IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αύγουστος (ταινία)

Αύγουστος (αγγλικά: August: Osage County) είναι αμερικανική δραματική κωμωδία παραγωγής 2013. Αποτελεί την κινηματογραφική μεταφορά του βραβευμένου με Πούλιτζερ και Τόνι ομότιτλου θεατρικού του Τρέισι Λετς. Την ταινία σκηνοθέτησε ο Τζουν Γουέλς και το σενάριο έγραψε ο ίδιος ο Λετς. Την παραγωγή ανέλαβαν οι Τζορτζ Κλούνεϊ, Τζιν Ντουμένιαν, Γκραντ Χίσλοβ, Στιβ Τράξλερ και Χάρβεϊ Γουάινστιν και πρωταγωνιστούν οι Μέριλ Στριπ και Τζούλια Ρόμπερτς. Το καστ συμπληρώνουν οι Γιούαν ΜακΓκρέγκορ, Κρις Κούπερ, Άμπιγκεϊλ Μπρέσλιν, Μπένεντικτ Κάμπερμπατς, Τζούλιετ Λιούις, Μάργκο Μαρτιντέιλ, Ντέρμοτ Μαλρόνεϊ, Τζούλιαν Νίκολσον, Σαμ Σέπαρντ και Μίστι Άπχαμ. Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 25 Δεκεμβρίου 2013. Απέσπασε κυρίως θετικά σχόλια από τους κριτικούς και έλαβε δύο υποψηφιότητες για Όσκαρ, δύο για Χρυσή Σφαίρα και τρεις για Screen Actors Guild Award με τις Στριπ και Ρόμπερτς να διαγωνίζονται στο Α' και Β' Γυναικείο Ρόλο αντίστοιχα και στους τρεις αυτούς θεσμούς των βραβείων.

 Το μήνα Αύγουστο, στην Οκλαχόμα, ο Μπέβερλι Γουέστον, ένας αλκοολικός ποιητής αποφασίζει να προσλάβει μια μαγείρισα και βοηθό για τη γυναίκα του Βάιολετ, η οποία πάσχει από καρκίνο και έχει εθιστεί στα φάρμακα. Λίγες εβδομάδες μετά την πρόσληψη της Τζόνα, ο Μπέβερλι εξαφανίζεται, κάτι που δίνει κίνητρο στην οικογένεια να έρθει κοντά και να ψάξουν όλοι μαζί να τον βρουν. Λίγες μέρες αργότερα ανακαλύπτουν ότι ο Μπέβερλι αυτοκτόνησε. Οι κόρες της Βάιλοετ και του Μπέβερλι, Μπάρμπαρα, Κάρεν και Άιβι πηγαίνουν στην κηδεία του πατέρα τους, όπως και ολόκληρη η οικογένεια. Αρκετές διαφωνίες και τσακωμοί προκύπτουν τις επόμενες μέρες καθώς η Βάιολετ και η Μπάρμπαρα ποτέ δεν κατάλαβε η μία την άλλη. Ο αρραβωνιαστικός της Κάρεν αποδεικνύεται ότι καπνίζει μαριχουάνα και παρενοχλεί σεξουαλικά την ανιψιά του, η Άιβι σχεδιάζει να το σκάσει με τον ξάδερφό της και στο τέλος η Βάιολετ μένει μόνη της, μαζί με την Τζόνα. Μέριλ Στριπ στο ρόλο της Βάιολετ Γουέστον Τζούλια Ρόμπερτς στο ρόλο της Μπάρμπαρα Γουέστον Γιούαν ΜακΓκρέγκορ στο ρόλο του Μπιλ Φόρνταμ Κρις Κούπερ στο ρόλο του Τσαρλς Άικεν Άμπιγκεϊλ Μπρέσλιν στο ρόλο της Τζιν Φόρνταμ Μπένεντικτ Κάμπερμπατς στο ρόλο του "Μικρού" Τσαρλς Άικεν Τζούλιετ Λιούις στο ρόλο της Κάρεν Γουέστον Μάργκο Μαρτιντέιλ στο ρόλο της Μάτι Φέι Άικεν Ντέρμοτ Μαλρόνεϊ στο ρόλο του Στιβ Χέιντμπρεχτ Τζούλιαν Νίκολσον στο ρόλο της Άιβι Γουέστον Σαμ Σέπαρντ στο ρόλο του Μπέβερλι Γουέστον Μίστι Άπχαμ στο ρόλο της Τζόνα Μονεβάτα Νιούελ Αλεξάντερ στο ρόλο του Δόκτωρ Μπερκ Η ταινία κυκλοφόρησε σε περιορισμένο κύκλωμα αιθουσών και έκανε άνοιγμα στην 7η θέση με 7,1 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 37,7 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 36,4 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 74,1 εκατομμύρια δολάρια. Αύγουστος στο IMDb
Κόλντο Μιτσελένα

Ο Κόλντο Μιτσελένα (γνωστός και ως Λουίς Μιτσελένα, Koldo Mitxelena Ερέντερια, 1915 - Σαν Σεμπαστιάν, 1987) ήταν Ισπανός γλωσσολόγος βασκικής καταγωγής. Θεωρείται μία από τις μεγαλύτερες μορφές της βασκικής γλώσσας και γλωσσολογίας, έχοντας συμβάλλει μαζικά στη διαδικασία ενοποίησή της.

 Ο πατέρας του ήταν οπαδός του Βασκικού Εθνικιστικού Κόμματος ενώ η μητέρα του προερχόταν από τη βασκογαλλική κωμόπολη του Σαν-Ζαν-ντε-Λυ. Από την εφηβική του ηλικία αναγκάστηκε να εργαστεί λόγω αρρώστιας του πατέρα του ενώ την ίδια εποχή άρχισε να συχνάζει στους εθνικιστικούς κύκλους της Ερέντερια υπό την επιρροή του Βάσκου λογοτέχνη Σαμπιέρ ντε Λισάρδι. Μετά την έκρηξη του Ισπανικού Εμφυλίου, ο Μιτσελένα προσφέρθηκε ως εθελοντής στα δημοκρατικά στρατεύματα, γεγονός που οδήγησε στην καταδίκη του από τη δικτατορία του στρατηγού Φράνκο, αρχικά σε θάνατο κι έπειτα σε 30 χρόνια φυλάκισης. Εντούτοις, μετά από πέντε χρόνια φυλάκισης επέστρεψε το 1945 στην γενέθλια πόλη του. Έκτοτε παρακολούθησε πανεπιστημιακές σπουδές στο Κεντρικό Πανεπιστήμιο της Μαδρίτης, επιβιώνοντας με δυσκολίες. Έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα το 1959 και, με τη βοήθεια του φίλου του Αντόνιο Τοβάρ, δίδαξε γλωσσολογία και βασκική γλώσσα στο Πανεπιστήμιο της Σαλαμάνκα. Επίσης υπήρξε φίλος του γάλλου γλωσσολόγου Αντρέ Μαρτινέτ, τον οποίο γνώρισε κατά τη διαμονή του στη Γαλλία.Αναφορικά με τη βασκική γλώσσα, υπήρξε ένας από τους αρχιτέκτονες της Κοινής Βασκικής, της ενοποιημένης μορφής της βασκικής γλώσσας, στα πλαίσια της Βασιλικής Ακαδημίας της Βασκικής Γλώσσας. Επίσης με την Ισπανική Μεταπολίτευση, προώθησε τη δημιουργία του Πανεπιστημίου της Χώρας των Βάσκων και του Γενικού Βασκικού Λεξικού, όντας ο καθοδηγητής πολλών νέων βάσκων φιλολόγων. Historia de la literatura vasca (1960) Fonética histórica vasca (1961) Lenguas y protolenguas (1963) Textos arcaicos vascos (1964) Sobre el pasado de la lengua vasca (1964) Diccionario etimológico vasco (μαζί με τον Αντόνιο Τοβάρ και Μιγέλ Αγούδ)
Β΄ κατηγορία ΠΟΕΛ

Η Β΄ Κατηγορία ΠΟΕΛ είναι ένα τοπικό, ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα το οποίο διοργανώνεται από την ΠΟΕΛ (ΠΟΕΛ) από το 1989. Στο πρωτάθλημα αυτό συμμετέχουν ομάδες μέλη της ΠΟΕΛ. Αποτελεί ένα από τα πρωταθλήματα του αγροτικού (τοπικού) ποδοσφαίρου της Κύπρου. Από το πρωτάθλημα αυτό καθορίζονται οι ομάδες που θα προβιβαστούν στην Α΄ κατηγορία ΠΟΕΛ. Η Β΄ κατηγορία ΠΟΕΛ βρίσκεται στο 6ο επίπεδο στο σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων ανδρών Κύπρου, στο οποίο βρίσκονται όλα τα πρωταθλήματα Β΄ κατηγορίας των τοπικών ομοσπονδιών. Πολυνίκης ομάδα του θεσμού είναι η ΑΕΛ Λακατάμιας με 5 κατακτήσεις.

 Στο πρωτάθλημα συμμετέχουν 10 ομάδες. Διεξάγονται δύο γύροι, όπου η κάθε ομάδα αντιμετωπίζει όλες τις υπόλοιπες ομάδες εντός και εκτός έδρας. Η πρωταθλήτρια ομάδα προβιβάζεται στην Α΄ κατηγορία ΠΟΕΛ. Οι ομάδες που συμμετέχουν στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 2023-24 είναι: ΑΟΛ – Ομόνοια Λακατάμιας ΑΠΕΑ Αλάμπρας Δόξα Δευτεράς ΕΑΣ Αρεδιού ΕΔΟΝ Ακακίου Ελπίδα Γουρρίου ΚΝ Μαλούντας Ομόνοια Βορείου Πόλου Ομόνοια Παλιομετόχου ΠΑΟΚ Κλήρου Στον πίνακα που ακολουθεί παρουσιάζονται οι πρωταθλήτριες ομάδες κάθε περιόδου. Τις περιόδους 2013-14 και 2014-15 το πρωτάθλημα διεξήχθη σε ένα όμιλο. Απο την περίοδο 2015-16 επέστρεψε στη μορφή των 2 ομίλων. Την περίοδο 2020-21 το πρωτάθλημα διακόπηκε εξαιτίας της πανδημίας του κωρονοιού. Από την περιόδο 2021-22 το πρωτάθλημα διεξάγεται ξανά σε ένα όμιλο. Από το 2007 μέχρι και το 2013 οι πρωταθλήτριες ομάδες των 2 ομίλων έδιναν αγώνα μεταξύ τους για ανάδειξη πρωταθλήτριας ομάδας Β'κατηγορίας. Στον πίνακα που ακολουθεί παρουσιάζονται οι πρωταθλήτριες πρωταθλητριών ομάδες Β κατηγορίας κάθε περιόδου. Ποδόσφαιρο στην Κύπρο Σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου Κύπελλο Β΄ κατηγορίας ΠΟΕΛ Κοσιάρης, Σάββας (2018). Αντέχουμε! 60 χρόνια ΠΟΕΛ 1958-2018. Playfair Publications. poelfootball.wixsite.com/poelfootball
Αρέχις Α΄ του Μπενεβέντο

Ο Αρέχις Α΄, Arechis I, Arigis, Aretchis, ιταλικά: Arechi‎ (άκμασε 591 - 641) ήταν ο δεύτερος δούκας του Μπενεβέντο από το 591 έως το τέλος του το 641, μία βασιλεία μισού αιώνα.

 Ήταν από το Φρίουλι και ήταν συγγενής των δουκών εκεί, ίσως ανιψιός του Zότο, του προκατόχου του. Διορίστηκε από τον βασιλιά Αγιλούλφο την άνοιξη του 591, μετά το τέλος του Zότo. Ήταν ουσιαστικά ανεξάρτητος, επειδή το δουκάτο του χωριζόταν από τη βόρεια Ιταλία με ένα τμήμα Βυζαντινής επικράτειας. Κατέκτησε την Κάπουα και το Βενάφρο στην Καμπανία και τις περιοχές των Βασιλικάτων και της Καλαβρίας. Δεν κατάφερε να καταλάβει τη Νάπολη μετά από πολιορκία (ο Ζότο είχε αποτύχει επίσης), αλλά κατέλαβε το Σαλέρνο στα τέλη της δεκαετίας του 620. Πέρασε τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του δημιουργώντας καλές σχέσεις με τους Ρωμαιοκαθολικούς τού δουκάτου του και κάνοντας διάδοχο τον γιο του. Με το τέλος του, έχοντας επιζήσει από πολλούς βασιλείς, η ανεξαρτησία του εξασφαλίστηκε και η επικράτειά του πέρασε στον γιο του Άιουλφ Α΄.
Γιακουμπά Ουαταρά

Ο Μπιλί Γιακουμπά Ουαταρά (Billy Yakuba Ouattara, γεννήθηκε 24 Ιανουαρίου 1992 στην Τέπα, Γκάνα) είναι Γκανογάλλος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής για την ΑΣ Μονακό του Γαλλικού Πρωταθλήματος και της Ευρωλίγκας.

 Ο Ουαταρά ξεκίνησε για πρώτη φορά την επαγγελματική του σταδιοδρομία στη Γαλλία με την Ελάν Σαλόν του Γαλλικού Πρωταθλήματος το 2012 ως 20χρονος. Έπαιξε με αυτήν την ομάδα για δύο χρόνια προτού υπογράψει μονοετές συμβόλαιο με την ΑΣΚ Ντενάν-Βολτέρ ΠΑ, που αγωνιζόταν στην 2η Γαλλίας (LNB Pro B) εκείνη την εποχή. Κατά τη διάρκεια εκείνης της χρονιάς, βοήθησε την ομάδα να φτάσει στους τελικούς του LNB Pro B πριν χάσει τελικά τη σειρά από την Γερ-Τουλόν Βαρ Μπασκέτ . Στις 24 Ιουλίου 2015, ο Ουαταρά υπέγραψε με την ΑΣ Μονακό Μπασκέτ στο Μονακό, επιστρέφοντας στην Πρώτη Κατηγορία (Pro A) εκείνη τη χρονιά. Κατά τη δεύτερη χρονιά του στο Μονακό, ο Ουαταρά ονομάστηκε Γάλλος Pro A All-Star και βοήθησε το Μονακό να κερδίσει το Λίντερς Καπ απέναντι στην ΑΣΒΕΛ Μπασκέτ το 2017. Ο Ουαταρά υπέγραψε αμφίδρομο συμβόλαιο με τους Μπρούκλιν Νετς του NBA στις 21 Ιουλίου 2017, και έγινε ο πρώτος γεννημένος στο εξωτερικό παίκτης που υπέγραψε αμφίδρομη συμφωνία με ομάδα του NBA. Σύμφωνα με τους όρους της συμφωνίας, θα είχε προγραμματίσει να μοιράσει χρόνο μεταξύ των Μπρούκλιν Νετς και της θυγατρικής τους στην G League, των Λονγκ Άιλαντ Νετς, με το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου του να περνά στη θυγατρική ομάδα του Λονγκ Άιλαντ. Ωστόσο, λόγω προβλημάτων τραυματισμών καθ' όλη τη διάρκεια της χρονιάς, δεν θα είχε ποτέ την ευκαιρία να παίξει με την ομάδα των Μπρούκλιν Νετς, έχοντας παίξει μόνο σε ένα παιχνίδι της G League με τους Λονγκ Άιλαντ Νετς εκείνη την περίοδο. Στις 17 Δεκεμβρίου 2017, ο Ουαταρά παραιτήθηκε από τους Νετς. Στις 17 Ιανουαρίου 2018, ο Ουαταρά επαναγοράστηκε από τους Λονγκ Άιλαντ Νετς . Στις 30 Μαρτίου 2018, ο Ουαταρά υπέγραψε για το υπόλοιπο της περιόδου 2017-18 με το Μονακό. Στις 17 Ιουλίου 2020 υπέγραψε με την Κοοσούρ Ρεάλ Μπέτις του Ισπανικού Πρωταθλήματος (Liga ACB). Στις 20 Ιουλίου 2021 υπέγραψε με την ΑΣ Μονακό του Γαλλικού Πρωταθλήματος (LNB Pro A). Η ΑΣ Μονακό παίζει επίσης στην Ευρωλίγκα. Από το 2017 αγωνίζεται με την εθνικής Γαλλίας με την οποία έχει 12 συμμετοχές. Προφίλ στο NBADraft.net Προφίλ του Eurobasket.com Προφίλ basketball-reference.com
Γιαροπόλκ Β΄ του Κιέβου

Ο Γιαροπόλκ β΄ Βλαντιμιρόβιτς, ρωσ. Ярополк II Владимирович (1082 - 18 Φεβρουαρίου 1139) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν πρίγκιπας τού Σμολένσκ (1100-13), τού Περεγιασλάβ (1114-32) και μέγας πρίγκιπας τού Κιέβου (1132-39). Πολέμησε σε εκστρατείες εναντίον των Πολόβτσι (Κουμάνων) το 1103 και πάλι το 1116.

 Ήταν γιος τού Βλαντίμιρ Β΄ Μονομάχου μεγάλου πρίγκιπα τού Κιέβου και της Γκύθα του Ουέσσεξ, κόρης τού Χάρολντ Β΄ της Αγγλίας. Το 1032 απεβίωσε ο αδελφός του Μστισλάβ Α΄ ο μέγας μεγάλος πρίγκιπας τού Κιέβου και ο Γιαροπόλκ Β΄ έλαβε το στέμμα τού Κιέβου. Είχε να ασχοληθεί με πολλά συμφέροντα της οικογένειάς του, πιο πολύ με τον ισχυρό, ετεροθαλή αδελφό του Γιούρι Α΄ τον μακρόχειρα (dolgoruki). Ο Γιαροπόλκ Β΄ όρισε τον Βσέβολοντ, γιο τού Μστισλάβ Α΄, ως πρίγκιπα τού Περεγιασλάβ, αλλά ο Γιούρι Α΄ -με τη συγκατάθεση των Νοβγκοροντιανών- τον εκδίωξε. Επίσης ο Γιαροπόλκ Β΄ όρισε τον Ιζιασλάβ Β΄, άλλο γιο τού Μστισλάβ Α΄, ως πρίγκιπα τού Περεγιασλάβ και τού Τουρόβ. Ο Γιαροπόλκ Β΄ λίγο μετά αντικαταστάθηκε από τον αδελφό του Βιατσεσλάβ Α΄. Η ειρήνη δεν κράτησε πολύ και το 1134 ο "γύρος" (η κυκλική μετάθεση) άρχισε ακόμη μία φορά. Ο Ιζιασλάβ Β΄ έπρεπε να κληροδοτήσει το Τουρόβ στον Βιατσεσλάβ Α΄, ώστε να τον αφήσει να το κυβερνήσει ακόμη μία φορά. Το Περεγιασλάβ θα έμενε στον Γιούρι Α΄, με τον όρο ότι ο Ιζιασλάβ Β΄ θα πήγαινε να κυβερνήσει το Ροστόβ· πάντως ο Γιούρι Α΄ κράτησε ένα μεγάλο μέρος τού πριγκιπάτου υπό την επιρροή του. Ο Ιζιασλάβ Β΄ επίσης απέκτησε το Βολίν και ο Αντρέι Βλαντιμίροβιτς, άλλος ετεροθαλής αδελφός τού Γιαροπόλκ Β΄, θα κυβερνούσε το Περεγιασλάβ. Απεβίωσε το 1139 και τάφηκε στο ναό του Αγ.Ανδρέα. Ο αδελφός του Βιατσεσλάβ Α΄ που τον διαδέχθηκε, σύντομα εκδιώχθηκε από τον 2ο εξάδελφό του Βσέβολοντ Β΄. Νυμφεύτηκε το 1116 την Ελένα πριγκίπισσα της Οσετίας και είχε τέκνα: Βασίλκο. Рыжов К. В. Ярополк II Владимирович // Все монархи мира. Россия. — М.: Вече, 1998. — ISBN 5-7838-0268-9 Хмыров М. Д. Ярополк II Владимирович // Алфавитно-справочный перечень государей русских и замечательнейших особ их крови. — СПб.: Тип. А. Бенке, 1870. — С. 81—82.
Carrefour Market

Η Carrefour Market είναι μια γαλλική αλυσίδα σούπερ μάρκετ που δημιουργήθηκε το 2007 και ανήκει στον διεθνή όμιλο λιανικής Carrefour και έχει επί του παρόντος καταστήματα στη Γαλλία και σε πολλές άλλες χώρες. Τα καταστήματα της Carrefour Market κυμαίνονται γενικά από 1000 έως 4000 τ.μ.

 Η Carrefour Market δημιουργήθηκε το 2007, για να αντικαταστήσει τελικά τα παλαιότερα σούπερ μάρκετ του Ομίλου Carrefour όπως τσ Champion (διεθνώς), το GB Supermarkets (Βέλγιο) και το GS (Ιταλία). Από το 2011, ο όμιλος Carrefour αποφάσισε να αναπτύξει διεθνώς τα σούπερ μάρκετ της Carrefour Market. Στο Βέλγιο, όλα τα σούπερ μάρκετ της Carrefour GB και τα υπόλοιπα σούπερ μάρκετ Champion (Βαλλονία) έγιναν τελικά μια αγορά Carrefour. Από τον Απρίλιο του 2013, υπάρχουν 354 καταστήματα Carrefour Market. Στην Αίγυπτο, ο Όμιλος Carrefour διαθέτει 5 καταστήματα Carrefour Market στη χώρα. Στην Ιταλία, η πρώτη αγορά Carrefour άνοιξε τον Νοέμβριο του 2008. Στη Μαλαισία, το πρώτο κατάστημα της Carrefour Market άνοιξε τον Νοέμβριο του 2009. Όλα τα σούπερ μάρκετ καταργήθηκαν το 2013. Στο Μαρόκο, από τις 30 Ιουλίου 2011, όλα τα σούπερ μάρκετ Label'Vie καταστήθηκαν ως "Carrefour Market-Label'Vie"' Στην Κίνα από τις 24 Οκτωβρίου 2006 όλα τα σούπερ μάρκετ Carrefour έγιναν Carrefour Spain το 2007, τον Ιούνιο του 2011 όλα τα καταστήματα Carrefour Έγιναν Dia. Στη Ρουμανία, από τις 16 Σεπτεμβρίου 2014, υπάρχουν 81 καταστήματα Carrefour Market. Στην Ισπανία, τα πρώτα σούπερ μάρκετ Carrefour Express μεταμορφώθηκαν και έγιναν Carrefour Market το 2011. Στην Τυνησία, όλα τα καταστήματα Champion έγιναν Carrefour Market. Στην Τουρκία, από το 2010 πολλά καταστήματα σούπερ μάρκετ έγιναν καταστήματα Carrefour Market. Τα Carrefour Market εισήλθαν στην Ελλάδα το 2007 έπειτα από την εξαγορά της Champion. Έπειτα από την εξαγορά της Μαρινόπουλος Α.Ε. από τον Σκλαβενίτη, η Carrefour αποχώρησε από την Ελλάδα.
Εθνική Οδός 3 (Ελλάδα)

Η Εθνική Οδός 3 (ΕΟ3) είναι εθνική οδός της Ελλάδας που συνδέει το συνοριακό σταθμό της Νίκης στα σύνορα με τη Βόρεια Μακεδονία με την Ελευσίνα διασχίζοντας την ανατολική πλευρά της Δυτικής Μακεδονίας, τη δυτική Θεσσαλία και την ανατολική Στερεά Ελλάδα. Στο τμήμα του από τη Λάρισα μέχρι τη Λαμία και τη Θήβα αποτελούσε τον κύριο οδικό άξονα που συνέδεε την Θεσσαλονίκη με την Αθήνα, πριν την κατασκευή του Αυτοκινητοδρόμου 1. Στο μεγαλύτερο μέρος συμπίπτει με τους υπό κατασκευή Αυτοκινητόδρομο 3 στη Θεσσαλία, και Αυτοκινητόδρομο 27 στη Δυτική Μακεδονία. Αποτελεί τμήμα της Ευρωπαϊκής Οδού 65 (Ε65) στο τμήμα Λαμία - Συνοριακός σταθμός Νίκης και την Ευρωπαϊκή οδό 962 (Ε962) στο τμήμα Ελευσίνα - Θήβα.

 Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, κατασκευάστηκαν παρακάμψεις στις πόλεις του Τυρνάβου και της Ελασσόνας, αλλά σύμφωνα με σχέδια του 2002 τέθηκε η μετατροπή ολόκληρης της οδού σε έναν νέο αυτοκινητόδρομο από τη Λάρισα στην Κοζάνη και στη συνέχεια ως τη πόλη Μπίτολα στην ΠΓΔΜ. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 2000, δόθηκαν σε κυκλοφορία τμήματα αυτοκινητοδρόμου, βόρεια της Λάρισας και βόρεια της Κοζάνης έως και την Πτολεμαΐδα. Τα υπόλοιπα τμήματα εγκαταλείφθηκαν, καθώς δεν υπάρχουν εργολαβίες, αλλά ούτε και εξαγγελίες από την κυβέρνηση. Το συγκεκριμένο τμήμα εξαγγέλθηκε το 2010. Εχεί συζητηθεί πολλές φορές η κατασκευή ενός κλειστού αυτοκινητοδρόμου που θα ξεκινάει από την διασταύρωση με την Εγνατία Οδό ως συνέχεια του Α27 θα φτάνει στην Λάρισα σε ενδεχομένως μια διασταύρωση με τον Α1 ή τον Α4. Παρ' όλα αυτά η ολοκλήρωση του συγκεκριμένου τμήματος θα ολοκληρωθέι τη πενταετία 2021-2025. Το 2011 το Υπουργείο Περιβάλλοντος ενέκρινε τους περιβαλλοντικούς όρους για το έργο «Κατασκευή και λειτουργία του οδικού τμήματος Μικρό Ελευθεροχώρι έως το Σαραντάπορο της Εθνικής Οδού Λάρισας - Κοζάνης (Εθνική Οδός 3)». Ο νέος οδικός άξονας θα κατασκευαστεί παράλληλα και σε μικρή απόσταση από το σημερινό δρόμο ενώ η συνολική χάραξη αφορά μήκος περίπου 12 χιλιομέτρων ενώ συμπεριλαμβάνονται σημαντικά τεχνικά έργα όπως ανισόπεδος κόμβος στα Σέρβια, γέφυρες, άνω και κάτω διαβάσεις, οχετοί, κάθετες οδοί, παράπλευρο οδικό δίκτυο. Όμως το συγκεκριμένο τμήμα αντιμετωπίζει προβλήματα ως προς την χρηματοδότησή του, με το πιθανότερο σενάριο να ενταχθεί σε κάποιο πρόγραμμα ΕΣΠΑ. Η Εθνική Οδός 3 περνά από τις ακόλουθες περιοχές: Ελευσίνα Μάνδρα Θήβα Λιβαδειά Λαμία (παράκαμψη) Φάρσαλα Λάρισα Τύρναβος (παράκαμψη) Ελασσόνα (παράκαμψη) Κοζάνη (παράκαμψη) Πτολεμαΐδα (παράκαμψη) Φλώρινα Νίκη
Αρχαιολογικό Μουσείο Άργους

Το Αρχαιολογικό Μουσείο Άργους είναι μουσείο στο Άργος, στο Νομό Αργολίδας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου της Ελλάδας. Η ιστορία του μουσείου ξεκίνησε τον Απρίλιο 1932, όταν οι κληρονόμοι του Ιωάννη Καλλέργη δώρησαν το κτίριο στον Δήμο Άργους. Αυτοί με τη σειρά τους το έδωσαν στο ελληνικό κράτος μαζί με το παρακείμενο οικόπεδο στις 25 Οκτωβρίου 1955.Το μουσείο αποτελείται από δύο ενότητες: το Καλλέργειο μουσείο που εγκαινιάστηκε το 1957 και το νέο τμήμα το 1961. Η Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή, η οποία επέβλεψε και την ανέγερση του νέου τμήματος, είναι υπεύθυνη για πολλά από τα αντικείμενα που εκτίθενται στο μουσείο που ανακαλύφθηκαν στο Άργος και το Νομό Αργολίδας και χρονολογούνται από τη Μεσοελλαδική περίοδο (περίπου 2000 πΧ) έως την Ύστερη Αρχαιότητα (600 μΧ). Το μεγαλύτερο μέρος των αντικειμένων ανακαλύφθηκε στην Αρχαία Αγορά, στην περιοχή του αρχαίου ρωμαϊκού θεάτρου και στον μυκηναϊκό τάφο στη Δειράδα. Η Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών ήταν επίσης υπεύθυνη για ορισμένες ανασκαφές, ιδιαίτερα εκείνες στη Λέρνα.

 Στα αξιοσημείωτα αντικείμενα στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Άργους συγκαταλέγεται ένα μινωικής τεχνοτροπίας γεφυρόστομο αγγείο της υπομυκηναϊκής εποχής, ένα ερυθρόμορφο αγγείο (460-450 πΧ) που αναπαριστά την πάλη του Θησέα και του Μινώταυρου, με την παρουσία της Αριάδνης, μια πυξίδα της πρώιμης γεωμετρικής περιόδου, η οποία είναι διακοσμημένη με μαιάνδρους και παράλληλες γραμμές, και ένα ψηφιδωτό δάπεδο που ανασκάφηκε από σπίτι του 5ου αιώνα, στο οποίο σύμβολα αναπαριστούν τους δώδεκα μήνες.Το μουσείο διαθέτει επίσης πολλά γλυπτά, συμπεριλαμβανομένου του ρωμαϊκού Ηρακλή, που είναι αντίγραφο του πρωτοτύπου του Λύσιππου για την αγορά της Σικυώνας. Στο ισόγειο του μουσείου η «Αίθουσα της Λέρνας» είναι αφιερωμένη στα ευρήματα που βρέθηκαν κατά τις αρχαιολογικές ανασκαφές στη Λέρνα. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ένα μικροσκοπικό πήλινο ειδώλιο γυναίκας ή θεάς, το οποίο είναι μια από τις παλαιότερες γλυπτικές αναπαραστάσεις του ανθρώπινου σώματος που έχουν βρεθεί έως σήμερα στην Ευρώπη. Το μουσείο περιλαμβάνει επίσης μετα-γεωμετρικά πήλινα μοντέλα ροδιού, τόσο τροχήλατα όσο και χειροποίητα, τα οποία προκαλούσαν την παρουσία της Ήρας και υποδήλωναν πλούτο και ευημερία. Υπάρχει επίσης ένας χάλκινος θώρακας και κράνος από τάφο, που χρονολογείται στα τέλη του 8ου αιώνα π.Χ. Στην αυλή του μουσείου υπάρχουν αξιοσημείωτα ρωμαϊκά ψηφιδωτά που απεικονίζουν τον Διόνυσο και τις εποχές του χρόνου. Τους χειμερινούς μήνες οι φιγούρες είναι τυλιγμένες με μανδύες και χοντρά κολάν αλλά το καλοκαίρι είναι ντυμένες με ελαφρούς χιτώνες και κολάν. Πληροφορίες Αρχειοθετήθηκε 2018-06-17 στο Wayback Machine. στον ιστότοπο του Υπουργείου Πολιτισμού Πληροφορίες στο argolisculture.gr
Δένδρα Φαρσάλων

Τα Δένδρα Φαρσάλων είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Λάρισας, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκουν στην Κοινότητα Δένδρων Φαρσάλων, της Δημοτικής Ενότητας Ναρθακίου και υπάγονται στον Δήμο Φαρσάλων.

 Τα Δένδρα Φαρσάλων βρίσκονται σε υψόμετρο 273 μέτρων και έχουν πληθυσμό 51 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Μέχρι το 1957, ονομαζόταν Κάτω Σιατερλί. Διοικητικές μεταβολές οικισμών - Δένδρα Λάρισας (Κάτω Σιατερλί Λάρισας) (Ε.Ε.Τ.Α.Α.).
Ζεντεόν Ταλμάν ντε Ρεώ

Ο Ζεντεόν Ταλμάν ντε Ρεώ (γαλλικά: Gédéon Tallemant des Réaux, 1619-1692) ήταν Γάλλος συγγραφέας γνωστός για τις Ιστοριούλες του, μια συλλογή από σύντομες βιογραφίες σημαντικών προσώπων της εποχής του.

 Ο Ζεντεόν Ταλμάν ντε Ρεώ γεννήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 1619 στη Λα Ροσέλ, γόνος πλούσιας οικογένειας τραπεζιτών Ουγενότων. Το όνομα ντε Ρεώ προήλθε από μία ιδιοκτησία που αγόρασε το 1650. Όταν ήταν περίπου 18 ετών, πήγε στην Ιταλία με τον αδερφό του Φρανσουά, αββά Ταλμάν. Κατά την επιστροφή του στο Παρίσι, ο Ταλμάν σπούδασε νομικά και ο πατέρας του του εξασφάλισε θέση συμβούλου του Παρλαμέντου (ανώτατο δικαστήριο). Το επάγγελμά του δεν τον ικανοποιούσε, έτσι το 1646 αποφάσισε να αναζητήσει ένα εναλλακτικό εισόδημα με το γάμο του με την εξαδέλφη του Ελιζαμπέτ ντε Ραμπουιγιέ, μέσω της οποίας απέκτησε πρόσβαση στο λογοτεχνικό σαλόνι του μεγάρου Ραμπουιγιέ.Η οικοδέσποινα του σαλονιού Κατρίν ντε Ραμπουγιέ τροφοδότησε την περιέργεια του Ταλμάν με ιστορίες για πρόσωπα και γεγονότα των βασιλειών του Ερρίκου Δ΄ και του Λουδοβίκου ΙΓ΄ που έχουν πραγματική ιστορική αξία. Οι συγκεντρώσεις στο λογοτεχνικό σαλόνι της ήταν ένα πεδίο παρατήρησης και πληροφόρησης για τις καυστικές αλλά ποτέ ψευδείς σημειώσεις του. Το 1685, ο Ταλμάν ντε Ρεώ μεταστράφηκε στον καθολικισμό. Φαίνεται ότι η αλλαγή δεν ήταν εντελώς αδιάφορη για τον συγγραφέα, ο οποίος είχε υποστεί σημαντικές χρηματικές απώλειες, καθώς αμέσως μετά έλαβε σύνταξη 2.000 λιρών. Πέθανε στο Παρίσι στις 6 Νοεμβρίου 1692. Στις Ιστοριούλες (Historiettes), ο Ταλμάν ντε Ρεώ δίνει ολοκληρωμένα πορτρέτα σημαντικών προσώπων της εποχής του, όπως των Βενσάν Βουατύρ, Ζαν-Λουί Γκεζ ντε Μπαλζάκ, Φρανσουά ντε Μαλέρμπ, Μπουαρομπέρ, Ζακ Βαλέ ντε Μπαρώ, Πωλ Σκαρρόν, Πιέρ Κορνέιγ, Ρακάν, Μαρί-Κατρίν ντε Βιλντιέ, Μαντλέν ντε Σκυντερύ, Μαντλέν ντε Σουβρέ, Μαντάμ ντε Σεβινιέ και πολλών άλλων. Οι Μπλαιζ Πασκάλ και Ζαν ντε Λα Φονταίν εμφανίζονται επίσης στο έργο του. Αναφέρεται επίσης σε πολιτικές προσωπικότητες, όπως ο καρδινάλιος Ρισελιέ και σε σκανδαλώδεις ευγενείς όπως η Νινόν ντε λ'Ανκλό, η Μαριόν Ντελόρμ, η Ανζελίκ Πωλέ κλ. Ο συγγραφέας αναφέρει ότι πρόθεσή του είναι «να μιλήσει για το καλό και το κακό χωρίς να κρύψει την αλήθεια».Το έργο του Ταλμάν ντε Ρεώ είναι πολύτιμο για τη λογοτεχνική ιστορία της εποχής. Τις σημειώσεις του, που αναφέρονταν σε προσωπικότητες της υψηλής κοινωνίας, των κύκλων της διανόησης, της κοσμικής ζωής και της πολιτικής της εποχής του, τις συστηματοποίησε και τις συγκέντρωσε σε μία συλλογή 300 «προσωπογραφιών» αλλά ποτέ δεν τις εξέδωσε. Δημοσιοποιήθηκαν πολύ αργότερα, τον 19ο αιώνα με τον τίτλο Ιστοριούλες (1834-1835). Η ακρίβεια και η ειλικρίνειά του δεν αμφισβητούνται, καθώς ανεξάρτητες μαρτυρίες έχουν αποδείξει την ουσιαστική ορθότητα των αναφορών του. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Gédéon Tallemant des Réaux στο Wikimedia Commons
Bulgari

Ο Bulgari (προφέρεται Μπούλγκαρι) είναι ιταλικός οίκος μόδας, με πολυετή ιστορία στην παραγωγή κοσμημάτων και παρόμοιων ειδών πολυτελείας. Το λογότυπό του είναι πάντα στα κεφαλαία, ενώ το γράμμα U αντικαθίσταται με το V, σύμφωνα με τον αρχαίο ρωμαϊκό τρόπο γραφής (BVLGARI). Τα προϊόντα του οίκου περιλαμβάνουν κοσμήματα, αρώματα, ρολόγια χειρός, γυαλιά ηλίου, τσάντες και άλλα αξεσουάρ, που απευθύνονται τόσο σε άνδρες όσο και σε γυναίκες. Παράλληλα απευθύνονται σε ανθρώπους υψηλών εισοδημάτων, καθώς πρόκειται για μία εκ των ακριβότερων επιχειρήσεων του είδους της.

 Η επιχείρηση έχει ως αφετηρία το έτος 1884, όταν ο Έλληνας μετανάστης Σωτήριος Βούλγαρης (1857 - 1932) με καταγωγή από την τουρκοκρατούμενη ακόμα Ήπειρο και συγκεκριμένα από την Παραμυθιά Θεσπρωτίας, άνοιξε κοσμηματοπωλείο στη Ρώμη. Η τέχνη πέρασε στους απογόνους του και η επιχειρηματικότητα άνθισε κυρίως τη δεκαετία του '70, όταν άνοιξαν τα πρώτα καταστήματα εκτός Ιταλίας στη Νέα Υόρκη, το Παρίσι, τη Γενεύη και το Μόντε Κάρλο. Σήμερα υπάρχουν περισσότερα από 230 καταστήματα σ' όλο τον κόσμο. Τα τελευταία χρόνια ο Bulgari έχει επεκτείνει τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες και σε ξενοδοχειακές επιχειρήσεις που φέρουν την ονομασία του, σε συνεργασία με την αλυσίδα Marriott. Το πρώτο ξενοδοχείο άνοιξε στο Μιλάνο το 2004 και ακολούθησε στο Μπαλί το 2006. Και σ' αυτή την περίπτωση, το εγχείρημα στοχεύει σε ευκατάστατους ταξιδιώτες. Το 2001 ο οίκος Bulgari έγινε και μυθιστόρημα, γραμμένο κατά παραγγελία από την Βρετανίδα συγγραφέα Φέι Γουέλντον, με τον τίτλο «Bulgari Connection». Το αρχικό κατάστημα του 1884 στην οδό Condotti της Ρώμης, υπάρχει ακόμα. Επίσημη ιστοσελίδα του οίκου Bulgari
Α.Ε. Δήμητρα Ευξεινούπολης

Η Αθλητική Ένωση Δήμητρα Ευξεινούπολης είναι ένα ελληνικό αθλητικό σωματείο με έδρα την Ευξεινούπολη Μαγνησίας και ιδρύθηκε το 1959. Αποτελεί την συγχώνευση των σωματείων Κεραυνού και Αστραπής. Περιλαμβάνει πλέον τμήμα ποδοσφαίρου αποκλειστικά. Στο παρελθόν διέθετε και τμήμα μπάσκετ. Το ποδοσφαιρικό τμήμα αγωνίζεται στην δεύτερη κατηγορία της Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας. Τις περιόδους 2020-21 και 2021-22 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στις εθνικές κατηγορίες, και συγκεκριμένα στην Γ΄ Εθνική, γνωρίζοντας το απόγειο της ιστορίας της.

 Η έδρα της, το γήπεδο Ευξεινούπολης, αποτελεί μοναδική πολεοδομική και χωροταξική εφαρμογή- στο κέντρο του χωριού- ως αθλητικό, εκπαιδευτικό και πολιτιστικό πάρκο, καθώς και απάντηση στον σφιχτό εναγκαλισμό του μπετόν. Έχει διαστάσεις 98 επί 60 μέτρα και χλοοτάπητα. Στο γήπεδο τοποθετήθηκε κερκίδα 150 θέσεων το Δεκέμβριο του 2013. Το τμήμα καλαθοσφαίρισης δημιουργήθηκε τον Μάρτιο του 2014. Έδρα του τμήματος είναι το Κλειστό Δημοτικό Γυμναστήριο Δήμου Αλμυρού. Τα τελευταία χρόνια είναι ανενεργό. Α΄ κατηγορίας Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας (1): 2020Β΄ κατηγορίας Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας (3): 1992, 1997, 2018Γ΄ κατηγορίας Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας (1): 1974 Ιστοσελίδα Δήμου Αλμυρού Αρχειοθετήθηκε 2014-05-25 στο Wayback Machine. Επίσημη ιστοσελίδα της ομάδας Αρχειοθετήθηκε 2014-04-24 στο Wayback Machine. Εφημερίδα της Νοτιοδυτικής Μαγνησίας [1] «Αθλητικές Εγκαταστάσεις Δήμου Αλμυρού» Αρχειοθετήθηκε 2010-11-16 στο Wayback Machine. Αθλητική εφημερίδα της Νοτιοδυτικής Μαγνησίας Επαγγελματικός οδηγός επιχειρήσεων Αλμυρού Μαγνησίας Επίσημο μπλογκ της ομάδος Μπλογκ για την Ευξεινούπολη Ένωση σωματείων καλαθοσφαίρισης Θεσσαλίας Ένωση ποδοσφαιρικών σωματίων Θεσσαλίας Αρχειοθετήθηκε 2014-04-24 στο Wayback Machine.
Μεσαριά Σύρου

Η Μεσαριά είναι μικρό χωριό που βρίσκεται στην ενδοχώρα του νησιού της Σύρου και συνορεύει με τους οικισμούς Επισκοπείο (βόρεια), Πάγος (δυτικά), Αγρός (νότια), Άνω Μάννα (νοτιοανατολικά) και Τάλαντα (βορειοανατολικά). Στην περιοχή βρίσκεται η εκκλησία του Σταυρού.

 Διοικητικά, ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Άνω Σύρου, η οποία υπάγεται στον Δήμο Σύρου - Ερμούπολης. Πριν το Πρόγραμμα Καλλικράτης, υπαγόταν στον Δήμο Άνω Σύρου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, στην περιοχή ζουν σήμερα 279 κάτοικοι. Η πορεία του πληθυσμού: Δήμος Σύρου - Ερμούπολης Αρχειοθετήθηκε 2013-05-24 στο Wayback Machine.
Συστήματα χρόνου

Συστήματα χρόνου ονομάζονται, ειδικότερα στην Αστρονομία αλλά και στην αστρονομική ναυτιλία οι υπολογισμοί εκείνοι στους οποίους ο προσδιορισμός γενικά του χρόνου (ώρας, ημέρας) γίνεται με ιδιαίτερα κατά περίπτωση σημεία αναφοράς.

 Τα συστήματα αυτά επί το πλείστον βασίζονται στον υπολογισμό της περιστροφής της Γης σε σχέση με τα ουράνια σώματα. Συνεπώς οποιοδήποτε ουράνιο σώμα ή και ακόμα σημείο της ουράνιας σφαίρας μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως σημείο αναφοράς και κατ΄ επέκταση ν΄ αποτελέσει ιδιαίτερο σύστημα αναφοράς χρόνου. Έτσι άλλους χρόνους χρησιμοποιεί η Αστρονομία (κατά περίπτωση), κάποιους εξ αυτών η αστρονομική ναυτιλία, άλλους η διαστημική, άλλους η τεχνική έρευνα και παρακολούθηση των περί τη Γη τεχνητών δορυφόρων κ.λπ., όπως επίσης άλλους χρόνους με διαφορετικά σημεία αναφοράς χρησιμοποιεί η ρομποτική, τα διάφορα ηλεκτρονικά οπλικά συστήματα ακόμα και ο απλούστερος αυτοματισμός που έχουν να κάνουν στη πραγματικότητα με διαφορά χρόνου ενεργοποίησης, πυροδότησης κ.λπ. Κυριότερο εξ όλων αυτών στη πράξη είναι ο λεγόμενος αστρονομικός χρόνος όπου βάση αυτού (σημείο αναφοράς) είναι η ωρική γωνία ουρανίου σώματος. Τα συστήματα χρόνου διακρίνονται σε δύο βασικές κατηγορίες Συστήματα πραγματικού χρόνου και Συστήματα σχετικού χρόνου (κατά περίπτωση)
Λιμερίκι (ποίηση)

Λιμερίκι ονομάζεται ένα είδος ποίησης, με χαρακτηριστική, σύντομη, χιουμοριστική σύσταση μίας στροφής πέντε στίχων και ομοιοκαταληξία ααββα. Τα ποιήματα του είδους λιμερίκι διηγούνται μια σύντομη ιστορία, και καταλήγουν σε ένα ανέκδοτο.

 Η ιστορία των λιμερικιών ξεκινάει στην Αγγλία του 1820, αν και σύμφωνα με τον Θωμά Ακινάτη ήταν διαδεδομένα από τον μεσαίωνα. Υπάρχουν διάφορες εκδοχές για την προέλευση του ονόματος, το οποίο προέρχεται από την ομώνυμη πόλη της Ιρλανδίας το ιρλανδικό στρατιωτικό τραγούδι „Will you come up to Limerick“ (18ος αι.) την συλλογή παιδικών τραγουδιών και λαχνισμάτων Mother Goose’s Melody του 1765. Ο Γιώργος Σεφέρης ασχολήθηκε για πάνω από 20 χρόνια με τα λιμερίκια, προσπαθώντας να τα αποδώσει στα ελληνικά. Έγραψε γύρω στα 20 άσεμνα («εντεψίζικα») και 20 ανόητα για παιδιά («Λιμερίκια με ζωγραφιές») που δημοσιεύτηκαν μετά τον θάνατό του στο Τετράδιο Γυμνασμάτων Β'. Georg Bungter, Günter Frorath: Limerick teutsch. Piper, München 1969, ISBN 3-492-01738-X Jürgen Dahl: Limericks, Limericks. Fischer Taschenbuchverlag 1973, ISBN 3-436-00800-1 Wiard Raveling (Hrsg.): Limericks. Reclam, Stuttgart 1999, ISBN 3-15-009060-1 Anonymous: The Pearl. Ballantine Books, 1996, ISBN 0-345-41004-1 Das Große César-Keiser- und Margrit-Läubli-Cabaret-Buch. Huber, Frauenfeld 2005, ISBN 3-7193-1400-6 Τα Εντεψίζικα του Γιώργου Σεφέρη Γ. Σεφέρη: Λιμερίκια με ζωγραφιές (1941, 1946) Λιμερίκια του Νίκου Δήμου Τα Λιμερίκια της Ομογένειας Ολίγα Λιμερίκια του Ραβδοσκόπου Λιμερίκια: Οι Λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία The Pearl Online Αρχειοθετήθηκε 2007-06-14 στο Wayback Machine. limerick-queen.de Limericks
Το Ουράνιο Τόξο

Το Ουράνιο Τόξο είναι μια ελαιογραφία του Αμερικανού καλλιτέχνη Τζώρτζ Ίνες, που βρίσκεται στο Μουσείο Τέχνης της Ινδιανάπολη στην Ιντιάνα. Απεικονίζει ένα ουράνιο τόξο κατά μήκος του ουρανού μετά από καταιγίδα.

 Στο έργο "Το Ουράνιο Τόξο", ο Ίνες μεταθέτει χρονικά τη φύση για να την εμποτίσει με μια αίσθηση θεϊκής παρουσίας. Δημιούργησε μια έντονη ατμοσφαιρική αντίθεση που κινείται από την καταιγίδα στα αριστερά, στον χαρούμενο προάγγελο του ουράνιου τόξου στα δεξιά. Την ίδια στιγμή, η βουκολική απεικόνιση των βοσκοτόπων στο προσκήνιο αντιπαρατίθεται έναντι μιας απροσδιόριστης πόλης στο παρασκήνιο. Αυτές οι αντιθέσεις γεμίζουν την εικόνα με αυξημένη συναισθηματική φόρτιση. Ξεκινώντας το 1875, ο Ίνες άρχισε να περιλαμβάνει μια λωρίδα γκρι χρώματος κατά μήκος του ορίζοντα που θολώνει τη σύγκλιση του ουρανού με την πεδιάδα. Χρησιμοποίησε αυτό το τέχνασμα εδώ και θα συνεχίσει να το χρησιμοποιεί τη δεκαετία του 1880, αν και η ανάμειξη της γης και του ουρανού απέτυχε να ενοποιήσει τα δύο μισά της σύνθεσης. Ο Ίνες δημιούργησε μια σειρά από δραματικές σκηνές με καταιγίδες στα τέλη της δεκαετίας του 1870. Πλησίασε διάφορες πηγές για να διαμορφώσει και να ενημερώσει αυτή τη σειρά, συμπεριλαμβανομένου του "Hudson River School" και του μυστηριακού Emanuel Swedenborg. Ο Swedenborg πίστευε ότι υπήρχε αντιστοιχία μεταξύ των αντικειμένων στη φυσική σφαίρα και τον παράλληλο κόσμο του πνεύματος, ενώ οι καλλιτέχνες του Hudson River School πίστευαν ότι το τοπίο αντιπροσώπευε τον Θεό. Έτσι, μια τοπογραφία θα μπορούσε να φέρει τους θεατές πιο κοντά στην νομιμότητα. Ο ίδιος ο Ίνες που ήταν αφιερωμένος στην τοπιογραφία, αποτύπωνε τη Θεία αίσθηση που έβλεπε στη φύση. Συχνά ζωγράφιζε ουράνια τόξα γιατί, για τον Ίνες, συνόψιζαν την πνευματικότητα. Το Μουσείο Τέχνης της Ινδιανάπολη (ΙΜΑ) απέκτησε "Το Ουράνιο Τόξο" το 1944, ύστερα από δωρεά του Τζώρτζ Ε. Χουμ προς το "Herron School of Art". Σήμερα βρίσκεται κρεμασμένο στο Paine Early American Painting Gallery με αριθμό καταχώρησης 44.137. IMA page.
Ουμιουγκιουλσούμ Σουλτάνα

Η Ουμιουγκιουλσούμ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:أم كلثوم سلطان) (Τούρκικα: Ümmügülsüm Sultan, 7 Φεβρουαρίου 1708 - Νοέμβριος 1732) ήταν κόρη του σουλτάνου Αχμέτ Γ΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αδελφή του σουλτάνου Μουσταφά Γ΄, ετεροθαλής αδελφή του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Α΄, ξαδέλφη των σουλτάνων Μαχμούτ Α΄ και του Οσμάν Γ΄ και εγγονή του σουλτάνου Μεχμέτ Δ' και της Εμετουλάχ Ραμπιά Γκιουλνούς Σουλτάνας.

 Η Ουμιουγκιουλσούμ Σουλτάνα γεννήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 1708 και ήταν κόρη του σουλτάνου Αχμέτ Γ΄ και της Εμινέ Μιχρισάχ Σουλτάνας. Από την πλευρά της μητέρας της είχε έναν αδελφό, τον σουλτάνο Μουσταφά Γ΄. Ήταν μία από τα πενήντα δύο παιδιά και τις τριάντα κόρες του πατέρα της. Το 1709 σε ηλικία περίπου δύο ετών, αρραβωνιάστηκε με τον ηλικιωμένο Αμπντουραχμάν Πασά, ένα βεζίρη. Ήταν μια δαπανηρή υπόθεση για τον Πασά. Έστειλε στο Τοπ Καπί έναν μεγάλο αριθμό πολύτιμων δώρων αρραβώνων: στην αρραβωνιαστικιά του ένα δαχτυλίδι, μία πένα, έξι Μπόχτσας υφάσματος, καθώς και λουλούδια και φρούτα σε δίσκους. Στον σουλτάνο ένα όμορφο άλογο, μια ζώνη με πετράδια, και πέντε Μπόχτσας υφάσματος. Στην Εμινέ Μιχρισάχ έστειλε ένα διαμαντένιο βραχιόλι και πέντε Μπόχτσας υφάσματος. Δώρα δόθηκαν επίσης στις άλλες συζύγους του σουλτάνου, στις οθωμανές πριγκίπισσες, στους ηγεμόνες και σε εκείνους που οργάνωσαν την τελετή. Ο Τσαγατάι Ουλουτσάι εκτιμά ότι ο αρραβώνας κόστισε στον Αμπντουραχμάν Πασά περισσότερες από 10.000 λίρες. Αλλά ο πασάς πέθανε πριν ο γάμος πραγματοποιηθεί. Η Ουμιουγκιουλσούμ όταν ήταν δεκαέξι, παντρεύτηκε με τον Νταμάτ Αλή Πασά στις 6 Ιανουαρίου 1724 με μία γαμήλια γιορτή που συναγωνίστηκε αυτήν της αδελφής της, Φατμά Σουλτάνας. Ωστόσο, η ζωή της ήταν ένα πρόβλημα. Αυτή και ο σύζυγος της που βρέθηκαν σύντομα σε κακή οικονομική κατάσταση, και άσκησε έφεση στον πατέρα της για βοήθεια. Υπάρχει μια επιστολή από αυτήν για τον "Υπέρτατο Σουλτάνο" στην οποία επισημαίνει την θλιβερή οικονομική κατάσταση του δούλου του, του συζύγου της. Δυστυχώς η αντίδραση του Αχμέτ Γ΄ στην επιστολή αυτή δεν ήταν δυνατό να βρεθεί, αλλά αναμφίβολα της έδωσε κάποια βοήθεια, αν και η κατάσταση του Δημοσίου ήταν τόσο σοβαρή αυτή τη περίοδο που το ποσό που πρόσφερε ενδέχεται να ήταν περιορισμένο. Η εξέγερση του Πατρώνα Χαλίλ εναντίον του πατέρα της, τελείωσε ότι καλές ημέρες μπορούσε να είχε η Ουμιουγκιουλσούμ Σουλτάν, και το Νοέμβριο του 1732, σε ηλικία 24 ετών πέθανε. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover) Fanny Davis (1986). The Ottoman Lady: A Social History from 1718 to 1918. Greenwood Publishing Group. ISBN 978-0-313-24811-5. "Turkey: The Imperial House of Osman". web.archive.org. Retrieved 6 February 2014.
Φρειδερίκος Γιαγκελλόνων

Ο Φρειδερίκος, πολων. Fryderyk Jagiellończyk (27 Απριλίου 1468 - 14 Μαρτίου 1503) από τον Οίκο των Γιαγκελλόνων ήταν αρχιεπίσκοπος του Γκνιέζνο, επίσκοπος της Κρακοβίας και πρωτεύων (primatus) της Πολωνίας.

 Ήταν ο έκτος γιος του Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας & μεγάλου δούκα της Λιθουανίας και της Ελισάβετ των Αψβούργων, κόρης του Αλβέρτου Β΄ δούκα της Αυστρίας & βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας, Γερμανίας. Γεννήθηκε στην Κρακοβία και η μητέρα του, που είχε 12 παιδιά, ήταν γνωστή ως "η μητέρα (matka) των Γιαγκελλόνων". Κυβέρνησε τις δύο επισκοπές του με αφοσίωση. Μερίμνησε για τη λατρεία των αγίων, τη σωστή εκπαίδευση των κληρικών, φρόντισε για τη λειτουργική ζωή, διεξήγε επισκοπικές και τοπικές συνόδους. Ασχολήθηκε με τη λειτουργία, την ίδρυση και την ανακαίνιση των εκκλησιών, περιλαμβανομένων των ανακαινίσεων των καθεδρικών της Κρακοβίας και του Γκνιέζνο. Hubert Kaczmarski, Votes of Polish Primates, Warsaw 1988. Piotr Nitecki, The Bishops of the Church in Poland in the year 965, Warsaw 2000. ISBN 83-211-1311-7.
Μεθυλενοκυκλοπροπένιο

Το μεθυλενοκυκλοπροπένιο (αγγλικά methylenecyclopropene) ή τριφουλβένιο είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα και υδρογόνο, με μοριακό τύπο C4H4, αλλά συμβολίζεται συχνά με το γραμμικό τύπο του (). Είναι άχρωμο αέριο που πολυμερίζεται τάχιστα, αν υγροποιηθεί ή διαλυθεί σε άλλο υγρό, αλλά είναι (σχετικά) σταθερό, όσο βρίσκεται στην αέρια κατάσταση. Το μόριό του περιέχει υψηλή ενέργεια παραμόρφωσης και γι' αυτό είναι πολύ δραστικό χημικά. Συνθέθηκε και χαρακτηρίστηκε για πρώτη φορά το 1984, και έχει αξιόλογο θεωρητικό και πειραματικό ενδιαφέρον, γιατί είναι ένα παράδειγμα ένωσης με κάθετη σύζευξη, καθώς αποτελείται δομικά από έναν κυκλοπροπενικό δακτύλιο και έναν εξωκυκλικό διπλό δεσμό (άμεσα) συνδεμένο. Η έννοια «μεθυλενοκυκλοπροπένιο», επεκτείνεται, επίσης, και σε κάποιες από τις «θυγατρικές» του ενώσεις.

 Το μεθυλενοκυκλοπροπένιο είναι το απλούστερο από τα φουλβένια, μια οικογένεια ασταθών κυκλικών ενώσεων με συζυγείς κάθετα τοποθετημένους δεσμούς και περιττό αριθμό ατόμων άνθρακα σε δακτύλιους. Το επόμενο της σειράς αυτής είναι το πενταφουλβένιο ή μεθυλενοκυκλοπενταδιένιο. Οι δυο διπλοί δεσμοί, που περιέχει το μόριό του, αλληλεπιδρούν σχηματίζοντας ένα αντιπροσωπευτικό π-συζευγμένο ηλεκτρονιακό σύστημα, με τους δυο δεσμούς τοποθετημένους εγκαρσίως. Το μεθυλενοκυκλοπροπένιο είναι επομένως υδρογονάνθρακας με όχι πλήρως εναλλασσόμενους δεσμούς. Η διπολική ροπή, που είναι περίπου τετραπλάσια εκείνης του (πενταφουλβενίου), μπορεί να υπολογιστεί με τη μέθοδος Χούκελ (Hückel method, HMO). Η μελέτη του περιλάμβανε χρήση ισοτοπομερών. Τα περισσότετρα φουλβένια είναι τυπικώς μη αρωματικής φύσης, με βάση τα φασματοσκοπικά του δεδομένα, έχοντας ιδιότητες συγγενικότερες με τα αλκένια. Στην περίπτωση του τριφουλβενίου, αλλά και του πενταφουλβενίου, η δυνατότητα μεσομέρειας μεταξύ διπολικών μορφών δίνει και κάποιον αρωματικό χαρακτήρα στο κυκλικό μέρος της δομής του. Επιπλέον, όμως, σε αντίθεση με το πενταφουλβένιο, μια από τις μεσομερείς μορφές του τριφουλβενίου έχει αρνητικό ηλεκτρικό φορτίο στο εξωκυκλικό άτομο άνθρακα. Όμοια με το επταφουλβένιο ή μεθυλενοκυκλοεπτατριένιο, το τριφουλβένιο πολυμερίζεται εύκολα στους −20°C και σταθεροποιείται αν ηλεκτρονιόφιλες ομάδες συνδεθούν με το εξωκυκλικό του άτομο άνθρακα. Μεθυλενοκυκλοπροπάνιο. Κυκλοπροπένιο. Κυκλοπροπάνιο. Μεθυλενοκυκλοπενταδιένιο. Κυκλοπροπενόνη. Μεθυλένιο. Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982
Μάτια της Πέλιστερ

Τα Μάτια της Πέλιστερ (σλαβομακεδονικά: Пелистерските Очи‎) είναι δύο παγετώδεις λίμνες στο Πέλιστερ της Βόρειας Μακεδονίας. Διακρίνονται στη μεγάλη και τη μικρή λίμνη. Η Μεγάλη Λίμνη βρίσκεται σε υψόμετρο 2.218 μ., έχει μήκος 233 μ., πλάτος 162 μ. και βάθος 14,5 μ. Η Μικρή Λίμνη βρίσκεται σε υψόμετρο 2.180 μ., έχει μήκος 79 μ., πλάτος 162 μ. και βάθος 2,6 μ. Βρίσκονται δίπλα σε ένα ορεινό καταφύγιο χωρητικότητας 50-100 κλινών με όμορφα εδάφη που προσφέρονται για ορειβασία, ορεινή ποδηλασία και αθλητισμό. Οι λίμνες είναι προσβάσιμες από τις δύο πλευρές τους μέσω δύο καλά σημειωμένων μονοπατιών ορεινής πεζοπορίας. Το ένα μονοπάτι αρχίζει στο χωριό Νιζέπολε και το άλλο στο ξενοδοχείο Μόλικα.

 Στην προφορική παράδοση υπάρχει ένας μύθος για το πώς δημιουργήθηκαν αυτές οι δύο λίμνες πάγου, τα Μάτια της Πέλιστερ: «Κάποτε στο βουνό Μπαμπα του Πέλιστερ ζούσαν ευχαριστημένα δυο παιδιά, ο Γιώργος και η αδελφή του, η Φλόρα, με τα πρόβατά τους . Μια μέρα ο Γιώργος χάθηκε, και η αδελφή του απέτυχε να τον βρει και άρχισε να κλαίει και να θρηνεί γι'αυτόν ασταμάτητα. Τα δάκρυά της έπεσαν στις δύο κοιλότητες και έτσι σχηματίστηκαν οι δύο λίμνες. Η κοπέλα, εξαντλημένη από τη θλίψη, λίγο πριν πεθάνει είδε τις όμορφες λίμνες που δημιουργήθηκαν και τους μίλησε. Τους είπε αν ποτέ δουν τον αδελφό της να τον πλύνουν και να τον δροσίσουν με το νερό τους για να χαρεί.» . Τα Μάτια της Πέλιστερ, ένα από τα 7 θαύματα της φύσης
Σύνθεση συνάρτησης

Η σύνθεση συνάρτησης είναι πράξη μαθηματικών συναρτήσεων και συμβολίζεται με ( g ∘ f ) ( x ) {\displaystyle (g\circ f)(x)} . Στη σύνθεση συναρτήσεων η ανεξάρτητη μεταβλητή x συνδέεται με την εξαρτημένη μεταβλητή y μέσω μίας ενδιάμεσης συνάρτησης. Σύνθεση συνάρτησης της f(x) (με πεδίο ορισμού Α) με την g(x) (με πεδίο ορισμού Β) είναι μία συνάρτηση που έχει τιμή: ( g ∘ f ) ( x ) = g ( f ( x ) ) {\displaystyle (g\circ f)(x)=g(f(x))} και πεδίο ορισμού: A 1 = { x ∈ A , f ( x ) ∈ B } {\displaystyle A_{1}=\left\{x\in A,f(x)\in B\right\}}

 Έστω ότι έχουμε την συνάρτηση g ( x ) = x 2 {\displaystyle \mathbf {g} (x)=x^{2}} με πεδίο ορισμού A ∈ R {\displaystyle A\in \mathbb {R} } και την συνάρτηση f ( x ) = x − 3 {\displaystyle \mathbf {f} (x)=x-3} με πεδίο ορισμού B ∈ R {\displaystyle B\in \mathbb {R} } .Το αποτέλεσμα της σύνθεσης είναι η συνάρτηση: h ( x ) = g ∘ f ( x ) = g ( f ( x ) ) = ( x − 3 ) 2 {\displaystyle h(x)=g\circ f(x)=g(f(x))=(x-3)^{2}} με πεδίο ορισμού A 1 ∈ R {\displaystyle A_{1}\in \mathbb {R} } Η παράγωγος της σύνθετης συνάρτησης g(f(x)) ισούται με: g ( f ( x ) ) ′ = g ′ ( f ( x ) ) ⋅ f ′ ( x ) {\displaystyle g(f(x))'=g'(f(x))\cdot f'(x)\,} . Διαφορικός και ολοκληρωτικός λογισμός, Σύγχρονη εκδοτική, τόμος Β΄ Μαθηματικά Θετικής & τεχνολογικής κατεύθυνσης Γ΄ Λυκείου, ΟΕΔΒ, 2006 math.hws.edu Αρχειοθετήθηκε 2010-07-05 στο Wayback Machine. Online υπολογισμός σύνθετων συναρτήσεων
Καρολίνα της Έσσης-Ρότενμπουργκ

Η Καρολίνα, γερμ. Caroline von Hessen-Rotenburg (18 Αυγούστου 1714 - 14 Ιουνίου 1741) από τον Οίκο της Έσσης ήταν κόρη του λαντγκράβου της Έσσης-Ρότενμπουργκ και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Κονντέ.

 Ήταν η τρίτη κόρη του Ερνέστου-Λεοπόλδου λαντγκράβου της Έσσης-Ρότενμπουργκ και της Ελεονώρας, κόρης του Μαξιμιλιανού-Καρόλου-Αλβέρτου πρίγκιπα του Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ-Ρόσεφορτ. Παντρεύτηκε το 1728 τον Λουδοβίκο-Ερρίκο Α΄ των Βουρβόνων πρίγκιπα του Κονντέ και είχε τέκνα: Λουδοβίκος-Ιωσήφ 1736-1818, πρίγκιπας του Κονντέ. Huberty, Michel; Giraud, F. Alain; Magdelaine, F. & B (1976), L'Allemagne Dynastique (Tome I Hesse-Reuss-Saxe), Le Perreux: A. Giraud, ISBN 2-901138-01-2 Mouffle d'Angerville, The Private Life of Louis XV. "Annotated and amplified by quotations from original and unpublished documents by Albert Mirac." Translated from the French by H.S. Mingard. 1924, New York; Boni and Liveright. D'Angerville's original title: Vie privée de Louis XV, ou principaux évènements, particularités et anecdotes de son règne. 4 vols. crown 8vo., published in London in 1781. Meyrac says he "extracted these piquant pages" from the original.
Νέα Γουινέα

Η Νέα Γουινέα είναι το δεύτερο μεγαλύτερο νησί του κόσμου σε έκταση και βρίσκεται στον Ειρηνικό Ωκεανό, βόρεια της Αυστραλίας. Το νησί έχει έκταση 786.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα και συνολικό πληθυσμό 11,5 εκατομμυρίων κατοίκων (εκτίμηση 2014). Ιστορικά το νησί κατοικείται κυρίως από τη φυλή των Παπούα. Σήμερα η Νέα Γουινέα είναι χωρισμένη σε δύο ίσα περίπου τμήματα: Τα δυτικό μισό ανήκει στο κράτος της Ινδονησίας και χωρίζεται στις επαρχίες Παπούα και Δυτική Παπούα, ενώ το ανατολικό μισό αποτελεί το ανεξάρτητο κράτος της Παπούας Νέας Γουινέας. Εξαιτίας της πυκνής βλάστησης που καλύπτει το μεγαλύτερο τμήμα του νησιού, η Νέα Γουινέα αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα οικοσυστήματα του κόσμου, με τεράστια βιοποικιλότητα. Υπολογίζεται ότι εκεί ζει το 5-10% των ειδών του πλανήτη, πάρα πολλά από τα οποία είναι ενδημικά.

 Η Νέα Γουινέα είναι νησί στο βόρειο τμήμα της Ωκεανίας. Είναι απομονωμένο από τη Θάλασσα Αραφούρα στα δυτικά και τον Πορθμό Τόρες και τη Θάλασσα των Κοραλλίων στα ανατολικά. Μερικές φορές θεωρείται ότι είναι το ανατολικότερο νησί του αρχιπελάγους της Μαλαισίας, βρίσκεται βόρεια του αυστραλιανού Τοπ Εντ, του κόλπου της Καρπεντάρια και της χερσονήσου Κέιπ Γιορκ, και δυτικά του Αρχιπελάγους του Βίσμαρκ και του Αρχιπελάγους του Σολομώντα. Το σχήμα της Νέας Γουινέας συχνά συγκρίνεται με το σχήμα του Πουλιού του παραδείσου, και αυτό έχει ως αποτέλεσμα τα ονόματα για τα δύο άκρα του νησιού: η χερσόνησος Το κεφάλι του πουλιού βρίσκεται στα βορειοδυτικά (ή χερσόνησος Ντομπεράι), και η χερσόνησος Ουρά του πουλιού στα νοτιοανατολικά (επίσης γνωστή ως χερσόνησος της Παπούας). Τα Υψίπεδα της Νέας Γουινέας, μία οροσειρά από το ανατολικό άκρο του νησιού ως το δυτικό, δεσπόζουν στη γεωγραφία της Νέας Γουινέας. Εκτείνονται, σε μήκος, πάνω από 1.600 χιλιόμετρα από το «κεφάλι» ως την «ουρά» του νησιού. Το δυτικό τμήμα του νησιού της Νέας Γουινέας περιέχει τα υψηλότερα βουνά στην Ωκεανία με ύψος έως 4.884 μέτρα.
Φερντί Σαμπίτ Σογιέρ

Ο Φερντί Σαμπίτ Σογιέρ (τουρκικά: Ferdi Sabit Soyer) είναι Τουρκοκύπριος πολιτικός. Είναι αντιπρόεδρος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος της Τουρκίας (CTP). Στα ελληνικά και κυπριακά ΜΜΕ αποκαλείται «ψευδοπρωθυπουργός» ή «λεγόμενος πρωθυπουργός».

 Γεννήθηκε στις 5 Μαρτίου του 1952 στη Λευκωσία και ολοκλήρωσε τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση στην Κύπρο. Δεν ολοκλήρωσε τις ιατρικές σπουδές του στην Άγκυρα για πολιτικούς λόγους. Έπειτα δραστηριοποιήθηκε σε συνδικαλιστικές ομάδες και μάλιστα ανέλαβε ηγετική δράση. Είναι παντρεμένος με 2 παιδιά. Εξελέγη για πρώτη φορά "βουλευτής" το 1985 και με εξαίρεση την περίοδο 1990-1993 έκτοτε εκλέγεται συνεχώς. Υπηρέτησε στο "Υπουργείο Γεωργίας, Ενέργειας και Φυσικών Πόρων" στην ούτω καλούμενη κυβέρνηση συνασπισμού του 1993. Διορίστηκε από το Μεχμέτ Αλί Ταλάτ στην ούτω καλούμενη πρωθυπουργία του ψευδοκράτους στις 25 Απριλίου του 2005. Λίγο μετά, στις 21 Μαΐου του 2005 εξελέγη στην προεδρία του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος της Τουρκίας (CTP). Ο Σογιέρ ηγήθηκε ψευδοκυβέρνησης συνασπισμού, η οποία ανατράπηκε όταν το CTP διέκοψε τη συνεργασία του με τον πρώην συνεργάτη του στον συνασπισμό, το Δημοκρατικό Κόμμα. Τον Σεπτέμβριο του 2006 σχημάτισε νέα κυβέρνηση συνασπισμού.Το 2007, επέβαλε φόρο 30% στα προϊόντα που αγοράζονται από τις ελεύθερες περιοχές της Κύπρου. Στις 19 Απριλίου του 2009 διεξήχθησαν οι αποκαλούμενες βουλευτικές εκλογές, έναν χρόνο νωρίτερα από ό,τι αναμενόταν. Η απόφαση για την διεξαγωγή των πρόωρων εκλογών έγινε από το "κυβερνών" Ρεπουμπλικανικό Τουρκικό Κόμμα.Το ακροδεξιό Κόμμα Εθνικής Ενότητας του Ντερβίς Έρογλου κέρδισε το Ρεπουμπλικανικό Τουρκικό Κόμμα του Μεχμέτ Αλί Ταλάτ εξασφαλίζοντας νίκη και αυτοδυναμία έναντι του Ρεπουμπλικανικού Τουρκικού Κόμματος του Σογιέρ. . Στις αποκαλούμενες εκλογές, το κόμμα του Έρογλου έλαβε ποσοστό 44,16% και "αυτοδυναμία" με 26 έδρες στη «βουλή». Το κόμμα του Σογιέρ ήρθε δεύτερο με 29,34% τοις εκατό και κατέλαβε 16 έδρες. Ο Σογιέρ παραιτήθηκε στις 21 Απριλίου και έπειτα από δέκα ημέρες ο Έρογλου έλαβε εντολή σχηματισμού νέας "κυβέρνησης".
Ασκός Ζακύνθου

Ο Ασκός, είναι πεδινό χωριό της Ζακύνθου σε υψόμετρο 160 μέτρων, το οποίο βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του νησιού. Απέχει 33 χλμ. βορειοδυτικά από την πόλη της Ζακύνθου και 6,5 χλμ. από τις Βολίμες. Σημαντικό αξιοθέατο της περιοχής είναι το φυσικό περιηγητικό πάρκο χλωρίδας και πανίδας "Ασκός" όπου υπάρχουν αυτοφυή φυτά, θάμνοι και δέντρα, αντιπροσωπευτικά θηλαστικά του νησιού, διαφόρων ειδών πτηνά, αμφίβια, έντομα καθώς και πέτρινες κατασκευές (στάβλοι, στέρνες, διάφορες συνθέσεις πέτρας και ξύλου).

 Ως οικισμός περιλαμβάνεται στην απογραφή για πρώτη φορά το 1961 ως μέρος της τότε κοινότητας Βολιμών. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τη νησίδα Άγιος Ανδρέας, τους οικισμούς Άγιος Νικόλαος, Βολίμες, Βαρβάρα, Ελιές και Κορίθι αποτελούν τη τοπική κοινότητα Βολιμών, που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ελατίων, του δήμου Ζακύνθου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός του είναι 31 κάτοικοι. Πέτρινο Πάρκο Ασκός - Βολίμες Ζακύνθου Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)