IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Φιλόπαππος

Ο Γάιος Ιούλιος Αντίοχος Επιφανής Φιλόπαππος (λατινικά: Gaius Julius Antiochus Epiphanes Philopappus‎) από τη Δυναστεία των Οροντιδών ήταν ευεργέτης της πόλης των Αθηνών, ο οποίος γεννήθηκε γύρω στο 70 μ.Χ. και στον οποίο είναι αφιερωμένο το μνημείο του Φιλοπάππου στον ομώνυμο λόφο. Ήταν ο εγγονός του Αντιόχου Δ΄, τελευταίου βασιλέως της Κομμαγηνής στη σημερινή Συρία.

 Πατέρας του Φιλοπάππου ήταν ο Γ. Ι. Αρχέλαος Αντίοχος Επιφανής, μητέρα η Κλαυδία Καπιτωλίνα και αδελφή του η Ιουλία Βαλβίλλα. Το 72 μ.Χ., την εποχή που ο παππούς του, Αντίοχος Δ΄ ο Επιφανής, βασίλευε στο μικρό ελληνιστικό βασίλειο της Κομμαγηνής, γίνεται η κατάλυση και ενσωμάτωσή του στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Αναγκαστικά τότε, όλη η οικογένεια, με τη βοήθεια του Βεσπασιανού καταφεύγει στην Ελλάδα και εγκαταθίσταται στην Αττική. Η αριστοκρατική καταγωγή του τον βοηθά να γίνει αποδεκτός από τους κατοίκους της Αθήνας, εγγράφεται μάλιστα ως Αθηναίος πολίτης, από τον δήμο Βήσας της Αντιοχίδας φυλής, αναλαμβάνει δημόσια αξιώματα και συμμετέχει σε πολιτικές και θρησκευτικές εκδηλώσεις της πόλης. Τα επόμενα χρόνια ο Φιλόπαππος μετακομίζει στην Ρώμη, όπου εκεί, αφού γίνει Ρωμαίος πολίτης και έχοντας την εύνοια του αυτοκράτορα Τραϊανού, αναλαμβάνει νέα αξιώματα και αναγορεύεται ύπατος. Τέλος, επιστρέφει στην Αθήνα και μεταξύ των ετών 114 και 116 πεθαίνει. Ο Φιλόπαππος ως Αθηναίος πολίτης υπήρξε Αγωνοθέτης των Διονυσίων και δύο φορές Επώνυμος άρχοντας μεταξύ 75/76 και 87/88. Ως Ρωμαίος πολίτης υπήρξε μέλος του γένους των Ιουλίων και της Φαβίας φυλής. Εντάχθηκε στην τάξη των πραιτόρων, το 109 έγινε ύπατος και μεταξύ 110 με 115 συμμετείχε στο 12μελές σώμα των ιερέων του αυτοκράτορα Τραϊανού (λατινικά: Fratres Arvales). Ο Πλούταρχος τον εκτιμούσε ιδιαίτερα και του αφιέρωσε την πραγματεία "Πώς αν τις διακρίνει τον κόλακα του φίλου" στο έργο του "Ηθικά".Το μνημείο του Φιλοπάππου ανεγέρθη το 114 με 116 προς τιμή του στον, μέχρι τότε ονομαζόμενο, λόφο των Μουσών απέναντι από την Ακρόπολη με δαπάνες της πόλης των Αθηνών και υπό την επίβλεψη των δύο αδελφών του. Φιλόπαππος Γάιος Ιούλιος από την Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού Kleiner, D.E.E. “The Monument of Philopappos.” Archaeologica 30 (1983) Athenaeus Deipnosophistae VIII.350c Josephus Bellum Judaeum 238-243 Pausanias I.25.8 Plutarch Quaestiones Convivales 628a; & Quomodo ab adulatore discernatur amicus 48e & 66c
Κωπηλασία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1904 – Οκτάκωπος ανδρών

Η οκτάκωπος ανδρών ήταν ένα από τα πέντε αγωνίσματα κωπηλασίας στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1904 στο Σαιντ Λούις. Ήταν η δεύτερη φορά που το εν λόγω αγώνισμα έλαβε χώρα σε διοργάνωση Ολυμπιακών Αγώνων.

 Το αγώνισμα διεξήχθη στις 30 Ιουλίου στη λίμνη Κριβ Κερ και συμμετείχαν συνολικά 18 κωπηλάτες, χωρισμένοι σε δύο πληρώματα. Οι αθλητές του Βέσπερ Μπόουτ Κλαμπ από τη Φιλαδέλφεια των Ηνωμένων Πολιτειών υπερασπίστηκαν τον τίτλο που κατέκτησαν το 1900 και στέφθηκαν χρυσοί ολυμπιονίκες για δεύτερη διαδοχική διοργάνωση. Το ασημένιο μετάλλιο κατέληξε στους Τορόντο Άργκοναυτς από τον Καναδά, τη μοναδική συμμετοχή εκτός ΗΠΑ στο άθλημα της κωπηλασίας στους Αγώνες του Σαιντ Λούις. De Wael, Herman (2000). «Herman's Full Olympians». Ανακτήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 2006.
Φράγμα

Φράγμα είναι κατασκευή που εμποδίζει, ανακατευθύνει ή επιβραδύνει την φυσική ροή υδάτων. Συνήθως με την κατασκευή ενός φράγματος δημιουργούνται συλλέκτες υδάτων, δεξαμενές ή ακόμη και τεχνητές λίμνες.

 Με βάση τη δομή Τοξωτό φράγμα Φράγμα βαρύτητας Τοξωτό φράγμα βαρύτητας Φράγμα με καμάρες Γεώφραγμα Λιθόρριπτο φράγμα Λιθόρριπτο φράγμα με σκυρόδεμα Χωμάτινο φράγμα Fixed-crest dams Με βάση το μέγεθος Με βάση τη χρήση Φράγμα σέλας Weir Φράγμα ελέγχου Ξηρό φράγμα Μεταβατικό φράγμα Υπόγειος φράγμα Φράγμα απορριμμάτων Με βάση το υλικό Φράγματα χάλυβα Φράγματα ξύλου Άλλοι τύποι Φρεάτιο Φυσικά φράγματα Φράγματα κάστορα Ο υπερχειλιστής συνήθως αποτελεί τμήμα του φράγματος. Είναι ουσιαστικά ο τρόπος να παροχετεύεται νερό από τον συγκεντρωμένο όγκο υδάτων κατά βούληση, ώστε να αποφεύγεται η υπερχείλιση του φράγματος. Υδροηλεκτρικό φράγμα Φράγματα της Κύπρου Αρχειοθετήθηκε 2007-09-27 στο Wayback Machine. (Γερμανικά)Κατασκευές: Φράγματα και συλλέκτες (Αγγλικά)DeltaWorks.Org - Φράγματα για την προστασία της Ολλανδίας από πλημμύρες. (Αγγλικά)"Σχεδιασμός μικρών φραγμάτων" στα Αγγλικά, US Bureau of Reclamation, 65MB pdf (Αγγλικά) "Dam science" Αρχειοθετήθηκε 2007-03-08 στο Wayback Machine. Canadian Geographic Φράγμα λίμνης Πλαστήρα
Jay-Z

Ο Jay-Z (4 Δεκεμβρίου 1969), του οποίου το πραγματικό όνομα είναι Σον Κόρεϊ Κάρτερ (Shawn Corey Carter), είναι Αμερικανός ράπερ και πρώην διευθυντής των δισκογραφικών εταιριών Def Jam Recordings και Roc-A-Fella Records. Είναι επίσης συνιδιοκτήτης της ομάδας καλαθοσφαίρισης του NBA, Brooklyn Nets, και του δημοφιλούς μπαρ της Νέας Υόρκης, The 40/40 Club.

 Ο Carter γεννήθηκε στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης και μεγάλωσε στις φτωχές συνοικίες του Marcy. Μαθήτευσε στα ίδια σχολεία με τους The Notorious B.I.G., AZ και Busta Rhymes (όλοι τους ράπερ). Ενώ ήταν ακόμη μαθητής, ο Jay-Z ξεκίνησε να ασχολείται με τη ραπ μουσική αλλά και την πώληση ναρκωτικών ουσιών. Παράλληλα ανέπτυξε μια φιλία με τον Jaz-O ο οποίος τον βοήθησε στα πρώτα του καλλιτεχνικά βήματα. Ο Carter συμμετείχε στα τραγούδια του Jaz-O, "The Originators" και "Hawaiian Sophie". Επιπλέον, από τις πρώτες του γνωστές συμμετοχές ήταν στα τραγούδια των Big L στο "Da Graveyard" και Mic Geronimo στο "Time to Build". Το 1996, μετά από αποτυχημένες προσπάθειες προώθησης της μουσικής του, ο Jay-Z σε συνεργασία με τον φίλο του Damon Dash ίδρυσε την δισκογραφική εταιρεία Roc-A-Fella Records η οποία έμελλε να γίνει από τις μεγαλύτερες εταιρείες στο χώρο της ραπ μουσικής. Το 2005 πήρε υπό την προστασία του την Teairra Mari, μέλος της Roc-A-Fella μέχρι το 2006, ενώ παράλληλα ανακάλυψε την Rihanna και τον Ne-Yo. Το 1996 επίσης, κυκλοφόρησε το πρώτο άλμπουμ του Carter, Reasonable Doubt, το οποίο θεωρείται από τους καλύτερους δίσκους του συγκεκριμένου καλλιτέχνη. Το 2008, ο Jay-Z παντρεύτηκε την Αμερικανίδα τραγουδίστρια Μπιγιονσέ. Ο Jay-Z δημιουργεί τραγούδια εκ του μηδενός χωρίς τη βοήθεια σημειώσεων με λόγια. Όντας εκπρόσωπος του σκληροπυρηνικού κομματιού (hardcore) της ραπ μουσικής, ο Carter επικεντρωνόταν αρχικά σε ζητήματα που αφορούσαν την πραγματικότητα των αμερικανικών πόλεων, της καθημερινής ζωής και των ναρκωτικών. Με το πέρασμα των χρόνων και με την γενικότερη αύξηση σε δημοτικότητα της ραπ μουσικής, ο ίδιος απέκλινε από τον παραδοσιακό ήχο και τη θεματολογία της ραπ και εξέδοσε δίσκους που ήταν περισσότερο ευπρόσδεκτες στο ευρύτερο κοινό. Έχει συνεργαστεί επίσης και με ονόματα εκτός του καλλιτεχνικού χώρου της χιπ χοπ όπως με τους Linkin Park και Chris Martin των Coldplay. 1996: Reasonable Doubt 1997: In My Lifetime, Vol. 1 1998: Vol. 2... Hard Knock Life 1999: Vol. 3... Life and Times of S. Carter 2000: The Dynasty: Roc La Familia 2001: The Blueprint 2002: The Blueprint²: The Gift & the Curse 2003: The Black Album 2006: Kingdom Come 2007: American Gangster 2009: The Blueprint 3 2011: Watch The Throne 2013: Magna Carta Holy Grail 2017: 4:44 Επίσημη ιστοσελίδα του Jay-Z Ιστοσελίδα του καλλιτέχνη στο myspace
Puppy Linux

Το Puppy Linux είναι ένα ανοικτού κώδικα, ελεύθερο και δωρεάν λειτουργικό σύστημα βασισμένο στον πυρήνα Linux. Όλο το σύστημα μπορεί να τρέχει στη μνήμη του υπολογιστή επιτρέποντας την αφαίρεση του μέσου από το οποίο φορτώθηκε. Η διανομή ξεκίνησε από τον Barry Kauler το 2003.

 Σκοποί του Puppy είναι: Να μπορεί να εγκατασταθεί εύκολα σε USB, Zip, σκληρό δίσκο ή άλλο μέσο αποθήκευσης. Να μπορεί να ξεκινάει από το CD (ή το DVD), και να μπορεί να φορτώνεται ολόκληρο στη μνήμη RAM, έτσι ώστε το CD (DVD) να παραμένει ελεύθερο για άλλους σκοπούς. Ξεκινώντας από CD (ή DVD) να μπορεί να σώσει τα αρχεία σε CD (ή DVD). Ξεκινώντας από USB (ή άλλο μέσο flash) να ελαχιστοποιήσει τις εγγραφές ώστε να παρατείνει τη ζωή του. Να είναι εξαιρετικά φιλικό για τους αρχάριους στο Λίνουξ. Να ξεκινάει όσο γίνεται γρηγορότερα. Να έχει όλες τις εφαρμογές που χρειάζονται σε καθημερινή χρήση. Να δουλεύει σωστά χωρίς προβλήματα. Να δώσει ζωή σε παλιούς υπολογιστές. Να φορτώνεται και να τρέχει αποκλειστικά από τη μνήμη για να χρησιμοποιηθεί σε σταθμούς εργασίας χωρίς δίσκο. Το όνομά του προέρχεται από το όνομα του τσιουάουα του δημιουργού του. Η ελληνική κοινότητα συνήθως το ονομάζει κουτάβι. Το Puppy στηρίζεται πλήρως στην κοινότητα των χρηστών του και σε όσους είναι διατεθειμένοι να προσφέρουν με οποιονδήποτε τρόπο σε αυτό. Τον τελικό λόγο για τη δημοσίευση επίσημων νέων εκδόσεων έχει ο δημιουργός. Το φόρουμ συντηρείται και διαχειρίζεται από τον John Murga και είναι ανεξάρτητο από τη διανομή. Η διανομή δεν διαθέτει ειδικό χώρο αναφοράς σφαλμάτων. Για τη διαχείριση των πακέτων χρησιμοποιεί ένα δικό του σύστημα το PetGet. Το σύστημα επιτρέπει τη χρησιμοποίηση πακέτων από άλλες διανομές (π.χ. πακέτα .deb από τα αποθετήρια του UBUNTU). Το Puppy μπορεί να τρέξει σε υπολογιστή με 128 MB. Μπορείτε να το εγκαταστήσετε είτε σε σκληρό δίσκο είτε σε άλλο αποσπώμενο μέσο. Αν και το πρόγραμμα εγκατάστασης είναι λιγότερο εντυπωσιακό από το UBUNTU η εγκατάσταση είναι εύκολη και δεν διαρκεί πολύ. Το Slacko Puppy είναι μία έκδοση του Puppy Linux (5.3+ με την κωδική ονομασία Slacko ), και χρησιμοποιεί τον τελευταίο Puppy Woof 2 κώδικα καθώς και προγράμματα. Δημιουργήθηκε από τον προγραμματιστή Micko και την κοινότητα ανοιχτού λογισμικού μετά από μήνες δοκιμών αναβαθμίσεων και ενημερώσεων. Περιλαμβάνει την αναγνώριση του υλικού , προγράμματα και σενάρια παρόμοια με το Puppy (Δεν πρέπει να συγχέεται με το Barry's Precise Puppy 5.4x) Το Slacko Puppy 5.3.3 προσφέρει κάτι για όλους, είτε πρόκειται για δουλειά είτε για διασκέδαση, και όλα αυτά με λιγότερα από 115 megabytes! Εκδόσεις Slacko: Slacko 5.7 - Διάθεση Μάρτιος 2014 Slacko 5.6 - (διάθεση 13 Αύγουστος 2013) βελτιωμένη έκδοση του 5.5 με νεώτερο πυρήνα Slacko 5.5 - (διάθεση Μάρτιος 2013) βελτιωμένη έκδοση του 5.4 με νεώτερο πυρήνα Slacko 5.4 - Slackware 14 συμβατότητα Slacko 5.3.3 Slacko 5.3.1 - Slackware 13.37 συμβατότητα Επίσημος ιστότοπος
Μαρία Κυράτζα

Η Κυράτζα Μαρία (βουλγαρικά: Кераца-Мария, 1348 - 1404) ήταν κόρη του Βούλγαρου τσάρου Ιβάν Αλεξάνδρου από τον οίκο των Σισμάν και της δεύτερης συζύγου του Θεοδώρας. Γεννήθηκε το 1348 στην πατρίδα της και απεβίωσε το 1404 στη Θράκη. Υπήρξε σύζυγος του Ανδρονίκου Δ', Αυτοκράτορα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

 Στις 17 Αυγούστου 1355 η μόλις επτάχρονη Μαρία αποφασίστηκε να νυμφευτεί το συνομήλικό της διάδοχο-συναυτοκράτορα, για πολιτικούς λόγους. Για να συναφθεί όμως ένας τέτοιος αρραβώνας και γάμος απαραίτητη ήταν η έγκριση από το Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης, οπότε χρειάστηκε ειδική συνοδική απόφαση, ώστε να υπάρχει και η συγκατάθεση της Εκκλησίας. Έτσι, το Πατριαρχείο ευλόγησε το συνοικέσιο, αφού γίνεται προς κοινό όφελος των χριστιανών. Η επιχειρούμενη βέβαια βυζαντινοβουλγαρική συμμαχία δεν τελεσφόρησε, με αποτέλεσμα το 1364 να οδηγηθούν τα κράτη σε ένοπλη σύγκρουση. Αργότερα, το 1373, την εντοπίζουμε έγκλειστη σε φυλακή μαζί με τον επαναστατημένο Ανδρόνικο και το μικρό γιο τους, Ιωάννη, οι οποίοι τιμωρήθηκαν με -μερική, τελικά- τύφλωση εξαιτίας του αποτυχημένου πραξικοπήματος του Ανδρονίκου. Πρώτα φυλακίζονται στον Πύργο του Ανεμά και στη συνέχεια στη Μονή Καυλέως, συνολικά τρία έτη. Η απόδραση έρχεται ως επακόλουθο των καλών σχέσεων του σφετεριστή με τους Γενουάτες, αλλά επίσης είναι αξιομνημόνευτη η διαρκής φροντίδα της Μαρίας προς τους πάσχοντες οφθαλμολογικά άντρες, το σύζυγο και το γιο, που θεραπεύονται χάρη και σε κάποια αλοιφή από τους Γενοβέζους. Το 1376, λοιπόν, ακολουθεί τον Ανδρόνικο στο Παλάτιον, όντες οι δυο τους πλέον το αυτοκρατορικό ζεύγος (για τα επόμενα τρία χρόνια), μιας και ο σύζυγος της Μαρίας είχε καταλάβει την εξουσία εκδιώκοντας τον πατέρα και το μικρότερο αδελφό του. Ο αιφνίδιος θάνατος του πρωτότοκου γιου του Ιωάννη αναγκάζει τη χήρα του, πλέον, να αναλάβει την προστασία του διαδόχου Ιωάννη. Όταν ο τελευταίος αποσύρεται εξαναγκαστικά στη Σηλυβρία, ως τιμωρία για την πραξικοπηματική κατάληψη της Κων/πολης για μερικούς μήνες το 1390, τον ακολουθεί εκεί, όμως την περίοδο 1399-1402 επανέρχεται στην Πόλη με το γιο της που αντικαθιστά προσωρινά το Μανουήλ. Τελικά κείρεται μοναχή και πεθαίνει λίγο μετά το 1404. Π.Κατσώνη, Μια επταετία κρίσιμων γεγονότων (1366-1373)
Ακριδαίικα Αιτωλοακαρνανίας

Τα Ακριδαίικα είναι ακατοίκητο ορεινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 500 μέτρα, το οποίο βρίσκεται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας, νότια της τεχνητής λίμνης Κρεμαστών.

 Τα Ακριδαίικα απέχουν 48,5 χλμ. (οδηγικά) Β.-ΒΑ. από το Αγρίνιο και 7 χλμ. Δ.-ΝΔ. από τη γέφυρα Επισκοπής που ενώνει την Ευρυτανία με την Αιτωλοακαρνανία. Στη νότια άκρη του χωριού περνάει η ΕΟ Καρπενησίου - Αγρινίου. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1971 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Σιδήρων. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τον Άγιο Βασίλειο και τη Χαραυγή αποτελούν την τοπική κοινότητα Σιδήρων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Παρακαμπυλίων του δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν έχει μόνιμους κατοίκους.
Φραν Λίμποβιτς

Η Φράνσις Ανν "Φραν" Λίμποβιτς (γεννημένη στις 27 Οκτωβρίου 1950) είναι αμερικανίδα συγγραφέας και δημόσια ομιλήτρια. Η Λίμποβιτς είναι γνωστή για τα σαρδόνια κοινωνικά σχόλια για την αμερικανική ζωή, όπως φιλτράρεται μέσα από τις νεουορκέζικες ευαισθησίες της. Μερικοί κριτικοί την αποκαλούν την σύγχρονη Ντόροθι Πάρκερ.

 Η Λίμποβιτς γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Νιού Τζέρσει και είναι εβραικής καταγωγής. Μετά την αποβολή της από το λύκειο, η Λίμποβιτς εργάστηκε σε πολλές δουλειές του ποδαριού, πριν προσληφθεί από τον Άντι Γουόρχολ ως αρθρογράφος για το περιοδικό Interview. Αργότερα, πέρασε από το περιοδικό Mademoiselle . Το πρώτο της βιβλίο ήταν μια συλλογή από δοκίμια με τον τίτλο Μητροπολιτική Ζωή, που κυκλοφόρησαν το 1978, και ακολουθήθηκαν από τις Κοινωνικές Μελέτες το 1981. Η Λίμποβιτς έκανε επίσης αρκετές εμφανίσεις στο "Late Night with David Letterman και στο "The Tonight Show with Jimmy Fallon" και είχε έναν ρόλο ως δικαστής Τζάνις Goldberg στο τηλεοπτικό δράμα Νόμος και τάξη από το 2001 έως το 2007. Τον Σεπτέμβριο του 2007, η Λίμποβιτς ονομάστηκε μια από τις πιο κομψές γυναίκες στη διεθνή λίστα των πιο καλοντυμένων του Vanity Fair. Στις 22 Νοεμβρίου του 2010, το HBO παρουσίασε το Public Speaking, ένα ντοκιμαντέρ βασισμένο σε αυτήν σε σκηνοθεσία Μάρτιν Σκορτσέζε το οποίο περιέχει συνεντεύξεις και αποσπάσματα από ομιλίες της.Στις 8 Ιανουαρίου του 2021, το Netflix παρουσίασε το Φαντάσου ότι Είσαι σε μια Πόλη (Pretend it's a City) μια σειρά ντοκιμαντέρ για τη ζωή της, με τη μορφή συνεντεύξεων στον Μάρτιν Σκορτσέζε.
Ναός Αγίων Αποστόλων Σολάκη

Ο Ναός των Αγίων Αποστόλων του Σολάκη είναι μεσοβυζαντινή εκκλησία στη νοτιοανατολική γωνία της Αρχαίας Αγοράς της Αθήνας και νότια της Στοάς του Αττάλου. Κτίστηκε στα τέλη του 10ου αιώνα και σώζεται ακέραια από τον μεσαίωνα. Η αρχιτεκτονική της σηματοδοτεί την αρχή του Αθηναϊκού Βυζαντινού ρυθμού. Είναι κτισμένη επάνω σε τμήμα των θεμελίων του Νυμφαίου. Ανακαινίστηκε το 1954-57. Η βάση του ναού είναι σχήματος σταυροειδούς με αψίδες στις τέσσερεις πλευρές και νάρθηκα στη δυτική πλευρά, ενώ τέσσερεις κίονες στηρίζουν τον θόλο. Το ιερό και το πάτωμα ήταν αρχικά από μάρμαρο. Σώζονται μερικές αγιογραφίες από τον 17ο αιώνα.

 Ο ναός κτίστηκε στα τέλη του 10ου αιώνα και σώζεται ακέραιος από την εποχή της κατασκευής του. Το προσωνύμιο «Σολάκη» παραπέμπει είτε στον κτήτορα της εκκλησίας ή σε οικογένεια που την είχε υπό την ιδιοκτησία της. Είναι κτισμένη επάνω σε μέρος των θεμελίων αρχαίου νυμφαίου του 2ου αι. μ.Χ. Στο πέρασμα του χρόνου υπέστη πολλές επιδιορθώσεις και επισκευές με τελευταία αυτή που έγινε κατά τα έτη 1876-1882. Μέχρι το 1931 λειτουργούσε ως ενοριακός ναός, αλλά στη συνέχεια η περιοχή απαλλοτριώθηκε για να ανασκαφεί. Τα έτη 1954-1956 έγιναν εργασίες αναστήλωσης και επαναφοράς του μνημείου στην αρχική του μορφή. Τότε έγιναν και εργασίες αποκατάστασης των σωζομένων αγιογραφιών του ναού, προερχόμενες από διαφορετικές εποχές, ενώ στον νάρθηκα μεταφέρθηκαν και τοποθετήθηκαν αγιογραφίες που υπήρχαν στο βόρειο κλίτος του κοντινού ναού της Αγίας Ζώνης - Αγίου Σπυρίδωνος και κατεδαφίστηκε.Ο ναός αποτελεί επισκέψιμο αρχαιολογικό μνημείο και λειτουργεί ως ορθόδοξη χριστιανική εκκλησία μόνο την 30η Ιουνίου, ημέρα της εορτής των Αγίων Αποστόλων. Η αρχιτεκτονική της σηματοδοτεί την αρχή του Αθηναϊκού Βυζαντινού ρυθμού. Ανήκει στον τύπο των εγγεγραμμένων σταυροειδών ναών, αλλά παρουσιάζει και ορισμένες ιδιομορφίες. Η βάση του ναού είναι σταυροειδής με αψίδες στις τέσσερεις πλευρές και νάρθηκα στη δυτική πλευρά, ενώ τέσσερεις κίονες στηρίζουν τον θόλο που ανήκει στον τύπο του αθηναϊκού τρούλου. Οι απολήξεις των τεσσάρων κεραιών του σταυρού δημιουργούν ημικυκλικές κόγχες, μεταξύ των οποίων παρεμβάλλονται τέσσερεις μικρότερες που αποτελούν τα γωνιακά διαμερίσματα του τετραγώνου που εγγράφει τον σταυρό. Αποτελεί έναν πρωτότυπο συνδυασμό κτιρίου με κυκλική χάραξη με σταυροειδή εγγεγραμμένο ναό. Επίσης, αρχιτεκτονική καινοτομία αποτελεί και η ενσωμάτωση του τριμερούς νάρθηκα στον κυρίως ναό. Θεωρείται ότι ο συγκεκριμένος επιχειρεί την προσαρμογή του παλαιοχριστιανικού οκτακόγχου, αρχιτεκτονική γλώσσα της μεσοβυζαντινής εποχής. Το Ιερό και το πάτωμα ήταν αρχικά από μάρμαρο. Εξωτερικά η τοιχοδομία του κτηρίου στη χαμηλή ζώνη αποτελείται από όρθιους ισομεγέθεις δόμους, ενώ στην ψηλότερη ακολουθείται το πλινθοπερίκλειστο σύστημα και κοσμείται με οδοντωτές ταινίες και πλούσια κουφικά στοιχεία. GreekA.com Athens Churches Athens Info Guide
Κώστας Χούμης

Ο Κώστας Χούμης (20 Νοεμβρίου 1913 - 20 Ιουλίου 1981) ήταν Έλληνας διεθνής επιθετικός ποδοσφαιριστής, ο οποίος χαρακτηρίστηκε ως ο μεγαλύτερος Έλληνας ποδοσφαιριστής της προπολεμικής περιόδου. Ήταν ευκίνητος και επινοητικός, είχε δυνατά ευθύβολα σουτ και εκπληκτική κεφαλιά, ήταν ταχύς και καλός ντριμπλέρ. Ποδοσφαιριστής υπήρξε και ο αδερφός του Μίμης, που έκανε καριέρα στον Πανιώνιο την περίοδο 1945-1947 και ο γιος του Νίκος ποδοσφαιριστής και διεθνής αθλητής στίβου με τη Ρουμανία.Ήταν παντρεμένος με την Νίκη, γιος τους ήταν ο Νικόλαος Ορφέας, Νικόλαος από το όνομα του πατέρα του, είχε έναν ακόμη αδελφό ποδοσφαιριστή τον Δημήτρη.

 Γεννήθηκε στον Πειραιά. Ξεκίνησε την καριέρα του από την Α.Ε.Φ. Νεάπολη Πειραιά και στη συνέχεια πήγε στον Εθνικό Πειραιά στον οποίο αγωνίστηκε από το 1933 ως το 1936. Τον Αύγουστο του 1936 έφυγε από την Ελλάδα για τη Ρουμανία, όντας η πρώτη διεθνής μετεγγραφή Έλληνα ποδοσφαιριστή. Αγωνίστηκε στη Βένους Βουκουρεστίου, η οποία διέθεσε 1.000.000 δρχ, ποσό τεράστιο για τα τότε δεδομένα και με τη φανέλα της έκανε σπουδαία καριέρα κατακτώντας τρία πρωταθλήματα Ρουμανίας κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου. Έπαιξε ποδόσφαιρο ως το 1950 σε διάφορες ρουμανικές ομάδες. Αγωνίστηκε 9 φορές με την Εθνική Ελλάδας σημειώνοντας 7 γκολ, όντας ο πρώτος σκόρερ της ελληνικής ομάδας κατά την προπολεμική περίοδο. Μεταγενέστερα όταν πήρε τη ρουμανική υπηκοότητα αγωνίστηκε δύο φορές και με τη Ρουμανία από το 1941 ως το 1943. Πρόκειται για έναν από τους τέσσερεις μόλις παίκτες που χρίστηκε διεθνής και με άλλη εθνική πλην της ελληνικής (Βασιλείου, Σημαντάρης και Γιάννου οι υπόλοιποι). Την περίοδο 1965-66 διετέλεσε προπονητής του Α.Ο. Αιγάλεω και του Εθνικού Πειραιά, ενώ την περίοδο 1966-67 διατέλεσε για κάποιο διάστημα προπονητής στον ΠΑΣ Γιάννινα, αποτελώντας τον πρώτο προπονητή στην ιστορία του συλλόγου. Πρωταθλήματα Ρουμανίας (3): 1937, 1939, 1940. Πρώτος σκόρερ Νοτίου Ομίλου Πανελληνίου Πρωταθλήματος 1934-1935: 15 γκολ. Εθνική Ελλάδος πορεία μέσα στο χρόνο, Παπαζήσης, Αθήνα 2001. «Έπαιξε και στις δύο εθνικές ομάδες», άρθρο στον ιστότοπο της εφημερίδας SportDay, 15 Νοεμβρίου 2013.
Ελισάβετ της Σαβοΐας

Η Ελισάβετ (ιταλ. Elisabetta di Savoia, 13 Απριλίου 1800 - 25 Δεκεμβρίου 1856) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν κόρη του Πρίγκιπα του Καρινιάνο και με τον γάμο της έγινε αρχιδούκισσα της Αυστρίας.

 Η Μαρία Φραγκίσκη Ελισάβετ Καρλόττα Ιωσηφίνα ήταν η μόνη κόρη του Καρόλου Εμμανουήλ του Καρινιάνο και της Μαρίας Χριστίνας, κόρης του Καρόλου, Δούκα της Κουρλάνδης. Παντρεύτηκε το 1820 με τον Ράινερ Ιωσήφ, Αρχιδούκα της Αυστρίας και αντιβασιλέα της Λομβαρδίας-Βενετίας, και είχε τέκνα: Μαρία Καρολίνα (1821-1844). Αδελαΐδα (1822-1855), παντρεύτηκε τον Βίκτωρα Εμμανουήλ Β΄ της Σαρδηνίας, μετέπειτα Βασιλιά της Ιταλίας. Λεοπόλδος Λουδοβίκος (1823-1898), Αρχιδούκας της Αυστρίας και αρχηγός του ναυτικού. Ερνέστος (1824-1899), Αρχιδούκας της Αυστρίας. Σιγισμόνδος Λεοπόλδος (1826-1891), Αρχιδούκας της Αυστρίας. Ράινερ Φερδινάνδος (1827-1913), Αρχιδούκας της Αυστρίας. Ερρίκος Αντώνιος (1828-1891), Αρχιδούκας της Αυστρίας. The original version of this article was based principally on its equivalent in the Italian Wikipedia, in the version retrieved on 2007-03-12.
Ρεχοβότ

Η Ρεχοβότ (εβραϊκά: רְחוֹבוֹת‎) είναι πόλη στο Κεντρικό Διαμέρισμα του Ισραήλ, γύρω στα 20 χλμ νότια του Τελ Αβίβ. Το 2019 είχε πληθυσμό 143.904 κατοίκους.

 Ο Ισραέλ Μπελκίντ, ιδρυτής του κινήματος Μπίλου, πρότεινε την ονομασία «Ρεχοβότ» βάσει της Γενέσεως 26:22 'Μετά έφυγε από ’κει και άνοιξε άλλο ένα πηγάδι, που γι’ αυτό όμως δεν φιλονίκησαν πια. Έτσι το ονόμασε Ρεχωβώθ, (Άνεση - Ευρυχωρία). «Επιτέλους», είπε, «ο Κύριος μας έδωσε άνεση κι έτσι θα προκόψουμε σ’ αυτό τον τόπο».' Αυτός ο στίχος της Βίβλου είναι επίσης γραμμένος στο λογότυπο της πόλης. Η βιβλική πόλη Ρεχωβώθ βρισκόταν στην έρημο Νεγκέβ. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Rehovot στο Wikimedia Commons
Γεώργιος Πωπ

Ο Γεώργιος Πωπ (1872 – 1946) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, πολιτικός και νομικός. Έχει συνδέσει το όνομά του με την εφημερίδα Αθήναι, μια από τις σημαντικότερες εφημερίδες των αρχών του 20ου αιώνα, της οποίας υπήρξε ιδρυτής, εκδότης και διευθυντής της από το 1902 ως το 1924. Παράλληλα, ασχολήθηκε και με την πολιτική σαν ανεξάρτητος βουλευτής της εκλογικής περιφέρειας των Νέων Ψαρών. Έγινε υπουργός Παιδείας και Εκκλησιαστικών για σύντομο χρονικό διάστημα (περίπου 30 ημέρες) στην κυβέρνηση του Αθανάσιου Ευταξία.

 Γεννήθηκε στη Σάμο και ήταν γιος του λογοτέχνη Κωνσταντίνου Πωπ. Μητέρα του ήταν η Πηνελόπη Μπουρέκα, κόρη ψαριανού πλοιοκτήτη και εξαδέλφη του Κωνσταντίνου Κανάρη. Ο Γεώργιος Πωπ, που καταγόταν από ισχυρή οικογένεια εμπόρων στην Τρανσυλβανία και στη Βιέννη, ήταν εγγονός του Ζηνοβίου Πωπ, τραπεζίτη, επιχειρηματία, εμπόρου και λογίου στη Βιέννη, καθώς και δισέγγονος του Χατζή Κωσταντίνου Πωπ, ιδρυτή του ομώνυμου σημαντικού εμπορικού οίκου στην Τρανσυλβανία. Ακολούθησε νομικές σπουδές, αλλά επιδόθηκε περισσότερο στη δημοσιογραφία. Άρχισε να εργάζεται στον αθηναϊκό Τύπο και σύντομα έγινε αρχισυντάκτης των εφημερίδων "Καιροί" και "Ακρόπολις" και συνεργάστηκε με την εφημερίδα "Άστυ". Το 1902 εξέδωσε την εφημερίδα "Αθήναι" σε μεγάλο σχήμα με τιμή 10 λεπτών. Ήταν παντρεμένος με την Χριστίνα Δημητρίου Κορομηλά με την οποία απέκτησε τρία παιδιά, τον Κωνσταντίνο, την Ευφροσύνη και τον Αλέξανδρο. Έγραψε ποιήματα με σατιρικό ύφος, χρονογραφήματα και θεατρικά έργα. Πέθανε στην Αθήνα και το όνομά του φέρουν οδοί. Το αρχείο του δωρήθηκε από τους απογόνους του στην ΕΣΗΕΑ. Ο Πωπ κατήλθε στον πολιτικό στίβο στις αρχές του 20ού αιώνα και αρχικά πολιτεύτηκε με το βενιζελικό κόμμα. Αργότερα (μετά το 1910) συντάχθηκε με τους αντιβενιζελικούς. Κέρδισε πέντε εκλογικές αναμετρήσεις στην περιφέρεια των Νέων Ψαρών, στην Ερέτρια. Χρημάτισε επίσης υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων στην κυβέρνηση του δικτάτορα Θεόδωρου Πάγκαλου και του Αθανάσιου Ευταξία από τις 19 Ιουλίου έως τις 22 Αυγούστου 1926.Μετά την πτώση της κυβέρνησης ασχολήθηκε με τη δικηγορία. Πανδέκτης
Τζορτζ Λέπινγκ

Ο Σερ Τζορτζ Λέπινγκ (Sir George Gerea Dennis Lepping, GCMG, MBE) (22 Νοεμβρίου 1947 - 24 Δεκεμβρίου 2014) υπηρέτησε ως ο δεύτερος Γενικός Κυβερνήτης των Νήσων Σολομώντα από τις 7 Ιουλίου 1988 έως τις 6 Ιουλίου 1994. Ήταν ιθαγενής των Νήσων Σόρτλαντ της Δυτικής Επαρχίας .

 Τον Μάρτιο του 2010, ο Σερ Τζορτζ διορίστηκε πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής του Καλλιτεχνικού Φεστιβάλ Ειρηνικού του 2012 . Μέχρι τον θάνατό του, ήταν πρόεδρος του συμβουλευτικού συμβουλίου επιφανών προσώπων (EPAC) της Μονάδας Συνταγματικής Μεταρρύθμισης της Κυβέρνησης των Νήσων Σολομώντα. Πέθανε στην κατοικία του στην Ονιάρα. Ήταν καθολικός και, προς τιμήν του, πραγματοποιήθηκε κρατική κηδεία στον καθεδρικό ναό του Τιμίου Σταυρού στην πρωτεύουσα. Ετάφη στα νησιά Σόρτλαντ. Νεκρολογία Αρχειοθετήθηκε 2016-08-26 στο Wayback Machine.
Α.Ο. Δήμητρα Τρικάλων

Ο Α.Ο. Δήμητρα Τρικάλων υπήρξε ιστορικό ποδοσφαιρικό σωματείο με έδρα τα Τρίκαλα. Είχε παρουσίες στα εθνικά πρωταθλήματα, με κορυφαίες τις συμμετοχές του στην Β΄ Εθνική κατηγορία.

 Το 1947 πρωτοεμφανίστηκαν οι Π.Α.Ο. Τρικάλων και Ηρακλής Τρικάλων. Το 1951 συγχωνεύτηκαν και από τη συγχώνευση προέκυψε η Αθλητική Ένωση Τρικάλων, με βασικό της χρώμα το κόκκινο. Κύριος αντίπαλος της Α.Ε.Τ. αποτέλεσε ο Αχιλλέας Τρικάλων (έτος ίδρυσης 1926), όπου εκτός από το τοπικό επίπεδο ο ανταγωνισμός τους έφτασε και σε εθνικό επίπεδο όταν βρέθηκαν αντιμέτωποι στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής κατηγορίας. Την περίοδο 1962-63 η Α.Ε.Τ. και ο Αχιλλέας συμμετείχαν στον 4ο όμιλο της νεοσύστατης Β΄ Εθνικής, όπου τερμάτισαν στη 2η θέση και 4η θέση αντίστοιχα και η απώλεια της ανόδου αμφότερων στην Α΄ Εθνική, οδήγησε τους αρμόδιους των δυο σωματείων στη σκέψη για τη συνένωση τους. Το 1963 πραγματοποιείται η συγχώνευση και στην γενική συνέλευση της Αθλητικής Ένωσης Τρικάλων στις 10 Ιουλίου 1963 αποφασίστηκε η μετονομασία της σε Αθλητικό Όμιλο Δήμητρα Τρικάλων, με βασικό της χρώμα το πράσινο και έμβλημα της το στάχυ. Σε παράλληλη γενική συνέλευση του Αχιλλέα την ίδια ημέρα, αποφασίστηκε η μετονομασία του σε Αθλητικός Όμιλος Τρίκαλα, ο οποίος υιοθέτησε τα χρώματα της Α.Ε.Τ. και του Αχιλλέα, κόκκινο και μπλε αντίστοιχα. Το 2006 συγχωνεύτηκε με τον νεοσύστατο Απόλλων Τρικάλων (έτος ίδρυσης 2005) και δημιούργησαν τον Αθλητικό Όμιλο Δήμητρα / Απόλλων. Η πορεία της Δήμητρας Τρικάλων ξεκίνησε από την Β΄ Εθνική την περίοδο 1963-64, όπου βρέθηκε αντιμέτωπη και με τον Α.Ο. Τρικάλων. Τερμάτισε στην τελευταία θέση και υποβιβάστηκε στο τοπικό πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας. Το 1969 και το 1972 έλαβε μέρος στο εθνικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ανόδου, αποτυγχάνοντας την επάνοδο στην Β΄ Εθνική. Το 1974 συμμετείχε εκ νέου στο εθνικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ανόδου, όπου τερματίζοντας στην 1η θέση του 4ου ομίλου κέρδισε την ιστορική επάνοδο στην Β΄ Εθνική. Στην Β΄ Εθνική αγωνίστηκε προσωρινά την περίοδο 1974-75, όποτε και υποβιβάστηκε εκ νέου στο τοπικό. Αμέσως, την περίοδο 1975-76 αναδείχθηκε πρωταθλήτρια της νεοσύστατης Ε.Π.Σ. Τρικάλων και συμμετείχε στο εθνικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ανόδου του 1976 όπου τερμάτισε στη 2η θέση του 4ου ομίλου πίσω από την Αναγέννηση Άρτας και έχασε την άνοδο. Το 1979 κατέκτησε εκ νέου το πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Τρικάλων και κέρδισε την άνοδο στο Εθνικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα, όπου αγωνίστηκε 3 χρονιές μέχρι και την περίοδο 1981-82. Το 1984 αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Τρικάλων και προβιβάστηκε στο Εθνικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα, όπου αγωνίστηκε προσωρινά την περίοδο 1984-85 και στη συνέχεια, τα επόμενα χρόνια περιορίστηκε στο τοπικό πρωτάθλημα. Το 2003 αναδείχθηκε εκ νέου πρωταθλήτρια Ε.Π.Σ. Τρικάλων και προβιβάστηκε στην Δ΄ Εθνική. Στην Δ΄ Εθνική αγωνίστηκε για 3 χρονιές μέχρι και την αγωνιστική περίοδο 2005-06, όποτε και υποβιβάστηκε. Στην Β΄ Εθνική 1963-64, 1974-75 Στην Γ΄ Εθνική 1979-80, 1980-81, 1981-82 Στην Δ΄ Εθνική 1984-85, 2003-04, 2004-05, 2005-06 Η ιστορία του Τρικαλινού Ποδοσφαίρου trikala-city.blogspot.com
Πόντος Μερζιφούντα

Ο Ελληνικός Αθλητικός Σύλλογος «Πόντος» (1903-1921) ήταν αθλητικός και πολιτιστικός σύλλογος που λειτούργησε στις αρχές του 20ού αιώνα στην πόλη Μερζιφούντα (τουρκ. Merzifon) που ανήκε στο παλιό εγιαλέτι Ρουμ (Rum Eyaleti) του Πόντου και σήμερα ανήκει στην περιφέρεια Αμάσειας της Τουρκίας.

 Ο Σύλλογος ιδρύθηκε το 1903 από Έλληνες σπουδαστές και αποφοίτους του αμερικανικού κολλεγίου Ανατόλια (Anatolia College in Merzifon), το οποίο λειτουργούσε στην πόλη από το 1886 ως το 1924 υπό τη διεύθυνση της αμερικανικής ιεραποστολής και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου λειτουργεί μέχρι σήμερα. Στη διοίκηση του Συλλόγου "Πόντος" συμμετείχαν και εκπαιδευτικοί του κολλεγίου και οι δραστηριότητές του ήταν αθλητικές, καλλιτεχνικές και επιμορφωτικές. Ο σύλλογος δημιούργησε βιβλιοθήκη, ανέβασε θεατρικές παραστάσεις, δημιούργησε ομάδα ποδοσφαίρου και είχε πάνω από 180 μέλη. Από το 1910 εξέδιδε μηνιαίο περιοδικό «φιλολογικόν, επιστημονικόν και παιδαγωγικόν» με τίτλο: «Πόντος». Επίσης, διατηρούσε τμήμα μουσικής και από το 1913 ορχήστρα εγχόρδων, υπό τη διεύθυνση του Ν.Σ. Σειρηνίδη. Οι αθλητές του συλλόγου φορούσαν φανέλες με οριζόντιες λευκές και γαλάζιες ρίγες που θύμιζαν την ελληνική σημαία και λευκά παντελονάκια. Στο στήθος είχαν ζωγραφισμένο το ελληνικό γράμμα Π. Στη σφραγίδα του συλλόγου απεικονίζονται μια μπάλα (αθλητισμός), μια κουκουβάγια (πνεύμα) και μια λύρα (μουσική), που αντιπροσωπεύουν την τριπλή του δράση: αθλητική, φιλολογική, μουσική. Το Μάιο του 1920 πρόεδρος του Δ.Σ. του συλλόγου εκλέχτηκε ο καθηγητής Δ. Θεοχαρίδης, αντιπρόεδρος ο Χαράλ. Ευσταθιάδης, γραμματέας ο Αναστάσιος Παυλίδης, ταμίας ο Συμεών Ανανιάδης και υπεύθυνος αθλητισμού ο Γρηγόριος Τσακάλωφ. Τον Φεβρουάριο του επόμενου έτους εκτός από τον Τσακάλωφ, οι υπόλοιποι συνελήφθησαν από τους Τούρκους με την κατηγορία της αντεθνικής δραστηριότητας και λίγους μήνες αργότερα εκτελέστηκαν. Μαζί τους εκτελέστηκε και ο ταμίας και κορυφαίος αθλητής του συλλόγου Συμεών Ανανιάδης από τη Σαμψούντα, ο οποίος ήταν πολύ καλός δρομέας ταχύτητας και φιλοδοξούσε να σπάσει το παγκόσμιο ρεκόρ των 100 μ. Το χτύπημα αυτό των κεμαλικών αρχών είχε ως αποτέλεσμα να διακοπεί η δράση του συλλόγου. Η εικοσαετής δράση του συλλόγου της Μερζιφούντας άφησε έντονη μνήμη στους επιζήσαντες της ποντιακής γενοκτονίας. Τον Δεκέμβριο του 2008, η «Ποντιακή Αδελφότητα Αδελαΐδας» Αυστραλίας και ο ποδοσφαιρικός σύλλογος της αδελφότητας «Ποντιακοί Αετοί» αποφάσισαν να τιμήσουν τη μνήμη των θυμάτων του ποντιακού συλλόγου. Διοργάνωσαν ποδοσφαιρικό αγώνα με αντιπάλους μια μικτή επιλέκτων της Μελβούρνης, στον οποίο αγωνίστηκαν με την ιστορική ριγέ γαλανόλευκη φανέλλα του Πόντου Μερζιφούντας. Επίσης, το Μάιο του 2009 διοργανώθηκε στην Καβάλα αγώνας παλαιμάχων μεταξύ ομάδας του Π.Σ.Α.Π. και παλαιμάχων της Καβάλας, οι οποίοι αγωνίστηκαν με την ιστορική φανέλα του Πόντου Μερζιφούντας. Τον Μάιο του 2013 υπήρξε αγώνας μεταξύ της Εθνικής Ελλάδος του 2004 που έπαιξε στο EURO και με παλαίμαχους Πόντιους ποδοσφαιριστές. Μάλιστα οι τελευταίοι φορούσαν τις φανέλες του Πόντου Μερζιφούντας. Στο α' ημίχρονο την γαλανόλευκη και μετά την πορτοκαλί.
Σεργκέι Ιγκνασέβιτς

Ο Σεργκέι Νικολάεβιτς Ιγκνασέβιτς (ρωσικά Сергей Николаевич Игнашевич) γεννήθηκε στις 14 Ιουλίου 1979 και είναι Ρώσος αμυντικός, ο οποίος παίζει στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Ο Ιγκνασέβιτς θεωρείται από τους καλύτερους αμυντικούς του Πρωταθλήματος Ρωσίας και παίζει - και στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας και στην εθνική Ρωσίας - στο κέντρο της άμυνας μαζί με τα αδέρφια Βασίλι και Αλεξέι Μπερεζούτσκι. Ο Ιγκνασέβιτς είναι παντρεμένος και έχει τρία παιδιά.

 Λοκομοτίβ Μόσχας Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας: 2002 Κύπελλο ποδοσφαίρου Ρωσίας: 2001 Σούπερ Καπ Ρωσίας: 2003 ΤΣΣΚΑ Μόσχας Κύπελλο ΟΥΕΦΑ (1): 2005 Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας (2): 2005, 2006 Κύπελλο ποδοσφαίρου Ρωσίας (5): 2005, 2006, 2009, 2009, 2011 Σούπερ Καπ Ρωσίας (4): 2004, 2006, 2007, 2009 Εθνική Ρωσίας Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου: χάλκινο μετάλλιο του Euro 2008 Από το 2006 φέρει το Βραβείο της Φιλίας Από το 2005 φέρει τον τίτλο του Αξιότιμου Μάστερ Αθλητισμού Στον κατάλογο των 33 καλύτερων ποδοσφαιριστών του Πρωταθλήματος Ρωσίας (11): 1ος (2001, 2002, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011-12) Μέχρι τις 7 Μαϊου 2012. Μέχρι τις 20 Φεβρουαρίου 2012. Επίσημη ιστοσελίδα Σελίδα του παίκτη στο Transfermarkt.co.uk
L'Illustration

Το L' Illustration (μετάφραση: Η εικονογράφηση) ήταν εβδομαδιαίο εικονογραφημένο περιοδικό, στη γαλλική γλώσσα, που εκδιδόταν στο Παρίσι από το 1843 μέχρι το 1944. Η έκδοση ιδρύθηκε από τον Εντουάρ Σαρτόν και το πρώτο τεύχος κυκλοφόρησε στις 4 Μαρτίου 1843.

 Το L' Illustration έγινε το 1891 το πρώτο γαλλικό περιοδικό που δημοσίευσε φωτογραφία. Πολλές από τις φωτογραφίες που δημοσίευε το περιοδικό ήταν από πρακτορεία συνεργαζόμενων φωτογράφων, όπως το Σαρλ Σουσό-Φλαβιάν. Απασχολούσε, όμως, και δικούς του φωτογράφους, όπως ο Λεόν Ζιμπέλ και άλλους. Το 1907, έγινε το πρώτο περιοδικό παγκοσμίως που δημοσίευσε έγχρωμη φωτογραφία. Δημοσίευσε επίσης πεζογραφήματα σε συνέχειες, όπως τη νουβέλα Le mystère de la chambre jaune (Το μυστήριο του κίτρινου δωματίου) του Γκαστόν Λερού. Στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου διευθυνόταν από τον Ζαν ντε Λεσντέν και έγινε βήμα για τον συνεργαζόμενο με τους Γερμανούς στρατάρχη και πρόεδρο της κατεχόμενης Γαλλίας Φιλίπ Πεταίν. Ως αποτέλεσμα, η έκδοση σταμάτησε το 1944, μετά την απελευθέρωση της Γαλλίας.Το 1945, επανεκδόθηκε σε άλλη μορφή, με τον τίτλο France-Illustration, η οποία πτώχευσε το 1957. Marchandiau Jean-Noël. (1987). L'Illustration : vie et mort d'un journal, 1843-1944. Toulouse : Éditions Privat. 10-ISBN 2-7089-5335-4; 13-ISBN 978-2-7089-5335-2; OCLC 17695376 Επίσημος ιστοχώρος του L'Illustration, εταιρείας που εξέδωσε το Λ' Ιλλουστρασιόν Hathi Trust. L'Illustration, ψηφιοποιημένα τεύχη
Αιθανοϋλοβρωμίδιο

Το αιθανοϋλοβρωμίδιο ή ακετυλοβρωμίδιο με σύντομο συντακτικό τύπο CH3COBr (συντομογραφικά AcBr) είναι ένα ακυλαλογονίδιο, δηλαδή ένα παράγωγο του αιθανικού οξέος. Στην εμφάνιση είναι ένα άχρωμο υγρό. Είναι μια ουσία που δεν έχει βρεθεί στη φύση, γιατί είναι ευαίσθητη στην παρουσία νερού, το οποίο το υδρολύει. Με βάση το χημικό τύπο του, C2H3OBr, έχει τα ακόλουθα τέσσερα (4) ισομερή θέσης (όχι όλα σταθερά): 2-βρωμαιθενόλη, με σύντομο συντακτικό τύπο BrCH=CHOH, σε δύο (2) γεωμετρικά ισομερή. 1-βρωμαιθενόλη, με σύντομο συντακτικό τύπο CH2=C(Br)OH. Βρωμαιθανάλη, με σύντομο συντακτικό τύπο BrCH2CHO 1,2-εποξυαιθυλοβρωμίδιο ή βρωμοξιράνιο.

 1. Με επίδραση βρωμιωτικών μέσων σε αιθανικό οξύ παράγεται αιθανοϋλοβρωμίδιο: Με τριβρωμιούχο φωσφόρο PBr3: 2. Με επίδραση αιθανικού νατρίου (CH3COONa) σε βενζοϋλοβρωμίδιο (PhCOCl) 3. Βιομηχανικά παράγεται με επίδραση υδροβρωμίου σε αιθανικό ανυδρίτη: 4. Μπορεί επίσης να συνθεθεί με καταλυτική καρβονυλίωση του μεθυλοβρωμίδιου: Με υδρόλυση μετατρέπεται σε αιθανικό οξύ Με επίδραση αλκοόλης (ROH) μετατρέπεται σε αιθανικό αλκυλεστέρα Με επίδραση αμμωνίας (NH3) μετατρέπεται σε αιθαναμίδιο: 1. Με επίδραση πρωτοταγών αμινών (RNH2) μετατρέπεται σε αιθαναλκυλαμίδιο: 2. Με επίδραση δευτεροταγών αμινών (RNHR΄) μετατρέπεται σε αιθανοδιαλκυλαμίδιο: Με επίδραση αιθανικού νατρίου μετατρέπεται σε ανυδρίτη αιθανικού οξέος: Ακετυλιώνει αρωματικών ενώσεων κατά Friedel-Crafts. Π.χ. από βενζόλιο παράγεται ακετυλοβενζόλιο: Με επίδραση μαγνησίου, παρουσία άνυδρου διαιθυλαιθέρα (|Et2O|), παράγεται ακετυλομαγνησιοβρωμίδιο: 1. Με καταλυτική υδρογόνωση παράγεται αιθανάλη ή και αιθανόλη 2. Με LiAlH4 ή NaBH4 παράγεται απευθείας αιθανόλη:: Με επίδραση διαζωμεθανίου παράγεται τελικά προπανικό οξύ: Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982 Δημήτριου Ν. Νικολαΐδη: Ειδικά μαθήματα Οργανικής Χημείας, Θεσσαλονίκη 1983.
Εθνική Βιβλιοθήκη της Χιλής

Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Χιλής (ισπανικά: Biblioteca Nacional de Chile) είναι η εθνική βιβλιοθήκη της χώρας. Βρίσκεται στην λεωφόρο Στρατηγού Μπερνάρδο Ο' Χίγκινς στο Σαντιάγο, σε ένα κτίριο που ολοκληρώθηκε το 1925, αν και η ιστορία της βιβλιοθήκης αρχίζει από τον 19ο αιώνα πριν μεταφερθεί στην σημερινή τοποθεσία.

 Η Εθνική Βιβλιοθήκη (Biblioteca Nacional) μαζί με το Εθνικό Ινστιτούτο και έναν μικρό αριθμό ιδρυμάτων, είναι ένα από τα πρώτα ιδρύματα που δημιουργήθηκαν από τη Δημοκρατία της Χιλής στην περίοδο της Patria Vieja. Στις 19 Αυγούστου 1813 δημοσιεύτηκε μια («Ιδρυτική Διακήρυξη») της Εθνικής Βιβλιοθήκης στην εφημερίδα El Monitor Araucano. Με αυτό το όραμα, κάλεσαν όλους τους πολίτες να υποβάλουν τα βιβλία τους για τη δημιουργία μίας μεγάλης δημόσιας βιβλιοθήκης. Όπως και με άλλα δημοκρατικά ιδρύματα, η βιβλιοθήκη έκλεισε μετά την καταστροφή της Ρανκαγκούα, κατά την οποία τα εθνικά στρατεύματα ηττήθηκαν από τον στρατό των "Realistas". Με τη νικηφόρα έκβαση της μάχης του Chacabuco, η βιβλιοθήκη άνοιξε ξανά και με την υποστήριξη της κυβέρνησης και άρχισε να λαμβάνει σημαντικές συλλογές. Ο Ανώτατος Διοικητής της Χιλής, Μπερνάρδο Ο' Χίγκινς, διόρισε τον καθηγητή Μανουέλ Σιλβέριο ντι Σάλας ως πρώτο διευθυντή της Εθνικής Βιβλιοθήκης. Το 1822, ο ιερέας Καμίλο Ενρίκες (εκδότης της εφημερίδας Αυγή της Χιλής) διορίστηκε δεύτερος επικεφαλής βιβλιοθηκάριος. Από την ίδρυσή της, η βιβλιοθήκη εξαρτιόταν από το Πανεπιστήμιο Σαν Φελίπε και το Πανεπιστήμιο της Χιλής, έως ότου απέκτησε την αυτονομία της το 1852. Το 1913, με την ευκαιρία της 100ής επετείου της, η Εθνική Βιβλιοθήκη απέκτησε το Μοναστήρι Σάντα Κλάρα, που βρίσκεται στην Alameda de las Delicias στο σημερινό στο Λόφο Αγίας Λουκίας. Στις 24 Αυγούστου 1913 τέθηκε ο θεμέλιος λίθος του νέου κτιρίου. Το μοναστήρι κατεδαφίστηκε και ξεκίνησε η ανέγερση του νέου κτηρίου της βιβλιοθήκης, το έργο ολοκληρώθηκε το 1925. Το 1929 μετά από διάταγμα, η βιβλιοθήκη περιήλθε στην αρμοδιότητα της Διεύθυνσης Βιβλιοθηκών, Αρχείων και Μουσείων . Το διώροφο κτίριο της βιβλιοθήκης διαθέτει ένα υπόγειο και στο εσωτερικό υπάρχουν γλυπτές μαρμάρινες σκάλες, η αίθουσα διακοσμείται με συνθέσεις γλυπτών, ανάγλυφων και πίνακες από κλασικούς καλλιτέχνες της χώρας, όπως ο Αλφρέντο Έλσμπι και ο Αρτούρο Γκόρντον. Το Τμήμα Χιλής περιλαμβάνει περισσότερα από 850.000 αρχεία (400.000 τίτλοι). Το Γενικό Τμήμα περιλαμβάνει 350.000 αρχεία. Το Τμήμα Περιοδικών περιλαμβάνει 100.000 αρχεία. Η εθνική βιβλιοθήκη δέχθηκε 350.000 επισκέπτες το 2009. Ο ιστότοπος είχε 59 εκατομμύρια επισκέψεις την ίδια χρονιά. Official website Οι 10 μεγαλύτερες βιβλιοθήκες του κόσμου Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών Χιλή Σαντιάγο
Κοινωνία Ελεύθερων Ευαγγελικών Εκκλησιών Ελλάδας

Η Κοινωνία Ελεύθερων Ευαγγελικών Εκκλησιών Ελλάδας είναι μια ένωση 60 τοπικών Ευαγγελικών εκκλησιών απ' όλη την Ελλάδα, όπου οι περισσότερες ονομάζονται Ελεύθερες Ευαγγελικές Εκκλησίες. Επίσης υπάρχουν ελληνικές Ελεύθερες Ευαγγελικές Εκκλησίες στον Καναδά, στην Αυστραλία και στη Γερμανία. Οι Ελεύθερες Ευαγγελικές Εκκλησίες κατατάσσονται κάπου μεταξύ των Βαπτιστικών και των Εκκλησιών των Αδερφών (Brethren), που έχουν δραστηριοποιηθεί στην Ευρώπη, στην Αμερική και σε άλλα μέρη του κόσμου στη διάρκεια των τελευταίων αιώνων.

 Η Κοινωνία δημιουργήθηκε από την συνένωση διάφορων Προτεσταντικών εκκλησιών απ' όλη την Ελλάδα. Η προσπάθεια αυτή ξεκίνησε το 1886 στα Χανιά από 2 Αγγλίδες που εργάζονταν στο προξενείο του Ηνωμένου Βασιλείου που βρισκόταν εκεί. Ταυτόχρονα στην Αθήνα ιδρύθηκε εκκλησία Χριστιανών Αδερφών από τον Ιρλανδό Έρικ Ντιβέιν. Μια ακόμα εκκλησία ιδρύθηκε από τον Θεοφάνη Ζαφειρόπουλο στην Πάτρα, με την υποστήριξη των Ελβετών Ανοιχτών Αδερφών. Το 1911 ο Αθανάσιος Κατσάρκας ίδρυσε εκκλησίες στην Κομοτηνή και την Αδριανούπολη, οι οποίες το 1914 μεταφέρθηκαν στη Θεσσαλονίκη (δύο χρόνια μετά την απελευθέρωση της πόλης), και στη συνέχεια επεκτάθηκαν σε άλλες περιοχές. Στην Αθήνα ο βασικός εργάτης της Ελεύθερης Ευαγγελικής Εκκλησίας ήταν ο Κώστας Μεταλληνός. Ο Μεταλληνός θεωρείται ο ιδρυτής της Κοινωνίας. Κοινωνία Ελεύθερων Ευαγγελικών Εκκλησιών Ελλάδας Επιτροπή Νεολαίας Ε.Ε.Ε. Ελλάδας
Επίθεση των Νεκρών

Η Επίθεση των Νεκρών είναι μια μάχη του Α Παγκοσμίου Πολέμου μεταξύ των Γερμανών και των Ρώσων που έγινε στις 6 Αυγούστου του 1915, στο οχυρό Οσοβιέτς, που βρίσκεται στη σημερινή Πολωνία. Το περιστατικό αναφέρεται στους Ρώσους στρατιώτες,οι οποίοι έχοντας δεχθεί δηλητηριώδη χημικά αέρια κι όντας ετοιμοθάνατοι, αποφάσισαν να αντεπιτεθούν στους πολιορκητές Γερμανούς, μέχρι τέλους.

 Η μάχη μεταξύ των γερμανικών και των ρωσικών δυνάμεων συνεχίζονταν με αμείωτους ρυθμούς στα πλαίσια του Α Παγκοσμίου Πολέμου. Ένα από τα μέρη που οι Γερμανοί συνάντησαν την μεγαλύτερη αντίσταση ήταν το οχυρό Οσοβιέτς(υπό ρωσική διοίκηση τότε), που σήμερα βρίσκεται επί πολωνικού εδάφους κοντά στη πόλη Μπιάλιστοκ, στα βορειοανατολικά της χώρας. Καθώς άλλου είδους επιθέσεις δεν είχαν αποτέλεσμα αποφασίστηκε η λύση της ρίψης ενός μείγματος δηλητηριωδών αερίων. Οι Γερμανοί συνειδητοποίησαν ότι το αέριο θα ήταν αρκετά αποτελεσματικό γιατί οι εχθροί δεν είχαν προστατευτικές μάσκες. Στις 6 Αυγούστου 1915, οι Γερμανοί απελευθέρωσαν το αέριο σε Ρώσους και Πολωνούς στρατιώτες, καταστρέφοντας αποτελεσματικά τους πνεύμονες και τους λαιμούς των εχθρών τους. Πολλοί στρατιώτες πέθαναν από τις καταστροφικές συνέπειες των αερίων. Παρά το ότι σκοτώθηκαν περίπου 2.000 στρατιώτες, οι Γερμανοί σοκαρίστηκαν όταν δέχθηκαν πυρά από ένα μικρό αριθμό όπλων που είχαν επιβιώσει από το βομβαρδισμό του πυροβολικού και επανδρώθηκαν από τους τελευταίους επιζώντες της φρουράς, πολλοί εκ των οποίων φορούσαν στολές γεμάτες με αίμα που προερχόταν από τους τραυματισμένους πνεύμονες. Αυτή η αντίσταση έμεινε γνωστή κι ως η Επίθεση των Νεκρών, η οποία είχε ως αποτέλεσμα οι Γερμανοί να τραπούν σε φυγή και το κάστρο να αντέξει για 2 βδομάδες ακόμα. Στις 18 Αυγούστου το οχυρό εκκενώθηκε γιατί κινδύνευε με περικύκλωση και οι απώλειες για τους Ρώσους θα ήταν ακόμα μεγαλύτερες. Ένας από τους επιζώντες της επίθεσης, ο Σεργκέι Χμέλκοφ,περιέγραψε αργότερα πως όσοι βρίσκονται έξω, σε εκτεθειμένες θέσεις,πέθαναν δηλητηριασμένοι. «Το γρασίδι μαύρισε, υπήρχαν πέταλα λουλουδιών πεσμένα παντού...το κρέας, το βούτυρο,το λαρδί, τα λαχανικά δηλητηριάστηκαν και ήταν ακατάλληλα για κατανάλωση.»
Νέστωρ

Ο Νέστορας (Νέστωρ < νέομαι (έρχομαι, επιστρέφω) εξού και νόστος, "αυτός που επιστρέφει από μακριά, ο ταξιδεμένος") ήταν μυθικός ήρωας της αρχαίας Ελλάδας και βασιλέας της Πύλου.

 Ήταν γιος του Νηλέα και της Χλωρίδας. Πήρε το προσωνύμιο Γερήνιος, από τη Γερήνια, πόλη της Λακωνίας ή της Μεσσηνίας, όπου βρισκόταν, όταν ο Ηρακλής σκότωσε τον Νηλέα και έντεκα από τα παιδιά του (επειδή ο Νηλέας αρνήθηκε να τον βοηθήσει στην κάθαρση για τον φόνο του Ιφίτου ) και έτσι σώθηκε. Έλαβε μέρος μαζί με τους Λαπίθες στον πόλεμο εναντίον των Κενταύρων, στην Αργοναυτική εκστρατεία, στη θήρα του Καλυδώνιου κάπρου και στον Τρωικό Πόλεμο. Ο Όμηρος τον παρουσιάζει ως σοφό και συνετό γέροντα, που οι συμβουλές του ακούγονται με σεβασμό από όλους τους Αχαιούς. Σήμερα το όνομα Νέστωρ είναι τιμητικός τίτλος για τον γηραιότερο από τους παρευρισκόμενους σε επιστημονικούς κύκλους.Ήταν πατέρας του Ιπποκράτη του Τυραννοπάτωρα και της Πολυκάστης. Ο αστεροειδής 659 Νέστωρ (659 Nestor) της Τρωικής Ομάδας, ο οποίος ανακαλύφθηκε το 1908, πήρε το όνομά του από τον μυθικό βασιλιά. Lorenzo Rocci (1956). Vocabolario Greco-Italiano. Società Ed. Dante Alighieri srl. σελίδες 1274, 1277. (Ιταλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Nestor (mythology) στο Wikimedia Commons
Κένυ Χάρισον

Ο Κένυ Χάρισον, γεννημένος ως Κέρυ Χάρισον (Kenny/Kerry Harrison, γενν. 13 Φεβρουαρίου 1965 στο Μιλγουόκι) είναι Αμερικανός πρώην αθλητής του στίβου, που αγωνιζόταν στο άλμα εις τριπλούν. Είναι χρυσός Ολυμπιονίκης το 1996 στην Ατλάντα και κάτοχος του ολυμπιακού ρεκόρ.

 Ο Χάρισον παρακολούθησε το κεντρικό γυμνάσιο του Μπρούκφηλντ, όπου αθλείτο τόσο στο ποδόαφαιρο και το μπάσκετ, όσο και στον στίβο, όπου κατέρριψε σχολικές επιδόσεις ΗΠΑ στα άλματα (εις μήκος, ύψος και τριπλούν). Μέχρι σήμερα το άλμα του στο τριπλούν των 15 μέτρων και 96 εκατοστών το 1983 παραμένει μέχρι σήμερα (2022) το σχολικό ρεκόρ της πολιτείας του Ουισκόνσιν με διαφορά άνω των 60 εκατοστών από το δεύτερο καλύτερο. Στο άλμα εις μήκος είχε ατομικό ρεκόρ 7,11 μέτρα, που παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα 35 άλματα στην ιστορία του σχολικού αθλητισμού της πολιτείας, ενώ στο ύψος είχε ρεκόρ 2,01 μέτρα. Ο Χάρισον σπούδασε από το 1984 μέχρι το 1988 στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Κάνσας, όπου κατέκτησε τρεις ατομικούς τίτλους σε πρωταθλήματα του NCAA. Στο μικρότερο πρωτάθλημα του «Big 12 Conference» αναδείχθηκε οκτώ φορές πρωταθλητής, τόσο στον κλειστό όσο και στον ανοικτό στίβο, τόσο στο άλμα εις μήκος, όσο και στο τριπλούν. Στο NCAA ήταν πρωταθλητής κλειστού στίβου στο άλμα εις μήκος το 1986 και στο τριπλούν το 1988. Μετά το πανεπιστήμιο ο Χάρισον επικεντρώθηκε στο άλμα εις τριπλούν και μόνο, και η πρώτη σημαντική επιτυχία του ήρθε πλέον στα 25 του χρόνια, όταν ήρθε πρώτος στο Πρωτάθλημα Κλειστού στίβου των ΗΠΑ του 1990, πρώτος στο Πρωτάθλημα Ανοικτού στίβου των ΗΠΑ του 1990 στο Νόργουοκ της Καλιφόρνια με επίδοση 17,15 μέτρα και πρώτος στους Αγώνες Καλής Θέλησης το ίδιο έτος με 17,71 μέτρα. Το επόμενο έτος ήρθε η πρώτη από τις δύο μεγαλύτερες στιγμές της καριέρας του, όταν στέφθηκε πρωταθλητής στο Γ΄ Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου στο Τόκιο με 17,78 μ., επικρατώντας με μόλις τρία εκατοστά διαφορά τού Σοβιετικού Λεονίντ Βολόσιν. Παρά το ότι ήταν ο πρόσφατος παγκόσμιος πρωταθλητής, ο Χάρισον δεν μπόρεσε να συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης το 1992, καθώς λίγο πριν τους αγώνες τραυματίσθηκε σοβαρά στο γόνατό του. Χειρουργήθηκε και μετά την αργή αποθεραπεία του (το 1993 ήταν μόλις δέκατος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Στουτγάρδης με επίδοση 17,06 μ.) κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντας το 1996 με νέο ατομικό ρεκόρ 18,09 μέτρα, μια επίδοση που απετέλεσε επίσης τότε νέο εθνικό ρεκόρ ΗΠΑ, αλλά και νέο ρεκόρ Ολυμπιακών Αγώνων που παραμένει ακατάρριπτο μέχρι και σήμερα. Το άλμα αυτό είναι επίσης αξιοσημείωτο για το γεγονός ότι παραμένει το μεγαλύτερο όλων των εποχών με αρνητικό (αντίθετο) άνεμο (ο αθλητής με την επόμενη μεγαλύτερη επίδοση με αντίθετο άνεμο είναι ο Τζόναθαν Έντουαρντς με 17,79 μ., ο οποίος ήταν και ο αργυρός ολυμπιονίκης της Ατλάντας με 17,88). Τα 18,09 μ. κατατάσσουν τον Χάρισον ως τον τέταρτο καλύτερο άλτη στην ιστορία του αγωνίσματος, πίσω από τα 18,29 μ. του παγκόσμιου ρεκόρ (επίσης του Τζόναθαν Έντουαρντς), τον Κρίστιαν Τέιλορ (18,21 μ.) και τον Γουίλ Κλέι (18,14 μ.). Ο Κένυ Χάρισον στον ιστότοπο του World Athletics (πρώην IAAF) Ο Κένυ Χάρισον στο sports-reference.com
Αγία Κυριακή Χανίων

Η Αγία Κυριακή είναι χωριό της κοινότητας Σκλαβοπούλας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Πελεκάνου, του δήμου Καντάνου - Σελίνου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χανίων, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Σελίνου του νομού Χανίων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

 Η Αγία Κυριακή είναι παραθαλάσσιο χωριό στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Χανίων. Βρίσκεται δυτικά της Παλαιοχώρας, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Απέχει περίπου 80 χλμ. ΝΔ. των Χανίων. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Σκλαβοπούλας του νομού Χανίων. Με το ΦΕΚ 239Α - 03/11/1989 αποσπάστηκε από την κοινότητα Σκλαβοπούλας και προσαρτήθηκε στον δήμο Πελεκάνου. Το 1991 ο οικισμός καταργήθηκε για να επαναναγνωριστεί το 2001. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, αποσπάστηκε από τον δήμο Πελεκάνου και προσαρτήθηκε στον δήμο Καντάνου – Σελίνου. Η περιοχή του χωριού όπως και της διπλανής Κουντούρας, είναι γεμάτη θερμοκήπια, όπου καλλιεργούνται κυρίως κηπευτικά (ντομάτες). Η υδατοδεξαμενή της Κουντούρας, που χρησιμεύει για το πότισμα των πολλών θερμοκηπίων. Η βοτσαλωτή παραλία της Κουντούρας. Η θέση «Κριός» , δυτικά του οικισμού όπου σχηματίζονται μικρές κλειστές λεκάνες θαλασσινού νερού, που δίνουν την αίσθηση λιμνών. Το ξωκκλήσι του Αγίου Ιωάννη, πάνω από τις λεκάνες του «Κριού». Όλη η περιοχή δυτικά του οικισμού, με το χαρακτηριστικό τραχύ Κρητικό μεσογειακό τοπίο και σπάνια ενδημικά φυτά, που οδηγεί στο ακρωτήρι του Κριού και στο Ελαφονήσι, βορειότερα. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, εκδ. 1978, 2006 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr
Μεσορρούγι Αχαΐας

Το Μεσορρούγι είναι ορεινό χωριό της πρώην Επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας. Πρόκειται για ένα από τα Κλουκινοχώρια. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.132 μέτρων στις βορειοανατολικές πλαγιές των Αροανίων και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Αχαΐας. Ο πληθυσμός του χωριού σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 23 κάτοικοι.

 Το Μεσορρούγι από το 1999 έως το 2010 αποτελούσε Δημοτικό Διαμέρισμα του πρώην Δήμου Ακράτας. Από το 2011 ανήκει διοικητικά στο νεοπαγή Δήμο Αιγιαλείας ως Τοπική Κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Ακράτας. Εκτός από τον ομώνυμο οικισμό, η Τοπική Κοινότητα Μεσορρουγίου περιλαμβάνει και τους οικισμούς Άνω Μεσορρούγι με 12 κατοίκους και Σόλο με 27 κατοίκους. Αμβρόσιος Φραντζής Μητροπολίτης Χριστιανουπόλεως Γερμανός Σπυρίδων Περεσιάδης Δήμος Νωνάκριδος Κλουκινοχώρια Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.