IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Διεθνείς σχέσεις της Ελλάδας

Η Ελλάδα είναι κράτος με σπουδαία γεωπολιτική σημασία λόγω της πολιτικής και γεωγραφικής της εγγύτητας με την Ευρώπη, την Ασία και τη Μέση Ανατολή. Οι κύριοι σύμμαχοι της είναι η Γαλλία, η Ιταλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, οι Ηνωμένες Πολιτείες, οι άλλες χώρες του NATO και τα μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Ελλάδα επίσης έχει ισχυρούς διπλωματικούς δεσμούς με την Κύπρο, το Ισραήλ, τη Σερβία, την Αρμενία, την Αλβανία και την Αίγυπτο, ενώ ταυτόχρονα επικεντρώνεται στη δημιουργία καλύτερων σχέσεων με τη Βουλγαρία, με το Κοσσυφοπέδιο, με την Αιθιοπία καθώς και με τον αραβικό κόσμο, από την Αλγερία έως τη Σαουδική Αραβία. Ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ένωσης για τη Μεσόγειο, η Ελλάδα αποτελεί περιοχή κλειδί για την Ανατολική Μεσόγειο και έχει ενθαρρύνει τη συνεργασία μεταξύ των γειτόνων αλλά και έχει προωθήσει το ενεργειακό τρίγωνο για εξαγωγές αερίων στην Ευρώπη. Η Ελλάδα επίσης αποτελεί την ισχυρότερη οικονομία στα Βαλκάνια όπου είναι ένας σημαντικός τοπικός επενδυτής. Τα κυριότερα θέματα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής είναι οι Γκρίζες Ζώνες, η τουρκική κατοχή της Βόρειας Κύπρου καθώς και η Ελληνοτουρκική διαφορά για την υφαλοκρηπίδα.

 Η Ελλάδα έχει διπλωματικές σχέσεις με σχεδόν όλες τις χώρες στον κόσμο όπως φαίνεται στον παρακάτω χάρτη: Αντιπροσώπευση μέσω: πρεσβείας– Ελληνικής πρεσβείας σε άλλη χώρα γενικού προξενείου – γραφείου δεσμών – χωρίς αντιπροσώπευση– Ελλάδα Μετά από πάνω από έναν αιώνα τεταμένων σχέσεων και διακεκομμένων μαχών, η Ελλάδα και η Τουρκία συμφώνησαν σύμφωνα με τη Συνθήκη της Λωζάνης το 1923 σε μια ανταλλαγή πληθυσμών, ως μια προσπάθεια μείωσης των εντάσεων μεταξύ των δύο χωρών στο μέλλον. Μια σημαντική ελληνική κοινότητα 300 χιλιάδων στην Κωνσταντινούπολη και μια 100 χιλιάδων μουσουλμανική κοινότητα στη Δυτική Θράκη αποκλείστηκαν από τη μεταφορά, με το καθένα να υποτίθεται ότι λειτουργεί ως αντίβαρο σε οποιαδήποτε πολιτική κατά των μειονοτήτων που είτε η Τουρκία είτε η Ελλάδα μπορεί να επιδιώξει να εφαρμόσει στο μέλλον, ωστόσο το αντίθετο βάρος έφτασε στο τέλος της πριν από την Κυπριακή διαμάχη, λόγω του πογκρόμ Βαρλίκ Βεργκίσι και της Κωνσταντινούπολης. Το 1942, ένας φόρος περιουσίας που ονομάζεται Βαρλίκ Βεργκίσι επιβλήθηκε σε μη μουσουλμάνους, συμπεριλαμβανομένων των Ελλήνων. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα μια οικονομική καταστροφή πολλών Ελλήνων και μια άλλη έξοδο Ελλήνων από την Ανατολία, όταν ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος είχε τελειώσει. Και πάλι το 1955 ξεκίνησε ένα αντιγλωσσικό πογκρόμ της Κωνσταντινούπολης από Τούρκους όχλους εναντίον της ελληνικής κοινότητας της Κωνσταντινούπολης, που οδήγησε στην τελική σταδιακή εξαφάνιση της ελληνικής κοινότητας στην Ανατολία. Αυτά τα δύο γεγονότα αποτέλεσαν σημαντικό παράγοντα όταν το Κυπριακό προβλήθηκε, καθώς η Ελλάδα και η Τουρκία σχεδόν έφτασαν σε έναν πλήρη πόλεμο μετά την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο. Παρόμοιες διαφωνίες σημειώθηκαν και για τα νησιά Ίμβρος και Τένεδος. Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1990, οι τεταμένες σχέσεις οδήγησαν σχεδόν σε έναν ανοιχτό πόλεμο το 1974, το 1987 και το 1996. Από τη διπλωματία του σεισμού το 1999, οι σχέσεις άρχισαν να βελτιώνονται και πάλι. Υπουργείο Εξωτερικών
Αρόν Πάιπερ

Ο Αρόν Χούλιο Μανουέλ Πίπερ Μπαρμπέρο (Βερολίνο,29 Μαρτίου,1997) είναι Ισπανός ηθοποιός και τραγουδιστής γεννημένος στη Γερμανία. Είναι γνωστός για τον ρόλο του ως Άντερ στην πρωτότυπη σειρά του Netflix, Élite (2018).

 Γεννήθηκε στο Βερολίνο της Γερμανίας στις 29 Μαρτίου 1997. Ο πατέρας του είναι Γερμανός και η μητέρα του Ισπανίδα. Σε ηλικία 5 ετών μετακόμισε με τους γονείς του στη Βαρκελώνη της Ισπανίας και μετά από λίγα χρόνια στην Καταλονία, μετακόμισε στις Αστούριες και έζησε στις Αβιλές. Αφού είχε έναν δευτερεύοντα ρόλο στο Maktub (2011), το 2013 υποδήθηκε τον Τζον στην ταινία 15 χρόνια και μια μέρα. Η ταινία επιλέχθηκε να εκπροσωπήσει την Ισπανία στα Όσκαρ και ο Αρόν ήταν υποψήφιος για το βραβείο Γκόγια για το καλύτερο πρωτότυπο τραγούδι για το κύριο θέμα της. Από το 2018, είναι μέρος του καστ της σειράς Elite (Netflix), η οποία παρέμεινε για αρκετές εβδομάδες στο νούμερο 1 της λίστας παρακολούθησης της IMDb. Το 2022 έκανε πρεμιέρα η ταινία Emperor Code, με τον Λουίς Τοσάρ, με τον ρόλο του Φερνάντο. Το 2020, ο ηθοποιός μπήκε στον κόσμο της μουσικής επαγγελματικά, κάνοντας πρεμιέρα το πρώτο του τραγούδι "Sigo", ένα ραπ τραγούδι που περιλαμβάνει τη συμμετοχή του ράπερ Moonkey και είναι παραγωγή του Mygal. Την ίδια χρονιά ηχογράφησε ένα μιούζικαλ, σε συνεργασία με τον Ισπανό Soleá Morente και τον Αργεντινό Maximiliano Calvo, το τραγούδι "Prendiendo fuego". Το 2021 κυκλοφόρησε το πρώτο του EP, "Nieve". Αρόν Πάιπερ στο Instagram Αρόν Πάιπερ στην IMDb (Αγγλικά)
Μαυρίκιος της Σαξονίας, στρατάρχης

O Μαυρίκιος, γερμ. Moritz (28 Οκτωβρίου 1696 - 20 Νοεμβρίου 1750) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν αξιωματικός του Αυστριακού στρατού, του Γερμανικού και τέλος του Γαλλικού, όπου έγινε στρατάρχης.

 Ήταν ο πρώτος νόθος γιος του Αυγούστου Β΄ της Πολωνίας και, ως Φρειδερίκου-Αυγούστου Α΄, εκλέκτορα της Σαξονίας και της ερωμένης του Μαρίας-Αουρόρας κόμισσας φον Κένιγκσμαρκ. Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Saxe, Maurice". Encyclopædia Britannica (11th ed.). Cambridge University Press. White, Jon Manchip (1962). Marshal of France: the life and times of Maurice, comte de Saxe, 1696–1750. Rand McNally. ISBN 978-1-258-13994-0.
Μάνι Μόρι

Ο Ιμάνουελ Μόρι, γνωστότερος ως Μάνι Μόρι (Manny Mori) ήταν ο 7ος πρόεδρος των Ομόσπονδων Πολιτειών της Μικρονησίας. Εξελέγη Πρόεδρος στις 11 Μαΐου 2007 και διαδέχθηκε στο αξίωμα τον Τζόζεφ Ουρουσεμάλ. Επανεξελέγη το 2011.

 Γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 1948 στο Φεφάν του Τσούουκ, είναι παντρεμένος με την Elina Ekiek και έχουν τέσσερις κόρες. Συμπλήρωσε τις σπουδές του στη διοίκηση επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο του Γκουάμ και εργάστηκε στην εκεί Citicorp Credit-Guam, μέχρι το 1976. Από το 1997 μέχρι την εκλογή του ως βουλευτή, το 1999, υπηρέτησε στην Κεντρική Τράπεζα της Μικρονησίας. Για πρώτη φορά εξελέγη στο Κογκρέσο σε ειδική εκλογή, τον Ιούλιο του 1999. Επανεξελέγη τα έτη 2001, 2003, 2005 και 2007. Στις 11 Μαΐου 2007, ο Μόρι εξελέγη Πρόεδρος της Μικρονησίας, κερδίζοντας τον έως τότε Πρόεδρο, Τζόζεφ Ουρουσεμάλ. Αμέσως ανέλαβε καθήκοντα και παραιτήθηκε του βουλευτικού αξιώματος. Στις 11 Μαΐου 2011 εξελέγη για μία ακόμη θητεία χωρίς αντίπαλο. Τον Μάιο του 2015 τον διαδέχθηκε στο αξίωμα ο Πίτερ Μ. Κρίστιαν. Αντικείμενο αριθμημένης λίστας
Χοσέ Εμίλιο Φουρτάδο

Ο Χοσέ Εμίλιο Φουρτάδο (γενν. 14 Μαρτίου 1983) είναι πρώην ποδοσφαιριστής από το Πράσινο Ακρωτήριο, ο οποίος έχει και πορτογαλική υπηκοότητα. Η θέση ήταν επιθετικός και στην καριέρα του έχει αγωνιστεί κυρίως στην Ελλάδα αλλά και στην Πορτογαλία.

 Γεννήθηκε στις 14 Μαρτίου του 1983 στην πόλη Πράια, την πρωτεύουσα της νησιωτικού κράτους του Πράσινου Ακρωτηρίου. Το πλήρες όνομα του είναι Ζοζέ Εμίλιο Ρομπάλο Φουρτάδο￼￼ (πορτογαλικά: José Emílio Robalo Furtado). Έχει ύψος 1,82 μ. Στην καριέρα του έχει φορέσει την φανέλα δεκαεπτά συλλόγων σε πρωταθλήματα έξι χώρων, με μεγαλύτερη θητεία σε Ελλάδα και Πορτογαλία. Έχει συνολικά 342 εμφανίσεις και 148 γκολ σε επίπεδο πρωταθλημάτων. Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του πορεία από τις ακαδημίες της πορτογαλικής Κάζα Πία, όπου το 2001 έκανε το ντεμπούτο του σε ηλικία 18 ετών με την πρώτη ομάδα. Στην Ελλάδα έχει αγωνιστεί για λογαριασμό του Ιωνικού, του ΠΑΣ Γιάννινα, της Παναχαϊκής, της ΑΕΚ, του Παναιγιάλειου, του Πανσερραϊκού, και της Σπάρτης, καθώς και στην Κύπρο για την Αναγέννηση Δερύνειας. Ακόμη, έχει αγωνιστεί στα πρωταθλήματα της Βουλγαρίας, Ρουμανίας, Πολωνίας.
Κάρλο Αϊμονίνο

Ο Κάρλο Αϊμονίνο (ιταλ. Carlo Aymonino, 18 Ιουλίου 1926 – 3 Ιουλίου 2010) ήταν Ιταλός αρχιτέκτονας και πολεοδόμος γνωστός περισσότερο για το κτηριακό σύμπλεγμα στη συνοικία Γκαλαρετέζε (Gallaretese) στο Μιλάνο.

 Γεννήθηκε στη Ρώμη και φοίτησε στο πανεπιστήμιο της Ρώμης La Sapienza, από όπου αποφοίτησε το 1950. Στην ίδια περίοδο εκπαιδεύτηκε από τον Μαρτσέλο Πιατσεντίνι (Marcello Piacentini). Μεταξύ των ετών 1949 και 1954, απέκτησε σημαντική επαγγελματική εμπειρία, κτίζοντας με τους διάσημους ήδη Μάριο Ριντόλφι και Λουντοβίκο Κουαρόνι το κτηριακό σύμπλεγμα INA-Casa στην Οδό Τιμπουρτίνα στη Ρώμη, αξιοσημείωτο δείγμα νεορεαλισμού. Με την αρχιτεκτονική εμπειρία του απέκτησε πρακτικές δεξιότητες, ορατές σε μεταγενέστερα έργα του. Σημαντικότερα ανάμεσα σε αυτά τα μεταγενέστερα έργα ήταν το οικιστικό σύμπλεγμα 'Σπίνε Μπιάνκε' το 1955 στην πόλη Μάτερα, και το Τρατούρο ντέι Πρέτι το 1957 στη Φότζια. Από το 1967 έως το 1970, Ο Αϊμονίνο συνεργάστηκε με τον Άλντο Ρόσι (Aldo Rossi) για τα κτηριακά συγκροτήματα Μόντε Αμιάτα κατά την ανάπτυξη του Γκαλαρατέζε έξω από το Μιλάνο. Εκκινώντας το 1954, ο Αϊμονίνο έργάστηκε ως εκδότης στην περιοδική έκδοση Il contemporaneo. Ανάμεσα στο 1957 και το 1965 έγραψε επίσης και στο Καζαμπέλα (Casabella), συμμετέχοντας στις έντονες πολιτισμικές και αρχιτεκτονικές συζητήσεις κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1950. Το 1973, ο Αϊμονίνο έκδωσε το L'Abitazione Razionale: Atti de Congressi CIAM 1929-30, (Ορθολογική Κατοικία. Πρακτικά συνεδρίου CIAM 1920-3-) μια ανάλυση των ενοικιαζόμενων δημοσίων κτηριακών συγκροτημάτων. Εκεί καταλογογράφησε και ανέλυσε σχέδια διαμερισμάτων που αποτύπωναν μοντερνιστικές εξελίξεις σε ευρωπαϊκές και αμερικανικές πόλεις, καθώς επίσης και παλαιότερες κατοικίες. Τούτη η έκδοση είναι ένα από τα πρωιμότερα δείγματα τυπολογικής προσέγγισης στην πολεοδομία και την αρχιτεκτονική, κεντρικού ενδιαφέροντος για τα κινήματα των Νεο-Ορθολογιστών και της Νέας Πολεοδομίας. Το βιβλίο περιείχε επίσης ανατυπώσεις μελετών για τα ενοικιαζόμενα δημόσια κτηριακά συγκροτήματα από το Διεθνές Συνέδριο της Σύγχρονης Αρχιτεκτονικής (Congrès International d'Architecture Moderne) (CIAM) στη Φραγκφούρτη το 1929 [μελέτες από τους Ζίγκρφιντ Γκιέντιον (Siegfried Giedion) Ερνστ Μέι (Ernst May) Βάλτερ Γκρόπιους (Walter Gropius), Λε Κορμπιζιέ (Le Corbusier) Βιτόρ Μπουρζουά (Victor Bourgeois)] και στις Βρυξέλες το 1930 (Γκιέντιον, Μπον και Κάουφμαν, Γκρόπιους, Ρίτσαρντ Νέουτρα (Richard Neutra), και Τιτζ). Το 1957 Ο Κάρλο Αϊμονίνο ίδρυσε την Εταιρεία Αρχιτεκτονικής και Πολεοδομίας - S.A.U.. Σε ό,τι αφορά στην πολεοδομική του δραστηριότητα ο Αϊμονίνο ανέπτυξε την ιδέα του διοικητικού κέντρου ως ικανού εργαλείου για τη σύνδεση της πόλης με τα περίχωρά της. Η ιδέα του θεωρήθηκε εφαρμόσιμη ιδιαίτερα σε αναγνωρίσιμα τυπολογικά πολεοδομικά σχήματα. Έθεσε σε πρακτική εφαρμογή τις ιδέες του σε προτάσεις που υπέβαλε το 1962 για τα κέντρα των πόλεων του Τορίνο και της Μπολόνια. Το 1960 ίδρυσε το Studio AYDE με τον αδελφό του Μαουρίτσιο Αϊμονίνο και τον Αλεσάντρο ντε Ρόσι (Alessandro De Rossi). Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Carlo Aymonino στο Wikimedia Commons
Μπαρούχ Σάμιουελ Μπλούμπεργκ

Ο Μπαρούχ Σάμιουελ Μπλούμπεργκ (Baruch Samuel Blumberg, 28 Ιουλίου 1925 – 5 Απριλίου 2011) ήταν Αμερικανός ιατρός, ο οποίος τιμήθηκε με Βραβείο Νόμπελ Ιατρικής το 1976 μαζί με τον Ντάνιελ Κάρλτον Γκάτζντουσεκ. Υπήρξε πρόεδρος της Αμερικανικής Φιλοσοφικής Εταιρείας. Βραβεύτηκε με Νόμπελ Ιατρικής "για τις ανακαλύψεις τους αναφορικά με νέους μηχανισμούς προέλευσης και της μετάδοσης των λοιμωδών νοσημάτων." Ο Μπλούμπεργκ αναγνώρισε τον ιό της ηπατίτιδας B και εν συνεχεία ανέπτυξε διαγνωστικό τεστ και εμβόλιο κατά της ασθένειας.

 Γεννήθηκε στο Μπρούκλιν. Έμαθε τα πρώτα του γράμματα σε εβραϊκό σχολείο. Κατά την περίοδο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε στο Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ.Αρχικά ασχολήθηκε με τα Μαθηματικά, εν συνεχεία όμως μεταπήδησε στην Ιατρική και σπούδασε στο κολέγιο ιατρών και χειρουργών του πανεπιστημίου της Κολούμπια, από όπου απέκτησε πτυχίο το 1951. Το 1957 έλαβε ντοκτορά από το κολέγιο Μπάλιολ στην Οξφόρδη στην Βιοχημεία. Επιστρέφοντας στις ΗΠΑ δίδαξε ιατρική και ανθρωπολογία ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια από το 1977. Την περίοδο από το 1999 ως το 2002, ήταν διευθυντής του Ινστιτούτου Αστροβιολογίας της NASA στο Ερευνητικό Κέντρο του Έιμς, στο Μόφετ Φιλντ της Καλιφόρνια. Από το 2005 ως το θάνατό του ήταν πρόεδρος της Αμερικανικής Φιλοσοφικής Εταιρείας (είχε εκλεγεί μέλος της το 1986.Πέθανε στις 5 Απριλίου 2011 κατά την διάρκεια συνάντησης στο Ερευνητικό Κέντρο της NASA στο Έιμς. Payen, JL; Rongières, M (Jan 2003). «History of hepatitis. 3. The age of antigens and electronic microscopy [History of hepatitis. 3. The age of antigens and electronic microscopy]» (στα French). La Revue du praticien 53 (1): 7–10. ISSN 0035-2640. PMID 12673918. Blumberg, BS (Dec 2002). «Baruch Blumberg--hepatitis B and beyond. Interviewed by Pam Das». The Lancet infectious diseases 2 (12): 767–71. doi:10.1016/S1473-3099(02)00458-9. ISSN 1473-3099. PMID 12467696. Raju, TN (Oct 1999). «The Nobel chronicles. 1976: Baruch S Blumberg (b 1925); Daniel Carleton Gajdusek (1923)». Lancet 354 (9187): 1394. doi:10.1016/S0140-6736(05)76253-X. ISSN 0140-6736. PMID 10533898. Blumberg, BS; Alter, HJ; Visnich, S (Jul 1984). «Landmark article Feb 15, 1965: A 'new' antigen in leukemia sera. By Baruch S. Blumberg, Harvey J. Alter, and Sam Visnich». JAMA 252 (2): 252–7. doi:10.1001/jama.252.2.252. ISSN 0098-7484. PMID 6374187. Datta, RK; Datta, B (May 1977). «Nobel Prize winners in medicine (1976)». Journal of the Indian Medical Association 68 (10): 216–8. ISSN 0019-5847. PMID 333031. «The Nobel prize for Medicine in 1976 (DC Gajdusek)(BS Blumberg) [The Nobel prize for Medicine in 1976 (DC Gajdusek)(BS Blumberg)]» (στα ολλανδικά). Nederlands tijdschrift voor geneeskunde 120 (46): 1981. Nov 1976. ISSN 0028-2162. PMID 796735. Salmi, A (1976). «Nobel prize winners in physiology and medicine [Nobel prize winners in physiology and medicine]» (στα φινλανδικά). Duodecim 92 (23): 1314–6. ISSN 0012-7183. PMID 1001226. Νεκρολογία στην Telegraph
Ανάργυρος Σιμόπουλος

Ο Ανάργυρος Σιμόπουλος (1837-1908) ήταν Υπουργός Οικονομικών στην Κυβέρνηση του Δημητρίου Ράλλη και στις κυβερνήσεις του Γεώργιου Θεοτόκη, στο κόμμα του οποίου ήταν από τα βασικότερα στελέχη.

 Ο Ανάργυρος Σιμόπουλος εκλέχτηκε πρώτη φορά βουλευτής στην Παρνασσίδα, από όπου ήταν η καταγωγή του, το 1882. Στην κυβέρνηση του Χαρίλαου Τρικούπη (1892-1893) ήταν υπουργός Δικαιοσύνης. Το 1897 συμμετείχε στην κυβέρνηση του Δημητρίου Ράλλη αναλαμβάνοντας το Υπουργείο Οικονομικών. Την ίδια θέση ανέλαβε στις κυβερνήσεις του Γεώργιου Θεοτόκη: στην πρώτη τη διετία 1899-1901, στη δεύτερη το 1903, στη τρίτη τη διετία 1903-1904 και στην τελευταία από το 1905 μέχρι το 1908. Ο Σιμόπουλος είχε διετελέσει υποδιοικητής της Εθνικής Τράπεζας.Το 1900, κατά την πρώτη θητεία της κυβέρνησης του Θεοτόκη, ο Σιμόπουλος ως υπουργός Οικονομικών και ο πρωθυπουργός και Υπουργός Εσωτερικών Γεώργιος Θεοτόκης υπέγραψαν για λογαριασμό της κυβέρνησης σύμβαση για την επέκταση της σιδηροδρομικής γραμμής Βόλου –Άνω Λεχωνίων μέχρι τις Μηλιές Πηλίου.Στις 24 Μαΐου του 1906 ο Σιμόπουλος, κατέθεσε στη Βουλή νομοσχέδιο, στο άρθρο 31 του οποίου προβλεπόταν η ίδρυση στην Αθήνα σχολής για τη μόρφωση δημοσίων υπαλλήλων διαφόρων κλάδων. Σύμφωνα με το νομοσχέδιο προϋπόθεση για την εγγραφή στην εν λόγω σχολή θα ήταν η κατοχή απολυτήριου γυμνασίου ενώ οι σπουδαστές θα πλήρωναν δίδακτρα. Η σχολή θα είχε τέσσερα τμήματα, εφοριακό, ταμιακό, τελωνειακό και διοικητικό και οι απόφοιτοι θα διορίζονταν σε κλάδο του αντίστοιχου τμήματος. Το νομοσχέδιο αυτό δε ψηφίστηκε τελικά από τη Βουλή.
Σαμπουάν

Το σαμπουάν είναι υγρό προϊόν καθαρισμού των μαλλιών από διάφορα κατάλοιπα λιπαρών και άλλων ουσιών, περιβαλλοντικών ρύπων, επιδερμίδας, πιτυρίδας καθώς και άλλων καταλοίπων στην επιφάνεια των τριχών και της επιδερμίδας. Το σαμπουάν όταν έρχεται σε επαφή με νερό, αφρίζει και με την επίδραση στο τρίχωμα αφαιρεί τις ανεπιθήμητες ξένες ουσίες χωρίς να καταπονεί την επιφάνεια, την δομή και τη ρίζα της τρίχας ή την επιδερμίδα. Το μοντέρνο σαμπουάν εφευρέθηκε από τον Σερ Alusandro Benett στα τέλη της δεκαετίας του 1920.

 Wilfried Umbach: Kosmetik – Entwicklung, Herstellung und Anwendung kosmetischer Mittel, Georg Thieme Verlag, Stuttgart, 1988 André O. Barel, Marc Paye, Howard I. Maibach: Handbook of Cosmetic Science and Technology, Informa Healthcare, New York Register mit Inhaltsstoffen von Kosmetika Infoseite über verschiedene Hersteller von Shampoo Αρχειοθετήθηκε 2007-05-18 στο Wayback Machine. olionatura Naturkosmetik selbst gemacht: Planung eines Shampoos. Mit Tensid-Rechner zur Bestimmung der Anteile an WAS (waschaktiven Substanzen). Σαμπουάν για λιπαρά μαλλιά για την γυναίκα Αρχειοθετήθηκε 2019-11-08 στο Wayback Machine.
Μονή Αγίας Τριάδος Λειβαρτζίου Αχαΐας

Η Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος Λειβαρτζίου είναι ανενεργή σήμερα Ανδρώα Μονή, που ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας και βρίσκεται κοντά στο χωριό Λιβάρτζι του Δήμου Καλαβρύτων. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 757 μέτρων, και απέχει 40 περίπου χιλιόμετρα από τα Καλάβρυτα και 99 περίπου χιλιόμετρα από την Πάτρα.

 Η Μονή ανεγέρθη - ως έχει σήμερα - το 1650. Αγιογραφήθηκε 100 χρόνια αργότερα, από τον εκ Νεζερών αγιογράφο Αντώνιο, που αργότερα χειροτονήθηκε ιερέας. Γνώρισε πολύ μεγάλη ακμή. Σύμφωνα με γραπτές πηγές, στα μέσα του 19ου αιώνα είχε 40 μοναχούς. Επί Τουρκοκρατίας παρείχε μεγάλες υπηρεσίες στο Έθνος ως Κρυφό Σχολειό και διέθετε μεγάλη βιβλιοθήκη. Η παρακμή άρχισε μετά το 1900, ο δε τελευταίος μοναχός πέθανε στη δεκαετία του 1950. Τελευταίος στυλοβάτης του μοναστηριού ήταν ο παπα-Σωτήρης Κλεπετούνας που φρόντιζε για τη συντήρησή του. Και μετά απ' αυτόν όμως ο μεγάλος Λειβαρτζινός ευεργέτης (και ευεργέτης όλης της Επαρχίας Καλαβρύτων) κ. Γιάννης Ανδρόπουλος χρηματοδότησε μεγάλες εργασίες στο μοναστήρι. Αποτέλεσμα να είναι σήμερα σε άριστη κατάσταση και παρέχει τη δυνατότητα διαμονής μοναχού - μοναχών.Στα μέσα της δεκαετίας του 1990 βρέθηκε σφραγίδα του μοναστηριού (του έτους 1698) στη Μονή Ιβήρων του Αγίου Όρους από τον εκεί μοναχό Μάξιμο (από το γειτονικό χωριό Καμενιάνοι). Το 2006 ξεράθηκε και το συνομήλικο με τη Μονή κυπαρίσσι, τεράστιου ύψους. Σημειώνεται ότι η Μονή πολλά χρόνια πριν βρισκόταν στη θέση «Θουγέικα» (του Λειβαρτζίου), απ' όπου «μετακόμισε» λόγω της περιορισμένης έκτασης του εδάφους. Η Μονή είναι γνωστή σε όλη την ευρύτερη περιοχή της Αχαΐας. Χάιδω Μπάρκουλα, "Λειβάρτζι" στο Πολιτιστικός Αναπτυξιακός Σύνδεσμος «ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ», Τα χωριά νότια του Ερυμάνθου, εκδ. Κόμβος, Αθήνα 2001, σελ. 68-90. Τουριστικός οδηγός Νομού Αχαΐας - Μοναστήρια, nea.gr. Ανακτήθηκε από το αρχειοθετημένο πρωτότυπο: 02/10/2016.
Νικόλαος Ντούβας

Ο στρατηγός Νικόλαος Ντούβας (γεν. το 1947) υπηρέτησε ως Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού. Ο Ντούβας αποστρατεύτηκε τιμητικά από τον Ελληνικό Στρατό την 1η Μαρτίου 2006. Μετά την απόλυση του από το στρατό έχει διοριστεί ως πρόεδρος της ΕΚΟ (της μεγαλύτερης ελληνικής κρατικής εταιρείας πετρελαίου).

 Ο Νικόλαος Ντούβας μεγάλωσε στη Λάρισα. Στη συνέχεια, παρακολούθησαν την Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων από την οποία αποφοίτησε το 1970 με τον βαθμό του δεύτερου ανθυπολοχαγού του πεζικού. Τον Ιούλιο του 1974 ο Νικόλαος Ντούβας συμμετείχε στην επιχείρηση "Νίκη" πολεμώντας τους τούρκους στην Κύπρο. Ο Νικόλαος Ντούβας ενίσχυσε την στρατιωτική του εκπαίδευση σπουδάζοντας σε στρατιωτικές και μη στρατιωτικές σχολές και κέντρα εκπαίδευσης στην Ελλάδα και τις Ηνωμένες Πολιτείες, συμπεριλαμβανομένης και της Ελληνικής Προχωρημένης Σχολής Πολέμου, της Σχολής Εθνικής Άμυνας, και το Κέντρο για τη Δημόσια Νομική και Πολιτική Επιστήμη στη Νομική Σχολή του ΕΚΠΑ. Άρθρο για τον διορισμό του Ντούβα ως διευθύνων σύμβουλο της ΕΚΟ (ελληνικά)
Βουλή των Κυρίων της Πρωσίας

Η Βουλή των Κυρίων (γερμ. Preußische Herrenhaus) ή Άνω Βουλή (Erste Kammer) ήταν ένα από τα δύο σώματα του Κοινοβουλίου της Πρωσίας. Ιδρύθηκε το 1848, μετά τη Γερμανική επανάσταση του Μαρτίου δυνάμει του συντάγματος του 1848-49 και αρχικά όλα τα μέλη της ήταν αιρετά. Με την αναθεώρηση του συντάγματος στις 30 Ιανουαρίου 1850 μεταβλήθηκε η σύνθεσή της με καθορισμό τακτικών (μόνιμων) και εκλόγιμων μελών. Το άλλο σώμα ήταν η Βουλή των Αντιπροσώπων της Πρωσίας (Preußisches Abgeordnetenhaus) ή Κάτω Βουλή (Zweite Kammer). Στο κτίριο που στέγαζε την Βουλή των Κυρίων συνεδριάζει σήμερα το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο (Bundesrat) της Γερμανίας στο Βερολίνο.

 Hartwin Spenkuch: Herrenhaus und Rittergut. Die erste Kammer des Landtages und der preußische Adel von 1854–1918 aus sozialgeschichtlicher Sicht. In: Geschichte und Gesellschaft. Bd. 25, Nr. 3, 1999. ISSN 0340-613x, S. 375–403. Hartwin Spenkuch: Das preußische Herrenhaus. Adel und Bürgertum in der ersten Kammer des Landtages. 1854–1918 (= Beiträge zur Geschichte des Parlamentarismus und der politischen Parteien. Bd. 110). Droste, Düsseldorf 1998, ISBN 3-7700-5203-X (Zugleich: Bielefeld, Univ., Diss., 1992/93). Hans-Ulrich Wehler: Deutsche Gesellschaftsgeschichte. Band 3: Von der „Deutschen Doppelrevolution“ bis zum Beginn des Ersten Weltkrieges. 1849–1914. Beck, München 1995, ISBN 3-406-32263-8. Verordnung wegen Bildung der Ersten Kammer Αρχειοθετήθηκε 2011-09-26 στο Wayback Machine.
Σάουθ Μιμς

Το Σάουθ Μιμς (αγγλικά: South Mimms ή South Mymms) είναι χωριό και αστική κοινότητα στην περιοχή Χέρτσμιρ του Χερτφορντσάιρ στην Ανατολική Αγγλία. Πρόκειται για μικρό οικισμό που βρίσκεται κοντά στον κόμβο του αυτοκινητοδρόμου M25 και τον Αυτοκινητόδρομο A1(M) και ενδεχομένως είναι πιο γνωστός για την ονομασία του σταθμού εξυπηρέτησης που βρίσκεται στον κόμβο.

 Το Πότερς Μπαρ ήταν αρχικά μικρός οικισμός στην κοινότητα του Σάουθ Μιμς. Το Πότερς Μπαρ έγινε η τοποθεσία του κοντινού σιδηροδρομικού σταθμού και επεκτάθηκε. Τόσο το Πότερς Μπαρ όσο και το Σάουθ Μιμς ήταν μέρος του Μίντλσεξ μέχρι τη δημιουργία του Μείζονος Λονδίνου, το οποίο κατάργησε την κομητεία του Μίντλσεξ το 1965. Το Σάουθ Μιμς ήταν το πιο βόρειο χωριό του Μίντλσεξ.Η κοινότητα του Σάουθ Μιμς διαιρέθηκε το 1894 με το Νόμο Περί Τοπικής Αυτοδιοίκησης του 1894 με το πιο νότιο σημείο του να σχηματίζει την κοινότητα του Αστικού Σάουθ Μιμς στην Αστική Περιοχή Μπάρνετ και μεταφέρθηκε στο Χερτφορντσάιρ. Η περιοχή αυτή αποτελεί πλέον μέρος του Δήμου του Μπάρνετ του Λονδίνου. Το υπόλοιπο μέρος της κοινότητας μετατράπηκε στην Αγροτική Περιοχή Σάουθ Μιμς, που μεταγενέστερα ονομάστηκε Αστική Περιοχή Πότερς Μπαρ.Το Σάουθ Μιμς αποτέλεσε χώρος παραμονής της Βασίλισσας Βιλελμίνης της Ολλανδίας κατά την εξορία της στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Επίθεση της γερμανικής αεροπορίας στο Σάουθ Μιμς την περίοδο αυτή παραλίγο να την πετύχει, σκοτώνοντας δύο από τους φύλακες της, συμβάν που αναφέρεται στην αυτοβιογραφία της.Το Ντάνσερς Χιλ στο Σάουθ Μιμς αποτέλεσε τοποθεσία στρατοπέδου αιχμαλώτων πολέμου του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, με την ονομασία Camp 33, που αποτελούνταν από δύο περιβόλους, που αμφότεροι διέθεταν σκηνές για τους φυλακισμένους.Ο Ρίτσμοντ Θάκερυ, πατέρας του Ουίλιαμ Θάκερυ, γεννήθηκε στην κοινότητα και βαπτίστηκε στην εκκλησία της το 1781.Για πολλά χρόνια το Νοσοκομείο Κλέρ Χολ χρησιμοποιούνταν ως σανατόριο φυματίωσης. Πλέον χρησιμοποιείται από το Κέντρο Ερευνών Καρκίνου του Ηνωμένου Βασιλείου.Ένα γνωστό πρόσωπο που γεννήθηκε στο Σάουθ Μιμς είναι ο Σάμιουελ Τίνσλεϊ, σκακιστής. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα South Mimms στο Wikimedia Commons
Μπορίς Φιλάτοφ

Ο Μπορίς Αλμπέρτοβιτς Φιλάτοφ (ουκρανικά: Борис Альбертович Філатов‎, γενν. 7 Μαρτίου 1972, Ντνιπροπετρόφσκ, ΕΣΣΔ) είναι Ουκρανός πολιτικός, δημοσιογράφος, δικηγόρος, επιχειρηματίας, πρώην μέλος της Βερχόβνα Ράντα (2014) και εν ενεργεία δήμαρχος του Ντνιπρό.

 Στις 4 Μαρτίου 2014, διορίστηκε Αναπληρωτής Πρόεδρος της Περιφερειακής Κρατικής Διοίκησης του Ντνιπροπετρόφσκ για εσωτερικές υποθέσεις. Στις βουλευτικές εκλογές της Ουκρανίας του 2014, ο Φιλάτοφ ως ανεξάρτητος υποψήφιος κέρδισε μια μονοβουλευτική περιφέρεια που βρίσκεται στο Ντνιπροπετρόφσκ με 56,66% των ψήφων και έγινε έτσι μέλος του ουκρανικού κοινοβουλίου (στις 27 Νοεμβρίου 2014). Στο κοινοβούλιο προσχώρησε στον κομματικό συνασπισμό Ουκρόπ . Στις τοπικές εκλογές του 2015 στην Ουκρανία, ο Φιλάτοφ εξελέγη δήμαρχος του Ντνιπροπετρόφσκ (στις 15 Νοεμβρίου 2015) ως εκπρόσωπος του Ουκρόπ . Στις 24 Νοεμβρίου 2015 ο Φιλάτοφ παραιτήθηκε από μέλος του κοινοβουλίου. Τον Ιούνιο του 2020 ο Filatov ήταν ένας από τους ιδρυτές και εντάχθηκε στο νέο κόμμα Προποζίτσια . Ο Φιλάτοφ επανεξελέγη δήμαρχος του Ντνίπρο στις τοπικές εκλογές της Ουκρανίας το 2020, αυτή τη φορά ως μέλος της Προποζίτσια. Τον Σεπτέμβριο του 2014, ο Φιλάτοφ απείλησε δημόσια τον δημοσιογράφο Ανατόλι Σαρί, χρησιμοποιώντας άσεμνα λόγια και υποσχόμενος να χτυπήσει τον δημοσιογράφο. Στις 7 Απριλίου 2020, ο Ολεξάντρ Ντουμπίνσκι μοιράστηκε ένα στιγμιότυπο οθόνης (υποτίθεται ψεύτικο) στη σελίδα του στο Facebook στο οποίο, για λογαριασμό του Φιλάτοφ, υποσχέθηκε να πυροβολήσει κατοικίδια που περπατούν οι κάτοικοι στα πάρκα κατά τη διάρκεια της καραντίνας. Αργότερα, ο Ντουμπίνσκι έκανε μια άλλη δήλωση λέγοντας ότι ο Φιλάτοφ αφαίρεσε την αρχική του ανάρτηση σχετικά με τα κατοικίδια από τη σελίδα του και προσέβαλε τον δήμαρχο. Στην ενότητα σχολίων κάτω από την ανάρτηση του Ντουμπίνσκι με προσβολές, ο Φιλάτοφ απείλησε τον Ντουμπίνσκι χρησιμοποιώντας άσχημη γλώσσα με ακρωτηριασμούς που θα του επιβληθούν μόλις συναντηθούν και είπε κυριολεκτικά ότι το προσωπικό ασφαλείας του "Μπένια"(προφανώς του τοπικού ολιγάρχη Ίχορ Κολομόισκι ) δεν θα τον σώσει. Επιπλέον, ο Φιλάτοφ δημοσίευσε ο ίδιος μια ανάρτηση όπου αποκαλούσε (πιθανότατα) τον Ντουμπίνσκι «συνεργάτη του "γενειοφόρου Nana" (τοπικό ψευδώνυμο για τον Κολομόισκι)». Μπορίς Φιλάτοφ, επίσημος λογαριασμός στο Facebook.
Όουλου

Το Όουλου (Όουλου , φινλανδικά: Oulu (σημαίνει πλημμύρα), σουηδικά: Uleåborg ([ˈʉːleɔˌbɔrj]) (κατά λέξη Κάστρο του ποταμού Ούλε)) είναι πόλη και δήμος της Φινλανδίας. Βρίσκεται στο διοικητικό διαμέρισμα Όουλου, στη διοικητική περιφέρεια της Βόρειας Οστροβοθνίας. Με 200.526 κατοίκους (2016), είναι η μεγαλύτερη και πιο σημαντική πόλη της Βόρειας Φινλανδίας, και η 4η μεγαλύτερη στη χώρα. Ο δείκτης αύξησης του πληθυσμού είναι σχεδόν ίδιος με αυτόν της μείζονος περιοχής του Ελσίνκι. Η πόλη είναι διάσημη για την πληθώρα καλλιτεχνικών εκδηλώσεων που διοργανώνει κάθε χρόνο, καθώς και για αξιοθέατα όπως το Μουσείο Βόρειας Οστροβοθνίας.

 Το Όουλου ιδρύθηκε στις 8 Αυγούστου του 1605 από τον Κάρολο Θ' της Σουηδίας, απέναντι από το κάστρο στο απέναντι νησί του Λινανσαάρι. Οι γύρω περιοχές είχαν κατοικηθεί πολύ νωρίτερα. Το Όουλου βρίσκεται στο στόμιο του ποταμού Όουλουγιοκι, ο οποίος ήταν παλιά εμπορική οδός. Όουλου στη γλώσσα των Σάαμι σημαίνει «νερό πλημμύρας». Το Όουλου είναι η πρωτεύουσα του διοικητικού διαμερίσματος Όουλου από το 1776. Το 1822, μια μεγάλη πυρκαγιά κατέστρεψε μεγάλο μέρος της πόλης, η οποία χτίστηκε εκ νέου με τα πολεοδομικά και αρχιτεκτονικά σχέδια του Καρλ Λούντβιχ Ένγκελ, τα οποία παραμένουν ακόμα βάση της διάταξης του κέντρου της πόλης. Ο καθεδρικός ναός της πόλης χτίστηκε επίσης με σχέδιά του, το 1832. Το Όουλου εξελίχθηκε σε σημαντικό βιομηχανικό και εμπορικό κέντρο, και στις μέρες μας διαθέτει το δεύτερο πιο πολυσύχναστο αεροδρόμιο στη Φινλανδία (Αεροδρόμιο του Όουλου), το οποίο βρίσκεται 6 χιλιόμετρα βόρεια του κέντρου της πόλης. Η πόλη επίσης διαθέτει δικό της λιμάνι (Λιμάνι του Όουλου), και Πανεπιστήμιο (Πανεπιστήμιο του Όουλου). Δημόσιες υπηρεσίες, 9.581 εργαζόμενοι Νοσοκομειακή περιφέρεια Βόρειας Οστροβοθνίας, 5.427 Όμιλος Nokia, 4.590 Πανεπιστήμιο του Όουλου Κοινοπραξία Εκπαίδευσης της επαρχίας Όουλου, 1.466 Όμιλος Stora Enso, 1.080 Όμιλος Kesko, 1.046 Όμιλος Cooperative Arina, 752 Finland Post Ltd, 700 Deaconesses’ Institution, 603 Το Όουλου έχει αδερφοποιηθεί με τις παρακάτω πόλεις: Άλτα, Νορβηγία Αρχάγγελσκ, Ρωσία Λεβερκούζεν, Γερμανία Μπόντεν, Σουηδία Οδησσός, Ουκρανία Προύσα, Τουρκία Σιόφοκ, Ουγγαρία Χάλλε, Γερμανία Σεντάι, Ιαπωνία (από το 2005). Επίσημη ιστοσελίδα 65 Μοίρες Βόρεια – Η Αγγλόφωνη εφημερίδα του Όουλου Ημερολόγιο με τις εβδομαδιαίες εκδηλώσεις στο Όουλου Πανεπιστήμιο του Όουλου Ouluphotos.com –Φωτογραφίες της πόλης
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης ανδρών 1986-87

Το Κύπελλο Κύπρου 1986-87 ήταν η 13η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου (10η υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης). Νικήτρια ήταν η Ανόρθωση για 5η φορά στην ιστορία της.

 Στον τελικό προκρίθηκαν η Ανόρθωση και ο ΑΠΟΕΛ. Ο τελικός διεξήχθη στο Λευκόθεο Κλειστό Γυμναστήριο. Νικήτρια ήταν η Ανόρθωση με σκορ 3-1 σετ. «Ιστορία του κυπριακού βόλλεϋ: Χρυσή Βίβλος Ανδρών». www.volleyball.org.cy. ΚΟΠΕ. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Φεβρουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2016.
Αιγυπτιακά (Μανέθων)

Τα Αιγυπτιακά είναι χρονικό που γράφτηκε από τον Μανέθωνα για την αρχαία αιγυπτιακή πολιτική, τη θρησκεία και την ιστορία κατά τις αρχές του 3ου αι. π.Χ. στη διάρκεια της βασιλείας του Πτολεμαίου Β' Φιλάδελφου στην Ελληνική. Ο συγγραφέας Μανέθων ήταν πιθανώς ιερέας από τον Σεβέννυτο στην Κάτω Αίγυπτο, ο οποίος φαίνεται πως έζησε την εποχή του Φαραώ Πτολεμαίου Α', Πτολεμαίου Β΄ και Πτολεμαίου Γ'. Ο ύστερος χρονογράφος Γεώργιος Σύγγελος φαίνεται πως άντλησε υλικό από το έργο του Μανέθωνα για τη σύνταξη της Χρονογραφίας του.

 Τα Αιγυπτιακά είναι σύνθεση δύο αιγυπτιακών τύπων σύνδεσης με το παρελθόν: Κατάλογος Φαραώ με χρονολόγηση που φθάνει σε πρώιμες δυναστείες. Αφηγήσεις διαφόρων τύπων που ποικίλουν από προφητείες και λογοτεχνικά κείμενα και προέρχονται τόσο από φαραωνικές όσο και μη Φαραωνικές αυτοβιογραφίες.Η ιστορία του Μανέθωνα συντέθηκε με υλικά από διαφορετικά λογοτεχνικά είδη που προϋπήρχαν της έλευσης των Μακεδόνων, ωστόσο φαίνεται πως το έναυσμα για τη σύνθεση ήταν τόσο η έλευση Ελλήνων ρητόρων, όσο και η πρώιμη πολιτισμική ανταλλαγή μεταξύ αρχαίας Αιγύπτου και αρχαίας Ελλάδας. Άλλος σημαντικός λόγος για τη δημιουργία των Χρονικών, ήταν Πιθανώς η επιρροή δύο ιστοριών για την αρχαία Αίγυπτο, που συνέθεσαν οι Έλληνες Ηρόδοτος στο Βιβλίο 2 των Ιστοριών του και ο Εκαταίος ο Αβδηρίτης με τα Αιγυπτιακά του. Σημαντικό πρόβλημα για τα Αιγυπτιακάτου Μανέθωνα είναι ότι δεν επιβιώνουν ως πρωτογενής μαρτυρία. Ο κατάλογος των Φαραώ μεταδόθηκε από μεταγενέστερους συγγραφείς, κυρίως Χριστιανούς, οι οποίοι ήθελαν ένα χρονολογικό πλαίσιο για τη χρονολόγηση γεγονότων από τη Βίβλο σε ανεξάρτητη βάση. Ο κατάλογός του ως επί το πλείστον χρησιμεύει μόνον ως οδηγός για το πού περίπου βρίσκονταν οι κύριες αφηγήσεις στο πρωτότυπο έργο του Μανέθωνα. Έτσι, για τις σχετικές αφηγήσεις οι ιστορικοί και οι φιλόλογοι στρέφονται ιστορικό της πρώιμης Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, Ιώσηπο (1ος αι.) Αποτελούνταν αρχικά από τρία βιβλία που αντιγράφηκαν μερικώς και μεταφράστηκαν από μελετητές και ιστορικούς. Η έλλειψη πρωτότυπων κειμένων του Μανέθωνα ώθησε στην φιλολογική κριτική των διαθέσιμων αντιγράφων. Τα κείμενα του Μανέθωνα θεωρούνται ακρογωνιαίος λίθος της αρχαίας αιγυπτιακής ιστορίας, καθώς αυτός πρώτος καθιέρωσε το χρονοδιάγραμμα της διαδοχής των ηγεμόνων σε 30 τμήματα δυναστείας, τα οποία χρησιμοποιούνται ως βάση χρονολόγησης στην Αιγυπτιολογία. Adler, W. (1989). Time Immemorial. Archaic History and its Sources in Christian Chronography from Julius Africanus to George Syncellus. Washington D.C.: Dumbarton Oaks. ISBN 9780884021766. Fraser, P. (1972). Ptolemaic Alexandria. 1. Oxford: The Clarendon Press. . Gelzer, H. (1880). Sextus Julius Africanus und die byzantinische Chronographie. II. Leipzig: Druck und Verlag von B.G. Teubner. Rutherford, I.. «Kalasiris and Setne Khamwas: A Greek Novel and some Egyptian Models». Zeitschrift für Papyrologie und Epigraphik 117: 203-209. Manetho (1940). Manetho, with an English translation by W.G. Waddell. London: W. Heinemann. Εισαγωγή στις Αιγυπτιακές Αρχαιότητες. Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο
Αρχοντορεμπέτικο

Το αρχοντορεμπέτικο τραγούδι (ή και πιο γενικά και συνηθέστερα στον πληθυντικό: αρχοντορεμπέτικα) είναι ένα είδος μουσικής που γεννήθηκε και εμφανίστηκε στην Ελλάδα πριν την δεκαετία του 1950 και το οποίο αναπτύχθηκε αλλά και άκμασε κατά τα χρόνια της και ήδη από το ξεκίνημα του. Αποτελεί σχολή ενός τραγουδιού που σε γενικές γραμμές συνδύαζε λαϊκότροπους -συχνά χιουμοριστικούς- στίχους και μουσική (επηρεασμένο σαφώς από το ρεμπέτικo), με δυτικότροπες (ευρωπαϊκές) ενορχηστρωτικές επιρροές.

 Πρώτο τραγούδι της σχολής αυτής ήταν «Το τραμ το τελευταίο» που ακούστηκε κατά την διάρκεια του προγράμματος της αθηναϊκής επιθεώρησης του Αλέκου Σακελλάριου και του Χρήστου Γιαννακόπουλου Άνθρωποι, άνθρωποι το 1948, το οποίο έχει στίχους δικούς τους και του Κώστα Γιαννίδη και μουσική του Μιχάλη Σουγιούλ, ενώ στην ερμηνεία ήταν η Σπεράντζα Βρανά· ωστόσο στην πρώτη ηχογράφηση του στην δισκογραφία το ερμήνευσαν ο Τώνης Μαρούδας και ο Νίκος Παπαδάκης. Η σειρά των τραγουδιών αυτών στο σύνολο της γνώρισε ιδιαίτερη επιτυχία, ενώ αρκετά άφησαν εποχή μένοντας πολύ γνωστά για δεκαετίες αλλά και μέχρι και σήμερα, ωστόσο ως μουσικό είδος είχε σχετικά βραχύβια ζωή αφού μέχρι την δεκαετία του 1960 είχε περάσει στο περιθώριο και δεν είχε πλέον την απήχηση των προηγούμενων ετών· συμβολικά ο θάνατος του Μιχάλη Σουγιούλ -που θεωρείτο και ο «πατέρας του αρχοντορεμπέτικου»- το 1958 σηματοδοτεί και το τέλος της. Το λεγόμενο αρχοντορέμπετικο ως ονομασία πρωτοσυναντάται ήδη από την περίοδο του Μεσοπολέμου, τις δεκαετίες του 1920 και του 1930. Σπουδαίοι συνθέτες και συντελεστές του αρχοντορεμπέτικου ήταν οι Γιάννης Βέλλας, Ζακ Ιακωβίδης, Κώστας Καπνίσης, Γιώργος Μουζάκης, Τάκης Μωράκης, Ιωσήφ Ριτσιαρδής, Μιχάλης Σουγιούλ, ενώ οι στιχουργοί τους αντιστοίχως ήταν θεατρικοί συγγραφείς όπως ο Αλέκος Σακελλάριος, ο Γιώργος Τζαβέλλας, ο Χρήστος και ο Γιώργος Γιαννακόπουλος. Κύριοι ερμηνευτές των τραγουδιών αυτών υπήρξαν ο Νίκος Γούναρης, ο Τζίμης Μακούλης, ο Τώνης Μαρούδας, η Μάγια Μελάγια ο Φώτης Πολυμέρης, καθώς και το συγκρότημα Τρίο Κιτάρα (Γιώργος Δημάκης, Γιώργος Κεφαλάς και Ανδρέας Ζαφειρίου) και το ντουέτο Κορώνης-Φίλανδρος (δηλ. ο Σπύρος Κορώνης και ο Φίλανδρος Μάρκου). Ηρακλής Ευστρατιάδης, Μια ιστορία... ένα τραγούδι... - 100 αγαπημένα τραγούδια και οι ιστορίες τους, εκδόσεις «Τούμπης», Αθήνα 2007. ISBN 978-960-540-759-9.
Μπλεμενιάνοι Μεσσηνίας

Οι Μπλεμενιάνοι , παλαιότερα αναφερόμενοι ως Πλεμένου ή Πλεμενιάνου ή Μπλεμενιάνου ή Πλεμενιάνοι, είναι ορεινό χωριό, το οποίο αποτελείται από δυο συνοικισμούς, τους Άνω Μπλεμενιάνους και τους Κάτω Μπλεμενιάνους, βρίσκεται κοντά στην Κυπαρισσία και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τριφυλίας, του Νομού Μεσσηνίας.

 Το χωριό βρίσκεται ανατολικά της Κυπαρισσίας σε υψόμετρο 233 μέτρα και απέχει περίπου 3 χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους, όση είναι δηλαδή και η απόστασή του από την Κυπαρισσία. Το χωριό Μπλεμενιάνοι, το οποίο σε διάφορες παλαιότερες πηγές αναφέρεται και ως Πλεμένου ή Πλεμενιάνου ή Μπλεμενιάνου ή Πλεμενιάνοι προσαρτήθηκε στον παλαιό Δήμο Κυπαρισσίας το 1835. Το Πλεμενιάνου αναφέρεται, το 1853 στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή ως χωριό του Δήμου Κυπαρισσίας της Επαρχίας Τριφυλίας με πληθυσμό 83 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Το χωριό αναφερόταν ως Μπλεμενιάνου τουλάχιστον από το 1879 ως το 1896, όταν πλέον αναφέρεται επίσημα ως Μπλεμενιάνοι. Το 1899, το χωριό Μπλεμενιάνοι μεταφέρεται από το Νομό Μεσσηνίας και υπάγεται στον Νομό Τριφυλίας, για μια περίπου δεκαετία, ως το 1909, που επανέρχεται ξανά στον Νομό Μεσσηνίας, ως οικισμός της Επαρχίας Τριφυλίας. Το 1912 αποσπάται από τον Δήμο Κυπαρισσίας και προσαρτάται στην ορίζεται έδρα της Κοινότητας Βρυσών, όπου έδρα ορίστηκαν οι Βρύσες, ως το 1926 που οι Μπλεμενιάνοι μεταφέρθηκαν στην Κοινότητα Κυπαρισσίας). Η Κυπαρισσία παρέμεινε έδρα της ομώνυμης κοινότητας, από το 1912 ως το 1951, που η κοινότητα μετεξελίχθηκε εκ νέου στον Δήμο Κυπαρισσίας και το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», το χωριό υπήχθη στον κατηργημένο Καποδιστριακό Δήμο Κυπαρισσίας, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας. Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 30 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως με διάφορες αγροτικές εργασίες. Οι Άνω Μπλεμενιάνοι αποτελούν το παλαιότερο τμήμα του χωριού το οποίο είναι χτισμένο κυρίως με γραφικά πέτρινα σπίτια, ενώ οι Κάτω Μπλεμενιάνοι αποτελούν το νεότερο τμήμα του χωριού το οποίο περιλαμβάνει πιο σύγχρονες κατοικίες, χτισμένες γύρω από τον παλιό πλάτανο, που αποτελεί ταυτόχρονα και το κέντρο του χωριού. Κυπαρισσία Δήμος Τριφυλίας Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας Διοικητική διαίρεση νομού Μεσσηνίας πρώην Δήμος Κυπαρισσίας Δήμος Τριφυλίας, από την ιστοσελίδα: www.dimostrifylias.gr του Δήμου Τριφυλίας.
773 Ίρμιντράουντ

Η Ίρμιντράουντ (Irmintraud) είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,019. Ανακαλύφθηκε το 1913 από τον Γερμανό αστρονόμο Φραντς Κάιζερ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του από ένα παραδοσιακό γερμανικό γυναικείο όνομα που απαντάται σε θρύλους και σάγκα.

 Η μέση διάμετρος της Ίρμιντράουντ εκτιμάται σε 95,88 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι T ή D, ενώ το άλβεδό της είναι 0,0440. Η Ίρμιντράουντ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ώρες και 45 λεπτά. Το 1992, αναλύοντας το φάσμα της Ίρμιντράουντ, ο Λάρρυ Λεμπόφσκυ και συνεργάτες του την προσδιόρισαν ως τον πρώτο αστεροειδή τύπου D που έχει τη φασματική «υπογραφή» του νερού των ενυδατωμένων πυριτικών πετρωμάτων στα 3 μικρόμετρα. Το συμπέρασμά τους ήταν ότι η Ίρμιντράουντ έχει υποστεί μία διαδικασία εξαλλοιώσεως που συνήθως παρουσιάζεται στους ανθρακούχους αστεροειδείς (τύπου C). Η ανακάλυψη υπονοεί ότι ίσως υπάρχουν σημαντικές διαφορές στην ορυκτολογική σύσταση μεταξύ αστεροειδών με τον ίδιο φασματικό τύπο και ότι οι αστρονόμοι πρέπει να είναι προσεκτικοί όταν δέχονται ότι οι φασματικοί τύποι C, D κ.ά. συνδέονται απευθείας με την ορυκτολογική σύσταση. Τον Σεπτέμβριο 2001 διατυπώθηκε η άποψη ότι ο μετεωρίτης της λίμνης Ταγκίς που έπεσε στον δυτικό Καναδά στις 18 Ιανουαρίου 2000 προήλθε από αστεροειδή τύπου D. Τα άλβεδα των 368 Χαϊντέα και 773 Ίρμιντράουντ (από τον IRAS) συμφωνούν καλύτερα με αυτό του συγκεκριμένου μετεωρίτη. Επιπλέον, παρότι το φάσμα του μετεωρίτη συμφωνεί καλύτερα με αυτό του πρώτου αστεροειδή, η Ίρμιντράουντ έχει τροχιά πολύ κοντά (0,034 AU) σε μία χαοτική ζώνη που συνδέεται με τα κενά Κέρκγουντ, πράγμα που την καθιστά τον πιθανότερο υποψήφιο για την προέλευση του μετεωρίτη της λίμνης Ταγκίς. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Νικώνιον

Το Νικώνιον ήταν αρχαία Ελληνική πόλη στην ανατολική όχθη της εκβολής του ποταμού Δνείστερου, κοντά στις εξίσου Ελληνικές πόλεις του Οδησσού και του Τύρα. Aναφέρεται από τις πηγές και ως Νικόνιον, Νικόνεον ή Νικωνία.

 Ιδρύθηκε τον 6ο αιώνα π.Χ από αποίκους της Μίλητου. Στην απέναντι όχθη του ποταμού άλλοι Μιλήσιοι άποικοι είχαν ήδη ιδρύσει τον Τύρα. Στα μέσα περίπου του 5ου αιώνα π.Χ., η πόλη βρισκόταν υπό τον έλεγχο του Σκύθη βασιλιά Σκύλη, όπως συνάγεται από νομίσματα της εποχής. Αργότερα φαίνεται πως εντάχθηκε στην Συμμαχία της Δήλου, καθώς αναφέρεται στους καταλόγους των εισφορών της συμμαχίας για το έτος 425/424 π.Χ. Tον 4ο αι. π.Χ. η πόλη διατηρούσε την ανεξαρτησία της. To 331 π.Χ. το Νικώνιον καταστράφηκε από το Ζωπυρίωνα, στρατηγό του Μέγα Αλεξάνδρου. Στις αρχές του 3ου αι. π.Χ., επανιδρύθηκε από κατοίκους του Τύρα. Αναφέρεται ακόμα από τον Αρριανό τον 2ο αιώνα ως «χωρίον». Με βάση τις αρχαιολογικές μαρτυρίες, η πόλη εγκαταλείφθηκε τον 3ο αιώνα για άγνωστη αιτία. Ο αρχαιολογικός χώρος άρχισε να ανασκάπτεται συστηματικά το 1962 από το Πανεπιστήμιο της Οδησσού. Εκτεταμένες έρευνες ξεκίνησαν κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990 και συνεχίζονται έως σήμερα από Πολωνούς και Ουκρανούς αρχαιολόγους. Στα ανατολικά του αρχαιολογικού χώρου ανασκάφηκε το 1972 νεκροταφείο της Ύστερης Κλασικής και Πρώιμης Ελληνιστικής περιόδου. Το νεκροταφείο του οικισμού της Ρωμαϊκής περιόδου βρίσκεται πλησίον. Περιλαμβάνει, εκτός των άλλων, και ταφές σκυθικού τύπου, με τύμβους πάνω από τους νεκρικούς λάκκους, εγχυτρισμούς σε αμφορείς και απλούστερες λακκοειδείς ταφές. Έχουν βρεθεί επίσης μερικά νομίσματα, μακεδονικά, σκυθικά, ιστρικά αλλά και δραχμές. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Nikonion στο Wikimedia Commons
Δημοτική Ενότητα Ερμουπόλεως

Η δημοτική ενότητα Ερμουπόλεως είναι μία από τις τρεις δημοτικές ενότητες του Δήμου Σύρου - Ερμούπολης, ο οποίος δημιουργήθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης και υπάγεται στην Περιφερειακή Ενότητα Σύρου της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου. Η δημοτική ενότητα Ερμουπόλεως περιλαμβάνει τα πρώην δημοτικά διαμερίσματα του Δήμου Ερμουπόλεως που καταργήθηκε το 2011.

 Στον παρακάτω κατάλογο αναφέρονται οι δημοτικές και τοπικές κοινότητες καθώς και οι οικισμοί της δημοτικής ενότητας Ερμουπόλεως. Τα στοιχεία προέρχονται από επεξεργασία του αρχείου Αρχειοθετήθηκε 2013-12-25 στο Wayback Machine. της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής για την απογραφή πληθυσμού της Ελλάδας του 2011. Ο αριθμός μέσα στα [ ] είναι ο μόνιμος πληθυσμός. Η σειρά είναι (γενικά) αλφαβητική. Συνολικός πληθυσμός: 11.407 η Διδύμη (νησίδα) [ 0 ] η Ερμούπολη [ 11.407 ] το Στρογγυλό (νησίδα) [ 0 ] Συνολικός πληθυσμός: 2.330 ο Αζόλιμνος [ 604 ] το Άνω Μάννα [ 433 ] το Μάννα [ 958 ] τα Τάλαντα [ 335 ] Δήμος Σύρου - Ερμούπολης Αρχειοθετήθηκε 2013-05-24 στο Wayback Machine.
Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης γυναικών 2015-2016

Το κύπελλο Ελλάδας βόλεϊ γυναικών για την περίοδο 2015–16 ήταν η 18η διοργάνωση στην ιστορία του θεσμού, και διοργανώθηκε από την ΕΟΠΕ. Συνολικά δήλωσαν συμμετοχή 179 ομάδες από όλη την Ελλάδα. Η συμμετοχή για τις ομάδες της Α1 και της Α2 έγινε υποχρεωτική από αυτή την περίοδο, ενώ όποια ομάδα των δύο αυτών κατηγοριών δεν συμμετείχε θα είχε ποινή αφαίρεσης 3 βαθμών από το πρωτάθλημα στο οποίο αγωνιζόταν. Κυπελλούχος αναδείχθηκε για 6η συνεχόμενη χρονιά ο Ολυμπιακός Πειραιώς.

 Την Α΄ φάση του κυπέλλου Ελλάδας αποτέλεσαν τα κύπελλα των δέκα τοπικών ενώσεων. Από κάθε ένωση με διαβάθμιση κατηγοριών (ΕΣΠΑΑΑ, ΕΣΠΕΔΑ, ΕΠΕΣΘ, ΕΣΠΕΜ, ΕΣΠΕΚΕ, ΕΣΠΕΠ) δικαίωμα πρόκρισης στην Β΄ φάση είχαν τέσσερις ομάδες, και από τις ενώσεις χωρίς διαβάθμιση δύο ομάδες. Οι 32 ομάδες που πήραν την πρόκριση από τις τοπικές ενώσεις είναι: Στη Β' φάση εισήλθαν στη διοργάνωση και οι 38 ομάδες της Α2. Με τις 32 ομάδες των τοπικών ενώσεων αποτέλεσαν ένα σύνολο από 70 ομάδες. Στη φάση αυτή διεξήχθησαν 5 αγωνιστικές, έως ότου να μείνουν 4 ομάδες, που προκρίθηκαν στη Γ' Φάση. Οι κληρώσεις έγιναν με γεωγραφικά κριτήρια, ώστε να αποφευχθούν οι μεγάλες μετακινήσεις για τις ομάδες. Κατά την 1η αγωνιστική διεξήχθησαν 34 αγώνες. Η Τελχινίς Ρόδου και ο Ασκληπιός Τρικάλων προκρίθηκαν στη 2η αγωνιστική χωρίς αγώνα ύστερα από κλήρωση, οπότε παρέμειναν 36 ομάδες. Κατά τη 2η αγωνιστική διεξήχθησαν 4 αγώνες, ώστε να μείνουν 32 ομάδες για τη συνέχεια της Β' φάσης. Στη Γ' φάση βρέθηκαν οι 4 ομάδες που προκρίθηκαν από τη Β' φάση, καθώς και οι δώδεκα ομάδες της Α1 γυναικών 2015–16. Η τελική φάση (φάιναλ-4) διεξήχθη το διήμερο 4 και 5 Μαρτίου στη Χίο και μεταδόθηκε τηλεοπτικά από τη δημόσια τηλεόραση ΕΡΤ-2. Οι ημιτελικοί διεξήχθησαν στις 4 Μαρτίου. Ο πρώτος ημιτελικός ανάμεσα σε Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό ξεκίνησε στις 17:30 ώρα Ελλάδος, και ο δεύτερος ανάμεσα στην Ηλιούπολη και την ΑΕΚ στις 21:00. Ο τελικός διεξήχθη στις 5 Μαρτίου με ώρα έναρξης 18:30. Πολυτιμότερη Παίκτρια (MVP): Τζίνα Λαμπρούση Διαιτητές: Ονόπας, Βλαχάκης Συνθέσεις: Ολυμπιακός (Μπράνκο Κοβάτσεβιτς): Γιώτα 11 (6/11 επ., 5 μπλοκ), Λαζάρεβιτς 9 (6/12 επ., 1 άσος, 2 μπλοκ, 25% υπ. – 12% άριστες), Μαλασάι 13 (11/20 επ., 1 άσος, 1 μπλοκ, 43% υπ. – 36% άριστες), Χριστοδούλου 6 (3/5 επ., 2 άσοι, 1 μπλοκ), Λαμπρούση 8 (3/5 επ., 3 άσοι, 2 μπλοκ), Τσβετάνοβα 10 (8/22 επ., 2 άσοι), Κονόμη (λ. – 78% υπ. – 78% άριστες) / Μανωλίνα Κωνσταντίνου, Κοκκινάκη, Εμμανουηλίδου 2 (3/5 επ., 1 μπλοκ) Α.Ε.Κ. Αθηνών (Μανώλης Ρουμελιώτης}: Τσοχατζή, Κωνσταντινίδου, 10 (9/7 επ., 1 μπλοκ), Ιβάνοβα 1 (1/8 επ., 50% υπ. – 50% άριστες), Κατσαντώνη 2 (2/16 επ.), Λαμπρινίδου 7 (4/9 υπ., 3 μπλοκ), Κοσμά 3 (3/21 επ., 29% υπ. – 14% άριστες), Κακουράτου (λ. – 50% υπ. – 36% άριστες) / Σπανού 4 (3/16 επ., 1 άσος, 46% υπ. – 38% άριστες), Κουνάδη, Τοντάι Οι τελικοί του Κυπέλλου - Συνθέσεις] www.volleynews.gr Το πανόραμα του Κυπέλλου Ελλάας Γυναικών 2015-16 www.volleynews.gr Ο Ολυμπιακός Κυπελλούχος στο Βόλεϊ Γυναικών 2016 www.osfp.gr
Επαρχία Ναμίμπε

Η επαρχία Ναμίμπε (πορτογαλικά: Namibe‎) είναι επαρχία της Ανγκόλας. Κατά την πορτογαλική κυριαρχία η περιοχή αποτελούσε την περιφέρεια Μοσάμεντες. Έχει έκταση 57.091 χλμ² και είχε 495.326 κατοίκους κατά την απογραφή του 2014. Η πόλη-λιμάνι Μοσάμεντες είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας με πληθυσμό 250.000 κατοίκους το 2014. Το Εθνικό Πάρκο Γιόνα βρίσκεται εντός των ορίων της επαρχίας.

 Από την ίδρυσή της από τους Πορτογάλους το 1840 και μέχρι το 1985, η περιοχή ήταν γνωστή ως Μοσάμεντες (Moçâmedes). Το τρέχον όνομα της επαρχίας προέρχεται από την έρημο Ναμίμπ, που βρίσκεται κυρίως στη Ναμίμπια. Το βορειότερο τμήμα της, ωστόσο, βρίσκεται στην επαρχία Ναμίμπε. Εκτεταμένες πλημμύρες στην επαρχία έλαβαν χώρα στις 5 Απριλίου 2001, με τους ποταμούς Μπέρο και Ζιραούλ να πλημμυρίζουν στις επαρχίες Ναμίμπε, Ουίλα και Μπενγκέλα. Σύμφωνα με πληροφορίες, 20 άτομα στην επαρχία Ναμίμπε έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια της πλημμύρας. Η επαρχία Ναμίμπε καλύπτει έκταση 57.091 χλμ², μεγάλο μέρος της οποίας είναι έρημος. Η πρωτεύουσα της επαρχίας είναι η πόλη Μοσάμεντες, με τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη να είναι το Τομπούα (πρώην Πόρτο Αλεξάντρε). Στην έρημο Ναμίμπ μπορεί να δει κανείς τα σπάνια Welwitschia mirabilis, «ένα παράξενο φυτό με γιγαντιαία ρίζα», καθώς και το Εθνικό Πάρκο Ιόνα. Η λίμνη Άρκο, μια όαση γλυκού νερού, αποτελεί ξεχωριστό θέαμα στη μέση της ερήμου. Κοντά στην ακτή της ερήμου Μπεντιάμπα και στο Εθνικό Πάρκο Ιόνα, έχουν ανακαλυφθεί ύστερα κρητιδικά απολιθώματα καρχαριών, χελωνών, μοσασαύρων, πλεσιοσαύρων και σαυρόποδων. Η επαρχία Ναμίμπε αποτελείται από πέντε (5) δήμους (municípios): Δήμος Βιρέι: - Βιρέι, Καΐντε Δήμος Καμακούιο: - Καμακούιο, Μαμουέ, Τσίνγκο Δήμος Μοσάμεντες: - Λουσίρα, Μοσάμεντες (Ναμίμπε) [που υποδιαιρείται σε 4 ζώνες], Μπεντιάμπα Δήμος Μπιμπάλα: - Καϊτού, Καπαγκόμπε, Λόλα, Μπιμπάλα Δήμος Τμούα: - Γιόνα, Σάου Μαρτίνιο ντος Τίγκρες, Τομπούα Η επαρχία Ναμίμπε είχε πληθυσμό 495.326 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2014. Η έρημος είναι αραιοκατοικημένη, αλλά κατοικείται από ομάδες Χερέρο και μικρές ομάδες Χοϊσάν. Η γεωργία είναι η κύρια πηγή εισοδήματος στην επαρχία Ναμίμπε, με τις κύριες καλλιέργειες να είναι εσπεριδοειδή, ελιές, γκουάβα, κεχρί και η κτηνοτροφία, συμπεριλαμβανομένης της εκτροφής αιγοπροβάτων. Η αλιεία είναι ένα άλλο μέσο διαβίωσης για τους κατοίκους της επαρχίας Ναμίμπε, με την Τομπούα να είναι η κύρια αγορά. Η επαρχία διαθέτει σημαντικά αποθέματα χρυσού, χαλκού, μαγγανίου, χρωμίου, κασσίτερου, λιγνίτη και μαρμάρου. Το αεροδρόμιο Γιούρι Γκαγκάριν και το εμπορικό λιμάνι του Μοσάμεντεφ, είναι τα δύο κύρια κέντρα μεταφοράς για την εισαγωγή και εξαγωγή προϊόντων. Γεωγραφικές πληροφορίες επαρχίας στο geoview.info
Χάσαν Μάατουκ

Ο Χάσαν Μάατουκ (αραβικά: حسن علي معتوق, γεννήθηκε 10 Αυγούστου 1987) είναι Λιβανέζος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως επιθετικός. Βασικό στέλεχος και αρχηγός της Εθνικής Λιβάνου είναι κάτοχος του ρεκόρ διεθνών συμμετοχών με 94 και τερμάτων με 21.

 Αλ Αχέντ Πρωτάθλημα Λιβάνου (3) : 2007–08 , 2009–10 , 2010–11 Κύπελλο Λιβάνου (3) : 2004–05, 2008–09, 2010–11 Κύπελλο Ελίτ Λιβάνου : 2008, 2010, 2011 Σούπερ Καπ Λιβάνου (2) : 2008, 2010Νεζμέ Κύπελλο Ελίτ Λιβάνου (2) : 2017, 2018Ανσάρ Πρωτάθλημα Λιβάνου : 2020–21 Κύπελλο Λιβάνου: 2020–21 Σούπερ Καπ Λιβάνου: 2021Ατομικές διακρίσεις Λιβανέζος νεαρός παίκτης της χρονιάς : 2004–05 Καλύτερος ποδοσφαιριστής πρωταθλήματος Λιβάνου (4) : 2009–10, 2010–11, 2017–18, 2018–19 Πρώτος σκόρερ πρωταθλήματος Λιβάνου (2): 2010–11, 2020–21 Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα