IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Φρειδερίκος Ερρίκος της Σαξονίας-Τσάιτς-Πέγκαου-Νόιστατ

Ο Φρειδερίκος Ερρίκος, γερμ. Friedrich Heinrich (21 Ιουλίου 1668 - 18 Δεκεμβρίου 1713) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν δούκας της Σαξονίας-Τσάιτς-Πέγκαου-Νόιστατ (1699-1713).

 Ήταν ο τρίτος γιος του Μαυρίκιου, δούκα της Σαξονίας-Τσάιτς και της Δωροθέας Μαρίας των Βέττιν, κόρης του Γουλιέλμου, δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1699 τη Σοφία Αγγελική, κόρη του Χριστιανού Ούλριχ Α΄, δούκα της Βυρτεμβέργης-Ελς· δεν απέκτησαν απογόνους. Το 1700 απεβίωσε η Σοφία Αγγελική και ο Φρειδερίκος Ερρίκος έκανε δεύτερο γάμο το 1702 με την Άννα Φρειδερίκη Φιλιππίννα, κόρη του Φιλίππου Λουδοβίκου, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Βίζενμπουργκ και είχε τέκνα: Μαυρίκιος Αδόλφος Κάρολος 1702-1759, αρχικά δούκας της Σαξονίας-Τσάιτς-Νόιστατ. Αποκήρυξε το δικαίωμα διαδοχής στο Τσάιτς και έγινε ιερέας και επίσκοπος των Χράντετς Κράλοβε (Κένιγκγκρετς) & Λιτομιέζιτσε (Λάιτμεριτς) της Βοημίας Δωροθέα Καρλόττα 1708, απεβίωσε σε βρεφική ηλικία Hermann Grote "Stammtafeln Europäische Herrscher- und Fürstanhäuser" Leipzig 1877, reprint Verlag-Leipzig, ISBN 3-8262-0710-6.
Σνούφελ

Ο Σνούφελ (γερμανικά: Schnuffel) είναι λαγός κινουμένων σχεδίων που δημιουργήθηκε το 2007 στη Γερμανία από τη Γερμανική εταιρεία Jamba ή Jamster. Ο Σνούφελ έχει γκρι και άσπρο τρίχωμα και μπλε μάτια.

 Τα πρώτα πρωτότυπα για τη δημιουργία του χαρακτήρα Σνούφελ δημιουργήθηκαν στις 2 Ιουλίου 2007. Ο αρχικός ήχος τηλεφώνου μετετράπη σε τραγούδι από τον Σεμπάστιαν Νούσμπαουμ και τον Αντρέας Βέντορφ, και ηχογραφήθηκε υπό τον τίτλο Kuschel Song ("τραγούδι της αγκαλιάς"). Το σινγκλ κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 2008 και ο λαγός-ήχος τηλεφώνου μπήκε στη κορυφή των γερμανικών και ευρωπαϊκών τσαρτ. Αφού το τραγούδι ανέβηκε στην κορυφή των αυστριακών τσαρτ και στην 2η θέση στην Ελβετία άρχισαν τα σχέδια για τη διεθνή κυκλοφορία του τραγουδιού. Τα τραγούδια μεταφράστηκαν σε 13 γλώσσες και δημιουργήθηκαν 13 άλμπουμ, συμπεριλαμβανομένων γερμανικών επανεκδόσεων και διεθνών άλμπουμ. Ο Σνούφελ εισήχθη στην αμερικανική αγορά στις 17 Ιανουαρίου 2010. Κάποτε το Σνούφελ έπαιζε σε διάφορα αμερικανικά κανάλια. Λόγω του αυξημένου ελληνικού ενδιαφέροντος έχουν γίνει μεταφράσεις προηγούμενων άλμπουμ του Σνούφελ στα ελληνικά. Δεν είναι αυτούσια αντίγραφα των πρωτότυπων γερμανικών αφού έχουν γίνει μικροαλλαγές στη σειρά των τραγουδιών και τα παρεχόμενα μέσα. Με τη μετάβαση στην ελληνική αγορά η Sony δεν παράγει αυτούς τους δίσκους αλλά τους έχει αναλάβει η Heaven Music. Από το 2012 άρχισαν να παράγονται εφαρμογές με θέμα τον Σνούφελ για συσκευές Android. Η τελευταία εφαρμογή για συσκευές Android κυκλοφόρησε στις 23 Μαρτίου 2015 και αργότερα κυκλοφόρησε μια για το iOS, όντας η τρίτη που κυκλοφόρησε για το iOS, μετά τη "Schnuffel Bunny Hop" και "Schnuffel Virtual Pet". Η θηλυκή έκδοση και κορίτσι του Σνούφελ λέγεται στα γερμανικά Schnuffelienchen (Σνουφελίνχεν) γνωστή και ως Σνουγκελίνα. Όπως ο Σνούφελ είναι και αυτή λαγός. Ο πρώτος δίσκος και σινγκλ της Σνουγκελίνας με τίτλο "Küss mich, halt mich, lieb mich" (Φίλα με, κράτα με, αγάπησε με) κυκλοφόρησε στις 29 Οκτωβρίου 2010 και παρέμεινε για μια εβδομάδα στην 99η θέση των γερμανικών τσαρτ. Το δεύτερο της σινγκλ, με τίτλο "Schmetterling" (Πεταλούδα) κυκλοφόρησε στις 28 Φεβρουαρίου 2012 μόνο στις σελίδες των Jamba/Jamster, και κυκλοφόρησε διαδικτυακά στις πλατφόρμες των Amazon, iTunes και GooglePlay στις 25 Ιουλίου 2014 μαζί με την αγγλική έκδοση. Το τρίτο της σινγκλ, "Ohne Dich" (Χωρίς εσένα) κυκλοφόρησε στις 26 Σεπτεμβρίου 2014 ως ψηφιακή λήψη. Τη φωνή του Σνούφελ και της Σνουγκελίνας δανείζουν στα αγγλικά οι Γκρέις Κάουφμαν και Μικαέλα Ντιν, καθώς και η Κάρολ Σεβίγια στα ισπανικά.
Κάιντο Κάμα

Ο Κάιντο Κάμα (γεννημένος στις 18 Δεκεμβρίου 1957, Βιλτζάντι) είναι Εσθονός πολιτικός, διατηρητής και δάσκαλος. Διετέλεσε Υπουργός Δικαιοσύνης της Εσθονίας από το 1992 έως το 1994, καθώς και Υπουργός Εσωτερικών της Εσθονίας από το 1994 έως το 1995.

 Ο Κάμα αποφοίτησε από το 1ο Γυμνάσιο του Βιλτζάντι το 1975. Από το 1975 έως το 1976, σπούδασε αρχιτεκτονική στην Εσθονική Ακαδημία Καλών Τεχνών. Από το 1982 έως το 1990, εργάστηκε ως αξιωματικός διατήρησης στο Δάσος Άντσλα.Το 1990, ο Κάμα εξελέγη στο Κογκρέσο της Εσθονίας. Ήταν επίσης μέλος της Εσθονικής Επιτροπής και της Συνταγματικής Συνέλευσης της Εσθονίας. Το 1990, ήταν επίσης μέλος του Ανώτατου Σοβιετικού της Εσθονίας κατά την Περεστρόικα και πρόεδρος της Επιτροπής Μεταρρυθμίσεων Ιδιοκτησίας. Κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας για την αποκατάσταση της ανεξαρτησίας της Εσθονίας, ήταν ένα από τα δύο Σοβιετικά μέλη που δεν εγγράφηκαν και αποχώρησαν στην ψηφοφορία, το άλλο ήταν η Κλάβντια Σέργκι. Ήταν μέλος της Ενσάρκωσης του 1990 του Συντηρητικού Λαϊκού Κόμματος της Εσθονίας. Το 1992, εξελέγη στο Εσθονικό Κοινοβούλιο ως μέλος του Προ Πάτριου Εθνικού Κόμματος Συνασπισμού. Αρχικά έδρασε ως μέλος του The Right Wingers, αλλά αποχώρησε.Ο Κάμα ήταν Υπουργός Δικαιοσύνης κατά τη διάρκεια της θητείας του Μαρτ Λάαρ ως πρωθυπουργός από το 1992 έως το 1994, καθώς και Yπουργός Εσωτερικών κατά τη διάρκεια της θητείας του Αντρς Τάραντ ως πρωθυπουργός από το 1994 έως το 1995.Ο Κάμα έχει εργαστεί, μεταξύ άλλων, ως σύμβουλος του πρώην πρωθυπουργού Ιούχαν Παρτς, σύμβουλος του Υπουργείου Άμυνας, καθώς και για την εταιρεία Remedia και στο Εθνικό Πάρκο Καρούλα.Από το 1997 έως το 2004, ο Κάμα ήταν διευθυντής του Ινστιτούτου Βόρο.Ο Κάμα είναι επίσης γνωστός αξιωματικός διατηρητής / συντηρητής (ένας αξιωματικός επιβολής του νόμου που προστατεύει την άγρια ​​φύση και το περιβάλλον). Δημοσίευσε πολλά άρθρα και συνεντεύξεις για την υποστήριξη του συντηρητισμού στην Εσθονία. Ο Κάμα ζει σήμερα στην Επαρχία Βόρου και είναι οπαδός του Εσθονικού Νεοπαγανισμού. Έχει έξι παιδιά: τους γιους Σάζι, Πόβατ, Πίκνε, Μούτους, Λόυμας, και τις κόρες του Καργκ και Πούιμ. Ο Πίκνε είναι διευθυντής του Μουσείου της Βάλγκα στη Βάλγκα. 4η Τάξη του Εσθονικού Τάγματος του Εθνικού Οικόσημου (20 Φεβρουαρίου 1998) Λογοτεχνικό Βραβείο Μπερνάρντ Κάνγκρο (2002) "Ümbreilma reisikirä" (Ταξιδιωτικός κόσμος), Εκδόσεις Φοντέζ 2001, (ISBN 9985935616) Διαλέξεις του Κάιντο Κάμα στο Πανεπιστήμιο Επιστημών Ζωής Αρχειοθετήθηκε 2021-03-07 στο Wayback Machine.
Τρίχινο γεφύρι Λειβαδιάς

Το τρίχινο γεφύρι της πόλης Λειβαδιάς αποτελεί μονότοξη κατασκευή στο φαράγγι της Κρύας, νοτιοδυτικά του μεσαιωνικού κάστρου της Λειβαδιάς. Κατασκευάστηκε κατά την Οθωμανική περίοδο ως τμήμα του υδραγωγείου απαραίτητο για την υδροδότηση της πόλης. Σήμερα χαρακτηρίζεται ως διατηρητέο ιστορίκο μνημείο της Λειβαδιάς.

 Άνοιγμα αψίδας: 22,50μ. Πλάτος: 8,10μ. Ύψος: 4μ. Πάχος: 1,90μ. Το Τρίχινο γεφύρι κατασκευάστηκε στην πρώιμη Οθωμανική περίοδο προς τον 15ο με 16ο αιώνα, ενώ επισκευές ακολούθησαν τον 17ο με 18ο αιώνα. Για την κατασκευή του χρησιμοπιήθηκε κυρίως ο τοπικός τεφροκύανος ασβεστόλιθος. Ο βασικός λόγος κατασκευής του ήταν η παροχή νερού στις δεξαμενές του κάστρου της Λειβαδιάς κατα την Τουρκοκρατία. https://dimoslevadeon.gr/aksiotheata/shmeia-endiaferontos/%CF%84%CF%81%CE%B9%CF%87%CE%B9%CE%BD%CE%BF-%CE%B3%CE%B5%CF%86%CF%85%CF%81%CE%B9/ https://tvstar.gr/voiotia-articles/28498-to-trixino-gefyri-tis-livadeias-proteraiotita-sti-voiotia
Καστροβιλάρι

Η (ή το) Καστροβιλάρι ή Καστροβιλλάρι, είναι ορεινή πόλη της νότιας Ιταλίας, που βρίσκεται στη περιοχή της Καλαβρίας, και συγκεκριμένα στην επαρχία της Κοζέντσα. Η πόλη είναι κτισμένη ανάμεσα σε δύο αντικριστές πλαγιές βουνών σε υψόμετρο 360 μ. σε οροπέδιο ιδιαίτερης φυσικής ομορφιάς που περιλαμβάνεται σ΄ ένα από τα σπουδαιότερα φυσικά πάρκα της Ευρώπης.

 Την πόλη αυτή φέρεται να την έκτισαν οι Αραγονέζοι όταν το Βασίλειο της Αραγονίας επεκτάθηκε στη Νότια Ιταλία και τη Σικελία κτίζοντας εκεί ένα σπουδαίο «χωρόκαστρο» όπου και η σημασία του ονόματος της πόλης. Το 1940 αριθμούσε περίπου τους 12.000 κατοίκους, ενώ το 2005 είχε υπερβεί τους 22.600 κατοίκους. Το Καστροβιλάρι αποτελεί αξιόλογο κέντρο εμπορίου γεωργικών προϊόντων και τουριστικού – φυσιολατρικού ενδιαφέροντος. Αξιόλογα τουριστικά σημεία της πόλης είναι: το περίφημο μεσαιωνικό κάστρο της με την εσωτερική εκκλησία της Παναγίας, της λεγόμενης "Κωνσταντινουπολίτισσας", η εκκλησία του αγίου Ιουλιανού, το Δημαρχείο, τα Παλάτια Σαλιτούρνι, Ρόκο, Καπέλι και Γκάλο, η παλαιά «Γέφυρα της καδένας» που συνδέει τα δύο μέρη της πόλης και αναμφίβολα το παρακείμενο Εθνικό πάρκο Πολίνο του ομώνυμου όρους. "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.10ος, σελ.449.
Λατσί

Το Λατσί, επίσης γνωστό ως Λακκί, με τον παραλιακό πεζόδρομο του είναι το γραφικό λιμανάκι της Πόλης Χρυσοχούς, γνωστό για το φρέσκο ψάρι του στην Κύπρο. Υπάγεται στον δήμο της Πόλης Χρυσοχούς.

 Το Λατσί βρίσκεται σε υψόμετρο 7 μέτρων πάνω από τη στάθμη της θάλασσας. Παλιά ήταν ένα μικρό λιμάνι εξαγωγής κυρίως χαρουπιών. Οι παλιές πετρόκτιστες αποθήκες χαρουπιών έχουν τώρα μετατραπεί σε εστιατόρια, ψαροταβέρνες και χώρους αναψυχής. Από το Λατσί ξεκινούν μικρές κρουαζιέρες για τον Ακάμα. Επίσης, πρόσφατα επεκτάθηκε και φιλοξενεί 220 σκάφη αναψυχής.
Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1993-94

Η Γ΄ κατηγορία Κύπρου 1993-94 αποτέλεσε το 23ο πρωτάθλημα στη Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κατέκτησε ο Οθέλλος Αθηαίνου για 2η φορά στην ιστορία του.

 Στο πρωτάθλημα της Γ΄ κατηγορία την περίοδο 1993-94 συμμετείχαν 14 ομάδες. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα προβιβάστηκε στην Β΄ κατηγορία 1994–95. Η δεύτερη στη βαθμολογία ομάδα έδωσε μπαράζ με τη 9η ομάδα του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορία 1993-94, με τη νικήτρια να συμμετέχει στην Β΄ κατηγορία 1994-95 και την ηττημένη στη Γ΄ κατηγορία 1994-95. Οι πέντε τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στη Δ΄ κατηγορία 1994–95. Η 9η στη βαθμολογία ομάδα έδωσε μπαράζ με τη 2η ομάδα του πρωταθλήματος Δ΄ κατηγορία 1993-94, με τη νικήτρια να συμμετέχει στην Γ΄ κατηγορία 1994-95 και την ηττημένη στη Δ΄ κατηγορία 1994-95. Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Ομάδες που δεν συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που προήχθησαν στη Β΄ κατηγορία 1993-94 ΑΕΖ Ζακακίου Ερμής ΑραδίππουΟμάδες που διαβαθμίστηκαν στην Δ΄ κατηγορία 1993-94 Εθνικός Δευτεράς Απόλλων Λυμπιών ΟΧΕΝ ΠεριστερώναςΟμάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που διαβαθμίστηκαν από την Β΄ κατηγορία 1992-93 Διγενής Ακρίτας Μόρφου Ε.Ν. ΘΟΪ ΛακατάμιαςΟμάδες που προήχθησαν από την Δ΄ κατηγορία 1992-93 ΑΠΕΫ Ύψωνα (όμιλος Λεμεσού-Πάφου) Εθνικός Λατσιών (όμιλος Λευκωσίας-Κερύνειας) Φωτειακός Φρενάρου (όμιλος Λάρνακας-Αμμοχώστου) Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=3 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση Ο Αχυρώνας έδωσε αγώνες μπαράζ με την 9η ομάδα του πρωταθλήματος Β΄ Κατηγορίας, Δόξα Κατωκοπιάς. Στον πρώτο αγώνα η Δόξα κέρδισε εκτός έδρας με 1-2. Στον επαναληπτικό κέρδισε και πάλι με σκορ 4-1 και παρέμεινε στη Β΄ κατηγορία, με τον Αχυρώνα να παραμένει στη Γ΄ κατηγορία.Ο Φωτειακός έδωσε αγώνες μπαράζ με τη 2η ομάδα του πρωταθλήματος Δ΄ Κατηγορίας, Ροτσίδη. Στον πρώτο αγώνα ο Ροτσίδης κέρδισε εντός έδρας με 2-1. Στον επαναληπτικό, ο Φωτειακός κέρδισε με 1-0. Νικητής των μπαράζ αναδείχθηκε ο Φωτειακός λόγω του εκτός έδρας γκολ και έτσι παρέμεινε στη Γ΄ κατηγορία. «Η Μόρφου ζει και αναπνέει». Ο Φιλελεύθερος: σελ. 13. 9 Mαΐου 1994. Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1993-94 Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1993-94 Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1993-94 Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1993-94
Μπουλγαρί

Το μπουλγ(κ)αρί είναι έγχορδο μουσικό όργανο που ανήκει στην οικογένεια των ταμπουράδων, χαρακτηριστικό της μουσικής της Κρήτης. Η εμφάνισή του στην Κρήτη χρονολογείται προς τα τέλη του 18ου αιώνα και γενικεύεται μετά το 1915 με την έλευση των προσφύγων από τη Μικρά Ασία. Κυριότερος εκπρόσωπός του θεωρείται ο Στέλιος Φουσταλιεράκης (1911-1992) από το Ρέθυμνο. Σήμερα η χρήση του είναι λιγότερο διαδεδομένη.

 Το ηχείο του είναι κυρτό και έχει σχήμα αχλαδιού, ενώ ο βραχίονάς του είναι μακρύς και λεπτός. Έχει τρεις διπλές χορδές, λεπτές από ατσάλι, και κινητούς μπερντέδες. Ο καβαλάρης είναι κινητός και οι χορδές δένονται στο κάτω άκρο του οργάνου. Στο σχήμα μοιάζει με το αραβικό σάζι, αλλά σε μέγεθος πιο πολύ στον τζουρά. Ανήκοντας στην οικογένεια του ταμπουρά, το μπουλγαρί και η ιστορία του ακολουθεί σε πολλά σημεία εκείνη του ανωτέρω μουσικού οργάνου. Στην Κρήτη μόνο και στη Μεσσηνία παρουσιάζεται με την ονομασία «μπουλγαρί», που οφείλεται στην πιο μπάσα χορδή του οργάνου, που απαντάνται με την ονομασία "βουργάρα" ή και "μπουργάρα". Μια άλλη εκδοχή για την ονομασία της χορδής είναι η προσπάθεια λεκτικής απόδοσης του βαθύ ήχου που παρήγαγε. Ο ταμπουράς ή μπουλγαρί ή μπουζούκι ήρθε από τη Μικρά Ασία στην Κρήτη στις αρχές του 1800. Η εξάπλωσή του υπολογίζεται μετά το 1870. Στην ύστερη Τουρκοκρατία, τα όργανα αυτά παίζονταν και από χριστιανούς και Τούρκους και Τουρκοκρητικούς. Από την αρχή του 20ού αιώνα ως και την Γερμανική Κατοχή, στο Ρέθυμνο το μπουλγαρί συνοδεύει την κρητική λύρα και το μαντολίνο. Κατά το Μεσοπόλεμο, εμφανίζεται και στη δισκογραφία, αλλά χωρίς συνοδεία, με ερμηνευτή το Στέλιο Φουσταλιεράκη. Η χρήση του γενικότερα αυτή την περίοδο διαδόθηκε στα ταμπαχανιώτικα τραγούδια της κρητικής μουσικής, τα οποία συνδυάζουν στοιχεία από την τοπική παράδοση, τα παραδοσιακά μικρασιάτικα και το ρεμπέτικο. Μεταπολεμικά, το συνοδευτικό του ρόλο στη λύρα τον παραδίδει περισσότερο στο λαούτο. Κριάρης, Αριστείδης (1920). Κρητικά άσματα. Χανιά. Μιχαηλίδης, Σόλωνας, επιμ. (1989). «Μπουλγαρί». Εγκυκλοπαίδεια της αρχαίας ελληνικής μουσικής. Αθήνα: Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης. ISBN 9789602501740. Τσίσβης, Ιωάννης (1990). Χανιά 1252-1940. Αθήνα: Εκδόσεις Γνώση.
Κάταλιν Κις

Η Κάταλιν Κις (γεννήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 1979 στην πόλη Σέγκεντ της Ουγγαρίας) είναι διεθνής αθλήτρια πετοσφαίρισης η οποία αγωνίζεται με τη φανέλα του Prestige Απόλλων στο Πρωτάθλημα Α΄ Κατηγορίας της Κύπρου ως διαγώνια.

 Η Κάταλιν Κις ξεκίνησε την επαγγελματική της καριέρα στο χώρο της πετοσφαίρισης σε ομάδες της χώρας της. Την περίοδο 1998-99 αγωνίστηκε στη Βέρτες Βολάν, με την οποία κατάφερε να κατακτήσει ένα πρωτάθλημα και ένα κύπελλο Ουγγαρίας, ενώ το καλοκαίρι του 1999 μεταπήδησε στη ΝΡΚ Νιρεγκιχάζα. Στην ομάδα της Νιρεγκιχάζα παρέμεινε για τρία χρόνια κατακτώντας ισάριθμα πρωταθλήματα αλλά και κύπελλα Ουγγαρίας (2000, 2001, 2003). Ενδιάμεσα, είχε πραγματοποιήσει ένα πέρασμα από την ιταλική Πάστα Πριμελούτσι (2001-02). Το 2003 μετεγγράφη στην ιταλική Φουτούρα Αρζίτσιο, στην οποία παρέμεινε για μόλις ένα χρόνο, καθώς το 2004 μεταπήδησε στην Κόλμπακ, ομάδα της Σουηδίας. Ένα χρόνο αργότερα ταξίδεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ηρακλή Κηφισιάς. Στην ομάδα της Κηφισιάς παρέμεινε για ένα χρόνο, καθώς το 2006 μεταπήδησε στον Κτησιφών Παιανίας, στον οποίο αγωνίστηκε για δύο χρόνια. Τη διετία 2008-10 αγωνίστηκε με τη φανέλα του Πανιωνίου. Με την ομάδα της Νέας Σμύρνης δεν κατάφερε να κατακτήσει κάποιο τίτλο. Το 2010 μετεγγράφη στην ΑΕΚ, με την οποία κατέκτησε τους πρώτους της τίτλους στην Ελλάδα (Πρωτάθλημα και Σούπερ Καπ το 2012). Στην ομάδα της ΑΕΚ παρέμεινε μέχρι το καλοκαίρι του 2013. Στις 4 Ιουλίου του 2013, η Κάταλιν Κις ανακοινώθηκε επίσημα από τον Ολυμπιακό Πειραιώς. Με την ομάδα του Πειραιά κατάφερε να κατακτήσει ένα πρωτάθλημα και ένα κύπελλο Ελλάδας (2014). Μετά την πορεία της στις ομάδες της Ηλιούπολης και του Απόλλων από την Κύπρο, υπέγραψε στην ομάδα του Άρη τον Δεκέμβριο του 2016. Απο το 2017 ειναι προπονήτρια στις ακαδημίες του Ολυμπιακού. Για την σεζόν 2022-23 θα αποτελέσει προπονήτρια του Ηλυσιακού για το πρωτάθλημα της Volleyleague Γυναικών. Η Κάταλιν Κις αποτελούσε για πολλά χρόνια μόνιμο στέλεχος της Εθνικής ομάδας πετοσφαίρισης της Ουγγαρίας. Ήταν διεθνής για περισσότερο από δέκα χρόνια και πραγματοποίησε συνολικά με την εθνική ομάδα της χώρας της πάνω από 60 συμμετοχές. 4 Πρωταθλήματα Ουγγαρίας: 1999, 2000, 2001, 2003 4 Κύπελλα Ουγγαρίας: 1999, 2000, 2001, 2003 2 Πρωταθλήματα Ελλάδας: 2012, 2014 1 Σούπερ Καπ Ελλάδος: 2012 1 Κύπελλο Ελλάδας: 2014 2012: Πολυτιμότερη Παίκτρια (M.V.P.): Πρωτάθλημα Ελλάδας 2011-12 KISS KATALIN - Greekvolley.com Το προφίλ της Κάταλιν Κις στο sport-fm.gr Το προφίλ της Κις στο gavros.gr Υπέγραψε στον Ολυμπιακό η Κις
Αλέξανδρος Κατράνης

Ο Αλέξανδρος Κατράνης (γεννημένος στις 4 Μαΐου 1998) είναι Έλληνας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αριστερός πλάγιος αμυντικός για τον Ατρόμητο Αθηνών, με δανεισμό από τη ΑΣ Σαιντ-Ετιέν.

 Ο Κατράνης έκανε το επαγγελματικό του ντεμπούτο στη Σούπερλιγκ με τον Ατρόμητο στις 25 Σεπτεμβρίου 2016, σε έναν αγώνα εναντίον του Αστέρα Τρίπολης. Τον Αύγουστο του 2017, η Σαιντ-Ετιέν ανακοίνωσε την υπογραφή του με πενταετές συμβόλαιο. Το κόστος της μεταγραφής του αναφέρθηκε στα 800.000 €, συν 15% του ποσού μελλοντικής μεταγραφής. Δεν έπαιξε ούτε σε έναν αγώνα με την πρώτη ομάδα, καθώς η διαφορά επιπέδου από έναν σύλλογο μεσαίας κατηγορίας της Σούπερλιγκ, σε ένα κορυφαίο γαλλικό σύλλογο της Λιγκ 1 όπως η Σαιντ-Ετιέν, είναι πολύ μεγάλη. Ρουαγιάλ Μουσκρόν (δανεισμός) Στις 21 Ιουνίου 2018, υπέγραψε με τη βελγική Ρουαγιάλ Μουσκρόν ως δανεικός για ένα έτος. Στο τέλος του πρώτου γύρου, φαίνεται ότι δεν υπολογίζεται από τον προπονητή του, Μπερντ Στορκ, για το δεύτερο μισό της σεζόν. Μετά από 8 συμμετοχές στο Πρωτάθλημα (7 εκ των οποίων στο αρχικό σχήμα) και 1 στο Κύπελλο, ο νεαρός αμυντικός αναμένεται να επιστρέψει στη Γαλλία. Όπως ανέφερε το Foot Sur 7, ο 20χρονος αριστερός πλάγιος αμυντικός δεν έχει θέση στη Ρουαγιάλ Μουσκρόν και θα επιστρέψει στη Σαιντ-Ετιέν, παρά το γεγονός ότι ο προπονητής Jean-Louis Gasset, δεν του είχε εμπιστοσύνη στην αρχή της σεζόν και προτίμησε να τον δώσει ως δανεικό. Ατρόμητος (δανεισμός) Στις 22 Ιανουαρίου 2019, ολοκληρώθηκε η επιστροφή του νεαρού διεθνούς στον Ατρόμητο, ως δανεικός για 1,5 χρόνο, με την ομάδα να έχει την επιλογή της αγοράς του. Προορίστηκε για αντικαταστάτης του Δημήτρη Γιαννούλη, ο οποίος επέστρεψε στον ΠΑΟΚ. Ο Κατράνης έχει αγωνιστεί στις εθνικές Ελλάδας U17, U19 και U21. Αλέξανδρος Προφίλ στο Soccerway Προφίλ στο Transfermarkt.com
Φέρεντς Μολνάρ

Ο Φέρεντς Μολνάρ (Ferenc Molnár, 12 Ιανουαρίου 1878 - 1 Απριλίου 1952) ήταν Ούγγρος θεατρικός συγγραφέας και μυθιστοριογράφος, γεννημένος στη Βουδαπέστη το 1878. Ήταν γιος πλούσιας οικογένειας και απολάμβανε τις ανέσεις της ζωής και το γόητρο της ανώτερης κοινωνίας. Με πλούσια μόρφωση, γοητευτικός και πνευματώδης, έγινε σύντομα γνωστός στους λογοτεχνικούς κύκλους της Βουδαπέστης, όταν, εγκαταλείποντας τις σπουδές του στα νομικά, στράφηκε στη δημοσιογραφία και στο μυθιστόρημα.

 Το πρώτο μυθιστόρημά του, "Τα Αγόρια της Οδού Πωλ" (The Paul Street Boys, 1907), είναι μια μελέτη της εφηβείας στο περιβάλλον της Βουδαπέστης. Από τα 42 θεατρικά έργα του, τα πιο πετυχημένα είναι "Ο Διάβολος" (1907), "Λίλιομ" (1907), "Ο Φρουρός" (1910), "Ο Κύκνος" (1920), "Ο κόκκινος μύλος" (1923), "Η γυάλινη παντούφλα" (1924) και "Η παράσταση στον πύργο" (1925). Το Λίλιομ (Liliom, 1907) είναι μια ρομαντική φαντασία, όπου βασίζεται η διεθνής φήμη του. Το δράμα αυτό εκτυλίσσεται στον ουρανό, αλλά σκηνικά σ' ένα λουναπάρκ στα προάστια της Βουδαπέστης. Ο ήρωας του έργου, ο Λίλιομ, που είχε αυτοκτονήσει, όταν ζούσε στη γη, δικάζεται τώρα στο ανώτερο δικαστήριο του ουρανού. Ο Μολνάρ συνδύαζε στο θέατρό του, όπως έχει ειπωθεί, ρομαντισμό, φαντασία και συναίσθημα, που υπήρχε άπλετα στο βρετανικό θέατρο του Νόελ Κάουαρντ (Noel Coward, 1899 - 1973) και του Τζέιμς Μ. Μπάρρι (James M. Barrie, 1860 - 1937). Κάποια από τα θεατρικά του έργα διασκευάστηκαν με μεγάλη επιτυχία για τον κινηματογράφο, όπως το Λίλιομ στο μιούζικαλ με τον τίτλο Καρουζέλ (Carousel, 1945) των Ρότζερς και Χάμερστην (Rodgers & Hammerstein), το έργο του Ολυμπία (Olympia) με τον τίτλο A Breath of Scandal (1960) με τη Σοφία Λόρεν, καθώς και Ο Κύκνος το 1956 με πρωταγωνίστρια την Γκρέις Κέλι. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του μετανάστευσε στις ΗΠΑ για να ξεφύγει από τις διώξεις των Ουγγρο-Εβραίων κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Πέθανε την Πρωταπριλιά του 1952 στη Νέα Υόρκη. Κατάλογος ελληνικών θεατρικών παραστάσεων έργων του Φ. Μολνάρ John Gassner (edit.): "A Treasury of the Theatre", Ferenc Molnar: "Liliom", Volume Two, Simon and Schuster, New York, 1951. Sixteen Famous European Plays: "Liliom" by Ferenc Molnar, The Modern Library, Random House Inc, New York, 1943. Αλλαρντάις Νίκολ: "Παγκόσμια Ιστορία του Θεάτρου", τόμ. Γ', σελ. 530 - 532, Εκδόσεις "ΠΝΟΗ" (χ.χρ.) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Ferenc Molnár στο Wikimedia Commons
Μιδάτ Φράσερι

Ο Μιδάτ Φράσερι (αλβανικά: Mit’hat Frashëri‎, 1880 - 1949) ήταν Αλβανός συγγραφέας (κυρίως υπό το ψευδώνυμο Λούμο Σκέντο, αλλά και με άλλα όπως π.χ. Ισμαήλ Μαλοσμάνι, Μάλι Κοκόικα), διπλωμάτης, πολιτικός και εκδότης εφημερίδων. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν ηγέτης της ένοπλης εθνικιστικής οργάνωσης Μπάλι Κομπετάρ, που συνεργάστηκε με τις ιταλικές και γερμανικές κατοχικές αρχές.

 Γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου του 1880 στα Ιωάννινα και ήταν μέλος της σημαντικής αλβανικής οικογένειας των Φράσερι. Μετά τις σπουδές του στην Κωνσταντινούπολη, ανέπτυξε πλούσια πνευματική και πολιτική δραστηριότητα. Αρχικά διορίστηκε το 1905 στην Οθωμανική Διοίκηση Θεσσαλονίκης απ'όπου το 1908 άρχισε να εκδίδει την αλβανόφωνη εφημερίδα Ελευθερία ενώ την ίδια χρονιά συμμετείχε και στο αλβανικό Συνέδριο του Μοναστηρίου. Στις 28 Νοεμβρίου του 1912 πήρε μέρος στην κήρυξη της ανεξαρτησίας της Αλβανίας που έλαβε χώρα στην Αυλώνα με πρωτοβουλία του Ισμαήλ Κεμάλ Βλόρα και μετά την οριστική ίδρυση του αλβανικού κράτους ανέλαβε κατά καιρούς διάφορες κυβερνητικές και διπλωματικές θέσεις. Κατά τα τέλη του 1925 αποσύρθηκε από την πολιτική σκηνή συνεχίζοντας το πνευματικό του έργο ως συγγραφέας και το 1927 ίδρυσε σημαντική βιβλιοθήκη στα Τίρανα. Μετά την εισβολή και την κατάληψη της Αλβανίας από την φασιστική Ιταλία επαναδραστηριοποιήθηκε πολιτικά και από το 1941 ήταν πνευματικός και πολιτικός ηγέτης της ένοπλης οργάνωσης Μπάλι Κομπετάρ, που είχε ως στόχο την προσάρτηση του Κόσοβου και της λεγόμενης Τσαμουριάς. Κατά το τέλος της κατοχής αυτή η οργάνωση κτυπήθηκε από τους Αλβανούς αντιστασιακούς ως προδοτική λόγω της πλήρης συνεργασίας από έτος 1943 και μετά με τις κατοχικές δυνάμεις, ενώ ο ξάδερφος του έγινε ο δωσίλογος πρωθυπουργός της Αλβανίας. Με τη αποχώρηση των Γερμανών στρατιωτών από την Αλβανία και την επικράτηση των αντιστασιακών, ο Φράσερι αρχικά κατέφυγε τον Νοέμβριο του 1944 στην Ιταλία, ενώ η πλούσια βιβλιοθήκη που ο ίδιος είχε ιδρύσει με πάνω από 20.000 βιβλία κατασχέθηκε από το νέο καθεστώς μόλις αυτός εγκατέλειψε τη χώρα. Στη συνέχεια αυτοεξορίστηκε στις ΗΠΑ. Πήρε μέρος σε αντικαθεστωτικές οργανώσεις και ενέργειες κατά του καθεστώς Χότζα συνεργαζόμενος με τη CIA και με δίκτυο συνεργατών σε πολλές χώρες μεταξύ αυτών και στην Ελλάδα. Στις 26 Αυγούστου 1949 προέδρευσε της επιτροπής Ελευθέρας Αλβανίας με στόχο την ανατροπή του κομμουνιστικού καθεστώτος, η οποία χαιρετίστηκε μεταξύ άλλων και από τον Έλληνα πρωθυπουργό Αλέξανδρο Διομήδη. Πέθανε στις 3 Οκτωβρίου του 1949 στη Νέα Υόρκη από καρδιακή προσβολή. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Mit’hat Frashëri στο Wikimedia Commons
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 1986

Τα 12α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες (αγγλικά: Los Angeles Film Critics Association Awards), απονεμήθηκαν για να τιμήσουν την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1986.

 Καλύτερη Ταινία: Hannah and Her Sisters Επιλαχών: Blue Velvet Καλύτερη Σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Λιντς – Blue Velvet Επιλαχών: Γούντι Άλλεν – Hannah and Her Sisters Α' Ανδρικός Ρόλος: Μπομπ Χόσκινς – Mona Lisa Επιλαχών: Dexter Gordon – Round Midnight Α' Γυναικείος Ρόλος: Sandrine Bonnaire – Vagabond (Sans toit ni loi) Επιλαχών: Marlee Matlin – Children of a Lesser God Β' Ανδρικός Ρόλος: Ντένις Χόπερ – Blue Velvet and Hoosiers Επιλαχών: Μάικλ Κέιν – Hannah and Her Sisters Β' Γυναικείος Ρόλος: Cathy Tyson – Mona Lisa Dianne Wiest – Hannah and Her Sisters Καλύτερο Σενάριο: Γούντι Άλλεν - Hannah and Her Sisters Επιλαχών: Ντέιβιντ Λιντς – Blue Velvet Καλύτερου Διευθυντή Φωτογραφίας: Chris Menges – The Mission Επιλαχών: Bruno de Keyzer - Round Midnight Καλύτερη Μουσική: Herbie Hancock και Dexter Gordon – Round Midnight Επιλαχών: Ένιο Μορικόνε - The Mission Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία: Vagabond (Sans toit ni loi) • Γαλλία Επιλαχών: My Beautiful Laundrette • Ηνωμένο Βασίλειο Experimental/Independent Film/Video Award : Jonas Menkas – He Stands in the Desert Counting the Seconds of His Life Nina Menkes – Magdalena Viraga Βραβείο Νέας Γενιάς: Σπάικ Λι – She's Gotta Have It Βραβείο Επιτεύγματος Καριέρας: Τζον Κασσαβέτης Ειδικό Βραβείο: Precious Images Rafigh Pooya Ο Επίσημος ιστότοπος
Σεμίνα Διγενή

Η Σεμίνα Διγενή είναι Ελληνίδα πολιτικός, δημοσιογράφος, συγγραφέας και δημιουργός-παρουσιάστρια τηλεοπτικών εκπομπών. Είναι βουλευτής στη Βουλή των Ελλήνων, εκλεγμένη με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας στις εκλογές του Μαΐου 2023 και του Ιουνίου 2023 στην Β3΄ Εκλογική περιφέρεια Νότιου Τομέα Αθηνών.

 Η Σεμίνα Διγενή γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Σιένα και Ηλεκτρονική Δημοσιογραφία στη Ρώμη. Υπήρξε μέλος της Ένωσης Ξένων Ανταποκριτών Ιταλίας STAMPA ESTERA. Εργάστηκε ως ελεύθερη ρεπόρτερ και αρθρογράφος στις εφημερίδες «Ελευθεροτυπία», «Αυγή», «Εξόρμηση», «Απογευματινή», «Έθνος της Κυριακής», «Αδέσμευτος Τύπος », «Real News», στην ιταλική «ΑVANTI», στα ραδιόφωνα του ΣΚΑΪ, του ΑΝΤ1, του Δεύτερου Προγράμματος της ΕΡΤ, στον Real FM και σε πολλά περιοδικά. Υπήρξε αρχισυντάκτρια, project manager, σκηνοθέτις, εμπνεύστρια πολλών τηλεοπτικών projects που σημείωσαν μεγάλη επιτυχία και παρουσιάστρια δεκάδων εκπομπών στη δημόσια και ιδιωτική τηλεόραση από το 1982 μέχρι το 2009. Ανάμεσά τους οι εκπομπές «Τρεις στον αέρα», «Εδώ και σήμερα», «Μade in Greece», «Ιστορίες γι’ αγρίους», «Μηχανή του χρόνου», «Πες το στη Σεμίνα», «Άνθρωποι», «Ώρα Ελλάδος», «Αταίριαστοι», «Εντιμότατοι φίλοι», «Κοίτα τι έκανες», «Τοp Stories» κ.ά. Διετέλεσε, επίσης, Διευθύντρια Προγράμματος του τηλεοπτικού σταθμού ALPHA, Σύμβουλος Προγράμματος στην ΕΡΤ, Σύμβουλος Πολιτισμού του Δημάρχου Πατρέων και παραγωγός ντοκιμαντέρ σε Αμερική, Κούβα, Γαλλία, Μεγ. Βρετανία, Κίνα, Μογγολία, Ν. Αφρική, Σρι Λάνκα, Γερμανία κ.α. Έχει βραβευτεί με 19 βραβεία για το έργο της στην ελληνική τηλεόραση και δημοσιογραφία. Έχει εκδόσει πέντε βιβλίά. Το "Κίτρινο Υποβρύχιο" των Εκδόσεων Πατάκη, τους "Απείθαρχους" των Εκδόσεων Κάκτος, το "Felicità" της Κάππα Εκδοτικής και τις "Αποδελτιώσεις" Ι και ΙΙ των Εκδόσεων Σύγχρονη Εποχή. Έχει ιδρύσει την εταιρεία επικοινωνίας Brainco S.A. το site onlytheater.gr και διατηρεί στο youtube το κανάλι #SeminaDigeniOfficial. Αρθρογραφεί στη Lifo, στον Κυριακάτικο Ριζοσπάστη, και δημιουργεί podcasts στον Real fm και σε όλες τις πλατφόρμες. Στις ευρωεκλογές και τις ελληνικές βουλευτικές εκλογές του 2019 υπήρξε υποψήφια ευρωβουλευτής και βουλευτής, αντίστοιχα, με το συνδυασμό του ΚΚΕ. Εξελέγη με περισσότερες από 37.000 ψήφους στις ευρωεκλογές, αλλά παραιτήθηκε για να θέσει υποψηφιότητα ως βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Α΄ Πειραιώς. Στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2023 εξελέγη πρώτη σε ψήφους μέλος της Βουλής των Ελλήνων στην Β3΄ εκλογική περιφέρεια Νότιου Τομέα Αθηνών.
Βραβεία Σωματείου Αμερικανών Ηθοποιών του 2013

Η 20ή απονομή των Screen Actors Guild Awards τίμησε τις καλύτερες ερμηνείες του 2013 στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση. Η απονομή πραγματοποιήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 2014 στο Shrine Exposition Center στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια για 19η συνεχόμενη φορά. Τηλεοπτικά μεταδόθηκε ταυτόχρονα από τους αμερικανικούς τηλεοπτικούς σταθμούς TNT και TBS.Οι υποψηφιότητες ανακοινώθηκαν στις 11 Δεκεμβρίου 2013. Το τιμητικό βραβείο συνολικής προσφοράς δόθηκε στη Ρίτα Μορένο .

 4 υποψηφιότητες: 12 Χρόνια Σκλάβος 3 υποψηφιότητες: Αύγουστος, Dallas Buyers Club, Ο Μπάτλερ 2 υποψηφιότητες: Οδηγός Διαπλοκής, Captain Phillips, Nebraska, Rush 4 υποψηφιότητες: Breaking Bad 3 υποψηφιότητες: The Big Bang Theory, Modern Family, Boardwalk Empire, Game of Thrones, Homeland, 30 Rock 2 υποψηφιότητες: Arrested Development, Behind the Candelabra, Veep, Downtown Abbey 2 υποψηφιότητες: Dallas Buyers Club, Breaking Bad, Modern Family Επίσημη ιστοσελίδαΑρχειοθετήθηκε 2012-04-21 στο Wayback Machine.
Βολίδα βυθομέτρησης

Η Βολίδα βυθομέτρησης ή Βυθομετρική βολίδα, κοινώς «σκαντάγιο», (lead) είναι μεταλλικό συνήθως ορειχάλκινο όργανο που φέρεται στην άκρη λεπτού και ισχυρού σχοινιού, καλούμενο "βολιδόσχοινο" με το οποίο πραγματοποιούνται βυθομετρήσεις. Η βυθομετρική βολίδα διακρίνεται σε τρία είδη: Στη «κοινή βολίδα λέμβου», Στη «κοινή βολίδα πλοίου», και Στη «μηχανική βολίδα».Η περιγραφή και ο τρόπος χρήσης της κάθε μιας των παραπάνω αναφέρονται στο άρθρο βυθομέτρηση.

 Η πόντιση και ανέλκυση της βολίδας βυθομέτρησης ονομάζεται βόλιση, ή βόλισμα. Ομοίως λέγονταν και η βυθομέτρηση ή βαθυμέτρηση που κυριολεκτικά είναι η λήψη των ενδείξεων του βολιδόσχοινου, άλλως βολιδοσκόπηση. Αυτός που επιχειρεί τη βόλιση ονομάζεται "βολιστής". Το δε ναυτικό πρόσταγμα που δίδονταν παλαιότερα για βόλιση από τον αξιωματικό ναυτιλίας - κατεύθυνσης στα ελληνικά πολεμικά πλοία ήταν βόλισον που γίνονταν από ειδική προς τούτο πτυσσόμενη πλευρική εξέδρα, την "εξέδρα βόλισης". Βολιδοσκοπώ: ανιχνεύω το βάθος με βολίδα βυθομέτρησης, κατ΄ επέκταση ανιχνεύω διαθέσεις και σκέψεις άλλου. Σκανταγιάρω: ομοίως, ανιχνεύω το μέγεθος του βάθους με σκαντάγιο. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.15ος, σελ.42.
Πίνακας μεταλλίων Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2020

Ο παρακάτω πίνακας μεταλλίων είναι ένας κατάλογος των Εθνικών Ολυμπιακών Επιτροπών και μίας μη-ΕΟΕ αποστολής καταταγμένες με βάση των αριθμό των χρυσών μεταλλίων που κατέκτησαν στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020, στο Τόκιο της Ιαπωνίας, από τις 23 Ιουλίου έως τις 8 Αυγούστου 2021.

 Το σχέδιο των μεταλλίων το δημιούργησε ο Τζουνίτσι Καγουανίσι. Τα μετάλλια κατασκευάστηκαν χρησιμοποιώντας ανακυκλωμένο μέταλλο εξαγόμενο από μικρές ηλεκτρονικές συσκευές. Η κορδέλα του μεταλλίου εμπλέκει δύο ιαπωνικά είδη μοτίβων από το "ichimatsu moyo" και το "kasane no irome". Η θήκη του μεταλλίου είναι κατασκευασμένη από Ιαπωνικό ξύλο τέφρου βαμμένο στο ίδιο χρώμα με το Ολυμπιακό έμβλημα. Η θήκη ανοίγει μαγνητικά. Η επιφάνεια του μεταλλίου απεικονίζει τη Νίκη, την αρχαία ελληνική θεότητα που προσωποποιεί τη νίκη και την επικράτηση, μπροστά από το Παναθηναϊκό Στάδιο και τους ολυμπιακούς κύκλους. Αυτός είναι ο πίνακας μεταλλίων των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2020, βασισμένων στην κατάταξη των μεταλλίων από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή. Η κατάταξη γίνεται με βάση πρωτίστως τα χρυσά μετάλλια, έπειτα τα αργυρά και τέλος χάλκινων. Δε λαμβάνεται υπόψη το σύνολο των μεταλλίων. Το πρόγραμμα των αθλημάτων περιέλαβε 339 αγωνίσματα σε 33 αθλήματα, για αυτό και υπήρξαν 339 σετ μεταλλίων, ωστόσο δόθηκαν 340 χρυσά μετάλλια και 338 αργυρά λόγω διπλού χρυσού στο ύψος ανδρών. * Διοργανώτρια χώρα ( Ιαπωνία )
Δημήτρης Λέντζος

Ο Δημήτρης Λέντζος (1960) είναι Έλληνας ποιητής, στιχουργός και πεζογράφος. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο χωριό Μηλιές της Αρχαίας Ολυμπίας και από το 1979 ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Το 1986 σε ηλικία 26 ετών εκδίδει την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο Η Θεία Λειτουργία της Ηλιανής και έως σήμερα έχει εκδώσει έναν σημαντικό αριθμό τίτλων διηγημάτων , θεατρικών έργων και ποιητικών συλλογών. Το 2003 εμφανίζεται στη δισκογραφία ως στιχουργός με τον δίσκο Μεθυσμένο άλογο σε μουσική Μιχάλη Τερζή, το 2007 συνεργάζεται με τον συνθέτη Χρήστο Λεοντή στον κύκλο τραγουδιών Έρωτας Αρχάγγελος και συνολικά έχουν δισκογραφηθεί δεκαπέντε κύκλοι τραγουδιών σε δικούς του στίχους με σημαντικούς συνθέτες και ερμηνευτές όπως ο Δημήτρης Μητροπάνος, η Μαρία Φαραντούρη, ο Γιώργος Νταλάρας, ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, ο Μίλτος Πασχαλίδης, η Πίτσα Παπαδοπούλου, ο Παντελής Θαλασσινός, ο Βασίλης Λέκκας, ο Γιάννης Κότσιρας και πολλούς άλλους. Το 2012 ανεβαίνει στη σκηνή το πρώτο του έργο για θέατρο με τίτλο Η μεγάλη διαδήλωση του ενός σε σκηνοθεσία Παναγιώτη Σπηλιόπουλου ενώ πολλά άλλα έργα του έχουν παιχτεί σε θεατρικές σκηνές της Αθήνας.

 Ι. Ποίηση Η Θεία Λειτουργία της Ηλιανής, 1986 Η μικρή εβδομάδα της Ηλιανής, 1987 Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή, 2010 Κέδρος Βάραγκα, 2015 Μετρονόμος Μαύρη Παπαρούνα, 2017 Μετρονόμος Εωθινά Αγάλματα, 2018 Μετρονόμος Απόλλυμαι, 2019 Μετρονόμος ΙΙ. Πεζογραφία Η μεγάλη διαδήλωση του ενός, (διηγήματα) 2008 Μετρονόμος Λαμά σαβαχθανί, (διηγήματα) 2012 Μετρονόμος Το άγαλμα του Σαρπηδόνα, (παραμύθια) 2013 Μετρονόμος Σοκολατάκια Μαργαρίτα, (διηγήματα) 2016 Μετρονόμος Το μουσικό κλειδί, (παραμύθια) 2017 Μετρονόμος III. Θέατρο Η μεγάλη διαδήλωση του ενός, (Θέατρο «Αργώ» 2012-2013 & 2013-2014), (Θέατρο «Παραμυθιάς» 2014-2015), (Θέατρο «Αλεξάνδρεια» 2018-2019)ΚΤΕΛ Πελοποννήσου, (Θέατρο «Αργώ» 2013 και 2014) Ο γιος μου ο Ελπήνορας, (Θέατρο «Αργώ» 2014) Στη σιωπή, (Θέατρο «Τέσσερις Εποχές» 2016), (Θέατρο «Επί Κολωνώ» 2017) Ο δεύτερος κατακλυσμός, (Θέατρο «Γκλόρια » 2019-2020) Το Συμπαντού, 2010 Bar Greco, 2012 Η διαδρομή, 2013 Εξ αδιαιρέτου, 2014 Ο Τέταρτος, 2016 Κόκκινα παπούτσια το Πάσχα, 2018 Καραβάτζο, 2018 ΙV. Κύκλοι τραγουδιών - Δισκογραφία https://www.lifo.gr/team/prosklitirio_nekron/59526 https://www.ogdoo.gr/prosopa/synenteykseis/o-dimitris-lentzos-kai-to-antartiko-ton-stixourgon http://epohi.gr/lexeis-me-anthrwpinh-myrwdia/https://www.alithia.gr/politismos/121-iliotropia-san-pinakas-toy-van-gkogk
Μαγδαληνή της Σαβοΐας

Η Μαγδαληνή, γαλλ.: Μαντλέν της Σαβοΐας (1510–1586) ήταν Γαλλίδα αυλική αξιωματούχος, Πρώτη κυρία των τιμών της βασίλισσας της Γαλλίας Ελισάβετ των Αψβούργων, από το 1570 έως το 1574.

 Ήταν κόρη του Ρενέ της Σαβοΐας και της Άννας Λάσκαρις. Παντρεύτηκε την κοντόσταυλο Αν του Μονμορανσύ, κορυφαίο στρατιωτικό και πολιτικό, τον οποίο έγημε το 1526. Αφού χήρευσε το 1567, υπηρέτησε ως Πρώτη κυρία της τιμής (Première dame d'honneur) της βασίλισσας της Γαλλίας Ελισάβετ της Αυστρίας, από το 1570 έως το 1574. Ως εκ τούτου ήταν υπεύθυνη για τις γυναίκες της αυλής, τον έλεγχο του προϋπολογισμού, των αγορών, του ετήσιου λογαριασμού και του προσωπικού, της καθημερινής ρουτίνας και των παρουσιάσεων στη βασίλισσα. Η Μαγδαληνή της Σαβοΐας περιγράφεται ως αυστηρή και συνειδητά Καθολική, με βαθιά απέχθεια για τους Ουγενότους, αλλά όχι ως προσωπικά εμπλεκόμενη στην πολιτική, αν και ήταν μία δύναμη συγκέντρωσης για τις πολιτικά ενεργές σχέσεις και τα αδέλφια της. Είχε δώδεκα παιδιά: Φραγκίσκος (1530–1579), διαδέχθηκε τον πατέρα του ως δούκα του Μονμορανσύ. Ερρίκος (1534–1614), διαδέχθηκε τον μεγαλύτερο αδελφό του ως δούκα του Moνμορανσύ. Κάρολος (1537–1612), ναύαρχος της Γαλλίας . Γαβριήλ. Γκιγιώμ (απεβ. 1594) . Ελεονόρα (απεβ. 1557) παντρεύτηκε τον Φρανσουά ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν, γονείς του Ερρίκου ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν, δούκα του Μπουγιόν. Ιωάννα (1528–1596), παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Γ΄ του Λα Τρεμουάλ. Αικατερίνη (1532–1624) παντρεύτηκε τον Ζιλμπέρ ντε Λεβί, δούκα του Βενταντούρ και είχε απογόνους. Ήταν η προ-προ-γιαγιά της Άννας-Ζενεβιέβ ντε Λεβί. Μαρία. Άννα. Λουίζα. Μαντλέν. Akkerman, επιμ. (2014). The Politics of Female Households: Ladies-in-waiting across Early Modern Europe. Brill. de L'Estoile, Pierre (1992). Registre-journal du règne de Henri III.: 1574-1575. Librairie Droz S.A. Françoise Kermina, Les Montmorency, grandeur et déclin, Perrin, Paris, 2002. Henri de Panisse-Passis, Les comtes de Tende de la maison de Savoie, Librairie Firmin-Didot et Cie, 1889, 386 p
Αναστασία Σλούκα

Η Αναστασία Σλούκα (γενν. Θεσσαλονίκη, 21 Ιανουαρίου 1993), είναι Ελληνίδα καλαθοσφαιρίστρια. Διαθέτει ύψος 1,80 μέτρα και αγωνίζεται στη θέση του Σούτινγκ γκαρντ για τον Γ.Σ. Ηλιούπολης.

 Η Σλούκα αποφάσισε να ασχοληθεί με το άθλημα ακολουθώντας το παράδειγμα του μεγαλύτερου αδερφού της, Κώστα. Ξεκίνησε την πορεία της φορώντας τα χρώματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου Θεσσαλονίκης. Την περίοδο 2006-07 ψηφίστηκε στην καλύτερη πεντάδα του All Star Game Kορασίδων, όπου συμμετείχε με την ομάδα της Ε.ΚΑ.Σ.Θ. και τον Ιανουάριο του 2008 ήταν η νικήτρια του διαγωνισμού τριπόντων στο 25ο Τουρνουά Χριστουγέννων Κορασίδων «Πέτρος Καπαγέρωφ», που διεξήχθη στο Μεσολόγγι.Το 2008 έλαβε μεταγραφή στον Άρη, στον οποίο αγωνίστηκε για μία τριετία, συμμετέχοντας και σε ένα παιχνίδι του EuroCup την περίοδο 2010-11.Το καλοκαίρι του 2011 μετακόμισε στην Αθήνα για να σπουδάσει Αγγλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ταυτόχρονα εντάχθηκε στην ομάδα του Παναθηναϊκού. Με τις «πράσινες» κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ελλάδος το 2013. Στον Παναθηναϊκό έμεινε μέχρι το 2017, αποχωρώντας μετά από έξι χρόνια παρουσίας στην ομάδα. Το καλοκαίρι του 2017, υπέγραψε στην ομάδα του Αθηναϊκού.Το 2018 επέστρεψε στον Παναθηναϊκό. Μετά το τέλος της σεζόν 2018-19, αποχώρησε από τους πράσινους μετά από επιθυμία της Αναστασίας Σλούκα να επιστρέψει στη Θεσσαλονίκη για προσωπικούς λόγους.Το καλοκαίρι του 2019 υπέγραψε στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, βοηθώντας στην προσπάθεια της ομάδας να ανέβει στην Α1.Τον Ιούλιο του 2021 συμφώνησε να συνεχίσει τη σταδιοδρομία της στον Γ.Σ. Ηλιούπολης, της Α2 Εθνικής. Η αθλήτρια έχει διαγωνιστεί σε όλες τις νεανικές Εθνικές Ελλάδος. Ήταν η αρχηγός της ομάδας που διεκδίκησε στη Σαμσούντα της Τουρκίας το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων Γυναικών του 2013. Είναι συνολικά 87 φορές διεθνής με την Εθνική Κορασίδων, Νεανίδων και Νέων Γυναικών. Παναθηναϊκός Πρωτάθλημα Ελλάδος: 2013 Αναστασία Σλούκα, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά). Anastasia Slouka, προφίλ στην επίσημη ιστοσελίδα της FIBA Europe (EuroCup Women 2011). (Αγγλικά) Anastasia Slouka, προφίλ στην επίσημη ιστοσελίδα του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος U20 (Κατηγορία Α') 2013. (Αγγλικά)
Σμαρκ Μισέλ

Ο Σμαρκ Μισέλ (Georges Jean-Jacques Smarck Michel ή απλώς Smarck Michel, 29 Μαρτίου 1937 – 1η Σεπτεμβρίου 2012) ήταν πολιτικός και επιχειρηματίας από την Αϊτή . Χρημάτισε Πρωθυπουργός της χώρας από το 1994 ως το 1995. Ο Σμαρτ ήταν ο τρίτος πρωθυπουργός επί προεδρίας του Ζαν Μπερτράντ Αριστίντ και ο πρώτος που διορίστηκε μετά την επιστροφή του Αριστίντ από την εξορία.

 Ο Μισέλ γεννήθηκε στο Σαν Μαρκ και καταγόταν από οικογένεια στρατιωτικών. Ακολούθησε σπουδές στη Διοίκηση Επιχειρήσεων, τις οποίες ολοκλήρωσε στις ΗΠΑ. Παντρεύτηκε τη Βικτουάρ Μαρί-Ροζ Στερλίν, με την οποία απέκτησε 1 γιο και 2 κόρες. Προτού ασχοληθεί με την πολιτική είχε επιχείρηση με μανάβικο και ήταν υπεύθυνος στον οικογενειακό τους φούρνο. Η πολιτική του καριέρα ξεκίνησε όταν διορίστηκε ως υπουργός Εμπορίου.Διορίστηκε Πρωθυπουργός στις 27 Οκτωβρίου 1994 και ο διορισμός του εγκρίθηκε στις 8 Νοεμβρίου 1995, οπότε και ανέλαβε επίσημα καθήκοντα. Παρέμεινε στο αξίωμα ως τις 16 Οκτωβρίου 1995. Ο Μισέλ πέθανε κοντά στο Πορτ-ο-Πρενς από εγκεφαλικό όγκο σε ηλικία 75 ετών.
Πάμμετρος

Πάμμετρος ονομάζεται η συλλογή επιγραμμάτων του Διογένη του Λαέρτιου η οποία δεν έχει σωθεί, αλλά επιγράμματα από αυτήν αναφέρονται από τον Διογένη στο έργο του Βίοι Φιλοσόφων. Στο έργο αυτό, αναφέρονται επιγράμματα διαφόρων ποιητών, αλλά κάποια που ο Διογένης λέει ότι βρίσκονται «εν τη παμμέτρω» (στην Πάμμετρο) που ποίησε ο ίδιος («Ἡμεῖς τ' εἰς αὐτὸν ἐν τῇ Παμμέτρῳ τοῦτον ἐποιήσαμεν τὸν τρόπον·»). Η ίδια η λέξη, πάμμετρος, υποδηλώνει ότι στη συλλογή αυτή βρίσκονται επιγράμματα σε πολλά μέτρα. Ένα από τα μέτρα αυτά δηλώνει ό ίδιος ο Διογένης: «ἐν τῷ προκελευσματικῷ μέτρῳ» (στο προτρεπτικό μέτρο). Όπως και το βιβλίο του Βίοι των φιλοσόφων, η Πάμμετρος, περιείχε επιγράμματα που μιλούσαν για χαρακτηριστικά διασήμων ανδρών. Πληροφορίες για αρκετά από τα επιγράμματα της Παμμέτρου προέρχονται από τον Έρμιππο τον ΣμυρναίοΤα επιγράμματά του διασώθηκαν, εκτός από στο Βίοι των φιλοσόφων και στην Παλατινή Ανθολογία, όπου, ως νεκρολογίες, κατατάσσονται στα επιτύμβια επιγράμματα, τα έβδομο βιβλίο της ανθολογίας.

 Παρακάτω δίνονται ενδεικτικά σημεία στο Βίοι φιλοσόφων όπου αναφέρεται η Πάμμετρος: 1.39 Θαλής «Ἔστι καὶ παρ’ ἡμῖν ἐς αὐτὸν ἐν τῷ πρώτῳ τῶν Ἐπιγραμμάτων ἢ Παμμέτρῳ τόδε τὸ ἐπίγραμμα·..» 7.31 Ζήνων «Εἴπομεν ὡς ἐτελεύτα ὁ Ζήνων καὶ ἡμεῖς ἐν τῇ Παμμέτρῳ τοῦτον τὸν τρόπον» 6.19 Αντισθένης (Καὶ ἔστιν ἡμῶν εἰς αὐτὸν οὕτως ἔχον·), 6.79 Διογένης (Ἔστι καὶ ἡμῶν ἐν τῷ προκελευσματικῷ μέτρῳ) 6.100 Μένιππος (τέλος δ' ἐπιβουλευθέντα πάντων στερηθῆναι καὶ ὑπ' ἀθυμίας βρόχῳ τὸν βίον μεταλλάξαι. καὶ ἡμεῖς ἐπαίξαμεν εἰς αὐτόν·) 9.43 Δημόκριτος («Ἡμεῖς τ' εἰς αὐτὸν ἐν τῇ Παμμέτρῳ τοῦτον ἐποιήσαμεν τὸν τρόπον·») 8.74 Εμπεδοκλής («Φέρεται δὲ καὶ ἡμῶν εἰς αὐτὸν ἐν τῇ Παμμέτρῳ σκωπτικὸν μέν, τοῦτον δ' ἔχον τὸν τρόπον» (μέρος του επιγράμματος αναφέρεται στο: A. Pal. vii. 123)) Ο Νίτσε, σε νεαρή ηλικία, 26 ετών, δημοσίευσε ένα σύγγραμμα στο οποίο παρέθεσε μελέτη με την άποψή του ότι ο Διογένης, ως ποιητής, χρησιμοποίησε το δεύτερο έργο του, το Βίοι των φιλοσόφων, στην οποία περιέλαβε πολλά επιγράμματα για να διαδοθούν, σε σημείο να παρουσιάζει τους Βίους ως βιτρίνα - έναν τρόπο - παρουσίασης των επιγραμμάτων του -που είχε δημοσιεύσει στην Πάμμετρο-, εξυφαίνοντάς τα σε ένα έργο αντιγραμμένο κυρίως από τον Διοκλή, ο οποίος ήταν η κύρια πηγή του (Hauptquelle). Η άποψή του αυτή από άλλους απορρίφθηκε πλήρως ενώ από άλλους θεωρήθηκε ιδιαίτερα σημαντική. Κάποιοι μελετητές του έργου του Λαερτίου, θεωρούν ότι η Πάμμετρος αποτελείτο από δυο βιβλία. Κατάλογος ανθολογιών επιγραμμάτων ελληνικής γραμματείας
Μήνιγγες

Το Κεντρικό Νευρικό Σύστημα (ΚΝΣ) για να προστατεύεται περιβάλλεται από τρία αλληλοδιάδοχα μεμβρανώδη περιβλήματα που λέγονται μήνιγγες του εγκεφάλου. Αυτές από μέσα προς τα έξω είναι η χοριοειδής, η αραχνοειδής και η σκληρή. Η προσβολή των μηνίγγων από μικροοργανισμούς (ιούς,βακτηρίδια κτλ) προκαλεί την μηνιγγίτιδα.

 Η χοριοειδής μήνιγγα βρίσκεται σε άμεση επαφή με τον εγκέφαλο, παρακολουθεί όλες τις αναγλυφές και τις αυλακές του και περιέχει τις αρτηρίες που τρέφουν τον εγκέφαλο. Η χοριοειδής μήνιγγα παρουσιάζει προσεκβολές με αγγεία, που έχουν εισχωρήσει μέσα στις κοιλίες του εγκεφάλου και που λέγονται χοριοειδή πλέγματα, και όπου παράγεται το εγκεφαλονωτιαίο υγρό. Η αραχνοειδής μήνιγγα περιβάλλει τον εγκέφαλο, αμέσως προς τα έξω από τη χοριοειδή μήνιγγα, χωρίς να παρακολουθεί τις αναγλυφές (έλικες και αύλακες) του εγκεφάλου. Έτσι ανάμεσα στη χοριοειδή και την αραχνοειδή μήνιγγα σχηματίζεται σχισμοειδής χώρος, που λέγεται υπαραχνοειδής χώρος. Ο χώρος αυτός περιέχει εγκεφαλονωτιαίο υγρό. Το εγκεφαλονωτιαίο υγρό στον υπαραχνοειδή χώρο προέρχεται από τις κοιλίες του εγκεφάλου μέσω των τμημάτων της οροφής της 4ης κοιλίας. Έτσι θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο εγκέφαλος περιβαλλόμενος από εγκεφαλονωτιαίο υγρό προστατεύεται από αυτό (γιατί στα υγρά δεν είναι συμπιεστά) από διαταραχές που θα μπορούσε να πάθει ο εγκέφαλος στις απότομες μεταβολές της κινήσεως του κεφαλιού. Σε ορισμένα σημεία ο υπαραχνοειδής χώρος διευρύνεται και περιβάλλει τις λεγόμενες δεξαμενές. Οι δεξαμενές αποτελούν ανατομικούς χώρους συγκέντρωσης του ΕΝΥ και βρίσκονται κυρίως παρεγκεφαλιδικά με μεγαλύτερη την Παρεγκεφαλιονωτιαία δεξαμενή. Η σκληρή μήνιγγα βρίσκεται προς το έξω μέρος της αραχνοειδούς και σε απόλυτη επαφή με την εσωτερική επιφάνεια του κρανίου. Η σκληρή μήνιγγα αποτελείται από δύο πέταλα (μεμβράνες) που συμφύονται μεταξύ τους πλήν των φλεβώδων χώρων όπου αφορίζονται για να περιβάλλουν φλέβες του εγκεφάλου για την παροχέτευση του εγκεφαλικού αίματος. Ο χώρος κάτω από την σκληρή μήνιγγα έως την επόμενη μήνιιγα την αραχνοειδή ονομάζεται υποσκληρίδιος. Πήρε το ονομά της επειδή είναι η πιο σκληρή. Σε ορισμένες περιοχές της σκληρής μήνιγγας σχηματίζονται σωληνωτές διαμορφώσεις που λέγονται φλεβώδεις κόλποι της σκληρής μήνιγγας. Με τους φλεβώδεις κόλπους που επικοινωνούν μεταξύ τους και που δια του σιγμοειδούς κόλπου καταλήγουν στην έσω σφαγίτιδα φλέβα γίνεται η αποχέτευση του φλεβικού αίματος του εγκεφάλου. Τέλος, μεταξύ της σκληρής και της αραχνοειδούς μήνιγγας δημιουργείται άλλος σχισμοειδής χώρος που καλείται υποσκληρίδειος και περιέχει λίγο λεμφικό υγρό. Η σκληρή μήνιγγα προβάλλει εντός της κρανιακής κοιλότητας σε δύο σημεία, μία στο δρέπανο του εγκεφάλου και μία στο σκηνίδιο της παρεγκεφαλίδας. http://homepages.nyu.edu/~eh597/Meninges.htm Αρχειοθετήθηκε 2010-10-24 στο Wayback Machine. https://web.archive.org/web/20101228063307/http://www.csuchico.edu/~pmccaffrey/syllabi/CMSD%20320/362unit3.html http://www.nlm.nih.gov/medlineplus/ency/imagepages/19080.htm
Ρεγγίνα Γκαζαριάν

Η Ρεγγίνα Ταντεβόσι Γκαζαριάν (αρμενικά: Ռեգինա Թադևոսի Ղազարյան‎ ; 17 Απριλίου 1915 στο Ερεβάν - 6 Νοεμβρίου 1999 στο Ερεβάν) ήταν Αρμένια ζωγράφος και δημόσιο πρόσωπο. Είναι επίσης γνωστή ως φίλη και ευεργέτιδα του Yeghishe Charent και έσωσε πολλά από τα χειρόγραφα του ποιητή κατά τη διάρκεια του καθεστώτος του Στάλιν.

 Η Ρεγγίνα Γκαζαριάν γεννήθηκε στην οικογένεια ενόςεπιζώντος της Αρμενικής Γενοκτονίας από το Βαν και μίας ευγενικής καταγωγής μητέρας από το Γερεβάν (Khorasanyans). Γνώρισε τον ποιητή Yeghishe Charents το 1930. Στην ηλικία των δεκαπέντε, η Γκαζαριάν, ορφανή, είχε «υιοθετηθεί από τον Charents, ως στενή φίλη και μάρτυρας των μοναχικών του ωρών». Το 1937, από το κελί της φυλακής, ο Charents είχε κρυφά ενημερώσει τη σύζυγό του Izabella ότι θα έπρεπε να εμπιστευτεί όλα τα γραπτά του μόνο σε μία οικογενειακή φίλη, την καλλιτέχνη Ρεγγίνα Γκαζαριάν και εκείνη θα τα σώσει από την καταστροφή. Μετά το θάνατο του Charents, η Ρεγγίνα Γκαζαριάν έκρυψε και συντήρησε πολλά από τα χειρόγραφα του (συνολικά 7000 γραμμές συμπεριλαμβανομένων των "Requiem to Komitas", "The Nameless", "Songs of Autumn" και "Navzike") στον κήπο της αρχικά και στη δεκαετία του 1950 στο Μουσείο Λογοτεχνίας και Τεχνών Charents. Ως στρατιωτικός πιλότος η Γκαζαριάν συμμετείχε στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Τελείωσε το Ινστιτούτο Καλών Τεχνών του Γιερεβάν το 1951. Το 2009 εγκαινιάστηκε μία αναμνηστική πλακέτα στο σπίτι στο Baghramyan St. 33a, Yerevan, όπου η Ρεγγίνα Γκαζαριάν έζησε και εργάστηκε από το 1961 έως το 1999. Οι πίνακες της Γκαζαριάν εκτίθενται σε διάφορα μουσεία της Αρμενίας, συμπεριλαμβανομένης της Εθνικής Πινακοθήκης της Αρμενίας. Ήταν μέλος της Ένωσης Ζωγράφων της Αρμενίας. Επίτιμος πολίτης του Ερεβάν (1995) Διάσημος ζωγράφος της Αρμενίας (1985) Charents (1966) Αγκαβαντζόρ (1965) Κομίτας (1969) Aspetakan (1975) Paruyr Sevak Khaghagh tiezerk Ερεβάν (1967, 1987, 1988) Gyumri (1967) Ejmiatsin (1967) Charentsyan Nshkharner από τη Regina Ghazaryan (1998) Regina Ghazaryan, "Reminiscences about Charents" [Husher Charentsi masin], Garun. Erevan, # 1. 1987, σελ. 67–75 Αναμνηστική πινακίδα για τη Regina Ghazaryan, η οποία έσωσε τα χειρόγραφα του Charents, εγκαινιάστηκε στο Ερεβάν Биография Вечно с Чаренцом // Республика Армения, 2009 [1] Αρχειοθετήθηκε 2021-07-10 στο Wayback Machine.
Σημαία της ελληνικής Μακεδονίας

Η σημαία της Μακεδονίας, του μεγαλύτερου σε έκταση γεωγραφικού διαμερίσματος της Ελλάδας, απεικονίζει τον Ήλιο της Βεργίνας σε χρυσό χρώμα με 16 ακτίνες που εκτείνονται σε μπλε σκούρο φόντο. Ο Ήλιος της Βεργίνας σε μπλε φόντο συνήθως χρησιμοποιείται ως σημαία των τριών περιφερειών, των νομών και των δήμων της Μακεδονίας. Επίσης, χρησιμοποιείται από τις οργανώσεις των Μακεδόνων Ελλήνων της διασποράς, όπως οι Παμμακεδονικές Ενώσεις των Ηνωμένων Πολιτειών και της Αυστραλίας, καθώς και πολλές εμπορικές επιχειρήσεις. Ο Ήλιος της Βεργίνας είναι ένα ιστορικό σύμβολο του Ελληνισμού και αποτελεί επίσημο κρατικό έμβλημα της Ελλάδος.

 Η ακριβής ημερομηνία δημιουργίας της σημαίας δεν είναι γνωστή, ωστόσο πιθανότατα έγινε μετά τη δεκαετία του 1980, μετά την ανακάλυψη του Ήλιου της Βεργίνας από τον αρχαιολόγο Μανώλη Ανδρόνικο μέσα σε μια χρυσή λάρνακα, η οποία εικάζεται ότι περιείχε τα λείψανα του Φιλίππου Β' της Μακεδονίας. Ο Ήλιος της Βεργίνας είναι επίσημο κρατικό έμβλημα της Ελλάδας, και η ελληνική κυβέρνηση προχώρησε στην κατάθεση αίτησης για πνευματικά δικαιώματα ως κρατικό σύμβολο στον Παγκόσμιο Οργανισμό Πνευματικής Ιδιοκτησίας το 1995. Ωστόσο, για τη σημαία της Μακεδονίας δεν έχουν ληφθεί τέτοιες διατάξεις, η οποία παραμένει ανεπίσημη. Η ομοιότητα της πρώτης σημαίας της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας, τότε πΓΔΜ, μετά την ανεξαρτησία της από τη Γιουγκοσλαβία το 1992 είχε το ίδιο σχέδιο με τη σημαία της Μακεδονίας, αλλά σε κόκκινο φόντο με αναλογίες 1:2. Αυτό προκάλεσε διαμάχη στην Ελλάδα, η οποία χρησιμοποιούσε ήδη το σύμβολο αυτό για το γεωγραφικό διαμέρισμα της Μακεδονίας, και η τότε πΓΔΜ άλλαξε τη σημαία της στο σημερινό σχέδιο το 1995. Σημαία της Ελλάδας Ήλιος της Βεργίνας Κατάλογος ελληνικών σημαιών