Λανκαράν

Λανκαράν ( αζερικά: Lənkəran‎ (listen) (listen) ; Ταλίς: Lankon) είναι πόλη στο Αζερμπαϊτζάν, στην ακτή της Κασπίας Θάλασσας, κοντά στα νότια σύνορα με το Ιράν. Το 2018, η πόλη είχε πληθυσμό 88.200 κατοίκους. Είναι δίπλα, αλλά ανεξάρτητη από την περιοχή Λανκαράν. Η πόλη αποτελεί ένα ξεχωριστό τμήμα πρώτης τάξης του Αζερμπαϊτζάν.

 Η παλιά μορφή του ονόματος ήταν "Λανγκαρκανάν" (Langarkanan), που στα περσικά σημαίνει "ο τόπος που σηκώνεται η άγκυρα". : "Λάνγκαρ" ( لنگر , άγκυρα) + "καν" ( کن , να τραβήξει) + "αν"( آن , επίθημα τόπων). Ωστόσο, ορισμένες πηγές αναφέρουν ότι το Λανκαράν λέγεται ότι προέρχεται από τις λέξεις των Ταλίσων για το «σπίτι με καλάμια», που ακούγεται ως «Lan Kəon». Εναλλακτικά, από το Μηδικό *Lan(a)karan-, όπου * karan- σημαίνει «σύνορο, περιοχή, γη» και το Lan είναι πιθανώς όνομα μιας φυλής της Κασπίας . Η πόλη χτίστηκε σε ένα βάλτο κατά μήκος της βόρειας όχθης του ποταμού, που φέρει το όνομα της πόλης. Στην περιοχή σώζονται ερείπια ανθρώπινων οικισμών, που χρονολογούνται από τη Νεολιθική περίοδο καθώς και ερείπια οχυρωμένων χωριών από την Εποχή του Χαλκού και του Σιδήρου. Με το θάνατο του Ναντέρ Σαχ (σ. 1736–1747), το Χανάτο Ταλίς ιδρύθηκε από κάποιον Σεγιέντ Αμπάς, του οποίου οι πρόγονοι ήταν μέλη της δυναστείας των Σαφαβιδών του Ιράν, και είχε μετακομίσει στην περιοχή Ταλίς κατά τη δεκαετία του 1720 κατά τη διάρκεια μιας ταραγμένης περιόδου στην Ιρανική ιστορία. Από την ίδρυση του Χανάτου, μέχρι το 1828, βρισκόταν υπό την επικυριαρχία των Ιρανών δυναστείων Ζαντ και Καζάρ. Στο πρώτο μισό του 18ου αιώνα, οι Ρώσοι απέκτησαν τον έλεγχό του για λίγα χρόνια μέσω του Ρωσο-Περσικού πολέμου του 1722-1723. Το 1732 παραχωρήθηκε πίσω στο Ιράν με τη Συνθήκη του Ρεστ. Κατά τη διάρκεια του Ρωσο-Περσικού πολέμου του 1804-1813, ο στρατηγός Κοτλιαρέφσκι επικεφαλής του νοτιότερου ρωσικού σώματος κατά τη διάρκεια του πολέμου, εισέβαλε και κατέλαβε το φρούριο του Λανκαράν. Μετά τη συνθήκη του Γκουλιστάν του 1813, παραχωρήθηκε στη Ρωσία. Το Ιράν θα ανακαταλάβει αργότερα την πόλη κατά τη διάρκεια του Ρωσο-Περσικού πολέμου του 1826-1828, αλλά αναγκάστηκε να την επιστρέψει μετά τη Συνθήκη του Τουρκμεντσάι (1828), η οποία είδε το οριστικό τέλος της περσικής επιρροής στον Νότιο Καύκασο. Μόλις απορροφήθηκε από τη Ρωσική Αυτοκρατορία, έγινε μέρος της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν μετά τη Ρωσική επανάσταση το 1917, και για λίγο ως μέρος της Λαϊκής Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν. Το 1991, μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, έγινε μέρος του ανεξάρτητου Αζερμπαϊτζάν. Υπάρχουν αμμώδεις παραλίες κοντά στο Λανκαράν. Τα ιαματικά νερά, που περιέχουν θειούχα, χλώριο, νάτριο - ασβέστιο, των μεταλλικών πηγών Αντζίν (Άνω και Κάτω) βρίσκονται 12 χλμ δυτικά της πόλης. Επίσης στα δυτικά βρίσκονται τα ερείπια του κάστρου Μπαλλαμπούρ, κοντά στο ομώνυμο χωριό. Η περιοχή έχει μια τεράστια έκταση εθνικών πάρκων, όπου διατηρείται μια ποικιλία πανίδας και χλωρίδας. Το κρατικό καταφύγιο Γκιζίλ-Αγκάτς φιλοξενεί πάνω από 250 είδη φυτών, 30 είδη ψαριών και περισσότερα από 220 είδη πουλιών. Το Λανκαράν είναι επίσης γνωστό για την Parrotia, ή το σιδερόξυλο. Καλλιεργείται φυσικά στην περιοχή και μπορεί να το δει κανείς στο Εθνικό Πάρκο Χιρκάν. Ο τοπικός μύθος λέει ότι είναι το μόνο ξύλο, που βυθίζεται στο νερό, εξ ου και το όνομα (σιδηρόξυλο). Ιστορικά έχει χρησιμοποιηθεί για θέρμανση αφού καίγεται για πολύ καιρό και δεν σβήνει εύκολα. Η περσική λεοπάρδαλη (Panthera pardus saxicolous) υποείδος της λεοπάρδαλης, ζει και στο εθνικό πάρκο. Το 1937, μέλη του είδους Opilio lepidus του φαλαγγίου εντοπίστηκαν στην περιοχή. Το Λανκαράν έχει οριακό υγρό υποτροπικό κλίμα ( Κλιματική ταξινόμηση Köppen : Cfa ) και μεσογειακό κλίμα ζεστού καλοκαιριού ( Κλιματική ταξινόμηση Köppen : Csa ) αφού μόνο δύο καλοκαιρινοί μήνες έχουν επίπεδα βροχόπτωσης κάτω από το 40 κατώφλι mm. Το Λανκαράν έχει δροσερούς, υγρούς χειμώνες και πολύ ζεστά, μερικώς ξηρά/υψηλά υγρά καλοκαίρια. Η μέγιστη ετήσια βροχόπτωση από 1.600 έως 1.800 mm και είναι η υψηλότερη βροχόπτωση στο Αζερμπαϊτζάν. Στην οικονομία του Λανκαράν κυρίαρχα στοιχεία είναι η καλλιέργεια λαχανικών, η καλλιέργεια τσαγιού, η ρυζοκαλλιέργεια, η κτηνοτροφία, τα φυτά εσπεριδοειδών, η μελισσοκομία, η αλιεία και η καλλιέργεια σιτηρών. Το ευνοϊκό υγρό υποτροπικό κλίμα, η διαθεσιμότητα καλής καλλιεργήσιμης γης, νερού και επαρκών εργατικών πόρων της πόλης παρέχουν μια καλή βάση για γεωργικές δραστηριότητες καθώς και για την ανάπτυξη επιχειρήσεων μεταποίησης αγροτικών προϊόντων. Η πόλη φιλοξενεί επίσης το πρώτο εργοστάσιο τσαγιού του Αζερμπαϊτζάν, που χτίστηκε το 1937. Η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού της πόλης είναι Ταλίς, οι υπόλοιποι είναι Αζέροι και άλλες εθνικότητες. Η θρησκεία με τη μεγαλύτερη κοινότητα οπαδών είναι το Ισλάμ. Η πλειοψηφία των μουσουλμάνων είναι σιίτες μουσουλμάνοι και η Δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν έχει το δεύτερο υψηλότερο ποσοστό Σιιτών στον κόσμο μετά το Ιράν. Τα αξιοσημείωτα τζαμιά της πόλης περιλαμβάνουν το Τζαμί Κιτσίκ Μπαζάρ και το Τζαμί Μπογιούκ Μπαζάρ. Από το 2012, η πόλη μαζί με το Μπακού και την Γκαντζά συμμετείχαν στο κίνημα της Ώρας της Γης. Η κουζίνα του Λανκαράν έχει επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από την πολυπολιτισμική ιστορία του, εξ ου και η μεγάλη ποικιλία φαγητών που προέρχεται από το Χανάτο Ταλίς. Η χαρακτηριστική κουζίνα του Λανκαράν περιλαμβάνει λαβανγκί, Λανκαράν κουλτσά, μάρτζι πλοβ, λευκό πλοβ, πλοβ κολοκύθας και τουρσού κεμπάμπ. Το Λανκαράν φιλοξενεί αρκετούς εθνικούς λαϊκούς καλλιτέχνες, συμπεριλαμβανομένης της εθνικής λαϊκής και χορευτικής κολεκτίβας των Ταλίσων Bacılar (Οι Αδελφές). Το περιφερειακό κανάλι Janub TV και η εφημερίδα Λανκαράν έχουν την έδρα τους στην πόλη. Η πόλη έχει μια επαγγελματική ομάδα ποδοσφαίρου που αγωνίζεται στην κορυφαία κατηγορία του ποδοσφαίρου του Αζερμπαϊτζάν - Χαζάρ Λανκαράν, που επί του παρόντος παίζει στην Premier League του Αζερμπαϊτζάν. Οι αθλητικοί χώροι στην πόλη περιλαμβάνουν το στάδιο της πόλης Λανκαράν και το Ολυμπιακό αθλητικό συγκρότημα Λανκαράν. Το στάδιο ήταν ένας από τους χώρους διεξαγωγής των ομίλων του Παγκοσμίου Κυπέλλου Γυναικών U-17 της FIFA 2012. Το 2012, η πόλη κέρδισε να φιλοξενήσει το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Άρσης Βαρών Masters. Ο διεθνής τερματικός σταθμός του διεθνούς αεροδρομίου Λανκαράν άρχισε να λειτουργεί τον Σεπτέμβριο του 2008. Η πόλη έχει σιδηροδρομικές υπηρεσίες από τους ιστορικούς τερματικούς σταθμούς στο κέντρο της πόλης προς το Μπακού στα ανατολικά και την Αστάρα στα νότια. Τα ακόλουθα πανεπιστήμια βρίσκονται στο Λανκαράν: Κρατικό Πανεπιστήμιο Λανκαράν, που ιδρύθηκε το 1991. Μεταξύ των αξιοσημείωτων κατοίκων της πόλης περιλαμβάνονται: ο υποστράτηγος των σοβιετικών τεθωρακισμένων στρατευμάτων κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Χαζί Ασλάνοφ, ο στρατηγός του πυροβολικού στον αυτοκρατορικό ρωσικό στρατό Σαμάντ μπέη Μεχμαντάροφ, ο λαϊκός τραγουδιστής και ηθοποιός θεάτρου Τζαχάν Ταλισινσκάγια, η κοινωνική ακτιβίστρια Μαριάμ Μπαϊραμαλιμπέιοβα, η τραγουδίστρια της ποπ Ιλχάμα Γκασίμοβα, αρσιβαρίστας Τουράν Μιρζάγιεφ, τραγουδιστής Χαγκιγκάτ Ρζάγιεβα και ποδοσφαιριστής Ντμίτρι Κραμαρένκο. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Lənkəran στο Wikimedia Commons