IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Άρνολντ Κόπελσον

Ο Άρνολντ Κόπελσον (Arnold Kopelson, 14 Φεβρουαρίου 1935 – 8 Οκτωβρίου 2018) ήταν Αμερικανός παραγωγός κινηματογραφικών ταινιών. Από τις γνωστότερες ταινίες του είναι οι Πλατούν, Seven, Το ξέσπασμα και Ο Φυγάς.

 Ο Κόπελσον γεννήθηκε στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης. Πήρε διδακτορικό από τη Νομική Σχολή της Νέας Υόρκης και στην συνέχεια ασχολήθηκε με το τραπεζικό και εταιρικό δίκαιο, ειδικευόμενος στη χρηματοδότηση κινηματογραφικών ταινιών. Για πολλά χρόνια υπήρξε σύμβουλος πολλών τραπεζών και οικονομικών ιδρυμάτων που χρηματοδοτούν την κινηματογραφική βιομηχανία. Αργότερα ίδρυσε την εταιρεία Inter-Ocean Film Sales, Ltd. μαζί με την Ανν Φάινμπεργκ, η οποία θα γινόταν γυναίκα του, για την αντιπροσώπευση ανεξάρτητων κινηματογραφικών παραγωγών στην αδειοδότηση των ταινιών τους σε όλο τον κόσμο, καθώς και για τη χρηματοδότηση παραγωγής νέων ταινιών. Ο Κόπελσον παρήγαγε συνολικά 29 ταινίες, που απέφεραν αθροιστικά εισπράξεις 3 δισεκατομμυρίων δολαρίων παγκοσμίως. Τιμήθηκε με Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, Χρυσή Σφαίρα και το «Independent Spirit Award» για την παραγωγή της ταινίας Πλατούν του 1986. Επιπλέον, ήταν υποψήφιος για το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας για τον Φυγά (1993). Συνολικά ταινίες του Κόπελσον έχουν κερδίσει 17 υποψηφιότητες για Όσκαρ. Ο Κόπελσον είχε κερδίσει τον τίτλο του «Παραγωγού της Χρονιάς» από την αμερικανική Εθνική Ένωση Ιδιοκτητών Κινηματογράφων, καθώς και άλλες διακρίσεις. Από τη συνεργασία του Κόπελσον με την Paramount Pictures ξεχωρίζει η ταινία Στη σκιά του δολοφόνου (2004) σε σκηνοθεσία Φίλιπ Κάουφμαν, ενώ με την 20th Century Fox παρήγαγε την ταινία Μην πεις λέξη (2001) με τον Μάικλ Ντάγκλας. Παραγωγή του Κόπελσον είναι και η ταινία του Κώστα Γαβρά Mad City, με πρωταγωνιστές τους Ντάστιν Χόφμαν και Τζον Τραβόλτα. Μερικές άλλες ταινίες του Κόπελσον είναι οι Απόλυτη Διαγραφή με τον Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ, Ξεχωριστή μέρα με τους Μάικλ Ντάγκλας and Ρόμπερτ Ντιβάλ, Το τίμημα του αίματος, Ο θρίαμβος της θέλησης και Φόνος στο Λευκό Οίκο. Επί πολλά χρόνια ο Κόπελσον ήταν μέλος της εκτελεστικής επιτροπής του Τομέα Παραγωγών της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών. Παρέδιδε διαλέξεις για τη δημιουργία ταινιών στη Harvard Business School, στο Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου, στη Σχολή Τεχνών Tisch, στη Νομική Σχολή της Νέας Υόρκης, στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνια, στο UCLA και αλλού. Επίσης συνέγραψε αρκετά άρθρα σχετικά με τη χρηματοδότηση κινηματογραφικών ταινιών. Ο Κόπελσον ήταν μέλος του Δ.Σ. της CBS Corporation από το 2007 μέχρι και έναν μήνα πριν από τον θάνατό του. Ο Άρνολντ Κόπελσον είχε κάνει δύο γάμους. Η πρώτη του σύζυγος πέθανε το 1975 από καρκίνο. Μαζί είχαν αποκτήσει μία κόρη, τη Στεφανί Λάιζα, και δύο γιους, τους Πήτερ Λώρενς και Ήβαν Τζάρεντ. Το 1976 νυμφεύθηκε την έκτοτε συνεργάτιδά του Ανν Φάινμπεργκ.Ο Κόπελσον πέθανε στο σπίτι του στο Μπέβερλι Χιλς (Καλιφόρνια) σε ηλικία 83 ετών. Ο Άρνολντ Κόπελσον στην IMDb Ο Κόπελσον στο Cine.gr (Ελληνικά)
Κεφαλόρριζο

Το κεφαλόρριζο (λατινική και επιστημονική ονομασία Cephalorhizum) είναι γένος δικοτυλήδονων φυτών, που ανήκει στην οικογένεια του αμάραντου, τα μολυβδαινοειδή.Το γένος αυτό είναι ιθαγενές της Κεντρικής Ασίας, συμπεριλαμβανομένου του Αφγανιστάν.

 Σήμερα αναγνωρίζονται γενικότερα στο γένος Cephalorhizum τα παρακάτω 6 είδη: Cephalorhizum coelicolor («κεφαλόρριζο το ουρανόχρουν»), Rech.f. Cephalorhizum micranthum («κεφαλόρριζο το μικρανθές»), Linchevskii Cephalorhizum oopodum («κεφαλόρριζο το ωόποδο»), Popov & Korovin Cephalorhizum pachycormum («κεφαλόρριζο το παχύκορμο»), Rech.f. Cephalorhizum popovii, Lincz. Cephalorhizum turcomanicum («κεφαλόρριζο το τουρκομανικό»), Popov
Αμπντιρασίντ Αλί Σερμάρκε

Ο Αμπντιρασίντ Αλί Σερμάρκε (Cabdirashiid Cali Sharma'arke, 16 Οκτωβρίου 1919 - 15 Οκτωβρίου 1969) ήταν πρόεδρος της Σομαλίας από το 1967 ως τη δολοφονία του, το 1969. Υπηρέτησε επίσης στο αξίωμα του πρωθυπουργού. Ο γιος του, Ομάρ Αμπντιρασίντ Αλί Σερμάρκε, έγινε επίσης πρωθυπουργός της Σομαλίας το 2009.

 Γεννήθηκε στην πόλη Χαράρντερε της επαρχίας Χόμπιο, στις 16 Οκτωβρίου του 1919 και καταγόταν από οικογένεια Ματζερτίν (Majerteen). Μεγάλωσε στο Μογκαντίσου, όπου παρακολούθησε Κορανικά σχολεία. Στη συνέχεια ασχολήθηκε με το εμπόριο και έπειτα υπηρέτησε ως δημόσιος υπάλληλος στην ιταλική αποικιακή κυβέρνηση. Το 1943 έγινε μέλος του Σομαλικού Συνδέσμου Νέων , ενός πολιτικού κόμματος. Την επόμενη χρονιά έγινε υπάλληλος για λογαριασμό της βρετανικής αποικιακής κυβέρνησης. Ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση το 1953. Έπειτα πήγε με υποτροφία στο περίφημο πανεπιστήμιο Σαπιέντσα, στη Ρώμη, από όπου αποφοίτησε με πτυχίο στις πολιτικές επιστήμες, το 1958. Επιστρέφοντας από την Ιταλία το 1959, εξελέγη μέλος της Νομοθετικής Συνέλευσης. Η Σομαλία έγινε ανεξάρτητη την 1η Ιουλίου του 1960. Ο Σερμάρκε διορίστηκε από τον τότε πρόεδρο Αντέν Αμπντουλά Οσμάν Ντάαρ στο αξίωμα του πρωθυπουργού. Έκανε πολλά ταξίδια στο εξωτερικό και προσπάθησε να ακολουθήσει αδέσμευτη και ουδέτερη πολιτική. Παρέμεινε πρωθυπουργός μέχρι το Μάρτιο του 1964, οπότε διεξήχθησαν (στις 30 Μαρτίου) οι πρώτες γενικές εκλογές, κατά τις οποίες επανεξελέγη στο κοινοβούλιο. Στις εκλογές αυτές το κόμμα του Σερμάρκε έλαβε 69 έδρες επί συνόλου 123 στη νομοθετική συνέλευση.Στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν το 1967 , ο Σερμάρκε κέρδισε τον Οσμάν Ντάαρ και έγινε ο δεύτερος πρόεδρος της Σομαλίας. Ορκίστηκε και ανέλαβε καθήκοντα στις 10 Ιουνίου του 1967. Στις 15 Οκτωβρίου 1969, στη διάρκεια επίσκεψής του στη βόρεια πόλη Λας Ανόντ πυροβολήθηκε από έναν δικό του σωματοφύλακα και πέθανε.Μετά τη δολοφονία του εκδηλώθηκε στρατιωτικό πραξικόπημα στις 21 Οκτωβρίου 1969, μία ημέρα μετά την κηδεία του. Ο στρατός κατέλαβε την εξουσία χωρίς να συναντήσει αντίσταση. Σχεδιαστής του πραξικοπήματος ήταν ο Ταγματάρχης Μουχάμαντ Σιάντ Μπάρε, που εκείνη την περίοδο υπηρετούσε ως αρχηγός του Στρατού.
Σημείο Νάγκελ

Στην γεωμετρία, σε κάθε τρίγωνο A B Γ {\displaystyle \mathrm {AB\Gamma } } το σημείο Νάγκελ (αναφέρεται συχνά ως σημείο Nagel) είναι το σημείο τομής των ευθυγράμμων τμημάτων A I A ′ , B I B ′ , Γ I Γ ′ {\displaystyle \mathrm {AI_{A}'} ,\mathrm {BI_{B}'} ,\mathrm {\Gamma I_{\Gamma }'} } , όπου I A ′ , I B ′ , I Γ ′ {\displaystyle \mathrm {I_{A}'} ,\mathrm {I_{B}'} ,\mathrm {I_{\Gamma }'} } τα σημεία επαφής των παρεγγεγραμμένων κύκλων με τις πλευρές του τριγώνου.Το σημείο παίρνει το όνομά του από τον μαθηματικό Κρίστιαν Χάινριχ φον Νάγκελ (γερμανικά: Christian Heinrich von Nagel‎).

 Έστω I A , I A ′ , I A ″ {\displaystyle \mathrm {I_{A}} ,\mathrm {I_{A}'} ,\mathrm {I_{A}''} } οι προβολές του παρακέντρου J A {\displaystyle \mathrm {J_{A}} } στις πλευρές B Γ , A B , A Γ {\displaystyle \mathrm {B\Gamma } ,\mathrm {AB} ,\mathrm {A\Gamma } } του τριγώνου A B Γ {\displaystyle \mathrm {AB\Gamma } } . Τότε, A I A ″ = A I A ‴ {\displaystyle \mathrm {AI_{A}''} =\mathrm {AI_{A}'''} } , B I A ′ = B I A ″ = x {\displaystyle \mathrm {BI_{A}'} =\mathrm {BI_{A}''} =x} και Γ I A ′ = Γ I A ‴ {\displaystyle \mathrm {\Gamma I_{A}'} =\mathrm {\Gamma I_{A}'''} } ως οι εφαπτομένες των A , B , Γ {\displaystyle \mathrm {A} ,\mathrm {B} ,\mathrm {\Gamma } } στον παρεγγεγραμμένου κύκλου που αντιστοιχεί στην κορυφή A {\displaystyle \mathrm {A} } . Από τις παραπάνω ισότητες έχουμε ότι γ + x = β + y {\displaystyle \gamma +x=\beta +y} και x + y = α {\displaystyle x+y=\alpha } .Συνδυάζοντας τις δύο λαμβάνουμε ότι x = α + β − γ 2 = τ − γ {\displaystyle x={\frac {\alpha +\beta -\gamma }{2}}=\tau -\gamma \quad } και y = α − β + γ 2 = τ − β {\displaystyle \quad y={\frac {\alpha -\beta +\gamma }{2}}=\tau -\beta } ,όπου τ = 1 2 ⋅ ( α + β + γ ) {\displaystyle \tau ={\tfrac {1}{2}}\cdot (\alpha +\beta +\gamma )} είναι η ημιπερίμετρος. Αντίστοιχα, για τις προβολές I B ′ {\displaystyle \mathrm {I_{B}'} } και I Γ ′ {\displaystyle \mathrm {I_{\Gamma }'} } , λαμβάνουμε ότι A I Γ ′ = τ − β {\displaystyle \mathrm {AI_{\Gamma }'} =\tau -\beta } , A I B ′ = τ − γ {\displaystyle \mathrm {AI_{B}'} =\tau -\gamma } και {\displaystyle } και B I Γ ′ = Γ I B ′ = τ − α {\displaystyle \mathrm {BI_{\Gamma }'} =\mathrm {\Gamma I_{B}'} =\tau -\alpha } . Επομένως, A I B ′ Γ I B ′ ⋅ Γ I A ′ B I A ′ ⋅ B I Γ ′ A I Γ ′ = τ − γ τ − α ⋅ τ − β τ − γ ⋅ τ − α τ − β = 1 {\displaystyle {\rm {{\frac {AI_{B}'}{\Gamma I_{B}'}}\cdot {\frac {\Gamma I_{A}'}{BI_{A}'}}\cdot {\frac {BI_{\Gamma }'}{AI_{\Gamma }'}}}}={\frac {\tau -\gamma }{\tau -\alpha }}\cdot {\frac {\tau -\beta }{\tau -\gamma }}\cdot {\frac {\tau -\alpha }{\tau -\beta }}=1} ,και από το αντίστροφο θεώρημα του Τσέβα έχουμε ότι τα A I A ′ {\displaystyle \mathrm {AI_{A}'} } , B I B ′ {\displaystyle \mathrm {BI_{B}'} } και Γ I Γ ′ {\displaystyle \mathrm {\Gamma I_{\Gamma }'} } συντρέχουν. Εγγεγραμμένος κύκλος τριγώνου Σημείο Gergonne Θεώρημα του Τσέβα Σημείο Νάγκελ Το σημείο Νάγκελ του τριγώνου
Αρθούρος Μένσελ

Ο Αρθούρος Μένσελ ήταν Άγγλος υποναύαρχος από τους πλέον διακεκριμένους υδρογράφους του κόσμου. Συνδέθηκε ιδιαίτερα με την Ελλάδα τόσο στην αποτύπωση των ακτών με πληθώρα υδρογραφικών ερευνών, όσο και για τις ιδιαίτερες μελέτες του στο φαινόμενο των ρευμάτων του Ευρίπου.

 Στην αρχή έφθασε στις ελληνικές θάλασσες ως ύπαρχος του "Σπιτφάιρ" και με τον διάσημο επίσης κυβερνήτη του, Sprait, χαρτογράφησε τις κρητικές ακτές (1851-1856). ¨Όταν προήχθη σε αντιπλοίαρχο τοποθετήθηκε κυβερνήτης στο "Firefly" και χαρτογράφησε όλη την ακτή της Συρίας (1857-1861). Αργότερα ως κυβερνήτης του "Hydra" όλες τις ακτές του Ιονίου (1862-1865). Προηγουμένως όμως από το 1862 με το ίδιο πλοίο άρχισε τις έρευνες και τη μελέτη του φαινομένου του Ευρίπου, αφού προηγουμένως χαρτογράφησε όλη τη περιοχή. Επί των ερευνών του αυτών το 1865 κατέληξε σε σαφή συμπεράσματα που αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο κάθε σχετικής εργασίας και έρευνας τα οποία και οδήγησαν λίγο πριν το θάνατό του, τον Δημήτριο Αιγινήτη στην οριστική λύση του αινιγματικού προβλήματος. Αργότερα όταν ο Α. Μένσελ προάχθηκε σε υποναύαρχο όπου και αδυνατώντας πλέον να συνεχίσει τις υδρογραφικές μελέτες του, αναγκάσθηκε να παραιτηθεί. Τόσο είχε αγαπήσει την Ελλάδα που ήλθε και εγκαταστάθηκε οριστικά στη Χαλκίδα όπου και νυμφεύθηκε τη Γαλλίδα Fanny - Cesca Thies, συνεχίζοντας τις έρευνές του μέχρι το τέλος της ζωής του. Εκεί γνωρίστηκε και με τον κυβερνήτη της ελληνικής ημιολίας "Μεθώνη" Ανδρέα Α. Μιαούλη το 1871 που υπό την εποπτεία του πρώτου συνέχισε κι αυτός παρόμοιες έρευνες. Το 1887 ο Α. Μένσελ διορίστηκε μέλος της "Επιτροπής Φάρων" από τον Υπουργό Γ. Θεοτόκη προκειμένου κατά το έγγραφο του διορισμού του "παράσχη την πολύτιμον συνδρομήν του εις την ελληνικήν κυβέρνησιν δι΄ έργον όπερ θα είναι το συμπλήρωμα των εργασιών του δι΄ ας αφιέρωσε τον βίον του και δι άς θα τον ευγνωμονήσουν άπαντες οι ναυτιλλόμενοι". Κοντά στη γέφυρα του Ευρίπου και επί της Ευβοϊκής ακτής ο Μένσελ είχε ανεγείρει κομψή αντισεισμική έπαυλη (cottage) που μέχρι τελευταία χρησιμοποιήθηκε ως ξενοδοχείο "Ο Εύριπος". Πέθανε τον Μάρτιο του 1890 και τάφηκε στη Χαλκίδα. Υδρογραφία Παλίρροια του Ευρίπου Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου τ. 13ος, σ.260
Νοτιοδυτική Μαδαγασκάρη

Η Νοτιοδυτική Μαδαγασκάρη ή Ατσίμο-Αντρεφάνα (μαλαγασικά: Atsimo-Andrefana) είναι μια από τις τέσσερις περιφέρειες της Επαρχίας Τολιάρα, Μαδαγασκάρη. Πρωτεύουσα είναι η Τολιάρα. Έχει έκταση 66.236 τ.χλμ. και πληθυσμό 1.018.500 κατοίκων (2005) με πυκνότητα 15.4 κατοίκων ανά τ.χλμ.

 Η Ατσίμο-Αντρεφάνα βρίσκεται νοτιοδυτικά της Μαδαγασκάρης και κεντρικά της Τολιάρα. Συνορεύει στα βόρεια με τη Μενάμπε, στα νοτιοανατολικά με την Αντρόι, στα βόρεια-κεντρικά με την Ανόσι και στα βορειοανατολικά με την Ιχορόμπε και την Άνω Ματσιάτρα. Έχει έκταση 66.236 τ.χλμ. Η Ατσίμο-Αντρεφάνα διαιρείται σε 9 δήμους: 3. Αμπανόιχι 4. Ανκαζοάμπο 8. Μπενενίτρα 9. Μπορορόχα 10. Μπετιόκι 15. Μορόμπε 17. Σακαράχα 19. Τολιάρα Ι 20. Τολιάρα ΙΙ Το τοπικό αεροδρόμιο είναι το Αεροδρόμιο της Τολιάρα που βρίσκεται στην Τολιάρα. Περιφέρειες της Μαδαγασκάρης Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Atsimo-Andrefana στο Wikimedia Commons
Σκάρκος

Ο Σκάρκος είναι οικισμός της πρώιμης Εποχής του Χαλκού στο νησί της Ίου στην Ελλάδα. Λόγω της καλά διατηρημένης κατάστασής του, ο Σκάρκος είναι ένας από τους σημαντικότερους προϊστορικούς χώρους στο Αιγαίο και ιδιαίτερα στις Κυκλάδες .

 Η Ίος, με ένα από τα πιο προστατευμένα φυσικά λιμάνια των Κυκλάδων, βρίσκεται στο σταυροδρόμι των κυκλαδίτικων θαλάσσιων διαδρομών. Ο οικισμός του Σκάρκου βρίσκεται σε έναν λόφο στη μέση της δυτικής πλευράς της Ίου, κοντά στις πιο εύφορες πεδιάδες του νησιού και στο λιμάνι του. Ο Σκάρκος ανασκάφηκε συστηματικά κατά τα έτη 1984-1997. Οι ανασκαφές πραγματοποιήθηκαν στη βόρεια και ανατολική πλευρά του λόφου. Έφεραν στο φως έναν σημαντικό πρώιμο κυκλαδίτικο οικισμό (μέσα 3ης χιλιετίας π.Χ.) σε εξαιρετικά καλή κατάσταση διατήρησης (διώροφα κτίρια, τοίχοι ύψους τεσσάρων μέτρων) και ένα υπερκείμενο νεκροταφείο στα τέλη της μέσης / πρώιμης ύστερης εποχής του Χαλκού (μέσα 2ης χιλιετίας π.Χ.). Ο οικισμός καλύπτει έκταση 1,1 εκταρίων και είναι ο μεγαλύτερος και καλύτερα διατηρημένος χώρος του πολιτισμού Κέρου-Σύρου, που υπολογίζεται ότι φιλοξενούσε 200 έως 300 άτομα. Ο Σκάρκος είναι χτισμένος σε επίπεδα που ακολουθούν το φυσικό ανάγλυφο του λόφου. Τα ορθογώνια, πετρόκτιστα κτίρια κατοικιών αποτελούνται από ισόγειο, 1ο όροφο και κλειστή αυλή. Τα διάφορα μεγέθη τους αποκαλύπτουν κοινωνική διαφοροποίηση στην κοινότητα. Αποκαλύφθηκαν επίσης δρόμοι πλάτους μεταξύ ενός και δύο μέτρων και δημόσιοι χώροι. Οι τοίχοι διατηρούνται σε ύψος από τρία έως τέσσερα μέτρα. Το πολεοδομικό σύστημα του Σκάρκου είναι συγκρίσιμο με αυτό της Πολιόχνης στη Λήμνο από τις αρχές της 3ης χιλιετίας π.Χ. Αρχαιολογικά στοιχεία δείχνουν ότι το ισόγειο χρησιμοποιήθηκε για την προετοιμασία φαγητού ενώ ο πρώτος όροφος χρησίμευε ως σαλόνι, χώρος αποθήκευσης κεραμικών και άλλων αγαθών και περιστασιακά ως εργαστήριο. Οι ανασκαφές έχουν ανακαλύψει πολλά μικρά αντικείμενα όπως μαρμάρινα ειδώλια, είδη οψιδιανού, σφραγίδες, κεραμικά, μαρμάρινα και πέτρινα αγγεία, εργαλεία, οστά ζώων και κοχύλια. Πολλοί πίθοι ύψους 1 έως 1,30 μέτρων χρησιμοποιήθηκαν για την αποθήκευση γεωργικών αγαθών. Μικρότεροι αμφορείς χρησιμοποιήθηκαν για τη μεταφορά υγρών. Πήλινες σφραγίδες σε κεραμική δείχνουν τον έλεγχο της γεωργικής παραγωγής και την οργάνωση της διανομής αγαθών. Αρκετά από αυτά τα ευρήματα εκτίθενται τώρα στο αρχαιολογικό μουσείο της Χώρας. Ο χώρος του Σκάρκου έγινε προσβάσιμος στο κοινό μετά από εκτεταμένες εργασίες συντήρησης μεταξύ 2002 - 2007. Το έργο απονεμήθηκε το Βραβείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της ΕΕ το 2008 / κορυφαίο βραβείο Europa Nostra για τη διατήρηση, για την εξαιρετική ποιότητα των εργασιών συντήρησης και, πάνω από όλα, τον ελάχιστο και εξαιρετικά ευαίσθητο χαρακτήρα των παρεμβάσεων, χωρίς επιζήμιο αντίκτυπο σε ένα μοναδικό τοπίο. Φυλακοπή Πολιόχνη
Ομάδα Ανάγκης

Η ομάδα της Ανάγκης είναι μια ομάδα ανάδρομων και οπισθοδρομικών δορυφόρων του Δία που ακολουθούν παρόμοια τροχιά με αυτή της Ανάγκης και θεωρείται πως έχουν κοινή προέλευση. Οι τροχιακοί τους ημιάξονες (αποστάσεις από τον Δία), κυμαίνονται μεταξύ 19,3 και 22,7 Gm, οι τροχιακές κλίσεις τους μεταξύ 145,7° και 154,8°, και οι εκκεντρότητές τοπυς μεταξύ 0,02 και 0,28. Τα βασικά μέλη είναι (από το μεγαλύτερο προς το μικρότερο): Ανάγκη (Ananke), η οποία έδωσε το όνομά της στην ομάδα Πραξιδίκη (Praxidike) Ιοκάστη (Iocaste) Αρπαλύκη (Harpalyke) Θυώνη (Thyone) Ευάνθη (Euanthe) Ευπορία (Euporie)Η Διεθνής Αστρονομική Ένωση (IAU) διατηρεί ονόματα που τελειώνουν σε -e για όλα τα οπισθοδρομικά φεγγάρια, συμπεριλαμβανομένων των μελών της ομάδας αυτής.

 Η ομάδα της Ανάγκης πιστεύεται ότι σχηματίστηκε όταν ένας αστεροειδής κατακτήθηκε από τη βαρύτητα του Δία και στη συνέχεια διασπάσθηκε από μια σύγκρουση. Αυτή η πεποίθηση βασίζεται στο γεγονός ότι η διασπορά των μέσων1 τροχιακών παραμέτρων των μελών του πυρήνα είναι πολύ μικρή και μπορεί να εξηγηθεί από μια μικρή ώθηση ταχύτητας (15 < δV < 80 m/s), συμβατές με μια ενιαία σύγκρουση και αποσύνθεση. Με βάση τα μεγέθη των δορυφόρων, ο αρχικός αστεροειδής ενδέχεται να είχε περίπου 28 χιλιόμετρα διάμετρο. Δεδομένου ότι η τιμή αυτή είναι κοντά στην διάμετρο της Ανάγκης, είναι πιθανόν το μητρικό σώμα, πιθανών δεν ήταν σε μεγάλο βαθμό ικανό να διαταραχθεί. Διαθέσιμες φωτομετρικές μελέτες έκαν περισσότερρο αξιόπιστη την ιδέα της κοινής προέλευσης απόπ την διατριβή του αστεροειδή: τρία από τα φεγγάρια της ομάδας (η Αρπαλύκη, η Πραξιδίκη και η Ιοκάστη) έχουν παρόμοια γκρίζα χρώματα (μέσος όρος των δεικτών χρώματος : B-V = 0,77 V-R = 0,42), ενώ η Ανάγκη είναι στα όρια μεταξύ του γκρι και του κόκκινου φωτός.
Ερρίκος του Μονφόρ

Ο Ερρίκος, γαλλ. Henri (Νοέμβριος 1238 - 4 Αυγούστου 1265) από τον Οίκο τού Μονφόρ έπαιξε με τον πατέρα του σημαντικό ρόλο στην εξέγερση των βαρόνων ενάντια στον Ερρίκο Γ΄ της Αγγλίας.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Σίμωνα 6ου κόμη τού Λέστερ και της Ελεονόρας των Ανζού, κόρης τού Ιωάννη της Αγγλίας. Ο γάμος της κόρης τού Ιωάννη με τον Σίμωνα, αύξησε την επιρροή των ξένων, πράγμα που επέφερε μεγάλη εχθρότητα των βαρόνων με τον βασιλιά. Η Ελεονόρα ήταν αδελφή τού Ερρίκου Γ΄. Norgate, Kate (1894). "Montfort, Henry of". In Lee, Sidney (ed.). Dictionary of National Biography. 38. London: Smith, Elder & Co. pp. 283–284.
285 Ρεγγίνα

Η Ρεγγίνα (Regina) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,5. Ανακαλύφθηκε το 1889 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια.

 Η μέση διάμετρος της Ρεγγίνας υπολογίσθηκε σε 45 χιλιόμετρα και η μάζα της σε 96 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός της τύπος είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της εκτιμήθηκε σε 0,055 από τον IRAS. Η Ρεγγίνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της με άγνωστη περίοδο. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 110 ως 115 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Σουλεϊμάν ιμπν Κουτουλμίς

Ο Σουλεϊμάν Α΄ ιμπν Κουτουλμίς (πέθανε το 1086) ίδρυσε ένα ανεξάρτητο Σελτζουκικό κράτος στην Ανατολή και κυβέρνησε σαν ο πρώτος Σουλτάνος του Ρουμ (1077 - 1086). Ο Σουλεϊμάν ιμπν Κουτουλμίς ήταν γιος του Κουτουλμίς, που είχε έρθει σε σύγκρουση με τον εξάδελφό του Αλπ Αρσλάν για τον θρόνο της Μεγάλης Αυτοκρατορίας των Σελτζούκων. Με τον θάνατο του πατέρα του (1064) ο Σουλεϊμάν δραπέτευσε με τους τρεις αδελφούς του στην οροσειρά τού Ταύρου, στα σύνορα της αυτοκρατορίας μαζί με φυλές Τουρκομάνων. Ο Αλπ Αρσλάν απάντησε με μία σειρά από επιδρομές, στις οποίες σκοτώθηκαν όλα τα αδέλφια τού Σουλεϊμάν, επέζησε μόνο ο ίδιος ο Σουλεϊμάν και έγινε αρχηγός των Τουρκομάνων.

 Ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Μιχαήλ Ζ΄ Δούκας ζήτησε την βοήθεια τού Σουλεϊμάν Α΄ εναντίον του Νικηφόρου Γ΄ Βοτανειάτη, που διοικούσε το Θέμα Ανατολικών και τον αμφισβητούσε στον θρόνο. Ο Σουλεϊμάν αιφνιδίασε ένα μικρό στρατιωτικό σώμα του Βοτανειάτη ανάμεσα στην Κιουτάχεια και το Ιζνίκ· ο σφετεριστής Βοτανειάτης έπεισε ωστόσο στο τέλος τον Σουλεϊμάν να τον υποστηρίξει. Η υποστήριξη του Σουλεϊμάν ήταν επιτυχής και ο Βοτανειάτης σαν ανταμοιβή του παραχώρησε πρόσβαση στην Ασιατική πλευρά του Βοσπόρου, πολύ κοντά στην Κωνσταντινούπολη. Ο Σουλεϊμάν ιμπν Κουτουλμίς υποστήριξε σε δύο χρόνια έναν άλλον σφετεριστή, τον Νικηφόρο Μελισσηνό. Ο Νικηφόρος Μελισσηνός άνοιξε τις πύλες της Νίκαιας στους Τουρκομάνους και επέτρεψε στον Σουλεϊμάν να εγκαταστήσει μία μόνιμη στρατιωτική βάση. Σε λίγο καιρό ολόκληρη η Βιθυνία βρισκόταν στον έλεγχο του Σουλεϊμάν· αυτό δημιούργησε μεγάλα προβλήματα στη Βυζαντινή αυτοκρατορία, επειδή ο Αυτοκράτορας στην Κωνσταντινούπολη δεν μπορούσε να επικοινωνήσει με τους υποτελείς του στην Ανατολή. Ο Σουλεϊμάν ιμπν Κουτουλμίς εγκατέλειψε τη Νίκαια (1084) και άφησε στη θέση του τον ευγενή Αμπντούλ Κασίμ. Ο Σουλεϊμάν επέκτεινε σύντομα το βασίλειο του: κατέλαβε την Αντιόχεια και αφού έσφαξε τους κατοίκους, έκλεψε τους θησαυρούς από την εκκλησία του Αγίου Κασσιανού και ο ναός μετατράπηκε σε τζαμί. Δολοφονήθηκε κοντά στην Αντιόχεια από τον Τουτούς (1086), τον Σελτζούκο κυβερνήτη της Συρίας· δεν είναι βέβαιο αν τον θανάτωσε ο Τουτούς από πίστη στον Μεγάλο Σουλτάνο των Σελτζούκων Μαλίκ Σαχ Α΄ ή για προσωπικούς λόγους. Ο γιος του Κιλίτζ Αρσλάν Α΄ μεταφέρθηκε αιχμάλωτος στο Ισφαχάν, αλλά με τον θάνατο του Μαλίκ Σαχ Α΄ έγινε ο νέος Σουλτάνος του Ρουμ. Σπυρίδων Βρυώνης, Η παρακμή του μεσαιωνικού Ελληνισμού στη Μικρά Ασία και η διαδικασία εξισλαμισμού (11ος-15ος αιώνας), μτφρ. Κάτια Γαλαταριώτου, εκδ.Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 1996. Γεώργιος Οστρογκόρσκι, Ιστορία του Βυζαντινού κράτους Andrew Peacock, The Seljuks of Anatolia: Court and Society in the Medieval Middle East, (I.B. Tauris, 2013) Claude Cahen, Pre-Ottoman Turkey: a general survey of the material and spiritual culture and history c. 1071-1330, trans. J. Jones-Williams (New York: Taplinger, 1968)
Μανώλης Λαζίκογλου

Ο Μανώλης Λαζίκογλου είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε ως επιθετικός για την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης κατά τα πρώτα χρόνια της Α' εθνικής κατηγορίας.

 Ο Λαζίκογλου ξεκίνησε την καριέρα του στην ομάδα του Άρη Πρώτης Σερρών, όταν η ομάδα της Πρώτης αγωνίστηκε σε προκριματικά για τη Β’ Εθνική, κατά τη δημιουργία της δεύτερης εθνικής κατηγορίας. Το καλοκαίρι του 1962 υπέγραψε στον Άρη και σκόραρε στον πρώτο αγώνα του με τους "κίτρινους", στη νίκη με 2-1 κατά του Απόλλωνα Καλαμαριάς. Παρ' όλα αυτά, η συνέχεια του εκείνη τη χρονιά δεν ήταν καλή και στο τέλος της σεζόν η διοίκηση της ομάδας έδειξε την πρόθεση να το πραγματοποιήσει μια μεταγραφή σε άλλη ομάδα. Ο προπονητής Μπέλα Πάλφι ζήτησε την παραμονή του και τον τοποθέτησε στην θέση του αριστερού οπισθοφύλακα, με τον Λαζίκογλου να πραγματοποιεί πολύ καλές εμφανίσεις, αλλά στα μέσα της σεζόν 1963-64 τραυματίστηκε σοβαρά στον μηνίσκο. Επέστρεψε στους αγωνιστικούς χώρους τον Ιανουάριο του 1965, αλλά το επόμενο καλοκαίρι αποτέλεσε παρελθόν από τους "κίτρινους". Βασίλης [άγνωστο επίθετο], Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6
Περιβαλλοντική αρχαιολογία

Με τον όρο περιβαλλοντική αρχαιολογία εννοείται εκείνος ο κλάδος της αρχαιολογίας που ασχολείται με την ανάλυση των περιβαλλοντικών καταλοίπων στις αρχαιολογικές θέσεις. Ως ιδιαίτερος κλάδος αναδύθηκε στη δεκαετία 1970 και κατέστη σταδιακά απαραίτητο στοιχείο σε κάθε αρχαιολογική έρευνα πεδίου. Το θεωρητικό της σώμα βασίζεται κυρίως σε γεωλογικές και βιολογικές θεωρίες και πρακτικές.

 Η διαδικασία της περιβαλλοντικής έρευνας στην αρχαιολογία ξεκινά με την αναγνώριση, τον καθορισμό και την οργάνωση του χώρου. Τα αρχαιολογικά κατάλοιπα με ταξινομούνται σε κατανοήσιμες ακολουθίες που παράγονται από τη χωρική ανάλυση, με τρόπο ώστε τα τέχνεργα να παρέχουν πληροφορίες για την ανθρώπινη δραστηριότητα στο περιβάλλον, κατά την περίοδο κατάληψης μιας συγκεκριμένης αρχαιολογικής θέσης. Ο νόμος της υπέρθεσης είναι η ουσιαστική γεωλογική έννοια πάνω στην οποία στηρίζονται τα διάφορα ταξινομητικά συστήματα της περιβαλλοντικής αρχαιολογίας, προκειμένου να αντλήσουν πληροφορία από τη στρωματογραφική ανάλυση μιας αρχαιολογικής θέσης Branch, Nick et al, 2005, Environmental Archaeology, Theoretical and Practical Approaches Oxford University Press, Oxford & New York ISBN 978-0-340-80871-9 Challinor, John 1973, A dictionary of geology, University of Wales Press, Cardiff, ISBN 0708305342
Αμπέλ Αγκανμπεγκιάν

Ο Αμπέλ Γκιόζεβιτς Αγκανμπεγκιάν (αρμενικά: Աբել Գյոզի Աղանբեկյան‎; ρωσικά: Абе́л Гёзевич Аганбегя́н‎, γεννήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 1932) είναι ηγετικός Σοβιετικός και Ρώσος οικονομολόγος Αρμενικής καταγωγής, πλήρες μέλος της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών και επίτιμος δόκτορας επιχειρηματικής διοίκησης του Πανεπιστημίου Κίνγκστον και ιδρυτής και πρώτος συντάκτης του περιοδικού EKO.

 Ο Αγκανμπεγκιάν γεννήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 1932 στην Τιφλίδα της Σοβιετικής Ένωσης (σημερινή Τιφλίδα της Γεωργίας), γιος ανώτερου αξιωματούχου της ΚΚΣΕ. Μετά την αποφοίτησή του από το Κρατικό Οικονομικό Ινστιτούτο της Μόσχας το 1956 εργάστηκε στη σοβιετική κυβερνητική δομή υπεύθυνη για τη μισθολογική πολιτική στην ΕΣΣΔ. Το 1961 εγκατέλειψε το επίσημο έργο και άρχισε την επιστημονική του καριέρα. Έγινε υπάλληλος ενός νέου επιστημονικού ινστιτούτου στο Νοβοσιμπίρσκ, το οποίο γρήγορα συμπληρώθηκε από νέους και φιλόδοξους ανθρώπους από τη Μόσχα. Ένα ενεργό μέλος της ομάδας των μαθηματικών οικονομολόγων που εμφανίστηκε στην ΕΣΣΔ τη δεκαετία του 1960, ο Αγκανμπεγκιάν έγινε μέλος της Ακαδημίας το 1963 (πλήρες μέλος το 1974) και επικεφαλής του ινστιτούτου το 1964. Ήταν μόλις 32 χρονών και είχε δημοσιεύσει μόνο ένα βιβλίο. Στα τέλη της δεκαετίας του '80 ήταν ένας από τους κύριους οικονομικούς συμβούλους του Μιχαήλ Γκορμπατσώφ και μεταξύ των πρώτων σοβιετικών οικονομολόγων που μίλησαν για την ανάγκη αναδιάρθρωσης της οικονομικής και επιχειρηματικής υποδομής της Σοβιετικής Ένωσης. Οι ιδέες του παρουσιάστηκαν σε πολλά ιδεολογικά βιβλία για την περεστρόικα. Υποστήριξε επίσης το κίνημα για την επανένωση του Ναγκόρνο-Καραμπάχ με την Αρμενία. Από το 1989 έως το 2002 ήταν ο πρύτανης της Ακαδημίας Εθνικής Οικονομίας υπό την κυβέρνηση της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Είναι ξένο μέλος της Βουλγαρικής και της Ουγγρικής Ακαδημίας Επιστημών, και μέλος ανταποκριτής της Βρετανικής Ακαδημίας. Έχει αποκτήσει δύο παιδιά: τον Ρουμπέν Αγκανμπεγκιάν και την Εκατερίνα Κουπριάνοβα. Abel Aganbegyan, "Moving The Mountain Inside the Perestroika Revolution", Bantam Press 0593018184, 1989. Economics in a Changing World: System Transformation, Eastern and Western Assessments Volume 1-3, by Aganbegyan, Abel; Bogomolov, Oleg & Kaser, Michael, 1989. Economic Challenge of Perestroika, by Aganbegyan, Abel, Macmillan Press, London, 1994 (ISBN 978-0-333-60123-5) Biography at Great Soviet Encyclopedia Biography Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Abel Aganbegyan στο Wikimedia Commons
JPEG

Το JPEG ή JFIF είναι ένα πρότυπο απωλεστικής συμπίεσης εικόνων. Δημιουργήθηκε από την ομάδα Joint Photographic Experts Group-JPEG από την οποία πήρε και το όνομα. Λόγω του μικρού μεγέθους αρχείου που μπορεί να προκύψει με αυτή τη μέθοδο συμπίεσης, χρησιμοποιείται κυρίως σε ιστοσελίδες (όπως και το GIF) και σε φωτογραφικές μηχανές: σε υψηλές αναλύσεις μία εικόνα η οποία δεν έχει συμπιεστεί μπορεί να χρησιμοποιεί έως και 40MB χώρου ενώ σε μορφή JPEG χρησιμοποιεί περίπου 3MB).

 Μια ασυμπίεστη ψηφιογραφική εικόνα (Bitmap) μπορεί να έχει, ανάλογα με την ανάλυσή της, πολύ μεγάλο μέγεθος. Για παράδειγμα, μια εικόνα σε ανάλυση 1024x768 έχει μέγεθος 2,25MB, καταλαμβάνοντας αντίστοιχο χώρο σε ένα μέσο αποθήκευσης, όπως σε ένα σκληρό δίσκο ή μια κάρτα μνήμης, ή απαιτώντας μεγάλο χρόνο προκειμένου να μεταφορτωθεί από ένα χρήστη του Διαδικτύου με αργή σύνδεση. Το μέγεθος έπρεπε να μειωθεί χωρίς ιδιαίτερη απώλεια ποιότητας. Έτσι, ήταν απαραίτητο να δημιουργηθεί κάποιο πρότυπο για την συμπίεση των εικόνων. Την δημιουργία αυτού του προτύπου ανέλαβε η ομάδα JPEG. Η ομάδα δημιουργήθηκε το 1986 και το πρότυπο το 1992. Το πρότυπο αυτό ονομάστηκε, επίσημα, ISO 10918-1 το 1994. Λόγω του ότι το JPEG αφορά απωλεστική συμπίεση, εμφανίζονται ατέλειες στην εικόνα. Ανάλογα με το επίπεδο συμπίεσης που θα επιλεγεί (0 έως 100) αυξάνεται ή μειώνεται η ποιότητα της εικόνας μαζί με το μέγεθος του αρχείου. Υπάρχουν διαφόρων ειδών ατέλειες στην εικόνα JPEG. Μια ατέλεια είναι ο χωρισμός της εικόνας σε τετράγωνα 8x8 πίξελ. Το φαινόμενο αυτό ονομάζεται "macroblocking". Άλλες ατέλειες είναι η χρωματική παραμόρφωση, η παραμόρφωση των άκρων της εικόνας και η ανομοιομορφία των χρωμάτων (τα χρώματα δεν είναι συμπαγή και αναμειγνύονται στις άκρες του αντικειμένου που απεικονίζεται). Ωστόσο, οι απώλειες αυτές δεν είναι, τις περισσότερες φορές, ορατές, εφόσον η απεικόνιση γίνεται σε οθόνη υπολογιστή. Αρχίζουν να εμφανίζονται όταν ο λόγος συμπίεσης μεγαλώσει αρκετά (περισσότερο από 60%) και η απεικόνιση γίνεται μέσω βιντεοπροβολέα σε μεγάλων διαστάσεων οθόνη. Οι εικόνες JPEG δεν είναι κατάλληλες για χρήση σε εκτυπωτικές εργασίες σε τυπογραφείο ή μεγάλων διαστάσεων σχεδιογράφους (plotters) και η χρήση τους σε αυτές τις περιπτώσεις αποφεύγεται. Το πρότυπο JPEG (JPEG ISO/IEC 10918-1 ITU-T Recommendation T.81) στην ιστοσελίδα του w3.
Κάστρα της Ερήμου

Τα Κάστρα της Ερήμου αποτελούνται από μια σειρά μικρών κάστρων και οχυρών, διάσπαρτων στην έρημο που βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα της Ιορδανίας. Το μεγαλύτερο μέρος των εναπομείναντων κάστρων βρίσκονται στα ανατολικά της πρωτεύουσας Αμμάν.

 Τα κάστρα οικοδομήθηκαν μεταξύ του 7ου και 8ου αιώνα, περίπου μεταξύ του 660 και 750, υπό την ηγεσία των χαλίφηδων της δυναστείας των Ομεϋαδών, αφού οι τελευταίοι είχαν ορίσει το 661 ως νέα τους πρωτεύουσα τη Δαμασκό. Η πλειονότητα των κάστρων βρίσκεται επί των αρχαίων εμπορικών δρόμων προς τη Μεδίνα και την Κούφα. Η οικοδόμηση των κάστρων περιελάμβανε ένα συνδυασμό χρήσης πρωϊμότερων ερειπίων και νέων κατασκευών. Η λειτουργία και χρήση των κτισμάτων δεν έχει ακόμη καθοριστεί. Οι λόγιοι έχουν προτείνει πως λειτουργούσαν εντός ενός αμυντικού, αγροτικού και/ή εμπορικού πλαισίου.Υπάρχουν διάφορες θεωρίες ως προς τη χρήση των κτηρίων. Μπορεί να λειτούργησαν ως οχυρά, σημείο συνάντησης Βεδουίνων, μπαντίγιας (δηλαδή ως εξοχικοί προορισμοί ευγενών) ή ως καραβάνσεράι. Τα κάστρα εκπροσωπούν μερικά από τα πιο εντυπωσιακά παραδείγματα της πρώιμης ισλαμικής αρχιτεκτονικής. Τα περισσότερα από τα κτίσματα είναι σήμερα κατεστραμμένα. Ανάμεσα στα καλύτερα διατηρημένα είναι τα: Κασρ Αλ-Κάσταλ, γύρω στα 25χλμ νοτίως του Αμμάν Κασρ Αλ-Μουγακκάρ, γύρω στα 30χλμ νοτίως του Αμμάν Κασρ Μουσάττα, γύρω στα 35χλμ νοτιοανατολικά του Αμμάν Κασρ Χαμμάμ Ασσάραχ, γύρω στα 55χλμ βορειοανατολικά του Αμμάν Κασρ Χαλλαμπάτ, γύρω στα 60χλμ βορειοανατολικά του Αμμάν Κασρ Καράνα, γύρω στα 65χλμ ανατολικά του Αμμάν Κασρ Άμρα, γύρω στα 85χλμ ανατολικά του Αμμάν Κασρ Τούμπα, γύρω στα 95χλμ νοτιοανατολικά του Αμμάν Κασρ Άζρακ, γύρω στα 100χλμ ανατολικά του Αμμάν Η Ιορδανική αρχή για τον τουρισμό στα Κάστρα της Ερήμου Κάστρα της Ερήμου
Αψίδα του Γαλλιηνού

Η Αψίδα του Γαλλιηνού, (λατιν.: Arcus Gallienus), είναι η μεταγενέστερη ονομασία της Πύλης Εσκουιλίνα των Σέρβιων τειχών της Αρχαίας Ρώμης. Από εδώ ξεκινούσαν οι αρχαίοι ρωμαϊκοί δρόμοι Βία Λουμπικάνα και Βία Τιμπουρτίνα. Η Πύλη Εσκουιλίνα ανακατασκευάστηκε γύρω στο 262 μ.Χ. όταν ο Μάρκος Αυρήλιος Βίκτωρ, μέλος της αυτοκρατορικής οικογένειας, χρηματοδότησε την οικοδόμηση δυο ακόμα τόξων και ανέγειρε την αφιερωματική αψίδα προς τιμήν του αυτοκράτορα Αυτοκράτορα Γαλλιηνού και της γυναίκας του Αυγούστας Σαλονίνα.

 Ήδη στην περίοδο του Αυγούστου η Πόρτα Εσκουιλίνα θεωρήθηκε ότι περιλαμβανόταν στην Αγορά του Εσκουιλίνου, η οποία περιλάμβανε την αγορά που ονομαζόταν Macellum Liviae. Όταν αυτά τα κτίρια εγκαταλείφθηκαν στην ύστερη αρχαιότητα, τα ανέλαβε η διακονία και το μοναστήρι του Σαν Βίτο, όπως καταγράφεται στο Δρομολόγιο του Άινσηντελν (Itinerario Einsiedeln). Είναι αυτή η εκκλησία, επάνω στην οποία βρίσκονται τώρα τα λείψανα της αψίδας. Το κεντρικό μόνο τόξο που σώζεται, είναι από τραβερτίνη, ύψους 8,80 μ., μήκους 7,30 . και πλάτους 3,50 μ. Στηρίζεται σε πεσσούς, που έχουν μήκος 1,40 μ. και πλάτος 3,50 μ. Έξω από αυτούς τους πεσσούς υπάρχουν δύο παραστάδες ίδιου πλάτους, με κορινθιακά κιονόκρανα στην κορυφή. Οι πεσσοί στηρίζουν οριζόντιο θριγκό ύψους 2 μ., που φέρει αφιερωματική επιγραφή στο επιστύλιο. Υπάρχει ένα απλό γείσο σε κάθε πλευρά της Αψίδας, κάτω από το άνοιγμα του τόξου. Ένα σχέδιο του 15ου αι. δείχνει δύο μικρά πλαϊνά τόξα. Αυτά τα τόξα για πεζούς κατεδαφίστηκαν κατά τον 15ο αι. Έχει ως εξής: GALLIENO CLEMENTISSIMO PRINCIPI CVIVS INVICTA VIRTVS SOLA PIETATE SVPERACTA EST ET SALONINAE / SANCTISSIMAE AVGVSTAE AVRELIVS VICTOR V[IR] E[GREGIVS] DICATISSIMVS NVMINI MAIESTATIQVE EORVM Δηλ. Στον Γαλλιηνό, τον επιεικέστατο πρίγκιπα [της Συγκλήτου], του οποίου η ακατανίκητη αρετή μόνο από την ευσέβειά του ξεπερνιέται και τη Σαλονίνα / την αγιοτάτη Αυγούστα, ο Αυρήλιος Βίκτωρας, ανήρ εξαίρετος (=ευγενής) και πολύ αφοσιωμένος στη θειότατη μεγαλοπρέπειά τους [αφιερώνει αυτήν εδώ την αψίδα]. Αυτές οι δύο γραμμές που σώζονται, αντιπροσωπεύουν το τέλος μίας επιγραφής. Ο μεγάλος ορθογώνιος, κενός χώρος πιο επάνω είχε στερεωμένες μαρμάρινες πλάκες με την αρχή της επιγραφής· και οι οπές, για τους ήλους στερέωσης αυτών των πλακών, είναι ακόμα ορατές. Στο τμήμα της επιγραφής που λείπει, πιθανότατα αναφερόταν ο Αυτοκράτορας Βαλεριανός -πατέρας του Γαλλιηνού- που είχε αιχμαλωτιστεί από τους Σασσανίδες Πέρσες το 260. Κατάλογος ρωμαϊκών αψίδων θριάμβου Κατάλογος αρχαίων μνημείων στη Ρώμη Corpus Inscriptiorum Latinarum VI.1106
Άγιος Γεώργιος Μεθάνων

Για οικισμούς με το ίδιο όνομα στην Ελλάδα, δείτε: Άγιος Γεώργιος (ελληνικά τοπωνύμια)Ο Άγιος Γεώργιος είναι παραθαλάσσιος οικισμός στα βόρεια της χερσονήσου των Μεθάνων με υψόμετρο 20 μέτρα.

 Ο Άγιος Γεώργιος βρίσκεται Β. από τη πόλη των Μεθάνων σε απόσταση 10 χλμ, 3 χλμ. ΒΑ. από την Κουνουπίτσα και είναι το επίνειό της. Διαθέτει απάνεμο λιμάνι και μέρος της αποβάθρας του είναι ένα τσιμεντένιο γερμανικό πλοίο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου μήκους 45 μέτρων που βυθίστηκε στα αβαθή αυτού του λιμανιού. Το χωριό διαθέτει ενοικιαζόμενα δωμάτια και κέντρα εστίασης. Ενδιαφέρον αξιοθέατο είναι το βυζαντινό εκκλησάκι του Αγίου Σωτήρα κτισμένο τον 10ο αιώνα καθώς και οι εκκλησίες Άγιος Γεώργιος και Μεταμόρφωση του 18ου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Κουνουπίτσα, τον Άγιο Νικόλαο, το Μακρύλογγο και τα Παλαιά Λουτρά αποτελούν τη τοπική κοινότητα Κουνουπίτσης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μεθάνων του Δήμου Τροιζηνίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 75 κατοίκους. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ)
Μπεν Νσιμπάντζε

Ο Μπεν Νσιμπάντζε (Benjamin Mshamndane Nsibandze', 1931-2021) ήταν πολιτικός και περιφερειακός διοικητής από τη Σουαζιλάνδη. Διατέλεσε αναπληρωτής πρωθυπουργός και εν συνεχεία ως υπηρεσιακός πρωθυπουργός για βραχύβια θητεία από τις 25 Οκτωβρίου 1979 έως τις 23 Νοεμβρίου 1979.

 Γεννήθηκε στις 17 Ιουνίου 1931. Εργάστηκε στο εξωτερικό κατά τα νεανικά του χρόνια. Υπηρέτησε ως αναπληρωτής πρωθυπουργός. Επίσης, χρημάτισε προσωρινός πρωθυπουργός το 1979 έπειτα από τον θάνατο του Μαφέβου Ντλαμίνι. Έπειτα από έναν μήνα αντικαταστάθηκε από τον Μαμπάντλα Ντλαμίνι.Εν συνεχεία υπηρέτησε ως αρχηγός του γραφείου διαχείρισης εθνικών κρίσεων. Είχε δύο παιδιά. Αποχώρησε από την πολιτική το 2014 και απεβίωσε σε ηλικία 89 ετών στις 13 Ιανουαρίου 2021.
Συριακό Κομμουνιστικό Κόμμα

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Συρίας (αραβικά: الحزب الشيوعي السوري) ήταν πολιτικό κόμμα στη Συρία που ιδρύθηκε το 1944. Έγινε μέλος του Εθνικού Προοδευτικού Μετώπου το 1972. Το κόμμα χωρίστηκε το 1986 με δύο κόμματα που ισχυρίζονται ότι αντιπροσωπεύουν το αρχικό Κομμουνιστικό Κόμμα Συρίας. το Κομμουνιστικό Κόμμα Συρίας (Ενιαίο) και το Κομμουνιστικό Κόμμα Συρίας (Μπακντάς).

 Το κόμμα εξελίχθηκε από το Κομμουνιστικό Κόμμα Συρίας και Λιβάνου, το οποίο ιδρύθηκε στη Βηρυτό το 1924. Καταστάλθηκε λίγο αργότερα, αλλά επαναδραστηριοποιήθηκε μετά από πολλά χρόνια. Το 1936, ο Χαλίντ Μπακντάς, ένας Δαμασκηνός που προσχώρησε στο κόμμα το 1930 και αργότερα σπούδασε στο Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο των Τοίχων της Ανατολής στη Μόσχα, ανέλαβε τον έλεγχο ως γραμματέας του κόμματος και προχώρησε στην οικοδόμηση της οργάνωσής του. 1924: Δημιουργείται το Κομμουνιστικό Κόμμα Συρίας και Λιβάνου. 1954: Ο Χαλίντ Μπακντάς είναι ο πρώτος κομμουνιστής που εκλέγεται σε αραβικό κοινοβούλιο. 1973: Η ομάδα «Πολιτικό Γραφείο» διαχωρίζεται και σχηματίζει ξεχωριστό κόμμα. 1986: Διαχωρισμός μεταξύ Μπαγκντάς και Φαϊσάλ. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Syrian Communist Party στο Wikimedia Commons
Βέλιμιρ Ζάετς

Ο Βέλιμιρ Ζάετς (Velimir Zajec, γεννήθηκε 12 Φεβρουαρίου 1956) είναι πρώην Γιουγκοσλάβος (από την Κροατία) διεθνής ποδοσφαιριστής. Από τους καλύτερους κεντρικούς αμυντικούς της εποχής του, έκανε επιτυχημένη καριέρα στη χώρα του και στην Ελλάδα.

 Μετά από μια σπουδαία καριέρα 10 ετών στη Διναμό Ζάγκρεμπ (1 πρωτάθλημα και 2 κύπελλα) μεταγράφηκε στον Παναθηναϊκό. Με την ομάδα του ΠΑΟ αγωνίστηκε για 4 χρόνια και αποτέλεσε βασικό στέλεχος συνθέτοντας μαζί με τον Χουάν Ραμόν Ρότσα ένα αποδοτικότατο κεντρικό δίδυμο που έδωσε στον Παναθηναϊκό τη βοήθεια να φτάσει έως τους 4 του Κυπέλλου πρωταθλητριών Ευρώπης το 1985 για να αποκλειστεί από τη Λίβερπουλ ενώ συμμετείχε επίσης και στον προημιτελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ το 1988. Κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδος το 1986 και το κύπελλο το 1986 και το 1988. 1974-1984 Δυναμό Ζάγκρεμπ 238 συμμ. 13 γκολ 1984-1988 Παναθηναϊκός 67 συμμ. 11 γκολ Σημαντική ήταν και η προσφορά του στην Εθνική Γιουγκοσλαβίας με την οποία αγωνίστηκε 36 φορές, πολλές από αυτές ως αρχηγός της ομάδας. Συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982 και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 1984. Μετά την απόσυρσή του ανέλαβε τη θέση του τεχνικού διεθυντή το διάστημα 1989-1991 στη Δυναμό Ζάγκρεμπ, αργότερα ανέλαβε τη θέση του προπονητή του ΠΑΟ τη σεζόν 1996-1997 χωρίς επιτυχία. Το 1998 ήταν προπονητής της Δυναμό Ζάγκρεμπ και συμμετείχε στο τσάμπιονς Λιγκ. Το 2004 κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδας ως τεχνικός διευθυντής του ΠΑΟ και αμέσως μετά πήρε την αντίστοιχη θέση στην Πόρτσμουθ. Πρωτάθλημα Γιουγκοσλαβίας: 1982 Κύπελλο Γιουγκοσλαβίας: 1980, 1983 Πρωτάθλημα Ελλάδας: 1986 Κύπελλο Ελλάδας: 1986, 1988 Η καριέρα του Βέλιμιρ Ζάετς
Τσαγίροβα

Ο Άγιος Θεόδωρος (τουρκ.:Τσαγίροβα, Çayırova) είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στην Επαρχία Ισκέλε του μη αναγνωρισμένου κράτους της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Μετά την καταστροφή της αρχαίας πόλης Ελαία, που βρισκόταν κοντά στο ακρωτήριο Ελαία, από έναν μεγάλο σεισμό το 343, οι επιζώντες μετακόμισαν στην ενδοχώρα στην τοποθεσία του Αγίου Θεοδώρου, που πήρε το όνομά του από τον ομώνυμο Χριστιανό μάρτυρα, Ρωμαίο στρατιώτη. Όταν μουσουλμάνοι πειρατές κατέστρεψαν τη γειτονική Αγία Θεοδώρα, οι κάτοικοί της μετακόμισαν στον Άγιο Θεόδωρο. Κατά τη διάρκεια της Ενετοκρατίας (1489 έως 1570/71) το χωριό έγινε το αγροτικό κέντρο της περιοχής, αλλά ερήμωσε κατά την πρώιμη Οθωμανική εποχή. Τον 18ο αιώνα είχε λίγους μόνο κατοίκους, αλλά το 1831 υπήρχαν περί τους 31 Τούρκοι και 34 Έλληνες. Στις αρχές του 20ου αιώνα ο οικισμός μεγάλωσε και ο πρώτος τηλεγραφικός σταθμός από εδώ συνέδεσε το νησί με τη Συρία. Το 1891 υπήρχαν ήδη 258 Έλληνες και 69 Τούρκοι, δέκα χρόνια αργότερα ήταν ήδη 375 και 96 αντίστοιχα. Το 1911 ο αριθμός αυξήθηκε σε 507 και 122. Από τότε οι Τούρκοι μειώθηκε από 85 το 1921, σε 60 το 1931 και 66 το 1946, ενώ οι Έλληνες αυξήθηκαν από 517 και 512 σε 782 αντίστοιχα στις ίδιες καταμετρήσεις. Το 1958 οι περισσότεροι Τούρκοι εγκατέλειψαν την περιοχή. Το 1960 ζούσαν εκεί 805 Έλληνες και 23 Τούρκοι, αλλά οι τελευταίοι διέφυγαν τελικά το 1963 στο Μεχμετσίκ/Γαλάτεια και στο Σαζλίκιοϊ/Λειβάδια. Το 1973 δεν ζούσαν πια Τούρκοι στο χωριό. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. Στις 14 Αυγούστου 1974, οι περισσότεροι Ελληνοκύπριοι εκδιώχθηκαν από τον τουρκικό στρατό και κατέφυγαν στη Δεκέλεια, όπου βρισκόταν μια βρετανική φρουρά. Περίπου 150 οικογένειες ζουν τώρα στη Μεγάλη Βρετανία. Οι τρεις εκκλησίες του χωριού λεηλατήθηκαν. Από τους 810 Έλληνες, οι 30 παρέμειναν μέχρι τον Οκτώβριο του 1975. Τον Σεπτέμβριο του 1976, μόνο πέντε Έλληνες παρέμεναν στον Άγιο Θεόδωρο. Ο τελευταίος από αυτούς έφυγε από το χωριό τον Δεκέμβριο του 1981. Οι Έλληνες αντικαταστάθηκαν από Τούρκους, από τους οποίους 324 ζούσαν εκεί το 1978. Προέρχονταν κυρίως από τα Λεύκαρα και την Κοφίνου, από όπου είχαν διαφύγει. Μερικοί προέρχονταν επίσης από τον κοντινό τουρκικό θύλακα του Αγίου Ευσταθίου/Ζεϊμπέκκιοϊ. Το 1976 και το 1977 εγκαταστάθηκαν κάποιες οικογένειες από την Τουρκία. Το 2006 αναφέρονταν 430 Τούρκοι κάτοικοι. «Agios Theodoros». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 2018.
Κάστρο του Ροκταγιάντ

Το κάστρο του Ροκταγιάντ (γαλλικά : Château de Roquetaillade) είναι ένα μεσαιωνικό κάστρο στην κοινότητα Μαζέρ, κοντά στο Μπορντώ, 7 χιλιόμετρα νότια του Λανγκόν, στα νότια του νομού Ζιρόντ, στη νοτιοδυτική Γαλλία.

 Σύμφωνα με μια τοπική παράδοση, το 778, ο Καρλομάγνος, στο δρόμο του προς τα Πυρηναία με τον στρατό και τους ιππότες του, ανάμεσα στους οποίους και ο Ρολάνδος, έχτισε εκεί την πρώτη οχύρωση. Από αυτό το παλιό κάστρο, τίποτα δεν μένει παρά επιβλητικά ερείπια. Το 1306, με την άδεια του Άγγλου βασιλιά Εδουάρδου Α΄, ο καρδινάλιος ντε λα Μοτ, ανιψιός του Πάπα Κλήμη Ε΄ έχτισε ένα δεύτερο οικοδόμημα, το Νέο κάστρο. Αυτό το νέο κάστρο ήταν τετράγωνο με έξι πύργους και ένα κεντρικό ακροπύργιο. Ολόκληρο το κάστρο αποκαταστάθηκε και μεταμορφώθηκε από τον αρχιτέκτονα Βιολέ-λε-Ντυκ μεταξύ 1860 και 1870. Οι εξαιρετικές εσωτερικές διακοσμήσεις, με τα έπιπλα, τους πίνακες, τα τζάκια και τις τοιχογραφίες, δημιουργήθηκαν από τον Βιολέ-λε-Ντυκ. Η είσοδος στο κάστρο γινόταν με ανασυρόμενη γέφυρα που υπάρχει ακόμη πάνω από τη βαθιά τάφρο. Το πάρκο του κάστρου περιλαμβάνει ερείπια του μεσαιωνικού τείχους και το παρεκκλήσι του κάστρου. Έχει καταχωρηθεί από το 1976 ως ιστορικό μνημείο από το γαλλικό Υπουργείο Πολιτισμού και είναι ανοιχτό στο κοινό. Το κάστρο ανήκει στην ίδια οικογένεια για πάνω από 700 χρόνια. Είναι ανοιχτό στο κοινό από το 1956 και είναι πολύ δημοφιλές στην περιοχή του Μπορντώ. Βρίσκεται 7 χιλιόμετρα νότια του Λανγκόν. Είναι ανοιχτό για επισκέψεις όλο το χρόνο, το ωράριο όμως αλλάζει ανάλογα με την εποχή.Ο χώρος προσελκύει πάντα μουσικούς, καλλιτέχνες, ηθοποιούς και παραγωγούς ταινιών. Δύο συνεχόμενα δωμάτια στο κάστρο του 12ου αιώνα είναι διαθέσιμα για δεξιώσεις, γάμους, σεμινάρια, δεξιώσεις, συναυλίες και πάρτι. Το πάρκο είναι ιδανικό σκηνικό για κοκτέιλ. Άλλες δραστηριότητες στο κάστρο περιλαμβάνουν την παραγωγή λευκών κρασιών Γκραβ "Chateaufort de Roquetaillade" και την κτηνοτροφία. Υπάρχει επίσης μία φάρμα-μουσείο.Το κάστρο και ο περιβάλλων χώρος χρησιμοποιήθηκαν ως σκηνικό σε πολλές ταινίες και τηλεοπτικές σειρές, όπως Ο Φαντομάς εναντίον Σκότλαντ Γιαρντ και Η Αδελφότητα των Λύκων. Η ιστοσελίδα του κάστρου του Ροκταγιάντ (γαλλικά, αγγλικά)
Μάργκαρετ Γκόγκα Μολόμο

Η Μάργκαρετ Γκόγκα Μολόμο (Margaret Ghogha Molomo) είναι νοτειοαφρικανή ακτιβίστρια για το περιβάλλον που κάνει εκστρατεία εναντίον των εξορύξεων προς υπεράσπιση του δικαιώματος για ένα υγιές περιβάλλον. Κατάγεται από το χωριό Masodi, στην επαρχία Limpopo της νότιας Αφρικής.

 Η Μολόμο είναι αναπληρώτρια πρόεδρος του Κοινοτικού Δικτύου Μεταλλευτικής και Περιβαλλοντικής Δικαιοσύνης της Νότιας Αφρικής, ενός οργανισμού που συντονίζει ομάδες ανθρώπων των οποίων τα δικαιώματα έχουν επηρεαστεί από τις εξορύξεις στην περιοχή. Το δίκτυο αυτό λειτουργεί από το 2012.Η Μολόμο βοήθησε την κοινότητα του Μοκοπάνε σε μια διαμάχη που είχε με μια εταιρεία εξορύξεων, η οποία επιχείρησε να λειτουργήσει σε γη που χρησιμοποιούνταν από την κοινότητα Μοκοπάνε χωρίς την συγκατάθεσή τους. Επιπλέον, η ίδια εταιρεία πραγματοποιούσε εξορύξεις σε γη που προοριζόταν για γεωργικούς σκοπούς και σε περιοχές που περιλάμβαναν μερικούς από τους τάφους της κοινότητας. Η Μολόμο και το Κοινοτικό Δίκτυο Μεταλλευτικής Δικαιοσύνης προσπάθησαν να προστατεύσουν τα δικαιώματα της κοινότητας με ένδικα μέσα και δικαστικές διαδικασίες. Κατά την διάρκεια της πανδημίας του κορονοϊού, το έργο της Μολόμο έγινε πολύ πιο δύσκολο λόγω της αδυναμίας για συγκεντρώσεις και της έλλειψης επικοινωνιακών υποδομών σε αγροτικές περιοχές της Νότιας Αφρικής. Αντίθετα εργάστηκε για να ευαισθητοποιήσει για τις παραδοσιακές πρακτικές και ευθύνες των γυναικών στα χωριά της κοινότητας Limpopo, πολλές από τις οποίες έγιναν ακόμα πιο δύσκολες ή αδύνατες εξαιτίας της πανδημίας. Τόνισε ιδιαίτερα την ανησυχία της για το ότι οι εταιρείες εξορύξεων μπορούν να επωφεληθούν από την αδυναμία των χωρικών να ασκήσουν τα πολιτιστικά δικαιώματά τους, καταπατώντας περαιτέρω σημαντικούς χώρους στα προγονικά εδάφη.
Υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής

Το Υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής δημιουργήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 2016 με το Π.Δ 123, από τις υπηρεσίες του πρώην Υπουργείου Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης και καταργήθηκε στις 8 Ιουλίου 2019. Μισό χρόνο αργότερα, στις 15 Ιανουαρίου 2020, η κυβέρνηση αποφάσισε τη σύσταση νέου υπουργείου με όνομα Υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου.

 Πριν γίνει ο ανασχηματισμός, ήταν στις προτεραιότητες του Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα η σύσταση του Υπουργείου για την Μεταναστευτική Πολιτική, αλλά αρχικά οι σχετικές υπηρεσίες παρέμειναν μέρος του Υπουργείου Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης. Η σύσταση του Υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής έγινε στις 4 Νοεμβρίου 2016, ενάμιση μήνα μετά την εκλογή της δεύτερης κυβέρνησης Τσίπρα, του Σεπτεμβρίου 2015. Το Υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής ιδρύθηκε στις 4 Νοεμβρίου 2016 και στελεχώθηκε από τις εξής Γραμματείες του Πρώην Υπουργείου Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης: Γενική Γραμματεία Μεταναστευτικής Πολιτικής Γενική Γραμματεία Υποδοχής Γενική Γραμματεία Ασύλου Γενική Γραμματεία Οικονομικών Υπηρεσιών Μεταναστευτικής Πολιτικής
Νταρ

Η Νταρ ( Ινδικά / Μαράθι : धार) είναι σπουδαία πολιτιστική πόλη της Ινδίας, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας του νομού Ιντόρε, στη δυτική περιοχή της πολιτείας Μάντια Πραντές. Το 1930 αριθμούσε 18.000 κατοίκους. Το 2001 έφθασαν περίπου τους 75.500 κατοίκους. Κύρια γλώσσα είναι η χίντι.

 Η Νταρ που το όνομά της προέρχεται από παλαιότερη ονομασία Ντάρα Ναγκάρα (= Πόλη του σπαθιού), είναι ιδιαίτερα γραφική, κτισμένη επί οροπεδίου, σε υψόμετρο 560 μ., γύρω από την οποία εκτείνονται λίμνες και πλούσια βλάστηση, έχοντας πλούσια ιστορία. Κατά τον 10ο αιώνα ήταν η σπουδαιότερη πόλη της ευρύτερης περιοχής. Παλαιότερα αποτελούσε πρωτεύουσα ομώνυμου κράτους, Μαχαρανάτου, υποτελές των Βρετανικών Ινδιών υπαγόμενο στη διοίκηση των Ενωμένων Επαρχιών. Εκτός από τα δυτικά και νότια τείχη της που ανάγονται στον 9ο αιώνα, υφίστανται πλείστα κτίρια και ναοί ινδουιστών και μουσουλμάνων με πολιτιστική και ιστορική σημασία. Το ειδυλλιακό περιβάλλον της περιοχής έχει καταστήσει την πόλη σε φολκλορικό κέντρο έθνικ μουσικής και χορού. Χαρακτηριστικά είναι τα φεστιβάλ της Νταρ που διοργανώνονται κατ΄ έτος. "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.ΙΗ΄, σελ.470. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Dhar στο Wikimedia Commons
Ασαμόα Τζιάν

Ο Ασαμόα Τζιάν (Asamoah Gyan, γεννήθηκε 22 Νοεμβρίου 1985) είναι Γκανέζος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός. Ένας από τους κορυφαίους παίκτες της πατρίδας του, είναι κάτοχος του ρεκόρ διεθνών τερμάτων της Εθνικής ομάδας της Γκάνας.

 Ο Τζιάν ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα το 2003 στο πρωτάθλημα Γκάνας με τη Λίμπερτι Προφέσιοναλς, σκοράροντας 10 γκολ σε 16 αγώνες και πήρε μεταγραφή στην ιταλική Ουντινέζε, στην οποία δεν κατάφερε να καθιερωθεί και δόθηκε για δύο χρονιές στη Μόντενα, με την οποία συμμετείχε σε 53 αγώνες σκοράροντας 15 φορές. Το 2008 μεταγράφει στη γαλλική Ρεν, στην οποία σε δύο σεζόν σκόραρε 14 φορές σε 42 αγώνες πρωταθλήματος. Το 2010 πήρε μεταγραφή για τη Σάντερλαντ και ήταν τότε η ακριβότερη μεταγραφή στην ιστορία του ομίλου και σκόραρε 10 φορές σε 34 αγώνες σε δύο σεζόν πρωταθλήματος.Το 2011 δόθηκε δανεικός στην Αλ Αΐν των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, σκοράροντας 24 φορές σε 27 αγώνες, γεγονός που τον κατέταξε πρώτο σκόρερ του πρωταθλήματος, και την επόμενη χρονιά αποκτήθηκε μόνιμα από την Αλ-Αΐν και την επόμενη χρονιά σε 28 γκολ παρέμεινε πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος. Τη σεζόν 2013-14, ο Τζιάν σκόραρε 44 φορές σε 40 αγώνες για την Αλ-Αΐν. Κατέκτησε επίσης τρεις τίτλους πρωταθλήματος και ένα Κύπελλο με την ομάδα των Εμιράτων, σημειώνοντας 123 γκολ συνολικά σε ισάριθμους αγώνες. Το 2010 και το 2014 ψηφίστηκε ποδοσφαιριστής της χρονιάς στη Γκάνα. Ακολούθως μετεγράφει στη Σαγκάη ΣΙΠΓ, στην Κάισερισπορ και στην Νορθ Ιστ Γιουνάιντ.Ο Τζιάν είναι ο πρώτος σκόρερ όλων των εποχών για την εθνική ομάδα της Γκάνας με 51 γκολ (κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 50 ή περισσότερα διεθνή γκολ). Συμμετείχε με τη Γκάνα στα Παγκόσμια Κύπελλα του 2006, 2010 και 2014, σκοράροντας συνολικά 6 γκολ, τα περισσότερα από οποιοδήποτε Αφρικανό παίκτη σε παγκόσμιο κύπελλο. Ο Τζιάν εκπροσώπησε επίσης τη Γκάνα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 και σε οκτώ Κύπελλα Αφρικής, φτάνοντας μέχρι τον τελικό το 2010 και το 2015. Αλ Αΐν Πρωτάθλημα ΗΑΕ (3): 2011–12, 2012–13, 2014–15 Κύπελλο Προέδρου ΗΑΕ : 2013–14 Σούπερ Κύπελλο ΗΑΕ : 2012Ατομικές διακρίσεις CAF ομάδα της χρονιάς (3): 2010, 2013, 2014 Πρώτος σκόρερ πρωταθλήματος ΗΑΕ (3): 2011–12, 2012–13, 2013–14 Πρώτος σκόρερ Τσάμπιονς Λιγκ Ασίας : 2014 Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς της Γκάνας (2) : 2010, 2014 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Asamoah Gyan στο Wikimedia Commons