IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Βιλιούι

Ο Βιλιούι (ρωσικά: Вилю́й‎, γιακουτικά: Бүлүү, Bülüü - Μπίλι) είναι ποταμός στη Ρωσία και ο μακρύτερος παραπόταμος του Λένα. Διασχίζει μια απόσταση 2.650 χιλιομέτρων, κυρίως εντός της Δημοκρατία των Σαχά. Η λεκάνη του καλύπτει περίπου 454.000 χιλιόμετρα.

 Ο ποταμός αναφέρεται για πρώτη φορά τον 17ο αιώνα με τη ρωσική κατάκτηση της Σιβηρίας. Το 1634, οι Ρώσοι Κοζάκοι, με επικεφαλής τον Βόιν Σάχοφ, ίδρυσαν έναν χειμερινό οικισμό στη συμβολή των ποταμών Βιλιούι και Τιουκιάν. Αυτός ο οικισμός χρησίμευσε ως διοικητικό κέντρο της περιοχής για αρκετές δεκαετίες, απ'όπου μετά η έδρα της περιοχής μεταφέρθηκε στην περιοχή Γιολιονιόχ 45 χιλιόμετρα κάτω στον Βιλιούι, όπου ιδρύθηκε το όστρογκ (οχυρωμένος οικισμός) του Ολένσκ, σημερινό Βιλιούισκ, το 1773. Στη δεκαετία του 1950 βρέθηκαν αποθέματα διαμαντιών στην περιοχή, περίπου 700 χιλιόμετρα από το στόμιο του. Αυτό οδήγησε στην κατασκευή του οχυρού Μιρ, μαζί με τους δρόμους πρόσβασης και έναν αερολιμένα, και το φράγμα Βιλιούι για να παραγάγει τη δύναμη που απαιτείται για τους συμπυκνωτές διαμαντιών. Ο Βιλιούι πηγάζει στο οροπέδιο Βιλιούι, μέρος του Κεντρικό Σιβηρικό Οροπέδιο, στην επαρχία Εβενκίσκι (στο κράι Κρασνογιάρσκ) και, ρέοντας προς τα ανατολικά, εισέρχεται στη δημοκρατία των Σαχά. Στρέφεται προς τα νότια και νοτιοανατολικά στη πεδιάδα της κεντρικής Γιακουτίας, στη συνέχεια κινείται προς τα ανατολικά, και τελικά εισέρχεται στη Λένα περίπου 350 χιλιόμετρα βόρεια του Γιακούτσκ, κοντά στο Σανγκάρ. Η οροσειρά Ουστ-Βιλιούι βρίσκεται πάνω από τον Λένα, απέναντι από το στόμιο του Βιλιούι.Στα δυτικά του Βιλιούι και του Τσόνα βρίσκεται η λεκάνη Νίζνιαγια Τουνγκούσκα. Η λεκάνη του Βιλιούι είναι αραιοκατοικημένη, όπως και η δημοκρατία των Σαχά. Το Βιλιούισκ, το Βερχνεβιλιούισκ, το Σουντάρ και το Νιούρμπα είναι μικροί οικισμοί γύρω από τον Βιλιούι. Οι κύριοι δεξιοί παραπόταμοι του Βιλιούι είναι οι Ουλαχάν-Βαβά, Τσιρκούο, Τσόνα, Τσιμπίντα, Ουλαχάν-Μποτουομπούγια, Οτστσουγκούι-Μποτουμπούγια, Τανγκνάρι και Μπαπαγκάι. Οι κύριοι αριστεροί παραπόταμοι του Βιλιούι είναι οι Αχταράντα, Ιγκιάτα, Μάρχα, Τιούκιαν και Τιούνγκ. Ο Βιλιούι συνδέεται με τους γεωλογικούς σχηματισμούς του ρήγματος Γιακούτσκ-Βιλιούι και τη μεγάλη πυριγενής επαρχία Γιακούτσκ-Βιλιούι. Τουκουλάν, αμμοθίνες Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Vilyuy River στο Wikimedia Commons Λήμμα για τον ποταμό Βιλιούι στην εγκυκλοπαίδεια Μπριτάνικα
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Αθηνών-Πειραιώς 1920-21

Η διοργάνωση της σεζόν 1920-21 ήταν το Α' πρωτάθλημα της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αθηνών-Πειραιώς, με νικητή τον Πανελλήνιο Ποδοσφαιρικό & Αγωνιστικό Όμιλο της Αθήνας. Για το αν πράγματι επρόκειτο για πρωτάθλημα και για το αν πρέπει να καταμετρηθεί σαν τέτοιο υπάρχουν διιστάμενες απόψεις.

 Συνδιοργανώθηκε από την ΕΠΣΑ-Π με και υπό την αιγίδα της Χριστιανικής Αδελφότητος Νέων των Αθηνών, η οποία αθλοθέτησε και το σχετικό "κύπελλον διά απονομήν εις τον σκήπερ του πρωταθλητεύοντος σωματείου". Έλαβαν μέρος οι 5 ισχυρότερες αθηναϊκές και πειραϊκές ομάδες (εκτός του Ομίλου Φιλάθλων Πειραιώς) ερχόμενες αντιμέτωπες με σύστημα πουλ, δηλαδή όλες εναντίον όλων σε απλούς αγώνες. Αυτοί πραγματοποιήθηκαν από το φθινόπωρο 1920 ως την άνοιξη 1921 στο Ποδηλατοδρόμιο (τώρα Καραϊσκάκη) του Ν. Φαλήρου, το μόνο κατάλληλο χώρο της εποχής εκείνης στην Ελλάδα προς τέλεση επίσημων συναντήσεων ποδοσφαίρου, αν και με μικρότερες από τις διαστάσεις που όριζαν οι διεθνείς κανονισμοί. Στον αγωνιστικό χώρο είχε καρβουνόσκονη, προερχόμενη από τα υπολείμματα της καύσης λιγνίτη στο γειτονικό εργοστάσιο της Ηλεκτρικής Εταιρείας. Από τα αποτελέσματα των 10 αναμετρήσεων (εφόσον βέβαια δε ματαιώθηκαν κάποιες) είναι γνωστά -μέχρι στιγμής- αυτά του τελικού νικητή: Πανελλήνιος ΠΑΟ - Αθηναϊκός ΑΣ 3-2 (ή 3-1) Πανελλήνιος ΠΑΟ - Πειραϊκός Σύνδεσμος 5-1 Πανελλήνιος ΠΑΟ - ΑΠΟ (Νέος) Γουδή 2-0 Πανελλήνιος ΠΑΟ - Πειραϊκή Ποδοσφαιρική Ένωσις 0-0. Πίσω από τον Πανελλήνιο Ποδοσφαιρικό & Αγωνιστικό Όμιλο, το μετέπειτα Παναθηναϊκό Αθλητικό Όμιλο, τη δεύτερη θέση κατέλαβε μάλλον η Πειραϊκή Ένωση, δεδομένου ότι ορισμένες πηγές αποδίδουν το χαρακτήρα "τελικού" στο μεταξύ τους παιχνίδι, σίγουρα το τελευταίο της διοργάνωσης για τον τροπαιούχο. Σύνθεση πρωταθλητή Π.Π.Α.Ο.: Χρύσανθος, Βλάχος, Κώστας Ζάκκας, Σωτήρης Ασπρογέρακας, Γιώργος Καλαφάτης, Γιάννης Σατυρόπουλος, Λουκάς Πανουργιάς, Μαρίνος Βεντουρέλης, Μιχάλης Κρίσπης, Δημήτρης Δεμερτζής, Απόστολος Νικολαΐδης, Λουκιανός Καντώνης. H ΠΡΑΣΙΝΗ, "Ασπίδα στους τίτλους μας!" gazzetta.gr, Οι "χαμένοι" τίτλοι του Παναθηναϊκού "Η Ιστορία της ΑΕΚ", Πάνος Μακρίδης, Αθλητική Βιβλιοθήκη εκδόσεως εφημερ. «Αθλητική Ηχώ», Αθήναι 1953 "1908-1998 Παναθηναϊκός - Ποδοσφαιρική Εποποιία", Βαγγέλης Μελέκογλου-Άγγελος Μενδρινός-Θοδωρής Ντάβελος, έκδοση Τριφύλλι ΑΕΒΕ, Αθήνα 1999, ISBN 960-86253-1-9
Αντινοείς

Οι Αντινοείς (αρχαία ελληνικά: Ἀντινοεῖς), (ο δήμος: Αντινοείων) ήταν αρχαίος οικισμός - πόλη και δήμος της Αδριανίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας). Με το ίδιο όνομα (Αντινοείς) ονομάζονταν και οι δημότες του δήμου αυτού.

 Ο δήμος πήρε το όνομά του, από τον επώνυμο ήρωα Αντίνοο, (111–130), ο οποίος ήταν φίλος και ευνοούμενος του Ρωμαίου αυτοκράτορα Αδριανού. Ο Αντίνοος ήταν νέος εξαιρετικής ομορφιάς, ο οποίος πνίγηκε στα νερά του Νείλου, σε ηλικία περίπου 18 ή 19 ετών, με την πεποίθηση ότι η θυσία του αυτή θα βοηθούσε στο να παραταθεί η ζωή του προστάτη του. Συντετριμμένος από το θάνατο του, ο Αδριανός, διέταξε προς τιμήν του να στηθούν αγάλματα του Αντίνοου σε πολλά μέρη της αυτοκρατορίας του, θέσπισε αγώνες, ενώ δόθηκε και η ονομασία του Αντίνοου στην πόλη της Αιγύπτου, η οποία ιδρύθηκε από τον Αδριανό, γνωστή ως η Αντινοόπολις (αρχαία ελληνικά: Ἀντινόου πόλις) ή Αντινόη ή Αντινόεια ή Αδριανούπολις Αιγύπτου, ενώ παράλληλα δόθηκε και η ονομασία στον δήμο αυτόν της αρχαίας Αθήνας. Ο δήμος των Αντινοείων, ο οποίος δημιουργήθηκε αποκλειστικά για να ενταχθεί στην Αδριανίδα φυλή, ήταν δήμος του Άστεως, καθώς βρισκόταν στο νέο τμήμα, που ιδρύθηκε από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Αδριανό, στην πόλη της αρχαίας Αθήνας, αλλά σε γενικές γραμμές η ακριβής τοποθεσία του δήμου αυτού είναι άγνωστη και αβέβαιη, καθώς δεν έχει προσδιορισθεί και δεν έχει ακόμα ταυτιστεί επακριβώς. Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Αδριανίδας φυλής, συμμετείχε στην αρχαία Βουλή των 600, μόλις από την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) και είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου. Ο δημότης των αρχαίων Αντινοείων ονομαζόταν Αντινοεύς. Ο δήμος των Αντινοείων βρισκόταν στο νέο τμήμα, που ιδρύθηκε από τον αυτοκράτορα Αδριανό, στην πόλη της αρχαίας Αθήνας. Ο δήμος, στην πραγματικότητα, ιδρύθηκε μόλις το 126/127, μετά το θάνατο του Αντίνοου. Οι δημότες συμμετείχαν στις εορτές προς τιμήν του, γνωστές ως τα Αντινόεια. Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από τον δήμο των Αντινοείων, όπως ο δαδούχος Διονύσιος (Πόπλιος Αίλιος) ο Αντινοεύς κ.α. Αρχαία Αθήνα Αδριανίδα φυλή Πρωτογενείς πηγές Ελληνικές επιγραφές - IG Αντινοε Attica (IG I-III).Δευτερογενείς πηγές Antinoeis, στην ιστοσελίδα: referenceworks.brillonline.com, John S. Traill: The political organization of Attica: a study of the demes, trittyes, and phylai, and their representation in the Athenian Council,“Attica”. (31 n. 18, 109 (no. 16), table 15.). Princeton: American School of Classical Studies at Athens (ASCSA), 1975, ISBN 978-0-87661-514-0 John S. Traill: Demos and trittys. Epigraphical and topographical studies in the organization of Attica. Athenians Victoria College, Toronto 1986. Peter Siewert, "Die Trittyen Attikas und die Heeresreform des Kleisthenes", C.H. Beck, München 1982, ISBN 3406080634, ISBN 9783406080630 Traill, J. «Places: 585886 (Antinoeis)». Pleiades. Ανακτήθηκε στις 22 Ιανουαρίου 2017.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 2022

Το 87ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 2022 διεξήχθη στις 25–26 Ιουνίου 2022 στο Καυτανζόγλειο Στάδιο της Θεσσαλονίκης. Τα ειδικά πρωταθλήματα 20χλμ βάδην, 35 χλμ βάδην, 10.000μ, επτάθλου, Ημιμαραθωνίου και Μαραθωνίου διεξήχθησαν σε διαφορετικές ημερομηνίες και τόπους. Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε ο Α.Σ.Σ. Αλέξανδρος Μακεδονίας.

 Διεξήχθησαν ξεχωριστά από το πανελλήνιο πρωτάθλημα σε διάφορες περιοχές ως εξής: Έπταθλο. Διεξήχθη στις 23-24 Ιουλίου 2022 στην Πάτρα. 10.000μ. Διεξήχθη στις 7 Μαΐου 2022, στο Αθλητικό Κέντρο της Καμαρίτσας στην Λαμία. Ημιμαραθώνιος. Διεξήχθη 20 Μαρτίου στην Αθήνα. Μαραθώνιος. Διεξήχθη στις 14 Νοεμβρίου 2021 (δηλ. στα πλαίσια της σεζόν 2021-2022), ταυτόχρονα με τον 38ο Αυθεντικό Μαραθώνιο Αθήνας. 20χλμ βάδην. Διεξήχθη στις 8 Μαΐου 2022, στην Πάτρα. Συμμετείχαν 10 αθλήτριες. 35χλμ βάδην. Διεξήχθη στα Μέγαρα στις 23 Ιανουαρίου 2022. Συμμετείχαν 9 αθλήτριες. ΣΕΓΑΣ: Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ανδρών/Γυναικών, Θεσσαλονίκη (25-26/6).Αρχειοθετήθηκε 2022-10-20 στο Wayback Machine. ΣΕΓΑΣ: Πανελλήνιο Πρωτάθλημα 10.000 μ. Α/Γ και Κ23 Λαμία (7/5). Αρχειοθετήθηκε 31-10-2022 στο Wayback Machine. ΣΕΓΑΣ: Πανελλήνιο Πρωτάθλημα συνθέτων Ανδρών/Γυναικων, Πάτρα (23-24/7). Αρχειοθετήθηκε 31-10-2022 στο Wayback Machine. ΣΕΓΑΣ: Πανελλήνιο Πρωτάθλημα 20χλμ. Βάδην, Πάτρα (8/5). Αρχειοθετήθηκε 31-10-2022 στο Wayback Machine. ΣΕΓΑΣ: Πανελλήνιο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα 35χλμ. βάδην Α/Γ, Μέγαρα (23/1). Αρχειοθετήθηκε 31-10-2022 στο Wayback Machine. ΣΕΓΑΣ: Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ημιμαραθωνίου 20/3 Αθήνα. Αρχειοθετήθηκε 31-10-2022 στο Wayback Machine. Αποτελέσματα Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Μαραθωνίου 2021
Αξεσουάρ μόδας

Ένα αξεσουάρ μόδας είναι ένα στοιχείο που χρησιμοποιείται για να συμβάλει στην ολοκλήρωση μιας στολής και να τη συμπληρώσει ο χρήστης. Ο όρος τέθηκε σε χρήση κατά τον 19ο αιώνα.

 Σε αυτή την εποχή υπάρχει μια τάση οι γυναίκες να υιοθετούν ή να προσβλέπουν σε ένα πιο χαλαρό τρόπο ζωής.Επίσης, στις αρχές του 16ου αιώνα στην Ιταλία διακριτικά καπέλα φορέθηκαν από πολίτες, άνδρες με υψηλότερη κοινωνική θέση ως διακοσμητικό στοιχείο. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Clothing accessories στο Wikimedia Commons
Τεχνητή Λίμνη Ασπρόκρεμμου

Η Τεχνητή Λίμνη Ασπρόκρεμου είναι τεχνητή λίμνη στην Επαρχία Πάφου στην Κύπρο. Αποτελεί τη δεύτερη μεγαλύτερη σε χωρητικότητα τεχνητή λίμνη της Κύπρου (52,375 εκατομμύρια κυβικά μέτρα).

 Το μεγαλύτερο μέρος της τεχνητής λίμνης βρίσκεται στην κοινότητα Φοίνικας Πάφου, ενώ μικρά μέρη της βρίσκονται εντός των διοικητικών ορίων των κοινοτήτων Αναρίτα, Νικόκλεια και Μαντριά. Το νερό που συγκεντρώνει η τεχνητή λίμνη προέρχεται από τον ποταμό Ξερό.Για τη δημιουργία της τεχνητής λίμνης κατασκευάστηκε χωμάτινο φράγμα η κατασκευή του οποίου ολοκληρώθηκε το 1982. Αποτελεί μέρος του Αρδευτικού Έργου Πάφου.Η Τεχνητή Λίμνη Ασπρόκρεμμου υπερχείλισε εφτά φορές από την ημέρα κατασκευής της έως σήμερα (1988, 1989, 29 Ιανουαρίου 2004, 26 Ιανουαρίου 2012, 2013, 5 Μαρτίου 2019, 4 Ιανουαρίου 2020). Η Τεχνητή Λίμνη Ασπρόκρεμμου εμπλουτίζεται με διάφορα είδη ψαριών και επιτρέπεται το ερασιτεχνικό ψάρεμα. Στην Τεχνητή Λίμνη Ασπρόκρεμμου υπάρχουν τα εξής είδη ψαριών: λαβράκι, κυπρίνος, κουνουπιέρης, κοκκινοφτέρα, βλίκα, τιλάπια, γατόψαρο, αστακός, ηλιόψαρο. Κατάλογος φραγμάτων και τεχνητών λιμνών της Κύπρου «Φράγματα της Κύπρου» (PDF). Λευκωσία: Τμήμα Αναπτύξεως Υδάτων. 2009. σελ. 74. ISBN 978-9963-38-680-2. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 10 Μαρτίου 2019. Ανακτήθηκε στις 11 Μαρτίου 2019. «Τμήμα Αναπτύξεως Υδάτων: Κατάλογος φραγμάτων». www.moa.gov.cy. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Μαρτίου 2019. Ανακτήθηκε στις 10 Μαρτίου 2019.
Θειική δερματάνη

Η θειική δερματάνη είναι μια γλυκοζαμινογλυκάνη που εμφανίζεται κυρίως στο δέρμα αλλά επίσης και στο αίμα, τα αγγεία, τις καρδιακές βαλβίδες, τους τένοντες και τους πνεύμονες.

 Αποτελείται από μια επαναλαμβανόμενη δισακχαριτική μονάδα που περιέχει ένα κατάλοιπο αμινοσακχάρου, μια αρνητικά φορτισμένη θειική ομάδα και μία αρνητικά φορτισμένη καρβοξυλική ομάδα. Jeremy M. Berg, John L. Tymoczko, Lubert Stryer, Βιοχημεία, τόμος Ι, (μτφρ Α. Αλετράς, Θ. Βαλκανά, Δ. Δραΐνας, Κ. Δραΐνας, Η. Κούβελας, Γ. Κ. Παπαδόπουλος, Μ. Φράγκου-Λαζαρίδη) Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, Ηράκλειο 2005, ISBN 960-524-190-0.
Σιδηροδρομική γραμμή Κορίνθου - Καλαμάτας

Η Σιδηροδρομική γραμμή Κορίνθου - Καλαμάτας είναι σιδηροδρομική γραμμή μετρικού εύρους, μήκους 236 χιλιομέτρων, που ένωνε την Κόρινθο με την Καλαμάτα, μέσω της Τρίπολης και της κεντρικής Πελοποννήσου. Ήταν μία από τις σημαντικότερες γραμμές του δικτύου μετρικού εύρους των πρώην ΣΠΑΠ. Από το 1971, η υπερταχεία «Παλιγγενεσία» εκτελούσε το δρομολόγιο Καλαμάτα–Πειραιάς. Τα δρομολόγια της γραμμής διεκόπησαν τμηματικά: το τμήμα Ζευγολατειό–Τρίπολη ανεστάλη το 2004, το τμήμα Τρίπολη–Κόρινθος το 2010, και το τμήμα Ζευγολατειό–Καλαμάτα το 2011. Το 2016 για τελευταία φορά εκδρομικος συρμός του Συλλόγου Φίλων Σιδηροδρόμου πήγε από το Ζευγολατειό στην Καλαμάτα. Το 2021 προγραμματίζεται έλευση στην Τρίπολη του συρμού που μετέφερε τα οστά του Κολοκοτρώνη, ενόψει των εορτασμών των 200 χρόνων από την Παλιγγενεσία του 1821. Μελλοντικώς, αναμένεται να επαναλειτουργήσει το τμήμα Κορίνθου–Ναυπλίου ως επιβατική γραμμή κατόπιν ανάταξης, ενώ το τμήμα Άργους–Τρίπολης ως εμπορευματική γραμμή. Σε τρίτη φάση προβλέπεται η επαναλειτουργία του τμήματος από την Τρίπολη έως την Καλαμάτα.

 Οι κυριότεροι σταθμοί της μετρικής σιδηροδρομικής γραμμής ήταν οι εξής: Κόρινθος, ανταπόκριση με γραμμή προς Πειραιά, Αθήνα και Πάτρα Μυκήνες Άργος, ανταπόκριση με γραμμή προς Ναύπλιο Μύλοι Τρίπολη Λεύκτρο, ανταπόκριση με γραμμή προς Μεγαλόπολη Ζευγολατειό, ανταπόκριση με γραμμή προς Καλό Νερό, Πάτρα και Πύργο Καλαμάτα Στην προσπάθεια επαναλειτουργίας της γραμμής, έχουν γίνει προτάσεις παραλλαγών της χάραξης εκ παραλλήλου με τον Αυτοκινητόδρομο 7 («Μορέας»), προκειμένου να μειωθεί η απόσταση Κορίνθου–Καλαμάτας και ο σιδηρόδρομος να καταστεί ανταγωνιστικός των ΚΤΕΛ και του αυτοκινήτου. Οι παραλλαγές αυτές αφορούν τα τμήματα Σολωμός–Σπαθοβούνι–Νεμέα–Αλέα–Νεστάνη–Τρίπολη και Μαρμαριά–Μαλλωτά–Μεγαλόπολη–Λεύκτρο–Παραδείσια–Τσακώνα–Μελιγαλάς. Προτάσσεται η κανονικοποίηση της γραμμής στο απώτερο μέλλον. Ο Σύλλογος Φίλων Σιδηροδρόμου Αρκαδίας έχει προτείνει ήδη από το 1993 συγκεκριμένες δράσεις, στις οποίες περιλαμβάνονται οι βελτιώσεις χάραξης του τμήματος Κορίνθου–Μυκηνών, η κανονικοποίηση της γραμμής έως το Ναύπλιο με παραλλαγή στο τμήμα Χιλιομόδι - Νεμέα - Χάνι Ανέστη και η σήραγγα Καλογερικού στο τμήμα Τρίπολης–Ασέας. Μελλοντικώς, προγραμματίζεται η επαναλειτουργία της γραμμής Κορίνθου–Άργους–Ναυπλίου μετά από 12 χρόνια διακοπής τον Δεκέμβριο του 2010 (δημοπράτηση 1o 6μηνο 2021). Η διαδρομή από την Αθήνα, συμπεριλαμβανομένης της μετεπιβίβασης από τον Προαστιακό στην Κόρινθο, εκτιμάται πως θα διαρκεί 2 ώρες, εν συγκρίσει με το ΚΤΕΛ Αργολίδος που διανύει την απόσταση σε 2 ώρες και 10 λεπτά. Εφόσον στο μέλλον υλοποιηθεί η παραλλαγή από Σπαθοβούνι, παραλλήλως του Αυτοκινητοδρόμου 7 («Μορέας»), ο χρόνος θα μειωθεί περαιτέρω. Έως την αναστολή λειτουργίας των σιδηροδρόμων μετρικού εύρους της Πελοποννήσου το 2011, οι διαδρομές από Άργος και Ναύπλιο προς Αθήνα διαρκούσαν 1 ώρα και 50 λεπτά και 2 ώρες και 10 λεπτά αντίστοιχα.
Λέπρεο Ηλείας

Αυτό το λήμμα αφορά το σύγχρονο χωριό της Ηλείας. Για την αρχαία πόλη, δείτε: Λέπρεο Το Λέπρεο είναι ημιορεινό χωριό της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 268 μέτρα.

 Το Λέπρεο βρίσκεται προς τα νότια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας σε απόσταση 16 χλμ. ΝΑ. από τη Ζαχάρω, 48 χλμ. ΝΑ. από τον Πύργο και 28 χλμ. Β.-ΒΑ. από την Κυπαρισσία. Είναι κτισμένο στους νοτιοδυτικούς πρόποδες του όρους Μίνθη (Άλβαινα), σε κατάφυτη λοφώδη περιοχή με πολλά τρεχούμενα νερά και έχει κατοικηθεί από τα προϊστορικά χρόνια. Το αρχαίο Λέπρεο υπήρξε μια από τις ισχυρότερες πόλεις της αρχαίας Ηλείας και ειδικότερα της Ηλειακής Τριφυλίας. Την περίοδο 1981 με 1982 ο αρχαιολόγος Κωνσταντίνος Ζάχος αποκάλυψε ανατολικά του χωριού μία σημαντική προϊστορική ακρόπολη στο λόφο του Αγίου Δημητρίου, όπου αποκαλύφθηκαν εκτός από τα λείψανα οικισμού της Πρωτοελλαδικής περιόδου (2600 - 2000 π.Χ.) και ευρήματα νεολιθικής κατοίκησης με πλούσια χαρακτηριστική λεπτότεχνη αλλά και χονδροειδή κεραμική. Στα βόρεια του χωριού βρίσκεται ακρόπολη της περιόδου των Κλασσικών - Ελληνιστικών χρόνων. Οι πρώτες έρευνες έγιναν το 1891 από τον αρχαιολόγο Νταίρπφελντ (Dörpfeld) και συνεχίστηκαν το 1978 από τον Κνελ (Knell) όταν αποκαλύφθηκε δωρικός περίπτερος ναός αφιερωμένος στη θεά Δήμητρα. Οι δύο τοποθεσίες έχουν κηρυχθεί από το 1981 αρχαιολογικοί χώροι.Το Λέπρεο είναι η γενέτειρα του αρχαίου ολυμπιονίκη Αντίοχου (5ος ή 4ος αιώνας π.Χ.) και του σύγχρονου νομικού, ιεροψάλτη και καθηγητή μουσικής Σίμωνα Καρά (1903 - 1999). Η παλιά του ονομασία από την εποχή της τουρκοκρατίας είναι Στροβίτσι και έτσι αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Λεπρέου. Το 1912 με το ΦΕΚ 262Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1916 με το ΦΕΚ 78Β - 28/09/1916 μετονομάστηκε σε Λέπρεον. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Αγραπιδιά, τις Παναγιές, τον Δράκο, τον Σκουπά και τα Ρεβελαίικα αποτελούν την τοπική κοινότητα Λεπρέου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ζαχάρως του Δήμου Ζαχάρως και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 366 κατοίκους ενώ ως οικισμός 219. Λέπρεο Ηλείας / Lepreo village, Ilia Greece στο https://www.youtube.com/ Το αρχαίο Λέπρεο, Τριφυλία από τον ιστότοπο https://aristomenismessinios.blogspot.com/ Πρωτοελλαδική περίοδος 3η χιλιετία π.Χ. (σελ 43 - 50 του pdf) Από τον ιστότοπο youtube το video: http://users.uoi.gr/gramisar/prosopiko/vlaxopoulos/Early_Helladic_period.pdf
Βλάντισλαβ ο Γραμματικός

Ο Βλάντισλαβ ο Γραμματικός (βουλγαρικά και σερβικά: Владислав Граматик) ήταν ένας Βούλγαρος Ορθόδοξος χριστιανός μοναχός, γραφέας (άτομο που λειτουργεί ως επαγγελματίας αντιγράφος), ιστορικός και θεολόγος που δραστηριοποιήθηκε στη μεσαιωνική Βουλγαρία και τη Σερβία, που θεωρείται μέρος τόσο του βουλγαρικού όσο και του σερβικού λογοτεχνικού σώματος. Οι συλλογές χειρόγραφών του αποτελούν μια συλλογή από μεταφράσεις και αυθεντικά βουλγαρικά και σερβικά κείμενα που δημιουργήθηκαν μεταξύ του 13ου και του 15ου αιώνα.

 Ο Βλάντισλαβ γεννήθηκε κοντά στο 1420 στο χωριό Νόβο Μπρντο (σημερινό Κοσσυφοπέδιο), στο Σερβικό Δεσποτάτο. Το Νόβο Μπρντο έπεσε στα χέρια των Οθωμανών το 1455 και το Δεσποτάτο έπεσε το 1459. Οι ιστορικοί ισχυρίζονται ότι έλαβε την εκπαίδευσή του στη σχολή του Κωνσταντίνου του Κοστένετς. Το 1455 μετακόμισε στο χωριό Μλάντο Ναγκοριτσάνε, βόρεια του Κουμανόβου. Ο Βλάντισλαβ πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του σε ένα μοναστήρι στους πρόποδες του βουνού Σκόπσκα Κρνα Γκόρα. Υπάρχουν ενδείξεις ότι έμεινε και στο μοναστήρι της Ρίλα. Εκεί, έγραψε το «Για τα Λείψανα του Αγίου Ιωάννη» (αγγλικά: On St. John's Relics‎) και άλλα έργα για τον βούλγαρο προστάτη Άγιο Ιωάννη της Ρίλα.Ο Κλάους Τροτ παρατηρεί ότι ο τρόπος γραφής του φέρει χαρακτηριστικά της σερβικής ομιλίας από την περιοχή του Νόβο Μπρντο. Η γλώσσα που χρησιμοποίησε, αν και αντικατοπτρίζει φωνητικά χαρακτηριστικά της Σερβίας, αντικατοπτρίζει επίσης τα βουλγαρικά μορφολογικά και συντακτικά χαρακτηριστικά. Μια συλλογή, η οποία γράφτηκε «στον σπίτι του Νίκολα Σπαντσέβιτς, στο Μλάντο Ναγκοριτσίνο» (u Nagoričinu Mladom v domu Nikole Spančevića) κατά την περίοδο από 21 Νοεμβρίου 1456 ως 11 Νοεμβρίου 1457 (σχεδόν ενός χρόνου). Οι τελευταίες λέξεις ήταν "ο Βλάντισλαβ ο γραφέας εγραψε αυτό το βιβλίο από το Νόβο Μπρντο" (Vladislav dijak pisa knjigu siju ot Novoga Brda). «Ο Βίος του Κωνσταντίνου του Φιλοσόφου» (1469); Καζάρ Πολέμικ: έκδοση του 1469 του «Ο Βίος του Κωνσταντίνου της Θεσσαλονίκης, Άγιος Κύριλλος» γραμμένο τον 9ο αιώνα. Ονομάζεται επίσης "Συλλογή του Ζάγκρεμπ". «Συλλογή του Αντριάντι» (1473) Κηρύγματα και βίοι των αγίων, Ιωάννης της Ρίλα (Η Ιστορία της Ρίλα, 1479). Μετάφραση στο μοναστήρι Ματέτσκα κοντά στο Κουμάνοβο με τη βοήθεια της Μάρα Μπράνκοβιτς (της Σερβίας, κόρης του Γεωργίου Μπράνκοβιτς, αδερφής του Στεφάν Λαζαρέβιτς, γνωστοί στους Έλληνες ως Μαρία). Σχετικά με τη μετάφραση του «Για τα Λείψανα του Αγίου Ιωάννη» στη Μονή της Ρίλα. Αφηγήσεις σχετικά με τη χορηγία των Ελληνικών μεταφράσεων από τον Τσάρο Συμεών Α´ και την επανεγκατάστασή του ως Κνιάζ στη Σύνοδο της Πρεσλάβα. Θεωρείται μέρος του λογοτεχνικού σώματος της Σερβίας και της Βουλγαρίας. Ευαγγέλιο του Μίροσλαβ
Τα σχόλια του Τρίτου

Τα σχόλια του Τρίτου, με υπότιτλο Μια νεοελληνική μυθολογία, είναι τίτλος βιβλίου του Μάνου Χατζιδάκι. Η πρώτη έκδοση του βιβλίου έγινε το 1980 από τις εκδόσεις Εξάντας.

 Στον πρόλογο του βιβλίου ο Χατζιδάκις εκφράζει τη θλίψη του για την κατάντια της σύγχρονης Ελλάδας. Καταλήγει χαρακτηριστικά: Για μιαν ακόμη φορά η ποιητική συνείδηση και η έκφρασή της καταδιώχθηκε και εξαναγκάστηκε στη σιωπή. Η έκδοση λοιπόν αυτών των «Σχολίων» ήταν επιβεβλημένη για να μην ξεχνάμε την αθλιότητα και τις οδυνηρές αλήθειες του καιρού μας και του τόπου μας. Το βιβλίο χωρίζεται σε τέσσερα μέρη και περιλαμβάνει τριάντα έξι δοκίμια που εκφώνησε ο Μάνος Χατζιδάκις στο Τρίτο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας, στην εκπομπή του "Το σχόλιο του Τρίτου από τον Μάνο Χατζιδάκι", από το 1978 έως και το 1980. Τα δοκίμια του βιβλίου είναι τα εξής: Την πρώτη έκδοση του 1980, ακολούθησε μία δεύτερη έκδοση το 1981, μία τρίτη το 1983, μία τέταρτη το 1995, μία πέμπτη το 2003 και μία έκτη το 2007. Όλες από τις εκδόσεις Εξάντας. Χατζιδάκις, Μάνος (1980). Τα σχόλια του Τρίτου: Μια νεοελληνική μυθολογία. επιμέλεια: Γιώργος Χρονάς. Αθήνα: Εξάντας. ISBN 978-960-256-196-6. Ο καθρέφτης και το μαχαίρι Διεύθυνση Μουσείου - Αρχείου της ΕΡΤ. Ταινιοθήκη Ραδιοφώνου. hadjidakis.gr, Τα σχόλια του Τρίτου.
Κόπαβογκουρ

Το Κόπαβογκουρ (ισλανδικά: Kópavogur) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Ισλανδίας και αποτελεί μέρος της ευρύτερης περιοχής της πρωτεύοσας Ρέικιαβικ. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Μεγαλύτερο Ρέικιαβικ.

 Βρίσκεται νότια του Ρέικιαβικ και βόρεια του Γκάρδαμπαϊρ. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 37.380 άτομα (6-2019). Το όνομα της πόλης στα Ισλανδικά σημαίνει «όρμος της μικρής φώκιας», και προήλθε από τον ομώνυμο όρμο στα δυτικά του Κόπαβογκουρ. Η πόλη υπήρξε το ιστορικό σημείο που έγινε το 1662 η συνδιάσκεψη του Κόπαβογκουρ. Εκέι αποφασίστηκε από τον λαό της Ισλανδίας η προχώρηση της χώρας στην Ένωση Δανίας-Νορβηγίας. Επίσημη Ιστοσελίδα της πόλης (Ισλανδικά) Εικόνες από την περιοχή
Φαινόμενο σήραγγας

Το φαινόμενο σήραγγας ή κβαντοσηράγγωση είναι το φαινόμενο κατά το οποίο ένα κβαντικό σωματίδιο διασχίζει ένα φράγμα σωματιδίων, το οποίο φαίνεται πως είναι απίθανο να ξεπεραστεί. Το φαινόμενο παίζει ρόλο στην πυρηνική σύντηξη και σε εφαρμογές στη μικροηλεκτρονική. Προτάθηκε θεωρητικά στις αρχές του 20ού αιώνα και έγινε αποδεκτό ως φυσικό φαινόμενο στα μέσα του αιώνα αυτού.

 Σύμφωνα με την εξίσωση του Σρέντιγκερ ένα σωματίδιο έχει πιθανότητα να βρεθεί σε μια περιοχή που απαιτεί ενέργεια περισσότερη από αυτήν που έχει το σωματίδιο. Μια τέτοια περιοχή ονομάζεται φράγμα δυναμικού. Όταν το φράγμα δυναμικού έχει άπειρο βάθος, τότε η πιθανότητα μηδενίζεται, δηλαδή είναι αδύνατον το σωματίδιο να βρεθεί μέσα στο φράγμα. Όταν όμως το μήκος είναι πεπερασμένο τότε το σωματίδιο έχει πιθανότητα να βρεθεί μέσα στο φράγμα, και αν από την άλλη μεριά του φράγματος υπάρχει μια περιοχή που απαιτεί λιγότερη ενέργεια από αυτήν που έχει το σωματίδιο, μπορεί να βρεθεί και εκεί, να διαπεράσει δηλαδή το φράγμα. Η πιθανότητα όμως μειώνεται εκθετικά μέσα στο φράγμα. Με άλλα λόγια αν ένας μεγάλος αριθμός σωματιδίων βρεθεί στη μία περιοχή ένα μικρό ποσοστό θα καταφέρει να διαπεράσει το φράγμα. Μικροσκόπιο σάρωσης σήραγγας (scanning tunneling microscope - STM) Μικροσκόπιο που χρησιμοποιεί το ρεύμα του φαινομένου σήραγγας μεταξύ μιας αιχμηρής ακίδας και μιας επιφάνειας για χαρτογράφηση. Οι σχετικές μικρογραφίες μπορούν να απεικονίσουν με ατομική ανάλυση τη δομή και την πυκνότητα καταστάσεων επιφανειών (ημι)αγώγιμων υλικών. Εφευρέθηκε το 1981 στα εργαστήρια της IBM στην Ελβετία από τους Μπίνιγκ (Binnig) και Ρόρερ (Rohrer), που τιμήθηκαν με το βραβείο Νόμπελ φυσικής του 1986 για αυτήν τους την εφεύρεση. physics4u Τι είναι το Κβαντικό φαινόμενο σήραγγας physics4u Ποια είναι η αρχή του φαινομένου σήραγγας Φαινόμενο σήραγγας, εφαρμογές
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1938

Τα 4α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards),που ανακοινώθηκαν στις 3 Ιανουαρίου 1939, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1938.

 Καλύτερη Ταινία Γκρεμισμένα Είδωλα Επιλαχούσα – Η Κυρία ΕξαφανίζεταιΚαλύτερη Σκηνοθεσία Άλφρεντ Χίτσκοκ – Η Κυρία Εξαφανίζεται Επιλαχών – Γκάρσον Κάνιν - A Man to RememberΚαλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος Τζέιμς Κάγκνεϊ – Κολασμένες Ψυχές Επιλαχών – Σπένσερ Τρέισι - Αδέσποτα νιάταΚαλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος Margaret Sullavan – Three Comrades Επιλαχούσα – Γουέντι Χίλερ – ΠυγμαλίωνΚαλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία Γαλλία Η μεγάλη Χίμαιρα Επιλαχούσα – Σοβιετική Ένωση Professor MamlockΕιδικό Βραβείο Γουώλτ Ντίσνεϋ – Η Χιονάτη και οι Επτά Νάνοι Ο Επίσημος ιστότοπος
Δήμαινα Αργολίδας

Η Δήμαινα είναι ημιορεινός οικισμός του νομού Αργολίδας. Διοικητικά, μαζί με τη Νέα Δήμαινα, ανήκει στην Κοινότητα Δήμαινας, της Δημοτικής Ενότητας Επιδαύρου και υπάγεται στον Δήμο Επιδαύρου της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Βρίσκεται σε υψόμετρο 192 μέτρων και το 2011 είχε 441 μόνιμους κατοίκους.

 Η Δήμαινα έχει σημειώσει μεγάλες αυξομειώσεις στον πληθυσμό της το παρελθόν με αρνητική μεταβολή τις τελευταίες δύο απογραφές. Κατέγραψε πολύ σημαντική αύξηση μεταξύ του 1940 και του 1971. terrabook - Δήμαινα visit-epidavros.gr - Δήμαινα Αρχειοθετήθηκε 2021-05-09 στο Wayback Machine. GREEK TRAVEL PAGES - Δήμαινα hellenicaworld.com - Δήμαινα Αργολίδας
Ντιναμό Τιράνων

Η ΦΚ Ντιναμό (αλβανικά: FK Dinamo) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος της Αλβανίας. Ιδρύθηκε το 1950 και η έδρα της είναι τα Τίρανα. Αγωνίζεται στο στάδιο «Κεμάλ Στάφα» και η χωρητικότητα του είναι στις 16.147. Η Μεγαλύτερη της αντιπαλότητα είναι με την ΚΦ Τίρανα, επειδή χρησιμοποιούν το ίδιο γήπεδο και ιδρύθηκαν στην ίδια πόλη.

 Η Ντιναμό Τιράνων ιδρύθηκε το 1950 από το Υπουργείο Άμυνας όπου ίδρυσε όλες τις ομάδες που βρίσκονται στην Αλβανία, ώστε να αναπτυχθεί ο αθλητισμός στην χώρα τους. Η Ντιναμό μέχρι το 1995 χρησιμοποιούσε το όνομα αυτό ενώ από το ´95 και μετά μετονομάστηκε σε Ολίμπικ Τιράνων. Όμως το 1997 μετονομάστηκε σε Ντιναμό και από τότε λέγεται έτσι. Η Ντιναμό έχει στο δυναμικό της συνολικά 18 τίτλους στο πρωτάθλημα και 13 συνολικά τα κύπελλα Αλβανίας. Η Πρώτη έξοδος στην Ευρώπη ήρθε το 1971 στο ΟΥΕΦΑ Καπ, με αντίπαλο την Αούστρια Βιέννης με σκορ (1-1) και (0-1). Η επόμενη της έξοδο έγινε εννέα χρόνια μετά, πιο συγκεκριμένα το 1980/81 με μεγαλύτερο αντίπαλο, αυτόν του Άγιαξ. Η Τελευταία έξοδος ήταν το 2010 στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ χάνοντας από τη Σερίφ Τιράσπολ (1-0) και (1-3). Οι μόνοι υποστηρικτές της Ντιναμό είναι οι «Ντιναμοβίτετ» (Dinamovitët) που ιδρύθηκαν το 2008 και έχουν προκαλέσει διάφορα επεισόδια σε ντέρμπι, κυρίως αυτά με τη Βλάζνια. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια παραμένει ένα μεγάλο γκρουπ από οπαδούς και είναι ήσυχοι και κατά την διάρκεια αλλά και μετά το τέλος κάθε αγώνα. Πρωτάθλημα Αλβανίας (18): 1950, 1951, 1952, 1953, 1955, 1956, 1960, 1966-67, 1972-73, 1974-75, 1975-76, 1976-77, 1979-80, 1985-86, 1989-1990, 2001-2002, 2007-08, 2009-10. Κύπελλα Αλβανίας (13): 1950, 1951, 1952, 1953, 1954, 1960, 1971, 1974, 1978, 1982, 1989, 1990, 2003. Επίσης, αρκετοί Αργεντίνοι ποδοσφαιριστές έχουν κάνει καριέρα στην Ντιναμό. Τέλος, ο μέχρι στιγμής προπονητής της, είναι Αργεντίνος και αυτός είναι ο Λουίς Μανουέλ Μπλάνκο. Ποδοσφαιριστές που κατάγονται από την Αργεντινή και αγωνίζονται η αγωνίζονταν στην Ντιναμό είναι οι: Λούκας Μαλακάρνε Νέστορ Μαρτινένα Εστέμπαν Γκαρσία Αλεσάντρο Παλαντίνο Αγουστίν Γκονσάλες Ντάνιελ Μπετρόγια Μαρσέλο Χαβιέρ Σουλέτα Κρίστιαν Καμποσάνο Προφίλ στο uefa.com
Οίκος του Στένκιλ

Ο Οίκος του Στένκιλ, σουηδ. Stenkil, είναι ένας δυναστικός Οίκος της Σουηδίας, που έξι μέλη του ήταν βασιλείς της Σουηδίας από τον 11ο ως τον 12ο αι. (π. 1060-π. 1125).

 Τον πρώτο της Σουηδίας Οίκο του Μούνσο διαδέχθηκε ο Οίκος του Στένκιλ. Του τελευταίου των Μούνσο Εδμόνδου της Σουηδίας η κόρη Ίνγκαμοντερ, παντρεύτηκε τον Στένκιλ, πρώτο βασιλιά του Οίκου. Οι πριν από αυτόν ήταν κόμητες και μεγιστάνες στη Δυτική Γοτθία (Västergötland). Γιος του Στένκιλ ήταν ο Ίνγκε Α΄ της Σουηδίας, του οποίου η δισεγγονή Χριστίνα παντρεύτηκε τον Κάρολο Ζ΄ της Σουηδίας (1161-67) από τον επόμενο Οίκο του Σβέρκερ. Βασιλείς της Σουηδίας από τον Οίκο του Στένκιλ: Στένκιλ Χάλστεν Στένκιλσον Φίλιππος της Σουηδίας Ίνγκε Β΄ ο νεότερος Χάκαν ο Ερυθρός Ίνγκε Α΄ ο γηραιόςΤην ίδια περίοδο βασίλευσαν και οι: Άνουντ Γκάρντσκε, ίσως ταυτίζεται με τον Ίνγκε Α΄. Έρικ ΣΤ΄ και Έρικ Ζ΄, ίσως γιοι του Ίνγκε Α΄. Μπλοτ-Σβεν, γαμβρός επ' αδελφή του Ίνγκε Α΄. Ράγκνβαλντ της Σουηδίας, ίσως γιος του Ίνγκε Α΄. Κατάλογος μοναρχών της Σουηδίας
32 (αριθμός)

Το 32, ή ολογράφως τριάντα δύο, είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 31 και πριν από το 33. Είναι ένας άρτιος αριθμός, αφού 32:2 = 16, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 32 συμβολίζεται ως XXXII στο ρωμαϊκό και ως ΛΒ΄ ή λβ΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 32 είναι ένας σύνθετος αριθμός, αφού οι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1, 2, 4, 8, 16 και 32, δηλαδή έχει και άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος σύνθετος αριθμός είναι το 33. Το ανάπτυγμα πρώτων παραγόντων του 32 είναι 32 = 25. Το 32 ανήκει στη δυναμοσειρά του 2 διότι 25=32 Οι τετραγωνικές ρίζες του 32 είναι κατά προσέγγιση οι δύο άρρητοι αριθμοί ±5,6568542494923801952067548968388 32 ! = 263.130.836.933.693.530.167.218.012.160.000.000 {\displaystyle 32!=263.130.836.933.693.530.167.218.012.160.000.000} 3232 = 1.461.501.637.330.902.918.203.684.832.716.283.019.655.932.542.976 Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Ο ατομικός αριθμός 32 αντιστοιχεί στο γερμάνιο. Η ατομική μάζα 32 (κατά προσέγγιση μονάδας) αντιστοιχεί στο θείο. Η μοριακή μάζα 32 (κατά προσέγγιση μονάδας) αντιστοιχεί (μεταξύ άλλων) στο οξυγόνο (O2) και στη μεθανόλη. Ο Μεσιέ 32 είναι ένας νάνος ελλειπτικός γαλαξίας σε απόσταση 2,65 MLy στον αστερισμό Ανδρομέδας. Είναι δορυφόρος του Γαλαξία της Ανδρομέδας. 32 είναι οι ολοκληρωμένες και αριθμημένες σονάτες για πιάνο του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν Το τριακοστό δεύτερο είναι μία νότα που ισούται με το 1/32 του ολοκλήρου
Σπύρος Καπράλος

Ο Σπύρος Καπράλος (γεννημένος στις 15 Απριλίου του 1955) είναι παλαίμαχος Έλληνας διεθνής αθλητής της υδατοσφαίρισης. Είναι Πρόεδρος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής και διευθύνων σύμβουλος της ναυτιλιακής εταιρείας Star Bulk Carriers.

 Ο Σπύρος Καπράλος γεννήθηκε το 1955 στην Αθήνα. Είναι γιος του Ιωάννη Καπράλου, που ήταν αθλητής καλαθοσφαίρισης και πετοσφαίρισης και αθλητικός παράγων. Σπούδασε Οικονομικά στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, και πήρε Μεταπτυχιακό Τίτλο Διοίκησης Επιχειρήσεων (MBA) στο Πανεπιστήμιο INSEAD της Γαλλίας. Ήταν αθλητής του Ολυμπιακού και της εθνικής ομάδας υδατοσφαίρισης της Ελλάδας, με την οποία είχε πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές. Μάλιστα, ήταν μέλος της εθνικής ομάδας που συμμετείχε στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1980 στη Μόσχα, και του 1984 στο Λος Άντζελες. Yπήρξε πρωταθλητής Ελλάδος στην κολύμβηση από το 1969 έως το 1975. Διετέλεσε Αρχηγός της Ελληνικής Αποστολής στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα. Επιπλέον, διετέλεσε Διευθυντής Αθλητισμού της Επιτροπής Διεκδίκησης των Ολυμπιακών Αγώνων «Αθήνα 2004» και Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Οργανωτικής Επιτροπής Ολυμπιακών Αγώνων «Αθήνα 2004», καθώς και Εντεταλμένος Σύμβουλος της Οργανωτικής Επιτροπής, ενώ κατείχε και τη θέση του Αναπληρωτή Επικεφαλής Διοίκησης Επιχειρήσεων Αγώνων. Ο Σπύρος Καπράλος είναι ο Πρόεδρος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής. Επανεξελέγη στη θέση αυτή για τρίτη τετραετία στις 20 Οκτωβρίου 2017 (πρωτοεξελέγη στη θέση αυτή τον Φεβρουάριο του 2009).Είναι μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Ολυμπιακής Επιτροπής. Υπήρξε Πρόεδρος της Συντονιστικής Επιτροπής για τους 1ους Ευρωπαϊκούς Αγώνες «Μπακού 2015», ενώ κατέχει την ίδια θέση και για τους 2ους Ευρωπαϊκούς Αγώνες «Μινσκ 2019». Από τον Οκτώβριο του 2004 έως τον Οκτώβριο του 2010 ήταν πρόεδρος του Χρηματιστηρίου Αθηνών και διευθύνων σύμβουλος της ΕΧΑΕ (Ελληνικά Χρηματιστήρια - Χρηματιστήρια Αθηνών). Τον Φεβρουάριο του 2011 ο Σπύρος Καπράλος ανέλαβε πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της ναυτιλιακής εταιρείας Star Bulk Carriers. Σήμερα κατέχει τη θέση του προέδρου του διοικητικού συμβουλίου της εταιρείας. Aπό τις 26 Ιουνίου 2019 είναι ο 13ος Έλληνας Αθάνατος της ΔΟΕ μετά τους Δημήτριο Βικέλα 1ο πρόεδρο της ΔΟΕ (1894-1899), και μέλη τους Αλ.Μερκάτη (1899-1925), Γιώργο Αβέρωφ (1926-1930), Νικ. Πολίτη (1930-1933), Αγγ. Βολάκη (1933-1963) και Ιωάννη Κετσέα (1946-1965), Κωνσταντίνο Γλύξμπουργκ (1963-1974), Πύρρο Λάππα (1965-1980), Επ. Πετραλιά (1975-1977), Νικ. Νησιώτη (1978-1986), Νικ. Φιλάρετο (1981-2005) και Λ. Νικολάου (1986-2015). Το προφίλ του Σπύρου Καπράλου στο sports-reference.com Βιογραφικό του Σπύρου Καπράλου στην σελίδα της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής
Άρης Λεμεσού (πετοσφαίριση)

Ο Άρης Λεμεσού είναι κυπριακή πετοσφαιρική ομάδα ανδρών με έδρα τη Λεμεσό. Αποτελεί τμήμα του αθλητικού σωματείου Άρη Λεμεσού. Έχει κατακτήσει 1 φορά το Κύπελλο Β΄ κατηγορίας. Χρώματα της ομάδας είναι το πράσινο και το άσπρο.

 Στο κύπελλο Β΄ κατηγορίας 2007-08 έφτασε μέχρι τον τελικό. Αντίπαλος ήταν ο Μαραθώνας Κάτω Βαρωσίων. Το παιχνίδι διεξήχθη στις 10 Απριλίου 2008 στο Λευκόθεο Κλειστό Γυμναστήριο στη Λευκωσία. Νικητής ήταν ο Μαραθώνας με σκορ 3-2 σετ (25-19, 18-25, 25-13, 26-28, 15-12).Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει την πορεία του Άρη στις διοργανώσεις της ΚΟΠΕ (για όσες περιόδους εντοπίστηκαν στοιχεία). Στο Κύπελλο Β΄ κατηγορίας 2010-11 έφτασε μέχρι τον τελικό. Αντίπαλος ήταν η Ολυμπιάς Φρενάρου. Το παιχνίδι διεξήχθη στις 13 Απριλίου 2011 στην Κλειστή Αίθουσα Πύλας στην Πύλα. Νικήτρια ήταν η Ολυμπιάς Φρενάρου με σκορ 3-1 σετ (25-19, 25-23, 19-25, 25-20).Την περίοδο 2011-12 συμμετείχε στην τελική φάση των play-off. Αντίπαλος ήταν η Ολυμπιάδα Νεάπολης, η οποία αναδείχθηκε νικήτρια και έτσι ο Άρης παρέμεινε στη Β΄ κατηγορία. Την ίδια περίοδο, στο κύπελλο Β΄ κατηγορίας 2011-12 έφτασε μέχρι τον τελικό. Αντίπαλος ήταν η Ολυμπιάδα Νεάπολης. Το παιχνίδι διεξήχθη στις 24 Μαρτίου 2012 στο Θεμιστόκλειο Αθλητικό Κέντρο στη Λεμεσό. Νικητής ήταν ο Άρης με σκορ 3-1 σετ (15-25, 25-17, 28-26, 25-18). Στον τελικό του κυπέλλου έφτασε και στο Κύπελλο Β΄ κατηγορίας 2013-14. Αντίπαλος ήταν και πάλι η Ολυμπιάδα Νεάπολης. Το παιχνίδι διεξήχθη στις 16 Απριλίου 2014 στο Λευκόθεο Κλειστό Γυμναστήριο στο Δάλι. Νικήτρια ήταν η Ολυμπιάδα Νεάπολης με σκορ 3-1 σετ (25-15, 29-27, 23-25, 25-19). 1Ο Άρης μηδενίστηκε σε όλους τους αγώνες του επειδή αποχώρησε από το πρωτάθλημα. Άνδρες Κύπελλο Β΄ Κατηγορίας: Κυπελλούχος (1): 2012 Ύμνος Άρη Λεμεσού στο YouTube Ιστοσελίδα οπαδών Άρη Λεμεσού Άρης στο Facebook
Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων

Ο Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων είναι το τρίτο ανώτερο πολιτειακό αξίωμα της Ελληνικής Δημοκρατίας μετά τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τον Πρωθυπουργό. Εκλέγεται από τη Βουλή των Ελλήνων και διευθύνει τις εργασίες του Σώματος. Εκπροσωπεί τη Βουλή σε διεθνείς κοινοβουλευτικούς οργανισμούς και στις διμερείς διακοινοβουλευτικές συναντήσεις και προΐσταται των υπηρεσιών της Βουλής και συντονίζει τις δραστηριότητές τους. Ο Γενικός Γραμματέας της Βουλής και ο Ειδικός Γραμματέας αποτελούν τους άμεσους συνεργάτες του Προέδρου και τον υποστηρίζουν στην εποπτεία των υπηρεσιών του Κοινοβουλίου. Ο Πρόεδρος της Βουλής δεν αποτελεί μέλος της Κυβέρνησης της Ελλάδας. Ο Πρόεδρος της Βουλής είναι ταυτόχρονα (ex officio) Πρόεδρος του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών και Μελετών «Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος», αλλά και του Ιδρύματος της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία.

 Η εκλογή του Προέδρου της Βουλής είναι μια από τις πιο σημαντικές στιγμές της λειτουργίας του Κοινοβουλίου. Ο Πρόεδρος εκλέγεται με την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των Βουλευτών, δηλαδή με 151 ψήφους. Εάν δεν επιτευχθεί η απόλυτη πλειοψηφία, η ψηφοφορία επαναλαμβάνεται μεταξύ των δύο πρώτων σε ψήφους και ο Πρόεδρος της Βουλής εκλέγεται με σχετική πλειοψηφία. Σύμφωνα με το Σύνταγμα, ο Πρόεδρος της Βουλής αναπληρώνει προσωρινά τον (την) Πρόεδρο της Δημοκρατίας, όταν απουσιάζει στο εξωτερικό περισσότερες από δέκα ημέρες, αν πεθάνει, παραιτηθεί, κηρυχθεί έκπτωτος ή αν κωλύεται για οποιονδήποτε λόγο να ασκήσει τα καθήκοντά του (της). Στον πίνακα παρακάτω αναφέρονται όλοι οι Πρόεδροι και οι Α΄ Αντιπρόεδροι της Βουλής από τη Μεταπολίτευση και εντεύθεν, η χρονική περίοδος που κατείχαν το αξίωμά τους, καθώς και ο αριθμός των ψήφων με τις οποίες εξελέγησαν. Τον Ιούλιο του 1989 ο Αθανάσιος Τσαλδάρης εξελέγη με σχετική πλειοψηφία 144 ψήφων στον Β΄ γύρο. Στον Α΄ γύρο είχε λάβει 141 ψήφους. Τον Νοέμβριο του 1989, ο Αθανάσιος Τσαλδάρης εξελέγη με σχετική πλειοψηφία 146 ψήφων στον Β΄ γύρο. Στον Α΄ γύρο είχε λάβει επίσης 146 ψήφους. Το 1990, ο Αθανάσιος Τσαλδάρης εξελέγη με απόλυτη πλειοψηφία 151 ψήφων στον Β΄ γύρο. Στον Α΄ γύρο είχε λάβει 150 ψήφους. Το 1996, ο Απόστολος Κακλαμάνης εξελέγη με απόλυτη πλειοψηφία 154 ψήφων στον Β΄ γύρο. Στον Α΄ γύρο είχε λάβει 150 ψήφους.Μακροβιότερος Πρόεδρος της Βουλής στην ιστορία του νεοελληνικού κράτους είναι ο Απόστολος Κακλαμάνης (Οκτώβριος 1993 – Μάρτιος 2004). Πρόεδρος της Βουλής με τις περισσότερες ψήφους είναι ο νυν Πρόεδρος Κώστας Τασούλας, ο οποίος εξελέγη συγκεντρώνοντας 283 ψήφους. Βουλή των Ελλήνων Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας Πρωθυπουργός της Ελληνικής Δημοκρατίας Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης Για τα στοιχεία του Πίνακα Προέδρων και Αντιπροέδρων από τη Μεταπολίτευση: 1974 έως 1985: Κώστα Διγκαβέ, «Οι εκλογές στην Ελλάδα 1844–1985», Εκδόσεις Μαλλιάρης - Παιδεία 1986, σελ. 86, 150, 203, 290. 1989 έως σήμερα: Συνεδριάσεις Ολομέλειας της Βουλής από την ιστοσελίδα της Βουλής των Ελλήνων.
Νίκη Λυμπεράκη

Η Νίκη Λυμπεράκη (Αθήνα, 20 Ιανουαρίου 1982) είναι Ελληνίδα δημοσιογράφος. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα, αλλά η καταγωγή της είναι εξ ολοκλήρου από τη Λευκάδα. Είναι απόφοιτος της Νομικής Σχολής του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.

 Από το 2002, ξεκίνησε την επαγγελματική της ενασχόληση με τη δημοσιογραφία και έως σήμερα έχει εργαστεί σε σειρά τηλεοπτικών μέσων, με έμφαση στο εξωτερικό δελτίο και στην παρουσίαση εκπομπών και δελτίων ειδήσεων. Εργάστηκε στο Alter Channel (από το 2005), στο Kontra Channel, στο SBC, ενώ στον ΣΚΑΪ ξεκίνησε να εργάζεται τον Δεκέμβριο του 2014, όπου παρουσίαζε το κεντρικό δελτίο ειδήσεων τα Σαββατοκύριακα.Το 2016, για μικρό χρονικό διάστημα συμπαρουσίαζε μαζί με το Kωνσταντίνο Ζούλα την εκπομπή "Η Ελλάδα στον καθρέφτη". Από τις αρχές του 2017 ανέλαβε την παρουσίαση του Κεντρικού Ραδιοφωνικού Μαγκαζίνο του ΣΚΑΪ 100.3, ενώ από τον Φεβρουάριο έως τον Μάϊο του 2019 παρουσίαζε την εκπομπή "Ρουά Ματ".Από το Σεπτέμβρο του 2019 ανέλαβε την παρουσίαση του κεντρικού δελτίου ειδήσεων του τηλεοπτικού σταθμού Open, και από τον Aπρίλιο του 2020 ξεκίνησε να παρουσιάζει έκτακτα την εκπομπή iNFO-19 για περιορισμένο χρονικό διάστημα λόγω επικαιρότητας συσχετιζόμενης με το ξέσπασμα της πανδημίας του κορωνοϊού. Τον Ιούλιο του 2021 ολοκληρώθηκε η συνεργασία της με τον σταθμό, ενώ την παρουσίαση του κεντρικού δελτίου ειδήσεων ανέλαβε η Πόπη Τσαπανίδου.Τον Σεπτέμβριο του 2021 εντάχθηκε στο δημοσιογραφικό δυναμικό του Mega TV, όπου από τον Νοέμβριο παρουσιάζει την εβδομαδιαία πολιτική εκπομπή «Μεγάλη Εικόνα». Τον Ιανουάριο του 2020 παρέλαβε το δημοσιογραφικό βραβείο Μπότση για την αντικειμενική, δεοντολογικά ορθή και με πληρότητα παρουσίαση του κεντρικού δελτίου του τηλεοπτικού σταθμού Open TV. Τον Απρίλιο του 2020 ανακοίνωσε ότι κυοφορεί το πρώτο της παιδί από τον επιχειρηματία και δικηγόρο Αλέξανδρο Χατζόπουλο. Στις 6 Αυγούστου 2020 γέννησε τον γιο της, Πάνο.
Κάστρο του Αγίου Ιλαρίωνα

Το κάστρο του Αγίου Ιλαρίωνα ή του Άη Λαρκού, βρίσκεται στην Κύπρο στην κατεχόμενη επαρχία Κερύνειας. Κατασκευάστηκε από τους Βυζαντινούς τον 11ο αιώνα μ.Χ. στην ομώνυμη κορυφή του Πενταδάκτυλου. Βρίσκεται σε υψόμετρο 725 μ. και ονομάστηκε έτσι επειδή στο σημείο αυτό είχε ασκητέψει ο Άγιος Ιλαρίωνας ο νέος. Περιλαμβάνεται εντός των διοικητικών ορίων της κοινότητας Κάρμι. Είναι προσβάσιμο μόνο από τη νότια πλευρά του , στις υπόλοιπες περιβάλλεται από απρόσιτους γκρεμούς. Μέσα στο κάστρο υπάρχει ναός από την εποχή της κατασκευής του (11ος αιώνας). Στη διάρκεια της Φραγκοκρατίας αποτέλεσε παραθεριστική κατοικία των φράγκων ηγεμόνων της Κύπρου. Εγκαταλείφθηκε και καταστράφηκε από τους Ενετούς τον 14ο αιώνα.

 Το κάστρο συνδέεται με την παράδοση της Ρήγαινας. Σύμφωνα με αυτή το έχτισε μια όμορφη κυρά, η Ρήγαινα, η οποία όμως είχε κακή καρδιά και βασάνιζε τους εργάτες. Όταν τελείωσε η κατασκευή του διέταξε τους στρατιώτες της να πετάξουν στο γκρεμό τους εργάτες για να μην αποκαλύψουν τα μυστικά του κάστρου, όπως κι έγινε. Η ίδια παράδοση επικρατεί και για τα άλλα δύο κάστρα του Πενταδάκτυλου, το κάστρο του Βουφαβέντιου και το Κάστρο της Καντάρας. Μία δεύτερη παράδοση λέει ότι το πολιορκούσαν εχθροί δύο χρόνια και κατάφεραν να το πάρουν με δόλο αφού ήταν απόρθητο. Έντυσαν έναν στρατιώτη γυναίκα που παρίστανε την έγκυο και φώναζε από τους πόνους της γέννας, τότε η Ρήγαινα τη λυπήθηκε και άνοιξε την πύλη να περάσει μέσα. Όταν άνοιξε η πύλη, όλος ο εχθρικός στρατός μπήκε μέσα και η Ρήγαινα για να μην πιαστεί αιχμάλωτη πήδησε στον γκρεμό. Το κάστρο του Αγίου Ιλαρίωνα [1] Καθημερινή, ένθετο "7 Ημέρες" , Κερύνεια "Επιστροφή" στην κατεχόμενη πόλη, τεύχος 23 Αυγούστου 1998.
Σύβοτα Θεσπρωτίας

Τα Σύβοτα είναι παραθαλάσσιο χωριό στα νότια του νομού Θεσπρωτίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είχε 908 κατοίκους και ανήκε διοικητικά στον ομώνυμο δήμο. Σήμερα ο πληθυσμός ανέρχεται στους 875 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011). Τα Σύβοτα αποτελούν ένα από τα κυριότερα παραθαλάσσια θέρετρα της Ηπείρου και κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού συγκεντρώνει πλήθος τουριστών τόσο από την Ελλάδα όσο και από το εξωτερικό. Ο οικισμός είναι χτισμένος σε έναν μικρό κόλπο στον οποίο βρίσκονται διάσπαρτες διάφορες νησίδες, κυριότερες εκ των οποίων είναι ο Άγιος Νικόλαος,το Μαύρο Όρος και το Μουρτεμένο.

 Το 433 π.Χ., στα νερά της ευρύτερης περιοχής έλαβε χώρα η ναυμαχία των Συβότων, στα πλαίσια του Πελοποννησιακού Πολέμου. Επί τουρκοκρατίας, ο οικισμός ονομαζόταν Βώλια ενώ το 1927 μετονομάστηκε σε Μούρτο (ονομασία που χρησιμοποιόταν και παλαιότερα) όνομα που διατηρήθηκε μέχρι το 1940 όταν ο οικισμός έλαβε τη σημερινή του ονομασία. Το λιμάνι των Συβότων χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης ως οθωμανική ναυτική βάση. Τον Ιούνιο του 1822, δύναμη 500 επαναστατών υπό την αρχηγία του Κυριακούλη Μαυρομιχάλη, επιτέθηκε στο λιμάνι αιχμαλωτίζοντας 150 Οθωμανούς, οι οποίοι στάλθηκαν ως αιχμάλωτοι στην Πελοπόννησο. Έπειτα όμως από απαίτηση Άγγλων αξιωματικών από τα γειτονικά Επτάνησα, οι επαναστάτες αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν από τη συγκεκριμένη θαλάσσια περιοχή και να αποβιβαστούν στην Σπλάντζα κοντά στο Φανάρι, σε απόσταση 7 ωρών από το Σούλι. Τα Σύβοτα, όπως και η υπόλοιπη Θεσπρωτία περιήλθαν στην Ελλάδα κατά την περίοδο των Βαλκανικών Πολέμων του 1912 - 1913, ενώ το 1933 ο οικισμός αναφέρεται σε έκθεση του επάρχου Θυάμιδος ως μια από τις αμιγείς μουσουλμανικές κοινότητες. Μερικά χρόνια αργότερα, το 1940, εμφανιζόταν ως μικτό χωριό με μεγάλη μουσουλμανική πλειοψηφία. Κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού Πολέμου υπέστη καταστροφές από ομάδες Τσάμηδων ενόπλων που πολεμούσαν στο πλευρό του ιταλικού στρατού. Στις 13 Αυγούστου του 1944 διεξήχθη στην περιοχή συμπλοκή μεταξύ των ανταρτών του ΕΔΕΣ και κατοχικών δυνάμεων που οδήγησε στην κατάληψη δύο γερμανικών βενζινόπλοιων. Σημαντικά αξιοθέατα της περιοχής είναι το μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής, ο κατασκευασμένος το 1884 φάρος του νησιού Μαύρο Όρος καθώς και ο αρχαίος οικισμός του Βραχωνά. Κυριότερες παραλίες της περιοχής είναι η Μικρή και Μεγάλη Άμμος, η Μπέλλα Βράκα, η Ζάβια,η Πισίνα,η Ζέρη και ο Γαλλικός Μώλος. Δήμος Συβότων
Καλλιθέα Βοιωτίας

Η Καλλιθέα είναι χωριό του νομού Βοιωτίας. Αποτελεί μία από τις τέσσερις Τοπικές Κοινότητες της Δημοτικής Ενότητας Τανάγρας, η οποία έως το 2010 αποτελούσε τον καποδιστριακό Δήμο Τανάγρας. Βρίσκεται 16 χιλιόμετρα ανατολικά της Θήβας και 22 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Σχηματαρίου. Από το 2011 ανήκει στον νέο καλλικρατικό Δήμο Τανάγρας. Ο πληθυσμός του χωριού ανέρχεται σε 752 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Στην αρχαιότητα ονομαζόταν Σίδες, δηλαδή Ροδιές καθώς ευδοκιμούν στην περιοχή, ενώ επί Τουρκοκρατίας λεγόταν Μουσταφάδες, πιθανότατα από το όνομα κάποιου τούρκου άρχοντα της περιοχής.

 Η οικονομία του χωριού, όπως και των υπολοίπων χωριών του δήμου, στηρίζεται κυρίως στη γεωργία, τη μεταποίηση και το εμπόριο αγροτικών προϊόντων. Η κοντινή απόσταση από την Αθήνα αφενός, μόλις 70 χιλιόμετρα, κι αφετέρου η εύφορη και αποδοτική πεδιάδα δίπλα στον Ασωπό που εκτείνεται εμπρός του, εξειδίκευσαν το χωριό σε έναν από τους μεγαλύτερους τροφοδότες αγροτικών προϊόντων της Κεντρικής Λαχαναγοράς Αθηνών. Οι καλλιέργειες μετά το 1960, περίπου, είναι εντατικές τόσο σε δημητριακά (σκληρό σιτάρι, κριθάρι, βρώμη κτλ.) όσο και σε ζαρζαβατικά (ντομάτες, μπάμιες, φασόλια, πιπεριές). Καλλιεργούνται επίσης πατάτες και κρεμμύδια, όσο και βιομηχανική ντομάτα. Η παλαιότερη ονομασία του χωριού ήταν Μουσταφάδες. Η μετονομασία του σε Καλλιθέα έγινε το 1953. Στην προφορική παράδοση κυκλοφορεί ότι στην περιοχή του χωριού Πύργος ήταν εγκατεστημένος Τούρκος αξιωματούχος ή μεγιστάνας της περιοχής ονόματι Μουσταφάς, αλλά ακόμη κι αυτό είναι αμφισβητήσιμο. Μουσταφάς στην αραβική γλώσσα σημαίνει αυτός που ξεχωρίζει, ο διαπρεπής. Σημάδια από αρχαιολογικές έρευνες πιστοποιούν ότι η περιοχή κατοικείται από αρχαιοτάτων χρόνων, χωρίς αυτό να σημαίνει ακριβώς στο ίδιο σημείο. Σε ακτίνα δύο χιλιομέτρων γύρω από το σημερινό χωριό υπάρχουν δείγματα οικισμών, όπως στην περιοχή Λυκούρσι (νοτιοδυτικά), στην περιοχή Κούρτανι νότια και στην περιοχή Μετόχι (δυτικά). Στην κορυφή επίσης του βουνού Σωρός δυτικά του σημερινού χωριού, υπάρχουν δείγματα Κυκλώπειων τειχών Μυκηναϊκής περιόδου. Ολλανδή αρχαιολόγος, που έκανε πρόσφατα έρευνες στην περιοχή της Αγίας Τριάδας, ανέφερε ότι ο σημερινός ναός είναι χτισμένος πάνω σε αρχαίο και σπάνιο ναό της θεάς Ήρας. Λέγεται ότι η αρχαία ονομασία του χωριού είναι Σίδες, που σημαίνει Ροδιές. Πράγματι στη περιοχή ευδοκιμούν πολύ οι ροδιές, αν και σήμερα χρησιμοποιούνται μόνο για οικιακή κατανάλωση. Ο πολιούχος του χωριού είναι ο Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος. Ο Ιερός Ναός άρχιζε να κτίζεται το 1923 από τούς κατοίκους του χωριού, είναι κατασκευασμένος από ντόπια κίτρινη πέτρα και αποτελεί το κεντρικότερο σημείο του χωριού. Ο κοιμητηριακός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στην Αγία Παρασκευή και είναι ο παλιότερος ναός, εορτάζει στις 26 Ιουλίου. Άλλα εξωκλήσια είναι: η Αγία Άννα (25 Ιουλίου), ο Άγιος Ιωάννης ο Καλοκτένης (29 Απριλίου), οι άγιοι Ταξιάρχες (8 Νοεμβρίου), η Αγία Τριάδα (κινητή εορτή), Παναγία Μεσοσπορίτισσα (21 Νοεμβρίου), η Αγία Μαρίνα η Μεγαλομάρτυς (16 Ιουλίου). Τσεβά Γ., Η ιστορία της Θήβας και της Βοιωτίας, Πνευματικό Κέντρο Δήμου Θηβαίων, Θήβα 2006
Μαρία Θηρεσία του Λίχτενσταϊν

Η Μαρία Θηρεσία, (γαλλ. Marie Therese, 11 Μαΐου 1694 - 20 Φεβρουαρίου 1772) από τον Οίκο του Λίχτενσταϊν ήταν κόρη του πρίγκιπα του Λίχτενσταϊν και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Σουασσόν.

 Η Μαρία Θηρεσία Άννα Φελίσιτας ήταν η τέταρτη κόρη του Ιωάννη Αδάμ Α΄ του Λίχτενσταϊν και της Ερδμούδης Μαρίας Θηρεσίας, κόρη του Φρειδερίκου Ιωσήφ, 3ου πρίγκιπα του Ντήτριχσταϊν. Παντρεύτηκε το 1713 τον Θωμά Εμμανουήλ, κόμη του Σουασσόν, και είχε τέκνα; Ευγένιος Ιωάννης 1714-1734, κόμης του Σουασσόν. Raton, Pierre (1970). Liechtenstein: History and Institutions of the Principality. Vaduz: Liechtenstein Verlag. p. 20. ASIN B0006D0J8E.
Κόσμος 143

Ο Κόσμος 143 (ρωσικά: Космос 143) ή Ζενίτ-2 No.45 ήταν σοβιετικός κατασκοπευτικός δορυφόρος ο οποίος εκτοξεύτηκε το 1967. Ήταν όταν τεσσαρακοστός έκτος από τους 81 δορυφόρους αυτού του τύπου που στάλθηκε στο διάστημα και είχε μάζα 1730 kg.

 Ο δορυφόρος εκτοξεύτηκε με πύραυλο Βοστόκ-2 από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στις 27 Φεβρουαρίου 1967 (08:45:01 UTC). Όταν τέθηκε επιτυχώς σε περιγήινη τροχιά έλαβε την ονομασία Κόσμος 143, τον κωδικό 1967-017Α καθώς και τον αριθμό 2693 στον Κατάλογο Δορυφόρων. Εξαιτίας μιας μικρής ανωμαλίας κατά την εκτόξευση, τέθηκε σε λίγο χαμηλότερη τροχιά από το προβλεπόμενο, χωρίς όμως το γεγονός αυτό να επηρεάσει την αποστολή του. Στις 7 Μαρτίου 1967 ( 05:46 UTC), η κάψουλα επανεισόδου που μετέαφερε το φωτογραφικό φιλμ επέστρεψε με επιτυχία στην Γη.