IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Λόχος

Λόχος ονομάζεται μια τακτική υποδιαίρεση του στρατεύματος. Τον όρο αυτό τον συναντούμε από την αρχαία Ελλάδα μέχρι σήμερα. Αν και ετυμολογικά η λέξη προέρχεται από τον αρχαίο ελληνικό όρο που σημαίνει αιφνιδιαστική επίθεση και αιφνιδιαστικά ορμώντα πολεμιστή, ο όρος χρησιμοποιήθηκε με την έννοια του πολεμικού σώματος, όπως την συναντούμε, π.χ., στον Ιερό Λόχο των Θηβών.

 Κατά την διάρκεια της ιστορικής εξέλιξης της πολεμικής τέχνης των αρχαίων Ελλήνων από την εποχή των πρώτων φυλών έως την εποχή που άκμασε ο πολιτισμός, συναντούμε τον λόχο ως οργανωμένη δύναμη που κυμαίνεται ανάλογα με την πόλη από 100 έως 640 πολεμιστές. Ο Ξενοφών στο κείμενό του Κύρου Ανάβασις τον περιγράφει αναλυτικά, όπως θα πρέπει να ήταν στην Σπάρτη του 5ου αι. π.Χ. Σύμφωνα με τον Ξενοφώντα, στους Σπαρτιάτες ο Λόχος είχε δύναμη 640 πολεμιστών, αποτελείτο από 4 πεντηκοστύες 160 ανδρών η κάθε μία, ενώ η πεντηκοστύς είχε τέσσερις ενωμοτίες από 40 άνδρες η κάθε μια. Δύο λόχοι σχημάτιζαν μια μόρα, που την διοικούσε ο πολέμαρχος. Ο στρατός των Σπαρτιατών διατηρούσε 6 μόρες. Διοικητής του λόχου ήταν ο λοχαγός. Οι Σπαρτιάτες διέκριναν οκτώ κλάσεις (ηλικίες) πολιτών και κατάρτιζαν τις ενωμοτίες αν ήταν δυνατόν από πέντε πολίτες από κάθε κλάση. Σε περίπτωση όμως που οι κλάσεις είχαν εξασθενήσει λόγω πολέμου ή κακουχιών, η δύναμη των ενωμοτιών ήταν μικρότερη, και επακολούθως μικρότεη ήταν και η συνολική δύναμη των λόχων και των μορέων.Συνήθως, όμως, συναντούμε 300 άνδρες ως δύναμη του λόχου, όπως π.χ. στον Ιερό Λόχο των Θηβών, ή στην μάχη των Θερμοπυλών ή στην μάχη των 300 μεταξύ Άργους και Σπάρτης το 546 π.Χ. Η δύναμη αυτή του λόχου επέτρεπε την διάταξη κατά τέτοιον τρόπο, ώστε να σχηματίζεται αμυντική πρόσοψη περίπου 40 ασπίδων ή ζυγών και οκτώ σειρών, σχηματίζοντας έτσι την μικρότερη δυνατή φάλαγγα. Στον Βυζαντινό στρατό, λόχος γενικά ονομάζονταν ο τρόπος διάταξης των στρατευμάτων σε βάθος. Ήταν μικρή υποδιαίρεση που αποτελείτο από οκτώ πολεμιστές, εκ των οποίων ένας ήταν ο λοχαγός. Κοιμόντουσαν όλοι μαζί στο ίδιο κατάλυμα ή στην ίδια σκηνή.
Ράινχαρντ Φραντς φον ουντ τσου Μπρένκεν

Ο Ράινχαρντ Φραντς Καρλ Ντόμινικ Φράιχερ φον ουντ τσου Μπρένκεν (γερμ. Reinhard Franz Carl Dominik Freiherr von und zu Brenken, 1818 - 1870) υπήρξε Γερμανός γαιοκτήμονας και πολιτικός που εκλέχτηκε βουλευτής στη βουλή της Βόρειας Γερμανικής Συνομοσπονδίας, του Γερμανικού Τελωνειακού Ομίλου και στην Πρωσική Βουλή των Ανδρών.

 Γεννήθηκε στο Κάστρο Έρπενμπουργκ στις 8 Νοεμβρίου 1818. Η καταγωγή του ήταν από τον αριστοκρατικό οίκο των Μπρένκεν. Αφού τελείωσε το γυμνάσιο στο Θεοδοριάνειο Γυμνάσιο του Παντερμπόρν σπούδασε νομική στα Πανεπιστήμια της Βόννης, του Μονάχου και του Βερολίνου. Διετέλεσε καμπελάνος (λατ. Cambellanus ή Cambrerius, γαλλ.: Chambellan, αγγλ.: Chamberlain) του βασιλιά. Πολιτεύτηκε και διετέλεσε πολιτικός (Landrat) και βουλευτής. Απεβίωσε στο Χόλτχάουζεν στις 1 Οκτωβρίου 1870. Bernd Haunfelder und Klaus Erich Pollmann: Reichstag des Norddeutschen Bundes 1867–1870. Droste, Düsseldorf 1989, ISBN 3-7700-5151-3
Διωγμός των Χριστιανών της Συρίας (Εμφύλιος 2011)

Ο Διωγμός των Χριστιανών της Συρίας αναφέρεται σε γεγονότα βίας (απαγωγές, δολοφονίες, εκτοπίσεις κτλ) που συνέβησαν κατά τον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας που άρχισε το 2011 και σε περιοχές που βρέθηκαν υπό τον έλεγχο ακραίων ισλαμιστών, όπως το Χαλέπι.

 Εκτιμάται ότι έως τη δεκαετία του 1920 οι χριστιανοί αποτελούσαν περίπου το 30% του πληθυσμού της Συρίας. Το 2015 εκτιμάται ότι αυτό το ποσοστό είναι 10% του πληθυσμού των 22 εκατομμυρίων. Οι σουνίτες μουσουλμάνοι αποτελούν περίπου το 70%, ενώ το υπόλοιπο είναι Αλαουίτες, άλλα ισλαμικά δόγματα και άλλες θρησκείες. Η μεγάλη πλειοψηφία των χριστιανών ανήκει σε Ανατολικές Εκκλησίες, εκ των οποίων μεγαλύτερη είναι η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία με περίπου 500.000 μέλη. Υπάρχουν επίσης η Αρμενική Αποστολική Εκκλησία με 110-160 χιλ. μέλη και η Συριακή Ορθόδοξη Εκκλησία με περίπου 90 χιλιάδες. Κατά την εκτίμηση ορθόδοξου ιερωμένου της Συρίας που αναπλήρωνε τον απαχθέντα Σύρο επίσκοπο Ιωάννη Ιμπραχήμ, οι χριστιανοί που έφυγαν από τη Συρία κατά τον εμφύλιο ανέρχονται σε περίπου 600.000 άτομα. Χριστιανισμός στην Συρία
Citroën C35

Το Citroën C35 ήταν ένα επαγγελματικό αυτοκίνητο τύπου «βαν» (van) που παρήχθη από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Citroën, από τον Μάρτιο του 1974 έως το 1991. Το C35 ήταν το αποτέλεσμα της συνεργασίας στα επαγγελματικά αυτοκίνητα με την ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία Fiat, η οποία ξεκίνησε με το συγκεκριμένο μοντέλο. Ως αποτέλεσμα, κατασκευαζόταν στο εργοστάσιο Sevel Sud (ακρωνύμιο του Società Europea Veicoli Leggeri) στις εγκαταστάσεις του Val di Sangro της Atessa, στην κεντρική Ιταλία, μαζί με το συγγενικό Fiat 242. Το μεικτό βάρος του Citroën C35 ήταν 3,5 τόνοι, εξ ου και η ονομασία C35. Αρχικά υπήρξε και μια ελαφρύτερη έκδοση C32, δηλαδή μεικτού βάρους 3,2 τόνων. Οι κυριότεροι εγχώριοι ανταγωνιστές του C35, ήταν το Peugeot J7 / J9 και το Renault Master.

 Το C35 διέθετε ένα εξαιρετικά σύγχρονο για την εποχή του αμάξωμα, το οποίο είχε και μεγάλα, ελκυστικά παράθυρα, και γενικότερα ήταν ένα τεράστιο βήμα μπροστά σε σύγκριση με το ιδιαίτερα γηρασμένο Citroën H Van, που μάλιστα παραγόταν από το 1947 έως το 1981. Καθιέρωσε, επίσης, για πρώτη φορά σε επαγγελματικό όχημα, τον λεγόμενο προφυλακτήρα «σχήματος ασπίδας» στο μπροστινό μέρος του C35. Επιπλέον, το C35 ξεχώριζε ιδιαίτερα και για την ανεξάρτητη και στους 4 τροχούς ανάρτηση, που διέθετε στρεπτικές ράβδους, όπως και στο Citroën H Van. Επιπρόσθετα, όλες οι εκδόσεις του C35 ήταν εξοπλισμένες με 4 δισκόφρενα, όπως ίσχυε τότε και στα Citroën CX και Citroën GS, κάτι πολύ σπάνιο για την εποχή κυκλοφορίας όλων αυτών των μοντέλων. Σημειωτέον ότι όλοι οι κινητήρες του C35, βενζίνης και ντίζελ, είχαν προέλθει από το πολυτελές Citroën CX. Το C35 προσφερόταν σε πολλές εναλλακτικές εκδοχές αμαξώματος: van (βαν), ελαφρύ φορτηγό τύπου pick-up με καρότσα από μουσαμά, mini-bus (μίνι λεωφορείο), σχολικό λεωφορείο, τροχόσπιτο και ασθενοφόρο. Στην Ιταλία, η παραγωγή του C35 σταμάτησε το 1987, όταν η Fiat απέσυρε από την παραγωγή το 242, οπότε η γραμμή συναρμολόγησης μεταφέρθηκε στη Γαλλία, όπου το C35 συνέχισε να παράγεται από την εταιρεία Chausson (σε συνεργασία με τη Citroën) έως και το 1991. Συνολικά κατασκευάστηκαν 145.000 αντίτυπα σειράς C35. Αρχικά αντικαταστάθηκε από τις εκδόσεις μεγάλης χωρητικότητας του Citroën C25 και, από το 1994, επίσης από το Citroën Jumper. Ελάχιστα C35 έχουν απομείνει σήμερα, καθώς είχαν τάση να εμφανίζουν σκουριά σε σύντομο χρονικό διάστημα, όπως και συνέβαινε τότε σε πολλά μοντέλα αυτοκινήτων της γενιάς αυτής. Revue Technique Automobile n° 347, Citroën C35 essence. Revue Technique Automobile n° 83, Citroën C32 et C35 diesel. C35 links at Citroën World
Ωογαλακτοχορτοφαγία

Η ωογαλακτοχορτοφαγία είναι τύπος χορτοφαγίας που επιτρέπει την κατανάλωση ζωικών προϊόντων όπως τα αυγά και τα γαλακτοκομικά. Σε αντίθεση με την ιχθυοχορτοφαγία, δεν περιλαμβάνει ψάρια ή άλλα θαλασσινά. Μια τυπική ωογαλακτοχορτοφαγική δίαιτα μπορεί να περιλαμβάνει φρούτα, λαχανικά, δημητριακά, ξηρούς καρπούς, σπόρους, βότανα, ρίζες, μύκητες, γάλα, τυρί, γιαούρτι, κεφίρ και αυγά.

 Στον δυτικό κόσμο, οι ωογαλακτοχορτοφαγία είναι ο πιο κοινός τύπος χορτοφαγίας. Σε γενικές γραμμές, όταν κάποιος χρησιμοποιεί τον όρο χορτοφάγος, θεωρείται ως ωογαλακτοχορτοφάγος. Οι ωογαλακτοχορτοφάγοι έχουν πολλές επιλογές σε καλά εστιατόρια και καταστήματα, ειδικά σε ορισμένα μέρη της Ευρώπης και μητροπολιτικές πόλεις της Βόρειας Αμερικής. Στις ινδικές θρησκείες όπως ο Ινδουισμός και ο Βουδισμός, τα περισσότερα άτομα είτε ανατρέφονται ως ωογαλακτοχορτοφάγοι είτε ως γαλακτοχορτοφάγοι. Η Βιβλική Χριστιανική Εκκλησία ήταν μια χριστιανική χορτοφαγική αίρεση που ιδρύθηκε από τον Ουίλιαμ Κάουχερντ το 1809. Ο Κάουχερντ ήταν ένας από τους φιλοσοφικούς προδρόμους της Χορτοφαγικής Εταιρείας που ιδρύθηκε το 1847. Η Βίβλος Χριστιανική Εκκλησία προώθησε τη χρήση αυγών, γαλακτοκομικών και μελιού ως τροφή που έδωσε ο Θεός για «τη γη της επαγγελίας που ρέει γάλα και μέλι» (Έξοδος 3:8).Πολλοί ακόλουθοι της Εκκλησίας Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας είναι ωογαλακτοχορτοφάγοι και έχουν συστήσει μια χορτοφαγική διατροφή, η οποία μπορεί να περιλαμβάνει γαλακτοκομικά προϊόντα και αυγά, από τα τέλη του 19ου αιώνα. Αυστηρή χορτοφαγία Γαλακτοχορτοφαγία Ιχθυοχορτοφαγία Ωοχορτοφαγία
Α.Ο. Αργοναύτης Τριγλίας Ραφήνας

Ο Αθλητικός Όμιλος Αργοναύτης Τριγλίας, γνωστός και ως Αργοναύτης Ραφήνας, είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην περιοχή των Μεσογείων Αττικής και συγκεκριμένα στη Ραφήνα. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1975 και οι αθλητές του αγωνίζονται με χρώματα το κίτρινο και το μπλε. Στο έμβλημά του απεικονίζεται η Αργώ, το πλοίο που σύμφωνα με την αρχαιοελληνική μυθολογία μετέφερε τον Ιάσονα και τους συντρόφους του στις περιπέτειές τους. Ο σύλλογος καλλιεργεί το άθλημα της καλαθοσφαίρισης, διατηρώντας τμήματα τόσο ενηλίκων ανδρών όσο και νεαρότερων ηλικιακά αθλητών. Νομικά αποτελεί σωματείο ερασιτεχνικής άθλησης. Έδρα του είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Ραφήνας, χωρητικότητας 1.200 καθήμενων θεατών.

 Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2021-22, ο Α.Ο. Αργοναύτης Τριγλίας Ραφήνας έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα της Β' Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών που διοργάνωσε η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Ειδικότερα τοποθετήθηκε στο 1ο Όμιλο Νότου, τον οποίο συνέθεσαν 13 σύλλογοι. Στο πλαίσιο αυτό συγκέντρωσε 10 νίκες και 14 ήττες, ισοβαθμώντας με την Αχαγιά '82. Ως άτυχος της ισοβαθμίας, κατετάγη στην 11η θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα και εντός της ζώνης του υποβιβασμού.Την ίδια χρονιά η ομάδα δήλωσε συμμετοχή στο Κύπελλο Ανδρών της Ε.Σ.Κ. Αττικής. Στα πλαίσια της Α' Φάσης τοποθετήθηκε σε κοινό Όμιλο με τις άλλες ομάδες που βρίσκονταν στο επίπεδο είτε της Β' είτε της Γ' Εθνικής. Ξεκίνησε απευθείας στη 2η Αγωνιστική όπου και ηττήθηκε εντός έδρας από τη Νέα Κηφισιά με σκορ 57-75. Συνεπώς αποκλείστηκε από τη συνέχεια της διοργάνωσης.Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Ραφήνας, χωρητικότητας 1.200 καθήμενων θεατών. Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου είναι ο Θανάσης Μαλάκης, γενικός αρχηγός ο Μιχάλης Γκολεμάς και έφορος ο Παύλος Φιωτάκης. Καθήκοντα πρώτου προπονητή διατηρεί εδώ και πολλά χρόνια ο Γιώργος Γιαννακόπουλος με νέο του συνεργάτη τον Αντώνη Μπότη. Α.Ο. Αργοναύτης Τριγλίας Ραφήνας, επίσημος ιστότοπος. Α.Ο. Αργοναύτης Τριγλίας Ραφήνας, επίσημος λογαριασμός στο Facebook. Κλειστό Γυμναστήριο Ραφήνας, πληροφορίες στον ιστότοπο Gipeda.gr.
Σύνταγμα της Ροζάβα

Το Σύνταγμα της Ροζάβα ή το Σύνταγμα των καντονίων της Ροζάβα, επίσημα με τίτλο Χάρτης του Κοινωνικού Συμβολαίου, είναι το προσωρινό σύνταγμα της αυτοανακηρυχθείσας αυτόνομης περιοχής της Συρίας γνωστής ως Ροζάβα (Δύση στα κουρδικά). Εκδόθηκε στις 29 Ιανουαρίου 2014, όταν τα τρία τότε καντόνια της Ροζάβα (Βορειοανατολική Συρία), αποφάσισαν να δώσουν πολιτειακό χαρακτήρα στο ελευθεριακό τους εγχείρημά. Το άρθρο 12 αναφέρει ότι η Ροζάβα παραμένει ένα "αναπόσπαστο μέρος της Συρίας", εφαρμόζοντας εθελοντικά μια αναμενόμενη μελλοντική ομοσπονδιακή συριακή διακυβέρνηση στο τμήμα της Ροζάβα.Το Σύνταγμα έχει κερδίσει μεγάλη διεθνή προσοχή και είναι περισσότερο γνωστό για την ρητή επιβεβαίωσή του για τα δικαιώματα των μειονοτήτων και την ισότητα των φύλων και μια μορφή άμεσης δημοκρατίας γνωστή ως «δημοκρατικός συνομοσπονδισμός».Στις 27-28 Ιουνίου 2016, η εκτελεστική επιτροπή για τη διοργάνωση ενός συντάγματος για την περιοχή, που θα αντικαταστήσει το σύνταγμα του 2014, παρουσίασε το σχέδιό της.

 Όταν ξέσπασε ο εμφύλιος πόλεμος στη Συρία το 2011, τα κουρδικά κόμματα της Συρίας απέφευγαν να πάρουν μέρος. Όταν οι συριακές κυβερνητικές δυνάμεις υποχώρησαν στα μέσα του 2012 για να πολεμήσουν τους ως επί το πλείστον άραβες αντάρτες αλλού, οι κουρδικές ομάδες πήραν σταδιακά τον έλεγχο. Στις 12 Ιουλίου 2012, οι δύο κύριες πολιτικές συμμαχίες στη Ροζάβα, το Κόμμα Δημοκρατικής Ένωσης (PYD) και το Κουρδικό Εθνικό Συμβούλιο (KNC) σχημάτισαν την Κουρδική Ανώτατη Επιτροπή (KSC) ως το κυρίαρχο όργανο διοίκησης και των τριών αυτοανακηρυγμένων καντονιών του Αφρίνης του Κομπάνι και το Τζαζίρα. Μία επιτροπή διορίστηκε για να συντάξει ένα μεταβατικό σύνταγμα. Η PYD και η ένοπλη πτέρυγα της Μονάδες Προστασίας του Λαού (YPG) σύντομα έγινε η κυρίαρχη δύναμη, trying to establish one-party governance in November 2013, προσπάθησε να δημιουργήσει διακυβέρνηση ενός κόμματος τον Νοέμβριο του 2013, [15] αλλά τον Ιανουάριο του 2014 συμφώνησε να σχηματίσει κυβέρνηση συνασπισμού με την KNC.
Τυπικό σύστημα

Στην λογική, ένα τυπικό σύστημα (formal system), ή λογικό σύστημα (logic system), ή απλά λογική αποτελείται από μια τυπική γλώσσα σε συδυασμό με ένα συμπερασματικό σύστημα, που αποτελείται από ένα σύνολο από συμπερασματικούς κανόνες και/ή αξιώματα. Ένα τυπικό σύστημα χρησιμοποιείται για να παράγει μια έκφραση από μια ή περισσότερες άλλες εκφράσεις που διατυπώνονται ως υποθέσεις. Οι εκφράσεις αυτές λέγονται αξιώματα, στην περίπτωση που υποτίθεται ότι είναι αληθείς, ή θεωρήματα, στην περίπτωση που παράγονται. Ένα τυπικό σύστημα μπορεί να διατυπωθεί και να μελετηθεί για τις εγγενείς του ιδιότητες, ή μπορεί να έχει στόχο την περιγραφή εξωτερικών φαινομένων (μοντέλο).

 Κάθε τυπικό σύστημα περιλαμβάνει μια τυπική γλώσσα που συντίθεται από πρωτογενή σύμβολα. Τα σύμβολα αυτά συμπεριφέρονται και συντάσσονται βάσει συγκεκριμένων κανόνων και αναπτύσσονται συναγωγικά από ένα σύνολο αξιωμάτων. Έτσι, το σύστημα απαρτίζεται από οποιοδήποτε αριθμό τύπων που συντίθενται με πεπερασμένους συνδυασμούς πρωτογενών συμβόλων, συνδυασμοί που διαμορφώνονται από τα αξιώματα με βάση τους ορισμένους κανόνες. Τα τυπικά συστήματα στα μαθηματικά αποτελούνται από τα παρακάτω στοιχεία: Ένα πεπερασμένο σύνολο από σύμβολα (δηλαδή ένα αλφάβητο) που χρησιμοποιούνται για να κατασκευαστούν διατυπώσεις (δηλαδή πεπερασμένες συμβολοσειρές). Μια γραμματική, που καθορίζει πως οι καλά ορισμένη διατύπωση κατασκευάζονται από τα σύμβολα του αλφαβήτου. Συνήθως απαιτείται να υπάρχει μια διαδικασία που να αποφασίζει αν μια διατύπωση είναι καλά ορισμένη. Ένα σύνολο από αξιώματα ή σχήμα αξιωμάτων, όπου κάθε αξίωμα (ή παραγόμενο αξίωμα) πρέπει να είναι καλά ορισμένο. Ένα σύνολο από συμπερασματικούς κανόνες.Ένα τυπικό σύστημα λέγεται αναδρομικό αν το σύνολο των αξιωμάτων και το σύνολο των συμπερασματικών κανόνων είναι αποκρίσιμα σύνολα ή ημιαποκρίσιμα σύνολα, ανάλογα με την περίπτωση.
Κορνόκηπος

Ο Κορνόκηπος είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Kornokipos». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2018.
Ανδρέας Κορδέλλας

Ο Ανδρέας Κορδέλλας (1836 - 1909) ήταν Έλληνας μεταλλειολόγος. Υπήρξε ο εμπνευστής της αναγγένησης του Νεότερου βιομηχανικού Λαυρίου και για πολλά χρόνια στέλεχος των μεταλλουργικών εταιρειών του Λαυρίου.

 Γεννήθηκε στη Σμύρνη της Μικράς Ασίας στις 30 Νοεμβρίου του 1836. Η οικογένεια Κορδέλλα έλκει την καταγωγή της από τα Αμπελάκια της Θεσσαλίας και η μητέρα του Στυλιανή από τη Σμύρνη. Ο πατέρας του Ιωάννης (Χαδούλης) εγκαταστάθηκε στη Σμύρνη ως αντιπρόσωπος του εξ Αμπελακίων εμπορικού οίκου των Κορδέλλα. Τα πρώτα μαθητικά του χρόνια τα φοίτησε στην ιδιωτική σχολή των Ροδέ, Θωμά Τιμογένους, Ισηγόνη και στην Ευαγγελική Σχολή της Σμύρνης. Στην εν λόγω Σχολή κατά το διάστημα 1848-1849 είχε δασκάλους, τους Γεράσιμο Ζωχιό, Δ. Μαυροκορδάτο, Νικόλαο Αρώνη. Μετά το θάνατο του πατέρα το 1849 ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του και παράλληλα ασχολήθηκε με διάφορες εμπορικές υποθέσεις του πατέρα του με τους εμπορικούς οίκους Οϋλιχ και Χατζή Κωστή, μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1851, όταν και αποφάσισε να μεταβεί στη Γερμανία για την τελειοποίηση των σπουδών του. Στις 10/22 Σεπτεμβρίου 1851 αναχώρησε ατμοπλοοικώς για Τεργέστη με τελικό προορισμό τοΤσιτάου (Zittau) της Σαξωνίας. Μετά από πολλές στάσεις και επισκέψεις σε συγγενικά και φιλικά πρόσωπα της οικογενείας έφτασε στον προορισμό του. Στις 22 Απριλίου του 1852 γράφτηκε στη Βασιλική Βιομηχανική Σχολή του Τσιτάου της Σαξονίας από την οποία αποφοίτησε μετά από τριετή φοίτηση στις 7 Απριλίου του 1855. και στη μεταλλειολογική σχολή της Ακαδημίας του Φράιμπεργκ (1855 - 1858). Μετά τις σπουδές του εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Σύντομα αντιλήφθηκε τις δυνατότητες κέρδους που συνεπαγόταν η εκμετάλλευση των μεταλλείων του Λαυρίου δημοσιεύοντας μια σχετική έκθεση, η οποία προκάλεσε τον ενδιαφέρον του επιχειρηματία Ιωάννη Βαπτιστή Σερπιέρη, ο οποίος το 1864 ίδρυση τη Μεταλλουργική Εταιρεία Λαυρίου, στην οποίο ο Κορδέλλας τοποθετήθηκε διευθυντής παραγωγής. Το 1887 ανέλαβε τη διεύθυνση της εταιρείας, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1891. Παράλληλα με τις επαγγελματικές του δραστηριότητες ασχολήθηκε ενεργά με την οργάνωση του συνδικαλιστικού οργάνου των μηχανικών και τη διδασκαλία. Υπήρξε συντάκτης του νόμου «περί Ορυχείων και Μεταλλείων», ιδρυτικό μέλος του Πολυτεχνικού Συλλόγου, του οποίου διετέλεσε πρόεδρος, μέλος της Επιτροπής Εμψυχώσεως της Εθνικής Βιομήχανος, μέλος της επιτροπής διοίκησης ("εφορία") του Πολυτεχνείου (1879) και καθηγητής στην έδρα Ορυκτολογίας και Γεωλογίας στη Σχολή Ευελπίδων.Είχε τιμηθεί με το Παράσημο των Ταξιαρχών του Τάγματος του Ρόδου της Αυτής Μεγαλειότητος του Αυτοκράτορος της Βραζιλίας (1884), με τον Αργυρό Σταυρός των Ιπποτών του Βασιλικού Τάγματος του Σωτήρος (1878) και με τον Χρυσό Σταυρό των Ιπποτών του Βασιλικού Τάγματος του Σωτήρος (1906). Το αρχείο του φυλάσσεται στην Αμερικανική Σχολή Κλασσικών Σπουδών της Αθήνας.Απεβίωσε στην Αθήνα.
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Παίδων Καλαθοσφαίρισης 2008-2009

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης παίδων για το 2009,συνδιοργανώθηκε από την ΕΟΚ,την νομαρχία Καβάλας και τον δήμο Καβάλας και την ΕΚΑΣΑΜΑΘ.Όλοι οι αγώνες διεξήχθησαν στο Κλειστό Γυμναστήριο Καλαμίτσας από 22 ως 26 Ιουνίου 2009.Τον τίτλο κατέκτησε ο Μαντουλίδης για 6η φορά στην ιστορία του.

 1η Αγωνιστική – Δευτέρα 22/6/2009 17.00 ΑΕ Κρόνος Τρικάλων-ΑΓΣ Ιωαννίνων 72-73 18.45 Πανιώνιος-ΕΚ Καβάλας 74-68 20.30 Μαντουλίδης-Παναθηναικός 76-58 2η Αγωνιστική – Τρίτη 23/6/2009 17.00 Παναθηναικός-ΑΕ Κρόνος Τρικάλων 62-53 18.45 ΕΚ Καβάλας-Μαντουλίδης 60-71 20.30 ΑΓΣ Ιωαννίνων-Πανιώνιος 68-75 3η Αγωνιστική – Τετάρτη 24/6/2009 17.00 ΕΚ Καβάλας-ΑΓΣ Ιωαννίνων 57-47 18.45 ΑΕ Κρόνος Τρικάλων-Μαντουλίδης 51-74 20.30 Πανιώνιος-Παναθηναικός 43-68 4ης Αγωνιστική – Πέμπτη 25/6/2009 17.00 Παναθηναικός-ΑΓΣ Ιωαννίνων 66-53 18.45 ΑΕ Κρόνος Τρικάλων-ΕΚ Καβάλας 57-65 20.30 Μαντουλίδης-Πανιώνιος 94-61 5η Αγωνιστική – Παρασκευή 26/6/2009 10.00 ΑΓΣ Ιωαννίνων-Μαντουλίδης 54-101 11.45 Πανιώνιος-ΑΕ Κρόνος Τρικάλων 67-45 13.30 ΕΚ Καβάλας-Παναθηναικός 38-78 Προπονητής:Ντολόπουλος Σάββας Μετάλλια: Μαντουλίδης - Χρυσό Παναθηναικός - Αργυρό Πανιώνιος - Χάλκινο Καλύτερη πεντάδα: Πάρης Μαραγκός (Παναθηναικός) Φώτης Ζούμπος (Παναθηναικός) Απόστολος Ναούμης (Μαντουλίδης) Πέτρος Βελησσαρίου (Μαντουλίδης) Κώστας Πέτσας (Πανιώνιος) Πολυτιμότερος παίκτης:Πάρης Μαραγκός (Παναθηναικός) - Απόστολος Ναούμης (Μαντουλίδης) (μετά από κλήρωση βγήκε ο πρώτος) Πρώτος σκόρερ:Ευθύμιος Μπατατόλης (ΑΕ Κρόνος Τρικάλων) 140 πόντους Τα ρόστερ των ομάδων 36ο Πανελλήνιο Παίδων-1η μέρα Άνετη νίκη παρά το τελικό σκορ για ΑΓΣΙ 36ο Πανελλήνιο Παίδων-2η μέρα Ήττα με πολύ κακή διαιτησία για ΑΓΣΙ 36ο Πανελλήνιο Παίδων-3η μέρα 36ο Πανελλήνιο Παίδων-4η μέρα Πρωταθλητής Ο Μαντουλίδης 36ο Πανελλήνιο Παίδων- Την 5η θέση κατέκτησε ο ΑΓΣΙ
Λεύκιος Μίνδιος

Ο Λεύκιος Μίνδιος, λατιν.: Lucius Mindius (β' ήμισυ 1ου αι. μ.Χ.) είναι ένας Ρωμαίος αριστοκράτης, που έζησε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ήταν Ρωμαίος συγκλητικός υπατικού βαθμού.

 Λίγα είναι γνωστά για την καταγωγή του. Το 84 Mίνδιος νυμφεύτηκε τη Σαλονία Ματιδία, ανιψιά του Τραϊανού, μετέπειτα Ρωμαίου Αυτοκράτορα και έγινε ο δεύτερος σύζυγός της. Η Mατιδία ήταν χήρα από τον πρώτο της γάμο με τον Λεύκιο Βίβιο Σαβίνο αντικαταστάτη ύπατο, με τον οποίο είχε κόρη τη Βιβία Σαβίνα. Το 85 η Mατιδία έκανε στον Μίνδιο μία κόρη, που ονομάστηκε Mινδία Ματιδία, γνωστή και ως Ματιδία η Νεότερη. Όπως ο πρώτος γάμος της Σ. Mατιδίας, έτσι και αυτός με τον Λεύκιο Μίνδιο ήταν βραχύβιος. Λίγο μετά τη γέννηση της M. Ματιδίας, ο Λ. Μίνδιος απεβίωσε. Το 86 η Σ. Μινδία παντρεύτηκε τον Λεύκιο Σκριβώνιο Λίβο Ρουπίλιο Φρούγι Βώνο, ύπατο. Νυμφεύτηκε το 84 τη Σαλονία Ματιδία, κόρη του Γαΐου Σαλονίου Ματιδίου Πατρουίνου πράιτωρος και είχε τέκνο: Μινδία Ματιδία η Νεότερη 85-μετά το 161, άγαμη. http://www.roman-emperors.org/goodemp2.htm Julian Bennett, Trajan: Optimus Princeps, a Life and Times, Illustrated έκδοση (Routledge, 1997)(ISBN 0-415-16524-5) ,(ISBN 978-0-415-16524-2)
Άντα Τζέιμς

Η Άντα Λόις Τζέιμς (αγγλικά: Ada Lois James) (23 Μαρτίου 1876 – 29 Σεπτεμβρίου 1952) ήταν σουφραζέτα, κοινωνική λειτουργός και μεταρρυθμίστρια. Γεννήθηκε στο Ρίτσλαντ Σέντερ του Ουισκόνσιν, αποφοίτησε από το γυμνάσιο το 1894, δίδαξε σε σχολείο για αρκετά χρόνια και σύντομα δραστηριοποιήθηκε στο κίνημα δικαιώματος ψήφου των γυναικών στο οποίο και οι δύο γονείς της έπαιξαν εξέχοντες ρόλους. Το 1911, έγινε πρόεδρος της νέας Ένωσης Πολιτικής Ισότητας, όπου κατείχε αυτό το αξίωμα μέχρι το 1913, όταν η ένωση συνδυάστηκε με την Ομοσπονδία Σουφραζέτων του Ουαφόνσιν υπό την ηγεσία του Χένρι Μ. Γιούμανς. Η Άντα Τζέιμς ήταν ενεργή σε πολλά από τα μεταρρυθμιστικά κινήματα της δεκαετίας του 1920, συμπεριλαμβανομένου του ειρηνισμού, της υπεράσπισης του ελέγχου των γεννήσεων και της απαγόρευσης. Το 1922 ήταν αντιπρόεδρος της κρατικής κεντρικής επιτροπής των Ρεπουμπλικάνων και το 1923 ήταν πρόεδρος της Προοδευτικής Ένωσης Γυναικών του Ουισκόνσιν, αλλά εγκατέλειψε την οργάνωση όταν ο Ρόμπερτ Μ. Λα Φολέτ επέμενε στην υποστήριξη στον Κυβερνήτη Τζον Τζ. Μπλέιν.

 Η Άντα Τζέιμς μνημονεύεται ως η πιο εξέχουσα σουφραζέτα του Ρίτσλαντ Σέντερ και της Κομητείας Ρίτσλαντ και για τη δουλειά της με μη προνομιούχα παιδιά και γυναίκες. Ήρθε φυσιολογικά στο κίνημα του δικαιώματος ψηφοφορίας των γυναικών επειδή η μητέρα της, η Λόρα, το 1882 ήταν μία από τους ιδρυτές του Συλλόγου Γυναικών του Ρίτσλαντ Σέντερ, η οποία δούλεψε ακούραστα για το δικαίωμα ψήφου των γυναικών. Πράγματι, ο Σύλλογος Γυναικών μπορεί να ήταν ο πρώτος οργανισμός σουφραζέτων που ιδρύθηκε στην πολιτεία. Δύο χρόνια αργότερα, ο Σύλλογος Γυναικών φιλοξένησε το πρώτο τακτικό συνέδριο της Ομοσπονδίας Σουφραζέτων του Ουισκόνσιν. Το 1886, η Σούζαν Μπ. Άντονι μίλησε για την ψηφοφορία των γυναικών στην Όπερα Μπέιλι στο Ρίτσλαντ Σέντερ. Το 1892, αυτή και πολλά άλλα κορίτσια λυκείου δημιούργησαν τον Σύλλογο Ισότητας για να βοηθήσουν στην εκστρατεία για την ψηφοφορία των γυναικών. Το 1911, ήταν ιδρυτικό μέλος του πολιτικής Ένωσης Πολιτικής Ισότητας και διετέλεσε πρόεδρος για δύο χρόνια, συμπεριλαμβανομένου του κρίσιμου αγώνα του δημοψηφίσματος του 1912. Η Τζέιμς χρησιμοποίησε πρωτοφανείς τακτικές - ενοικίαση μηχανοκίνητου σκάφους για τη διανομή φυλλαδίων κατά μήκος του ποταμού Γουλφ και τη χρησιμοποίηση ενός αεροπλάνου για να ρίξει φυλλάδια σε πλήθη σε φεστιβάλ του νομού. Ωστόσο, η ψηφοφορία των γυναικών χτυπήθηκε με μια ηχηρή ήττα, καθώς καταψηφίστηκε με 90.000 ψήφους. Μια κατατροποτική Άντα κατηγορούσε κατά κύριο λόγο τις πολυτελείς δαπάνες των συμφερόντων των ζυθοποιών που φοβόταν ότι οι γυναίκες ψηφοφόροι θα υποστήριζαν την ιδιοσυγκρασία. Έγγραφα και αλληλογραφία της Άντα Τζέιμς (1915-1918) ένα ψηφιακό αρχείο που παρουσιάστηκε από το Κέντρο Συλλογών του Πανεπιστημίου του Ουισκόνσιν . Τα έγγραφα της Άντα Τζέιμς τεκμηριώνουν την οργάνωση και τις πολιτικές που απαιτούνται για την προώθηση και εγγύηση της μετάβασης των γυναικών στο Ουισκόνσιν και πέραν αυτού.
Δωροθέα Αυγούστα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ

Η Δωροθέα-Αυγούστα, γερμαν.: Dorothea Augusta von Schleswig-Holstein-Gottorp (12 Μαΐου 1602 - 13 Μαρτίου 1682) ήταν Γερμανίδα ευγενής γυναίκα, κόρη του δούκα του Χόλσταϊν-Γκόττροπ. Με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Σ.Χ.Σ.Πλεν.

 Ήταν κόρη του Ιωάννη-Αδόλφου δούκα του Χόλσταϊν-Γκόττορπ και της πριγκίπισσας Αυγούστας των Όλντενμπουργκ, κόρης του Φρειδερίκου Β΄ της Δανίας. Παντρεύτηκε το 1633 με τον Ιωακείμ-Ερνέστο δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Πλεν και απέκτησαν τα εξής παιδιά: Ιωάννης-Αδόλφος (1634 - 1704), δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Πλεν. Αύγουστος (1635 - 1699), δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Νόρμπουργκ. Ερνεστίνη (10 Οκτωβρίου 1636 - 18 Μαρτίου 1696). Ιωακείμ-Ερνέστος Β΄ (5 Οκτωβρίου 1637 - 5 Οκτωβρίου 1700), δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Πλεν-Ρέτβις. Βερνάρδος (31 Ιανουαρίου 1639 - 13 Ιανουαρίου 1676), στρατηγός. Αγνή-Χέντβιχ (29 Σεπτεμβρίου 1640 - 20 Νοεμβρίου 1698), παντρεύτηκε τον Χριστιανό, δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταιν-Σόντερμπουργκ-Γκλύκσμπουργκ. Κάρολος-Ερρίκος (20 Μαρτίου 1642 - 20 Ιανουαρίου 1655 στη Βιέννη), απεβ. 13 ετών. Σοφία-Ελεονώρα (30 Ιουλίου 1644 - 22 Ιανουαρίου 1688/9), παντρεύτηκε τον Βόλφγκανγκ-Ιούλιο κόμη του Χόενλοχε-Νόιενσταϊν.
Γη και ελευθερία

To Γη και ελευθερία είναι ταινία του 1995 σε σκηνοθεσία του Κεν Λόουτς και σε σενάριο του Τζιμ Άλεν. Το θέμα της είναι ο Ισπανικός εμφύλιος πόλεμος, όπως και τα γεγονότα του Μαΐου του 1937 στην Ισπανία.

 Ο Ντέιβιντ Καρ πεθαίνει σε μεγάλη ηλικία και η εγγονή του, η Κιμ, βρίσκει στα πράγματά του γράμματα από την εποχή του Ισπανικού εμφυλίου πολέμου. Τότε ξεκινά μία ιστορική αναδρομή: Τη δεκαετία του '30 ο Ντέιβιντ, μέλος του ΚΚ Βρετανίας, φεύγει από το Λίβερπουλ για να πολεμήσει ως εθελοντής στην Ισπανία εναντίον του Φράνκο. Εκεί γίνεται μέλος της πολιτοφυλακής του Εργατικού Κόμματος Μαρξιστικής Ενότητας υπό τις οδηγίες του Λόρενς. Γνωρίζει και γίνεται φίλος με τη Μάιτε, τον Μπερνάρ και το ζευγάρι Κούγκαν και Μπλάνκα. Όταν ο Κούγκαν σκοτώνεται, ο Ντέιβιντ συνάπτει σχέση με τη Μπλάνκα. Μετά από λίγο καιρό τραυματίζεται και όταν αναρρώνει εντάσσεται στις κυβερνητικές ταξιαρχίες, όπου ανακαλύπτει τη σταλινική τους ιδεολογία και την εναντίωση τους στο Εργατικό Κόμμα Μαρξιστικής Ενότητας. Αποχωρεί από εκεί και επιστρέφει στους συναγωνιστές του και σε μια συμπλοκή με την ταξιαρχία η Μπλάνκα σκοτώνεται. Η ταινία τελειώνει με την επιστροφή στο σήμερα και την κηδεία του Ντέιβιντ. Η ταινία κέρδισε το FIPRESCI και το βραβείο της Οικουμενικής Επιτροπής στο 48ο φεστιβάλ των Καννών, το βραβείο Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου καλύτερης ταινίας και το βραβείο Σεζάρ καλύτερης ξένης ταινίας. Ήταν υποψήφια για Χρυσό Φοίνικα.
Σχολή Κινηματογράφου Παπαντωνόπουλου

Η Σχολή Κινηματογράφου Παπαντωνόπουλου (Σχολή Ήχου και Εικόνας) ιδρύθηκε το 1962 στην Αθήνα, από τον Παναγιώτη Α. Παπαντωνόπουλο. Είναι ιδιωτική σχολή Κινηματογράφου με τμήματα σκηνοθεσίας, εικονοληψίας με ιδιαίτερα αναπτυγμένο το τμήμα του ήχου. Οι περισσότεροι ηχολήπτες, έχουν τελειώσει την συγκεκριμένη Σχολή.

 Ο Παναγιώτης Α. Παπαντωνόπουλος ήταν απόφοιτος της Φιλοσοφικής σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και TV Studio Eng. του North Sydney College of Australia και το πρώτο όνομα που έδωσε στη Σχολή του ήταν Σχολή Τηλεοράσεως Αθηνών (Σ.Τ.Α) όπου και έλαβε αναγνώριση από το Υπουργείο Παιδείας. Με την τεχνογνωσία του και με ήδη εκπαιδευμένους τεχνικούς ιδρύεται το πρώτο δημόσιο τηλεοπτικό κανάλι στην Ελλάδα το 1967. Από το 1971 κατασκευάζει ιδιωτικό τηλεοπτικό σταθμό και το 1973 η Σχολή εκπέμπει το δικό της ασπρόμαυρο τηλεοπτικό σήμα από την Πλατεία Κάνιγγος στην Αθήνα και κλείνεται βίαια από την Χούντα. Το 1980 αναλαμβάνει την Διεύθυνση της Σχολής η Θεοδοσία Π. Παπαντωνοπούλου. Το 1981 η Σχολή Παπαντωνόπουλου υπάγεται στο τμήμα Καλλιτεχνικής Εκπαίδευσης του Υπουργείου Πολιτισμού με την υπ' αριθμό 26851/1162/18.8.1981 Υπουργική απόφαση. Από το 1986 η Σχολή συνεχίζει την ανοδική πορεία της με την υποστήριξη του Αθανασίου Π. Παπαντωνοπούλου στην οργάνωση και τον σχεδιασμό του προγράμματος σπουδών και του Νικόλαου Π. Παπαντωνοπούλου στην οργάνωση της Σχολής. Αποκτά επαγγελματικό εξοπλισμό και εκπαιδεύει τους σπουδαστές της σε καινοτομικές τεχνολογίες. Από το 1990 μέχρι το τέλος έρχεται πρώτη σε επιτυχίες στις διπλωματικές εξετάσεις του ΥΠΠΟ. Το 1993 η Σχολή αποκτά ιδιόκτητο Τηλεοπτικό στούντιο λίγα χιλιόμετρα έξω από την Αθήνα. Ήταν αναγνωρισμένη από το Κράτος και διέκοψε την λειτουργία της τον Σεπτέμβριο του 2003 μετά την ξαφνική παύση αναγνώρισης των Ιδιωτικών Σχολών Κινηματογραφίας από το Υπουργείο Πολιτισμού, λόγω μη εφαρμογής -απο το ίδιο το Υπουργείο- του ν.1158/1981. Ο ν.1158/81 , εφαρμόστηκε από το Υπ. Πολιτισμού, το 2016.
Μάχη του Κούνερσντορφ

Η Μάχη του Κούνερσντορφ (ρωσ. Кунерсдорфское сражение, γερ. Schlacht bei Kunersdorf, αγγ. Battle of Kunersdorf) διεξήχθη στις 12 Αυγούστου 1759, και αποτελεί μια από τις πιο σημαντικές μάχες του Επταετή Πολέμου. Αρχηγοί του πρωσικού στρατού ήταν ο Φρειδερίκος Β΄ ενώ το Ρωσοαυστριακού στρατού ήταν ο Πιότρ Σεμιόνοβιτς Σαλτικόφ. Αποτέλεσμα της μάχης ήταν ο αποδεκατισμός του πρωσικού στρατού.

 Мерников А. Г., Спектор А. А. Всемирная история войн. — Минск., 2005. Масловский, Дмитрий Федорович: Русская армия в Семилетнюю войну, Выпуск 1, Типография В. Березовского, Москва 1891 И. В. фон Архенгольц Сражение семилетней войны. — Москва., 2001 Johann Ludwig Kriele: Ausführliche und zuverlässige historisch-militaerische Beschreibung der Schlacht von Kunersdorf und Frankfurt am 12. Aug. 1759. Mit beigefuegtem genauen Situations-Plane nebst verschiedenen Nachrichten der Schicksale Frankfurts und der umliegenden Gegend in damaliger Zeit. Maurer, Berlin 1801, (Auch Nachdruck: Rieger, Karwe bei Neuruppin 2003). Großer Generalstab, Kriegsgeschichtliche Abteilung II. (Hrsg.): Die Kriege Friedrichs des Großen. Dritter Teil: Der Siebenjährige Krieg 1756-1763. Band 10: Kunersdorf. Mittler, Berlin 1912. Jürgen Sternberger: Das Mirakel von Brandenburg. Pro BUSINESS Verlag, Berlin 2009, ISBN 978-3-86805-413-2. РЕЛЯЦИЯ П. С. САЛТЫКОВА О ПОБЕДЕ РУССКИХ ВОЙСК ПРИ КУНЕРСДОРФЕ Пальцигско-Кунерсдорфская операция. Масловский 12. August 1759-Schlacht bei Kunersdorf Karte aus der Bayerischen Staatsbibliothek 250. Jahrestag der Schlacht 2009 im heutigen Kunowice
Σπήλαιο της Αρκούδας (Κλέτνο)

Το Σπήλαιο της Αρκούδας στο Κλέτνο (πολωνικά: Jaskinia Niedźwiedzia w Kletnie) είναι το μεγαλύτερο σπήλαιο στα Όρη Σνιέζνικ, τα οποία αποτελούν μέρος των ευρύτερων Σουδητικών Όρεων. Ανακαλύφθηκε το 1966, κοντά στο χωριό Κλέτνο στην Πολωνία. Φημίζεται για τις πολλές ανασκαφικές ανακαλύψεις της αρκούδας των σπηλαίων (Ursus spelaeus).

 Τα πρώτα 200 μέτρα του σπηλαίου ανακαλύφθηκαν τον Οκτώβριο του 1966 κατά τη διαδικασία εξόρυξης στο νεοσύστατο λατομείο Κλέτνο III. Το 1967, ανακαλύφθηκαν νέοι διάδρομοι, συμπεριλαμβανομένων των μεσαίων τμημάτων Sale pałacowe (μεταφρασμένα ως Αίθουσες του παλατιού), και τον Ιανουάριο του 1972 ανακαλύφθηκαν τα χαμηλότερα τμήματα. Τα νέα μέρη του σπηλαίου αποκαλύφθηκαν τα έτη 2014 έως 2015. Συνολικά, το σπήλαιο έχει μήκος πάνω από 2 χιλιόμετρα και είναι αυτή τη στιγμή το μεγαλύτερο σπήλαιο στα Σουδητικά Όρη. Το σπήλαιο βρίσκεται στη δεξιά πλευρά της κοιλάδας του ρέματος Κλεσνίτσα (Kleśnica) στα Όρη Σνιέζνικ, μέρος των Σουδητικών Όρεων. Το σπήλαιο βρίσκεται στα 790 μ. υψόμετρο στο βουνό Γκούρα Στρόμα (1.166,8 μ.). Μέσα στο σπήλαιο βρέθηκε πλούσιο οστέινο υλικό από ζώα του Πλειστόκαινου, κυρίως θηλαστικά, όπως καφέ αρκούδα, λιοντάρι των σπηλαίων, ύαινα, γκρίζος λύκος, αγριόχοιρος και άλλα. Ανάμεσα στο οστέινο υλικό κυρίαρχα ήταν τα οστά της αρκούδας των σπηλαίων, τα οποία αποτελούσαν σχεδόν το 90% των ανασκαφών. Praca Zbiorowa, «Jaskinia Niedźwiedzia w Kletnie. Badanie i udostępnianie», Πολωνική Ακαδημία Επιστημών, Ossolineum, Βρότσουαφ 1989, (ISBN 8304030373). (πολωνικά), με αγγλική περίληψη. Jaskinie Sudetów praca zbiorowa pod red. Μαριάνα Πουλίνι, Πολωνική Εταιρεία Φίλων των Επιστημών της Γης, Βαρσοβία 1996, (ISBN 83-900997-9-9) (πολωνικά). Jaskinia Niedźwiedzia w Kletnie. 40 lat eksploracji, badań, ochrony i turystyki praca zbiorowa pod red. Βόιτσεχ Τσιεζκόφσκι, Wydawnictwo "Maria", Βρότσουαφ-Κλέτνο 2006, (ISBN 83-60478-16-3) (πολωνικά). Επίσημος ιστότοπος του σπηλαίου. (αγγλικά)
Μιχαήλ Φεοντόροβιτς της Ρωσίας

Ο Μιχαήλ Φεοντόροβιτς (ρωσικά Михаил Федорович, 4 Μαΐου 1924 – 22 Σεπτεμβρίου 2008) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ του κλάδου των Μιχαήλοβιτς, ήταν πρίγκιπας της Ρωσίας.

 Ήταν ο μόνος γιος του Φεοντόρ Αλεξάνδροβιτς πρίγκιπα της Ρωσίας και της Ειρίνας Πάλεϋ, κόρης του Παύλου Αλεξάνδροβιτς μεγάλου δούκα της Ρωσίας. Απεβίωσε το 2008 στο Παρίσι σε ηλικία 84 ετών την ίδια ημέρα με τον εξάδελφό του Μιχαήλ Αντρέγιεβιτς. Νυμφεύτηκε το 1958 τη Χέλγκα Στάουφενμπερκ και είχε τέκνο: Μιχαήλ Μιχαήλοβιτς 1959-2001, πρίγκιπας της Ρωσίας.Το 1992 διαζεύχθηκε και το 1994 έκανε δεύτερο γάμο με την Μαρία δε λας Μερθέδες Ουστρέλλ-Καμπάνι. Prince Michael Feodorovich of Russia on IMDb Romanoff Family Association Prince Michael Feodorovich on YouTube
Μαριγκό (Άγιος Μαρτίνος)

Το Μαριγκό (Marigot) είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη του Άγιου Μαρτίνου. Η πόλη βρίσκεται στο δυτικό μέρος της γαλλικής πλευράς του νησιού. Ο πληθυσμός είναι 5.700 κάτοικοι, σύμφωνα με καταμέτρηση του 2006.

 Το Μαριγκό έγινε πρωτεύουσα του νησιού κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ της Γαλλίας, όταν χτίστηκε το κάστρο του Σαιν Λουί, σε ένα λόφο κοντά στον κόλπο του Μαριγκό. Σήμερα το κτίριο αυτό είναι το πιο σημαντικό στο Μαριγκό. Πληροφορίες για τον Άγιος Μαρτίνο και το Μαριγκό Οδικός χάρτης του Μαριγκό στο caribbean-on-line.com
Χριστίνα της Σαξονίας, λαντγκραβίνα της Έσσης

Η Χριστίνα, γερμ. Christine von Sachsen (27 Αυγούστου 1471 - 17 Απριλίου 1539) από τον Οίκο των Bέττιν ήταν κόρη του δούκα της Σαξονίας και με τον γάμο της έγινε λαντγκραβίνα της Έσσης.

 Ήταν η πρώτη (επιζήσασα) κόρη του Γεωργίου δούκα της Σαξονίας και της Βαρβάρας των Γιαγκελλόνων, κόρης του Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας. Παντρεύτηκε το 1523 τον Φίλιππο Α΄ λάντγκραβο της Έσσης και είχε τέκνα: Αγνή 1527-1555, παντρεύτηκε πρώτα τον Μαυρίκιο των Βέττιν εκλέκτορα της Σαξονίας και μετά τον Ιωάννη-Φρειδερίκο Β΄ Βέττιν δούκα της Σαξονίας. Άννα 1529-1591, παντρεύτηκε τον Βόλφγκανγκ των Βίττελσμπαχ κόμη του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν. Γουλιέλμος Δ΄ 1532-1592, λάντγκραβος της Έσσης-Κάσσελ. Ο απόγονός του Φρειδερίκος έγινε βασιλιάς της Σουηδίας. Βαρβάρα 1536-1597, παντρεύτηκε πρώτα τον Γεώργιο Α΄ δούκα της Βυρτεμβέργης-Μέμπελγκαρτ και μετά τον Δανιήλ κόμη του Βάλντεκ. Λουδοβίκος Δ΄ 1537-1604, λάντγκραβος της Έσσης-Μάρμπουργκ, άτεκνος. Ελισάβετ 1539-1582, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο ΣΤ΄ των Βίττελσμπαχ εκλέκτορα του Παλατινάτου. Φίλιππος Β΄ 1541-1583, λάντγκραβος της Έσσης-Ράινφελς, άτεκνος. Χριστίνα 1543-1604, παντρεύτηκε τον Αδόλφο δούκα του Χόλσταϊν-Γκόττορπ. Γεώργιος Α΄ 1547-1596, λάντγκραβος της Έσσης-Ντάρμστατ. Φίλιππος-Λουδοβίκος 1534-1535, απεβ. νήπιο. De Lamar Jensen, Reformation Europe: Age of Reform and Revolution. 2nd ed. (Lexington, Massachusetts: Heath, 1992). Hastings, Eells. Attitudes of Martin Bucer Toward the Bigamy of Philip of Hesse, Brooklyn, New York.: AMS Press inc. (2003) ISBN 0-404-19829-5 [1]Find in a Library Jackson, Samuel Macauley, ed. (1914). "Philip I landgrave of Hesse". New Schaff–Herzog Encyclopedia of Religious Knowledge (third ed.). London and New York: Funk and Wagnalls.
Γκαρσί Χιμένεθ

Ο Γκαρσί Χιμένεθ ή Γκαρθία Χιμένεθ (724?–758?), θεωρείται, σύμφωνα με το μύθο, ο πρώτος βασιλιάς του Σοβράρβε στην τρέχουσα επαρχία της Ουέσκας, στην Αραγωνία της Ισπανίας.

 Όπως συμβαίνει και με τους περισσότερους χριστιανούς βασιλείς του Σοβράρβε και της Ριβαγόρθα, η ιστορία του είναι περιπλεγμένη με θρύλους. Στην προκειμένη περίπτωση δεν υπάρχει καμία σαφής ιστορική βάση, με εξαίρεση μια επιγραφή στο υπέρθυρο της κύριας πύλης του ερμιτάζ του Αγίου Πέτρου της Alsasua στη Ναβάρρα, η οποία διακηρύσσει την στέψη του Γκαρθία Χιμένεθ ως ο πρώτου βασιλιά του βασιλείου της Ναβάρρας στις 20 Ιανουαρίου του έτους 717. Αποτελεί μέρος των λεγόμενων επτά θρυλικών βασιλιάδων του Σοβράρβε, πολλοί εκ των οποίων ήταν ταυτόχρονα και βασιλιάδες του βασιλείου της Παμπλόνα (που αργότερα έγινε το βασίλειο της Ναβάρρας). Υπάρχει η υπόθεση ότι Γκαρσί Χιμένεθ και ο Ίνιγο Αρίστα της Παμπλόνα, ο οποίος θεωρείται ο πρώτος βασιλιάς της Ναβάρρας, είναι το ίδιο πρόσωπο. Σύμφωνα με το μύθο, κατέκτησε την Αίνσα ύστερα από μια σκληρή μάχη με τους μουσουλμάνους, κατά την οποία όταν οι χριστιανοί είχαν σχεδόν ηττηθεί, εμφανίστηκε ένας πύρινος σταυρός πάνω από μια βελανιδιά, το θρυλικό δέντρο του Σοβράρβε, ο οποίος έδωσε δύναμη στους χριστιανούς στρατιώτες ώστε να κερδίσουν τη μάχη. Η επιλογή του Γκαρσί Χιμένεθ στην ηγεσία των αραγωνέζων έχει επίσης μυθολογική προέλευση. Λέγεται ότι τριακόσιοι άνδρες που συγκεντρώθηκαν στο μοναστήρι του Σαν Χουάν ντε λα Πένια, τον εξέλεξαν αμέσως ομόφωνα, χωρίς αυτό να έχει προσυμφωνηθεί. Εμφανίζεται στο Χρονικό του Σαν Χουάν ντε λα Πένια ως άνθρωπος χωρίς γενεαλογία, που αντιπροσώπευε τους κατοίκους των βουνών. Lera, Chema G. Prames, επιμ. Breve inventario de seres mitológicos fantásticos y misterioros de Aragón. ISBN 978-84-8321-268-4. Domingo La Ripa (1688). «Del Origen, y Ascendencia de Don Iñigo Garcia Gimenez, cognominado comunmente Arista». Στο: Pascual Bueno. Corona Real del Pirineo, establecida y disputada. III. Zaragoza.
994 Οτθίλδη

Η Οτθίλδη (Otthild) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,069. Ανακαλύφθηκε το 1923 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του από την Αγία Οτθίλδη.

 Η μέση διάμετρος της Οτθίλδης εκτιμάται σε 24,42 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,2247. Η Οτθίλδη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 5 ώρες και 57 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Η Σοφία του Ιησού Χριστού

To Η Σοφία του Ιησού Χριστού είναι ένα από τα πολλά γνωστικά κείμενα από τους κώδικες της Ναγκ Χαμαντί, που ανακαλύφθηκαν στην Αίγυπτο το 1945. Το ίδιο το κοπτικό χειρόγραφο χρονολογείται στον 4ο αιώνα. Ωστόσο, συμπληρώνεται από μερικά κομμάτια στα ελληνικά που χρονολογούνται από τον 3ο αιώνα, υποδηλώνοντας μια παλαιότερη ημερομηνία. Το κείμενο έχει έντονες ομοιότητες με την Επιστολή του Ευγνώστου (αγγλικά: Epistle of Eugnostos‎), η οποία βρίσκεται επίσης στους κώδικες της Ναγκ Χαμαντί, αλλά με προσθήκη χριστιανικής διαμόρφωσης και επέκτασης.

 Η συζήτηση σχετικά με τη χρονολόγηση είναι κρίσιμη, καθώς ορισμένοι υποστηρίζουν ότι αντικατοπτρίζει τα «αληθινά, καταγεγραμμένα, λόγια» του Ιησού, κάτι που είναι δυνατό αν επρόκειτο το κείμενο να χρονολογηθεί από τον 1ο αιώνα. Άλλοι υποστηρίζουν ότι είναι, στην πραγματικότητα, πολύ αργότερα, και αποτελεί μια αναξιόπιστη δευτερεύουσα πηγή (στην καλύτερη περίπτωση εκ των υστέρων πηγή). Οι περισσότεροι μελετητές υποστηρίζουν ότι το κείμενο είναι Γνωστικής προέλευσης, με βάση τις ομοιότητες μεταξύ των μυστικιστικών διδασκαλιών που βρίσκονται στο ίδιο το κείμενο και των τυπικών Γνωστικών θεμάτων. Ιδιαίτερα μυστικιστικό, το περιεχόμενο αυτού του κειμένου αφορά τη δημιουργία θεών, αγγέλων και του σύμπαντος με έμφαση στην άπειρη και μεταφυσική αλήθεια.Ο τέλειος σωτήρας είπε: «Ελάτε (εσείς) από σημεία που δεν φαίνονται μέχρι το τέλος εκείνων που φαίνονται, και η ίδια η εκπομπή της σκέψης θα σας αποκαλύψει πώς η πίστη σε αυτά που είναι αόρατα βρέθηκε σε αυτά που φαίνονται, αυτά που ανήκουν στον Ξεχασμένο Πατέρα. Όποιος έχει τα αυτιά να ακούσει, ας ακούσει!».— Η Σοφία του Ιησού ΧριστούΤο κείμενο αποτελείται από 13 ερωτήσεις των μαθητών και ακολουθούν σύντομες ομιλίες από τον Ιησού ως απάντηση: Το πρώτο ερώτημα αφορά τη ματαιοδοξία και τη ματαιότητα της αναζήτησης για τον Θεό Το δεύτερο αφορά τον τρόπο εύρεσης της αλήθειας, αλλά εξηγώντας μόνο τί δεν είναι αλήθεια Το τρίτο αφορά το πώς αποκαλύφθηκε η αλήθεια στους Γνωστικούς στην αρχή του χρόνου Το τέταρτο αφορά πώς πρέπει κανείς να ξυπνήσει για να δει την αλήθεια Το πέμπτο αφορά το πώς ξεκίνησαν τα πράγματα Το έκτο αφορά τον τρόπο με τον οποίο η ανθρωπότητα έφτασε στη γνώση Το έβδομο αφορά τη θέση του Ιησού σε όλα αυτά Το όγδοο αφορά την ταυτότητα του Ιησού Το ένατο αφορά πώς συνδέεται το πνεύμα με την ύλη Το δέκατο αφορά τον αριθμό των πνευμάτων Το ενδέκατο αφορά τους αθάνατους Το δωδέκατο αφορά εκείνους που δεν είναι υλικοί Το τελευταίο ερώτημα αφορά την προέλευση της ανθρωπότητας και τον σκοπό που πρέπει να έχει The Gnosis Archive Οι Ζωές των Προφητών Ελληνικό Ευαγγέλιο των Αιγυπτίων Ιερό Βιβλίο του Μεγάλου Αόρατου Πνεύματος Απόκρυφο του Ιωάννη
ΑΣ Μπωβαί Ουάζ

Η ΑΣ Μπωβαί είναι μια γαλλική, ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Μπωβαί. Ιδρύθηκε το 1945. Έδρα της ομάδας είναι το Stade Pierre Brisson, χωρητικότητας 10178 θεατών. Συμμετέχει στο Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα Γαλλίας. Από το 1986 έως το 2003 συμμετείχει στη Λιγκ 2.

 Σαμπιονά Νασιονάλ Πρωταθλήτρια (1): 2000 Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα Γαλλίας Νικήτρια (1): 2006 Division d'Honneur (Picardie) Νικήτρια (6): 1968, 1970, 1974, 1987, 2002, 2009 Division d'Honneur (Nord-Est) Νικήτρια (3): 1956, 1960, 1966 Coupe de Picardie Νικήτρια (1): 2008 Coupe de l'Oise Νικήτρια (15): 1955, 1959, 1965, 1966, 1972, 1973, 1974, 1976, 1977, 1982, 1983, 1984, 1987, 1992, 1993 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα AS Beauvais Oise στο Wikimedia Commons Official Website (Γαλλικά)
Γιώργος Χριστοδουλίδης

Ο Γιώργος Χριστοδουλίδης ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός και έγινε γνωστός με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, παίζοντας από το 1935 μέχρι το 1940.

 Ο Χριστοδουλίδης εντάχθηκε στο δυναμικό του Άρη το 1935, αγωνιζόμενος ως αναπληρωματικός στην διοργάνωση του πανελλήνιου πρωταθλήματος του 1936, όπου οι «κίτρινοι» κατέλαβαν την τέταρτη θέση πίσω από τον Ολυμπιακό, τον Παναθηναϊκό και τον Απόλλωνα Αθηνών.Στις 3 Ιανουαρίου 1936, ο Χριστοδουλίδης συμμετείχε στο σημαντικό διεθνές φιλικό του Άρη εναντίον της αυστριακής Φαβορίτνερ, όπου οι «κίτρινοι» επιβλήθηκαν με 3-0, σκοράροντας το πρώτο τέρμα της ομάδας του στις αρχές του δευτέρου ημιχρόνου, πριν ολοκληρώσει τη νίκη της ελληνικής ομάδας ο Δημοσθένης Χατζηνικολάου. Έναν χρόνο αργότερα, οι «κίτρινοι» πραγματοποίησαν σειρά φιλικών αγώνων στην Συρία και την Παλαιστίνη, όπου αντιμετώπισαν ομάδες όπως η Μακάμπι Τελ Αβίβ, η Χάποελ και η μικτή ομάδα της Χάιφα.Ο Άρης κατέκτησε και πάλι το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης το 1938 και αγωνίστηκε στην τελική φάση, όπου κατατάχθηκε τρίτος, με τον Χριστοδουλίδη να συμμετέχει σε μέρος των αγώνων της ομάδας. Την επόμενη σεζόν, οι «κίτρινοι» κατατάχθηκαν δεύτεροι στον βόρειο όμιλο του πανελλήνιου πρωταθλήματος, με τον Χριστοδουλίδη να πετυχαίνει τρία τέρματα κατά την διάρκεια του πρωταθλήματος. Στην τελευταία χρονιά της καριέρας του, ο Χριστοδουλίδης αποτέλεσε βασικό στέλεχος της ομάδας του Άρη που προκρίθηκε στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδος το 1940, αποκλείοντας κατά σειρά την Δόξα Δράμας, τον ΠΑΟΚ και την ΑΕΚ, για να ηττηθεί με 3-1 στις 2 Ιουνίου 1940 από τον Παναθηναϊκό. Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ... Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, ISBN 978-960-93-5927-6 Χριστοδουλίδης Γιώργος | aris.re
Μιχαήλ Κάσσιος

Ο Μιχαήλ Κάσσιος, ή απλώς Κάσσιος, είναι φανταστικός χαρακτήρας στην τραγωδία του Σαίξπηρ Οθέλλος. Η προέλευση του χαρακτήρα είναι στην ιστορία του Συνθίου "Un Capitano Moro" το 1565. Ο Κάσσιος στην ιστορία του Συνθίου είναι ανώνυμος και αναφέρεται ως "μοίραρχος". Στο θεατρικό, ο Κάσσιος είναι ένας νέος και όμορφος υπολοχαγός υπό τις διαταγές του Οθέλλου και αποτελεί ένα από τα πολλά θύματα του Ιάγου, που με τη σειρά του θέλει να καταστρέψει τον Οθέλλο.

 Η πηγή του χαρακτήρα εντοπίζεται στην ιστορία του Τζοβάνι Μπατίστα Τζιράλντι (Σύνθιος) "Un Capitano Moro". Παρόλο που δεν υπήρχε καμία αγγλική μετάφραση του Συνθίου κατά διάρκεια της ζωής του Σαίξπηρ, είναι πιθανό ο Σαίξπηρ να γνώριζε το ιταλικό πρωτότυπο, τη γαλλική μετάφραση του 1568 του Γκαμπριέλ Σαππουΐ, ή μια αγγλική χειρόγραφη μετάφραση. Η ιστορία του Συνθίου ενδεχομένως να βασίστηκε σε ένα πραγματικό περιστατικό που συνέβη στη Βενετία περίπου το 1508. Ο Κάσσιος βασίζεται στον "μοίραρχο" του Συνθίου. Ο Κάσσιος είναι στρατιώτης στη Φλωρεντία, ένας άνδρας με ηθική και υψηλό μορφωτικό επίπεδο και ένας από τους επικεφαλής υπολοχαγούς του Οθέλλου. Υπάρχει μια υποτιθέμενη αντιπαλότητα μεταξύ του Κασσίου και του ανταγωνιστή του θεατρικού, του Ιάγου. Ο Ιάγος ισχυρίζεται ότι εκνευρίζεται από τον Κάσσιο, επειδή ο Οθέλλος επέλεξε τον Κάσσιο παρά τον Ιάγο ως υπολοχαγό του, παρά το γεγονός ότι ο Κάσσιος δεν έχει πολεμική εμπειρία. Ο Ιάγος χρησιμοποιεί τον Κάσσιο στο σχέδιό του, για να καταστρέψει τον Οθέλλο. Ο Ιάγος υπονοεί ότι ο Κάσσιος έχει παράνομο δεσμό με τη σύζυγο του Οθέλλου, Δυσδαιμόνα. Η ζήλια του Οθέλλου μετατρέπεται τελικά από τον Ιάγκο σε δολοφονική οργή. Στη δεύτερη πράξη, η ζωή του Κασσίου σχεδόν καταστρέφεται από την πονηριά του Ιάγου και της δικής του μωρίας. Ο Ιάγος κοροϊδεύει τον Κάσσιο, κάνοντάς τον να μεθύσει, και στη συνέχεια υποκινεί τον φίλο του Ροδρίγο να ξεκινήσει μια φιλονικία με τον Κάσσιο. Ο Κύπριος κυβερνήτης Μοντάνο προσπαθεί να σταματήσει τη μάχη, μπαίνοντας ανάμεσα στους δύο άνδρες, και ο Κάσσιος, τυφλωμένος από το μεθύσι, τον χτυπά. Σαν αποτέλεσμα, ο Κάσσιος χάνει τη θέση του υπολοχαγού. Αργότερα στο έργο, ο Ιάγος πείθει το Ροδρίγο να δολοφονήσει τον Κάσσιο, και μαζί στήνουν ενέδρα. Ο Ροδρίγος επιτίθεται στον Κάσσιο. Ο Κάσσιος αντεπιτίθεται και τραυματίζει θανάσιμα το Ροδρίγο, αλλά ο ίδιος μαχαιρώνεται από τον Ιάγο. Τραυματίζεται στο πόδι, αλλά επιβιώνει. Ο Ιάγος τότε σκοτώνει τον τραυματισμένο Ροδρίγο. Πριν αυτοκτονήσει, ο Οθέλλος ζητά συγγνώμη από τον Κάσσιο, που πίστεψε τα ψέματα του Ιάγου, αντί εκείνον. Στις παραγωγές του Οθέλλου, το ρόλο του Κάσσιου έπαιξαν σημαντικοί ηθοποιοί όπως ο Χέιντεν Άνταμς, ο Τομ Χίντλστον και ο Ντέρεκ Τζάκομπι. Ο τελευταίος έπαιξε τον Κάσσιο στην εκδοχή του Οθέλλου με τον Λόρενς Ολίβιε, τόσο στη σκηνή όσο και στην οθόνη. Τον ίδιο ρόλο έπαιξε ο Ναθάνιελ Πάρκερ στην κινηματογραφική παραγωγή του Οθέλλου το 1995.
Μαγδαληνή του Λίππε

Η Μαγδαληνή, γερμ.: Magalena von Lippe (25 Φεβρουαρίου 1552, Ντέτμολντ - 26 Φεβρουαρίου 1587, Ντάρμσταντ) από τον Οίκο του Λίππε ήταν κόρη του κόμη του Λίππε και με τον γάμο της έγινε λαντγκραβίνα της Έσσης-Ντάρμστατ.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Βερνάρδου Η΄ κόμη του Λίππε (1527–1563) και της Αικατερίνης (1524–1583), κόρης του Φιλίππου Γ΄ κόμη του Βάλντεκ-Άιζενμπεργκ. Μετά το τέλος του πατέρα της μετακόμισε στην Αυλή του Γουλιέλμου Δ΄ λαντγκάβου της Έσσης-Κάσσελ, όπου εθεωρείτο καλλονή. Εδώ γνώρισε τον Γεώργιο Α΄. Τον παντρεύτηκε στις 17 Αυγούστου 1572· ο Γουλιέλμος Δ΄ πλήρωσε τα έξοδα του γάμου. Ο γάμος ήταν ευτυχισμένος: η Μαγδαληνή εθεωρείτο τόσο ενάρετη, ευσεβής και καλοσυνάτη, που μερικές φορές συγκρινόταν με την Αγία Ελισάβετ. Έγραψε ακόμη και ένα βιβλίο προσευχής για τα παιδιά της. Η Μαγδαληνή και ο σύζυγός της έθεσαν τα θεμέλια για τη βιβλιοθήκη της Πολιτείας και του Πανεπιστημίου της Έσσης. Απεβίωσε το 1587, μετά από 15 χρόνια γάμου, σε ηλικία 35 ετών, μετά τη γέννηση του τελευταίου της παιδιού. Τάφηκε στη χορωδία της εκκλησίας της πόλης του Ντάρμσταντ. Το διάσημο επιτύμβιο μνημείο της βρίσκεται ακόμη πίσω από τον υψηλό βωμό. Το αφιέρωσε ο σύζυγός της το 1589. Παντρεύτηκε το 1572 τον Γεώργιο Α΄ λάντγκραβο της και Έσσης-Ντάρμστατ είχαν παιδιά: Λουδοβίκος Ε΄ (1577–1626), λάντγκραβος της Έσσης-Ντάρμσταντ. Κριστίν (1578–1596), παντρεύτηκε το 1595 Φρειδερίκο-Μάγκνους κόμη του Έρμπαχ (1575–1618). Ελισάβετ (1579–1655), παντρεύτηκε το 1601 τον Ιωάννη-Κάζιμιρ κόμη του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ-Γκλάιμπεργκ. (1577-1602). Μαρία-Χέντβιχ (1580–1582). Φίλιππος Γ΄ (1581–1643), λάντγκραβος της Έσσης-Μπιούτσμπαχ. Άννα (1583–1631), παντρεύτηκε το 1601 τον Αλβέρτο-Όθωνα κόμη του Ζολμς-Λάουμπαχ (1576–1610). Φρειδερίκος Α΄ (1585–1638), λάντγκραβος της Έσσης-Χόμπουργκ. Φίλιππος-Γουλιέλμος (1576), Μαγδαληνή (1586), Ιωάννης (1587), απεβίωσαν νήπια. Johann Wilhelm Christian Steiner: Georg I., Landgraf von Hessen-Darmstadt, Stifter des landgräfl. Έσεν ..., σ. 211 Heinrich Künzel: Geschichte von Hessen, insbesondere Geschichte des Großherzogthums Hessen, σελ. 649 Marek, Miroslav. «genealogy.euweb.cz». Genealogy EU.
54 (αριθμός)

Το 54 (πενήντα τέσσερα) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 53 και πριν από το 55. Είναι άρτιος αριθμός, αφού 54:2 = 27, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 54 συμβολίζεται ως LIV στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΝΔ´ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 54 είναι ένας σύνθετος αριθμός, αφού οι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1, 2, 3, 6, 9, 18, 27 και 54, δηλαδή έχει και άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος σύνθετος αριθμός είναι το 55. Το 54 είναι υπερτέλειος αριθμός, αφού το άθροισμα των διαιρετών του, πλην του εαυτού του, είναι μεγαλύτερο από τον ίδιο. Το ανάπτυγμα πρώτων παραγόντων του 54 είναι 54 = 2 · 33. Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Ο ατομικός αριθμός 54 αντιστοιχεί στο ξένο.