IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1932

Οι Γ΄ Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1932 διεξήχθησαν στην Αθήνα, στο Παναθηναϊκό Στάδιο στις 8, 11, 14 & 15 Οκτωβρίου 1932. Συμμετείχαν σε αυτούς 108 αθλητές από πέντε βαλκανικά κράτη: Ελλάδα, Βουλγαρία, Γιουγκοσλαβία, Ρουμανία και Τουρκία. Νικήτρια αναδείχθηκε και πάλι η Ελλάδα.

 Η Γ΄ Βαλκανιάδα υπήρξε και αυτή πολύ επιτυχημένη αθλητική διοργάνωση. Όλες τις ημέρες το Στάδιο ήταν κατάμεστο και επιτεύχθηκαν αρκετά νέα βαλκανικά και εθνικά ρεκόρ. Σε κάθε αγώνισμα μετείχαν δύο αθλητές από κάθε χώρα και μία ομάδα σκυταλοδρομίας. Βαθμολογήθηκαν οι πέντε πρώτοι με 5-4-3-2-1 βαθμούς αντίστοιχα. Στη γενική βαθμολογία πρώτευσε ξανά η Ελλάδα, όπως ήταν αναμενόμενο. Οι αγώνες ξεκίνησαν την Κυριακή 8 Οκτωβρίου στο Παναθηναϊκό Στάδιο, με τη διεξαγωγή των πρώτων αγωνισμάτων. Συνεχίστηκαν την Τετάρτη 11/10 με τη διεξαγωγή της δισκοβολίας και της σφυροβολίας στο γυμναστήριο του Πανελληνίου Γ.Σ. και τελείωσαν το επόμενο Σαββατοκύριακο 14-15 Οκτωβρίου και πάλι στο Στάδιο. Ο μαραθώνιος διεξήχθη, για πρώτη φορά σε βαλκανικούς, στην κλασική διαδρομή: "Μαραθώνας-Στάδιο" και δεν υπήρχε όριο στις συμμετοχές. Όμως, βαθμολογήθηκαν μόνο δύο αθλητές κάθε χώρας. Την ενδιάμεση εβδομάδα, 9 ως 14 Οκτωβρίου, στις εγκαταστάσεις του Ομίλου Αντισφαίρισης πραγματοποιήθηκε το βαλκανικό πρωτάθλημα τένις με τη συμμετοχή 4 χωρών. *Σημείωση: Βαθμολογήθηκαν με 5-4-3-2-1 β. οι πέντε πρώτοι. "Αθλητικός Τύπος", 9, 14 & 17/10/1932 (ψηφ. σελ. 413 κ. επ.) Αρχειοθετήθηκε 2015-09-28 στο Wayback Machine. "Μακεδονία", 16/10/1932. Ηρ. Αθανασόπουλος, "Μαραθώνιος & Μαραθώνας", Αθήνα 2010, σ. 174. BALKAN GAMES/CHAMPIONSHIPS. "Τα 10 χρόνια των βαλκανικών αγώνων", Ακρόπολις, 10/10/1939, ψηφ. σελ. 49.
Σιμιγδάλι

Το σιμιγδάλι (αρχ. ελλην. σεμίδαλις) είναι ονομασία που αναφέρεται σε θραύσματα του κόκκου των σιτηρών ιδιαίτερα του σκληρού σταριού, τα οποία παρασκευάζονται με την άλεση κόκκων που είχαν αρχικά διαβραχεί, διαδικασία η οποία ακολουθείται από ξήρανση και κοσκίνισμα. Ο όγκος των κόκκων ποικίλει από πολύ μικρός (όπως ένας κόκκος αλατιού, ψιλό σιμιγδάλι) έως αρκετά μεγάλος (όπως ένας κόκκος ζάχαρης, χονδρό σιμιγδάλι). Το σιμιγδάλι διακρίνεται σε αυτό που προέρχεται από την περιφέρεια του κόκκου και είναι γνωστό ως ντυμένο και σε αυτό που προέρχεται από το κέντρο του κόκκου, το οποίο δεν φέρει μέρος του περιβλήματος και είναι γνωστό ως γυμνό. Εξαιτίας του περιβλήματος το πρώτο είναι πιο σκουρόχρωμο από το δεύτερο.

 100 γραμμάρια σιμιγδαλιού περιέχουν : Ενέργεια σε θερμίδες = 360 12,68 γρ. πρωτεΐνης 1,05 γρ. λίπους. 72,83 γρ. υδατανθράκων. 3,9 γρ. φυτικών ινών. Σε μικρές ποσότητες : Θειαμίνη, Ριβοφλαβίνη, Νιασίνη, Βιταμίνη B6 Ιχνοστοιχεία όπως : Μαγνήσιο, Φώσφορο, Ψευδάργυρο Νερό 12,67 γρ. Το σημαντικότερο προϊόν που κατασκευάζεται, κυρίως από σιμιγδάλι, είναι τα προϊόντα της μακαρονοποιίας όπως το σπαγγέτι και άλλα. Επίσης στη ζαχαροπλαστική γλυκά που παρασκευάζονται με βάση το σιμιγδάλι είναι τα παραδοσιακά στην Ελλάδα μελομακάρονα, το ρεβανί, το σάμαλι, το γαλακτομπούρεκο, η γαλατόπιτα και πολλοί τύποι ελληνικού χαλβά. Πολύ συχνή είναι η χρήση του σιμιγδαλιού στη σπανακόπιτα, την μπουγάτσα, την καρυδόπιτα και στα αμυγδαλωτά. Τέλος στη διεθνή κουζίνα το σιμιγδάλι είναι η βάση του κουσκούς. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τόμος 54, σελίδα 65.
Γιάννης Μηταράκης

Ο Γιάννης Μηταράκης (1897/98- 23 Φεβρουαρίου 1963) ήταν Έλληνας ζωγράφος του εικοστού αιώνα. Παρουσίασε διάφορα έργα σε εκθέσεις στη χώρα του και στο εξωτερικό. Είχε επηρεαστεί έντονα από τον κυβισμό και κυρίως τον Πολ Σεζάν. Το 1937 βραβεύτηκε στην Διεθνή Έκθεση του Παρισιού. Δυο χρόνια αργότερα τιμήθηκε με το Βραβείο Πανελληνίου.

 Γεννήθηκε το 1897 ή το 1898 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου από οικογένεια Ελλήνων. Σπούδασε γεωπονική στο Παρίσι από το 1915 ως το 1921 και παράλληλα παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής στις ακαδημίες A. Lhote και La Palette. Η εκθεσιακή του δραστηριότητα ξεκίνησε από το 1922 όπου παρουσίασε τοπία της Γαλλίας, γυμνά και πορτραίτα. Το 1929 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα και συμμετέχει στις καλλιτεχνικές ομάδες Τέχνη και Στάθμη. Συμμετείχε σε αρκετές ομαδικές και ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό όπως στην Μπιενάλε της Βενετίας (1934, 1936 και 1940), της Αλεξάνδρειας και του Σάο Πάολο (1958), στο διαγωνισμό Guggenheim της Νέας Υόρκης το 1958 ως αντιπρόσωπος της Ελλάδας μαζί με Σπύρο Βασιλείου, Παναγιώτη Τέτση και Γιάννη Σπυρόπουλο κλπ. Πέθανε το 1963 στην Αθήνα. Ο Μηταράκης ασχολήθηκε κυρίως με την τοπιογραφία με τα τοπία της Ελλάδας να αποτελούν σημαντική πηγή έμπνευσης για το έργο του. Επίσης διαμόρφωσε ένα ιδιαίτερο στυλ εξπρεσιονισμού με κυρίαρχα τα ζωντανά χρώματα. Συλλογικό έργο, Ελληνική Τοπιογραφία 19ος - 20ός αιώνας. Αθήνα: Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου. 1998. Συλλογικό έργο, Νέα Εγκυκλοπαιδεία", εκδ. Μαλλιάρης- Παιδεία, 2006,, τ. 16, σελ. 91. Φερεντίνου, Έφη, "Στο εργαστήρι του Μηταράκη", περ. Ζυγός, τχ. 98, Ιανουάριος 1964. Εθνική Πινακοθήκη: Μηταράκης Γιάννης (1898 Αλεξάνδρεια - 1963 Αθήνα)
Φελίπε Τρομπ

Ο Φελίπε Τρομπ (Felipe B. Tromp, 15 Οκτωβρίου 1917 – 12 Αυγούστου 1995) ήταν ο πρώτος κυβερνήτης της Αρούμπα έπειτα από την απόκτηση αυτοδιοίκησης για την Αρούμπα εντός του Βασιλείου των Κάτω Χωρών. Τιμήθηκε με το Μεγαλόσταυρο του Τάγματος της Οράγγης-Νασάου στις 12 Μαρτίου του 1992.

 Εργάστηκε ως εκπαιδευτικός προτού ασχοληθεί με την πολιτική και χρημάτισε υπουργός Παιδείας στις Ολλανδικές Αντίλλες (1958-1962).Ανέλαβε καθήκοντα Κυβερνήτη την 1η Ιανουαρίου 1986 και παρέμεινε στο αξίωμα ως τις 12 Μαρτίου 1992. Τον διαδέχθηκε στο αξίωμα ο Όλιντο Κούλμαν. Ο Τρομπ πέθανε το 1995, σε ηλικία 78 ετών. Το όνομά του δόθηκε σε ένα φεστιβάλ σε ένα κολέγιο και σε έναν αθλητικό σύλλογο της Αρούμπα.
Υπόθεση Ματέι

Η Υπόθεση Ματέι (ιταλικά: Il Caso Mattei), είναι βιογραφική ταινία Ιταλικής παραγωγής 1972 σε σκηνοθεσία Φραντσέσκο Ρόσι. Πρωταγωνιστεί ο Τζιάν Μαρία Βολοντέ. Η ταινία μοιράστηκε το Χρυσό Φοίνικα στο 25ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών, μαζί με την ταινία του Έλιο Πέτρι "Η εργατική τάξη πάει στον παράδεισο".

 Η ταινία αρχίζει με τον θάνατο του Ματέι, όπου σκοτώνεται με το αεροπλάνο του στην επαρχία Bascapè, κοντά στην Παβία, κατά την επιστροφή από ένα ταξίδι στη Σικελία, υπό συνθήκες που δεν διευκρινίστηκαν πλήρως, με την υπενθύμιση της περιόδου που πέρασε ως επικεφαλής της AGIP και της ENI. Ο Ματέι διορίστηκε το 1945 ως έκτακτος επίτροπος της AGIP, με το δύσκολο έργο της εκκαθάρισης και της πώλησης της σε ιδιωτικές μεγάλες εταιρείες, όμως ο Ματέι παραβιάζει τον νόμο, διατηρεί έξυπνα τη λειτουργία της εταιρείας και ακόμα την ενισχύει, αποφεύγοντας έτσι την πώληση. Χάρη στην ανακάλυψη κοιτασμάτων υδρογονανθράκων κατά την διετία 1946-1948, η AGIP επιτυγχάνει να εδραιωθεί ως μια μεγάλη ευρωπαϊκή εταιρεία. Ο Ματέι, προσπαθεί να αποδείξει ότι μπορεί να υπάρχει μια αποτελεσματικη ιταλική βιομηχανία υδρογονανθράκων και γι'αυτό, αποφασίζει να προσφέρει στις αραβικές και αφρικανικές χώρες παραγωγής αργού πετρελαίου, καλύτερες συμφωνίες εκμετάλλευσης των πόρων τους από εκείνες που προτείναν οι εκπρόσωποι των γιγάντων αγγλοαμερικανών πετρελαϊκών κοινοπραξίων, των επονομαζόμενων επτά αδελφών. Τα ξένα συμφέροντα του πετρελαίου, εκμεταλλευόμενα τη συνεργασία τους με τις ιταλικές μυστικές υπηρεσίες, θα επιτύχουν την δολοφονία του Ματέι με μια βομβιστική επίθεση που συγκαλύφθηκε ως αεροπορικό δυστύχημα. Τζιάν Μαρία Βολοντέ ως Ενρίκο Ματέι Λουίτζι Σκουαρντσίνα ως δημοσιογράφος Φούριο Κολόμπο ως βοηθός Τζιανφράνκο Ομπουέν ως Φεράρι Έντα Φερονάο ως κυρία Ματέι Άλντο Μπαρμπερίτο ως Μάουρο Ντι Μάουρο Ντάριο Μικαέλις ως αξιωματούχος των Καραμπινιέρι Πίτερ Μπάλντουιν ως ΜακΧέιλ Φράνκο Γκρατσιόζι ως Υπουργός Έλιο Τζόττα ως επίτροπος Η Υπόθεση Ματέι στην IMDb (Αγγλικά)
Ιωσήφ Γκερόλα

Ο Ιωσήφ Γκερόλα (Giuseppe Gerola, 2 Απριλίου 1877 - 21 Σεπτεμβρίου 1938) ήταν Ιταλός ιστορικός, γνωστός για την ενασχόλησή του με την αποκατάσταση μνημείων, τις μελέτες του πάνω στην Ενετική Κρήτη και την έρευνά του πάνω σε πολιτικά, πολιτιστικά και καλλιτεχνικά θέματα που σχετίζονταν με το μεσαιωνικό Τρεντίνο.

 Ο Γκερόλα γεννήθηκε στο Αρσιέρο από τον Ντομένικο Γκερόλα και την Αουγκούστα Κόφλερ. Η οικογένειά του ήταν ενωτικοί με καταγωγή από το Ροβερέτο. Πέρασε την παιδική του ηλικία στην κοιλάδα Λαγκαρίνα και ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευσή του στο Ντεσενζάνο. Κατά τη διάρκεια του 1894-95, ο Γκερόλα φοίτησε στο Τμήμα Τεχνών στην Πάδοβα και μετά φοίτησε στο Ινστιτούτο Ιστορικών Ερευνών στη Φλωρεντία από όπου αποφοίτησε το 1898. Μεταξύ των καθηγητών του ήταν ο παλαιογράφος Τσεζάρε Παόλι και ο διπλωμάτης και ιστορικός Πωλ Σέφερ Μπόιχορστ, του οποίου τις διαλέξεις παρακολούθησε κατά τη διάρκεια μιας σύντομης παραμονής του στο Βερολίνο το 1898-99. Πέρασε ένα σύντομο χρονικό διάστημα στο Φράιμπουργκ, όπου γνώρισε τον ιστορικό του Μεσαίωνα Χάινριχ Φίνκε (Heinrich Johannes Finke, 1855-1938) και ανέπτυξε ενδιαφέρον για την ιστορία της τέχνης και την αρχιτεκτονική. Ο Γκερόλα ήταν ένας ενεργητικός άνθρωπος με καλές οργανωτικές δεξιότητες. Εκμεταλλεύτηκε και τις δύο αυτές αρετές του κατά τη διάρκεια των εργασιών του πάνω στη μελέτη της ζωγραφικής, της γλυπτικής, της αρχιτεκτονικής ή της διαχείρισης στην αποκατάσταση έργων. Το 1899, με την προτροπή του Φεντερίκο Χάλμπχερ, ανατέθηκε στον Γκερόλα από το Βενετικό Ινστιτούτο Επιστήμης, Λογοτεχνίας και Τεχνών να πραγματοποιήσει μια μελέτη στην Κρήτη με σκοπό να αναζητήσει ίχνη της ενετικής κατοχής στο νησί, η οποία διήρκεσε από το 1204 έως το 1669. Κατά τη διάρκεια των δυόμισι ετών (αρχές 1900 - Ιούλιος 1902) που παρέμεινε στην Κρήτη, ο Γκερόλα συνέλεξε ένα μεγάλο όγκο υλικού, το οποίο επιμελήθηκε σε μια περίοδο σχεδόν τριάντα ετών (από το 1905 έως το 1932). Το αποτέλεσμα αυτής της εργασίας δημοσιεύτηκε σε τέσσερις τόμους, οι οποίοι του εξασφάλισαν το βραβείο Μουσολίνι που του απονεμήθηκε το 1933 από τη Βασιλική Ακαδημία της Ιταλίας. Αυτοί οι τόμοι αποτελούν μια ανεκτίμητη πηγή πληροφοριών, που έσωσε από τη λήθη εκατοντάδες μνημεία τα οποία σήμερα έχουν υποστεί σοβαρές φθορές ή έχουν καταστραφεί ολοσχερώς. Μετά την επιστροφή του στην Ιταλία, ο Γκερόλα ανέλαβε τη θέση του διευθυντή στο Μουσείο Μπασάνο ντελ γκράπα (Bassano del Grappa, 1903-06) και έπειτα στο Μουσείο της Βερόνα (1907-10). Το 1909, έγινε επόπτης των μνημείων της Ρομάνια (it) (Romagna) που βρίσκονται στη Ραβέννα, μια θέση την οποία διατήρησε μέχρι το 1920. Ο Γκερόλα επέστρεψε στην Ελλάδα το 1912 για μια μελέτη στα Δωδεκάνησα (τότε υπό ιταλική κατοχή) και ιδιαίτερα στη Ρόδο. Τον Μάρτιο του 1920, έγινε διευθυντής στο τοπικό γραφείο των Μνημείων, Καλών Τεχνών και Αρχαιοτήτων στο Τρέντο. Ο Γκερόλα πέθανε στο Τρέντο το 1938. Βιογραφία από το Treccani.it
Δημήτρης Λημνιός

Ο Δημήτρης Λημνιός (γενν. Βόλος, 27 Μαΐου 1998) είναι Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως δεξιός εξτρεμ για την ολλανδική Τβέντε με δανεισμό από την γερμανική Κολωνία.

 Γεννημένος στο Βόλο το 1998, ο Λημνιός ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του πορεία με τη Νίκη Βόλου. Το 2012, ο Λημνιός μεταγράφηκε στην ομάδα νέων του Ατρομήτου. Με την ομάδα του Ατρομήτου πραγματοποίησε εξαιρετικές εμφανίσεις, κάτι που οδήγησε στην μεταγραφή του στην ομάδα του Π.Α.Ο.Κ.. Εκεί, κέρδισε την θέση του βασικού και την πρώτη του χρονιά με την ομάδα της Θεσσαλονίκης έφτασε στην κατάκτηση του κυπέλλου ελλάδας. Την επόμενη χρονιά ήταν πάλι βασικός και αγωνίστηκε συνολικά σε 37 αγώνες σκοράροντας 3 γκολ και μοιράζοντας 5 ασίστ. Στο φινάλε της σεζόν κατέκτησε τόσο το πρωτάθλημα, όσο και το κύπελλο, κάνοντας το νταμπλ με την ομάδα του ΠΑΟΚ. Το 2020 πουλήθηκε έναντι 3.000.000€ στην Κολωνία. Ήταν μέλος της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Ελλάδας κάτω των 17 ετών στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Παίδων το 2015. Στη διοργάνωση, αγωνίστηκε σε εννέα παιχνίδια και σημείωσε δύο γκολ, συμπεριλαμβανομένης της φάσης των προκριματικών. Από το Μάρτιο του 2016, έγινε μέλος της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Ελλάδας κάτω των 19 ετών και έπαιξε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων. Στις 16 Μαρτίου 2018, κλήθηκε στην εθνική ομάδα ποδοσφαίρου ανδρών της Ελλάδας από τον Μίχαελ Σκίμπε για το φιλικό αγώνα με την Ελβετία στις 23 Μαρτίου 2018. ΠΑΟΚ Κύπελλο Ελλάδας: 2 2017-18, 2018-19 Πρωτάθλημα Ελλάδας: 1 2018-2019. (Αγγλικά) Προφίλ Δημήτρης Λημνιός στο Soccerway
Δήμος Κρωπίας

Ο Δήμος Κρωπίας είναι δήμος της ανατολικής Αττικής. Βρίσκεται στην περιοχή των Μεσογείων και συνορεύει με τους δήμους Παιανίας, Μαρκοπούλου Μεσογαίας, Σαρωνικού και Βάρης, ενώ μέσω Υμηττού συνορεύει με τους Δήμους Γλυφάδας, Ελληνικού-Αργυρούπολης, Ηλιούπολης καθώς και με το Δήμο Βύρωνα. Αποτελείται από ένα κοινοτικό διαμέρισμα, καταλαμβάνει έκταση 103,1 τ.χλμ. και ο πληθυσμός του σύμφωνα με την εθνική απογραφή του 2011 είναι 30.307 κάτοικοι. Έδρα του δήμου είναι το Κορωπί. Λίγο πιο έξω από την πόλη εκτείνονται απέραντες αγροτικές εκτάσεις. Το έδαφος είναι πολύ γόνιμο (κάτι το συνηθισμένο στα Μεσόγεια) και καλλιεργούνται σε αυτό πλήθος προϊόντων, με σημαντικότερα τα αμπέλια, τις ελιές, τις συκιές, τις φιστικιές, το μέλι και τα λαχανικά.

 το Κορωπί [ 15.860 ] η Αγία Μαρίνα [ 2.671 ] ο Άγιος Δημήτριος [ 1.956 ] ο Καρελλάς [ 1.634 ] το Κίτσι [ 3.204 ] Ο Δήμος Κρωπίας συστάθηκε για πρώτη φορά το 1840 και προέκυψε από την συνένωση των παλαιότερων δήμων Αραφήνος και Μυρρινούντος. Αρχικά ονομάστηκε δήμος Κεκροπίας αλλά το 1842, με βασιλικό διάταγμα (ΒΔ), μετονομάστηκε σε δήμο Κρωπίας. Έδρα του δήμου ορίστηκε αρχικά το Κορωπί (τότε Κουρσαλάς), ενώ από το 1847 το Μαρκόπουλο. Ο δήμος συνόρευε με τους δήμους Μαραθώνος στα βόρεια, Αθηνών στα δυτικά και βόρεια και Λαυρίου στα νότια. Παρέμεινε αμετάβλητος μέχρι το 1912 οπότε διασπάστηκε στις κοινότητες Σπάτων, Παιανίας (τότε Λιόπεσι), Μαρκόπουλου και Κορωπίου. Η κοινότητα Κορωπίου αποτέλεσε την πρόδρομη μορφή του σημερινού Δήμου Κρωπίας. Η τότε κοινότητα περιλάμβανε επιπλέον τους οικισμού Βάρη, Κίτσι και Άγιος Νικόλαος. Το 1929 η Βάρη αποτέλεσε ξεχωριστή κοινότητα και συμπεριέλαβε στα όριά της και τους οικισμού Βούλα και Βουλιαγμένη. Το 1946 η κοινότητα Κορωπίου αναγνωρίστηκε σε δήμο ο οποίος ονομάστηκε δήμος Κρωπίας. Τα επόμενα χρόνια μέσα στα όρια του δήμου αναγνωρίστηκαν οι οικισμοί Καρελλάς, Άγιος Δημήτριος και Αγία Μαρίνα. Ο δήμος διατηρήθηκε αμετάβλητος με την μεταρρύθμιση της διοικητικής διαίρεσης της χώρας το 1997 σύμφωνα με το Σχέδιο «Καποδίστριας», ενώ θα διατηρηθεί αμετάβλητος και μετά την εφαρμογή του Σχεδίου «Καλλικράτης» που τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου του 2011. Λίγο πιο έξω από την πόλη εκτείνονται απέραντες αγροτικές εκτάσεις. Το έδαφος είναι πολύ γόνιμο (κάτι το συνηθισμένο στα Μεσόγεια) και καλλιεργούνται σε αυτό πλήθος προϊόντων, με σημαντικότερα τα αμπέλια, τις ελιές, τις συκιές, τις φιστικιές, το μέλι και τα λαχανικά. Στην περιοχή υπάρχουν κτηνοτροφικές μονάδες όπου πολλά από τα προϊόντα τους πωλούνται στα τοπικά καταστήματα. 1967-197? Δημήτριος Ι. Λάμπρου (διορισμένος από τη χούντα, 1967-197?), με αναπληρωτή τον Κωνσταντίνο Σπ. Γεωργάκη. 1975-1982 Ιωσήφ Πρόφης (1935-2019) 1983-1990 Πέτρος Παπαγιαννόπουλος 1991-1998 Κωνσταντίνος Γκίκας 1999-2002 Πέτρος Παπαγιαννόπουλος (1940-2021), koropi.gr, 18 Αυγούστου 2021, ανακτήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 2022. 2003-2010 Θεόδωρος Αθανασόπουλος 2011- Δημήτριος ΚιούσηςΠηγή: ΕΕΤΑΑ Επίσημη ιστοσελίδα Δήμου Κρωπίας
276

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 276 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 276 (CCLXXVI ) ήταν ένα δίσεκτο έτος που ξεκινούσε το Σάββατο. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Τακίτου και Αιμιλιανού (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1029 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 276 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Ο Αυτοκράτορας Τάκιτος διπλασιάζει την ποσότητα αργύρου στο αυρηλιανιάνειο νόμισμα και μειώνει κατά το ήμισυ στα 2,5 δηνάρια, τα οποία φέρουν τα σήματα αξίας Χ.Ι. Ο Μάρκος Άννιος Φλωριανός νικά τους Γότθους και τους Αλανούς, οι οποίοι έχουν εισβάλλει στη Μικρά Ασία. Ο Τάκιτος πεθαίνει από ασθένεια ή από δολοφονία στην Τύανα της Καππαδοκίας. Ο Φλωριανός γίνεται Ρωμαίος Αυτοκράτορας. Διακόπτει την εκστρατεία του εναντίον των Ερούλων και παρελαύνει από τον Βόσπορο με τις Ρωμαϊκές λεγεώνες της Βρετανίας, της Γαλατίας, της Ισπανίας και της Ιταλίας για να αντιμετωπίσουν σε μία ασαφή μάχη τον Μάρκο Αίλιο Πρόβο στην Κιλικία. Ο Φλωριανός διατηρεί δυνάμεις για μερικές εβδομάδες, αλλά δολοφονείται από τα δικά του στρατεύματα κοντά στην Ταρσό της Μικράς Ασίας. Ο Πρόβος, σε ηλικία 44 ετών, ανακηρύσσεται νέος Αυτοκράτορας της Ρώμης. Ο Πρόβος διορίζει τον Μάρκο Αυρήλιο Κάρο ως έπαρχο των πραιτωρίων. Επιστρέφει το αυρηλιανιάνειο νόμισμα στην κανονική και επίσημη τιμή που ίσχυε κατά την περίοδο της διακυβέρνησης του Αυρηλιανού. Περσία Ο Βασιλιάς Βαράμης Α΄ της Περσίας πεθαίνει μετά από μία τρίχρονη βασιλεία κατά την διάρκεια της οποίας οι Ζωροαστρικοί ιερείς στην Κτησιφώντα του σημερινού Ιράν του ασκούν πιέσεις να διώξει τους Βουδιστές, τους Χριστιανούς και τους Μανιχαϊστές. Τον διαδέχεται ο γιος του, Βαράμης Β΄ της Περσίας. Σρι Λάνκα Βασιλεία του Μαχασένα στην Κεϋλάνη. Ορθόδοξος και μη δημοφιλής, προσπαθεί να εισάγει τον Βουδισμό Μαχαγιάνα στη χώρα. Γρηγόριος Ναζιανζηνός ο Πρεσβύτερος, επίσκοπος της Ναζιανζού (πεθαίνει σε απροσδιόριστη ημερομηνία) Γκουό Που, Κινέζος συγγραφέας (πεθαίνει το 324) Μαξέντιος, Ρωμαίος Αυτοκράτορας (πεθαίνει το 312) Ουάν Ντάο, Κινέζος πολιτικός της δυναστείας των Τζιν (πεθαίνει το 339) Αυτοκράτορας Γιουάν του Τζιν, Κινέζος αυτοκράτορας της δυναστείας των Τζιν (πεθαίνει το 323) Βαράμης Α΄ της Περσίας, βασιλιάς της Περσίας Μάρκος Άννιος Φλωριανός, Ρωμαίος αυτοκράτορας, βασίλεψε το 276 Ρησκούπορις Ε΄, βασιλιάς του Βοσπόρου Ιούνιος - Μάρκος Κλαύδιος Τάκιτος, Ρωμαίος αυτοκράτορας
Ευδαμίδας Γ΄

Ο Ευδαμίδας Γ' (; - 228 π.Χ.) ήταν βασιλιάς της Σπάρτης, 26ος από τον οίκο των Ευρυποντιδών, γιος του βασιλιά Άγιδος Δ' και της Αγιάτιδος.

 Ο Ευδαμίδας Γ' διαδέχτηκε νήπιος τον πατέρα του Άγι Δ' μετά την αποτυχία της μεταρρύθμισής του, το 241 π.Χ. Ως ανήλικος δεν άσκησε ουσιαστικά τη βασιλεία. Τον διαδέχθηκε ο θείος του Αρχίδαμος Ε΄ των Ευρυποντιδών. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος.
Αντώνης Αντωνίου (ηθοποιός)

Ο Αντώνης Αντωνίου (Νέα Ιωνία Αττικής, 3 Μαρτίου 1945) είναι Έλληνας ηθοποιός και σκηνοθέτης. Έχει πρωταγωνιστήσει σε δεκάδες ταινίες του κινηματογράφου, παραστάσεις του θεάτρου και σειρές του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης.

 Ο Αντωνίου γεννήθηκε το 1945 στη Νέα Ιωνία της Αθήνας. Οι γονείς του κατάγονται από τη Μικρά Ασία και την Κεφαλονιά. Σε μικρή ηλικία, δεν είχε σκοπό να γίνει ηθοποιός. Ωστόσο, αργότερα, παράλληλα με την δουλειά του ως οικοδόμος, σπούδαζε ηθοποιία. Την πρώτη φορά απέτυχε στις εξετάσεις, και τα κατάφερε με τη δεύτερη. Ο Αντωνίου είχε νυμφευθεί αρχικά την ηθοποιό Ειρήνη Χατζηκωνσταντή, με την οποία απέκτησε μία κόρη, την Μιχαέλα (22/5/1974), ωστόσο χώρισαν. Έπειτα νυμφεύθηκε την, επίσης ηθοποιό, Νατάσα Ασίκη, με την οποία απέκτησε άλλες δύο κόρες την Εριφίλη (14/9/1991) και την Μαρίνα (9/10/1994). Πρωτοεμφανίσθηκε το 1960 στην ταινία Ένα κορίτσι σε περιμένει, ενώ από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του ήταν η ερμηνεία του ρόλου του ισοβίτη Νίκου Κοεμτζή στην ταινία Παραγγελιά! (1980) του Παύλου Τάσιου, με συμπρωταγωνιστές τον Αντώνη Καφετζόπουλο, την Όλια Λαζαρίδου και την Κατερίνα Γώγου. Συμπληρωματικός κατάλογος παραστάσεων στις οποίες συμμετείχε ο Αντωνίου, ως ηθοποιός. Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης Συνέντευξη του Αντώνη Αντωνίου σε σχολική εφημερίδα Αντώνης Αντωνίου στη Μηχανή του Χρόνου
Η Εκκλησία του Χριστού

Η Εκκλησία του Χριστού είναι χριστιανική εκκλησία που ιδρύθηκε το 1911 από τον Έλληνα βιομήχανο Θεόδωρο Λαναρά, ο οποίος επηρεάστηκε εν μέρη από την διδαχή των Χριστάδελφων. Σήμερα υπάρχουν λίγοι πιστοί διασκορπισμένοι στην Ελλάδα (κυρίως στην Αθήνα).

 Η Εκκλησία του Χριστού είναι αντιτριαδική, δηλαδή δεν δέχεται το δόγμα της Αγίας Τριάδος. Πιστεύει πως υπάρχει ένας Θεός, ο Πατέρας· ο Ιησούς Χριστός ήταν μόνο άνθρωπος και δεν προϋπήρχε, ενώ το Άγιο Πνεύμα είναι η ενεργός δύναμη του Θεού. Τονίζει ότι Διάβολος δεν υπάρχει, αλλά είναι απλό σύμβολο του κακού. Η Δευτέρα Παρουσία έγινε αοράτως το 73,5 μ.Χ.. Η ψυχή δεν είναι αθάνατη και δεν υπάρχει κόλαση· οι αμαρτωλοί εκμηδενίζονται. Ο Λαναράς απέρριπτε ως νόθο το βιβλίο της Αποκάλυψης του Ιωάννη, καθώς θεωρούσε ότι ήταν υπεύθυνο για τον χιλιασμό, τον οποίο θεωρούσε αίρεση. Ο Αδάμ και η Εύα δεν ήταν οι πρώτοι άνθρωποι. Θ. Λαναρά, Η Αγία Γραφή υπεράνω της επιστήμης, Αθήναι 1945 Θ. Λαναρά, Ο Διάβολος δεν υπάρχει ως οντότης πνευματική, Αθήναι Θ. Λαναρά, Περί της προσωπικότητος του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού, Αθήναι 1945 Θ. Λαναρά, Οι Χιλιασταί, Αθήναι 1949
Περιφέρεια Ταντζουρά

Η Περιφέρεια Ταντζουρά (αραβικά: تجورة, γαλλικά: Tadjourah) είναι μια περιφέρεια του Τζιμπουτί. Έχει έκταση 7.100 τ.χλμ. και πληθυσμό 89.567 κατοίκων (2012). Πρωτεύουσα είναι η Ταντζουρά.

 Η Περιφέρεια Ταντζουρά βρίσκεται βορειοδυτικά του Τζιμπουτί. Συνορεύει στα βορειοδυτικά με την Περιφέρεια Ομπόκ και την Ερυθραία, στα νοτιοδυτικά με την Περιφέρεια Άρτα και την Περιφέρεια Ντικίλ και στα δυτικά με την Αιθιοπία. Έχει έκταση 7.100 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση η δεύτερη μεγαλύτερη περιφέρεια του Τζιμπουτί.. Η Περιφέρεια Ταντζουρά έχει πληθυσμό 89.567 κατοίκων (2012). Είναι σε πληθυσμό η τρίτη μεγαλύτερη περιφέρεια του Τζιμπουτί μετά την Περιφέρεια Ντικίλ και την Περιφέρεια Αλί Σαμπί. Έχει πυκνότητα 12,6 κατοίκων ανά τ.χλμ. Είναι ανά πυκνότητα η τρίτη μεγαλύτερη περιφέρεια του Τζιμπουτί μετά την Περιφέρεια Αλί Σαμπί και την Περιφέρεια Άρτα. Η Ταντζουρά συμπεριλαμβάνει τέσσερις επαρχίες: Μπαλό, Ντορρά, Ραντά και Ταζουρά. Αιρολάφ Αμπαμπό Ανταιλού Ασσά Γκαιλά Γκιρραρί Μαλαό Μαντγκούλ Μπαλό Μπανκουάλ Ντεμπν Ντορρά Ραντά Ριμπτά Ταντζουρά Το κυριότερο αεριδρόμιο είναι το Ταντζουρά. Περιφέρειες του Τζιμπουτί
Μπρουνχίλντε

Μπρούνχιλντ, γνωστή και ως Μπρουνχίλντε ή Μπρουνχίλντα, είναι θηλυκός χαρακτήρας από την γερμανική αλλά και τη νορβηγική παράδοση. Πιθανότατα η προέλευσή της έρχεται από την πριγκίπισσα των Βησιγότθων, Μπρουνχίλντα της Αυστρασίας.

 Στην μεσαιωνική γερμανική λογοτεχνία εμφανίζεται στο Τραγούδι των Νιμπελούνγκεν. Ενα έπος από το 1200 γραμμένο στη Μεσαιωνική Γερμανική γλώσσα. Ο δημιουργός του παραμένει ανώνυμος. Το Τραγούδι των Νιμπελούνγκεν βασίζεται σε προφορική παράδοση που έχει τις απαρχές της σε ιστορικά γεγονότα και πρόσωπα του 5ου και 6ου αιώνα και διαδόθηκε σε ολόκληρη τη Γερμανόφωνη Ευρώπη. Σύμφωνα με την Νορβηγική παράδοση η Μπρουνχίλντε είναι βαλκυρία, θεραπαινίδα του Όντιν η οποία φέρει ασπίδα και σπαθί και έχει υπερφυσικές ικανότητες. Στην ποιητική Έδδα στην οποία και εμφανίζεται παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Brünnhilde στο Wikimedia Commons
Αμυγδάλοι Λασιθίου

ΟΙ Αμυγδάλοι (ή Κάτω Αμυγδάλοι) είναι οικισμός της κοινότητας Ζενίων, της δημοτικής ενότητας και δήμου Αγίου Νικολάου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λασιθίου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μιραμπέλλου, του νομού Λασιθίου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

 Οι Αμυγδάλοι είναι ορεινός οικισμός στο δυτικοκεντρικό τμήμα του νομού Λασιθίου. Βρίσκονται στις ανατολικές υπώρειες του όρους Σελένα, πάνω στην επαχιακή οδό Νεαπόλεως-Οροπεδίου (ΕΠ 9) και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 550. Ο οικισμός απέχει 22 χλμ. περίπου Δ. ΒΔ. του Αγίου Νικολάου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βρυσών του νομού Λασιθίου. Το 1930 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ζενίων. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ζενίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγίου Νικολάου. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr http://www.kritipoliskaihoria.gr/2015/11/blog-post_893.html Αμυγδάλοι Καλού Χωριού από τον ιστότοπο Ταξιδιωτικός Οδηγός Κρήτης.
Βαχίντ Σελίμοβιτς

Ο Βαχίντ Σελίμοβιτς (σερβικά: Vahid Selimović, κυριλλικά: Вахид Селимовић, γενν. στις 3 Απριλίου 1997) είναι Λουξεμβούργιος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής με βοσνιακή καταγωγή. Αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός για τον ΟΦΗ. Γεννήθηκε στο Λουξεμβούργο, υπήρξε διεθνής με τη Σερβία σε επίπεδο νέων, αλλά εκπροσώπησε την Εθνική Λουξεμβούργου σε επίπεδο ανδρών.

 Ο Σελίμοβιτς εντάχθηκε στην ακαδημία νέων της Μετς σε ηλικία 8 ετών το 2005 και πέρασε ολόκληρη τη νεανική σταδιοδρομία σε αυτή, υπογράφοντας το πρώτο επαγγελματικό του συμβόλαιο 11 χρόνια αργότερα, στις 4 Ιουλίου 2016. Ο Σελίμοβιτς έκανε το επαγγελματικό ντεμπούτο του με την ομάδα στην ήττα με 1-0 εναντίον της Ανζέ για το Λιγκ Καπ Γαλλίας στις 12 Δεκεμβρίου 2017. Έκανε το ντεμπούτο του στη Λιγκ 1 στη νίκη με 3-1 επί της Μονπελιέ στις 16 Δεκεμβρίου 2017.Τον Ιανουάριο του 2019, υπέγραψε διετές συμβόλαιο με τον Απόλλωνα Λεμεσού.Στις 12 Αυγούστου 2020, ο ΟΦΗ ανακοίνωσε την απόκτηση του Σελίμοβιτς με τριετές συμβόλαιο. Ο Σελίμοβιτς γεννήθηκε στο Λουξεμβούργο και είναι σερβικής και βοσνιακής καταγωγής. Έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Σερβίας U19 σε μία φιλική νίκη με 2-0 επί της Βουλγαρίας U19.Ο Σελίμοβιτς άλλαξε την επιλεξιμότητα του για την Εθνική Λουξεμβούργου το 2019 και έλαβε την πρώτη του κλήση στην ομάδα τον Ιούνιο του ίδιου έτους. Έκανε το ντεμπούτο του στις 2 Ιουνίου, στον φιλικό αγώνα εναντίον της Μαδαγασκάρης. Ο πατέρας του Νέντζιμπ Σελίμοβιτς είναι προπονητής ποδοσφαίρου, ο οποίος έχει εργαστεί σε διάφορες ομάδες της Β' κατηγορίας Λουξεμβούργου (μεταξύ των οποίων, οι Μπλου Μπόις Μούλενμπαχ, ΟΝΑ Στράσεν, Χέσπερανγκε). (Αγγλικά) Προφίλ Βαχίντ Σελίμοβιτς στο Soccerway Προφίλ στο LFP.fr Αρχειοθετήθηκε 2019-06-03 στο Wayback Machine. Προφίλ στο fcmetz.com Προφίλ στο Transfermarkt.com
Μάρε Βιντ

Η Μάρε Βιντ (γεννημένη ως Μάρε Μαντ, 15 Σεπτεμβρίου 1942 - 10 Μαΐου 2020) ήταν Εσθονή γραφίστας. Στη δουλειά της, η Βιντ απεικόνιζε ως επί το πλείστον ένα «ιδανικό τοπίο». Προσπαθούσε να δημιουργήσει μία σύνθεση της φύσης και των ανθρώπινων κατασκευών. Τα έργα της φαίνονταν οικεία στους θεατές χωρίς όμως να υπάρχουν στην πραγματικότητα.Τα θέματά της τα αντλούσε από τη φύση, τα πάρκα και τα σπίτια. Τα έργα της έχουν μια ιδιαίτερη αισθητική. Εμφανίζονται ως τέλεια αρχέτυπα με ιδανική μορφή.

 Η Βιντ γεννήθηκε στο Ταλίν, όπου αποφοίτησε από το 9ο Γυμνάσιο το 1961. Από το 1962 έως το 1967, σπούδασε στο Εσθονικό Κρατικό Ινστιτούτο Τέχνης SSR. Αποφοίτησε ως καλλιτέχνης γυαλιού. Από το 1967 έως το 1969, εργάστηκε ως καθηγήτρια τέχνης σε ένα Λύκειο στο Ταλίν, τότε ως ανεξάρτητη καλλιτέχνης. Ήταν μέλος της Εσθονικής Ένωσης Καλλιτεχνών από το 1973 και της Ένωσης Εσθονών Χαρακτών από το 1992.Εργάστηκε σε σχέδιο μελανιού και μολυβιών και κυρίως στη λιθογραφία από το 1972. Στο έργο της Μάρε Βιντ του δεύτερου μισού της δεκαετίας του 1960 και στις αρχές της δεκαετίας του 1970, προέκυψε ένα στυλ, που χαρακτηρίζεται από την ασπρόμαυρη αντίθεση των σχεδίων, στο οποίο το χρώμα χρησιμοποιείται περισσότερο υπό όρους. Η Μάρε Βιντ δραστηριοποιήθηκε από τη δεκαετία του 1960, όπου συνέβησαν αλλαγές στο αυστηρό πολιτικό καθεστώς της Σοβιετικής Ένωσης πράγμα που προκάλεσε αλλαγές στην καλλιτεχνική ζωή στην Εσθονία. Στις δεκαετίες του 1970 και 1980 συμμετείχε σε διάφορες διεθνείς μπιενάλε παρόλο που η Σοβιετική Ένωση απαγόρευε στους καλλιτέχνες να στέλνουν τα έργα τους στο εξωτερικό. Ειδικό τριετές βραβείο χαρακτικής, Ταλίν, (1977, 1986, 1989, 1992) Βραβείο Γιάαν Γιένσεν, Ταλίν, (1984) Βραβείο τέχνης Κρίστιαν Ράουντ, (2001) Τριετές βραβείο ζωγραφικής Ταλίν Manu Prporia, (2009) Ετήσιο βραβείο τέχνης της Γκαλερί G, Ταλίν, (2007) Τάγμα του Λευκού Αστεριού, 4η τάξη, (2015). Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Mare Vint στο Wikimedia Commons
Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1974-1975

Το πρωτάθλημα της περιόδου 1974-75 ήταν το 16ο που διεξήχθη σε μορφή εθνικής κατηγορίας. Το κατέκτησε ο Ολυμπιακός για 20ή φορά στην ιστορία του, τερματίζοντας 2 βαθμούς μπροστά από τη δεύτερη ΑΕΚ.

 Ολυμπιακός Προπονητές: Λάκης Πετρόπουλος (1η-25η αγωνιστική), Γιώργος Δαρίβας (26η-34η αγωνιστική). Ποδοσφαιριστές: (Σε παρένθεση συμμετοχές/τέρματα) Τερματοφύλακες: Κελεσίδης (30), Πουπάκης (4). Αμυντικοί: Αγγελής (8/1), Γκαϊτατζής (23), Γκλέζος (28), Κυράστας (30/1), Λιόλιος (17/2), Σιώκος (33/2), Συνετόπουλος (18). Μέσοι: Βασιλόπουλος (3), Βιέρα (29/4), Δεληκάρης (19/2), Καραβίτης (24/3), Περσίδης (28/3). Επιθετικοί: Γαλάκος (18/5), Δαβουρλής (28/12), Κρητικόπουλος (29/19), Λοσάντα (24/3), Παμπουλής (10/1), Πένια (13/1), Σταυρόπουλος (15/4). Β = Βαθμοί , Αγ.= Αγώνες, Ν =Νίκες; Ι = Ισοπαλίες, Η = Ήττες, ΓΥ= Γκολ Υπέρ, ΓΚ =Γκολ Κατά, Δ =Διαφορά τερμάτων; Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία
Χριστόφορος της Βάδης-Ντούρλαχ

Ο Χριστόφορος (γερμ. Christoph, 9 Οκτωβρίου 1684 - 2 Μαΐου 1723) από τον Οίκο του Τσέρινγκεν ήταν πρίγκιπας (δούκας ως προς τον τίτλο μόνο) του Μπάντεν-Ντούρλαχ.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φρειδερίκου Ζ΄ του Μπάντεν-Ντούρλαχ και της Αυγούστας-Μαρίας, κόρης του Φρειδερίκου Γ΄ του Χόλσταϊν-Γκόττορπ. Το 1723 απεβίωσε στην Καρλσρούη σε ηλικία 39 ετών. Οι δύο γιοί του έκαναν μοργανατικούς γάμους και έτσι αποκλείστηκαν της διαδοχής. Νυμφεύτηκε το 1711 τη Μαρία Χριστίνα Φιλικητάτη, κόρη του Ιωάννη του Λάινινγκεν-Ντάγκσμπουρκ-Φάλκενμπουρκ, και είχε τέκνα: Κάρολος Αύγουστος 1712-1786, νυμφεύτηκε τη Γιουλιάνε Σμιτ, που έλαβε τον τίτλο της Βαρόνης φον Έρενμπερκ. Κάρολος Γουλιέλμος-Ευγένιος 1713-1783, στρατιωτικός. Χριστόφορος 1717-1789, νυμφεύτηκε την Καταρίνα Χαίλισερ, που έλαβε τον τίτλο της Βαρόνης φον Φρέυντορφ. Johann Christian Sachs, Introduction to the History of Margraviate and princely House of Baden, Karlsruhe, Germany 1764-1770, Volume 5, p. 176-183
Φιλύρα (φυτό)

Με το όνομα Φιλύρα (λατ. Tilia) ή φίλυρα είναι γνωστό ένα γένος περίπου 30 διαφορετικών δέντρων που ευδοκιμούν περισσότερο στο εύκρατο κλίμα του Βόρειου Ημισφαιρίου. Η μεγαλύτερη ποικιλομορφία απαντάται στην Ασία, ωστόσο το γένος συναντάται επίσης στην Ευρώπη και την ανατολική Βόρεια Αμερική.

 Tα πιο συνηθισμένα είδη της ελληνικής χλωρίδας είναι τα εξής: Φιλύρα η κοινή (Tilia vulgaris ή intermedia ή europaea) Φιλύρα η γναφαλώδης ή αργυρόφυλλος (Tilia tomentosa ή alba ή argentea) (η κοινή φιλουριά, φλαμουριά ή φλαμούρι) Φιλύρα η καρδιόφυλλος (Tilia cordata) το περίγραμμα των φύλλων είναι κοφτερά οδοντωτό,προς τη βάση των δευτερευόντων νεύρων παρουσιάζονται τούφες από τρίχες που έχουν χρώμα σκουριάς. Η ταξιανθία αποτελείται από 5-7 άνθη και είναι πάνω σε ένα απλό μίσχο με λογχοειδή βράκτια προσκολλημένα στη βάση της, τα άνθη έχουν πέντε πρασινόλευκα σέπαλα , πέντε κιτρινόλευκα πέταλα και πολυάριθμους στήμονες. Τα άνθη της είναι φαρμακευτικά.Άλλα είδη: Φιλύρα η πλατύφυλλος (Tilia platyphyllos). Χρησιμοποιείται κατ΄εξοχήν ως καλλωπιστικό είδος για τη δημιουργία δεντροστοιχιών. εχει φύλλα με τούφες από άσπρες τρίχες στη βάση των δευτερευόντων νεύρων και μόνο 3-6 άνθη σε κάθε ταξιανθία . Ανθίζει τον Μάιο - lούλιο .Τα άνθη της είναι φαρμακευτικά. Φιλύρα η αμερικανική (Tilia americana). Ιθαγενές είδος της βορείου Αμερικής, φτάνει τα 40 μέτρα σε ύψος. Καλλωπιστικό. Φιλύρα η ετερόφυλλος (Tilia heterophylla). Ιθαγενές είδος της βορείου Αμερικής, φτάνει τα 27 μέτρα σε ύψος. Καλλωπιστικό. Οι φιλύρες είναι μεγάλα φυλλοβόλα δέντρα, που συνήθως φτάνουν τα 20 με 40 μέτρα (66 με 130 πόδια) σε ύψος, με πλάγια-καρδιόσχημα φύλλα 6 με 20 εκατοστά (2 με 8 ίντσες) πλάτος. Ο ακριβής αριθμός ειδών δεν έχει προσδιοριστεί με ακρίβεια, καθώς πολλά ή και τα περισσότερα από αυτά υβριδοποιούνται εύκολα, τόσο στη φύση όσο και μέσω της ανθρώπινης παρέμβασης. Ο ανθεκτικός κορμός της Φιλύρας στέκει σαν πυλώνας και τα κλαδιά υποδιαιρούνται σε πολυάριθμες διακλαδώσεις. Το καλοκαίρι ντύνονται με πλούσια μεγάλα φύλλα.Οι φιλύρες συνιστώνται ως καλλωπιστικά δέντρα, όταν είναι επιθυμητή παχιά φυλλωσιά και καλή σκιά. Το δέντρο παράγει αρωματικά και πλούσια σε νέκταρ λουλούδια, τα οποία έχουν φαρμακευτικές ιδιότητες. Είναι πολύ σημαντικά φυτά για τους μελισσοκόμους, που παράγουν ένα πολύ χλωμό, αλλά γευστικό μέλι. Τα λουλούδια χρησιμοποιούνται επίσης για την παρασκευή αφεψήματος γνωστού ως "τίλιο" και βάμματα. Αυτή η χρήση είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στην Ευρώπη, αλλά και στη Βόρεια Αμερική. Χρησιμοποιούμενα μέρη του δέντρου είναι τα άνθη αποξηραμενα και σπανιότερα ο φλοιός. Τα άνθη συλλέγoνται μόλις ανοίξουν τελείως και ξηραίνονται σε σκιά σε θερμoκρασiα κάτω από 35 βαθμούς Κελσίου.Η φλούδα συλλέγεται τον Απρίλιο - Μάιο. Τα άνθη περιέχουν αιθέριο έλαιο, φυτική βλέννα, τανίνη και μικρή ποσότητα σαπωνίνης. Είναι ήπιο εφιδρωτικό και καθαρκτικό. Η φλούδα είναι πλούσια σε τανίνη και έχει αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες. Τα άνθη χρησιμοποιούνται ως εφιδρωτικό μέσο. ΄Εγχυμα της φλούδας ή και η φλούδα η ίδια χρησιμοποιείται ως κατάπλασμα. Hans Flück. Medicinal plants and their uses. 1941. Γεννάδιος. Λεξικόν φυτολογικόν. Τα δέντρα που αγάπησε- Φιλύρα
Μουσείο Γκυστάβ Μορώ

Το Μουσείο Γκυστάβ Μορώ (γαλλικά: Le musée Gustave-Moreau) είναι ένα γαλλικό Εθνικό μουσείο τέχνης αφιερωμένο στα έργα του συμβολιστή ζωγράφου Γκυστάβ Μορώ (1826-1898). Βρίσκεται στη συνοικία Σαιν-Ζωρζ του 9ου διαμερίσματος του Παρισιού, στο κέντρο της Νουβέλ Ατέν, στην οδό Ροσφουκώ 14, στο παλιό εργαστήριο του καλλιτέχνη, ο οποίος το κληροδότησε στο γαλλικό κράτος το 1897 για να διατηρηθούν και να εκτίθενται εκεί τα έργα του. Το μουσείο άνοιξε το 1903. Σήμερα το μουσείο περιλαμβάνει σχέδια του Μορώ, πίνακες ζωγραφικής, ακουαρέλες και γλυπτά.

 Το μουσείο Γκυστάβ Μορώ ήταν αρχικά η κατοικία του Μορώ, ο οποίος από το 1895 μετέτρεψε το ισόγειο σε στούντιο και μουσείο των έργων του, με το διαμέρισμά του να παραμένει στον πρώτο όροφο.Το κτήριο έχει τρεις ορόφους που συνδέονται με εσωτερική σκάλα. Από τα έξι μικρά δωμάτια στο ισόγειο που έχουν θέα στον κήπο, τέσσερα δωμάτια είναι διακοσμημένα με σχέδια και σκίτσα του καλλιτέχνη και ένα είναι αφιερωμένο σε Ιταλούς ζωγράφους. Το διαμέρισμα του πρώτου ορόφου περιλαμβάνει την τραπεζαρία, το υπνοδωμάτιο, το καθιστικό και την βιβλιοθήκη-γραφείο του καλλιτέχνη και υπενθυμίζει στους επισκέπτες του μουσείου την παλιά του χρήση ως κατοικία της οικογένειας Μορώ. Ο δεύτερος όροφος διαθέτει ένα μεγάλο στούντιο και ο τρίτος όροφος διαθέτει δύο αίθουσες μεγαλύτερων διαστάσεων. Το μουσείο διατηρεί συνολικά περίπου 14.000 έργα, το σύνολο περίπου των οποίων εκτίθεται, περίπου 850 πίνακες ζωγραφικής, 350 ακουαρέλες, περισσότερα από 13.000 σχέδια και 15 γλυπτά. Μετά την αποκατάσταση του κτηρίου, το διαμέρισμα του ζωγράφου άνοιξε για το κοινό το 1991 και η αίθουσα υποδοχής του, που ανακαινίστηκε το 2003, είναι επίσης επισκέψιμη. Το 2015, το μουσείο ανακαινίστηκε πάλι και άνοιξε εκ νέου μετά από ένα χρόνο εργασιών, οι οποίες περιελάμβαναν την αναπαλαίωση του ισογείου στην αρχική του κατάσταση, καταφέρνοντας να διατηρήσει όλη τη μαγεία της αρχικής του ατμόσφαιρας. Μεταξύ των εκθεμάτων βρίσκονται οι πίνακες του Γκυστάβ Μορώ: Δίας και Σεμέλη (1895), Χίμαιρα (1884), Ο χορός της Σαλώμης (1871) και Η επιστροφή των Αργοναυτών (1891-97). Το 2017, δημιουργήθηκε ένα νέο Ίδρυμα, το οποίο συνένωσε το Μουσείο Γκυστάβ Μορώ και το Mουσείο Ζαν-Ζακ Ενέρ. Έργα στο Μουσείο Γκυστάβ Μορώ Κατάλογος έργων του Γκυστάβ Μορώ Η ιστοσελίδα του μουσείου γαλλικά, αγγλικά Βίντεο στο youtube
Δικτατορία

Ο όρος δικτατορία με την σύγχρονη χρήση της αναφέρεται στην απόλυτη εξουσία ενός ηγέτη (δικτάτορα) ή ομάδας που κυβερνά χωρίς να περιορίζεται από τους νόμους, το σύνταγμα, ή άλλους κοινωνικούς και πολιτικούς παράγοντες του κράτους. Κύριο χαρακτηριστικό της δικτατορίας είναι η συγκέντρωση της εκτελεστικής και της νομοθετικής εξουσίας στο πρόσωπο του δικτάτορα, η οποία συνδυάζεται και με έλεγχο επί της δικαστικής εξουσίας. Οι όροι αυτοί υποδηλώνουν ακριβώς ότι ο νόμος δεν έχει ψηφιστεί από δημοκρατικά εκλεγμένο κοινοβούλιο. Ο όρος δικτατορία συνήθως δεν χρησιμοποιείται από τους ίδιους τους δικτάτορες για να περιγράψουν την μορφή διακυβέρνησής τους. Οι δικτάτορες συνήθως αποκτούν την εξουσία μέσω πραξικοπήματος ή κατάργησης του ισχύοντος συντάγματος.

 Κατά τη ρεπουμπλικανική περίοδο της Ρώμης (res publica), το αξίωμα του δικτάτορα ήταν ένα έκτακτο αξίωμα που έδινε για έξι μήνες την απόλυτη εξουσία να δράσει για να αντιμετωπίσει την κατάσταση που απειλούσε τη Ρώμη. Το αξίωμα είχαν αναλάβει ως ισόβιο (κατά παράβαση, δηλαδή, των ειωθότων της ρωμαϊκής δημοκρατίας) ο Σύλλας και ο Ιούλιος Καίσαρας. Χρησιμοποιώντας την έννοια που είχε το αξίωμα του δικτάτορα στη ρωμαϊκή res publica, ο Μαρξ έκανε λόγο για τη δικτατορία του προλεταριάτου, εννοώντας μία σύντομη μεταβατική περίοδο πριν την εγκαθίδρυση της αταξικής κομμουνιστικής κοινωνίας, κατά την οποία το προλεταριάτο θα ασκεί την επαναστατική του εξουσία επί της νικημένης αστικής τάξης. Στο κράτος το οποίο τελεί υπό στρατιωτική δικτατορία ή ελέγχεται από ένα στρατοκρατούμενο καθεστώς, η διακυβέρνηση της χώρας έχουν οι ένοπλες δυνάμεις της. Στρατιωτική χούντα
Παναγιώτης Μαντζάνας

Ο Παναγιώτης Μαντζάνας (γεννημένος στην Αθήνα το 1980) είναι Έλληνας πρώην καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 194εκ και αγωνιζόταν τόσο ως σούτινγκ γκαρντ όσο και ως πλέι μέικερ.

 Ο Παναγιώτης Μαντζάνας έκανε τα πρώτα του μπασκετικά βήματα στον Πειραϊκό Σύνδεσμο, στον οποίο αγωνίστηκε από το 1997 μέχρι το 2000. Το καλοκαίρι του 2000, ο Μαντζάνας μετεγγράφη στον Ολυμπιακό Πειραιώς, στον οποίο αγωνίστηκε για δύο σεζόν, έχοντας καταφέρει να κατακτήσει με τους ερυθρόλευκους το Κύπελλο Ελλάδας του 2002. Το 2002, ο Παναγιώτης Μαντζάνας υπέγραψε τριετές συμβολαιο με τον Πανιώνιο. Στην ομάδα της Νέας Σμύρνης παρέμεινε μέχρι το καλοκαίρι του 2005. Τη διετία 2005-07, αγωνίστηκε με τη φανέλα του Αιγάλεω, ενώ την περίοδο 2007-08 αγωνίστηκε με την ομάδα του Περιστερίου Αθηνών. Την περίοδο 2008-09 αγωνίστηκε με τον Α.Γ.Ο. Ρεθύμνου. Η περίοδος εκείνη αποδείχθηκε και η τελευταία στην επαγγελματική καριέρα του Μαντζάνα, καθώς ένας σοβαρός τραυματισμός τον ανάγκασε να αποσυρθεί πρόωρα από την ενεργό δράση. http://www.sport-fm.gr/article/88467 http://basketball.eurobasket.com/player/Panagiotis_Mantzanas/25503 Panagiotis Mantzanas, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Euroleague Basketball (Αγγλικά).
Κατάλογος αστέρων του Ηριδανού

Ο παρών κατάλογος αστέρων του Ηριδανού παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό του Ηριδανού κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N. D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N. G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. «SIMBAD Astronomical Database». Centre de Données astronomiques de Strasbourg. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2007. Gould, B. A. «Uranometria Argentina». Reprinted and updated by Pilcher, F. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουλίου 2010.
Pollapönk

Οι Pollapönk είναι Ισλανδικό συγκρότημα που εκπροσώπησαν την Ισλανδία στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2014 στην Κοπεγχάγη, την πρωτεύουσα της Δανίας, με το τραγούδι τους No Prejudice (Όχι Προκαταλήψεις).

 Οι Pollaponk ιδρύθηκαν το 2006 από τον τραγουδιστή Heidar Orn Kristjansson και τον κιθαρίστα Haraldur Freyr Gislason, μέλη του ροκ συγκροτήματος Botnleoja. Και οι δύο, που σπούδαζαν για να εργαστούν ως δασκάλοι, ήθελαν να δημιουργήσουν μουσική που θα μπορούσαν να απολαμβάνουν τα παιδιά και οι οικογένειες τους. Το πρώτο τους άλμπουμ, με τίτλο Pollapönk, δημιουργήθηκε ως πτυχιακή εργασία του ντουέτου για το Πανεπιστήμιο Εκπαίδευσης της Ισλανδίας. Το επόμενο έτος, ο αδελφός του Haraldur ο Arnar Por Gislason και ο Guoni Finnsson μπήκαν στο συγκρότημα, παίζοντας ντραμς και μπάσο αντίστοιχα. Το κουαρτέτο κυκλοφόρησε ένα δεύτερο άλμπουμ, με τίτλο Meira Pollaponk (ελλ. Περισσότερο Pollaponk) το 2010. Ακολούθησε το 2011 το Aoeins Meira Pollaponk (Απλά Περισσότερο Pollaponk).Το 2014, οι Pollaponk πήραν μέρος μαζί με το τραγούδι τους Enga Fordoma στο Songvakeppnin 2014, το διαγωνισμό για την επιλογή του εκπροσώπου της Ισλανδίας σε αυτήν τη χρονιά του Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision, νικώντας 297 συνολικά συμμετοχές. Το τραγούδι είναι τραγούδι διαμαρτυρίας για τα κακά της προκατάληψης και του εκφοβισμού. Το τραγούδι στη συνέχεια μεταφράστηκε στα Αγγλικά από τον Αμερικανό μουσικό John Grant, υπό τον τίτλο No Prejudice (Όχι Προκαταλήψεις), και το τραγούδησαν σε αυτήν τη μορφή για τον 59ο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2014 στην Κοπεγχάγη, στο B&W Hallerne στη Δανία. Οι Pollaponk κατάφεραν να περάσουν την Ισλανδία κατακτώντας στον ημιτελικό την 8η θέση με 61 πόντους, στον Μεγάλο Τελικό του 59ο Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision το 2014 στην Κοπεγχάγη, κατακτώντας την 15η θέση με 58 βαθμούς ανάμεσα σε 26 φιναλίστ.
Ζαρίφα Αλίγιεβα

Η Ζαρίφα Αζίζ γκίζι Αλίγιεβα (αζερικά: Zərifə Əziz qızı Əliyeva‎, 28 Απριλίου 1923 - 15 Απριλίου 1985) ήταν Αζέρα οφθαλμίατρος, ακαδημαϊκός της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών του Αζερμπαϊτζάν και καθηγήτρια.Ήταν η σύζυγος του τρίτου Προέδρου του Αζερμπαϊτζάν Χέινταρ Αλίγιεφ και η μητέρα του τέταρτου Προέδρου του Αζερμπαϊτζάν, Ιλάμ Αλίγιεφ.

 Η Ζαρίφα Αλίγιεβα γεννήθηκε στο χωριό Σακχτάκτι, Σαρούρ, το 1923. Ο πατέρας της ήταν ο Αζίζ Αλίγιεφ, Λαϊκός Επίτροπος Υπηρεσιών Δημόσιας Υγείας του Αζερμπαϊτζάν SSR και αργότερα ο πρώτος γραμματέας της επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος στο Νταγκεστάν. Το 1948, παντρεύτηκε τον Χέινταρ Αλίγιεφ. Στις 12 Οκτωβρίου 1955, γεννήθηκε η κόρη τους Σεβίλ και στις 24 Δεκεμβρίου 1961 γεννήθηκε ο γιος τους Ίλαμ. Το 1982, έζησε στη Μόσχα με την οικογένειά της. Η Αλίγιεβα πέρασε μεγάλο μέρος της επαγγελματικής της ζωής στο Κρατικό Ινστιτούτο Προηγμένων Ιατρικών Σπουδών του Αζερμπαϊτζάν. Επινόησε και εισήγαγε νέες μεθόδους για τη θεραπεία των οφθαλμικών παθήσεων. Ήταν συγγραφέας 14 μονογραφιών, εκατοντάδων ερευνητικών εργασιών και 12 προτάσεων ορθολογικοποίησης. Το 1985, πέθανε από καρκίνο και θάφτηκε στη Μόσχα. Αργότερα, το 1994, τα λείψανα της μεταφέρθηκαν και θάφτηκαν στην Αλέα της Τιμής του Μπακού. Τα γραμματόσημα αφιερωμένα στη Ζαρίφα Αλίγιεβα Aliyeva κυκλοφόρησαν το 2003, το 2008 και το 2013. Ανώτερο βραβείο στον τομέα της οφθαλμολογίας - Premium που πήρε το όνομά του από τον M.I.Averbakh - καθηγητή ιατρικών σπουδών. Anatomico-physiological features of the hydrodynamic system of the eye. Age-caused changes in eye and optic nerve passages: (Morfohistochemical researches) (in co-authorship). Baku, 1980. Professional pathology of eyesight (in co-authorship), 1988. Modern surgical methods in the treatment of epiphora. Lachrymal physiology. Sparing surgery in the treatment of the lacrimal passages.
Γκρυφίνα της Γαλικίας

Η Γκρυφίνα/Αγριππίνα, ρωσ. Грыфина Галицкая (π. 1248 - 1305-09) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν κόρη του πρίγκιπα του Νόβγκοροντ, Γαλικίας, Λουτσκ, Τσερνίγκοβ και με τον γάμο της έγινε υψηλή δούκισσα της Πολωνίας. Μετά έγινε μοναχή και ηγουμένη.

 Ήταν η τρίτη κόρη ττου Ροστισλάβ Μιχαήλοβιτς πρίγκιπα του Νόβγκοροντ, Γαλικίας, Λουτσκ, Τσερνίγκοβ και της Άννας των Άρπαντ, κόρης του Μπέλα Δ΄ της Ουγγαρίας και της Μαρίας Λασκαρίνας. Όταν ο Ροστισλάβ έχασε τον θρόνο της Γαλικίας/χάλιτς, μετέβη στην Ουγγαρία, όπου τον δέχθηκε ο πεθερός του Μπέλα Δ΄. Αυτός του έδωσε τη διοίκηση της Σλαβονίας, μίας από τις πιο σπουδαίες περιοχές της τότε Ουγγαρίας. Η Γκριφίνα γεννήθηκε στην Ουγγαρία, όπου μεγάλωσε με τις αδελφές της. Η αδελφή της Κουνιγκούντα παντρεύτηκε τον Ότακαρ Β΄ της Βοημίας. Παντρεύτηκε το 1265 (17 ετών) τον Λέσεκ Β΄ των Πιαστ-Μαζοβίας υψηλό δούκα της Πολωνίας (Κρακοβίας). Το διάστημα 1271-74 έζησαν χωριστά και η Γκρυφίνα τον κατηγόρησε για ανικανότητα. Δεν απέκτησαν απογόνους. RUSSIAN RURIKID, Medieval Lands. Oswald Balzer, Genealogia Piast, Kraków 2005, p. 582 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Agrippine of Halych στο Wikimedia Commons
Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο

Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο (Ε.ΠΑ.Μ.) είναι ελληνικό πολιτικό κόμμα που ιδρύθηκε το 2011. Ιδρυτής του, μεταξύ άλλων, καθώς και πρόεδρος είναι ο οικονομολόγος Δημήτρης Καζάκης.

 Το ΕΠΑΜ ιδρύθηκε ως πολιτική οργάνωση μετωπικού σχήματος στις 16 Ιουλίου 2011 και στις 27 Μαρτίου 2012 έλαβε τη νομική μορφή του, ως πολιτικό κόμμα, αφού στην ελληνική νομοθεσία δεν αναγνωρίζονται άλλες μορφές πολιτικής οργάνωσης. Το 1ο Συνέδριο του ΕΠΑΜ πραγματοποιήθηκε στις 8 Απριλίου 2012, στο οποίο ψηφίστηκε το Καταστατικό του, εκλέχθηκε το 51μελές Εθνικό Συντονιστικό Συμβούλιο και αποφασίστηκε η κάθοδος του στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου του 2012.Το ΕΠΑΜ συμμετείχε στις εκλογές απευθύνοντας πρόσκληση σε κόμματα με σκοπό τη δημιουργία μετώπου ενάντια στην (μνημονιακή) κυβερνητική πολιτική. Σε συνεργασία με την Δημοκρατική Αναγέννηση ως συνασπισμός συνεργαζόμενων κομμάτων με την επωνυμία ΟΧΙ έλαβε 58.459 ψήφους (0,92%).Στις αρχές Ιουνίου 2013, πραγματοποιήθηκε στον Κεραμεικό το 2ο Συνέδριο του Μετώπου, όπου επαναβεβαιώθηκαν οι Ιδρυτικές του θέσεις, εγκρίθηκε η στρατηγική και η τακτική του εν όψει των τελευταίων πολιτικών εξελίξεων στην Ελλάδα και εκλέχθηκε το νέο Ε.Σ.Σ.. Έκτοτε έχουν πραγματοποιηθεί άλλα έξι Συνέδρια, με τελευταίο στις αρχές του Νοεμβρίου 2022. Το ΕΠΑΜ. συμμετείχε στις ευρωεκλογές του 2014, με αυτόνομη κάθοδο, λαμβάνοντας 49.334 ψήφους (0,86%). Συμμετείχε επίσης στις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015 και έλαβε 41.631 ψήφους (0,77%). Στις βουλευτικές εκλογές του 2019 συνεργάστηκε με το Αγροτικό Κτηνοτροφικό Κόμμα Ελλάδας και έλαβε 0,50%. Το Μάρτιο του 2021 ανακοινώθηκε η συνεργασία του Ε.ΠΑ.Μ. με τους Ελεύθερους Ανθρώπους του Γιώργου Τράγκα. Η συνεργασία ωστόσο έληξε έπειτα από δύο μήνες και ύστερα από τελεσίγραφο που στάλθηκε στο ΕΠΑΜ για την αυτοδιάλυση του. Από το 2022 συμμετέχει στον συνασπισμό Συμμαχία Ανατροπής. Το ΕΠΑΜ αυτοπροσδιορίζεται ως μια σύμπραξη ανθρώπων από διαφορετικά κοινωνικοπολιτικά υπόβαθρα με σκοπό την εθνικοπoίηση της οικονομίας και του χρηματοπιστωτικού τομέα της χώρας τα οποία σύμφωνα με το κόμμα χρησιμοποιούνται καταχρηστικά ως μέσο ελέγχου της χώρας από ξένα συμφέρoντα. Ταυτόχρονα ζητά μαζικές μεταρρυθμίσεις στη λειτουργία του πολιτεύματος ώστε να εκπροσωπούνται τα αληθινά συμφέροντα και η θέληση της ελληνικής κοινωνίας, καθώς και να λογοδοτήσουν στη δικαιοσύνη οι πολιτικοί που οδήγησαν τη χώρα στην οικονομική κρίση χρέους. Στις διακηρύξεις του κόμματος προτάσσονται η αποδέσμευση από ιδεολογίες, η αποκήρυξη των ξένων παρεμβάσεων στην Ελλάδα και η μονομερής καταγγελία του χρέους ως παράνομο και καταχρηστικό. Προτείνει ακόμα την καθιέρωση Εθνικού Κρατικού Νομίσματος, καθώς και θεσμικές αλλαγές στη λειτουργία του Ελληνικού κράτους. Επίσημη ιστοσελίδα