IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Metro (εφημερίδα)

Η Metro ήταν μια δωρεάν καθημερινή εφημερίδα στη Σουηδία. Πέρα από τις τοπικές εκδόσεις με ειδήσεις για τη Στοκχόλμη, το Γκέτεμποργκ, και τη Σκάνια υπήρχε μια εθνική έκδοση. Η εφημερίδα κυκλοφορούσε σε 67 σουηδικές πόλεις και ήταν η πρώτη ευρωπαϊκή δωρεάν εφημερίδα. Στις 8 Αυγούστου 2019 ανακοινώθηκε η παύση της κυκλοφορίας της.

 Η Metro Stockholm ήταν η πρώτη έκδοση της εφημερίδας. Η εφημερίδα κυκλοφόρησε στις 13 Φεβρουαρίου 1995 και διανεμήθηκε στο μετρό της Στοκχόλμης. Ιδιοκτήτης και ιδρυτική εταιρεία της εφημερίδας ήταν η Modern Times Group (MTG), θυγατρική του σουηδικού ομίλου ετερογενών δραστηριοτήτων Κίνεβικ. Η εφημερίδα όσο δημοσιευόταν κυκλοφορούσε σε μορφή ταμπλόιντ από την εταιρεία Metro International. Για πολύ καιρό, η Metro ήταν η μόνη δωρεάν εφημερίδα που κυκλοφορούσε στις διάφορες μητροπολιτικές περιοχές της Σουηδίας. Το 2002, ο όμιλος Bonnier λάνσαρε τη Stockholm City στην περιοχή της Στοκχόλμης. Η εφημερίδα άνοιξε γραφείο και τοπική έκδοση στο Γκέτεμποργκ (η οποία έκλεισε στα τέλη του επόμενου χρόνου) και το Μάλμε τον Σεπτέμβριο του 2006 και ακολούθησε λίγες εβδομάδες αργότερα η εφημερίδα Punkt SE της εταιρείας Schibsted, διαθέσιμη στις τρεις παραπάνω πόλεις. Τον Μάιο του 2008 η Metro είχε καταλήξει σε συμφωνία με τη Schibsted που σήμαινε ότι η Punkt SE θα έκλεινε και η Schibsted θα αγόραζε μερίδιο 35% της Metro Sweden. Την περίοδο 2001-2002 η Metro πούλησε 384.000 αντίτυπα. Επηρεασμένη από την εισαγωγή των έξυπνων τηλεφώνων, που οδήγησε τους πρωινούς επιβάτες και άλλες βασικές ομάδες αναγνωστών να παρακολουθούν ειδήσεις από κινητά τηλέφωνα αντί να παίρνουν δωρεάν εφημερίδες, τα οικονομικά της εφημερίδας επιβαρύνονταν ολοένα και περισσότερο τη δεκαετία του 2000. Ανίκανη να πληρώσει τους λογαριασμούς της, η εφημερίδα σταμάτησε να δημοσιεύεται το 2019 αφού προσπάθησε για λίγο να επιβιώσει ως διαδικτυακή. Τόσο το μεγάλου μήκους κόμικ Έλβις, του Τόνι Κρόνσταμ, και το προηγούμενο Rocky, του Μάρτιν Κέλερμαν, δημοσιεύτηκαν για πρώτη φορά στο Metro Stockholm. Η metro ήταν ημερήσια εφημερίδα που κυκλοφορούσε δωρεάν στην Αθήνα. Υπήρξε η πρώτη καθημερινή εφημερίδα δωρεάν διανομής (free press) στην Ελλάδα. Ηταν ιδιοκτησία της ελληνικής εταιρίας εκδόσεις ΜΑΣΣΙΦ. Η έκδοση της εφημερίδας ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 2000 με την ονομασία metrorama. Η έναρξη της κυκλοφορίας της συνέπεσε με την έναρξη λειτουργίας του αθηναϊκού μετρό, έξω από τους σταθμούς του οποίου στήθηκαν οι πρώτες προθήκες διανομής της ενώ έφτανε να αριθμεί περισσότερο από 600 σημεία διανομής. Η εφημερίδα διανεμόταν δωρεάν με χειροδιανομή και από συγκεκριμένα σημεία διανομής (προθήκες) από Δευτέρα μέχρι Παρασκευή στην Αττική και κάθε Παρασκευή σε Αθήνα - Θεσσαλονίκη. Σταμάτησε να κυκλοφορεί το Πάσχα του 2015. Επίσημη ιστοσελίδα
Αδόλφος Φρειδερίκος Γ΄ του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς

Ο Αδόλφος-Φρειδερίκος Γ΄, γερμ. Adolf-Friedrich III (7 Ιουνίου 1686 - 11 Δεκεμβρίου 1752) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν δούκας του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς (1708-1752).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αδόλφου-Φρειδερίκου Β΄ δούκα του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς και της Μαρίας, κόρης του Γουσταύου-Αδόλφου δούκα του Μεκλεμβούργου-Γκύστροβ. Το 1752 απεβίωσε στο Στρέλιτς σε ηλικία 56 ετών. Νυμφεύτηκε τη Δωροθέα των Όλντενμπουρκ, κόρη του Ιωάννη-Αδόλφου δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόνντερμπουρκ-Πλεν και είχε τέκνο: Μαρία-Σοφία 1710-1728, απεβίωσε 18 ετών.
Στέφανος Πόνγκρατς

Ο Στέφανος (Ιστβάν) Πόνγκρατς (ουγγρ. Pongrácz István, 1584-1619) ήταν Ούγγρος Ιησουίτης ιερέας, που μαρτύρησε και ανακηρύχθηκε στα τέλη του 20ού αιώνα άγιος από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.

 Ο Πόνγκρατς γεννήθηκε στο Κάστρο του Άλβινκ ή Άλβιντς, το σημερινό Βίντσου ντε Ζος της Ρουμανίας, στο τότε Πριγκιπάτο της Τρανσυλβανίας. Κατέστη μέλος της Εταιρείας του Ιησού το 1602 και σπούδασε στη Βοημία και την Αυστρία. Τέσσερα έτη μετά τη χειροτονία του, στάλθηκε στην Κάσσα, το σημερινό Κόσιτσε της Σλοβακίας, που τότε ανήκε στο Βασίλειο της Ουγγαρίας μαζί με έναν ακόμα Ιησουίτη, τον Μελχιόρ Γκροντέτσκι.Οι δύο Ιησουίτες εργάζονταν σε μικρές πόλεις και κώμες, όταν άκουσαν ότι μια στρατιά Καλβινιστών προέλαυνε προς την Κάσσα σε έναν από τους επεκτατικούς πολέμους του Γαβριήλ Μπέτλεν, τότε πρίγκιπα της Τρανσυλβανίας. Οι Πόνγκρατς και Γκροντέτσκι επέστρεψαν στην Κάσσα, όπου ήλθε να μείνει μαζί τους ένας ιερέας της τοπικής μητροπόλεως, ο πατήρ Μάρκος Κριζεφτσάνιν ή Κριζίν. Ο τρανσυλβανικός στρατός κατέλαβε την πόλη στις 5 Σεπτεμβρίου 1619 και αμέσως έθεσε τους τρεις ιερείς υπό περιορισμό στο κατάλυμα των Ιησουιτών. Πριν την αυγή της 7ης Σεπτεμβρίου, στρατιώτες εισέβαλαν εκεί και απαίτησαν από τους τρεις να γίνουν Καλβινιστές. Οι ιερείς αρνήθηκαν και τότε οι στρατιώτες άρχισαν να τους βασανίζουν και τελικώς τους αποκεφάλισαν.Τα σώματα των μαρτύρων ανακτήθηκαν μετά από διαπραγματεύσεις με τον Μπέτλεν και θάφτηκαν κοντά στην Κάσσα. Το 1636 έγινε η μετακομιδή τους στο Ναγκυσόμπατ, τη σημερινή Τρνάβα της Σλοβακίας. Το αίτημα για την αγιοποίηση των μαρτύρων του 1619 πρωτοδιατυπώθηκε το 1628, ωστόσο τελικώς αγιοποιήθηκαν στις 2 Ιουλίου 1995 στο Κόσιτσε από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄. Η μνήμη τους εορτάζεται στις 7 Σεπτεμβρίου, αλλά οι Ιησουίτες τους τιμούν και στις 19 Ιανουαρίου, κατά την ομαδική ημέρα μνήμης που τηρούν για τους «Μάρτυρες από τη Μεταρρύθμιση στην Ευρώπη».
Δημήτρης Γκόγκος

O Δημήτρης Γκόγκος (Πειραιάς, 28 Φεβρουαρίου 1903 - Αθήνα, 18 Νοεμβρίου 1985) καλλιτεχνικά γνωστός ως Μπαγιαντέρας ήταν Έλληνας τραγουδιστής του Ρεμπέτικου, οργανοπαίκτης και συνθέτης. Το παρατσούκλι «Μπαγιαντέρας», το πήρε το 1925 όταν διασκεύασε και έπαιξε στο μπουζούκι του κάποια κομμάτια απ' την οπερέτα του Έμεριχ Κάλμαν (Emmerich Kálmán) Η Μπαγιαντέρα μεταξύ των οποίων και το ομότιτλο τραγούδι. Ο Μπαγιαντέρας έγραψε τραγούδια που γνώρισαν πολύ μεγάλη επιτυχία, όπως τα «Ζούσα μοναχός χωρίς αγάπη», «Χατζηκυριάκειο», «Σα μαγεμένο το μυαλό μου» και άλλα.

 Καταγόταν από τον Πόρο. Ο πατέρας του Γιάννης Γκόγκος, ήταν Ποριώτης, και η μητέρα του Αγγελική από την Ύδρα. Γεννήθηκε στον Πειραιά, στο Χατζηκυριάκειο, το 1903. Φοίτησε στο δημοτικό και όταν το τελείωσε συνέχισε και πήρε το πτυχίο του, καθιερωμένου τότε, τετρατάξιου Γυμνασίου. Μετά απέκτησε πτυχίο ηλεκτρολόγου. Ποτέ, όμως, δεν άσκησε το επάγγελμά του. Παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα του από 17 ετών επιδόθηκε στο μπουζούκι, με μεγάλη επιτυχία. Έπαιζε επίσης μαντολίνο, κιθάρα και βιολί. Την περίοδο της Κατοχής ο Μπαγιαντέρας εντάχθηκε στο ΕΑΜ. Τα δύσκολα εκείνα χρόνια έζησε μέσα στη φτώχεια, καθώς το πρωί πήγαινε στα συσσίτια για να εξασφαλίσει το γάλα των παιδιών του και τις νύχτες έπαιζε σε διάφορες ταβέρνες. Λόγω αβιταμίνωσης τυφλώθηκε το 1941 και μάλιστα πάνω στο πάλκο, την ώρα που τραγουδούσε. Τα τραγούδια του έγιναν αμέσως γνωστά, και μερικές από τις επιτυχίες του είναι: «Ζούσα μοναχός χωρίς αγάπη», «Μέσα στης ζωής τα μονοπάτια», «Αποβραδίς ξεκίνησα», «Σαν μαγεμένο το μυαλό μου φτερουγίζει», « Ξεκινάει μια ψαροπούλα», «Ξαβεργιώτισσα», «Πειραιωτοπούλα», «Παρηγοριά ζητούσα κάθε βράδυ», «Αλάνι με φωνάζουν» και ακόμη: «Το μαναβάκι», «Για μια κουτσουκαριώτισσα», «Μάτια γλυκά και γαλανά», «Γυρνώ σαν νυχτερίδα», «Το τραγούδι της αγάπης», «Το αλανάκι», «Ελα να μπερμπαντέψεις», «Του Κυριάκου το γαϊδούρι», «Η μικρή από το Πασαλιμάνι», «Η άνοιξις», «Με ξέχασες», «Το πέρασμα», «Η κοτούλα», « Μια τράτα Κουλουριώτικη», «Κι αν χωρίσαμε δε φταίω» και άλλα. Εκτός από τα 100, περίπου, τραγούδια και τα 30 ανέκδοτα, έχει στο ενεργητικό του και μια μέθοδο για την εκμάθηση του μπουζουκιού άνευ διδασκάλου. Τα τελευταία χρόνια ο Μπαγιαντέρας τα έζησε απομονωμένος στο σπίτι του στο Περιστέρι, στον Άγιο Ιερόθεο, συντροφιά με τη σύζυγό του Δέσποινα. Το 1971 κυκλοφορεί σε 45άρι ο "Καθρέφτης", ντουέτο με το Διονύση Σαββόπουλο, μαζί με τον "Πολιτευτή" του δεύτερου. Στις αρχές Οκτωβρίου 1985 υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο και μπήκε στο νοσοκομείο. Έγινε καλά και βγήκε. Στις 24 Οκτωβρίου μπήκε πάλι στον "Ευαγγε­λισμό", μετά από ουρολοίμω­ξη και λοίμωξη του αναπνευστικού. Πέθανε στις 18 Νοεμβρίου του 1985. Στίχοι του Γκόγκου
Pro Evolution Soccer (βιντεοπαιχνίδι)

Το Pro Evolution Soccer (γνωστό στην Ιαπωνία ως World Soccer: Winning Eleven 5) είναι το πρώτο βιντεοπαιχνίδι της ομώνυμης σειράς. Κυκλοφόρησε στις 23 Νοεμβρίου του 2001 για το PlayStation 2 και αργότερα το 2002 για το PlayStation. Το World Soccer: Winning Eleven 5 - Final Evolution κυκλοφόρησε αργότερα στην Ιαπωνία, μετά το Pro Evolution Soccer.

 Το παιχνίδι περιέχει 50 εθνικές ομάδες και 32 ομάδες. Το παιχνίδι δεν έχει επίσημη άδεια για τις ομάδες, έτσι όλες οι ομάδες που είναι παρόμοιες με τις πραγματικές δεν έχουν εμβλήματα. Κάποιες ομάδες δεν έχουν τα αληθινά ονόματά τους, αντιθέτως έχουν πλαστά ονόματά. Το Pro Evolution Soccer δέχτηκε θετικές κριτικές. Η BBC Sport το βαθμολόγησε με 95%, χαρακτηρίζοντάς το ως "το πιο σημαντικό βιντεοπαιχνίδι ποδοσφαίρου." Ελληνική κοινότητα για το Pro Evolution Soccer || WeHellas.gr Pro Evolution Soccer στο MobyGames
Το σπίτι με τα μυστικά

Το σπίτι με τα μυστικά (Ισπανικά: La casa de al lado, Μετάφραση: Το διπλανό σπίτι) είναι μια ισπανικής γλώσσας τηλενουβέλα που παράγεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες με βάση το τηλεοπτικό δίκτυο Telemundo Studios, του Μαϊάμι και του Μεξικού Argos Comunicación, παραγωγής του 2011. Είναι η νέα έκδοση του La familia de al lado ("Η διπλανή οικογένεια") Χιλιανής τηλενουβέλας του 2010. Πρωταγωνιστούν Γκαμπριέλ Πόρρας, Μαρίτσα Ροδρίγκες, Μιγκέλ Βαρόνι και Κάθεριν Σιατσόκε.

 Οι Κόντε, είναι μια πλούσια και με επιρροή οικογένεια, που φαίνεται να έχει τα πάντα: χρήματα, δύναμη και μια όμορφη οικογένεια. Πρόσφατα σοκαρίστηκαν από μια τραγωδία όταν ο Αδόλφο, σύζυγος της μεγαλύτερης κόρης της οικογένειας, της Ιγνάσια, πέθανε πέφτοντας από το παράθυρο. Εν τω μεταξύ, ο δίδυμος του Αδόλφου, ο Λεονάρδος, συνεχίζει να ζει στο αρχοντικό, πάνω σε αναπηρικό καροτσάκι. Όταν ο Γκονσάλο Ιμπάνιες παντρεύεται την Ιγνάσια, 6 μήνες αργότερα, αναγκάζεται να ξεδιπλώσει το μυστήριο, με το τι συνέβη στον Αδόλφο. Μυστηριώδη γεγονότα αρχίζουν να κατακλύζουν την οικογένεια των Κόντε, όταν ανακαλύπτουν ότι ο Αδόλφο είναι ζωντανός. Στο διπλανό σπίτι ζει η Πιλάρ με τον σύζυγό της, Χαβιέρ και τα δύο παιδιά τους. Πίσω από τη λάμψη της οικογενειακής επιτυχίας και της ευτυχίας, υπάρχει μια ζοφερή πραγματικότητα και μυστικά που απειλούν να καταστρέψουν την οικογένεια Ρουίς και Κόντε. Ρομαντικές ίντριγκες αναπτύσσονται μεταξύ των γειτόνων, που συγχέονται επίσης τα μυστήρια, την ένταση, τους κινδύνους και την αγωνία. Μαρίτσα Ροδρίγκες ως Πιλάρ Αρισμέντι Φίστερα ντε Ρουίς /Ρακέλ Αρισμέντι Φίστερα Γκαμπριέλ Πόρρας ως Γκονσάλο Ιμπάνιες Ριβέρο-Γκαγιέγος/Ινιάκι Μόρα Βεργάρα/Ρομπέρτο Ακόστα Ερασουρίς Μιγκέλ Βαρόνι ως Χαβιέρ Ρουίς Κάθεριν Σιατσόκε ως Ιγνάσια Κόντε Σπένσερ ντε Ιμπάνιες Νταβίντ Τσοκάρρο ως Αδόλφο Ακόστα Ερασουρίς/Ισμαέλ Μόρα/Λεονάρδο Ακόστα Ερασουρίς/Ιβάν Μόρα Ντανιέλ Λούγο ως Ρενάτο Κόντε Βαλντιβιέσο Φελίσια Μερκάδο ως Έυα Σπένσερ ντε Κόντε Κάρλα Μονρόιγ ως Ρεμπέκα Αρισμέντι Φίστερα Χιμένα Ντούκε ως Καρόλα Κόντε Σπένσερ Χόρχε Λουίς Πίλα ως Ματίας Σάντα Μαρία Ουρτάδο Ορλάντο Φουντιτσέλι ως Σεμπαστιάν Ανδράδε Ανχέλικα Μαρία ως Σεσίλια Φίστερα χηρ. ντε Αρισμέντι Χένρι Σάκκα ως Ιγκόρ Μόρα Σοφία Λάμα ως Ίλντα Γκονσάλες ντε Κόντε Ροσαλίντα Ροδρίγκες ως Κάρεν Ορτέγα Γκαμπριέλ Βαλενσουέλα ως Εμίλιο Κόντε Σπένσερ Έκτορ Φουέντες ως Νιμπάλδο Ερνέστο Γκονσάλες ντε λα Τόρρε Βίβιαν Ρουίς ως Γιολάντα Σάντσεζ ντε Γκονσάλες Αλεξάντρα Πομάλες ως Αντρέα Ρουίς Αρισμέντι Αντρές Κοτρίνο ως Ντιέγο Ρουίς Αρισμέντι Μάρτα Παμπόν ως Μαμπέλ Μόρα Μιγκέλ Αουγούστο Ροδρίγκες ως Ομάρ Μπλάνκο Άριελ Τεχίδο ως Ντανίλο Σάλας Το σπίτι με τα μυστικά στην IMDb Official La Casa de al Lado Website (Spanish) La Casa de al Lado Mobile Site (Spanish) La Casa de al Lado iPhone and iPad Novelas App with La Casa de Al Lado (Spanish) Seriesnow (English) Club de Noveleras (Spanish)
Ουλρίκα Ελεονόρα της Δανίας

Η Ουλρίκα Ελεωνόρα της Δανίας (Ulrika Eleonora af Danmark, 11 Σεπτεμβρίου 1656 - 26 Ιουλίου 1693) ήταν η σύζυγος του Καρόλου ΙΑ΄ της Σουηδίας και η μητέρα των Καρόλου ΙΒ΄ και Ουλρίκας Ελεωνόρας.

 Γεννήθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 1656 στη Κοπεγχάγη και ήταν το έκτο παιδί και η τέταρτη κόρη του Φρειδερίκου Γ΄ της Δανίας και της Σοφίας Αμαλίας των Γουέλφων-Αννοβέρου, κόρης του Γεωργίου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Της δόθηκε αυστηρή ανατροφή υπό την επίβλεψη της μητέρας της. Έχει διδαχτεί διάφορες διαφορετικές γλώσσες και σύμφωνα με πληροφορίες ήταν καλή μαθήτρια στο σχέδιο και τη ζωγραφική.Στις 13 Ιουλίου 1675 η Ουλρίκα Ελεωνόρα αρραβωνιάστηκε επισήμως τον Κάρολο ΙΒ΄ της Σουηδίας και πέντε χρόνια αργότερα στις 6 Μαΐου 1680 παντρεύτηκε τον Βασιλιά στην Έπαυλη Σκότορπ. Το 1690 η Ουλρίκα Ελεωνόρα επηρεάστηκε από μια μη-διαγνωσμένη ασθένεια, η οποία θεωρήθηκε θεραπεύσιμη και συχνά την περιόριζε για εβδομάδες στο κρεβάτι. Οι γιατροί της συνέστησαν να ταξιδέψει στα ζεστά λουτρά της Γερμανίας. Χορηγήθηκαν κονδύλια για το σκοπό αυτό, αλλά δήλωσε ότι ήταν τόσο στο χέρι του Θεού στη Σουηδία όσο και στη Γερμανία και χρησιμοποίησε τα χρήματα για φιλανθρωπίες. Απεβίωσε στις 26 Ιουλίου 1693 στο Παλάτι Κάρλμπεργκ στη Σόλνα σε ηλικία 36 ετών. Λίγο πριν πεθάνει, ζήτησε από τα παιδιά της να μην είναι υπερήφανα, αλλά να θεωρούν την υψηλή θέση τους ως τρόπο να βοηθήσουν τους άλλους· να αποφεύγουν την κολακεία και την υπερηφάνεια· να μην ακούσουν ποτέ κουτσομπολιά και, αν ακούσουν, να καλέσουν την συκοφαντημένη πλευρά, να ακούσουν την εξήγησή τους και να το θεωρήσουν ως την αλήθεια. Το 1680 η Ουλρίκα Ελεωνόρα παντρεύτηκε τον Κάρολο ΙΑ΄ της Σουηδίας και μαζί απέκτησαν τέκνα: Εδβίγη Σοφία Αυγούστα (1681 - 1708), παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Δ΄ του Χόλσταϊν-Γκόττορπ. Απέκτησαν ένα παιδί. Κάρολος ΙΒ΄ (1682 - 1718), Βασιλιάς της Σουηδίας. Γουσταύος (1683 - 1685). Ουλρίκος (1684 - 1685). Φρειδερίκος (7 - 22 Οκτωβρίου 1685). Κάρολος Γουσταύος (1686 - 1687). Ουλρίκα Ελεωνόρα (1688 - 1741), Βασίλισσα της Σουηδίας. Παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο της Έσσης-Κάσσελ, αλλά δεν απέκτησαν παιδιά. 11 Σεπτεμβρίου 1656 - 6 Μαΐου 1680: Η Βασιλική Υψηλότης Πριγκίπισσα Ουλρίκα Ελεωνόρα της Δανίας 6 Μαΐου 1680 - 26 Ιουλίου 1693: Η Μεγαλειότης Η Βασίλισσα "Ulrika Eleonora". vol 13 of Bra böckers lexikon. (ed. Jan-Öjvind Swahn). 25 vols.Bokförlaget Bra Böcker AB, 1986. (In Swedish) Anteckningar om svenska qvinnor (In Swedish) Carl Grimberg: Svenska Folkets underbara öden IV. 1660-1707 (The wonderful destinys of the Swedish people) (In Swedish) Ulrikke Eleonore at the website of the Royal Danish Collection
Διεθνές Στατιστικό Ινστιτούτο

Το Διεθνές Στατιστικό Ινστιτούτο, ή Διεθνές Ινστιτούτο Στατιστικής (International Statisticat Institute - ISI ) είναι ένα από τα παλαιότερα διεθνή επιστημονικά ιδρύματα. Ιδρύθηκε το 1885, αν και προϋπήρξε διεθνές συνέδριο στατιστικού χαρακτήρα από το 1853, που συνεχίζει να λειτουργεί μέχρι σήμερα αυτόνομα έχοντας μόνιμη έδρα στη Χάγη (Ολλανδία) και κύριο σκοπό την ανάπτυξη και βελτίωση στατιστικών μεθόδων σε παγκόσμιο επίπεδο. Το ΔΣΙ, ή ΔΙΣ, οργανώνει ανά διετία διεθνές στατιστικό συνέδριο ενώ εκδίδει μια ποικιλία βιβλίων και περιοδικών στατιστικού ενδιαφέροντος.

 Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 αριθμούσε περισσότερα από 1500 τακτικά μέλη από 120 χώρες η εμπειρία και οι σχετικές γνώσεις των οποίων καλύπτουν ευρύτατο πεδίο στατιστικών εφαρμογών σε θεωρητικό επίπεδο. Σήμερα το Διεθνές αυτό ίδρυμα απαρτίζεται από τέσσερις επιμέρους σχετικές διεθνείς στατιστικές ενώσεις που λειτουργούν ως αυτόνομα τμήματά του τα οποία και είναι: Η Εταιρεία, Bernoulli Society Μαθηματικής Στατιστικής και Πιθανοτήτων. (BSMSP), ή (BS) Η Διεθνής Ένωση (Εταιρεία) Υπολογιστικής Στατιστικής ή Στατιστικής Πληροφορικής (IASC) Η Διεθνής Ένωση (Εταιρεία) Στατιστικών Επιθεωρήσεων Η Διεθνής Ένωση Επίσημων (Κυβερνητικών) Στατιστικών (IAOS)Τελευταία δημιουργήθηκαν κι άλλα επιμέρους διεθνή τμήματα που είναι: Η Διεθνής Ένωση Στατιστικών Ερευνών (ΔΛΠ) Η Διεθνής Ένωση για την Στατιστική Εκπαίδευσης (IASE) Η Διεθνής Εταιρεία Στατιστικών Επιχειρήσεων και Βιομηχανίας (ISBIS) και Η Διεθνής Εταιρεία Στατιστικής Περιβάλλοντος (TIES)Όλες οι παραπάνω διατηρούν ειδικές ομάδες εργασίας επί στατιστικών θεμάτων του αντικειμένου τους. Κυριότερες δραστηριότητες του ΔΙΣ είναι η οργάνωση παγκόσμιων συνεδρίων στατιστικής και η έκδοση πλείστων επιστημονικών περιοδικών. Το έτος 2013 έχει χαρακτηριστεί "Έτος Στατιστικής". Δείτε το βίντεο Statistics 2013 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica τομ.55ος, σελ.178. Διεθνές Στατιστικό Ινστιτούτο Παγκόσμια στατιστικά στοιχεία
Άροτρο

Το άροτρο είναι το σπουδαιότερο εργαλείο για το όργωμα. Εκτελεί μια παρόμοια εργασία με το φτυάρι, δηλαδή διακόπτει τη συνέχεια της επιφάνειας του εδάφους και εκθέτει νέες επιφάνειες στην επίδραση της ατμόσφαιρας. Την ίδια στιγμή αναποδογυρίζει το έδαφος θάβοντας χορτάρια, ξεριζώνοντας φυτά και άλλα άχρηστα υλικά. Η μεγάλη κατανάλωση ενέργειας για το όργωμα απαιτεί την προσαρμογή ενός σύγχρονου άροτρου σε τρακτέρ.

 Πριν την ανακάλυψη του αρότρου η καλλιέργεια της γης ήταν μια εξαιρετικά επίπονη δουλειά, διότι το έδαφος έπρεπε να σκαφτεί με μεγάλο κόπο με σκαλιστήρια, πριν από το φύτεμα του σπόρου. Σε πολλές κοινωνίες η λαϊκή παράδοση αποδίδει την εμφάνιση του αρότρου σε κάποιο θεό ή θεόπνευστο βασιλιά. Η ανάπτυξη του αρότρου μπορεί να χρονολογηθεί από τη λίθινη εποχή. Τότε ήταν ένα απλό εργαλείο, κάτι παραπάνω από ένα διχαλωτό βραχίονα που κατέληγε σε ένα αιχμηρό άκρο, το υνί. Υπάρχουν αποδείξεις ότι τα πρώτα άροτρα χρησιμοποιήθηκαν στην Αίγυπτο και τη Μεσοποταμία περίπου το 4000 π.Χ. Οι εικόνες δείχνουν ζευγάρια βοδιών να έλκουν το άροτρο, είναι πιθανόν αρχικά να σερνόταν από τον άνθρωπο. Λόγω των διαφορετικών ειδών των εδαφών στη Μεσόγειο Θάλασσα, στη Μεσοποταμία, στην Αίγυπτο και στην προϊστορική Ευρώπη, είχαν διαδοθεί και διαφορετικοί τύποι αρότρων (όπως το aratrum και το ard). Στη Μεσοποταμία έγινε μια τροποποίηση με μια κατακόρυφη τρύπα στο υνί, στην οποία έμπαινε ένα χωνί και χύνονταν οι σπόροι τη στιγμή του οργώματος. Οι Ρωμαίοι πρόσθεσαν τη σπάθη ή μαχαίρι, μπροστά από το υνί, το οποίο έσχιζε το έδαφος. Το 10ο αιώνα εμφανίστηκε ο βαρύς τύπος carruca, ο οποίος έφερε ένα "φτερό" που έσπρωχνε πέρα το σκαμμένο έδαφος, από την ίδια μεριά (συνήθως από δεξιά). Σημαντικότερες αλλαγές έγιναν από τους Ολλανδούς το 17ο αιώνα, προσθέτοντας μεταλλικά μέρη και βελτιώνοντας το σχεδιασμό προκειμένου να αυξηθεί η απόδοση του οργώματος με λιγότερη ενέργεια από άλογα και περισσότερη δεξιοτεχνία στο χειρισμό τους (τύπος Rotherham). Με τη βιομηχανική επανάσταση άρχισε να χρησιμοποιείται περισσότερος σίδηρος και o Τζέιμς Σμολ το 1760 κατασκεύασε το πρώτο άροτρο από χυτοσίδηρο. Η σημασία της χύτευσης και γενικότερα της βελτίωσης των μεταλλικών τμημάτων του άροτρου ήταν η εμφάνιση ανταλλακτικών, η μαζική παραγωγή και η επέκταση των καλλιεργήσιμων εκτάσεων σε δυσκολότερα ως τότε εδάφη. Γύρω στο 1850 εμφανίστηκαν τα πρώτα ατμοκίνητα τρακτέρ για την έλκυση των αρότρων. Τα σύγχρονα άροτρα διατίθενται σε πολλούς τύπους, ανάλογα με το είδος και την έκταση του εδάφους, την καλλιέργεια, την αντοχή τους σε εμπόδια. Επίσης γίνεται επιλογή του τύπου και του αριθμού των υνίων (π.χ. σε σχήμα σμίλης ή ρόμβου), την ύπαρξη ή όχι υδραυλικής υποβοήθησης στο άροτρο. Διακρίνεται επίσης ο τύπος του σταθερού και αναστρέψιμου άροτρου.
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 1977

Τα 3α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες (αγγλικά: Los Angeles Film Critics Association Awards) (LAFCA), ανακινωθηκαν στις 19 Δεκεμβρίου του 1997, και απονεμηθηκαν στις 10 Ιανουαριου του 1978 για να τιμήσουν την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1977.

 Καλύτερη Ταινία: Star Wars Καλύτερη Σκηνοθεσία: Herbert Ross – The Turning Point Α' Ανδρικός Ρόλος: Ρίτσαρντ Ντρέιφους – The Goodbye Girl Α' Γυναικείος Ρόλος: Shelley Duvall – 3 Women Β' Ανδρικός Ρόλος: Τζέισον Ρόμπαρντς – Julia Β' Γυναικείος Ρόλος: Βανέσα Ρεντγκρέιβ – Julia Καλύτερο Σενάριο: Γούντι Άλλεν και Marshall Brickman – Annie Hall Καλύτερου Διευθυντή Φωτογραφίας: Douglas Slocombe – Julia Καλύτερη Μουσική: John Williams – Star Wars Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία: Το Σκοτεινό Αντικείμενο του Πόθου (Cet obscur objet du désir) • Γαλλία/Ισπανία Βραβείο Νέας Γενιάς: Joan Micklin Silver Βραβείο Επιτευγματος Καριέρας: Κινγκ Βίντορ Ειδικό Βραβείο: Charles Gary Allison, for his initiative in organizing the production of Fraternity Row and thus opening a gateway into professional film production for advanced cinema students. Barbara Kopple – Harlan County, U.S.A. Ο Επίσημος ιστότοπος
King's Quest

Το 'King's Quest' είναι σειρά βιντεοπαιχνιδιών περιπέτειας που δημιουργήθηκε από την αμερικάνικη εταιρεία Sierra Entertainment. Η σειρά έχει αναγνωριστεί ως κλασική σειρά της λεγόμενης χρυσής περιόδου των παιχνιδιών περιπέτειας (περίπου 1985-1995) και ανέδειξε την Sierra ως μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες στον χώρο. Το πρώτο παιχνίδι της σειράς King's Quest εντυπωσίασε όντας το πρώτο τρισδιάστατο βιντεοπαιχνίδι περιπέτειας. Η Ρομπέρτα Γουίλιαμς, συνιδρυτής και συνιδιοκτήτης της εταιρείας ήταν αυτή που με την προσωπική της συμβολή σχεδιάστηκαν όλα τα παιχνίδια της σειράς. Τα παιχνίδια αναφέρονται, υπό μορφή παραμυθιού, στη βασιλική οικογένεια του μυθικού βασιλείου της Ντάβεντρυ (Daventry) και στις δοκιμασίες και περιπέτειες που καλούνται να αντιμετωπίσουν τα μέλη της αλλά και κοινοί θνητοί του βασιλείου. Επίσης, είναι έντονες οι επιρροές από την ελληνική και την κέλτικη μυθολογία, όπως και από παραμύθια διάφορων τόπων (π.χ. Χίλιες και Μία Νύχτες, Χένσελ και Γκραίτελ), αλλά και από μεσαιωνικά και βικτοριανής εποχής διηγήματα.

 Η Sierra δημιούργησε συνολικά 8 παιχνίδια από το 1984 ως το 1998: King's Quest I: Quest for the Crown (1984, βελτιωμένη έκδοση κυκλοφόρησε το 1990) King's Quest II: Romancing the Throne (1985) King's Quest III: To Heir Is Human (1986) King's Quest IV: The Perils of Rosella (1988) King's Quest V: Absence Makes the Heart Go Yonder! (1990) King's Quest VI: Heir Today, Gone Tomorrow (1992) King's Quest VII: The Princeless Bride (1994) King's Quest: Mask of Eternity (1998) Πολλοί φίλοι της σειράς από την στιγμή που η επίσημη εταιρεία έπαψε να ασχολείται ιδιαίτερα με τη δημιουργία σχετικών τίτλων, πήραν την πρωτοβουλία και δημιούργησαν ή πρόκειται να δημιουργήσουν παιχνίδια βασισμένα στον κόσμο του King's Quest: The Silver Lining (game)|The Silver Lining, Part 1: Shadows (δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμη) The Silver Lining (game)|The Silver Lining, Part 2: The Two That Are One (δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμη) The Silver Lining (game)|The Silver Lining, Part 3: Eternities (δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμη) King's Quest I VGA, εμπλουτισμένη επανέκδοση του King's Quest I από την AGD Interactive (πρώην "Tierra Entertainment") King's Quest II VGA: Romancing the Stones, επίσης από την AGD Interactive, εμπλουτισμένη επανέκδοση του King's Quest II King's Quest III VGA, της Infamous Adventures, βελτιωμένη επανέκδοση του King's Quest III King's Quest IV VGA, της Magic Mirror Games, βελτιωμένη επανέκδοση του King's Quest IV King's Quest V - The Text Adventure του Steve Lingle, ανεπίσημο ριμέικ του King's Quest V υπό μορφή περιπέτειας κειμένου. https://web.archive.org/web/20090201165937/http://vintage-sierra.com/kingsquest.php Αφιέρωμα σε παλιές σειρές παιχνιδιών της Sierra On-Line (Αγγλικά).
Κάλτσα

Η κάλτσα, ή ενδεχομένως οι κάλτσες, δεδομένου ότι συνήθως αποτελούν ζευγάρι, είναι εσώρουχο και φοριούνται στα πόδια. Προστατεύουν το δέρμα από την τριβή με το εσωτερικό του παπουτσιού, ενώ ταυτόχρονα απορροφούν τον ιδρώτα και προφυλάσσουν από το κρύο. Η καθημερινή αλλαγή της κάλτσας είναι θέμα υγιεινής.Επίσης η κάλτσες υπάρχουν σε διαφορετικά χρώματα και σχέδια, έτσι μπορείς να διαλέξεις ότι χρώμα ή σχέδιο θέλεις.

 Πριν τις κάλτσες οι άνθρωποι τύλιγαν τα πόδια τους με δέρματα ή με πανί. Στην αρχαία Ελλάδα του 8ου αιώνα π.Χ. οι αρχαίοι Έλληνες φορούσαν ήδη μάλλινες κάλτσες για να μη κρυώνουν τα πόδια τους. Οι Ρωμαίοι τύλιγαν τα πόδια τους με δέρμα ή ύφασμα. Στην μεσαιωνική Ευρώπη του 5ου αιώνα μ.Χ. οι κάλτσες συμβόλιζαν την αγνότητα, και γι'αυτό τις φόραγαν οι ευσεβείς άνθρωποι, ενώ αργότερα, το 1000 μ.Χ. οι κάλτσες ήταν σύμβολο πλούτου και γι'αυτό τις φορούσαν οι ευγενείς και οι αριστοκράτες. Με την εξέλιξη της υφαντουργίας, και ειδικά με την εφεύρεση της πλεκτικής μηχανής οι κάλτσες έγιναν προσιτές και στο ευρύ κοινό.
Αδαρνάσης Ε΄ του Τάο

Ο Αδαρνάσης Ε΄, μερικές φορές αριθμείται ως Β΄ ή Δ΄ γεωργιανά: ადარნასე Adarnase V (απεβ. το 961) από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας (μετέπειτα Γεωργίας) του κλάδου του Τάο-Κλαρτζέτι και κληρονομικός ηγεμόνας του Άνω Τάο με τους Βυζαντινούς τίτλους του μαγίστρου (945) και του κουροπαλάτη (958).

 Το όνομα Αδαρνάσης προέρχεται από το Μεσοπερσικό Ādurnarsēh, με το δεύτερο συστατικό της λέξης (Nase) να είναι η Γεωργιανή απόδοση του Μεσοπερσικού ονόματος Narseh, το οποίο τελικά προέρχεται από το Aβαστικό nairyō.saŋya-. Το Μεσοπερσικό όνομα Narseh υπάρχει και στα Γεωργιανά ως Nerse. Το όνομα Ādurnarsēh εμφανίζεται στην Αρμενική γλώσσα ως Atrnerseh. Ο Αδαρνάσης Ε΄ ήταν γιος του μαγίστρου Βαγράτ Α΄ του Τάο και τον διαδέχθηκε ως δούκας του Tάο το 945. Ο Αδαρνάσης Ε΄, και κυρίως ο γιος του Δαυίδ Γ΄ του Τάο, επωφελήθηκαν από την αδυναμία των εξαδέλφων τους, του Οίκου των Βαγκρατιδών-Ιβηρίας του κλάδου Κάρτλι, για να επιβεβαιώσουν την επιρροή και το κύρος τους στην περιοχή. Ο Αδαρνάσης Ε΄ ήταν πιθανώς νυμφευμένος με μία κόρη του Δαβίδ Α΄ του Κλαρτζέτι, μέλους του κλάδου Κλαρτζέτι των Βαγκρατιδών-Ιβηρίας. Είχαν δύο γιους: τον Δαβίδ Γ΄ και τον Βαγράτ Β΄, που τον ανάγκασαν να παραιτηθεί και να αποσυρθεί σε μοναστήρι.
Σουλτάν Γιαχιά

Ο Σουλτάν Γιαχιά ή Ηγεμόνας Γιαχιά (τούρκικα: Şehzade Yahya) (1585 - 1649), ήταν ένας Οθωμανός πρίγκηπας, τρίτος γιος του σουλτάνου Μουράτ Γ΄ και αγωνίστηκε για τον θρόνο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

 Ο Σουλτάν Γιαχιά, γεννήθηκε το 1585 και ήταν γιος του οθωμανού σουλτάνου, Μουράτ Γ΄. Η μητέρα του ήταν η Φουλανέ Χατούν, βυζαντινή πριγκίπισσα απόγονο της Δυναστείας των Κομνηνών της Τραπεζούντας. Όταν ο πατέρας του έγινε σουλτάνος, ακολούθησε το παραδοσιακό έθιμο της δολοφονίας όλων των αδερφών του (που θα ήταν πιθανοί αντίπαλοι για τον θρόνο). Η μητέρα του Γιαχιά, ανησυχούσε ότι κάτι τέτοιο θα συνέβαινε και στον ίδιο, μετά τον θάνατο του πατέρα του. Έτσι έφυγε κρυφά και κατέφυγε πρώτα στην Ελλάδα και έπειτα στη Βουλγαρία. Εκεί, πιθανόν, βαπτίστηκε, σε ένα μοναστήρι, χριστιανός ορθόδοξος, όπου έζησε εκεί για τα επόμενα 8 χρόνια. Τα δύο μεγαλύτερα αδέρφια του πέθαναν και το 1603, δεδομένου ότι ο Γιαχιά είχε διαφύγει από τη χώρα, ο ανηψιός του, Αχμέτ Α΄ (που ήταν ο τέταρτος γιος του Μωάμεθ Γ΄), έγινε σουλτάνος. Ο Γιαχία, πίστευε, πως επειδή ήταν μεγαλύτερος από τον Αχμέτ, έπρεπε ο ίδιος να γίνει σουλτάνος και αφιέρωσε την υπόλοιπη ζωή του για να κατακτήσει τον θρόνο. Ωστόσο η οθωμανική νομοθεσία περί διαδοχής, όριζε ότι δεν έπαιζε ρόλο η ηλικία των διαδόχων, άλλα οι υποψήφιοι έπρεπε να παλέψουν, μέχρι να βγει νικητής. Από το 1603 και έπειτα, ο Γιαχιά, έκανε πολλά ταξίδια στη βόρεια και δυτική Ευρώπη, για να κερδίσει την υποστήριξη των ηγετών και να κατακτήσει τον θρόνο (ο ίδιος ταξίδεψε στη Φλωρεντία, τη Μαδρίτη, τη Ρώμη, την Κρακοβία, την Αμβέρσα, την Πράγα και άλλες πόλεις). Μεταξύ 1614 και 1617, συνεργάστηκε με ορθόδοξους Σέρβους μοναχούς του Κοσσυφοπέδιου και Ρωμαιοκαθολικούς μοναχούς και τους ηγέτες τους, στο πλαίσιο της στρατηγικής του για την κατάκτηση του θρόνου.Λίγα χρόνια αργότερα, με τη βοήθεια της Ρωσίας και των Κοζάκων της Ουκρανίας, οδήγησε ένα στόλο 130 πλοίων προς την Κωνσταντινούπολη, χωρίς επιτυχία όμως. Πέθανε το 1649 στο Μαυροβούνιο.
Αικατερίνη Οπαλίνσκα

Η Αικατερίνη, πολων. Katarzyna Opalińska (13 Οκτωβρίου 1680 - 19 Μαρτίου 1747) από τον Οίκο των Οπαλίνσκι, ήταν κόρη του στάροστ & καστελάνου του Πόζναν και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Πολωνίας-Λιθουανίας.

 Ήταν η μόνη κόρη του Ιωάννη-Καρόλου Οπαλίνσκι στάροστ & καστελάνου του Πόζναν και της Σοφίας-Άννας Τσαρνκόβσκι, κόρης του Αδάμ-Ουριέλ Τσαρνκόβσκι. Παντρεύτηκε το 1698 τον Στανίσλαφ Α΄ Λεστσύνσκι βασιλιά της Πολωνίας & μεγάλο δούκα της Λιθουανίας και είχε τέκνα: Άννα 1699-1717, απεβ. 18 ετών. Μαρία 1703-1768, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο ΙΕ΄ της Γαλλίας. Renata Tyszczuk: The Story of an Architect King: Stanislas Leszczynski in Lorraine 1737-1766
146 Λουκίνα

Η Λουκίνα (Lucina) είναι ένας μεγάλος και σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,20. Ανακαλύφθηκε το 1875 από τον Γάλλο αστρονόμο Αλφόνς Μπορελλύ, που παρατηρούσε από τη Μασσαλία, και πήρε το όνομα της θεάς του τοκετού στη ρωμαϊκή μυθολογία. Δύο επιπροσθήσεις αστέρων από τη Λουκίνα έχουν καταγραφεί, το 1982 και το 1989. Κατά την πρώτη, ανιχνεύθηκε με πιθανότητα η ύπαρξη ενός μικρού δορυφόρου της (διαστάσεων περίπου 6 χιλιομέτρων), πράγμα που υποστηρίζουν και αστρομετρικές παρατηρήσεις που έγιναν το 2003.

 Η μέση διάμετρος της Λουκίνας υπολογίσθηκε σε 132,2 χιλιόμετρα, ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 2,4 τετράκις εκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Λουκίνας εκτιμάται σε 3,7 cm/sec² (265 φορές ασθενέστερη από την αντίστοιχη γήινη), ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 70 m/sec (252 χιλιόμετρα την ώρα). Ο φασματικός τύπος της Λουκίνας είναι C ή Ch (ανθρακούχος). Το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,036, ενώ η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 104 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Η Λουκίνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 18 ώρες και 33 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Ραιδεστός

Η Ραιδεστός, ή και Τεκίρνταγ/Τεκιρντάγ (τουρκικά: Tekirdağ), είναι παραλιακή πόλη της Τουρκίας. Αποτελεί μέρος της περιοχής η οποία είναι ιστορικά γνωστή υπό την ονομασία Ανατολική Θράκη και είναι χτισμένη στις όχθες της Θάλασσας του Μαρμαρά. Η Ραιδεστός είναι πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Το 2016, ο πληθυσμός της πόλης ήταν 176.848 κάτοικοι. Επιπλέον, στην πόλη υπάρχουν τιμητικά προξενεία της Ουγγαρίας και της Βουλγαρίας.

 Η Ραιδεστός βρίσκεται στη βόρεια ακτή της Θάλασσας του Μαρμαρά, 135 χιλιόμετρα δυτικά της Κωνσταντινούπολης. Ο κόλπος της Ραιδεστού περικλείεται από το μεγάλο ακρωτήριο του βουνού, που έδωσε το τουρκικό όνομα στην πόλη, (Τεκίρ Νταγ), ύψους 921 μ.. Μεταξύ της πόλης και του Σάρκιοϊ, βρίσκεται ένα άλλο βουνό, το Γκάνος Ντάγι (Ganos Dağı). Η Ραιδεστός έχει οριακό μεσογειακό/υγρό υποτροπικό κλίμα (ταξινόμηση κλίματος Κέππεν: Csa/Cfa). Τα καλοκαίρια είναι μακρά, ζεστά και υγρά, ενώ οι χειμώνες είναι δροσεροί και υγροί. Οι χιονοπτώσεις είναι αρκετά συχνές μεταξύ των μηνών Δεκεμβρίου και Μαρτίου. Η πόλη ιδρύθηκε τον 6ο π.Χ. αιώνα από αποίκους προερχόμενους από τη Σάμο και ονομαζόταν Βισάνθη. Παράλληλα, υποστηρίζεται η άποψη πως στη συνέχεια εγκαταστάθηκαν σε αυτή και Αθηναίοι άποικοι. Αργότερα έγινε γνωστή ως Ραιδεστός, ονομασία που ευρισκόταν σε χρήση κατά τη βυζαντινή περίοδο. Κατόπιν μετονομάστηκε σε Ρόντοστσουκ (Rodosçuk) μετά την κατάληψή της από τους Οθωμανούς κατά τη διάρκεια του 14ου αιώνα (στις δυτικοευρωπαϊκές γλώσσες η συγκεκριμένη ονομασία αποδιδόταν ως Ροντοστό). Μετά τον 18ο αιώνα η πόλη αναφερόταν από τους Οθωμανούς ως Τεκφούρ νταγ ή Τεκίρ νταγ, με βάση την τουρκική λέξη τεκφούρ, που σημαίνει ανίερος. Ως Ραιδεστός ανέπτυξε αξιόλογο πολιτισμό, άκμασε ιδιαίτερα κατά τους βυζαντινούς χρόνους και έγινε έδρα του μητροπολίτη Ηρακλείας. Κατά την οθωμανική περίοδο γνώρισε σημαντική εμπορική ανάπτυξη, κυρίως λόγω της επίκαιρης θέσης της. Παράλληλα, ήταν γνωστή για τα σιδηρουργεία της (τα οποία βρίσκονταν κυρίως στον έλεγχο της αρμενικής κοινότητας) και το εμπόριο υφασμάτων. Στη σύγχρονη ιστορία άλλαξε διαδοχικά κυρίαρχους αρκετές φορές: κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους, καταλήφθηκε το 1912 από τον βουλγαρικό στρατό, ωστόσο ανακατελήφθη από τους Τούρκους το επόμενο έτος. Το 1920, προσαρτήθηκε στην Ελλάδα με τη Συνθήκη των Σεβρών και υπήχθη στον νομό Ραιδεστού. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922, ο ελληνικός πληθυσμός της πόλης μεταφέρθηκε στην Ελλάδα. Στην πόλη γεννήθηκαν ο Μεγάλος Βεζίρης Μπεκρί Μουσταφά, ο Οθωμανός ποιητής Ναμίκ Κεμάλ, ο Έλληνας πολιτικός Φίλιππος Μανουηλίδης και ο σύγχρονος Τούρκος πανεπιστημιακός Ερχάν Ταμπάκογλου. Επιπλέον, εκεί πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Ούγγρος ευγενής και επαναστάτης Φραγκίσκος Ράκοζι.
Κώστας Καζναφέρης

Ο Κώστας Καζναφέρης (γεννημένος την 22η Ιουνίου 1987, στην Άρτα) είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής και νυν τεχνικός διευθυντής ποδοσφαίρου. Κατά τη διάρκεια της ποδοσφαιρικής του καριέρας αγωνίστηκε κυρίως ως μέσος στον Άρη Θεσσαλονίκης και τον Π.Α.Σ. Γιάννινα.

 Ο Καζναφέρης, ξεκίνησε την καριέρα του από τη γενέτειρά του, την Άρτα, αγωνιζόμενος με τα χρώματα της τοπικής Αναγέννηση Άρτας, όπου πραγματοποίησε 29 εμφανίσεις και σημείωσε ένα τέρμα. Συνέχισε στον Π.Α.Σ. Γιάννινα για την τετραετία 2006-2010, ενώ ενδιάμεσα παραχωρήθηκε, το 2009, ως δανεικός στον Πυρσό Γρεβενών. Το μεγάλο άλμα της καριέρας του πραγματοποιήθηκε το καλοκαίρι του2010, όταν και μεταγράφηκε στον Άρη, όπου και παρέμεινε για τρία χρόνια. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο με τους «κίτρινους» στις 29 Ιουνίου 2010, στον αγώνα Κυπέλλου Γιαγκελόνια Μπιάλιστοκ-Άρης Θεσσαλονίκης 1-2. Αγωνίζονταν κυρίως ως πλάγιος μέσος, αλλά χρησιμοποιήθηκε κάποιες φορές κι ως αμυντικός χαφ. Σε αυτή την πρώτη του θητεία με τους «κίτρινους» είχε συνολικά 65 συμμετοχές (55 για το Πρωτάθλημα και 4 για το Κύπελλο Ελλάδας) και 6 για το ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ). Τον Δεκέμβριο του 2013 μετακόμισε στη Βουλγαρία, όπου αγωνίστηκε για τη σεζόν 2013-14 με τα χρώματα της Λοκομοτίβ Πλόβντιβ. Το 2014 επέστρεψε στην Ελλάδα και αγωνίστηκε διαδοχικά σε Πλατανιά (9 συμμετοχές, χωρίς γκολ) και Εργοτέλη (23 συμμετοχές, χωρίς γκολ). Τον Σεπτέμβριο του 2015 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τον Άρη, ο οποίος αγωνίζονταν τότε στην Γ’ Εθνική. . Τη σεζόν 2015-16 είχε 24 συμμετοχές στο πρωτάθλημα της Γ’ Εθνικής. Τον Αύγουστο του 2016 μεταγράφηκε στον Παναιγιάλειο, όπου αγωνίστηκε για 1,5 χρόνο, έχοντας 39 συμμετοχές. Συνέχισε στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης (2018-19) και τον Αλμωπό Αριδαίας (2019-2020) για να επιστρέψει τον Ιανουάριο 2020 στην Αναγέννηση Άρτας, την ομάδα που τον ανέδειξε ποδοσφαιρικά. Τη σεζόν 2020-21, έκλεισε την πολύχρονη καριέρα του ως ποδοσφαιριστής, με ένα σύντομο πέρασμα από τη γερμανική Sportfreunde 04 (6 συμμετοχές και 1 τέρμα). Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του πορείας ακολούθησε την καριέρα του διευθυντή ποδοσφαιρικού τμήματος (team manager), αρχικά στον Αστέρας Βλαχιώτη (Ιούλιος-Οκτώβριος 2021) και ακολούθως στην Αναγέννηση Άρτας (Ιανουάριος-Ιούλιος 2022). Προφίλ του Κ.Καζναφέρη στο transfermarkt.com (Αγγλικά) Προφίλ Κώστας Καζναφέρης στο Soccerway
Ολυμπιακός Χερσονήσου

Ο Ολυμπιακός Χερσονήσου (επίσημη ονομασία: Ολυμπιακός Σύνδεσμος Φιλάθλων Χερσονήσου) είναι Ελληνικός ποδοσφαιρικός σύλλογος της Κρήτης και συγκεκριμένα της πόλης της Χερσονήσου του Νομού Ηρακλείου και ιδρύθηκε το 1979. Αυτό το διάστημα αγωνίζεται στις διοργανώσεις της Ε.Π.Σ. Ηρακλείου. Έχει πολυετή συμμετοχή στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα της Δ' Εθνικής (περιφερειακό πρωτάθλημα) και 2 συμμετοχές στο επαγγελματικό πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής. Επίσης, έχει υπάρξει 3 φορές (1994-95, 1998-99 και 2011-12) φιναλίστ Κυπέλλου Ε.Π.Σ. Ηρακλείου και 1 φορά (1998-99) φιναλίστ Κυπέλλου Ελλάδας ερασιτεχνών.

 Κατέκτησε την περίοδο 2007-08 την πρώτη θέση στον 10ο όμιλο της Δ' εθνικής, με αποτέλεσμα να βρεθεί για πρώτη φορά στην ιστορία του σε επαγγελματικό πρωτάθλημα. Το 2008-09 στο νότιο όμιλο της Γ' εθνικής τερμάτισε στην 11η θέση της κατάταξης με απολογισμό 11 νίκες, 9 ισοπαλίες και 14 ήττες με τέρματα 39-36, εξασφαλίζοντας την παραμονή στην κατηγορία και την επόμενη χρονιά (2009-10) υποβιβάστηκε στην Δ' Εθνική. Την αμέσως επόμενη χρονιά τερμάτισε στη 15η θέση και υποβιβάστηκε στο τοπικό πρωτάθλημα Α1' ΕΠΣ Ηρακλείου, όπου τερμάτισε στην τελευταία θεση και υποβιβάστηκε στην Α2' ΕΠΣ Ηρακλείου. Πρωτάθλημα Α1 Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Ηρακλείου: 2 1992-93, 1999-00 Κύπελλο Ε.Π.Σ. Ηρακλείου: 1 1998-99 Οι φίλαθλοι του Ολυμπιακού Χερσονήσου μετά την άνοδο της ομάδας τους στην Γ' Εθνική Κατηγορία ίδρυσαν έναν σύνδεσμο φιλάθλων με το όνομα Σύνδεσμος Φιλάθλων Ολυμπιακού Χερσονήσου "Port Boys Gate 3". Η ιστοσελίδα του Ολυμπιακού Χερσονήσου
Εθνική Ταϊλάνδης (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Τελ. Ενημέρωση: 24 Ιανουαρίου 2015 Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Ταϊλάνδης αντιπροσωπεύει την Ταϊλάνδη στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης που οργανώνει η FIBA. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ταϊλανδέζικης Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Basketball Sport Association of Thailand).

 Μεγαλύτερη επιτυχία της μέχρι σήμερα είναι η κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου στο Ασιατικό Πρωτάθλημα που διοργανώθηκε στην Κινέζικη Ταϊπέι το 1972.Μέχρι σήμερα δεν έχει ποτέ λάβει μέρος σε κάποια Ολυμπιακή Διοργάνωση, ούτε σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Η πρώτη της συμμετοχή στο Ασιατικό Πρωτάθλημα της FIBA Asia έλαβε χώρα το 1968, ενώ από το 1995 αγωνίζεται και στο Πρωτάθλημα Νοτιοανατολικής Ασίας που διοργανώνει η SEABA, θυγατρική της FIBA Asia.Επίσης, η Ταϊλάνδη διαθέτει δικαίωμα συμμετοχής στους Ασιατικούς Αγώνες και στους Αγώνες Νοτιοανατολικής Ασίας υπό τη σκέπη της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Πορεία σε Ασιατικά Πρωταθλήματα Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Ταϊλάνδης σε Ασιατικά Πρωταθλήματα: Πορεία σε Πρωταθλήματα Νοτιοανατολικής Ασίας Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Ταϊλάνδης σε Πρωταθλήματα Νοτιοανατολικής Ασίας: Πορεία σε Ασιατικούς Αγώνες Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Ταϊλάνδης σε Ασιατικούς Αγώνες: Πορεία σε Αγώνες Νοτιοανατολικής Ασίας Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Ταϊλάνδης σε Αγώνες Νοτιοανατολικής Ασίας: Εθνική Ταϊλάνδης (καλαθοσφαίριση ανδρών) Thailand, ιστορικό ανά έτος στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά) สมาคมกีฬาบาสเกตบอลแห่งประเทศไทย, επίσημος ιστότοπος.
Ανθώνας Ηλείας

Ο Ανθώνας (επίσημα: ο Ανθών) είναι ημιορεινός οικισμός του Νομού Ηλείας, ευρισκόμενος σε υψόμετρο 380 μέτρων περίπου. Αποτελεί έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Ήλιδας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Πηνείας ως έδρα του ομώνυμου πρώην δημοτικού διαμερίσματος. Τα χωριά και οι οικισμοί που βρίσκονται στην γύρω περιοχή από τον Ανθώνα είναι τα Άγναντα, η Βουλιαγμένη, το Καλό Παιδί, ο Λαγανάς, τα Γαβράκια και η Ροδιά. Η τοπική οικονομία στηρίζεται στην κτηνοτροφία και στην γεωργία. Βασικό προϊόν παραγωγής της περιοχής είναι το ελαιόλαδο.

 Ιστορικά η κτίση του Ανθώνα χρονολογείται τουλάχιστον από την εποχή της Τουρκοκρατίας και η τότε ονομασία του ήταν «Τατάραλι», η οποία φημολογείται πως την πήρε από τον τότε Οθωμανό τσιφλικά του χωριού Αλή. Μετονομάστηκε στις 19/7/1928 από «Τατάραλι» σε «Ανθώνας». Το 1835, στην απελευθερωμένη πλέον Πελοπόννησο, υπήχθη στο Δήμο Σελληεντίας (Τατάραλης) με έδρα τον Ανθώνα. Ο προστάτης του χωριού είναι ο Άγιος Νικόλαος και ο Ιερός Ναός του βρίσκεται στο κέντρο του οικισμού. Ακόμα υπάρχει και ο Ιερός Ναός της Παναγίας Θεοτόκου, που βρίσκεται στο ψηλότερο σημείο του χωριού. Ανατολικά του χωριού και σε απόσταση περίπου 4 χιλιόμετρα, βρίσκεται η δυτική πλευρά του μοναδικού επιπέδου δάσους της Ελλάδας, η φημισμένη Κάπελη, έκτασης 218.000 στρεμμάτων, που αποτελείται από σπερμοφυή βελανιδιά και είναι ενταγμένο στο δίκτυο «NATURA 2000» λόγω της σπουδαιότητάς του, η οποία εκτιμάται από την αρχαιότητα. Τα κύρια οδικά δίκτυα της περιοχής είναι ένας ασφαλτοστρωμένος δρόμος 9 χλμ. ο οποίος οδηγεί στην Eθνική Oδό «111» και το Πανόπουλο καθώς και ένας δεύτερος 4 χλμ. ο οποίος συνδέει το χωριό με το Σιμόπουλο, κεφαλοχώρι της Πηνείας. Η Κοινότητα Ανθώνος είναι χαρακτηρισμένη -όπως και ο οικισμός- ως αγροτική ημιορεινή, με έκταση 7,312 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Καλό Παιδί. (σε παρένθεση ο συνολικός πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1995, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Ανθώνα Ηλέιας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 13/12/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Ανθώνα Ηλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 13/12/2017. Πανδέκτης: Μετονομασίες των Οικισμών της Ελλάδας - Τατάραλι-Ανθώνας. pandektis.ekt.gr. Ανακτήθηκε: 30/11/2017.
Κάρολος Αλφρέδος του Λίχτενσταϊν

Ο Κάρολος-Αλφρέδος, γερμ. Karl Alfred (16 Αυγούστου 1910 - 17 Νοεμβρίου 1985) από τον Οίκο του Λίχτενσταϊν ήταν νεότερος αδελφός του Φραγκίσκου-Ιωσήφ Β΄ πρίγκιπα του Λίχτενσταϊν.

 Ο Κάρολος-Αλφρέδος-Μαρία-Ιωάννης Βαπτιστής-Ερρίκος-Άλοϋς-Γεώργιος-Χάρτμανν-Ιγνάτιος γεννήθηκε στο Ντόιτσλαντσμπερκ της Αυστρίας και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Άλοϋς διαδόχου του Λίχτενσταϊν και της Ελισάβετ-Αμαλίας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Καρόλου-Λουδοβίκου αρχιδούκα της Αυστρίας. Απεβίωσε στο Μπρουκ επί του Λάιτα της Αυστρίας σε ηλικία 65 ετών. Νυμφεύτηκε το 1949 την Αγνή-Χριστίνα των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρη του Ουμβέρτου-Σαλβαδόρ αρχιδούκα της Αυστρίας-Τοσκάνης και είχε τέκνα: Δομίνικος 1950-2009. Ανδρέας γενν. 1952. Γρηγόριος 1954. Αλεξάνδρα 1955-1993. Μαρία-Πία γενν. 1960, πρέσβυρα του Λίχτενσταϊν στην Αυστρία, στο Βέλγιο και την Ευρωπαϊκή Ένωση· αντιπρόσωπος του Λίχτενσταϊν στον Οργανισμό για την Ασφάλεια και Συνεργασία στην Ευρώπη και στον ΟΗΕ. Παντρεύτηκε τον Μαξ Κότμπαουερ, αντιπρόεδρο της Κρέντιτανσταλτ-Μπάνκφεραϊν. Αικατερίνη γενν. 1964. Μπριγκίττε γενν. 1967. Theroff, Paul. "Imperial House of Austria". www.angelfire.com/realm/gotha/ (Paul Theroff’s Royal Genealogy Site).
Επαρχία Ύδρας

Η επαρχία Ύδρας ήταν επαρχία της νομαρχίας Αττικής. Αποτελούταν από τα νησιά του Αργοσαρωνικού, Ύδρα, Σπέτσες και Δοκό και έδρα της ήταν η πόλη της Ύδρας.

 Δημιουργήθηκε αρχικά με την διοικητική διαίρεση του 1833 ως μία από τις επτά επαρχίες του νομού Αργολίδας και Κορινθίας. Αρχικά δεν περιλάμβανε τις Σπέτσες. Καταργήθηκε στην συνέχεια με την διοικητική διαίρεση του 1836 η οποία κατήργησε προσωρινά το νομαρχιακό σύστημα και επανασυστάθηκε το 1845. Το 1942 ενσωματώθηκε στον νομό Αττικής. Η επαρχία έγινε μέρος του νομού Πειραιώς στο διάστημα που αυτός ίσχυσε και στην συνέχεια επανήλθε στον νομό Αττικής. Καταργήθηκε το 1997 με το σχέδιο Καποδίστριας.
Στάρι Σοντς

Το Στάρι Σοντς (πολωνικά: Stary Sącz, προφέρεται: [ˈstarɨ ˈsɔnt͡ʂ]) είναι μικρή ιστορική πόλη στο Βοεβοδάτο Ελάσσονος Πολωνίας της νότιας Πολωνίας. Είναι η έδρα του Γκμνίνα Στάρι Σοντς (δήμος) και μια από τις παλαιότερες πόλεις της χώρας, η οποία ιδρύθηκε τον 13ο αιώνα.

 Το Στάρι Σοντς βρίσκεται στο κάτω μέρος της κοιλάδας που ονομάζεται Κοτλίνα Σοντέτσκα (Kotlina Sądecka), ανάμεσα σε δύο ποτάμια - το Ντουνάγιετς και τον Πόπραντ, σε υψόμετρο 320 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Η ιστορία της πόλης χρονολογείται από τον πρώιμο Μεσαίωνα, όταν η Δούκισσα Κίνγκα (Κίνγκα της Πολωνίας), η κόρη του Βασιλιά Μπέλα Δ΄ της Ουγγαρίας και η σύζυγος του Δούκα Μπολέσλαφ Ε΄ του Αγνού, έλαβε τη γη που ονομαζόταν Σοντς (Sącz), μαζί με τα γύρω χωριά, από τον σύζυγό της το έτος 1257, η οποία εικάζεται πως είναι η ημερομηνία ίδρυσης της πόλης. Πράγματι, η Δούκισσα πρέπει να είχε αγαπήσει πάρα πολύ τα βουνά, αφού ίδρυσε εκεί μια Μονή των φτωχών κληρικών το 1280 και έγινε η δούκισσα της. Σχεδόν ταυτόχρονα, στην απέναντι πλαγιά του λόφου Σοντς, η έδρα ενός Φραγκισκανικού τάγματος ιδρύθηκε επίσης από τη Δούκισσα Κίνγκα. Το έτος 1358, η πόλη έλαβε προνόμιο του νόμου του Μαγδεμβούργου, όπως επιβεβαιώθηκε από τον Βασιλιά Καζίμιρ Γ΄ το Μέγα. Η εξαιρετικά πλεονεκτική τοποθεσία, σε μια πολυσύχναστη εμπορική οδό προς την Ουγγαρία, ενίσχυσε την ταχεία ανάπτυξη της πόλης. Ωστόσο, η πόλη συχνά υπέστη ζημιές από καταστροφές, εκ των οποίων οι πυρκαγιές ήταν οι πιο επιβλαβείς. Η πόλη επίσης δεν κατάφερε να γλυτώσει από πλημμύρες, πληγές και πολέμους. Κατά τη διάρκεια της μεγαλύτερης πυρκαγιάς, το 1795, σχεδόν όλη η πόλη κάηκε. Στους επισκέπτες του Στάρι Σοντς δεν παρέχεται μόνο η πλούσια ιστορία της πόλης, η μοναδική μεσαιωνική αρχιτεκτονική και πολλά μνημεία εκκλησιαστικών κτηρίων. Στη διχάλα των ποταμών Ντουνάγιετς και Πόπραντ υπάρχει ένας χώρος αναψυχής με λίγες λιμνούλες (η συνολική τους επιφάνεια είναι 14 εκτάρια). Αυτές οι λιμνούλες περιέχουν πολλά ψάρια. Υπάρχουν κυπρίνοι και πέστροφες μεταξύ αυτών. Υπάρχουν ακόμη και ιριδίζουσες πέστροφες σε ένα ειδικό ψάρεμα. Αυτά τα ψάρια προσελκύουν πολλούς ψαράδες. Η Μιέισκα Γκούρα (Miejska Góra, «Βουνό της Πόλης») ενθαρρύνει την πεζοπορία και την ποδηλασία σε ένα όμορφο περιβάλλον άγριας φύσης. Το Στάρι Σοντς, που βρίσκεται κοντά στο Πάρκο Τοπίου Πόπραντ είναι επίσης η έδρα της Υπηρεσίας Πάρκου. Ένα από τα μεγαλύτερα τοπικά πάρκα της Πολωνίας εκτείνεται σε όλη την έκταση των βουνών Ραντζιεγιόβα (Radziejowa) και Γιαβοζίνα (Jaworzyna) στην περιοχή της οροσειράς Μπέσκιντ Σοντέτσκι. Υπάρχουν πολλά μονοπάτια που περιμένουν έντονους πεζοπόρους. Μερικά από αυτά ξεκινούν από το Στάρι Σοντς. Το Στάρι Σοντς είναι ένα μέρος για πολλές αθλητικές εκδηλώσεις. Μερικές από τις πιο δημοφιλής είναι: Πολωνικό Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης των Δασικών Σχολών, με συμμετέχοντες από τη Δανία και τη Σλοβακία. Ο Διαγωνισμός Νεολαίας Ποδηλασίας Open Mountain. Το Διεθνές Ράλλυ Μοτοσικλετών. Ο Αγώνας Δρόμου του Κυπέλλου του Δημάρχου. Το Πανπολωνικό Οικολογικό Ράλι. Ο αγώνας της Παραμονής της Πρωτοχρονιάς από το Στάρι Σοντς στο Νόβι Σοντς. Εβραϊκή κοινότητα στο Στάρι Σοντς στο Virtual Shtetl
Μεσιέ 99

Ο Μεσιέ 99 (γνωστός και ως Μ99 και NGC 4254) είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Κόμη Βερενίκης σε απόσταση 55 MLy. Ο γαλαξίας έχει ένα βραχίονα με κανονική εμφάνιση και ένα βραχίονα ο οποίος είναι λιγότερο στενά συνδεδεμένος με τον γαλαξία, δίνοντάς του μία ασύμμετρη εμφάνιση. Μια γέφυρα ουδέτερου υδρογόνου συνδέει τον Μ99 και τον σκοτεινό γαλαξία VIRGOHI21, του οποίου η βαρύτητα έχει αλλάξει την εμφάνιση του Μεσιέ 99 και δημιουργήσει την γέφυρα υδρογόνου.

 Ο Μεσιέ 99 ανακαλύφθηκε στις 15 Μαρτίου 1781 από τον Πιέρ Μεσαίν, μαζί με τους κοντινούς γαλαξίες Μεσιέ 98 και Μεσιέ 100 και ο Τσάρλς Μεσιέ τον συμπεριέλαβε στον κατάλογό του. Ο Μεσιέ 99 ήταν ο δεύτερος γαλαξίας που αναγνωρίστηκε ως σπειροειδής από τον Κόμη του Ρος, την άνοιξη του 1846, μετά τον Μεσιέ 51.Στον Μεσιέ 99 είχαν παρατηρηθεί τρεις υπερκαινοφανείς αστέρες μέχρι το 2007: ο 1967Η, ο 1972Q και ο 1986Ι. Ο Μεσιέ 99 έχει την μεγαλύτερη μετατόπιση προς το ερυθρό από κάθε γνωστό γαλαξία του Μεσιέ, και άρα κάθε αντικειμένου Μεσιέ: περίπου 2407 km/s. Αυτό σημαίνει ότι κινείται σε σχέση με το σμήνος της Παρθένου με μία ταχύτητα περίπου 1200 km/s, τυχαία, σε μία κατεύθυνση αντίθετη από τον Γαλαξία μας. Αυτό το γεγονός μπορεί να οφείλεται σε μία πρόσφατη αλληλεπίδραση με κάποιον γαλαξία. UniverseToday: Dark Matter Galaxy? PPARC: New evidence for a Dark Matter Galaxy