IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μάλι Σκότσαϊ

Το Μάλι Σκότσαϊ (κυριλλικά: Мали Скочај) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του εδάφους της Πόλεως του Μπίχατς, εντός του Καντονιού της Ούνα-Σάνα και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 29 κατοίκους.

 Το 1991, το χωριό αριθμούσε 89 κατοίκους, οι οποίοι ήσαν όλοι τους Κροάτες. Το 1991, το Μάλι Σκότσαϊ αποτελούσε τμήμα της τοπικής κοινότητας του Σκότσαϊ, η οποία αριθμούσε 412 κατοίκους, οι οποίοι ήσαν κατανεμημένοι ως κάτωθι: Πόλεις της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Δήμοι της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης (Αγγλικά) Maplandia (Αγγλικά) Δορυφορική εικόνα από Μάλι Σκότσαϊ στο fallingrain.com
Σεγέστα

Η Σεγέστα ή Έγεστα ή Αίγεστα (στα Ιταλικά Segesta και στα Σικελικά Siggésta) ήταν αρχαία πόλη στην βορειοδυτική Σικελία κοντά στον οικισμό Καλαφατίμι-Σεγέστα που ανήκει διοικητικά στην Ιταλική επαρχία του Τράπανι. Σήμερα, εκεί υπάρχει ένας ναός δωρικού τύπου σε εξαίρετη κατάσταση και ένα αρχαίο θέατρο.

 Σύμφωνα με τον Θουκυδίδη, πρώτοι εγκαταστάθηκαν στη Σικελία οι Σικανοί που ήσαν ιβηρικής καταγωγής και είχαν εκδιωχθεί από τους Λίγυες, αν και ισχυρίζονταν πως ήταν γηγενείς κάτοικοι της Σικελίας. Κατά την άλωση της Τροίας από τους Έλληνες, μερικοί Τρώες έφθασαν στη Σικελία και συγκατοίκησαν με τους Σικανούς σε δύο πόλεις, την Έρυκα και την Έγεστα, οι οποίες έλαβαν το κοινό όνομα Έλυμοι. Η Έγεστα είχε κακές σχέσεις με τον Σελινούντα από το 580 π.Χ, γεγονός που αποτέλεσε αφορμή για την σικελική εκστρατεία των Αθηναίων (415-413 π.Χ). Το 409 π.Χ, οι Εγεσταίοι είχαν συμμαχήσει με τους Καρχηδόνιους, όταν οι τελευταίοι κατέλαβαν τον Σελινούντα. Κατά τον Πρώτο Ρωμαιοκαρχηδονιακό Πόλεμο, οι Εγεσταίοι πρόδωσαν τους Καρχηδόνιους και πολέμησαν στο πλευρό των Ρωμαίων, γι' αυτό και ευνοήθηκαν κατά την ρωμαϊκή περίοδο. Ωστόσο, κατά τον 2ο αιώνα μ.Χ, η πόλη της Έγεστας καταστράφηκε. Οι κάτοικοι της πόλης αποκαλούνταν «Εγεσταίοι»(Θουκυδίδης) ή «Σεγεστανοί» (Αππιανός) ή «Σεγεσταίοι», όπως φαίνεται από νομίσματα με την ένδειξη ΣΕΓΕΣΤΑΙΩΝ (π.χ. σε δίδραχμο της περιόδου 475-455). Την πόλη αποκαλούσαν Έγεστα (Θουκυδίδης (5ος-4ος αιώνας π.Χ.), Αίγεστα (Διόδωρος Σικελιώτης, 1ος αιώνας), Σεγέστα (Κλαύδιος Πτολεμαίος, 2ος αιώνας), ενώ σε νομίσματά της (π.χ. δες δίδραχμο 5ου αιώνα π.Χ.) φαίνεται το όνομα ΣΕΓΕΣΤΑ. Λήμμα «Segesta» της Εγκυκλοπαίδειας Μπριτάνικα Αίγεστα ή Έγεστα, λήμμα του Dictionary of Greek (Academic Dictionaries and Encyclopedias) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Segesta στο Wikimedia Commons
Πρωτάθλημα χειροσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 2001-2002

Το πρωτάθλημα χάντμπολ ανδρών της περιόδου 2001−2002 έγινε με τη συμμετοχή 12 ομάδων. Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος, ενώ στην Α2 υποβιβάστηκαν ο Λεωνίδας Αγίων Αναργύρων και τα Βριλήσσια.

 Ο Αρχέλαος έχει 1 μηδενισμό και -1 βαθμό. Στους προημιτελικούς μεταφέρθηκαν οι βαθμοί από τα παιχνίδια των ομάδων στην κανονική περίοδο και η πρόκριση κρίθηκε στους 5 και 6 βαθμούς. Στους υπόλοιπους αγώνες και στα πλέι άουτ οι σειρές κρίθηκαν στις δύο νίκες (τρεις στον τελικό). Στους προημιτελικούς, οι ομάδες μετέφεραν τους βαθμούς από τα μεταξύ τους παιχνίδια στην κανονική περίοδο. Για την πρόκριση, μια ομάδα χρειαζόταν να φτάσει πρώτη στους πέντε ή έξι βαθμούς. Σειρές Οι σειρές ξεκίνησαν με τους εξής βαθμούς από την κανονική περίοδο: Πανελλήνιος−Αθηναϊκός 4−0 Δούκας−ΠΑΟΚ 4−0 ΓΑΣ Κιλκίς−Ιωνικός Ν.Φ. 4−0 Σ.Α.Κ.Α.−Φίλιππος Βέροιας 3−1Οι πρώτοι αγώνες έγιναν στις 3 Απριλίου και οι δεύτεροι στις 6 Απριλίου. Θέσεις 5−8 Θέσεις 1−4 Θέσεις 1−2 Πανελλήνιος − Α.Σ.Ε. Δούκα 3−1 Άρης Νίκαιας − Λεωνίδας Αγίων Αναργύρων 2−0 Ιστότοπος της ΟΧΕ
Άσπρα Σπίτια Ηλείας

Τα Άσπρα Σπίτια είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Αρχαίας Ολυμπίας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ηλείας, στην περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Ηλείας του νομό Ηλείας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

 Τα Άσπρα Σπίτια είναι πεδινό χωριό στο ανατολικό τμήμα του νομού Ηλείας, στη βόρεια όχθη του Αλφειού και κοντά στη συμβολή του με τον Ερύμανθο, δίπλα στα όρια με τον νομό Αρκαδίας και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 170. Το χωριό απέχει 38 χλμ. περίπου Α. ΝΑ. του Πύργου. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 12,412 χμ² (2011). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 και προσαρτήθηκε στον δήμο Πίσσης του, τέως, νομού Αχαΐας & Ήλιδος. Το 1841 προσαρτήθηκε στον δήμο Ολυμπίων. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Ηλείας και το 1909 πάλι στον νομό Αχαΐας & Ήλιδος. Το 1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας και το 1939 υπήχθη οριστικά στον νομό Ηλείας. Με το ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Άσπρων Σπιτιών και προσαρτήθηκε στον δήμο Αρχαίας Ολυμπίας. Κοντά στο χωριό έχουν αποκαλυφθεί ίχνη προϊστορικού οικισμού ο οποίος κατοικήθηκε μέχρι και τους νεολιθικούς χρόνους. Κοντά στο χωριό κατά την αρχαιότητα υπήρχε ιερό του Ηρακλή . Το ιερό βρισκόταν δίπλα στον Ερύμανθο ποταμό και είχε χτιστεί στο σημείο που ο ήρωας είχε σκοτώσει τον ληστή Σαύρο. Ο Σαύρος λήστευε και σκότωνε του ταξιδιώτες που περνούσαν από εκεί. Ο ναός του Αγίου Γεωργίου, στη δυτική είσοδο του οικισμού, με αξιόλογο ξυλόγλυπτο τέμπλο Το Λαογραφικό Μουσείο (2015)Στο χωριό δραστηριοποιείται ο Πολιτιστικός Σύλλογος «ΠΡΟΟΔΟΣ» Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Google Earth eetaa.gr https://www.facebook.com/aspraspitiaolympias/
714 Ουλούλα

Η Ουλούλα (Ulula) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,963. Ανακαλύφθηκε το 1911 από τον Γερμανό αστρονόμο Γιόζεφ Χέλφριχ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και το όνομά της προέρχεται από την ονομασία της τάξεως πτηνών γλαυκόμορφα.

 Η μέση διάμετρος της Ουλούλα εκτιμάται σε 39 ως 41 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,2711. Η Ουλούλα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ώρες 59 λεπτά και 53 δευτερόλεπτα. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα 714 Ulula στο Wikimedia Commons Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα Ερευνητική εργασία με παρατηρήσεις από τη Χιλή
Προάλπεις του Ντίνι

Οι Προάλπεις του Ντίνι (γαλλικά: Les Préalpes de Digne) είναι μία οροσειρά των νότιων γαλλικών Προάλπεων που βρίσκονται στο νομό Αλπ-ντε-Ωτ-Προβάνς, στην περιοχή Προβηγκία-Άλπεις-Κυανή Ακτή, στη νοτιοανατολική Γαλλία.

 Η οροσειρά εκτείνεται γύρω από την πρωτεύουσα του νομού, το Ντίνι-λε-Μπαιν, ανάμεσα στον ποταμό Ντυράνς, κατάντη από τη λίμνη Σερ-Πονσόν στα βόρεια και δυτικά, και στα φαράγγια του ποταμού Βερντόν στα νότια. Εκτείνεται από την κοινότητα Σιστερόν έως το Καστελάν στα νότια. Περιβάλλεται στα βορειοδυτικά από την περιοχή Μποσαίν, στα βορειοανατολικά από την οροσειρά των Τρουάζ-Εβεσέ, στα νοτιοανατολικά από τις Προάλπεις του Καστελάν και τέλος στα δυτικά από τα όρη του Βωκλύζ και την οροσειρά των Μπαρονί. Γεωφυσικός χάρτης του νομού Αλπ-ντε-Ωτ-Προβάνς. Έχει πολλές κορυφές που υπερβαίνουν τα 2.000 μέτρα υψόμετρο, οι κυριότερες είναι: Λε Μονζ, 2.115 μ., η υψηλότερη κορυφή της οροσειράς Κλο Ζινού, 2.112 μ. Λ'Ορατουάρ, 2.071 μ. Τετ Γκρος, 2.032 μ. Λα Λωπί, 2.025 μ. Στην άκρη των νότιων Άλπεων, μεταξύ των ποταμών Ντυράνς και Βερντόν, ο ορεινός αυτός όγκος συγκεντρώνει αρκετά διαφορετικά σύνολα. Τα δυτικά βουνά, όπως τα Μονζ, έχουν χαρακτήρα ήπιο, περισσότερο μεσογειακό παρά αλπικό. Το ανάγλυφο γίνεται πιο έντονο καθώς κινείται προς τα ανατολικά και τα ιταλικά σύνορα. Στην οροσειρά ασκούνται πολλές δραστηριότητες όλο το χρόνο και συμπεριλαμβάνεται στις πιο άγριες και ερημικές περιοχές της Γαλλίας.Ορειβασία στις υψηλότερες κορυφές, σκι, πεζοπορία. Στις κοιλάδες, τα ορεινά βοσκοτόπια και οι κορυφές της οροσειράς υπάρχει πολύ πλούσια πανίδα και χλωρίδα. Ανάμεσα στα άγρια ζώα και πτηνά είναι ο λύκος, ο λύγκας και ο χρυσαετός.
Πούρνος Εύβοιας

Ο Πούρνος είναι χωριό του Δήμου Διρφύων - Μεσσαπίων της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 302 κατοίκους. Είναι κτισμένος σε υψόμετρο 120 μ. Απέχει 25 χιλιόμετρα από τη Χαλκίδα. Βρίσκεται σε κοντά σε πλαγιά βουνού, στο σημείο όπου ενώνονται τρία ρέματα.

 Στο παρελθόν το χωριό λεγόταν Πρίνος, πιθανόν από την παρουσία του ομώνυμου δέντρου. Ο οικισμός άκμασε τα φραγκικά χρόνια όταν αποτελούσε φέουδο γνωστό ως Villa Prino, το οποίο υπαγόταν στο λατινικό πατριαρχείο. Το χωριό αναφέρεται σε οθωμανικό φορολογικό κατάστιχο του 1474 με την ονομασία Prinoz. Σύμφωνα με το κατάστιχο, είχε 22 σπίτια.Το 1835 ο Πούρνος προσαρτήθηκε στον δήμο Ληλαντίων. Με την κατάργηση των δήμων το 1912 προσαρτήθηκε αρχικά στην κοινότητα Θεολόγου αλλά το 1947 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας. Με το σχέδιο Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον δήμο Διρφύων και με το πρόγραμμα Καλλικράτης στον δήμο Διρφύων - Μεσσαπίων.Το χωριό ήταν τσιφλίκι του Τούρκου Αγά και έτσι τα κτήματά του έπρεπε να αγοραστούν. Τελικά αγοράστηκαν από τον δικηγόρο Βαρατάσο για 15.000 γρόσια, ο οποίος για την καλλιέργειά του έφερε οικογένειες από την Στενή. Η διανομή των κτημάτων στους ακτήμονες της περιοχής έγινε αρχικά το 1926 και το 1931 και τα υπόλοιπα κτήματα μοιράστηκαν το 1963. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
The Teal Album

Το The Teal Album είναι το δωδέκατο στούντιο άλμπουμ της αμερικάνικης ροκ μπάντας Weezer. Το άλμπουμ αυτό περιλαμβάνει διασκευές γνωστών και παλιών τραγουδιών, όπως το Take On Me, το No Scrubs και το Stand by Me (τραγούδι, Μπεν Ε. Κινγκ).

 Το Teal Album έφτασε μέχρι τη 5η θέση στο Billboard 200 την δεύτερη εβδομάδα μετά τη κυκλοφορία του, αφού ξεκίνησε στη 47η θέση την προηγούμενη εβδομάδα. Στην πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του, έκανε ντεμπούτο με 39.000 μονάδες ισοδύναμες με άλμπουμ, από τις οποίες οι 27.000 είναι καθαρές πωλήσεις άλμπουμ.
Επαρχία Λουάντα

Η Λουάντα είναι επαρχία της Ανγκόλας. Καλύπτει έκταση 18.835 τετραγωνικά χιλιόμετρα και είχε πληθυσμό 6.945.386 κατά την απογραφή της 16ης Μαΐου 2014. Η τελευταία επίσημη εκτίμηση (για το 2019) είναι 8.247.688 κάτοικοι.Η πόλη της Λουάντα είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας και της χώρας της Ανγκόλας. Λειτουργεί ως πρωτεύον λιμάνι της χώρας, πολιτιστικό και αστικό κέντρο και καταλαμβάνει 72 τετραγωνικά χιλιόμετρα.

 Η αρχική προπολεμική επαρχία Λουάντα αυξήθηκε σε μέγεθος κατά τον 20ό αιώνα λόγω της αστικοποίησης της Ανγκόλας. Χωρίστηκε στις επαρχίες Λουάντα και Μπένγκο το 1980.Η μεταρρύθμιση του 2011 μετέφερε τους δήμους Ικόλο ε Μπένγκο και Κισάμα από την επαρχία Μπένγκο στην επαρχία Λουάντα. Η διοικητική μεταρρύθμιση αύξησε σημαντικά την έκταση της επαρχίας Λουάντα. Στο παρελθόν είχε έκταση 2.417 τετραγωνικά χιλιόμετρα και καταγεγραμμένο πληθυσμό 6.542.942 το 2014, πριν από την αναδιοργάνωση. Παρόλα αυτά, η πόλη καταλάμβανε 113 τετραγωνικά χιλιόμετρα, ή λιγότερο από το 5% της συνολικής έκτασης της πρώην επαρχίας. Η επαρχία της Λουάντα περιέχει τις ακόλουθες κοινότητες (comunas), ταξινομημένες υπό τους αντίστοιχους δήμους τους: Δήμος Βιάνα: - Βιάνα, Εμπάια, Ζάνγκο, Καλούμπο Δήμος Ικόλο ε Μπένγκο: - Κακούλο Καχάνγκο, Καλομπολόκα, Καμπίρι, Κατέτε, Μπομ Ζεζούς ντο Κουάνζα Δήμος Κακουάκο: - Κακουάκο, Κικόλο, Φούντα Δήμος Καζένγκα: - Καζένγκα, Καζένγκα Ποπουλάρ, Ντιστρίτο Ιντουστριάλ, Τάλα Χάντυ, Χότζι Για Χέντα Δήμος Κιλάμπα-Κιάξι: - Βίλα Εστορίλ, Γκόλφε, Κιλάμπα-Κιάξι, Παλάνκα, Σαπού Δήμος Κισάμα: - Κάμπο Λέντο, Κισίνγκε, Ντέμπα Τσίο, Μουμπόντο, Μουξίμα Δήμος Λουάντα: - Ανγκόλα Κιλουάνζε, Ινγκομπότα, Μαϊάνγκα, Ρανγκέλ, Σάμπα, Σαμπιζάνγκα Δήμος Μπέλας: - Κιλάμπα, Μπάρα ντο Κουάνζα, Μπενφίκα ε Μουσούλο, Ραμίρος Δήμος Ταλατόνα: - Καμάμα, Κιφίκας, Μπενφίκα, Ταλατόνα, Φουτούνγκο ντε Μπέλας Geoview.info: Πληροφορίες γεωγραφίας της επαρχίας Λουάντα
Ιλιζί

Το Ιλιζί (αραβικά: إيليزي‎) είναι πόλη και κοινότητα στο νοτιοανατολικό τμήμα της Αλγερίας και πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2008, είναι η μεγαλύτερη σε πληθυσμό κοινότητα της επαρχίας, με πληθυσμό 17.252 κατοίκων, από 10.163 το 1998, και ετήσιο ποσοστό αύξησης του πληθυσμού 5,5%, το υψηλότερο στην επαρχία. Είναι μία από τις πύλες του εθνικού πάρκου Τασιλί Ν'Ατζέρ το οποίο διαθέτει σπηλιές κάτω από την άμμο με προϊστορικά σχέδια τα οποία χρονολογούνται από το 6000 π.Χ. Υπάρχει ένα ξενοδοχείο και δύο κάμπινγκ, καθώς και πολλά τοπικά τουριστικά πρακτορεία.

 Το Ιλιζί έχει θερμό ερημικό κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν BWh), με μακρά, εξαιρετικά θερμά καλοκαίρια και βραχείς, πολύ ζεστούς χειμώνες. Η πόλη δε δέχεται σχεδόν καθόλου βροχοπτώσεις καθ' όλη τη διάρκεια του έτους καθώς η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι περίπου 10mm και τα καλοκαίρια είναι ιδιαίτερα ξηρά. Ο ουρανός είναι καθημερινά αίθριος στο Ιλιζί όλο τον χρόνο και η σχετική υγρασία είναι πολύ χαμηλή. Το Ιλιζί βρίσκεται στον εθνικό αυτοκινητόδρομο N3, ο οποίος οδηγεί βόρεια προς το Ιν Αμένας και το Τουγκούρτ και νότια προς το Τζανέτ. Η πόλη εξυπηρετείται από το Αεροδρόμιο Ταχμάλτ, με πτήσεις προς τη Γκαρντάια και την Ουάργκλα. Η κοινότητα του Ιλιζί αποτελείται από 5 οικισμούς οι οποίοι παράγουν ηλεκτρισμό μέσω ηλιακής ενέργειας ως τμήμα προγράμματος το οποίο εισάγει την εκμετάλλευση της ηλιακής ενέργειας στην Αλγερία. Το 8,4% του πληθυσμού έχει ολοκληρώσει την πρωτοβάθμια εκπαίδευση (το υψηλότερο ποσοστό στην επαρχία), και ένα άλλο 15,7% έχει ολοκληρώσει τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Το συνολικό ποσοστό γραμματισμού είναι 78,1%, και το 85,2% είναι μεταξύ των ανδρών ενώ το 69,0% μεταξύ των γυναικών. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Illizi στο Wikimedia Commons
Ανουάρ Τουχαμί

Ο Ανουάρ Μοχάμεντ Τουχαμί (Anuar Mohamed Tuhami, γενν. 15 Ιανουαρίου 1995) είναι Μαροκινός ποδοσφαιριστής, γεννημένος στην Ισπανία, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός μέσος για τον Παναθηναϊκό, με δανεισμό από τη Ρεάλ Βαγιαδολίδ.

 Γεννημένος στη Θέουτα, ο Ανουάρ εκπαιδεύτηκε στις ακαδημίες νέων της Ρεάλ Βαγιαδολίδ και έκανε το ντεμπούτο του με την Ρεάλ Βαγιαδολίδ Β τη σεζόν 2012-13 στην Τερθέρα Ντιβισιόν, σε ηλικία 17 ετών. Ο Ανουάρ έκανε το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα στις 15 Οκτωβρίου 2014, αντικαθιστώντας τον Άλβαρο Ρούμπιο στο 77ο λεπτό μίας νίκης με 2-0 επί της Χιρόνα για το Κύπελλο Ισπανίας 2014-15. Έκανε το ντεμπούτο του στη Σεγούντα Ντιβισιόν την 1η Μαΐου 2016, μπαίνοντας ως αλλαγή στην ισοπαλία με 1-1 εναντίον της Λούγο. Στις 12 Νοεμβρίου 2017, αφού είχες γίνει βασικός υπό το νέο προπονητή Λουίς Θέσαρ Σαμπέδρο, ο Ανουάρ ανανέωσε το συμβόλαιο του μέχρι το 2020. Σημείωσε το πρώτο του γκολ στις 19 Δεκεμβρίου, στη νίκη με 3-2 επί της Ρεάλ Σαραγόσα. Ο Ανουάρ συνέβαλε με ένα γκολ σε 29 συμμετοχές (συμπεριλαμβανομένων των πλέι-οφ), καθώς η ομάδα του κέρδισε την άνοδο στην Πριμέρα Ντιβισιόν. Έκανε το ντεμπούτο του στην κορυφαία κατηγορία του ισπανικού ποδοσφαίρου στις 17 Αυγούστου 2018, ξεκινώντας βασικός στην εκτός έδρας ισοπαλία με 0-0 εναντίον της Χιρόνα. Παναθηναϊκός (δανεισμός) Στις 13 Ιανουαρίου 2020, ο Παναθηναϊκός ανακοίνωσε τον δανεισμό του Ανουάρ για 6 μήνες. Γεννημένος στην Ισπανία, ο Ανουάρ έχει καταγωγή από το Μαρόκο. Εκπροσώπησε την Εθνική Μαρόκου σε μία φιλική ισοπαλία με 1-1 εναντίον της Μπουρκίνα Φάσο στις 6 Σεπτεμβρίου 2019. Προφίλ Anuar στο BDFutbol Προφίλ στο Transfermarkt.com (Αγγλικά) Προφίλ Anuar στο Soccerway
Νικηθιανός Λασιθίου

Ο Νικηθιανός είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Αγίου Νικολάου, της περιφερειακής ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 64 κατοίκους. Βρίσκεται 12 χιλιόμετρα δυτικά από τον Άγιο Νικόλαο και 3 χλμ. ανατολικά από τη Νεάπολη Λασιθίου. Είναι κτισμένος σε υψόμετρο 220 μ. στους νότιους πρόποδες του υψώματος Άγιος Αντώνιος, στο οποίο βρίσκεται η αρχαία πόλη Δρήρος.

 Το χωριό δημιουργήθηκε μετά το 1822 από ένα κάτοικο του χωριού Πλατανιάς ο οποίος λεγόταν Νικήτας. Το χωριό Πλατανιάς βρισκόταν κοντά στην μονή Κρεμαστών και καταστράφηκε από τους Οθωμανούς κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821. Το χωριό δεν αναφέρεται στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834. Η παλαιότερη μνεία στο χωριό γίνεται στο έργο Κρητικά του Μιχαήλ Χουρμούζη, του 1842.Στην απογραφή του 1881 ανήκε στον δήμο Νεάπολης και σύμφωνα με την απογραφή είχε αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, με 184 κατοίκους. Αναφερόταν με την ονομασία Νικηθιανώ. Στην απογραφή του 1900 είχε 183 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Στην απογραφή του 1920 αποτελούσε έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου Το 1927 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Νικηθιανού, μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον δήμο Νεαπόλεως. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Στη πλάγια βόρεια του χωριού βρίσκεται το Μυλοτόπι του Νικηθιανού. Αποτελείται από μια σειρά πέτρινων ανεμόμυλων, κάποιοι από τους οποίους σώζονται σε πολύ καλή κατάσταση. Στο μυλοτόπι συναντώται και δύο τύποι ανεμόμυλων που απαντούν στη Κρήτη, τον ξετροχάρη, ο οποίος είναι τελείως κυκλικός και αλλάζει κατεύθυνση με την αλλαγή της φοράς του ανέμου, και ο Αξετροχάρης, με μακρόσχημο σχήμα που είναι στρογγυλός από την μεριά του μύλου. Κάποιοι από τους μύλους καταστράφηκαν για την κατασκευή της Εθνικής Οδού, η οποία διασχίζει το μυλοτόπι. Κοινότητα Νικηθιανού
Λόφος του Πιουσούτσκι

Ο Λόφος του Πιουσούτσκι (πολωνικά: kopiec Piłsudskiego‎, επίσης γνωστός ως Λόφος της Ανεξαρτησίας ή Λόφος της Ελευθερίας) είναι λόφος που βρίσκεται στην Κρακοβία της Πολωνίας, ο οποίος δημιουργήθηκε από το πολωνικό έθνος προς τιμήν του Γιούζεφ Πιουσούτσκι. Είναι τεχνητός λόφος και κατασκευάστηκε μεταξύ των ετών 1934 και 1937. Βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της Κρακοβίας, στη συνοικία Ζβιεζίνιετς. Είναι ο νεότερος και μεγαλύτερος από τους τέσσερις λόφους της Κρακοβίας.

 Το 1934 οι Πολωνικές Λεγεώνες, και οι ενώσεις τους, πρότειναν να χτιστεί ένα μνημείο μνήμης της επανίδρυσης της ανεξαρτησίας της Πολωνίας. Η Επιτροπή για την Κατασκευή του Λόφου δημιουργήθηκε στη Βαρσοβία και της οποίας προήδρευσε ο Βαλέρι Σουάβεκ. Η κατασκευή ξεκίνησε στις 6 Αυγούστου 1934, την 20ή επέτειο από την αναχώρηση της Πρώτης Ομάδας Στελεχών (Pierwsza Kompania Kadrowa) από την Κρακοβία στην αρχή του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.Μετά τον θάνατο του Στρατάρχη Γιούζεφ Πιουσούτσκι στις 12 Μαΐου 1935, οι Λεγεωνάριοι - πρώην υφιστάμενοι του Πιουσούτσκι, του δημιουργού των Λεγεώνων - αποφάσισαν να αλλάξουν το όνομα του λόφου προς τιμήν του αρχηγού τους. Ο λόφος ολοκληρώθηκε στις 9 Ιουλίου 1937. Χώμα από κάθε πεδίο μάχης του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου στο οποίο πολέμησαν οι Πολωνοί τοποθετήθηκε στο λόφο. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Χανς Φρανκ, Γερμανός Ναζί κυβερνήτης της κατεχόμενης Πολωνίας, εξέδωσε την εντολή να ισοπεδωθεί και να καταστραφεί ο λόφος, αλλά λόγω της δυσκολίας και των εξόδων δεν εκτελέστηκε ποτέ. Μετά τον πόλεμο, η κομμουνιστική κυβέρνηση της Πολωνίας, η οποία θεώρησε το λόφο λείψανο της καπιταλιστικής Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας, που εξακολουθούσε να υποστηρίζεται από την πολωνική εξόριστη κυβέρνηση, προσπάθησε να απαξιώσει τη σημασία του λόφου. Οποιεσδήποτε αναφορές σε αυτό αφαιρέθηκαν από επίσημες δημοσιεύσεις και η γύρω περιοχή γέμισε με δέντρα για να αποκρύψει τη θέα. Ανεπίσημα αναφερόταν ως Kopiec Sowiniec (Λόφος του Σοβίνιετς). Ωστόσο, η μεγαλύτερη ζημιά στο μνημείο προκλήθηκε κατά τη διάρκεια της σταλινικής εποχής. το 1953 αφαιρέθηκε η πλάκα από γρανίτη με τον σταυρό της Λεγεώνας και μεγάλο μέρος της επιφάνειας του λόφου καταστράφηκε. Το 1981, με την αποδυνάμωση της κομμουνιστικής κυβέρνησης, ξεκίνησε η ανοικοδόμηση του λόφου. Στο μνημείο προστέθηκε χώμα από τα πεδία μάχης του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στα οποία συμμετείχαν διάφοροι πολωνικοί στρατοί και απέκτησε το ψευδώνυμο «Τάφος των Τάφων». Το 1995, πέντε χρόνια μετά την πτώση του κομμουνισμού στην Πολωνία, ολοκληρώθηκε η πρώτη μεγάλη ανακαίνιση του λόφου. Το 1997 μια μεγάλη πλημμύρα κατέστρεψε το λόφο και μια δεύτερη ανακαίνιση ξεκίνησε αμέσως μετά, η οποία ολοκληρώθηκε το 2002 με μια τελετή στην οποία παρευρέθηκε ο πρόεδρος της Πολωνίας. ένα^ Οι άλλοι τρεις μεγάλοι τύμβοι στην Κρακοβία είναι ο Λόφος του Κράκου, ο Λόφος της Βάντα και ο Λόφος του Κοστσιούσκο. Λόφος του Πιουσούτσκι στις σελίδες του Παιδαγωγικού Πανεπιστημίου της Κρακοβίας (πολωνικά) Remont kopca Piłsudskiego w latach 2001 - 2002 Αρχειοθετήθηκε 2016-03-03 στο Wayback Machine. βασισμένα σε άρθρα της Dziennik Polski (πολωνικά) Εικόνες στη Gazeta Wyborcza (πολωνικά)
Ταινία μικρού μήκους

Ταινία μικρού μήκους λέγεται το κινηματογραφικό έργο μικρής διαρκείας, ανεξαρτήτως του περιεχομένου του ή του καλλιτεχνικού του είδους. Ο ορισμός της ταινίας μικρού μήκους καθιερώθηκε, όταν τα κινηματογραφικά έργα μεγάλου μήκους έγιναν το κύριο τμήμα των προβολών στους κινηματογράφους.

 Στις αρχές της κινηματογραφικής τέχνης, τα έργα ήταν όλα μικρού μήκους, αφού τα μέσα που υπήρχαν τότε ήταν πολύ περιορισμένα. Από αυτήν την άποψη, όλα τα έργα του πρώιμου σινεμά ήταν ταινίες μικρού μήκους. Αντ' αυτού, όμως, στα πρώιμα έργα έχουμε μια άλλη διαφοροποίηση, με βάση την διαίρεση του έργου σε επιμέρους ταινίες, τις λεγόμενες «πράξεις». Ως "πράξη" χαρακτηρίζεται το φιλμ που περιέχει ένα μέρος του έργου και είναι τυλιγμένο σε δική του ροδέλα. Έτσι, έχουμε έργα της εποχής εκείνης με μία ή και δύο «πράξεις». Μέχρι την δεκαετία του 1970 οι ταινίες μικρού μήκους προβάλλονταν πριν από το κυρίως έργο. Μετά, σιγά σιγά καταργήθηκαν, δίνοντας την θέση τους στην διαφήμιση. Οι ταινίες μικρού μήκους διαρκούν συνήθως 30 λεπτά το πολύ, αν και το κριτήριο αυτό δεν είναι πάντα ασφαλές. Σε μερικά φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους δίνονται περισσότερα λεπτά, π.χ. η Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών επιτρέπει μέχρι και 40 λεπτά. Το Διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου στο Βερολίνο, αντίθετα, επιτρέπει διάρκεια μεταξύ 15 και 30 λεπτών. Το Γερμανικό Βραβείο Κινηματογράφου επιτρέπει από 7 ως 30 λεπτά. Κώστα Σταματόπουλου:"η ταινία μικρού μήκους σε αναζήτηση ταυτότητας" περιοδική έκδοση του ΙΟΜ "Συχνότητες" Τέυχος 7, 2009 Frank Becher: Kurzfilmproduktion. UVK, Konstanz 2007, ISBN 3-86764-002-5 Katrin Heinrich: Der Kurzfilm. Geschichte, Gattungen, Narrativik. Coppi, Alfeld (Leine) 1997, ISBN 3-930258-42-0 Peter Kremski: Überraschende Begegnungen der kurzen Art. Gespräche über den Kurzfilm. Schnitt, Köln 2005, ISBN 3-9806313-5-4 Deutscher Kurzfilmpreis Das Kurzfilmmagazin des Bundesverbandes Deutscher Kurzfilm Kurzfilm im Kino Portal zum Kurzfilm: Kinoverleih, Vertrieb, DVD Download Shop Tournee Deutscher Kurzfilmpreis unterwegs
Ελληνογαλλική Σχολή Ζαν ντ'Αρκ

Η Ελληνογαλλική Σχολή "Ζαν ντ'Αρκ" είναι ελληνικό ιδιωτικό σχολείο στον Πειραιά. Γι' αυτούς κατ' αρχήν προσκλήθηκαν οι Αδελφές του Τάγματος του Αγίου Ιωσήφ της Εμφανίσεως από τον υπεύθυνο τότε εφημέριο του Ναού του Αγίου Παύλου. Γάλλοι συνέβαλαν στην αγορά οικοπέδου Φίλωνος και Καθολικής Εκκλησίας (1875) όπου χτίστηκε αργότερα το σχολείο. Το πρώτο ιδιόκτητο διδακτήριο της σημερινής σχολής εγκαινιάστηκε το 1888. Κατά καιρούς οι εγκαταστάσεις της σχολής έχουν φιλοξενήσει Έλληνες πρόσφυγες από την Μέση Ανατολή, τον Εύξεινο Πόντο, την Αίγυπτο, την Αρμενία.

 1859: Αρχίζει το έργο του Τάγματος στον Πειραιά. Ορφανοτροφείο, σχολείο και ιατρείο 1914 - 1918: Μετατρέπεται σε νοσοκομείο 1934: Αναγνωρίζεται το εξατάξιο Γυμνάσιο από το Υπουργείο Παιδείας. 1944: Ερειπώνεται το κεντρικό τμήμα από τον βομβαρδισμό του Πειραιά. Βρίσκουν τραγικό θάνατο δύο Αδελφές του Τάγματος. 1949 - 1960: Ανοικοδομείται και εξελίσσεται έκτοτε σε πρότυπο Γυμνάσιο, Λύκειο και Δημοτικό. 1996: Συμπληρώνεται η νέα πτέρυγα σε δωδεκαθέσιο Δημοτικό σχολείο. 29-12-2009: Βραβεύεται από την Ακαδημία_Αθηνών για τα 150 χρόνια του πολύπλευρου παιδαγωγικού, κοινωνικού και φιλανθρωπικού της έργου 2016 - 2017: Σε νέες εγκαταστάσεις, σε ένα πλήρως ανακαινισμένο νεοκλασικό κτίριο, ξεκινάει η λειτουργία Νηπιαγωγείου και Προνήπιου. Η σχολή βρίσκεται στον Πειραιά επί της οδού Ελευθερίου Βενιζέλου 12Α. Η Σχολή διοικείται από την καθολική Μοναστική Κοινότητα των Αδελφών του Αγίου Ιωσήφ της Εμφανίσεως. Σήμερα η σχολή λειτουργεί εκπαιδευτικά ιδρύματα από το προνήπιο ως το λύκειο. Επίσημος ιστότοπος
Elimination Chamber

Το Elimination Chamber (ελλ.: θάλαμος εξάλειψης) είναι είδος αγώνα επαγγελματικής πάλης, αλλά και ένα ετήσιο Pay Per View της εταιρείας WWE που διοργανώνεται τον μήνα Φεβρουάριο. Το πρώτο γεγονός με την συγκεκριμένη ονομασία, έγινε την χρονιά 2010.

 Το όνομά του οφείλεται στην έννοια των κύριων αγώνων του, που διεξάγονται μέσα σε έναν θάλαμο εξόντωσης όπως αποκαλείται, ένα κυκλικό κλουβί κλειστό από παντού. Περιέχει τέσσερις θαλάμους που κλειδώνονται παλαιστές, ενώ δύο ακόμη μένουν μέσα για να αρχίσουν πρώτοι τον αγώνα. Γύρω από το ρινγκ, έχει υψωθεί τεχνητό δάπεδο από σίδερο, ενώ κάθε λίγα λεπτά εισέρχεται ένας νέος παλαιστής. Για να αποκλειστεί κάποιος θα πρέπει είτε να παραιτηθεί, είτε να χάσει με pinfall, ενώ έχει υπάρξει και αποκλεισμένος, μέσω νοκ-άουτ, αλλά κάτι τέτοιο το κρίνουν οι διαιτητές. Ο νικητής είναι αυτός που θα μείνει τελευταίος.Θεωρείται ένας πολύ επίπονος αγώνας για τους παλαιστές που συμμετέχουν. Η ιδέα του Elimination Chamber ανήκει στον Έρικ Μπίσοφ και έγινε πράξη το 2002. Εκείνη την χρονιά, τον μήνα Νοέμβριο διεξήχθη το πρώτο τέτοιου είδους ματς. Σχεδόν κάθε χρόνο γινόταν από ένα. Το 2003, το 2005, δύο το 2006 (Ιανουάριο και Δεκέμβριο), το 2008 και δύο το 2009 (ένα για το Raw και ένα για το SmackDown).Από το 2010 καθιερώθηκε το ετήσιο Pay Per View με την ονομασία Elimination Chamber, που περιέχει έναν ή δύο τέτοιου είδους αγώνες, όπου συνήθως είναι υπό διεκδίκηση οι μεγάλοι τίτλοι, το Πρωτάθλημα WWE και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών. Το 2014, έγινε μόνο ένας αφού υπάρχει πια ένας μεγάλος τίτλος, το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών WWE. Έχουν γίνει συνολικά 17 αγώνες σε Θάλαμο Εξάλειψης, όπως ονομάζεται στα ελληνικά το Elimination Chamber. Στον παρακάτω πίνακα όπου σύμβολο © υποδηλώνεται ο πρωταθλητής πριν τον αγώνα 4 νίκες έχει ο Τριπλ Έιτς, ακολουθούν, Τζον Σίνα με 3 και Ετζ με 2. 8 συμμετοχές έχει ο Κρις Τζέρικο, ακολουθεί ο Τριπλ Έιτς με 6. 10 αποκλεισμούς έχει πετύχει ο Κρις Τζέρικο, ακολουθούν οι: Τριπλ Έιτς με 7, Αντερτέικερ με 6, Σι Εμ Πανκ με 5, Τζον Σίνα και Ετζ με 4.
Μαρία Καμμένου

Η Μαρία Καμμένου (1937) ήταν Ελληνίδα αθλήτρια, πρωταθλήτρια Ελλάδος στο στίβο τις δεκαετίες του 1950 και 1960, στο άλμα εις ύψος, ως αθλήτρια του Πανιωνίου Γ.Σ.

 Η Καμμένου πρωτοεμφανίστηκε στους στίβους το 1955, όταν ως σπουδάστρια της ΕΑΣΑ πήρε τη 2η θέση στο φθινοπωρινό πρωτάθλημα Αττικής με 1,40 στο άλμα εις ύψος. Το 1956 ήταν μια στάσιμη χρονιά γι' αυτήν, ώσπου γράφτηκε στον Πανιώνιο, όπου προπονητής ήταν ο Ηλίας Μισαηλίδης. Με την καθοδήγησή του κατάφερε να βελτιώσει την τεχνική της και να κυριαρχήσει στο αγώνισμα κατακτώντας επί έξι συνεχείς χρονιές την πρώτη θέση στο πρωτάθλημα Ελλάδος από το 1957 ως το 1962. Παράλληλα, βοήθησε το σύλλογό της να κατακτά συνεχώς το Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών όλα αυτά τα χρόνια, μετέχοντας και σε άλλα αγωνίσματα, όπως: άλμα εις μήκος (είχε ρεκόρ 4,52), σφαιροβολία (είχε ρεκόρ 10,0μ) κλπ. Στις 2 Σεπτεμβρίου του 1961 κατέρριψε το πανελλήνιο ρεκόρ στο άλμα εις ύψος φτάνοντάς το από το 1,51 στα 1,54 στους βαλκανικούς αγώνες στην Προύσα. Το ρεκόρ παρέμεινε ως το 1969, που το κατέρριψε η Θεοδώρου. Ως μέλος της Εθνικής ομάδας έλαβε μέρος πολλές φορές στους βαλκανικούς αγώνες. Επίσης, στους ελληνορωσικούς το 1957 κ.ά. Μετά την αποφοίτησή της από την Γυμναστική Ακαδημία εργάστηκε ως γυμνάστρια στην Πάτρα και εγκατέλειψε τον πρωταθλητισμό. Πανελλήνια ρεκόρ: Άλμα εις ύψος: 1,51 (ισοφ. 1960), 1,52 (1961), 1,54 (1961). Πρωταθλήτρια Ελλάδος: Άλμα εις ύψος (6): 1957, 1958, 1959, 1960, 1961, 1962. Πέτρου Λινάρδου, "Η Σμύρνη του Πανιωνίου", 1998. Πέτρου Λινάρδου, "Ο Πανιώνιος στο δρόμο για τη Νέα Σμύρνη (1930-1940)", εφ. Πανιώνιος Κόσμος, φ. 21 (23/5/2009), σελ. 7.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1948-1949

Στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα 1948-49 μετείχαν οι πρωταθλητές των τριών ιδρυτικών Ενώσεων της ΕΠΟ: Ε.Π.Σ. Αθηνών, Ε.Π.Σ. Πειραιώς και Ε.Π.Σ. Μακεδονίας. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός, λόγω καλύτερου συντελεστή τερμάτων από τον Ολυμπιακό.

 Παναθηναϊκός Προπονητής: Γιόχαν Στρναντ. Ποδοσφαιριστές: Βασικοί: Μαθιός Βιτάλης (τερμ.), Ηλίας Σταφυλίδης, Μιχάλης Κυριαζόπουλος, Αλέκος Χιονίδης, Χρήστος Νικολαΐδης, Γαβρήλος Γαζής, Στέφανος Διαλετής, Νίκος Σίμος, Γιάννης Πετσανάς, Γιάννης Παπαντωνίου, Μπάμπης Φυλακτός, Βαγγέλης Νικολόπουλος. Αναπληρωματικοί: Ορέστης Παυλίδης (τερμ.), Αντώνης Παπαντωνίου, Λεκατσάς, Τάσος Κρητικός, Σπύρος Μπόγδανος, Τσουκαλάς, Κώστας Τσίτουρας, Μίμης Πανωλιάσκος, Θανάσης Μπαλάσκας, Αριστείδης Σαλεμής, Οδυσσέας Τσούτσος, Θ. Γιαννακόπουλος. Πρώτος σκόρερ: Γιάννης Πετσανάς: 2 γκολ. *Ο Άρης προκρίνεται λόγω καλύτερης διαφοράς τερμάτων. *Ο Παναθηναϊκός πρωταθλητής λόγω καλύτερου συντελεστή τερμάτων. **Ο αγώνας διακόπηκε στο 74' (2-0 υπέρ του Παναθηναϊκού) εις βάρος του Άρη και κατοχυρώθηκε με 2-0 στον Παναθηναϊκό. Από τον Άρη αφαιρέθηκε ο βαθμός της ήττας. ***Ο αγώνας διακόπηκε στο 80' (1-0 υπέρ του Ολυμπιακού) εις βάρος του Παναθηναϊκού και κατοχυρώθηκε με 2-0 στον Ολυμπιακό. Από τον Παναθηναϊκό αφαιρέθηκε ο βαθμός της ήττας. Ανδρέα Μπόμη, "Γκολ 2000. Ένας αιώνας ποδόσφαιρο", σελ. 244-246. Στατιστική ποδοσφαίρου.
Γκότχαρντ Κέττλερ

Ο Γκότχαρντ φον Κέτλερ (επίσης συναντώμενος ως Κέτελερ, γερμανικά: Gotthard Kettler, Herzog von Kurland‎, 2 Φεβρουαρίου 1517 – 17 Μαΐου 1587) από τον Οίκο των Κέττλερ ήταν ο τελευταίος Μάγιστρος του Λιβονικού Τάγματος και ο πρώτος Δούκας της Κουρλάνδης και της Σεμιγαλλίας.

 Ο Κέτλερ γεννήθηκε κοντά στο Άνρεχτε του Κράις Σόεστ, καταγόμενος από παλαιά οικογένεια ευγενών της Βεστφαλίας και ένατο τέκνο του Γερμανού ιππότη, Γκότχαρντ Κέτλερ τζου Μέλριχ (αναφέρεται κατά την περίοδο μεταξύ 1527–1556) και της συζύγου του, Σόφι φον Νέσελροντε. Ο μεγαλύτερος αδερφός του, Βίλχελμ Κέτλερ, διετέλεσε επίσκοπος του Μύνστερ από το 1553 έως το 1557. Το 1554, ο Γκότχαρντ Κέτλερ κατέστη Komtur του Ντύναμπουργκ,, ενώ, το 1557, Komtur του Φέλιν. Το 1559, στην διάρκεια του Λιβονικού Πολέμου (1558–1582), διαδέχτηκε τον Βίλχελμ φον Φύρστενμπεργκ ως Μάγιστρος του Τευτονικού Τάγματος στην Λιβονία. Όταν η Λιβονική Συνομοσπονδία βρέθηκε υπό την ολοένα και αυξανόμενη πίεση του Τσάρου Ιβάν του Τρομερού, ο Κέτλερ μεταστράφηκε στον Λουθηρανισμό και εκκοσμίκευσε την Σεμιγαλλία και την Κουρλάνδη. Σύμφωνα με την Συνθήκη του Βίλνιους (28 Νοεμβρίου 1561), ίδρυσε το Δουκάτο της Κουρλάνδης και της Σεμιγαλλίας ως υποτελές κράτος του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας, το οποίο, λίγο καιρό αργότερα, εντάχθηκε στην Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία.Στις 11 Μαρτίου 1566, ο Κέτλερ νυμφεύθηκε την Άννα, Δούκισσα του Μέκλενμπουργκ, κόρη του Δούκα Άλμπερτ Ζ΄ του Μέκλενμπουργκ-Γκύστροβ και της Πριγκίπισσας Άννα του Βρανδεμβούργου. Απεβίωσε στις 17 Μαΐου 1587, στο Μίταου (πολωνικά: Μιτάβα, λετονικά: Γιέλγκαβα). Ο Κέτλερ απεβίωσε στο Μίταου, σε ηλικία 70 ετών. Οι απόγονοί του κυβέρνησαν την Κουρλάνδη έως το 1737. Νυμφεύτηκε το 1566 την Άννα, κόρη του Αλβέρτου Ζ΄ δούκα του Μεκλεμβούργου και είχε τέκνα: Άννα 1567-1617, παντρεύτηκε τον Αλβέρτο Ραντζίβιου πρίγκιπα της Πολωνίας. Φρειδερίκος 1569-1642, δούκας της Κουρλάνδης και Σεμιγαλίας. Γουλιέλμος 1574-1640, δούκας της Κουρλάνδης. Ελισάβετ, παντρεύτηκε τον Αδάμ-Βεντσέσλαος των Πιαστ-Σιλεσίας δούκας του Τέσεν/Τσέσυν. άλλα τρία τέκνα, απεβ. νωρίς. Grusemann, Hans, 1990. Die Frühgeschichte des Geschlechts Ketteler (Kettler), 12.-16. Jahrhundert. Soest. Schwennicke, Ditleff. Europäische Stammtafeln zur Geschichte der Europäischen Staaten (Neue Folge), Band VIII, Tafel 91 (Die Ketteler). Salomon Henning's Chronicle of Courland and Livonia, translated and edited by Jerry C. Smith, William Urban and Ward Jones Heinz Matthiesen (1964), Gotthard Kettler, 6, Berlin: Duncker & Humblot, σελ. 678–679 , (πλήρες κείμενο στο διαδίκτυο) Theodor Schiemann, Wilhelm Crecelius (1882), «Kettler, Gotthard», Allgemeine Deutsche Biographie (ADB), 15, Leipzig: Duncker & Humblot, σελ. 680–685
Η εύθυμη χήρα

Η Εύθυμη χήρα (στα γερμανικά: Die lustige Witwe) είναι ιδιαίτερα επιτυχημένη οπερέτα του Αυστροούγγρου συνθέτη Φραντς Λέχαρ που παίχτηκε πρώτη φορά το 1905 (παγκόσμια πρεμιέρα στις 3 Δεκεμβρίου 1905), τα λιμπρέτα της οποίας έγραψαν οι Βικτόρ Λεόν (Viktor Léon) και Λεό Στάιν (Leo Stein), με βάση την κωμωδία-φάρσα του 1861 L'attaché d'ambassade («Ο ακόλουθος της πρεσβείας») του Γάλλου συγγραφέα Ανρί Μεϊλάκ (Henri Meilhac), και από τότε παίζεται τακτικά σε όπερες σε όλο τον κόσμο.

 Η Εύθυμη χήρα είναι οπερέτα η υπόθεση της οποίας ξεκινά από ένα φανταστικό κρατίδιο, το Ποντεβέντρο (κάποιο «βαλκανο-γερμανικό» πριγκηπάτο), όπου ένας βαθύπλουτος νυμφεύεται μια νεαρή κοπέλα, τη Χάννα. Όταν πεθαίνει, η χήρα Χάννα, ως κληρονόμος της περιουσίας, πηγαίνει στο Παρίσι για να ζήσει μια μεγάλη ζωή. Ο αρχηγός του φανταστικού κρατιδίου δυσανασχετεί με την προοπτική να φύγει και να πάρει μαζί της την τεράστια περιουσία, ερωτευόμενη μάλιστα και κάποιον Γάλλο. Έτσι, αναθέτει σε έναν νεαρό ακόλουθο της πρεσβείας, τον κόμη Ντανίλο Ντανίλοβιτς, να κατακτήσει τη χήρα και να παντρευτούν, προκειμένου η περιουσία να μείνει στη χώρα του. Curt Riess: «Η ιστορία μιας κλασικής οπερέττας: Η Εύθυμη χήρα», Ιστορία Εικονογραφημένη, τεύχος 73 (Ιούλιος 1974), σσ. 40-43
Καρλότα του Σάουμπουργκ-Λίππε

Η Καρλόττα του Σάουμπουργκ-Λίππε (Charlotte von Schaumburg-Lippe, 10 Σεπτεμβρίου 1864 - 16 Ιουλίου 1946) ήταν κόρη του Γουλιέλμου του Σάουμμπουργκ-Λίππε. Η Καρλόττα Μαρία Ίντα Λουίζα Ερμίνα Ματθίλδη γεννήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 1864 στο Κάστρο Ράτιμπορσιτς, και ήταν το μεγαλύτερο παιδί και κόρη του Γουλιέλμου του Σάουμμπουργκ-Λίππε και της Ματθίλδης του Άνχαλτ-Ντέσαου. Στις 8 Απριλίου 1886 παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο, Διάδοχο Πρίγκιπα της Βυρτεμβέργης. Το ζευγάρι δεν απέκτησε απογόνους. Πέθανε στις 16 Ιουλίου 1946 στο Μπεμπενχάουζεν σε ηλικία 81 ετών.

 10 Οκτωβρίου 1864 – 8 Απριλίου 1886: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Πριγκίπισσα Καρλόττα του Σάουμπουργκ-Λίππε 8 Απριλίου 1886 – 6 Οκτωβρίου 1891: Η Βασιλική Υψηλότητα Η Διάδοχος Πριγκίπισσα της Βυρτεμβέργης 6 Οκτωβρίου 1891 – 30 Νοεμβρίου 1918: Η Μεγαλειότητα Της Η Βασίλισσα της Βυρτεμβέργης 30 Νοεμβρίου 1918 – 16 Ιουλίου 1946: Η Μεγαλειότητα Της Η Βασίλισσα Καρλόττα της Βυρτεμβέργης Hansmartin Decker-Hauff: Frauen im Hause Württemberg DRW-Verlag, Leinfelden-Echterdingen 1997, ISBN 3-87181-390-7, S. 276. Sönke Lorenz, Dieter Mertens, Volker Press (Hrsg.): Das Haus Württemberg. Ein biographisches Lexikon. Kohlhammer, Stuttgart 1997, ISBN 3-17-013605-4, S. 335. Martin Otto: Charlotte, Königin von Württemberg. In: Maria Magdalena Rückert (Hrsg.): Württembergische Biographien unter Einbeziehung hohenzollerischer Persönlichkeiten. Band III. Im Auftrag der Kommission für geschichtliche Landeskunde in Baden-Württemberg. Kohlhammer, Stuttgart 2017, ISBN 978-3-17-033572-1, S. 260–263. Sabine Thomsen: Die württembergischen Königinnen. Charlotte Mathilde, Katharina, Pauline, Olga, Charlotte – ihr Leben und Wirken. Tübingen 2006. Lorenz, Mertens, Press (eds.), 1997: Das Haus Württemberg. Ein biographisches Lexikon, p. 335. Stuttgart; Kohlhammer Verlag (ISBN 3-17-013605-4) Decker-Hauff, H, 1997: Frauen im Hause Württemberg, p. 276. DRW-Verlag: Leinfelden-Echterdingen (ISBN 3-87181-390-7) Pope-Hennessy, James (1959). Queen Mary 1867-1953. London: George Allen and Unwin Unlimited. ISBN 0-04-923025-5. Thomsen, S., 2006: Die württembergischen Königinnen: Charlotte Mathilde, Katharina, Pauline, Olga, Charlotte - ihr Leben und Wirken. Tübingen
Ένωση Συγγραφέων

Η Ένωση Συγγραφέων (αγγλ.Authors’ Licensing and Collecting Society - ALCS) ιδρύθηκε το 1977 με έδρα το Λονδίνο και αποτελεί τον οργανισμό ο οποίος προωθεί και υπερασπίζεται τα επαγγελματικά και πνευματικά δικαιώματα των συγγραφέων. Αρχικά ήταν γνωστή ως Εταιρεία Δανεισμού και Πνευματικών Δικαιωμάτων Συγγραφέων (Authors' Lending and Copyright Society) και η ίδρυση της ήταν αποτέλεσμα μιας εκστρατείας της Ομάδας Δράσης Συγγραφέων (Writers’ Action Group - WAG) στο Λονδίνο, με σκοπό την ανταμοιβή των συγγραφέων για το δανεισμό των έργων τους.

 Τα ανώτερα στελέχη της ALCS είναι ο Εκτελεστικός Διευθυντής (Executive Director and ALCS Chief Executive), ο Αναπληρωτής Διευθύνων Σύμβουλος (Deputy Chief Executive), ο Επικεφαλής των Δικαιωμάτων και της Αδειοδότησης (Head of Rights & Licensing) και ο Επικεφαλής των Αδειοδοτημένων Έργων (Head of Licensed Works). Η ALCS διοικείται από Διοικητικό Συμβούλιο (Board of Directors), το οποίο απαρτίζεται από τους συγγραφείς εκλεγμένους από τα μέλη της ένωσης, ο συνολικός αριθμός των οποίων ανέρχεται στις 80.000. Η ALCS ασχολείται με ποικίλα θέματα τα οποία εντάσσονται στο συγγραφικό χώρο, τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο και μέσα από το σύνολο των δράσεων της υπερασπίζεται τα συμφέροντα των συγγραφέων, εστιάζοντας στη διασφάλιση του δικαίωμα αμοιβής για τις διάφορες χρήσεις των έργων τους. Σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα της, η ALCS εργάζεται για την προστασία και την προώθηση των δικαιωμάτων των συγγραφέων: Ενθαρρύνοντας την καθιέρωση συστημάτων συλλογικής αδειοδότησης (collective licensing schemes) όπου αυτά είναι απαραίτητα και διασφαλίζοντας ότι οι αμοιβές που πηγάζουν από αυτά τα συστήματα συλλέγονται και διανέμονται αποτελεσματικά. Ενισχύοντας την κατανόηση της συνεισφοράς των συγγραφέων στην οικονομία και την κοινωνία στο σύνολο της. Στο σύνολο των μελών της ALCS μπορούν να ενταχθούν συγγραφείς κάθε τύπου, καθώς και κάτοχοι των πνευματικών δικαιωμάτων των αποθανόντων συγγραφέων. Επιπλέον, η ALCS παρέχει στα μέλη επιλεγμένων συναφών οργανισμών τη δυνατότητα της δωρεάν συμμετοχής στο έργο της. Τα μέλη της ένωσης έχουν πρόσβαση σε μια πληθώρα υπηρεσιών, προγραμμάτων και προϊόντων, προκειμένου να ενισχυθεί και να διευκολυνθεί το έργο τους. Η ALCS συχνά οργανώνει εκστρατείες ευαισθητοποίησης για ζητήματα που αφορούν τους συγγραφείς και το έργο τους και παρέχει ενημέρωση σχετικά με θέματα πνευματικής ιδιοκτησίας, προκειμένου να γίνεται συνειδητή χρήση των διαθέσιμων συγγραφικών έργων αποφεύγοντας την παράνομη εκμετάλλευση τους. Ακόμη, κρατά τα μέλη της ενήμερα για αναδυόμενα θέματα του χώρου και καταβάλλει τα οφειλόμενα ποσά στους συγγραφείς - μέλη της, με χρήματα τα οποία συλλέγει από ποικίλες δραστηριότητες. Παράλληλα, συνεργάζεται με ποικίλους οργανισμούς σε εθνικό και διεθνές επίπεδο για να διασφαλίσει ότι τα δικαιώματα των μελών της προστατεύονται και προωθούνται παγκοσμίως. The Authors’ Licensing and Collecting Society http://www.alcs.co.uk/ Επίσημη ιστοσελίδα της ALCS (Αγγλικά)
Διώνη (μυθολογία)

Διώνη είναι αρχαίο ελληνικό γυναικείο κύριο όνομα (βαφτιστικό όνομα). Στην ελληνική μυθολογία η Διώνη ήταν θεότητα που ανήκει στην πρώτη γενιά των θεών. Υπάρχουν πολλές παραδόσεις για αυτή. Γιορτάζει την 1η Σεπτεμβρίου ή την 1η Νοεμβρίου. Σε μία από αυτές είναι κόρη του Ουρανού και της Γαίας, αδελφή του Κρόνου, της Τηθύος, της Ρέας, της Θέμιδας κ.ά.. Σύμφωνα με τον Ησίοδο, η Διώνη ήταν μία από τις Ωκεανίδες, κόρες του Ωκεανού και της Τηθύος. Κάποιες φορές συγκαταλέγεται ανάμεσα στις κόρες του Άτλαντα. Η Διώνη παντρεύτηκε τον Τάνταλο και απέκτησαν δύο παιδιά, τη Νιόβη και τον Πέλοπα. Σύμφωνα με μία εκδοχή, κόρη της Διώνης ήταν η θεά Αφροδίτη. Κατά τον Ησύχιο, ο θεός Διόνυσος είναι γιος της Διώνης από το σμίξιμό της με τον Δία.

 Ο Στράβωνας αναφέρει ότι οι πρώτοι μάντεις στο μαντείο της Δωδώνης ήταν άντρες, αλλά αργότερα αντικαταστάθηκαν από τρεις γυναίκες γραίες, γιατί στον ίδιο χώρο λατρευόταν και η Διώνη ως Συν+ναός του Δία. Για τους ορφικούς ύμνους η Διώνη ήταν κόρη του Ουρανού. Ο Όμηρος και κυρίως στην Ιλιάδα του βάζει την Αφροδίτη να σκύβει στα γόνατα της μητέρας της, Διώνης και εκείνη ως πραγματική της μητέρα την αγκαλιάζει και την παρηγορεί, όταν διαμαρτύρεται ότι τη λάβωσε ο λεοντόκαρδος Διομήδης την ώρα που έβγαζε έξω από τη μάχη τον γιο της, τον Αινεία. Ο Θεόκριτος στο "Συρακόσιαι ἢ Ἀδωνιάζουσαι" αναφέρει πως η Κυπρία Αφροδίτη είναι κόρη της Διώνης. Ο Πλάτων στο Συμπόσιον διευκρινίζει ότι η νεότερη Αφροδίτη που καλείται και Πάνδημος είναι κόρη του Διός και της Διώνης. Στον ομηρικό ύμνο του Απόλλωνα η θεά Διώνη παρευρίσκεται στη γέννηση του θεού Απόλλωνα στη Δήλο μαζί με τη Ρέα, την Αμφιτρίτη, τη Θέμιδα και άλλες πολλές. Ο Στράβωνας επίσης μας αναφέρει έναν ιερό ναό αφιερωμένο σε αυτή τη θεά στο αρχαίο Λέπρεο της Ηλείας. Σύμφωνα με μερικούς ερευνητές, η ύπαρξη της Διώνης προέκυψε ως αναγκαιότητα μετά την αλλαγή της θεότητας που λατρευόταν στο μαντείο της Δωδώνης. Στην αρχή (εποχή του χαλκού) και για πολλούς αιώνες στη Δωδώνη λατρευόταν η Γαία, αλλά μετά την είσοδο του Δωδεκάθεου στη θρησκεία των αρχαίων Ελλήνων η λατρεία του μαντείου μετατέθηκε στον Δία. Οι πανάρχαιες λατρευτικές συνήθειες των ιερέων και των κατοίκων της περιοχής όμως δεν μπορούσαν να αφήσουν το μαντείο χωρίς θηλυκή θεότητα. Έτσι αναγκάστηκαν να «εφεύρουν» τη Διώνη, παράγοντας, κατά την προσφιλή τους μέθοδο, το γυναικείο όνομα από αυτό του συζύγου: (Δίας > Διώνη). Δείγματα αυτής της συνήθειας συναντούμε ακόμα και σήμερα στα χωριά της Ηπείρου, όπως Γιώργος > Γιώργαινα κτλ. Ο τέταρτος σε διαστάσεις δορυφόρος του πλανήτη Κρόνου. Ο αστεροειδής 106 Διώνη (106 Dione), που ανακαλύφθηκε το 1868.Περιοχή της Αττικής. Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
Άκανθα

Η Άκανθα (επιστ. Άκανθος, Acanthus) είναι γένος αγριολούλουδων, πολύ συνηθισμένη στον μεσογειακό χώρο. Είναι πολυετές φυτό με περίοδο ανθοφορίας από τον Απρίλιο μέχρι τον Ιούλιο. Αναπτύσσεται συνήθως σε χαμηλότερα υψόμετρα και σε παραθαλάσσιες περιοχές. Τα άνθη του φυτού αναπτύσσονται πάνω στον κεντρικό όρθιο βλαστό.

 Το πιο κοινό είδος άκανθας είναι η Άκανθα η ακανθώδης (Acanthus spinosus) που είναι ιδιαίτερα διαδεδομένο είδος. Έχει αγκαθωτά φύλα και λογχοειδή αγκάθια ανάμεσα στα άνθη της. Το ύψος του άνθους της φτάνει μέχρι τα 70 εκατοστά περίπου. Ο πιο εντυπωσιακός εκπρόσωπος του γένους Άκανθος είναι η Άκανθα η απαλή (Acanthus mollis). Είναι το ομορφότερο είδος άκανθας και συχνά χρησιμοποιείται ως καλλωπιστικό. Δεν περιέχει αιχμηρά αγκάθια σε αντίθεση με την Άκανθα την ακανθώδη. Είναι πολύ διεσπαρμένο είδος στο λεκανοπέδιο της Αττικής και την άνοιξη εντοπίζεται σχεδόν σε όλους τους αρχαιολογικούς χώρους. Από αυτό το είδος Άκανθας μάλιστα αποτέλεσε την πηγή έμπνευσης για το κορινθιακό κιονόκρανο. Αγριολούλουδα της Ελλάδας - Εκδόσεις Mediterraneo ISBN 960-8227-71-2
Λέβεν

Το Λέβεν (Ολλανδικά: Leuven, Γαλλικά: Louvain) (προφέρεται Λέβεν στα ολλανδικά, Λουβέν στα γαλλικά και Λέιβε στα φλαμανδικά) είναι η πρωτεύουσα της Βελγικής επαρχίας Φλαμανδική Βραβάντη. Η πόλη περικλείει την ιστορική πόλη του Λέβεν και τα παρακείμενα χωριά Χέβερλε (Heverlee), Κέσσελ-Λο (Kessel-Lo), μέρος του Κόρμπεκ-Λο (Korbeek-Lo), Βίλσελε (Wilsele) και Βέιχμαλ (Wijgmaal). Την 1 Ιουνίου 2018 το Λέβεν είχε πληθυσμό 100.905 (50.713 άνδρες και 50.192 γυναίκες). Η έκτασή του ανέρχεται σε 56,63 τ.χλμ. και η πληθυσμιακή πυκνότητα σε 1.587,67 κατοίκους ανά τ.χλμ. Στην πόλη εδρεύει η Anheuser-Busch InBev.

 Η πρώτη αναφορά στο Λέβεν υπάρχει από το 891 ("Loven"), όταν στρατιωτικό σώμα των Βίκινγκς νικήθηκε από τον Γερμανό αυτοκράτορα Αρνούλφο. Σύμφωνα με τον θρύλο της πόλης, τα άσπρο-κόκκινα σύννεφά της απεικονίζουν τις αιματοβαμμένες όχθες του ποταμού Ντέιλε μετά τη μάχη αυτή. Ευρισκόμενο στην όχθη του ποταμού αυτού και κοντά στο οχυρό των Δουκών της Βραβάντης, το Λέβεν έγινε το σημαντικότερο εμπορικό κέντρο στο δουκάτο μεταξύ του 11ου και 14ου αιώνα. Ένα δείγμα της παλαιότερης σημαντικότητάς του ως κέντρου κατασκευής ενδυμάτων αντικατοπτρίζεται στα χαρακτηριστικά λινά υφάσματα του Λέβεν, γνωστά στα κειμένων του 14ου και 15ου αιώνα ως lewyn. Τον 15ο αιώνα μια νέα χρυσή εποχή ξεκίνησε με την ίδρυση του μεγαλύτερου και παλαιότερου πανεπιστημίου στις Κάτω Χώρες, του Καθολικού Πανεπιστημίου του Λέβεν (Katholieke Universiteit Leuven ή σύντομα KU Leuven) το 1425. Τον 18ο αιώνα το Λέβεν έγινε περισσότερο σημαντικό χάρη στην ακμάζουσα ζυθοποιία, που αργότερα έγινε γνωστή ως Interbrew (πλέον InBev), που αποτελεί τη μεγαλύτερη εταιρεία ζυθοποιίας στον κόσμο. Μάλιστα η ζυθοποιία InBev και τα κεντρικά γραφεία της μπύρας Stella Artois κυριαρχούν σε ολόκληρο το βορειοανατολικό τμήμα της πόλης, μεταξύ του σιδηροδρομικού σταθμού και του καναλιού προς το Μέχελεν. Κατά τον 20ό αιώνα οι δυο παγκόσμιοι πόλεμοι επέφεραν σημαντικές ζημιές στην πόλη, καταστρέφοντας δύο φορές την πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη. Ο κόσμος σοκαρίστηκε από αυτό και η βιβλιοθήκη ανοικοδομήθηκε εξ ολοκλήρου μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με χρήματα από αμερικανικές δωρεές και γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το καμένο κτίριο έπρεπε να αποκατασταθεί. Σήμερα στέκεται ακόμα ως σύμβολο μνήμης των φρικτών πολέμων. Το Λέβεν είναι γνωστό για το καλοκαιρινό φεστιβάλ ροκ Marktrock. Επίσημος ιστότοπος του Λέβεν Katholieke Universiteit Leuven (Πανεπιστήμιο του Λέβεν) Αρχειοθετήθηκε 2011-03-05 στο Wayback Machine. Drieduizend, Leuven Photoblog Leuven flickr group Marktrock site Katholieke Hogeschool Leuven (Καθολικό Κολλέγιο του Λέβεν) Groep T Hogeschool Leuven (Group T University College of Leuven) Αρχειοθετήθηκε 2006-02-18 στο Wayback Machine. Lemmensinstituut (Ωδείο Μουσικής Lemmens, μέρος του Hogeschool voor Wetenschap en Kunst) Streets worldwide named after Leuven, zoomable
Μητροπολίτης Ιεραπύτνης και Σητείας Κύριλλος

Ο Μητροπολίτης Ιεραπύτνης και Σητείας Κύριλλος (κατά κόσμον Γεώργιος Διαμαντάκης) είναι Έλληνας Θεολόγος και Επίσκοπος της Ιεραρχίας του Θρόνου του Οικουμενικού Πατριαρχείου της Κωνσταντινουπόλεως και πιο συγκεκριμένα της Ημιαυτόνομης Εκκλησίας της Κρήτης.

 O Μητροπολίτης Κύριλλος γεννήθηκε στις Κάτω Ασίτες Ηρακλείου το 1971. Μαθήτευσε στο Γυμνάσιο Αγίου Μύρωνος και ακολούθως στο Γενικό Λύκειο Αγίας Βαρβάρας Ηρακλείου. Σπούδασε στο Τμήμα Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Στις 24 Ιουνίου 1995, εκάρη Μοναχός της Ιεράς Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής Μονής Παναγίας Ακρωτηριανής και Αγίου Ιωάννου Θεολόγου Τοπλού Σητείας, από τον Γέροντά του Μητροπολίτη Ιεραπύτνης και Σητείας Ευγένιο. Στις 25 Ιουνίου του ίδιου έτους χειροτονήθηκε Διάκονος, στο Καθολικό της ίδιας Μονής. Στις 17 Μαΐου 1998, χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος και χειροθετήθηκε Αρχιμανδρίτης στον Ιερό Καθεδρικό Ναό Αγίας Φωτεινής Ιεράπετρας από τον Μητροπολίτη Ευγένιο. Ανέλαβε καθήκοντα Πρωτοσυγκέλλου της Ιεράς Μητροπόλεως Ιεραπύτνης και Σητείας, κατόπιν προτάσεως του Μητροπολίτου Ευγενίου, θέση την οποία διατήρησε έως της εκλογής του. Ακόμα, έχει διατελέσει Γραμματέας της Ιεράς Μητροπόλεως Ιεραπύτνης και Σητείας, Γραμματέας του Μητροπολιτικού Συμβουλίου ως άνω Ιεράς Μητροπόλεως, Ηγουμενοσύμβουλος της Ιεράς Μονής Τοπλού και μέλος του ΔΣ του Κοινωφελούς Ιδρύματος της Ιεράς Μητροπόλεως «Παναγία η Ακρωτηριανή» και της ΜΚΟ της Εκκλησίας Κρήτης «ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ». Παράλληλα με τα καθήκοντά του στην Πρωτοσυγκελλία της Ιεράς Μητροπόλεως, από το 2001, υπηρέτησε την Ιερά Επαρχιακή Σύνοδο της Εκκλησίας της Κρήτης ως Κωδικογράφος της (2001-2005), ως εκλεγμένος παμψηφεί Υπογραμματέας (2005-2010) και ως εκλεγμένος παμψηφεί Αρχιγραμματέας (2010-2016). Από το 2003 έως το 2006 διετέλεσε Γραμματέας Εκδόσεως του Δελτίου της Εκκλησίας Κρήτης «Απόστολος Τίτος» και από το 2006 έως το 2010 διετέλεσε Διευθυντής Εκδόσεως του Δελτίου. Στις 12 Οκτωβρίου 2016, εξελέγη παμψηφεί από την Ιερά Επαρχιακή Σύνοδο της Εκκλησίας της Κρήτης, Μητροπολίτης Ιεραπύτνης και Σητείας. Χειροτονήθηκε Επίσκοπος, στις 17 Οκτωβρίου 2016, στον Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Μηνά Ηρακλείου από τον Αρχιεπίσκοπο Κρήτης Ειρηναίο με τη συμμετοχή των Μητροπολιτών της Εκκλησίας Κρήτης. Ενθρονίστηκε στις 20 Νοεμβρίου 2016, με την Τελετή να λαμβάνει χώρα στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αγίας Φωτεινής της Ιεράπετρας. Ιστοσελίδα Ιεράς Μητροπόλεως Ιεραπύτνης και Σητείας