μάρσα Αλάμ και 73 χλμ. βόρεια από το διεθνές αεροδρόμιο της Μάρσα Αλάμ. Η πόλη έχει 24.344 κατοίκους, και η περιοχή ( Markaz ) 32.929 σύμφωνα με την απογραφή του Νοεμβρίου 2006.

 Στην αρχαία Αίγυπτο ανήκε διοικητικά στη 16η νομή και από το λιμάνι της οι αρχαίοι Αιγύπτιοι εμπορεύονταν ελεφαντόδοντο, σμύρνα και λιβάνι. Το αρχαίο λιμάνι βρίσκεται 6 χλμ από τη σημερινή πόλη και ανασκάπτεται, έχει ανευρεθεί αρχαίος πάπυρος που μιλάει για τον «Μυός όρμο», αρχαίος λιμένας, που πιστεύεται είναι η περιοχή. Αφηγείται την ιστορία του Ρωμαϊκού και μεσαιωνικού Κουσάιρ. Το σημερινό της όνομα το πήρε στη ισλαμική εποχή όπου παρέμεινε σημαντικό λιμάνι. Stephanie Moser et al.: Transforming archaeology through practice: Strategies for collaborative archaeology and the community archaeology project at Quseir, Egypt. (= World Archaeology Nr. 34/2, 2002). Community Archaeology, S. 220-248. D. P. S Peacock, L. Blue, N. Bradford, S. Moser (1999): Myos Hormos, Quseir al-Qadim: A Roman and Islamic Port/Trade Site on the Red Sea Coast of Egypt. Interim report for Supreme Council of Antiquities. Cairo 1999. Egypt. Department of Archaeology. University of Southampton. D. P. S. Peacock, L. Blue, N. Bradford, S. Moser (2000): Myos Hormos, Quseir al-Qadim: A Roman and Islamic Port on the Red Sea Coast of Egypt. Interim report for Supreme Council of Antiquities, Cairo 2000, Egypt. Department of Archaeology, University of Southampton. D. P. S. Peacock, L. Blue, N. Bradford, S. Moser (2001): Myos Hormos, Quseir al Qadim: A Roman and Islamic Port on the Red Sea Coast of Egypt. Interim report for Supreme Council of Antiquities, Cairo 2001, Egypt. Department of Archaeology, University of Southampton. Marijke van der Veen: Consumption, Trade and Innovation. Exploring the Botanical Remains from the Roman and Islamic Ports at Quseir al-Qadim, Egypt. (= Journal of African Archaeology Monograph Series Vol. 6). Africa Magna Verlag, Frankfurt M., 2011. ISBN 978-3-937248-23-3. [1] Donald S. Whitcomb, Janet H. Johnson (Hrsg.): Quseir al-Qadim 1978: Preliminary Report American Research Centre in Egypt, Cairo 1979. Donald S. Whitcomb, Janet H. Johnson (Hrsg.): Quseir al-Qadim 1980: Preliminary report (= American Research Center in Egypt. Reports. Vol. 7). Undena Publications, Malibu (CA) 1982, ISBN 0-89003-112-6. Donald S. Whitcomb, Janet H. Johnson: Season of excavations at Quseir al-Qadim. (= American Research Centre in Egypt. Reports. Newsletter, Nr. 120) Undena Publications, Malibu (CA) 1982, S. 24-30. Donald S. Whitcomb, Quseir el-Qadim σελ. 658–60. Ronald E. Zitterkopf, Steven E. Sidebotham: Stations and Towers on the Quseir-Nile Road. In: Journal of Egyptian Archaeology Nr. 75, 1989. S. 155-189.
Γιώργος Προβατάς

Ο Γιώργος Προβατάς (γενν. 23 Μαρτίου 1976) είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Ως ποδοσφαιριστής αγωνιζόταν σαν αμυντικός και έχει αγωνιστεί σε όλες τις εθνικές κατηγορίες.

 Ο Γιώργος Προβατάς αγωνίστηκε στους Αιγάλεω, Αθηναϊκό, Α.Ο. Κέρκυρα, Βύζαντα Μεγάρων, Φωστήρα, Α.Ο. Αγίας Παρασκευής, Α.Ο. Αγίου Ιεροθέου, Προοδευτική, Α.Ο. Νέας Ιωνίας και Λαμία, με τη φανέλα της οποίας τερμάτισε την ποδοσφαιρική του καριέρα το 2012. Ως ποδοσφαιριστής πανηγύρισε την κατάκτηση δύο πρωταθλημάτων της Β’ Εθνικής με το Αιγάλεω και τον Α.Ο. Κέρκυρα, δύο πρωταθλημάτων της Δ’ Εθνικής με τον Φωστήρα και την Αγία Παρασκευή και τριών Κυπέλλων της Ε.Π.Σ. Αθηνών, δύο με τον Φωστήρα κι ένα με την Αγία Παρασκευή. Με το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας ξεκίνησε να εργάζεται ως τεχνικός διευθυντής στον Α.Ο. Κασσιόπης. Επίσης εργάστηκε ως γενικός αρχηγός στη Λαμία, ενώ έχει εργαστεί και σε ακαδημίες διαφόρων συλλόγων. Έχει εργαστεί ως προπονητής στην Λαυρεωτική και τελεύταια εργάζεται στην Ελλάς Ποντίων. Προφίλ Γιώργου Προβατά στο transfermarkt.com Προφίλ Γιώργου Προβατά στο transfermarkt.nl
Τζον Ρίλι

Ο Τζον Πίτερ Ρίλι (γεννήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 1971) είναι Αυστραλός προπονητής καλαθοσφαιριστής και πρώην επαγγελματίας παίχτης που είναι βοηθός προπονητή της ομάδας καλαθοσφαίρισης του UC Σάντα Μπάρμπαρα Γκάουκος και της εθνικής ομάδας καλαθοσφαίρισης της Αυστραλίας .

 Ο Ρίλι πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της σταδιοδρομίας του στο National Basketball League (NBL). Στην πρώτη του χρονιά στο NBL, ο Ρίλι κέρδισε το βραβείο Πρωτάρη της Χρονιάς παίζοντας για τους Μπρίσμπεϊν Μπούλετς . Ήταν γνωστός για την ευστοχία του σε μεγάλη απόσταση. Έχει επίσης παίξει στο Πανεπιστήμιο του Γκονζάγκα στις Ηνωμένες Πολιτείες και στην ΑΕΚ. Στις 18 Φεβρουαρίου 2009, ο Ρίλι πέτυχε δέκα τρίποντα στη νίκη των Κροκς με 103–96 επί των Περθ Ουάιλντκατς στον προημιτελικό αποκλεισμού. Ο Ρίλι κατέληξε με 34 πόντους και τρία ριμπάουντ. Κατέχει και το υψηλό στους πόντους που σημείωσε Αυστραλός, με 45 πόντους. Ο Ρίλι έπαιξε σε 481 παιχνίδια στο NBL και είχε μέσο όρο 16,3 πόντους, 3,7 ασίστ και 5,8 ριμπάουντ ανά αγώνα. Ο Ρίλι ήταν βοηθός προπονητή στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Μπόισι στο Μπόισι, στο Άινταχο, από το 2011 έως το 2017. Στις 16 Μαΐου 2017, ανακοινώθηκε ότι ο Ρίλι προσλήφθηκε ως βοηθός προπονητή για την ομάδα καλαθοσφαίρισης του UC Σάντα Μπάρμπαρα Γκάουκος . Στις 13 Ιουλίου 2021, ο Ρίλι αντικατέστησε τον Ντέιβιντ Πάτρικ ως βοηθός προπονητή για την εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης της Αυστραλίας που αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο. Προφίλ προπονητή: Τζον Ρίλι Αρχειοθετήθηκε 2022-07-10 στο Wayback Machine.
Κέκροπας Β΄

Στην αρχαία ελληνική μυθολογία ο Κέκρωψ (Κέκροπας) Β΄ ήταν ο έβδομος θρυλικός και ημι-μυθικός βασιλιάς στην Αρχαία Αθήνα, την εποχή που έζησαν ο Διόνυσος και ο Περσέας. Ο Κέκρωψ Β΄ ήταν γιος του βασιλιά της Αρχαίας Αθήνας Πανδίων Α΄ και πιθανότατα της ναϊάδας Ζευξίππης. Τα αδέλφια του ήταν οι Ερεχθέας, Βούτης, Πρόκνη, Φιλομήλα και Τεύθρας. Σε άλλες πηγές καταγράφεται ως γιος του Ερεχθέα, στην περίπτωση αυτή τα αδέλφια του ήταν οι Μητίονας, Πρωτογένεια, Πανδώρα, Πρόκρις, Κρέουσα της Αθήνας, Ὠρείθυια και Χθωνία. Άλλα αδέλφια του πιθανότα ήταν Ὀρνεύς, Θέσπιος, Εὐπαλάμου, Σικυών και Μερόπη. Ο Κέκρωψ Β΄ παντρεύτηκε την Μητιάδουσα κόρη του Ευπάλαμου που ήταν γιος ή αδελφός του Μητίωνα, μαζί της απέκτησε τον διάδοχο του Πανδίων Β΄. Όταν ξέσπασε πόλεμος ανάμεσα στην Αθήνα και την Ελευσίνα ο Ποσειδώνας κατέστρεψε τον πατέρα του, τον διαδέχθηκε ο Κέκρωψ Β΄ σαν μεγαλύτερος γιος του. Την επιλογή έκανε ο δικαστής γαμπρός του Ξούθος που εξορίστηκε στην συνέχεια από τους υπόλοιπους γιους του Ερεχθέα. Ο Κέκρωψ Β΄ βασίλευσε 40 χρόνια και στην συνέχεια εξορίστηκε από τον Μητίωνα και την Πανδώρα, κατέφυγε στην Αιγιαλεία όπου και πέθανε.

 Apollodorus, The Library with an English Translation by Sir James George Frazer, F.B.A., F.R.S. in 2 Volumes, Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1921. Diodorus Siculus, The Library of History translated by Charles Henry Oldfather. Twelve volumes. Loeb Classical Library. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press; London: William *Heinemann, Ltd. 1989. Vol. 3. Books 4.59–8. Online version at Bill Thayer's Web Site Diodorus Siculus, Bibliotheca Historica. Vol 1-2. Immanel Bekker. Ludwig Dindorf. Friedrich Vogel. in aedibus B. G. Teubneri. Leipzig. 1888-1890. Greek text available at the Perseus Digital Library. Lucius Mestrius Plutarchus, Lives with an English Translation by Bernadotte Perrin. Cambridge, MA. Harvard University Press. London. William Heinemann Ltd. 1914. 1. Online version at the Perseus Digital Library. Greek text available from the same website. Pausanias, Description of Greece with an English Translation by W.H.S. Jones, Litt.D., and H.A. Ormerod, M.A., in 4 Volumes. Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1918. Pausanias, Graeciae Descriptio. 3 vols. Leipzig, Teubner. 1903. Greek text available at the Perseus Digital Library. Stephanus of Byzantium, Stephani Byzantii Ethnicorum quae supersunt, edited by August Meineike (1790-1870), published 1849. A few entries from this important ancient handbook of place names have been translated by Brady Kiesling. Online version at the Topos Text Project. Suida, Suda Encyclopedia translated by Ross Scaife, David Whitehead, William Hutton, Catharine Roth, Jennifer Benedict, Gregory Hays, Malcolm Heath Sean M. Redmond, Nicholas Fincher, *Patrick Rourke, Elizabeth Vandiver, Raphael Finkel, Frederick Williams, Carl Widstrand, Robert Dyer, Joseph L. Rife, Oliver Phillips and many others. Online version at the Topos Text Project.
Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης γυναικών 2007-2008

Το Κύπελλο Ελλάδος πετοσφαίρισης γυναικών 2007−2008, ήταν το 10ο στην ιστορία του θεσμού. Στην Α' φάση μετείχαν οι ομάδες που κατέλαβαν τις θέσεις 5-12 στο τέλος του Α' γύρου του πρωταθλήματος, ενώ οι τέσσερις πρώτες προκρίθηκαν απευθείας στα προημιτελικά. Κυπελλούχος αναδείχθηκε η ομάδα του Παναθηναϊκού για 3η φορά στην ιστορία της.

 Ο Επίκουρος Πολίχνης αποσύρθηκε από τη διοργάνωση. Ιεράπετρα Κρήτης, 6 και 7 Μαρτίου 2008. MVP: Ρούξι Ντουμιτρέσκου Παναθηναϊκός (Φλώρος): Χατζηνίκου 3, Λόζανσιτς 18, Άνταμς 16, Τζανακάκη 13, Ντουμιτρέσκου 21, Παπαγεωργίου 7, Μυλωνά (λ. 81%), Φραγκιαδάκη 4, Κουτουξίδου, Σαπαρέφσκα, Βορόνινα 3. Α.Ο. Μαρκοπούλου (Λυκούδης): Μ. Γκαραγκούνη 21, Ν. Γκαραγκούνη 18,Τρόμπιτας 1, Ονίπκο 11, Ντούγκανσιτς 9, Τσίμα 11, Μπάμπουλι (λ 78%), Κονόμη, Δρούγκα Αγώνες Α' φάσης Ιστότοπος contra.gr. Ιστότοπος sport.gr 21-2-2008 Ιστότοπος sport.gr 27-2-2008 Ιστότοπος sport.gr 6-3-2008 Ιστότοπος sport.gr 6-3-2008 Ιστότοπος sport.gr 7-3-2008
Συμβάτιος ο Αρμένιος

Ο Συμβάτιος, λατιν. Symbatios ή Sabbatios, με το επίθετο ο Αρμένιος (άκμασε 866), ήταν ανώτερος Ρωμαίος αριστοκράτης και αξιωματούχος στα μέσα της δεκαετίας του 860. Για τη σύμπραξή του στη δολοφονία του Βάρδα αμείφθηκε με τη στρατηγία του θέματος των Θρακησίων, όταν όμως εξεγέρθηκε, ακρωτηριάστηκε.

 Ο Συμβάτιος ήταν ο γαμπρός του καίσαρα Βάρδα, του de facto κυβερνήτη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κατά τη μετέπειτα βασιλεία τού ανιψιού εκείνου Μιχαήλ Γ΄ (β. 842-867 ). Μέχρι το 866, κατείχε την τάξη των πατρικίων και τη θέση του λογοθέτη του Δρόμου . Παρά τους δεσμούς του με τον Βάρδα, ήταν ηγετικό μέλος της συνωμοσίας, που είχε ως αποτέλεσμα τη δολοφονία του Βάρδα στις 21 Απριλίου 866, με την ελπίδα να τον διαδεχθεί. Όταν ο Αυτοκράτορας Μιχαήλ Γ΄ δίκασε δημοσίως τη δολοφονία του Βάρδα στις 26 Μαΐου, ισχυρίστηκε ότι ο Συμβάτιος και ένας άλλος υψηλός αξιωματούχος της Αυλής, ο παρακοιμώμενος Βασίλειος ο Μακεδόνας, τον είχαν προειδοποιήσει ότι ο Βάρδας σκόπευε να τον εκθέσει. Ωστόσο ο Μιχαήλ Γ΄ προώθησε σε συναυτοκράτορα τον Βασίλειο τον Μακεδόνα και όχι τον Συμβάτιο, τον οποίο ικανοποίησε ονομάζοντάς τον στρατηγό του θέματος των Θρακησίων. Από εκεί ο Συμβάτιος εξεγέρθηκε το θέρος τού 866 εναντίον της αυξανόμενης δύναμης του Βασιλείου, μαζί με τον κυβερνήτη του θέματος του Οψικίου, Γεώργιο Πηγάνη. Η εξέγερση ηττήθηκε τον επόμενο χειμώνα και συνελήφθησαν οι ηγέτες της. Ο Συμβάτιος ακρωτηριάστηκε, χάνοντας το ένα μάτι και το δεξί του χέρι. Ταπεινώθηκε δημόσια, επειδή αναγκάστηκε να ζητιανεύει για τρεις μέρες στην συνοικία Του Λαύσου, προτού τεθεί σε κατ' οίκο περιορισμό. Όταν ο Βασίλειος Α΄ ο Μακεδόνας εκτόπισε τον Μιχαήλ Γ΄ και έγινε ο μοναδικός Αυτοκράτορας τον Σεπτέμβριο του 867, έπαυσε την τιμωρία του Συμβάτιου και των άλλων ανταρτών και τούς επέστρεψε την περιουσία τους. Lilie, Ralph-Johannes; Ludwig, Claudia; Pratsch, Thomas; Zielke, Beate (2013). Prosopographie der mittelbyzantinischen Zeit Online. Berlin-Brandenburgische Akademie der Wissenschaften. Nach Vorarbeiten F. Winkelmanns erstellt (in German). Berlin and Boston: De Gruyter.
Καμήλα

Η καμήλα είναι το θηλαστικό που παρουσιάζει τη μεγαλύτερη αντοχή στις συνθήκες που επικρατούν στις ερήμους. Το νερό που χρειάζεται το παίρνει από το λίπος που έχει αποθηκευμένο στις καμπούρες της. Το λίπος καίγεται μέσα στον οργανισμό της και της δίνει το νερό που έχει ανάγκη. Από την καύση 100 γραμμαρίων λίπους εξοικονομεί 107 γραμμάρια νερού. Τα πόδια και ο λαιμός είναι μακριά. Οι βλεφαρίδες των ματιών είναι πυκνές. Τα αυτιά είναι κοντά και τριχωτά και τα ρουθούνια ανοιγοκλείνουν με ειδικούς μυς. Ο εξοπλισμός αυτός προστατεύει το ζώο από την άμμο της ερήμου. Για να τη φορτώσουν, η καμήλα πρώτα γονατίζει. Επίσης οσμίζεται το νερό από μακριά (πηγάδι-όαση) και ολόκληρο το καραβάνι κατευθύνεται σ' εκείνο το μέρος. Οι θηλυκές γεννούν ένα ή δύο μικρά ύστερα από κυοφορία ενός χρόνου περίπου. Υπάρχουν δύο είδη καμηλών: η βακτριανή (λατ. Camelus bactrianus) και η αραβική (λατ. Camelus dromedarius). Η πρώτη έχει δύο ύβους (καμπούρες), ενώ η δεύτερη έναν.

 Σύμφωνα με τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο, η καμήλα αποτελεί βιβλικό σύμβολο του Διαβόλου και στη ράχη της οποίας θα εμφανιστεί ο Αντίχριστος: «Καμήλῳ πολλάκις παρεικάζει ἡ Γραφὴ τὸν διάβολον, διὰ τὸ πολύογκον καὶ πολύστρεβλον καὶ βαρυμήνιον. [...] ἀναβάτην καμήλου, τὸν ἐπ’ ἐσχάτου τῶν ἡμερῶν κατ’ ἐνέργειαν τοῦ διαβόλου ἐπιφοιτῶντα τῷ κόσμῳ ἀντίχριστον». (Εις τον Πρόδρομον, PG τ.59, 90, 491)Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, η καμήλα συμβολίζει είτε τον ερχομό του Άι Βασίλη είτε τους τρεις Μάγους που πήγαν να προσκυνήσουν τον νεογέννητο Χριστό. Στο τραγούδι του Απόστολου Καλδάρα "Ένα τραγούδι απ' τ' Αλγέρι" (1947), που πρωτοηχογραφήθηκε από το Ντούο Χάρμα, γίνεται αναφορά στο τραγούδι του καμηλιέρη που οδηγεί τις καμήλες. Στον Απόστολο Καλδάρα ανήκει η πατρότητα και του "Τραγούδα καμηλιέρη" (1961), στο οποίο ο Στέλιος Καζαντζίδης και η Μαρινέλλα τραγουδούν με τη σειρά τους για το ίδιο θέμα. Η γερμανομογγολική ταινία Η ιστορία της καμήλας που δάκρυσε (2003) αφηγείται την ιστορία μιας οικογένειας νομάδων που προσπαθούν να σώσουν μια σπάνια καμήλα στην έρημο Γκόμπι. Ευοίωνες οι εξελίξεις για την ακριβοθώρητη βακτριανή καμήλα in.gr, 16 Ιανουαρίου 2009.
Αλεξάνδρα Σιντοροβίτσι

Η Αλεξάνδρα Σιντοροβίτσι (Ρουμανικά: Alexandra Sidorovici) (6 Ιουλίου 1906 – 25 Αυγούστου 2000) ήταν Ρουμάνα πολιτικός. Εξέχουσα κομμουνίστρια, ήταν μια από τις πρώτες ομάδες γυναικών, που εκλέχθηκαν στην Βουλή των Αντιπροσώπων της Ρουμανίας το 1946.

 Η Σιντοροβίτσι γεννήθηκε το 1906 στην Κωνστάντζα. Ήταν μέλος μιας ευκατάστατης οικογένειας. Ο αδελφός της, Τεοφίλ, υπηρέτησε ως υπουργός του υπουργικού συμβουλίου το 1940 πριν αυτοκτονήσει. Ένας από τους προγόνους της ήταν Βρετανός και μιλούσε τέλεια αγγλικά. Παντρεύτηκε τον Σίλβιου Μπρουκάν, έναν κομμουνιστή πολιτικό και διπλωμάτη, με τον οποίο απέκτησε τρία παιδιά. Ο Μπρουκάν αργότερα ήταν σφοδρός επικριτής του Νικολάε Τσαουσέσκου. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, φέρεται να ενεπλάκη σε κατασκοπευτικές δραστηριότητες για λογαριασμό της Σοβιετικής Ένωσης. Τον Απρίλιο του 1945, η Σιντοροβίτσι διορίστηκε με βασιλικό διάταγμα δημόσιος εισαγγελέας στο Λαϊκό Δικαστήριο του Βουκουρεστίου. Στη θέση αυτή, που κράτησε μέχρι το 1946, συμμετείχε σε δίκες της ρουμανικής πολιτικής και πολιτιστικής ελίτ. Τον Μάιο και τον Ιούνιο του 1945, αυτή, ο Κονσταντίν Βικόλ, ο Ιόν Ν. Ιοάν και ο Αβράμ Μπουνάτσιου άσκησαν δίωξη σε δώδεκα εξέχοντες δημοσιογράφους, συμπεριλαμβανομένων των Παν M. Βιζιρέσκου, Παμφίλ Τσεϊτσάρου, Στελιάν Ποπέσκου, Νικοφόρ Κράινιτς, Γκριγκόρε Μανοϊλέσκου και Ράντου Γκιρ. Στις γενικές εκλογές του 1946 ήταν μεταξύ της πρώτης ομάδας γυναικών, που εξελέγη στην Βουλή των Αντιπροσώπων. Στις αρχές του 1948, εργάστηκε για τη συγχώνευση του Κομμουνιστικού Κόμματος (PCR) με το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (PSDR), για να σχηματιστεί το Ρουμανικό Εργατικό Κόμμα (PMR). Αργότερα το ίδιο έτος εξελέγη στη νέα Μεγάλη Εθνοσυνέλευση και διορίστηκε Γενική Γραμματέας του Υπουργείου Ορυχείων και Πετρελαίου, ένα αξίωμα που κράτησε μέχρι το 1958. Από το 1949 έως το 1953 υπηρέτησε επίσης ως γενική εισαγγελέας της Περιφέρειας Γκόρζ. Το 1950 έγινε αναπληρώτρια καθηγήτρια και αναπληρώτρια επικεφαλής τμήματος στο Τμήμα Μαρξισμού-Λενινισμού στο Πολυτεχνικό Ινστιτούτο του Βουκουρεστίου. Από το 1955 και εξής συνόδευσε τον Μπρουκάν στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου διορίστηκε αρχικά πρεσβευτής της Ρουμανίας στις Ηνωμένες Πολιτείες και στη συνέχεια πρεσβευτής στα Ηνωμένα Έθνη από το 1959 έως το 1962. Χρησιμοποίησε την εμπειρία της ως βάση ενός βιβλίου, που συνέγραψε με τον Μπρουκάν και στο οποίο αναφέρονταν με βίαιο τρόπο εναντίον των αμερικανικών θεσμών. Τις δεκαετίες του 1960 και του 1970 ήταν αναπληρώτρια καθηγήτρια στην Ακαδημία Στεφάν Γκεοργκίου, και το 1971 της απονεμήθηκε το παράσημο της 23ης Αυγούστου.Πέθανε στο Βουκουρέστι το 2000 και αποτεφρώθηκε στο κρεματόριο Βιτάν-Μπαρζέτστι. Sidorovici, Alexandra· Brucan, Silviu (1962). America văzută de aproape. În jurul lumii. București: Editura Tineretului.
Ρον Σμιθ

Ο Ρον Σμιθ (Ronald George ‘Ron’ Smith, Bournemouth, Σαουθάμπτον, Αγγλία, 1928 – 10 Ιανουαρίου 2019) ήταν Βρετανός εικονογράφος και δημιουργός κόμικς με καριέρα διάρκειας σχεδόν πέντε δεκαετιών. Εργάσθηκε κυρίως για λογαριασμό των εταιρειών D.C. Thomson (περιοδικά Warlord, The Victor, Hotspur, Bandy, Judy) και I.P.C./Fleetway (τίτλοι Wildcat, M.A.S.K., Toxic Crusaders) αλλά και του αγγλικού παραρτήματος της Marvel. Από τις πιο γνωστές δημιουργίες του είναι η συνεισφορά του στην διάσημη εικονογραφημένη σειρά επιστημονικής φαντασίας Δικαστής Ντρεντ (Judge Dredd) στο περιοδικό 2000AD (1979 – 1994) και στην εφημερίδα Daily Star.

 Ο Σμιθ σκόπευε να ολοκληρώσει τις σπουδές του ως μηχανικός ακολουθώντας το παράδειγμα του πατέρα του, αλλά το ξέσπασμα του Β’ παγκόσμιου πολέμου άλλαξε τα σχέδιά του. Υπηρέτησε στην αεροπορία ως πιλότος Σπίτφαϊαρ και το 1947 εντάχθηκε στο καλλιτεχνικό στούντιο Gaumont Animations, στο οποίο μάλιστα σπούδασαν επίσης οι μελλοντικοί του συνάδελφοι Μάικ Ουέστερν και Έρικ Μπράντμπουρι. Εν συνεχεία ο Σμιθ ξεκίνησε να σχεδιάζει κόμικς για τον εκδοτικό οργανισμό Amalgamated Press, στα περιοδικά Knockout (στις χιουμοριστικές σειρές Deed-a-Day Danny και Young Joey). Το 1951 παρουσίασε την πρώτη δικής του έμπνευσης σειρά, μία διασκευή σε κόμικς του κινηματογραφικού έργου The Flame and the Arrow, με πρωταγωνιστή το Μπαρτ Λάνκαστερ. Ακολούθησαν άλλες δουλειές του στο περιοδικό The Comet, όπως και μία συνεργασία με το περιοδικό Eagle. Από το 1972 εργαζόταν ως ελεύθερος επαγγελματίας. Εμπνεύστηκε την υπέρ-ηρωική σειρά King Cobra για το περιοδικό Hotspur (1976 – 1980), η οποία εκδόθηκε και στην Ελλάδα από το περιοδικό Μπλεκ. Συνεισέφερε σημαντικά και μεταξύ άλλων, στις σειρές Drake of E-Boat Alley, Codename Warlord, The Cowboy Cricketer, Nick Jolly, Chronos Carnival, Rogue Trooper (1991-92) και Harlem Heroes (1992) του περιοδικού 2000AD. Έργα του παρουσιάστηκαν και από τα περιοδικά The Topper, The Dandy, The Beezer. Ο Σμιθ αποσύρθηκε από το χώρο των εικονογραφημένων παραγωγών στα τέλη της δεκαετίας του ’90. Ο Σμιθ ανέλαβε την εικονογράφηση του διάσημου χαρακτήρα επί μία πενταετία (1979 – 1984) κατά τη διάρκεια της οποίας η σειρά γνώρισε μία περίοδο εξαιρετικής επιτυχίας. Μαζί με τους συναδέλφους του Μάικ Μακμάχον και Μπράιαν Μπόλαντ δημιούργησαν τις ιστορίες με τίτλους Τη Μέρα που ο Νόμος Πέθανε (The Day the Law Died) και Ο δικαστής-Παιδί (Judge Child) που ήταν από τις πιο μακροσκελείς και με μεγάλη δημοφιλία μεταξύ των αναγνωστών. Άλλες ιστορίες του Δικαστή Ντρεντ που ανάδειξαν το ταλέντο του Σμιθ ήταν εκείνες με τίτλους όπως Blood of Satanus (σε σενάριο του Πατ Μιλς), The Hot-Dog Run και The Graveyard Shift.
Αλέξανδρος του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν

Ο Αλέξανδρος ο χωλός, γερμ. Alexander der hinkende (26 Νοεμβρίου 1462 - 21 Οκτωβρίου 1514) από τον Οίκο των Βίττελσμπαχ ήταν παλατινός κόμης του Τσβάιμπρυκεν (Zweibrücken) και κόμης του Φέλντεντς (Veldenz) το διάστημα 1489-1514.

 Ήταν γιος του Λουδοβίκου Α΄, παλατινού κόμη του Τσβάιμπρυκεν και της Ιωάννας, κόρης του Αντώνιου Α΄, κόμη του Κρόυ. Το 1489, επιστρέφοντας από προσκυνηματικό ταξίδι στους Αγίους Τόπους, έκτισε στο Τσβάιμπρυκεν ναό, στον οποίο έδωσε το όνομά του, την Αλεξάντερσκιρχε. Το 1499 νυμφεύτηκε την Μαργαρίτα, κόμισσα του Χοενλόε-Νόιενσταϊν, κόρη του Κραφτ ΣΤ΄, κόμη του Χοενλόε και είχε τέκνα: Ιωάννα 1499-1537, μοναχή στο Τριρ Λουδοβίκος Β΄, παλατινός κόμης του Τσβάιμπρυκεν Γεώργιος 1503-1537, ιερέας (canon) στις πόλεις Τριρ, Στρασβούργο, Κολωνία Ρούπρεχτ 1506-1544, κόμης του Φέλντεντς Αικατερίνη 1510-1542, παντρεύτηκε τον Όθωνα Δ΄, κόμη του Ρίτμπεργκ Die Genealogie der Wittelsbacher
Η Μητριά

Η Μητριά (Ισπανικά: La Madrastra) είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 2022. Βασισμένη στην ομώνυμη μεξικάνικη τηλενουβέλα του 2005. Πρωταγωνιστούν Αρασέλι Αράμπουλα, Αντρές Παλάσιος, Μαρισόλ ντελ Όλμο και Χουάν Κάρλος Μπαρρέτο.

 Κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στην Ισπανία, η Μάρσια Σισνέρος κατηγορείται για τη δολοφονία του Νίκολας Εσκαλάντε και καταδικάζεται σε 35 χρόνια φυλάκιση. Ο Εστέμπαν Λομπάρδο, ο σύζυγός της, τη θεωρεί όχι μόνο δολοφόνο αλλά και μοιχαλίδα που σκότωσε τον εραστή της για να καλύψει την προδοσία της, έτσι την εγκαταλείπει και ζητά διαζύγιο. Η Μάρσια είναι σίγουρη ότι είναι αθώα και ότι μεταξύ των φίλων του πρώην συζύγου της είναι και ο δολοφόνος, γι' αυτό σπουδάζει νομικά όσο βρίσκεται στη φυλακή για να ανοίξει ξανά την υπόθεσή της. Είκοσι χρόνια αργότερα, ένας δικηγόρος καταφέρνει να απελευθερωθεί πρόωρα και εκείνη επιστρέφει στο Μεξικό για να καθαρίσει το όνομά της και να επανενωθεί με τα παιδιά της, αλλά πιστεύουν ότι είναι νεκρή. Η Λουκρέσια, η μεγαλύτερη αδερφή του Εστέμπαν, τοποθέτησε ένα πορτρέτο μιας άγνωστης γυναίκας στο σπίτι τους και τα παιδιά μεγάλωσαν λατρεύοντας τη γυναίκα στο πορτραίτο. Η Μάρσια καλεί όλους τους υπόπτους, οι οποίοι σοκάρονται βλέποντάς την, αλλά για να κερδίσει τα παιδιά της και να ερευνήσει τον καθένα από τους υπόπτους, αλλάζει το όνομά της και συστήνεται ως Μαρίσα Τζόουνς. Η Μάρσια αναγκάζει τον Εστέμπαν να χωρίσει με την αρραβωνιαστικιά του για να την παντρευτεί, και έτσι γίνεται η θετή μητέρα των δικών της παιδιών. Αρασέλι Αράμπουλα ως Μάρσια Σισνέρος/Μαρίσα Τζόουνς Αντρές Παλάσιος ως Εστέμπαν Λομπάρδο Μαρισόλ ντελ Όλμο ως Λουκρέσια Λομπάρδο Χουάν Κάρλος Μπαρρέτο ως Πάτερ Χοσέ Χαραμίγιο Μάρτα Χούλια ως Φλορένσια Λινάρες Μάρκο Τρεβίνιο ως Ντονάτο Ρίβας Σεσίλια Γκαμπριέλα ως Εμίλια Σετίνα Χουάν Μαρτίν Χαουρέγι ως Μπρούνο Τεχέδα Ισαδόρα Γκονσάλες ως Ινές Λομπάρδο Ντένια Αγαλιανού ως Πάολα Φερρέρ Χοσέ Ελίας Μορένο Τζ. ως Σαντίνο Γκονσάλες Μονσερράτ Μαρανιόν ως Κάντιδα Νούνιες Η Μητριά στην IMDb
Παρθαμασπάτης της Παρθίας

Ο Παρθαμασπάτης ήταν ένας Πάρθος πρίγκιπας, που κυβέρνησε ως Ρωμαίος πελάτης-βασιλιάς στη Μεσοποταμία και αργότερα στην Οσροηνή στις αρχές του 2ου αι. Ήταν γιος τού Πάρθου αυτοκράτορα Oσρόη Α΄.

 Αφού πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής του στη ρωμαϊκή εξορία, συνόδευσε τον Αυτοκράτορα Τραϊανό στην εκστρατεία τού τελευταίου για την κατάκτηση της Παρθίας. Ο Τραϊανός σχεδίαζε αρχικά να προσαρτήσει την Κτησιφώντα ως μέρος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αλλά τελικά αποφάσισε να τοποθετήσει τον Παρθαμασπάτη στον θρόνο τού πατέρα του ως Ρωμαίο πελάτη, κάνοντάς το το 116. Ο Τραϊανός ουσιαστικά έστεψε τον Παρθαμασπάτη ως βασιλιά της Παρθίας. Μετά την αποχώρηση των Ρωμαίων από την περιοχή, ο Oσρόης Α΄ νίκησε εύκολα τον Παρθαμασπάτη και ανέκτησε τον θρόνο της Παρθίας. Μετά την ήττα του στην Παρθία, ο Παρθαμασπάτης κατέφυγε και πάλι στους Ρωμαίους, οι οποίοι στη συνέχεια, ως παρηγοριά, του παραχώρησαν τη συγκυβέρνηση της Oσροηνής, ενός μικρού ρωμαϊκού πελατειακού κράτους μεταξύ της Μικράς Ασίας και της Συρίας. Ήταν βασιλιάς της Oσροηνής μαζί με τον Γιάλουρ από το 118 έως το 122 και στη συνέχεια μοναδικός ηγεμόνας έως το 123 Από την επικράτειά του στην Οσροηνή, είναι γνωστό ότι είχε εμπορικές συναλλαγές με την αυτοκρατορία Kουσάν, όπου τα αγαθά αποστέλλονταν μέσω θαλάσσης και μέσω του ποταμού Ινδού. Πολύ μετά την αποτυχία τού Παρθαμασπάτη, η Ρώμη ακόμη ισχυριζόταν ότι είχε τον έλεγχο της Παρθικής γης, όπως φαίνεται σε ένα νόμισμα του Αντωνίνου Πίου (138-161 μ.Χ.) με την εικόνα μίας υποταγμένης «Παρθίας», που του προσφέρει το στέμμα της. (in γαλλική) Clément Huart & Louis Delaporte, L'Iran antique : Élam et Perse et la civilisation iranienne, Albin Michel, coll. « L'Évolution de l'Humanité », Paris, 1943, σ. 327. Toumanoff, Cyril (1986). "Arsacids". Encyclopaedia Iranica, Vol. II, Fasc. 5. Cyril Toumanoff. pp. 525–546.
Παγκόσμιο Κύπελλο Καλαθοσφαίρισης Γυναικών

Το Παγκόσμιο Κύπελλο Καλαθοσφαίρισης Γυναικών (αγγλικά: FIBA Women's Basketball World Cup), γνωστό και ως Μουντομπάσκετ Γυναικών, ενώ παλαιότερα ονομαζόταν Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Γυναικών, αποτελεί την κορυφαία, μαζί με τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες, διεθνή διοργάνωση στο χώρο της γυναικείας καλαθοσφαίρισης. Λαμβάνει χώρα κάθε τέσσερα χρόνια, ανάμεσα στα ολυμπιακά έτη, με ευθύνη της FIBA. Σε αυτή λαμβάνουν μέρος οι καλύτερες εθνικές ομάδες στον κόσμο, όπως αναδεικνύονται μέσα από τα αντίστοιχα ηπειρωτικά πρωταθλήματα της προηγούμενης χρονιάς. Τουλάχιστον μία χώρα από κάθε ήπειρο έχει οπωσδήποτε συμμετοχή, ενώ ελεύθερη είσοδος στο τουρνουά εξασφαλίζεται στη διοργανώτρια χώρα. Η πιο πρόσφατη διοργάνωση έλαβε χώρα το 2018 με την Εθνική Ομάδα των Ηνωμένων Πολιτειών να αποτελεί τον τρέχοντα τιτλούχο κόσμου.

 Η πρώτη διοργάνωση Παγκόσμιου Πρωταθλήματος πραγματοποιήθηκε το έτος 1953, τρία χρόνια μετά την αντίστοιχη των ανδρών. Αν και στις αρχές της ιστορίας του θεσμού η διοργάνωση ανατιθόταν σε μία και μοναδική πόλη, τις τελευταίες δεκαετίες - και με την επέκταση σε χρονική διάρκεια του Πρωταθλήματος - την ευθύνη τείνουν να αναλαμβάνουν περισσότερες από μία πόλεις. Τις περισσότερες διοργανώσεις έχει αναλάβει η Βραζιλία, τέσσερις στον αριθμό, τρεις από τις οποίες φιλοξενήθηκαν στο Σάο Πάολο. Τη διοργάνωση έχουν αναλάβει πλέον κράτη που ανήκουν σε όλες τις ηπείρους, πλην της Βόρειας Αμερικής. Το επόμενο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα θα πραγματοποιηθεί στη Ρωσία το 2022. Τις περισσότερες συμμετοχές σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα μετρούν οι ομάδες των Η.Π.Α. και της Βραζιλίας, με την πρώτη να αποτελεί και τον πολυνίκη του θεσμού. Τουλάχιστον μία χώρα από κάθε ήπειρο έχει οπωσδήποτε συμμετοχή, ενώ ελεύθερη είσοδος στο τουρνουά εξασφαλίζεται στη διοργανώτρια χώρα. Μέχρι και την πιο πρόσφατη διοργάνωση, 48 διαφορετικά κράτη έχουν λάβει μέρος, με μόλις τέσσερα να κατακτούν το χρυσό μετάλλιο. Μόλις τέσσερις διαφορετικές ομάδες έχουν αναρριχηθεί στην κορυφή της τελικής κατάταξης: οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Σοβιετική Ένωση, η Βραζιλία και η Αυστραλία. Αξιοσημείωτα καμία ασιατική ή αφρικανική χώρα δεν έχει ακόμη αναδειχθεί Πρωταθλήτρια Κόσμου. Πολυνίκης του θεσμού είναι η ομάδα των Ηνωμένων Πολιτειών με 8 χρυσά μετάλλια, 1 ασημένιο και 2 χάλκινα. Ακολουθεί η Σοβιετική Ένωση με 6 χρυσά και 1 ασημένιο. (Σημ:) Στην τελευταία στήλη αναγράφεται ο αριθμός συμμετεχόντων εθνών ανά διοργάνωση. FIBA Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Ανδρών FIBA Αρχειοθετήθηκε 1996-11-04 στο Wayback Machine., επίσημος ιστότοπος. (Αγγλικά) FIBA Archive, επίσημος ιστότοπος. (Αγγλικά)
Όμπλαστ της Πένζα

Το Όμπλαστ της Πένζα (ρωσικά: Пе́нзенская о́бласть) είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας. Βρίσκεται στο Ομοσπονδιακό Διαμέρισμα του Βόλγα. Το διοικητικό της κέντρο είναι η Πένζα (517.311 κάτοικοι - απογρ. 2010).

 Το Όμπλαστ της Πένζα βρίσκεται Ζώνη Ώρας της Μόσχας (MSK/MSD). Τα αρχικά του στο UTC είναι +0300 (MSK)/+0400 (MSD). Συνολικός αριθμός γεννήσεων: 11,827 (2005) 12,046 (2006) Συνολικός αριθμός θανάτων: 25,790 (2005) 24,042 (2006) [1] Γεννήσεις: 7,962 (Ιανουάριος- Ιούλιος 2008) Θάνατοι: 13,608 (Ιανουάριος- Ιούλιος 2008[2]) Η Πένζα καλύπτεται από δύο παρόχους - Ρωσικά εθνικά δίκτυα κινητής τηλεφωνίας: Beeline και Megafon, και δύο τοπικά δίκτυα κινητών. Επίσημος ιστότοπος της Περιφέρειας Πέζνα. Τοπικός κατάλογος των επιχειρήσεων στην Πέζνα
Ραμπίγκα Κουσάεβα

Η Ραμπίγκα Γιανγκούλοβνα Κουσάεβα, (ρωσικά: Рабига Янгуловна Кушаева‎, γεννημένη ως Ραμπίγκα Γιαγκούλοβνα Γιαγκούλοβνα, 1901 στο χωριό Τσασάνοβο κοντά στο Πουγκάτσεβ - 1937 στη Μόσχα) ήταν μια Σοβιετική φεμινίστρια με καταγωγή από το Μπασκορτοστάν (ή Μπασκίρ ή Μπασκιρία).

 Η Ραμπίγκα έγινε δασκάλα του χωριού της στο Μπουρστζάν της Κυβερνείου της Σαμάρα το 1916. Ο μεγαλύτερος αδερφός της, Χάρης Γιουμαγκούλοβιτς Γιουμαγκούλοφ (1891-1937) ήταν ένας από τους ηγέτες του κινήματος ανεξαρτησίας του Μπασκίρ. Το 1917 η Ραμπίγκα συμμετείχε στο Μπασκιρικό συμβούλιο στο Αρινμπούρκ ως εκπρόσωπος των Μπασκίριων του Πουγκάτσεβ. Σε αυτή τη συνάντηση υποστήριξε τα ίσα δικαιώματα για τις Μπασκίριες γυναίκες. Απαίτησε πλήρη αστικά και πολιτικά δικαιώματα για τις γυναίκες σύμφωνα με τα δικαιώματα των ανδρών και πρότεινε συγκεκριμένα μέτρα για την εφαρμογή αυτών των απαιτήσεων. Το ψήφισμα του συμβουλίου περιείχε 10 σημεία για την ισότητα των φύλων.Το 1919 η Ραμπίγκα Γιαγκούλοβνα έγινε επικεφαλής του τμήματος γυναικείων υποθέσεων της Μπασκίρ Περιφέρειας. Οργάνωσε το συνέδριο για γυναίκες εργαζόμενες γυναίκες και αγρότισσες, που πραγματοποιήθηκε στο Στερλιτάμακ τον Σεπτέμβριο του 1920. Τον Νοέμβριο του 1921 συμμετείχε στο IX (Σύνοδος του Ρωσικού Κογκρέσου των Σοβιετικών) στη Μόσχα. Συμμετείχε στην οργάνωση και την προετοιμασία του Πρώτου Συνεδρίου των Εργαζομένων και των Αγροτών Γυναικών, που πραγματοποιήθηκε τον Νοέμβριο του 1924, και την Διάσκεψη Γυναικών της Σοβιετικής, που πραγματοποιήθηκε τον Οκτώβριο του 1927.Η Ραμπίγκα παντρεύτηκε τον Τσάφις Κουτσάφιεβιτς Κουσάεβ (1888-1937) το 1922, ο οποίος ήταν στρατιώτης στον Ρωσικό Αυτοκρατορικό Στρατό και συμμετείχε στο κίνημα ανεξαρτησίας του Μπασκίρ μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση.Το 1927 η Κουσάεβα (πλέον με το επίθετο του συζύγου της) έγινε διευθύντρια του Τσουνταϊμπέρντιν-Κίντερχαϊμς στην Ουφά. Το 1929 έγινε επιθεωρητής του τμήματος του Κίντερχαϊμς της Λαϊκής Επιτροπής για την Εκπαίδευση στη Μόσχα. Το καλοκαίρι του 1937, η Κουσάεβα είχε ένα θανατηφόρο ατύχημα κατά την επιστροφή της με το ηλεκτρικό τρένο. Την ίδια χρονιά, κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Τρόμου ο σύζυγός της πυροβολήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου (1957 αποκαταστάθηκε) και ο αδερφός της επίσης πυροβολήθηκε το Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς.Η Κουσάεβα και ο Κουσάεβ είχαν τρία παιδιά. Η πρώτη τους κόρη, η Μίνσι, πέθανε από διφθερίτιδα το 1923. Η δεύτερη κόρη τους Τανσιλού (1925-1996) έγινε μπαλαρίνα στην Περμ. Μετά το θάνατο των γονιών του, ο πεντάχρονος γιος τους, ο Ιρέκ, στάλθηκε σε ορφανοτροφείο.