Ρότζερ Μόρτιμερ

Ο Ρότζερ Α΄ Μόρτιμερ (πριν το 990 - μετά το 1078) ήταν ιδρυτής του αβαείου του Σαιν Βίκτορ στο Κω στην Άνω Νορμανδία γύρω στο 1074. Ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι το αβαείο οικοδόμησε ο ευγενής Γουίλιαμ ΦίτςΟζμπερν, 1ος κόμης του Χέρεφορντ, το αβαείο κτίστηκε στις όχθες του ποταμού Όλν στο ομώνυμο χωριό Μόρτιμερ του Γαλλικού γεωγραφικού διαμερίσματος Σεν-Μαριτίμ. Το κάστρο ήταν η έδρα των βαρόνων απογόνων του Ρότζερ, ήταν ο γενάρχης και ο πρώτος που χρησιμοποίησε το επώνυμο Μόρτιμερ από το ομώνυμο χωριό και το κάστρο που βρισκόταν στην περιοχή.Η Εβρέ δέχτηκε επίθεση από τον στρατό του Φράγκου πρίγκιπα Όντο (1013 - 1056), αδελφού του Ερρίκου Α΄ της Γαλλίας. Ο δούκας Γουλιέλμος έστειλε τον Ρότζερ με άλλους ευγενείς να αντιμετωπίσουν τον στρατό των Φράγκων, συναντήθηκαν στο χωριό Μόρτιμερ του Σεν-Μαριτίμ και ακολούθησε η μάχη του Μόρτιμερ. Ο Ρότζερ νίκησε τον Όντο και συνέλαβε αιχμάλωτο τον Γκυ Κοντ του Πονθιέ, κατόπιν πήρε το κάστρο και χρησιμοποίησε το όνομα του σαν προσωπικό επώνυμο. Η κατοχή ωστόσο από τον ίδιο κράτησε λίγο, ο δούκας Γουλιέλμος πήρε το κάστρο από τον Ρότζερ λόγω απιστίας. Ο Ρότζερ ήρθε σε επαφή με κάποιον κόμη τον "Ραλφ Γ΄ τον Μέγα" που ήταν εχθρός του Γουλιέλμου και πεθερός του ίδιου του Ροτζερ, του πρόσφερε άσυλο τρεις μέρες. Ο δούκας Γουλιέλμος όταν έμαθε την απιστία έκανε κατάσχεση της περιουσίας του και τον έδιωξε από την Νορμανδία, το κάστρο δόθηκε στον ανιψιό του Γουίλιαμ Ντε Γουάρεν, 1ο κόμη του Σάρρεϋ. Ο δούκας συγχώρεσε τον Ρότζερ αλλά δεν του επέτρεψε να πάρει το κάστρο του. Το κάστρο επεστράφη τελικά στον γιο του Ράνουλφ όπως φαίνεται σε έγγραφο που χρονολογείται την περίοδο 1078 - 1080.

 Η καταγωγή του Ρότζερ Μόρτιμερ έχει γίνει θέμα πολλών συζητήσεων μονάχα δυο πηγές της εποχής του δίνουν πληροφορίες. Ο Όρντερικ Βιτάλις καταγράφει τον Γουίλιαμ Ντε Γουάρεν, 1ο κόμη του Σάρρεϋ ξάδελφο του ενώ ο Ρόμπερτ Ντε Τορινί παρουσιάζει τρεις διαφορετικές προτάσεις που καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι ήταν αδελφός ή γιος του Γουίλιαμ Ντε Γουάρεν. Ο ιστορικός Τόμας Στάπλτον (1535 - 1598) τον ταυτίζει με τον "Ρότζερ, γιο του επισκόπου" δηλαδή γιο του Ούγου επισκόπου του Κουτάνς, ο Ράντολφ Ντε Γουάρεν ήταν επίσης γιος του επισκόπου Ούγου, με αυτή την εκδοχή είναι θείος του Γουίλιαμ Ντε Γουάρεν. Ο Λόιντ αντίθετα αναφέρει ότι ο Ρότζερ Μόρτιμερ δεν έχει σχέση με τον Ρότζερ που παρουσιάζεται σαν αδελφός του Ράντολφ. Ο Λόιντ παρουσιάζει ένα έγγραφο της δεκαετίας του 1040 που αναφέρεται στον "Ρότζερ γιο του Ράντολφ του Γουάρεν", ο Γουίλιαμ Ντε Γουάρεν ήταν επίσης γιος του Ράντολφ αλλά κανένα στοιχείο δεν δείχνει τον Ρότζερ Μόρτιμερ αδελφό του Γουίλιαμ. Η Κέιθριν Κιτς-Ρόχαν (γεν. το 1957) κατέληξε στο συμπέρασμα ότι υπήρχαν δυο Ράντολφ που εσφαλμένα συνδυάστηκαν σε έναν, ο Ρότζερ ήταν γιος του Ράντολφ Α΄ Ντε Γουάρεν και της συζύγου του Βεατρίκης ενώ ο Γουίλιαμ Ντε Γουάρεν ήταν ανιψιός του δηλαδή γιος του Ράντολφ Β΄ Ντε Γουάρεν και της συζύγου του Έμμας. Η πρόταση της Κέιθριν Κιτς-Ρόχαν μπόρεσε να λύσει τα αινίγματα του Λόιντ ταυτίζοντας τον Ρότζερ Μόρτιμερ με τον γιο του Ράντολφ Α΄ Ντε Γουάρεν. Ο ιστορικός Λιούις συμφωνεί ότι αυτή η υπόθεση είναι η πιο λογική λύση. Ο Ρόμπερτ Ντε Τορινί δεν κατονομάζει την μητέρα του Ρότζερ, αναφέρει μόνο ότι ήταν μια από τις ανιψιές της Γκούνορ της Νορμανδίας κάτι που δείχνει ότι η Βεατρίκη ήταν ανιψιά της. Η Κέιθριν Κιτς-Ρόχαν την ταυτίζει με μια μετέπειτα χήρα την Βεατρίκη κόρη του Τεσσελίν, υποκόμη του Ρουέν. Παντρεύτηκε την Αουίς από την οποία κληρονόμησε το Μερ-λε-Μπαιν, ήταν κόρη που περίφημου κόμη "Ραλφ Γ΄ του Μέγα", απέκτησε τουλάχιστον τρεις γιους : τον Ράνουλφ Μόρτιμερ, τον Ούγο και τον Γουίλιαμ. Burke, J. A General and Heraldic Dictionary of the Peerages of England, 1831 C. P. Lewis, "Mortimer, Ralph (I) de", Oxford Dictionary of National Biography L. C. Loyd, "A Note on the Relationship of the Families of Mortimer and Warenne", The New Complete Peerage, vol. 9, Appendix A K. S. B. Keats-Rohan, "Aspects of Torigny's Genealogy Revisited", Nottingham Medieval Studies 37 Planché, J.R. On the Genealogy and Armorial Bearings of the Family of Mortimer, Journal of the British Archaeological Association, 1868