IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Zastava M93 Black Arrow

Το M93 black arrow (μαύρο βέλος) είναι ένα αντι-υλικό τυφέκιο 12,7 χιλιοστών ή .50 caliber που αναπτύσσεται και κατασκευάζεται από Zastava Arms. Το M93 έχει σχεδιαστεί με βάση το σύστημα Mauser, το οποίο κατά τη διάρκεια των εκατό χρόνων της μακράς ιστορίας στις μάχες, έχει αποδειχθεί ότι είναι ένα από τα πιο ακριβή και αξιόπιστα συστήματα τυφεκίων χειροκίνητου κλείστρου.

 Ο πρωταρχικός σκοπός αυτού του όπλου είναι η εξουδετέρωση μεγάλης απόστασης και μετά βίας ορατών στόχων και για αυτό τον σκοπό, παρέχεται μόνο με μία διόπτρα η οποία περιλαμβάνεται στο σετ του τυφεκίου (με μεγέθυνση 8x μέχρι 1.800 m). Ο προσαρμογέας της μπορεί να δεχτεί διόπτρες και άλλων τύπων και κατασκευαστών, επίσης. Άλλες παραλλαγές αυτού του τυφεκίου δοκιμάστηκαν σε πολεμικές επιχειρήσεις στο Κοσσυφοπέδιο και στη Βόρεια Μακεδονία σε ακραίες συνθήκες. Το τουφέκι Zastava M93 Black arrow είναι διαθέσιμο σε δύο εκδόσεις: 12,7×108 χιλιοστών και .50 BMG. Είναι τυφέκιο με χειροκίνητο κλείστρο, αερόψυκτο, τροφοδοτούμενο με γεμιστήρα και με σταθερό κοντάκι. Ατομικά χαρακτηριστικά: Εξαιρετικά ισορροπημένο Κοντάκι με δύο ρυθμιστικά ελατήρια κραδασμών Φλογοκρύπτης που διευκολύνει της βολές (μειώνοντας την ανάκρουση κατά 62%) Κοντάκιο και χειροφυλακτήρας από πολυμερές, ενισχυμένο με υαλονήματα Ρυθμιζόμενος αναδιπλώμενος δίποδας Κλείδωμα κλείστρου - σύστημα Mauser Κοχλίωση που οδηγείται κατά όλου του μήκους της κίνησης του στον υποδοχέα Βαριά, πτυχωτή (ραβδωτή) κάννη για ακρίβεια και ακριβή διαδρομή βλήματος με μεγάλες ενεργητικές δυνατότητες. Zastava M93 Αρμενία Γεωργία Ινδονησία Ιορδανία Βόρεια Μακεδονία Σερβία Σρι Λάνκα Λιβύη Αγοράστηκε το 2014 Κουρδιστάν Σε χρήση από τις δυνάμεις των Πεσμεργκά Zastava M76 Zastava M91 Zastava M07
Κωνσταντίνος Βεντήρης

Ο Κωνσταντίνος Βεντήρης, του Αντωνίου, (1892-1960) ήταν Έλληνας ανώτατος στρατιωτικός, αντιστράτηγος, συγγραφέας, έχοντας συμμετάσχει στην Εθνική Αντίσταση και είχε διατελέσει αρχηγός του ελληνικού στρατού Μέσης Ανατολής και Αρχηγός ΓΕΣ.

 Γεννήθηκε στην Καλαμάτα το 1892 και ήταν αδελφός των δημοσιογράφων Γεωργίου και Νικολάου Βεντήρη. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του, το 1910, κατατάχθηκε στο στράτευμα ως εθελοντής συμμετέχοντας στους Βαλκανικούς Πολέμους και τραυματισθείς στη μάχη του Κιλκίς. Στη συνέχεια φοίτησε στη Σχολή Υπαξιωματικών από την οποία αποφοίτησε το 1914 με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού πεζικού όπου και συμμετείχε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο Μακεδονικό Μέτωπο. Ακολούθως συμμετείχε στη Μικρασιατική Εκστρατεία κατά την οποία τραυματίσθηκε επανειλημμένα. Μετά την κατάρρευση του Μετώπου, το 1922, συνέβαλε ιδιαίτερα στη συγκρότηση του λεγόμενου Στρατού του Έβρου, μετά την τραγωδία της Θράκης όπου ο Ελληνικός Στρατός υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει αμαχητί όλη την περιοχή που προηγουμένως είχε καταλάβει. Μετά τη γερμανική εισβολή στην Ελλάδα και κατά τη διάρκεια της Κατοχής που ακολούθησε, ο Κων/νος Βεντήρης δημιούργησε την εθνική αντιστασιακή οργάνωση Ρ.Α.Ν, της οποίας υπήρξε αρχηγός. Την άνοιξη του 1944, κατόπιν πρόσκλησης του Γ. Παπανδρέου από το Κάιρο, με καΐκι που τον παρέλαβε από την περιοχή Δασκαλειού Κερατέας έφθασε στην Αγριλέα Τουρκίας και από εκεί μέσω Σμύρνης και σιδηροδρομικώς στην Άγκυρα, μετέβη αεροπορικώς μέσω Αδάνων στη Βηρυτό, όπου εκπροσωπώντας μαζί με τον Αντώνη Σταθάτο τις Εθνικές Δυναμικές Οργανώσεις αντίστασης, συμμετείχε στο Συνέδριο του Λιβάνου. Ακολούθως ανέλαβε καθήκοντα του Αρχηγού του Επιτελείου και Αρχηγού του ελληνικού στρατού απελευθέρωσης, οπότε και εργάσθηκε ιδιαίτερα στην αναδιοργάνωση των ελληνικών δυνάμεων. Μετά την απελευθέρωση ανέλαβε τη διοίκηση του Γ΄ Σώματος Στρατού και ακολούθως του Διοικητού της 1ης Στρατιάς, του Αρχηγού ΓΕΣ (Νοεμβ. 1947 - Φεβρ. 1948), του Γενικού Επιθεωρητή Στρατού, και Διοικητού Στρατιάς Γράμμου - Βίτσι κατά τον Εμφύλιο. Αποστρατεύθηκε το 1951. Το ίδιο δε έτος ανέλαβε τα καθήκοντα του Επίτιμου Γενικού Υπασπιστή του Βασιλέως Παύλου. Τιμήθηκε από τέσσερις βασιλείς με πλήθος παρασήμων, μεταξύ των οποίων το Μεγαλόσταυρο του Γεωργίου του Α΄, τον Ταξιάρχη του Αριστείου Ανδρείας, κ.ά., καθώς και με πλείστα άλλα παράσημα και μετάλλια, ελληνικά και συμμαχικά. Στο συγγραφικό του έργο ιδιαίτερη θέση κατέχει η μετάφραση του συγγράμματος του στρατάρχη Φερντινάν Φος Αι Αρχαί του Πολέμου. Ο Κωνσταντίνος Βεντήρης πέθανε στην Αθήνα το 1960. Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, τομ. Β' (συμπλήρωμα). Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica, τόμ. 14ος, σελ. 79. Σπύρος Θεοτόκης, Πολιτικαί Αναμνήσεις, Αθήναι 1986. Κωνσταντίνος Βεντήρης στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.
Κακόβατος Άρτας

Ο Κακόβατος είναι ένας μικρός οικισμός του Δήμου Αρταίων με 58 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), στον κάμπο της Άρτας και απέχει από την πόλη περίπου 14 χιλιόμετρα.Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, ο Κακόβατος υπήρξε μέχρι το τέλος του 2010, οικισμός του νεοσύστατου Δήμου Φιλοθέης με έδρα τις Χαλκιάδες.Με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, ο Κακόβατος εντάχθηκε στο Δήμο Αρταίων. Ο Κακόβατος μαζί με το χωριό Καλόβατος αποτελούν την τοπική κοινότητα Καλοβάτου με συνολικό πληθυσμό 642 κατοίκους.

 Με βάση την εργασία του Κων.Διαμαντή με τίτλο «Η Άρτα και τα περίχωρα αυτής κατά τους χρόνους της επανάστασης», ο Κακόβατος ήταν ένας μικρός οικισμός με 15 οικογένειες την περίοδο που ξέσπασε η Ελληνική Επανάσταση του 1821.Ο Παναγιώτης Αραβαντινός στο έργο του «Χρονογραφία της Ηπείρου» μας ενημερώνει ότι, με βάση τον κατάλογο της απογραφής του 1845, ο Κακόβατος ήταν ιδιόκτητο χωριό, υπαγόταν στο τμήμα Ιωαννίνων και κατοικούσαν 28 χριστιανικές οικογένειες.Εξίσου αξιόλογη πηγή είναι το «Δοκίμιον Ιστορικόν περί Άρτης & Πρεβέζης» (εκδ.1884) του Σεραφείμ Ξενόπουλου, μητροπολίτη Άρτας. Σύμφωνα με αυτή την πηγή, στον Κακόβατο ζούσαν μέχρι το 1845 αρκετοί Χριστιανοί και Οθωμανοί αγρότες αλλά για άγνωστο λόγο εγκατέλειψαν την περιοχή. Ο Μητροπολίτης Άρτας αναφέρει επίσης την ύπαρξη ενός ιερού ναού σε μια γραφική τοποθεσία όπου δέσποζαν πανύψηλα δέντρα και ο ναός ήταν αφιερωμένος στην Αγία Κυριακή και ιερουργούσαν ιερείς από το χωριό Χαλκιάδες. Ο Σεραφείμ Ξενόπουλος μας πληροφορεί επίσης ότι οι κάτοικοι των χωριών Καλόβατος και Χαλκιάδες καλλιεργούσαν τις αγροτικές εκτάσεις που βρισκόταν κοντά στον Κακόβατο και εξαιτίας αυτής της δραστηριότητας στο χωριό διέμεναν σποραδικά περίπου 30 οικογένειες και ο πληθυσμός αυτός αυξανόταν τον χειμώνα με την κάθοδο των Βλάχων από τα ορεινά για να βοσκήσουν τα κοπάδια τους. Στις αρχές της δεκαετίας του '60 λαμβάνει χώρα η διανομή γης σε Βλάχους από το Συρράκο Ιωαννίνων και το Βαθύπεδο Ιωαννίνων στην περιοχή του Κακοβάτου, του Πολυδρόσου και της Παλαιοσκαμιάς και ακολουθεί η μόνιμη εγκαταστασή των συγκεκριμένων πληθυσμιακών ομάδων. Η αναγνώριση του οικισμού και η προσάρτηση του στην κοινότητα Καλοβάτου έγινε το 1961 και ο οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά στα στατιστικά στοιχεία της απογραφής του 1961, τα οποία δημοσιεύτηκαν στο ΦΕΚ B' 16 - 19.01.1962 και μας γνωστοποιούν ότι ο πληθυσμός του οικισμού ανερχόταν σε 147 κατοίκους. Σήμερα ο πληθυσμός ανέρχεται στους 58 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), εμφανίζοντας μείωση σε σχέση με την απογραφή του 2001, όπου ο πληθυσμός ανερχόταν στους 87 κατοίκους. Οι πληθυσμιακές διακυμάνσεις, αποτυπώνονται στον παρακάτω πίνακα. Ο Κακόβατος γειτνιάζει με άλλα χώρια όπως ο Άγιος Σπυρίδωνας, η Ράχη, ο Καλόβατος, τα Δοκίμια, το Βαθύπεδο, η Νέα Κερασούντα και απέχει 10 χιλιόμετρα από τον Αμβρακικό κόλπο. Συνδέεται οδικώς με την Άρτα μέσω της Επαρχιακής οδού Νέας Φιλιππιάδας-Σαλαώρας. Τον οικισμό εξυπηρετεί η γραμμή Άρτα-Άγιος Σπυρίδωνας, του Αστικού ΚΤΕΛ Άρτας. Δήμος Αρταίων Περιφερειακή Ενότητα Άρτας
Κυπριανός και Ιουστίνα

Ο Άγιος Κυπριανός και η Ιουστίνα είναι άγιοι της Ορθόδοξης εκκλησίας που τιμούνται στις 2 Οκτωβρίου. Μαρτύρησαν το 304 στη Νικομήδεια. Η ιστορία τους προέρχεται από τον Συμεών Μεταφραστή.

 Η Ιουστίνα ήταν κόρη ενός ειδωλολάτρη ιερέα από την Αντιόχεια. Έγινε όμως χριστιανή και έκανε και τους γονείς της χριστιανούς. Ένας νεαρός, ο Αγλαΐδας, θέλησε να την κάνει δικιά του. Επειδή δεν τα κατάφερνε απευθήνθηκε σε ένα μάγο, τον Κυπριανό. Οι προσπάθειες του Κυπριανού απέτυχαν επειδή η Ιουστίνα έκανε το σταυρό της νικώντας έτσι τους δαίμονες. Στο τέλος ο Κυπριανός κατάλαβε το λάθος του, ελευθερώθηκε από το Σατανά και έγινε Χριστιανός. Έγινε διάκονος, ιερέας και επίσκοπος. Η ιστορία του αναφέρεται και από τον Γρηγόριο Ναζιανζηνό ο οποίος όμως τον συγχέει με τον Κυπριανό Καρχηδόνας, ένα λάθος που κάνουν πολλοί. Είναι σίγουρο όμως ότι δεν υπήρξε επίσκοπος Αντιόχειας με το όνομα Κυπριανός. Ο Κυπριανός και η Ιουστίνα κατά τη διάρκεια του διωγμού του Διοκλητιανού μεταφέρθηκαν στη Δαμασκό όπου και βασανίστηκαν. Επειδή η πίστη τους άντεξε, μεταφέρθηκαν στον Διοκλητιανό στη Νικομήδεια. Εκεί με διαταγή του αποκεφαλίστηκαν. http://www.orthodoxinfo.com/death/cyprian_justina.aspx http://www.newadvent.org/cathen/04583a.htm
Jubileum Volume II

Jubileum Volume ΙI είναι ο τίτλος της συλλογής τραγουδιών του σουηδικού metal συγκροτήματος Bathory, η οποία κυκλοφόρησε στις 15 Μαρτίου του 1993 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Black Mark Records". Αυτό ήταν το δεύτερο μέρος της τριλογίας "Jubileum" που κυκλοφόρησε ο Quorthon από το 1992 μέχρι το 1998. Ο δίσκος περιλαμβάνει κομμάτια από τους έξι πρώτους δίσκους του συγκροτήματος, ακυκλοφόρητες ηχογραφήσεις και ένα τραγούδι που συμπεριλήφθηκε στην συλλογή "Scandinavian Metal Attack".

 1. The Return of the Darkness and Evil (Quorthon) - 4:59από το "Scandinavian Metal Attack"2. Burnin' Leather (Quorthon) - 3:54πρώην ακυκλοφόρητο3. One Rode to Asa Bay (Quorthon) - 9:20από το "Hammerheart"4. The Golden Walls of Heaven (Quorthon) - 5:23από το "Blood Fire Death"5. Call from the Grave (Quorthon) - 4:58από το "Under the Sign of the Black Mark"6. Die in Fire (Quorthon) - 3:36πρώην ακυκλοφόρητο7. Shores in Flames (Quorthon) - 10:44από το "Hammerheart"8. Possessed (Quorthon) - 2:40από το "The Return"9. Raise the Dead (Quorthon) - 3:40από το "Bathory"10. Total Destruction (Quorthon) - 3:50από το "The Return"11. Bond of Blood (Quorthon) - 7:37από το "Twilight of the Gods"12. Twilight of the Gods (Quorthon) - 13:40από το "Twilight of the Gods" Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν τα κομμάτια του "Jubileum Volume II" είναι οι εξής: Quorthon - κιθάρα, φωνητικά, μπάσο, συνθεσάιζερ Rickard Bergman - μπάσο Andreas Johansson - μπάσο Christer Sandström - μπάσο Kothaar - μπάσο Vvornth - τύμπανα Paul Pålle Lundburg - τύμπανα Stefan Larsson - τύμπανα Jubileum Volume II - Bathory | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Bathory - History archive - Bathory Bathory - Jubileum Volume II - Reviews - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
Τζον Ουίλλιαμ Γκόντουαρντ

Ο Τζον Ουίλιαμ Γκόντουαρντ (αγγλικά: John William Godward, 9 Αυγούστου 1861, Λονδίνο – 13 Δεκεμβρίου 1922, Λονδίνο) ήταν Άγγλος ζωγράφος της νεοκλασικής περιόδου, και αποτελούσε προστατευόμενο καλλιτέχνη του Λώρενς Άλμα Ταντέμα με τον οποίο είχαν παρόμοια στυλιστική τεχνοτροπία καθώς και θεματολογία από την κλασική αρχαιότητα. Η τεχνοτροπία των αναπαραστάσεων του έχασε σταδιακά την δημοφιλία της με την άνοδο της σύγχρονης τέχνης.

 Γεννήθηκε το 1861 και μεγάλωσε στην περιοχή Ουίλτον Γκρόουβ του Ουίμπλεντον στο νοτιοδυτικό Λονδίνο. Ήταν ο μεγαλύτερος από τα 5 παιδιά της οικογενείας, και πήρε το όνομα του πατέρα του (Τζον) και του παππού του (Ουίλιαμ). Ο υπερβολικός έλεγχος και συμπεριφορά των γονιών του τον έκανε να είναι απόμακρος και ντροπαλός κατά την ενηλικίωση του. Η πρώτη του έκθεση στην βασιλική ακαδημία καλών τεχνών ήταν το 1887. Κατά τα παρόμοια θεματολογικά πρότυπα του Λώρενς Άλμα Ταντέμα, ή και του Φρέντερικ Λέιτον, η μεγάλη πλειοψηφία των έργων του Γκόντουαρντ αποτελείται από αναπαραστάσεις γυναικών της κλασικής αρχαιότητας, της ρωμαϊκής ή της ελληνικής ιστορίας και μυθολογίας, με υπόβαθρο φυσικές τοποθεσίες ή αρχαίους ναούς και επαύλεις. Υπάρχουν επίσης αρκετές γυμνές και ημίγυμνες αναπαραστάσεις. Η προτίμηση του στην συγκεκριμένη θεματολογία, φαίνεται πως ήταν προϊόν της εποχής του, με την νεοκλασική αναβίωση να διαρκεί από το 1860 και για τις επόμενες 3 δεκαετίες.Το αντικείμενο των πινάκων του ήταν συνήθως στιγμές ξεγνοιασιάς, ή ανέμελης περισυλλογής. Απέκτησε φήμη για την ικανότητα στο να απεικονίζει ρεαλιστικά υφές όπως το μάρμαρο, επιδερμίδα, τρίχωμα, και υφάσματα.Συνήθιζε συχνά να ζωγραφίζει διαφορετικές εκδοχές των έργων του. Ένας από τους πιο γνωστούς πίνακες του είναι ο Dolce far Niente (γλυκιά απραξία, γνωστός και ως Sweet idleness στα αγγλικά) (1904), για τον οποίο υπάρχουν εκδοχές του 1897 και του 1906. Η οικογένεια του ήταν πάντα έντονα αντίθετη προς την επιλογή του να γίνει ζωγράφος. Όταν ταξίδεψε στην Ιταλία το 1912 μαζί με ένα από τα μοντέλα του, τον αποκλήρωσαν και κατέστρεψαν τις φωτογραφίες του από τα οικογενειακά άλμπουμ.Ο Γκόντουαρντ επέστρεψε στην Αγγλία το 1921. Η τεχνοτροπία του δεν ήταν πλέον τόσο δημοφιλής όσο στο παρελθόν, καθώς η εμφάνιση της σύγχρονης τέχνης έφερε μαζί της τα νέα κινήματα του ντανταϊσμού και του σουρεαλισμού, τα οποία διέφεραν σημαντικά από τον νεοκλασικισμό. Το επόμενο έτος εκτιμάται πως ανέπτυξε κάποια ψυχολογική διαταραχή, και αυτοκτόνησε στην ηλικία των 61 ετών. Στο σημείωμα της αυτοκτονίας του έγραψε ο κόσμος δεν είναι αρκετά μεγάλος για εμένα και τον Πικάσο.Η οικογένεια του ντρεπόταν για το γεγονός ότι αυτοκτόνησε και έκαψε όλα του τα έγγραφα και αλληλογραφία. Δεν υπάρχουν γνωστές φωτογραφίες του που διασώζονται, εκτός από μια αναπαράσταση σε έργο του 1889 με τίτλο Waiting for an answer (περιμένοντας μια απάντηση) όπου θεωρείται πως αποτελεί αυτοπροσωπογραφία του. Θάφτηκε στο κοιμητήριο του Μπρόμπτον στο δυτικό Λονδίνο. Αναλυτικές πληροφορίες και πλήρης κατάλογος έργων - johnwilliamgodward.org
Φοντάνα ντι Τρέβι

Η Φοντάνα ντι Τρέβι (ιταλ. Fontana di Trevi) ή Κρήνη ντι Τρέβι, είναι σιντριβάνι στην περιοχή Τρέβι στη Ρώμη, στην Ιταλία. Είναι το μεγαλύτερο μπαρόκ σιντριβάνι της πόλης ύψους 25,9 μέτρων και πλάτους 49 μέτρων. Σχεδιάστηκε από τον Ιταλό αρχιτέκτονα Νικόλα Σάλβι και ολοκληρώθηκε από τον Πιέτρο Μπράτσι.

 Το όνομα "Φοντάνα ντι Τρέβι" σημαίνει "κρήνη στους τρεις δρόμους" (tre vie), στην κυριολεξία σημαίνει "κρήνη του τριδρόμου" Το συντριβάνι αυτό σηματοδοτεί το τέλος του "σύγχρονου" Άκουα Βέρτζινε, του ανακαινισμένου Άκουα Βίργκο, ενός αρχαίου ρωμαϊκού υδραγωγείου το οποίο υδροδοτούσε την αρχαία Ρώμη. Το 19 μ.Χ., οι Ρωμαίοι τεχνίτες εντόπισαν με την υποτιθέμενη βοήθεια μιας παρθένου μια πηγή καθαρού νερού περίπου 13 χιλιόμετρα έξω από την πόλη. (Αυτή η σκηνή αναπαρίσταται στην πρόσοψη του σημερινού σιντριβανιού.) Ωστόσο, το μήκος του υδραγωγείου είναι 22 χιλιόμετρα, γιατί δεν έχει ευθύγραμμο σχήμα. Το Άκουα Βίργκο οδηγούσε το νερό στα μπάνια Λουτρά του Αγρίππα. Υδροδότησε τη Ρώμη τουλάχιστον για τετρακόσια χρόνια. Η καταστροφή των υδραγωγείων από Γότθους πολιορκητές το 537 με 538 ήταν το τελειωτικό χτύπημα για την αστική ζωή της ύστερης κλασσικής Ρώμης. Οι Ρωμαίοι στο Μεσαίωνα υδροδοτούνταν από μολυσμένα πηγάδια και από τον επίσης μολυσμένο ποταμό Τίβερη. Το Ρωμαϊκό έθιμο της κατασκευής ενός όμορφου σιντριβανιού στο τέλος ενός υδραγωγείου που έφερνε νερό στη Ρώμη επανήλθε το δέκατο πέμπτο αιώνα στην εποχή της αναγέννησης. Το 1453 ο πάπας Νίκολας Ε΄ τελείωσε τις επισκευές του Άκουα Βέρτζινε, έχτισε μια απλή λεκάνη σχεδιασμένη από τον ανθρωπιστή αρχιτέκτονα Λέον Μπαττίστα Αλμπέρτι για να σηματοδοτεί την άφιξη του νερού
Ντίλον Σέπαρντ

Ο Ντίλον Σέπαρντ (Dillon Douglas Sheppard) (γεννήθηκε 1979) είναι διεθνής ποδοσφαιριστής από τη Νότια Αφρική, ο οποίος έπαιξε για λίγο στην Ελλάδα στην Α΄ Εθνική με τoν Πανιώνιο. Με ύψος 1,80 και αριστεροπόδαρος, αγωνιζόταν ως αριστερός ακραίος επιθετικός.

 Ο Ντίλον Σέπαρντ γεννήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 1979 στο Ντέρμπαν της επαρχίας Νατάλ (KwaZulu-Natal) στη Ν. Αφρική. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο το 1997 στην ομάδα Σέβεν Σταρς και το 1999 συνέχισε στον Άγιαξ Κεϊπτάουν. Την περίοδο αυτή κλήθηκε και στην εθνική ομάδα Ν. Αφρικής, στην οποία έχει παίξει 18 φορές. Το 2004 αποφάσισε να έρθει στην Ευρώπη. Έπαιξε μια σεζόν στη Ντιναμό Μόσχας και το 2005 μεταγράφηκε στον Πανιώνιο, όπου έμεινε τη μισή σεζόν και στο υπόλοιπο επέστρεψε στην πατρίδα του και συνέχισε στους Μαμελόντι Σαντάουνς (Mamelodi Sundowns FC). Από το 2009 αγωνίζεται στους Πλάτινουμ Σταρς. Career history
Wasteland Weekend Festival

Το Wasteland Weekend Festival είναι μεταποκαλυπτικό φεστιβάλ που διεξάγεται σε ιδιωτική έρημο στην Καλιφόρνια. Το φεστιβάλ βασίζεται σε φανταστικό κόσμο από την Αναγέννηση, που συνδυάζει τη δημιουργικότητα και τη διασκέδαση με έναν απίστευτο τρόπο.

 Το Wasteland Weekend είναι το μεγαλύτερο ετήσιο, μετ-αποκαλυπτικό φεστιβάλ που λαμβάνει μέρος σε μια ιδιωτική έρημο, στην Καλιφόρνια (πολιτεία των ΗΠΑ). Δημιουργήθηκε το 2010 από τους Karol Bartoszynsk, Jared Butler και James Howard. Είναι εμπνευσμένο από τις ταινίες του Mad Max και έχει εικονικά στοιχεία από τη μετ-αποκαλυπτική κουλτούρα. Η τελευταία φορά που πραγματοποιήθηκε το συγκεκριμένο φεστιβάλ ήταν στις 26 – 30 Σεπτεμβρίου 2018. Το 2018 περισσότερο από 4.000 άνθρωποι – άνω των 18 – πήγαν για να γιορτάσουν με φοβερά, χειροποίητα κοστούμια πολεμιστών και εξαγριωμένα, τροποποιημένα οχήματα. Είχαν την ευκαιρία να ζήσουν σε έναν δυστοπικό κόσμο με εκδηλώσεις παρμένες από τις καλύτερες ταινίες του Mad Max που μας ταξιδεύουν στην αναγέννηση. Οι επισκέπτες μεταμορφώθηκαν σε συμμετέχοντες και πιο συγκεκριμένα σε πολεμιστές. Επιπλέον, κατασκήνωναν μαζί σε φυλές χρησιμοποιώντας παρατσούκλια και συμμετείχαν σε παράξενους διαγωνισμούς με μαγιό. Ήταν ένα θεαματικό φεστιβάλ με ασυνήθιστες σκηνές: πολεμικές, ακροβατικές και πολεμιστές σε εξωπραγματικά οχήματα με πλαστά όπλα. Σε αυτό το φεστιβάλ δεν υπάρχουν όρια. Γίνεσαι ένας ηθοποιός, μπαίνεις στο πετσί του ρόλου, ζεις την κάθε σου στιγμή και ενσαρκώνεις πολυάριθμους ρόλους. Όσον αφορά τη μουσική, οι μπάντες παίζουν σε μια επιβλητική σκηνή με φωτιές. Παίζεται κυρίως η ηλεκτρονική μουσική, hardcore techno και gabber όπως το συγκρότημα οι 9Electric.
Εγκάρσια κύματα

Εγκάρσια κύματα ονομάζονται τα κύματα των οποίων η διεύθυνση διάδοσής τους είναι κάθετη στη διεύθυνση της ταλάντωσης των σωματιδίων που αποτελούν το μέσο διάδοσης. Στα εγκάρσια κύματα εμφανίζονται μέγιστα και ελάχιστα που ονομάζονται «όρη» και «κοιλάδες» αντίστοιχα. Εγκάρσια κύματα διαδίδονται μόνο στα στερεά σώματα και κατά προσέγγιση στην επιφάνεια υγρών. Τα εγκάρσια κύματα καθώς και τα διαμήκη κύματα αποτελούν τα δύο βασικά είδη κυμάτων.

 Όταν μία λεπτή χορδή μεγάλου μήκους διαταραχθεί στο άκρο της από μία ταλαντευόμενη πηγή, δημιουργούνται κατά μήκος της εγκάρσια κύματα που διαδίδονται με ταχύτητα που εξαρτάται από τις ιδιότητες του υλικού της. Τα σωματίδια της χορδής αρχίζουν να ταλαντεύονται υπό την επίδραση της τάσης της χορδής που είναι η κύρια δύναμη που ασκείται σε αυτά. Η ταχύτητα με την οποία μεταδίδεται η εγκάρσια διαταραχή στην χορδή αποδεικνύεται πως ισούται με: u = s q r t ( T μ ) {\displaystyle u=sqrt({\frac {T}{\mu }})} όπου Τ η τάση της χορδής και μ η γραμμική της πυκνότητα. Η κυματική εξίσωση που περιγράφει τα εγκάρσια κύματα κατά μήκος χορδής γράφεται: μ T ∂ 2 u ∂ t 2 = ∂ 2 u ∂ x 2 . {\displaystyle {\frac {\mu }{T}}{\frac {\partial ^{2}u}{\partial t^{2}}}={\frac {\partial ^{2}u}{\partial x^{2}}}.\,} Τα εγκάρσια κύματα που δημιουργούνται στις χορδές μπορούν να έχουν άπειρα επίπεδα ταλάντωσης κάθετα στον άξονα της χορδής. Το επίπεδο στο οποίο ταλαντώνονται τα σωματίδια του μέσου μετάδοσης χαρακτηρίζει την πόλωση του κύματος. Πόλωση γενικά ονομάζεται το επίπεδο ταλάντωσης των σωματιδίων του μέσου μετάδοσης της κυματικής κίνησης και είναι ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα των εγκαρσίων κυμάτων. Η πόλωση εξαρτάται από τον άξονα στον οποίο ταλαντώνεται η πηγή των κυμάτων. Όταν η αρχική πηγή ταλαντώνεται σε σταθερό άξονα τότε τα κύματα που δημιουργούνται πάνω στην χορδή βρίσκονται πάνω σε συγκεκριμένο επίπεδο με αποτέλεσμα να έχουμε γραμμική πόλωση. Άλλη περίπτωση πόλωσης είναι η κυκλική κατά την οποία ο άξονας ταλάντωσης της αρχικής πηγής περιστρέφεται με σταθερή γωνιακή ταχύτητα και διαγράφει κύκλο οπότε τα σωματίδια της χορδής ταλαντώνονται σε επίπεδο που συνεχώς περιστρέφεται. Σ’ αυτή την περίπτωση τα σωματίδια της χορδής ταλαντώνονται διαγράφοντας επιφάνεια κυλίνδρου. Στην περίπτωση κυμάτων σε υγρό τα σωματίδια του υγρού ταλαντώνονται με τρόπο που προσεγγίζει τα εγκάρσια κύματα. Στην πραγματικότητα κάθε σωματίδιο του υγρού διαγράφει μία κυκλική τροχιά κατά την διάρκεια μίας πλήρους ταλάντωσης. Η περίπτωση των κυμάτων σε υγρό είναι πιο πολύπλοκη από την περίπτωση της χορδής γιατί στην μετάδοση της κυματικής κίνησης των υγρών συμμετέχουν περισσότερες δυνάμεις. Αυτές είναι η επιφανειακή τάση του υγρού, το βάρος του υγρού και η ατμοσφαιρική πίεση. Τα κύματα σε επιφάνεια υγρού μεταδίδονται με ταχύτητα που εξαρτάται από την πυκνότητα του υγρού, την επιφανειακή του τάση, το βάθος του αλλά και το μήκος κύματος των σχηματιζόμενων κυμάτων. Επειδή η ταχύτητα διάδοσης κυμάτων σε υγρό εξαρτώνται από το μήκος κύματος των κυμάτων εμφανίζεται σε αυτά τα κύματα το φαινόμενο της διασποράς. Διαμήκη κύματα Θεμελιώδης πανεπιστημιακή φυσική - Αλόνσο Φινν Physics - Raymond A. Serway, τόμος ΙΙΙ Εξομοίωση κυμάτων
Υπουργείο Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας

Το Υπουργείο Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας (2011-2012) δημιουργήθηκε στις 27 Ιουνίου 2011 με τη συγχώνευση του Υπουργείου Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας και του Υπουργείου Θαλάσσιων Υποθέσεων, Νήσων και Αλιείας. Το Υπουργείο έδρευε στην οδό Νίκης 5-7 στην Αθήνα. Στις αρμοδιότητες του Υπουργείου περιλαμβάνονταν κυρίως οι δημόσιες και ιδιωτικές επενδύσεις, το Εθνικό Στρατηγικό Πλαίσιο Αναφοράς (Ε.Σ.Π.Α.) (πρώην Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης), οι κρατικές ενισχύσεις, οι κρατικές προμήθειες, οι συμπράξεις Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα (Σ.Δ.Ι.Τ.), οι πολιτικές για τη βιομηχανία, το εμπόριο και τον ανταγωνισμό, η ναυτιλία, η νησιωτική πολιτική και η αλιεία. Τελευταίος Υπουργός ήταν ο Ιωάννης Στουρνάρας. Στις 21 Ιουνίου 2012 το Υπουργείο Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας καταργήθηκε και υπηρεσίες του συγχωνεύτηκαν στο Υπουργείο Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας, Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων και στο Υπουργείο Ναυτιλίας και Αιγαίου.

 Στις 3 Αυγούστου 1976 με το Ν. 400/1976 το Υπουργείο Συντονισμού και Προγραμματισμού μετονομάστηκε σε Υπουργείο Συντονισμού. Στις 2 Ιουλίου 1982 με το Ν. 1266/1982 το Υπουργείο Συντονισμού μετονομάστηκε σε Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας. Στις 21 Μαρτίου 2002 με το Π.Δ. 81/2002, μετά από πρόταση του Πρωθυπουργού Κ. Σημίτη, το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας συγχωνεύθηκε με το Υπουργείο Οικονομικών στο Υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών. Στις 7 Οκτωβρίου 2009 με το Π.Δ. 185/2009, μετά από πρόταση του Πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου, το Υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών, με την ταυτόχρονη ανασύσταση του Υπουργείου Οικονομικών, μετονομάστηκε σε Υπουργείο Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας και συγχωνεύθηκαν σε αυτό τα Υπουργεία Ανάπτυξης και Εμπορικής Ναυτιλίας, Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής. Στις 28 Σεπτεμβρίου 2010 με το Π.Δ. 96/2010, μετά από πρόταση του Πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου, συνεστήθη το Υπουργείο Θαλάσσιων Υποθέσεων, Νήσων και Αλιείας συγκροτούμενο από υπηρεσίες που αποσπάστηκαν, μεταξύ άλλων, και από το Υπουργείο Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας. Παρά τις συγκεκριμένες αλλαγές και την εξαγγελία για μετονομασία του Υπουργείου σε "Υπουργείο Περιφερειακής Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας", δε δημοσιεύθηκε ποτέ στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως σχετική πράξη. Στις 27 Ιουνίου 2011 με το Π.Δ. 65/2011, μετά από πρόταση του Πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου, το Υπουργείο Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας συγχωνεύθηκε με το Υπουργείο Θαλάσσιων Υποθέσεων, Νήσων και Αλιείας στο Υπουργείο Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας. Στις 21 Ιουνίου 2012 με το Π.Δ. 85/2012, μετά από πρόταση του Πρωθυπουργού Α. Σαμαρά, το Υπουργείο Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας συγχωνεύθηκε στο Υπουργείο Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας, Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων. Επίσημος ιστότοπος του Υπουργείου Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας
Γιοχάνες Φραντς Χάρτμαν

Ο Γιοχάνες Φραντς Χάρτμαν (Johannes Franz Hartmann, Ερφούρτη, 11 Ιανουαρίου 1865 – Γκέτινγκεν, 13 Σεπτεμβρίου 1936) ήταν Γερμανός φυσικός και αστρονόμος, ο οποίος εντόπισε το διαστρικό μέσο.

 Ο Χάρτμαν σπούδασε στο Τύμπιγκεν, το Βερολίνο και τη Λειψία. Έκανε το διδακτορικό του, το οποίο είχε ως αντικείμενο τις εκλείψεις Σελήνης, στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας το 1891.Το 1904, εκτελώντας φασματοσκοπία του δ Ωρίωνα, παρατήρησε πως όλο το φάσμα παρουσίαζε μετατόπιση εκτός από τις γραμμές ασβεστίου. Από αυτό συμπέρανε την ύπαρξη του διαστρικού μέσου.Από τον Νοέμβριο του 1922 μέχρι τον Μάιο του 1934 ήταν διευθυντής του Αστεροσκοπείου της Λα Πλάτα (Observatorio Astronómico de La Plata). Υπό την καθοδήγησή του στο αστεροσκοπείο δόθηκε έμφαση στο πεδίο της αστροφυσικής. Ανακάλυψε επίσης τρεις αστεροειδείς. Ο κρατήρας Χάρτμαν στην αθέατη από τη Γη πλευρά της Σελήνης. Μάσκα Χάρτμαν, ένα εργαλείο που βοηθά στην εστίαση των τηλεσκοπίων. Paul Labitzke (1966), Hartmann, Johannes Franz, 7, Berlin: Duncker & Humblot, σελ. 744–745 , (πλήρες κείμενο στο διαδίκτυο)
Μπερζνίκι

Το Μπερζνίκι (πολωνικά: Berżniki, λιθουανικά: Beržininkai) είναι χωριό στη διοικητική περιφέρεια της Γκμίνα Σέινι, εντός του Πόβιατ Σέινι στο Βοεβοδάτο Ποντλάσκιε της βορειοανατολικής Πολωνίας, κοντά στα σύνορα με τη Λιθουανία. Βρίσκεται περίπου 7 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Σέινι και 109 χιλιόμετρα βόρεια της πρωτεύουσας του βοεβοδάτου, Μπιαουίστοκ. Το χωριό έχει πληθυσμό 320 κατοίκων.

 Το Μπερζνίκι έλαβε προνόμια πόλης από τη Βασίλισσα της Πολωνίας Μπόνα Σφόρτσα το 1551. Έχασε τα προνόμια πόλης μετά το 1810. Το 1827 είχε πληθυσμό 464 κατοίκων και στα τέλη του 19ου αιώνα είχε πληθυσμό 729 κατοίκων.Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής (Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος), οι Γερμανοί συνέλαβαν τον ντόπιο Πολωνό εφημέριο Γιούζεφ Σλεντζίνσκι τον Απρίλιο του 1940 και στη συνέχεια τον φυλάκισαν στο Σουβάουκι και ακολούθως στα στρατόπεδα συγκέντρωσης Σόλνταου και Ζάξενχαουζεν. Πέθανε αφού ξυλοκοπήθηκε από τους Γερμανούς στο Ζάξενχαουζεν τον Αύγουστο του 1940 (βλ. Ναζιστικά εγκλήματα κατά του πολωνικού έθνους). Έργα τέχνης και ζωτικά αρχεία κλάπηκαν από τους Γερμανούς από την τοπική εκκλησία και μεταφέρθηκαν στο Κένινγκσμπεργκ.
Μπένεντικτ Κάμπερμπατς

Ο Μπένεντικτ Κάμπερμπατς ΔΒΑ (Benedict Timothy Carlton Cumberbatch, 19 Ιουλίου 1976) είναι Άγγλος ηθοποιός του κινηματογράφου, του θεάτρου, της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου. Γιος των ηθοποιών Τίμοθι Κάρλτον και Γουάντα Βένθαμ, αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ και συνέχισε την εκπαίδευσή του στην Ακαδημία Μουσικής και Δραματικής Τέχνης του Λονδίνου κάνοντας μεταπτυχιακό στην Κλασική Υποκριτική. Έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο θέατρο Regent’s Park Open Air σε σαιξπηρικές παραγωγές όπως Αγάπης Αγώνας Άγονος (Love's Labour's Lost, 2001) Όνειρο Θερινής Νυκτός (A Midsummer Night's Dream, 2001) και Ρωμαίος και Ιουλιέτα (Romeo and Juliet, 2002).

 Η δουλειά του στην τηλεόραση συμπεριλαμβάνουν εμφανίσεις στις τηλεοπτικές σειρές Heartbeat (2000), Silent Witness (2002) και Fortysomething (2003) καθώς και στην τηλεταινία Hawking όπου υποδύθηκε τον Στίβεν Χόκινγκ το 2004. Υποδύεται τον Σέρλοκ Χολμς στην τηλεοπτική σειρά Sherlock από το 2010. Επίσης πρωταγωνίστησε στη μίνι σειρά Parade's End (2012) και έχει δανείσει τη φωνή του στη σειρά κινουμένων σχεδίων Οι Σίμσονς (The Simpsons) το 2013 στον ρόλο του Πρωθυπουργού του Ηνωμένου Βασιλείου και στον ρόλο του Σέβερους Σνέιπ. Η πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση έγινε το 2003 στην ταινία Ο Βασιλιάς Πρέπει να Πεθάνει (To Kill a King). Στη συνέχεια εμφανίστηκε στις ταινίες Εξιλέωση (Atonement, 2007), Κι ο Κλήρος Έπεσε στον Σμάιλι (Tinker Tailor Soldier Spy, 2011) και Το Άλογο του Πολέμου (War Horse, 2011). Πρωταγωνίστησε στις ταινίες Ο Δρόμος για την Ελευθερία (Amazing Grace, 2006), Star Trek Into Darkness (2013), 12 Χρόνια Σκλάβος (12 Years a Slave, 2013), Ο άνθρωπος που πούλησε τον κόσμο (The Fifth Estate, 2013), Αύγουστος (August: Osage County, 2013) και Το Παιχνίδι της Μίμησης (The Imitation Game, 2014). Από το 2012 μέχρι το 2014, υποδύθηκε το δράκο Σμογκ και το Νεκρομάντη στη σειρά ταινιών Χόμπιτ (The Hobbit). Υποδύεται τον Doctor Stephen Strange για τις ταινίες του MCU από το 2016. Ο Κάμπερμπατς έλαβε δύο υποψηφιότητες για το Βραβεία Ολίβιε κερδίζοντας ένα στην κατηγορία Καλύτερος Ηθοποιός σε Θεατρικό για το Frankenstein. Έχει επίσης λάβει πέντε υποψηφιότητες για BAFTA, τρεις υποψηφιότητες για Emmy κερδίζοντας ένα στην κατηγορία Α' Ανδρικού Ρόλου σε Μίνι Σειρά ή Τηλεταινία για το Sherlock, πέντε υποψηφιότητες για Screen Actors Guild Award και δύο υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα και μία υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου. Το 2013 τιμήθηκε από τη Βρετανική Ακαδημία Κινηματογράφου και Τηλεόρασης με το Βραβείο Britannia του Βρετανού Καλλιτέχνη της Χρονιάς για τις "αριστοτεχνικές ερμηνείες του στην τηλεόραση, στον κινηματογράφο και στο θέατρο". Το 2014 το περιοδικό Time τον συμπεριέλαβε στη λίστα με τα "100 Πρόσωπα με τη Μεγαλύτερη Επιρροή Παγκοσμίως".
Οριουέλα

Η Οριουέλα ή Οριόλα (στα ισπανικά Orihuela, στα καταλανικά Oriola, ισπανική προφορά ΔΦΑ: [oriˈwela]) είναι πόλη και δήμος που βρίσκεται στην επαρχία του Αλικάντε στην Ισπανία. Η πόλη βρίσκεται στα ανατολικά της χώρας και ο πληθυσμός της είναι 32.472 κάτοικοι. Ο ποταμός Σεγούρα διασχίζει την πόλη. Η πόλη εποικίστηκε από τους Ρωμαίους οι οποίοι την ονόμασαν Ορκέλις και στη συνέχεια Αουραριόλα.

 Η γεωργία της Οριουέλα βασίζεται στη γεωργική παραγωγή: λεμόνια, πορτοκάλια, αμύγδαλα, ελιές, φοίνικες, ροδιές, βαμβάκι, κάνναβη και λαχανικά. Επίσης ένα σημαντικός κλάδος της μεταποιητικής της βιομηχανίας είναι το μετάξι, το μαλλί και τα διατηρημένα τρόφιμα . Τα πιο σημαντικά αρχιτεκτονικά μνημεία της Οριουέλα είναι ένα αραβικό κάστρο με πύργους, ένας καθολικός καθεδρικός ναός χτίστηκε μεταξύ του 14ου και 16ου αιώνα και η μπαρόκ εκκλησία του Σάντο Ντομίνγκο. Νέα και οδηγός της πόλης στα Ισπανικά Αρχειοθετήθηκε 2010-10-07 στο Wayback Machine. Τουριστικός οδηγός της πόλης στα Αγγλικά
Άγιος Ιωάννης Πρόδρομος Ευρυτανίας

Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε: Άγιος Ιωάννης Πρόδρομος Καβάλας και Άγιος Ιωάννης Πρόδρομος Χαλκιδικής Ο Άγιος Ιωάννης Πρόδρομος (πρώην Πρόδρομος) είναι ένας από τους οικισμούς της Πρασιάς στην Ευρυτανία σε υψόμετρο 880 μέτρα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 29 κατοίκους.

 Είναι ο δυτικότερος από τους πέντε οικισμούς της παλιάς κοινότητας Πρασιάς, η οποία από το 1998 υπαγόταν στον καποδιστριακό δήμο Ασπροποτάμου. Σήμερα, μαζί με την Πρασιά, το Βασιλέσι, τους Μεταξάδες και τα Φουσιανά αποτελούν την τοπική κοινότητα Πρασιάς που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ασπροποτάμου του καλλικρατικού δήμου Αγράφων. Βρίσκεται δυτικά του Αχελώου ποταμού σε απόσταση 106 χλμ., Ν. - ΝΔ. της Καρδίτσας και 99 χλμ. ΝΔ. από τα Τρίκαλα. Το χωριό πήρε το όνομά του από τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο (μέχρι το 1928 ο οικισμός ονομαζόταν Πρόδρομος) στον οποίο είναι αφιερωμένοι δύο ναοί. Ο παλαιότερος ναός, που σύμφωνα με τη τοπική παράδοση ήταν παλιό μοναστήρι και καταστράφηκε το 1823 από τον Σκόδρα πασά, βρίσκεται στα νότια του χωριού και είναι αφιερωμένος στην Αποτομή της Κεφαλής του Ιωάννη του Πρόδρομου. Ο νεότερος είναι κτισμένος στο κέντρο του χωριού και είναι αφιερωμένος στη Γέννηση του Ιωάννη του Προδρόμου.
Γλουτοί

Οι γλουτοί είναι δύο στρογγυλεμένα τμήματα της ανατομίας που βρίσκονται στο οπίσθιο μέρος της πυελικής περιοχής των πρωτευόντων θηλαστικών (συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπων) και σε πολλά άλλα δίποδα ή τετράποδα και περιλαμβάνουν ένα στρώμα λίπους που τοποθετείται επάνω στους μεσαίους μύες. Φυσιολογικά, οι γλουτοί επιτρέπουν το βάρος να αφαιρείται από τα πόδια ενώ κάθεστε. Σε πολλούς πολιτισμούς, παίζουν ρόλο στη σεξουαλική έλξη. Ορισμένες κουλτούρες, όπως αυτή της βικτοριανής Αγγλίας, χρησιμοποίησαν επίσης τους γλουτούς ως πρωταρχικό στόχο για την σωματική τιμωρία, καθώς το στρώμα υποδόριου λίπους των γλουτών προσφέρει προστασία από τραυματισμούς ενώ ταυτόχρονα επιτρέπει την πρόκληση πόνου.

 Οι γλουτοί σχηματίζονται από τις μάζες των γλουτιαίων μυών ή των "γλουτών" που υπερτίθενται από ένα στρώμα λίπους. Η ανώτερη όψη του γλουτού τελειώνει στην λαγόνια κορυφή και η κατώτερη όψη σκιαγραφείται από την οριζόντια πτυχή του γλουτιαίου. Οι γλουτοί επιτρέπουν στα πρωτεύοντα να κάθονται όρθια χωρίς να χρειάζεται να στηρίξουν το βάρος τους στα πόδια τους, όπως κάνουν τα τετράποδα ζώα. Οι θυλυκοί μπαμπουίνοι έχουν κόκκινους γλουτούς που κοκκινίζουν για να προσελκύσουν τους αρσενικούς. Στην περίπτωση των ανθρώπων, τα θηλυκά τείνουν να έχουν αναλογικά ευρύτερους και παχύτερους γλουτούς λόγω του υψηλότερου υποδόριου λίπους και των αναλογικά ευρύτερων γοφών.
Κρίστιαν Μπέιλ

Ο Κρίστιαν Τσαρλς Φίλιπ Μπέιλ (αγγλικά: Christian Charles Philip Bale‎, γενν. 30 Ιανουαρίου 1974) είναι Άγγλος ηθοποιός. Περισσότερο γνωστός για τους ρόλους του σε Αμερικανικές ταινίες, ο Μπέιλ έχει πρωταγωνιστήσει και σε ταινίες του Χόλυγουντ μεγάλου προϋπολογισμού και σε μικρότερες ανεξάρτητες παραγωγές. Ο Μπέιλ τράβηξε την προσοχή του κοινού σε ηλικά δεκατριών ετών, όταν πρωταγωνίστησε στην ταινία του Στίβεν Σπίλμπεργκ, Η αυτοκρατορία του ήλιου (Empire of the Sun) τo 1987. Υποδύθηκε ένα αγόρι από την Αγγλία που χωρίζεται από τους γονείς του και στη συνέχεια καταλήγει σε ένα ιαπωνικό στρατόπεδο συγκέντρωσης κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Ακόμη, είναι γνωστός για τον ρόλο του στο American Psycho το 2000 όπου υποδύθηκε έναν κατα συρροή δολοφόνο και για το ρόλο του ως Μπρους Γουέιν/Μπάτμαν στην ταινία Batman Begins του Κρίστοφερ Νόλαν το 2005, Ο Σκοτεινός Ιππότης (The Dark Knight) το 2008 και στο φινάλε της ταινίας The Dark Knight Rises το 2012. Το 2010, ο Μπέιλ υποδύθηκε τον Ντίκι Έκλουντ στην ταινία The Fighter. Έλαβε εξαιρετικά θετικές κριτικές για την ερμηνεία του και κέρδισε πολλά βραβεία, συμπεριλαμβανομένου το Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου και τη Χρυσή Σφαίρα και το Βραβείο Σωματείου Ηθοποιών Β' Ανδρικού Ρόλου.

 Ο Μπέιλ γεννήθηκε στην Ουαλία από γονείς Αγγλικής καταγωγής. Ο πατέρας του, Ντέιβιντ Μπέιλ, γεννημένος στη Νότια Αφρική ήταν επιχειρηματίας, πιλότος και μάνατζερ ταλέντων, ενώ η μητέρα του, Τζένυ Τζέιμς, ήταν καλλιτέχνης τσίρκου. Η πρώτη επαφή του Μπέιλ με το χώρο της υποκριτικής ήταν με μια διαφήμιση για το μαλακτικό ρούχων Lenor το 1982. Ένα χρόνο αργότερα, εμφανίστηκε σε μια διαφήμιση των δημητριακών Pac-Man, όπου υποδυόταν ένα παιδί ροκ σταρ. Το 1984, έκανε το ντεμούτο του στο θέατρο με την παράσταση The Nerd, στην οποία συμμετείχε και ο Ρόουαν Άτκινσον. Στις 29 Ιανουαρίου 2000, ο Μπέιλ παντρεύτηκε την Σάντρα "Σίμπι" Μπλάζιτς (γεννημένη το 1970), πρώην μοντέλο, μακιγιέρ και προσωπική βοηθός της Γουϊνόνα Ράιντερ. Το ζευγάρι έχει αποκτήσει μια κόρη, την Εμμελίν, η οποία γεννήθηκε στις 27 Μαρτίου 2005 στη Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνια. Από το 1992, ο Μπέιλ κατοικεί στο Λος Άντζελες.Όπως συνήθιζε και ο πατέρας του, ο Κρίστιαν Μπέιλ υποστηρίζει ενεργά περιβαλλοντικές μη κυβερνητικές οργανώσεις όπως η Greenpeace και το Παγκόσμιο Ταμείο για τη Φύση. Η φεμινίστρια και ακτιβίστρια Γκλόρια Στάινεμ έγινε μητριά του Μπέιλ στις 3 Σεπτεμβρίου του 2000, όταν παντρεύτηκε τον πατέρα του Μπέιλ, Ντέιβιντ. Ήταν ο πρώτος της γάμος (στην ηλικία των 66 ετών) και το ζευγάρι ήταν μαζί μέχρι το θάνατο του Ντέιβιντ. Κρίστιαν Μπέιλ στο AllRovi (Αγγλικά) Κρίστιαν Μπέιλ στο Yahoo! Movies (Αγγλικά) Κρίστιαν Μπέιλ στο Charlie Rose (Αγγλικά) Συλλογή δημοσιευμάτων για τον Κρίστιαν Μπέιλ από την εφημερίδα The New York Times
Βαλντράντα του Βορμς

Η Βαλντράντα ή Βίλτρουντ (γερμ.: Waldrada / Waldraith, γενν. 801) από τον Οίκο του Ουλντάριχ ήταν κόρη του κόμη της Ορλεάνης και με τους γάμους της έγινε πρώτα κόμισσα του Βορμς και μετά δούκισσα της άνω Βουργουνδίας.

 Ήταν κόρη του Άντριαν κόμη της Ορλεάνης (758-824) και της Βαλντράντας, κόρης του Άνταλχελμ του Ωτύν. Παντρεύτηκε για πρώτη φορά με τον Ροβέρτο Γ΄ των Ροβερτιδών κόμη του Βορμς, το 819 στο Βόρμσγκαου της Γερμανίας. Αυτός ο γάμος έφερε το 830 έναν γιο: Ροβέρτος ο Ισχυρός, π.830-866, δούκας του Μάιν.Ο γάμος έληξε όταν ο Ροβέρτος Γ΄ απεβίωσε το 834. Έπειτα έγινε η δεύτερη σύζυγος του Κορράδου Β΄ δούκα της Άνω Bουργουνδίας. Είχαν γνωστά παιδιά: Αδελαΐδα, γενν. το 864 ή μετά (μάλλον το 868). (Η Βαλντράντα που γεννήθηκε το 801, δύσκολα θα μπορούσε να ήταν η μητέρα της Aδελαΐδας, που γεννήθηκε μετά το 864, πιθανότερα το 868. Φαίνεται ότι η Αδελαΐδα ήταν εγγονή της). Παντρεύτηκε τον Ριχάρδο των Μπιβινιδών, δούκα της Βουργουνδίας. Ροδόλφος Α΄ 859-912, βασιλιάς της Βουργουνδίας.
Αντιόπη η Βοιωτή

Η Αντιόπη αυτή ήταν θυγατέρα του ποτάμιου θεού Ασωπού κατά την Οδύσσεια ή σύμφωνα με άλλους μύθους, του βασιλιά της Θήβας Νυκτέα και της Πολυξούς (Απολλόδ. Γ 10,1, Ευστάθ. 1682, 43).

 Όταν ο θεός Δίας είδε κάποτε την Αντιόπη να κοιμάται, την ερωτεύθηκε και μεταμορφώθηκε σε Σάτυρο για να την κατακτήσει (Οβιδίου Μεταμορφώσεις, VI 110 κ.ε.). Φοβούμενη την οργή του πατέρα της εγκατέλειψε τη Βοιωτία και πήγε στη Σικυώνα όπου παντρεύτηκε τον βασιλιά Εποπέα. Ο αδελφός του πατέρα της Λύκος κατέλαβε το βασίλειο της Σικυώνας, σκότωσε τον Εποπέα και ανάγκασε την Αντιόπη να τον ακολουθήσει πίσω στη Θήβα. Στον δρόμο την έπιασαν οι πόνοι του τοκετού και οι συνοδοί της αναγκάσθηκαν να την αφήσουν να γεννήσει σε μια σπηλιά τους δίδυμους Αμφίονα και Ζήθο. Ο Λύκος εγκατέλειψε μόνα τα νεογέννητα σε φαράγγι του Κιθαιρώνα και συνέχισε με τη μητέρα τους για τη Θήβα. Τα τέκνα ανατράφηκαν από κάποιον βοσκό και μεγάλωσαν χωρίς να μάθουν τις συνθήκες υπό τις οποίες γεννήθηκαν. Κάποτε η Αντιόπη αφού κατάφερε να δραπετεύσει βρήκε τα παιδιά της, αλλά εκείνα δεν ήθελαν να την αναγνωρίσουν ως μητέρα τους και την κράτησαν μάλιστα αιχμάλωτη σε καλύβα. Μόνο με τη βοήθεια του Δία μπόρεσαν να την αναγνωρίσουν, οπότε μετά τιμώρησαν σκληρά τους διώκτες της, τον Λύκο και τη σύζυγό του Δίρκη, που υπέβαλλε την Αντιόπη για πολλά χρόνια σε σκληρά βασανιστήρια και εγκαταστάθηκαν με τη μητέρα τους στη Θήβα, όπου έγιναν θρυλικοί ήρωες της Βοιωτίας. Σύμφωνα με άλλη παράδοση, η Αντιόπη δεν βρήκε ποτέ καταφύγιο στην Κορινθία, αλλά γέννησε κάτω από δραματικές και περιπετειώδεις συνθήκες, καταδιωκόμενη από τον πατέρα της, τον Ασωπό ή τον Νυκτέα. Ο μύθος έχει εμπνεύσει τον Ευριπίδη στη χαμένη του τραγωδία Αντιόπη, από την οποία διασώθηκαν πάρα πολύ λίγα αποσπάσματα (βλ. Βικιθήκη). Πολύ γνωστό είναι το γλυπτικό σύμπλεγμα «Φαρνέζιος ταύρος» ή «Ταύρος των Φαρνέζε», έργο του Απολλώνιου από τις Τράλλεις και του Ταυρίσκου, αντίγραφο του οποίου βρέθηκε στα Λουτρά του Καρακάλλα και σήμερα φυλάσσεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Νεάπολης. Στη ζωγραφική έχουν εμπνευστεί οι ζωγράφοι Τιτσιάνο στον πίνακά του «Αντιόπη και Ζευς» και ο Κορέτζιο στο «Αντιόπη που κοιμάται». Ο θεατρικός συγγραφέας Δημήτριος Βερναδράκης έγραψε το 1895 το θεατρικό δράμα Αντιόπη.
Νατάλια Σαποσνίκοβα

Η Νατάλια Βιτάλιεβνα Σαποσνίκοβα (γεννημένη στις 24 Ιουνίου 1961 στο Ροστόφ επί του Ντον) είναι πρώην Σοβιετική αθλήτρια της ενόργανης γυμναστικής,. Ήταν γνωστή για τις δεξιότητές της και τη χορογραφία της, ειδικά για την άσκηση ισορροπίας και την άσκηση δαπέδου.

 Η Σαποσνίκοβα εκπαιδεύτηκε στην αθλητική κοινωνία Ντιναμό στο Ροστόφ επί του Ντον υπό τον τιμημένο προπονητή της ΕΣΣΔ Βλάντισλαβ Ραστορότσκι. Ήταν γνωστή για την πρωτοτυπία της, ειδικά για τα μονόπλευρα στηρίγματα της δοκού. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1980 στη Μόσχα, συνέβαλε στο χρυσό μετάλλιο της σοβιετικής ομάδας και κέρδισε ένα χρυσό μετάλλιο στο θησαυροφυλάκιο. Έπαιρνε επίσης χάλκινα μετάλλια για την άσκηση στο πάτωμα. Η Σαποσνίκοβα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1978, έμπαινε στον τελικό με λίγο προβάδισμα έναντι της Νάντια Κομανέτσι από τη Ρουμανία. Ωστόσο, ο Πίτερ Σίλστον έγραψε τον Απρίλιο του 1980 στο περιοδικό British Gymnast: «Υπήρχε ομάδα του κοινού που αποφάσισε ότι η Κομανέτσι θα έπρεπε να κερδίσει για να αντισταθμίσει τις προηγούμενες της εμφανίσεις. Όταν η Νατάσα ανέβηκε, χρειάζοντας σκορ 9,8 για να πάρει το χρυσό, αντιμετώπισε μια πολύ εχθρική δεξίωση. Έκανε μια σειρά από λάθη, όλα ήταν επιθετικά και έπεσε από την πρώτη θέση στην όγδοη θέση. " Ο Σίλστον χαρακτήρισε την απώλεια «πιθανώς την πιο θλιβερή εμπειρία της ζωής της Νατάσα». Η Σαποσνίκοβα ανακάλυψε μια σύνθετη ικανότητα μετάβασης στους ασύμμετρους ζυγούς- έναν κύκλο ισχίου στη χαμηλή ράβδο με την πτήση προς τα πίσω στην ψηλή ράβδο - και πήρε το όνομά της από τον κώδικα σημείων. Η ικανότητα, που μερικές φορές αναφέρεται ως «Shaposh», εκτελείται ευρέως σήμερα. πιστώνεται ως στοιχείο D στον κώδικα σημείων 2013-16. Από τη δεκαετία του 1990, άλλοι αθλήτριες έχουν αναπτύξει παραλλαγές του Shaposhnikova, συμπεριλαμβανομένων των Αμερικανών Άμι Τσόου και Κρίστεν Μάλονι. Οι Βικτόρια Κόμοβα και Σβετλάνα Χόρκινα, η Λάουρα βαν Λέβεν από την Ολλανδία και η Ελίζαμπεθ Σάιτς από τη Γερμανία. Η Σαποσνίκοβα και ο σύζυγός της, Πάβελ Σουτ, με χρυσό μετάλλιο στην ανδρική γυμναστική στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1981, επί του παρόντος προπονείται στο Gymnastika στο Πάρκο Γούντλαντ (Νιου Τζέρσεϊ). Λίστα ανταγωνιστικών αποτελεσμάτων Τι έγινε η Νατάλια Σαποσνίκοβα; Shaposhnikova Element - κινούμενη εικόνα gif Natalia Shaposhikova - Βιογραφία και γκαλερί
Ντομίνγκος Σιμόες Περέιρα

Ο Ντομίνγκος Σιμόες Περέιρα (Domingos Simões Pereira, 20 Οκτωβρίου 1963-) είναι πολιτικός της Γουινέα-Μπισσάου, που διετέλεσε πρωθυπουργός από το 2014 ως το 2015. Το 2008 έγινε πρόεδρος του PAIGC, του ιστορικού Κόμματος Ανεξαρτησίας της Γουινέας-Μπισσάου. Υπήρξε εκτελεστικός γραμματέας της CPLP μεταξύ 2008 και 2012. Είναι πτυχιούχος στην Εφαρμοσμένη Μηχανική και στις Αστικές και Πολιτικές Επιστήμες.

 Γεννημένος στο Φαρίμ της Γουινέας-Μπισσάου το 1963, κατάγεται από αγροτική οικογένεια. Αναγκάστηκε να φύγει από το σπίτι του εξαιτίας του πολέμου της ανεξαρτησίας και το 1969 πήγε στο Κατσέου, όπου φοίτησε στο Δημοτικό Σχολείο. Μετά την ολοκλήρωση της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, δίδαξε Μαθηματικά στο Κέντρο Επαγγελματικής και Τεχνικής Εκπαίδευσης , στη Σχολή Τεχνικών Υγείας (Νοσηλευτική) . Το 1982 συνέχισε τις σπουδές του με υποτροφία στη Σοβιετική Ένωση και έγινε μέλος του Συλλόγου Φοιτητών της Γουινέας-Μπισσάου, στην Οδησσό. Έκανε αργότερα σπουδές πάλι με υποτροφία στις ΗΠΑ (Κρατικό Πανεπιστήμιο του Φρέσνο) και απέκτησε μεταπτυχιακό τίτλο Τεχνολόγου Πολιτικού Μηχανικού. Τον Ιούλιο του 1994 επέστρεψε στη Γουινέα-Μπισσάου. Τον Δεκέμβριο του 2006 αναλαμβάνει σύμβουλος του πρωθυπουργού της Γουινέας-Μπισσάου για λογαριασμό της Παγκόσμιας Τράπεζας. Ασχολήθηκε με τις μεταφορές και τις επικοινωνίες, συμπεριλαμβανομένης της επαναδιαπραγμάτευσης των συμβάσεων παραχώρησης των τηλεπικοινωνιών, με τα λιμάνια και τη συμφωνία εναέριων μεταφορών με την Πορτογαλία και βοήθησε την κυβέρνηση στη διάρθρωση του ρυθμιστικού οργανισμού και την αδειοδότηση της πρώτης άδειας κινητής τηλεφωνίας στη χώρα. Μετά τη νίκη του PAIGC στις εκλογές, ο Περέιρα έγινε υπουργός Δημοσίων Έργων μεταξύ του 2004 και του 2005. Αποδέχθηκε την πρόκληση της διοργάνωσης της 6ης διάσκεψης κορυφής των αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων της CPLP. Μετά από αυτή την αποστολή, στη συνέχεια αποδέχθηκε την πρόσκληση των επισκόπων της Καθολικής Εκκλησίας της Γουινέας-Μπισάου ως γενικός γραμματέας. Είναι εκλεγμένο μέλος της μόνιμης επιτροπής του Πολιτικού Γραφείου του PAIGC. Εξελέγη πρόεδρος του PAIGC στις 9 Φεβρουαρίου 2014. Ανέλαβε πρωθυπουργός της χώρας στις 3 Ιουλίου 2014, διαδεχόμενος τον υπηρεσιακό πρωθυπουργό Ρουί Ντουάρτε ντε Μπάρος. Η νέα 16μελής κυβέρνηση παρουσιάστηκε την επομένη. Τον Αύγουστο του 2015 η κυβέρνησή του απολύθηκε και ο ίδιος αντικαταστάθηκε από τον Μπασίρο Τζα. Ο Περέιρα διεκδίκησε ανεπιτυχώς το προεδρικό αξίωμα, με την υποψηφιότητά του στις προεδρικές εκλογές του 2019. Ηττήθηκε από τον Ουμάρου Σισόκο Εμπαλό λαμβάνοντας ποσοστό 46% έναντι 54% για τον νικητή στον 2ο γύρο των εκλογών.
Hell in a Cell

Το Hell in a Cell (ελλ. κόλαση μέσα στο κελί) είναι είδος αγώνα επαγγελματικής πάλης, αλλά και ετήσιο Pay Per View που διοργανώνεται από την εταιρεία WWE και οφείλει το όνομά του στο συγκεκριμένο αγώνα.

 Υπάρχει από το 2009 και αρχικά γινόταν στις αρχές του Οκτωβρίου, ως το 2012, που ανακοινώθηκε πως θα γίνεται πλέον στα τέλη του ίδιου μήνα. Ο αγώνας του Hell in a Cell, γίνεται μέσα σε ένα μεγάλο κλουβί, πιο ευρύχωρο από το σιδερένιο κλουβί άλλων αγώνων, και καλυμμένο από πάνω. Παλαιότερα οι παλαιστές μπορούσαν αν ήθελαν να βγουν έξω από αυτό, αλλά τα τελευταία χρόνια φαίνεται να έχει απαγορευτεί, καθώς έχουν γίνει μερικά ατυχήματα. Οι κανόνες για να νικήσει κάποιος είναι ίδιοι με τον απλό αγώνα επαγγελματικής πάλης, μόνο που επιτρέπεται να βγει κάποιος εκτός ρινγκ και να χρησιμοποιήσει αντικείμενα που βρίσκονται στον χώρο ως όπλα. Ο αγώνας τίτλου για το Πρωτάθλημα WWE γίνεται πάντα μέσα σε Hell in a Cell, όντας ο τελευταίος αγώνας της βραδιάς. Ένας άλλος αγώνας μέσα σε Hell in a Cell μπορεί να γίνει για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών ή για να κορυφωθεί μια κόντρα μεταξύ των παλαιστών. Οι άλλοι αγώνες εκτός κλουβιού, γίνονται στην αρχή, στην μέση και πριν το τέλος. Συνήθως γίνονται δύο αγώνες Hell in a Cell. Μέχρι το Οκτώβριο του 2013 είχαν γίνει 28 αγώνες Hell in a Cell. Οι 27 από αυτούς είναι επίσημοι, ενώ το ένα είναι χωρίς τηλεοπτική μετάδοση, μοναδικό έως σήμερα. 6 νίκες έχουν ο Τριπλ Έιτς και ο Αντερτέικερ σε τέτοιου είδους ματς, περισσότερες από τους υπολοίπους συμμετέχοντες. Ο Αντερτέικερ έχει και μια έβδομη νίκη αλλά σε ομαδικό αγώνα. Οι έξι νίκες και των δύο είναι όταν αγωνίζονται για τον εαυτό τους.12 παρουσίες από τον Αντερτέικερ, ρέκορντμαν σε τέτοιο αγώνα, ακολουθεί με 9 ο Τριπλ Έιτς. Έχει γίνει και ένας μη τηλεοπτικός αγώνας στις 26/9/2011 μετά από WWE Raw. Ο Τζον Σίνα νίκησε για τον τίτλο WWE, τους Αλμπέρτο Ντελ Ρίο, Σι Εμ Πανκ, Τζακ Σουάγκερ και Ντολφ Ζίγκλερ.
Εθνική Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1967

Το πρωτάθλημα Ελλάδας υδατοσφαίρισης ανδρών 1967 ολοκληρώθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 1967. Μετείχαν οι Εθνικός, Ολυμπιακός, Ν.Ο. Πατρών, Παναθηναϊκός ενώ έγιναν δύο γύροι. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Εθνικός.

 Όλοι οι αγώνες έγιναν στο Ολυμπιακό Κολυμβητήριο. Ο πρώτος γύρος του πρωταθλήματος διεξήχθη παράλληλα με το πανελλήνιο κολυμβητικό πρωτάθλημα εφήβων-παίδων, και ο δεύτερος παράλληλα με το πρωτάθλημα ανδρών και γυναικών. 23/8/1967 Εθνικός Πειραιώς - Ολυμπιακός 3-2 Παναθηναϊκός - ΝΟ Πατρών 8-724/8/1967 Εθνικός Πειραιώς - ΝΟ Πατρών 12-425/8/1967 Ολυμπιακός - Παναθηναϊκός 7-526/8/1967 Εθνικός Πειραιώς - Παναθηναϊκός 5-127/8/1967 Ολυμπιακός - ΝΟ Πατρών 8-520/9/1967 Εθνικός Πειραιώς - Ολυμπιακός 3-3 ΝΟ Πατρών - Παναθηναϊκός 5-421/9/1967 Εθνικός Πειραιώς - ΝΟ Πατρών 8-422/9/1967 Ολυμπιακός - Παναθηναϊκός 6-323/9/1967 Εθνικός Πειραιώς - Παναθηναϊκός 3-324/9/1967 Ολυμπιακός - ΝΟ Πατρών 8-7 Στις 26 Σεπτεμβρίου αναμετρήθηκαν σε αγώνα μπαράζ ο τελευταίος της Εθνικής κατηγορίας ΝΟ Πατρών εναντίον του πρωταθλητή της Α' κατηγορίας Α.Ο. Παλαιού Φαλήρου για την τέταρτη θέση στην Εθνική κατηγορία του 1968. Ο ΝΟΠ επικράτησε με 7-2 και παρέμεινε στην Εθνική κατηγορία. Εφ. Έθνος 28/8/1967 σελ. 8 (κατατάξεις Α και Β κατηγορίας) Εφ. Έθνος 19/9/1967 σελ. 6 (κατάταξη Γ κατηγορίας)
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2004-2005

Το πρωτάθλημα Ελλάδας πετοσφαίρισης γυναικών 2004−2005, ήταν το 17ο πρωτάθλημα της Α1 κατηγορίας. Το πρωτάθλημα διεξήχθη με τη συμμετοχή 12 ομάδων σε δύο φάσεις, την κανονική περίοδο και τα play off/out. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ομάδα του Παναθηναϊκού έπειτα από 5 χρόνια, και ήταν η πρώτη από τις επτά συνεχόμενες κατακτήσεις του πρωταθλήματος μέχρι το 2011. Στην Α2 υποβιβάστηκαν μετά από αγώνες play out ο Ολυμπιακός και η ΕΑ Λάρισας.

 Ν=Νίκες, Η=Ήττες, ΣR=Σετ Ratio Σημειώσεις: Βαθμολογικό σύστημα Τα αποτελέσματα της κανονικής περιόδου μεταφέρθηκαν στα πλέι άουτ και οι σειρές κρίθηκαν στις 3 νίκες. Ο Ηρακλής επικράτησε της ΕΑ Λάρισας και η ΑΕ Βύρωνα/Αγίου Σώστη αν και είχε το μειονέκτημα έδρας και 2 ήττες από την κανονική περίοδο, πήρε τρεις νίκες στα πλέι άουτ κόντρα στον Ολυμπιακό και παρέμεινε στην κατηγορία.(9) Ηρακλής Θεσσαλονίκης − (12) Ε.Α. Λάρισας (3−0) (10) Ολυμπιακός − (11) Ένωση Βύρωνα (2−3) Οι σειρές μέχρι τα ημιτελικά κρίθηκαν στις 2 νίκες, ενώ ο τελικός κρίθηκε στις 3 νίκες. Προημιτελικοί Οι ομάδες με πλεονέκτημα έδρας επικράτησαν με 2-0 νίκες και προκρίθηκαν στην τετράδα.(1) Παναθηναϊκός − (8) Άρης Θεσσαλονίκης (2−0) (2) Φιλαθλητικός Θεσσαλονίκης − (7) Σίρις Σερρών (2−0) (3) Απολλώνιος Κερατσινίου − (6) Φ.Ο. Βριλησσίων (2−0) (4) Πανελλήνιος − (5) Α.Ο. Μαρκοπούλου (2−0) Ημιτελικοί Ο Παναθηναϊκός και ο Φιλαθλητικός επικράτησαν του Πανελληνίου και του Απολλωνίου αντίστοιχα και προκρίθηκαν στον τελικό.(1) Παναθηναϊκός − (4) Πανελλήνιος (2−0) (2) Φιλαθλητικός Θεσσαλονίκης − (3) Απολλώνιος Κερατσινίου (2−0) Τελικός Ο Παναθηναϊκός επικράτησε του Φιλαθλητικού με 3−1 νίκες και κατέκτησε το πρωτάθλημα μετά από 5 χρόνια(1) Παναθηναϊκός − (2) Φιλαθλητικός Θεσσαλονίκης (3−1) Πρωτάθλημα Γυναικών 2004−2005 Galanis Sports Data Βαθμολογία Galanis Sports Data Αποτελέσματα Α' φάσης play off και play out Galanis Sports Data Αποτελέσματα ημιτελικών Galanis Sports Data Αποτελέσματα τελικού Galanis Sports Data