IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Gedit

Το gedit είναι πρόγραμμα επεξεργασίας κειμένου (αγγλικά: text editor) σχεδιασμένο για το γραφικό περιβάλλον εργασίας GNOME, του οποίου και αποτελεί τον επίσημο επεξεργαστή κειμένου. Είναι προεπιλεγμένο πρόγραμμα στην εγκατάσταση αρκετών διανομών Linux, όπως το Ubuntu και το Debian. Από το Δεκέμβριο του 2008 διατίθεται και για το λειτουργικό σύστημα Microsoft Windows. Το gedit είναι ελεύθερο λογισμικό, αδειοδοτημένο με την GNU General Public License (GNU GPL).

 Το gedit είναι το προεπιλεγμένο πρόγραμμα επεξεργασίας κειμένου του GNOME και ακολουθεί τις σχεδιαστικές αρχές και την φιλοσοφία που το διέπουν. Οι χρήστες μπορούν να επεξεργαστούν αρχεία απλού κειμένου (αγγλικά: plain text) καθώς και να επιτελέσουν άλλες εργασίες όπως για παράδειγμα η επεξεργασία αρχείων που περιέχουν πηγαίο κώδικα. Το πρόγραμμα υποστηρίζει πληθώρα κωδικοποιήσεων χαρακτήρων και καλύπτει πλήρως την κωδικοποίηση UTF-8.Παρέχονται αρκετές δυνατότητες, όπως αποκοπή, αντιγραφή και επικόλληση, αναίρεση/επανάληψη, αναδίπλωση κειμένου, εύρεση ή/και αντικατάσταση φράσης, αρίθμηση γραμμών και υπογράμμιση της τρέχουσας γραμμής. Το gedit έχει επίσης δυνατότητα εκτύπωσης, προεπισκόπησης εκτύπωσης καθώς και διαμόρφωσης σελίδας. Ένα αρχείο κειμένου μπορεί να εξαχθεί και σαν αρχείο PDF, PostScript ή SVG. Στο πρόγραμμα συμπεριλαμβάνεται και ορθογραφικός έλεγχος για αρκετές γλώσσες. Πέραν αυτών, η λειτουργικότητα του προγράμματος μπορεί να επεκταθεί με τη χρήση προσθέτων (αγγλικά: plug-in) που παρέχονται από την ομάδα ανάπτυξης του gedit ή ανεξάρτητους προγραμματιστές. Τα πρόσθετα μπορούν να δημιουργηθούν σε Python ή C. Ο χρήστης μπορεί, εφόσον έχει τις απαραίτητες γνώσεις, να δημιουργήσει τα δικά του πρόσθετα. Πρόσθετα μπορούν να ευρεθούν στο πακέτο gedit-plugins και στο Διαδίκτυο. Το gedit επιτρέπει την επεξεργασία πολλών αρχείων ταυτόχρονα, με κάθε αρχείο να προβάλλεται σε δική του καρτέλα (tab) στο γραφικό περιβάλλον εργασίας. Επίσης δίδεται η δυνατότητα επεξεργασίας απομακρυσμένων αρχείων. Εάν ένα ανοιγμένο αρχείο υποστεί τροποποιήσεις από άλλο πρόγραμμα, το gedit αυτομάτως ανιχνεύει ότι συνέβη αλλαγή και δίνει την δυνατότητα στο χρήστη να ξαναφορτώσει το συγκεκριμένο αρχείο. Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του προγράμματος είναι η επισήμανση συντακτικού (αγγλικά: syntax highlighting) για πληθώρα γλωσσών προγραμματισμού, όπως η C, η C++, η Java, η Perl και η Python, καθώς και γλωσσών σήμανσης, όπως η HTML και η XHTML. Το gedit περιλαμβάνει και άλλες δυνατότητες που επιτρέπουν την ευκολότερη συγγραφή κώδικα, όπως κονσόλα για την σύνταξη και εκτέλεση κώδικα σε Python και σύνδεση με το κέλυφος bash, με την χρήση των κατάλληλων προσθέτων. https://wiki.gnome.org/Apps/Gedit - Επίσημη σελίδα (Αγγλικά) Επεξεργαστής κειμένου gedit - Οδηγός χρήσης του gedit από το GNOME (Ελληνικά)
Μαλακοπή Καππαδοκίας

Η Μαλακοπή Καππαδοκίας («βαθύ πηγάδι», σημερινό όνομα Ντερίνκογιου) είναι πόλη και επαρχία της επαρχίας Νεβσεχίρ της περιοχής της Κεντρικής Ανατολίας της Τουρκίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, ο πληθυσμός της επαρχίας είναι 22.114 άτομα από τους οποίους οι 10.679 ζουν στην πόλη του Ντερίνκογιου. Η περιοχή καλύπτει έκταση 445 τ.χλμ., και το μέσο υψόμετρο είναι 1.300 μέτρα με το υψηλότερο σημείο να είναι το όρος Ερτάς στα 1.988 μέτρα. Ευρισκόμενη στην Καππαδοκία, η Μαλακοπή είναι γνωστή για τη μεγάλη πολυεπίπεδη υπόγεια πόλη της Μαλακοπής, σημαντικό τουριστικό αξιοθέατο. Η περιοχή της Καππαδοκίας, όπου βρίσκεται η Μαλακοπή, περιέχει πολλές ιστορικές υπόγειες πόλεις, σκαλισμένες σε ένα μοναδικό γεωλογικό σχηματισμό. Στην περιοχή ανάμεσα στη Καισάρεια και το Νεβσεχίρ έχουν βρεθεί πάνω από 200 υπόγειες πόλεις με τουλάχιστον δύο επίπεδα, με περίπου 40 από αυτές να έχουν τουλάχιστον τρία επίπεδα. Οι τρωγλοδυτικές πόλεις στη Μαλακοπή και το Καϊμακλί περιέχουν δύο από τα καλύτερα παραδείγματα υπόγειων κατοικιών.

 Η αρχαιότερη γραπτή πηγή για υπόγειες κατασκευές είναι τα γραπτά του Ξενοφώντα. Στο Ανάβασις αναφέρει ότι οι άνθρωποι που ζουν στην Ανατολία είχαν ανασκάψει τα σπίτια τους υπόγεια, ζώντας σε καταλύματα αρκετά μεγάλα για να χωρέσουν την οικογένεια, τα κατοικίδια ζώα και τις προμήθειες αποθηκευμένων τροφίμων. Οι δύο πρώτοι όροφοι της υπόγειας πόλης της Μαλακοπής χρονολογούνται από αυτή την πρώιμη περίοδο. Από τη Βυζαντινή εποχή (4ο αιώνα μ.Χ.) έως το 1923 η Μαλακοπή ήταν γνωστή από τους Καππαδόκες κατοίκους ως Μαλακοπέα. Η υπόγεια πόλη επεκτάθηκε σε μεγάλο βαθμό κατά τη μέση Βυζαντινή περίοδο για να χρησιμεύσει ως καταφύγιο από τις επιδρομές των Ουμαγιαδικών Αραβικών και Αβασιδικών στρατευμάτων κατά τη διάρκεια των Αραβοβυζαντινών πολέμων (780-1180). Η πόλη περιείχε καταστήματα τροφίμων, κουζίνες, πάγκους, εκκλησίες, πρέσες λαδιού και κρασιού, φρεάτια, πηγάδια, και ένα θρησκευτικό σχολείο. Η υπόγεια πόλη της Μαλακοπής έχει τουλάχιστον οκτώ επίπεδα και βάθος 85 μ. και θα μπορούσε να φιλοξενήσει χιλιάδες ανθρώπους. Η πόλη συνέχισε να χρησιμοποιείται ως προστασία από τις μογγολικές επιδρομές του Ταμερλάνου τον 14ο αιώνα. Μετά την κατάληψη της περιοχής από τους Οθωμανούς οι πόλεις χρησιμοποιήθηκαν ως καταφύγια. Ακόμη και τον 20ό αιώνα οι κάτοικοι της πόλης, οι Έλληνες της Καππαδοκίας, εξακολουθούσαν να χρησιμοποιούν τις υπόγειες αίθουσες για να ξεφύγουν από περιοδικά κύματα Οθωμανικών διώξεων. Τελικά όταν υποχρεώθηκαν να φύγουν το 1923 με την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας οι σήραγγες εγκαταλείφθηκαν. Άβανος Καππαδοκίας Εκκλησίες του Γκιόρεμε (Τουρκία) Μοναστήρι Εσκιγκιουμούς Κοιλάδα Ιχλάρα Μοκισσός Υπόγεια Πόλη Οζκονάκ Μοναστήρι Ζέλβε Falling Rain Genomics, Inc. «Geographical information on Derinkuyu, Turkey». Ανακτήθηκε στις 14 Απριλίου 2008. Governorship of Derinkuyu, Turkey. «General information on Derinkuyu, Nevşehir» (στα Turkish). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιουνίου 2008. Ανακτήθηκε στις 14 Απριλίου 2008. Επίσημη ιστοσελίδα του επαρχιακού κυβερνήτη (Τουρκικά) Επίσημη ιστοσελίδα του επαρχιακού δήμου (Τουρκικά)
Δημήτριος Δημόπουλος

Ο Δημήτριος Δημόπουλος του Μηνά (Μυτιλήνη 20 Ιουνίου 1938 – Αθήνα, 7 Απριλίου 2015) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Λέσβου με τη Νέα Δημοκρατία.

 Γεννήθηκε στη Μυτιλήνη και έκανε σπουδές στο Μόναχο. Ειδικεύτηκε στην καρδιολογία και ήταν διδάκτορας.Εντάχθηκε στη Νέα Δημοκρατία και ήταν πρόεδρος της τοπικής οργάνωσης του κόμματος το 1985. Στις δημοτικές εκλογές του 1986 ήταν υποψήφιος Δήμαρχος Μυτιλήνης με το συνδυασμό "Μυτιλήνη - Ανθρώπινη Πόλη" και ήρθε 2ος στον δεύτερο γύρο με ποσοστό 45,2% (αν και προηγήθηκε στον πρώτο γύρο των εκλογών). Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στις εκλογές που διεξήχθησαν τον Ιούνιο του 1989 με 12.207 σταυρούς προτίμησης. Ήταν εκ νέου υποψήφιος με το κόμμα του στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1989 χωρίς επιτυχία. Ωστόσο, στις επόμενες εκλογές το 1990 εξελέγη βουλευτής Λέσβου με 13.698 σταυρούς. Διεκδίκησε την επανεκλογή του και στις εκλογές του 1993, χωρίς επιτυχία. Αποσύρθηκε από τα κοινά και εργάστηκε ξανά ως γιατρός στο Σισμανόγλειο νοσοκομείο. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του έζησε στην Αθήνα, όπου και πέθανε το 2015. Ήταν παντρεμένος με έναν γιο και μία κόρη.
Νικολάι Τσερνίχ

Ο Νικολάι Στεπάνοβιτς Τσερνίχ (ρωσ. Никола́й Степа́нович Черны́х, 6 Οκτωβρίου 1931 – 26 Μαΐου 2004) ήταν Ρώσος και Σοβιετικός αστρονόμος, που ανεκάλυψε πολλούς αστεροειδείς και μερικούς κομήτες παρατηρώντας από το Αστροφυσικό Αστεροσκοπείο Κριμαίας, στο Ναούτσνι της Κριμαίας.

 Ο Τσερνίχ γεννήθηκε στη μικρή ρωσική πόλη Ούσμαν (σήμερα στο Όμπλαστ του Λίπετσκ). Ειδικεύθηκε στην αστρομετρία και τη δυναμική των μικρών σωμάτων του Ηλιακού Συστήματος και εργαζόταν στο Αστροφυσικό Αστεροσκοπείο Κριμαίας από το 1963. Ο Τσερνίχ ανεκάλυψε δύο περιοδικούς κομήτες, τους 74P/Σμιρνόβα-Τσερνίχ και 101P/Τσερνίχ. Επίσης το Κέντρο Ελασσόνων Πλανητών της Διεθνούς Αστρονομικής Ενώσεως τον πιστώνει με την ανακάλυψη 537 αστεροειδών, με πρώτο τον 1796 Ρίγα τον Μάιο του 1966 και τελευταίους τους 4534 Ρίμσκι-Κόρσακοφ και 7924 Σιμπίρσκ στις 6 Αυγούστου 1986. Οι αξιολογότεροι ίσως αστεροειδείς που ανεκάλυψε είναι ο 2207 Αντήνωρ, που ανήκει στην Τρωική Ομάδα του Δία, και ο 2867 Στέινς, ένας από τους ελάχιστους που έχει ποτέ επισκεφθεί διαστημικό σκάφος. Ο Νικολάι Στεπάνοβιτς Τσερνίχ εργαζόταν μαζί με τη σύζυγο και συνάδελφό του Λιουντμίλα Τσερνίχ, σε ένα αποδοτικό πρόγραμμα παρατηρήσεων και ανακαλύψεων αστεροειδών. Ο αστεροειδής 2325 Τσερνίχ, που ανακαλύφθηκε το 1979 από τον Τσέχο αστρονόμο Αντονίν Μρκος, ονομάστηκε έτσι προς τιμή του ζεύγους. ««40 χρόνια ανακαλύψεων αστεροειδών» (στα Ρωσικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2008. - μια εκτίμηση του έργου του Ν.Σ. Τσερνίχ
Ιβ Ζοζέφ ντε Κεργκελέν-Τρεμαρέκ

Ο Ιβ Ζοζέφ ντε Κεργκελέν-Τρεμαρέκ (Yves-Joseph de Kerguelen-Trémarec, 13 Φεβρουαρίου 1734 – 3 Μαρτίου 1797) ήταν εξερευνητής και αξιωματικός του Ναυτικού της Γαλλίας.

 Γεννήθηκε στη Λαντουντάλ της Φινιστέρ. Στη διάρκεια του Επταετούς Πολέμου, ο Τρεμαρέκ ήταν κουρσάρος, χωρίς όμως να σημειώσει πολλές επιτυχίες. Το 1767 ταξίδεψε με πλοίο κοντά στο Ρόκολ ή Rokol. Παρότι δεν πλησίασε σε σημείο τέτοιο ώστε να το δει, ωστόσο φαίνεται να διέθετε ικανοποιητικές πληροφορίες αναφορικά με αυτό. Η θέση που κατέγραψε ο ίδιος ήταν μόνο 16 μίλια βορειότερα από την πραγματική του θέση και με ακρίβεια περιέγραψε την εμφάνισή του και τον όμορο ύφαλο της Ελένης, "Ανατολικά του Ρόκολ, ¼ λεύγες μακριά, υπάρχει ένας βυθισμένος βράχος πάνω από τον οποίο σπάνε τα κύματα". Εν συνεχεία εξέδωσε έναν χάρτη της περιοχής το 1771. Στις αρχές του 1772 έπλευσε προς την περιοχή της Ανταρκτικής σε αναζήτηση της μυθικής Τέρα Αουστράλις, όπου ανακάλυψε τα απομονωμένα νησιά Κεργκελέν στα βόρεια της ηπείρου και κατέλαβε διάφορα εδάφη για τη Γαλλία. Συνοδός στο ταξίδι του ήταν ο φυσιοδίφης Ζαν Γκιγιόμ Μπριγκιέρ. Στην αναφορά του προς το βασιλέα Λουδοβίκο ΙΕ΄, υπερεκτίμησε την αξία των Νήσων Κεργκελέν, με συνέπεια να σταλεί σε δεύτερη αποστολή στα τέλη του 1773 και ως τις αρχές του 1774, φθάνοντας ξανά στα Κεργκελέν. Ωστόσο, ήταν πια γνωστό ότι τα νησιά εκείνα δεν ήταν η Terra Australis. Μετά την επιστροφή του, ο Κεργκελέν-Τρεμαρέκ φυλακίστηκε. Στη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης θεωρήθηκε ότι ήταν θύμα του παλαιού καθεστώτος και αποκαταστάθηκε στη θέση του, ενώ έλαβε μέρος και στη Μάχη του Γκρουά. Πέθανε το 1797 έχοντας το βαθμό του Αντιναύαρχου και ως διοικητής του λιμανιού της Βρέστης. Kerguelen-Trémarec, Yves-Joseph (1796). Relation d'un Voyage dans la Mer du Nord. ISBN 2-84265-129-4. Kerguelen-Trémarec, Yves-Joseph (1796). Relation des combats et des évènements de la guerre maritime de 1778 entre la France et l'Angleterre (στα Γαλλικά). Imprimerie de Patris.
Ουμπέρτο Λέντσι

Ο Ουμπέρτο Λένζι (ιταλ. Umberto Lenzi, 6 Αυγούστου 1931 - 19 Οκτωβρίου 2017) ήταν Ιταλός σκηνοθέτης με σταδιοδρομία κυρίως σε φθηνά αστυνομικά φιλμ. Γεννήθηκε στις 6 Αυγούστου του 1931 στη Μάσα Μαριτίμα, στα νότια της Τοσκάνης, στην Ιταλία. Σκηνοθέτησε μια από τις πιο αμφιλεγόμενες ταινίες όλων των εποχών, το θρυλικό "exploitation" Cannibal Ferox (1981) καθώς και την κινηματογραφική μεταφορά του διάσημου Ιταλικού κόμικ Kriminal (1966). Πέθανε στις 19 Οκτωβρίου 2017 στη Ρώμη.

 Μια Ιταλίδα στην Ελλάδα (1958), Ελληνική ταινία. Συμμετείχε και στην συγγραφή του σεναρίου. Αν και είναι η πρώτη του δουλειά ως σκηνοθέτης δεν αναφέρεται πουθενά. Caterina di Russia (1962) Duello nella Sila (1962) L'invincibile cavaliere mascherato (1962) Sandokan, la tigre di Mompracem (1963) I pirati della Malesia (1964) Superseven chiama Cairo (1965) Kriminal (1966) Attentato ai tre grandi (1967) Così dolce... così perversa (1969) Orgasmo (1969) Un posto ideale per uccidere (1971) Il Paese del sesso selvaggio (1972) Il coltello di ghiaccio (1972) Milano odia la polizia non può sparare (1974) Gatti rossi in un labirinto di vetro (1975) Il Giustiziere sfida la città (1975) Roma a mano armata (1976) Napoli violenta (1976) Il trucido e lo sbirro (1976) La banda del Gobbo (1977) Il grande attacco (1978) Contro 4 bandiere (1979) Incubo sulla città contaminata (1980) Mangiati vivi (1980) Cannibal Ferox (1981) La guerra del ferro - Ironmaster (1982) La casa 3 - Ghosthouse (1988) Demoni 3 (1991) Ουμπέρτο Λέντσι στην IMDb O Oυμπέρτο Λέντσι στο B-Movies.gr
Flight 666

Το Flight 666 είναι ζωντανά ηχογραφημένος δίσκος του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Iron Maiden, ο οποίος κυκλοφόρησε σε μορφή διπλού CD και διπλού DVD στις 21 Απριλίου 2009 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Universal Music Group" στη Βόρεια Αμερική και της "ΕΜΙ" στον υπόλοιπο κόσμο. To DVD ήταν παραγωγή της "Banger Films Inc" και στο πρώτο μέρος του περιλαμβάνει ντοκιμαντέρ 112 λεπτών, το οποίο παρουσιάζει το συγκρότημα σε σκηνές εκτός συναυλιών κατά τη διάρκεια της περιοδείας, ενώ το δεύτερο μέρος είναι ηχογραφήσεις από διάφορες συναυλίες τους κατά τη διάρκεια της περιοδείας "Somewhere Back in Time World Tour". Το DVD έχει γίνει χρυσό σε εννέα χώρες, μεταξύ αυτών και πενταπλά πλατινένιο στον Καναδά, ενώ το άλμπουμ, το οποίο αποτελεί το σάουντρακ του δεύτερου μέρους της DVD κυκλοφορίας έχει γίνει χρυσό στον Καναδά.

 CD 1 1. Churchill's Speech (Churchill) - 0:43 - Βομβάη, Ινδία - 1 Φεβρουαρίου 2008 2. Aces High (Harris) - 4:49 - Βομβάη, Ινδία - 1 Φεβρουαρίου 2008 3. 2 Minutes to Midnight (Smith, Dickinson) - 5:57 - Μελβούρνη, Αυστραλία - 7 Φεβρουαρίου 2008 4. Revelations (Dickinson) - 6:28 - Σίδνεϊ, Αυστραλία - 9 Φεβρουαρίου 2008 5. The Trooper (Harris) - 4:01 - Τόκιο, Ιαπωνία - 16 Φεβρουαρίου 2008 6. Wasted Years (Smith) - 5:07 - Μοντερρέι, Μεξικό - 22 Φεβρουαρίου 2008 7. The Number of the Beast (Harris) - 5:07 - Λος Άντζελες, ΗΠΑ - 19 Φεβρουαρίου 2008 8. Can I Play with Madness (Harris, Dickinson, Smith) - 3:36 - Πόλη του Μεξικού, Μεξικό - 24 Φεβρουαρίου 2008 9. Rime of the Ancient Mariner (Harris) - 13:41 - Νιού Τζέρσεϊ, ΗΠΑ - 14 Μαρτίου 2008 CD 2 1. Powerslave (Dickinson) - 7:28 - Σαν Χοσέ, Κόστα Ρίκα - 26 Φεβρουαρίου 2008 2. Heaven Can Wait (Harris) - 7:36 - Σάο Πάολο, Βραζιλία - 2 Μαρτίου 2008 3. Run to the Hills (Harris) - 3:59 - Μπογκοτά, Κολομβία - 28 Φεβρουαρίου 2008 4. Fear of the Dark (Harris) - 7:32 - Μπουένος Άιρες, Αργεντινή - 7 Μαρτίου 2008 5. Iron Maiden (Harris) - 5:26 - Σαντιάγο, Χιλή - 9 Μαρτίου 2008 6. Moonchild (Dickinson, Smith) - 7:29 - Σαν Χουάν, Πουέρτο Ρίκο - 12 Μαρτίου 2008 7. The Clairvoyant (Harris) - 4:38 - Κουριτίμπα, Βραζιλία - 4 Μαρτίου 2008 8. Hallowed Be Thy Name (Harris) - 7:52 - Τορόντο, Καναδάς - 16 Μαρτίου 2008 Flight 666 (άλμπουμ) Καναδάς (CRIA Certification): Χρυσός Οι μουσικοί οι οποίοι συμμετείχαν στις ηχογραφήσεις του "Flight 666" είναι οι εξής: Μπρους Ντίκινσον - φωνητικά Στιβ Χάρις - μπάσο Άντριαν Σμιθ - κιθάρα Ντέιβ Μάρεϊ - κιθάρα Τζάνικ Γκερς - κιθάρα Νίκο Μακ Μπρέιν - τύμπανα Allmusic review Encyclopaedia Metallum Αρχείο συναυλιών των Iron Maiden Θέσεις τσαρτ του άλμπουμ Ιαπωνικά τσαρτ Βελγικά τσαρτ, Βαλλονία Βελγικά τσαρτ, Φλαμανδία Καναδικές βραβεύσεις Ελληνικά τσαρτ
425 Κορνηλία

Η Κορνηλία (Cornelia) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,9. Ανακαλύφθηκε το 1896 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια.

 Η διάμετρος της Κορνηλίας υπολογίσθηκε σε 64 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 273 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,048 (από δεδομένα του IRAS). Η Κορνηλία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 17 ώρες και 34 λεπτά, μία μάλλον αργή περιστροφή για αστεροειδή. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 105 ως 110 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Βαρούνα

Ο Βαρούνα είναι μία από τις μεγαλύτερες θεότητες του Βεδικού Πανθέου. Θεωρείται ο σημαντικότερος θεός των Ασούρα ή Αντίτια. Είναι ο κυβερνήτης του Ουράνιου βασιλείου, "Βασιλεύς και Θεός", των θαλασσών και των ωκεανών, υπέρτατος φύλακας της ηθικής τάξης (νόμου) του σύμπαντος κόσμου, παντογνώστης και μέγας κριτής των ανθρωπίνων πράξεων. Συνήθως εμφανίζεται να κρατάει δίχτυ και να ιππεύει το θαλάσσιο τέρας, τη Μακάρα.

 Το όνομα του Βαρούνα αναφέρεται σε χεττιτικό διπλωματικό έγγραφο του 1380 π.Χ., το οποίο διασώθηκε σε αντίγραφα γραμμένα στην ακκαδική γλώσσα που ανευρέθηκαν το 1906 στα ερείπια της αρχαίας Χαττούσα, στο σημερινό Μπογάζκιοϊ της Τουρκίας. Σε αυτό το έγγραφο, το οποίο συντάχτηκε από τα βασίλεια των Χετταίων και των Μιταννί, λαμβάνονται από τους συμβαλλόμενους βασιλιάδες όρκοι σε μια σειρά από ινδοάριους θεούς στους οποίους συγκατελέγεται σε περίοπτη θέση ο Βαρούνα. Σύμφωνα με τη μυθολογία των Ινδοαρίων, ο Βαρούνα ήταν, μαζί με τον Μίτρα, ο σπουδαιότερος από τους οκτώ γιους της θεάς Αντίτι, τους λεγόμενους Ασούρα ή Αντίτια. Αναφέρεται ως βασιλιάς και κυρίαρχος του σύμπαντος που εποπτεύει τα πάντα από την ουράνια κατοικία του καθώς και ως προστάτης (από κοινού με τον Μίτρα) της Ρίτα, δηλαδή της παγκόσμιας τάξης. Ως αυστηρός κριτής και άγρυπνος φύλακας των ηθικών νόμων είναι υπεύθυνος για την τιμωρία των αμαρτωλών και τη λύτρωση των μετανοούντων. Πηγή της κυριαρχίας του είναι η μυστική δύναμη της γνώσης. Σύζυγός του ήταν η Βαρούνι (γνωστή επίσης και ως Μαδά ή Σουρά), θεά των ποτών που προέρχονταν από ζύμωση. Στον μεταγενέστερο ινδουισμό η θέση του υποβαθμίζεται και ο ίδιος αναφέρεται με διάφορες ιδιότητες όπως θεός των υδάτων και φύλακας της Δύσης, αλλά και ως θεός του σκότους, ενώ αργότερα εξαφανίζεται. Ο Βαρούνα αντιπαρατάσσεται με τον θεό Ποσειδώνα στην Ελληνική Μυθολογία, καθώς και με τον θεό Μίθρα με τον οποίο διαχειρίζεται την ημέρα ως ηλιακή θεότητα επίσης. 20000 Βαρούνα ουράνιο σώμα. Ζιάκας, Γρηγόριος Δ. (2008). Ζιάκα, Αγγελική Γρ., επιμ. Θρησκείες και πολιτισμοί της Ασίας. Ινδοϊσμός, Ταοϊσμός, Κομφουκισμός, Βουδισμός, Θιβέτ και Ιαπωνία (β΄ έκδοση). Αθήνα: Εκδόσεις Κορνηλία Σφακιανάκη.
Σεργκέι Λουκιανένκο

Ο Σεργκέι Λουκιανένκο (ρωσικά: Серге́й Васи́льевич Лукья́ненко), γεννημένος στις 11 Απριλίου 1968 στο Καρατάου του Καζακστάν, είναι ένας από τους δημοφιλέστερους σύγχρονους Ρώσους συγγραφείς έργων επιστημονικής φαντασίας.

 Ο Λουκιανένκο γεννήθηκε στο Καρατάου του Καζακστάν, τότε κομμάτι της Σοβιετικής Ένωσης, από Ρώσο-Ουκρανό πατέρα και μητέρα τατάρικης καταγωγής. Αφού αποφοίτησε από το σχολείο, μετακόμισε στην Άλμα Άτα, όπου και σπούδασε ψυχολογία και ψυχοθεραπεία στο Κρατικό Ινστιτούτο Ιατρικής. Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του εργάστηκε σε νοσοκομείο της πόλης με ειδίκευση στην παιδική ψυχιατρική, ωστόσο εγκατέλειψε πρόωρα το επάγγελμά του για βιοποριστικούς λόγους.Ήδη από τα φοιτητικά του χρόνια άρχισε να ασχολείται με τη συγγραφή. Το μυθιστόρημα με το οποίο αναδύθηκε από το περιθώριο της επιστημονικής φαντασίας στη λογοτεχνική επιφάνεια και στη συνείδηση του κοινού ήταν «Οι Φύλακες της Νύχτας», ένα βιβλίο-σταθμός στη συγγραφική πορεία του Λουκιανένκο το οποίο μάλιστα μεταφέρθηκε και στη μεγάλη οθόνη, φέρνοντας τον παραγκωνισμένο ρωσικό κινηματογράφο και πάλι στο προσκήνιο.Ο συγγραφέας έχει λάβει πολλά βραβεία - ανάμεσα στα οποία τα επιφανή Strannik και Interpresscon. Αποτελεί το νεότερο συγγραφέα του οποίου το έργο έχει αναγνωριστεί με το Βραβείο Αελίτα για τη «μεγάλη του συνεισφορά στη ρωσική επιστημονική φαντασία και λογοτεχνία του φανταστικού».Από το 1996 ο Λουκιανένκο διαμένει μόνιμα στη Μόσχα με τη σύζυγό του, Σόνια, και τα δυο παιδιά τους. (Αγγλικά) (Ρωσικά) Επίσημος ιστότοπος
Ζερμέν Γκρηρ

Η Ζερμέν Γκρηρ (αγγλικά: Germaine Greer), γεννημένη στη Μελβούρνη το 1939, είναι Αυστραλή συγγραφέας. Σπούδασε στα πανεπιστήμια της Μελβούρνης και του Σίδνεϋ, ενώ το 1967 έλαβε διδακτορικό φιλολογίας από το Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ. Δίδαξε ως λέκτορας στο Πανεπιστήμιο του Γουόρικ. Το 1970 εξέδωσε το πρώτο βιβλίο της με τίτλο «Η γυναίκα ευνούχος» (The Female Eunuch), το οποίο γνώρισε μεγάλη επιτυχία, μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες και συζητήθηκε ευρύτατα. Κατόπιν έζησε ένα διάστημα στην Ιταλία κι από το 1979 ώς το 1982 διεύθυνε το «Κέντρο Μελέτης της Γυναικείας Λογοτεχνίας» στην Τούλσα της Οκλαχόμα. Από το 1989 διετέλεσε ειδική λέκτορας και άτυπη έταιρος του Νιούχαμ Κόλετζ του Κέμπριτζ.

 Στην ελληνική γλώσσα έχουν μεταφραστεί τα παρακάτω βιβλία της: «Η γυναίκα ευνούχος» (The Female Eunuch), μετάφραση Καλή Κωνστ. Δοξιάδη. Αθήνα : Ερμής, 1988. «Σαίξπηρ» (Shakespeare), μετάφραση Ιωάννα Μουζακίτου. Αθήνα : Αποσπερίτης, 1994. ISBN 978-960-282-094-0 «Η ολοκληρωμένη γυναίκα» (The Whole Woman), μετάφραση Τιτίνα Σπερελάκη. Αθήνα : Ενάλιος, 2001. ISBN 978-960-536-071-9 «Το Αγόρι» (The Beautiful Boy), μετάφραση Σταύρος Παπασταύρου. Αθήνα : Καστανιώτη, 2004. ISBN 978-960-03-3751-8 «Σαίξπηρ:Όλα όσα πρέπει να γνωρίζετε» (Shakespeare. A Very Short Introduction.), μετάφραση Βάσια Γιαννακοπούλου. Αθήνα : Ελληνικά Γράμματα, 2007. ISBN 978-960-442-726-0 «Η γυναίκα του Σαίξπηρ» (Shakespeare's Wife), μετάφραση Ελεάννα Πανάγου. Αθήνα : Μεταίχμιο, 2008. ISBN 978-960-455-497-3Άλλα έργα: «Ο δρόμος μετ' εμποδίων: Οι τύχες των γυναικών ζωγράφων και του έργου τους» (The Obstacle Race: The Fortunes of Women Painters and Their Work), 1979. «Φύλο και Μοίρα: Η πολιτική της ανθρώπινης γονιμότητας» (Sex and Destiny: The Politics of Human Fertility), 1984. «Η αλλαγή: Γυναίκες, γήρανση και εμμηνόπαυση» (The Change: Women, Ageing and the Menopause), 1991. Πάπυρος Laroysse Britannica (Αθήνα, 2006) Ζερμέν Γκρηρ, εργογραφία στον ιστότοπο της Βιβλιονέτ.
Kia Motors

Η Kia Motors (εμπορικό σήμα ΚΙΛ) είναι μία αυτοκινητοβιομηχανία που εδρεύει στη Νότια Κορέα και θυγατρική της Hyundai Motors. Ιδρύθηκε το 1944, ενώ από το 1952 κατασκεύαζε ποδήλατα με το όνομα Kia. Αργότερα κατασκεύασε φορτηγά και, με την εξαγορά της Asia Motors το 1976, και αυτοκίνητα. Τα πρώτα αυτοκίνητα ήταν κατασκευασμένα με άδεια της Peugeot και Fiat, αλλά αργότερα άρχισε συνεργασία με την Mazda. Το 1998 την εξαγόρασε η Hyundai και ένα χρόνο αργότερα παρουσίασε πάλι κέρδη. Είναι η παλαιότερη αυτοκινητοβιομηχανία της Νότιας Κορέας και το όνομά της σημαίνει «ανατέλλων από την Ασία» από το ΚΙ=ανατέλλω και το Α=Ασία. Στην Ευρώπη, η ΚΙΑ έκανε την εμφάνιση της στα μέσα του 1991 με ένα αυτοκίνητο πόλης της κατηγορίας B, το Kia Pride, το οποίο βασιζόταν στο Mazda 121. Η εισαγωγή της ΚΙΑ στην Ελλάδα έγινε το 1993 με το μικρομεσαίο μοντέλο της, το Kia Sephia. Το 1995 στην παλέτα της προστέθηκε το Sportage, ένα μικρομεσαίο αυτοκίνητο SUV 4x4 που έγινε ιδιαίτερα δημοφιλές στην Ελλάδα, το οποίο από το 1995 ως και το 1999 παραγόταν στη Γερμανία στο εργοστάσιο της Karmann και μετέπειτα από το 1999 ως το 2003 παραγόταν στη Νότια Κορέα. Από τότε και μετά, η ΚΙΑ έχει παρουσιάσει αρκετά μοντέλα για κάθε κατηγορία, όπως το Kia Shuma, Kia Rio, Kia Picanto, Kia Sorento, Kia Cerato, Kia Cee'd, Kia Pro Cee'd, τα οποία εισήχθησαν και στην Ελλάδα και έγιναν δημοφιλή λόγω του πολύ καλού Value for Money που προσέφεραν και της χαμηλής τους τιμής.

 Η ΚΙΑ απασχολεί περισσότερους από 30.000 εργαζόμενους που απασχολούνται σε 3 βιομηχανικές εγκαταστάσεις στη Νότια Κορέα. Το εργοστάσιο Hwasung είναι το μεγαλύτερο από αυτές, με δυνατότητα παραγωγής έως και 600.000 αυτοκινήτων το χρόνο. Οι εγκαταστάσεις Sohari είναι το πρώτο εργοστάσιο της ΚΙΑ με δυνατότητα παραγωγής 340.000 οχημάτων το χρόνο, ενώ τα εταιρικά οχήματα της ΚΙΑ κατασκευάζονται στο εργοστάσιο Kwangju με παραγωγή 220.000 οχημάτων το χρόνο. Στην Ευρώπη η ΚΙΑ επένδυσε 1 δις. ευρώ στην κατασκευή ενός ολοκαίνουριου βιομηχανικού συγκροτήματος στην πόλη της Zilina στη Σλοβακία. Η κατασκευή αυτού του εργοστασίου, που παράγει αποκλειστικά μοντέλα της ΚΙΑ, ξεκίνησε τον Απρίλιο του 2004 και ολοκληρώθηκε με την έναρξη παραγωγής των αυτοκινήτων στα τέλη του 2006. Με τελικό στόχο την παραγωγή 200.000 οχημάτων το χρόνο, αυτό είναι το πρώτο εργοστάσιο της ΚΙΑ σε ευρωπαϊκό έδαφος. Μέχρι σήμερα, η ΚΙΑ έχει κερδίσει Βραβείο Σχεδιασμού Red Dot για 10 της μοντέλα. Sportage Rio Picanto Cee'd Pro Cee'd Venga Carens Optima SoulΕπίσης, για το 2015 η ΚΙΑ κατέκτησε τη δεύτερη θέση στην αξιολόγηση Ποιότητα της JD Power. Εκτός όμως από τα αυτοκίνητα της κανονικής παλέτας της ΚΙΑ, έχει παρουσιάσει και πρωτότυπα μοντέλα - concept cars, από τα οποία αντλεί ιδέες για τα μελλοντικά της μοντέλα. Μερικά από αυτά είναι: Kia Concept GT Kia Trackster Kia Ex Cee'd Kia Kee Kia Pride Kia Sephia Kia Clarus Kia Shuma Kia Sportage Kia Rio Kia Sorento Kia Picanto Kia Cerato Kia Magentis Kia Carens Kia Cee'd Kia Pro Cee'd Kia XCeed Kia Soul Kia Venga Kia Stonic Kia Niro Kia EV6 Kia Motors Hellas
Ιωάννης Γουλιέλμος του Παλατινάτου

Ο Ιωάννης Γουλιέλμος (19 Απριλίου 1658 - 8 Ιουνίου 1716) από τον Οίκο των Βίττελσμπαχ, ήταν εκλέκτορας του Παλατινάτου (1690-1716), κόμης του Νόιμπουργκ (1690-1716), δούκας του Γύλιχ-Μπεργκ (1679-1716) και δούκας του Άνω Παλατινάτου & του Καμ (1707-1714).

 Γεννήθηκε στο Ντύσσελντορφ και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φίλιππου Γουλιέλμου, εκλέκτορα του Παλατινάτου, δούκα του Γύλιχ-Μπεργκ και κόμη του Νόιμπουργκ και της Ελισάβετ Αμαλίας, κόρης του Γεωργίου Β΄, λαντγράβου της Έσσης-Ντάρμστατ. Αδέλφια του ήταν η Ελεονόρα Μαγδαληνή, σύζυγος του Λεοπόλδου Α΄ των Αψβούργων, η Μαρία Σοφία, σύζυγος του Πέτρου Β΄ της Πορτογαλίας, η Μαρία Άννα, σύζυγος του Φιλίπου Β΄ της Ισπανίας και άλλα δέκα ακόμη αδέλφια. Επειδή η Χαϊδελβέργη είχε εκτεταμένα καταστραφεί κατά τον Εννεαετή Πόλεμο (1688-97), προτιμούσε να διαμένει στο Ντύσσελντορφ. Εκπαιδεύτηκε από Ιησουίτες και το 1674 έκανε τη μεγάλη περιοδεία στην Ιταλία. O πατέρας του ήδη από το 1679 του παραχώρησε το δουκάτο του Γύλιχ-Μπεργκ. Το 1690 εκείνος απεβίωσε και ο Ιωάννης Γουλιέλμος τον διαδέχθηκε ως εκλέκτορας του Παλατινάτου και κόμης του Νόιμπουργκ. Με την ειρήνη του Ράισβαϊκ (Rijswijk) του επεστράφησαν οι περισσότερες από τις περιοχές που είχαν καταληφθεί από τους Γάλλους, με τον όρο ότι το Παλατινάτο δεν θα επέστρεφε στον Προτεσταντισμό. Η προϋπόθεση αυτή δεν τον έκανε δημοφιλή στο Παλατινάτο και στους Προτεστάντες. Κατά τη διάρκεια του Πολέμου για την Ισπανική Διαδοχή έλαβε επίσης το Άνω Παλατινάτο από τη Βαυαρία το 1707, το οποίο επεστράφη όμως το 1714. Απεβίωσε το 1716 στο Ντύσσελντορφ και τάφηκε στο ναό του Αγ. Ανδρέα. Ήταν άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Κάρολος Γ΄ Φίλιππος. Συλλέκτης έργων Τέχνης. Ήταν πιο δημοφιλής στο Γύλιχ-Μπεργκ, όπου ανήγειρε εντυπωσιακά κτήρια, όπως το ανάκτορο Μπένσμπεργκ και συντηρούσε πλούσια Αυλή, δίνοντας εργασία σε πολλούς καλλιτέχνες και τεχνίτες, κυρίως ζωγράφους. Η τεράστια συλλογή του από πίνακες του Ρούμπενς βρίσκεται στην Παλαιά Πινακοθήκη του Μονάχου. Η χήρα του, Άννα Μαρία Λουίζα, προστάτιδα των Τεχνών, μετά τον θάνατο του αδελφού της Τζαν Γκαστόνε, μεγάλου δούκα της Τοσκάνης το 1737, απέμεινε η τελευταία απόγονος του Οίκου των Μεδίκων. Κληροδότησε τη μεγάλη συλλογή των Μεδίκων -που βρισκόταν στο Ουφίτσι, στο παλάτσο Πίτι-Μέντιτσι και στις βίλλες των Μεδίκων- και τους θησαυρούς της από το Παλατινάτο στο κράτος της Τοσκάνης, με την απαίτηση κανένα τμήμα της συλλογής να μην μετακινηθεί εκτός της Φλωρεντίας. Τα έργα παραμένουν από τότε στην πόλη και μπορεί καθένας να τα επισκεφθεί. Η πλατεία Ιωάννη Γουλιέλμου στο Ντύσσελντορφ ονομάστηκε προς τιμήν του. Το 1678 νυμφεύτηκε τη Μαρία Άννα Ιωσηφίνα των Αψβούργων, κόρη του Φερδινάνδου Γ΄, αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας. Το 1689 απεβίωσε η Μαρία Άννα. Έκανε δεύτερο γάμο με την Άννα Μαρία των Μεδίκων, κόρη του Κόζιμο Γ΄, μεγάλου δούκα της Τοσκάνης. Δεν απέκτησε τέκνα ούτε από αυτόν τον γάμο.
Τα θεμέλια της μεταφυσικής των ηθών

Τα θεμέλια της μεταφυσικής των ηθών είναι βιβλίο του Γερμανού φιλόσοφου Ιμμάνουελ Καντ. Εκδόθηκε το 1785 και ήταν το πρώτο έργο του Καντ που ασχολείται αποκλειστικά με την ηθική. Η επιτυχία του ήταν πολύ μεγάλη και στα επόμενα 16 χρόνια επανεκδόθηκε επτά φορές. Θεωρείται ένα από τα θεμελιώδη έργα ηθικής φιλοσοφίας. Το βιβλίο έχει μεταφραστεί στα ελληνικά από τον Ν.Δ. Κορκοφίγκα, τον Γιάννη Τζαβάρα και τον Κώστα Ανδρουλιδάκη.

 Το βιβλίο αποτελείται από πρόλογο και τρία κεφάλαια: Κεφάλαιο πρώτο: Μετάβαση από την κοινή γνώση περί ηθικότητας στη φιλοσοφική γνώση περί ηθικότητας Κεφάλαιο δεύτερο: Μετάβαση από τη λαϊκή ηθική Φιλοσοφία στη Μεταφυσική των ηθών Κεφάλαιο τρίτο: Μετάβαση από τη Μεταφυσική των ηθών στην κριτική της καθαρής πρακτικής λογικήςΟ σκοπός του βιβλίου, όπως γράφει ο Ιμμάνουελ Καντ στον πρόλογο, δεν είναι άλλος από το να ερευνηθεί και να στερεωθεί το ανώτατο αξίωμα της ηθικότητας, δηλαδή εκείνος ο ηθικός νόμος, ο οποίος είναι απόλυτα και κατηγορηματικά δεσμευτικός για κάθε ανθρώπινη πράξη. Μόνο αν είναι βασισμένη σε έναν τέτοιο νόμο μπορεί μια πράξη να ισχύσει ως ηθική. Χρειαζόμαστε λοιπόν αφενός ένα κριτήριο, για να κρίνουμε αν μια πράξη είναι ηθική ή ανήθικη, αφετέρου μια σαφή διατύπωση του πώς πρέπει να πράξουμε, κάθε φορά που μας τίθεται ένα ηθικό δίλημμα. Τέτοια διλήμματα είναι, π.χ.: Γιατί να μην κλέψω, αφού έτσι θα ζήσω πιο άνετα; Γιατί να τηρήσω τις υποσχέσεις μου, αφού αυτές με δεσμεύουν και μου δυσκολεύουν τη ζωή; Γιατί να συμπονώ και να συμπαραστέκομαι στους φτωχούς, αφού αυτοί δεν μόχθησαν ή δεν κατόρθωσαν να ευημερήσουν όπως εγώ; Ο Καντ δεν αμφισβητεί ότι οι πράξεις μας υπακούν συνήθως σε ατομικά συμφέροντα, σε αισθησιακές ροπές και στον πόθο για ευτυχία. Αλλά με κριτήριο την ηθικότητα επιβάλλεται να λάβουμε υπόψη μας και το διυποκειμενικό (= διανθρώπινο και πανανθρώπινο) συμφέρον, έτσι ώστε "ο υποκειμενικός μας γνώμονας να γίνει καθολικός νόμος". Αυτό υποστηρίζει η περίφημη κατηγορική προσταγή του Καντ. Καντ, Ιμμάνουελ (1984). Τα θεμέλια της μεταφυσικής των ηθών. εισαγωγή - μετάφραση - σχόλια: Γιάννης Τζαβάρας. Αθήνα: Δωδώνη. ISBN 978-960-248-120-2. Ηθικά Νικομάχεια Ωφελιμισμός (βιβλίο)
Πρυτανείο Αρχαίας Ολυμπίας

Το Πρυτανείο ήταν κτίσμα εντός του αρχαιολογικού χώρου της Αρχαίας Ολυμπίας και αποτελούσε το κέντρο της διοικητικής και πολιτικής ζωής του ιερού και το κέντρο διοίκησης των Ολυμπιακών Αγώνων.

 Το Πρυτανείο βρισκόταν ακριβώς στη βορειοδυτική γωνία του ιερού περιβόλου της Άλτεως και απέναντι από το Γυμνάσιο. Κατασκευάστηκε στο τέλος του 6ου ή στις αρχές του 5ου αι. π.Χ. από τους Ηλείους και ενώ αρχικά ήταν ένα μικρό οικοδόμημα με διάφορες προσθήκες και μετασκευές επεκτάθηκε σημαντικά (βλ. κάτοψη). Ήταν η έδρα των πρυτάνεων, αξιωματούχων του ιερού και υπευθύνων για τις θυσίες στους βωμούς των θεών, που γίνονταν μία φορά κάθε μήνα. Εδώ οι Ηλείοι παρέθεταν τα επίσημα δείπνα προς τιμήν των Ολυμπιονικών. 2|εναλλ.=|αριστερά]]Σύμφωνα με τον Παυσανία, στο Πρυτανείο υπήρχε η ιερή εστία του Κοινού των Ηλείων, όπου έκαιγε το άσβεστον πυρ και η οποία ήταν σχηματισμένη από στάχτη που πάνω της έκαιγε φωτιά μέρα και νύχτα. Τη στάχτη αυτή από την εστία τη μετέφεραν στο μεγάλο βωμό του Δία και αυτό συντελούσε στην αύξηση του όγκου του βωμού. [5-15.9] ἐν δὲ αὐτῷ τῷ πρυτανείῳ παριόντων ἐς τὸ οἴκημα, ἔνθα σφίσιν ἡ ἑστία, Πανός ἐστιν ἐν δεξιᾷ τῆς ἐσόδου βωμός. ἔστι δὲ ἡ ἑστία τέφρας καὶ αὕτη πεποιημένη, καὶ ἐπ' αὐτῆς πῦρ ἀνὰ πᾶσάν τε ἡμέραν καὶ ἐν πάσῃ νυκτὶ ὡσαύτως καίεται: ἀπὸ ταύτης τῆς ἑστίας τὴν τέφραν κατὰ τὰ εἰρημένα ἤδη μοι κομίζουσιν ἐπὶ τὸν τοῦ Ὀλυμπίου βωμόν, καὶ οὐχ ἥκιστα ἐς μέγεθος συντελεῖ τῷ βωμῷ τὸ ἀπὸ τῆς ἑστίας ἐπιφορούμενον.- Παυσανίου Ἑλλάδος Περιήγησις 5. Ἠλιακῶν Α' [5-15.9] Στο ίδιο το πρυτανείο, όταν μπαίνει κανείς εκεί όπου είναι η εστία, βλέπει στα δεξιά της εισόδου βωμό του Πανός . Και η εστία επίσης είναι φτιαγμένη από τέφρα και πάνω σ' αυτή καίει φωτιά μέρα νύχτα. Τη στάχτη από την εστία, όπως ήδη είπα, τη μεταφέρουν στον βωμό του Ολυμπίου και συμβάλλει σε πολύ μεγάλο βαθμό στο μέγεθος του βωμού η τέφρα της εστίας που τοποθετείται πάνω του.. Τρισδιάστατη απεικόνιση από το Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού φωτογραφία του Πρυτανείου από το panoramio.com το Πρυτανείο όπως αναφέρεται στη ψηφιακή βιβλιοθήκη Perseus του Tuft University Ολυμπία και Ολυμπιακούς Αγώνες - Dēm. G. Papageōrgiou
Ερρίκος Μπωφόρ, 2ος κόμης του Σόμερσετ

Ο Ερρίκος Μπωφόρ, 2ος κόμης του Σόμερσετ (Henry Beaufort, 2nd Earl of Somerset, 26 Νοεμβρίου 1401 - 25 Νοεμβρίου 1418) από τον Οίκο των Μπωφόρ ήταν μεγαλύτερος γιος του Ιωάννη Μπωφόρ, 1ου κόμη του Σόμερσετ και της Μάργκαρετ Χόλλαντ, δούκισσας του Κλάρενς.

 Ο πατέρας του ήταν μεγαλύτερος γιος του Ιωάννη της Γάνδης από την τελευταία σύζυγο του και πρώην ερωμένη του Αικατερίνη Σουίνφορντ. Ο Ερρίκος Μπωφόρ διαδέχθηκε τον πατέρα του στις 16 Μαρτίου 1410 και τέθηκε υπό την κηδεμονία της μητέρας του μέχρι 15 ετών. Σε ηλικία 17 ετών βρέθηκε στις διαταγές του θείου του Τόμας Μπωφόρ, δούκα του Έξετερ στον Εκατονταετή Πόλεμο, στην πολιορκία της Ρουέν βρήκε τον θάνατο μαζί με πολλούς άλλους ευγενείς αν και τα ακριβή αίτια του θανάτου του παραμένουν άγνωστα. Δεν παντρεύτηκε ποτέ, δεν απέκτησε παιδιά και τον διαδέχθηκε ο δεύτερος αδελφός του Ιωάννης Μπωφόρ, 1ος δούκας του Σόμερσετ. Harriss, G.L, Cardinal Beaufort: A Study of Lancastrian Ascendancy and Decline (Oxford: Clarendon, 1988)
Εκκλησία του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου (Λίβερπουλ)

Η Εκκλησία του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου είναι καθολική ενοριακή εκκλησία δίπλα στο μοναστήρι του Επισκόπου Ίτον στο Τσίλντγουολ του Λίβερπουλ. Χτίστηκε από το 1857 έως το 1858 από τους Λυτρωτές (Redemptorists) και σχεδιάστηκε από τον Έντουαρντ Γουέλμπι Πούγκιν. Βρίσκεται στην οδό Γούλτον, απέναντι από την πανεπιστημιούπολη Πάρκο Χόουπ του Πανεπιστημίου Λίβερπουλ Χόουπ και κοντά στο Δημοτικό Σχολείο της Επισκοπής του Ίτον. Είναι διατηρητέο κτήριο Βαθμού ΙΙ*.

 Το κτήριο, που στεγάζει το μοναστήρι του Επισκόπου Ίτον χτίστηκε το 1776. Προοριζόταν από τον ιδιοκτήτη του, τον ουνιταριανό υπουργό Χεζεκάϊα Κιρκπάτρικ, να είναι ένα σχολείο, που θα συναγωνιζόταν το Κολέγιο Ήτον. Μετά το κλείσιμο του σχολείου έγινε ιδιωτική κατοικία. Το 1843, το κτήριο αγοράστηκε για δύο καθολικούς ιερείς και ξαδέρφους τον Τζέιμς Σάρπλς και Τζορτζ Μπράουν. Ο Σαρπλς θα γινόταν ο επίσκοπος του Αποστολικού Βικάριου της Περιφέρειας του Λανκασάιρ και ο Μπράουν θα γινόταν ο πρώτος Καθολικός Επίσκοπος του Λίβερπουλ. Καθώς ήταν επίσκοποι, το κτήριο ονομαζόταν κτήριο των Επισκόπων του Ήτον. Έκτισαν ένα παρεκκλήσι δίπλα στο κτήριο. Σχεδιάστηκε από τον Αουγκούστους Πούγκιν. Το 1851, μετά τον θάνατο του Σαρπλς ένα χρόνο νωρίτερα, οι Λυτρωτές (Redemptorists) κλήθηκαν να αγοράσουν το σπίτι και έγινε η κοινότητα των Λυτρωτών ιερέων, του επισκοπικού Μοναστηριού του Ίτον. Το 1857 οι Λυτρωτές αντικατέστησαν το παρεκκλήσι με την Εκκλησία του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Χτίστηκε από το 1857 έως το 1858 και σχεδιάστηκε από τον γιο του Πούγκιν, τον Έντουαρντ Γουέλμπι Πούγκιν. Το 1865 και το 1866 έγιναν περαιτέρω προσθήκες στην εκκλησία. Εγκαταστάθηκε ένας υψηλός βωμός και ένα αρτοφόριο, και τα δύο σχεδιασμένα από τον Τζον Φρανσις Μπέντλεϊ. Σχεδίασε επίσης τον άμβωνα και το τρίπτυχο, το οποίο τοποθετήθηκε το 1889. Το βιτρώ στο δυτικό παράθυρο σχεδιάστηκε από τον Τσαρλς Ίμερ Κέμπε. Το βιτρώ στο βόρειο παρεκκλήσι, που απεικονίζει τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου κατασκευάστηκε από την Hardman & Co. Το 1961 ο ναός έγινε ενοριακός. Το 1973 μια πυρκαγιά κατέστρεψε μέρος της εκκλησίας. Το 2011, ζητήθηκε από τους Λυτρωτές να λειτουργούν στην κοντινή ενορία της εκκλησίας της Αγίας Μαρίας στο Γούλτον, κάτι που συνεχίζουν να κάνουν. Καθώς οι Λυτρωτές στην Επισκοπή του Ίτον υπηρετούν και στις δύο ενορίες της Εκκλησίας της Αγίας Μαρίας στο Γούλτον και του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στο Λίβερπουλ, οι Λειτουργίες και στις δύο εκκλησίες δεν γίνονται ταυτόχρονα. Γίνεται Κυριακάτικη Λειτουργία στις 9:30 π.μ. στην Εκκλησία του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και Κυριακάτικη Λειτουργία στις 11:00 π.μ. στην εκκλησία της Αγίας Μαρίας στο Γούλτον. Η ενορία συνδέεται επίσης με το κοντινό Δημοτικό Σχολείο της Επισκοπής του Ίτον.
Decet Romanum Pontificem

Το Decet Romanum Pontificem είναι ένα παπικό διάταγμα αφορισμού που εκδόθηκε στις 3 Ιανουαρίου 1521. Με αυτό ολοκλήρωσε ο Πάπας Λέων Ι΄ τον απειλούμενο στο διάταγμά του Exsurge Domine αφορισμό του Μαρτίνου Λούθηρου, αφού ο Λούθηρος δεν προέβη σε καμία πράξη ανάκλησης των Θέσεών του, όπως απαιτούσε το διάταγμα εκείνο. Με το ίδιο διάταγμα, ο Λούθηρος και οι οπαδοί του χαρακτηρίζονται αιρετικοί .

 Με τον αφορισμό του Λούθηρου απορρίπτεται οριστικά ο δρόμος μιας εσωτερικής μεταρρύθμισης της Εκκλησίας. Με αυτόν ο Πάπας δίνει αρνητική διάσταση στην διάσπαση που οδήγησε στην ομολογιακή ανεξαρτησία των μεταρρυθμιστικών εκκλησιών. Η θετική μορφοποίηση της Μεταρρύθμισης μέχρι την Ομολογία της Αυγούστας του 1530 μπορεί επίσης να ερμηνευθεί ως αναγκαία αντίδραση στη νέα κατάσταση με εκπεφρασμένη την αντίθεση προς τον Πάπα. Ο διωγμός των οπαδών της Μεταρρύθμισης που ξεκίνησε το διάταγμα απέτυχε, αντίθετα με προηγούμενες διώξεις μεταρρυθμιστικών κινημάτων της Εκκλησίας. Ο κύριος λόγος γι 'αυτό ήταν η πολιτική κατάσταση στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία την εποχή εκείνη. Ο αφορισμός του Λούθηρου δεν ήρθη ποτέ. Δεδομένου ότι δεν συνηθίζεται στην Καθολική Εκκλησία να αίρεται αφορισμός μετά θάνατον, και καθώς η αποκήρυξη του Λούθηρου περιλαμβάνει την καταδίκη και των διδασκαλιών του, αντίθετες προσπάθειες όπως το Μνημόνιο του Βορμς του 1971, για παράδειγμα, έχουν μέχρι στιγμής αποτύχει. Το Διάταγμα «DECET ROMANUM PONTIFICEM» του Πάπα Λέοντα Ι΄ περί αφορισμού του Μαρτίνου Λούθηρου. (Αντίγραφο της 25ης Σεπτεμβρίου 2006 στο Internet Archive) Αρχεία του Βατικανού, Ιστορικά έγγραφα.
Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αβάνας

Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αβάνας (ισπανικά: "Festival Internacional del Nuevo Cine Latinoamericano de La Habana"‎) είναι ένα φεστιβάλ που πραγματοποιείται κάθε χρόνο τον Δεκέμβριο στην Κούβα και που εστιάζει στην προώθηση των λατινοαμερικάνων κινηματογραφιστών.

 Το πρώτο "Διεθνές Φεστιβάλ του Νέου Λατινοαμερικάνικου Κινηματογράφου" πραγματοποιήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 1979 και περισσότεροι από 600 σκηνοθέτες της Λατινικής Αμερικής ανταποκρίθηκαν στην πρώτη πρόσκληση του Ινστιτούτου Κινηματογραφικής Τέχνης και Βιομηχανίας της Κούβας (ICAIC). Οι ιδρυτές του ήταν ο Πρόεδρος της ICAIC, Αλφρέντο Γκεβάρα, και οι σκηνοθέτες Χούλιο Γκαρσία Εσπινόζα και Πάστορ Βέγκα.Όπως αναφέρθηκε στο ιδρυτικό του καταστατικό, το φεστιβάλ αποσκοπούσε στην «προώθηση της τακτικής συνάντησης των λατινοαμερικανών κινηματογραφιστών που με το έργο τους εμπλουτίζουν τον καλλιτεχνικό πολιτισμό των χωρών μας (…) διασφαλίζοντας την κοινή παρουσίαση ταινιών μυθοπλασίας, ντοκιμαντέρ, κινούμενων σχεδίων και τρεχουσών εκδηλώσεων (…) και που συμβάλλει στη διεθνή διάδοση και κυκλοφορία των κύριων και σημαντικότερων παραγωγών των κινηματογραφικών μας ταινιών».Το 2013, το Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αβάνας ανακοίνωσε ότι επανεκλέχτηκε ως Πρόεδρος του ο Ιβάν Ζιρού ο οποίος είχε προηγουμένως υπηρετήσει ως Πρόεδρος από το 1994-2010. Στις ακόλουθες κατηγορίες, απονέμονται περίπου 40 βραβεία: Καλύτερης Ταινίας Καλύτερου Ντοκιμαντέρ Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων σχεδίων Καλύτερου Πρωτοεμφανιζόμενου Καλύτερης Σκηνοθεσίας Καλύτερης Διεύθυνσης Φωτογραφίας Άλλα βραβεία, συμπεριλαμβανομένου ενός βραβείου FIPRESCIΟι χώρες που έχουν κερδίσει τα περισσότερα βραβεία είναι η Αργεντινή (12), το Μεξικό (9), η Βραζιλία (8), η Κούβα (7), η Χιλή (3), η Ουρουγουάη (2) και τέλος το Περού με ένα βραβείο. Επίσημος ιστότοπος Havana Film Festival στην Internet Movie Database
Διακήρυξη της Βηθεσδά για την Εκδοτική Δραστηριότητα Ανοικτής Πρόσβασης

Η Διακήρυξη της Βηθεσδά για την Εκδοτική Δραστηριότητα Ανοιχτής Πρόσβασης (αγγλικά: Bethesda Statement on Open Access Publishing) είναι μια διακήρυξη του 2003 η οποία ορίζει την έννοια της ανοικτής πρόσβασης και, στη συνέχεια, υποστηρίζει αυτή την έννοια.

 Στις 11 Απριλίου 2003, το Ιατρικό Ινστιτούτο Howard Hughes φιλοξένησε τη συνεδρίαση 24 προσώπων για να συζητήσουν την καλύτερη πρόσβαση στην επιστημονική βιβλιογραφία. Η ομάδα έδωσε ένα ορισμό του περιοδικού ανοικτής πρόσβασης, ως εκείνο που χορηγεί το «δωρεάν, ανέκκλητο, παγκόσμιο, διαρκές δικαίωμα πρόσβασης σε αυτό, καθώς και την άδεια για αντιγραφή, χρήση, διανομή, μετάδοση, και δημόσια προβολή ενός έργου και της δημιουργίας και διανομής παράγωγων έργων, σε οποιοδήποτε ψηφιακό μέσο για οποιοδήποτε υπεύθυνο σκοπό, σύμφωνα με την ορθή απόδοση της συγγραφικής πατρότητας» και από το οποίο κάθε άρθρο «κατατίθεται αμέσως μετά την αρχική δημοσίευση σε τουλάχιστον ένα διαδικτυακό αποθετήριο". Μαζί με την Πρωτοβουλία της Βουδαπέστης για την Ανοικτή Πρόσβαση (BOAI) και τη Διακήρυξη του Βερολίνου για την Ανοιχτή Πρόσβαση στη Γνώση των Θετικών και Ανθρωπιστικών Επιστημών, η Διακήρυξη Βηθεσδά καθιέρωσε την "ανοικτή πρόσβαση" ως όρο για να περιγράψει τις πρωτοβουλίες για να καταστήσουν την πληροφορία πιο ευρέως και εύκολα διαθέσιμη.Η Διακήρυξη Βηθεσδά βασίζεται στην BOAI λέγοντας το πώς οι χρήστες θα θεσπίσουν την ανοικτή πρόσβαση. Συγκεκριμένα, αυτοί που εξασκούν την ανοικτή πρόσβαση θα θέτουν το περιεχόμενο στο διαδίκτυο με μια άδεια που χορηγεί δικαιώματα για επαναχρησιμοποίηση, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος να δημιουργηθούν παράγωγες εργασίες. Η BOAI δεν αναφέρει τα παράγωγα έργα. The Bethesda Statement on Open Access Publishing
Οστιάκ

Ο όρος Οστιάκ (ρωσικά: Остя́к‎, "Ανατολίτης") χρησιμοποιούνταν παλιότερα για ορισμένους ιθαγενείς λαούς και γλώσσες στη Σιβηρία της Ρωσίας. Και ο λαός Χάντι και ο λαός των Κετών αποκαλούνταν στο παρελθόν Οστιάκ(οι), ενώ οι Σελκούπ αναφέρονταν ως Οστιάκ Σαμογέτες. Εισήχθησαν στον Χριστιανισμό από τον 16ο αιώνα και μετά από τον Ρώσο ιεραπόστολο Τρύφωνα της Βιάτκα, ο οποίος ίδρυσε στη Βιάτκα ένα μοναστήρι και αγιοποιήθηκε από τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία το 1903.

 Ο λαός Χάντι, που αποκαλείται επίσης Χάντε και Κάντεκ, ήταν γνωστός στους Ρώσους ως Γιούγκρα τον 11ο αιώνα, ενώ η ονομασία Οστιάκοι εμφανίστηκε για πρώτη φορά τον 16ο αιώνα. Η Σοβιετική Ένωση άρχισε να χρησιμοποιεί το ενδώνυμο Χαντ ή Χάντι κατά τη δεκαετία του '30.Το 2002, περίπου 28.000 άνθρωποι αυτοχαρακτηρίζονταν ως Χάντι, κυρίως στο Όμπλαστ του Τιουμέν, το οποίο περιλαμβάνει τον αυτόνομο θύλακα της Χαντίας-Μανσίας.Η γλώσσα χάντι είναι μια Ουραλική γλώσσα με περίπου 9.500 ομιλητές, που τη χρησιμοποιούν ως μητρική. Οι Κέτες ζούσαν ιστορικά κοντά στον ποταμό Γενισέι στο Κράι Κρασνογιάρσκ της Ρωσίας. Οι αυτοκρατορικοί Ρώσοι αρχικά τους αποκαλούσαν Οστιάκ και αργότερα Οστιάκ του Γενισέι. Λιγότεροι από 1.500 άνθρωποι αυτοχαρακτηρίστηκαν Κέτες κατά την ρωσική απογραφή του 2002.Η κετική γλώσσα, γνωστή και ως Ιμπάτσκι Κετική ή Γενισέι Οστιάκ, είναι μια γενισεϊκή γλώσσα και θεωρείται εξαιρετικά επικίνδυνο να εξαφανιστεί. Διδάσκεται σε ορισμένα δημοτικά σχολεία, αλλά μόνοι μεγαλύτεροι σε ηλικία ενήλικες την μιλούν με ευφράδεια και λίγοι την διδάσκουν στα παιδιά τους. Οι Σελκούποι ήταν γνωστοί ως Οστιάκ-Σαμογέτες μέχρι τη δεκαετία του '30. Κατάγονταν και από λαούς του Γενισέι και Σαμογέτες και ζουν στις βόρειες περιοχές της Σιβηρίας. Περίπου 4.000 άνθρωποι αυτοχαρακτηρίστηκαν Σελκούποι στη ρωσική απογραφή του 2002.Η σελκουπική γλώσσα, γνωστή και ως σουμίλ χουμίτ, σολ χουμίτ, σος γκούλα και σιουσουγκούλα, είναι μια ουραλική σαμογιεντική γλώσσα με περίπου 2.000 και περισσότερους ντόπιους ομιλητές. Η βόρεια διάλεκτος διδάσκεται σε ορισμένα σχολεία. Παλαιοσιβηρικές γλώσσες "The Museum Journal | Shaminist Bird Figures of the Yenisei Ostyak". www.penn.museum. Ανακτήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 2020. What is OSTYAK - www.slovopedia.com. Ανακτήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 2020.
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1977

Τα 43α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 21 Δεκεμβρίου 1977, απονεμήθηκαν στις 30 Ιανουαρίου 1978, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1977.

 Καλύτερη Ταινία: Ο Νευρικός Εραστής Επιλαχών: Το Σκοτεινό Αντικείμενο του Πόθου και Στενές επαφές τρίτου τύπου Καλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος: Τζον Γκίλγουντ - Providence Επιλαχών: Φερνάντο Ρέι - Το Σκοτεινό Αντικείμενο του Πόθου και Τζον Τραβόλτα - Πυρετός το Σαββατόβραδο Καλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος: Ντάιαν Κίτον - Ο Νευρικός Εραστής Επιλαχούσα: Σέλεϊ Ντιβάλ - 3 Women και Ντάιαν Κίτον - Αναζητώντας τον κύριο Γκούντμπαρ Καλύτερη Σκηνοθεσία: Γούντι Άλλεν - Ο Νευρικός Εραστής Επιλαχών: Λουίς Μπουνιουέλ - Το Σκοτεινό Αντικείμενο του Πόθου και Στίβεν Σπίλμπεργκ - Στενές επαφές τρίτου τύπου Καλύτερο Σενάριο: Γούντι Άλλεν και Marshall Brickman - Ο Νευρικός Εραστής Επιλαχών: Λουίς Μπουνιουέλ και Jean-Claude Carrière - Το Σκοτεινό Αντικείμενο του Πόθου Καλύτερος Β' Ανδρικός Ρόλος: Μαξιμίλιαν Σελ - Julia Επιλαχών: Μπιλ Μέισι - The Late Show και David Hemmings - Islands in the Stream Καλύτερος Β' Γυναικείος Ρόλος: Σίσι Σπέισεκ - 3 Women Επιλαχούσα: Βανέσα Ρεντγκρέιβ - Julia και Donna Pescow - Πυρετός το Σαββατόβραδο Ο Επίσημος ιστότοπος
Σλάβοι Καθολικοί

Οι Καθολικοί Σλάβοι είναι τα ιστορικά ή/και κυρίως καθολικά σλαβικά έθνη και εθνότητες, ενώ είναι και όρος για την ιστορία του Καθολικισμού μεταξύ των Σλαβικών λαών. Τα καθολικά σλαβικά έθνη περιλαμβάνουν τους Δυτικούς Σλάβους (Πολωνοί, Τσέχοι και Σλοβάκοι, καθώς και σχετικές εθνότητες όπως οι Κασούμπιοι και Σιλέσιοι στην Πολωνία), καθώς και οι δυτικότεροι Νότιοι Σλάβοι (Σλοβένοι και Κροάτες).

 Ο μέγας Δούκας Καζίμιρος Δ΄ της Λιθουανίας και της Πολωνίας (βασίλεψε το 1440-92) ξεκίνησε προσπάθεια καθολικοποίησης του Κιέβου (το οποίο ήταν Ορθόδοξο) στην αρχή της βασιλεία του. Η Ένωση του Μπρεστ (1596) οδήγησε στην δημιουργία της ανατολικής καθολικής Εκκλησίας (η οποία χρησιμοποιεί ορθόδοξο τελετουργικό και λειτουργία αλλά εντάσσεται στο καθολικό δόγμα και ο Πάπας είναι ο επικεφαλής της Εκκλησίας) στο Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας.Η Αψβουργική μοναρχία ξεκίνησε ένα πρόγραμμα επανακαθολικοποίησης στη Βοημία και Μοραβία το 1620. Η Σερβική Ορθόδοξη Επαρχίας της Μάρτσα έγινε ανατολική καθολική το 1611, αν και ήταν μέρος μιας σύγκρουσης μεταξύ των τοπικών Καθολικών και Ορθόδοξων κληρικών στη διάρκεια του αιώνα. Οι σύγχρονες χώρες όπου οι καθολικοί Σλάβοι αποτελούν πλειοψηφία είναι οι παρακάτω: Κροατία Τσεχία Πολωνία Σλοβακία Σλοβενία Σλαβικός Χριστιανισμός Σλάβοι Ανατολικοί Ορθόδοξοι Σλάβοι Μουσουλμάνοι Cooper, Henry R. (2003). Slavic Scriptures: The Formation of the Church Slavonic Version of the Holy Bible. Fairleigh Dickinson Univ Press. σελίδες 227–. ISBN 978-0-8386-3972-6.
Αστρίτης

Ο Αστρίτης Vipera berus (Linnaeus, 1758) είναι ιοβόλο φίδι της οικογένειας Viperidae. Στην Ελλάδα απαντάται το υποείδος Vipera berus bosniensis (Boettger, 1889), μόνο κατά μήκος των βόρειων συνόρων της χώρας σε μεγάλα υψόμετρα (όρη Βαρνούντας, Βόρας, Τζένα, και Ροδόπη).

 Το όνομα "Αστρίτης" χρησιμοποιείται συχνά και για άλλα είδη ανά περιοχή, όμως η χρήση του είναι λανθασμένη καθώς συχνά βαρύνει ακίνδυνα είδη φιδιών με την φήμη του δηλητηριώδους. Το δε δηλητήριο του είναι σχετικά ισχυρό, όχι τόσο όσο των υπόλοιπων ειδών οχιάς στην Ελλάδα, όμως και πάλι σε περίπτωση δαγκώματος συνιστάται η παροχή πρώτων βοηθειών και η ιατρική παρακολούθηση. Το μήκος του φτάνει περίπου τα 65 εκατοστά, με τα θηλυκά να είναι μεγαλύτερα από τα αρσενικά. Κυνηγάει κυρίως στη διάρκεια της ημέρας. Ζει σε ορεινές περιοχές με υψόμετρα μεγαλύτερα των 1400m. Πέφτει σε χειμερία νάρκη την αρχή του χειμώνα μέχρι την αρχή της άνοιξης. Τα θηλυκά γεννούν κάθε 2 χρόνια, από 3 έως 18 νεογνά τα οποία ωριμάζουν σεξουαλικά τον 3ο ή 4ο χρόνο. Η διατροφή του περιλαμβάνει μικρά θηλαστικά όπως ποντίκια, μικρά πτηνά, αμφίβια και σαύρες. Στην Ελλάδα εκτός από τον αστρίτη, απαντώνται τα εξής είδη οχιάς: Κοινή οχιά – Vipera ammodytes (Linnaeus, 1758) Οθωμανική οχιά – Montivipera xanthina (Gray, 1849) Οχιά της Μήλου – Macrovipera schweizeri (Werner, 1935) Νανόχεντρα – Vipera graeca (Nilson & Andrén, 1988)Στην Κύπρο εντοπίζεται η φίνα ή κοντονούρα (λόγω της κοντής της ουράς), που ανήκει στο είδος Macrovipera lebetina.
Ντομαγκόι Βίντα

Ο Ντομαγκόι Βίντα (Domagoj Vida, κροατική προφορά: [dômaɡoj ʋîːda]; γεννημένος στις 29 Απριλίου 1989) είναι Κροάτης ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως αμυντικός για την ΑΕΚ Αθηνών και την εθνική ομάδα της Κροατίας. Είναι ικανός να παίξει σε οποιαδήποτε αμυντική θέση, αλλά χρησιμοποιείται ως επί το πλείστον ως κεντρικός ή δεξιός μπακ.

 Η καριέρα του ξεκίνησε το 2006 στην Όσιγιεκ και τέσσερα χρόνια αργότερα πήρε μεταγραφή για την Μπάγερ Λεβερκούζεν. Το 2011 υπέγραψε στην Ντιναμό Ζάγκρεμπ , με την οποία κατέκτησε ένα πρωτάθλημα και ένα Κύπελλο Κροατίας. Το 2013 έγινε παίκτης της Ντιναμό Κιέβου και κέρδισε δύο πρωταθλήματα, δύο Κύπελλα και ένα Σούπερ Καπ Ουκρανίας. Τον Ιανουάριο του 2018 υπέγραψε στην Μπεσίκτας, στην οποία παρέμεινε για τέσσερα χρόνια. Από το 2022 αγωνίζεται στην ΑΕΚ. Είναι μέλος της Εθνικής Κροατίας από το 2010. Έχει συμμετάσχει στα Μουντιάλ του 2014 και του 2018 και στα Euro του 2012 και του 2016. Κλήθηκε στην αποστολή της ομάδας στο Μουντιάλ 2022. Στο Μουντιάλ 2018, ο Βίντα μαζί με τον Όγκνιεν Βουκόιεβιτς πανηγύρισαν τη νίκη της Κροατίας επί της Ρωσίας στα προημιτελικά με ένα βίντεο στο οποίο έλεγαν "Δόξα στην Ουκρανία", σύνθημα του ουκρανικού στρατού εναντίον των Ρώσων, το οποίο χρησιμοποιοείται από τους Ουκρανούς εθνικιστές. Μετά από αυτό, ο Βίντα απολογήθηκε και απέφυγε την τιμωρία. Στη συνέχεια, δημοσιοποιήθηκε ένα βίντεο στο οποίο δηλώνει "Να καεί το Βελιγράδι".