IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ίντα του Φόρμπαχ-Ράτελνμπεργκ

Η Ίντα, γερμ.: Ida of Austria (π. 1055 – Σεπτέμβριος 1101) έγινε με τον γάμο της μαργραβίνα της Αυστρίας. Ήταν μία Σταυροφόρος: συμματείχε στη Σταυροφορία του 1101 με δικό της στρατό.

 Ήταν κόρη του Ράποτο Δ΄ του Χαμ (Cham) και της Mατθίλδης. Είναι επίσης γνωστή ως Ίθα. Παντρεύτηκε τον Λεοπόλδο Β΄ της Αυστρίας και απέκτησε έναν γιο, τον Λεοπόλδο Γ΄. Ήταν γνωστή ως μία από τις μεγάλες καλλονές της εποχής της. Το 1101, η Ίντα, μαζί με τον Tίεμο του Σάλτσμπουργκ και τους δούκες Γουέλφο Δ΄ της Βαυαρίας και Γουλιέλμο Θ΄ της Βαυαρίας, εντάχθηκε στη Σταυροφορία του 1101 και σήκωσε και οδήγησε τον δικό της στρατό προς την Ιερουσαλήμ. Τον Σεπτέμβριο εκείνου του έτους, η Ίντα και ο στρατός της ήταν μεταξύ εκείνων που έπεσαν σε ενέδρα στην Ηράκλεια Κύβιστρα από τον σουλτάνο Kιλίτζ Αρσλάν Α΄. Ο Έκχαρντ της Άουρα αναφέρει ότι η Ίντα σκοτώθηκε στις μάχες, αλλά οι φήμες επέμειναν ότι επέζησε και μεταφέρθηκε σε ένα χαρέμι, σύμφωνα με τον Aλβέρτο του Άαχεν. Μεταγενέστεροι θρύλοι υποστήριζαν, ότι ήταν η μητέρα του μουσουλμάνου ήρωα Ζενγκί, όπως στην Ιστορία των Γουέλφων (Historia Welforum), αλλά αυτό είναι αδύνατο για χρονολογικούς λόγους. Ωστόσο, ο Έκεχαρντ της Άουρα είναι ίσως η πιο πιθανή εκδοχή, καθώς είναι ο μόνος που μπορεί να βασιστεί σε αυτόπτες μάρτυρες, που ήταν επιζήσαντες της μάχης της Ηράκλειας Κυβίστρων, τους οποίους ο έκεχαρντ συνάντησε λίγες εβδομάδες αργότερα στην Ιόππη/Γιάφα, ενώ ο Aλβέρτος του Άαχεν και ο συγγραφέας του Historia Welforum κατέγραψαν μόνο μετά από φήμες. Η μοίρα της Ίντας απεικονίζεται στο Αγαπητή Προσκυνήτρια (Beloved Pilgrim) του Κρίστοφερ Χέιγθορν (Christopher Hawthorne) του 2011. Παντρεύτηκε τον Λεοπόλδο Β΄ των Μπάμπενμπεργκ μάργραβο της Αυστρίας και είχε τέκνα: Λεοπόλδος Γ΄ 1073-1136), μάργραβος της Αυστρίας, διάδοχος του πατέρα του. Αδελαΐδα απεβ. μετά το 1120, παντρεύτηκε τον Τεοντέρικ Β΄ κόμη του Φόρμπαχ. Ελισάβετ απεβ. 1107, παντρεύτηκε τον Ότοκαρ Β΄ μάργραβο της Στυρίας. Γκερμπεργκα απεβ. 1142, παντρεύτηκε τον δούκα Μποζιβόι Β΄ δούκα της Βοημίας. Ίντα, παντρεύτηκε τον Λεοπόλδο των Πρεμυσλιδών πρίγκιπα του Zνόιμο. Ευφημία, παντρεύτηκε τον Κόνραντ Α΄ κόμη του Πάιλσταϊν. Σοφία απεβ. 1154, παντρεύτηκε πρώτα τον Ερρίκο του Έπενσταϊν, δούκα της Καρινθίας από το 1090 έως το 1122, και μετά τον Ζήγκαρντ Ι΄ κόμη του Μπούργκαουζεν. Kιλίτζ Αρσλάν Β΄ – ο οποίος ισχυριζόταν συγγένεια εξ αίματος με τον Ερρίκο τον Λέοντα. Historia Welforum Weingartensis Ράνσιμαν, Στίβεν . History of the Crusades, Vol. II Λέχνερ Καρλ . Die Babenberger. Markgrafen und Herzoge von Österreich 976–1246 , Böhlau Verlag Wien-Köln-Weimar 1992.
Κλωντιό Μπωβύ

Ο Κλαούντιο Μπωβύ (γεννημένος στις 16 Απριλίου 1988 στο Σαιν-Κλοντ της Γουαδελούπης) είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για λογαριασμό της ΑΑ Γκανγκάμπ.

 Καταγόμενος από το Σαιν-Κλοντ της Γουαδελούπης, ο Κλαούντιο Μπωβύ ξεκίνησε την ενασχόληση με το ποδόσφαιρο από την τοπική ομάδα της Φυμερόλ Σαιν-Κλοντ. Στην ηλικία των 13 ετών, αποχώρησε από την Γουαδελούπη για να ενταχθεί στην ηλικιακή ομάδα των Κ-14 ετών της τοπικής ένωσης, η οποία βρισκόταν στο Καρκεφού. Πέρασε, στη συνέχεια, μεταξύ 15 και 18 ετών από τα τμήματα υποδομής της ΦΚ Ναντ. Μετά το πέρας της εκπαίδευσής του, ήρθε σε συμφωνία με την ΕΣ Τρουά ΑΚ, όπου και υπέγραψε, τελικώς, το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο στη διάρκεια του καλοκαιριού του 2008. Μετά από την πρώτη του σεζόν ως επαγγελματίας κι ενώ η ΕΣΤΑΚ υποβιβάστηκε στη Νασιονάλ, ο Κλαούντιο αποφάσισε να αποχωρίσει από τον σύλλογο. Αρκετές ομάδες της Λιγκ 2 επιθυμούσαν την απόκτησή του, ενώ πραγματοποίησε και μια περίοδο δοκιμών διάρκειας μιας εβδομάδας με την Γουότφορντ (Τσάμπιονσιπ), όμως η ομάδα της Τρουά αρνείτο να τον αφήσει να φύγει. Στις 23 Μαΐου 2011, ο Κλαούντιο παραχωρήθηκε ως δανεικός (με οψιόν αγοράς) για την σεζόν 2011/12 στην Σατορού αφού πρώτα υπέγραψε ανανέωση του υπάρχοντος συμβολαίου του. Ο Μπωβύ πέτυχε συνολικά 10 τέρματα σε 37 αναμετρήσεις για την Λιγκ 2 με την La Berri. Με το πέρας της σεζόν, ο ομάδα του Σατορού έκανε χρήση της οψιόν αγοράς και ο Μπωβύ έγινε οριστικά παίκτης του συλλόγου. Στις 19 Οκτωβρίου 2012, στα πλαίσια της 11ης αγωνιστικής του πρωταθλήματος της Λιγκ 2, ο Μπωβύ πέτυχε τρία τέρματα απέναντι στην ομάδα της Γκαζελέκ Αζαξιό. Στις 29 Ιανουαρίου 2013, ο Κλαούντιο Μπωβύ παραχωρήθηκε ως δανεικός με οψιόν αγοράς μέχρι το τέλος της σεζόν στην ΣΚ Μπαστιά. Στις 30 Ιουνίου 2013, μεταγράφηκε κι επισήμως στην Αν Αβάν ντε Γκανγκάμπ. Μη έχοντας κληθεί ποτέ σε επίπεδο νέων από τις ανάλογες ηλικιακές κατηγορίες της Εθνικής Γαλλίας, εντάχθηκε στην Εθνική Γουαδελούπης το 2008. Συμμετείχε στον πρώτο του διεθνή αγώνα με την Γουαδελούπη στις 29 Φεβρουαρίου 2008, με την ευκαιρία μιας φιλικής αναμέτρησης απέναντι στον Άγιο Βικέντιο και Γρεναδίνες (ήττα με σκορ 2-1). Ενώ, κανονικά, θα λάμβανε μέρος στο Gold Cup 2009, οι αγωνιστικές δυσκολίες που, ωστόσο, αντιμετώπιζε η ομάδα του τον υποχρέωσαν να παραμείνει στην μητροπολιτική Γαλλία.
Νωτιαία μυϊκή ατροφία

Η νωτιαία μυϊκή ατροφία (spinal muscular atrophy - SMA) είναι μια σχετικά σπάνια νευροεκφυλιστική-νευρομυϊκή ασθένεια γενετικά προκαθορισμένη. Ο προοδευτικός εκφυλισμός των κεντρικών και περιφερικών μυών οδηγεί σε δυσκαταποσία, αναπνευστική ανεπάρκεια, κινητική αναπηρία, σε διαφορετικό βαθμό εκδήλωσης ανάλογα με τον τύπο και τη σοβαρότητα της νόσου. Θεωρείται μετά την κυστική ίνωση η δεύτερη θανατηφόρα νόσος για τον καυκάσιο φυλετικό τύπο.

 Η νόσος οφείλεται στην απουσία ή μειωμένη παρουσία του γονιδίου SMN1, (survival motor neuron 1) υπεύθυνο για τη μεταφορά της εντολής κίνησης από τον εγκέφαλο (νευρικά κύτταρα) στους μύες. Διακρίνεται σε 4 τύπους ανάλογα με την έναρξη εκδήλωσης της νόσου. Πρακτικά ένα στά 40 άτομα του γενικού πληθυσμού φέρουν τη γενετική ανωμαλία. Εάν δύο ετερόφυλα άτομα με την γενετική διαταραχή τεκνοποιήσουν, τα παιδιά έχουν πιθανότητα 25% εκδήλωσης της νόσου. Τύπος 0: παρουσιάζεται σε εμβρυϊκή ηλικία. Το έμβρυο παρουσιάζει μειωμένη αναπνευστική ικανότητα μετά τη γέννηση, από την οποία επέρχεται θάνατος εξαιτίας αναπνευστικών επιπλοκών. Τύπος 1: ξεκινά κατά τη γέννηση ή στην ηλικία των 6 μηνών. Τα παιδιά που γεννούνται με την νόσο και παρουσιάζουν αναπνευστικές επιπλοκές στα δύο πρώτα χρόνια. Τύπος 2: ξεκινά πριν 18 μήνες ζωής και τα μωρά παρουσιάζουν αδυναμία βάδισης και διατήρησης της όρθιας στάσης. Τύπος 3: ξεκινά πριν ή μετά την ηλικία των 3 ετών και είναι δυνατή η βάδιση χωρίς υποστήριξη Τύπος 4: Η νόσος εμφανίζεται στην ενήλικο ζωή και εξελίσσεται σε σχετική λειτουργική αναπηρία. Υποβοηθούμενη κίνηση Ατροφία μυών των άκρων Αναπνευστική δυσχέρεια Αδυναμία κατάποσης (κατά περίπτωση) Ατροφία μυών του κορμού Νωτιαία μυϊκή ατροφία στο Curlie
Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1964-1965

Το πρωτάθλημα της περιόδου 1964-65 ήταν το έκτο που διεξήχθη σε μορφή εθνικής κατηγορίας. Το κατέκτησε ο Παναθηναϊκός για 8η φορά στην ιστορία του, τερματίζοντας 3 βαθμούς μπροστά από τη δεύτερη ΑΕΚ.

 Παναθηναϊκός Προπονητής: Στέφαν Μπόμπεκ. Ποδοσφαιριστές: (Σε παρένθεση συμμετοχές/τέρματα) Τερματοφύλακες: Βουτσαράς (3), Οικονομόπουλος (27). Αμυντικοί: Ανδρέου (28/5), Καμάρας (30/2), Πανουσάκης (4), Παπουλίδης (30), Σούρπης (30), Τζουνάκος (1). Μέσοι: Γ.Γιαννακόπουλος (22), Δομάζος (19/5), Θεοφάνης (5), Κυριακίδης (7), Λουκανίδης (25/21), Πυτιχούτης (3), Σπετσαρίας (2/1). Επιθετικοί: Κομιανίδης (21/8), Παναγιωτίδης (25/4), Πανάκης (6/1), Παπαεμμανουήλ (24/8), Παπουτσάκης (13/8), Χαραλαμπίδης (1), Π.Χριστοδούλου (5). Στην ομάδα ανήκαν και οι: Κ.Αγγελόπουλος, Α.Γιαννακόπουλος, Κωνσταντίνου, Λάρδας, Πολυχρόνης, Ρεμούνδος, Ροκίδης, Σκούφος. Β = Βαθμοί , Αγ.= Αγώνες, Ν =Νίκες; Ι = Ισοπαλίες, Η = Ήττες, ΓΥ= Γκολ Υπέρ, ΓΚ =Γκολ Κατά, Δ =Διαφορά τερμάτων; Το σύστημα βαθμολογίας ήταν: Νίκη: 3 βαθμοί - Ισοπαλία: 2 βαθμοί - Ήττα: 1 βαθμός 13η θέση:Νίκη Βόλου – Απόλλων Καλαμαριάς 1–0 Παναιγιάλειος – Απόλλων Καλαμαριάς 2–1 Νίκη Βόλου – Παναιγιάλειος 2–1 Β΄ Εθνική 1964–65 RSSSF 1964-65
Τίνκα Κούρτη

Η Τίνκα Κούρτη (αλβανικά: Tinka Kurti) (γεννημένη 17 Δεκεμβρίου 1932) είναι Αλβανίδα ηθοποιός. Μέσα σε 60 χρόνια συμμετείχε σε πάνω από 50 ταινίες και 150 θεατρικά έργα. Της έχει απονεμηθεί το μετάλλιο του Καλλιτέχνη του Αλβανικού Λαού.

 Γεννήθηκε στο Σεράγεβο, στη Βοσνία Ερζεγοβίνη, που τότε ήταν τμήμα της Γιουγκοσλοαβίας), από Αλβανό πατέρα και Ουγγαρέζα μητέρα. Ήταν το πρώτο από τα τέσσερα παιδιά της οικογενείας. Σε νεαρή ηλικία η οικογένειά της επέστρεψε στην πόλη Σκόδρα, στη βόρεια Αλβανίας όπου πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της και συμμετείχε στο θέατρο από νεαρή ηλικία. Το 1947 αποβλήθηκε από το 'Liceu Artistik' (Σχολή Τεχνών) στα Τίρανα και ποτέ δεν ήταν σε θέση να αποφοιτήσει. Ωστόσο αυτό δε τη σταμάτησε από το να επιδιώξει μία καριέρα στον χώρο της ηθοποιίας. Έκανε την πρώτη της εμφάνιση στο θέατρο στην ηλικία των 16 ετών, σε έναν μικρό ρόλο, στο έργο Dasma Shkodrane (Γάμος από την Σκόδρα). Από το 1949 έγινε μέλος του Θίασου 'Migjeni' στη Σκόδρα με τον οποίο συμμετείχε σε πάνω από 120 θεατρικές παραστάσεις μεταξύ των οποίων το "Gjaku i Arbrit", "Histori Irkutase", "Toka Jonë", "Fisheku në pajë" και "Fejesa e Çehovit". Η Κούρτι δεν περιορίστηκε μόνο στο θέατρο και αποφάσισε να δοκιμάσει να συμμετάσχει και σε ταινίες. Επιλέχτηκε για τον πρώτο γυναικείο ρόλο στην πρώτη αλβανική ταινία 'Τάνα'. Ακολούθησε μια πολύ μεγάλη σειρά κινηματογραφικών ρόλων που δικαίως την έκαναν να θεωρηθεί θησαυρός της αλβανικής τέχνης. Ορισμένοι εξ αυτών ήταν η μητέρα Pashako στο "Yjet e netëve të gjata", η μητέρα στο "Çifti i lumtur", την 'Sinjorina Mançini' στο "Vajzat me kordele të kuqe" και η γιαγιά στο "Zemra e Nënës". Δύο κινηματογράφοι στα Τίρανα έχουν πάρει το όνομα τους από την Τίνκα Κούρτη όπως και το σχολείο του Λεκμπιμπάι (ένα χωριό της Αλβανίας στη περιοχή της Τροπόγια). Έως και σήμερα η Κούρτη συμμετέχει σε θεατρικές διοργανώσεις και εκπλήσσει το κοινό της όπου και αν πηγαίνει. Όπως έχει δηλώσει σχετικά: «Δεν φοβάμαι τα γηρατειά, ούτε καν τον θάνατο, αλλά φοβάμαι το γήρας του εγκεφάλου και όταν έρθει εκείνη η στιγμή, νομίζω ότι θα είμαι πεθαμένη δύο φορές. Γι'αυτό θέλω να εργάζομαι». Bota - 2014 Ne kerkim te kujt - 2012 Gjallë - 2009 Familjet - 2009 Ne dhe Lenini - 2008 Mira - 2008 Etjet e Kosovës - 2006 Dasma e Sakos - 1998 Nata - 1998 Zemra e nënës - 1994 Vdekja e kalit - 1992 Unë e dua Erën - 1991 Balada e Kurbinit - 1990 Edhe ashtu edhe keshtu - 1989 Flutura në kabinën time - 1988 Telefoni i një mëngjesi - 1987 Në emër të lirisë - 1987 Hije që mbeten pas - 1985 Besa e kuqe - 1992 Qortimet e vjeshtës 1981 Si gjithë të tjerët -1981 Mëngjese të reja - 1980 Nusja - 1980 Gjeneral gramafoni - 1978 Vajzat me kordele të kuqe - 1978 Emblema e dikurshme - 1976 Çifti i Lumtur -1975 Lumë drite - 1975 Operacioni Zjarri - 1973 Yjet e netëve të gjata ( - 1972 Guximtarët - 1970 Tana - 1958 Tinka Kurti: Shkela cdo bestytni per puthjen e pare te filmit shqiptar TheTwo Albanian Families Tinka Kurti: Ju rrëfej origjininën time hungareze
Αθανάσιος Σκληρός

Ο Αθανάσιος Σκληρός (ο επιλεγόμενος Πικρός ή και Πικρίδης) (1580 – 1664) ήταν γιατρός και λόγιος του 17ου αιώνα από την Κρήτη. Έγραψε ποιήματα και επιγράμματα, και μετέφρασε στα ελληνικά της εξομολογήσεις του Αυγουστίνου.

 Γεννήθηκε στον Χάνδακα. Σπούδασε στο Ελληνικό Γυμνάσιο της Βενετίας και ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας, του οποίου έγινε διδάκτορας το 1615. Στη συνέχεια γύρισε στην Κρήτη, όπου εργάστηκε ως γιατρός. Τιμήθηκε από τη Βενετική Δημοκρατία με το αξίωμα του αρχιάτρου. Στο Τουρκοβενετικό πόλεμο (1645-1669), που έληξε με την κατάληψη της Κρήτης από τους Οθωμανούς και τον τερματισμό της βενετικής κυριαρχίας στο νησί, ο Σκληρός έχασε το γιο του και τελικά πέθανε το 1664 στο Χάνδακα που ήταν υπό την πολιορκία των οθωμανικών στρατευμάτων. Σε ένα ποίημα του, που αποτελείται από 9287 ιαμβικούς τρίμετρους στίχους και το οποίο εκδόθηκε το 1867 από τον Κωνσταντίνο Σάθα με τον τίτλο «Αθανασίου εκ Πικριδών ιατρού θρήνος εις την εαυτού Κρητομήτορα πάτρην της απάσης νήσου καταστροφής ένεκεν», ο Σκληρός έδωσε μια πολύ παραστατική περιγραφή των δεινών του Τουρκοβενετικού πολέμου. Συνέγραψε επίσης υπόμνημα στα έργα του Ιπποκράτη. Κατά τον Σάθα ο Σκληρός διέθετε μία από τις πλουσιότερες βιβλιοθήκες της εποχής του. Αθανάσιος Ι. Γκιάλας: Η ελληνική Ιατρική και οι `Ελληνες ιατροί από της Αλώσεως μέχρι της Εθνεγερσίας, Αθήναι 1979 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάννικα, τ.47
Ζου Γιούχουα

Η Ζου Γιούχουα (Διεθνώς: Xu Yuhua, κινεζικά: 许昱华, γεν. 29 Οκτωβρίου 1976) είναι Κινέζα νομικός, γλωσσολόγος και γκρανμαίτρ στο σκάκι, η 11η Παγκόσμια Πρωταθλήτρια Σκακιού από το 2006 έως το 2008. Είναι η τρίτη Κινέζα παγκόσμια πρωταθλήτρια γυναικών μετά την Ζίε Ζουν και την Ζου Τσεν.

 Η Ζου Γιούχουα γεννήθηκε στις 29 Οκτωβρίου 1976 στην πόλη Τζινχούα της επαρχίας Ζεγιάνγκ στην Κίνα.Είναι απόφοιτος Νομικών Επιστημών με μπάτσελορ το 2006 από το Πανεπιστήμιο του Πεκίνου. Επίσης από το Πανεπιστήμιο του Πεκίνου, έχει πάρει μάστερ λογοτεχνίας στην Κινεζική Γλωσσολογία το 2011. Η Ζου Γιούχουα κέρδισε με την ομάδα της Κίνας το Παγκόσμιο Κύπελλο στο Σκάκι το 2000 και το 2002, επίσης, κέρδισε την 34η, 35η και 36η Σκακιστική Ολυμπιάδα το 2000, 2002 και 2004 αντίστοιχα.Στις 25 Μαρτίου 2006 κέρδισε το Παγκόσμιο Σκακιστικό Πρωτάθλημα Γυναικών στο νοκ-άουτ τουρνουά που πραγματοποιήθηκε στην Αικατερινούπολη της Ρωσίας, νικώντας την Ρωσίδα Αλίσα Γκαλιάμοβα κερδίζοντας 2,5 πόντους στην τρίτη από τις τέσσερις παρτίδες του τελικού. Το νοκ-άουτ τουρνουά είχε 64 συμμετέχουσες σκακίστριες, μεταξύ αυτών η πρώην παγκόσμια πρωταθλήτρια Ζου Τσεν και η τότε παγκόσμια πρωταθλήτρια Αντοανέτα Στεφάνοβα. Η Ζου Γιούχουα ήταν τότε έγκυος τριών μηνών. Κερδίζοντας το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Γυναικών του 2006 έγινε η 22η κατά σειρά Κινέζα διεθνής γκρανμαίτρ. Το 2008 έχασε τον τίτλο της Παγκόσμιας Πρωταθλήτριας από την Ρωσίδα Αλεξάνδρα Κοστένιουκ. Τον Οκτώβριο του 2009 κέρδισε το 2ο Γκραν-πρι Γυναικών της FIDE που πραγματοποιήθηκε στο Ναντζίνγκ κατά το διάστημα 27 Σεπτεμβρίου – 9 Οκτωβρίου 2009. Η Ζου Γιούχουα παίζει στο Σκακιστικό Πρωτάθλημα της Κίνας με τον σκακιστικό όμιλο της Ζεγιάνγκ. Επίσημη ιστοσελίδα «Ζου Γιούχουα (προφίλ)». ChessGames. Ανακτήθηκε στις 18 Αυγούστου 2015. «Ζου Γιούχουα (κατάταξη)». FIDE. Ανακτήθηκε στις 18 Αυγούστου 2015.
Κρίκετ στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900

Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1900 στο Παρίσι διεξήχθη ένα τουρνουά Κρίκετ (ανδρών). Έγινε μόνο ένας αγώνας στον οποίον έλαβαν μέρος συνολικά 24 αθλητές από δύο χώρες. Είναι το μοναδικό τουρνουά κρίκετ που διεξήχθη σε Ολυμπιακούς Αγώνες μέχρι σήμερα.

 Οι δύο χώρες που συμμετείχαν είναι οι εξής (σε παρένθεση ο αριθμός των αθλητών): Γαλλία (12) Μεγάλη Βρετανία (12)Αρχικά είχαν προγραμματιστεί να αγωνιστούν στο τουρνουά τέσσερις ομάδες που θα εκπροσωπούσαν το Βέλγιο, τη Γαλλία, τη Μεγάλη Βρετανία και την Ολλανδία. Το Βέλγιο και η Ολλανδία απέσυραν τις ομάδες τους, αφήνοντας τη Μεγάλη Βρετανία να πάει να αγωνιστεί μόνη της στη Γαλλία. Καμία από τις δύο ομάδες που συμμετείχαν δεν είχε επιλεγεί με εθνικό κριτήριο. Η βρετανική ομάδα ήταν μια Περιηγητική Λέσχη των κομητειών Ντέβον και Σόμερσετ, ενώ η γαλλική ομάδα, που εμφανίστηκε ως Ένωση Αθλητικών Ομίλων Γαλλίας, αποτελούταν κυρίως από Βρετανούς ομογενείς που ζούσαν στο Παρίσι. Ο αγώνας μεταξύ των ομάδων που εκπροσωπούσαν τη Μεγάλη Βρετανία και τη Γαλλία διεξήχθη στο ποδηλατοδρόμιο Βέινσεν στις 19 και 20 Αυγούστου 1900. Μετά από αμοιβαία συμφωνία των αρχηγών των δύο ομάδων αυξήθηκε ο αριθμός των παικτών τους σε 12 από 11 παίκτες, που ήταν το συνηθισμένο με βάση τους κανονισμούς. Την πρώτη ημέρα οι Βρετανοί πήραν την πρωτοπορία με 117-78 πόντους. Την επομένη οι Βρετανοί ξεκίνησαν πρώτοι πετυχαίνοντας 145 πόντους φθάνοντας τους 262 συνολικά. Αυτό σήμαινε πως οι Γάλλοι έπρεπε να καλύψουν διαφορά 185 πόντων, κάτι που δεν πέτυχαν σκοράροντας μόλις 26. Έτσι η βρετανική ομάδα αναδείχθηκε ολυμπιονίκης με τελικό σκορ 262-104 σε 158 γύρους. Στην ομάδα της Μεγάλης Βρετανίας απονεμήθηκε το αργυρό μετάλλιο και στην ομάδα της Γαλλίας το χάλκινο μετάλλιο, μαζί με κάποια μικροσκοπικά αγάλματα του Πύργου του Άιφελ. Το τουρνουά αναγνωρίστηκε επισήμως ως Ολυμπιακό αγώνισμα το 1912, ενώ αργότερα η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή μετέτρεψε τα μετάλλια σε χρυσό και αργυρό αντίστοιχα. International Olympic Committee medal winners database. Buchanan, Ian (1993). Mallon, Bill, επιμ. «Cricket at the 1900 Games». Journal of Olympic History (International Society of Olympic Historians) 1 (2). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2012-06-14. https://web.archive.org/web/20120614023908/http://www.la84foundation.org/SportsLibrary/JOH/JOHv1n2/JOHv1n2c.pdf. Ανακτήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2014.
Ναζπερβέρ Καντινεφέντι

Η Ναζπερβέρ Καντινεφέντι (Οθ. Τούρκικα:نازبيرفر الرجل) (Τούρκικα: Nazperver Kadınefendi, 12 Ιουνίου 1870 - 9 Μαρτίου 1929) ήταν η τέταρτη σύζυγος του σουλτάνου Μωάμεθ Ε΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Üçüncü Nazperver Kadın Efendi Hazretleri

 Η Ναζπερβέρ Καντινεφέντι γεννήθηκε στις 12 Ιουνίου 1870 στο Μπεσίκτας, και ήταν κόρη του Ισμαήλ Τσικοτουά και της συζύγου του Αλιγιέ Ντζιαπς-Ιπά. Ήταν ανιψιά της Ντουρουνέβ Καντινεφέντι, της πρώτης συζύγου του σουλτάνου Αμπντούλ Αζίζ. Ναζπερβέρ σημαίνει "ζωοτρόφος της εύνοιας". Το πραγματικό της όνομα ήταν Εμινέ Ρουκιγιέ Τσικοτουά. Μέσω του πατέρα της, ήταν συγγενής της Φατμά Πεσέντ Χανιμεφέντι, σύζυγος του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ και της Μιχρί Μιουσφικά Χανιμεφέντι, φημισμένη Τουρκάλα ζωγράφος. Στην ηλικία των τεσσάρων η Εμινέ και η αδελφής της Μπεχιγιέ Χανιμεφέντι, μεταφέρθηκαν στην Κωνσταντινούπολη, όπου παραδόθηκαν στο αυλή του Οθωμανού σουλτάνου και δόθηκαν στη φροντίδα της Ντουριάντεν Καντινεφέντι. Μετονομάστηκε σε Ναζπερβέρ και της δόθηκε Τουρκική και Μουσουλμανική εκπαίδευση στο χαρέμι του παλατιού. Διδάχτηκε επίσης γαλλικά από τη θεία της. Ήταν επίσης ένας από τους μάρτυρες της δολοφονίας του σουλτάνου Αμπντούλ Αζίζ. Μετά το θάνατο του Αμπντούλ Αζίζ, μαζί με τη θεία της, εγκαταστάθηκαν στο Παλάτι Φεριγιέ. Ένα βράδυ κατά την διάρκεια ενός δείπνου στο παλάτι Φεριγιέ, ο ηγεμόνας Μωάμεθ Ρεσάντ πρόσεξε την Ναζπερβέρ και παντρεύτηκαν το 1888 στο Παλάτι Βελιάχντ. Ένα χρόνο μετά τον γάμο γέννησε το μοναδικό της παιδί, την Ρεφιά Σουλτάν, αλλά η κοπέλα πέθανε στη βρεφική ηλικία. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ίδρυσε μια οργάνωση με το όνομα Ιστιχλάκ-ι Μιλλί. Μετά το θάνατο της Ντουριάντεν Καντινεφέντι, η Ναζπερβέρ ανήλθε στην θέση της τρίτης συζύγου. Ήταν παχουλή, όπως και οι άλλες σύζυγοί, αλλά και ψηλή. Αν και η Ναζπερβέρ δεν φαινόταν ιδιαίτερα καλή, είχε μια εκλεπτυσμένη και φιλική ευγένια που έδινε μια καλή εντύπωση. Μετά τον θάνατο του Μωάμεθ το 1918, η Ναζπερβέρ μετακόμισε το Βανικόϊ. Η Ναζπερβέρ Καντινεφέντι πέθανε στις 9 Μαρτίου 1929 στο Βανικόϊ σε ηλικία 58 ετών. Είναι θαμμένη στο κοιμητήριο Γιαχιά Εφέντι. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Τζων Χάντλεϋ

Ο Τζων Χάντλεϋ (John Hadley, 16 Απριλίου 1682 – 14 Φεβρουαρίου 1744) ήταν Βρετανός αστρονόμος και μαθηματικός, που εφεύρε τον οκτάντα, ένα αστρονομικό όργανο που προηγήθηκε του εξάντα, γύρω στο 1730.

 Ο Χάντλεϋ γεννήθηκε στο Μπλούμσμπερυ του Λονδίνου και ήταν γιος της Κάθριν Φιτστζέιμς (FitzJames) και του Τζωρτζ Χάντλεϋ. Το 1717 ο Τζων έγινε μέλος (και αργότερα αντιπρόεδρος) της Βασιλικής Εταιρείας. Στις 6 Ιουνίου 1734 νυμφεύθηκε την Ελίζαμπεθ Χότζες, κόρη εύπορης οικογένειας. Απέκτησαν ένα παιδί, τον Τζων, ο οποίος γεννήθηκε το 1738. Ο οκτάντας χρησιμοποιείται για τη μέτρηση του ύψους του Ηλίου ή κάποιου άλλου ουράνιου σώματος πάνω από τον ορίζοντα στη θάλασσα. Στη συσκευή που επινόησε ο Χάντλεϋ, ένας κινητός βραχίονας που φέρει ένα κάτοπτρο και μπορεί να περιστρέφεται ως προς ένα βαθμονομημένο τόξο, δίνει ένα είδωλο του ουράνιου σώματος, το ύψος του οποίου μετρείται όταν το είδωλο αυτό συμπέσει με τη γραμμή του ορίζοντα, η οποία παρατηρείται απευθείας. Αν η θέση του σώματος στην ουράνια σφαίρα και ο χρόνος της παρατηρήσεως είναι γνωστά, είναι εύκολο να υπολογισθεί το γεωγραφικό πλάτος στο οποίο βρίσκεται ο χρήστης. Ο οκτάντας αποδείχθηκε πολύτιμος για τη ναυσιπλοΐα και αντικατέστησε άλλα όργανα, όπως το τεταρτοκύκλιο. Ο Αμερικανός εφευρέτης Τόμας Γκόντφρεϋ επινόησε ανεξάρτητα τον οκτάντα περίπου την ίδια εποχή. Ο Χάντλεϋ ανέπτυξε επίσης μεθόδους για την κατασκευή ασφαιρικών (χωρίς σφαιρικό σφάλμα), παραβολικών κυρίων κατόπτρων για κατοπτρικά τηλεσκόπια. Το 1721 επέδειξε το πρώτο Νευτώνειο τηλεσκόπιο με παραβολικό κάτοπτρο στη Βασιλική Εταιρεία. Το όργανο αυτό, έχοντας κύριο κάτοπτρο διαμέτρου 6 ιντσών (15,24 cm), συγκρινόταν ευνοϊκά με τα μεγάλα διοπτρικά τηλεσκόπια της εποχής. Ο Χάντλεϋ κατασκεύασε επίσης γρηγοριανά τηλεσκόπια με κάτοπτρα που είχαν πολύ ακριβές σχήμα . Ο Χάντλεϋ πέθανε στο Ηστ Μπάρνετ του Χέρτφορντσάιρ της Αγγλίας σε ηλικία 62 ετών. Το Όρος Χάντλεϋ και το Ρήγμα Χάντλεϋ στη Σελήνη Η ακαδημία του Oasis Trust στο Άνφιλντ Γουός αποκαλείται Oasis Academy Hadley. Η βιογραφία του Χάντλεϋ
Isle of Beauty, Isle of Splendour

Το τραγούδι «Isle of Beauty, Isle of Splendour» («Νησί της ομορφιάς, νησί της μεγαλοπρέπειας») είναι ο εθνικός ύμνος της Δομινίκας. Καθιερώθηκε το 1967, όταν η Δομινίκα απέκτησε καθεστώς κράτους. Οι στίχοι είναι του Ουίλφρεντ Όσκαρ Μόργκαν Ποντ (Wilfred Oscar Morgan Pond) και η μουσική του Λίμουελ Μακ Φέρσον Κρίστιαν (Lemuel McPherson Christian). Ο ύμνος ψηφίστηκε ανάμεσα στους 10 καλύτερους ύμνους των χωρών που έλαβαν μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου το 2008.

 Isle of beauty, isle of splendour, Isle to all so sweet and fair, All must surely gaze in wonder At thy gifts so rich and rare. Rivers, valleys, hills and mountains, All these gifts we do extol. Healthy land, so like all fountains, Giving cheer that warms the soul.Dominica, God hath blest thee With a clime benign and bright, Pastures green and flowers of beauty Filling all with pure delight, And a people strong and healthy, Full of godly, rev'rent fear. May we ever seek to praise Thee For these gifts so rich and rare.Come ye forward, sons and daughters Of this gem beyond compare. Strive for honour, sons and daughters, Do the right, be firm, be fair. Toil with hearts and hands and voices. We must prosper! Sound the call, In which ev'ryone rejoices, "All for Each and Each for All." Νησί της ομορφιάς, νησί της λαμπρότητας, Νησί τόσο γλυκό και όμορφο για όλους, Όλοι σίγουρα πρέπει να βλέπουν απορημένοι Τα τόσο πλούσια και σπάνιά σου κάλλη. Ποταμούς, κοιλάδες, λόφους και βουνά, Όλα αυτά τα καλά εκθειάζουμε συνεχώς. Γερή γη, όπως όλες οι πηγές, Δίνοντας χαρά που ζεσταίνει την ψυχή.Δομινίκα, ο Θεός σε ευλόγησε Με ένα ήπιο και λαμπρό κλίμα, Πράσινα λιβάδια και όμορφα λουλούδια Που γεμίζουν τους πάντες με αγνή ευχαρίστηση, Και έναν λαό δυνατό και υγιή, Γεμάτο από θεϊκό και σεβάσμιο δέος . Είθε πάντα να ζητάμε να σε υμνούμε Για τα τόσα πλούσια και σπάνια κάλλη.Ελάτε μπροστά, γιοι και κόρες Από αυτόν τον πολύτιμο λίθο χωρίς διάκριση. Αγωνιστείτε για την τιμή, γιοι και κόρες, Κάντε το καλό, να είστε σταθεροί, να είστε δίκαιοι. Μοχθήστε με τις καρδιές και τα χέρια και τις φωνές. Πρέπει να ευημερήσουμε! Κάντε να ηχήσει το κάλεσμα, Για το οποίο ο καθένας είναι γεμάτος χαρά, "Ένας για Έναν και Ένας για Όλους." http://www.avirtualdominica.com/flag.cfm- Εθνικός ύμνος της Δομινίκας και άλλα εθνικά σύμβολα.
Οκτόμπερφεστ

Το Οκτόμπερφεστ (Oktoberfest) είναι το μεγαλύτερο παγκοσμίως λαϊκό πανηγύρι που λαμβάνει χώρα στο Μόναχο κάθε χρόνο στην πλατεία Τερέζινβισε της περιοχής Λούντβιχσφορστατ-Ίζαρφορστατ. Διαρκεί δύο εβδομάδες και λήγει το πρώτο Σαββατοκύριακο του Οκτωβρίου. Καθιερώθηκε από το 1810, οπότε έγιναν μεγάλες γιορτές για το γάμο του πρίγκιπα της Βαυαρίας Λουδοβίκου Α'. Όλες οι ζυθοποιίες του Μονάχου προσφέρουν μπύρα στους επισκέπτες σε χαρακτηριστικές σκηνές χωρητικότητας 2-3.000 ατόμων. Τα τελευταία χρόνια σερβιτόροι και αρκετοί επισκέπτες φορούν τις παραδοσιακές βαυαρικές ενδυμασίες.

 Ο πρίγκιπας Λούντβιχ (1786-1868), βασιλιάς της Βαυαρίας ως Λουδοβίκος Α΄ για τα έτη 1825-1848, παντρεύτηκε την πριγκίπισσα Θηρεσία του Σαξ-Χιλντμπουργκχάουζεν στις 12 Οκτωβρίου 1810. Οι πολίτες του Μονάχου κλήθηκαν να παραστούν στις εκδηλώσεις που διοργανώθηκαν στους αγρούς μπροστά από Πύλες της πόλης για να γιορτάσουν το βασιλικό γεγονός. Τα χωράφια ονομάστηκαν Τερεζινβίζε ("λιβάδια της Θηρεσίας") προς τιμήν της πριγκίπισσας και από τότε έχουν κρατήσει αυτό το όνομα, παρόλο που οι ντόπιοι έχουν συντομεύσει το όνομα σε "Βισν". Οι ιπποδρομίες, σύμφωνα με την παράδοση του Σαρλαχρένεν του 15ου αιώνα, πραγματοποιήθηκαν στις 18 Οκτωβρίου για να τιμήσουν τους νεόνυμφους. Είναι ευρέως κατανοητό ότι ο Αντρέας Μίκαελ Νταλλ'Άρμι, υψηλόβαθμος της Εθνικής Φρουράς, πρότεινε την ιδέα. Ωστόσο, η προέλευση των ιπποδρομιών και το ίδιο το Οκτόμπερφεστ ενδέχεται να έχουν προέλθει από προτάσεις που προσέφερε ο Φραντς Μπαουμγκάρτνερ, αγωνιστής και λοχίας στην Εθνική Φρουρά. Η ακριβής προέλευση του φεστιβάλ και των ιπποδρομιών παραμένει αμφισβητούμενη. Ωστόσο, η απόφαση επανάληψης των ιπποδρομιών, το θέαμα και οι εορτασμοί το 1811 ξεκίνησε την ετήσια παράδοση του Οκτόμπερφεστ. Το εκθεσιακό κέντρο, το οποίο βρισκόταν εκτός της πόλης, επελέγη λόγω της φυσικής του καταλληλότητας. Ο λόφος Ζέντλινγκερ (σημερινό Τερεζινχόχε) χρησιμοποιήθηκε ως κερκίδα για 40.000 θεατές. Ο χώρος του φεστιβάλ παρέμεινε ανέπαφος εκτός από τη σκηνή του βασιλιά. Οι γευστικές δοκιμασίες των "δοκιμαστών", άλλων κρασιών και μπύρας πραγματοποιούνταν πάνω από τους επισκέπτες στα περίπτερα του λόφου. Πριν ξεκινήσει ο αγώνας, πραγματοποιούνταν παραστάσεις. Ακολούθησε ένας πολύ απαιτητικός αγώνας με 30 άλογα σε ένα μακρύ μονοπάτι μήκους 11.200 μέτρων. Το πρώτο άλογο που πέρασε τη γραμμή τερματισμού ανήκε στον Φραντς Μπαουμγκάρτνερ (ένας από τους υποτιθέμενους δημιουργούς του φεστιβάλ). Ο πρωταθλητής ιπποδρομιών και υπουργός Εξωτερικών Μαξιμίλιαν φον Μοντγκέλας απένειμαν στον Μπαουμγκάρτνερ το χρυσό μετάλλιο του. Oktoberfest-Live (Ελληνική) Το Βήμα sansimera.gr εικόνες από την Οκτόμπερφεστ
Καλαντός

Ο Καλαντός είναι το επίνειο του Φιλωτίου. Είναι μικρός οικισμός με 10 κατ. (απογρ. 2011) στον ομώνυμο φυσικό απάνεμο όρμο, ο οποίος βρίσκεται στο νοτιότερο άκρο της Νάξου απέναντι από το νησάκι Ηρακλειά. Υπάγεται διοικητικά στη Δημοτική Κοινότητα του Φιλωτίου, που υπάγεται στο δήμο Νάξου & Μικρών Κυκλάδων.

 Στην απογραφή του 1991, αναγνωρίζεται ως οικισμός και προσαρτάται στην κοινότητα του Φιλοτίου. Το 1997, με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας' (νόμος 2539/97), η κοινότητα Φιλοτίου καταργείται και ο οικισμός Καλαντός προσαρτάται στο νεοσύστατο δήμο Δρυμαλίας με έδρα τον οικισμό Χαλκείο. Το 2010, με την εφαρμογή του προγραμματος Καλλικράτης (νόμος 3852/2010), καταργείται ο δήμος Δρυμαλίας και ο Καλαντός υπάγεται στη Δημοτική Κοινότητα Φιλωτίου, η οποία υπάγεται στο Δήμο Νάξου & Μικρών Κυκλάδων. Πιθανολογείται η ονομασία Καλαντός να προέρχεται από το Καλανδός της Καρίας της Μ.Ασίας (σήμερα Γκελεμπέ στην Τουρκία), γιατί σύμφωνα με τον Διόδωρο τον Σικελιώτη μετά τους Θράκες η Νάξος κατοικήθηκε από τους Κάρες της περιοχής Λάτμου. Επειδή οι Κάρες έχασαν την κυριαρχία της Νάξου από τους μινωΐτες περί το 1900 π.χ. το τοπωνύμιο Καλαντός έχει επικρατήσει για πάνω από 4.000 χρόνια. Χαρακτηρίζεται από την πολύ όμορφη παραλία με την χρυσαφένια αμμουδιά και τα γαλαζοπράσινα ρηχά νερά, που προστατεύονται από τους ανέμους. Η παραλία είναι ήσυχη, μακριά απο τον τουρισμό, γιατί απέχει περίπου 20 χλμ. από το Φιλώτι (και 40 χλμ. από την Χώρα της Νάξου). Τα τελευταία χρόνια διαθέτει μικρό λιμανάκι κατάλληλο να φιλοξενήσει ιστιοπλοϊκά και γιοτ. Πίσω από την παραλία εκβάλει ρεματιά που σχηματίζει πλούσιο υδροβιότοπο, μια μικρή λίμνη με καλαμιές και πλήθος πουλιών. Ο υδροβιότοπος αποτελεί έναν σταθμό για τα αποδημητικά πουλιά. Δεν υπάρχει δυνατότητα πρόσβασης με τα μέσα μαζικής μεταφοράς (ΚΤΕΛ). Υπάρχει καλός ασφαλτοστρωμένος επαρχιακός δρόμος, περίπου 20 χλμ., που ξεκινά από το Φιλώτι και μόνο ένα με δύο χιλιόμετρα πριν την παραλία γίνεται καλοπατημένος χωματόδρομος. Όλη η διαδρομή, που διασχίζει ελαιώνες και κυρίως βοσκοτόπια, είναι μεσόγεια και κάπου στα μισά της, δίπλα στο δρόμο, υπάρχει ο Πύργος του Χειμάρρου. Να σημειώσουμε ότι υπάρχει παράκτιος, πολύ δύσκολος χωματόδρομος από την παραλία της Αγιασσού (11,7 χλμ.), που είναι καλός και για πεζοπορία. Φιλώτι Πύργος Χειμάρρου Παρουσίαση του Καλαντού από Μανόλη Λυκουρόπουλο (είναι στά 10:50 έως 12:57 λεπτά του video) Κάτοψη και φωτογραφίες από "χάρτες Google". Ανοιξιάτικος Καλαντός (2012) με πολλές φωτογραφίες από tofiloti.blogspot.gr. Δημοδιεύθηκε 23/03/2012. Αρχειοθετήθηκε 28/11/2017. Ανακτήθηκε 28/11/2017.
Άστρουντ Ζιλμπέρτο

Η Άστρουντ Ζιλμπέρτο (Astrud Gilberto) (Astrud Evangelina Weinert ; 29 Μαρτίου 1940- 5 Ιουνίου 2023) ήταν Βραζιλιάνα τραγουδίστρια της σάμπα και της Μπόσα νόβα. Έγινε διάσημη την δεκαετία του 1960 μετά την ερμηνεία του τραγουδιού "The Girl from Ipanema".

 Η Άστρουντ Ζιλμπέρτο γεννήθηκε στην Μπαχία της Βραζιλίας από Βραζιλιάνα μητέρα και Γερμανό πατέρα. Μεγάλωσε στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Ο πατέρας της ήταν καθηγητής ξένων γλωσσών και η ίδια έμαθε άπταιστα αρκετές γλώσσες. Παντρεύτηκε τον Ζοάο Ζιλμπέρτο το 1959 και απέκτησε έναν γιο, τον Ζοάο Μαρσέλο Ζιλμπέρτο. Έχει έναν δεύτερο γιο από έναν δεύτερο γάμο, τον Γκρέγκορι Λαρσόσα. Αργότερα έκανε σχέση με τον συνεργάτη του άνδρα της, τον Αμερικανό σαξοφωνίστα της τζαζ Σταν Γκέτς. Το 1963 μετανάστευσε στις ΗΠΑ, όπου διαμένει μέχρι σήμερα. Η Άστρουντ και ο Ζοάο πήραν διαζύγιο στα μέσα της δεκαετίας του 1960. Απεβίωσε στις 5 Ιουνίου 2023 σε ηλικία 83 ετών The Shadow of Your Smile (Verve, 1965) The Astrud Gilberto Album (Verve, 1965) A Certain Smile, a Certain Sadness]] with Walter Wanderley (Verve, 1966) Look to the Rainbow (Verve, 1966) Beach Samba (Verve, 1967) Windy (Verve, 1968) I Haven't Got Anything Better to Do (Verve, 1969) September 17, 1969 (Verve, 1969) Gilberto with Turrentine (CTI, 1971) Now (Perception, 1972) That Girl from Ipanema (Image, 1977) Plus with James Last (Polydor, 1986) Jungle (Magya, 2002) Bossa Nova: The Story of the Brazilian Music That Seduced the World, Castro, Ruy. 2000. (Published in English in 2003.) De Stefano, Gildo, Il popolo del samba, La vicenda e i protagonisti della storia della Musica popular brasileira|musica popolare brasiliana, Preface by Chico Buarque de Hollanda, Introduction by Gianni Minà, RAI-ERI, Rome, 2005, (ISBN 8839713484) De Stefano, Gildo, Saudade Bossa Nova: musiche, contaminazioni e ritmi del Brasile, Preface by Chico Buarque, Introduction by Gianni Minà, Logisma Editore, Firenze, 2017, (ISBN 978-88-97530-88-6) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Astrud Gilberto στο Wikimedia Commons Επίσημος ιστότοπος
Φράνκι Μπανάλι

Ο Φράνκι Μπανάλι (αγγλ. Frankie Banali) ήταν Αμερικανό-Κουβανός ντράμερ της hard rock και heavy metal μουσικής σκηνής, γνωστός για την συμμετοχή του στα συγκροτήματα των Quiet Riot και W.A.S.P..

 Βασικές επιρροές του Μπανάλι όταν ξεκίνησε να παίζει τύμπανα ήταν ο Ρίνγκο Σταρ των Beatles, ο Τσάρλι Γουάτς των Rolling Stones, ο Τζον Μπόναμ των Led Zeppelin, ο Τέρι Μπόζιο, κ.α.. Πρώτη του επίσημη συνεργασία ήταν με τους Steppenwolf το 1978, χωρίς όμως να ηχογραφήσει μαζί τους. Μετά την ηχογράφηση των ομώνυμων άλμπουμ των Vic Vergat Band και των Heavy Bones, έγινε μέλος των Quiet Riot, κυκλοφορώντας μαζί τους το τρίτο και ιδιαίτερα επιτυχημένο άλμπουμ τους, "Metal Health'. Ο δίσκος βραβεύθηκε ως εξαπλά πλατινένιος και έφθασε στην κορυφή του Billboard στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Μπανάλι παρέμεινε στο συγκρότημα μέχρι το 1989, ηχογραφώντας μαζί τους άλλα τρία στούντιο άλμπουμ. Το 1986, συμμετείχε στις ηχογραφήσεις για φιλανθρωπικό σκοπό, που διοργάνωσε ο Ρόνι Τζέιμς Ντίο με την ονομασία Hear 'n Aid και το σινγκλ "Stars". Το 1992, κυκλοφόρησε με τους Heavy Bones το ομώνυμο άλμπουμ τους, ενώ είχε ενταχθεί στους W.A.S.P. από το 1989, κυκλοφορώντας τους δίσκους "The Headless Children" και "The Crimson Idol". Μετά το "Still Not Black Enough" του 1995, αποχώρησε από τους W.A.S.P., ενώ παράλληλα είχε επιστρέψει στους Quiet Riot κυκλοφορώντας τα άλμπουμ "Terrified" (1993), "Down to the Bone" (1995) και "Alive and Well" (1999) μέχρι το τέλος της χιλιετίας. Άλλες συνεργασίες του κατά την διάρκεια της δεκαετίας του '90 περιελάμβαναν τους Blackthorne, Atsushi Yokozeki, κ.α.. Το 2001 επέστρεψε στους W.A.S.P., συνεργαζόμενος παράλληλα με τους Quiet Riot. Στο συγκρότημα παρέμεινε για τρία χρόνια συμμετέχοντας στους δίσκους "Unholy Terror" (2001), "Dying for the World" (2002), "The Neon God: Part 1 – The Rise" (2004) και "The Neon God: Part 2 - The Demise" (2004). Κατά τις δύο περιόδους που ήταν μέλος των W.A.S.P. δεν ήταν ο μοναδικός ντράμερ του συγκροτήματος, αφού μοιράστηκε τα καθήκοντα με τον Στετ Χάουλαντ στο "The Crimson Idol" και τις, μετά το 2001, κυκλοφορίες τους. Έχει σχηματίσει τους Freakshow μαζί με τον Τόνι Φράνκλιν των Sir Lord Baltimore, τον Τζεφ Λα Μπαρ των Cinderella και τον Μάρκους Άλεν Κρίστοφερ των Miss Crazy. Ταυτόχρονα, συνεχίζει να ηχογραφεί με τους Quiet Riot, έχοντας κυκλοφορήσει τα άλμπουμ "Guilty Pleasures" (2001), "Rehab" (2006) και "Quiet Riot 10" (2014). Bio - The Official Frankie Banali Website Frankie Banali - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives Frankie Banali Discography at Discogs Επίσημη ιστοσελίδα του Φράνκι Μπανάλι
Κάστρο του Κρόνμποργκ

Το Κρόνμποργκ (δαν. Kronborg) βρίσκεται κοντά στην πόλη Χέλσινγκορ (Helsingør) στα σύνορα της Δανίας με τη Σουηδία. Από τις 30 Νοεμβρίου 2000, έχει συμπεριληφθεί από την UNESCO στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Το κάστρο έχει μεγάλη συμβολική σημασία για τους Δανούς και έπαιξε ρόλο-κλειδί στη ιστορία της βόρειας Ευρώπης από το 16ο έως το 18ο αιώνα. Έχει παραμείνει άθικτο έως σήμερα κι έχει μείνει γνωστό, γιατί ο Σαίξπηρ τοποθέτησε εκεί, στο κάστρο της Ελσινόρης, τα γεγονότα της τραγωδίας του, "Άμλετ".

 Το κάστρο βρίσκεται στο νησί Σγιέλαν ή αλλιώς Ζηλανδίας, στο στενό του Όρεσουντ, το οποίο έχει μόλις 4 χιλιόμετρα πλάτος, το οποίο βρισκόταν σε στρατηγικό σημείο ανάμεσα στη Βόρεια και τη Βαλτική Θάλασσα. Η ιστορία του χρονολογείται από το 1420, όταν χτίστηκε εκεί το οχυρό Κρόγκεν από το Δανό βασιλιά Ερρίκο της Πομερανίας. Την ονομασία "Κρόνμποργκ" την απέκτησε, όταν χτίστηκε και πάλι από το Φρειδερίκο Β' της Δανίας. Η κατασκευή του κάστρου, το οποίο χτίστηκε σε βορειοευρωπαϊκό αναγεννησιακό ρυθμό, ολοκληρώθηκε το 1585 κι έγινε με σκοπό να επιβάλλει φόρους στα καράβια που περνούσαν το στενό της Βαλτικής. Τα έσοδα από τη φορολογία αυτή έφταναν μέχρι και το ένα τρίτο του εθνικού εισοδήματος και αποτελούσαν και εμπορεύματα, όπως κρασί και αλάτι. Το 1629 καταστρέφεται σχεδόν ολοσχερώς από πυρκαγιά και παρά την ανοικοδόμησή του την επόμενη δεκαετία από το Χριστιανό Δ' της Δανίας, η εξωτερική του εμφάνιση αποκαταστάθηκε, όχι όμως και το εσωτερικό του. Ύστερα από μια σειρά ενισχύσεων στα τείχη και τις πολεμίστρες, το Κάστρο θεωρούνταν το ισχυρότερο στην Ευρώπη. Από το 1739 έως και τα μισά του 19ου αιώνα, χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή για κρατούμενους, οι οποίοι είχαν καταδικαστεί σε καταναγκαστικά έργα. Από τις 17 Ιανουαρίου μέχρι τις 30 Απριλίου του 1772, στο κάστρο είχε φυλακιστεί η Πριγκίπισσα Καρολίνα Ματθίλδη της Ουαλίας, αδερφή του Γεωργίου Γ' του Ηνωμένου Βασιλείου. Από το 1785 ως το 1922, το Κάστρο ήταν υπό πλήρη στρατιωτική διοίκηση. Καθώς το κάστρο ήταν συνυφασμένο, κατά το Σαίξπηρ, με το παλάτι του Άμλετ στην Ελσινόρη, πολλές μεταφορές του θεατρικού αυτού έργου στο θέατρο, την τηλεόραση ή τον κινηματογράφο πραγματοποιήθηκαν στο σκηνικό αυτό. Ανάμεσα στους ηθοποιούς που ενσάρκωσαν τον Άμλετ με φόντο τους χώρους του Κρόνμποργκ ήταν ο Λόρενς Ολίβιε, ο Τζον Γκίλγουντ και ο Κρίστοφερ Πλάμερ. Δείτε βίντεο από τον ιστότοπο της UNESCO σχετικά με το Κάστρο Κρόνμποργκ Αρχειοθετήθηκε 2012-03-12 στο Wayback Machine. Αναφορά στο Κρόνμποργκ από τον Όμιλο UNESCO Ιστορίας Τέχνης και Θεάτρου
Τουλίσκουφ

Το Τουλίσκουφ (πολωνικά: Tuliszków) είναι πόλη του Πόβιατ Τούρεκ, στο Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας της Πολωνίας. Ο πληθυσμός του είναι 3.176 κάτοικοι (2020). Στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν ο τόπος ενός από τα πρώτα εβραϊκά γκέτο στην κατεχόμενη από τους Γερμανούς Πολωνία μετά τη ναζιστική γερμανική και σοβιετική εισβολή το 1939. Το γκέτο σχηματίστηκε τον Δεκέμβριο του 1939 ή τον Ιανουάριο του 1940.

 Η παλαιότερη αναφορά του Τουλίσκουφ από το 1320 προέρχεται από το Χρονικό του Κάσπερ Νιεσιέτσκι, το οποίο γράφτηκε τρεις αιώνες αργότερα. Γνωστό στα λατινικά ως Tviliskow, Tuliscov ή Tuliscovo (σημαίνει εδάφη αλεπούδων), έλαβε προνόμια πόλης το 1458, μετά τη Μάχη του Γκρούνβαλντ. Στο οικόσημο του Τουλίσκουφ εμφανίζεται ο ιππότης «Γιάνους του Τουλίσκουφ» που κρατά το σπαθί του Γκρούνβαλντ. Η πόλη αναπτύχθηκε σημαντικά τον 19ο αιώνα, αν και της αφαιρέθηκαν τα προνόμια πόλης από τον τσάρο το 1870 ως εκδίκηση για την Ιανουαριανή Εξέγερση κατά της ρωσικής κατοχής. Μεγάλο μέρος της πόλης καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1881. Ο πληθυσμός του Τουλίσκουφ ήταν περίπου 2.000 στις αρχές του 20ου αιώνα. Μετά την επιστροφή της Πολωνίας στην ανεξαρτησία, τα προνόμια πόλης της αποκαταστάθηκαν. Στη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία ο πληθυσμός αυξήθηκε σε 2.600 κατοίκους πριν από το 1939. Η εβραϊκή κοινότητα ήταν 250 άτομα στην απογραφή του 1921, με επικεφαλής τον ραβίνο Γιόελ Φοκς, μέλος του κόμματος Μιζράχι. Η οικονομική κρίση της δεκαετίας του 1930 ανάγκασε ορισμένες οικογένειες να φύγουν αναζητώντας μια καλύτερη ζωή.Λίγο μετά την εισβολή της ναζιστικής Γερμανίας στην Πολωνία, στις 8 Οκτωβρίου 1939 το πρώτο γκέτο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου δημιουργήθηκε στο Πιότρκουφ Τριμπουνάλσκι. Μετά από αυτό δημιουργήθηκαν γκέτο στις περισσότερες κοινότητες στην Πολωνία. Οι Εβραίοι μεταφέρθηκαν στα φτωχότερα μέρη της πόλης και αναγκάστηκαν να ζουν σε άθλια κατάσταση, με πολλούς ανθρώπους να καταλαμβάνουν κάθε δωμάτιο.Υπήρχαν μόνο 230 Εβραίοι στο Τουλίσκουφ κατά την έναρξη του πολέμου, περίπου το 10% του γενικού πληθυσμού. Τον Δεκέμβριο του 1939, οι Γερμανοί εισβολείς διέταξαν τη δημιουργία μιας Γιούντενρατ και ανάγκασαν όλους τους ενήλικες Εβραίους να φορέσουν το αστέρι του Δαβίδ και η κοινότητα απογυμνώθηκε από χρήματα και τιμαλφή. Μέσα σε λίγες εβδομάδες σχηματίστηκε το γκέτο και το ηλεκτρικό ρεύμα κόπηκε από αυτό τον χειμώνα. Οι ισχυρότεροι Εβραίοι πιέστηκαν σε καταναγκαστική εργασία. Το γκέτο εκκαθαρίστηκε τον Οκτώβριο του 1941 και όλοι οι Εβραίοι –άντρες, γυναίκες και παιδιά– απελάθηκαν στο γκέτο διέλευσης στο Κοβάλε Πάνσκιε. Μερικοί δραπέτευσαν από αυτό το γκέτο και επέστρεψαν στο Τουλίσκουφ για να κρυφτούν. Άλλοι στάλθηκαν σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας κοντά στο Πόζναν ή στο Λοτζ. Οι περισσότεροι από αυτούς στο γκέτο του Κοβάλε Πάνσκιε στάλθηκαν στο στρατόπεδο εξόντωσης Χέλμνο. Μόνο ένας Εβραίος του Τουλίσκουφ είναι γνωστό ότι επέζησε του πολέμου.
Αβιληνή

Η Αβιληνή ή απλώς Άβιλα ήταν μια πεδιάδα, μια περιοχή στην Κοίλη Συρία, της οποίας η πρωτεύουσα ήταν η Άβιλα Λυσανίου. Τα όρια αυτής της περιοχής δεν ορίζονται με σαφήνεια πουθενά, αλλά η περιοχή φαίνεται να περιλαμβάνει τις ανατολικές πλαγιές της οροσειράς του Αντιλιβάνου και να εκτείνεται νότια και νοτιοανατολικά της Δαμασκού μέχρι τα σύνορα της Γαλιλαίας, της Βαταναίας και της Τραχωνίτιδας. Σύμφωνα με τον Φλάβιο Ιώσηπο, η Αβιληνή ήταν ένα ξεχωριστό βασίλειο της Ιτουραίας μέχρι το 37 μ.Χ.

 Η Αβιληνή, όταν αναφέρθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία, κυβερνιόταν από κάποιον Πτολεμαίο, γιο του Μενναίου, τον οποίο διαδέχθηκε, περίπου το 40 π.Χ., ένας γιος, που ονομαζόταν Λυσανίας. Ο Λυσανίας δολοφονήθηκε το 33 π.Χ. με ηθικό αυτουργό της δολοφονίας την Κλεοπάτρα Ζ' της Αιγύπτου, και η αρχηγία πέρασε, με ένα είδος αγοράς, προφανώς, στα χέρια ενός Ζηνόδωρου, από τον οποίο μεταβιβάστηκε το 31 π.Χ. στον Ηρώδη τον Μέγα. Με το θάνατο του τελευταίου το 4 π.Χ., ένα μέρος της Αβιληνής προσαρτήθηκε στην τετραρχία του γιου του, Ηρώδη Φιλίππου, και το υπόλοιπο παραχωρήθηκε στον Λυσανία, τον οποίο ονομάζει και αναφέρει ο Ευαγγελιστής ΛουκάςΑμέσως μετά το θάνατο του Τιβερίου (37 μ.Χ.), ο Καλιγούλας παρέδωσε στον Ηρώδη Αγρίππα Α', ο οποίος ήταν εκείνη τη στιγμή φυλακισμένος στη Ρώμη, την τετραρχία του Φιλίππου και την τετραρχία του Λυσανία, ενώ ο Κλαύδιος, με την άνοδό του στο θρόνο το 41 μ.Χ., όχι μόνο επιβεβαίωσε την ελευθερία του προκατόχου του απέναντι στον Ηρώδη Αγρίππα, αλλά πρόσθεσε όλο το τμήμα της Ιουδαίας και της Σαμάρειας, που ανήκε στο βασίλειο του παππού του, Ηρώδη του Μεγάλου, μαζί (λέει ο Ιώσηπος) και με την Άβιλα, η οποία ανήκε στον Λυσανία, και με την γειτονική περιοχή του Λιβάνου. Τέλος, το 53, ο Κλαύδιος παραχώρησε στον Ηρώδη Αγρίππα Β' την τετραρχία του Φιλίππου με τη Βαταναία και την Τραχωνίτιδα και τον Άβιλα.Ο Ιώσηπος, με την πρώτη ματιά, φαίνεται να πέφτει σε αντίφαση. Σε ένα απόσπασμα βάζει τον Καλιγούλα να παραχωρεί στον Ηρώδη Αγρίππα την τετραρχία του Λυσανία, ενώ σε ένα άλλο δηλώνει ότι η Άβιλα Λυσανίου προστέθηκε από τον Κλαύδιο στις πρώην κυριαρχίες του Αγρίππα, αλλά, στην πραγματικότητα, αυτές οι εκφράσεις πρέπει να εξηγηθούν ως αναφορά στη διαίρεση της Αβιληνής, που έγινε μετά το θάνατο του Ηρώδη του Μεγάλου. Η Άβιλα αναφέρεται μεταξύ των τόπων, που καταλήφθηκαν από τον Πλάκιδο, έναν από τους στρατηγούς του Βεσπασιανού, το 69-70 και από εκείνη τη στιγμή και μετά, προσαρτήθηκε μόνιμα στην επαρχία της Συρίας. Στο κεφάλαιο 3 του Κατά Λουκάν Ευαγγελίου, το χρονικό πλαίσιο που ο Ιωάννης ο Βαπτιστής άρχισε να κηρύττει το βάπτισμα μετάνοιας του στην έρημο υποδηλώνεται σημειώνοντας ποιοι κυβερνήτες κυβερνούσαν σε ορισμένες περιοχές: Άβιλα Δεκαπόλεως, μια άλλη πόλη της κλασικής αρχαιότητας
Ματθίλδη Καρολίνα της Βαυαρίας

Η Ματθίλδη Καρολίνα της Βαυαρίας (Mathilde Karoline von Bayern, Άουγκσμπουργκ, 30 Αυγούστου 1813 - Ντάρμστατ, 25 Μαΐου 1862) ήταν το δεύτερο παιδί και η μεγαλύτερη κόρη του Λουδοβίκου Α΄ της Βαυαρίας και της Θηρεσίας, κόρης τού Φρειδερίκου της Σαξονίας-Χίλντμπουργκχαουζεν.

 H Ματθίλδη Καρολίνα Φρειδερίκη Βιλελμίνη Καρλόττα γεννήθηκε το 1813 στο Άουγκσμπουργκ. Στις 26 Δεκεμβρίου 1833 η Ματθίλδη παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο της Έσσης και παρά τω Ρήνω (1806-1877), τον μεγαλύτερο γιο του Λουδοβίκου Β΄ και της Βιλελμίνης του Μπάντεν, στο Μόναχο. Ο σύζυγός της διαδέχτηκε τον πατέρα του με τον τίτλο Μεγάλος Δούκας Λουδοβίκος Γ΄ το 1848. Το ζεύγος δεν απέκτησε παιδιά.
Σερβική Αυτόνομη Περιφέρεια Δυτικής Σλαβονίας

Η Σερβική Αυτόνομη Περιφέρεια Δυτικής Σλαβονίας (σερβοκροάτικα : Srpska autonomna oblast Istočna Slavonija, Baranja ή Zapadni Srem, Српска аутономна област Источна Славонија, Барања и Западни Срем) ήταν μία αυτοαποκαλούμενη Σερβική αυτόνομη περιφέρεια στην ανατολική Κροατία που ιδρύθηκε κατά τη διάρκεια των πολέμων της Γιουγκοσλαβίας. Δημιουργήθηκε στις 12 Αύγουστος 1990 με πρωτεύουσα την πόλη Πάκρατς και αργότερα ενσωματώθηκε στην Δημοκρατία της Σερβικής Κράινα.

 Το οι σερβικές δυνάμεις κατέλαβαν την Οκουτσάνι και την Ντάρουβαρ για να δημιουργηθεί μια απειλή για την κροατική πλευρά και να χάσει τον έλεγχο της Σλαβονίας. Μετά από μήνες μαχών καταλήφθηκε και η Πάκρατς κατά την κατάληψη της πόλης οι περισσότεροι Κροάτες εγκατέλειψαν την περιοχή. Στις 31 Οκτώβριος 1991 Κροατικές στρατιωτικές δυνάμεις ξεκίνησαν αντεπίθεση με σκοπό να διώξουν τις σερβικές δυνάμεις και ανακαταλαμβάνουν τα εδάφη που κατέχονται από τους Σέρβους. Ο κροατικός στρατό πήρε την Ντάρουβαρ και οι περισσότεροι Σέρβοι κάτοικοι της εγκατέλειψαν την περιοχή. Σε αυτό το σημείο του πολέμου στην Κροατία διαπράχθηκαν εγκλήματα και από τις δύο εμπόλεμες πλευρές. Στις 18 Φεβρουάριου 1993 Κροάτες και τοπικοί Σέρβους ηγέτες υπέγραψαν την μυστικήΣυμφωνία Νταρουβάρσκι για την εξομάλυνση της ζωής των ανθρώπων που ζούσαν κοντά στη γραμμή διαχωρισμού. Ωστόσο, οι αρχές της Κνιν ενημερώνονται για τη συμφωνία και συνέλαβαν τους υπογράφοντες. Στην περιοχή αναπτύχθηκαν δυνάμεις του ΟΗΕ έως τον Μάιο του 1995 που πέρασε υπό Κροατική διοίκηση και το σύνολο σχεδόν του σερβικού πληθυσμού εγκατέλειψε την περιοχή, περίπου 30.000 άτομα. Υπήρξαν πολλά εγκλήματα και δολοφονίες. Σε αντίποινα η Μίλαν Μάρτιτς διέταξε το βομβαρδισμό του Ζάγκρεμπ.
Αρμάν Γκοτικιάν

Ο Αρμάν Γκοτικιάν (αρμενικά: Արման Կոթիկյան, Τραπεζούντα, Οθωμανική Αυτοκρατορία, 1896 - Γερεβάν, ΣΣΔ Αρμενίας, 1968) ήταν διακεκριμένος Αρμένιος ηθοποιός, λογοτέχνης και μεταφραστής που δραστηριοποιήθηκε κυρίως στη Σοβιετική Ένωση. Για την πολιτιστική προσφορά του έλαβε τον τίτλο του Καλλιτέχνη του Λαού της ΣΣΔ Αρμενίας. Συγκαταλέγεται στους επιζώντες της Γενοκτονίας των Αρμενίων.

 Γεννήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου του 1896 ως Αρακιέλ Γκοτικιάν στην Τραπεζούντα της σημερινής Τουρκίας (η οποία εκείνη την περίοδο αποτελούσε κομμάτι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας) και προερχόταν από πολύτεκνη οικογένεια που κατοικούσε στην κωμόπολη Ελεού ή Ελεβί (νυν Γκιόρελε). Μετά την αρχική φοίτηση σε σχολείο της γενέτειράς του, μετέβη μαζί έναν από τους μεγαλύτερους αδελφούς του στην Τραπεζούντα για περαιτέρω σπουδές. Κατά τη διάρκεια της Γενοκτονίας των Αρμενίων έχασαν τις ζωές τους τα περισσότερα μέλη της οικογένειάς του, ενώ ο ίδιος και ο αδελφός του εγκατέλειψαν την Τραπεζούντα βρίσκοντας καταφύγιο σε δασική περιοχή, όπου κρύβονταν μέχρι την κατάληψη της ευρύτερης περιοχής του Πόντου από τα ρωσικά στρατεύματα στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Κατόπιν διετέλεσε για μικρό χρονικό διάστημα δάσκαλος σε αρμενικά σχολεία της Τραπεζούντας και το 1917 εγκαταστάθηκε στο Σοχούμ, όπου ζούσε η αδελφή του. Το επόμενο διάστημα δημοσίευσε στον αρμενικό Τύπο της Τιφλίδας άρθρα ιστορικού περιεχομένου, καθώς και τις μαρτυρίες του από τη Γενοκτονία. Παράλληλα, δημοσίευσε την πρώτη του ποιητική συλλογή υπό τον τίτλο «Καπνισμένα Κρίνα» και επιπλέον έκανε τα πρώτα του βήματα ως ηθοποιός στη θεατρική ομάδα του Οβί Σεβουμιάν. Αργότερα, μετέβη στο Παρίσι για νομικές και φιλολογικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης. Μετά την αποφοίτησή του κατά το 1925, συμμετείχε ενεργά στα καλλιτεχνικά δρώμενα της αρμενικής κοινότητας του Παρισιού και το 1932 ίδρυσε το Αρμενικό Εθνικό Θέατρο. Το 1936 ο Γκοτικιάν εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Γερεβάν της ΣΣΔ Αρμενίας, όπου πραγματοποίησε σημαντική καριέρα ως ηθοποιός του θεάτρου ερμηνεύοντας ρόλους σε έργα κλασικών (όπως του Σαίξπηρ και του Ίψεν), αλλά και Αρμενίων συγγραφέων. Παράλληλα, εμφανίστηκε σε αρκετές κινηματογραφικές ταινίες, πρώτα στη Γαλλία και έπειτα στην Αρμενία. Συγκεκριμένα, εμφανίστηκε στις ταινίες «Νταβίτ Μπεκ» (επική ταινία του 1943 ή 1944 σε σκηνοθεσία Χάμο Μπεκ-Ναζάροφ), «01-99» (1959), «Τα παιδιά της ορχήστρας» (1960), «Καρινέ» (1967) κ.ά. Επιπλέον, συνέχισε το συγγραφικό του έργο δημοσιεύοντας, μεταξύ άλλων, το επικό ποίημα «Ίωνας του Χουτ» (1964) και τη συλλογή «Στις αυλακιές» (1965), ενώ μετάφρασε από τα γαλλικά στην αρμενική γλώσσα, έργα των Βίκτωρ Ουγκώ, Εντμόν Ροστάν, Λουί Αραγκόν και Εμίλ Ζολά. Για την προσφορά του στον πολιτισμό τιμήθηκε το 1967 με τον τίτλο του Καλλιτέχνη του Λαού της ΣΣΔ Αρμενίας. Απεβίωσε στις 3 Οκτωβρίου του 1968 στο Γερεβάν. «Arman Kotikyan». arm-cinema.am (στα Αγγλικά). Armenian Cinema. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Μαΐου 2020. Ανακτήθηκε στις 2 Απριλίου 2020.