IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Άννα Μαρία της Έσσης-Κάσσελ

Η Άννα-Μαρία, γερμ.: Anna Maria von Hessen-Kassel (27 Ιανουαρίου 1567, Κάσσελ - 21 Νοεμβρίου 1626, Νόινκιρχεν) από τον Οίκο της Έσσης, κόρη του λαντγκράβου της Έσσης-Κάσσελ και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Νάσσου-Σάαρμπρυκεν.

 Η Άννα-Μαρία ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Γουλιέλμου Δ΄ λαντγκράβου της Έσσης-Κάσσελ (1532–1592) και της Σαβίνας (1549–1581), κόρης του Χριστοφόρου δούκα της Βυρτεμβέργης. Παντρεύτηκε στις 8 Ιουνίου 1589 στο Kάσσελ τον Λουδοβίκο Β΄ κόμη του Nάσσαου-Βάιλμπουργκ (1565–1627). Αυτός είχε συναντηθεί με την Άννα-Μαρία κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Περιήγησης (Grand Tour) που έκανε, όταν είχε γίνει δεκτός από τον πατέρα της Άννας-Μαρίας και τον θείο της Λουδοβίκο Δ΄. Το 1590 το ζευγάρι μετακόμισε στον πατέρα του Λουδοβίκου, Aλβέρτο στο Ότβαϊλερ. Το 1593 ο Λουδοβίκος ανέλαβε τη διακυβέρνηση στο Νάσσαου-Βάιλμπουργκ. Το 1626 η Άννα-Μαρία φεύγοντας από την πανώλη του Σάαρμπρυκεν μετέβη στο Νόιενκιρχεν, όπου όμως απεβίωσε από την πανώλη. Η Άννα-Μαρία τάφηκε στην κρύπτη της με Σύλλογο εκκλησίας του Αγ. Άρνουαλ στο Σάαρμπρυκεν. Λίγα χρόνια νωρίτερα είχε κτίσει έναν εντυπωσιακό τάφο για τρία από τα παιδιά της, και τάφηκε σε αυτόν τον τάφο. Παντρεύτηκε το 1589 τον Λουδοβίκο Β΄ κόμη του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ και είχε τα ακόλουθα παιδιά: Γουλιέλμος-Λουδοβίκος (1590–1640), κόμης του Νασσάου-Σάαρμπρυκεν. Άννα Σαμπίν (1591–1593), απεβ. 2 ετών. Άλμπρεχτ (1593–1595), απεβ. 2 ετών. Σόφι Αμαλί (1594–1612), απεβ. 18 ετών. Τζορτζ Αντόλφ (1595–1596), απεβ. 1 έτους. Φίλιππος (1597–1621), απεβ. 24 ετών. Λουίζ Τζούλιαν (1598–1622), απεβ. 24 ετών. Μόριτζ (1599-1601), απεβ. 2 ετών. Karl Ernst (1600-1604), απεβ.4 ετών. Μαρία Ελισάβετ (1602–1626), παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Ι΄ κόμη του Λάινινγκεν-Ντάγκσμπουργκ (1593-1651). Ιωάννης (1603–1677), κόμης τoυ Νάσσαου-Ίντσταϊν. Δωροθέα (1605–1620), απεβ. 15 ετών. Ερνέστος-Κάζιμιρ (1607–1655), κόμης του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ. Όθων (1610–1632), κόμης του Nάσσαου-Βάιλμπουργκ στο Nόιβαϊλναου.
Άρσος Λάρνακας

To Άρσος είναι κοινότητα της επαρχίας Λάρνακας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Arsos». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2018.
Πύλη της Ιστάρ

Η Πύλη της Ιστάρ (Περσικά : دروازه ایشتار) (Αραβικά : بوابة عشتار) ήταν η όγδοη πύλη προς το κέντρο της πόλης της Βαβυλώνας. Χτίστηκε γύρω στο 575 π.Χ. με διαταγή του βασιλιά Ναβουχοδονόσορα του Β΄ στη βόρεια πλευρά της πόλης. Το ανώτερο μέρος της εκτίθεται στο Μουσείο της Περγάμου, στο Νησί των Μουσείων, στο Βερολίνο και τμήματά της σε πολλά μουσεία σε όλο τον κόσμο.

 Αφιερωμένο στη βαβυλωνιακή θεά Ιστάρ, η πύλη κατασκευάστηκε με εφυαλωμένα τούβλα με εναλλασσόμενες σειρές από ανάγλυφους δράκους (mušḫuššu) και άουροχς.Η οροφή και οι πόρτες της πύλης ήταν από κέδρο, σύμφωνα με την πλάκα αφιέρωσης. Την πύλη διέσχιζε η Οδός της Λιτανείας, ο οποίος ήταν ευθυγραμμισμένος με τοίχους επενδυμένους με παραστάσεις λιονταριών σε εφυαλωμένα τούβλα (περίπου 120 από τους τοίχους αυτούς). Αγάλματα των θεοτήτων παρέλαυναν μέσα από την πύλη και στην Οδό της Λιτανείας κάθε χρόνο κατά τη διάρκεια του εορτασμού της Πρωτοχρονιάς. Αρχικά η πύλη, που είναι μέρος από τα τείχη της Βαβυλώνας, θεωρήθηκε ένα από τα επτά θαύματα του κόσμου, έως ότου αντικαταστάθηκε από τον Φάρο της Αλεξάνδρειας τον 6ο αιώνα μ.Χ. Η ανοικοδόμηση της Πύλης της Ιστάρ και της Οδού της Λιτανείας έγινε στο Μουσείο της Περγάμου στο Βερολίνο από υλικό που ανασκάφηκε από τον Ρόμπερτ Κόλντεβαϊ και τελείωσε το 1930. Περιλαμβάνει την πλάκα επιγραφής. Στέκεται 14 μέτρα υψηλή και 30 μέτρα πλάτος. Η ανασκαφή διήρκεσε από το 1902 έως το 1914, και, κατά τη διάρκεια αυτού του χρόνου, 13 μέτρα των θεμελίων της πύλης αποκαλύφθηκαν. Ήταν μια διπλή πύλη. Το τμήμα που δεικνύεται εις το Μουσείο της Περγάμου σήμερα είναι το μικρότερο, πρόσθιο τμήμα. Το μεγαλύτερο, οπίσθιο μέρος θεωρήθηκε πολύ μεγάλο για να χωρέσει μέσα τους περιορισμούς της δομής του μουσείου και βρίσκεται στην αποθήκη. Μέρη της πύλης και τα λιοντάρια από την Οδό της Λιτανείας βρίσκονται σε διάφορα άλλα μουσεία σε όλο τον κόσμο. Μόνο τρία μουσεία απέκτησαν δράκους, ενώ τα λιοντάρια πήγαν σε διάφορα μουσεία. Το Αρχαιολογικό Μουσείο της Κωνσταντινούπολης έχει λιοντάρια, δράκους και ταύρους. Το Ινστιτούτο Τεχνών του Ντητρόιτ φιλοξενεί ένα δράκο. Το Μουσείο Röhsska στο Γκέτεμποργκ της Σουηδίας, έχει ένα δράκο και ένα λιοντάρι. Το Λούβρο, το Κρατικό Μουσείο Αιγυπτιακής Τέχνης στο Μόναχο, το Βασιλικό Μουσείο του Οντάριο στο Τορόντο, το Μουσείο Αρχαιολογίας και Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια στη Φιλαδέλφεια, το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης στη Νέα Υόρκη, το Ινστιτούτο Ανατολικών Σπουδών στο Σικάγο, το Μουσείο Τέχνης της Σχολής Σχεδίου του Ρόυντ Άιλαντ, το Μουσείο Καλών Τεχνών της Βοστώνης, και η Πινακοθήκη Τέχνης του Πανεπιστημίου του Γέιλ στο Νιου Χέιβεν, Κοννέκτικατ, έχουν λιοντάρια. Μία μικρότερη αναπαράσταση της πύλης χτίστηκε στο Ιράκ υπό τον Σαντάμ Χουσεΐν ως την είσοδο σε μουσείο που δεν έχει ολοκληρωθεί. Ζημιές σε αυτή την αναπαράσταση έλαβαν χώρα κατά τον πόλεμο στο Ιράκ. Matson, F.R. (1985), Compositional Studies of the Glazed Brick from the Ishtar Gate at Babylon, Museum of Fine Arts. The Research Laboratory, ISBN 0-87846-255-4 Εικόνες λιονταριού και δράκου στο μουσείο Röhsska, Γκέτεμποργκ (στα σουηδικά)
Επαρχία Τολιάρα

Η Τολιάρα (μαλαγασικά: Toliara) είναι μια από τις έξι επαρχίες της Μαδαγασκάρης. Πρωτεύουσα είναι η Τολιάρα. Έχει έκταση 161.405 τ.χλμ. και πληθυσμό 2.229.550 κατοίκων (2001).

 Η Τολιάρα βρίσκεται νότια και δυτικά της Μαδαγασκάρης. Συνορεύει στα κεντρικά με την Φιαναραντσόα, στα βορεοανατολικά με την Ανταναναρίβο και στα βορειοδυτικά με την Μαχατζάνγκα. Έχει έκταση 161.405 τ.χλμ. Η Τολιάρα διαιρείται σε 4 περιφέρειες: Αμπανίχι Αμποασάρι Αμποβόμπε Ανκαζοάμπο Μπεκίλι Μπέλο Τσιριμπιχίνα Μπελόχα Μπενενίτρα Μπερορόχα Τολιάρα Το τοπικό αεροδρόμιο είναι το Αεροδρόμιο της Τολιάρα που βρίσκεται στην Τολιάρα. Τολιάρα Επαρχίες της Μαδαγασκάρης
Παρθενοφθορία

Παρθενοφθορία ήταν όρος που εμφανιζόταν σε νομικά έγγραφα και αφορούσε είτε ένα είδος φορολογίας κατά την Βυζαντινή εποχή (μετά τον 12ο αιώνα) για το δικαίωμα του γάμου των γυναικών, είτε νομολογία σε σχέση με την απώλεια της παρθενίας, είτε τον αστικό μύθο που ήθελε τοπικούς άρχοντες να έχουν το «δικαίωμα της πρώτης νύχτας» με τις συζύγους από νιόπαντρα ζευγάρια. Έρευνα των ιστορικών έχει δείξει ότι δεν υπάρχουν πρωτογενείς αναφορές για κάτι τέτοιο, παρά το γεγονός δευτερογενών αναφορών μετά τον 16ο αιώνα στην Ευρώπη.

 Με τον όρο «παρθενοφθορία» αναφερόταν φόρος κατά τη Βυζαντινή εποχή. Σε χρυσόβουλο που εκδόθηκε το 1331 από τον αυτοκράτορα Ανδρόνικο Β' τον Παλαιολόγο προς τη Μονή του Αγίου Θεολόγου στη Πάτμο, αλλά και σε άλλη αρχαιότερη αναφορά που περιέχεται σε έγγραφο του 1295, όπου ο τοπικός άρχοντας Μιχαήλ Γρηγορόπουλος απαλλάσσει τους κατοίκους του θεσσαλικού Φαναρίου από άλλους φόρους, όχι όμως από την παρθενοφθορία, τη στρατιωτική δουλεία, τον κομέρκιο φόρο και τη πενταμίδεια. Αντίστοιχη αναφορά γίνεται για την πόλη των Σερρών κατά την κυριότητα του κράλη της Σερβίας Στεφάνου. Όταν ο Στέφανος ένωσε τις δύο μονές του Προφήτη Προδρόμου σε μία περιοχή, απήλλαξε τους κατοίκους από διάφορους φόρους, μεταξύ των οποίων ήταν και η παρθενοφθορία, όπως μαθαίνουμε από χρυσόβουλο που εκδόθηκε τον Οκτώβριο του 1345. Αναφέρεται ακόμη ως ένας από τους τρεις φόρους «του φονικού, της ευρέσεως θησαυρού και της παρθενοφθορίας» που εξαιρείται η Μονή του Αγίου Παύλου στο Άγιο Όρος, σε χρυσόβουλο του 1259 του Μιχαήλ Η' Παλαιολόγου , αλλά και ως ένας εκ «των τριών δημοσιακών κεφαλαίων φόνου, παρθενοφθορίας καί ευρέσεως θησαυρού» αλλά και σε άλλες περιπτώσεις. Ο όρος αναφέρεται σε έγγραφα και βιβλία που αναφέρονται σε νόμους που έχουν σχέση με τις ποινές και τις επιπτώσεις / ποινές φθοράς της παρθενίας. Στο παρελθόν, η αναφορά στον φόρο αυτό που εκτιμάται ότι είναι φόρος για την τέλεση γάμου, είχε εξεταστεί στο πλαίσιο του αναφερόμενου ως «δικαιώματος της πρώτης νυκτός» (λατ. ius primae noctis, γαλ. Jus primae Noctis, γερμ. Schürzenzins), θεωρώντας ως δεδομένες αναφορές για αυτό στην Ευρώπη κατά το Μεσαίωνα. Νέος Ελληνομνήμων, 1907, τεύχος Α, σελ. 14-19 Τουρτόγλου, Μ. Α. (1963) Παρθενοφθορία και εύρεσις θησαυρού. Βυζάντιον, Τουρκοκρατία, μετεπαναστατικοί χρόνοι μέχρι και του Καποδίστρια, Αθήναι.
Περιφέρεια Σεγκού

Η Περιφέρεια Σεγκού (γαλλικά: Région de Ségou, αραβικά: منطقة سيغو) είναι μια Περιφέρεια του Μαλί. Έχει έκταση 64.821 τ.χλμ. και πληθυσμό 2.336.255 κατοίκων (2009). Πρωτεύουσα είναι η Σεγκού.

 Η Περιφέρεια Σεγκού βρίσκεται κεντρικά του Μαλί. Συνορεύει στα δυτικά και νοτιοδυτικά με την Περιφέρεια Κουλικορό, στα νοτιοανατολικά με την Περιφέρεια Σικασσό, στα βορειοανατολικά με την Περιφέρεια Μοπτί, στα βόρεια με τη Μαυριτανία και στα νοτιοανατολικά με τη Μπουρκίνα Φάσο. Έχει έκταση 64.821 τ.χλμ.. Η Περιφέρεια Σεγκού έχει 2.336.255 κατοίκους (2009) (δηλαδή περίπου το 16,1 % του συνολικού πληθυσμού του Μαλί). Έχει πυκνότητα 36,0 κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Πρωτεύουσα είναι το Σεγκού με πληθυσμό 130.690 κατοίκων. Μπαγκινταντουγκού Μπλλέν Μπουσσίν Κινζανά Ντιεντουγκού Ντιγκανιμπουγκού Ντιορό Ντιουνά Ντουγκαμπουγκού Φαρακό Φαρακού Μασσά Φατινέ Καμιαντουγκού Κατιενά Κονοντιμινί Μαρκαλά Μασσαλά Ν'Γκαρά Ν'Κουμαντουγκού Πελνγκανά Σακοϊμπά Σαμά Φουλαλά Σαμινέ Σανσαντίνγκ Σεμπουγκού Σεγκού Σιμπιλά Σουανιεμπουγκού Σουμπά Τουγκού Μπεγκενέ Μπλα Ντιαραμανά Ντινά Ντουγκουολό Φαλό Φανί Καζανγκασσό Κεμνί Κοροντουγκού Κουλαντουγκού Νιαλά Σαμαμπογκό Σομασσό Τιμνά Τουνά Γιανγκασσό Μπαρουελί Μπουαντιέ Ντουγκουφιέ Γκουεντό Καλακέ Κονομπουγκού Ν'Γκασσολά Σαναντό Σομό Ταμανό Τεσσρλά Μποκύ Βερ Φολομανά Κοκρύ Σεντρ Κολογκό Μασίνα Ματομό Μονιμπεμπουγκού Σαλιμπά Σανά Σουλέιγ Τονγκουέ Ντιαμπαλύ Ντογκοφρύ Καλά Σιγκιντά Μαρικό Ναμπαλαρί Νιονό Πογκό Σιριμπαλά Σιριφιλά-Μπουντύ Σοκολό Τοριμπαγκά-Κο Γιερντόν Σανιονά Μπαραμπαντουγκού Ντα Ντιακουρουνά Ντιελί Ντζεγκενά Φιόν Κανιγκουέ Καραμπά Κασσορολά Καβά Μοριμπιλά Ν'Γκοά Ν'Τοροσσό Νιαμανά Νιασσό Ουολόν Σαν Σιαντουγκού Σομό Σουρουντουνά Συ Τενέ Τενί Τουρακολομπά Βακί Μπενά Ντιορά Φανγκασσό Κουλά Λανφιαλά Μαντιακουΰ Μαφδουνέ Ουάν Σανκουύ Τιμισσά Τομινιάν Γιασσό Η Περιφέρεια Σεγκού διαιρείται σε 7 επαρχίες: Περιφέρειες του Μαλί
Μάλκολμ Μπερτ

Ο Μάλκολμ Κ. Μπέρτ (αγγλικά:Malcolm C. Bert, 4 Δεκεμβρίου 1902 - 18 Μαρτίου 1973) ήταν Αμερικανός καλλιτεχνικός διευθυντής. Ήταν υποψήφιος για δύο Βραβεία Όσκαρ στην κατηγορία Καλύτερης Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης.

 Ήταν υποψήφιος για δύο Βραβεία Όσκαρ για την Καλύτερη Καλλιτεχνική Διεύθυνση, με τις παρακάτω ταινίες: A Star Is Born (1954) Auntie Mame (1958) Malcolm C. Bert στην IMDb Malcolm C. Bert στο AllMovie
Επαρχία του Βιτέρμπο

Η επαρχία του Βιτέρμπο (ιταλικά: Provincia di Viterbo) είναι Ιταλική επαρχία στην Ιταλική περιφέρεια Λάτιο (Lazio, Λάτσιο). Η έκτασή της είναι 3.615.24 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 318.163 κατοίκους (2017), η πυκνότητα της είναι 89.05 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Έδρα της επαρχίας είναι η πόλη Βιτέρμπο (Viterbo). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 60 δήμους και αποτελεί τη βορειότερη επαρχία του Λατίου. Συνορεύει βορειοανατολικά με την περιφέρεια της Ούμπρια (επαρχία του Τέρνι), βορειοδυτικά με την περιφέρεια της Τοσκάνης (επαρχία του Γκροσσέτο και επαρχία της Σιένα), ανατολικά με την επαρχία του Ριέτι και νότια με την επαρχία της Ρώμης. Η Τυρρηνική θάλασσα βρίσκεται στα δυτικά.

 Η περιοχή της επαρχίας του Βιτέρμπο περιέχει μία σειρά από Ετρουσκικές πόλεις όπως η Βετράλλα, η Ταρκυνία και το Βιτέρμπο. Το Βιτέρμπο κατακτήθηκε από τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία (310 π.χ.), από τότε ελάχιστα είναι γνωστά μέχρι την εποχή που ο Βασιλιάς των Λομβαρδών Δεζιδέριος το χρησιμοποίησε σαν βάση απέναντι στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Η Ματθίλδη της Κανόσα το έδωσε δώρο τον 11ο αιώνα στον πάπα. Ο Φρειδερίκος Α΄ Βαρβαρόσσα έβαλε στόχο να χρησιμοποιήσει το Βιτέρμπο σαν βάση για να επιτεθεί στη Ρώμη (1153), το κατέκτησε για τον σκοπό αυτό (1160).Μετά από μία περίοδο ελευθερίας κατακτήθηκε τον 13ο αιώνα από τα Παπικά Κράτη. Οι Ιωαννίτες Ιππότες όταν εξορίστηκαν τον 16ο αιώνα από τη Ρόδο κατέφυγαν προσωρινά στο Βιτέρμπο μέχρι να εγκατασταθούν οριστικά στη Μάλτα. Ο Πάπας Παύλος Γ΄ περιγράφεται σαν πολίτης του Βιτέρμπο, ίδρυσε το Πανεπιστήμιο της πόλης. Η περιοχή ενώθηκε με το Βασίλειο της Ιταλίας (12 Σεπτεμβρίου 1870), η επαρχία ιδρύθηκε (2 Ιανουαρίου 1927) με βασιλικό διάταγμα σύμφωνα με την αναδιοργάνωση των ιταλικών επαρχιών που θέσπισε ο Μπενίτο Μουσολίνι. Όταν ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος δέχτηκε σκληρούς βομβαρδισμούς. Roy Palmer Domenico (2002). The Regions of Italy: A Reference Guide to History and Culture. Greenwood Publishing Group. Οργανισμός Τουρισμού του Βιτέρμπο (στα ιταλικά) Επαρχεία του Βιτέρμπο ISTAT Αρχειοθετήθηκε 2018-01-03 στο Wayback Machine. Βιτέρμπο
Τάιμαν Άρεντς Κραχτ

Ο Τάιμαν Άρεντς Κραχτ (Tyman Arentsz Cracht ψευδώνυμο Botterkul, μεταξύ 1590 και 1600, Βόρμερ – 1646 Χάγη ) ήταν Ολλανδός ζωγράφος που ειδικεύτηκε σε τοπία και ιστορικούς πίνακες.

 Τίποτα δεν είναι γνωστό για την εκπαίδευσή του. Ταξίδεψε στη Ρώμη το 1620 ή το 1621. Ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη των Bentvueghels, μια ένωση κυρίως Ολλανδών και Φλαμανδών καλλιτεχνών που εργάζονταν στη Ρώμη. Ήταν συνηθισμένο για τους Bentvueghels να υιοθετούν ένα ελκυστικό ψευδώνυμο, το λεγόμενο «όνομα της κλίκας». Ο Κραχτ έλαβε το ψευδώνυμο «Botterkull» ή «Botterkul», το οποίο μπορεί να αποτελεί αναφορά στο ολλανδικό γλυκό που ονομάζεται «Boterbal» ( μπάλα βουτύρου ή κρέμας). Το πορτρέτο του εμφανίζεται σε ένα από τα φύλλα με πορτρέτα των Bentvueghels, τα οποία βρίσκονται σήμερα στο Μουσείο Μπόιμανς - φαν Μπένινγκεν στο Ρότερνταμ . Ο Κράχτ απεικονίζεται με τα ακόλουθα μέλη των Bentvueghels: Γιόοστ από τη Χάγη, Κορνέλις φαν Πούλενμπουργκ, Βάουτερ Κράμπετ ΙΙ (Wouter Crabeth II) και Πέτερ από το Λάιντεν. Ο ίδιος ο Κραχτ αναφέρεται στα φύλλα ως «Tyman (Cracht) van den Emster ψευδώνυμο Botterkull». Η έκφραση «van den Emster» υποδηλώνει άτομο από την ολλανδική επαρχία Ντρέντε . Αυτό είναι δύσκολο να ταιριάζει με τον Κραχτ που γεννήθηκε στο Βόρμερ, στην επαρχία της Βόρειας Ολλανδίας . Ο Κράχτ είχε κουνιάδο, ο οποίος διέμενε στο Βόρμερ. Ο Κράχτ ήταν στενός φίλος του Ντάβιντ ντε Χεν (David de Haen), άλλου μέλους των Bentvueghels. Το 1626 ο Κράχτ εντάχθηκε στην αδελφότητα του Collegio Teutonico . Μαζί με τον ζωγράφο Κορνέλις Σχουτ εργάστηκαν από τις 13 Ιανουαρίου 1627 για τον Τζόρτζο Πεσκατόρι (Giorgio Pescatori, γνωστό και ως Pieter de Vischere), Ιταλό τραπεζίτη και πάτρονα Φλαμανδικής καταγωγής και ζωγράφισε τοιχογραφίες στη βίλα του στο Φρασκάτι, τη λεγόμενη «Casino Pescatore». Ο Κράχτ παρέμεινε στη Ρώμη μέχρι το 1631, έτος κατά την οποία ταξίδεψε στη Χάγη, όπου έγινε μέλος της τοπικής Συντεχνίας του Αγίου Λουκά . Ήταν επικεφαλής («Hoofdman») της Συντεχνίας από το 1634 έως το 1636 και το 1640. Το 1636, ο Άμπραχαν φαν Μπέγερεν ήταν μαθητής του Κραχτ στη Χάγη. Ο Κραχτ εργάστηκε το 1638 στο Huis Honselaarsdijk για τον Κυβερνήτη Φρειδερίκο Ερρίκο της Οράγγης. Το 1642, εγγράφηκε ως μέλος της πολιτοφυλακής («Schutterij») της Χάγης. Στις 9 Μαΐου 1646 το κτήμα του δημοπρατήθηκε στη Χάγη. Ο Κράχτ ήταν γνωστός για τα τοπία και τους ιστορικούς του πίνακες αλλά ζωγράφισε επίσης πορτρέτα. Επηρεάστηκε από τον Καραβάτζο. Κατάλογος Ολλανδών ζωγράφων Bentvueghels
Άγιος Πέτρος Άνδρου

Ο Άγιος Πέτρος είναι οικισμός της Άνδρου. Υπάγεται διοικητικά στην δημοτική κοινότητα Γαυρίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Υδρούσας, του δήμου Άνδρου, της περιφερειακής ενότητας Άνδρου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Άνδρου του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου. Ο Άγιος Πέτρος έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός.

 Ο Άγιος Πέτρος είναι ημιορεινός οικισμός της ΒΔ. Άνδρου. Βρίσκεται στις νοτιοδυτικές υπώρειες της κορυφής «Μεγάλη Πέτρα» (577 μ.), κοντά στο Γαύριο και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 280. Απέχει περίπου 47 χλμ. ΒΔ. της Χώρας Άνδρου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 και προσαρτήθηκε στον δήμο Γαυρίου της Άνδρου. Το 1912 αποσπάστηκε από τον δήμο Γαυρίου και και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Γαυρίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Γαυρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Υδρούσας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Υδρούσας και προσαρτήθηκε στον δήμο Άνδρου. Ο πύργος ελληνιστικής εποχής (4ος-3ος αιώνας π.Χ.) κοντά στον οικισμό. Είναι κυλινδρικός, κατασκευασμένος από ντόπιο σχιστόλιθο και, στην καλή του κατάσταση, διέθετε πέντε ορόφους, τουλάχιστον Η εκκλησία του Αγίου Πέτρου Το ξωκκλήσι του Αγίου Κωνσταντίνου, βόρεια του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» (Άνδρος 1:50.000)
Μη επανδρωμένο αερόχημα

Μη επανδρωμένα αεροχήματα - (ΜΕΑ) (αγγλικά: unmanned aerial vehicle - UAV, unmanned aerial system - UAS ή remotely piloted aircraft system - RPAS) ή drones (προφορά: ντρόουνς, έχει προταθεί η εξελληνισμένη μορφή δρόνοι) ονομάζονται τα κάθε είδους ιπτάμενα οχήματα που δεν έχουν χειριστή στην άτρακτό τους, αλλά πραγματοποιούν πτήσεις είτε αυτόνομα είτε μέσω τηλεκατεύθυνσης. Οι προαναφερθείσες ονομασίες αναφέρονται στους ορισμούς που κατά καιρούς έχουν δοθεί για την περιγραφή αυτών των οχημάτων. Ο όρος UAV περιγράφει μόνο το χωρίς χειριστή αεροσκάφος. Ο όρος UAS περιλαμβάνει όλες τις συσκευές, το προσωπικό και τις διαδικασίες οι οποίες χρησιμοποιούνται προκειμένου το μη επανδρωμένο αεροσκάφος να θεωρείται ως ολοκληρωμένο σύστημα. Τέλος, ο όρος RPAS καθιερώθηκε σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία και με την ανάγκη όλες οι πτήσεις μη επανδρωμένων αεροσκαφών να έχουν τουλάχιστον έναν επιβλέποντα πιλότο στο έδαφος. Τα μη επανδρωμένα ιπτάμενα οχήματα συνήθως έχουν τη μορφή μικρού αεροπλάνου ή ελικοπτέρου με έναν ή περισσότερους κινητήρες και έλικες συντονισμένους για πλήρως ελεγχόμενη πτήση από ειδικό πρόγραμμα ή χειριστήριο εδάφους.

 Τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη χωρίζονται σε δύο βασικές κατηγορίες: Με σταθερές πτέρυγες, όπως τα αεροπλάνα Με έλικες, όπως τα ελικόπτερα.Για τον προσδιορισμό του αριθμού των κινητήρων ή ελίκων χρησιμοποιείται ο όρος multicopter ή multirotor. Έτσι τα ελικόπτερα διαχωρίζονται σε quadcopters (με 4 έλικες), hexacopters, octacopters κλπ. Οι ιπτάμενες μηχανές με το όνομα drones χρησιμοποιούνται μέχρι σήμερα για πολεμικούς σκοπούς (αναγνωριστικούς, κατασκοπευτικούς ή και για μεταφορά βομβών) ή για ερασιτεχνικούς και ερευνητικούς σκοπούς. Μελετάται η μελλοντική χρήση μη επανδρωμένων αεροσκαφών για ειρηνικούς σκοπούς, όπως μεταφορά φαρμάκων, βιολογικών υλικών για ιατρικές εξετάσεις και τροφίμων από και προς δύσβατες περιοχές, αξιοποιώντας τις μελέτες και την τεχνολογία η οποία τείνει να καθιερωθεί υπό τον όρο MatterNet αναφερόμενη στην εφαρμογή αυτόματου τρόπου μετακίνησης υλικών. Σχετικά με τον όρο «drone» και τη μη χρήση του όρου αυτού για ειρηνικούς σκοπούς εξηγεί ο Michael Toscano, πρόεδρος, της Association for Unmanned Vehicle Systems International. Στο βίντεο του Michael Toscano και της Missy Cummings, Associate Professor of Aeronautics and Astronautics του MIT, αναφέρονται στη χρήση του όρου, άλλα και στις μεταφορές εμπορικών αγαθών, όπως αυτές θα διαμορφωθούν τα επόμενα 10-15 χρόνια. Για το τελευταίο έχουν δείξει ενδιαφέρον μεγάλες διεθνείς εταιρείες μεταφορών όπως η Fedex και η UPS. Μαγκίρης, Βαγγέλης: «UAV και MAV: Τα ιπτάμενα ρομπότ», Περισκόπιο της Επιστήμης, τεύχος 219 (Ιούλιος-Αύγουστος 1998), σσ. 66-75 Introducing matternet quadcopter network deliveries remote locations. Αύγουστος 2011. TEDx στην Αμερική. Matternet.us Ways drones can be used for good. 21/6/2013. Michael Toscano - President and CEO, της Association for Unmanned Vehicle Systems International. Βίντεο των Michael Toscano και της Missy Cummings - Associate Professor of Aeronautics and Astronautics, MIT. Κανονισμός Πτήσεων Αερομοντέλων.
Mafia II

Το Mafia II είναι βιντεοπαιχνίδι δράσης περιπέτειας και βολών τρίτου προσώπου. Πρόκειται για τη συνέχεια του Mafia: The City of Lost Heaven. Αναπτύχθηκε από την 2K Czech (πρώην Illusion Softworks). Το παιχνίδι ανακοινώθηκε στις 27 Αυγούστου 2007, κυκλοφόρησε στις 28 Αυγούστου 2010, και είναι διαθέσιμο για PlayStation 3, Xbox 360 και τα Microsoft Windows.

 Το παιχνίδι τοποθετείται ανάμεσα στο 1945 και το 1955 στην πόλη Empire Bay, μία φανταστική πόλη βασισμένη στο Σαν Φρανσίσκο και τη Νέα Υόρκη. Ο κόσμος του θα έχει έκταση 10 τετραγωνικά μίλια. Δεν θα υπάρχει κανένας περιορισμός από την αρχή του παιχνιδιού, ενώ θα υπάρχουν περίπου 50 μοντέλα αυτοκινήτων. Ο παίκτης μπορεί να χρησιμοποιήσει όπλα όπως το Thompson M1928, το Colt 1911, καθώς επίσης και όπλα όπως το MP40, το MP28, το MG42 μεταξύ άλλων. Mafia II official website Mafia II στην IMDb Mafia II at MobyGames
Άγιος Κωνσταντίνος Ρεθύμνου

Ο Άγιος Κωνσταντίνος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης, σε υψόμετρο 253 μέτρα με 152 κατοίκους. Απέχει 16 χλμ. από Ρέθυμνο, στο δρόμο προς Ατσιπόπουλο, γωνιά αριστερά στο 16ο χλμ. του παλιού δρόμου προς Χανιά.

 Το όνομά του έχει πάρει από την εκκλησία του χωριού. Αναφέρεται στις βενετσιάνικες απογραφές του 16ου καί 17ου αιώνα, καθώς και στην αιγυπτιακή του 1834 με 50 οικογένειες. Το 1881, ανήκει στο δήμο Ρούστικων με 263 κατ. καθώς επίσης και το 1900 με 345 κατ. Από το 1928 και μετά αποτελεί δική του κοινότητα το χωριό βρίσκεται σε υψηλή και βραχώδη θέση και κατά τον Ρεθεμνιώτη Εμ. Λαμπρινάκη στην πλακώδη πλατεία του, υπάρχουν ερείπια νομισματοκοπείου. Κατά την ενετοκρατία ήταν φέουδο της οικογένειας Οικογένεια Μπαρότσι, και όλο το χωριό διατηρεί μια βενετσιάνικη όψη. Το χωριό είχε ωραία σπίτια καθώς ήταν θερινός τόπος διαμονής των βενετσιάνων αρχόντων του Ρεθύμνου. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης και το πρόγραμμα Κλεισθένης Ι μαζί με τον οικισμό Άγιος Γεώργιος αποτελούν την κοινότητα Αγίου Κωνσταντίνου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Νικηφόρου Φωκά του δήμου Ρεθύμνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 152 κατοίκους.Δείτε Κοινότητα Αγίου Κωνσταντίνου Λαμπάκης Ευμένιος : ηγούμενος Προφήτη Ηλία ΡουστίκωνΜανούσακας Γιάννης : κοινοτάρχης και συγγραφέας: στη σκιά της Ακροναυπλίας και ο ΧαλασμόςΠαυλιδάκης Γιάννης: ιδιοκτήτης ραδιοφωνικού σταθμού κρητικής μουσικής στην ΑθήναΦραγκίσκος Μπαρόκιος : μαθηματικόςΠαπαδάκης Βασίλειος (+21/12/1931) : επαναστάτης Κρητικών Επαναστάσεων και πληρεξούσιοςΣακκόραφος Γεώργιος : βουλευτής Κρήτης το 1827Σπανδάγος Κ. Χαράλαμπος: ιδιοκτήτης κινηματογράφου Ιδαίον Άντρον στο Ρέθυμνο Στην τοπική κοινότητα Αγίου Κωνσταντίνου Ρεθύμνου ανήκει και ο οικισμός του Αγίου Γεωργίου. Είναι κτισμένος σε υψόμετρο 390 μέτρων και ήταν βενετσιάνικο χωριό, ιδιοκτησία βενετού ευγενούς. Στην απογραφή του 2011 είχε 48 κατοίκους . Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 4,915 χμ² (2011). Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Υπεράσπιση Τσουμπάκα

Η υπεράσπιση Τσουμπάκα είναι φανταστική νομική στρατηγική η οποία εμφανίστηκε στο 14ο επεισόδιο του Σάουθ Παρκ, "Chef Aid". Παρωδεί την υπεράσπιση του δικηγόρου του Ο. Τζ. Σιμπσον Τζόνι Κόχραν στην δίκη του για φόνο. Ορίζεται ως σειρά προτάσεων χωρίς απολύτως κανένα νόημα με μόνο σκοπό την παραπλάνηση των ενόρκων, και έχει χρησιμοποιηθεί περιστασιακά εκτός της σειράς στον πραγματικό κόσμο.

 Στο επεισόδιο, ο Σεφ ανακαλύπτει ότι το (μη πραγματικό) τραγούδι της Αλάνις Μόρισετ "Stinky Britches" είναι ίδιο με ένα παλαιό δικό του, το οποίο είχε γράψει πριν χρόνια, πριν εγκαταλείψει την επαγγελματική μουσική. Ο Σεφ έρχεται σε επαφή με ένα στέλεχος μίας "μεγάλης δισκογραφικής εταιρείας", με μόνο αποτέλεσμα την πρόσθεση το ονόματος του στο κάλυμμα του δίσκου. Ο Σεφ παρουσιάζει ως απόδειξη έναν δίσκο του ο οποίος περιείχε το τραγούδι. Η εταιρεία αρνείται, και προσλαμβάνει τον Τζόνι Κόχραν, ο οποίος μηνύει τον Σεφ για παρενόχληση. Στη δίκη, ο Κόχραν χρησιμοποιεί την "διάσημη" του υπεράσπιση Τσουμπάκα, την οποία "χρησιμοποίησε στη δίκη του Σίμπσον". Κόχραν: Κυρίες και κύριοι υποτιθέμενοι ένορκοι, ο δικηγόρος του Σεφ θα ήθελε να πιστέψετε ότι ο πελάτης του έγραψε το τραγούδι "Stinky Britches" πριν 20 χρόνια. Και παρουσιάζουν αρκετά στοιχεία. Στα κομμάτια, λυπάμαι και τον εαυτό μου! Αλλά, κυρίες και κύριοι υποτιθέμενοι ένορκοι, έχω ένα τελευταίο πράγμα που θέλω να θεωρήσετε. [σηκώνει χαρτί στον πίνακα] Κόχραν: Κυρίες και κύριοι, αυτός είναι ο Τσουμπάκα, ένας Γούκι από τον πλανήτη Κασίυηκ. Αλλά ο Τσουμπάκα ζει στον πλανήτη Έντορ. Τώρα, σκεφτείτε το. Αυτό δεν βγάζει νόημα! Τζέραλντ Μπροφλόφσκι(δικηγόρος Σεφ): Κατάρα! Σεφ: Τι; Μπροφλόφσκι: Χρησιμοποιεί την υπεράσπιση Τσουμπάκα! Κόχραν: Γιατί ένας Γούκι, ένας τρίμετρος Γούκι, θα ήθελε να ζήσει στον Έντορ, με ένα μάτσο Εγουοκς που είναι μετά βίας 60 πόντους; Αυτό δεν βγάζει νόημα! Αλλά κάτι πιο σημαντικό τώρα, πρέπει να αναρωτηθείτε, τι έχει να κάνει αυτό με την υπόθεση; Τίποτα. Κυρίες και κύριοι, δεν έχει να κάνει τίποτα με την υπόθεση! Δεν βγάζει νόημα! Κοιτάξτε με! Είμαι ένας δικηγόρος που υπερασπίζεται μία μεγάλη δισκογραφική, και σας μιλάω για τον Τσουμπάκα! Βγάζει αυτό νόημα; Κυρίες και κύριοι, δεν βγάζω νόημα! Τίποτα από αυτά δεν βγάζουν νόημα! Και πρέπει, λοιπόν, να θυμηθείτε, όταν πάτε σε εκείνο το δωμάτιο να αποφασίσετε και να εφαρμόζετε την Διακήρυξη της Ισότητας, [απαλότερα] βγάζει νόημα; Όχι! Κυρίες και κύριοι υποτιθέμενοι ένορκοι, δεν βγάζει νόημα! Αν ο Τσουμπάκα ζει στον Έντορ, πρέπει να αθωώσετε! Η υπεράσπιση κλείνει. Άγνοια ελέγχου Arp, Robert (2006). "The Chewbacca Defense: A South Park Logic Lesson". in Arp, Robert. South Park and Philosophy: You Know, I Learned Something Today. Blackwell Publishing. ISBN 978-1405161602. Ηχογράφηση της Υπεράσπιση Τσουμπάκα - southparkstudios.com
Ρεντ Ντιρ

Το Ρεντ Ντιρ (αγγλικά: Red Deer, μετάφραση: κόκκινο ελάφι) είναι πόλη του Καναδά στην επαρχία της Αλμπέρτας. Ο πληθυσμός της πόλης ανέρχεται σε 100.844 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2021. Βρίσκεται κοντά στο μέσο του διαδρόμου Κάλγκαρι - Έντμοντον και περιβάλλεται από την κομητεία Ρεντ Ντιρ. Είναι η τρίτη πολυπληθέστερη πόλη της Αλμπέρτα, μετά το Κάλγκαρι και το Έντμοντον. Η πόλη βρίσκεται σε μια περιοχή με λόφους στους οποίους υπάρχει αφθονία πετρελαίου, σιτηρών και βοοειδών. Είναι ένα κέντρο διανομής πετρελαίου και γεωργίας, και η γύρω περιοχή είναι ένα σημαντικό κέντρο για την παραγωγή πετροχημικών.

 Πριν την άφιξη των ευρωπαίων εποίκων, στην περιοχή ζούσαν αυτόχθονες Ινδιάνοι (κυρίως Μαυροπόδαροι και Κρι). Οι ευρωπαίοι έμποροι γούνας άρχισαν να περνούν από την περιοχή στα τέλη του 18ου αιώνα. Μέσα σε αυτό το εθνολογικό μείγμα, προέκυψε η φυλή των μιγάδων Μετίς. Ένα από τα μονοπάτια των ιθαγενών ξεκινούσε από τη Μοντάνα, στο νότο, συνέχιζε κατά μήκος του ποταμού Μπόου κοντά στο Κάλγκαρι και κατέληγε στο Οχυρό Έντμοντον. Περίπου στα μισά του δρόμου μεταξύ του Κάλγκαρι και του Έντμοντον, το μονοπάτι περνούσε τον ποταμό Ρεντ Ντιρ σε ένα πλατύ, πετρώδες και ρηχό σημείο που χρησιμοποιούσαν οι ιθαγενείς λαοί και οι βίσονες από τους αρχαίους χρόνους. Τα ρηχά σημεία, τώρα γνωστά ως Σταυροδρόμι Παλιού Ρεντ Ντιρ, βρίσκονται περίπου 7 χιλιόμετρα μακριά από τη σημερινή πόλη του Ρεντ Ντιρ. Με την ίδρυση του Οχυρού Κάλγκαρι από τη Βορειοδυτική Αστυνομία το 1875, η κυκλοφορία αυξήθηκε κατά μήκος του σημερινού δρόμου μεταξύ του Κάλγκαρι και του Έντμοντον. Μετά την άφιξη του Καναδικού Ειρηνικού Σιδηρόδρομου στο Κάλγκαρι, η κυκλοφορία κατά μήκος της διαδρομής αυξήθηκε σημαντικά. Στο Σταυροδρόμι χτίστηκε το 1882 ένας εμπορικός σταθμός και μια στάση, και άρχισε να αναπτύσσεται ένας μόνιμος οικισμός γύρω από αυτό. Κατά τη διάρκεια της Βορειοδυτικής Επανάστασης του 1885, η καναδική πολιτοφυλακή δημιούργησε το Οχυρό Νορμαντώ στο Σταυροδρόμι. Το Οχυρό αργότερα δόθηκε στη Βορειοδυτική Αστυνομία που το χρησιμοποίησε μέχρι το 1893. Με την αποδεκάτιση των βισόνων από τους κυνηγούς, οι φυλές των ιθαγενών που βασίζονταν στους βίσονες για φαγητό, ρουχισμό και καταφύγιο άρχισαν να μειώνονται. Τα εύφορα εδάφη γύρω από τον ποταμό Ρεντ Ντιρ ήταν ελκυστικά για τους αγρότες και τους κτηνοτρόφους. Ένας από τους πρώτους εποίκους, ο αιδεσιμότατος Λέοναρντ Γκέιτς, έδωσε μισό μερίδιο 1.240 στρεμμάτων (5 τ.χλμ.) που είχε αποκτήσει στο σιδηρόδρομο, για να αναπτυχθεί μια γέφυρα πάνω από τον ποταμό και ένα χωριό. Ως αποτέλεσμα, το Σταυροδρόμι σταδιακά εγκαταλείφθηκε. Το πρώτο τρένο από το Κάλγκαρι προς το Έντμοντον πέρασε από το Ρεντ Ντιρ το 1891. Επίσημος ιστότοπος (Αγγλικά)
Ροβέρτος Σπυρόπουλος

Ο Ροβέρτος Σπυρόπουλος (1 Μαΐου 1947 - 22 Ιουνίου 2019) ήταν Έλληνας πολιτικός και συνδικαλιστής, ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ. Είχε διατελέσει πρόεδρος της Ομοσπονδίας Εργαζομένων του ΟΤΕ (ΟΜΕ-ΟΤΕ), οργανωτικός γραμματέας της ΓΣΕΕ, βουλευτής Αρκαδίας, υφυπουργός, γενικός γραμματέας υπουργείων και διοικητής κρατικών οργανισμών. Από το 2010 μέχρι τις 29 Ιουνίου 2015 υπηρέτησε ως διοικητής του ΙΚΑ.

 Γεννήθηκε την Πρωτομαγιά του 1947 στην Τρίπολη. Σπούδασε στο Τμήμα Τεχνολόγων Μηχανικών ΤΕΙ.Στο ΠΑΣΟΚ εντάχθηκε από την ίδρυσή του το 1974. Από το πρώτο συνέδριο του κόμματος εκλέγεται μέλος της Κεντρικής Επιτροπής, ενώ διετέλεσε τρεις φορές γραμματέας του Τομέα Συνδικαλιστικού του ΠΑΣΟΚ.Το 1975 πρωτοεκλέχθηκε συνδικαλιστής στην Πανελλήνια Ένωση Τεχνολόγων Μηχανικών, όπου ανέλαβε υπεύθυνος διαχειριστής των οικονομικών της. Το 1977 έγινε γενικός γραμματέας της Πανελλήνιας Ένωσης Τεχνολόγων Μηχανικών του ΟΤΕ, ενώ το 1981 έγινε πρόεδρος της Ομοσπονδίας Εργαζομένων του ΟΤΕ (ΟΜΕ-ΟΤΕ). Το 1982 εκλέχθηκε οργανωτικός γραμματέας της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδας (ΓΣΕΕ), και το 1991 έγινε πρόεδρος του Ινστιτούτου Εργασίας, που είναι ο ερευνητικός φορέας της ΓΣΕΕ.Μετά το 1985 ο Ροβέρτος Σπυρόπουλος ήρθε σε σύγκρουση με τον τότε ηγέτη της ΠΑΣΚΕ και της ΓΣΕΕ Γιώργο Ραυτόπουλο, αλλά και με τον ισχυρό διοικητή του ΟΤΕ Θεοφάνη Τόμπρα, και αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ. Εντάχθηκε στο Ελληνικό Σοσιαλιστικό Κόμμα που είχε δημιουργήσει ο Γεράσιμος Αρσένης μαζί με την αριστερή τάση της ΠΑΣΚΕ. Το Νοέμβριο του 1989, ο Αρσένης και τα περισσότερα μέλη του ΕΣΚ, μεταξύ των οποίων και ο Σπυρόπουλος, επέστρεψαν στο ΠΑΣΟΚ. Στην τελευταία κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου (1993-1996) ήταν διοικητής του ΟΑΕΔ και πρόεδρος του Πειραματικού Ινστιτούτου Επαγγελματικής Κατάρτισης.Εκλέχθηκε βουλευτής Αρκαδίας με το ΠΑΣΟΚ το 1996 και το 2000, και διετέλεσε υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων από το 2001 ως το 2004 στην κυβέρνηση του Κώστα Σημίτη.Το 2006 έγινε γενικός διευθυντής του ΠΑΣΟΚ. Στην κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου έγινε αρχικά γενικός γραμματέας του υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης από το 2009 ως το 2010, ενώ από τον Αύγουστο του 2010 μέχρι τις 29 Ιουνίου 2015 ήταν διοικητής του ΙΚΑ. Απεβίωσε στις 22 Ιουνίου 2019 σε ηλικία 72 ετών, ενώ βρισκόταν στην παραλία Χιλιαδού στην Εύβοια, μετά από ξαφνική αδιαθεσία που ένιωσε. Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Κύμης όπου και διαπιστώθηκε ο θάνατός του. Αιτία θανάτου ήταν η ανακοπή καρδιάς.
Σιδηροδρομικός σταθμός Χαλκίδας

Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Χαλκίδας βρίσκεται στην είσοδο της πόλης, κοντά στην παλαιά γέφυρα του Ευρίπου από την πλευρά της ηπειρωτικής Ελλάδας. Το κτίριο του σταθμού χτίστηκε το 1905, διαθέτει ιδιαίτερα αρχιτεκτονικά στοιχεία και έχει χαρακτηριστεί ως προστατευόμενο.

 Η κατασκευή του σταθμού νομοθετήθηκε το 1889 με τον νόμο ΑΨΜΕ΄/7-4-1889 περί κατασκευής και εκμεταλλεύσεως σιδηροδρομικής γραμμής Πειραιώς-Λαρίσης και συνόρων αλλά ξεκίνησε το 1902 μετά την ίδρυση της Εταιρείας Ελληνικών Σιδηροδρόμων (ΕΕΣ). Τα εγκαίνια του σταθμού έγιναν στις 6 Μαρτίου 1904 μαζί με την παράδοση των πρώτων 121 χλμ. της γραμμής, όταν και δόθηκε επίσημο γεύμα για 400 άτομα στις εγκαταστάσεις του, με την παρουσία τριών πολεμικών πλοίων, ενός αγγλικού, ενός γαλλικού και ενός ελληνικού. Ο σταθμός παραδόθηκε στην κυκλοφορία δύο μέρες αργότερα. Ο σταθμός διέθετε υδατόπυργο 50 κυβικών μέτρων και περιστροφική πλάκα. Το 1915 ο σταθμός εξυπηρετούνταν με δύο ζεύγη δρομολογίων την ημέρα από και προς Αθήνα, τα οποία με τα χρόνια αυξήθηκαν σε πέντε και τη δεκαετία του '70, μετά τον διπλασιασμό της γραμμής Αθήνα - Οινόη σε εννιά. Το 1980 τα δρομολόγια, τα οποία ήδη από το 1978 αποκαλούνταν «προαστιακά» αυξήθηκαν σε 19 ζεύγη. Το 2000 το κτήριο του σταθμού ανακηρύχθηκε διατηρητέο μνημείο. Το 2008 ξεκίνησε η ανακατασκευή του σταθμού, στα πλαίσια του εκσυγχρονισμού του προαστιακού δικτύου της Αθήνας και της ηλεκτροκίνησής του. Αρχική πρόθεση του ΟΣΕ ήταν η μεταφορά η χρήση του παρακείμενου κτηρίου αποθηκών ως νέου σταθμού και η μίσθωση του παλαιού σταθμού σε ιδιώτες. Ύστερα από διαμαρτυρία των τοπικών αρχών και κοινωνίας η αλλαγή χρήσης του κτηρίου του σταθμού ματαιώθηκε αλλά η μεταφορά των αποβαθρών αρκετά μέτρα από το κτήριο του σταθμού προχώρησε. Σήμερα ο σταθμός εξυπηρετείται από την Γραμμή 3 του Προαστιακού μεταξύ Αθήνας και Χαλκίδας.
Ζάκσπιντ

Η Ζάκσπιντ (Zakspeed) είναι γερμανική εταιρεία που δραστηριοποιείται στο μηχανοκίνητο αθλητισμό, συμμετέχοντας με δικές της ομάδες σε διάφορα πρωταθλήματα. Ιδρύθηκε με την υποστήριξη της Φορντ το 1968 από τον Έριχ Τσακόφσκι, ενώ σήμερα ιδιοκτήτης της είναι ο γιος του Πέτερ. Εδρεύει στο Νιντερτσίσεν, μια κωμόπολη της Ρηνανίας-Παλατινάτου.

 Στα μέσα της δεκαετίας του '80, ενώ ήδη αποτελούσε υπολογίσιμη δύναμη σε διοργανώσεις μεσαίου βεληνεκούς, η Ζάκσπιντ εισήλθε ως κατασκευάστρια στη Φόρμουλα 1. Η αρχή έγινε τη σαιζόν 1985 με ένα μονοθέσιο, το οποίο έτρεξε σε 10 γκραν-πρι αλλά εγκατέλειψε σε όλα πλην ενός. Το 1986 κατέβασε πλήρη ομάδα (δύο οχήματα) αλλά και πάλι οι εγκαταλείψεις ήταν συχνότερες απ' τους τερματισμούς. Το 1987 πανηγύρισε τους μοναδικούς βαθμούς της, χάρη στην 5η θέση του Μάρτιν Μπραντλ στην Ίμολα. Ακολούθησαν δύο πολύ κακές χρονιές, κατά τις οποίες οι δύο οδηγοί συνήθως κόβονταν στα προκριματικά, με αποτέλεσμα την απόσυρσή της από τη Φόρμουλα 1. Έκτοτε αφοσιώθηκε σε λιγότερο ανταγωνιστικά πρωταθλήματα. ¹ ΔΚ: Δεν κατατάχθηκε, διότι η συγκομιδή της ήταν 0 βαθμοί. Επίσημη ιστοσελίδα της εταιρείας Αναλυτικά στατιστικά στη Φόρμουλα 1
Μαχητές των Δρόμων 6

Το Μαχητές των Δρόμων 6 (αγγλικά: Fast & Furious 6, Furious 6 ή Fast 6), είναι τίτλος αμερικάνικης ταινίας, παραγωγής 2013. Πρωταγωνιστούν οι Βιν Ντίζελ, Πολ Γουόκερ, Ντουέιν Τζόνσον, Μισέλ Ροντρίγκες και Τζορντάνα Μπρούστερ. Η ταινία προβλήθηκε για πρώτη φορά στον κινηματογράφο στις 17 Μαΐου 2013 στο Ηνωμένο Βασίλειο, ενώ στην Ελλάδα η πρώτη προβολή πραγματοποιήθηκε στις 23 Μαΐου 2013. Γνώρισε τεράστια εμπορική επιτυχία, καθώς χτύπησε κόκκινο σε εισπράξεις 789 εκατομμυρίων δολαρίων παγκοσμίως. Είναι η έκτη ταινία της σειράς ταινιών Μαχητές των Δρόμων (αγγλικά: Fast & Furious).

 Μετά τη ληστεία των εκατό εκατομμυρίων στο Ρίο, ο Ντόμινικ (Ντίζελ), ο Μπράιαν (Πολ Γουόκερ) κι η υπόλοιπη ομάδα τους βρίσκονται διασκορπισμένοι σε διάφορα μέρη του κόσμου (Κανάριοι Νήσοι, Χονγκ Κόνγκ, Κόστα Ρίκα), αδυνατώντας να επιστρέψουν σπίτι τους και να ζήσουν μία κανονική ζωή. Εν τω μεταξύ, ο Χομπς (Τζόνσον) καταζητεί μία οργάνωση «θανάσιμα» εκπαιδευμένων οδηγών, υπό την αρχηγία του Όουεν Σο (Έβανς), αλλά και της φερόμενης -μέχρι σήμερα- νεκρής αγαπημένης του Ντόμινικ, Λέτι (Ροντρίγκεζ). Γι' αυτό και ζητά την βοήθεια του Τορέτο και της ομάδας του προκειμένου να μεταβούν στο Λονδίνο και να την εξαρθρώσουν, με αντάλλαγμα την πλήρη «άφεση αμαρτιών» τους. Βιν Ντίζελ, στον ρόλο του Ντόμινικ Τορέτο Πολ Γουόκερ, στον ρόλο του Μπράιαν Ο'Κόνερ Ντουέιν Τζόνσον, στον ρόλο του Λουκ Χομπς Μισέλ Ροντρίγκες, στον ρόλο της Λετίσια 'Λέτι' Ορτίζ Τζορντάνα Μπρούστερ, στον ρόλο της Μία Τορέτο Ταϊρίζ Γκίμπσον, στον ρόλο του Ρόμαν Πιρς Κρις 'Ludacris' Μπρίτζες, στον ρόλο του Τεζ Πάρκερ Σουνγκ Κανγκ, στον ρόλο του Χαν Λου Λουκ Έβανς, στον ρόλο του Όουεν Σο Γκαλ Γκαντότ, στον ρόλο της Ζιζέλ Γιασάρ Τζίνα Καράνο, στον ρόλο της Ράιλι Χικς Τζον Ορτίζ, στον ρόλο του Αρτούρο Μπράγκα Έλσα Πατάκι στον ρόλο της Έλενα Νίβες Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Fast & Furious 6 στο Wikimedia Commons
Σπήλαιο Αφαίας

Το Σπήλαιο Αφαίας είναι ένα από τα μεγαλύτερα και ωραιότερα σπήλαια της Αττικής, βρίσκεται στο Όρος Αιγάλεω και ανακαλύφθηκε σχετικά πρόσφατα. Την είσοδό του εντόπισαν δύο παιδία, ο Παναγιώτης Διονυσίου και ο Δημήτρη Παναγιωτίδης. Είναι πολύ πιθανόν η είσοδος να άνοιξε πρόσφατα, μιας και στην περιοχή εκτελούνται έργα διάνοιξης για τον προαστιακό. Εξερευνήθηκε και χαρτογραφήθηκε το 2008 από την Ελληνική Σπηλαιολογική Εταιρεία.

 Το σπήλαιο έχει δημιουργηθεί από τη διεύρυνση μίας διάκλασης και αναπτύσσεται κατά μήκος της, με διεύθυνση ΒΔ –ΝΑ και με μέση κλήση 50 μοίρες. Έχει κατηφορική ανάπτυξη, αλλά χωρίς να χρειάζεται σχοινί. Η είσοδος είναι μικρή, κάπως στενή και κατηφορική στα πρώτα μέτρα της. Κατεβαίνοντας στο δεύτερο επίπεδο υπάρχει μια μεγάλη αίθουσα που εκτός από σταλακτίτες υπάρχουν και ρίζες δένδρων που κρέμονται από την οροφή και καταλήγουν στο δάπεδο. Το σπήλαιο είναι μεγάλο, ευρύχωρο. Σταλακτιτικές κολώνες, σταλακτίτες και σταλαγμίτες, λιθωματικές λεκάνες, κουρτίνες, ελικτίτες και εκκεντρίτες συνθέτουν πολυεπίπεδο σκηνικό, με πρωταγωνιστές το νερό και τον βράχο. Εκατομμύρια χρόνια το νερό, σταγόνα - σταγόνα σμίλεψε τον βράχο και έπλασε την ομορφιά. Παράγοντες όπως η θερμοκρασία, η σεισμικότητα της περιοχής αλλά και η φύση των πετρωμάτων δημιούργησαν αυτά τα κοιλώματα και οι διαβρωμένοι βράχοι σχημάτισαν την αξιοθαύμαστη αυτή φυσική διακόσμηση του σπηλαίου. Στην τελευταία αίθουσα υπάρχουν επίσης μοναδικής ομορφιάς ελικτίτες. Οι πολλές κατακρημνίσεις κάνουν δύσκολη την εξερεύνησή του και ακόμη πιο δύσκολη την χαρτογράφηση. Γι’ αυτό και μέχρι σήμερα έχουν χαρτογραφηθεί μόνο τα τρία τέταρτα του σπηλαίου. Η επικλινής μορφολογία του και οι κατακρημνίσεις δεν το καθιστούν κατάλληλο για τουριστική εκμετάλλευση. [1] Ιστοσελίδα Δήμου Χαϊδαρίου [2] Ιστοσελίδα Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρείας
Ακροποσθικός δακτύλιος

Στην ανδρική ανατομία, ο δακτύλιος της ακροποσθίας, αλλιώς ακροποσθικός ή φιμωτικός δακτύλιος, βρίσκεται στην κορυφή της ακροποσθίας του ανθρώπινου πέους. Σχηματίζεται στην περιοχή της βλεννοδερματικής ένωσης, στην οποία ενώνονται η εσωτερική με την εξωτερική επιδερμίδα της ακροποσθίας. Η περιοχή επενδύεται από βλεννογόνο μεμβράνη και παρουσιάζει υψηλή συγκέντρωση από νεύρα και αιμοφόρα αγγεία. Ο δακτύλιος χαρακτηρίζεται από υψηλή ευαισθησία και θεωρείται σημαντικός για την σεξουαλική αίσθηση και λειτουργία του πέους.

 Ο ακροποσθικός δακτύλιος περιγράφεται ως ένας λεπτός ιστός από βλεννογόνο που εντοπίζεται στην εσωτερική πτυχή της ακροποσθίας. Το δέρμα του εμφανίζει ελαφρώς ζαρωμένη όψη και σχηματίζει λεπτές ραβδώσεις, όταν ανασύρεται για να αποκαλυφθεί η βάλανος. Συγκεντρώνει μεγάλο αριθμό αισθητήριων νεύρων που διεγείρονται με την κύλιση της ακροποσθίας και την τριβή της στη διάρκεια της σεξουαλικής πράξης.Η συγκεκριμένη δομή μπορεί να είναι ελαφρώς στενότερη από το υπόλοιπο δέρμα της πόσθης, ενώ ορισμένες φορές, όταν ανασύρεται, δίνει την εντύπωση ενός στενού δαχτυλιδιού στη βάση της βαλάνου. Μια ελαφρά στένωση του ακροποσθικού δακτυλίου, ιδίως σε νεαρά άτομα, είναι φυσιολογική και συχνά αρχίζει να υποχωρεί με τη σεξουαλική ωρίμανση του άνδρα.Μεγάλο μέρος ή το σύνολο του ακροποσθικού δακτυλίου αφαιρείται κατά την περιτομή λόγω της θέσης του στην ακροποσθία. Η δομή του ακροποσθικού δακτυλίου, τα απτικά σωμάτια του Μάισνερ και άλλα νεύρα που εντοπίζονται σε αυτόν τον καθιστούν πρωτίστως έναν αισθητήριο ιστό. Έχει υποτεθεί πως τα σωμάτια του Μάισνερ στην επιδερμίδα του δακτυλίου είναι προσαρμοσμένα για να ανιχνεύουν το τέντωμα του ιστού. Μελέτες πάνω στη συγκεκριμένη δομή υποστήριξαν πως η ανάσυρση και το τέντωμά της πιθανώς να διεγείρουν την αντανακλαστική σύσπαση του βολβοσηραγγώδους μυός. Σύμφωνα με τους συντάκτες της έρευνας, ο ακροποσθικός δακτύλιος παίζει σημαντικό ρόλο στα σεξουαλικά αντανακλαστικά του πέους κατά τη συνουσία. Συγκεκριμένα, έχει προταθεί πως ο πραγματικός ρόλος του στην ερωτική επαφή έγκειται στην ικανότητα να προκαλεί αντανακλαστική σύσπαση των μυών, οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για την εκσπερμάτιση. Ακροποσθία Ανδρικό αναπαραγωγικό σύστημα
Crunk Juice

Το Crunk Juice είναι το έκτο στούντιο άλμπουμ των Αμερικανών καλλιτεχνών Lil Jon & the East Side Boyz, που κυκλοφόρησε στις 16 Νοεμβρίου του 2004, στις TVT/BME. Η παραγωγή έγινε από τον ίδιο τον Lil Jon, ο οποίος επίσης συνεργάστηκε με την εκτελεστική παραγωγή, δίπλα στους Bryan Leach, Rob McDowell, Emperor Searcy, Vince Phillips, και την παραγωγή από τους Lil Jay του Crime Mob, DJ Flexx, Scotty Beats, Pharrell και Hugo της The Neptunes, και Rick Rubin. Το άλμπουμ περιέχει πολλές συνεργασίες από ράπερ και τραγουδιστές, όπως οι Ludacris, Ice Cube, Usher, Bun B από τους UGK, Jadakiss, Nas, T.I., τους Ying Yang Twins και Pharrell μεταξύ άλλων. Υπάρχει μία κομμένη και πιεσμένη έκδοση του άλμπουμ που έγινε από τον DJ Michael "5000" Watts. Το επόμενο σόλο άλμπουμ του Lil Jon, το Crunk Rock του 2010, δεν εμφανίζεται με τους East Side Boyz.

 Επιβεβαιώθηκε από την Disco GS. Κομμάτι 6, περιέχει απόσπασμα από το remix του "Sippin' & Spinnin' [Remix]", ερμηνεύεται από τους Gangsta Boo, Playa Fly και Bun B. Κομμάτι 10, περιέχει απόσπασμα από τα "Mandatory Suicide" και "Raining Blood", ερμηνεύονται από τους Slayer. Κομμάτι 12, περιέχει απόσπασμα από το "Lovers and Friends", ερμηνεύεται από τον Michael Sterling. Κομμάτι 17, περιέχει απόσπασμα του "Tonite", ερμηνεύεται από τους Kleeer. Πρόωρες πιέσεις αυτού του άλμπουμ πίστωσαν εσφαλμένα τον Fat Joe (και όχι τον Jadakiss) ως έναν από τους ράπερ στο "The Grand Finale." Επιβεβαιώθηκε από την Artist Direct. Επιβεβαιώθηκε από την Artist Direct. Επιβεβαιώθηκε από την Artist Direct. Κύριοι ερμηνευτές Featured guest Κύρια παραγωγή Εκτελεστική παραγωγή Μηχανικοί Επιτηρητές Εκποίηση αποσπασμάτων Danny Zook Μίξη και mastering Ενοργάνωση Σχεδιασμός και φωτογραφία Το "Real Nigga Roll Call" του Ηνωμένου Βασίλειου χαρτογραφήθηκε ως "Roll Call" μαζί με το "What U Gon' Do" ως ένα διπλό σινγκλ. Lovers & Friends: The Softer Side Of Crunk
Χλανβαϊρπουχγκουίνγκιλ

Το Χλανβαϊρπουχγκουίνγκιλ (ουαλικά: Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch, προφέρεται: [ˌɬanvairˌpuɬɡwɪ̈nˌɡɪ̈ɬɡoˌɡɛrəˌχwərnˌdrobuɬˌɬantɪ̈ˌsiljoˌɡoɡoˈɡoːχ]) είναι κωμόπολη στη νήσο Άνγκλεσι της βόρειας Ουαλίας. Βρίσκεται στο στενό Μενάι (Menai Strait) πλάι στη Γέφυρα Μπριτάνια (Britannia Bridge) απέναντι από την πόλη Μπάνγκορ (Bangor). Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, οι κάτοικοί της ήταν 3.040, εξ ών το 76% μιλούν άπταιστα την ουαλική γλώσσα, ενώ στην ηλικιακή ομάδα 10 - 14 το 97% μπορεί να μιλήσει και να καταλάβει ουαλικά.Η κωμόπολη έγινε γνωστή και δέχεται κάθε χρόνο πολλούς επισκέπτες, οι οποίοι φωτογραφίζονται πλάι στις πινακίδες του σιδηροδρομικού της σταθμού, χάρη στο μακροσκελές της όνομα.

 Το πλήρως αναπτυγμένο όνομα αποτελεί το μακροσκελέστερο επίσημα αναγνωρισμένο τοπωνύμιο του Ηνωμένου Βασιλείου και ένα από τα πλέον μακροσκελή παγκοσμίως, αφού έχει 58 γράμματα (51 στην ουαλική γλώσσα, η οποία προσμετρά ως ένα γράμμα τα συμπλέγματα ch και ll). Αναλυτικά, το όνομα της κωμόπολης ερμηνεύεται ως εξής: Η Εκκλησία της Αγίας Μαρίας (Llanfair) σε ένα κοίλωμα (pwll) με λευκές φουντουκιές (gwyngyll) κοντά (goger) στην περιστρεφόμενη δίνη (ychwyrndrobwll) της εκκλησίας του Αγίου Τυσίλιο (llantysilio) με την κόκκινη σπηλιά ([a]g ogo goch). Το μακροσκελές αυτό όνομα δόθηκε στην πόλη το 19ο αιώνα σε μια προσπάθεια να εξελιχθεί σε εμπορικό και τουριστικό κέντρο της περιοχής. Ως τότε ήταν γνωστό ως Llanfair Pwllgwyngyll ή απλά Llanfair PG. Γι' αυτό το λόγο δεν θεωρείται αυθεντικό ουαλικό τοπωνύμιο, αλλά ως τεχνητά επινοηθέν. Στον επίσημο ιστοχώρο της πόλης, ωστόσο, αναφέρεται ένας τσαγκάρης από την περιοχή της Menai Bridge ως αυτός που πρότεινε το μακροσκελές τοπωνύμιο, το οποίο έχει αποδοθεί και στον ιστότοπο της πόλης Η περιοχή κατοικήθηκε από τη Νεολιθική εποχή, με κύριες ασχολίες των αυτοχθόνων τη γεωργία και την αλιεία. Ο οικισμός παρέμεινε αγροτικός επί πολλούς αιώνες. Αλλαγή σημειώθηκε το 19ο αιώνα με την κατασκευή οδικής αρτηρίας (1820) και σιδηροδρομικής γραμμής (1850). Η παλιά πόλη (Pentre Uchaf, άνω πόλη) επεκτάθηκε με τη δημιουργία της νέας πόλης (Pentre Isaf, κάτω πόλη), γύρω από το σιδηροδρομικό σταθμό. Σαν αποτέλεσμα, αρκετοί τεχνίτες από την ευρύτερη περιοχή, καθώς και έμποροι και καταστηματάρχες εγκαταστάθηκαν σε αυτήν, αναδεικνύοντάς τη σε σημαντικό εμπορικό κέντρο της ευρύτερης περιοχής. Δημιουργήθηκε τοπικό ταχυδρομείο, δύο σχολεία, αρκετά μπαρ, μια ζυθοποιία και ξενοδοχείο για επισκέπτες. Οι αρχικά 100 περίπου κάτοικοι έγιναν, στα τέλη του 19ου αιώνα, 961. Τον 20ό αιώνα η περιοχή εξελίχθηκε ακόμη περισσότερο, καθώς οικοδομήθηκαν νέα κτίσματα σε ολόκληρη την ευρύτερη περιοχή και ο πληθυσμός από 1.172 κατοίκους το 1961 εκτοξεύθηκε στους 3.101 κατοίκους το 1991. Η κωμόπολη διατηρεί την ατμόσφαιρά της.
Καραμανία

Σύμφωνα με τον Σερ Φράνσις Μποφόρ, Καραμανία ήταν το όνομα της νότιας (μεσογειακής) ακτής της Ανατολίας στα τέλη του 19ου αιώνα. Το όνομα επίσης μπορεί να αναφέρεται στην ευρύτερη ανατολικό-κεντρική περιοχή της Ανατολίας, το όνομα της οποίας αντανακλάται στο όνομα της σύγχρονης πόλης Καραμάν. Το όνομα αυτό επίσης είναι συνώνυμο των ονομάτων της Επαρχίας Καραμάν της Τουκίας, του ιστορικού βιλαετιού Καραμάν της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, της μεσαιωνικής τουρκικής δυναστείας των Καραμανίδων, και του κράτους εκείνης της περιοχής, και των Καραμανλήδων, τουρκόφωνης χριστιανικής ορθόδοξης ομάδας με καταγωγή από την περιοχή.

 Το 1811–12 ο Φράνσις Μποφόρ, τότε κυβερνήτης του πλοίου του Βασιλικού Ναυτικού της Αγγλίας HSM Frederikssteen, επιφορτίστηκε με το έργο της χαρτογράφησης της ακτής της Ανατολίας. Το 1817 δημοσίευσε ένα βιβλίο για τις υπηρεσίες του με τίτλο, Σύντομη περιγραφή της νότιας ακτής της Μικράς Ασίας και των ερειπίων της αρχαιότητας. Με χάρτες, σχέδια και συλλεγμένα κατά την έρευνα αυτής της ακτής, υπό τις εντολές των επιτελών του Ναυαρχείου, κατά τα έτη 1811-1812. Στον πρόλογο του βιβλίου αποκαλεί τις νότιες ακτές της Ανατολία Καραμανία, αλλά προσθέτει ότι παρόλο που το όνομα ήταν συνηθισμένο στους ευρωπαίους, δεν το χρησιμοποιούσαν ούτε οι κάτοικοι, ούτε η κυβέρνηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Οι Καραμανίδες (τουρκικά: Karamanoğulları) ήταν μια ιστορική δυναστεία που είχε την ηγεμονία της περιοχής μεταξύ του τέλους του 13ου μέχρι το τέλος του 15ου αιώνα. Το κράτος ιδρύθηκε από τους Τουρκομάνους, υπό την ηγεσία του Καραμάν Μπέι, και τελικά ενσωματώθηκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία κατά την βασιλεία του Μωάμεθ Β'. Το κράτος των Καραμανίδων ιδρύθηκε στο νοτιότερο μισό της Κεντρικής Ανατολίας. Στο απόγειο της ισχύος του είχε επίσης υπό τον έλεγχο του την κεντρική περιοχή της μεσογειακής ακτής της Ανατολίας (περίπου η περιοχή της Κιλικίας της αρχαιότητας, δηλαδή το ανατολικό μισό της σύγχρονης Επαρχίας της Αττάλειας και το δυτικό μισό της σύγχρονης Επαρχίας Μερσίν). Μετά την προσάρτηση της περιοχής από τους Οθωμανούς, επιβίωσαν δύο ονόματα από την εποχή των Καραμανίδων: η σημερινή πόλη Καραμάν (στην Κεντρική Ανατολία), η οποία ήταν η πρωτεύουσα των Καραμανίδων και (μέχρι τη δεκαετία του 1920) η μειονότητα των Καραμανλήδων (Αν και οι Καραμανίδες ήταν μουσουλμάνοι, οι Καραμανλήδες ήταν τουρκόφωνοι χριστιανική μειονότητα η οποία μετανάστευσε στην Ελλάδα κατά την ανταλλαγή πληθυσμών στη δεκαετία του 1920. Στο βιβλίο του, ο Σερ Φράνσις Μποφόρ αναφερόταν σε όλη την νότια ακτή της Ανατολίας ως Καραμανία. Αυτό το όνομα αναφερόταν σε μια ευρεία περιοχή από το Όρος Κράγος (Yediburun ) ως τις Αιγαιές (Αιγαιαί, Ayas), όπου ο Μπορόφ τραυματίστηκε από μία έκρηξη. Η περιοχή είναι από τις συντεταγμένες 36°24′N 29°07′E στα δυτικά μέχρι τις 36°47′N 35°50′E στα ανατολικά, περίπου στο ίδιο γεωγραφικό πλάτος, αλλά με ένα γεωγραφικό μήκος έκτασης περίπου 600ων χιλιομέτρων. Σήμερα αντιστοιχεί σε παραλιακή περιοχή τριών επαρχιών της Τουρκίας, της Αττάλειας, της Μερσίν, και των Αδάνων. Όμως, ακόμα και στο απόγειο της δύναμής τους, οι Καραμανίδες έλεγχαν μόνο το ένα τρίτο αυτής της ακτής. Σημείωση Παραπομπές