IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Άνω Αμπχαζία

Η Άνω Αμπχαζία (γεωργιανά: ზემო აფხაზეთი, Zemo Apkhazeti, αμπχαζικά: Аҧсны хыхьтəи, Apsny khykh'twi) είναι ένας όρος που εισήχθη το 2006, για να υποδηλώσει το βορειοανατολικό τμήμα της αμφισβητούμενης περιοχής της Αμπχαζίας, που παρέμεινε υπό γεωργιανό έλεγχο μετά τον Πόλεμο στην Αμπχαζία του 1992-1993. Από το Σεπτέμβριο του 2006 μέχρι τον Αύγουστο του 2008, το κύριο χωριό, η Τσχάλτα, φιλοξένησε την Κυβέρνηση της Αυτόνομης Δημοκρατίας της Αμπχαζίας και ήταν η έδρα της δημοτικής κοινότητας Αζάρα. Αυτή η κατάσταση τελείωσε στο τέλος της μάχης της κοιλάδας Κοντόρι τον Αύγουστο του 2008, όταν η Άνω Αμπχαζία κατελήφθη από τα Ρωσο-αμπχαζικά στρατεύματα, που ήδη έλεγχαν το υπόλοιπο της Αμπχαζίας.

 Γεωγραφικά, η Άνω Αμπχαζία αποτελείται από το Ανώτερο τμήμα της Κοιλάδας Κοντόρι, την οροσειρά Τσχάλτα και το πέρασμα Μαρούχι στα σύνορα με τη Ρωσική Ομοσπονδία. Κατοικούταν από περίπου 2.000 άτομα, κυρίως εθνοτικοί Γεωργιανοί (Σβάνοι). Η περιοχή καταλαμβάνει περίπου το 29% του Αμπχαζικού εδάφους και είναι υψηλής στρατηγικής σημασίας, λόγω της εγγύτητάς της με την κατεχόμενη από την Αμπχαζία πρωτεύουσα Σουχούμι και άλλες σημαντικές πόλεις της περιοχής. Ο όρος Άνω Αμπχαζία ήταν σε μεγάλο βαθμό χρησιμοποιούμενος από τους γεωργιανούς αξιωματούχους και τα γεωργιανά μέσα ενημέρωσης μετά από την επιτυχημένη επιχείρηση των γεωργιανών δυνάμεων στη κοιλάδα Κοντόρι τον Ιούλιο του 2006, η οποία εμπέδωσε τη γεωργιανή παρουσία στην περιοχή. Παλαιότερα, η γεωργιανή κυβέρνηση ασκούσε πολύ χαλαρό έλεγχο στο Κοντόρι, ακόμη κι αν οι Αμπχαζικές αποσχιστικές δυνάμεις δεν ήταν ποτέ σε θέση να διεισδύσουν στην κοιλάδα και η περιοχή σε μεγάλο βαθμό κυβερνούνταν από τον τοπικό πολέμαρχο Εμζάρ Κβιτσιάνι από το 1994, ο οποίος απομακρύνθηκε από γεωργιανή αστυνομική επιχείρηση το 2006. Στις 27 Σεπτεμβρίου 2006, στη 13η επέτειο από την πτώση του Σουχούμι στους Αμπχάζιους αντάρτες και τους συμμάχους τους από το Βόρειο Καύκασο (1993), η κοιλάδα Κοντόρι και οι γειτονικές περιοχές, που ελέγχονταν από τη Γεωργία, μετονομάστηκαν επίσημα σε Άνω Αμπχαζία και ανακηρύχθηκαν "προσωρινό διοικητικό κέντρο" της Αμπχαζίας και η έδρα της ντε γιούρε κυβέρνηση της Αμπχαζίας. Παρά τις αμπχαζικές και ρωσικές διαμαρτυρίες, εγκαινιάστηκε το νέο γραφείο της κυβέρνησης την ίδια ημέρα, από μια υψηλού επιπέδου αντιπροσωπεία από τη γεωργιανή πρωτεύουσα, της Τιφλίδας, συμπεριλαμβανομένου του Προέδρου Μιχαήλ Σαακασβίλι και του Καθολικού Πατριάρχη Ηλίας Β΄.Η περιοχή υπέστη ένα μεγάλο πρόγραμμα αποκατάστασης, συμπεριλαμβανομένης της ανοικοδόμησης των υποδομών και την ενίσχυση των υπηρεσιών ασφαλείας. Η Κεντρική εφορευτική Επιτροπή της Γεωργίας ίδρυσε την εκλογική περιφέρεια της Άνω Αμπχαζίας, επιτρέποντας στον πληθυσμό της περιοχής να λάβουν για πρώτη φορά μέρος στη γεωργιανή τοπικές εκλογές του 2006, κάτι πρωτόγνωρο στη πρόσφατη γεωργιανή ιστορία.Στις 12 Αυγούστου 2008, κατά τη διάρκεια του πολέμου της Νότιας Οσσετίας το 2008, οι Ρωσο-αμπχαζικές δυνάμεις απέκτησαν τον έλεγχο της Άνω Αμπχαζίας στη Μάχη της Κοιλάδας Κοντόρι. Κοιλάδα Κοντόρι Σάντζεν Abkhazia says it controls most of Kodori Valley Detailed History of Upper Abkhazia (Georgian source)
Ίδρυμα κατά της Διαφθοράς

Το Ίδρυμα Καταπολέμηση της Διαφθοράς (ρωσικά: Фонд борьбы с коррупцией) είναι ένας ρωσικός μη κερδοσκοπικός οργανισμός με έδρα τη Μόσχα που ιδρύθηκε το 2011 από τον ακτιβιστή και πολιτικό Αλεξέι Ναβάλνι. Ο κύριος στόχος είναι να διερευνήσει και να αποκαλύψει περιπτώσεις διαφθοράς μεταξύ υψηλόβαθμων αξιωματούχων της Ρωσίας. Η ΜΚΟ χρηματοδοτείται από ιδιωτικές δωρεές. Μεταξύ άλλων δραστηριοτήτων, το ίδρυμα δημοσιεύει ταινίες στο YouTube σχετικά με τη διαφθορά Ρώσων αξιωματούχων. Η ΜΚΟ έπαψε να λειτουργεί τον Ιούνιο του 2021, αφού η λειτουργία της χαρακτηρίστηκε παράνομη και εξτρεμιστική, από τη ρωσική Δικαιοσύνη.

 Το Ίδρυμα κατά της Διαφθοράς διεξάγει έρευνες σχετικά με τη διαφθορά από τις ρωσικές αρχές. Βοηθά επίσης τους ανθρώπους να διασφαλίσουν ότι οι αρχές λειτουργούν σωστά για να παρέχουν κανονικές συνθήκες στον τομέα των υπηρεσιών κοινής ωφέλειας, των μεταφορών, των δημοσίων έργων, των εκλογών κ.λπ. Ο εκτελεστικός διευθυντής του ιδρύματος Βλαντιμίρ Ασούρκοφ διατύπωσε τη στρατηγική του ιδρύματος ως πίεση στις αρχές προκειμένου να τις ωθήσει να κάνουν εσωτερικές μεταρρυθμίσεις, δουλεύοντας σε δύο κατευθύνσεις: Την οργάνωση καταστάσεων στις οποίες οι κυβερνητικές δομές θα αισθάνονται πίεση και την δημιουργία πραγματικής εναλλακτικής λύσης για το τρέχον σύστημα εξουσίας.Το Ίδρυμα καταχωρήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 2011 (αριθμός λογαριασμού 7714013315, OGRN 1117799018204). Σύμφωνα με τον Ασούρκοφ, οι ιδρυτές της οργάνωσης απέκτησαν εμπειρία στη δημόσια και διαφανή συγκέντρωση χρημάτων οργανώνοντας χρηματοδότηση για το έργο RosPil. Ένα σημαντικό ποσό συλλέχθηκε μέσω του συστήματος πληρωμών Yandex, το οποίο παρείχε οικονομική υποστήριξη για το έργο για ένα χρόνο. Παράλληλα, οι ιδρυτές του εργάζονται στην ιδέα της συμμετοχής σε μόνιμη βάση επαγγελματικών δικηγόρων και οικονομολόγων στην αναζήτηση και την καταστολή συστημάτων διαφθοράς στο σύστημα δημοσίων συμβάσεων. Αυτή η βάση στελεχών θα επιτρέψει τη λήψη ορισμένων εγγυήσεων, σε αντίθεση με το πρόγραμμα εργασίας με εθελοντές. Το Ίδρυμα κατά της Διαφθοράς χρηματοδοτείται από τους υποστηρικτές του, ως επί το πλείστον από απλούς ανθρώπους. Σύμφωνα με τον Ασούρκοφ, «η συνεχής συγκέντρωση χρημάτων είναι απαραίτητη προϋπόθεση για τη λειτουργία» του ιδρύματος. Τα στελέχη του θέλουν να δημιουργήσουν ένα σύστημα που θα επιτρέπει στο ταμείο «να μην εξαρτάται από μια πηγή χρηματοδότησης». Τον Απρίλιο του 2012, υπολόγισαν τον ετήσιο προϋπολογισμό του οργανισμού σε περίπου 300.000 δολάρια ΗΠΑ. Εάν βρεθούν περισσότερα κεφάλαια, το Ίδρυμα κατά της Διαφθοράς θα επεκταθεί.Το 2013, το ταμείο συγκέντρωσε 23 εκατομμύρια ρούβλια μέσω δωρεών. Το 2014 ο προϋπολογισμός ήταν 28,5 εκατομμύρια ρούβλια, ενώ το 2016 ήταν 45 εκατομμύρια ρούβλια.
GAZon Next

Το GAZon NEXT είναι φορτηγό που παράγεται από τη ρωσική εταιρεία παραγωγής οχημάτων GAZ. Το μοντέλο κατασκευάζεται από το 2014 και είναι ο διάδοχος του GAZ-3307 και GAZ-3309. Με το όνομα Sadko NEXT κυκλοφορεί μια παραλλαγή του οχήματος με τετρακίνηση, επομένως, εκείνη είναι ο διάδοχος του GAZ-3308.

 Αυτό το φορτηγό παράχθηκε παράλληλα με το GAZon από τη GAZ στη Ρωσία, μέχρι το 2019. Το φορτηγό κυκλοφόρησε το 2014 και δεν είχε σχεδόν καμία μηχανική σχέση με τα προηγούμενα μοντέλα, οπού οι ρίζες τους προέρχονταν από φορτηγά του 1950. Το GAZon Next πουλάει καλύτερα από τον προκάτοχό του, το GAZon, ενώ επίσης εξαγόταν και σε πολλές αγορές στην Ανατολική Ευρώπη. Το φορτηγό αυτό είναι αρκετά δημοφιλές στη Ρωσία και χρησιμοποιείται για πολλές χρήσεις, από φορτηγό μέχρι και λεωφορείο. Το φορτηγό πωλείται μαζί με το ελαφρύτερο GAZelle. Η GAZ έκανε μερικές προσπάθειες να πουλήσει το φορτηγό και σεσε Δυτικές χώρες, αλλά αν και στην αρχή έδειχνε επιτυχία, οι εξαγωγές σχεδόν σε όλες τις χώρες σταμάτησαν με την Εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία το 2022. Η καμπίνα του GAZon Next επίσης χρησιμοποιήθηκε και από την Ural Trucks για το Ural Next, με μια συμφωνία μεταξυ των δύο εταιριών. Επίσης, το φορτηγό έχει πολύ πιο υψηλή ποιότητα κατασκευής σε σύγκριση με τα προηγούμενα μοντέλα.
Φράγκο CFP

Το Φράγκο CFP (CFP franc, στην καθομιλουμένη απλώς το φράγκο) είναι το νόμισμα που χρησιμοποιείται στα γαλλικά υπερπόντια εδάφη στον Ειρηνικό. Συγκεκριμένα, το εν λόγω νόμισμα χρησιμοποιούν η Γαλλική Πολυνησία, η Νέα Καληδονία και η Ουώλλις και Φουτούνα. Τα αρχικά CFP σήμαιναν στην αρχή Colonies françaises du Pacifique ("Γαλλικές αποικίες του Ειρηνικού") όμως σήμερα επίσημα σημαίνουν Change Franc Pacifique ("Φράγκο Συναλλάγματος του Ειρηνικού"). Ο κωδικός ISO 4217 για το νόμισμα είναι το XPF.

 Το φράγκο CFP δημιουργήθηκε το Δεκέμβριο του 1945, την ίδια περίοδο με το Φράγκο CFA. Όταν η Γαλλία επικύρωσε τη συμφωνία Μπρέτον Γουντς, το γαλλικό φράγκο υποτιμήθηκε από τα 200 φράγκα για μία αγγλική λίρα σε 480 φράγκα για 1 λίρα. Έτσι δημιουργήθηκαν νέα νομίσματα στις γαλλικές αποικίες. Το φράγκο CFP δεν υποτιμήθηκε και η ισότιμία του με το γαλλικό φράγκο ήταν αρχικά τα 2,4 γαλλικά φράγκα = 1 φράγκο CFP . Το 1949 η ισοτιμία έγινε 5,5 γαλλικά φράγκα= 1 φράγκο CFP. Η ισοτιμία φράγκου Γαλλίας και φράγκου CFP ήταν: Το 1960 εισήχθη το νέο γαλλικό φράγκο στη Γαλλία, το οποίο είχε ίδια αξία όση είχαν και 100 παλιά. Η ισοτιμία φράγκου και φράγκου CFP έγινε τώρα 0,055 γαλλικά φράγκα = 1 φράγκο CFP. Αρχικά το φράγκο του Ειρηνικού είχε εισαχθεί σε ξεχωριστή μορφή στη Γαλλική Πολυνησία, Νέα Καληδονία και στις Νέες Εβρίδες. Η Ουώλλις και Φουτούνα χρησιμοποιεί το νέο φράγκο της Νέας Καληδονίας. Το 1969 το φράγκο των Νέων Εβρίδων διαχωρίστηκε από το φράγκο CFP και τελικά αντικαταστάθηκε από το βάτου το 1982. Από την 1 Ιανουαρίου 1999, το CFP έχει "κλειδωμένη" ισοτιμία με το ευρώ στα 1000 φράγκα CFP = 8,38 ευρώ. Διάταγμα της 15ης Σεπτεμβρίου 2021, το οποίο τέθηκε σε ισχύ στις 26 Φεβρουαρίου 2022, ορίζει το όνομα CFP franc ως «φράγκο των γαλλικών κοινοτήτων του Ειρηνικού».[1]. Το 1949 άρχισαν να βγάζουν κέρματα η Νέα Καληδονία και η τότε Γαλλική Ωκεανία, σήμερα Γαλλική Πολυνησία. Τα πρώτα τραπεζογραμμάτια άρχισαν να τυπώνονται στις Νέες Εβρίδες το 1965 και στη Νέα Καληδονία και Γαλλική Πολυνησία το 1969. Το 1985 έκανε την εμφάνισή του ένα νέο χαρτονόμισμα, αυτό των 10.000 φράγκων. Την περίοδο 1992-1996, κυκλοφόρησαν και τραπεζογραμμάτια των 500, 1000 και 5.000 φράγκων. Το συνολικό σχέδιο δεν έχει αλλάξει από το 1969. Προτού καθιερωθεί το νόμισμα στις χώρες αυτές του Ειρηνικού, για τις συναλλαγές χρησιμοποιείται και το Πέσος της Χιλής. Στα αγγλικά είναι γνωστό ως 1 δολάριο. Η λέξη δολάριο έγινε τάρα (tārā) και αυτός ο ανεπίσημος όρος ισοδυναμεί με 5 κέρματα. Ανακαλύψτε τα γαλλικά εδάφη στον Ειρηνικό
Καζακικές βουλευτικές εκλογές 2021

Στις 10 Ιανουαρίου 2021 διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές στο Καζακστάν, για τα 98 μέλη της 7ης Συνέλευσης της Μαζιλίς (κάτω βουλή του Καζακικού Κοινοβουλίου).Στις εκλογές συμμετείχαν μόνο πέντε κόμματα. Το κυβερνών κόμμα Φωτεινή Πατρίδα (Νουρ Οτάν) έχει κερδίσει σε όλες τις εκλογές από το 2004 ως σήμερα, και τα υπόλοιπα τέσσερα κόμματα είναι όλα φιλοκυβερνητικά. Τρία κόμματα πέρασαν το εκλογικό όριο και μπήκαν στο κοινοβούλιο: η Φωτεινή Πατρίδα με το 71% των ψήφων, το Δημοκρατικό Κόμμα Ακ Ζολ με 10,95% και το Καζακικό Λαϊκό Κόμμα με 9,10%.Στην πρώτη συνεδρίαση της νέας Μαζιλίς, στις 15 Ιανουρίου 2021, ο Νουρλάν Νιγματουλίν επανεξελέγη ομόφωνα πρόεδρος της βουλής. Ο Ασκάρ Μάμιν θα παραμείνει στη θέση του Πρωθυπουργού.

 Η Μαζιλίς αποτελείται από 107 μέλη, από τα οποία τα 9 εκλέγονται από την Λαϊκή Συνέλευση του Καζακστάν. Τα 98 μέλη εκλέγονται με δημοκρατικές εκλογές, με καθολική, άμεση και μυστική ψηφοφορία, για πενταετή θητεία. Το εκλογικό σύστημα είναι αναλογική εκπροσώπηση από όλην την επικράτεια ως ενιαία περιφέρεια, και η κατανομή των εδρών γίνεται με τη μέθοδο των μεγαλυτέρων υπολοίπων. Το εκλογικό όριο για να μπει ένα κόμμα στο κοινοβούλιο είναι το 7% των ψήφων. Η προσέλευση στην ψηφοφορία δεν είναι υποχρεωτική. Δικαίωμα ψήφου έχουν οι πολίτες ηλικίας άνω των 18 ετών και δικαίωμα υποψηφιότητας οι πολίτες ηλικίας άνω των 25 ετών. Στις 15 Ιανουαρίου 2021 το νέο Μαζιλίς, η 7η Συνέλευση, συνεδρίασε για πρώτη φορά. Ο Νουρλάν Νιγκματουλίν επανεξελέγη ομόφωνα Πρόεδρος της βουλής.Την ίδια ημέρα ο Πρόεδρος Κασίμ-Τζομάρτ Τοκάγιεφ παρουσίασε την υποψηφιότητα του Ασκάρ Μάμιν για τη θέση του Πρωθυπουργού. Τα 99 μέλη που παρευρίσκονταν ενέκριναν την πρόταση με 78 ψήφους υπέρ. Ρωσία: Ο πρόεδρος της Κρατικής Δούμας Βιάτσελαβ Βολοντίν συνεχάρη τον Νουρλάν Νιγματουλίν για την επανεκλογή του ως προέδρου της Μαζιλίς. Κατά τη διάρκεια της συζήτησης για τις εκλογές, πρόσθεσε ότι: «Οι βουλευτές της Κρατικής Δούμας που παρατήρησαν τις εκλογές ανέφεραν ότι οι εκλογές ήταν ανοιχτές και ανταγωνιστικές».
Ένωση Μαστιχοπαραγωγών Χίου

H Ένωση Μαστιχοπαραγωγών Χίου είναι ένας δευτεροβάθμιος συνεταιρισμός που εκπροσωπεί συνολικά τους 20 πρωτοβάθμιους συνεταιρισμούς μαστιχοπαραγωγών των 24 μαστιχοχωριών, υπεύθυνα για την παραγωγή της μαστίχας και εδρεύει στη Χίο. Είναι ο αποκλειστικός φορέας διαχείρισης της μαστίχας Χίου παγκοσμίως, και απαριθμεί περίπου 4.500 μέλη. Ιδρύθηκε το 1938 (Αναγκαστικός Νόμος 1390/3-10-1938) με σκοπό την συστηματικοποίηση της καλλιέργειας του Χιώτικου Μαστιχόδενδρου (Pistacia Lentiscus cv. Chia) και της παραγωγής της Μαστίχας Χίου, καθώς και την τυποποίηση των παράγωγων της μαστίχας και της αναγνώρισής τους παγκοσμίως. Θεωρείται ένας από τους πιο επιτυχημένους αγροτικούς συνεταιρισμούς της Ελλάδας.

 Η Ε.Μ.Χ., χρησιμοποιώντας Μαστίχα Χίου, έχει επενδύσει σε μία ευρεία γκάμα προΐόντων, όπως τσίχλες (πωλούνται στην αγορά ως "ΕΛΜΑ") μαστιχέλαιο, λικέρ, γλυκά του κουταλιού (υποβρύχιο), λοιπά τρόφιμα, φαρμακευτικά προϊόντα, κλπ. Πολλά από τα προίόντα της Ε.Μ.Χ. - συμπεριλαμβανομένου και της μαστίχας σε μορφή "δακρύων", η οποία αποτελεί πρώτη ύλη - έχουν λάβει πιστοποίηση ΠΟΠ από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Ε.Μ.Χ. έχει ιδρύσει θυγατρικές, προκειμένου να προωθήσει τα προϊόντα της. Μία από αυτές είναι η Mediterra ΑΕ, η οποία έχει αναλάβει την εμπορευματοποίηση της μαστίχας. Παράλληλα, το 2002 ιδρύθηκε η Mastiha Shop, μία αλυσίδα καταστημάτων πώλησης προΐόντων μαστίχα. Έχει επίσης συνεργαστεί με την Τράπεζα Πειραιώς, προκειμένου να ιδρύσει -μεταξύ άλλων- το Μουσείο Μαστίχας Χίου στο Πυργί. Επίσημη Ιστοσελίδα Ένωσης Μαστιχοπαραγωγών ΧίουΕπίσημο κατάστημα Ένωσης Μαστιχοπαραγωγών Χίου (mastihashop)
Εροιάδες Αντιοχίδας

Οι Εροιάδες ή Ερωίδες (αρχαία ελληνικά: Ἐροιάδαι), (ο δήμος: Εροιάδων) ήταν αρχαίος οικισμός - πόλη και δήμος της Αντιοχίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας). Με το ίδιο όνομα (Εροιάδες) ονομάζονταν οι δημότες του δήμου αυτού. Ο δήμος ίσως να συγχέεται, σε διάφορες πηγές, με τον ομώνυμο δήμο των Εροιάδων, της Ιπποθοωντίδας φυλής.

 Ο δήμος πήρε το όνομά του, πιθανώς όπως και ο δήμος των Εροιάδων Ιπποθοωντίδας, από την λέξη «έριον» (αρχαία ελληνικά: ἔριον), δηλαδή το τρίχωμα (το μαλλί) των εριφίων και των αμνών, το οποίο χρησιμοποιείται για την κατασκευή ινών προς ύφανση, ίσως γιατί κάποιοι από τους δημότες ασχολούνταν με τη βιοτεχνική επεξεργασία του. Ο δήμος των Εροιάδων, ήταν δήμος των Μεσογείων ή του άστεως. Η ακριβής τοποθεσία του δήμου αυτού είναι άγνωστη και αβέβαιη, δεν έχει προσδιορισθεί και δεν έχει ακόμα ταυτιστεί επακριβώς. Παλαιότεροι ερευνητές, τοποθετούν τον δήμο αυτόν ή τον ομώνυμό του, της Ιπποθοωντίδας φυλής, είτε στην περιοχή του Κορυδαλλού, δυτικά του Πειραιά, είτε στην περιοχή του Γέρακα του Χαρβατιού. Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Αντιοχίδας φυλής, συμμετείχε με 1 βουλευτή στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη (307/306 – 224/223 π.Χ.) και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) ο δήμος αντιπροσωπευόταν επίσης με 1 βουλευτή στη Βουλή των 600. Κατά την τέταρτη (201/200 π.Χ. – 126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου. Ο δημότης των αρχαίων Εροιάδων ονομαζόταν Εροιάδης ή Ερωίδης. Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από τον δήμο των Εροιάδων, όπως ο Βραύρων ο Εροιάδης πατέρας του Επαφροδίτου, ο βουλευτής Διογένης ο Εροιάδης γιος του Τείμωνος, ο Διογένης ο Εροιάδης πατέρας του Εισιδότου κ.α. Αρχαία Αθήνα Αντιοχίδα φυλή Πρωτογενείς πηγές Ελληνικές επιγραφές - IG Εροιαδ και Ερωιδ Attica (IG I-III).Δευτερογενείς πηγές Eroeadae, στην ιστοσελίδα: referenceworks.brillonline.com, John S. Traill: The political organization of Attica: a study of the demes, trittyes, and phylai, and their representation in the Athenian Council, “Attica”. Princeton: American School of Classical Studies at Athens (ASCSA), 1975, (ISBN 978-0-87661-514-0) John S. Traill: Demos and trittys. Epigraphical and topographical studies in the organization of Attica. Athenians Victoria College, Toronto 1986, p. 139. Peter Siewert, "Die Trittyen Attikas und die Heeresreform des Kleisthenes", C.H. Beck, München 1982, (ISBN 3406080634), (ISBN 9783406080630) «Eroiadai (Antiokhis)». www.ancientworlds.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Μαρτίου 2015. Ανακτήθηκε στις 18 Μαρτίου 2015. Traill, J. «Places: 585909 (Eroiadai)». Pleiades. Ανακτήθηκε στις 19 Απριλίου 2017. Eroiadai, Lexicon of Greek Personal Names (LGPN). Eroiadai, Attic Inscriptions Online.
83 (αριθμός)

Το 83 (ογδόντα τρία) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 82 και πριν από το 84. Είναι ένας περιττός αριθμός, αφού δεν διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 83 συμβολίζεται ως LXXXIII στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΠΓ´ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 83 είναι πρώτος αριθμός, δηλαδή δεν έχει άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος πρώτος αριθμός είναι το 89. Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Ο ατομικός αριθμός 83 αντιστοιχεί στο βισμούθιο. Ο Μεσιέ 83, γνωστός και ως γαλαξίας νότιος ακιδωτός τροχός, είναι ένας ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας σε απόσταση 15 MLy στον αστερισμό της Ύδρας.
Το Χρώμα της Μαγείας

Το χρώμα της μαγείας (στα αγγλικά The Colour of Magic) είναι το πρώτο βιβλίο της χιουμοριστικής σειράς φαντασίας του Τέρι Πράτσετ Δισκόκοσμος (στα αγγλικά Discworld). Εκδόθηκε το 1983. Στην ελληνική γλώσσα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Παρά Πέντε το 1992.

 Πρωταγωνιστής είναι ο Ανεμοβρόχης, ένας δειλός και κυνικός φοιτητής της σχολής μαγείας του Αθέατου Πανεπιστημίου, ο οποίος παραδόξως είναι ανίκανος να κάνει κάποιο μαγικό. Αυτό ήταν αποτέλεσμα των νεανικών του ατασθαλιών, όταν μπήκε στο δωμάτιο όπου φυλασσόταν το ισχυρότερο βιβλίο μαγείας στον Δίσκο και το άνοιξε, με αποτέλεσμα το μυαλό του να έχει χώρο μόνο για το ένα πανίσχυρο ξόρκι που διάβασε. Αυτός αναγκάζεται να γίνει ο πρώτος τουριστικός οδηγός του πρώτου τουρίστα που εμφανίστηκε ποτέ στον Δίσκο, του Δίανθου. Ο Δίανθος, από την άλλη, είναι ένας καλοκάγαθος και αφελής περίεργος τύπος, που το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να εξερευνήσει τον Δίσκο απ' τη μια άκρη του στη άλλη, μαζί με το μαγεμένο μπαούλο του από ξύλο αχλαδόξυδου. Στο δρόμο θα γνωρίσουν απέραντες περιπέτειες και κινδύνους, με τον φουκαρά τον Ανεμοβρόχη να βλαστημά την ώρα που έμπλεξε. Η ιστορία ολοκληρώνεται στο επόμενο βιβλίο της σειράς, Το Φως της Φαντασίας.
Γκανγκέσα Ουπαντγιάγια

Ο Γκανγκέσα Ουπαντγιάγια (σανσκριτικά: गंगेश उपाध्याय, Gaṅgeśa Upādhyāya, έζησε στα τέλη του 14ου αιώνα) ήταν Ινδός μαθηματικός και φιλόσοφος από το βασίλειο της Μιθίλα. Ίδρυσε τη σχολή Νάβια-Νιάγια ("Νέα Λογική"). Το Ταττβατσινταμάνι (Το Στολίδι της Σκέψης σχετικά με τη Φύση των Πραγμάτων), επίσης γνωστό ως Πραμανατσινταμάνι (Το Στολίδι της Σκέψης σχετικά με τη Μέση Έγκυρη Γνώση), είναι το βασικό κείμενο για όλες τις νεότερες εξελίξεις. Ο λογικιστές αυτής της σχολής ενδιαφέρονταν κυρίως για τον καθορισμό των όρων και των εννοιών που σχετίζονται με μη-δυαδικές λογικές κατηγορίες.

 Ο Γκανγκέσα γεννήθηκε στο χωριό Κάριον στις όχθες του ποταμού Καμάλα, 19 χλμ νότια-ανατολικά της Νταρμπάνγκα σε μια οικογένεια Βραχμάνων. Σύμφωνα με την παράδοση, ήταν αναλφάβητος στα πρώτα του χρόνια, αλλά αργότερα απέκτησε τη γνώση της λογικής ως δώρο από τη θεά Κάλι. Ο γιος του Βαρντχαμάνα Ουπαντγιάγια ήταν επίσης επιφανής φιλόσοφος της σχολής Νιάγια. Πέρα από αυτό, δεν υπάρχουν άλλες γνωστές λεπτομέρειες σχετικά με τη ζωή του. Το ιδρυτικό κείμενο της Νάβια-Νιάγια - χωρίζεται σε τέσσερα χάντα (βιβλία): το Πρατιακσαχάντα (βιβλίο για την αντίληψη), το Ανουμαναχάντα (βιβλίο για το συμπέρασμα), το Ουπαμαναχάντα (βιβλίο για τη σύγκριση) και το Σαμπνταχάντα (βιβλίο για την προφορική μαρτυρία). Το πρώτο βιβλίο ανοίγει με ένα χαιρετισμό για τον Σίβα.Το Ταττβατσινταμάνι είναι μια συστηματική αναφορά επιστημολογίας, λογικής και φιλοσοφίας της γραμματικής. Άλλα θέματα, όπως οι αποδείξεις του Θεού, αντιμετωπίζονται συμπτωματικά. Ο Γκανγκέσα αναφέρεται σε δικές του διδασκαλίες ως Νέα Νιάγια. Ο όρος Νέα Νιάγια δεν πρέπει να εκληφθεί ως κάποια μεγάλη πρωτοτυπία στη θεωρία του Γκανγκέσα, αλλά ως μια πρωτοτυπία της μεθόδου. Το έργο διαφέρει από τις παλαιότερες Νιάγια στο ότι δέχεται πολλά δόγματα της σχολής Βαϊσεσίκα, και στη διευθέτησή του για διδασκαλίες της Νιάγια σε τέσσερις κατηγορίες και όχι κάτω από 16 υποκείμενα (παντάρθα) της Παλιάς Νιάγια. Η καινότητα της μεθόδου του Γκανγκέσα είναι η καινότητα του στυλ και της οργάνωσης. Είναι πολύ πιο ακριβής, πιο προσεκτική στον ορισμό των δικών της όρων, από ό, τι οι προκάτοχοί του. Αυτές οι αρετές του έργου είναι υπεύθυνες για το γεγονός ότι ίσως η μισή λογοτεχνία της Νάβια-Νιάγια βασίζεται είτε απευθείας στο Ταττβατσινταμάνι ή σε ένα σχόλιο σχετικά με το Ταττβατσινταμάνι. Ινδοί μαθηματικοί Νιάγια
Φρεντ Τιμακάτα

Ο αιδεσιμότατος Φρέντερικ Καρλομουάνα Τιμακάτα (Rev. Frederick "Fred" Karlomuana Timakata, 1937 - 21 Μαρτίου 1995) ήταν υπηρεσιακός Πρόεδρος του Βανουάτου το 1984 και έπειτα πρόεδρος από τις 30 Ιανουαρίου 1989 ως τις 30 Ιανουαρίου 1994. Νωρίτερα είχε διατελέσει πρόεδρος του κοινοβουλίου, από το 1983 ως το 1987.

 Ο Frederick Karlo Muana, από το 1975 Frederick Karlo Maraki, γεννήθηκε στο νησί Εμαέ των νησιών Σέπερντ. Προτού γίνει πρόεδρος ήταν υπουργός. Από το 1980 ως το 1983 ήταν υπουργός Εσωτερικών και από το 1988 ως το 1989 υπουργός Υγείας.Στις 17 Φεβρουαρίου 1984 έγινε υπηρεσιακά πρόεδρος (ως πρόεδρος του κοινοβουλίου), μέχρι τις 8 Μαρτίου 1984.Ο Τιμακάτα εξελέγη πρόεδρος το 1989 και ανέλαβε καθήκοντα στις 30 Ιανουαρίου.Τον Οκτώβριο του 1989 επισκέφθηκε επίσημα την Κίνα. Τον Νοέμβριο του 1989 επισκέφτηκε το Κοινοβούλιο της Νέας Ζηλανδίας.Απεβίωσε στις 21 Μαρτίου 1995. Timakata, Fred. In: The International Who’s Who 1997–98. 61. Auflage, Europa Publications Limited, London 1997, ISBN 1-85743-022-0, S. 1506 Timakata, Fred. In: Who’s Who in the World 1991–1992. 10. Auflage, Marquis Who’s Who, Wilmette, Illinois 1990, S. 1092 Fred Timakata. In: Yash Ghai und Jill Cottrell: Heads of State in the Pacific. A legal and Constitutional Analysis. Institute of Pacific Studies of the University of the South Pacific, Suva, Fiji 1990, ISBN 982-02-0017-2, S. 245
Τοιχογραφημένοι ναοί στην περιοχή του όρους Τρόοδος

Οι Toιχογραφημένοι ναοί στην περιοχή του όρους Τρόοδος είναι Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO στο όρος Τρόοδος στην κεντρική Κύπρο. Αποτελείται από δέκα Βυζαντινές εκκλησίες και μοναστήρια, πλούσια διακοσμημένα με βυζαντινές και μετα-βυζαντινές αγιογραφίες: Εκκλησία Αγίου Νικολάου της Στέγης, στην Κακοπετριά Μονή Αγίου Ιωάννου του Λαμπαδιστού στον Καλοπαναγιώτη Παναγία Φορβιώτισσα ή Παναγία της Ασίνου στο Νικητάρι Παναγία του Άρακα στα Λαγουδερά Παναγία του Μουτουλλά στον Μουτουλλά Εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στον Πεδουλά Εκκλησία Τιμίου Σταυρού στο Πελένδρι Παναγία Ελεούσα ή Παναγία της Ποδύθου στη Γαλάτα Τίμιος Σταυρός του Αγιασμάτι στην Πλατανιστάσα Μεταμόρφωση του Σωτήρος στο ΠαλαιχώριΑρχικά οι εννιά από τις εκκλησίες χαρακτηρίστηκαν μνημεία από την UNESCO το 1985, ενώ η εκκλησία στο Παλαιοχώρι εντάχθηκε στη λίστα το 2001.

 Cyprus, 10 Byzantine Churches, UNESCO World Heritage Sites Αρχειοθετήθηκε 2014-10-06 στο Wayback Machine., ταινία του Πασχάλη Παπαπέτρου στην ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Μόρφου. Οι Toιχογραφημένοι ναοί στην περιοχή του όρους Τρόοδος στην επίσημη ιστοσελίδα της UNESCO Σ.Κ. Περδίκης, Εκκλησίες της Κύπρου στον κατάλογο της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς «Δείτε τις 10 κυπριακές εκκλησιές που αποτελούν μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO. Ποια τραγικά γεγονότα συνέβαιναν στην Κύπρο όσο χτίζονταν (ΒΙΝΤΕΟ) - ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ». ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ. 2017-01-12. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2017-07-05. https://archive.today/20170705011140/http://www.mixanitouxronou.com.cy/thriskia-2/dite-tous-10-kipriakes-ekklisies-pou-apoteloun-mnimia-pagkosmias-klironomias-tis-unesco-pia-tragika-gegonota-sinevenan-stin-kipro-oso-chtizontan-vinteo/. Ανακτήθηκε στις 2017-07-05.
Συμβολαιογραφικός τύπος

Συμβολαιογραφικός τύπος καλείται το εξωτερικό περίβλημα μιας δικαιοπραξίας που καταρτίζεται από τους δικαιοπρακτούντες ενώπιον συμβολαιογράφου. Ο όρος συμβολαιογραφικός τύπος είναι νομικός όρος, του οποίου το περιεχόμενο δηλώνεται στην καθομιλουμένη ως "συμβολαιογραφικό έγγραφο" ή "συμβόλαιο". Κατά κανόνα, μια δικαιοπραξία, για να είναι έγκυρη, δεν χρειάζεται να γίνει με συμβολαιογραφικό τύπο ούτε με άλλον τύπο π.χ. με έγγραφο. Όταν, όμως, ρητώς ο Νόμος επιβάλλει να καταρτίζεται μια δικαιοπραξία με ορισμένο τύπο, οπότε ο απαιτούμενος τύπος χαρακτηρίζεται ως συστατικός τύπος (ad solemnitatem), τότε, εφόσον η δικαιοπραξία δεν καταρτισθεί με τον απαιτούμενο τύπο, είναι άκυρη.

 Ο συμβολαιογραφικός τύπος είναι συστατικός τύπος για τις δικαιοπραξίες με τις οποίες επέρχεται σύσταση, αλλοίωση ή κατάργηση δικαιώματος σε ακίνητα. Αν οι δικαιοπραξίες αυτές δεν καταρτισθούν με συμβολαιογραφικό τύπο, τότε είναι άκυρες. Επίσης, συμβολαιογραφικός τύπος (ως "συστατικός τύπος") απαιτείται για την κατάρτιση σύμβασης δωρεάς, για την πώληση ακινήτου, για τη δημόσια διαθήκη κ.λπ.. Η παροχή πληρεξουσιότητας στον αντιπρόσωπο από αντιπροσωπευόμενο απαιτείται να γίνει με συμβολαιογραφικό τύπο, όταν στον αντιπρόσωπο παρέχεται η εξουσία να καταρτίσει δικαιοπραξία η οποία πρέπει να καταρτισθεί με συμβολαιογραφικό τύπο. Έτσι, π.χ. εάν κάποιος θέλει να αγοράσει ακίνητο με αντιπρόσωπο πρέπει το πληρεξούσιο να καταρτισθεί ενώπιον συμβολαιογράφου. Συμβολαιογραφικός τύπος μπορεί (αλλά δεν επιβάλλεται να τηρηθεί) σε κάθε δικαιοπραξία, για λόγους ευχερέστερης αποδείξεως του περιεχομένου της. Ο συμβολαιογραφικός τύπος, για τις δικαιοπραξίες που δεν απαιτείται από τον Νόμο επί ποινή ακυρότητας, είναι αποδεικτικός τύπος (ad probationem).
Εθνικό Στάδιο Λουσαΐλ

Το Εθνικό Στάδιο Λουσαΐλ ή Εμβληματικό Στάδιο Λουσαΐλ (αραβικά: ملعب لوسيل الدولي) είναι στάδιο ποδοσφαίρου στο Λουσαΐλ του Κατάρ. Άνοιξε στις 22 Νοεμβρίου 2021 και θα χρησιμοποιηθεί στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2022. Το στάδιο θα χρησιμοποιηθεί για τα εναρκτήρια και τα τελικά παιχνίδια του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2022.Το Εθνικό Στάδιο Λουσαΐλ είναι το μεγαλύτερο στάδιο στο Κατάρ και ένα από τα επτά στάδια που μετατράπηκαν για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022 στο Κατάρ.

 Η διαδικασία προμήθειας για τη μετατροπή του σταδίου ξεκίνησε το 2014. Το στάδιο κατασκευάστηκε ως κοινοπραξία από την HBK Contracting (HBK) και την China Railway Construction Corporation (CRCC).Το στάδιο σχεδιάστηκε από τις βρετανικές εταιρείες Foster and Partners και Populous. Το στάδιο έχει χωρητικότητα 80.000 θεατών. Όπως και τα άλλα γήπεδα που έχουν προγραμματιστεί για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022, το Στάδιο Λουσαΐλ θα ψύχεται με ηλιακή ενέργεια και θα έχει μηδενικό αποτύπωμα άνθρακα.Η κατασκευή ξεκίνησε στις 11 Απριλίου 2017. Η λήξη της κατασκευής του σταδίου είχε αρχικά προγραμματιστεί για το 2020. Τότε επρόκειτο να φιλοξενήσει τρεις φιλικούς αγώνες μέχρι το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022, αλλά καθώς η ολοκλήρωση του σταδίου αναβλήθηκε, φιλοξένησε στη συνέχεια 10 αγώνες, συμπεριλαμβανομένου του τελικού.Ο πρώτος αγώνας στο Εθνικό Στάδιο Λουσαΐλ για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022 διεξήχθη στις 22 Νοεμβρίου 2022. Σε μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις η Σαουδική Αραβία επιβλήθηκε της Αργεντινής με 2-1. Στον τελικό στις 18 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους, η Αργεντινή επιβλήθηκε της Γαλλίας με 4-2 στα πέναλτι. Μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο, αναμένεται να διαμορφωθεί εκ νέου σε στάδιο 20.000 θέσεων. Τα επιπλέον καθίσματα θα αφαιρεθούν και άλλα μέρη του κτιρίου θα μετατραπούν σε κοινοτικό χώρο με καταστήματα, καφετέριες, αθλητικές και εκπαιδευτικές εγκαταστάσεις και ιατρική κλινική.
Μονή Ζωγράφου

Η Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Ζωγράφου (βουλγαρικά: Зографски манастир) είναι μία εκ των είκοσι μονών του Αγίου Όρους και κατατάσσεται ένατη (9η) στην ιεραρχική τάξη των Αγιορείτικων Μονών. Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής είναι ο Αρχιμανδρίτης Αμβρόσιος Ζωγραφίτης.

 Η Μονή Ζωγράφου είναι βουλγαρική και βρίσκεται στη βόρεια πλευρά και περί το μέσον κατά πλάτος της Αθωνικής χερσονήσου. Βρίσκεται σε μια κοιλάδα και περιβάλλεται από πυκνό δάσος. Συνδέεται με τη Μονή Κωνσταμονίτου με κατάφυτο δασικό μονοπάτι το οποίο έχει καθαριστεί και σημανθεί πρόσφατα. Η πεζοπορία διαρκεί περίπου 1,5 ώρα. Μπορεί επίσης να φτάσει κανείς στη Μονή ξεκινώντας από τον ενδιαφέροντα αρσανά όπου κάνει στάση το πλοίο από την Ουρανούπολη. Στον αρσανά δεσπόζει ένας επιβλητικός πύργος ενώ υπάρχουν και ένας ερειπωμένος μύλος. Η ανάβαση διαρκεί περίπου 1 ώρα. Αν και στο πρώτο τυπικό του Αυτοκράτορα Τσιμισκή (972) ένας από τους τότε προεστώτες του Αγίου Όρους υπογράφει ως ΄΄Γεώργιος ο ζωγράφος΄΄(Sic), που μάλλον φέρεται ως δηλωτικό της εκεί ιδιότητάς του, σύμφωνα με την παράδοση, ιδρυτές του θεωρούνται τρεις αδελφοί κατά σάρκα μοναχοί, οι: Μωυσής, Ααρών και Ιωάννης. Τον 13ο αι. κατοικήθηκε από Βουλγάρους μοναχούς. Την ίδια εποχή ενισχύθηκε από τους Βουλγάρους ηγεμόνες Ιωάννη Καλιμάν (1192), Ιβάν Ασέν Β΄ (1218-1241) καθώς και από τον Αυτοκράτορα Μιχαήλ H΄ Παλαιολόγο, οι οποίοι και αναδείχθηκαν μεγάλοι ευεργέτες της Μονής. Στις αρχές του 14ου αι. κάηκε από τους Καταλανούς και ανακαινίστηκε αργότερα από τον αυτοκράτορα Ανδρόνικο τον Παλαιολόγο και τους ηγεμόνες Σερβίας και Μολδοβλαχίας. Το καθολικό του μοναστηριού ξαναχτίστηκε και αγιογραφήθηκε στις αρχές του 19ου αι. Στο μοναστήρι υπάρχουν 14 παρεκκλήσια. Στη βιβλιοθήκη φυλάσσονται χειρόγραφοι κώδικες, 162 στα ελληνικά, 388 στα σλαβικά καθώς και 16.000 τόμοι βιβλίων στις δύο γλώσσες. Η Μοναστική δύναμη της Μονής, σύνολο μοναχών, εξαρτηματικών και δοκίμων, κυμαίνεται σήμερα στους 45μοναχούς (φθινόπωρο 2020). Στη Μονή αυτή αξίζει να δουν οι επισκέπτες το καθολικό με την αχειροποίητη εικόνα του Αγίου Γεωργίου, το μνημείο των 26 ζωγράφων μαρτύρων στην αυλή της Μονής καθώς και τη βιβλιοθήκη με τους περγαμηνούς κώδικες 12ου - 13ου αιώνα Κύριλλος Πλαυκιάνωφ, «Οι Σλάβοι στην Αθωνική μονή του Ζωγράφου», Σύμμεικτα, τομ.12 (1998), σελ.109-140 [1] Ιερά Μονή Ζωγράφου (Βουλγαρικά) Φωτογραφίες από τη Μονή
Ισότοπα του ιριδίου

Υπάρχουν δύο φυσικά ισότοπα του ιρίδιου (Ir), το 191Ir και το 193Ir, και πολλά ραδιοϊσότοπα, σταθερότερο των οποίων είναι το 192Ir με ημιζωή 73.83 ημέρες. Το 192Ir διασπάται με β-διάσπαση προς 192Pt, ενώ τα περισσότερα από τα άλλα ραδιοϊσότοπα διασπώνται προς όσμιο (Os).

 Φυσικοχημικά χαρακτηριστικά του ιριδίου και αλυσίδες διασπάσεων των ραδιοϊσοτόπων του Οι τιμές που σημειώνονται με # δεν είναι απόλυτα τεκμηριωμένες από πειραματικά δεδομένα, αλλά προέρχονται, τουλάχιστον εν μέρει, από θεωρητικά μοντέλα. Αμφίβολες τιμές spin είναι κλεισμένες σε παρενθέσεις. Οι αβεβαιότητες δίνονται επίσης σε παρενθέσεις, αφορώντας στα τελευταία ψηφία. Οι τιμές της αβεβαιότητας αναφέρονται στην φυσική διαφοροποίηση, εκτός από την ισοτοπική σύνθεση και την χαρακτηρισμένη ως πρότυπη ατομική μάζα από την IUPAC, που αυξάνουν τις αβεβαιότητες. Οι συντομογραφίες χρόνων ημιζωής (t1/2) σημαίνουν : a = χρόνια, d = μέρες, min = λεπτά, s = δευτερόλεπτα, 1 ms = 10-3 s, 1 μs = 10-6 s, 1 ns = 10-9 s. Ο εκθέτης m (ή m2, κλπ.), αναφέρεται σε πυρηνικό ισομερές του συγκεκριμένου ισοτόπου.
Γλυκέριος Μεδιολάνων

Ο Γλυκέριος (λατινικά:Glicerio) (... - Μιλάνο, 15 Σεπτεμβρίου 440) ήταν επίσκοπος του Μιλάνου, Μεδιολάνο τότε, από το 436 μέχρι τον θάνατό του. Είναι σεβαστός ως άγιος από την Καθολική Εκκλησία η οποία τον θυμάται στις 20 Σεπτεμβρίου.

 Δεν υπάρχουν ιστορικές πληροφορίες για τον επίσκοπο Γλυκεριo, του οποίου η επισκοπή, σύμφωνα με τον Catalogus archiepiscoporum Mediolanensium, τοποθετείται μεταξύ αυτών του Μαρτίνου, που μαρτυρείται ιστορικά το 431, και του Λαζάρου. Ο ίδιος κατάλογος του αναθέτει 18 χρόνια θητείας και λέει ότι κηδεύτηκε στις 15 Σεπτεμβρίου στην εκκλησία του Αγίου Ναζάνο. Ωστόσο, τα στοιχεία του καταλόγου δεν είναι ακριβή. Μάλιστα, στη βασιλική του Αγίου Ναζάνο ανακαλύφθηκαν θραύσματα της ταφικής επιγραφής του επισκόπου Γλυκέριου, από τα οποία είναι σαφές ότι ο επίσκοπος πέθανε στις 15 Σεπτεμβρίου 440 και ετάφη στις 20 Σεπτεμβρίου.Επιπλέον, ένα από τα Carmina του Φήλιξ Εννοδίου, που γράφτηκε πριν από το 521, είναι αφιερωμένο στον Γλυκέριο, στο οποίο ο Μιλανέζος επίσκοπος χαρακτηρίζεται ως «σεβάσμιος» και όπου αναφέρει τη συντομία της επισκοπής του (parvo vix tempore). Μάλιστα, παραδοσιακά του ανατίθενται μόνο τρία χρόνια θητείας, από τον Ιανουάριο του 436 έως τον Σεπτέμβριο του 438 . Τέλος, υπάρχει ένα περαιτέρω επικήδειο εγκώμιο του Γλυκέριου, που σώζεται σε χειρόγραφο της Βιβλιοθήκης Ambrosiana, γραμμένο από τον Τζοβάνι Μπατσίστα Φοντάνα (περίπου 1546-1580), και το οποίο ανήκει σε ένα αδημοσίευτο έργο, τη σειρά Historica Mediolanensium archiepiscoporum, που είχε ζητηθει από τον ίδιο τον Φοντάνα . Αυτό το κείμενο, αναφέρει την ταφή του Γλυκερίου στις 20 Σεπτεμβρίου , υπενθυμίζει ότι ο επίσκοπος «έδωσε βοήθεια στη Δύση και στη Λιβύη που ζητούσε βοήθεια», μια σημείωση πολύ ασαφής για να προσδιοριστεί ιστορικά. (Λατινικά) Giuseppe Antonio Sassi, Baldassarre Oltrocchi, Archiepiscoporum Mediolanensium series historico-chronologica, vol. I, Milano 1755, pp. 115-116 (Λατινικά) De S. Glycerio seu Clicerio episc. conf. Mediolani in Insubria sylloge, Acta Sanctorum septembris, tomo VI, Parigi-Roma 1867, pp. 161-163 Francesco Lanzoni, Le diocesi d'Italia dalle origini al principio del secolo VII (an. 604), vol. II, Faenza 1927, p. 1020 (Γαλλικά) Élisabeth Paoli, Les notices sur les évêques de Milan (IVe-VIe siècle), in « Mélanges de l'Ecole française de Rome. Moyen-Age, Temps modernes », tomo 100, nº1 (1988), pp. 207-225 (Γαλλικά) Charles Pietri, Luce Pietri (ed.), Prosopographie chrétienne du Bas-Empire. 2. Prosopographie de l'Italie chrétienne (313-604), École française de Rome, vol. I, Roma 1999, p. 933 Nicola De Nisco, «Post busta superstes». Epigrafi cristiane a Milano nell'alto Medioevo, Diss. (rel. M. Petoletti), Milano 2012 Antonio Rimoldi, Clicerio (Glicerio), vescovo di Milano, santo, in Bibliotheca Sanctorum, vol. IV, coll. 60-61
Σερχί Σαπτάλα

Ο Σερχί Σαπτάλα (ουκρανικά: Шаптала Сергій Олександрович· 5 Φεβρουαρίου 1973) είναι ο Ουκρανός αρχηγός του γενικού επιτελείου (από τις 28 Ιουλίου 2021), κατέχοντας τον βαθμό του αντιστράτηγου.

 Τίτλος «Ήρωας της Ουκρανίας» με την απονομή του Τάγματος του Χρυσού Αστέρα (18 Φεβρουαρίου 2015) - «για το προσωπικό θάρρος, τον ηρωισμό και τον υψηλό επαγγελματισμό που επιδεικνύεται για την προστασία της κρατικής κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας της Ουκρανίας, για την ανιδιοτελή υπηρεσία στον ουκρανικό λαό» Τάγμα Bohdan Khmelnytsky 3ου βαθμού (26 Φεβρουαρίου 2015) - «για το προσωπικό θάρρος και τον ηρωισμό που επέδειξε στην υπεράσπιση της κρατικής κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας της Ουκρανίας, έχοντας πίστη στον στρατιωτικό όρκο»
Αμερικανικό Όπεν γκολφ

Το Αμερικανικό ανοικτό πρωτάθλημα (United States Open Championship), περισσότερο γνωστό ως U.S. Open αποτελεί ετήσιο τουρνουά του γκολφ ανοικτής συμμετοχής. Πρόκειται για το δεύτερο σε σημαντικότητα τουρνουά του γκολφ και είναι μέρος του προγράμματος τόσο στη σειρά των αγώνων του PGA Tour όσο και στο European Tour. Διοργανώνεται από την Αμερικανική Ένωση του Γκολφ (United States Golf Association) στα μέσα του Ιουνίου, με την τελική φάση να διοργανώνεται την τρίτη Κυριακή του μήνα αυτού, που είναι και η Ημέρα του Πατέρα. Το Αμερικανικό Όπεν διεξήχθη για πρώτη φορά το 1895.

 Στην διοργάνωση του 2011, τον τίτλο κατέκτησε ο Ρόρι Μακιλρόι από τη Βόρεια Ιρλανδία, πετυχαίνοντας ρεκόρ πόντων και έγινε ο νεότερος σε ηλικία νικητής από το 1923.. Το τουρνουά της χρονιάς 2008 διεξήχθη για πρώτη φορά στο γήπεδο Τόρι Πάινς. PO - Νίκησε στα πλέι οφ Am = ερασιτέχνης 4 νίκες: Γουίλι Άντερσον: 1901, 1903, 1904, 1905 Μπόμπι Τζόουνς: 1923, 1926, 1929, 1930 Μπεν Χόγκαν: 1948, 1950, 1951, 1953 Τζακ Νίκλαους: 1962, 1967, 1972, 19803 νίκες: Χέιλ Έρουιν: 1974, 1979, 1990 Τάιγκερ Γουντς: 2000, 2002, 20082 νίκες: Άλεξ Σμιθ: 1906, 1910 Τζον Τζ. Μακ Ντέρμοτ: 1911, 1912 Γουόλτερ Χέιγκεν: 1914, 1919 Τζιν Σαράζεν: 1922, 1932 Ραλφ Γκάλνταλ: 1937, 1938 Κάρι Μίντλκοφ: 1949, 1956 Τζούλιους Μπόρος: 1952, 1963 Μπίλι Κάσπερ: 1959, 1966 Λι Τρέβινο: 1968, 1971 Άντι Νορθ: 1978, 1985 Κέρτις Στρέιντζ: 1988, 1989 Έρνι Ελς: 1994, 1997 Λι Τζάνζεν: 1993, 1998 Πέιν Στιούαρτ: 1991, 1999 Ρετίφ Γκούζεν: 2001, 2004 Μπρουκς Κόπκα: 2017, 2018 Αμερικανική Ένωση Γκολφ Επίσημος ιστότοπος του U.S. Open
Μπάνια Λούκα

Η Μπάνια Λούκα (σερβικά: Бања Лука, κροατικά και βοσνιακά: Banja Luka), είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης και έδρα κυβέρνησης και μεγαλύτερη πόλη της Σερβικής Δημοκρατίας. Έχει πληθυσμό 150.997 κατοίκους και είναι το μεγαλύτερο κέντρο της Βοσνιακής Κράινας, περιοχής που καλύπτει τη δυτική Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Ο δήμος έχει στάτους πόλης. Η Μπάνια Λούκα ως έδρα κυβέρνησης της Σερβικής Δημοκρατίας συγκεντρώνει πολλά κυβερνητικά κτίρια, ενώ είναι και η έδρα του ομώνυμου πανεπιστημίου.

 Γύρω από την Μπάνια Λούκα οι άνθρωποι ζούσαν από την προϊστορία. Κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής κυριαρχίας χτίστηκε το φρούριο Κάστρα (σήμερα: Καστέλ). Το όνομα Μπάνια Λούκα αναφέρθηκε πρώτη φορά το 1494. Η Μπάνια Λούκα ήταν υπό Τούρκικη κυριαρχία από το 1528 έως το 1878 και το 1878 καταλήφθηκε από την Αυστροουγγαρία. Οι Αυστριακοί είχαν αναπτύξει υποδομές ώστε να εκμεταλλεύονται τους φυσικούς πόρους. Μετά τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Μπάνια Λούκα εντάχτηκε στο βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας και άρχισε να αναπτύσσετε γρήγορα σαν κεντρικό σημείο στις 9 μπανόβινες. Κατά της διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου βομβαρδίστηκε 2 φορές. Αρκετοί Σέρβοι και Εβραίοι απελάθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Γιασένοβατς από τους Γερμανούς και τις δυνάμεις ΑΚΚ. Μετά τον πόλεμο η πόλη βρέθηκε στη ΣΟΔΓ (Νέα Γιουγκοσλαβία). Πολλά εργοστάσια και εταιρίες χτίστηκαν. Σε αυτή την περίοδο η Μπάνια Λούκα χτυπήθηκε από τον καταστροφικό σεισμό του 1969 αλλά η πόλη ξαναχτίστηκε γρήγορα. Κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Βοσνία (1992-1995) αρκετοί Μουσουλμάνοι και Κροάτες εξορίστηκαν και δραπέτευσαν από την Μπάνια Λούκα, αλλά αρκετοί από τους Σέρβους που είχαν διαφύγει από την Κράινα και την Κροατία ήρθαν στην Μπάνια Λούκα. Τα παλιότερα κτήρια στην Μπάνια Λούκα χτίστηκαν την περίοδο της Τούρκικης κατοχής, μεταξύ αυτών και πολλά τζαμιά με πιο γνωστό το Φερχάδια. Το Φερχάδια κατεδαφίστηκε κατά τη διάρκεια του τελευταίου πολέμου αλλά ξαναχτίστηκε γρήγορα. Η Αυστροουγγαρία έχτισε πολλά κτήρια στον πεζόδρομο "Γκοσπόντσκα" και κατά τη διάρκεια του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας έχτισαν το Μπάνσκι ντβορ, το παλάτι της πόλης (Gradska palata), Τράπεζα (σήμερα: Παλάτι της Σέρβικης Δημοκρατίας), θέατρο και ορθόδοξη εκκλησία (η οποία επίσης κατεδαφίστηκε και ξαναχτίστηκε το 2004). Η Μπάνια Λούκα είναι γνωστή σαν "Πράσινη πόλη" εξαιτίας των πάρκων και των λεωφόρων της. Επίσημη ιστοσελίδα
Προεδρικές εκλογές της Σομαλιλάνδης (2017)

Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στη Σομαλιλάνδη στις 13 Νοεμβρίου 2017, στην τρίτη προεδρική εκλογή από το 2003. Γενικές εκλογές είχαν προγραμματιστεί να πραγματοποιηθούν εκεί στις 27 Μαρτίου 2017 για να εκλεγούν τόσο ο Πρόεδρος όσο και η Βουλή των Αντιπροσώπων. αλλά είχαν αρχικά αναβληθεί για έξι μήνες, λόγω της ξηρασίας στην περιοχή. Οι εκλογές για να εκλέξουν τον Πρόεδρο και τον Αντιπρόεδρο πραγματοποιήθηκαν ξεχωριστά στις 13 Νοεμβρίου. Ο απερχόμενος πρόεδρος Αχμέτ Μ. Μαχαμούντ Σιλάνγιο του κόμματος της Ειρήνης, της Ενότητας και της Ανάπτυξης (KULMIYE) δεν ήταν ξανά υποψήφιος. Το αποτέλεσμα ήταν η νίκη για τον υποψήφιο του KULMIYE, Μούσα Μπιχί Αμπντί, ο οποίος έλαβε το 55% των ψήφων.

 Βουλευτικές εκλογές επρόκειτο αρχικά να πραγματοποιηθούν στη Σομαλιλάνδη , τον Σεπτέμβριο του 2010, και τελικά ορίστηκαν για τις 26 Ιουνίου 2015, παράλληλα με τις προεδρικές εκλογές. Εξαιτίας της ανετοιμότητας από την Εθνική Εκλογική Επιτροπή αποφασίστηκε να παραταθεί η θητεία της Guurti (Άνω Βουλής) για χρονική περίοδο 21 μηνών στις αρχές του Σεπτεμβρίου του 2015. Τον Νοέμβριο του 2015 ο αρχηγός του Kulmiye Μούσα Μπιχί χρίστηκε υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές με το κυβερνών Κόμμα Ειρήνης, Ενότητας και Ανάπτυξης. Ο πρώην πρόεδρος της Βουλής γνωστότερος ως Irro, ήταν ο προεδρικός υποψήφιος για το κόμμα Waddani. Ο προεδρικός υποψήφιος για το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης ήταν ο Φαϊζάλ Αλί Γουαράμπε. Στις 21 Νοεμβρίου, η Εθνική Εφορευτική Επιτροπή ανακοίνωσε ότι ο Μούσα Μπιχί Αμπντί του κυβερνώντος κόμματος Kulmiye ήταν ο νικητής των εκλογών, με ποσοστό 55,1% των ψήφων. Ο νικητής των εκλογών Αμπντί ορκίστηκε πρόεδρος στις 13 Δεκεμβρίου, σε τελετή στη Χαργκέισα.
Μελισσουργειό Κιλκίς

Για οικισμό στην Ελλάδα με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Μελισσουργειό Χανίων Το Μελισσουργειό (καθαρεύουσα Μελισσουργείον) είναι ημιορεινό χωριό του Κιλκίς της Κεντρικής Μακεδονίας σε υψόμετρο 360 μέτρων.

 Το Μελισσουργειό βρίσκεται νοτιοανατολικά της λίμνης Δοϊράνης, στους πρόποδες πλαγιές του όρους Μαυροβούνι (τμήμα των Κρουσσίων). Το χωριό απέχει 22,5 χλμ. ΒΑ. της πόλης του Κιλκίς και 73,5 χλμ. Β.-ΒΑ. της Θεσσαλονίκης. Δεξιά του δρόμου Κοκκινιάς - Μελισσουργείου και σε απόσταση περίπου 700 μέτρα από το δημόσιο δρόμο υπάρχει "Τούμπα" στην οποία έχουν βρεθεί λείψανα περιβόλου και επιφανειακά πολλές κεραμίδες, κομμάτια από πιθάρια και όστρακα ρωμαϊκών χρόνων. Αξιοθέατο στο κέντρο του χωριού είναι η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου που έχει κτισθεί το 1834, βασιλική με κολλητό εξαγωνικό κωδωνοστάσιο και διακοσμημένη εσωτερικά με τοιχογραφίες και τέμπλο με αξιόλογες εικόνες. Έχει χαρακτηριστεί από το 1981 ως οικοδόμημα που έχει ανάγκη από ειδική κρατική προστασία. Το χωριό χαρακτηρίζεται αμιγώς προσφυγικό, μετά τους Βαλκανικούς πολέμους και την ανταλλαγή πληθυσμών, η Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων (ΕΑΠ) εγκατέστησε 53 οικογένειες προσφύγων (177 άτομα) από τον Καύκασο . Η παλιά ονομασία του χωριού, από την εποχή της τουρκοκρατίας, ήταν Μουζδερέκ και έτσι αναφέρεται το 1919 στο ΦΕΚ 48Α-05/03/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κουσόβου. Μετονομάστηκε σε Μελισσουργειό το 1927. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Κοκκινιά αποτελούν την τοπική κοινότητα Κοκκινιάς που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κρουσσών του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 63 μόνιμους κατοίκους.
Μονή Αγίων Αναργύρων Μελισσοτόπου Καστοριάς

Η Μονή Αγίων Αναργύρων είναι μοναστήρι της Ιεράς Μητροπόλεως Καστοριάς σε απόσταση 24 χλμ. ΒΑ. της Καστοριάς και περίπου 2 χλμ. Δ.-ΒΔ. από τον Μελισσότοπο.

 Η Μονή Αγίων Αναργύρων είναι η παλαιότερη του νομού Καστοριάς και βρίσκεται στη θέση παλαιότερης που είχε ιδρυθεί την εποχή του Αλέξιου Α΄ Κομνηνού (1080) και ήταν αφιερωμένη αρχικά στον Άγιο Παντελεήμονα. Το 1457 έγινε ανασύστασή της και αφιερώθηκε στους Άγιους Αναργύρους. Το 1734 καταστράφηκε μετά από επιδρομές Τουρκαλβανών και το 1754 ανακατασκευάστηκε από τον μοναχό Γεράσιμο με καταγωγή από τη Σίφνο. Μαρμάρινη επιγραφή που βρίσκεται στο προαύλιο του μοναστηριού αναφέρει ότι στα τέλη του 1774 φιλοξενήθηκε ο Κοσμάς Αιτωλός. Το 1858 ανεγέρθηκε νέος ναός των Αγίων, ο οποίος είναι τρίκλιτη βασιλική με ξύλινη στέγη και είναι διακοσμημένος με ανάγλυφες παραστάσεις από πέτρα και μάρμαρο καθώς και ξυλόγλυπτο τέμπλο με εικόνες που χρονολογούνται το 1763. Το μοναστήρι διατηρούσε σημαντική βιβλιοθήκη με μοναδικά χειρόγραφα και βιβλία μέχρι την περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου που καταστράφηκε από πυρκαγιά αν και από το 2001 ξαναλειτούργησε και θεωρείται από τις μεγαλύτερες της Δυτικής Μακεδονίας σε θεολογικά βιβλία και σε αρχείο εντύπων. Στη μονή, μετά το 1460, ασκήτεψε ο Όσιος Νεκτάριος προς τιμή του οποίου ανεργέθηκε ναός (σε κεραμιδί απόχρωση) στη νότια πτέρυγα. Η Μονή εορτάζει την 1η Νοεμβρίου. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1940 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Μελισσοτόπου που ανήκε στο νομό Φλωρίνης. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Μελισσότοπο και τον Σταυροπόταμο αποτελούν την τοπική κοινότητα Μελισσοτόπου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αγίων Αναργύρων του δήμου Καστοριάς και ο πληθυσμός της, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ανέρχεται σε 9 μοναχούς. Μελισσότοπος Ιερά Μονή Αγίων Αναργύρων από τον ιστότοπο Ελλάδος Περιήγηση
Ντέβεντερ

Το Ντέβεντερ (ολλανδικά: Deventer ολλανδική προφορά ) είναι πόλη και δήμος στην επαρχία Οφεράισσελ της Ολλανδίας. Η πόλη του 2020 είχε 100.913 κατοίκους. Η πόλη είναι κτισμένη στην ανατολική όχθη του ποταμού Άισσελ, στην συμβολή του με τον Σχίπμπεεκ.

 Το Ντέβεντερ είναι μια από τις παλαιότερες πόλεις της Ολλανδίας. Το μέρος αναφέρεται ήδη σε πηγές του 9ου αιώνα της Επισκοπής της Ουτρέχτης. Σε ένα χάρτη του 877 μ.Χ. αναφέρεται το Daventre portu (το λιμάνι του Ντέβεντερ). Το 952 μ.Χ., το Ντέβεντερ αναφέρεται ως πόλη σε πιστοποιητικό του βασιλιά Όθωνα Α΄. Αφού ο τόπος είχε αποκτήσει όλο και περισσότερα δικαιώματα και προνόμια με την πάροδο του χρόνου, έλαβε τα δημοτικά εδάφη από τον αυτοκράτορα Ερρίκο Ε' το 1123. Αυτή θεωρείται από τους ιστορικούς ως η στιγμή που ο Ντέβεντερ απέκτησε δικαιώματα πόλης.Η πόλη αποτελούσε μέλος της Χανσεατικής Ένωσης. Στην πόλη γεννήθηκε το 1340 ο Χερτ Χρόοτ, ο οποίος εγκαθίδρυσε στην πόλη την αδελφότητα κοινής ζωής (Fratres Vitae Communis), μια καθολική αδελφότητα. Στην πόλη λειτουργούσε λατινική σχολή, στην οποία σπούδασε ο Έρασμος. Το 1528 έγινε γυμνάσιο. Η εμπορική δραστηριότητα στην πόλη μειώθηκε τον 16ο-17ο αιώνα εξαιτίας των εμπορικών και θρησκευτικών πολέμων. To 1672 η πόλη παραδόθηκε στον γαλλο-γερμανικό στρατό, κατά τη διάρκεια του Γαλλο-ολλανδικού πολέμου, ύστερα από σύντομη πολιορκία. Τον 19ο αιώνα η πόλη έγινε βιομηχανικό κέντρο, με σιδηρουργίες, ταπητουργίες και υφαντουργίες. Η πόλη βομβαρδίστηκε το 1944 και το 1945, καθώς σε αυτό βρισκόταν σημαντική σιδηροδρομική γέφυρα που ένωνε το Άμστερνταμ με τις γερμανικές πόλεις. Στον τελευταίο βομβαρδισμό φωτιά ξέσπασε σε αποθήκη η οποία επεκτάθηκε στο διπλανό γηροκομείο. Οι Γερμανοί κατακτητές άφησαν τους πυροσβέστες να σβήσουν μόνο την αποθήκη, με αποτέλεσμα 20 ηλικιωμένοι να καούν. Υπάρχουν τρεις εκκλησίες ιδιαίτερου ενδιαφέροντος: η Μεγάλη Εκκλησία (Groote Kerk), αφιερωμένη στον Άγιο Λεβουίνο, η οποία χρονολογείται από το 1334, και καταλαμβάνει τη θέση μιας παλαιότερης κατασκευής από την οποία παραμένει η κρύπτη του 11ου αιώνα· η Ρωμαιοκαθολική Μπρούντερκερκ (Broederkerk) ή Εκκλησία των Αδελφών, που περιέχει μεταξύ των λειψάνων της τρία αρχαία ευαγγέλια που λέγεται ότι γράφτηκαν από τον Άγιο Λεβουίνο (Lebwin), τον Άγγλο απόστολο των Φριζίων και των Βεστφαλών (π. περ. 773)· και η Μπέρχκερκ (Bergkerk), καθαγιασμένη το 1206, η οποία έχει δύο υστερορωμανικούς πύργους. Το δημαρχείο (1693) περιέχει έναν αξιόλογο πίνακα του δημοτικού συμβουλίου του Τέρμπουργκ. Στην πλατεία Μπρινκ βρίσκεται το παλιό ζυγιστήριο (waag), που χτίστηκε το 1528, με μεγάλη εξωτερική σκάλα (1644). Το ζυγιστήριο σήμερα στεγάζει το μουσείο της πόλης του Ντέβεντερ. Το Ντέβεντερ έχει αδελφοποιηθεί με: Άρνσμπεργκ, Γερμανία (από το 1956) Λόντον, Καναδάς Σίμπιου, Ρουμανία (από το 2007) Τάρτου, Εσθονία Η ιστοσελίδα του δήμου
Μεθυλοκυκλοβουταδιένιο

Το μεθυλοκυκλοβουταδιένιο (αγγλικά methylcyclobutadiene) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα και υδρογόνο, με χημικό τύπο C5H6. Το μόριό του αποτελείται από τέσσερα (4) άτομα άνθρακα, που σχηματίζουν έναν τετραγωνικό δακτύλιο, και ένα πέμπτο που βρίσκεται εκτός δακτυλίου και ενώνεται με αυτόν. Τα τρία (3) από τα τέσσερα άτομα άνθρακα του δακτυλίου ενώνονται με ένα (1) άτομο υδρογόνου το καθένα, ενώ το τέταρτο ενώνεται με μεθύλιο. Εφόσον το μόριό του περιέχει μόνο άτομα υδρογόνου και άνθρακα, το μεθυλοκυκλοβουταδιένιο ταξινομείται στους υδρογονάνθρακες. Το μεθυλοκυκλοβουταδιένιο είναι ένας εξαιρετικά ασταθής υδρογονάνθρακας, όπως και η μητρική του ένωση, δηλαδή το κυκλοβουταδιένιο.

 Με ενδομοριακή αφυδάτωση μιας από τις μεθυλο-2-κυκλοβουτενόλες παράγεται μεθυλοκυκλοβουταδιένιο. Η αντίδραση ευνοείται σε σχετικά υψηλές θερμοκρασίες, >150°C: Με απόσπαση υδραλογόνου (HX) από 3-αλομεθυλοκυκλοβουτένιο παράγεται μεθυλοκυκλοβουταδιένιο: Με απόσπαση αλογόνου (X2) από 3,4-διαλο-1-μεθυλοκυκλοβουτένιο παράγεται κυκλοβουταδιένιο: Με θερμική αποικοδόμηση 4-μεθυλο-2-πυρόνης ή 5-μεθυλο-2-πυρόνης μπορεί να ληφθεί μεθυλοκυκλοβουταδιένιο, μετά από έκλυση διοξειδίου του άνθρακα. Είναι εξαιρετικά ασταθές και γι' αυτό, απουσία άλλων αντιδραστηρίων, διμερίζεται με αντίδραση τύπου αντίδραση τύπου Diels-Alder. Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982