Χέρμαν Νιτς

Ο Χέρμαν Νιτς (29 Αυγούστου 1938 – 18 Απριλίου 2022) ήταν ένας Αυστριακός καλλιτέχνης της avant-garde, που εργάστηκε σε πειραματικούς και πολυμεσικούς τρόπους. Υπήρξε κύριος εκπρόσωπος του Βιεννέζικου Ακτιονισμού.

 Γεννημένος στη Βιέννη, ο Χέρμαν Νιτς εκπαιδεύτηκε στη ζωγραφική όταν σπούδασε στο Ανώτερο ομοσπονδιακό εκπαιδευτικό και ερευνητικό ίδρυμα γραφιστικής, κατά τη διάρκεια της οποίας τον γοήτευσε η θρησκευτική τέχνη. Συνδέεται με τους Ακτιβιστές της Βιέννης —μια χαλαρά συνδεδεμένη ομάδα αυστριακών καλλιτεχνών, που δρουν επιθετικά και συγκρουσιακά, η οποία περιλαμβάνει επίσης τους Γκούντερ Μπρους, Όττο Μούελ και Ρούντολφ Σβαρτσκόγκλερ. Οι αφηρημένοι πίνακες με «πιτσιλιές» του Νιτς, όπως και τα κομμάτια της ερμηνείας του, εμπνεύστηκαν από την ουδέτερη οπτική του για την ανθρωπότητα και το να είσαι άνθρωπος. Στη δεκαετία του 1950, ο Νιτς συνέλαβε το Orgien Mysterien Theatre (το οποίο μεταφράζεται χονδρικά ως Θέατρο των Οργίων και των Μυστηρίων ή Το Οργιαστικό Μυστηριακό Θέατρο) και ανέβασε σχεδόν 100 παραστάσεις μεταξύ 1962 και 1998. Το 1966 ήταν μαζί με τους Γιόκο Όνο, Γκούσταβ Μέτσγκερ, Γκούντερ Μπρους, Όττο Μούελ, Βολφ Βόστελ, Χουάν Χιντάλγκο και άλλους, ως συμμετέχων στο Συμπόσιο Καταστροφή στην Τέχνη ( DIAS ) στο Λονδίνο. Το 1962, μαζί με τους Όττο Μούελ και Άντολφ Φρόχνερ, ερμήνευσε το έργο σε τρεις πράξεις «Το όργανο του αίματος» στη Βιέννη, για το οποίο δημοσιεύτηκε ένα κοινό μανιφέστο. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, ανέπτυξε τις κύριες ιδέες για το Οργιαστικό Μυστηριακό Θέατρο. Οι παραστάσεις του Οργιαστικού Μυστηριακού θεάτρου του Νιτς (ή Aktionen, όπως τις αποκαλούσε) μπορεί να θεωρηθεί ότι ήταν τόσο τελετουργικές όσο και υπαρξιακές. Η σκηνή συχνά περιλάμβανε σφαγές, θρησκευτικές θυσίες και σταύρωση, καθώς και αίμα και σάρκα. Οι παραστάσεις συνοδεύονταν επίσης από μουσική, χορό και ενεργούς συμμετέχοντες. Στην πρώτη του παράσταση στο Οργιαστικό Μυστηριακό θέατρο , ο Νιτς και οι φίλοι του χρησιμοποίησαν πτώματα ζώων, εντόσθια και αίμα παρόμοια με μια τελετουργία. Τα ρούχα, οι επίδεσμοι και άλλα υφάσματα, που χρησιμοποιήθηκαν σε αυτές τις παραστάσεις εισήγαγαν τον Νιτς στην ιδέα της δημιουργίας πινάκων. Από το 1971, ο Νιτς διοργανώνει τους «Οργιαστικούς-Μυστηριακούς Αγώνες» του στην περιοχή του Κάστρου Πρίνζεντορφ, που απέκτησε, συμπεριλαμβανομένου του κορυφαίου σημείου του έργου της ζωής του, του σπουδαίου «Παιγνίδι έξι Ημερών» το καλοκαίρι του 1998, σε σκηνοθεσία Άλφρεντ Γκούλντεν. Το 1972, ο Νιτς συμμετείχε στην Documenta 5 στο Κάσσελ, σε επιμέλεια Χάραλντ Σίμαν. Εκπροσωπήθηκε επίσης στην Documenta 7 το 1982. Το 1975, η Μαρίνα Αμπράμοβιτς έλαβε μέρος σε μια παράσταση του Χέρμαν Νιτς. Εκτός από τον Αμπράμοβιτς, στο έργο του Νιτς έχει συμμετάσχει και ο Κρίστοφ Σλίνγκενσιφ. Ο Νιτς έχει επανειλημμένα προσκληθεί να μεταφέρει τις αντιλήψεις του για την τέχνη και το τελετουργικό στην όπερα. Το 1995, συν-σκηνοθέτησε την Κρατική Όπερα της Βιέννης και δημιούργησε τα σκηνικά και τα κοστούμια για την όπερα Ηρωδιάς του Ζυλ Μασνέ. Το 2001, ο Νιτς ήταν υπεύθυνος για τη σκηνογραφία και τα κοστούμια για την παράσταση της όπερας Γκάντι Σατυαγκράχα από τον Αμερικανό συνθέτη Φίλιπ Γκλάς στο Festspielhaus St. Pölten στην Κάτω Αυστρία. Το 2005, δημιούργησε τον εξοπλισμό για το Λε Ρενάρ του Ίγκορ Στραβίνσκι. Το 2007, σκηνοθέτησε τις σκηνές από τον Φάουστ του Γκαίτε του Ρόμπερτ Σούμαν στην Όπερα της Ζυρίχης. Το 2011 ήταν υπεύθυνος για τη σκηνική σύλληψη, το σχέδιο, τη σκηνογραφία και τα κοστούμια του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης του Ολιβιέ Μεσιάν στην Κρατική Όπερα της Βαυαρίας στο Μόναχο. Η κοσμοθεωρία του Χέρμαν Νιτς επηρεάζεται έντονα από τους μυστικιστές συγγραφείς, αλλά και από τους Μαρκήσιο ντε Σαντ, Φρίντριχ Νίτσε, Σίγκμουντ Φρόυντ και Αντονέν Αρτώ, μεταξύ άλλων. Στο θεωρητικό του βιβλίο Θέατρο Οργίων-Μυστηρίων, ο Νιτς δήλωσε ότι οι πράξεις και οι εικόνες του πρέπει πρώτα να προκαλούν αηδία στο κοινό και μετά κάθαρση. Ο συνδυασμός πραγματικών σφαγίων ζώων και πραγματικού αίματος με θρησκευτικό περιεχόμενο, όπως η σταύρωση και η αμόλυντη σύλληψη, χρησιμοποιείται συνειδητά από τον Νιτς, για να βάλει τον θεατή να αναλογιστεί συμβολικούς τόπους όπως το αίμα και ο θάνατος, που συχνά καταπιέζονται στην καθημερινή ζωή και τα οποία διαδραματίζουν επίσης κεντρικό ρόλο στον Χριστιανισμό. Οι χριστιανοί θεατές και πολλοί κριτικοί αντιλήφθηκαν τις πράξεις και τα έργα του ως βλασφημία. Εκτός από το θέατρο των οργίων και των μυστηρίων του, ο Χέρμαν Νιτς ήταν επίσης ενεργός ως συνθέτης και συγγραφέας. Οι ενέργειές του σημειώνονται σε σχολαστικά σημειωμένες παρτιτούρες οι οποίες, εκτός από οδηγίες και κείμενα, περιέχουν και γραφικά σημειωμένα κομμάτια μουσικής. Επειδή προσβάλλει όχι μόνο ακτιβιστές για τα δικαιώματα των ζώων, αλλά και θεολόγους και εκπροσώπους της δημόσιας ηθικής, το έργο του είναι ιδιαίτερα αμφιλεγόμενο. Αντίθετα, ορισμένοι καλλιτέχνες δράσης και περφόρμανς, συμπεριλαμβανομένων πρώην συμπολεμιστών, αποστασιοποιούνται από αυτό που θεωρούν ότι είναι το υπερβολικά θρησκευτικό στοιχείο του έργου του. Ως προς το περιεχόμενο, η τέχνη του στο Κάστρο Πρίνζεντορφ μπορεί ασφαλώς να ερμηνευθεί ως μια προσπάθεια αντίθεσης στο Μπαϊρόιτ του Βάγκνερ. Από τον Νοέμβριο του 1988 έως τον Ιανουάριο του 1989, η Πινακοθήκη της πόλης στο Λένμπαχαους του Μονάχου παρουσίασε μερικά από τα έργα του καλλιτέχνη στο πλαίσιο της ατομικής έκθεσης "Νιτς-Το εικονογραφικό έργο". Πραγματοποίησε την εκστρατεία "παιχνίδι 2 ημερών" το καλοκαίρι του 2004. Στις 19 Νοεμβρίου 2005 πραγματοποιήθηκε η 122η δράση του θεάτρου Οργίων-Μυστηρίων στο Μπούργκτεατερ της Βιέννης στο πλαίσιο των εορτασμών για την 50η επέτειο για την επαναλειτουργία μετά τον πόλεμο. Στις 24 Μαΐου 2007, το «Μουσείο Χέρμαν Νιτς » άνοιξε στο Μουσείο Μίστελμπαχ, το οποίο οδήγησε σε διαμαρτυρίες μεταξύ μερών του πληθυσμού Μίστελμπαχ. Στη Νάπολη, στις 13 Σεπτεμβρίου 2008, ο επί μακρόν γκαλερίστας του Νιτς, Πέππε Μόρρα, άνοιξε ένα μουσείο αφιερωμένο αποκλειστικά στο έργο του Νιτς, το «Μουσείο Αρχείου Εργαστηρίου Σύγχρονων Τεχνών Χέρμαν Νιτς», το οποίο δημιουργήθηκε σε έναν πρώην σταθμό παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Στο Βάινβιρτελ, όχι μακριά από το Κάστρο του Πρίνζεντορφ, ο Χέρμαν Νιτς είχε τον δικό του αμπελώνα. Τα σταφύλια από αυτόν τον αμπελώνα συμπιέζονται σύμφωνα με τα παραδοσιακά πρότυπα και γεμίζονται σε μπουκάλια διπλού λίτρου. Από το vintage του 2006, το Νιτς -Ντόπλερ, του οποίου η ετικέτα Χέρμαν Νιτς επανασχεδιαζόταν καλλιτεχνικά κάθε χρόνο, παρουσιάζεται στο κοινό στη Βιέννη. Έχει εκθέσει τα έργα του κατά τη διάρκεια της Μπιενάλε της Βενετίας 2017 στο Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο. Πιο πρόσφατα, το 2020, 80 τρέχοντα έργα παρουσιάστηκαν στο Μουσείο Μίστελμπαχ στην έκθεση Χέρμαν Νιτς- Νέα Έργα. Μετά το κόκκινο χρώμα, που χρησιμοποιούσε νωρίτερα στην καλλιτεχνική του δουλειά, και μετά το κίτρινο χρώμα - το χρώμα του φωτός και της ανάστασης - ο Νιτς χρησιμοποίησε έντονα χρώματα στα τελευταία του δημιουργικά χρόνια. Η προσπάθειά του ήταν να φέρει ήχους, γεύσεις και απτικές αισθήσεις στον καμβά με τα χέρια του. Εμπνεύστηκε από παιώνιες και άλλα λουλούδια. Η όψιμη δουλειά του έχει ένα αισιόδοξο και επιβεβαιωτικό αποτέλεσμα μέσα από τις λουλουδένιες έγχρωμες συμφωνίες και την υπερβατική ελαφρότητα. [15] Έχοντας μεγαλώσει κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Νιτς αποκάλυψε τη γοητεία του με την ένταση των θρησκευτικών συναισθημάτων για τη ζωή στο έργο τέχνης του με υπερβολικά μέσα, όπως εικόνες ταμπού, γυμνό, αιματηρές σκηνές και πολλά άλλα. Για αυτό, ενεπλάκη σε πολλές δικαστικές αντιδικίες, κατηγορούμενος για ωμή δημόσια απρέπεια και καταδικάστηκε σε τρεις ποινές φυλάκισης. Συχνά προτείνεται ότι το έργο του μπορεί να αποτελεί παράδειγμα ορισμένων ανθρώπων, που είναι γοητευμένοι με τη βία. Stark, Ekkehard. Ο Hermann Nitschs «Orgien Mysterien Theatre» και το «Hysterie der Griechen». Quellen und Traditionen στο Wiener Atikedild seit 1900 Winkler, Michael. Κριτική: Hermann Nitschs «Orgien Mysterien Theatre» και die «Hysterie der Griechen». Quellen und Traditionen in Wiener Atikedild seit 1900 από τον Ekkehard Stark. The German Quarterly, Vol. 61, Νο. 4, 60th Anniversary 1928-1988 (Autumn, 1988) pp. 590–591. Romberg, Osvaldo. Λύτρωση μέσω αίματος :pp. 8–13, 60-71 UbuWeb Films Hermann Nitsch (γεν. 1938) Η αρχική σελίδα του Hermann Nitsch (in German) «Hermann Nitsch» στο SAST REPORT Culture Βίντεο του Hermann Nitsch στην Αμερική The Saatchi Gallery - Hermann Nitsch, Gallery In London με εικόνες, πληροφορίες, κείμενο και βιογραφία για τον Hermann Nitsch Hermann Nitsch - The Movie, HN The Movie - μια ταινία ντοκιμαντέρ για τον Hermann Nitsch Nitschland Napoli Ταινία του Roberto Paci Dalò Μουσείο Hermann Nitsch 64. Malaktion Mart Rovereto Ιταλία 02-06/10/2012 του Alain Chivilò Symphony in Beef Major, ενθουσιώδης κριτική του Nitsch's Island CD box set από τον Kyle Gann, The Village Voice (1998).