IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία

Η Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία (ΕΜΥ, αγγλικά: Hellenic National Meteorological Service, HNMS) είναι ελληνική κρατική υπηρεσία που υπάγεται στις Ένοπλες Δυνάμεις και ειδικότερα στο Γενικό Επιτελείο Αεροπορίας (ΓΕΑ) και έχει σαν αποστολή τον προσδιορισμό και την πρόβλεψη των μετεωρολογικών συνθηκών, δηλαδή του καιρού. Για τον σκοπό αυτό διαθέτει ένα δίκτυο από ειδικούς μετεωρολογικούς σταθμούς από όπου συγκεντρώνει παρατηρήσεις. Με βάση αυτές καταρτίζει μετεωρολογικούς χάρτες και εκδίδει μετεωρολογικά δελτία, τακτικά και έκτακτα, ιδιαίτερα χρήσιμα στις αεροπορικές και θαλάσσιες μεταφορές.

 Η ΕΜΥ ιδρύθηκε το 1931 και εδρεύει σήμερα στις εγκαταστάσεις του πρώην ανατολικού αεροδρομίου Αθηνών στο Ελληνικό Αττικής. Το προσωπικό της αποτελείται τόσο από στρατιωτικό προσωπικό (κυρίως αξιωματικούς της Σχολής Ικάρων), όσο και από πολιτικό, που περιλαμβάνει φυσικούς, μαθηματικούς και ειδικούς πληροφορικής, με επιπρόσθετο στρατιωτικό και πολιτικό προσωπικό άλλων ειδικοτήτων (διοικητικό - οικονομικό - τεχνικό). Συνολικά απασχολεί περίπου 565 άτομα, όχι μόνο στο κεντρικό κτίριό της αλλά και σε παραρτήματα σε όλη την Ελλάδα, καθώς το μετεωρολογικό της δίκτυο καλύπτει σχεδόν όλη τη χώρα. Για την αρτιότερη κάλυψη του ελλαδικού χώρου η ΕΜΥ συνεργάζεται με τις αντίστοιχες υπηρεσίες άλλων χωρών σε συγκεκριμένους χρόνους του 24ώρου μεταξύ των οποίων και ανταλλάσσονται μετεωρολογικές παρατηρήσεις. Για τις παρατηρήσεις τους οι ανά τον κόσμο μετεωρολογικές υπηρεσίες ή οι επιστήμονες οι ασχολούμενοι με αυτό το αντικείμενο (μετεωρολόγοι) χρησιμοποιούν και ειδικά πλοία μετεωρολογικών παρατηρήσεων τα καλούμενα "o.w.o.s." , καθώς και πλοία μετεωρολογικούς σταθμούς (Weather ships ή ocean station vessels). Επιπρόσθετα σήμερα στο επίπονο έργο της πρόβλεψης του καιρού εκ μέρους των Μετεωρολογικών Υπηρεσιών σημαντική βοήθεια παρέχουν οι τεχνητοί μετεωρολογικοί δορυφόροι. Από τους πρωταρχικούς σκοπούς της ΕΜΥ είναι η πρόγνωση του καιρού. Παράλληλα όμως δίνει και πολύτιμες πληροφορίες για τον καιρό και το κλίμα, στις κρατικές υπηρεσίες, στις συγκοινωνίες, στη γεωργία, στον αθλητισμό, κ.λπ.. Για να ανταποκριθεί η ΕΜΥ στην αποστολή της εκτός από το κατάλληλο προσωπικό με το οποίο στελεχώνεται εμπλουτίζεται συνεχώς με σύγχρονα όργανα προκειμένου να πυκνώσει το Εθνικό δίκτυο των μετεωρολογικών σταθμών. Γραφεία Καιρού Β. Κυριαζόπουλου: «Η Αστρολογία και η Μετεωρολογία εις την Ελλάδα επί Όθωνος», Δελτίον της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος, τόμ. ΙΘ΄, σσ. 7-50 Επίσημη ιστοσελίδα Πολεμική Αεροπορία (ΠΑ) Παγκόσμιος Μετεωρολογικός Οργανισμός (WMO) Ευρωπαϊκό Κέντρο Μεσοπρόθεσμων Προγνώσεων (ECMWF) Οργανισμός Επιστημονικής Συνεργασίας των Ευρωπαϊκών Μετεωρολογικών Υπηρεσιών (EUMETSAT)
Ιωσήφ Άλμπο

Ο Ιωσήφ Άλμπο (εβρ. יוסף אלבו, περ. 1380-1444) ήταν Εβραίος φιλόσοφος και ραββίνος, που έζησε στην Ισπανία, γνωστός κυρίως ως ο συγγραφέας του Σεφέρ χα-Ικαρίμ («Βιβλίο αρχών»), κλασικού έργου για τα θεμέλια του Ιουδαϊσμού.

 Θεωρείται γενικώς ότι ο Άλμπο γεννήθηκε στο Μονρεάλ δελ Κάμπο, μια πόλη της Αραγωνίας. Ο Χάινριχ Γκρετς πιστεύει ότι ο Άλμπο δεν πρέπει να ήταν λιγότερο από τριάντα ετών όταν στάλθηκε να λάβει μέρος στη συζήτηση στην Τορτόσα (βλ. παρακάτω), και εξ αυτού τοποθετεί το έτος γεννήσεώς του όχι αργότερα από το 1380 μ.Χ.. Το έτος θανάτου του παραδίδεται ως το 1444 (είναι και το πιθανότερο) ή το 1430. Ωστόσο αναφέρεται ότι κήρυττε στη Σόρια το έτος 1433. Το 1412 οι Εβραίοι κλήθηκαν από τον Αντίπαπα Βενέδικτο ΙΓ΄ στην πόλη Τορτόσα της Καταλονίας να υπερασπισθούν τη θρησκεία και την παράδοσή τους σε διαθρησκειακό διάλογο, έναντι των κατηγοριών του Ιωσουά Λόρκη, ενός Εβραίου που είχε ασπασθεί τον Χριστιανισμό. Τότε η εβραϊκή κοινότητα της Αραγωνίας απέστειλε τον Άλμπο ως τον πλέον μορφωμένο. Δάσκαλος του Άλμπο ήταν ο Χασδάι Κρέσκας, συγγραφέας του Ορ Αντονάι. Δεν υπάρχει ομοφωνία των μελετητών ως προς το εάν ο Κρέσκας βρισκόταν στη ζωή το 1412, σε κάθε περίπτωση προτιμήθηκε να σταλεί ο μαθητής έναντι του διδασκάλου, πιθανώς λόγω της προχωρημένης ηλικίας του δεύτερου ή επειδή ο Άλμπο διέθετε μεγαλύτερη ευγλωττία. Ο διάλογος αυτός διάρκεσε τα έτη 1413 και 1414, και σε αυτόν έλαβαν μέρος εκτός του Άλμπο και οι Ιουδαίοι απολογητές Πρόφιατ Ντούραν, Μοσέ μπεν Αμπάς και Αστρούκ χα-Λεβί. Η χρήση ιατρικών εικονογραφήσεων από τον Άλμπο δημιουργεί την εντύπωση ότι κατείχε την ιατρική επιστήμη, κάτι που με τη σειρά του οδηγεί στην υπόνοια ότι είχε ασκήσει και το ιατρικό επάγγελμα. Σε κάποιο βαθμό είχε εντρυφήσει στα κείμενα των Αράβων αριστοτελικών. Ο Άλμπο είναι γνωστός για το φιλοσοφικό και απολογητικό έργο του με τίτλο Sefer ha-Ikkarim ή «Βιβλίο των αρχών», η συγγραφή του οποίου ολοκληρώθηκε το 1425 στη Σόρια. Ο Άλμπο, όπως και ο δάσκαλός του ο Χασδάι Κρέσκας και παλαιότερα ο Μαϊμονίδης, είχε μια ορθολογιστική προσέγγιση στην ιουδαϊκή παράδοση. Στο Βιβλίο αρχών ο Άλμπο περιορίζει ή ανάγει τις βασικές αρχές του Ιουδαϊσμού σε τρεις: την ύπαρξη του Θεού, την αποκάλυψη και τη θεία ανταπόδοση. Το βιβλίο συνετέλεσε σε μεγάλο βαθμό στη διαμόρφωση της νεότερης ιουδαϊκής σκέψεως και θρησκευτικής πίστεως. Το ομώνυμο λήμμα στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σελ. 469 Το λήμμα «ALBO, JOSEPH» στην Jewish Encyclopedia, επιμ. Isidore Singer κ.ά., εκδ. Funk & Wagnalls, Νέα Υόρκη 1901-1906 Philippe Bobichon: Sefer ha-'Iqqarim «Livre des Principes» III, 25 Un chapitre de la controverse judéo-chétienne dans l'Espagne du XV e siècle (texte hébreu traduction, commentaires), CSIC, Μαδρίτη 2015 online Philippe Bobichon: «Polémique anti-chrétienne et théologie dans le Sefer ha-‘Iqqarim («Livre des Principes») de Joseph Albo (xve s.)», Yod 15/2010, σσ. 115-143 online Joseph Albo - (c. 1380 - 1445), Adventures in Philosophy Dror Ehrlich: Το λήμμα «Joseph Albo» στη διαδικτυακή Εγκυκλοπαίδεια Φιλοσοφίας του Στάνφορντ
Γεώργιος Σαββίδης

Ο Γιώργος Πάνου Σαββίδης, ευρύτερα πιο γνωστός με την υπογραφή Γ.Π. Σαββίδης (Αθήνα, 11 Μαρτίου 1929 - Λόγγος Αχαΐας, 11 Ιουνίου 1995), ήταν μελετητής και καθηγητής της νεοελληνικής λογοτεχνίας.

 Ο Γ.Π. Σαββίδης ξεκίνησε τις σπουδές του στην Φιλοσοφική Αθηνών, αλλά τις συνέχισε στο King's College του Cambridge και στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, όπου και αναγορεύτηκε διδάκτωρ Φιλολογίας το 1966 με την διατριβή Οι Καβαφικές Εκδόσεις (1891-1932). Έκτακτος αυτοτελής καθηγητής Νεότερης Ελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης από το 1966, παραιτήθηκε για λόγους ακαδημαϊκής και ηθικής τάξεως το 1971 και επανήλθε το 1974 ως τακτικός καθηγητής για άλλα εννέα χρόνια (εθελουσία έξοδος). Διετέλεσε μόνιμος επισκέπτης καθηγητής της Έδρας Νεοελληνικών Σπουδών Γιώργου Σεφέρη, Harvard University από το 1977 έως το 1984 (οικειοθελής παραίτηση). Τα επιστημονικά του δημοσιεύματα ξεκίνησαν από το 1951, ενώ παράλληλα συνεργάστηκε με πολλά έντυπα (κυρίως Το Βήμα και Τα Νέα). Επιμελήθηκε με υποδειγματικό τρόπο εκδόσεις ποιημάτων του Σεφέρη, του Καβάφη, του Καρυωτάκη, του Σικελιανού, του Βαλαωρίτη και του Δαπόντε και άλλων. Γ. Π. Σαββίδης. 20 χρόνια μετά, Κείμενα: Κατερίνα Γκίκα, Νάσος Βαγενάς, Δημήτρης Δασκαλόπουλος, Δημήτρης Ν. Μαρωνίτης Αθήνα, Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία 2016 Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού - Γ.Π. Σαββίδης
Άσφενδος Χανίων

Ο Άσφενδος (ή το Ασφένδου) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Σφακίων στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι ακατοίκητο. Χρησιμοποιείται ως θερινή κατοικία των κατοίκων των παραθαλάσσιων χωριών Νομικιανά, Κολοκάσια και Βουβάς. Βρίσκεται σε υψόμετρο 770 μέτρων, σε ένα λεκανοπέδιο στα Λευκά Όρη, το οποίο χρησιμοποιείται ως βοσκότοπος. Από το Ασφένδου ξεκινά μικρό φαράγγι που καταλήγει στον Άγιο Νεκτάριο.

 Το όνομά του θεωρείται ότι είναι προελληνικό και μπορεί να προέρχεται από τα δέντρα σφένδαμος. Στο σπήλαιο Σκορδολάκια έχει βρεθεί υστερορωμαϊκή κεραμική και βραχογραφίες. Το χωριό δεν αναφέρεται στις ενετικές απογραφές, όπως και τα υπόλοιπα χωριά των Σφακίων. Η παλαιότερη μνεία στο χωριό αποτελεί η αιγυπτιακή απογραφή του 1834, σύμφωνα με την οποία έχει 55 χριστιανικές οικογένιες. Το χωριό καταστράφηκε πολλές φορές κατά τη διάρκεια των επαναστάσεων του 19ου αιώνα. Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται ότι ανήκει στο δήμο Νίμπρου, με 430 κατοίκους. Η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι, μαζί με τους οικισμούς Άγιος Γεώργιος, Άγιος Νεκτάριος, Βουβάς, Κούτελος και Νομικιανά αποτελούν την κοινότητα Ασφένδου που υπάγεται στο δήμο Σφακίων ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν έχει μόνιμους κατοίκους.Δείτε: Κοινότητα Ασφένδου Αν.Μαρινάκης: οπλαρχηγός επανάστασης 1866-69 Πέρος Γεώργιος: οπλαρχηγός Βαλκανικών Πολέμων, εφονεύθη εις μάχη στο Λιθί Χίου
Οινόφυτα Βοιωτίας

Τα Οινόφυτα είναι κωμόπολη του νομού Βοιωτίας και δημοτική κοινότητα του Δήμου Τανάγρας. Βρίσκονται στα νότια του νομού στην κοιλάδα του Ασωπού ποταμού σε υψόμετρο 110 μέτρων. Τα Οινόφυτα αποτελούν σήμερα βιομηχανική περιοχή. Ο πληθυσμός των Οινοφύτων, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 2.927 κάτοικοι. Παλιότερα ο οικισμός ονομαζόταν Στανιάτες.

 Τα Οινόφυτα αποτέλεσαν έδρα κοινότητας που συστάθηκε το 1912. Το 1971 προσαρτήθηκε στην κοινότητα ο οικισμός Δήλεσι. Η κοινότητα Οινοφύτων διατηρήθηκε στη συνέχεια αμετάβλητη μέχρι το 1994 οπότε αναγνωρίστηκε σε δήμο. Με την εφαρμογή του σχεδίου «Καποδίστριας» τα Οινόφυτα παρέμειναν έδρα του νέου διευρυμένου δήμου Οινοφύτων στον οποίο συνένωθηκαν και οι κοινότητες Αγίου Θωμά και Κλειδιού. Με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης το 2011 ο δήμος Οινοφύτων καταργήθηκε και εντάχθηκε στον νέο διευρυμένο Δήμο Τανάγρας. Γ.Σ. Ολυμπιάδα Οινοφύτων, ποδόσφαιρο Γ.Σ. Οινοφύτων, καλαθοσφαίριση Από τα Οινόφυτα κατάγεται ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος Β´. Ιερός Ναός Αγίου Σπυρίδωνος Κέντρο Εκκλησιαστικής Διακονίας [1] Βιβλιοθήκη Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου Β´[2] Ιερός Ναός Αγίων Αναργύρων -Θέση Πύργος Ιταλικό Πολυβολείο -ποτάμι Ασωπού Ανοιχτό Δημοτικό θέατρο Ξωκλήσι Αγίων Ραφαήλ ,Νικολάου και Ειρήνης Ξωκλήσι Αγίου Νικολάου -Κάμπος Ι.Ν Αγίας Παρασκευής
Αλεξάνδρα Ατταλίδου

Η Αλεξάνδρα Ατταλίδου (Κακοπετριά Λευκωσίας, 25 Δεκεμβρίου 1958) είναι Ελληνοκύπρια πολιτικός. Από το 2021 είναι βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας εκλεγμένη με το Κίνημα Οικολόγων-Συνεργασία Πολιτών.

 Η Αλεξάνδρα Ατταλίδου γεννήθηκε στην Κακοπετριά στις 25 Δεκεμβρίου 1958 . Σπούδασε Επικοινωνία και Δημόσιες Σχέσεις και κατέχει μεταπτυχιακό στην Ευρωπαϊκή Διοίκηση (MBA) του Ελεύθερου Πανεπιστήμιου των Βρυξελλών. Επιπρόσθετα, έχει Δίπλωμα Τεχνικής Ανάλυσης των Χρηματαγορών, Δίπλωμα Τουριστικών Σπουδών και Δίπλωμα Ξεναγού. Είναι διαπιστευμένο μέλος (Advanced) της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς Κύπρου.Διετέλεσε Αντιπρόεδρος της Επιτροπής Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας και μέλος του Συμβουλίου του Μεσογειακού Ινστιτούτου Μελετών Κοινωνικού Φύλου. Την περίοδο 2008-2020 διετέλεσε Εκπρόσωπος Τύπου του Γραφείου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Κύπρο και την περίοδο 2013-2015 διετέλεσε αναπληρώτρια επικεφαλής. Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 2021 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με το Κίνημα Οικολόγων-Συνεργασία Πολιτών για την ΙΒ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Είναι ιδρυτικό μέλος της οργάνωσης Φίλοι του Ακάμα. Επιπλέον, διετέλεσε μέλος του κινήματος Οι Γυναίκες Επιστρέφουν. «Το who is who των νέων προσώπων της Βουλής». 31 Μαΐου 2021. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Μαΐου 2021. Ανακτήθηκε στις 31 Μαΐου 2021. «Αυτοί είναι οι Βουλευτές των Οικολόγων (βιογραφικά)». 31 Μαΐου 2021. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Μαΐου 2021. Ανακτήθηκε στις 31 Μαΐου 2021.
Τζάο Τινγιανγκ

Ο Τζάο Τινγιανγκ (κινεζικά: 趙汀陽, πινγίν: Zhào Tīngyáng), γεννημένος το 1961 στο Γκουανγκντόνγκ της Κίνας είναι πολιτικός φιλόσοφος στον οποίο πιστώνεται ο εκσυγχρονισμός της αρχαίας κινεζικής αντίληψης της Tian-xia (Τιάν-σια).

 Ο Τζάο Τινγιανγκ αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Renmin της Κίνας και την Κινεζική Ακαδημία Κοινωνικών Επιστημών, όπου σήμερα είναι καθηγητής στο Ινστιτούτο Φιλοσοφίας στην Κινεζική Ακαδημία Κοινωνικών Επιστημών και ανώτερος συνεργάτης του Ερευνητικού Ινστιτούτου Berggruen του Πανεπιστημίου του Πεκίνου. Ήταν επίσης διακεκριμένος συνεργάτης Pusey στο Ινστιτούτο Harvard-Yenching το 2013.Τα έργα του αφορούν κυρίως τη μεταφιλοσοφία, την ηθική και την πολιτική φιλοσοφία. Το 2005, δημοσίευσε Το Σύστημα Τιαν-σια: Μια εισαγωγή στη Φιλοσοφία ενός Παγκόσμιου Ιδρύματος. Σύμφωνα με την ανασυγκρότηση του συστήματος tian-xia (όλοι/α-υπό τον ουρανό) από τον Τζάο, οι αρχαίες ελληνικές και κινεζικές παραδόσεις συναντιούνται αρμονικά, φέρνοντας αρμονία μεταξύ όλων των εθνών και των πολιτισμών. Ο κόσμος θα μπορούσε να βασιστεί σε δύο βασικές έννοιες: Στην δημοκρατία και την ορθολογική επικοινωνία, όπως στην αρχαία ελληνική Aγορά. Σ' ένα παγκόσμιο σύστημα, όπως το «όλοι/α-υπό τον ουρανό» της αρχαίας κινεζικής δυναστείας Τζόου, που διήρκεσε 800 χρόνια.Ο Τζάο Τινγιανγκ θεωρείτε ο σημαντικότερος εν ζωή φιλόσοφος της Κίνας. Βιβλία (στα Αγγλικά και Κινεζικά): World System : An Introduction to Philosophy of the world system (στα Κινεζικά), 2005 Investigations of the Bad World: Political Philosophy as First Philosophy, 2009 Redefining A Philosophy for World Governance, 2019 No Answers: Multiple Possibilities of Our World, 2020 All under Heaven: The Tianxia System for a Possible World Order (Great Transformations Book 3), 2021
Κρινολίνο

Το κρινολίνο είναι γυναικείο εσώρουχο που χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον τον 19ο αιώνα. Η ονομασία "κρινολίνο" δόθηκε από έναν από τους κατασκευαστές του υφάσματος από το οποίο ραβόταν το εσώρουχο και προέρχεται από τις λατινικές λέξεις crinis ("τρίχες") και lin ("λινάρι"). Μια εναλλακτική θεωρία θέλει την ονομασία να προέρχεται από τις γαλλικές λέξεις crin ("τρίχες αλόγου") και lin (μεταφράζεται επίσης ως "λινάρι").

 Η ονομασία κρινολίνο αρχικά αναφερόταν σε ένα σκληρό ύφασμα από λινάρι, τρίχες αλόγου, βαμβάκι κλπ, αλλά από τα μέσα του 19ου αιώνα και έπειτα χαρακτήριζε το ογκώδες, άκαμπτο εσώρουχο που τοποθετούσαν οι γυναίκες κάτω από τις φούστες και τα φορέματά τους, ώστε αυτά να φαίνονται φουσκωμένα. Αρχικά υιοθετήθηκε στην ενδυμασία των εύπορων γυναικών της Γαλλίας και έπειτα διαδόθηκε και σε άλλες χώρες. Το κρινολίνο δέχτηκε αρνητικές κριτικές και έγινε αντικείμενο σάτιρας, καθώς λόγω του μεγέθους του ήταν δύσχρηστο και άκαμπτο και προκαλούσε δυσκολίες σε διάφορες καθημερινές συνήθειες όπως το κάθισμα, το περπάτημα, το πέρασμα από πόρτες κλπ, ενώ ήταν και εξαιρετικά εύφλεκτο.
Εκλογές Συντακτικής Συνέλευσης των Νήσων Μάρσαλ (2017)

Μια συνταγματική συνέλευση εξελέγη στις Νήσους Μάρσαλ στις 21 Φεβρουαρίου 2017. Η συνέλευση έχει στόχο να εξετάσει και να αναπτύξει τις προτεινόμενες τροποποιήσεις του Συντάγματος, το οποίο, εάν εγκριθεί, στη συνέχεια θα υποβληθεί στο λαό με δημοψήφισμα.

 Τα Νησιά Μάρσαλ είναι κοινοβουλευτική δημοκρατία. Μια συνταγματική συνέλευση εκλέγεται ειδικά για να εξετάσει προτεινόμενες συνταγματικές τροποποιήσεις που εγκρίθηκαν από το Nitijeļā, το εθνικό κοινοβούλιο. Η συνέλευση δεν μπορεί να προτείνει νέες τροπολογίες, μόνο μπορεί να προβεί σε συζήτηση εκείνων που έχουν εγκριθεί από το κοινοβούλιο.Οι προτεινόμενες αλλαγές περιλαμβάνουν τα εξής: Ότι ο Πρόεδρος πρέπει να εκλέγεται άμεσα από τον λαό, και όχι από το Κοινοβούλιο , να θεσμοθετηθεί η θέση του Αντιπροέδρου, ο Πρόεδρος, Αντιπρόεδρος και το Υπουργικό συμβούλιο να μην είναι πλέον επιρρεπή σε απομάκρυνση από το αξίωμα, με κοινοβουλευτική ψήφο εμπιστοσύνης, ο Πρόεδρος είναι πολίτης που έχει γεννηθεί στη χώρα, εμποδίζοντας έτσι από το αξίωμα όσους έχουν πολιτογραφηθεί χωρίς να έχουν γεννηθεί σα νησιά. Ότι οι έξι έδρες στο Nitijeļā να προορίζονται αποκλειστικά για γυναίκες, και ότι η Nitijeļā να απαιτείται να απορρίψει νομοσχέδια τα οποία δεν παρέχουν ένα ισορροπημένο προϋπολογισμό. Ότι η προστασία από τις διακρίσεις λόγω φύλου να περιληφθεί στο Νομοσχέδιο των Δικαιωμάτων. Να συσταθεί ένας διαμεσολαβητής και ο Γενικός Εισαγγελέας να εξουσιοδοτηθεί να ζητήσει από ανεξάρτητο φορέα να διερευνήσει ενδεχόμενες περιπτώσεις απάτης, διαφθοράς ή ανήθικη συμπεριφορά από τους εκλεγμένους αξιωματούχους και άλλους υψηλόβαθμους αξιωματούχους. Ο αριθμός των μελών του Συμβουλίου της Iroij (Συμβούλιο των αρχηγών) να αυξηθεί κατά ένα. Να απαγορευτεί βάσει Συντάγματος οποιαδήποτε πώληση γης (για την προστασία της ιδιοκτησίας της γης), με εξαίρεση τις περιπτώσεις που η καταγωγή της bwij (φυλή) στην οποία ανήκει η γη έχει εξαφανιστεί.Η συνέλευση θα αποτελείται από σαράντα πέντε μέλη: τριάντα τρία ανοικτά σε κάθε πολίτη, και δώδεκα να προορίζονται για αρχηγοί. Υπάρχουν εκατόν δεκαεννέα υποψήφιοι για το πρώτο, και είκοσι τέσσερις για το δεύτερο. Όλα τα 33 μέλη του Nitijeļā εκτός από επτά ήταν υποψήφια στις εκλογές της συνέλευσης.
Heineken International

Η Heineken International (προφέρεται: [ɦɛinəkə (n)]) είναι ολλανδική εταιρεία ζυθοποιίας που ιδρύθηκε το 1864 από τον Χέραρντ Άντριαν Χάινεκεν στο Άμστερνταμ. Από το 2015, η Heineken διαθέτει πάνω από 165 ζυθοποιεία σε περισσότερες από 70 χώρες, ενώ απασχολεί περίπου 76.000 άτομα. Εκτός αυτού, η Heineken Lager Beer παρασκευάζει και εμπορεύεται περισσότερα από 250 είδη μπίρας. Με ετήσια παραγωγή μπύρας 181.300.000 εκατόλιτρων, η Heineken κατατάσσεται ως η τρίτη μεγαλύτερη ζυθοποιία στον κόσμο, μετά την Anheuser-Busch InBev και τη SABMiller, με βάση τον όγκο παραγωγής. Οι ολλανδικές ζυθοποιίες Heineken βρίσκονται στο Ζούτερβαουντε, στο Χερτογεμπός και το Βίλρε. Η αρχική ζυθοποιία στο Άμστερνταμ έκλεισε το 1988, ενώ πλέον διατηρείται ως μουσείο με την ονομασία Heineken Experience.

 Η Heineken International κατέχει παγκόσμιο χαρτοφυλάκιο με πάνω από 170 μάρκες μπίρας, κυρίως απαλή ξανθή μπύρα (pale lager), όπως και κάποιες άλλες μορφές μπύρας που παράγει. Οι δύο μεγαλύτερες μάρκες της είναι οι Heineken και Amstel, αν και το χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνει επίσης τις Cruzcampo, Affligem, Żywiec, Starobrno, Tiger Beer, Zagorka και Birra Moretti. Πρόσφατα η Heineken πρόσθεσε ένα μίγμα μηλίτη που ονομάζεται Jillz στη λίστα των εμπορικών σημάτων της. Από τα μέσα του 2007, η Heineken έχει επίσης αναλάβει την ιδιοκτησία στις μάρκες της πρώην S&N International όπως Strongbow και Bulmers Ciders και John Smith και Newcastle Brown Ale. Το 2010, η Heineken αγόρασε τη μεξικανική ζυθοποιία FEMSA Cerveza, συμπεριλαμβανομένων των εμπορικών σημάτων Tecate, Sol, Dos Equis, Indio και Kloster. Επίσημος ιστότοπος
Μπράτουνατς

Το Μπράτουνατς (σερβικά κυριλλικά: Братунац) είναι πόλη και δήμος που βρίσκεται στην ανατολική Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Το ανατολικότερο σημείο της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης βρίσκεται στον δήμο του Μπράτουνατς, που αποτελεί μέρος της οντότητας της Σερβικής Δημοκρατίας.

 Το 1381, το όνομα Μπράτουνατς αναφέρεται για πρώτη φορά λόγο του άμεσου δρόμου μέσω του Μπράτουνατς από τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη προς τη Σερβία. Εκείνη την εποχή, το Μπράτουνατς αποτελούταν από πέντε σπίτια και είχε πληθυσμό περίπου 30 κατοίκων. Το 1927, το Μπράτουνατς έγινε δήμος για πρώτη φορά. Σύμφωνα με το Columbia-Lippincott Gazetteer, το 1948 το Μπράτουνατς είχε πληθυσμό 5.033 κατοίκων Παρακάτω παρατίθεται η εθνική σύνθεση του δήμου: Αμπντουλίτσι Μπανιεβίτσι Μπιλιάτσα Μπιέλοβατς Μπλιέτσεβα Μπολιεβίτσι Μπράνα Μπατσίτσι Μπράτουνατς Ντουμπράβιτσε Φακοβίτσι Γκλόγκοβα Χράντσα Χρντσίτσι Γιαγκόντνγια Γιακετίτσι Γιελάχ Γιεζέστιτσα Γιόσεβα Κονιεβίτσι Κρασανοβίτσι Κράβιτσα Κρκε Λιπενοβίτσι Λόζνιτσα Μαγκασίτσι Μιχαλιεβίτσι Μλέτσβα Μρατίντσι Οτσενοβίτσι Οπραβντίτσι Πιρίτσι Πόμπρντε Πομπούντζε Ποντσάους Πόλομ Ράκοβατς Ρέποβατς Σίκιριτς Σλαπάσνιτσα Στανατοβίτσι Σούχα Σιλικοβίτσι Σβιλίλε Τεγκάρε Ουρκοβίτσι Βιτκοβίτσι Βολιάβιτσα Βρανεσεβίτσι Ζαγκόνι Ζαλούζιε Ζαπόλιε Ζλίγιεβατς Δήμοι της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας Κόνιεβιτς Πόλιε Σφαγή του Μπράτουνατς Βελγιάτσι Μπράτουνατς Επίσημη ιστοσελίδα
Α΄ κατηγορία καλαθοσφαίρισης Ρωσίας

Η Α΄ κατηγορία καλαθοσφαίρισης Ρωσίας (ρωσικά: Суперлига 1, πρώην Суперлига А) είναι επαγγελματικό πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης ανδρών, που αποτελούσε την ανώτατη κατηγορία της ρωσικής επαγγελματικής καλαθοσφαίρισης μέχρι το 2010. Επί του παρόντος, είναι η δευτέρου επιπέδου κατηγορία της ρωσικής επαγγελματικής καλαθοσφαίρισης. Το πρωτάθλημα διοργανώνεται από τη Ρωσική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης.

 Η Σουπερλίγκα 1 υποβιβάστηκε σε δευτέρου επιπέδου κατηγορία της ρωσικής επαγγελματικής καλαθοσφαίρισης μετά την περίοδο 2009–10, οπότε και αντικαταστάθηκε με ένα διαφορετικό πρωτάθλημα, αρχής γενομένης από την περίοδο 2010–11. Το διάδοχο πρωτάθλημα δεν διεξάγονταν από τη Ρωσική Ομοσπονδία Καλαθοσφάιρισης, όπως η Σουπερλίγκα 1, αλλά από ένα ξεχωριστό όργανο που ονομαζόταν Επαγγελματική Καλαθοσφαιρική Λίγκα (ПБЛ).Από την περίοδο 2010–11 και μετά, Σουπερλίγκα Α και Σουπερλίγκα Β (η προηγούμενη δευτέρου επιπέδου κατηγορία της ρωσικής καλαθοσφαίρισης) ενώθηκαν σε ένα ενιαίο πρωτάθλημα, τη Σουπερλίγκα 1, ως δευτέρου επιπέδου κατηγορία της ρωσικής καλαθοσφαίρισης. Την εναρκτήρια περίοδο 2010-11, συμμετείχαν στην κατηγορία 11 σύλλογοι. Επίσημος ιστότοπος
Υδατοσφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2024

Τα τουρνουά της υδατοσφαίρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2024 στο Παρίσι, θα διεξαχθούν από τις 27 Ιουλίου έως και τις 11 Αυγούστου. Οι προκριματικές φάσεις θα πραγματοποιηθούν στο Κέντρο Υγρού Στίβου του Παρισιού, ενώ οι τελικοί στο εμβληματική αρένα Paris La Défense. Όπως και στους Αγώνες του Τόκιο, 22 ομάδες (12 ανδρών και 10 γυναικών) θα αγαωνιστούν μεταξύ τους στα αντίστοιχα τουρνουά.

 Τα κριτήρια πρόκρισης για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2024 επικυρώθηκαν και δημοσιεύτηκαν από την Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) και την Παγκόσμια Ομοσπονδία Υγρού Στίβου (AQUA), ενώ η τελευταία θα πρέπει μέχρι τις 31 Μαρτίου 2024 να έχει παραδώσει στη ΔΟΕ τις τελικές λίστες συμμετοχής των ομάδων.Ως διοργανώτρια χώρα, η Γαλλία, κερδίζει απευθείας πρόκριση και στο τουρνουά ανδρών και στο γυναικών. Οι υπόλοιπες 20 διαθέσιμες θέσεις (11 στο τουρνουά ανδρών & 9 στο τουρνουά γυναικών) θα δοθούν στις ΕΟΕ μέσω μίας τριμερούς προκριματικής διαδικασίας: 4 θέσεις θα δοθούν στους 2 φιναλίστ σε κάθε τουρνουά (ανδρών & γυναικών) στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου 2023, στην Φουκουόκα της Ιαπωνίας 4 θέσεις ακόμη θα δοθούν στους 2 φιναλίστ σε κάθε τουρνουά (ανδρών & γυναικών) στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου 2024, στην Ντόχα του Κατάρ 5 θέσεις σε άνδρες και γυναίκες θα δοθούν μέσα από τα 5 ηπειρωτικά πρωταθλήματα ή τους ηπειρωτικούς αγώνες πρόκρισης. Αν κάποιο από αυτά δεν πραγματοποιηθεί, τότε η θέση θα καλυφθεί από τη χώρα με την καλύτερη θέση από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Ντόχα, πέραν των εισιτηρίων που δίνει * Διοργανώτρια χώρα ( Γαλλία )
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 1987

Η 60ή Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου, που τίμησε τις καλύτερες επιδόσεις στο χώρο του κινηματογράφου για το έτος 1987, έλαβε χώρα στις 11 Απριλίου 1988. Η τελετή πραγματοποίηθηκε στο Shrine Auditorium, στο Λος Άντζελες, με κεντρικό παρουσιαστή τον Τσέβι Τσέις για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά.

 Οι νικητές κάθε κατηγορίες εμφανίζονται με έντονους χαρακτήρες στην κορυφή της κατηγορίας. Ο τελευταίος αυτοκράτορας - Τζέρεμι Τόμας Το κύκλωμα - Τζέιμς Λ. Μπρουκς Ολέθρια σχέση - Στάνλεϊ Ρ. Τζάφι, Σέρι Λάνσινγκ Ελπίδα και δόξα - Τζον Μπούρμαν Κάτω από τη λάμψη του φεγγαριού - Πάτρικ Πάλμερ, Νόρμαν Τζούισον Μπερνάρντο Μπερτολούτσι - Ο τελευταίος αυτοκράτορας Τζον Μπούρμαν - Ελπίδα και δόξα Έιντριαν Λιν - Ολέθρια σχέση Νόρμαν Τζούισον - Κάτω από τη λάμψη του φεγγαριού Λάσε Χάλστρομ - Σαν αδέσποτο σκυλί Μάικλ Ντάγκλας – 'Wall Street' Γουίλιαμ Χερτ – Το κύκλωμα Τζακ Νίκολσον – Ξένοι στην ίδια πόλη Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι - Τα μαύρα μάτια Ρόμπιν Ουίλιαμς – Καλημέρα Βιετνάμ Σερ – Κάτω από τη λάμψη του φεγγαριού Γκλεν Κλόουζ – Ολέθρια σχέση Χόλι Χάντερ – Το κύκλωμα Σάλι Κέρκλαντ - Όλα για την Άννα Μέριλ Στριπ – Ξένοι στην ίδια πόλη Επίσημος ιστότοπος (Αγγλικά)
Αγροτική Περιοχή Σινυάνγκα

Η Αγροτική Περιοχή Σινυάνγκα (Αγγλικά: Shinyanga Rural District, Σουαχίλι: Wilaya ya Shinyanga Vijijini), είναι μία από τις πέντε επαρχίες στην Περιφέρεια Σινυάνγκα (Shinyanga Region) της Τανζανίας. Συνορεύει στα βόρεια με την Αστική Περιοχή Σινυάνγκα (Shinyanga Urban District), ανατολικά με την Περιοχή Κισάπου (Kishapu District), νότια με την Περιφέρεια Ταμπόρα (Tabora Region) και δυτικά με την Αστική Περιοχή Καχάμα (Kahama Urban District). Κατά το 2012, σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας, ο πληθυσμός στην Αγροτική Επαρχία Σινυάνγκα (Shinyanga Rural District), ήταν 334.417 άτομα.

 Σε ολόκληρη την Περιφέρεια Σινυάνγκα (Shinyanga Region) και συγκεκριμένα στην πόλη Σινυάνγκα (Shinyanga), βρισκόταν εγκατεστημένος μόλις ένας Έλληνας, ο εκ Σάμου Ιωάννης Γιάκας. Ήταν ιδιοκτήτης ξενοδοχείου και τριών οικιών. Ασχολείτο με εργολαβικές επιχειρήσεις, όπου όλες σχεδόν οι ανοικοδομήσεις των Κυβερνητικών οικημάτων, ανατίθεντο σε αυτόν. Είχε επίσης αναλάβει την τροφοδοσία και τον εφοδιασμό όλων των χρειωδών του προσωπικού και των εργατών του αδαμαντορυχείου του Ουίλλιαμσον, με τον οποίο συνδεόταν και προσωπικά. Ο Ιωάννης Γιάκας, ήταν μια πολλή δυναμική προσωπικότητα. Από το 2012, η Αγροτική Περιοχή Σινυάνγκα (Shinyanga Rural District), διαιρείται διοικητικά σε 26 Τμήματα (σε παρένθεση, ο πληθυσμός εκάστου Τμήματος - κατά το 2012): Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Τανζανίας Περιφέρεια Σινυάνγκα Σινυάνγκα Αδαμαντωρυχείο Ουίλιαμσον Παραπομπές σημειώσεων Shinyanga Rural District Homepage for the 2002 Tanzania National Census
Νίκος Σαλίκας

Ο Νίκος Σαλίκας (28 Οκτωβρίου 1940 - 21 Ιουνίου 2022), του Χρήστου, ήταν Έλληνας πολιτικός από τον Αίγειρο Ροδόπης. Υπηρέτησε ως βουλευτής Ροδόπης από τις 18 Ιουνίου 1989 έως τις 11 Σεπτεμβρίου 1993..

 Γεννήθηκε στην Αίγειρο το 1940 και σπούδασε νομικά στο ΑΠΘ, όπου ανέπτυξε και συνδικαλιστική δράση στους κόλπους της σχολής του. Ήταν πρόεδρος της ΕΦΕΕ στην Βόρεια Ελλάδα. Δικηγόρησε στην Κομοτηνή. Εντάχθηκε στην ΕΡΕ το 1965 και στη νεοσύστατη Νέα Δημοκρατία το 1974 και διετέλεσε πρόεδρος της Νομαρχιακής Επιτροπής Ροδόπης του κόμματος, έως το 1978. Εξελέγη βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Ροδόπης τον Ιούνιο του 1989 και επανεξελέγη τον Νοέμβριο του 1989 και το 1990. Πέθανε έπειτα από εγκεφαλικό επεισόδιο σε ηλικία 82 ετών το 2022 και κηδεύτηκε στις 22 Ιουνίου από τον ιερό ναό Ζωοδόχου Πηγής του Δημοτικού Κοιμητηρίου Κομοτηνής.
Έιβα Μισέλ

Η Έιβα Μισέλ Κότα (αγγλικά: Ava Michelle Cota) (γενν. 10 Απριλίου 2002) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, χορεύτρια, τραγουδίστρια και μοντέλο. Είναι περισσότερο γνωστή για τον ρόλο της ως ο χαρακτήρας Jodi Kreyman στις κωμωδίες του Netflix, Ψηλό Κορίτσι και Ψηλό Κορίτσι 2. Έκανε τακτικές εμφανίσεις στην τρίτη έως την έβδομη σεζόν του Dance Moms, καθώς και ως μέλος της ομάδας Select Ensemble στην τέταρτη σεζόν για μικρό χρονικό διάστημα.

 Η Μισέλ γεννήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 2002 και μεγάλωσε στο Φέντον του Μίσιγκαν. Παρακολούθησε την Ακαδημία Χορού JC's Broadway, στην οποία ανήκε και διαχειριζόταν η μητέρα της, Τζανέτ, αλλά έκλεισε οριστικά το 2022. Η Μισέλ ήταν καλεσμένη χορεύτρια του ALDC "Select Team" στην 4η σεζόν του Dance Moms.Η Μισέλ έχει εκπαιδευτεί στο σύγχρονο, το μπαλέτο, το pointe, την jazz και το tap dance. Είναι επίσης μοντέλο και έκανε το ντεμπούτο της στην πασαρέλα για την Εβδομάδα Μόδας της Νέας Υόρκης το 2017. Το 2018, ξεκίνησε μια καμπάνια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, #13Reasons4Me, που ενθαρρύνει τους ανθρώπους να αναφέρουν 13 πράγματα που αγαπούν στον εαυτό τους ή στη ζωή τους.Η Μισέλ εμφανίστηκε το 2013 στην τηλεοπτική σειρά Dance Moms και ήταν τακτική στην εκπομπή για άλλα 4 χρόνια. Αργότερα, έκανε περιοδεία στις Ηνωμένες Πολιτείες με άλλα αστέρια από το Dance Moms το 2018. Το 2016, ήταν στο πρώτο επεισόδιο του So You Think You Can Dance: The Next Generation , αν και τελικά κόπηκε λόγω ύψους.Εμφανίστηκε σε πολλές ταινίες μικρού μήκους το 2018 και εμφανίστηκε σε δύο επεισόδια του Τόλμη και Γοητεία. Ο πρώτος της σημαντικός ρόλος στην υποκριτική ήρθε ως πρωταγωνίστρια στην ταινία του Netflix Ψηλό Κορίτσι, που μεταδόθηκε για πρώτη φορά στις 13 Σεπτεμβρίου 2019. Η Μισέλ ξεκίνησε τα γυρίσματα του σίκουελ της ταινίας Ψηλό κορίτσι του Netflix τον Απρίλιο του 2021.
Γάιος Ιούλιος Βέρος Μάξιμος

Ο Γάιος Ιούλιος Βέρος Μάξιμος (217/220 - 23 Μαΐου), εσφαλμένα ονομαζόμενος επίσης Γάιος Ιούλιος Βέρος Μαξιμίνος ή Μαξιμίνος ο Νεότερος, ήταν γιος του Ρωμαίου αυτοκράτορα Μαξιμίνου του Θρακός και της συζύγου του, Καικιλίας Παυλίνας.

 Ο Μαξιμίνος όρισε τον γιο του Μάξιμο Καίσαρα γύρω στο 236, αλλά στην πραγματικότητα δεν είχε μεγάλη δύναμη. Και οι δύο δολοφονήθηκαν από την Πραιτοριανή Φρουρά τον Μάιο του 238, κατά τη διάρκεια της Πολιορκίας της Ακυλίας στο «Έτος των έξι Αυτοκρατόρων».
Φίλων ο Λαρισαίος

Ο Φίλων ο Λαρισαίος (159/158 π.Χ.-84/83 π.Χ.) ήταν Έλληνας φιλόσοφος του πρώτου μισού του πρώτου αιώνα π.Χ. από τη Λάρισα. Ήταν μαθητής του Κλειτόμαχου, τον οποίο και διαδέχτηκε ως σχολάρχης της Ακαδημίας του Πλάτωνα στην Αθήνα. Συγγράμματά του δεν διασώθηκαν. Ήταν της φιλοσοφικής σχολής των σκεπτικών.

 Γεννήθηκε στη Λάρισα το 159 ή 158 π.Χ. Πήγε στην Αθήνα, όπου έγινε μαθητής του Κλειτόμαχου. Σύμφωνα με τον Σέξτο Εμπειρικό ήταν ιδρυτής της «τέταρτης ακαδημίας». Ήταν δάσκαλος του Αντίοχου του Ασκαλωνίτη. Κατά την διάρκεια του πρώτου Μιθριδατικού πολέμου έφυγε από την Αθήνα και μετέβη στη Ρώμη. Brittain, Charles, Philo of Larissa (Oxford University Press, 2001) ISBN 0-19-815298-1
Τίρυνθα Αργολίδας

Η Τίρυνθα είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Αργολίδας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Νέας Τίρυνθας και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Νέας Τίρυνθας, του Δήμου Ναυπλιέων.

 Η Τίρυνθα Αργολίδας βρίσκεται σε υψόμετρο 27 μέτρων και σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, έχει πληθυσμό 457 κατοίκων. Στην περιοχή του οικισμού βρίσκονται ο αρχαιολογικός χώρος της Τίρυνθας, το Αγροτικό Κατάστημα Κράτησης Τίρυνθας, η Επαγγελματική Σχολή Δ.ΥΠ.Α. Αργολίδας και ο σιδηροδρομικός σταθμός Τίρυνθας της μετρικής γραμμής Άργους - Ναυπλίου Τίρυνθα (Αρχαία Τίρυνθα) Νέα Τίρυνθα Διοικητικές μεταβολές οικισμών Αργολίδας - Τίρυνθα (Ε.Ε.Τ.Α.Α.)
Άγιος Βλάσιος Ηρακλείου

Ο Άγιος Βλάσιος (ή Άγιος Βλάσης) είναι οικισμός της Κοινότητας Βασιλειών του Δήμου Ηρακλείου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 416 κατοίκους. Βρίσκεται 12 χιλιόμετρα νότια του Ηρακλείου, σε υψόμετρο 260 μ. στους βορειοδυτικούς πρόποδες του όρους Γιούχτας. Στην περιοχή εξασκείται η αμπελουργία, με την παραγωγή σουλτανίνας σταφίδας και επιτραπέζιων στραφυλιών.

 Γύρω από τον κεντρικό ναό του χωριού σώζεται αρχιτεκτονικά μέλη τα οποία πιθανότατα προέρχονται από παλαιότερο ναό των βυζαντινών χρόνων, ίσως της παλαιοχριστιανικής περιόδου. Στο χωριό γίνεται μνεία στο Κατάστιχο Εκκλησιών και Μοναστηριών του Κοινού, του 1320, όπου αναφέρεται ως S. Blasio. Αναφέρεται επίσης σε έγγραφο του 1368. Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Agios Vlassis. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως s. Biaseo με 221 κατοίκουε. Στην οθωμανική απογραφή του 1671 αναφέρεται ως Ayo Vlasi με 9 χαράτσια. Σε έγγραφο του 1684 αναφέρεται ως Μαγαραλάρ.Το 1821 (=έτος εγίρας 1237) ο Μουσταφά Μπέι ίδρυσε στον Άγιο Βλάση (τότε Μαγαραλί Κιόι) τεκέ των Μπεκτασήδων στο σπίτι του, το οποίο βρισκόταν στο δυτικό άκρο του χωριού. Ο Μουσταφά Μπέι, ο οποίος ίδρυσε άλλους δύο τεκέδες, ένα στο Ρέθυμνο και ένα στα Χανιά, συντηρούσε τον τεκέ επί 35 χρόνια, μέχρι τον θάνατό του το 1855/56. Τάφηκε σε τουρμπέ κοντά στο χωριό. Επικεφαλής του τεκέ ανέλαβε τότε ο γιος του, Αλί Μπαμπά, που είχε λάβει τον τίτλο του ντεντέ, ο οποίος πρόστεσε ένα ακόμη όροφο. Πέθανε το 1869/1870 και τον διαδέχθηκε ο γιος του Μουσταφά Μπαμπά. Με τον θάνατο του Μουσταφά Μπαμπά το 1918, ο τεκές σταμάτησε να λειτουργεί και έκλεισε το 1924, με την ανταλλαγή πληθυσμών. Στην απογραφή του 1881, ο Άγιος Βλάσης είχε 6 Χριστιανούς και 134 Τούρκους κατοίκους και υπαγόταν στον δήμο Αρχανών. Στην απογραφή του 1900 υπαγόταν στον ίδιο δήμο και είχε 139 κατοίκους.Το 1924, ο Άγιος Βλάσης υπάχθηκε αρχικά στον δήμο Ηρακλείου, αλλά το 1928 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βασιλειών, όπου παρέμεινει μέχρι την καποδιστριακή διοικητική μεταρρύθμιση, οπότε και προσαρτήθηκε στον δήμο Ηρακλείου. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Στο δυτικό τμήμα του χωριού σώζονται ακόμη τα κατάλοιπα του τεκέ των Μπεκτασήδων, ο οποίος λειτούργησε από το 1821 μέχρι το 1918. Διακρίνεται το θύρωμα της εισόδου με επιγραφή στην οθωμανική γραφή η οποία μεταφράζεται ως «Να μη βασκαθεί! Έτος 1253, 13 του μήνα Ρεμπιγιουλεβέλ, Δευτέρα, 12 Μαΐου» (=7/17 Ιουνίου 1837), τα μαγειρία και μια κρήνη στο εσωτερικό του. Επίσης σώζεται καλυμμένος με βλάστηση ο τουρμπές του Μουσταφά Ντεντέ, ιδρυτή του τεκέ. Από τον τουρμπέ έχει διασωθεί οθωμανική επιγραφή η οποία έγραφε «Ο ιδρυτής του τεκέ Μουσταφά Μπαμπά είχε πει ότι οι Τρεις είχαν κλάψει για το θάνατο της εξοχότητάς του, σεΐχη Αμπντάλ Μουσά. Ας είναι σύντροφος του εκλεκτού (αυτού). Έτος 1272 (1855/56). Δέκα άντρες ανέβηκαν και συνέθεσαν το χρονόγραμμα του τουρμπέ: Αυτός ο τόπος είναι ο βωμός των πόθων!. [Έτος] 1279» (1862/63). Κοντά στον τουρμπέ βρισκόταν το νεκροταφείο του τεκέ.Ο κεντρικός ναός του χωριού είναι δίκλιτος και είναι αφιερωμένους στους Αγίους Νικόλαος και Ανδρέας.
Βίκτωρ Βοναπάρτης

Ο Ναπολέων Βίκτωρ (γαλλ. Napoléon Victor, 18 Ιουλίου 1862 - 3 Μαΐου 1926) από τον Οίκο του Βοναπάρτη ήταν τιτουλάριος 4ος πρίγκιπας του Μονφόρ, ως Ναπολέων Ε΄ τιτουλάριος αυτοκράτορας των Γάλλων και τιτουλάριος βασιλιάς της Βεστφαλίας.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ναπολέοντα Ιωσήφ, Πρίγκιπα του Μονφόρ & τιτουλάριου Βασιλιά της Βεστφαλίας και της Μαρίας Κλοτίλδης της Σαβοΐας, κόρης του Βίκτωρα Εμμανουήλ Β΄ της Σαρδηνίας και μετέπειτα της Ιταλίας. Ο πατέρας του ήταν εξάδελφος του Ναπολέοντα Γ΄ των Γάλλων. Ο Ναπολέων Βίκτωρ Ιερώνυμος Φρειδερίκος γεννήθηκε στο Βασιλικό Ανάκτορο του Παρισιού (πρώην Καρδιναλίου Ρισελιέ) κατά τη διάρκεια που ο Ναπολέων Γ΄ ήταν αυτοκράτορας, ο οποίος παραιτήθηκε το 1870. Το 1873 απεβίωσε ο Ναπολέων Γ΄ και το 1879 ο γιος του Ναπολέων Ευγένιος, Ναπολέων Γ΄ ως διεκδικητής αυτοκράτορας των Γάλλων, ο οποίος όριζε με τη διαθήκη του διάδοχο τον 2ο εξάδελφό του Βίκτωρα. Μερικοί Βοναπαρτιστές τον θεωρούσαν, ως Ναπολέοντα Ε΄, επόμενο διεκδικητή, ενώ μερικοί άλλοι Βοναπαρτιστές τον νεότερο αδελφό του Λουδοβίκο συνταγματάρχη της Ρωσικής Αυτοκρατορικής Φρουράς. Κανονικά επόμενος στη διαδοχή ήταν ο πατέρας του, που ήταν σε διένεξη με τον γιο του για το θέμα αυτό ως το τέλος της ζωής του· μάλιστα ο Ναπολέων-Ιωσήφ τον αποκλήρωσε, αφήνοντας με τη διαθήκη του κληρονόμο τον εγγονό του Λουδοβίκο (γιο του Βίκτωρα). Το 1886 νόμος εξόρισε τα μέλη των προηγουμένων δυναστειών και ο Βίκτωρ μετέβη στο Βέλγιο. Κατά τη διάρκεια της υπόθεσης Ντρεϋφύς (1894-1906) απεβίωσε το 1899 ο Πρόεδρος Φελίξ Φωρ και πολιτικά κόμματα προσπαθούσαν να εκμεταλλευτούν την αταξία που δημιουργήθηκε. Ο Βίκτωρ ως εκπρόσωπος των Βοναπαρτιστών δήλωσε, ότι θα μπορούσε να αναλάβει την αρχή και με τη στρατιωτική ικανότητα του αδελφού του να αποκαταστήσει την τάξη. Ταυτόχρονα ο Φίλιππος, Δούκας της Ορλεάνης, δισεγγονός του τελευταίου βασιλιά και διεκδικητής της εξουσίας, είχε επίσης στρατό στα σύνορα έτοιμο να τα περάσει. Τίποτε από αυτά δεν υλοποιήθηκε και η Γ΄ Δημοκρατία επέζησε της κρίσης. Το 1926 απεβίωσε στις Βρυξέλλες. Ο συγγραφέας Σαρλ Μωρράς αναφέρει ότι ο Βίκτωρ δεν έφερε νέες ιδέες ή εναλλακτικές προτάσεις. Τον διαδέχθηκε στους Βοναπαρτιστές ο μόνος γιος του Λουδοβίκος. Νυμφεύτηκε το 1910 την Κλημεντίνα των Βέττιν-Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα, κόρη του Λεοπόλδου Β΄ του Βελγίου, και είχε τέκνα: Μαρία Κλοτίλδη 1912-1996, παντρεύτηκε τον Σερζ κόμη ντε Βιττ. Λουδοβίκος 1914-1997, πρίγκιπας.
Α.Ο. Ορφέας Ξάνθης

Ο Α.Ο. Ορφέας Ξάνθης είναι αθλητικό σωματείο που εδρεύει στην πόλη της Ξάνθης στην Ελλάδα. Δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου ενώ στο παρελθόν διέθετε ακόμη τμήματα στίβου και πετοσφαίρισης. Χρώματα του συλλόγου αποτελούν το κίτρινο και το μαύρο. Ο σημερινός σύλλογος προήλθε από επανασύσταση του ομώνυμου ιστορικού συλλόγου. Από το 1999, ο σύλλογος αναφέρεται ως Ορφέας Puma Ξάνθης. Οι εντός έδρας αγώνες της ομάδας διεξάγονται στο Γήπεδο ΑΟΞ.

 Το 1903 ιδρύθηκε ο Μ.Γ.Σ. Ορφέας Ξάνθης στην ομώνυμη πόλη η οποία τότε βρισκόταν στην επικράτεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ήταν γνωστή ως η ομάδα των αστών. Έπειτα διαλύθηκε και λειτούργησε ξανά το 1908. Την δεκαετία 1925-1935 είχε δυναμικό τμήμα κλασικού αθλητισμού, το οποίο αναπτύχθηκε με πρωτοβουλία του Σοφοκλή Μάγνη, παλιού γυμναστή του Πανιωνίου Γ.Σ. της Σμύρνης, ο οποίος εγκαταστάθηκε εκεί μετά τη μικρασιατική καταστροφή. Ο Ορφέας μετείχε με αθλητές του στους Πανιώνιους Αγώνες το 1925 και 1927 καθώς και στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1926 στην Αθήνα.Την περίοδο 1952–53 η ομάδα έφτασε ως την φάση των «16» του Κυπέλλου Ελλάδας, αποκλείστηκε όμως από τον Ηρακλή (ήττα με 3–0). Το 1955–56, ως πρωταθλήτρια της ΕΠΣ Θράκης μετείχε στον Βόρειο όμιλο της Β' προκριματικής φάσης με σκοπό την είσοδο στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα του 1955-56 (με αντιπάλους τους ΠΑΟΚ, Άρη και Δόξα Δράμας), δεν κατάφερε ωστόσο να πάρει την πρόκριση. Στις 7 Ιουνίου του 1967 συγχωνεύτηκε με την Ασπίδα Ξάνθης, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ο Α.Ο. Ξάνθη.Ο σύλλογος επανασυστάθηκε, ενώ από το 1983 ονομαζόταν «Α.Ο. Ορφεύς Ξάνθης». Εκείνο το διάστημα διέθετε και τμήμα πετοσφαίρισης. Το 1999 μετονομάστηκε σε «Α.Ο. Ορφέας Puma Ξάνθης». Από το 2006 ο Ορφέας αγωνιζόταν στον 1ο όμιλο της Δ' εθνικής, ενώ το 2009 κατέκτησε το 30ο Κύπελλο ΕΠΣ Θράκης για 8η φορά στην ιστορία του. Επίσης την περίοδο 2011-2012 κατέκτησε το 32ο Κύπελλο ΕΠΣ Θράκης. Την περίοδο 2015-2016 κατέκτησε το πρωτάθλημα της Α' κατηγορίας της ΕΠΣ Ξάνθης. Συμμετείχε στους αγώνες μπαράζ για την άνοδο στην Γ' Εθνική με αντιπάλους την Α.Ε. Διδυμοτείχου, τον Ηρακλή Καβάλας και τη Δόξα Προσκυνητών, όπου κέρδισε την άνοδο στην Γ' Εθνική, για πρώτη φορά στην ιστορία του, μετά την επανασύστασή του. Οι συμμετοχές του Ορφέα Ξάνθης στην Β΄ Εθνική: 1959-60: 7η θέση στον Βόρειο Όμιλο 1960-61: 5η θέση στον Βόρειο Όμιλο 1961-62: 2η θέση στον Β’ όμιλο Βορρά 1962-63: 7η θέση στον 3ο όμιλο 1963-64: 14η θέση στον 4ο όμιλο (υποβιβάστηκε) Ο Ορφεύς Ξάνθης διέθετε τμήμα στίβου κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου, το οποίο είναι ανενεργό. Ο Ορφεύς Ξάνθης υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Ένωσης Πετοσφαιρικών Σωματείων Θράκης το 1983. Το τμήμα πετοσφαίρισης του Ορφέα Ξάνθης είναι ανενεργό. Επίσμημο ιστολόγιο
Ιωάννης Πανίτσας

Ο Ιωάννης Πανίτσας είναι Έλληνας ποιητής και λογοτέχνης, γνωστός με το ψευδώνυμο Γιάννης Γαλανός. Έχει γράψει πάνω από 26 ποιητικές συλλογές και 9 ταξιδιωτικά βιβλία ενώ αρθρογραφούσε σε περιοδικά και εφημερίδες. Γεννήθηκε στην Πάτρα, τελειώνοντας το Α' Γυμνάσιο Πατρών σπούδασε φιλοσοφία στο Λονδίνο και νομικά στην Αθήνα.

 Γεροψαράς, (μετάφραση - Έρνεστ Χέμινγουεϊ) Το κρυμμένο πρόσωπο της επανάστασης Ταξιδεύοντας - Μοριάς, Πάτραι 1965 Ταξιδεύοντας - Δωδεκάνησα Ταξιδεύοντας - Αιγαίο, Αθήνα 1973 Ταξιδεύοντας - Κύπρος, Πάτρα 1985 Πύραυλοι, Πάτρα 1966 Παρουσία Προσκλητήριο Ημερολόγιο Υδρία Στις Επάλξεις Μαρτυρίες Κίτρινα στάχυα Εκλογή Α΄1964-1988 Νέα εποχή Εμπρός… Ποιήματα Φωνές στην έρημο Μποτίλιες στο πέλαγος Ηλεκτρονικοί Υπολογιστές Γαλάζιος ουρανός, Αθήνα 1998 Σύγχρονος Κόσμος, 2000 Οι Μεγάλοι, Αθήνα 2000 Φωνές στην Έρημο – Ποιήματα, 2001
Ινστιτούτο Μπουτσέριους για την Έρευνα της Σύγχρονης Γερμανικής Ιστορίας και Κοινωνίας

Το Ινστιτούτο Μπουτσέριους για την Έρευνα της Σύγχρονης Γερμανικής Ιστορίας και Κοινωνίας στο Πανεπιστήμιο Χάιφα (εβραϊκά: מכון בוצריוס לחקר החברה וההיסטוריה הגרמנית בת זמננו) ιδρύθηκε το 2001 από το ίδρυμα ZEIT-Stiftung Ebelin und Gerd Bucerius. Το ινστιτούτο ασχολείται με τη σύγχρονη ιστορία και με κοινωνικά, πολιτικά και πολιτισμικά ζητήματα της σύγχρονης Γερμανίας. Το ινστιτούτο ιδρύθηκε από την ιστορικό Γιφάτ Βάις (Yfaat Weiss), που ήταν και η πρώτη διευθύντριά του. Από το 2008 το ινστιτούτο διευθύνεται από τον ιστορικό Έιμος Μόρρις-Ράιχ (Amos Morris-Reich).

 Το ινστιτούτο υποστηρίζει έρευνες στον τομέα της σύγχρονης ιστορίας και της κοινωνικής, πολιτισμικής και πολιτικής πραγματικότητας της Γερμανίας. Επίσης υποστηρίζει την ακαδημαϊκή ανταλλαγή μεταξύ Γερμανίας, Ευρώπης, και Ισραήλ. Συγκεκριμένα ασχολείται με τα εξής θέματα: διαμόρφωση ταυτότητας, μετανάστευση, κοινωνική ένταξη μεταναστών, πολυπολιτισμικότητα, ιθαγένεια και φιλελευθερισμός, καθώς και με θέματα «φυλής», «οπτικής ιστορίας» (visual history) και ιστορίας της επιστήμης σε Γερμανία, Ισραήλ και Ευρώπη. Κάθε χρόνο το ινστιτούτο οργανώνει συνέδρια και δημόσιες διαλέξεις για θέματα όπως «Οι εμπειρίες ομοφυλοφίλων στο Τρίτο Ράιχ και στο Ολοκαύτωμα», «Γερμανικές και ισραηλινές προοπτικές για το σύγχρονο Ιράν και τον ιρανικό πολιτισμό» και «Η έννοια της "Φυλής" στην ιστορία των θεωρητικών επιστημών». Επιπλέον το ινστιτούτο έχει διοργανώσει διαλέξεις διάσημων προσωπικοτήτων όπως η πολιτικός Ρίτα Σύσμουτ (Rita Süssmuth), ο δημοσιογράφος Γιόζεφ Γιόφε (Josef Joffe) και ο μουσικός Βολφ Μπίρμαν (Wolf Biermann). Το ινστιτούτο διοργανώνει επίσης φεστιβάλ κινηματογράφου και μουσικές παραστάσεις. Το ινστιτούτο υποστηρίζει νέους Ισραηλινούς και Γερμανούς επιστήμονες με υποτροφίες στα πλαίσια ενός προγράμματος ακαδημαϊκής ανταλλαγής. Συνεργάζεται με διάφορα επιστημονικά ινστιτούτα σε Γερμανία και Ισραήλ καθώς και με τα γερμανικά ιδρύματα που δραστηριοποιούνται στο Ισραήλ. Τα αποτελέσματα μερικών συνεδριών στο ινστιτούτο δημοσιεύτηκαν σαν βιβλία ή σε επιστημονικά περιοδικά, όπως: Margalit Gilad and Yfaat Weiss(εκδ.): "Memory and Amnesia: The Holocaust in Germany" (στα εβραϊκά), Hakibbutz Hameuchad Publishing House Ltd., 2005. Leo Baeck Institute Yearbook 49 (2004), στο θέμα της επιστροφής Εβραίων στη Γερμανία μετά το Ολοκαύτωμα. Mittelweg 36. Zeitschrift des Hamburger Instituts für Sozialforschung 13 (Oktober/November 2004), στο θέμα των «φονιάδων γειτόνων» („deadly neighbours“).
Ελισάβετ της Ουγγαρίας, δούκισσα της Βοημίας

Η Ελισάβετ (1145 - 1189) από τον Οίκο των Άρπαντ ήταν πριγκίπισσα της Ουγγαρίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βοημίας. Ανέλαβε επίτροπος της Βοημίας δύο φορές κατά τις απουσίες του συζύγου της.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Γκέζα Β΄ της Ουγγαρίας και της Ευφροσύνης των Ρουρικιδών, κόρης του Μστισλάβ Α΄ μεγάλου πρίγκιπα του Κιέβου. Η Ελισάβετ παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο περί το έτος 1157. Το 1179 η Ελισάβετ ενήργησε ως επίτροπος κατά την απουσία τού συζύγου της και ως εκ τούτου διεξήγαγε με επιτυχία την υπεράσπιση της Πράγας από τον κουνιάδο της Σομπεσλάβ Β΄. Εμφανίστηκε στο πεδίο της μάχης με διακριτικά του κλήρου στη σημαία της. Το 1184 επανέλαβε τον ίδιο αγώνα με τον ίδιο αντίπαλο και ήταν και πάλι νικήτρια. Ωστόσο το 1189 αναγκάστηκε να παραδοθεί στον Κορράδο Β΄. Παντρεύτηκε π. το 1157 τον Φρειδερίκο των Πρεμυσλιδών δούκα της Βοημίας και είχε τέκνα: Ελένη γενν. 1158, αρραβωνιάστηκε με τον Πέτρο, γιο του Μανουήλ Α Κομνηνού, το 1164. Σοφία της Βοημίας απεβ. 1185, παντρεύτηκε τον Aλβέρτο Α΄ των Βέττιν μάργραβο του Μάισσεν. Λουντμίλλα απεβ. 1240, παντρεύτηκε πρώτα τον Aδελβέρτο ΣΤ΄ κόμη του Μπόγκεν και έπειτα τον Λουδοβίκο Α΄ των Βίττελσμπαχ δούκα της Βαυαρίας. Βρατίσλαος απεβ. 1180. Όλγα άκμασε π.1163. Μαργαρίτα απεβ. 1167.
Γιωσέφ Ελιγιά

Ο Γιωσέφ Ελιγιά ή Γιοσέφ Ελιγιά ή Ιωσήφ Καπούλιας, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα (Ιωάννινα, 1901 – Αθήνα, 29 Ιουλίου 1931), ήταν Ελληνοεβραίος ποιητής, μελετητής και μεταφραστής.

 Γεννήθηκε στα Ιωάννινα το 1901 και φοίτησε στο γαλλόφωνο γυμνάσιο της Παγκόσμιας Ισραηλιτικής Συμμαχίας. Το 1922 πήγε στην Αθήνα και εργάστηκε σε ιδιωτικά σχολεία ως καθηγητής της γαλλικής γλώσσας. Το 1930 διορίστηκε καθηγητής της γαλλικής στο Γυμνάσιο του Κιλκίς, από όπου μεταφέρθηκε εσπευσμένα στην Αθήνα και πέθανε στο Νοσοκομείο «Ευαγγελισμός» από τύφο το 1931. Ο τάφος του βρίσκεται στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Συνεργάστηκε με τα περιοδικά Νουμάς, Νέα Εστία, κ.ά. Μέχρι το θάνατό του υπήρξε τακτικός συνεργάτης της Μεγάλης Ελληνικής Εγκυκλοπαίδειας του «Πυρσού», για την οποία έγραψε διάφορα άρθρα για την εβραϊκή θρησκεία και φιλολογία. Έγραψε επίσης ποιήματα και κριτικές, και μετέφρασε εβραϊκά κείμενα, κυρίως από τη Βίβλο, όπως το Άσμα Ασμάτων, τη Ρουθ, τους Ψαλμούς κ.ά. Παράλληλα όμως έκανε γνωστή στην Ελλάδα και την νεότερη εβραϊκή ποίηση και πεζογραφία. Μετά το θάνατό του, το 1938 ο σύλλογος Μπενέ Μπερίθ εξέδωσε στη Θεσσαλονίκη τα συγκεντρωμένα Ποιήματα του, με εισαγωγή, ανάλυση και βιογραφικό σημείωμα από τον Γ.Κ. Ζωγραφάκη. Το 1944 κυκλοφόρησε στην Αμερική ένας τόμος με ποιήματά του μεταφρασμένα από τη Ραίη (Ραχήλ) Ντάλβεν. Πολλά χρόνια μετά τον θάνατό του, κυκλοφόρησαν οι μεταφράσεις του από την εβραϊκή γλώσσα προς τη νέα ελληνική. Τα άπαντά του κυκλοφόρησαν μόλις το 2009.Τα ποιήματά του τα χαρακτηρίζει ένας τόνος βιβλικός, συχνά ανάμικτος με ερωτισμό και ιδεαλισμό και με κάποια ειδυλλιακή φυσιολατρεία. Παρέμεινε πιστός του μετρικού και του ομοιοκατάληκτου στίχου και δεν ακολούθησε τις νέες μορφές τεχνικής που υιοθέτησαν οι σύγχρονοί του. Από το 1997 έχει καθιερωθεί η διδασκαλία της ποίησης του Γιωσέφ Ελιγιά στα τμήματα της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Το πρόσωπο του Γιωσέφ Ελιγιά και οι διωγμοί που υπέστη από τους ομοθρήσκους του λόγω των αριστερών του ιδεών αναφέρονται έμμεσα στο πολύ γνωστό διήγημα του Δημήτρη Χατζή «Σαμπεθάι Καμπιλής», το οποίο συμπεριλαμβάνεται στην συλλογή διηγημάτων Το τέλος της μικρής μας πόλης. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, τόμ. 19. Καπούλιας Ιωσήφ Αρχειοθετήθηκε 2017-02-04 στο Wayback Machine.. Βιογραφικό και κρίσεις από το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου. Ανακτήθηκε στις 2 Αυγούστου 2020. Γιωσέφ Ελιγιά στον Πανδέκτη του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών (αναφέρεται ως «Γιοσέφ»). Ανακτήθηκε στις 2 Αυγούστου 2020. Ποιήματα του Γιωσέφ Ελιγιά από το ιστολόγιο shades magazine, 20 Φεβρουαρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 2 Αυγούστου 2020.
Τζορτζ Κόντο

Ο Τζορτζ Κοντό είναι Αμερικανός σύγχρονος εικαστικός καλλιτέχνης . Σπούδασε Ιστορία της Τέχνης και Θεωρία της Μουσικής στο Πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης, ενώ ζει και εργάζεται στη Νέα Υόρκη.

 Η τέχνη του συνδυάζει στοιχεία από το κυβισμό και το σουρεαλισμό, αντλώντας στοιχεία από την αρχαία Ελλάδα, τον Πάμπλο Πικάσο και τους Ολλανδούς ζωγράφους του 17ου αιώνα. Ο Κοντό συνέβαλε στην αναβίωση της αναπαραστατικής ζωγραφικής στην Αμερική́ τη δεκαετία του ’80 μαζί με τον Jean-Michel Basquiat, τον Keith Haring και τον Jeff Koons . Το 1999 έλαβε το βραβείο Ακαδημίας του American Academy of Arts and Letters και το 2005 το βραβείο Francis J. Greenbergerrger.
Σέλβα ντι Βαλ Γκαρντένα

Η Σέλβα ντι Βαλ Γκαρντένα (ιταλικά: Selva di Val Gardena, προφέρεται: [ˈselva di ˌval ɡarˈdeːna]) ή Βόλκενσταϊν ιν Γκρέντεν (γερμανικά: Wolkenstein in Gröden, προφέρεται: [ˈvɔlkŋ̍ʃtaɪn ɪn ˈɡrøːdn̩]) είναι πόλη της Ιταλίας με 2.637 κατοίκους της Αυτόνομης Επαρχίας του Μπολτσάνο, που βρίσκεται στις Δολομίτικες Άλπεις και στην κοιλάδα Βαλ Γκαρντένα.

 Το ιταλικό όνομα Σέλβα (Selva) προέρχεται από το λατινικό Silva (δάσος) και το γερμανικό Βόλκενσταϊν από το Κάστρο Βόλκενσταϊν, έδρα του οίκου Βόλκενσταϊν-Τρόστμπουργκ του Τιρόλου. Με το όνομα Silva / Zilve αναφέρεται το 1166 και Greden Wolchenstein το 1288. Η πόλη και η ευρύτερη περιοχή ανήκαν στην Αυστρία μέχρι το 1923, οπότε προσαρτήθηκαν στην Ιταλία. Η πόλη μεταξύ 1923 και 1955 ονομαζόταν Selva / Selva in Gardena.Η πλειονότητα των κατοίκων, συγκεκριμένα το 87,84% μιλά την τοπική Λαδινική γλώσσα, ένα 6,18% μιλά Ιταλικά κι ένα 5,97% Γερμανικά. Η πόλη σήμερα αποτελεί γνωστό τουριστικό προορισμό το καλοκαίρι και τον χειμώνα, αποτελεί σημείο εκκίνησης για εξορμήσεις στα γύρω βουνά για πεζοπορία, αναρρίχηση, ορειβασία και σκι. Διαθέτει 8000 κλίνες και περίπου 1.000.000 διανυκτερεύσεις ανά έτος του τουρισμού. Στην είσοδο της πόλης υπάρχει και το Κάστρο των Βόλκενσταιν. Η πόλη είναι έδρα της ομάδας χόκει πάγου H.C. Gherdëina πρωταθλήτρια Ιταλίας 4 φορές. Danila Serafini, La scola d'ert de Sëlva Gherdëina 1908-2003: 95 ani de storia / Die Kunstschule Wolkenstein Gröden / La Scuola d'Arte di Selva Gardena, San Martin de Tor, Museum Ladin Ciastel de Tor, 2004. ISBN 88-89255-00-5 Rudolf Mussner (curatore), Nosta Sëlva, Cunsëi de furmazion de Sëlva, 2010. 652 pp., 671 fotografie.
Λαουλάουγκα Ταουσάγκα

Η Λαουλάουγκα Ταουσάγκα-Κόλινς (αγγλικά: Laulauga Tausaga-Collins) (γενν. 22 Μαΐου 1998, Χαβάη) είναι Αμερικανίδα αθλήτρια του στίβου, η οποία ειδικεύεται στη δισκοβολία. Με ρίψη ατομικής καλύτερης επίδοσης στα 69,49 μ., κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2023. Κέρδισε επίσης το χρυσό μετάλλιο στο Πρωτάθλημα NACAC του 2022.

 Η Ταουσάγκα έφτασε στον τελικό της δισκοβολίας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2019 και του 2022, Επίσης, κέρδισε αργυρό μετάλλιο στο Πρωτάθλημα NACAC Κ23 του 2019 και το χρυσό στο Παναμερικανικό Πρωτάθλημα Κ20 του 2017. Κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2023 στη Βουδαπέστη, με την πέμπτη ρίψη της στα 69,49 μ., που ανέβασε το ατομικό ρεκόρ της για περισσότερα από 4 μέτρα, αφού τερμάτισε 12η και τελευταία στον τελικό της δισκοβολίας στα δύο προηγούμενα παγκόσμια πρωταθλήματα. Προφίλ στην IAAF Προφίλ στο World Athletics Προφίλ στο USATF Προφίλ στους Iowa Hawkeyes Λαουλάουγκα Ταουσάγκα στο Instagram