Καρλ φον Μπλάας

Ο Καρλ φον Μπλάας (28 Απριλίου 1815 στο Νάουντερς– 19 Μαρτίου 1894 στη Βιέννη ) ήταν Αυστριακός ζωγράφος γνωστός για τα πορτρέτα και τις θρησκευτικές συνθέσεις του σε καμβά καθώς και με τη μορφή τοιχογραφιών.

 Ο Καρλ φον Μπλάας γεννήθηκε σε μια αγροτική οικογένεια στο Νάουντερς στο Τιρόλο στις 28 Απριλίου 1815. Είναι περισσότερο γνωστός ως ζωγράφος ιστορίας και ζωγράφος πορτρέτων. Τα πρώτα του μαθήματα τέχνης ήταν στο Ίνσμπρουκ, όπου έλαβε εκπαίδευση ως συγγραφέας. Ενδιαφερόταν όμως περισσότερο για την τέχνη, και έτσι, όπως πολλοί ζωγράφοι εκείνη την εποχή, φιλοδοξούσε να επισκεφθεί την Ιταλία για να πραγματοποιήσει τον στόχο του για μια εις βάθος καλλιτεχνική εκπαίδευση. Ο θείος του, δικαστής στη Βερόνα, αναγνώρισε το ταλέντο του και του έδωσε οικονομική υποστήριξη για σπουδές στη Βενετία, τις οποίες ανέλαβε το 1832. Στην αυτοβιογραφία του αφηγείται πολλές από τις περιπέτειές του, μερικές μάλλον οδυνηρές, σε εκείνη την παραμονή. Υπήρξε φοιτητής στην Ακαδημία της Βενετίας μεταξύ 1832 και 1837, όπου σπούδασε υπό τον Λουδοβίκο Λιπαρίνι. Κέρδισε πολλά βραβεία και άρχισε να λαμβάνει παραγγελίες πορτρέτου. Το 1837 έλαβε το Prix de Rome από την Ενετική Ακαδημία, το οποίο του επέτρεψε να σπουδάσει στη Ρώμη για πέντε χρόνια. Ταξίδεψε εκεί και κατά την επίσκεψή του ήρθε σε επαφή με το ηγετικό μέλος της Σχολής Ναζωραίων, Γερμανό καλλιτέχνη Φρίντριχ Όβερμπεκ και τον κύκλο του, που τον επηρέασαν με πολλούς τρόπους. Ωστόσο, διαφώνησε καλλιτεχνικά μαζί τους και συνειδητοποίησε ότι η τέχνη του στόχευε σε πιο δυνατές και ρεαλιστικές συνθέσεις. Ενώ βρισκόταν στην Ιταλία ταξίδεψε πολύ, μελετώντας και αντιγράφοντας πολλούς παλιούς πίνακες ζωγραφικής. Στη συνέχεια αφοσιώθηκε στην εκκλησιαστική τέχνη και τις σκηνές του είδους με τελετουργικό χαρακτήρα, λαμβάνοντας πολλές παραγγελίες για βωμούς και άλλα παρόμοια, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων κατόπιν εντολής του Πάπα Πίου Θ΄ με τον οποίο είχε ιδιωτικό ακροατήριο ως αποτέλεσμα της διακόσμησης του καθεδρικού ναού του Αλμπάνο. Σπούδασε επίσης στο Μόναχο για δύο χρόνια και στη συνέχεια ζωγράφισε έργα για εκκλησίες στο Παρίσι, το Λονδίνο, την Ιταλία, την Ουγγαρία και τη Ρωσία. Το 1850 διορίστηκε στην Ακαδημία της Βιέννης και φιλοτέχνησε αρκετές τοιχογραφίες στην εκκλησία Παλαιό-Λέρχενφελντ. Το 1855 έλαβε βραβείο στην Έκθεση του Παρισιού για τον πίνακα του Καρλομάγνος Επισκεπτόμενος ένα Σχολείο Αρρένων και δέχτηκε υποψηφιότητα ως καθηγητής στην Ακαδημία της Βενετίας την ίδια χρονιά. Ήταν καθηγητής της Ακαδημίας της Βενετίας από το 1856 έως το 1866. Το 1866 επέστρεψε στη Βιέννη. Η αυτοβιογραφία του δημοσιεύτηκε στη Βιέννη το 1876. Ο φον Μπλάας μοιράστηκε τη γοητεία του Ναζωραίου με τους καλλιτέχνες της Αναγέννησης και ταυτίστηκε με την άποψή τους για τη θρησκευτική αποστολή της τέχνης. Έγινε γνωστός στους κοινωνικούς κύκλους της Βιέννης και ζωγράφισε το αγόρι αυτοκράτορα Φραντς Τζόζεφ το 1853. Μερικά χρόνια αργότερα άρχισε να εκτελεί σαράντα δύο τοιχογραφίες για το Arsenal της Βιέννης (τώρα το Μουσείο Στρατιωτικής Ιστορίας της Βιέννης) από την ιστορία της Αυστρίας, που τον απασχόλησε για έντεκα χρόνια. Αυτά θεωρούνται από τα σημαντικότερα έργα του. Είναι ο πατέρας του ζωγράφουΕυγένιου φον Μπλάας (1843–1942), του οποίου η φήμη (και οι τιμές των δημοπρασιών) έχει επισκιάσει αυτή του πατέρα του, και του Γιούλιους φον Μπλάας (1845–1923), επίσης ζωγράφου. Πέθανε στη Βιέννη το 1894. Μεταξύ των μαθητών του ήταν ο Φραντσέσκο Μπέντα. Στην αυτοβιογραφία του αφηγείται την ακόλουθη γοητευτική ιστορία, που έλαβε χώρα το καλοκαίρι του 1839 κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης στην Περούτζια: «Μια Κυριακή στον καθεδρικό ναό της Περούτζια είδα μια όμορφη νεαρή γυναίκα, που με έκανε να ξεχάσω τη Λειτουργία και το ιερό περιβάλλον. Πίσω στον ξενώνα, την σκιαγράφισα από μνήμης, και ο ιδιοκτήτης είπε αμέσως: «Αυτό είναι το όμορφο κορίτσι Μπερναμπό!» Ήταν σαν την ευγενή Λίνα, με αποτέλεσμα να την ζωγράφισα με πολύ κέφι. Το βράδυ στον παραλιακό δρόμο την ξαναείδα, και με τράβηξε σαν κάποια αόρατη δύναμη. Και καθώς περπατούσε σε ένα στενό δρόμο, ρώτησα τη μητέρα της αν μπορούσα να ζωγραφίσω την όμορφη κόρη της. Της είπα ότι ήμουν πλανόδιος καλλιτέχνης, που αναζητούσα την ομορφιά όπου τη έβρισκα. Η κυρία δεν προσβλήθηκε ούτε ήταν αγενής και με άφησε να μπω στο σπίτι της. Για μέρες την επισκεπτόμουν και το πορτρέτο ολοκληρώθηκε. Η όμορφη Λάουρα ένιωσε τον εαυτό της κολακευμένο, και παρόλο που ήθελα να είμαι σταθερός στα συναισθήματά μου και να ασχολούμαι μόνο με την τέχνη και τις όμορφες μορφές, μου αιχμαλώτισε την καρδιά μου. Σύντομα δεν είχα άλλες σκέψεις εκτός από αυτές της Λάουρα. Καθώς ερχόμουν συχνά στο σπίτι, περίμενε στο παράθυρο και με χαιρετούσε, και ήταν ξεκάθαρο ότι χάρηκε, που με έβλεπε. Η μητέρα της, η οποία ήταν χήρα και είχε μόνο μία κόρη, σημείωσε επίσης την αμοιβαία στοργή. Συμφωνήσαμε να συναντιόμαστε καθημερινά, νωρίς στις 5:00 π.μ., δίπλα σε ένα νέο πηγάδι, όπου περνούσε ένα ωραίο μονοπάτι, φυσικά με τη συνοδεία της μητέρας της. Αυτό συνέβαινε πολύ συχνά και ήπιαμε από το υγιεινό νερό και κουβεντιάζαμε. Αυτές ήταν υπέροχες, αξέχαστες πρωινές ώρες. Η μητέρα της ήθελε η όμορφη αλλά φτωχή κόρη της να παντρευτεί καλά, και έτσι μίλησε μια μέρα, όταν ολοκλήρωσα το πορτρέτο, πολύ ειλικρινά μαζί μου, οπότε περιέγραψα τις περιστάσεις μου και έπρεπε να εκφράσω τη λύπη μου, γιατί δεν μπορούσα να υποσχεθώ, λόγω του γεγονότος ότι ήμουν ακόμη τόσο νέος και πρέπει να δημιουργήσω τα προς το ζην. Η Λάουρα δεν περίμενε να περιμένει για αόριστο χρονικό διάστημα, όταν είχα πετύχει αυτόν τον στόχο. Η νεαρή γυναίκα έκλαψε και πήγε κλαίγοντας σε ένα άλλο δωμάτιο. Η μητέρα της επαίνεσε την ειλικρίνειά μου και μετάνιωσε επίσης που δεν ήμουν ευκατάστατος. Κατά τη διάρκεια αυτής της συνομιλίας, είχα ξανασυνέλθει και αποφάσισα ότι έπρεπε να φύγω». (Αυτοβιογραφία, σελ. 136–138). Το πορτρέτο της Λάουρα Μπερνάμπο από αυτό το απόσπασμα φαίνεται εδώ. Το 1842 ο φον Μπλάας παντρεύτηκε μια άλλη Ιταλίδα, την Ανιεσίνα Αϊούντα, την οποία γνώρισε στο Αλμπάνο το 1840. «Το ταξίδι του Ιακώβ μέσα στην έρημο» (Μουσείο της Βενετίας) "Επίσκεψη" (Μουσείο Ίνσμπρουκ) «Ο Καρλομάγνος επισκέπτεται ένα σχολείο αρρένων» (Μουσείο Βενετίας) «Η Τούλια οδηγεί πάνω από το σώμα του πατέρα της» (1832) «Ο βιασμός των Βενετσιάνικων νυφών τον έκτο αιώνα» (1858). Μουσείο του Ίνσμπρουκ ) "Έκκεχαρντ μεταφέρει τη Δούκισσα της Σουαβίας πέρα από το κατώφλι του μοναστηριού"