Κλωντ Αβελίν

Με το λογοτεχνικό ψευδώνυμο Κλωντ Αβελίν (Claude Aveline) είναι γνωστός ο Γάλλος συγγραφέας, εκδότης, ποιητής και αντιστασιακός κατά τη γερμανική Κατοχή Εβζέν Αβτσίν (Evgen Avtsine, 19 Ιουλίου 1901 – 4 Νοεμβρίου 1992). Συνέγραψε μυθιστορήματα, ποιήματα, θεατρικά έργα, σενάρια, άρθρα και άλλα κείμενα.

 Ο Αβτσίν γεννήθηκε στο Παρίσι από γονείς Ρωσοεβραίους, που είχαν καταφύγει εκεί το 1891 εξαιτίας των αντισημιτικών περιορισμών στην πατρίδα τους και έγιναν Γάλλοι πολίτες το 1905, δηλαδή μετά τη γέννηση του Εβζέν. Ο Εβζέν ήταν μαθητής στο υψηλού κύρους Λύκειο Ερρίκου Δ΄ των Παρισίων και μετά σε λύκειο των Βερσαλλιών, όπου μετακόμισαν οι γονείς του. Το 1915 κατατάχθηκε ως εθελοντής νοσηλευτής στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και κατόπιν εγγράφηκε σε παρισινό κολέγιο, αλλά η υγεία του κλονίσθηκε και έτσι σταμάτησε τις σπουδές του. Το 1918-1919 έζησε κοντά στις Κάννες, όπου και άρχισε να γράφει με το ψευδώνυμο Κλωντ Αβελίν. In 1919 τα ποιήματα του Αβελίν πρωτοδημοσιεύθηκαν σε περιοδικά και τον γνώρισαν στον συγγραφέα Ανατόλ Φρανς, οπότε έγινε προστατευόμενός του και καλός φίλος του. Το 1920 ο Αβελίν επέστρεψε στο Παρίσι, εργάσθηκε ως συντάκτης σε ένα περιοδικό τέχνης και αποδέχθηκε μια πρόταση να γράψει ένα βιβλίο για τον Βούδα της Ιστορίας, με τίτλο La merveilleuse légende de siddhartha gautama bouddha. Το 1922, σε ηλικία μόλις 21 ετών, ίδρυσε τον δικό του εκδοτικό οίκο με την επωνυμία «Chez Claude Aveline éditeur», αποκληθείς «ο νεαρότερος εκδότης στη Γαλλία» ή και σε όλο τον κόσμο. Μετά από μια ακόμα περιπέτεια με την υγεία του το 1923, ο Αβελίν παρέμεινε επί τετραετία σε ένα σανατόριο στο Φον-Ρομέ-Οντεγιό-Βιά, όπου γνωρίστηκαν με τον νεαρό μετέπειτα γνωστό σκηνοθέτη του κινηματογράφου Ζαν Βιγκό. Αργότερα ο Αβελίν θα διατελούσε εκτελεστής της διαθήκης του και κηδεμόνας της κόρης του, μετά τον πρόωρο θάνατο του Βιγκό και της συζύγου του. Το 1951 ο Αβελίν θεσμοθέτησε το Βραβείο Ζαν Βιγκό για νεαρούς Γάλλους κινηματογραφικούς σκηνοθέτες, και ήταν πρόεδρος της κριτικής επιτροπής του επί 25ετία.Το 1932 ο Αβελίν δημοσίευσε το αστυνομικό του μυθιστόρημα La Double Mort de Frédéric Belot, που σημείωσε μεγάλη εμπορική επιτυχία, και το 1936 το μυθιστόρημα Le Prisonnier, που αναφέρθηκε από τον Αλμπέρ Καμύ ως επίδραση και έμπνευση για το περίφημο μυθιστόρημα του τελευταίου Ο Ξένος. Ως συμπαθών πολιτικά την ευρύτερη Αριστερά, ο Αβελίν συνεισέφερε κείμενα σε πολυάριθμα αντιφασιστικά και κομμουνιστικά έντυπα, όπως τα Commune και Vendredi.Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής της Γαλλίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Αβελίν εντάχθηκε στη Γαλλική Αντίσταση. Το 1952 κέρδισε το Μέγα Βραβείο της Société des gens de lettres και το 1955 το Prix Italia για το δημιουργικό έργο του στο μεταδιδόμενο από το ραδιόφωνο θέατρο. Το 1956 ο Αβελίν ζήτησε από τους πολλούς φίλους του εικαστικούς να εικονογραφήσουν καλλιτεχνικά το «Portrait de l'Oiseau-Qui-N'Existe-Pas» (= «Πορτρέτο του πουλιού που δεν υπάρχει»), ένα ποίημα που έγραψε το 1950 και μέχρι σήμερα έχει μεταφρασθεί σε 55 γλώσσες. Δημιουργήθηκε έτσι μια συλλογή από 108 έργα σχεδίου, χαρακτικής και ζωγραφικής από καλλιτέχνες διαφορετικών ρευμάτων και υποβάθρων, μεταξύ των οποίων και ο ελληνικής καταγωγής Μάριος Πράσινος, η Πορτογαλίδα Μαρία Έλενα Βιέιρα ντα Σίλβα και ο Ζακ Βιγιόν (Γκαστόν Ντυσάν). Αυτή η συλλογή δωρήθηκε από τον Αβελίν το 1963 στο Εθνικό Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στο Παρίσι, όπου εκτέθηκε. Η προτομή του Αβελίν, που φιλοτέχνησε το 1967 ο Οσίπ Ζάντκιν, ήταν το τελευταίο έργο αυτού του σημαντικού γλύπτη πριν από τον θάνατό του. Ως φόρο τιμής προς τον καλλιτέχνη, ο Αβελίν έγραψε το «Je suis le dernier Zadkine» (= «Είμαι ο τελευταίος Ζάντκιν») στη γαλλική εφημερίδα Le Figaro.Το 1974 ο Αβελίν άρχισε να γράφει απομνημονεύματα. Πέθανε στο Παρίσι σε ηλικία 91 ετών. Αν και στο έργο του τον απασχολούσε μόνιμα το μυστήριο της ζωής και του θανάτου, ο Αβελίν δεν έπαψε να συνδέει την ψυχολογική ανάλυση των ηρώων του με τα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα της εποχής του. Εκτός από τα προαναφερθέντα, ξεχωρίζει η τριλογία μυθιστορημάτων του «Η ζωή του Φιλίπ Ντενίς» (1930-1935) και από τα μεταγενέστερα Το μάτι της γάτας (1970). Το ομώνυμο λήμμα στην Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Larousse-Britannica, έκδ. 2006, τόμος 1, σελ. 89