IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2000-2001

Το πρωτάθλημα Ελλάδας πετοσφαίρισης γυναικών 2000−2001, ήταν το 13ο πρωτάθλημα της Α1 κατηγορίας. Το πρωτάθλημα διεξήχθη σε δύο φάσεις, την κανονική περίοδο και τα play off. Συμμετείχαν 12 ομάδες. Αυτή τη σαιζόν επέστρεψε στην Α1 η ιστορική ομάδα του ΖΑΟΝ, που στο παρελθόν είχε κατακτήσει 5 πρωταθλήματα. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ομάδα του Πανελληνίου, που έσπασε το πλεονέκτημα έδρας του αήττητου μέχρι με τον τελικό και πρωταθλητή της προηγούμενης περιόδου, Παναθηναϊκού. Στην Α2 υποβιβάστηκαν η Ηλιούπολη και ο Ολυμπιακός.

 Ν=Νίκες, Η=Ήττες, ΣR=Σετ Ratio Σημειώσεις: Βαθμολογικό σύστημα: Νίκη: 2 βαθμοί, Ήττα: 1 βαθμός. Οι σειρές μέχρι τα ημιτελικά κρίθηκαν στις 2 νίκες, ενώ ο τελικός κρίθηκε στις 3 νίκες. Προημιτελικοί Στους προημιτελικούς συμμετείχαν οι ομάδες που κατέλαβαν τις θέσεις 3−6 στην κανονική περίοδο ενώ οι δύο πρώτες προκρίθηκαν απευθείας στους ημιτελικούς. Οι ομάδες με πλεονέκτημα έδρας επικράτησαν και προκρίθηκαν στην τετράδα.(3) Φιλαθλητικός Θεσσαλονίκης − (6) Ζ.Α.Ο.Ν. (2−0) (4) Φ.Ο. Βριλησσίων − (5) Ε.Α. Λάρισας (2−0) Ημιτελικοί Ο Παναθηναϊκός επικράτησε των Βριλησσίων με 2-0 νίκες και με 24 νίκες σε ισάριθμους αγώνες, προκρίθηκε αήττητος στον τελικό, όπου όντας το μεγάλο φαβορί θα αντιμετώπιζε τον Πανελλήνιο που απέκλεισε το Φιλαθλητικό.(1) Παναθηναϊκός − (4) Φ.Ο. Βριλησσίων (2−0) (2) Πανελλήνιος − (3) Φιλαθλητικός Θεσσαλονίκης (2−1) Τελικός Στον τελικό ο περσινός πρωταθλητής Παναθηναϊκός παρόλο που κέρδισε και τους δύο εκτός έδρας αγώνες, μέσα στη Λεωφόρο γνώρισε 3 ήττες από τον Πανελλήνιο που έκανε την έκπληξη και με 3-2 νίκες κατέκτησε το πρωτάθλημα και κατ' επέκταση το νταμπλ, καθώς νωρίτερα μέσα στη χρονιά κατέκτησε και το κύπελλο Ελλάδας.(1) Παναθηναϊκός − (2) Πανελλήνιος (2−3) Πρωτάθλημα γυναικών 2000-2001 Galanis Sports Data Βαθμολογία Ιστότοπος archive.sport.gr Αποτελέσματα κανονικής περιόδου και play off Ιστότοπος archive.sport.gr
Πρωτάθλημα Αντιλλών

Το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Αντιλλών είναι ετήσια ποδοσφαιρική διοργάνωση, η οποία δημιουργήθηκε την σεζόν 2003-2004 και συγκεντρώνει τις 4 καλύτερες ομάδες της Γουαδελούπης και τις 4 καλύτερες ομάδες της Μαρτινίκας. Επίσημος χορηγός της διοργάνωσης είναι η Mutuelle Mare Gaillard. Η νικήτρια ομάδα του θεσμού αναδεικνύεται Πρωταθλήτρια Αντιλλών. Αυτή η διοργάνωση δημιουργήθηκε όταν οι ομάδες της Γουαδελούπης και της Μαρτινίκας έπαψαν να συμμετέχουν στο CFU Club Championship, διοργάνωση υπό την αιγίδα της Caribbean Football Union.

 Το παλιό σύστημα διεξαγωγής προέβλεπε τον διαχωρισμό των οκτώ ομάδων σε δύο ομίλους των τεσσάρων ομάδων με διπλές μεταξύ τους αναμετρήσεις. Ο πρώτος του κάθε ομίλου έπαιρνε απευθείας πρόκριση για τον τελικό, ενώ ο δεύτερος προκρινόταν για το μικρό τελικό. Αλλά από την σεζόν 2007-2008 και μετά, η διοργάνωση άλλαξε σύστημα διεξαγωγής, με το τέλος της φάσης των ομίλων και την κατάργηση του μικρού τελικού, και την εκκίνηση της διοργάνωσης από την προημιτελική φάση. Στη διάρκεια της διοργάνωσης του 2009, και κυρίως λόγω των κοινωνικών αναταραχών που έλαβαν χώρα στις Γαλλικές Αντίλλες στις αρχές του έτους, και καθώς τα χρονικά περιθώρια στο ποδοσφαιρικό ημερολόγιο είχαν αρχίσει να στενεύουν επικίνδυνα, η διοργάνωση άλλαξε και πάλι σύστημα διεξαγωγής με τον διαχωρισμό των ομάδων σε δύο ζώνες (Γουαδελούπη και Μαρτινίκα), με τους νικητές να συγκρούονται στον μεγάλο τελικό με φόντο των τίτλο του Πρωταθλητή Αντιλλών στο ποδόσφαιρο. Μαρτινίκα : Κλαμπ Κολονιάλ ντε Φορ-ντε-Φρανς Ρασίνγκ Κλαμπ ντε Ριβιέρ-Πιλότ Κλαμπ Φρανσισκέν Εσόρ ΠρεσοτένΓουαδελούπη : ΚΣ Μουλιέν ΖΣ Βιέζ-Αμπιτάν Ζυβεντύς ντε Σαιντ-Αν Αμικάλ ντε Μαρί-Γκαλάντ 2004 : Κλαμπ Φρανσισκέν (Μαρτινίκα) 2005 : Κλαμπ Φρανσισκέν (Μαρτινίκα) 2006 : Ρασίνγκ Κλαμπ ντε Ριβιέρ-Πιλότ (Μαρτινίκα) 2007 : Κλαμπ Φρανσισκέν (Μαρτινίκα) 2008 : Κλαμπ Φρανσισκέν (Μαρτινίκα) 2009 : Σαμαριταίν (Μαρτινίκα) 2010 : Κλαμπ Φρανσισκέν (Μαρτινίκα) 2011 : Αιγκλόν ντυ Λαμεντέν (Μαρτινίκα) 2012 : Κλαμπ Κολονιάλ (Μαρτινίκα)
Νικολό ντι Πιέτρο

Ο Νικολό ντι Πιέτρο (ιταλικά: Nicolò di Pietro), γνωστός και ως Νικολό ντι Πιέτρο Βενετσιάνο και ως Νικολό Παραντίζο, ήταν Ιταλός ζωγράφος της Σχολής της Σιένας, ενεργός κατά τα τέλη του 14ου και τις αρχές του 15ου αιώνα. Η ημερομηνία γέννησης και θανάτου του είναι άγνωστη.

 Το όνομά του εντοπίζεται από το 1394 έως το 1430 σε αρχειακά έγγραφα και σε επιγραφές πάνω σε πίνακες. Συγκεκριμένα, το 1394 έχουμε την πρώτη εμφάνιση του ονόματος σε πίνακα, ενώ το 1430 αναφέρεται για τελευταία φορά σε έγγραφο που σχετιζόταν με τον γάμο της κόρης του Αντωνίας. Σε κάποια από τα έργα του ο καλλιτέχνης υπέγραφε ως Νικολό Παραντίζο, υποδεικνύοντας με αυτόν τον τρόπο ότι ζούσε στη Βενετία, κοντά στη γέφυρα Πόντε ντελ Παραντίζο. Ο Νικολό ντι Πιέτρο ανήκε σε μια καλλιτεχνική «δυναστεία», που για τουλάχιστον τρεις γενιές έπαιξε εξέχοντα ρόλο στην καλλιτεχνική ζωή της Βενετίας. Ο παππούς του, Νικολό, αναφέρεται ως καλλιτέχνης, ενώ ο πατέρας του, Πιέτρο ντι Νικολό, αναφέρεται σε συμβόλαια με ζωγράφους της γενιάς του. Τα τελευταία χρόνια, εξετάζεται το ενδεχόμενο ο διάσημος Ενετός ζωγράφος του δεύτερου μισού του 14ου αιώνα, Λορέντσο Βενετσιάνο, να ήταν ο αδελφός του Πιέτρο ντι Νικολό και επομένως θείος του Νικολό ντι Πιέτρο. Στα έργα του Λορέντσο Βενετσιάνο και του Νικολό ντι Πιέτρο εμφανίζεται η τάση υιοθέτησης γοτθικών στοιχείων, γι΄ αυτό και κάποιοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι αυτή η οικογένεια ήταν ο κύριος υποκινητής της βόρειας γοτθικής επιρροής στη βενετική τέχνη. Παράλληλα, στα έργα του Νικολό ντι Πιέτρο υπάρχει μια ξεκάθαρη επιρροή της Σχολής της Μπολόνια, η οποία τον 14ο αιώνα ηγήθηκε στην ανάπτυξη περισσότερο ρεαλιστικών και αντιπροσωπευτικών θρησκευτικών θεμάτων. Έχοντας αυτό ως σκεπτικό, ορισμένοι ερευνητές πιστεύουν ότι ο Νικολό θα μπορούσε να είναι μαθητής του Τζαμπολόνια, καθώς στη διαθήκη του τελευταίου, που συντάχθηκε το 1389, υπάρχει αναφορά σε κάποιο μαθητή Νικόλαο.Επιπροσθέτως, ο Νικολό ντι Πιέτρο ήταν σύγχρονος του διάσημου ζωγράφου Τζεντίλε ντα Φαμπριάνο, ενός καλλιτέχνη που εργάστηκε πάνω στο ύφος του διεθνούς γοτθικού ρυθμού. Τα έργα του Φαμπριάνο στο Παλάτι των Δόγηδων και οι εκλεπτυσμένοι τρόποι του δεν θα μπορούσαν να μην επηρεάσουν τα μεταγενέστερα έργα του Νικολό. M. Lucco, "Nicolo di Pietro" in Painting in Italy. The thirteenth and fourteenth centuries. Μιλάνο 1986. σελ. 643–644 A. De Marchi, for a review of the late Gothic painting in Venice: Niccolò di Pietro and its context Adriatic, Art Bulletin, LXXII 1987. σελ. 42 K. Christiansen, Painting in Venice and the Veneto in the early fifteenth century. Μιλάνο 1987. σελ. 123–125, 129-130. A.De Brands, Back to Nicolò di Pietro, in "New studies. Journal of ancient and modern art, "II, 1997. σελ. 5–24, 10 και 20, υποσημείωση 57. Cathleen Hoeniger in Painting in the Veneto: The fourteenth century. Μιλάνο, 1992. σελ. 456 C. Pietrangeli. Paintings in The Vatican. Bulfinch Press, 1996. σελ. 160–161, 579-580.
Λυκάων (ζωολογία)

Ο Λυκάων (Lycaon pictus), επίσης γνωστός ως Αφρικανικό αγριόσκυλο ή Αφρικανικό κυνηγόσκυλο, ανήκει στην οικογένεια Κυνίδες και είναι εγγενές είδος στην Υποσαχάρια Αφρική. Είναι το μεγαλύτερο της οικογένειάς του στην Αφρική, και το μόνο σωζόμενο μέλος του γένους Λυκάονα, το οποίο διακρίνεται από τον σκύλο από τα λιγότερα δάχτυλα των ποδιών του και την οδοντοστοιχία του, η οποία είναι εξαιρετικά εξειδικευμένη για διατροφή υπερσαρκοφάγου ζώου (hypercarnivorous).Κατατάσσεται ως απειλούμενο από την IUCN, καθώς έχει εξαφανιστεί από ένα μεγάλο μέρος του αρχικού εύρους του. Ο σημερινός πληθυσμός έχει εκτιμηθεί σε περίπου 39 υποπληθυσμούς που περιέχουν 6.600 ενήλικα, από τα οποία μόνο 1.400 είναι πλήρως ανεπτυγμένα. Η μείωση των πληθυσμών αυτών βρίσκεται σε εξέλιξη, λόγω του κατακερματισμού των ενδιαιτημάτων, τις ανθρώπινες διώξεις, και κρούσματα νόσων. Ο λυκάων είναι πολύ κοινωνικό ζωο, που ζει σε αγέλες με αυστηρή κοινωνική ιεραρχία. Στην Ελληνική γλώσσα αναφέρεται ως λυκάων και αφρικανικό αγριόσκυλο.

 Ο λυκάων είναι το μεγαλύτερο αφρικανικό κυνοειδές. Έχει ύψος στο ακρώμιο 60 με 75cm και μήκος 71 με 112cm χωρίς την ουρά, η οποία έχει μήκος 29 με 41cm. Ζυγίζει 18 με 36kg. Τα θηλυκά είναι 3-7% μικρότερα από τα αρσενικά. Έχει δυσανάλογα μεγάλα στρογγυλά αυτιά και το κρανίο του είναι κοντύτερο και φαρδύτερο από άλλους κυνίδες. Το χρώμα τους ποικίλει από μαύρο, καφέ, κίτρινο και άσπρο και συνήθως έχουν έναν συνδυασμό από αυτά τα χρώματα. Η μουσούδα τους είναι όμως πάντα μαύρη. Οι λυκάονες έχουν ισχυρούς κοινωνικούς δεσμούς και ζουν σε αγέλες 2-27 ενηλίκων, τις οποίες ηγείται ένα κυρίαρχο ζεύγος. Σε αντίθεση με τα περισσότερα κοινωνικά σαρκοφάγα, τα θηλυκά είναι αυτά που φεύγουν από την αγέλη όταν ωριμάσουν σεξουαλικά. Όπως και άλλοι κυνίδες, οι λυκάονες ταΐζουν τα μικρά τους κάνοντας εμετό την τροφή που έχουν φάει. Η περίοδος κύησης των θηλυκών διαρκεί 69-73 μέρες και σε κάθε γέννα γεννιούνται 6-16 μικρά. Τα μικρά παίρνουν εμφάνιση ενήλικα στις 7 εβδομάδες και απογαλακτίζονται στις 8-10 εβδομάδες. Οι λυκάονες έχουν ένα χαρακτηριστικό φτέρνισμα, το οποίο κάνουν πριν αρχίσουν να κυνηγούν. Οι λυκάονες τρέχουν με ταχύτητα που φτάνει τα 66km/h και μπορούν να κρατήσουν αυτήν την ταχύτητα για έως και 5 λεπτά. Το αγαπημένο θήραμα τους είναι οι μεσαίου μεγέθους αντιλόπες, όπως τα κούντου, οι γαζέλες, τα μπουσμποκ και τα γκνου. Η λεία τους συνήθως ζυγίζει 15-200kg. Το 60-90% των κυνηγιών είναι επιτυχή. Οι λυκάονες ζουν σε ξηρές σαβάνες και συνήθως αποφεύγουν τα δάση. Τα λιοντάρια ευθύνονται για τους περισσότερους φυσικούς θανάτους λυκαόνων, ενώ οι ύαινες τους κλέβουν την τροφή με κάθε ευκαιρία. Κάποτε οι λυκάονες εξαπλώνονταν σε όλη την υποσαχάρια αφρική, όμως σήμερα η πλειονότητα ζει στην Μποτσουάνα, Ναμίμπια και Ζιμπάμπουε. Εξαφανίζονται λόγω του κατακερματισμού των ενδιαιτημάτων, τις ανθρώπινες διώξεις και κρούσματα νόσων.
Νόννος ο Πανοπολίτης

Ο Νόννος ο Πανοπολίτης ήταν ο σημαντικότερος Έλληνας επικός ποιητής της Αυτοκρατορικής περιόδου. Γεννημένος στην Πανόπολη (τη σημερινή Αχμίμ) της Άνω Αιγύπτου, έζησε και δραστηριοποιήθηκε στην Αλεξάνδρεια. Έγραψε δύο επικά ποιήματα, τα Διονυσιακά και την Παράφραση του Κατά Ιωάννην Ευαγγελίου, σε εξάμετρο στίχο.

 Ο Νόννος γεννήθηκε στην Πανόπολη της Αιγύπτου τον 5ο αιώνα, ενώ δραστηριοποιήθηκε και έζησε στην Αλεξάνδρεια.[1] Πέρα από αναφορές μέσα στο έργο του, τα στοιχεία αυτά επιβεβαιώνονται από ένα σωζόμενο επίγραμμα στην Παλατινή Ανθολογία, που φέρεται να έχει γραφτεί από τον ίδιο τον ποιητή, αν και σύγχρονοι μελετητές το αποδίδουν σε μαθητές ή μιμητές του (Παλ. Ανθ. 9.198): Πανὸς μὲν ἐμὴ πόλις, ἐν Φαρίῃ δὲ | ἔγχεϊ φωνήεντι γονὰς ἢμησα Γιγάντων (η πόλη μου είναι η Πανόπολη, δίπλα στον Φάρο (σσ. της Αλεξάνδρειας) δάμασα τις φυλές των Γιγάντων με το ομιλόν μου δόρυ). Σε μια προσπάθεια να εξηγήσουν το κατ' αυτούς ετερόκλιτο έργο του Νόννου (βλ. Εργογραφία), πολλοί μελετητές προέβαλαν την άποψη ότι ο Νόννος πρώτα έγραψε τα Διονυσιακά ως εθνικός και, κατόπιν της μεταστροφής του στον Χριστιανισμό, συνέγραψε την Παράφραση. Η συγκεκριμένη άποψη θεωρείται πλέον παρωχημένη και απορρίπτεται από σύγχρονους μελετητές. Τα Διονυσιακά αποτελούνται από 48 βιβλία-ραψωδίες και αποτελούν ένα από τα μεγαλύτερα επικά ποιήματα της αρχαιότητας φτάνοντας τους 21.000 στίχους. Στο έργο αυτό, ο Νόννος εξιστορεί τη γέννηση, τη ζωή και τη δράση του θεού Διόνυσου. Η Παράφραση του Κατά Ιωάννην Ευαγγελίου μεταφέρει το περιεχόμενο του Ευαγγελίου σε εξάμετρο στίχο, εξωραΐζοντας το με επίθετα, μεταφορές, και επική γλώσσα. Νόννος ο Πανοπολίτης, επιμ. (1819). Διονυσιακά (Τόμος Α΄) (στα Ελληνικά με έναν πρόλογο στα Λατινικά). Λειψία: D. Fridericus Graefe. Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2009. Νόννος ο Πανοπολίτης, επιμ. (1826). Διονυσιακά (Τόμος Β΄) (στα Ελληνικά με έναν πρόλογο στα Λατινικά). Λειψία: D. Fridericus Graefe. Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2009. Διονυσιακά Νόννου, το αρχαίο κείμενο σε ηλεκτρονική έκδοση Χριστιανισμός και διονυσιακή λατρεία, Το Βήμα, Κυριακή 25 Δεκεμβρίου 2016
Μαργαρίτα Γκοντζάγκα, δούκισσα της Λωρραίνης

Η Μαργαρίτα (Margherita, 2 Οκτωβρίου 1591 - 7 Φεβρουαρίου 1632) από τον Οίκο των Γκοντζάγκα ήταν κόρη δούκα της Μάντουας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Λωρραίνης.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Βιντσέντσο Α΄ Γκοντζάγκα δούκα της Μάντουας και της Ελεονώρας των Μεδίκων, κόρης του Φραγκίσκου Α΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης. Παντρεύτηκε το 1606 τον Ερρίκο Β΄ δούκα της Λωρραίνης και είχε τέκνα: Νικόλ 1608-1657, παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Κάρολο Δ΄ δούκα της Λωρραίνης. Κλαυδία-Φραγκίσκη 1612-1648, παντρεύτηκε τον Νικόλαο-Φραγκίσκο δούκα της Λωρραίνης.Με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Λωρραίνης. Brinton, Selwyn (1927). The Gonzaga. Lords of Mantua. London: Methuen.
Λώρενς Στερν

Ο Λώρενς Στερν (Laurence Sterne, 24 Νοεμβρίου 1713 - 18 Μαρτίου 1768) ήταν Ιρλανδός μυθιστοριογράφος, γνωστός κυρίως για το έργο του Τρίστραμ Σάντυ, που άσκησε μεγάλη επίδραση στην ευρωπαϊκή λογοτεχνία.

 A Political Romance (Ένα πολιτικό μυθιστόρημα, 1759) The Life and Opinions of Tristram Shandy, Gentleman (Η ζωή και οι απόψεις του Τρίστραμ Σάντυ, τζέντλεμαν, μυθιστόρημα, 1759-1767) - ελλην. μετάφραση Έφη Καλλιφατίδη (εκδ. "Gutenberg", 1992, ISBN:978-960-01-0364-Χ) A Sentimental Journey Through France and Italy (Ένα συναισθηματικό ταξίδι στη Γαλλία και Ιταλία, 1768, απάντηση στο σχεδόν ομώνυμο έργο του Τομπάιας Σμόλετ) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Laurence Sterne στο Wikimedia Commons
Εστάντιο Νασιονάλ ντε Μπραζίλια

To Εστάντιο Νασιονάλ ντε Μπραζίλια Μανέ Γκαρίντσα (πορτογαλικά: Estádio Nacional de Brasília Mané Garrincha) είναι ποδοσφαιρικό στάδιο που ανακαινίστηκε για να φιλοξενήσει αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2014 στη Βραζιλία.

 Με χωρητικότητα 71.412 θεατών, το Εθνικό στάδιο είναι το δεύτερο μεγαλύτερο στάδιο του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2014. Βρίσκεται στη Μπραζίλια, την ομοσπονδιακή πρωτεύουσα της χώρας. Χτίστηκε στη θέση του τέως Εστάντιο Μανέ Γκαρίντσα, το οποίο το 2010 κατεδαφίστηκε πλήρως εκτός από τα θεμέλια του και μέρους της κερκίδας. Το όνομα του είναι φόρος τιμής στο θρυλικό ποδοσφαιριστή Μανέ Γκαρίντσα, ο οποίος συμμετείχε στην κατάκτηση των Παγκοσμίων Κυπέλλων του 1958 και του 1962 με την Εθνική Βραζιλίας. Προκειμένου να φτιαχτεί ένα καθαρά ποδοσφαιρικό γήπεδο στο χώρο του παλιού σταδίου πολλαπλών χρήσεων με στίβο, ο αγωνιστικός χώρος υποβαθμίστηκε και μειώθηκε σε έκταση. Το επάνω διάζωμα διατηρήθηκε αλλά το κάτω κατεδαφίστηκε προκειμένου να έρθει πιο κοντά στον αγωνιστικό χώρο. Εξωτερικά περιβάλλεται από στήλες ύψους 46 μέτρων οι οποίες προσφέρουν σκιά και στήριξη στην οροφή και τη συρόμενη στέγη της. Η οροφή περιλαμβάνει και 15700 μ2 φωτοβολταϊκών που συμβάλουν στο να είναι το πρώτο στάδιο παγκοσμίως με ενεργειακή πιστοποίηση LEED Platinum. Τo στάδιο χρηματοδοτήθηκε από την κυβέρνηση της Ντιστρίτο Φεντεράλ (πορτογαλικά: Distrito Federal μετάφραση: ομοσπονδιακή περιφέρεια). Το τελικό κόστος κατασκευής του σταδίου ξέφυγε σημαντικά από τον αρχικό του προϋπολογισμό των 688 εκατομμυρίων ρεάλ και υπολογίζεται πως έφθασε μέχρι και τα 1,4 δισεκατομμύρια, καθιστώντας το με διαφορά το πιο ακριβό στάδιο που κατασκευάστηκε για τη διοργάνωση. Το μέλλον του είναι αμφίβολο γιατί καμία δημοφιλής ομάδα δεν έχει την έδρα της στη Μπραζίλια και κανένας από τους μικρούς τοπικούς συλλόγους δεν έχει δεσμευθεί πως θα χρησιμοποιεί το τεράστιο στάδιο ως μόνιμη έδρα του. Οι διαχειριστές του υποστηρίζουν πως θα συντηρείται από συναυλίες και άλλες πολιτιστικές δραστηριότητες. Όλοι οι αγώνες από κάτω είναι σε ώρες Βραζιλίας (UTC−3). Όλοι οι αγώνες από κάτω είναι σε ώρες Βραζιλίας (UTC−3). Επίσημη ιστοσελίδα Το στάδιο στην επίσημη ιστοσελίδα της FIFA Αρχειοθετήθηκε 2014-06-19 στο Wayback Machine.
Αμπντελκαρίμ Χασάν

Ο Αμπντελκαρίμ Χασάν (αραβικά: عبد الكريم حسن) (28 Αυγούστου 1993, Ντόχα) είναι Καταριανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αριστερός πλάγιος αμυντικός για την Αλ Σαντ.

 Ο Χασάν αποφοίτησε από την Ακαδημία Ασπάιρ το 2011.Ήταν ο νεότερος παίκτης που εμφανίστηκε στο ΑΦΚ Τσάμπιονς Λιγκ 2011 σε ηλικία 17 ετών, μπαίνοντας και παίζοντας ως αλλαγή εναντίον της Εστεγλάλ Τεχεράνης. Η ομάδα του στη συνέχεια αναδείχθηκε πρωταθλήτρια του ΑΦΚ Τσάμπιονς Λιγκ εκείνο το έτος. Του απονεμήθηκε το βραβείο του Νέου Παίκτη της Χρονιάς στο Πρωτάθλημα Κατάρ 2012-13. Τον Ιούνιο του 2017, η Αλ Σαντ ανακοίνωσε τον δανεισμό του Χασάν στην βελγική Όιπεν.Αργότερα, κέρδισε το βραβείο Ασιάτης Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς του 2018.Στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων του 2019, ο Χασάν αγωνίστηκε στον γύρο των "16", όπου η Αλ Σαντ ηττήθηκε από την ΚΦ Μοντερρέι με 3-2, με τον ίδιο και τον Μπάγνταντ Μπούνεντζαχ να σκοράρουν. Η ομάδα τερμάτισε στην 5η θέση, με τον Χασάν να δέχεται κόκκινη κάρτα. Ο Χασάν σημείωσε γκολ εναντίον των ΗΑΕ U20 στο 10ο Διεθνές Τουρνουά Φιλίας του Κατάρ.Σε έναν φιλικό αγώνα εναντίον της Μαλαισίας U23 στις 17 Ιουνίου 2012, ο Χασάν πυροδότησε μία μαζική συμπλοκή μεταξύ των δύο πλευρών μετά από ένα τάκλιν με τα δύο πόδια στον Μοχντ Αζρίφ στο 43ο λεπτό. Δέχτηκε κόκκινη κάρτα για την ενέγειά του. Στη συνέχεια, ένας Μαλαισιανός παίκτης, ο Νάζμι Φάιζ, έτρεξε το μισό μήκος του γηπέδου για να τον αντιμετωπίσει και του έριξε γροθιά. Ο Νάζμι Φάιζ δέχτηκε κόκκινη κάρτα, ενώ το Κατάρ έχασε με 2-0.Ο Χασάν σημείωσε γκολ στο εναρκτήριο παιχνίδι του Κατάρ ενάντια στις Μαλδίβες στο προκριματικό στάδιο για το Ασιατικό Πρωτάθλημα U23 του 2014. Ο Χασάν έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Κατάρ στις 18 Νοεμβρίου 2010 εναντίον της Αϊτής. Ήταν ο νεότερος παίκτης που εμφανίστηκε στον κατάλογο της προκαταρκτικής ομάδας για το Ασιατικό Κύπελλο του 2011, σε ηλικία 17 ετών και 123 ημερών. Σημείωσε το μοναδικό γκολ του Κατάρ εναντίον της Μαλαισίας στους προκριματικούς του Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών 2015 για να εξασφαλίσει στο Κατάρ μία θέση στο Ασιατικό Κύπελλο. Σημείωσε επίσης ένα γκολ στη νίκη του Κατάρ με 4-1 εναντίον της Υεμένης στα προκριματικά. Παρόλο που η ομάδα του έχασε όλα τα παιχνίδια της φάσης ομίλων στο Ασιατικό Κύπελλο του 2015, εκθειάστηκε ως ένα από τα αστέρια της διοργάνωσης. Ένα άρθρο του FIFA .com θεωρούσε ότι θα αποτελούσε τη βάση νέων παικτών που θα εκπροσωπήσουν το Κατάρ στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022.Ήταν μέλος του Κατάρ για το 23ο Κύπελλο Αραβικού Κόλπου, που πραγματοποιήθηκε στο Κουβέιτ από τον Δεκέμβριο του 2017 έως τον Ιανουάριο του 2018. Επίσης αγωνίστηκε με Κατάρ στο Ασιατικό Κύπελλο του 2019, όπου βοήθησε την ομάδα στην κατάκτηση του πρώτου της ηπειρωτικού τίτλου. Αλ ΣαντΠρωτάθλημα Κατάρ (2): 2012–13, 2018–19 Κύπελλο Εμίρη του Κατάρ (3): 2014, 2015, 2017 Κύπελλο Κατάρ: 2017 Σούπερ Καπ Κατάρ (2): 2014, 2017 ΑΦΚ Τσάμπιονς Λιγκ: 2011 Κατάρ U23Πρωτάθλημα ΣΣΚ U23: 2011ΚατάρΑσιατικό Κύπελλο Εθνών: 2019 Κύπελλο Αραβικού Κόλπου: 2014 Ασιάτης Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς: 2018 Αμπντελκαρίμ Χασάν στην ιστοσελίδα National-Football-Teams.com (Αγγλικά) Προφίλ Αμπντελκαρίμ Χασάν στο Soccerway Προφίλ στο Transfermarkt.com
Δήμος Γόρτυνας

Ο Δήμος Γόρτυνας είναι δήμος της περιφέρειας Κρήτης που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης από την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Γόρτυνας, Αγίας Βαρβάρας, Κόφινα και Ρούβα. Η έκταση του νέου Δήμου είναι 462.71 τ.χλμ και ο πληθυσμός του 15.632 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Έδρα του νέου δήμου ορίστηκαν οι Άγιοι Δέκα. Με το πρόγραμμα Κλεισθένης Ι, οι τοπικές και δημοτικές Κοινότητες μετονομάστηκαν και πάλι σε Κοινότητες την 1η Σεπτεμβρίου 2019, έχοντας ξανά την ονομασία που έφεραν και προ του προγράμματος Καποδίστριας (1998).

 Ο Δήμος Γόρτυνας αποτελείται από 31 Κοινότητες, οι οποίες χωρίζονται σε τέσσερις Δημοτικές Ενότητες. Οι Κοινότητες βρίσκονται στις Επαρχίες Καινούργιου ή Μονοφατσίου. Κοινότητα Αγίας Βαρβάρας Αγία Βαρβάρα, η Κάτω Μούλια, τα Κερατοκεφάλι, το Πειρουνιανά, τα Κοινότητα Αγίου Θωμά Άγιος Θωμάς, ο Κοινότητα Άνω Μουλίων Άνω Μούλια, τα Κοινότητα Δουλίου Γέννα, η Δούλι, το Κόλενα, η Κοινότητα Λαρανίου Λαράνι, το Κοινότητα Μεγάλης Βρύσης Βορρός, ο Μεγάλη Βρύση, η Πρεβελιανά, τα Κοινότητα Πρινιά Πρινιάς, ο Κοινότητα Αγίου Κυρίλλου Άγιος Κύριλλος, ο Γερόκαμπος, ο Κοινότητα Αγίων Δέκα Άγιοι Δέκα, οι Βουρβουλίτης, ο Κοινότητα Αμπελούζου Αμπελούζος, ο Κοινότητα Απεσωκαρίου Απεσωκάρι, το Κοινότητα Βαγιονιάς Βαγιονιά, η Κουμάσα, η Λούκια, η Κοινότητα Βασιλικής Βασιλική, η Κανδήλα, η Κοινότητα Βασιλικών Ανωγείων Βασιλικά Ανώγεια, τα Φλαθιάκες, οι Κοινότητα Γκαγκαλών Βαλής, ο Γκαγκάλες, οι Κοινότητα Μητροπόλεως Μητρόπολη, η Κοινότητα Μιαμούς Αγία Μαρίνα, η Δυσκός, ο Κρότος, ο Λέντας, ο Μιαμού, η Παπαδογιάννης, ο Κοινότητα Πλατάνου Πλάτανος, ο Τρυπητά, τα Κοινότητα Πλώρας Πλώρα, η Κοινότητα Χουστουλιανών Χουστουλιανά, τα Κοινότητα Άνω Ακρίων Άνω Άκρια, τα Ατσιπάδες, οι Καστέλλι, το Κάτω Άκρια, τα Μοριά, η Κοινότητα Ασημίου Ασήμι, το Κοινότητα Διονυσίου Διονύσι, το Παναγία, η Κοινότητα Λουρών Λούρες, οι Κοινότητα Σοκαρά Αποΐνι, το Βελούλι, το Μετόχια Σοκαρά, τα Σοκαράς, ο Κοινότητα Σταβιών Άγιος Ιωάννης, ο Ακάμωτος, η Καπετανιανά, τα Στάβιες, οι Φουρνοφάραγγο, το Κοινότητα Στερνών Άγιος Νικόλαος, ο Μονή Κουδουμά, η Στέρνες, οι Κοινότητα Στόλων Ίνια, τα Στόλοι, οι Κοινότητα Γέργερης Απομαρμά, τα Γέργερη, η Καρδαμιανά, τα Μαστραχιανά, τα Ράπτης, ο Τζανιανά, τα Ψαλίδα, η Κοινότητα Νυβρίτου Δρόσοι, οι Νύβριτος, η Κοινότητα Πανάσου Πανασός, ο 1999-2002 Ηλίας Μακρυγιαννάκης 2003-2010 Μιχαήλ Δαριβιανάκης 2011-2019 Νικόλαος Σχοιναράκης 2019-σήμερα Ελευθέριος Κοκολάκης. Επανεξελέγη από τον πρώτο γύρο το 2023 με 54,83%. Η ιστοσελίδα του Δήμου Γόρτυνας Η ιστοσελίδα του Δήμου Γόρτυνας Πρόγραμμα Καλλικράτης - ΦΕΚ Α87 της 07/06/2010 Απόφαση 45892 του Υπ. Εσωτερικών, Αποκέντρωσης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης - ΦΕΚ Β1292 της 11/08/2010 Υπουργείο Εσωτερικών, σχέδιο Καλλικράτης Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Gortyna στο Wikimedia Commons
Κρατήρας της Μάχης

Ο Κρατήρας της Μάχης είναι κρατήρας που προέκυψε ύστερα από ανασύσταση με τα ελάσματα αργύρου που βρέθηκαν στον τάφο IV το 1876, κατά τη διάρκεια των ανασκαφών του ταφικού Κύκλου A της ακρόπολης των Μυκηνών από τον Ερρίκο Σλήμαν. Είναι μέρος των ταφικών δώρων ενός νεαρού πρίγκιπα του πρώιμου Μυκηναϊκού κόσμου γύρω στον 16 αι. π.Χ.. Ο κρατήρας αναπαριστά ανάγλυφη σκηνή μάχης δύο αντίπαλων ομάδων πολεμιστών πάνω από έναν πεσμένο οπλίτη. Το εσωτερικό του περιείχε χρυσά και αργυρά κύπελλα. Το αγγείο αποκαταστάθηκε από την αρχαιολόγο Αγνή Ξενάκη-Σακελλαρίου με τη βοήθεια των συντηρητών του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου. Εκτίθεται στην αίθουσα του Βωμού (34) του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου στα πλαίσια της δράσης Αθέατο Μουσείο μέχρι τις 25 Σεπτεμβρίου 2016.

 Κατά τη διάρκεια των ανασκαφικών εργασιών το 1876 από τον Ερρίκο Σλήμαν, στον ταφικό κύκλο Α της ακρόπολης των Μυκηνών, βρέθηκε τάφος που ανήκε σε πρίγκιπα ηλικίας μεταξύ 17-19 ετών. Η ανθρωπολογική εξέταση που δημοσιεύτηκε το 2010 προσδιόρισε ίχνη περιοστίτιδας στο οστό του δεξιού μηρού του. Ο τάφος IV περιείχε νεκρικά δώρα όπως ξίφη, χρυσελεφάντινα μικροτεχνήματα και περίτεχνα χρυσά και αργυρά κύπελλα του κρητομυκηναϊκού κόσμου. Επίσης βρέθηκε πλήθος αργυρών ελασμάτων τα οποία αριθμήθηκαν με τους αριθμούς ευρετηρίου 605 - 607. Ο Σλήμαν δεν τα αναφέρει στην αρχική δημοσίευση σχετικά με τους τάφους. Μόνο ο G. Karo, στο έργο του Die Schachtgraber von Mykenai αναφέρει τα μέρη ενός μεγάλου αγγείου από άργυρο με τον αριθμό 605-607. Τα ελάσματα μεταφέρθηκαν στην Αθήνα όπου παρέμειναν ξεχασμένα μέχρι τη δεκαετία του 1960 όπου και ο διευθυντής του Αρχαιολογικού Μουσείου Χρήστος Καρούζος, ανέθεσε στην αρχαιολόγο Αγνή Ξενάκη - Σακελλαρίου να τα μελετήσει. Ύστερα από τη μελέτη της αρχαιολόγου, κατέστη δυνατή η ανασύσταση του αγγείου που αποδείχθηκε πως πρόκειται για το μεγαλύτερο αργυρό αντικείμενο της μυκηναϊκής αρχαιότητας. Με τη βοήθεια των λεπτομερών σημειώσεων του Έλληνα αρχαιολόγου Παναγή Σταματάκη που συμμετείχε στις ανασκαφές και ανακαλύφθηκαν το 2003 στο αρχείο του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, γνωρίζουμε ότι μέσα στον κρατήρα υπήρχαν 12 αργυρά και χρυσά κύπελλα και ένα αλαβάστρινο ρυτό. Το χειρόγραφο του Παναγή Σταματάκη καθιστά αυτό το αρχαιολογικό εύρημα το πρώτο συμποσιακό σύνολο των πρώτων αριστοκρατών του ελληνόφωνου κόσμου. Το 1974 η Σακελλαρίου δημοσίευσε σχετική μελέτη για την αποκατάσταση του αγγείου, που λόγω της κακής κατάστασης διατήρησής του δεν εκτίθετο. Ο κρατήρας της Μάχης έχει περίτεχνο ανάγλυφο διάκοσμο και στο κυρίως τμήμα του αναπαριστάται η μάχη δύο ομάδων πολεμιστών, με διαφορετικό είδος ασπίδων. Τέσσερις πολεμιστές με οκτώσχημες ασπίδες από τη μία μεριά, εναντίον τεσσάρων με πυργοειδείς ασπίδες από την άλλη και ένας στρατιώτης, που έχοντας πέσει ηρωικά στο πεδίο της μάχης, κείτεται στο έδαφος ανάμεσα στις αντίπαλες ομάδες.
Οι αναμνήσεις του Σέρλοκ Χολμς

Οι αναμνήσεις του Σέρλοκ Χολμς (αγγλικός τίτλος:The Memoirs of Sherlock Holmes), έχει επίσης μεταφρασθεί ως Τα απομνημονεύματα του Σέρλοκ Χολμς, είναι συλλογή από 12 αστυνομικά διηγήματα του σερ Άρθουρ Κόναν Ντόιλ με ήρωες τον ιδιωτικό ντετέκτιβ Σέρλοκ Χολμς και τον φίλο του δρ Γουάτσον.Τα διηγήματα της συλλογής δημοσιεύτηκαν για πρώτη φορά σε δώδεκα μηνιαία τεύχη του βρετανικού περιοδικού The Strand από τον Δεκέμβριο 1892 έως τον Δεκέμβριο 1893, πριν συγκεντρωθούν σε αυτή τη συλλογή. Η πρώτη αγγλική έκδοση της συλλογής δημοσιεύτηκε το 1894. Ήταν η δεύτερη συλλογή με τον ντετέκτιβ Σέρλοκ Χολμς, μετά την πρώτη Οι περιπέτειες του Σέρλοκ Χολμς (1892). Και οι δύο εικονογραφήθηκαν από τον Σίντνεϊ Πάτζετ. Ο Ντόιλ είχε αποφασίσει ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες ιστορίες του Χολμς και σκόπευε να σκοτώσει τον ήρωά του στο Τελευταίο πρόβλημα. Ωστόσο, η απαίτηση των αναγνωστών τον ώθησε να γράψει ένα άλλο μυθιστόρημα με τον Χολμς το 1901-1902, Το σκυλί των Μπάσκερβιλ, που διαδραματίζεται πριν από τον «θάνατο» του ήρωα και στη συνέχεια νέα διηγήματα που συγκεντρώθηκαν στη συλλογή Η επιστροφή του Σέρλοκ Χολμς (1905), όπου αποκαλύπτεται ότι ο Χολμς στην πραγματικότητα επέζησε.Τα διηγήματα της συλλογής έχουν διασκευαστεί για το ραδιόφωνο, τον κινηματογράφο και σε τηλεοπτικές σειρές.

 Η πρώτη βρετανική έκδοση της συλλογής δεν περιλάμβανε το διήγημα Η περιπέτεια του χάρτινου κουτιού, αν και αυτό το διήγημα είχε δημοσιευτεί μαζί με τα άλλα 11 στο περιοδικό Strand. Το σκεπτικό πίσω από την αφαίρεση είναι ασαφές. Στη Βρετανία το διήγημα αφαιρέθηκε, πιθανώς κατόπιν αιτήματος του Ντόιλ, καθώς περιλάμβανε μοιχεία και έτσι θεωρήθηκε ακατάλληλη για νεότερους αναγνώστες. Στις Ηνωμένες Πολιτείες επίσης πιθανόν κρίθηκε ότι η ιστορία ήταν πολύ σκανδαλώδης για το αμερικανικό κοινό. Σε σημερινές εκδόσεις το διήγημα περιλαμβάνεται άλλοτε στις Αναμνήσεις του Σέρλοκ Χολμς και άλλοτε στη συλλογή Η τελευταία του υπόκλιση (1917). Η περιπέτεια της Ασημένιας φλόγας (Δεκέμβριος 1892) Η περιπέτεια του χάρτινου κουτιού (Ιανουάριος 1893 – όχι στην πρώτη έκδοση, ούτε σε πολλές άλλες εκδόσεις) Η περιπέτεια του ωχρού προσώπου (Φεβρουάριος 1893) Η περιπέτεια του χρηματιστηριακού υπαλλήλου (Μάρτιος 1893) Η περιπέτεια του «Γκλόρια Σκοτ» (Απρίλιος 1893) Το τελετουργικό των Μάσγκρεϊβ (Μάιος 1893) Η περιπέτεια του γρίφου του Ρέιγκεϊτ (Ιούνιος 1893) Ο παραμορφωμένος (Ιούλιος 1893) Η περιπέτεια του εσωτερικού ασθενή (Αύγουστος 1893) Η περιπέτεια του Έλληνα διερμηνέα (Σεπτέμβριος 1893) Η περιπέτεια του ναυτικού συμφώνου (Οκτώβριος-Νοέμβριος 1893) Το τελευταίο πρόβλημα (Δεκέμβριος 1893) Μερικές από τις μεταφράσεις στα ελληνικά: Τα Απομνημονεύματα του Σέρλοκ Χολμς, μετάφραση: Άρης Γεωργούτσος, έτος πρώτης έκδοσης: 1887 Οι αναμνήσεις του Σέρλοκ Χολμς, μετάφραση: Ροδάνθη Σκουρτέλλη, εκδόσεις Ερατώ, 2002 Οι αναμνήσεις του Σέρλοκ Χολμς, στα Άπαντα του Σέρλοκ Χολμς, μετάφραση: Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος, εκδόσεις Σύγχρονοι Ορίζοντες, 2005, στον Γ' τόμο. Εργογραφία του Σέρλοκ Χολμς
Κωνσταντίνος Κουρουνιώτης

Ο Κωνσταντίνος Κουρουνιώτης (1872 - 1945) ήταν Έλληνας αρχαιολόγος και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Συμμετείχε σε ανασκαφές στην Ερέτρια μεταξύ των οποίων έκανε έρευνες για την ανεύρεση του ναού της Αμαρύνθιας Αρτέμιδος στην Αμάρυνθο αλλά και στην Ερέτρια.

 Γεννήθηκε στη Χίο και σπούδασε στο πανεπιστήμιο Αθηνών. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην Ιένα και το Μόναχο και προσελήφθη στην αρχαιολογική υπηρεσία διατελώντας μάλιστα και διευθυντής του αρχαιολογικού μουσείου. Συμμετείχε σε αρκετές ανασκαφές μεταξύ των οποίων στη Μήλο, τα Αντικύθηρα, την Ολυμπία, την Ελευσίνα κ.α. Στη δε Ελευσίνα, στον χώρο του ιερού της Δήμητρας βρήκε αρκετά σημαντικά μνημεία κατά τη διάρκεια των ανασκαφών που είχε ξεκινήσει από το 1917 ενώ ήταν αυτός που αποκάλυψε τον ναό του Απόλλωνα στις Βάσσες. Αρθρογραφούσε τακτικά και δημοσίευε μελέτες στην Αρχαιολογική Εφημερίδα και στον Αρχαιολογικό Δελτίον. Το 1929 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.Απεβίωσε στην Αθήνα το 1945. Le musée d'Olympie: catalogue illustré, Athenes 1909 Κατάλογος του Μουσείου Λυκοσούρας, Εν Αθήναις 1911 Die Hauptstuecke vom Giebel des eretrischen Tempel des Apollo Daphnephoros, Berlin 1914-15 Ελληνικαί Ανασκαφαί εν Μικρά Ασία : Ανασκαφαί εν Νύση τη επί Μαιάνδρω 1921, Αθήναι 1922 Οδηγός της Ελευσίνος εικονογραφημένος, Αθήναι 1924 Η ανασκαφή των αρχαίων Αθηνών, Αθήναι 1926 Το ιερόν του Απόλλωνος του Ζωστήρος, Αθήναι 1927-1928 Ελευσίς, Οδηγός των αναασκαφών και του Μουσείου, Αθήναι 1933 Συμβολή εις την οικοδομικήν ιστορίαν του ελευσινιακού τελεστηρίου, Αθήναι 1935-36 (συνεργασία με τον Ι.Τραυλό) Συμβολή εις την ιστορίαν της Ελευσινιακής λατρείας, Αθήναι 1940 Ανασκαφή Ιεράς Οδού, Αθήναι 1940 (συνεργασία με τον Ι.Τραυλό) Κωνσταντίνος Κουρουνιώτης στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών
Η Γυμνή Ταξιαρχία

Η γυμνή ταξιαρχία (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: The Naked Brigade) είναι ελληνοαμερικανική ταινία του 1965, σε σκηνοθεσία του Μόρι Ντέξτερ. Πρωταγωνιστές είναι η Σίρλεϊ Ίτον, ο Κεν Σκοτ και η Μαίρη Χρονοπούλου. Το σενάριο αφορά μια Βρετανίδα που παγιδεύεται στην Κρήτη κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

 Κατά την εισβολή των γερμανών στην Κρήτη το 1941, μια Βρετανίδα παγιδεύεται στο νησί. Τελικά αυτή συντάσσεται με τους αγωνιστές της Αντίστασης. Στα αριστερά εμφανίζεται ο ηθοποιός και δεξιά της παύλας ο χαρακτήρας που υποδύεται. Σίρλεϊ Ίτον - Νταϊάνα Φόρσιθ Κεν Σκοτ - Κρίστο Μαίρη Χρονοπούλου - Κατίνα Τζον Χόλαντ - ταγματάρχης Χάμιλτον Σόνια Ζωίδου - Αθηνά Κώστας Μπαλαδήμας - Μανωλακάκης Γκίκας Μπινιάρης - Σταύρος Καραγιάννης Χριστόφορος Χειμάρας - Σπύρος Καραγιάννης Πάτρικ Κάβανο - Μπέντλεϊ Σωκράτης Κορρές - Λευτέρης Καραγιάνης Καρλ Νερκ - καθηγητής Φόρσιθ Νίκος Παπακωνσταντίνου - στρατηγός Χάιλμαν Κλάιβ Ράσελ - δεκανέας Ριντ Άρης Βλαχόπουλος - πατήρ Νικόλαος Ελένη Ζαφειρίου - Σοφία Ζαννίνο - Γιάννης Καραγιάννης Η ταινία γυρίστηκε στην Ελλάδα, σε στούντιο της Αθήνας. Έκανε πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 1 Απριλίου 1965. Η γυμνή ταξιαρχία στην IMDb Η γυμνή ταξιαρχία στην TMDb
Αλέξανδρος Ακριτίδης

Ο Αλέξανδρος Ακριτίδης (1864;-1921) υπήρξε Έλληνας επιχειρηματίας της Τραπεζούντας και ένας από τους προύχοντες του Πόντου που εκτελέστηκε με απόφαση του κεμαλικού δικαστηρίου της Αμάσειας.

 Ο πατέρας του, Γεώργιος Ακριτίδης, γεννημένος στο Λυκάστ της Κρώμνης διέπρεψε ως επιχειρηματίας και ευεργέτης της ελληνικής κοινότητας της Τραπεζούντας. Συγγενής του ήταν και ο ιδρυτής του Ακρίτειου Νοσοκομείου της Τραπεζούντας Παναγιώτης Ακρίτας από το Λυκάστ και αυτός. Ο Αλέξανδρος αφού αποφοίτησε από το περιώνυμο Φροντιστήριο Τραπεζούντας, ασχολήθηκε με την οικογενειακή επιχείρηση παρασκευής και εμπορίας ποτών που έδρευε σε ιδιόκτητο τριώροφο κτίριο στην οδό Σεμερτζιλέρ (Semerciler Sokak) και λειτουργούσε μονοπωλιακά στον Πόντο. Παντρεύτηκε την Κλειώ, θυγατέρα του δάσκαλου από το Παρτίν Παναγιώτη Λυπηρίδη και έκανε πέντε παιδιά. Κατά τη διάρκεια του Α’ παγκοσμίου πολέμου λειτούργησε στην Τραπεζούντα Επιτροπή προσφύγων προκειμένου να επουλώσει τις πληγές που δημιούργησε ο πόλεμος στον ελληνικό χριστιανικό πληθυσμό της πόλης. Σ’ αυτήν την Επιτροπή, που πρόεδρός της ήταν ο βουλευτής του Οθωμανικού κοινοβουλίου Ματθαίος Κωφίδης, ήταν δραστήριο μέλος και ο Αλέξανδρος Ακριτίδης. Αυτή η Επιτροπή το 1920 διευρύνθηκε και μετονομάσθηκε Κεντρική Επιτροπή Περιθάλψεως Πόντου. Από τους κεμαλικούς, όμως, θεωρήθηκε επαναστατική οργάνωση και συσχετίστηκε με το αίτημα ανεξαρτησίας του Πόντου. Οι πρωτεργάτες της Επιτροπής, δραστήρια στελέχη της ελληνικής κοινότητας, συνελήφθηκαν το 1921 και οδηγήθηκαν στο Δικαστήριο Ανεξαρτησίας της Αμάσειας, καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν με απαγχονισμό τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους. Μέσα από τη φυλακή ο κατάδικος Αλέξανδρος Ακριτίδης έστειλε τρεις επιστολές στη σύζυγό του Κλειώ. Σ’ αυτές καταγράφει νουθεσίες και τις τελευταίες του επιθυμίες. Η οικογένειά του με την Ανταλλαγή εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα, κυρίως στη Θεσσαλονίκη. Παρύσατις Παπαδοπούλου-Συμεωνίδου, Τραπεζούς 1921: το ανέσπερο έτος (Η πόλη και η ευρύτερη περιοχή της ως πλαίσιο ζωής δύο αστικών οικογενειών), Κ.&Μ.ΑΝΤ. ΣΤΑΜΟΥΛΗ, Θεσσαλονίκη 2015, ISBN 978-618-5161-02-6. Εγκυκλοπαίδεια του Ποντιακού Ελληνισμού, εκδόσεις Μαλλιάρης-Παιδεία, Θεσσαλονίκη 1988, τ. 1ος σελ. 264-265 Γεώργιος Φιρτινίδης, Κρώμνη, Αδελφότης Κρωμναίων Καλαμαριάς, Θεσσαλονίκη 1994 Ιστορικά (περιοδικό της εφημερίδας Ελευθεροτυπία) τ. 134, σελ. 44-45 (2002) Κώστας Φωτιάδης επιστολές εθνομαρτύρων
Πίνακας μεταλλίων Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1960

Ο πίνακας μεταλλίων των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1960 είναι μία λίστα της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, η οποία κατατάσσει τις χώρες με βάση τον αριθμό των μεταλλίων που κατέκτησαν στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1960. Συνολικά, 665 αθλητές από 30 χώρες έλαβαν μέρος σε 27 αγωνίσματα των 4 αθλημάτων που πραγματοποιήθηκαν στην Κοιλάδα Σκουάου των Ηνωμένων Πολιτειών, το διάστημα 18-29 Φεβρουαρίου 1960. Από τις 30 συμμετέχουσες χώρες, οι 14 κέρδισαν μετάλλιο στους Αγώνες. Στην κορυφή του πίνακα βρέθηκε για δεύτερη συνεχόμενη φορά η Σοβιετική Ένωση, αφήνοντας δεύτερη την Ενωμένη Ομάδα της Γερμανίας και τρίτους τους διοργανωτές Αμερικανούς.

 Παρακάτω είναι ο πίνακας μεταλλίων, που κατατάσσει τις χώρες με βάση τα μετάλλια που απονεμήθηκαν από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή στη διάρκεια των Αγώνων. Η κατάταξη δεν γίνεται με βάση το συνολικό αριθμό των μεταλλίων, αλλά πρώτα με βάση τον αριθμό των χρυσών, στη συνέχεια τον αριθμό των ασημένιων και τέλος, με βάση τον αριθμό των χάλκινων μεταλλίων. Αν μετά από αυτά υπάρχουν ισοπαλίες μεταξύ των χωρών, τότε οι χώρες κατατάσσονται στην ίδια θέση και μπαίνουν στη λίστα αλφαβητικά, σύμφωνα με τους κωδικούς χωρών της ΔΟΕ. Διοργανώτρια Χώρα Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1960 - Κοιλάδα Σκουάου (Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή) «1960 Winter Olympics». Olympedia.com. Ανακτήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 2021. «Olympic Analytics/1960». olympanalyt.com.
Εμμανουήλ Αργυρόπουλος

Ο Εμμανουήλ Αργυρόπουλος (1889 - 4 Απριλίου 1913) ήταν πρωτοπόρος της αεροπορίας στην Ελλάδα. Ήταν ο πρώτος Έλληνας αεροπόρος που εκτέλεσε πτήση στην Ελλάδα, καθώς και η πρώτη απώλεια της ελληνικής στρατιωτικής αεροπορίας.

 Ο Αργυρόπουλος ήταν αρχικά πολιτικός μηχανικός, όμως εγκατέλειψε το επάγγελμά του και πήγε στο Παρίσι για να σπουδάσει αεροναυπηγική. Στο τέλος Ιανουαρίου 1912 απέκτησε άδεια πιλότου και επέστρεψε στην Ελλάδα μαζί με το ιδιόκτητο αεροσκάφος του τύπου Nieuport IV.G 50 ίππων. Στις 8 Φεβρουαρίου 1912 εκτέλεσε την πρώτη πτήση στους ελληνικούς ουρανούς, γεγονός που είχε ιδιαίτερη απήχηση στον εγχώριο τύπο: Αφού απογειώθηκε από την περιοχή του Ρουφ, πραγματοποίησε 16 λεπτά πτήση που περιελάμβανε και πτήση πάνω από την Ακρόπολη. Μία ώρα αργότερα πραγματοποίησε και δεύτερη πτήση, αυτή τη φορά με συνεπιβάτη τον πρωθυπουργό της χώρας, Ελευθέριο Βενιζέλο. Ο πρωθυπουργός, ενθουσιασμένος δήλωσε ότι η Ελλάδα πρέπει να εκμεταλλευτεί αυτό το νέο όπλο. Όταν ξέσπασαν οι Βαλκανικοί Πόλεμοι τον Οκτώβριο του 1912, εντάχθηκε στις τάξεις των Ενόπλων Δυνάμεων, με τον βαθμό του Υπολοχαγού. Στις 4 Απριλίου 1913 κατά τη διάρκεια αναγνωριστικής αποστολής, και με συνεπιβάτη τον αθλητή και ποιητή Κωνσταντίνο Μάνο, το αεροσκάφος του, τύπου Blériot XI, υπέστη μηχανική βλάβη και κατέπεσε από ύψος 600 μέτρων κοντά στον Λαγκαδά Θεσσαλονίκης. «Ιστορία Πολεμικής Αεροπορίας: Βαλκανικοί Πόλεμοι». Γενικό Επιτελείο Αεροπορίας. Ανακτήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 2010. Αεροπορική Επιθεώρηση. Τεύχος 89.
Δημοτικός Αερολιμένας Σητείας

Ο Αερολιμήν Σητείας ή Δημοτικό Αεροδρόμιο Σητείας ή επίσημα Δημοτικός Αερολιμήν Σητείας «Βιτσέντζος Κορνάρος»(συντομογραφίες: IATA: JSH, ICAO: LGST ΥΠΑ: ΔΑΣΤ), στην Κρήτη τέθηκε σε λειτουργία στις 9 Ιουνίου 1984, με κύρια δραστηριότητα την εξυπηρέτηση των επιβατών στον αεροσταθμό και της στάθμευσης των αεροσκαφών. Το αεροδρόμιο έχει την δυνατότητα να φιλοξενήσει αεροπλάνα μικρού και μεσαίου μεγέθους. Επίσης, το αεροδρόμιο είναι σε θέση να φιλοξενήσει πτήσεις charter και ιδιωτικά αεροσκάφη. Το αεροδρόμιο της Σητείας είναι το σημαντικότερο έργο του νομού Λασιθίου, είναι έργο στρατηγικής σημασίας για την ανάπτυξη ολόκληρης την Ανατολικής Κρήτης. Ο Αερολιμένας βρίσκεται σε απόσταση 1 χιλιομέτρου από το κέντρο της πόλης. Πήρε το όνομα του από τον ποιητή Βιτσέντζο Κορνάρο ο οποίος γεννήθηκε το 1553 στη Σητεία.

 Στις 7 Ιουνίου 1984 προσγειώθηκε η πρώτη πτήση των Ολυμπιακών Αερογραμμών, με αεροσκάφος τύπου Dornier Do 228 και νηολόγιο SX-BHF, η οποία ήταν δοκιμαστική και επέβαινε επιτελείο της Ο.Α.. Στις 9 Ιουνίου 1984 γίνονται τα εγκαίνια του Δημοτικού Αερολιμένα Σητείας. Την ίδια μέρα, 10.30 π.μ. πραγματοποιήθηκε η πρώτη επίσημη πτήση, η πτήση 7001 των Ολυμπιακών Αερογραμμών. Στις 13 Ιουνίου 1984 προσγειώθηκε πτήση από τη Ρόδο. Στις 14 Ιουνίου 1984 προσγειώθηκε πτήση από την Κάρπαθο. Στις 6 Σεπτεμβρίου 1986 ολοκληρώθηκαν οι εργασίες ασφαλτόστρωσης των διαδρόμων. Στις 20 Μαΐου 1993 γίνεται η μεταστέγαση του αεροσταθμού και του πύργου ελέγχου. Την 1η Μαΐου 2003 λειτουργεί ο νέος διάδρομος απογειώσεων / απογειώσεων, μήκους 2.074 μέτρα και διεύθυνσης 05/23. Επίσης, κατασκευάστηκαν 3 νέοι τροχιοδιάδρομοι και 2 νέες θέσεις στάθμευσης αεροσκαφών. Την 1η Μαΐου 2005 έγινε ξανά μεταστέγαση των υπηρεσιών ΔΑΣΤ σε προσωρινά κτήρια εμβαδού 1.000 τ.μ.. Στις 15 Ιανουαρίου 2015 πραγματοποιείται η ονοματοδοσία του σε "Δημοτικός Αερολιμένας Σητείας «Βιτσέντζος Κορνάρος". Στις 13 Ιανουαρίου 2016 πραγματοποιούνται τα εγκαίνια του νέου αεροσταθμού του αερολιμένα. Μήκος διαδρόμου: 730 μέτρα. Μήκος νέου διαδρόμου: 2.700 μέτρα x 60 μέτρα. Διεύθυνση διαδρόμου: 05/23 Ο αερολιμένας είναι προσβάσιμος οδικώς, μέσω της Εθνικής οδού 90 στη βόρεια ακτή της Κρήτης. Η πόλη της Σητείας βρίσκεται μόλις λίγα λεπτά μακριά από το αεροδρόμιο. Πέρα από τις υπηρεσίες ενοικίασης αυτοκινήτων, υπάρχουν επίσης ταξί. Δεν υπάρχει καμία σύνδεση με λεωφορείο από τον αερολιμένα. Ιστοσελίδα του αεροδρομίου από την ΥΠΑ
Σιμέλε

Το Σιμέλε ή Σεμέλ (κουρδικά: سێمێل‎ Sêmêl , αραβικά: سميل‎, συριακά: ܣܡܠܐ ) είναι κωμόπολη, που βρίσκεται στην επαρχία Ντοχούκ της περιοχής του Κουρδιστάν στο Ιράκ. Βρίσκεται στον κεντρικό δρόμο που συνδέει το Ιρακινό Κουρδιστάν με τη γειτονική Τουρκία. Βρίσκεται 14 χλμ. δυτικά του Ντοχούκ. Τον Ιούλιο του 2018 είχε πληθυσμό 71.557 κατοίκων.

 Η λέξη "Sêmêl" μπορεί να προέρχεται από τις κουρδικές λέξεις "sê" και "mil" που σημαίνει «τρεις λόφοι» ή "sê mal" που σημαίνει «τρία σπίτια». Το Σιμέλε ήταν ένα μικρό κουρδικό χωριό μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1910, καθώς το χωριό κατοικούνταν από Αρμένιους και Ασσύριους πρόσφυγες, που διέφυγαν από τις σφαγές κατά τη διάρκεια της Γενοκτονίας των Ασσυρίων και της Γενοκτονίας των Αρμενίων. Κατά τη σφαγή του Σιμέλε το 1933, περίπου τρεις χιλιάδες Ασσύριοι σφαγιάστηκαν, με αποτέλεσμα πολλοί να εγκαταλείψουν τη χώρα.Η κύρια ασσυριακή φυλή στο Σιμέλε εκείνη την εποχή ήταν οι Μπαζ.Το 2011, ο πληθυσμός ήταν κυρίως Κούρδοι, με μια μικρή ασσυριακή μειονότητα 635 ατόμων. Περίπου η μισή ασσυριακή μειονότητα ανήκει στην Ασσυριακή Εκκλησία της Ανατολής. Μια μικρή αρμενική μειονότητα εξακολουθεί να υπάρχει στην πόλη.
Αματοξίνες

Οι αματοξίνες (αγγλ. amatoxins) είναι σπάνιες τοξίνες που απαντώνται στο φυτικό βασίλειο. Αποτελούν μια υποομάδα τουλάχιστον δέκα τοξινών, που συναντώνται σε διάφορα γένη δηλητηριωδών μανιταριών, όπως ο Αμανίτης ο φαλλοειδής (Amanita phalloid), και σε διάφορα είδη του γένους Amanita, καθώς και ορισμένα είδη μυκήτων Conocybe, Galerina και Lepiota.

 Οι αματοξίνες έχουν παρόμοια χημική δομή. Αποτελούνται από οκτώ υπολείμματα αμινοξέων διατεταγμένα σε μακροκυκλικό σχήμα, γενικής πεντακυκλική δομής, με κύκλους προλίνης και του παραγώγου της, της τρυπτοφάνης. Απομονώθηκαν για πρώτη φορά το 1941 από τους βιοχημικούς Heinrich Wieland και Rudolf Hallermayer του Πανεπιστημίου του Μονάχου. Όλες οι αματοξίνες είναι ολιγοπεπτίδια που συντίθενται ως προ-πρωτεΐνες 35 αμινοξέων, από τα οποία 8 αμινοξέα τελικά διασπώνται από μια προπυλική ολιγοπεπτιδάση. Μέχρι σήμερα είναι γνωστές εννέα αματοξίνες με γνωστή χημική δομή: Η δ-αμανιτίνη υπάρχει επίσης, αλλά η χημική της δομή δεν έχει ακόμη εξακριβωθεί με λεπτομέρεια. Οι αματοξίνες δρουν κυρίως στην RNA πολυμεράση II, την οποία αναστέλλουν, εμποδίζοντας τη σύνθεση του αγγελιοφόρου RNA σε κύτταρα. Η αναστολή της σύνθεσης mRNA αποκλείει αυτήν από όλες τις πρωτεϊνες και, κατά συνέπεια, προκαλεί διαφοροποιήσεις του μεταβολισμού των κυττάρων. Αυτό οδηγεί σε διακοπή των βασικών λειτουργιών των κυττάρων. Μεταξύ αυτών των οργάνων, το ήπαρ, το οποίο είναι από τα πρώτα όργανα που υφίστανται την απορρόφηση της τοξίνης από το πεπτικό σύστημα, γίνεται γρήγορα στόχος για την α-αμανιτίνη, ειδικά επειδή βρίσκεται στο επίκεντρο των διαδικασιών αποτοξινώσεως του οργανισμού. Το ζωτικό όργανο που επηρεάζεται πολύ είναι το ήπαρ, επειδή είναι το πρώτο που έρχεται σε επαφή με τις αματοξίνες μετά την απορρόφηση από το πεπτικό σύστημα. Επίσης οι νεφροί μπορεί να επηρεαστούν. Η RNA πολυμεράση του αμανίτη του φαλλοειδή δεν είναι ευαίσθητη στις επιδράσεις των αματοξινών, οπότε ο μύκητας δεν επηρεάζεται.
OK

Η αγγλική έκφραση okay ή ΟΚ / Ο.Κ. (σπανίως οκέι) σημαίνει, κατά κανόνα, «εντάξει» και αποτελεί χαρακτηριστικό αμερικανισμό, που χρησιμοποιείται συνήθως για να δηλώσει αποδοχή ή συμφωνία. Πολλές φορές χρησιμοποιείται απλώς ως συνομιλιακό εκφώνημα ή για να δηλώσει ότι η ποιότητα ενός αντικειμένου είναι ικανοποιητική. Χρησιμοποιείται πολύ συχνά στην αγγλική γλώσσα, αλλά έχει πλέον ενσωματωθεί σε διάφορες γλώσσες ως λεξικό δάνειο.

 Η χρονική στιγμή κατά την οποία εμφανίστηκε η έκφραση προσδιορίστηκε από σχετικώς πρόσφατες έρευνες, αν και δεν είναι ακόμη δυνατόν να εκφραστεί κατηγορηματική γνώμη. Με βάση τις πηγές το ακρωνύμιο O.K. πρωτοαπαντά στην εφημερίδα Morning Post (Βοστώνη) στο φύλλο τής 23ης Μαρτίου 1839, όπου εξηγείται ως o.k.: all correct «όλα εντάξει». Τα κείμενα εκείνης της εποχής εμφανίζουν τάση να παρουσιάζονται κοινόλεκτες φράσεις με τη μορφή παραλλαγμένων ακρωνυμίων. Επί παραδείγματι, η φρ. all right συναντάται ως O.W. (περιπαικτική παραλλαγή: oll wright) και η φρ. no go, συνήθης εκείνη την εποχή, απαντά ως K.G. (περιπαικτική παραλλαγή: know go). Σε αυτό το πλαίσιο ερμηνεύεται ο αμερικανισμός Ο.Κ. Η παραπάνω εκδοχή υποστηρίζεται από τα στοιχεία τού δημοσιογραφικού λόγου τής εποχής, έχει δε ισχυρότερη βάση από άλλες προτάσεις. Ανεξάρτητα από την αρχική προέλευση, η διάδοση του O.K. οφείλει πολλά στον υποψήφιο πρόεδρο των Η.Π.Α. Martin van Buren, απώτερης ολλανδικής καταγωγής, τον οποίο οι υποστηρικτές του συνήθιζαν να αποκαλούν (το 1840) Old Kinderhook και ίδρυσαν λέσχη οπαδών του με την επωνυμία O.K. Club, ώστε να συμπέσει με την ήδη γνωστή φρ. oll korrect. Έχουν γίνει επίσης προσπάθειες να αποδοθεί ελληνική καταγωγή στο Ο.Κ. και να ετυμολογηθεί από τη φρ. όλα καλά. Συνιστούν όμως παρετυμολογία, δηλαδή εικασία που βασίζεται σε εξωτερικές ομοιότητες χωρίς αποδείξεις από τη γλωσσική ιστορία. To ίδιο ισχύει και για εκδοχές που αποδίδουν στη φρ. λατινική, γαλλική, φινλανδική, σουηδική, ακόμη και ινδιάνικη αρχή. Webster's Word Histories, Springfield Mass. 1989. A. Rey, Dictionnaire historique de la langue française, vol. 2, Paris 1998. A.K. Reed, «American Speech», The Saturday Review of Literature, 10 Ιουνίου 1941. Why we say “OK” - Vox News produced video Where did OKAY come from? The Choctaw Expression Okeh and the Americanism Okay Ok. Let's continue. Most Recognized Word on the Planet: OK or O.K. or Okay (archived) NPR: The Origin of OK (audio) OK/OKAY- Exhibition at the Grey Art Gallery, Swiss Institute, New York University FAQ: "OK" BBC: How 'OK' took over the world. Retrieved 18 February 2011.
Ντριμπλάρισμα

Σε διάφορα αθλήματα, το ντριμπλάρισμα αναφέρεται στους ελιγμούς με μία μπάλα γύρω από έναν αμυντικό μέσω σύντομων επιδέξιων κινήσεων. Ο σκοπός μιας τέτοιας δράσης είναι η προσπέραση ενός αμυντικού νόμιμα και η δημιουργία ευκαιριών για σκοράρισμα.

 Στο ποδόσφαιρο, η ντρίμπλα είναι μία από τις πιο δύσκολες δεξιότητες για τον έλεγχο της μπάλας και από τις πιο χρήσιμες κινήσεις στην επίθεση. Στο παιχνίδι, οι παίκτες προσπαθούν να προωθήσουν την μπάλα προς το τέρμα του αντιπάλου τους μέσω της ντρίμπλας (τρέξιμο με την μπάλα κοντά στα πόδια τους). Η ντρίμπλα είναι συχνά πολύτιμη, κυρίως στο τρίτο μέρος του γηπέδου ή στα άκρα, όπου πραγματοποιούνται οι περισσότερες επιθέσεις. Συχνά δημιουργεί ανοικτό χώρο σε στενά σημεία όπου ο ντριμπλέρ μαρκάρεται καλά από έναν αμυντικό, και μπορεί είτε να σκοράρει ή να δημιουργήσει ευκαιρίες μετά από μια επιτυχημένη ντρίμπλα. Ωστόσο, μια κακή ντρίμπλα μπορεί να οδηγήσει στην απώλεια της κατοχής όταν η μπάλα παρεμποδίζεται ή όταν αντιμετωπιστεί από έναν αμυντικό με τάκλιν. Ο ικανότερος ντριμπλέρ της ιστορίας θεωρείται ο Βραζιλιάνος Γκαρίντσα, δύο φορές Παγκόσμιος πρωταθλητής με την Εθνική Βραζιλίας, στα Παγκόσμια Κύπελλα του 1958 και του 1962. Σύμφωνα με επίσημα καταγεγραμμένα στατιστικά, ο παίκτης με τις περισσότερες ντρίμπλες στην ιστορία του ποδοσφαίρου είναι ο Αργεντινός Λιονέλ Μέσι. Μεταξύ άλλων, κατέχει τα ρεκόρ για τις περισσότερες ντρίμπλες στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου (110), στην ιστορία της Ισπανικής Πριμέρα Ντιβιζιόν - Λα Λίγκα (1.797), σε έναν αγώνα Πριμέρα Ντιβιζιόν (15)(2 φορές), καθώς και σε έναν τελικό Τσάμπιονς Λιγκ (10 επιτυχημένες ντρίμπλες, εναντίον της ιταλικής Γιουβέντους, το 2015). Στο καλαθοσφαίριση, ντρίμπλα είναι ο νόμιμος τρόπος προώθησης της μπάλας από έναν παίκτη, σε αντίθεση με (τα επίσης νόμιμα) την πάσα σε ένα άλλο παίκτη ή γύρισμα για το καλάθι. Εκτελείται με το χτύπημα της μπάλας στο πάτωμα συνεχώς με το ένα χέρι, ενώ περπατάει ή τρέχει στο παρκέ. Η ντρίμπλα επιτρέπει πολύ πιο γρήγορη κίνηση και ως εκ τούτου περισσότερες ευκαιρίες για σκοράρισμα. Παρέχει επίσης την ευκαιρία στους παίκτες της αντίπαλης ομάδας να «κλέψουν» την μπάλα. Μόλις ένας παίκτης σταματήσει την ντρίμπλα και κρατάει την μπάλα, πρέπει να την περάσει είτε σε άλλο παίκτη ή να σουτάρει: αν ο παίκτης συνεχίζει να ντριμπλάρει, τότε ο διαιτητής διακόπτει το παιχνίδι για «μεταφορά της μπάλας», και δίνει την μπάλα πίσω στην άλλη ομάδα. Διπλή ντρίμπλα καλείται όταν ένας παίκτης προσπαθεί να ντριμπλάρει με τα δύο χέρια ταυτόχρονα. Επίσης, όταν ξεκινάει την ντρίμπλα, στη συνέχεια την σταματάει και την ξαναξεκινάει. Σύμφωνα όμως με τους διεθνείς κανονισμούς του μπάσκετ, μόλις ένας παίκτης σταματήσει την ντρίμπλα και κρατάει την μπάλα, πρέπει να την περάσει είτε σε άλλο παίκτη (να την πασάρει) ή να σουτάρει : αν ο παίκτης ξαναρχίσει να ντριμπλάρει, τότε ο διαιτητής διακόπτει το παιχνίδι για «μεταφορά της μπάλας» και δίνει την μπάλα πίσω στην άλλη ομάδα. Παρομοίως και όταν ο παίκτης ντριμπλάρει με τα δύο χέρια ταυτόχρονα, πάλι η μπάλα δίνεται πίσω στην άλλη ομάδα. Τάκλιν (ποδόσφαιρο)