IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Λετίσια Μαρία της Αυστρίας-Έστε

Η Πριγκίπισσα Λετίσια Μαρία του Βελγίου, Αρχιδούκισσα της Αυστρίας-Έστε (Prinzessin Laetitia Maria von Belgien, Erzherzogin von Österreich-Este, 23 Απριλίου 2003 -) είναι το νεότερο παιδί του Λορέντζ, Αρχιδούκα της Αυστρίας-Έστε. Είναι ενδέκατη στην γραμμή διαδοχής του βελγικού θρόνου.

 Γεννήθηκε στις 23 Απριλίου 2003 στο Νοσοκομείο Άγιος Ιωάννης των Βρυξελλών και είναι το νεότερο παιδί και κόρη του Λορέντζ, Αρχιδούκα της Αυστρίας-Έστε και της Πριγκίπισσας Άστριντ του Βελγίου.Όλοι οι παππούδες της και οι προ-παππούδες της είναι βασιλικής και ευγενικής καταγωγής. Προέρχεται από τις βασιλικές οικογένειες της Αυστρίας, του Βελγίου, της Ιταλίας, της Σουηδίας, της Γαλλίας, της Δανίας, της Βρετανίας, της Πορτογαλίας, της Γερμανίας και της Γερμανίας. Μέσω της γιαγιάς της, της πρώην βασίλισσας Πάολα, προέρχεται από μια σειρά από ιταλικών ευγενών οικογενειών. Η Λετίσια Μαρία σπουδάζει στο σχολείο Bromsgrove του Ηνωμένου Βασιλείου.Το 2014 ήταν παράνυφος μαζί με την αδελφή της, Λουίζα Μαρία, στο γάμο του αδελφού της Αμεδαίου. 23 Απριλίου 2003 – μέχρι σήμερα: Η Αυτοκρατορική και Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Λετίσια Μαρία του Βελγίου, Αρχιδούκισσα της Αυστρίας-Έστε, Βασιλική Πριγκίπισσα της Ουγγαρίας, της Βοημίας, Πριγκίπισσα της ΜόντεναΌλα τα παιδιά του Αρχιδούκα της Αυστρίας-Έστε, Πρίγκιπα Λορέντζ, φέρουν τον τίτλο "Πρίγκιπας/Πριγκίπισσα του Βελγίου" σύμφωνα με το Βελγικό Βασιλικό Διάταγμα στις 2 Δεκεμβρίου 1991, εκτός από τους παραδοσιακούς αυστριακούς τίτλους "Αρχιδούκας/Αρχιδούκισσα της Αυστρίας-Έστε, Βασιλικός/Βασιλική Πρίγκιπας/Πριγκίπισσα της Ουγγαρίας, της Βοημίας, Πρίγκιπας/Πριγκίπισσα της Μόντενα". Imperial House of Austria Belgian Royal family (Paul Theroff's site) King Albert II's descent Αρχειοθετήθηκε 2015-09-24 στο Wayback Machine. (French)
Αχμέντ Ιχσάν Κιριμλί

Ο Αχμέντ Ιχσάν Κιριμλί (23 Απριλίου 1920 – 11 Δεκεμβρίου 2011) ήταν τούρκος γιατρός, πολιτικός, ποιητής και φιλάνθρωπος, μέλος του Υπουργικού Συμβουλίου της Τουρκίας, τέσσερις φορές μέλος της Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης της Τουρκίας και πρόεδρος της Κοινωνίας των Τατάρων της Κριμαίας της Τουρκίας από το 1987 μέχρι το θάνατό του το 2011.

 Ο Αχμέντ Ιχσάν Κιριμλί γεννήθηκε σε μια οικογένεια Κριμαίων Τατάρων μεταναστών στην Τουρκία. Ο προπάππος του ήταν ο μουφτής του Μπακτσίσαραϊ. Αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή στην Κωνσταντινούπολη το 1947. Ήταν παντρεμένος με την Δρ. Ζουχάλ Τσιτσέκ Κιριμλί το ζευγάρι έχει δύο παιδιά: τους Δρ. Χακάν Κιριμλί και Τσιχάν Κιριμλί. Επίσης ως ποιητής και συγγραφέας, έχει γράψει πολλά επιστημονικά άρθρα σχετικά με τον Ιατρικό Τουρισμό, τον Ιαματικό Τουρισμό, την Παιδική Υγεία και τον Οικογενειακό Προγραμματισμού εκτός από το βιβλίο του στον ίδιο τομέα. Το βιβλίο ποίησης του δημοσιεύθηκε το 2010, και η προσωπική του βιογραφία δημοσιεύτηκε το 2012. Ο Ιχσάν Αχμέτ Κιριμλί ήταν ο αντιπρόεδρος του Κόμματος Δικαιοσύνης της Τουρκίας για έξι χρόνια και ήταν στο διοικητικό συμβούλιο του κόμματος από το 1962 έως το 1976. Ήταν μέλος της Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης της Τουρκίας από το 1961 έως το 1977. Υπηρέτησε ως Υπουργός Τουρισμού της Τουρκίας. Μετά το πραξικόπημα της 12ης Σεπτεμβρίου 1980, με επικεφαλής τον Κενάν Εβρέν, έγινε ένας από τους ιδρυτές του Εθνικιστικού Κόμματος Δημοκρατίας. Επίσης, έχει υπηρετήσει ως μέλος της Επιτροπής Εθνικής Ασφάλειας και Εξωτερικής Πολιτικής, ως Επικεφαλής της Εθνικής Υγειονομικής Επιτροπής και ως αναπληρωτής πρόεδρος της Τουρκικής Ερυθράς Ημισελήνου. Αφότου ανακάλυψε για τον Εκτοπισμό των Τατάρων της Κριμαίας, έχει δώσει πολλές διαλέξεις και έκανε δημόσιες ομιλίες στην Αγγλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Έχει, επίσης οδηγήσει πολλές συζητήσεις σε συνέδρια της Παγκόσμιας Ομάδας για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 και του 1970. Αφότου αποσύρθηκε από την πολιτική σκηνή το 1987, ο Αχμέτ Ιχσάν Κιριμλί αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του στη φιλανθρωπία. Έχει υπηρετήσει ως πρόεδρος της Κοινωνίας των Τατάρων της Κριμαίας της Τουρκίας για περισσότερα από 20 χρόνια. Κριμαία Τάταροι της Κριμαίας Κατάλογος Τατάρων της Κριμαίας Ισλάμ στην Ουκρανία Crimean Tatar People of Turkey Crimean Tatar National Movement Dr. Kirimli Literary Contest
Γρηγόριος Διαμαντίδης

Ο Αρχιμανδρίτης Γρηγόριος (κατά κόσμον Διαμαντίδης ) ήταν Έλληνας ιερομόναχος, ηγούμενος της Μονής Αγίου Νικολάου Τσιριλόβου. Γεννήθηκε το 1837 στον οικισμό Άγιου Νικόλαου, ο οποίος σήμερα μαζί με την Κορησό αποτελούν την τοπική κοινότητα Κορησού της περιφερειακής ενότητας Καστοριάς. Απεβίωσε στις 16 Μαΐου 1912.

 Στο μοναστήρι του Αγίου Νικολάου Τσιριλόβου είχε συστήσει το 1872 οικοτροφείο για παιδιά ορφανά, άπορα ή άστεγα από την ευρύτερη περιοχή τόσο των ελληνόφωνων, όσο και εκείνων από τις βλαχόφωνες, αλβανόφωνες και σλαβόφωνες οικογένειες.Ο Αρχιμανδρίτης Γρηγόριος είχε την υποστήριξη και συνεργαζόταν με τον Γερμανό Καραβαγγέλη. Κατά την διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα, βοηθούσε τους Μακεδονομάχους και τους εμψύχωνε. Στις 15 Μαρτίου 1904 συναντήθηκε με τον Παύλο Μελά στην Ιερά Μονή του Αγίου Νικολάου. Σε επιστολή του ο Παύλος Μελάς εκθειάζει τον Ηγούμενο Γρηγόριο για την φιλοξενία του και την υποδοχή που του επιφύλαξε, όταν βρέθηκε εκεί, για να γλυτώσει από τους διώκτες του. Στις 26 Φεβρουαρίου 1905 και ενώ ο αρχιμανδρίτης Γρηγόριος, ηγούμενος της Μονής, βρισκόταν στην Καστοριά, εισέβαλε στην Μονή ο Βούλγαρος κομιτατζής Μήτρος Βλάχος μαζί με 80 άλλους, με εντολή του Βουλγαρικού κομιτάτου, την λεηλάτησαν και έβαλαν φωτιά στα κελιά των μοναχών.Το 2004 ανεγέρθηκε μνημείο του στη Μονή Αγίου Νικολάου Τσιριλόβου.
Μαρία Θηρεσία της Αυστρίας, δούκισσα της Βυρτεμβέργης

Η Μαρία Θηρεσία (γερμ. Maria Theresa von Habsburg-Lothringen, prinzessin von Teschen, 15 Ιουλίου 1845 - 8 Οκτωβρίου 1927) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν κόρη του Δούκα του Τέσσεν και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βυρτεμβέργης.

 Η Μαρία Θηρεσία Άννα ήταν το πρώτο παιδί και η πρώτη κόρη του Αλβέρτου, Αρχιδούκα της Αυστρίας & Δούκα του Τέσσεν, και της Χιλδεγάρδης, κόρης του Λουδοβίκου Α΄ της Βαυαρίας. Παντρεύτηκε το 1865 τον Φίλιππο της Βυρτεμβέργης και είχε τέκνα: Αλβέρτος (1865 - 1939), Διάδοχος, μετέπειτα τιτουλάριος Βασιλιάς & Δούκας της Βυρτεμβέργης. Μαρία Αμαλία Χιλδεγάρδη Φιλιππίνη Θηρεσία Ιωσηφίνα (1865 - 1883). Μαρία Ισαβέλλα (1871 - 1904), παντρεύτηκε τον Ιωάννη Γεώργιο της Σαξονίας. Ροβέρτος (1873 - 1947), Πρίγκιπας της Βυρτεμβέργης. Ούλριχ Μαρία Λουδοβίκος Φίλιππος Ιωσήφ Αντώνιος (1877 - 1944), Πρίγκιπας της Βυρτεμβέργης. Lopes, Maria Antónia, "Rainhas Que o Povo Amou - Estefânia de Hohenzollern e Maria Pia de Sabóia", pág 121, Temas e Debates, 2013
Ubuntu MATE

Το Ubuntu MATE είναι μια διανομή Linux, αναγνωρισμένη ως επίσημη παραλλαγή του λειτουργικού συστήματος Ubuntu. Η κύρια διαφορά του συγκριτικά με αυτό είναι ότι έχει προεγκατεστημένο το περιβάλλον εργασίας MATE, αντί για το Unity.

 Πρωτεργάτες του εγχειρήματος είναι οι Martin Wimpress και Alan Pope που ξεκίνησαν την ανάπτυξη μιας ανεπίσημης παραλλαγής του Ubuntu με βάση την έκδοση 14.10, ενώ σύντομα ακολούθησε έκδοση βασισμένη στο Ubuntu 14.04 LTS. Τον Φεβρουάριο του 2015 το Ubuntu MATE αναγνωρίσθηκε από την εταιρεία πίσω από την ανάπτυξη του Ubuntu (Canonical Ltd.) ως επίσημη παραλλαγή του Ubuntu, ξεκινώντας από την έκδοση 15.04 Beta 1.Το σύστημα υποστηρίζει τις αρχιτεκτονικές IA-32, x86-64, PowerPC και ARMv7 (στο Raspberry Pi 2). Ubuntu MATE GNOME Επίσημος ιστότοπος DistroWatch - η σελίδα για το Ubuntu MATE στο DistroWatch (Αγγλικά)
Μαφία του ξύλου

Η Μαφία του ξύλου (αγγλ. timber mafia) αναφέρεται στο οργανωμένο έγκλημα στον τομέα της παράνομης υλοτομίας των δασικών οικοσυστημάτων. Η δράση της μαφίας είναι εκτεταμένη σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη, κυρίως όμως ανθεί σε χώρες της τροπικής ζώνης της Γης, με παράνομα κέρδη δισεκατομμυρίων δολαρίων σε ετήσια βάση.

 Η Βραζιλία έχει ανεξέλεγκτη παράνομη υλοτομία, με την αποψίλωση των δασών να αυξάνεται από το 2013. Η μαφία εκφοβίζει τους αντιπάλους, ωστόσο, είναι τόσο περίπλοκη η ίδια, διεισδύει μέσα στους κρατικούς μηχανισμούς, και έτσι κατορθώνει να καλύπτεται από ένα πέπλο νομιμότητας. Το Κονγκό είναι επίσης μία χώρα - θύμα του παράνομου εμπορίου ξυλείας και της μαφίας που υπάρχει στη χώρα. Οι προστατευόμενες δασικές περιοχές σε περιοχές της Ινδίας - όπως λ.χ. το Τζαμού και το Κασμίρ, το Χιματσάλ Πραντές, η Καρνατάκα και το Τζαρκάντ - είναι περιοχές, πλούσιες σε δασικό πλούτο, όπου και ανθεί η παράνομη υλοτομία από μαφίες του ξύλου. Αυτές συνεργάζονται ή εκφοβίσουν κρατικούς λειτουργούς ιδίως διευθυντές δασών, τοπικούς πολιτικούς, επιχειρήσεις, αλλά και πολίτες.Μη κρατικές οργανώσεις έχουν ενταχθεί στη μάχη κατά της τοπικής μαφίας, όπως στο Κασμίρ. Μερικές φορές, έχουν αναφερθεί δασικοί υπάλληλοι που συγκάλυψαν πλασματικές δασικές πυρκαγιές, οι οποίες ενεργοποιούνται για προφανείς λόγους.Πολλές μελέτες δείχνουν μεγάλη απώλεια σε δασικές εκτάσεις λόγω επιθετικών αποψιλωτικών υλοτομιών, από τη μαφία του ξύλου, με περισσότερα από ένα εκατομμύριο εκτάρια να έχουν απωλεσθεί στα περίχωρα του Chhotanagpur, ενώ η υλοτομηθείσα ξυλεία παράνομα να μεταβιβάζεται απευθείας σε βιομηχανικές, μεταλλευτικές και υλοτομικές εταιρείες. Εκτός από την υποβάθμιση του περιβάλλοντος, οι δημοσιονομικές απώλειες είναι επίσης σημαντικές. Εκτίμηση του 1994 για παράνομα υλοτομούμενη ξυλεία στην πολιτεία της Καρνατάκας υπολογίζει την οικονομική ζημία σε περίπου 230 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ.Σε ένα περιστατικό το 2005, αξιωματούχοι διαπίστωσαν ότι υψηλής ποιότητας ξυλεία κέδρου (Cedrus deodara) που προοριζόταν για στρατιωτική και σιδηροδρομική χρήση, είχε αντικατασταθεί με χαμηλής ποιότητας ξυλεία πεύκου, στα κρατίδια Τζαμού και Κασμίρ. Έτσι παρεμποδίστηκε αυτή η διαδικασία λαθρεμπορίου ξυλείας πέρα από τα κρατικά σύνορα στο Πουντζάμπ. Μία χώρα που κυριολεκτικά μαστίζεται από την παράνομη υλοτομία. Ειδικά τα δάση του Βόρνεο ήταν και είναι κύριες πηγές παράνομης υλοτομίας, όπου ανθούν πολλές μικρές μαφίες, κυρίως τοπικές, και απειλούν όχι μόνο τις τοπικές κοινωνίες αλλά και όλο το πλούσιο και παρθένο δασικό οικοσύστημα. Η δασική βιομηχανία στη Ρουμανία κυριαρχείται από τη πανίσχυρη Ρουμανική «μαφία της ξυλείας». Η Ευρωαπαϊκή Ένωση έχει πολλάκις εγκαλέσει την κυβέρνηση της Ρουμανίας για το θέμα αυτό που έχει λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Η μισή από όλη την υλοτομούμενη ξυλεία της χώρας συλλέγεται παράνομα. Όσοι επιχειρεούν κόντρα στη μαφία της ξυλείας ή προσπαθούν να επιβάλουν τη δασική νομοθεσία δέχονται πλήθος από αντίποινα.
Καρυδιά Ροδόπης

Η Καρυδιά (πρώην Κουζλούκιοϊ) είναι χωριό του δήμου Κομοτηνής του νομού Ροδόπης στη Θράκη. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2021 ο πληθυσμός της Καρυδιάς ανέρχεται στους 338 κατοίκους.

 Ο οικισμός βρίσκεται 6 χλμ. βορειοδυτικά της πρωτεύουσας του νομού, Κομοτηνής. Κατά την ύστερη περίοδο της Τουρκοκρατίας κατοικείτο κυρίως από Βούλγαρους και ήταν γνωστός ως Κουζλούκιοϊ ή Κουζλουκιά, ενώ μετά τις ανταλλαγές πληθυσμών που πραγματοποιήθηκαν κατά τις δεκαετίες του 1910 και του 1920, εγκαταστάθηκαν στον οικισμό αρκετοί Έλληνες πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη και τη Μικρά Ασία. Παράλληλα, στην Καρυδιά παρέμειναν περίπου 10 οικογένειες Βουλγάρων. Οι σχέσεις μεταξύ των δύο κοινοτήτων της Καρυδιάς, αν και θεωρούνταν καλές κατά τον Μεσοπόλεμο, διαταράχθηκαν κατά τη διάρκεια της βουλγαρικής Κατοχής. Την συγκεκριμένη περίοδο αρκετοί Έλληνες κάτοικοι της Καρυδιάς μετακινήθηκαν προς τη δυτική πλευρά του Στρυμόνα εξαιτίας της πολιτικής των αρχών Κατοχής, ενώ μετά την Απελευθέρωση, αποχώρησαν από το χωριό οι ντόπιοι Βούλγαροι. Τα επόμενα χρόνια, ο Εμφύλιος είχε ως αποτέλεσμα να εγκαταλείψουν την Καρυδιά αρκετοί από τους κατοίκους της, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν είτε στη γειτονική Κομοτηνή είτε στις χώρες του Ανατολικού Μπλοκ ως πολιτικοί πρόσφυγες. Τη δεκαετία του 1960 παρουσιάστηκε νέο μεταναστευτικό κύμα με προορισμό τη Δυτική Γερμανία. Πριν το 1922 η Καρυδιά ήταν καθαρά κτηνοτροφικός οικισμός, ενώ στη συνέχεια η γεωργία αναδείχτηκε σε κύρια ασχολία των κατοίκων, με έμφαση στην καλλιέργεια καπνών και δημητριακών. Στο χωριό υπάρχουν τρεις εκκλησίες: η παλαιότερη, αλλά και κύρια εκκλησία, είναι αφιερωμένη στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος και κτίστηκε το 1868 με τη συνδρομή του μητροπολίτη Μαρωνείας Άνθιμου, ενώ οι άλλες δύο είναι αφιερωμένες στον Άγιο Αθανάσιο και τον Άγιο ΛάζαροΔιοικητικά, μετά την ενσωμάτωσή της στο ελληνικό κράτος, η Καρυδιά υπήχθη στην επαρχία Κομοτηνής, ενώ από το 1997 ανήκει στον δήμο Κομοτηνής. Μ. Γ. Βαρβούνης, Αναστασία Ιωαννίδου, Λαογραφική και δημογραφική φυσιογνωμία των θρακικών οικισμών. Η περίπτωση της Καρυδιάς του νομού Ροδόπης, εκδόσεις αδελφών Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη 1997. Μιχαήλ Σταματελάτος, Φωτεινή Βάμβα-Σταματελάτου, Επίτομο Γεωγραφικό Λεξικό της Ελλάδος, Ερμής, Αθήνα 2001.
Σοφονίας (προφήτης)

Ο Σοφονίας είναι ένας απο τους μικρούς προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης και έζησε τον 7ο αιώνα π.Χ. τα χρόνια του Ιωσία, βασιλιά της Ιουδαίας. Ήταν γιος του Χουσί και εγγονός του Γοδολίου. (Σοφ. 1,1) Δεν γνωρίζουμε πολλά για τον βίο του αλλά υπάρχουν αρκετές αναφορές του ονόματός του στην Παλαιά Διαθήκη. Υπάρχει ομώνυμο βιβλίο της Βίβλου το οποίο διαιρείται σε τρία μικρά κεφάλαια.

 Όπως αναφέρει η Βίβλος, ο Γιαχβέ μιλάει μέσω του προφήτη Σοφονία και αποκαλύπτει το πως θα εξελιχθεί η μέρα της κρίσης λέγοντας: ἐκτενῶ τὴν χεῖρά μου ἐπὶ Ἰούδαν καὶ ἐπί πάντας τοὺς κατοικοῦντας Ἱερουσαλὴμ καὶ ἐξαρῶ ἐκ τοῦ τόπου τούτου τὰ ὀνόματα τῆς Βάαλ καὶ τὰ ὀνόματα τῶν ἱερέων. Δηλαδή ότι θα απλώσει το χέρι Του εναντίων των Ιουδαίων και όλων των κατοίκων της Ιερουσαλήμ και θα εξαφανίσει απο αυτόν τον τόπο τους πιστούς του Βάαλ και των ιερέων του. (Σοφ. 1,4).Έκφρασε επίσης την επιθυμία εξαφάνισης όσων ορκίζονται ψέματα στο όνομα του ίδιου, όσους προσκυνούν τα είδωλα, όσους γεμίζουν τους ναούς Του με την βρωμιά της ψυχής τους (Σοφ. 1,9), όλους όσους νοιαζονται μόνο για τα χρήματα (Σοφ. 1,11) και γενικά όσους παρεκκλίνουν απο τον δρόμο Του. Αναφέρει επίσης για την μέρα της τελικής κρίσης: ὀργῆς ἡ ἡμέρα ἐκείνη, ἡμέρα θλίψεως καὶ ἀνάγκης, ἡμέρα ἀωρίας καὶ ἀφανισμοῦ, ἡμέρα γνόφου καὶ σκότους, ἡμέρα νεφέλης καὶ ὁμίχλης, ἡμέρα σάλπιγγος καὶ κραυγῆς ἐπὶ τὰς πόλεις τὰς ὀχυρὰς καὶ ἐπὶ τὰς γωνίας τὰς ὑψηλάς (Σοφ. 1,15-16).Ο Σοφονίας αναφέρει επίσης προφητείες για την καταστροφή της Γάζας, της Ασκαλώνος, της Αζώτου, της Δαμασκού, της Αιθιοπίας, της Ασσυρίας και άλλων διαφόρων εθνών (2,4-15) αλλά και της Ιερουσαλήμ (3,1-8). Το τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου του αναφέρει επίσης την αποκατάσταση που θα φέρει ο Θεός στον κόσμο όπου θα κάνει τους ανθρώπους να μιλάνε μόνο μία κοινή γλώσσα (Σοφ. 3,9) και ότι θα μαζέψει όλους τους Ισραηλίτες από την εξορία τους και θα τους καταστήσει ονομαστούς σε όλη την οικουμένη. (Σοφ. 3,19). Πέθανε ειρηνικά στον τόπο των πατέρων του και εορτάζεται σε σταθερή εορτή, 3 Δεκεμβρίου.
Καβάσιλα Ηλείας

Ο Καβάσιλας -ή τα Καβάσιλα, όπως έχει επικρατήσει να λέγεται- είναι χωριό του Δήμου Πηνειού του Νομού Ηλείας. Κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η γεωργία και η κτηνοτροφία, και διαθέτει κοινοτική Βιβλιοθήκη, νηπιαγωγείο, δημοτικό σχολείο. Μέσα από τον οικισμό περνά η παλαιά εθνική οδός και η σιδηροδρομική γραμμή Πάτρας-Πύργου και έξω από αυτόν η νέα εθνική οδός. Από την έξοδο του χωριού προς την πλευρά της Γαστούνης διέρχεται ο ποταμός Πηνειός.

 Η ονομασία του χωριού προέρχεται από τον Άγιο Νικόλαο Καβάσιλα όπου μόνασε στην περιοχή και ίδρυσε την ομώνυμη μονή. Αναφέρεται πρώτη φορά, σε Οθωμανική φορολογική απογραφή του 1461 με 15 κατοίκους και στην Ενετική απογραφή Γκριμάνι το 1700 σαν Άνω Καβάσιλα με 45 κατοίκους και Κάτω Καβάσιλα με 150 κατοίκους. Το χωριό, από το 1912 με το ΦΕΚ 256Α - 28/08/1912, αποτέλεσε την κοινότητα Καβάσιλων με μοναδικό οικισμό τα Καβάσιλα έως το 1997, που αποτέλεσε δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Γαστούνης. Από το 2011 ανήκει στον Δήμο Πηνειού. Στα όρια του χωριού βρίσκεται το μοναστήρι του Αγίου Νικολάου (σήμερα χωρίς μοναχούς). Οι χώροι της μονής αρθρώνονται γύρω από τετράγωνη αυλή με πηγάδι στη μέση· η μία πλευρά της αυλής κλείνει από τη μονόχωρη μικρή εκκλησία και οι άλλες δύο από τις πτέρυγες των κελιών σε σχήμα Γ. Πίσω από την εκκλησία της μονής υπάρχει το περίκεντρο κτίσμα του Γολγοθά (κατασκευάστηκε κατά τη δεκαετία του 1980) και λίγο πιο πέρα γήπεδο και ανοιχτό θέατρο. Στις 10 Μαΐου, εορτάζεται η μνήμη του Αγίου Νικολάου με την τέλεση του εθίμου της κουλούρας, δηλαδή αγώνα δρόμου με έπαθλο μια κουλούρα. Στα μέσα Αυγούστου γίνεται η Γιορτή του Κρασιού, με έκθεση αγροτικών προϊόντων, τραγούδι, χορό, και φυσικά άφθονο κρασί. Στα Καβάσιλα δραστηριοποιείται ο Ατρόμητος Καβάσιλων μέλος της Ε.Π.Σ. Ηλείας, ο οποίος αγωνίζεται στο κοινοτικό γήπεδο που διαθέτει φυσικό χλοοτάπητα.
Τσαντ Κρέγκερ

Ο Τσαντ Ρόμπερτ Κρέγκερ (Chad Robert Kroeger, πραγματικό όνομα: Chad Robert Turton, γενν. 15 Νοεμβρίου 1974) είναι Καναδός μουσικός και παραγωγός, περισσότερο γνωστός ως ο βασικός τραγουδιστής και κιθαρίστας του καναδέζικου ροκ συγκροτήματος Nickelback.

 Ο Τσαντ Κρέγκερ γεννήθηκε στη Χάνα του Καναδά. Σήμερα όμως μένει στο Βανκούβερ στην Βρετανική Κολομβία του Καναδά. Μαζί με τον αδερφό του Μάικ Κρέγκερ και τον ξάδερφό του Μπράντον Κρέγκερ είναι τα ιδρυτικά μέλη των Nickeback. Εκτός από τραγουδιστής και κύριος κιθαρίστας είναι και παραγωγός και στιχουργός. Έχει γράψει πολλά τραγούδια που έχουν γίνει επιτυχίες του συγκροτήματος όπως How you remind me, Gotta be somebody κ.α. το τραγούδι Hero που έγραψε ανεξάρτητα του συγκροτήματος έφτασε στο #1 των κατηγοριών Modern Rock και Mainstream Rock και έγινε 4 φορές πλατινένιο στις ΗΠΑ και 8 φορές στον Καναδά. Το 2002 ο Κρέγκερ μαζί με τον τραγουδιστή των Saliva, Τζόζι Σκοτ (Josey Scott), τον κιθαρίστα των Theory of a deadman, Τάιλερ Κόνολι (Tyler Conolly) και τον ντράμερ των Our Lady Peace, Τζέρεμι Τάγκαρτ (Jeremy Taggart), παρουσίασαν το Hero, το βασικό τραγούδι της ταινίας Spider-Μan το 2002. Ακόμη την ίδια χρονιά έγραψε και τραγούδησε το Why don't you and I? για το άλμπουμ του Κάρλος Σαντάνα Shaman. Ξανασυνεργάστηκε πέντε χρόνια αργότερα, το 2007, με τον Σαντάνα, αφού τραγούδησε το Into the night για το άλμπουμ Ultimate Santana του μεξικανού μουσικού. Τέλος, ο Chad έγραψε τους στίχους και έπαιξε κιθάρα στο τραγούδι των Bo Bice, You're Everything.Avril Lavigne Τον Ιούνιο του 2006, ο Κρέγκερ πιάστηκε από τις αρχές να οδηγεί μεθυσμένος. Μετά από δίκη που έγινε τον Μάιο του 2008, κρίθηκε ένοχος και αναγκάστηκε να πληρώσει 600$. Επίσης του αφαιρέθηκε η άδεια οδήγησης για ένα χρόνο. Ο Κρέγκερ χρησιμοποιεί κιθάρες Paul Reed Smith. Επίσης χρησιμοποιεί σπανιότερα Martin, Yamaha, Fender, Babicz και ακουστικές κιθάρες Tacoma. Ακόμη κάποιες φορές χρησιμοποιεί την ακουστική κιθάρα του Ryan Peake, που την έχει πάρει από τον πατέρα του. Modern Rock Band Αρχειοθετήθηκε 2007-09-30 στο Wayback Machine. από την Adriana Down Βιογραφικό στο Starpulse Αρχειοθετήθηκε 2013-11-09 στο Wayback Machine.
Ναός Προφήτη Ηλία Θεσσαλονίκης

Ο ναός του Προφήτη Ηλία αποτελεί σημαντικό μνημείο της Θεσσαλονίκης και ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά δείγματα ναοδομίας της Παλαιολόγειας περιόδου. Ο Ναός συμπεριλαμβάνεται στα Παλαιοχριστιανικά και Βυζαντινά μνημεία της Θεσσαλονίκης ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Ο αρχιτεκτονικός του τύπος, τετρακιόνιος σταυροειδής εγγεγραμμένος με πλάγιους χόρους, γνωστός ως αθωνικός ή αγιορείτικος χρησιμοποιήθηκε αποκλειστικά για καθολικά μονών και είναι μοναδικός στη Θεσσαλονίκη. Βρίσκεται στη σημερινή συμβολή των οδών Ολυμπιάδος και Προφήτη Ηλία στην Άνω Πόλη, σε ένα φυσικό ύψωμα που παλαιότερα έκανε το ναό να δεσπόζει στην πόλη, με τον επιβλητικό όγκο του και τον περίτεχνο τρούλο του, που τονίζονται με κεραμοπλαστικό διάκοσμο.

 Αρχικά, ο ναός ταυτιζόταν από τους ερευνητές με το καθολικό της Νέας Μονής λόγω της θέσης του στην περιοχή όπου αναζητούνται τα βυζαντινά ανάκτορα που κάηκαν το 1342 από τους Ζηλωτές. Η Νέα Μονή ιδρύθηκε μεταξύ των ετών 1360-1370 από το μοναχό Μακάριο Χούμνο και ήταν αφιερωμένη στην Παναγία. Η πρόσφατη όμως μελέτη τουρκικών πηγών δείχνει ότι μια τέτοια ταύτιση είναι αδύνατη καθώς αναφέρεται ότι ο ναός μετατράπηκε σε τζαμί μετά το 1430 από τον Μπαντραλή Μουσταφά Πασά, ενώ η Νέα Μονή λειτούργησε τουλάχιστον ως το 1556. Το ότι δεν πρόκειται για το καθολικό της Νέας Μονής φαίνεται και από τις τοιχογραφίες του νάρθηκα που μαρτυρούν ότι πρόκειται για ναό αφιερωμένο στο Χριστό και όχι στην Παναγία καθώς και από το γεγονός ότι ο αριθμός των 17 μοναχών που ορίστηκαν από το Μακάριο Χούμνιο για τη Νέα Μονή ήταν πολύ μικρός για έναν ναό με το μέγεθος του Προφήτη Ηλία.Η αφιέρωση του στο βιβλικό προφήτη είναι πρόσφατη, καθώς η αρχική του ονομασία ξεχάστηκε στα πεντακόσια χρόνια της Τουρκοκρατίας, πράγμα που άλλωστε συνέβη με αρκετούς βυζαντινούς ναούς της Θεσσαλονίκης. Σύμφωνα με μία άποψη, η σημερινή αφιέρωσή του οφείλεται σε παρετυμολογία του τουρκικού ονόματος Sarayli τζαμί από τους χριστιανούς έτσι ώστε να βρεθεί κάποια σχέση με τη λαϊκή ονομασία αη-Λιάς. Σύμφωνα με μία άλλη άποψη το τουρκικό όνομα του τζαμιού θεωρήθηκε από τους ερευνητές Texier και Pullan ως παραφθορά του ονόματος του προφήτη, καθώς ηχούσε πολύ κοντά στο Saint Elie. Μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, ο ναός αποδόθηκε εκ νέου στη χριστιανική λατρεία. Η σημερινή του μορφή είναι αποτέλεσμα αναστηλωτικών εργασιών των ετών 1956-1961, κατα τις οποίες ανακατασκευάστηκαν το περίστωο, οι τρούλοι του νάρθηκα και τα δυτικά παρεκκλήσια και αφαιρέθηκαν οι μεγάλες τουρκικές προσθήκες. Από τη ζωγραφική διακόσμηση έχουν σωθεί λίγες τοιχογραφίες στο νάρθηκα, στα παράθυρα των χορών, στα τυπικάρια, στο περίστωο και στα παρεκκλήσια. Η αποσπασματικότητα και η κακή διατήρησή τους καθιστούν ανέφικτη μία συγκεκριμένη πρόταση χρονολόγησής τους ενώ η ζωγραφική στα παρεκκλήσια είναι μεταγενέστερη από εκείνη του νάρθηκα. Σώζονται σκηνές από τη ζωή και τα θαύματα του Χριστού, καθώς και μεμονωμένοι άγιοι.Εικάζεται από μελετητές της βυζαντινής τέχνης ότι οι τοιχογραφίες του Προφήτη Ηλία επηρέασαν αποφασιστικά τις μεταγενέστερες τοιχογραφίες μερικών εκκλησιών της περιοχής της Μοράβα στη Σερβία. Ναός Αγίων Αποστόλων Θεσσαλονίκης
Πύργος Μετροπόλ Ιστάνμπουλ

Ο Πύργος «Μετροπόλ Ιστάνμπουλ» (τουρκ. Metropol İstanbul) είναι ουρανοξύστης μεικτής χρήσεως στο προάστιο Ατασεχίρ της ασιατικής πλευράς της Κωνσταντινούπολης. Με ύψος 301 μέτρα, αποτελεί το υψηλότερο κτήριο στην μείζονα Κωνσταντινούπολη και σε ολόκληρη την Τουρκία. Αν βρισκόταν στην ευρωπαϊκή πλευρά του Βοσπόρου, θα ήταν το 14ο υψηλότερο σε ολόκληρη την Ευρώπη.

 Το «Μετροπόλ Ιστάνμπουλ» είναι στην πραγματικότητα ένα σύνθετο έργο, που αποτελείται από κατοικίες, χώρο γραφείων, ένα μολ και ένα ξενοδοχείο, με συνολικά τρεις ουρανοξύστες. Το σχέδιο προτάθηκε το 2011 και υλοποιήθηκε τα επόμενα έτη, με έναρξη των έργων το 2013. Αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα συγκροτήματα καταστημάτων σε όλη την Τουρκία. Περιλαμβάνεται επίσης έναν πολυκινηματογράφο με 16 αίθουσες.Το βασικό τμήμα του συγκροτήματος εγκαινιάσθηκε το 2017, ενώ το εμπορικό κέντρο άνοιξε το 2019. Ο ένας ουρανοξύστης του συγκροτήματος περιέχει διαμερίσματα και έχει ύψος 150 μέτρα, ο δεύτερος γραφεία (έχει ύψος επίσης 150 μ.) και ο τρίτος είναι ο κυρίως πύργος, με ξενοδοχείο και ύψος 301 μέτρα. Η συνολική έκταση των χώρων των διαμερισμάτων και των γραφείων του Μετροπόλ Ιστάνμπουλ ανέρχεται σε περισσότερα από 800 χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα. Ο κυρίως πύργος έχει 58 ορόφους με τον τελευταίο όροφο σε ύψος 280 μέτρα, και το κτήριο φθάνει τα 301 μ. χάρη σε δύο κεραίες. Οι πύργοι σχεδιάσθηκαν όλοι από την αρχιτεκτονική εταιρεία RMJM (Robert Matthew Johnson Marshall), μία από τις μεγαλύτερες του κόσμου, ενώ το εμπορικό κέντρο σχεδιάσθηκε από τη Roy Higgs International. Το όλο συγκρότημα είχε κόστος κατασκευής 700 εκατομμύρια ευρώ περίπου.
Μαροκινές γενικές εκλογές (2016)

Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στο Μαρόκο, στις 7 Οκτωβρίου 2016. Το κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης παρέμεινε το μεγαλύτερο κόμμα, κερδίζοντας 125 από τις 395 έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων, μια αύξηση των 18 εδρών σε σύγκριση με τις εκλογές του 2011. Ο Αμπντελιλά Μπενκιράν επαναδιορίστηκε πρωθυπουργός από τον βασιλιά στις 10 Οκτωβρίου.

 Οι εκλογές ανακοινώθηκαν από την κυβέρνηση του Μαρόκου στα τέλη Ιανουαρίου του 2016. Ήταν οι δεύτερες εκλογές μετά τις συνταγματικές μεταρρυθμίσεις που εισήχθησαν το 2011 από τον βασιλιά Μοχάμετ ΣΤ΄, ως απάντηση στην Αραβική Άνοιξη. Παρά τις μεταρρυθμίσεις, οι περισσότερες εκτελεστικές εξουσίες εξακολουθούν να βρίσκονται στο βασιλιά. Στις εκλογές του 2011 κέρδισε το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (PJD), που βρίσκεται στην κυβέρνηση από τότε. Το κόμμα περιγράφεται ως "μετριοπαθές ισλαμιστικό", όμως η κυβέρνηση συνασπισμού συμπεριέλαβε κόμματα με διαφορετικές ιδεολογίες.Το μεγαλύτερο αντιπολιτευόμενο κόμμα είναι το Κόμμα της Γνησιότητας και της Νεωτερικότητας (ΡΑΜ), το οποίο περιγράφεται ως φιλομοναρχικό.Τα PJD και ΡΑΜ ηγήθηκαν μιας "ασυνήθιστα εχθρικής" εκστρατείας. Το μεγαλύτερο ισλαμιστικό κόμμα της αντιπολίτευσης, η Δικαιοσύνη και Πνευματικότητα, καθώς και διάφορες αριστερές οργανώσεις μποϊκοτάρισαν τις εκλογές, διαμαρτυρόμενα για τις σημαντικές εκτελεστικές εξουσίες της μοναρχίας. Οι 395 έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων εκλέγονται με αναλογική εκπροσώπηση σε δύο επίπεδα: 305 βουλευτές εκλέγονται από 92 πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες, με το εκλογικό όριο να ορίζεται στο 6%, και οι υπόλοιπο 90 να εκλέγονται σε μία ενιαία εθνική εκλογική περιφέρεια με το εκλογικό όριο του 3%. Οι εθνικές έδρες είναι δεσμευμένες, με 60 για τις γυναίκες και 30 για τα άτομα κάτω από την ηλικία των 40.Με βάση το εκλογικό σύστημα, κανένα κόμμα δεν μπορεί να κερδίσει την πλειοψηφία στο κοινοβούλιο, και τα κόμματα πρέπει να σχηματίσουν μια κυβέρνηση συνασπισμού. Η ψηφοφορία είχε ποσοστό 43% προσέλευσης. Το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης κέρδισε τις περισσότερες ψήφους και 125 από τις 395 έδρες. Το Κόμμα Αυθεντικότητα και Νεωτερικότητα κέρδισε 102 έδρες, και τις υπόλοιπες έδρες μοιράστηκαν τα μικρότερα κόμματα.
Εύα Σεδένιο

Η Εύα Σεδένιο (Eva Cedeño, γεννημένη ως Ίρμα Εβανχελίνα Σεδένιο Ρασκόν Irma Evangelina Cedeño Rascón, 28 Δεκεμβρίου 1989 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός, κωμικός, παορυσιάστρια, μποξέρ και διαγωνιζόμενη στα καλλιστεία Nuestra Belleza Jalisco 2013.

 Teledición (Televisa Hermosillo) - 2011/14, ως Παρουσιάστρια Sueño de una psicodélica noche de verano - 2014, (θέατρο) El diario de Ana Frank - 2014, (θέατρο) A que no me dejas - 2015, ως Οδέτ Κόρδοβα Simplemente María - 2016, ως Μπέρτα ντε Μέριδα El Capo - El amo del túnel - 2016, ως Κάτια Γκαρσία (ταινία) La bestia - 2016, (ταινία) Seamos honestos - 2016, (θέατρο) Napoles - 2016, (θέατρο) Extrema obsesión - 2017, (ταινία) Mi adorable maldición - 2017, ως Ινές Μπούστος El vuelo de la Victoria - 2017, ως Κριστίνα Ριβαδενέιρα Μοντέρο Hoy - 2017, 2020, ως Καλεσμένη Miembros al aire - 2017, 2020, ως Καλεσμένη Noches con platanito - 2018, ως Καλεσμένη Canta y no choques - 2018, ως Καλεσμένη Por amar sin ley - 2018, ως Λετίσια Χάρα Un poquito tuyo - 2019, ως Λετίσια "Λέτι" Σολάνο Ντίας ντε Χιμένες The Guest - 2019, ως Καλεσμένη Cuéntamelo Ya! - 2020, ως Καλεσμένη Por culpa de eva - 2020, ως Καλεσμένη Foro TV - 2020, ως Καλεσμένη Te doy la vida - 2020, ως Ελένα Βιγισενιόρ Mi querida herencia - 2020, ως Πάμελα (σειρά) Minuto para ganar vip - 2020, ως Καλεσμένη (ριάλιτι) ¿Qué le pasa a mi familia? - 2021, ως Ρεχίνα Ρουέδα Εύα Σεδένιο στην IMDb Εύα Σεδένιο, επίσημος λογαριασμός στο Facebook. Εύα Σεδένιο στο Instagram Εύα Σεδένιο, επίσημος λογαριασμός στο Twitter.
Συκέα Φωκίδας

Για οικισμούς με το ίδιο όνομα στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Συκέα και Συκιά (αποσαφήνιση) Η Συκέα ή Συκιά είναι ορεινός οικισμός στη Δωρίδα του Νομού Φωκίδος, σε υψόμετρο 720 μέτρα. Έχει πληθυσμό 52 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Συκέας της Δημοτικής Ενότητας Λιδωρικίου του Δήμου Δωρίδος.

 Η Συκέα είναι κτισμένη δυτικές πλαγιές της Γκιώνας κάτω από πανύψηλη κατακόρυφη βραχοσειρά. Βρίσκεται στην επαρχιακή οδό Καστριώτισσας - Λιδωρικίου, σε απόσταση 5,5 χλμ. από το Λευκαδίτι και 17 χλμ. Β του Λιδωρικίου.Τα σημαντικότερα αξιοθέατα της περιοχής είναι τα πολλά αναρριχητικά πεδία της Γκιώνας, ένα από τα οποία η «ορθοπλαγιά του Λάζου» ή «ορθοπλαγιά της Συκιάς» ή «ορθοπλαγιά της Γκιώνας» σε υψόμετρο 1.200 μ., με κλίση αρνητική και υψομετρική διαφορά περίπου 1.100 μ. Θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα αναρριχητικά πεδία των Βαλκανίων και της Ευρώπης. Κάτω από το χωριό και προς το «Λαζόρεμα» υπάρχουν γραφικά σπήλαια με σημαντικότερο, σε απόσταση 2 χλμ., το σπήλαιο Αρσαλή με σταλακτίτες και σταλαγμίτες. Εντός του υπάρχει ο ναΐσκος της Ζωοδόχου Πηγής, κτισμένος από την εποχή της Τουρκοκρατίας. Πίσω από το ιερό υπάρχει λιμνούλα μικρού βάθους, όπου σύμφωνα με την παράδοση βρέθηκε η θαυματουργός εικόνα της Παναγίας. Τον Δεκαπενταύγουστο γίνεται το παραδοσιακό «αντάμωμα» και το πανηγύρι του χωριού. Άλλα αξιοθέατα του χωριού είναι ο ναός της Αγίας Παρασκευής και τα εξωκλήσια του Αγίου Αθανάσιου και Αγίου Γεωργίου. Η ονομασία της Συκέας πιθανόν να προέρχεται από τις λέξεις σκιά, ισκιά. Το 1836 προσαρτάται στον Δήμο Αιγιτίου, το 1912 αναγνωρίστηκε ως κοινότητα και το 1940 διορθώνεται το όνομα από Συκιά σε Συκέα. Η παλαιότερη θέση του χωριού ήταν στη Μεγάλη Βρύση, στη θέση «Παλιοχώρια», όπου υπάρχουν ενδείξεις συνεχούς κατοίκησης από τους κλασικούς χρόνους. Ανάμεσα στο χωριό και το διπλανό Λευκαδίτι, στη θέση «Κάργιο» βρίσκεται αποκλείστρα που την περίοδο της Τουρκοκρατίας έσωσε πολλούς από τους κατοίκους της περιοχής. Απογραφές πληθυσμού Συκιά Φωκίδας κοντά στη Δεσφίνα Ορθοπλαγιά Γκιώνας από το https://web.archive.org/web/20170909031128/http://www.dorida.gr/ Το σπήλαιο της Ζωοδόχου Πηγής (Αρσαλής) στη Συκιά Δωρίδας από το http://www.lidoriki.com Αρχειοθετήθηκε 2017-10-09 στο Wayback Machine. Διοικητικές μεταβολές Συκέας από την Ελληνική Εταιρία Τοπικής Αυτοδιοίκησης και Ανάπτυξης.
Αρκάντι Βάξμπεργκ

Ο Αρκάντι Ιωσήφοβιτς Βάξμπεργκ (Arkady Iosifovich Vaksberg, Ρωσικά: Аркадий Иосифович Ваксберг) (11 Νοεμβρίου 1927 - 8 Μαΐου 2011) ήταν Σοβιετικός Ρώσος ερευνητής δημοσιογράφος, συγγραφέας ιστορικών θεμάτων, κινηματογραφιστής και θεατρικός συγγραφέας.

 Ο Βάξμπεργκ γεννήθηκε στο Νοβοσιμπίρσκ το 1927 (ορισμένες πηγές δίνουν το 1933). Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Κρατικού Πανεπιστημίου της Μόσχας το 1952. Εντάχθηκε στη Σοβιετική Ένωση Συγγραφέων το 1973 και την ίδια χρονιά άρχισε να εργάζεται ως δημοσιογράφος στη Literaturnaya gazeta. Η εφημερίδα αυτή θεωρείται παρουσίαζε τις δραστηριότητες της ένωσης σοβιετικών συγγραφέων και, από τη δεκαετία του 1960, κατ' εξαίρεση είχε μια ελευθερία έκφρασης που δεν υπήρχε στον υπόλοιπο σοβιετικό τύπο. Εκεί το 1978 ο Βάξμπεργκ δημοσίευσε μια εργασία με τον τίτλο "Μπάνιο" (Banya), όπου περιέγραφε μια κλειστή σάουνα υψηλόβαθμων όπου ήταν και χώρος υψηλής διαφθοράς.Πριν από την εποχή του Γκαζνόστ έκανε δημοσιογραφική έρευνα σε υποθέσεις σκανδαλώδους αδικίας και διαφθοράς και μυστηριώδη εγκλήματα. Με την πρόοδο του Γκλαζνόστ ασχολήθηκε με θέματα που προηγουμένως ήταν απαγορευμένα, όπως η διαφθορά στην ηγεσία του Κόμματος, εγκλήματα του σταλινισμού κ.ά.Το 1988, μαζί με άλλα μέλη της σοβιετικής επιτροπής κινηματογράφου ζήτησε από την σοβιετική κυβέρνηση να αναθεωρήσει την απόφαση εκτοπισμού του Αλεξάντρ Σολζενίτσιν, αμφισβητώντας τη νομική ορθότητα της αρχικής απόφασης. Έγραψε πολλά βιβλία σχετικά με τη Σοβιετική Ένωση, μερικά από τα οποία έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά. Απεβίωσε στη Μόσχα το 2011. Arkady Vaksberg, Stalin's Prosecutor: The Life of Andrei Vyshinsky 1992(ISBN 978-0-312-07135-6) Stalin Against the Jews 1995(ISBN 978-0-679-75959-1) The Murder of Maxim Gorky: A Secret Execution 2007 Toxic Politics (μετάφραση Paul McGregor)(ISBN 978-0-313-38746-3) Μερική προβολή The Soviet Mafia: A Shocking Expose of Organized Crime in the U.S.S.R., New York: St. Martin's Press, 1991 Arkady VAKSBERG, "The protection of authors' rights in the Soviet Union", Revue Internationale du Droit d'Auteur, France, 67 | 01-1971 Αρχειοθετήθηκε 2021-08-23 στο Wayback Machine.
Κολομίγια

Η Κολομίγια (ουκρανικά: Коломия) είναι μια μικρή πόλη της Ουκρανίας. Ανήκει στην περιφέρεια του Ιβάνο Φρανκίβσκ και είναι μία από τους παλαιότερους οικισμούς της Γαλικίας. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό μέρος της Ουκρανίας είναι χτισμένη αριστερά του ποταμού Προυτ κοντά στα Καρπάθια Όρη. Ο πληθυσμός της φτάνει περίπου τους 60 000 κατοίκους. Η πόλη αναφέρεται σε γραπτά κείμενα για πρώτη φορά το 1241. Η πόλη είναι γνωστή για τα ιστορικά μνημεία, εκκλησίες, παλιάς αρχιτεκτονικής κτίρια και μουσεία.

 Τα δημοφιλέστερα αξιοθέατα της είναι τα εξής: Η Κεντρική Πλατεία και η Αγορά βρίσκονται στην καρδιά της Κολομίγια. Ένα μεγάλο κτίριο (πύργος) περιστοιχισμένο από επιβλητικά ρολόγια κοσμεί την κεντρική πλατεία. Το Μουσείο του Πασχαλινού Αυγού (μουσείο Πισάνκα). Θεωρείται το μοναδικό μουσείο που εκθέτει έργα περίτεχνης βαφής πασχαλινών αυγών. οδός Τεατράλνα, ένας αληθινός παράδεισος για τους εκτιμητές της βιεννέζικης αρ νουβό. Κάθε σπίτι εδώ είναι ένα αριστούργημα. Μουσείο Λαϊκής Τέχνης των Χουτσούλ (Χουτσούλστσινα). Η ξύλινη εκκλησία του Ευαγγελισμού, το παλαιότερο και πολυτιμότερο κτίριο της Κολομίγια. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Kolomyia στο Wikimedia Commons Βρείτε τον προσωπικό σας ξεναγό στην Κολομίγια
Κλάους φον Άμσμπεργκ

Ο Κλάους, γερμ. Claus von Amsberg (6 Σεπτεμβρίου 1926 - 6 Οκτωβρίου 2002) από τον Οίκο του Άμσμπεργκ ήταν κύριος (jonkheer) του Άμσμπεργκ και με τον γάμο του έγινε σύζυγος της βασίλισσας της Ολλανδίας (1980-2002).

 Ήταν ο μόνος γιος του Κλάους Φέλιξ, κυρίου του Άμσμπεργκ και της Γκέστα φον ντεμ Μπούσσε-Χαντενχάουζεν, κόρης του Γεωργίου, βαρόνου του Μπούσσε-Χαντενχάουζεν. Παντρεύτηκε το 1966 τη Βεατρίκη της Ολλανδίας, κόρη του Βερνάρδου, πρίγκιπα του Λίππε-Μπίστερφελντ και είχε τέκνα: Γουλιέλμος Αλέξανδρος γενν. 1967, βασιλιάς της Ολλανδίας, νυμφεύτηκε τη Μάξιμα Σορρεγιέτα Σερρούτι, απέκτησαν 3 παιδιά Φρίζο 1968-2013, πρίγκιπας της Οράγγης-Νάσσαου, νυμφεύτηκε την Μέιμπελ Βίσσε Σμιτ, απέκτησαν 2 παιδιά Κωνσταντίνος γενν. 1969, πρίγκιπας της Ολλανδίας, νυμφεύτηκε τη Λαυρεντιανή Μπρίνκχορστ, απέκτησαν 3 παιδιά Simons, Marlise (7 October 2002). "Claus von Amsberg, 76, Popular Dutch Prince". The New York Times. Retrieved 27 September 2012. Halasa, Malu (7 October 2002). "Obituary: Prince Claus of the Netherlands". The Guardian. Retrieved 11 October 2018.
ΦΚ Σπάρτακς Γιούρμαλα

Η ΦΚ Σπάρτακς Γιούρμαλα είναι λετονική ποδοσφαιρική ομάδα από την Γιούρμαλα. Ιδρύθηκε το 2007. Συμμετέχει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Λετονίας. Έδρα της ομάδας είναι το Σλόκας Στάτιουμ χωρητικότητας 5000 θεατών.

 Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Λετονίας (1) 2016 Λάτβιας 2. Λίγκα (1) 2007 Λάτβιας 1. Λίγκα (νικήτρια πλέι-οφ (1) 2011 Αθλητικός Σύλλογος της χρονιάς στη Γιούρμαλα (1) 2011 Επίσημος ιστότοπος (Λεττονικά) (Ρωσικά)
Πρόεδρος της Επιτροπής Πολιτικής και Πόρων του Γκέρνζι

Ο πρόεδρος της Επιτροπής Πολιτικής και Πόρων του Γκέρνζι (ΠΕΠΠ) είναι ο αρχηγός της κυβέρνησης του Γκέρνζι και επικεφαλής της Επιτροπής Πολιτικής και Πόρων. Ο αρχηγός της κυβέρνησης δεν εκλέγεται απευθείας από τον λαό αλλά από το κοινοβούλιο. Ο Πίτερ Φερμπράχ είναι ο δεύτερος και σημερινός πρόεδρος της Επιτροπής Πολιτικής και Πόρων. Ανέλαβε το αξίωμα στις 16 Οκτωβρίου 2020, μετά τις γενικές εκλογές του 2020.

 Μετά την αναμόρφωση των ιδρυμάτων του Γκέρνζι η οποία πραγματοποιήθηκε τον Ιούλιο του 2015, δημιουργήθηκε στις 1 Μαΐου 2016, μια πενταμελής επιτροπή, η Επιτροπή Πολιτικής και Πόρων με σκοπό να αντικαταστήσει το Συμβούλιο Πολιτικής. Το αξίωμα του Επικεφαλής Υπουργού, ο οποίος ηγούταν της επιτροπής, καταργήθηκε όπως επίσης και το υπουργικό σύστημα της κυβέρνησης. Τον Επικεφαλής Υπουργό αντικατέστησε ο Πρόεδρος της Επιτροπής Πολιτικής και Πόρων του Γκέρνζι. Τα 40 μέλη του Κοινοβουλίου του Γκέρνζι λαμβάνουν μέρος σε μια μυστική ψηφοφορία για να εκλέξουν τον πρόεδρο. Όλοι οι υποψήφιοι πρέπει να προταθούν από τουλάχιστον δύο μέλη του κοινοβουλίου. Ο πρόεδρος της επιτροπής είναι ο de facto αρχηγός της κυβέρνησης του Γκέρνζι και μπορεί να του αποδοθεί ο τίτλος του "Επικεφαλής Υπουργού".
Χάνια Σπαρτουλιά Ηλείας

Τα Χάνια Σπαρτουλιά, γνωστότερα απλώς ως Σπαρτουλιά, είναι μικρός ορεινός οικισμός της Ηλείας και βρίσκεται κτισμένος στις βόρειες-βορειοανατολικές παρυφές του δρυοδάσους της Φολόης (Κάπελη), στις νότιες υπώρειες του όρους Αστράς (Λάμπεια Όρη), σε υψόμετρο περίπου 610-630 μέτρων. Έχει απόσταση περίπου 43 χιλιόμετρα από τον Πύργο (μέσω Καράτουλα), 45 χιλιόμετρα από την Αρχαία Ολυμπία (μέσω Λάλα), 45 χιλιόμετρα από την Αμαλιάδα (μέσω Σιμόπουλου) και περίπου 63 χιλιόμετρα από την Πάτρα (μέσω «Ε.Ο. 111»). Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 46 κάτοικοι. Η τοπική οικονομία βασίζεται στον πρωτογενή τομέα παραγωγής και οι μόνιμοι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Στην περιοχή βρίσκεται η τοποθεσία όπου διεξήχθη η μάχη των Στενών Κατσαρού στις 27 Μαΐου 1821.

 Πρόκειται για σχετικά καινούριο οικισμό. Αναγνωρίστηκε ως τέτοιος την 19η Απριλίου 1961 και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Αντρωνίου. Αποτελούσε οικισμό της μέχρι την κατάργηση των κοινοτήτων και την επαναθέσπιση των δήμων σύμφωνα με το «Σχέδιο Καποδίστριας». Επί της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας» αποτελούσε οικισμό του Δημοτικού Διαμερίσματος Αντρωνίου του Δήμου Λασιώνος. Σήμερα αποτελεί οικισμό της Τοπικής Κοινότητας Αντρωνίου του «καλλικρατικού» Δήμου Αρχαίας Ολυμπίας. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Χανίων Σπαρτουλιά Ηλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Αντρωνίου Ηλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Λασιώνος. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Αρχαίας Ολυμπίας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/08/2020.
Λουίζα Αλμπερτίνα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Πλεν

Η Λουίζα Αλβερτίνα (γερμ. Louise Albertine von Anhalt-Bernburg, γεννημένη Louise Albertine von Schleswig-Holstein-Sonderburg-Plön, 21 Ιουλίου 1748 - 2 Mαρτίου 1769) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ ήταν κόρη του Δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Πλεν και με τον γάμο της έγινε Πριγκίπισσα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ.

 Γεννήθηκε στο Πλεν στις 21 Ιουλίου 1748 ως η τέταρτη κόρη του Φρειδερίκου Καρόλου του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Πλεν, μέλους ενός πλάγιου κλάδου της βασιλικής οικογένειας της Δανίας, και της Κριστίν Άρμγκαρντ φον Ρέβεντλοβ. Η μητέρα της ήταν κόρη του Κρίστιαν Ντέτλεφ, κόμη του Ρέβεντλοβ και ανιψιά της Άννας Σοφίας Ρέβεντλοβ, συζύγου του Φρειδερίκου Δ΄ της Δανίας. Παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Αλβέρτο του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ και απέκτησε δύο παιδιά. Το 1765 ο σύζυγός της διαδέχθηκε τον πατέρα του Βίκτωρα Φρειδερίκο του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ ως Πρίγκιπας του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ. H Λουίζα Αλβερτίνα απεβίωσε από ιλαρά μία εβδομάδα μετά τη γέννηση τής κόρης της, στις 2 Μαρτίου 1769 στο Μπάλενστετ. Τάφηκε στην κρύπτη της εκκλησίας του κάστρου του Αγίου Αιγιδίου στο Μπέρνμπουργκ. Στις 4 Ιουνίου 1763 παντρεύτηκε στο Aουγκούστενμποργκ τον Φρειδερίκο Αλβέρτο του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ και είχε παιδιά: Aλέξιος Φρειδερίκος Χριστιανός (1767-1834), Δούκας του Άνχαλτ-Μπέρνπουργκ. Παυλίνα (1769-1820), παντρεύτηκε τον Λεοπόλδο Α΄ του Λίππε.
Απόστολοι Ρεθύμνης

Οι Απόστολοι είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Αμαρίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνου της Κρήτης. Εντός των ορίων της κοινότητος βρίσκεται και η έδρα του δήμου στην Αγία Φωτεινη. Οι Απόστολοι απέχουν 30 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από το Ρέθυμνο και είναι κτισμένοι σε υψόμετρο 500 μ.

 Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως S(an)ti Apostoli et Molini. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως S. Apostolli με 175 κατοίκους και στην απογραφή του Βασιλικάτα κατά το 1630 αναφέρεται ως Apostoli. Σύμφωνα με την παράδοση το όνομα προέρχεται από μια μικρή εκκλησία αφιερωμένη στους Απόστολους η οποία κτίστηκε προς μνήμην των Αγίων Δέκα, οι οποίοι κρύβονταν σε δάσος της περιοχής όταν τους συνέλαβαν οι Ρωμαίοι.Κατά τη διάρκεια της οθωμανικών χρόνων, το χωριό ήταν βακουφικό. Στην απογραφή του 1834 η οποία πραγματοποιήθηκε από τους Αιγυπτίους καταγράφηκαν 3 χριστιανικές οικογένειες και 4 τουρκικές να διαμένουν στο χωριό. Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται στον δήμο Μέρωνα και είχε 153 χριστιανούς κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 224 κατοίκους. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται ως έδρα δικής του κοινότητας. Το 1937 το χωριό ορίστηκε έδρα δικής του κοινότητας της επαρχίας Αμαρίου μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, οπότε και προσαρτήθηκε στον Δήμο Σιβρίτου. Από το 2011 υπάγεται στον δήμο Αμαρίου. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Στο χωριό βρίσκονται οι τοιχογραφημένοι ναοί του Αγίου Νικολάου, με τιμωρίες κολασμένων και κτητορική επιγραφή, και του Αγίου Σπυρίδωνα. Η κεντρική εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στους Αποστόλους και κτίστηκε το 1880 στη θέση παλαιότερου ναού.Από το 1916 λειτουργεί στο χωριό δημοτικό σχολείο. Μέχρι την κατασκευή του κτιρίου του σχολείου το 1927, τα μαθήματα γίνονταν σε οικίες. Λειτούργησε ως μονοθέσιο/τρίθεσιο. Από το 2009 στο χωριό λειτουργεί εξαθέσιο δημοτικό σχολείο και νηπιαγωγείο. Το χωριό διασχίζει η Επαρχιακή Οδός 13, γνωστή και ως Αμαριώτικος Δρόμος, που το με το Ρέθυμνο (Περιβόλια, Πρασιές) και το υπόλοιπο Αμάρι (Γεωργική Σχολή, Βιζάρι, Φουρφουράς, Κουρούτες, Νίθαυρις, Αποδούλου, Βαθιακό, Πλάτανος, Άρδακτος, Λοχριά). Ο δρόμος ολοκληρώθηκε κατασκευαστικά το 2009. Λαγουβάρδος Γ.Δ.: Δήμαρχος Μέρωνος Βασίλης Σκουντής: αθλητικογράφος Δείτε: Κοινότητα Αποστόλων Οι Απόστολοι αναφέρονται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτόνται στην τότε κοινότητα Θρόνου και το 1927 στο ΦΕΚ 213Α - 06/10/1927 να ορίζονται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι, μαζί με τους οικισμούς Αγία Φωτεινή και Γέννα αποτελούν την κοινότητα Αποστόλων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σιβρίτου του δήμου Αμαρίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει 277 κατοίκους ενώ ως οικισμός 162.
Μίοντραγκ Μπουλάτοβιτς

Ο Μίοντραγκ Μπουλάτοβιτς (Σερβικά Κυριλλικά : Миодраг Булатовић; 20 Φεβρουαρίου 1930 - 15 Μαρτίου 1991), ήταν συγγραφέας, μυθιστοριογράφος, δημοσιογράφος και θεατρικός συγγραφέας. Θεωρείται ένας από τους καλύτερους Σέρβους μυθιστοριογράφους και παραμένει ένας από τους πιο μεταφρασμένους Σέρβους συγγραφείς.

 Ο Μπουλάτοβιτς ξεκίνησε το 1956 με ένα βιβλίο διηγήσεων, τον Djavoli dolaze ("Οι διάβολοι έρχονται", μεταφρασμένο ως Σταματήστε τον Δούναβη), για το οποίο έλαβε το βραβείο της Ένωσης Σέρβων Συγγραφέων. Το μυθιστόρημά του Ο κόκκινος κόκορας πετάει προς τον Ουρανό, που αναφέρεται στην πατρίδα του στο βορειοανατολικό Μαυροβούνιο, μεταφράστηκε σε περισσότερες από είκοσι ξένες γλώσσες. Στη συνέχεια σταμάτησε να δημοσιεύει για λίγο, για να διαμαρτυρηθεί για την παρέμβαση στο έργο του. Το επόμενο μυθιστόρημά του, Ήρωας πάνω σε ένα Γαϊδούρι, "Ένας σκοτεινός καυτός εφιάλτης ενός πολεμικού μυθιστορήματος ...", δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο εξωτερικό και μόλις τέσσερα χρόνια αργότερα (1967) στη Γιουγκοσλαβία. Συνηθισμένα θέματα στα έργα του είναι οι δαίμονες, ο διάβολος, το κακό, το αποκρουστικό και μαύρο χιούμορ. Το 1975, ο Μπουλάτοβιτς κέρδισε το βραβείο NIN για το μυθιστόρημα της χρονιάς για το έργο Άνθρωποι με τέσσερα δάχτυλα, που αναφέρεται στη ζωή των μεταναστών. Το Πέμπτο Δάκτυλο ήταν μια συνέχεια αυτού του βιβλίου. Το τελευταίο του μυθιστόρημα ήταν το Gullo Gullo, το οποίο συγκέντρωσε διάφορα θέματα από τα προηγούμενα βιβλία του. Μια βιβλιοθήκη στη Ρακόβιτσα πήρε το όνομά του. Ο Μπουλάτοβιτς ήταν γνωστός "για τον έντονο σερβικό εθνικισμό του, ο οποίος προκάλεσε την εχθρότητα άλλων εθνοτικών ομάδων στη Γιουγκοσλαβία εναντίον του και ήταν αξιωματούχος του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Σερβίας". Σταματήστε τον Δούναβη (Djavoli dolaze, 1956) Ο λύκος και το κουδούνι (Vuk i zvono, 1958) Ο κόκκινος κόκορας πετάει προς τον Ουρανό (Crveni petao leti prema nebu, 1959) Ο Γκοντό έχει φτάσει (Godo je došao, 1966) Ήρωας σε γαϊδούρι (Heroj na magarcu, 1967) Ο Πόλεμος ήταν Καλύτερος (Rat je bio bolji, 1968) Άνθρωποι με τέσσερα δάχτυλα (Ljudi sa četiri prsta, 1975) Το πέμπτο δάχτυλο (Peti prst, 1977) Gullo gullo (1981) Ο Εραστής του Θανάτου - μια σειρά άρθρων στην εφημερίδα Politika (Ljubavnik smrti, 1990)
Μπαντ Σέιτζεντορφ

Ο Μπαντ Σέιτζεντορφ(πραγματικό ονοματεπώνυμο Φόρεστ Κόουλς Σέιτζεντορφ)(Γουινάτσι Ουάσινγκτον 22 Μαρτίου 1915-Σάντα Μόνικα Καλιφόρνια 22 Σεπτεμβρίου 1994) ήταν Αμερικανός καρτουνίστας, γνωστός κυρίως για την εργασία που έκανε στο Θιμπλ Θίατερ του Βασιλικού Συνδικάτου του Μέλλοντος, όπου μετέφερε τις περιπέτειες του Ποπάυ και της Όλιβ μετά το θάνατο του δημιουργού τους Έλζι Κράισλερ Σίγκαρ και στη συνέχεια στο χαρτί.

 Ο Σέιτζεντορφ γεννήθηκε στο Γουινάτσι της Ουάσινγκτον. Σε ηλικία 3 ετών έχασε τον πατέρα του και η μητέρα του πήρε αυτόν και την αδερφή του την Έλεν και πήγαν και εγκαταστάθηκαν στη Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνια. Εκεί η μητέρα του άνοιξε ένα Στούντιο Ομορφιάς. Η Έλεν ήταν που του έδωσε το προσωνύμιο Μπαντ που στη γλώσσα μας σημαίνει κακός. Μόλις μπήκε στο Γυμνάσιο σε ηλικία 13 ετών, έκανε την πρώτη του δουλειά,που ήταν εφημεριδοπώλης, πουλώντας στο δρόμο την εφημερίδα Los Angeles Herald Express. Περίπου 3 χρόνια αργότερα, ξεκίνησε την καριέρα του ως καρτουνίστας κι εργαζόταν με 50 δολάρια την εβδομάδα ως βοηθός του Έλζι Κράισλερ Σίγκαρ, δημιουργού του Ποπάυ και της Όλιβ. Μόλις ο Σίγκαρ πέθανε το 1938, ο Σέιτζεντορφ εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη κι εκεί ξεκίνησε να προωθεί υλικό μάρκετινγκ για το Βασιλικό Συνδικάτο του Μέλλοντος, καθώς και να κατασκευάζει παιχνίδια με τον Ποπάυ. Το 1940 παντρεύτηκε την εκλεκτή της καρδιάς του Νάντια Κρέινταλ και πήγαν κι εγκαταστάθκαν στο Κονέκτικατ. Πέθανε στις 22 Σεπτεμβρίου του 1994 στη Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνια σε ηλικία 79 ετών.
Ο Γάμος (Τσέχωφ)

«Ο Γάμος» (ρωσικά: Свадьба‎) είναι θεατρικό έργο - κωμωδία μιάς πράξεως - του Αντόν Τσέχωφ, γραμμένη το 1889. Σε αυτό το έργο - και με αφορμή μια δεξιώση γάμου - ο Τσέχωφ με έναν εύθυμο και ανάλαφρο τρόπο - σατιρίζει τον μέσο Ρώσο και την δίψα του για αξιώματα και τιμές. Το έργο πρωτοπαίχτηκε στη Μόσχα στις 28 Νοεμβρίου του 1900. Στην Ελλάδα πρωτοπαρουσιάστηκε από το Εθνικό θέατρο, από τη σκηνή Α' Άρμα Θέσπιδος σε περιοδεία του στην Κόρινθο στις 15 Σεπτέμβρη του 1939, σε σκηνοθεσία του Πέλου Κατσέλη.

 Βρισκόμαστε σε μια σάλα του εστιατορίου Αντρόνωφ, κάποιο βράδυ του 1889 όπου ο ΓΕΒΝΤΑΚΙΜ ΖΑΧΑΡΟΒΙΤΣ ΖΙΓΚΑΛΩΦ, γραμματέας Κολλεγίου και η γυναίκα του ΑΝΑΣΤΑΖΙΑ ΤΙΜΟΦΕΓΕΒΝΑ, δίνουν την επομένη του γάμου της κόρης τους ΝΤΑΣΣΕΓΚΑ, με τον ΕΠΑΜΕΙΝΟΝΤ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ ΑΜΠΛΟΜΠΩΦ, την καθιερωμένη δεξίωση σε φίλους και γνωστούς. Η ατμόσφαιρα είναι γιορτινή, η ορχήστρα παίζει χαρούμενους χορευτικούς σκοπούς και τα ζευγάρια χορεύουν. Ο γαμπρός παραπονιέται στην πεθερά του ότι τον εξαπάτησαν. Οι ομολογίες που του είχαν τάξει – εκτός από την προίκα της κόρης τους – ήταν υποθηκευμένες. Αλλά – και το σημαντικότερο – ενώ του είχαν υποσχεθεί την παρουσία ενός στρατηγού στο γάμο (κάτι που θα έδινε κύρος και στα πεθερικά και στο γαμπρό), στρατηγός δεν φαίνεται πουθενά. Και η ίδια η πεθερά είναι αναστατωμένη από την απουσία στρατηγού, πολύ περισσότερο που έδωσε στον γνωστό της, ΑΝΤΡΈΙ ΑΝΤΕΓΕΒΙΤΣ ΝΙΟΥΝΙΝ, το ποσό των 25 ρουβλίων με σκοπό, στην ανάγκη να νοικιάσει έναν στρατηγό. Ο Νιούνιν όμως είναι εξαφανισμένος. Πολλές εύθυμες και σατιρικές στιχομυθίες λαμβάνουν χώρα στην δεξίωση, όπου καλεσμένοι είναι η ΑΝΝΑ ΜΑΡΤΙΝΟΒΝΑ ΣΜΕΓΙΟΥΚΙΝΑ, μαμή στο επάγγελμα αλλά και εξαίρετη τραγουδίστρια, ο ΙΒΑΝ ΜΙΧΑΗΛΟΒΙΤΣ ΓΙΑΤ, τηλεγραφητής, ο Έλληνας ζαχαροπλάστης ΧΑΡΑΛΑΜΠΗ ΣΠΥΡΙΝΤΟΝΟΒΙΤΣ ΝΤΗΜΠΑΣ, ο ναύτης ΝΤΗΜΗΤΡΗ ΣΤΕΠΑΝΟΒΙΤΣ ΜΟΖΓΟΒΌΙ, ο ΚΟΥΜΠΑΡΟΣ (που δεν κατονομάζεται), ενώ συχνά περνούν από την σκηνή Υπηρέτες, Σερβιτόροι, Λακέδες, Χορευτές. Τελικά ο Νιούνιν παρουσιάζει τον πολυπόθητο στρατηγό. Πρόκειται για τον αξιότιμο ΦΙΟΝΤΟΡ ΓΙΑΚΟΒΛΕΒΙΤΣ ΡΕΒΟΥΝΩΦ-ΚΑΡΑΟΥΛΩΦ. Ο «Στρατηγός» βέβαια, στην πραγματικότητα είναι συνταξιούχος δεύτερος καπετάνιος του Ναυτικού, -υπέργηρος, ξεμωραμένος και κουφός- αλλά ο Νιούνιν προκειμένου να κρατήσει για τον εαυτό του το ποσό, δε δίνει σημασία σε αυτές τις λεπτομέρειες. Ο «στρατηγός», ένας γείτονας του Νιούνιν – ευχαριστημένος που βρήκε παρέα και συμμετέχει σε μια γιορτή – δίνει τον καλύτερο εαυτό του αλλά κάποια στιγμή η αληθινή ταυτότητά του αποκαλύπτεται. Το κείμενο: https://www.scribd.com/document/8942530/%CE%9F-%CE%B3%CE%AC%CE%BC%CE%BF%CF%82 Το βιβλίο: εκδόσεις «Δωδώνη», (σειρά Παγκόσμιο θέατρο), μτφ. Λυκούργος Καλλέργης - πρώτη έκδοση 1986 ISBN 978-960-558-177-0