IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αεροδιαστημική μηχανική

Η αεροδιαστημική ή αεροδιαστημική μηχανική είναι ένας από τους κύριους κλάδους της μηχανικής και ασχολείται με την ανάπτυξη αεροπλάνων και διαστημόπλοιων. Περιλαμβάνει δύο αλληλοεπικαλιπτόμενους κλάδους αυτούς της Αεροναυπηγικής και της Αστροναυτικής. Η Αεροηλεκτρονική είναι στο ευρύτερο φάσμα της αεροδιαστημικής αλλά ασχολείται συγκεκριμένα με την ηλεκτρονική μεριά την αεροδιαστημικής.

 Τα εναέρια μέσα υπόκεινται σε πολύ απαιτητικές συνθήκες οι οποίες προκαλούνται από τις αλλαγές της ατμοσφαιρικής πίεσης και της θερμοκρασίας, σε συνδυασμό με τα κατασκευαστικά φορτία που εφαρμόζονται στα τμήματα σου μέσου. Συνεπώς, τα μέσα αυτά προκύπτουν ως αποτέλεσμα διαφόρων τεχνολογικών και μηχανολογικών πεδίων συμπεριλαμβανομένης της αεροδυναμικής, της αεροηλεκτρονικής, της μηχανικής των υλικών, της δομικής ανάλυσης και του τομέα των κατασκευών. Η συμβολή όλων των παραπάνω είναι η αεροδιαστημική. Εξαιτίας της πολυπλοκότητας της σαν πεδίο η αεροδιαστημική συγκεντρώνει και τις μεγαλύτερες διεπιστημονικές ομάδες μηχανολόγων, μηχανικών και επιστημόνων που ο καθένας εξειδικεύεται σε έναν τομέα.
Σεσσού

Ο Σεσσού Τόγιο (ιαπωνικά: 雪舟 等楊‎) ή πιο γνωστός σαν Σεσσού ή Σεσού, 1420-1506, ήταν ένας από τους πιο γνωστούς Ιάπωνες καλλιτέχνες του σουιμπόκου (ζωγραφική με μελάνι) και Ζεν βουδιστής ιερέας. Είναι γνωστός για την εξέλιξη του χαμπόκου στυλ ζωγραφικής τοπίων.

 Ο Σεσσού γεννήθηκε στην Μπιτσού στην επαρχία Μπιτσού (σημερινή επαρχία Οκαγιάμα). Σπούδασε Ζέν όταν ήταν νέος στο Χοφούκι-τζι στην Σότζα της Οκαγιάμα. Αργότερα μετανάστευσε στο Σοκοτζι στο Κυότο, όπου συνέχισε να σπουδάζει ζεν και έμαθε ζωγραφική από τον Σουμπούν. Ο Σεσού σπούδασε την Κίνα για δύο χρόνια από το 1467. Στη συνέχεια επέστρεψε στην Ιαπωνία, όπου δημιούργησε το δικό του εργαστήριο στην επαρχία Γιαμαγκούτσι από όπου περιόδευσε σε όλη την Ιαπωνία για να εμπνευστεί για τα έργα του. Είναι ασαφές που ακριβώς πέθανε την 8η Αυγούστου του 1506. . ουκίγιο-ε νισίκι-ε Σεσού Τόγιο
Χριστιανός Κάρολος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Πλεν-Νόρμπουργκ

Ο Χριστιανός Κάρολος, γερμανικά Christian Karl (20 Αυγούστου 1674 - 23 Μαΐου 1706) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ ήταν πρίγκιπας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Πλεν-Νόρμπουργκ και αξιωματικός στον στρατό του Βρανδεμβούργου.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Αυγούστου, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Πλεν-Νόρμπουργκ και της Ελισάβετ-Καρλόττας, κόρης του Φρειδερίκου, πρίγκιπα του Άνχαλτ-Χαρτσγκερόντε. Γεννήθηκε στο Μαγδεβούργο. Έγινε αξιωματικός στον στρατό του Βρανδεμβούργου και προήχθη σε συνταγματάρχη το 1697. Οκτώ έτη μετά έγινε υποστράτηγος. Το 1699 ο πρωτότοκος αδελφός του διαδέχθηκε τον πατέρα τους. Ο Χριστιανός Κάρολος έλαβε από κοινού με τον αδελφό του (paréage) τις κτήσεις του θείου τους, το Σέμπιγκορ και το Γκότεσγκαμπε επί της νήσου Έρε. Το 1706 ασθένησε από ευλογιά και απεβίωσε σε ηλικία 32 ετών. Τάφηκε αρχικά στο Νόρμπουργκ και μετά, όταν ο γιος του έγινε δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Πλεν, η σορός του μεταφέρθηκε στη δουκική κρύπτη στο Πλεν (Plön). Νυμφεύτηκε το 1702 τη Δωροθέα-Χριστίνα, κόρη του Ιωάννη-Φραγκίσκου κυρίου του Άιχελμπεργκ. Είχε τέκνα: Καρλόττα-Αμαλία γενν.1703, απεβίωσε σε παιδική ηλικία. Βιλελμίνη-Αυγούστα 1704-1749, παντρεύτηκε τον Κορράδο-Ντέτλεφ του Ρέβεντλο. Φρειδερίκος-Κάρολος 1706-1761, ο τελευταίος δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Πλεν.Ο γάμος ήταν μοργανατικός και μυστικός και ο Χριστιανός-Κάρολος παραιτήθηκε των δουκικών δικαιωμάτων, δίνοντας στους απογόνους του το επώνυμο φον Κάρλσταϊν. Αν και τα τέκνα μοργανατικού γάμου εξαιρούνται της διαδοχής, όταν απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του, τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Χριστιανού-Καρόλου, Φρειδερίκος-Κάρολος.
Νόρμαν Τζούισον

Ο Νόρμαν Φρέντερικ Τζούισον (Norman Frederick Jewison, 21 Ιουλίου 1926) είναι Καναδός σκηνοθέτης του κινηματογράφου, παραγωγός και σεναριογράφος, που σταδιοδρόμησε κυρίως στις ΗΠΑ. Σκηνοθέτησε αρκετές γνωστές ταινίες και υπήρξε τρεις φορές υποψήφιος για βραβείο Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας σε τρεις διαφορετικές δεκαετίες, με τα έργα Ιστορία ενός Εγκλήματος (1967), Ο βιολιστής στη στέγη (1971) και Κάτω από τη λάμψη του φεγγαριού (1987). Μερικές άλλες σημαντικές ταινίες του είναι: Ο χαρτοπαίχτης (1965), Έρχονται οι Ρώσοι (1966), Υπόθεση Τόμας Κράουν (1968), Ιησούς Χριστός, Υπέρλαμπρο Άστρο (1973), Δικαιοσύνη για όλους! (1979), Η Αγνή του Θεού (1985) και Τυφώνας: Η αληθινή ιστορία (1999). Ο Τζούισον έχει παρουσιάσει σημαντικά κοινωνικά και πολιτικά θέματα σε όλη τη σταδιοδρομία του, καθιστώντας συχνά αμφιλεγόμενα ή σύνθετα ζητήματα προσβάσιμα στο γενικό κοινό. Εκτός από τις υποψηφιότητες για «Όσκαρ» έχει στο ενεργητικό του πολλές υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα, 1 βραβείο BAFTA, την «Αργυρή `Αρκτο» για την καλύτερη σκηνοθεσία στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου του 1987 και το Βραβείο Έρβιν Θάλμπεργκ στην 71η απονομή των Βραβείων «Όσκαρ».Το 2003 ο Τζούισον τιμήθηκε με το Βραβείο Τεχνών του Θεάματος του Γενικού Κυβερνήτη του Καναδά για τις πολλές συνεισφορές του στην κινηματογραφική βιομηχανία του Καναδά.

 Ο Τζούισον γεννήθηκε στο Τορόντο. Γονείς του ήταν η Ντόροθυ-Αϊρήν (Dorothy Irene, το γένος Γουήβερ) και ο Πέρσυ Τζόζεφ Τζούισον, ο οποίος διατηρούσε ένα παντοπωλείο. Ο Νόρμαν πήγε γυμνάσιο στο Malvern Collegiate Institute. Μεγαλώνοντας, ήδη από τη δεκαετία του 1930 έδειξε κλίση προς την ερμηνεία και το θέατρο. Συχνά πιστεύεται ότι είναι Εβραίος εξαιτίας του επωνύμου του και του γεγονότος ότι μετέφερε στον κινηματογράφο τον Βιολιστή στη στέγη, αλλά στην πραγματικότητα είναι, όπως και οι πρόγονοί του, Χριστιανός Προτεστάντης. Υπηρέτησε στο Βασιλικό Καναδικό Ναυτικό το 1944-1945, κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, και μετά την απόλυσή του ταξίδεψε στον Νότο των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου γνώρισε τις φυλετικές διακρίσεις, μια εμπειρία που επηρέασε το έργο του.Ο Νόρμαν Τζούισον σπούδασε στο Κολέγιο Βικτωρίας του Πανεπιστημίου του Τορόντο, αποφοιτώντας το 1949. Ως φοιτητής συμμετείχε στη συγγραφή και τη σκηνοθεσία διάφορων θεατρικών παραστάσεων στο πανεπιστήμιο, αλλά και έπαιξε σε κάποιες από αυτές. Μετά την αποφοίτησή του εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο, όπου εργάσθηκε σποραδικά ως συγγραφέας κειμένων για μια παιδική τηλεοπτική εκπομπή και ως κομπάρσος στο BBC, ενώ συμπλήρωνε τα οικονομικά του με διάφορες δουλειές «του ποδαριού». Μη βρίσκοντας πλέον επαρκή απασχόληση στη Μεγάλη Βρετανία, επέστρεψε στο Καναδά στα τέλη του 1951 και έγινε μαθητευόμενος παραγωγής στον CBLT του Τορόντο, που ετοιμαζόταν τότε να ξεκινήσει τον παλαιότερο αγγλόφωνο τηλεοπτικό σταθμό του Καναδά, τον CBC. Ο Νόρμαν Τζούισον στην IMDb Κλιπς από τις ταινίες του στο YouTube (πεντάλεπτη ανθολογία)
Άγιος Ιωάννης Τρικάλων

Ο Άγιος Ιωάννης είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Ροποτού, της Δημοτικής Ενότητας Πύλης και υπάγεται στο Δήμο Πύλης.

 Ο Άγιος Ιωάννης Τρικάλων είναι κτισμένος σε υψόμετρο 337 μέτρων και έχει 77 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές οικισμών Τρικάλων - Άγιος Ιωάννης. Δήμος Πύλης. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Χαιρεθιανά Χανίων

Τα Χαιρεθιανά είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Κισσάμου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Απέχουν 41 χιλιόμετρα από τα Χανιά και είναι κτισμένα σε υψόμετρο 160 μέτρα.

 Νοτιοδυτικά του χωριού έχει ανασκαφεί νεκροταφείο των ρωμαϊκών χρόνων. Οι τάφοι είχαν λαξευτεί στο έδαφος και ήταν όλοι συλλημένοι. Είναι πιθανόν ο αρχαίος οικισμός να βρισκόταν στην κορυφή του λόφου, όπου έχουν βρεθεί όστρακα.Η παλαιότερη μνεία στο χωριό γίνεται στο έργο Κρητικά του Μιχαήλ Χουρμούζη το 1842, όπου αναφέρεται ως Χαιρετιανά. Το όνομα του προέρχεται από το οικογενειακό επίθετο Χαιρέτης. Το 1881 ανήκε στον δήμο Καστελίου και σύμφωνα με την απογραφή είχε αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, 119 κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 155 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Στην απογραφή του 1920 αποτελούσε έδρα αγροτικού δήμου.Το 1925 τα Χαιρεθιανά προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ποταμίδας, έπειτα στην κοινότητα Δραπανιά για να καταλήξουν το 1926 στην κοινότητα Κοντομαρίου. Το 1940 αποσπάστηκαν από την κοινότητα Κοντομάριου και προσαρτήθηκαν στην κοινότητα Δραπανιά μέχρι το 1948 όταν και ορίστηκαν έδρα ομώνυμης κοινότητας. Η κοινότητα διατηρήθηκε μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον δήμο Μυθήμνης.Δείτε: Κοινότητα Χαιρεθιανών Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Ο ναός του Αγίου Γεωργίου στη θέση Κουκουναρά φέρει στο εσωτερικό του τοιχογραφίες. Οι τοιχογραφίες βρίσκονται στο παλαιότερο τμήμα του ναού, με τη νεότερη προσθήκη να μην είναι τοιχογραφημένη.
Αψίδα του Θριάμβου (Οράνζ)

Η Αψίδα του Θριάμβου της Οράνζ βρίσκεται στην πόλη Οράνζ, που βρίσκεται στη νοτιοανατολική περιοχή της Γαλλίας στην κοιλάδα του Ροδανού ποταμού και έχει κηρυχθεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO το 1981 μαζί με το Ρωμαϊκό θέατρο της Οράνζ και τον περιβάλλοντα χώρο του.

 Η αψίδα του θριάμβου της Οράνζ χτίστηκε μεταξύ 10 και 25 μ.Χ. και αποτελεί το πιο όμορφο δείγμα επαρχιακής αψίδας θριάμβου κατά την περίοδο της βασιλείας του αυτοκράτορα Αυγούστου.Βρίσκεται στη βόρεια είσοδο της πόλης. Λειτουργεί κυρίως ως πύλη εισόδου στην πόλη και όχι τόσο ως αψίδα θριάμβου, γιατί οι θρίαμβοι γιορτάζονταν μόνο στη Ρώμη. Ανεγέρθηκε, για να τιμηθούν οι βετεράνοι της δεύτερης Γαλατικής λεγεώνας, που ίδρυσαν την πόλη. Η αψίδα αποτελείται από τρεις καμάρες και μία διπλή σοφίτα. Η αψίδα είναι διακοσμημένη με πολλά ανάγλυφα στοιχεία, όπως ασπίδες, κράνη, ναυμαχίες, λάφυρα πολέμου, φρούτα, λουλούδια, κ.α. Εργασίες ανακαίνισης του μνημείου ολοκληρώθηκαν το 2010 υπό την επίβλεψη του αρχιτέκτονα Ντιντιέρ Ρεπελάν. Έχει 70 πόδια μήκος και σχεδόν τριάντα δύο πλάτος. Έχει περίπου 61 πόδια ύψος (δηλαδή περίπου 19 μέτρα). Η κεντρική καμάρα είναι μεγαλύτερη σε σχέση με τις πλάγιες καμάρες. Είναι διακοσμημένη με τέσσερις ενσωματωμένους κίονες κορινθιακού ρυθμού, που υποστηρίζουν ένα θριγκό με ένα αέτωμα. Τέσσερις αντίστοιχοι κίονες υπάρχουν και στην απέναντι πλευρά της αψίδας. Η αψίδα περιέχει μία επιγραφή αφιερωμένη στον αυτοκράτορα Τιβέριο το 27 μ.Χ. Το μνημείο έχει υποστεί πολλές φθορές, γιατί τοξοβόλοι συνήθιζαν να κάνουν την πρακτική τους εκεί κατά το Μεσαίωνα. https://homepages.bluffton.edu/~sullivanm/france/orange/arch/tiberius2.html Οράνζ άρθρο στην ιστοσελίδα www.britannica.com https://whc.unesco.org/en/list/163/ άρθρο στην ιστοσελίδα whc.unesco.org https://www.theatre-antique.com/en/discovering-site/triumphal-arch-and-remains-temple Αρχειοθετήθηκε 2021-03-06 στο Wayback Machine. άρθρο στην ιστοσελίδα www.theatre-antique.com https://www.culturespaces.com/en/orange Αρχειοθετήθηκε 2008-11-20 στο Wayback Machine.
Hand of Doom

Το «Hand of Doom» είναι ένα τραγούδι από την αγγλική heavy metal μπάντα Black Sabbath, που αρχικά εμφανίστηκε στο δεύτερο άλμπουμ τους Paranoid, που κυκλοφόρησε το 1970.

 Το τραγούδι σχεδιάστηκε αφού το συγκρότημα είχε παρατηρήσει έναν αυξανόμενο αριθμό Αμερικανών στρατιωτών που έφτασαν στην Αγγλία από τον πόλεμο του Βιετνάμ στα τέλη της δεκαετίας του 1960 με σοβαρούς εθισμούς στα ναρκωτικά. Το τραγούδι ζωγραφίζει μια κολακευτική εικόνα της σκληρής χρήσης ναρκωτικών. Οι στίχοι γράφτηκαν από τον Geezer Butler ενώ η μουσική πιστώνεται σε ολόκληρη την μπάντα.
Χοσέ Μαρία Σάντσεθ Μαρτίνεθ

Ο Χοσέ Μαρία Σάντσεθ Μαρτίνεθ (ισπανικά: José María Sánchez Martínez, γενν. 3 Οκτωβρίου 1983) είναι Ισπανός διαιτητής ποδοσφαίρου, που διαιτητεύει στην Πριμέρα Ντιβισιόν. Είναι διεθνής διαιτητής της FIFA και κατατάσσεται ως ελίτ διαιτητής της UEFA.

 Ο Σάντσεθ ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του το 2000. ήταν διαιτητής στη Σεγούντα Ντιβισιόν Β για τη σεζόν 2010-11, πριν προβιβαστεί στη Σεγούντα Ντιβισιόν την επόμενη σεζόν. Μετά από τέσσερα χρόνια, προήχθη στην Πριμέρα ντιβισιόν. Ορίστηκε στον πρώτο του αγώνα στις 29 Αυγούστου 2015, μία ισοπαλία με 0-0 μεταξύ της Ρεάλ Σοσιεδάδ και της Σπόρτινγκ Χιχόν. Το 2017, διαιτήτευσε στον επαναληπτικό αγώνα του Σούπερ Καπ Ισπανίας 2017 μεταξύ της Ρεάλ Μαδρίτης και της Μπαρτσελόνα, που ολοκληρώθηκε με νίκη 2-0 για την ομάδα της Μαδρίτης.Το 2017, ο Σάντσεθ έγινε διαιτητής της FIFA. Ορίστηκε στον πρώτο του ευρωπαϊκό διασυλλογικό αγώνα στις 13 Ιουλίου 2017, έναν αγώνα για τη δεύτερη προκριματική φάση του Γιουρόπα Λιγκ μεταξύ της Τσέντσιν και της Μπνέι Γεχούντα. Στις 22 Μαρτίου 2019, ορίστηκε στον πρώτο του διεθνή αγώνα ανδρών, ένα φιλικό μεταξύ της Αργεντινής και της Βενεζουέλας.Στις 2 Μαΐου 2019, ο Σάντσεθ επελέγη ως ένας από τους βοηθούς διαιτητές βίντεο για το Παγκόσμιο Κύπελλο γυναικών του 2019 στη Γαλλία. Ο Σάντσεθ γεννήθηκε στη Λόρκα της Μούρθια. Είναι οικονομολόγος και εργάζεται ως τραπεζικός υπάλληλος. Προφίλ στο WorldFootball.net Προφίλ στο Soccerway.com Προφίλ στο BDFutbol.com
Φάμπιο Οτσόα Βάσκες

Ο Φάμπιο Οτσόα Βάσκες (γεννημένος στις 2 Μαΐου 1957) είναι πρώην ηγετικό μέλος του καρτέλ εμπορίας κοκαΐνης του Μεδεγίν μαζί με τους μεγαλύτερους αδελφούς του Χουάν Δαβίδ και Χόρχε Λουίς. Ο ρόλος του τον έκανε για λίγα χρόνια δισεκατομμυριούχο. Μετά από μια σύντομη φυλάκιση στην Κολομβία, συνελήφθη και εκδόθηκε στις ΗΠΑ το 1999 και εκτίει φυλάκιση 30 ετών σε ομοσπονδιακή φυλακή των ΗΠΑ.

 Ο νεότερος από τους τρεις αδερφούς Οτσόα, ο Βάσκες έζησε στο Μαϊάμι κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970 και τις αρχές της δεκαετίας του 1980, και φέρεται να έχει χειριστεί χιλιάδες κιλά κοκαΐνης. Κατηγορήθηκε από την κυβέρνηση των ΗΠΑ για πρώτη φορά το 1984 και κατηγορήθηκε για συμμετοχή στη δολοφονία του Μπάρι Σιλ στις 19 Φεβρουαρίου 1986, πληροφοριοδότη για την Υπηρεσία Δίωξης Ναρκωτικών των ΗΠΑ. Το 1987, αυτός και οι αδελφοί του είχαν περιληφθεί στη λίστα παγκόσμιων δισεκατομμυριούχων του Φορμπς και παρέμεινε στη λίστα μέχρι το 1992. Οι New York Times ανέφεραν ότι κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου θεωρήθηκε "επικεφαλής" της οικογενειακής επιχείρησης. Το 1991, ο Οτσόα Βάσκες και οι αδελφοί του παραδόθηκαν στις κολομβιανές αρχές, ελπίζοντας να αποφύγει τον "ανοιχτό πόλεμο" με την κυβέρνηση μέσα από ένα συμβιβασμό. Εξέτισε βραχυπρόθεσμες φυλακίσεις στην Κολομβία και αποφυλακίστηκε το 1996. Εκείνη την εποχή δεν υπήρχε συμφωνία έκδοσης μεταξύ της Κολομβίας και των ΗΠΑ, και τα αδέρφια εξασφάλισαν την υπόσχεση ότι δεν θα εκδοθούν στο μέλλον ως μέρος της συμφωνίας.Μετά την αποφυλάκιση συνελήφθη και πάλι το 1999 και κατηγορήθηκε για συνεισφορά γνώσης και λήψης πληρωμών για φορτία κοκαΐνης. Παρά την εκστρατεία για τη φυλάκιση του στην Κολομβία, εκδόθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες το Σεπτέμβριο του 2001 και καταδικάστηκε το 2003 για διακίνηση ναρκωτικών, συνωμοσία και τη διανομή της κοκαΐνης στις ΗΠΑ. Καταδικάστηκε σε ποινή 30 χρόνων σε μια ομοσπονδιακή φυλακή. Τώρα εκτίει φυλάκιση στο Τζίζουπ της Τζόρτζια. Μετά τη φυλάκιση του, η κυβέρνηση της Κολομβίας κατάσχεσε περιουσία ύψους χιλιάδων εκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ από αυτόν, συμπεριλαμβανομένων γεωργικών εγκαταστάσεων και επιχειρήσεων. Ο Οτσόα Βάσκες εκπροσωπείται σε δύο τηλεοπτικές σειρές. Ο χαρακτήρας του Χούλιο Μότοα στην κολομβιανή σειρά Pablo Escobar: El Patrón del Mal βασίζεται στον Οτσόα Βάσκες. Ο Μοτόα παίζεται από τον Αλδεμάρ Κορρέα. Ο Οτσόα Βάσκες είναι χαρακτήρας στη σειρά Narcos του Netflix. Πόλεμος κατά των Ναρκωτικών
Μοσίνα

Η Μοσίνα (πολωνικά: Mosina, γερμανικά: Moschin‎) είναι πόλη του Πόβιατ Πόζναν, στο Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας της Πολωνίας, περίπου 20 χιλιόμετρα νότια του Πόζναν. Το Κανάλι Μοσίνσκι διασχίζει την πόλη ανατολικά και δυτικά, και ενώνεται με τον ποταμό Βάρτα ακριβώς στα ανατολικά. Ο πληθυσμός της είναι 14.255 κάτοικοι (2020).

 Η παλαιότερη γνωστή αναφορά της Μοσίνα προέρχεται από το 1247, ενώ το 1302 αναφέρθηκε ως πόλη. Το όνομά της είναι πολωνικής προέλευσης και προέρχεται από την παλαιά πολωνική λέξη moszyna. Για αιώνες, η Μοσίνα ήταν μια βασιλική πόλη του Πολωνικού Στέμματος, διοικητικά τοποθετημένη στο Πόβιατ Πόζναν, στο Βοεβοδάτο Πόζναν (14ος αιώνας-1793) της Επαρχίας Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας κατά το δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας το 1793. Το 1807, συμπεριλήφθηκε στο βραχύβιο πολωνικό Δουκάτο της Βαρσοβίας και μετά τη διάλυση του δουκάτου η πόλη προσαρτήθηκε εκ νέου από το Βασίλειο της Πρωσίας το 1815. Κατά τη διάρκεια της πολωνικής Εξέγερσης της Μείζονος Πολωνίας (1848) και της ευρωπαϊκής Άνοιξης των Εθνών, στις 3 Μαΐου 1848, ο Πολωνός δικηγόρος Γιάκουμπ Κροτόφσκι-Κράουτχοφερ κήρυξε την ανεξαρτησία της Πολωνίας στη Μοσίνα. Η μικρή πολωνική δημοκρατία με κέντρο τη Μοσίνα τελικά συντρίφτηκε από τους Πρώσους μετά τη νίκη τους επί των Πολωνών ανταρτών στη μάχη του Ρογκάλιν αρκετές ημέρες αργότερα. Ο Κροτόφσκι-Κράουτχοφερ συνελήφθη στο Κοναζέβο και στη συνέχεια υπέστη βάναυση μεταχείριση, πριν απελευθερωθεί το 1849 με αμνηστία. Η Πολωνία ανέκτησε τελικά την ανεξαρτησία της μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1918 και η Μοσίνα επανενσωματώθηκε στη συνέχεια με την Πολωνία. Στο μεσοπόλεμο, ανήκε διοικητικά στο Βοεβοδάτο Πόζναν (1921-1939). Μετά την κοινή γερμανοσοβιετική εισβολή στην Πολωνία, η οποία ξεκίνησε το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το Σεπτέμβριο του 1939, η πόλη καταλήφθηκε από τη Γερμανία μέχρι το 1945 και οι ντόπιοι Πολωνοί υποβλήθηκαν σε εκτεταμένες πολιτικές γενοκτονίας. Στις 20 Οκτωβρίου 1939, η γερμανική Einsatzgruppe VI πραγματοποίησε δημόσια εκτέλεση 15 Πολωνών στην πόλη ως μέρος του Ιντελιγκέντσακτιον. Ανάμεσα στα θύματα ήταν δάσκαλοι, ιατροί, έμποροι και τεχνίτες από τη Μοσίνα και τα γύρω χωριά. Ήταν μια από τις πολλές σφαγές των Πολωνών που διαπράχθηκαν εκείνη την ημέρα από τη Γερμανία σε ολόκληρη την περιοχή σε μια προσπάθεια να κατευνάσει και να τρομοκρατήσει τον πολωνικό πληθυσμό. Πολωνοί από τη Μοσίνα δολοφονήθηκαν επίσης από τη γερμανική αστυνομία και το Σέλμπστουτζ στην κοντινή πόλη Μουροβάνα Γκοσλίνα το Σεπτέμβριο και το Νοέμβριο του 1939. Το 1939-1941, οι κατακτητές πραγματοποίησαν απελάσεις Πολωνών, τα σπίτια, τα καταστήματα και τα εργαστήρια των οποίων στη συνέχεια παραδόθηκαν σε Γερμανούς αποίκους ως μέρος της πολιτικής Lebensraum (Ζωτικός χώρος). Το 1943, πολλά παιδιά από την Πολωνία απήχθησαν και φυλακίστηκαν από τους Γερμανούς σε έναν καταυλισμό Πολωνών παιδιών στο Λοτζ, το οποίο ονομαζόταν «μικρό Άουσβιτς» λόγω των συνθηκών του. Πολλά παιδιά πέθαναν στο στρατόπεδο. Η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα είναι η ΚΣ 1920 Μοσίνα. Αγωνίζεται στα κατώτερα πρωταθλήματα. Επίσημος ιστότοπος της πόλης
Φαυστίνα η Πρεσβύτερη

Η Αννία Γαλερία Φαυστίνα η Πρεσβύτερη (λατιν.: Annia Galeria Faustina Major, 16 Φεβρουαρίου 100 - Οκτώβριος ή Νοέμβριος 140) ήταν η σύζυγος του Αντωνίνου Πίου Αυτοκράτορα της Ρώμης. Ο Αυτοκράτορας Μάρκος Αυρήλιος ήταν ανιψιός της και αργότερα θετός γιος της, μαζί με τον Συναυτοκράτορα Λούκιο Βέρο. Η Φαυστίνα απεβίωσε επί Αντωνίνου Πίου, αλλά στη συνέχεια τιμήθηκε ως diva (θεά), διαδραματίζοντας μετά θάνατον έναν εξέχοντα συμβολικό ρόλο κατά τη διάρκεια της βασιλείας του.

 Η Φαυστίνα γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Ρώμη και ήταν η μόνη γνωστή κόρη του ύπατου και έπαρχου Μάρκου Άννιου Βήρου του Πρεσβύτερου και της Ρουπιλίας Φαυστίνας, κόρης του ύπατου Λεύκιου Σκριβώνιου Λίβο Ρουπιλίου Φρούγι Βώνου. Μητέρα της Ρουπιλίας Φαυστίνας ήταν η Σαλονία Ματιδία, ανιψιά του Τραϊανού. Αδέλφια της ήταν ο ύπατος Μάρκος Άννιος Λίβο και ο πραίτωρας Μάρκος Άννιος Βήρος ο Νεότερος. Θείες της ήταν η Βιβία Σαβίνα, σύζυγος του Αδριανού και η Μινδία Ματιδία η Νεότερη. Παντρεύτηκε τον Αντωνίνο Πίο μεταξύ των ετών 110 και 115 και μαζί απέκτησαν τέσσερα παιδιά: τον Μάρκο Αυρήλιο Φούλβο Αντωνίνο (απεβ. πριν το 138)· η επιτάφια επιγραφή βρίσκεται στο Μαυσωλείο του Αδριανού στη Ρώμη. τον Μάρκο Γαλέριο Αυρήλιο Αντωνίνο (απεβ. πριν το 138)· η επιτάφια επιγραφή βρίσκεται στο Μαυσωλείο του Αδριανού στη Ρώμη. την Αυρηλία Φαδίλλα (απεβ. πριν το 135), παντρεύτηκε τον Αίλιο Λαμία Σίλβανο ή Σύλλανο. Φαίνεται ότι δεν είχε παιδιά με τον σύζυγό της και η επιτάφια επιγραφή της βρέθηκε στην Ιταλία. την Αννία Γαλερία Φαυστίνα τη Νεότερη (125/130-175), παντρεύτηκε τον Μάρκο Αυρήλιο Ρωμαίο Αυτοκράτορα. Απέκτησαν 13 παιδιά.Ήταν το μοναδικό επιζόν παιδί του Αντωνίνου και της Φαυστίνας, που ανέβηκε στην Αυτοκρατορική τάξη. Σύμφωνα με την -αναξιόπιστη- Ιστορία των Αυγούστων, όσο ο Αντωνίνος ήταν ανθύπατος της Ασίας, η Φαυστίνα συμπεριφερόταν με "υπερβολικό αυθορμητισμό και ελαφρότητα".Το προσωπικό στυλ της Φαυστίνας ήταν προφανώς πολύ θαυμαστό και παράδειγμα προς μίμηση. Η ξεχωριστή κόμη της, αποτελούμενη από πλεξίδες που είναι τραβηγμένες επάνω και πίσω από το κεφάλι της, επηρέασε για δύο ή τρεις γενιές τον Ρωμαϊκό κόσμο. Απεβίωσε κοντά στη Ρώμη το 140. Beckmann, Martin (2012). Diva Faustina: coinage and cult in Rome and the provinces. New York: American Numismatic Society. Bergmann, Bettina· Watson, Wendy M. (1999). The Moon and the Stars: Afterlife of a Roman Empress. South Hadley, Massachusetts: Mount Holyoke College Art Museum. Freisenbruch, Annelise (2010). The First Ladies of Rome: The Women Behind the Caesars. London: Jonathan Cape. Lendering, Jona (2015) [2007]. «Faustina I». Livius.org. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Ιουλίου 2013. Ανακτήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 2015. Levick, Barbara (2014). Faustina I and II: Imperial Women of the Golden Age. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-537941-9. Weigel, Richard D. (1998). «Antoninus Pius». De Imperatoribus Romanis: An Online Encyclopedia of Roman Emperors. Ανακτήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 2015.
Καφέ Χιχόν

Το Καφέ Χιχόν (Gran Cafe Gijόn) είναι ένα από τα πιο διάσημα φιλολογικά και καλλιτεχνικά στέκια της Μαδρίτης, γνωστό ως τόπος συνάντησης διανοουμένων. Βρίσκεται στο κέντρο της ισπανικής πρωτεύουσας, στην περίφημη "promenade" της Πασέο δε Ρεκολέτος (Paseo de Recoletos) αριθ. 31. Το εσωτερικό του είναι εντυπωσιακό με τις σιδερένιες κολόνες, τα ασπρόμαυρα μαρμάρινα τραπέζια και πλακόστρωτα δάπεδά του.

 Το "Καφέ Χιχόν" ιδρύθηκε το 1888 από τον Αστουριανό Don Gumersindo Gomez, που καταγόταν από την πόλη Χιχόν (Gijόn) στην περιφέρεια Αστούριας της βορειοδυτικής Ισπανίας. Το 1913, το "καφέ" πουλήθηκε με τον όρο να συνεχίσει να λειτουργεί ως "Μέγα Καφέ της Χιχόν" (Gran Cafe de Gijόn) και με το ίδιο όνομα, της ισπανικής πόλης Χιχόν (Gijόn). Οι μεγάλες δόξες του "Καφέ Χιχόν" ξεκινούν από το τέλος του 19ου αιώνα και φθάνουν ως τις αρχές της δεκαετίας του 1930, μια περίοδος που είναι γνωστή ως "Μποέμικη Μαδριλένικη Περίοδος". Στο διάστημα αυτό, συγγραφείς και καλλιτέχνες που σύχναζαν εδώ διατηρούσαν ζωντανή την παράδοση του θεσμού της "τερτούλια" (tertulia), όπου άνθρωποι με κοινά ενδιαφέροντα συγκεντρώνονταν και συζητούσαν για πολιτική, τέχνη και λογοτεχνία ή και ταυρομαχίες. Κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφύλιου Πολέμου (1936 - 1939), το " Καφέ Χιχόν" συνέχισε να λειτουργεί, ως τόπος συνάθροισης των υποστηρικτών του Φράνκο. Από το τέλος του Εμφύλιου Πολέμου και μέχρι σήμερα, το "Καφέ Χιχόν" απέκτησε και πάλι την παλιά δόξα του, ως εστία φιλολογικών και καλλιτεχνικών συναντήσεων της ισπανικής διανόησης. Μια πρώτη ομάδα συγγραφέων στα τέλη του 19ου αιώνα, που σύχναζαν στο "Καφέ Χιχόν", περιελάμβανε το Νικαραγουανό ποιητή Ρουμπέν Νταρίο και τον Χιλιανό ποιητή Πάμπλο Νερούδα. Μια δεύτερη γενιά συγγραφέων, που αποκαλούνταν "Γενιά του '98", περιελάμβανε τον Αθορίν (ψευδώνυμο του μυθιστοριογράφου Χοσέ Μαρτίνεθ Ρουίθ), τον Βάσκο συγγραφέα Πίο Μπαρόχα και τον ποιητή Αντόνιο Ματσάδο. Ο πιο τακτικός όμως θαμώνας στο "Καφέ Χιχόν" ήταν ο διάσημος Ισπανός δραματουργός Ραμόν ντελ Βάγιε-Ινκλάν (Ramόn del Valle-Inclán, 1869 - 1936), ένα ολόσωμο άγαλμα του οποίου έχει τοποθετηθεί λίγο πιο πέρα από το "Καφέ Χιχόν" στην Πασέο δε Ρεκολέτος. Άλλοι τακτικοί θαμώνες του "Καφέ Χιχόν" ήταν ο μυθιστοριογράφος Μπενίτο Πέρεθ Γκαλντός και ο Καμίλο Χοσέ Θέλα, όπως και ο Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, ο πιο διάσημος Ισπανός δραματουργός του 20ού αιώνα, ο οποίος δολοφονήθηκε το 1936, λίγο μετά το ξέσπασμα του Ισπανικού Εμφύλιου Πολέμου. Στα πιο πρόσφατα χρόνια, στο "Καφέ Χιχόν" σύχναζαν επίσης ο συγγραφέας του "θεάτρου του παράλογου" Φερνάντο Αραμπάλ και ο σκηνοθέτης του κινηματογράφου Λουίς Μπουνιουέλ, καθώς και ο Σαλβαδόρ Νταλί και ο Έρνεστ Χεμινγουέι. Noel Riley Fitch: "The Grand Literary Cafes of Europe", New Holland Publishers (UK) Ltd, London, 2006. Cafe Gijόn (official brochure): "The history of the cafe Gijόn", Madrid. "Μαδρίτη", Οδηγοί του Κόσμου, Εκδόσεις ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ - DORLING KINDERSLEY, Αθήνα, 1999.
Μάχη των Μεταξάδων

Η Μάχη των Μεταξάδων ήταν μία μάχη, μέρος του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου που έλαβε χώρα στο χωριό Μεταξάδες Έβρου από τις 15 έως 20 Μαΐου 1949, μεταξύ του Ελληνικού Στρατού (ΕΣ) και του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ) στην περιοχή ανάμεσα των δύο λόφων του χωριού. Η μάχη αυτή αποτέλεσε την τελευταία απόπειρα του ΔΣΕ να επιχειρήσει εκτός των οχυρωμένων συγκροτημάτων στο Γράμμο και το Βίτσι. Ήταν η μεγαλύτερη και τελευταία μεγάλη και αιματηρή μάχη στον νομό Έβρου.

 Μία εβδομάδα πριν τις 15 Μαΐου 1949, η γύρω περιοχή είχε καταληφθεί από τους αντάρτες και έτσι οι κάτοικοι των χωριών Παλιουρίου, Πολιάς, Αβδέλλας και Αλεποχωρίου είχαν εγκατασταθεί στους Μεταξάδες. Οι στρατιώτες ήξεραν για την επίθεση των ανταρτών και δεν άφηναν τους αγρότες να πάνε στα χωράφια τους. Η επίθεση ξεκίνησε την Κυριακή 15 Μαΐου. Οι κάτοικοι του χωριού πανικόβλητοι έτρεχαν να κρυφτούν στους γύρω λόφους, όπου υπήρχαν πολλά αμπριά (οχυρά κρησφύγετα μέσα από χώμα). Κάθε αμπρί χωρούσε 15 με 20 άτομα. Το Ύψωμα των Μεταξάδων, το οποίο φρουρούνταν από τον Υπολοχαγό Λάζο και μια διμοιρία πολιτοφυλάκων ήταν από τα σημαντικότερα στον Έβρο. Λίγος στρατός βρισκόταν και στο Υδραγωγείο ή Ασβεσταριά, όπως λεγόταν τότε, αλλά γρήγορα έπεσε στα χέρια των ανταρτών. Τρία εικοσιτετράωρα οι αντάρτες προσπαθούσαν να καταλάβουν το ύψωμα. Ο στρατός όμως με τη βοήθεια των κατοίκων που είχαν κρυφτεί στα αμπριά, τους απωθούσε. Εξάλλου χρησιμοποιούσε όλμους και πολυβόλα σε αντίθεση με τους αντάρτες, οι οποίοι είχαν στην κατοχή τους όλμους μικρής ισχύος που όμως δεν ήξεραν να τους χειρίζονται σωστά. Ο ανεφοδιασμός του οχυρού σε πολεμοφόδια και τρόφιμα γινόταν δύσκολα γιατί ο κλοιός ήταν ασφυκτικός. Τα αεροπλάνα που πετούσαν πάνω από το Ύψωμα γι' αυτό το σκοπό, τις περισσότερες φορές τα έριχναν κατά λάθος στα σημεία των ανταρτών. Ήταν πολλοί αυτοί που ήθελαν να εγκαταλείψουν το Ύψωμα αλλά δεν τους το επέτρεπε ο Υπολοχαγός, ο οποίος είχε εντολή να προστατέψει το οχυρό των Μεταξάδων πάση θυσία, μη πέσει στα χέρια των ανταρτών. Έτσι έστειλε μήνυμα για βοήθεια. Η βάση του στρατού ήταν στο Πρωτοκκλήσι απ' όπου και στάλθηκαν δύο Λοχαγοί για να ενισχύσουν το οχυρό. Η πρόσβαση σ' αυτό όμως ήταν πολύ δύσκολη. Νάρκες ήταν τοποθετημένες σ' όλα τα περάσματα. Παρ' όλα αυτά διέσπασαν τον κλοιό και μπήκαν στη μάχη μαζί με μια ταξιαρχία από τη Λάδη κι έτσι κατάφεραν να νικήσουν τους αντάρτες. Στις 18 του Μάη δόθηκε η τελευταία μάχη όπου οι αντάρτες παραδόθηκαν. Οι περισσότεροι κατέφυγαν σε κάποιες χαράδρες όπου και σκοτώθηκαν από βομβαρδισμούς αεροπλάνων. Όσοι σώθηκαν έφυγαν από την Ελλάδα ακολουθούμενοι από τις οικογένειές τους, αλλά και από άλλους συγχωριανούς που τους βοηθούσαν για να γλιτώσουν από τα αντίποινα του στρατού. Σιγά-σιγά οι άνθρωποι άρχισαν να κατεβαίνουν στο χωριό για να αντικρίσουν πολλά σπίτια καμένα, οικογένειες ξεκληρισμένες και περιουσίες κατεστραμμένες και από τους αντάρτες κι από το στρατό που κυνηγούσε όποιον τους βοηθούσε. Με τον καιρό βέβαια επουλώθηκαν οι πληγές, ξαναγύρισαν στις εργασίες τους και την προηγούμενη ζωή τους.
Αμέσα Σπέντα

Οι Αμέσα Σπέντα ή Αμίσα Σπέντα (αβεσ. Aməša Spəṇta) στον Ζωροαστρισμό είναι μια τάξη θεϊκών πνευμάτων, ή δύναμεων (αγγέλων), που εκπορεύονται από τον Αχουραμάσδα, τον ανώτατο θεό της αρχαίας αυτής θρησκείας. Το όνομα σημαίνει «αθάνατοι (από το στερητικό a και το mer, την πρωτοϊνδοευρωπαϊκή λέξη που σημαίνει «θάνατος») ιεροί ή γενναιόδωροι (από το επίθετο spenta = ιεροί, γενναιόδωροι, ισχυροποιοί, συνεχίζοντες)». Μεταγενέστερες μορφές του ονόματος, στη μέση περσική γλώσσα, είναι η σύντμηση σε μία λέξη Ameshaspand και οι απαντώμενες μόνο σε ζωροαστρικά κείμενα Mahraspand και Amahraspand.

 Η βασική (αλλά στενότερη) σημασία του όρου αναφέρεται στα επτά μεγάλα θεϊκά πνεύματα που εκπορεύονται από τον Αχουραμάσδα. Στη ζωροαστρική παράδοση αυτές είναι οι πρώτες επτά εκπορεύσεις του «αδημιούργητου Δημιουργού», μέσω των οποίων έγινε όλη η υπόλοιπη Δημιουργία. Αυτό το θεμελιώδες δόγμα είναι κάτι το οποίο υπαινίσσεται απλώς η Αβέστα, αλλά περιγράφεται συστηματικώς σε μεταγενέστερα κείμενα της μέσης περσικής, ιδίως στο Μπουνταχίσν,, ένα έργο του 11ου ή του 12ου αιώνα, που εξιστορεί τη ζωροαστρική κοσμολογία. Ο όρος Αμέσα Σπέντα δεν απαντάται στις Γκάτας, αλλά η ονομασία «δόθηκε πιθανώς από τον ίδιο τον Ζωροάστρη. Το Spenta είναι χαρακτηριστική λέξη στην αποκάλυψή του...». Η αρχαιότερη βεβαιωμένη χρήση του όρου βρίσκεται στη Yasna Haptanghaiti, όπου αναφέρεται ανάποδα, ως Σπέντα Αμέσα. Το λήμμα «Αμίσα Σπέντα» στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σελίδα 825 Colpe, Carsten: «Reflections on the history of the Amesha-Spenta conception», Proceedings of the XXIX International Congress of Orientalists, Paris, 1975
Inside Llewyn Davis

Inside Llewyn Davis είναι αμερικανική δραματική κωμωδία παραγωγής 2013, σε σκηνοθεσία και σενάριο των Τζόελ & Ίθαν Κοέν. Η ταινία εξιστορεί μία εβδομάδα από τη ζωή ενός τραγουδοποιού, τον Λιούιν Ντέιβις και την προσπάθειά του να αναρριχηθεί στη φολκ μουσική στη Νέα Υόρκη του 1961. Αν και ο Λιούιν Ντέιβις είναι ένας πλασματικός χαρακτήρας, η ιστορία είναι μερικώς εμπνευσμένη από την αυτοβιογραφία του τραγουδιστή της φολκ Ντέιβ Βαν Ρονκ. Πρωταγωνιστούν οι Όσκαρ Άιζακ, Κάρεϊ Μάλιγκαν, Τζον Γκούντμαν, Γκάρετ Χέντλαντ και Τζάστιν Τίμπερλεϊκ. Τη μουσική επιμέλεια της ταινίας ανέλαβε ο T Bone Burnett. Η ταινία κυκλοφόρησε σε περιορισμένο κύκλωμα αιθουσών στις 6 Δεκεμβρίου 2013. Έλαβε μέρος στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Καννών το 2013 όπου και κέρδισε το Βραβείο Επιτροπής. Απέσπασε εξαιρετικά σχόλια από τους κριτικούς και έλαβε δύο υποψηφιότητες για Όσκαρ και τρεις για Χρυσή Σφαίρα, μεταξύ των οποίων για Καλύτερη Ταινία - Κωμωδία/Μιούζικαλ.

 Η ταινία εξιστορεί μία εβδομάδα από τη ζωή ενός νεαρού τραγουδιστή της φολκ καθώς ο ίδιος περιφέρεται στη μουσική σκηνή του Γκρίνουιτς Βίλατζ το 1961. Ο Λιούιν Ντέιβις βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι. Με την κιθάρα του στον ώμο, χωρίς να φοβάται τον άγριο χειμώνα της Νέας Υόρκης και δίνει τη δική του προσπάθεια να γίνει διάσημος μουσικός ενάντια σε φαινομενικά ανυπέρβλητα εμπόδια, κάποια από τα οποία τα προκαλεί ο ίδιος. Ζώντας στο έλεος τόσο των φίλων του όσο και αγνώστων, δουλεύοντας όπου βρει, οι περιπέτειες του Ντέιβις τον πηγαίνουν από τα φτωχόσπιτα του Γκρίνουιτς Βίλατζ σε ένα άδειο κλαμπ του Σικάγο -σε μια οδύσσεια για να περάσει από ακρόαση για έναν μεγιστάνα της μουσικής- και πάλι πίσω. Όσκαρ Άιζακ στο ρόλο του Λιούιν Ντέιβις Κάρεϊ Μάλιγκαν στο ρόλο της Τζιν Μπέρκεϊ Τζον Γκούντμαν στο ρόλο του Ρόλαντ Τέρνερ Γκάρετ Χέντλαντ στο ρόλο του Τζόνι Πέντε Τζάστιν Τίμπερλεϊκ στο ρόλο του Τζιμ Μπέρκεϊ Φ. Μάρεϊ Έιμπραχαμ στο ρόλο του Μπαντ Γκρόσμαν Σταρκ Σαντς στο ρόλο του Τρόι Νέλσον Τζανίν Σεράλες στο ρόλο της Τζόι Άνταμ Ντράιβερ στο ρόλο του Αλ Κόντι Ίθαν Φίλιπς στο ρόλο του Μίτς Γκορφάιν Άλεξ Καρπόβσκι στο ρόλο του Μάρτι Γκριν Μαξ Κασέλα στο ρόλο του Πάπι Κορσικάτο Μπέντζαμιν Πάικ στο ρόλο του Μπομπ Ντίλαν Η ταινία Inside Llewyn Davis έκανε άνοιγμα τριημέρου στη 15η θέση με 1,8 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 13,2 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 19,7 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 32,9 εκατομμύρια δολάρια. Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2014-01-05 στο Wayback Machine. Inside Llewyn Davis στο IMDb
Favicon

Το favicon (είναι συντομογραφία των αγγλικών λέξεων favorites icon και μεταφράζεται ως δημοφιλές ή αγαπημένο εικονίδιο), γνωστό επίσης ως εικονίδιο συντομεύσεων, εικονίδιο ιστοσελίδας ή εικονίδιο σελιδοδείκτη είναι ένα αρχείο υπολογιστή (συνήθως έχει μέγεθος 16x16 εικονοστοιχεια-pixels) που συσχετίζεται με μια ιστοσελίδα. Ένα σχεδιαστής ιστοσελίδας μπορεί να δημιουργήσει και να εγκαταστήσει ένα τέτοιο εικονίδιο στην ιστοσελίδα. Το εικονίδιο αυτό χρησιμοποιείται από τον φυλλομετρητή (web browser) που υποστηρίζει τα εικονίδια Favicon ώστε να εμφανίζεται δίπλα στην μπάρα με τις διευθύνσεις ή δίπλα στην ονομασία της σελίδας αλλά και στην λίστα με τους σελιδοδείκτες σελίδων. Οι φυλλομετρητές οι οποίοι υποστηρίζουν πολλαπλές παρουσιάσεις σελίδων σε ξεχωριστά tabs εμφανίζουν τα εικονίδια favicon της κάθε σελίδας ξεχωριστά σε κάθε τίτλο.

 Τον Μάρτιο 1999, η Microsoft δημοσίευσε τον φυλλομετρητή Internet Explorer 5 ο οποίος υποστήριζε εικονίδια favicon για πρώτη φορά . Στην πράξη το favicon ήταν ένα αρχείο υπολογιστή το οποίο ονομαζόταν favicon.ico και βρισκόταν στον κύριο κατάλογο της ιστοσελίδας. Αυτό το αρχείο το χρησιμοποιούσε ο φυλλομετρητής Internet Explorer στον κατάλογο με τους αποθηκευμένους σελιδοδείκτες αλλά και στην διεύθυνση URL στην μπάρα διεύθυνσης. Το αποτέλεσμα ήταν ότι ο αριθμός των επισκεπτών οι οποίοι πρόσθεταν στους σελιδοδείκτες μια σελίδα μπορούσαν να υπολογιστούν μετρώντας τις κλήσεις ανάκτησης του εικονιδίου από την ιστοσελίδα. Η τεχνική αυτή δεν «δουλεύει» πλέον καθώς όλοι οι σύγχρονοι φυλλομετρητές χρησιμοποιούν το favicon συνεχώς και όχι μόνο όταν η σελίδα είναι αποθηκευμένη στις λίστες των σελιδοδεικτών του χρήστη. Το favicon έγινε πρότυπο από την επιτροπή του παγκόσμιου ιστού W3C (World Wide Web Consortium) στο στην έκδοση 4.01 του κώδικα HTML τον Δεκέμβριο 1999, και αργότερα εισηγήθηκε στο XHTML 1.0 το οποίο δημοσιεύθηκε τον Ιανουάριο 2000.Σύμφωνα με την προτυποποίηση που έγινε, το favicon δεν χρειάζεται να βρίσκεται στον κύριο κατάλογο ή σε κάποιο συγκεκριμένο κατάλογο/θέση αλλά μπορεί να βρίσκεται σε οποιαδήποτε κατάλογο της ιστοσελίδας και η μορφή του εικονιδίου μπορεί να είναι οποιαδήποτε μορφή εικόνας.Το 2003 ο κώδικας της δομής αρχείου .ico καταγράφηκε από την επιτροπή IANA (Internet Assigned Numbers Authority) στην κατηγορία των αρχείων και μέσων που χρησιμοποιούνται στο διαδίκτυο (MIME type image/vnd.microsoft.icon). Proposals with the W3C web standards organization on how to add a Favicon Systems and Methods Involving Favicons IBM patent
Συνθήκη του Λάγος

Η συνθήκη του Λάγος είναι η βασική συμφωνία για την ίδρυση της ECOWAS στις 28 Μαΐου 1975, στο Λάγος, της Νιγηρίας. Η ECOWAS ιδρύθηκε για να προωθήσει τη συνεργασία και την ενοποίηση των δυτικοαφρικανικών κρατών σε οικονομική και νομισματική ένωση, με στόχο την οικονομική ανάπτυξη στη Δυτική Αφρική.

 Μπενίν Μπουρκίνα Φάσο Πράσινο Ακρωτήριο Γκάμπια Γκάνα Γουινέα-Μπισσάου Λιβερία Μάλι Νιγηρία Σενεγάλη Σιέρα Λεόνε Τόγκο Γουινέα – αποπέμφθηκε από την Ένωση μετά το πραξικόπημα του 2008 Νίγηρας – αποπέμφθηκε από την Ένωση μετά την συνταγματική κρίση του 2009 Ακτή Ελεφαντοστού - αποπέμφθηκε από την Ένωση μετά τις προεδρικές εκλογές του 2010
Κηπουρείο Γρεβενών

Το Κηπουρείο είναι χωριό και κοινότητα του Δήμου Γρεβενών. Πριν από τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2011, ήταν μέρος του Καποδιστριακού Δήμου Γόργιανης, του οποίου ήταν δημοτική περιφέρεια και έδρα. Η απογραφή του 2011 κατέγραψε 206 κατοίκους στο χωριό. Η κοινότητα καλύπτει έκταση 40.285 χλμ2.

 Στο Κηπουργειό και στο Τσούρχλι το 1916-1917 κατά τη διάρκεια του Α Παγκοσμίου Πολέμου μεταφέρθηκαν προσωρινά οι αρχές και οι υπηρεσίες της επαρχίας Γρεβενών.Η επαρχία Γρεβενών χωρίστηκε στα δυο από την ουδέτερη ζώνη στην οποία συμπεριλαμβάνονταν και η πόλη των Γρεβενών 7 . Η κοινότητα Κηπουργιού Κοζάνης συστάθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1918 με έδρα τον ομώνυμο οικισμό, το όνομα του οποίου διορθώθηκε το 1940 σε Κηπουρείον (και η κοινότητα σε Κηπουρείου). Υπήχθη στον νομό Γρεβενών το 1964 και λειτούργησε ως την κατάργησή της το 1997 και την προσάρτησή της στο δήμο Γόργιανης. 2011-2014 ? 1 Σεπτεμβρίου 2014-16 Ιουλίου 2019 Ανδρέας Καλύβας (1974-2019) Απεβίωσε εν ενεργεία από ανακοπή καρδιάς σε ηλικία 45 ετών. 2019-σήμερα ? 7.https://blogs.sch.gr/hgagalis/2021/06/14/i-oydeteri-zoni-sta-grevena-1916-1917-i-ellada-chorismeni-sta-dyo/
Γουτεμβέργιος

Ο Ιωάννης Γουτεμβέργιος (Johannes Gutenberg, 1400 - 3 Φεβρουαρίου 1468) ήταν Γερμανός σιδηρουργός, χρυσοχόος, τυπογράφος και εκδότης, ο οποίος εισήγαγε πρώτος την τυπογραφία στην Ευρώπη. Παρόλο που δεν εφηύρε ο ίδιος τη μηχανική εκτύπωση με κινητά στοιχεία, ήταν ο πρώτος που την αξιοποίησε για να θεμελιώσει τελικά τη μέθοδο της μαζικής εκτύπωσης βιβλίων. Η τυπογραφική μέθοδος του Γουτεμβέργιου θεωρείται ευρέως ως η πιο σημαντική εφεύρεση της δεύτερης χιλιετίας και το γεγονός που εγκαινίασε τη νεότερη Εποχή της ανθρώπινης ιστορίας. Διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της Αναγέννησης, τη Μεταρρύθμιση, τον Διαφωτισμό και την επιστημονική επανάσταση και έθεσε τη βάση για τη σύγχρονη -βασισμένη στη γνώση- οικονομία και τη διάδοση της μάθησης στις μάζες.

 Γεννήθηκε -κατά την επικρατέστερη εκδοχή- το 1397 και απεβίωσε στις 3 Φεβρουαρίου του 1468 σε ηλικία 71 ετών. Τόπος γέννησής του είναι το Μάιντς της Γερμανίας. Θεωρείται ο «πατέρας» της τυπογραφίας. Περίπου στα 1430 εγκαταστάθηκε στο Στρασβούργο. Τον Μάρτιο του 1434, ένα γράμμα του υποδεικνύει ότι εκείνη την εποχή διέμενε εκεί, όπου είχε κάποιους συγγενείς από την πλευρά της μητέρας του. Στο Στρασβούργο άρχισε να πειραματίζεται στη μεταλλουργία και στα 1434 έκανε τα πρώτα του βήματα στην τυπογραφία. Ο Γουτεμβέργιος θεωρείται ο «πατέρας» της μηχανικής εκτύπωσης μολονότι είχαν ήδη κατασκευαστεί κινητά τυπογραφικά στοιχεία από τον Ολλανδό Λαυρέντιο Κοστέρ στο Χάρλεμ, γιατί εκείνος συνέλαβε πρώτος την ιδέα της τυπογραφικής μεθόδου στο σύνολό της. Ο εκπαιδευμένος χρυσοχόος, μέλος της αντίστοιχης συντεχνίας, πειραματίζεται από το 1434 με κινητούς ξύλινους χαρακτήρες. Τα πρώτα αποτελέσματα διαφαίνονται το 1436 οπότε εκτυπώνει λαϊκά και θρησκευτικά βιβλία. Μετά από διάφορες προσπάθειες πετυχαίνει, το 1441, με τη βοήθεια ενός βελτιωμένου μελανιού, να αξιοποιήσει εκτυπωτικά και τις δύο όψεις μιας σελίδας χαρτιού. Η τελική επιτυχία για την αξιοποίηση της εφεύρεσής του ήρθε με την εκτύπωση, το 1455, της Βίβλου των 42 γραμμών στα λατινικά, σε 180 αντίτυπα, τα περισσότερα σε κοινό χαρτί και μερικά σε χαρτί εξαιρετικής ποιότητας (vellum), μία άριστη τυπογραφική εργασία, αν και αποτελεί μόλις το πρώτο τυπογραφικό προϊόν του. Είναι ευρέως γνωστή ως Βίβλος του Γουτεμβέργιου. Αποτελεί το πρώτο βιβλίο μαζικής παραγωγής, που ήταν υψηλής αισθητικής και τεχνικής ποιότητας. Το Project Gutenberg (εγχείρημα Γουτεμβέργιος) ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του, και είναι μια εθελοντική προσπάθεια ψηφιοποίησης, αρχειοθέτησης και διανομής πολιτισμικών έργων μέσω Διαδικτύου. Ξεκίνησε το 1971 και είναι, σήμερα, η αρχαιότερη ψηφιακή βιβλιοθήκη. Booksinfo.gr tmth.edu.gr focusmag.gr
Ιερά Μητρόπολις Κωνσταντίας και Αμμοχώστου

Η Ιερά Μητρόπολις Κωνσταντίας και Αμμοχώστου είναι μια από τις Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Κύπρου. Γνωστός επίσκοπός της υπήρξε ο Άγιος Επιφάνιος, Αρχιεπίσκοπος Σαλαμίνας. Έδρα της Μητρόπολης είναι η Αμμόχωστος, αλλά λόγω της τουρκικής εισβολής του 1974 φιλοξενείται στο Παραλίμνι. Επίσκοπος της Μητροπόλεως από τις 11 Μαΐου 2007 είναι ο (από Τριμυθούντος, 1996-2007) κ. Βασίλειος (Καραγιάννης).

 Υπάρχει κάποια συσχέτιση της Επισκοπής με την Επισκοπή Σαλαμίνος και όπως φαίνεται η Σαλαμίνος προϋπήρξε της Κωνσταντίας, από την οποία ίσως να αντικαταστάθηκε. Από το 2007 που επανασυστάθηκε η επισκοπή Κωνσταντίας ως «Ιερά Μητρόπολις Κωνσταντίας-Αμμοχώστου», εδρεύει στο Παραλίμνι μέχρι της ημέρα απελευθερώσεως της κανονικής της έδρας της πόλεως Αμμοχώστου. Ο άγιος Επιφάνιος Οικοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Κωνσταντίας και Αμμοχώστου
Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1973-1974

Η Α' Εθνική 1973–74 ήταν το 15ο που διεξήχθη σε μορφή εθνικής κατηγορίας. Υπήρξε η τελευταία χρονιά που μετείχε στο πρωτάθλημα ομάδα από την Κύπρο, ενώ τη χρονιά αυτή καθιερώθηκε νέο σύστημα βαθμολογίας (2 βαθμοί η νίκη, 1 βαθμός η ισοπαλία και κανένας βαθμός η ήττα), αντικαθιστώντας το αντίστοιχο 3–2–1. Το πρωτάθλημα κέρδισε σχετικά άνετα ο Ολυμπιακός, χάνοντας όμως το αήττητο σερί που κατέχει μέχρι σήμερα με ρεκόρ 58 αγώνες χωρίς ήττα, έχοντας υποστεί τη μοναδική ήττα από τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα με σκορ 1–0. Ο Ολυμπιακός ολοκλήρωσε το πρωτάθλημα έχοντας σκοράρει 102 γκολ, ρεκόρ που παραμένει μέχρι σήμερα, ενώ η νίκη του επί του Φωστήρα με 11-0 είναι η πιο ευρεία στην ιστορία του ελληνικού πρωταθλήματος.

 Ολυμπιακός Προπονητής: Λάκης Πετρόπουλος. Ποδοσφαιριστές: (Σε παρένθεση συμμετοχές/τέρματα) Τερματοφύλακες: Κελεσίδης (24), Πουπάκης (11). Αμυντικοί: Αγγελής (32/1), Γκαϊτατζής (32/2), Γκλέζος (31), Κουρμπής (4), Κυράστας (2/1), Σιώκος (34/7), Συνετόπουλος (12). Μέσοι: Βασιλόπουλος (1), Βιέρα (28/3), Γιούτσος (25/11), Δεληκάρης (31/9), Καραβίτης (6/1), Περσίδης (30/5). Επιθετικοί: Γαλάκος (9/1), Κρητικόπουλος (22/18), Λοσάντα (20/10), Παμπουλής (10/3), Π. Παπαδημητρίου (3/1), Σταυρόπουλος (16/4), Τριαντάφυλλος (32/23). Ο Ολυμπιακός συμπλήρωσε 58 σερί αγώνες αήττητος (ρεκόρ) . Έχασε στην 3η αγωνιστική του πρωταθλήματος της περιόδου 1972-1973 από τον ΠΑΟΚ με 1-0 (σκόρερ ο Γιάννης Γούναρης) την 1η Οκτωβρίου 1972. Χρειάστηκε να περάσουν 16 μήνες, για να ξαναχάσει στο ίδιο γήπεδο, από τον ίδιο αντίπαλο, με το ίδιο σκορ (1-0, το γκολ ο Σαράφης), στις 21-4-1974 για την 28η αγωνιστική του πρωταθλήματος 1973-1974. 13η έως 15η θέση (όλοι οι αγώνες στο έγιναν στο Δημοτικό Στάδιο Αιγάλεω, ενώ υπολογίστηκαν και τα μεταξύ των ισοβαθμούντων ομάδων αποτελέσματα κατά τη διάρκεια του πρωταθλήματος):Πανσερραϊκός - Ολυμπιακός Βόλου 1–0 ΑΠΟΕΛ - Πανσερραϊκός 5–1 Ολυμπιακός Βόλου - ΑΠΟΕΛ 2–1Παρά το γεγονός ότι ο Ολυμπιακός Βόλου αγωνιστικά υποβιβάστηκε, τελικά παρέμεινε στην κατηγορία λόγω της απόσυρσης του ΑΠΟΕΛ. RSSSF 1973-74
WNBA

Το Women's National Basketball Association (WNBA) είναι η διοργανώτρια αρχή του ομώνυμου επαγγελματικού πρωταθλήματος καλαθοσφαίρισης γυναικών στις ΗΠΑ. Απαρτίζεται σήμερα από 13 συνολικά ομάδες. Συστάθηκε στις 24 Απριλίου 1996 ως η αντίστοιχη γυναικεία οργάνωση του NBA. Η κανονική περίοδος διεξάγεται από τον Μάιο έως τον Αύγουστο και τα πλέι οφ από τέλη Αυγούστου ως και Σεπτέμβριο. Τον Μάρτιο του 2014, η WNBA και οι παίκτριες υπέγραψαν μια νέα συμφωνία οκταετούς διάρκειας, με βάση την οποία ο αριθμός των παικτριών ανά ομάδα αυξήθηκε στις 12.

 Διεξάγονται κάθε χρόνο. NBA Heath, Thomas (2006-07-12). «A Matter of Value». The Washington Post. http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/article/2006/07/11/AR2006071100988.html. Ανακτήθηκε στις 2006-07-12. «Minimum NBA Salary». Inside Hoops. 10 Αυγούστου 2005. Ανακτήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 2006. «Salary Cap for 2004-05 Is $43.87 million». National Basketball Association. 13 Ιουλίου 2004. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Οκτωβρίου 2004. Ανακτήθηκε στις 13 Ιουλίου 2004. «History of the WNBA». Women's National Basketball Association. Ανακτήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 2006. «Start of Season Conference Call». Women's National Basketball Association. 14 Μαΐου 2007. Ανακτήθηκε στις 14 Μαΐου 2007. Στατιστικά του WNBA στο Basketball-Reference.com Αρχειοθετήθηκε 2021-02-14 στο Wayback Machine. Επίσημος ιστότοπος
Σύστημα ταξινόμησης βιβλιοθήκης

Ένα σύστημα ταξινόμησης βιβλιοθήκης είναι ένα σύστημα για την οργάνωση υλικού βιβλιοθήκης (βιβλίων, περιοδικών, οπτικοακουστικού υλικού, χαρτών, κ.τ.λ.) και ταξινόμησή του κατά θέμα. Αποτελείται από πίνακες θεματικών επικεφαλίδων με αντίστοιχους κωδικούς, καθώς και σαφείς οδηγίες για τον προσδιορισμό ενός ταξινομικού αριθμού για κάθε τεκμήριο (π.χ. βιβλίο) βάσει του θέματος που αφορά.

 Η χρήση ενός συστήματος ταξινόμησης σε μια βιβλιοθήκη εξυπηρετεί τα ακόλουθα: Ομαδοποιεί βιβλία (ή άλλα τεκμήρια) που έχουν το ίδιο θέμα Βάσει του ταξινομικού αριθμού προσδιορίζεται και ο ταξιθετικός αριθμός, ο οποίος δείχνει την ακριβή θέση του τεκμηρίου στο ράφι, για τον εύκολο εντοπισμό του Τα δύο πιο πάνω σε συνδυασμό διευκολύνουν τον χρήστη στο να εντοπίσει στο ράφι πρόσθετα τεκμήρια που πιθανόν να τον ενδιαφέρουνΣημειώνεται ότι σήμερα, με τη χρήση του ηλεκτρονικού καταλόγου βιβλιοθήκης, το σύστημα ταξινόμησης δεν είναι τόσο επάναγκες όσο ήταν παλαιότερα, όταν ο κατάλογος μιας βιβλιοθήκης αποτελείτο από καρτέλες, αφού θεωρητικά θα μπορούσαν τα βιβλία να παίρνουν απλώς έναν αύξοντα αριθμό και να εντοπίζονται εύκολα· ωστόσο, εξακολουθεί να χρησιμεύει πολύ στον (ακόμη και τυχαίο) εντοπισμό πρόσθετων τεκμηρίων πάνω σε ένα θέμα. Κατά καιρούς δημιουργήθηκαν πολλά συστήματα ταξινόμησης, τα περισσότερα από τα οποία, όμως, είχαν περιορισμένη χρήση και δεν διαθόθηκαν. Σήμερα, τα κυριότερα συστήματα που χρησιμοποιούνται από αναρίθμητες βιβλιοθήκες σε όλο τον κόσμο είναι τα ακόλουθα: της Σύστημα Ταξινόμησης της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου (Library of Congress classification - LC), το οποίο αναπτύχθηκε από τον Χέρμπερτ Πάτναμ το 1897 για τις ανάγκες της Βιβλιοθήκης του Αμερικανικού Κογκρέσου τo Δεκαδικό Σύστημα Ταξινόμησης Ντιούι (Dewey Decimal Classification - DDC), το οποίο αναπτύχθηκε από τον Μέλβιλ Ντιούι το 1876. το Διεθνές Δεκαδικό Σύστημα Ταξινόμησης (Universal Decimal Classification), το οποίο αναπτύχθηκε από τους Πωλ Οτλέ και Ανρί λα Φονταίν περί τα τέλη του 19ου αιώνα και βασίζεται στο Δεκαδικό Σύστημα Ταξινόμησης Ντιούι.Τα πιο πάνω συστήματα αναθεωρούνται κατά διαστήματα ώστε να μπορούν να προσαρμόζονται στο διαρκώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον στο οποίο κινείται η ανθρωπότητα και να συνάδουν με τις εξελίξεις που συντελούνται στον κόσμο, τόσο αναφορικά με καινούργια φαινόμενα (π.χ. νέα πεδία γνώσης, νέες τεχνολογίες, αλλά και νέες πολιτικές συνθήκες), όσο και για αναθεώρηση παλιών φαινομένων (π.χ. απάλειψη προκαταλήψεων). Τα τρία πιο πάνω συστήματα ταξινόμησης καλύπτουν όλο το φάσμα της ανθρώπινης γνώσης. Συλλογές εξειδικευμένων βιβλιοθηκών συχνά εξυπηρετούνται καλύτερα από εξειδικευμένα συστήματα ταξινόμησης. Καταλογογράφηση Κατάλογος βιβλιοθήκης Βιβλιοθήκη Βιβλιοθηκονομία και Επιστήμη της Πληροφόρησης Βιβλιοθηκονόμος CyberDewey LC Classification Outline, 6th Edition: Contents Library of Congress Classification Outline Universal Decimal Classification System
406 Έρνα

Η Έρνα (Erna) είναι σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,36. Ανακαλύφθηκε το 1895 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια και πήρε το όνομά της από την εγγονή του αυστριακού αστρονόμου Γιόχαν Παλίζα Έρνα Μπίντσοπ.

 Η διάμετρος της Έρνας υπολογίσθηκε σε 49,2 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 125 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι P (λιθώδης-ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,052 (από δεδομένα του IRAS). Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Έρνα γύρω από τον εαυτό της. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 110 ως 105 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Αίθουσα η κυνάπιος

Η αίθουσα η κυνάπιος είναι είδος φυτού που έχει επιστημονική ονομασία (στη λατινική γλώσσα) Aethusa cynapium και ανήκει στην οικογένεια σελινοειδή (γνωστότερη παλαιότερα ως σκιαδοφόρα). Είναι μονοετής (και σπανίως διετής) πόα, ιθαγενής της Ευρώπης, της Δυτικής Ασίας και της βορειοδυτικής Αφρικής. Αποτελεί το μοναδικό είδος του γένους Aethusa (μονοτυπικό γένος). Είναι συγγενές με το κώνειο και την οινάνθη, και όπως και αυτά τα φυτά, είναι δηλητηριώδης, αν και λιγότερο από όσο το κώνειο. Η αίθουσα έχει διαδοθεί τυχαία από τον άνθρωπο σε πολλά άλλα μέρη του κόσμου και αποτελεί συνηθισμένο αγριόχορτο σε καλλιεργούμενα εδάφη. Στις αγγλόφωνες χώρες το φυτό είναι γνωστό με την ονομασία «fool's parsley», δηλαδή «ψευτομαϊντανός» (κατά λέξη «μαϊντανός του βλάκα/τρελού»).

 Η αίθουσα η κυνάπιος έχει ατρακτοειδή ρίζα και λείο, κούφιο διακλαδιζόμενο στέλεχος, που φθάνει σε ύψος περί τα 80 εκατοστά του μέτρου. Τα φύλλα της είναι πολυσχιδή και λεία, ενώ αναδίνουν μια δυσάρεστη οσμή. Τα άνθη της είναι μικρά λευκά και με ακανόνιστο σχήμα. Εκφύονται σε μικρά, σύνθετα σκιάδια. Η δηλητηρίαση από αίθουσα φέρνει συμπτώματα καύσου στο στόμα και τον λαιμό, ενώ νεκροψίες έχουν βρει ερυθρότητα στα τοιχώματα του οισοφάγου και ελαφρά εξοίδηση του δωδεκαδακτύλου και του στομάχου. Κάποιες από τις τοξίνες καταστρέφονται κατά την αποξήρανση. Πράγματι, σανός που περιέχει υπολείμματα του φυτού δεν δηλητηριάζει τα ζώα που τον τρώγουν. Το κυριότερο δηλητήριο που περιέχει η αίθουσα η κυνάπιος είναι ένα ξεχωριστό, ομώνυμο αλκαλοειδές που περιέχει, η κυναπίνη. Το ομώνυμο λήμμα στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 2, σελίδα 707 (με εικόνα) Ο «ψευτομαϊντανός»
NGC 4217

Ο NGC 4217 είναι σπειροειδής γαλαξίας τύπου Sb ο οποίος απέχει περίπου 60 εκατομμύρια έτη φωτός από το Ηλιακό Σύστημα και βρίσκεται στον αστερισμό Κύνες Θηρευτικοί. Πιθανόν να είναι γαλαξίας-συνοδός του Μεσιέ 106. Τον ανακάλυψε στις 10 Απριλίου 1788 ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ.

 Στον γαλαξία αυτόν ανακαλύφθηκε στις 19 Ιουνίου 2022 ο υπερκαινοφανής Τύπου Ι SN 2022myz. Δεδομένα για το NGC 4217 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 4217 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 4217 στο Wikimedia Commons