IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Δήμος Τσάσκα

Ο Δήμος Τσάσκα (σλαβομακεδονικά: Чашка‎; αλβανικά: Çashkë‎) είναι δήμος στο κεντρικό μέρος της Βόρειας Μακεδονίας. Αποτελεί μέρος της Περιφέρειας Βάρνταρ. Τσάσκα ονομάζεται επίσης το χωριό στο οποίο βρίσκεται η έδρα του Δήμου Τσάσκα.

 Ο Δήμος Τσάσκα συνορεύει με: τον Δήμο Στουντενίτσανη και τον Δήμο Ζελενίκοβο στα βόρεια τον Δήμο Βελεσών, τον Δήμο Ρόσομαν και τον Δήμο Γκράντσκο στα ανατολικά τον Δήμο Μακέντονσκι Μπροντ και τον Δήμο Ντόλνενι στα δυτικά τον Δήμο Καβάνταρτσι και τον Δήμο Πρίλεπ στα νότια. Επίσημος ιστότοπος
Ημιευθεία

Στη γεωμετρία ως ημιευθεία χαρακτηρίζεται το τμήμα μιας ευθείας που έχει αρχή ένα σημείο αυτής και εκτείνεται προς τη μια κατεύθυνση αυτής. Σε μία ημιευθεία, για παράδειγμα, Οχ το σημείο Ο ονομάζεται αρχή της ημιευθείας.

 Ημιευθεία της οποίας η αρχή, Ο, ανήκει σ΄ αυτήν (βρίσκεται επ΄ αυτής) ονομάζεται κλειστή ημιευθεία. Ημιευθεία της οποίας η αρχή, O, δεν ανήκει σ΄ αυτήν ονομάζεται ανοικτή ημιευθεία. Σε περίπτωση που η αρχή, το σημείο Ο, βρίσκεται πάνω σε μια ευθεία χχ΄ τότε η ευθεία αυτή (χχ΄) χωρίζεται σε δύο ημιευθείες Οχ και Οχ΄ που ονομάζονται αντικείμενες ημιευθείες.
Ονφλέρ

Η Ονφλέρ (Honfleur) είναι παραθαλάσσιο θέρετρο στη θάλασσα της Μάγχης στο γεωγραφικό διαμέρισμα Καλβαντός στην περιοχή της Νορμανδίας, στην βορειοδυτική Γαλλία. Νότια βρίσκονται οι ιστορικές παραλίες της Συμμαχικής Απόβασης (04/06/1944) και Βόρεια οι εκβολές του Σηκουάνα με την περίφημη Γέφυρα της Νορμανδίας. Ο πληθυσμός δεν ξεπερνάει τις 4.000 κατοίκους, μεγάλο ποσοστό των οποίων είναι συνταξιοδοτημένοι ηλικιωμένοι Γάλλοι που απολαμβάνουν την ηρεμία της γραφικής αυτής κωμόπολης. Οι ρυθμοί ζωής είναι σχετικά αργοί και η πόλη διατηρεί μια παραδοσιακή ομορφιά με δημόσια κτήρια, πλατείες, δρόμους και σπίτια που θυμίζουν έντονα άλλες εποχές.

 Η Ονφλέρ ιδρύθηκε από Βίκινγκς, με πρώτη αναφορά να γίνεται από τον Ριχάρδο τον 3ο, Δούκα της Νορμανδίας. Μέχρι τα μέσα του 12ου αιώνα η κωμόπολη αποτελούσε σημαντικό εμπορικό κόμβο μεταφοράς εμπορευμάτων από την πρωτεύουσα της Νορμανδίας, Ρουέν προς την Αγγλία. Κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς πολέμου είχε στρατηγική θέση και για να προστατευθεί από τις αγγλικές επιδρομές, ο Κάρολος ο 5ος ενίσχυσε τα τείχη της. Μετά το τέλος του 100ετούς πολέμου η Ονφλέρ εξελίχθηκε σε σημαντικό εμπορικό λιμάνι μέχρι και τα τέλη του 18ου αιώνα. Πολλές ναυτικές αποστολές ξεκίνησαν με προορισμό το Νέο Κόσμο (Νέα Γη & Λαμπραντόρ, Κεμπέκ) αλλά και τις ακτές της Β.Αφρικής και τις Πορτογαλικές Αζόρες Νήσους. Αποτέλεσμα αυτής της δραστηριότητας ήταν η κωμόπολη να γίνει ένα από τα 5 σημαντικότερα λιμάνια εμπορίας σκλάβων στην αποικιοκρατική Γαλλία. Στηριζόμενοι στο γεγονός ότι η Ονφλέρ ιδρύθηκε από Βίκινγκς, Νορβηγικής καταγωγής και σε συνδυασμό με τον ομώνυμο κόλπο Hunafloi που βρίσκετε στην Ισλανδία μπορούμε να εικάσουμε ότι η λέξη έχει σκανδιναβική - νορβηγική προέλευση. Η καθολική εκκλησία της Αγίας Αικατερίνης του 15ου αιώνα είναι η μεγαλύτερη ξύλινη εκκλησία στη Γαλλία, το καμπαναριό της είναι χτισμένο ξεχωριστά από τον κυρίως ναό. Το κτίριο του παλιού Φρουραρχείου στην είσοδο του λιμανιού που χρονολογείται πριν απο το 1600. Το Ναυτικό Μουσείο που στεγάζεται σε μια μικρή εκκλησία του 15ου αιώνα.
Πάπας Πίος Θ΄

Ο Πάπας Πίος ο Θ΄ (Papa Pio IX, 13 Μαΐου 1792 - 7 Φεβρουαρίου 1878) ήταν η εκκλησιαστική κεφαλή της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας που συνέδεσε το όνομά του με δύο νέα ιστορικά δόγματα για την Ρωμαιοκαθολική εκκλησία που καθιέρωσε ο ίδιος: το πρώτο ακούει στο όνομα Άμωμος σύλληψη της Παρθένου Μαρίας το 1854 και το δεύτερο στην Α΄ Σύνοδο του Βατικανού το 1870, γνωστό ως το Αλάθητο του Πάπα. Το δόγμα της Αμώμου Σύλληψης της Παναγίας υπαγόρευε ότι η Μαρία από την πρώτη στιγμή της σύλληψης της ήταν απαλλαγμένη από το προπατορικό αμάρτημα. Ο λόγος αυτού ήταν το ότι ήθελαν να απαλλάξουν τον Υιό από την διαδοχή της κληρονομικής ανθρώπινης αμαρτίας. Μάλιστα αναφέρεται ότι ο πάπας Πίος ο Θ΄ είχε αποφασίσει την έκδοση του δόγματος αυτού ex cathedra χωρίς να συμβουλευτεί τη σύνοδό του. Το δεύτερο δόγμα, το οποίο ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων στην Α' σύνοδο του Βατικανού, περί Αλάθητου του πάπα έγινε κυρίως για πολιτικούς λόγους το 1870, καθώς η Ιταλία μαστιζόταν από τις συνεχείς αψιμαχίες ανάμεσα σε φιλελεύθερους καθολικούς και υποστηρικτές της υπεράλπειας πολιτικής που υποστήριζε η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία. Αποτέλεσμα της συντριπτικής πλειοψηφίας υπέρ του Αλάθητου ήταν το σχίσμα των Παλαιοκαθολικών, με πρωτοβουλία του Γκίλιγκαν και με πρώτο επίσκοπο τον Ράινγκερς των Γιανσενιστών της Ουτρέχτης. Ο πάπας Πίος Θ΄, αν και θριάμβευσε η πολιτική του, στο τέλος απογοητεύτηκε και δήλωσε ότι δεν μπορεί να ακολουθήσει τα κοινωνικά δρώμενα της εποχής του.

 Η έκφραση φυλακισμένος του Βατικανού (ιταλικά: prigioniero del Vaticano‎, λατινικά: captivus Vaticani‎) ήταν ο προσδιορισμός της κατάστασης που βρέθηκε o Πάπας Πίος Θ' στις 20 Σεπτεμβρίου 1870, όταν το παπικό έδαφος της Ρώμης κατελήφθη από τις ένοπλες δυνάμεις του νεαρού Ιταλικού Βασιλείου. Ο εθνικός Ιταλικός στρατός εισέβαλε στις εργασίες της Πρώτης Βατικάνιας Συνόδου του 1870 (αυτής που είχε υιοθετήσει το παπικό αλάθητο) και κατέστησε τον Πάπα «φυλακισμένο του Βατικανού». Η Ρώμη ανακηρύχθηκε πρωτεύουσα της Ιταλίας και ο Πάπας έγινε πολίτης του Ιταλικού κράτους, υπήκοος του Ιταλού μονάρχη Βίκτορα Εμμανουήλ Β΄.Για τα επόμενα πάνω από 50 χρόνια οι εκάστοτε Πάπες είχαν αυτοπεριοριστεί εντός των τειχών του Βατικανού, σχεδιάζοντας τη φυγή τους από τη Ρώμη. Ταυτόχρονα μηχανορραφούσαν για την ανάσχεση της διαδικασίας εθνικής ολοκλήρωσης της Ιταλίας, την υπονόμευση του νεαρού Ιταλικού Βασιλείου και υπέρ της ανασύστασης της παπικής εξουσίας στη Ρώμη και τα υπόλοιπα Παπικά Κράτη (εδάφη) στην Ιταλική χερσόνησο. Μια εβδομάδα μετά την είσοδό τους στη Ρώμη, τα ιταλικά εθνικά στρατεύματα κατέλαβαν ολόκληρη την πόλη, εκτός από το Αποστολικό Παλάτι, δηλαδή την παπική κατοικία. Οι κάτοικοι της πόλης ψήφισαν τότε την ένταξη στην Ιταλία.. Το ζήτημα της σύγκρουσης μεταξύ του [Πάπας|Πάπα]] και της Ιταλίας επιλύθηκε το 1929 με τη Συνθήκη του Λατερανού, μεταξύ του Πάπα Πίου ΙΑ΄ και του Μπενίτο Μουσολίνι (για λογαριασμό του Ιταλικού κράτους), με την οποία ιδρύθηκε το ανεξάρτητο κράτος του Βατικανού. «Γενική εκκλησιαστική Ιστορία» του Ιωάννη Αναστασίου. (τόμος 2ος), Εκδόσεις «Επίκεντρο», Θεσσαλονίκη. «Δυτική Θεολογία και Πνευματικότητα» του Δημήτριου Τσελλεγγίδη, έκδοση Α.Π.Θ., 1988.
Σαρλ-Ωγκυστέν ντε Κουλόμπ

Ο Σαρλ Ωγκυστέν ντε Κουλόμπ (γαλλ.: Charles Augustin de Coulomb, ελλην.: Κάρολος Αυγουστίνος ντε Κουλόμπ) γεννήθηκε στις 14 Ιουνίου του 1736 στο Ανγκουλέμ της Γαλλίας και πέθανε στις 23 Αυγούστου του 1806 στο Παρίσι.

 Σπούδασε στη στρατιωτική σχολή της πόλης Μεζιέρ και αποφοίτησε το 1761 ως στρατιωτικός μηχανικός με τον βαθμό του υπολοχαγού. Υπηρέτησε εννέα χρόνια στην Καραϊβική, όπου ήταν υπεύθυνος για την κατασκευή των οχυρών της Μαρτινίκας. Το 1774 ο Κουλόμπ έγινε αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Επιστημών του Παρισιού. Βραβεύτηκε από την Ακαδημία για μία εργασία του σχετικά με τις μαγνητικές πυξίδες. Το 1779 δημοσίευσε την ανάλυσή του για την τριβή στη λειτουργία των μηχανών και συγκεκριμένα τον τρόπο της μεταβολής της τριβής με την πίεση. Βραβεύθηκε εκ νέου για αυτήν την μελέτη του, μία εργασία που έμεινε αξεπέραστη για 150 χρόνια. Τα επόμενα 25 χρόνια παρουσίασε στην Ακαδημία άλλες 25 μελέτες πάνω σε θέματα του ηλεκτρισμού, μαγνητισμού, της στρέψης και των εφαρμογών της. Συνέγραψε επίσης εκατοντάδες μελέτες για κατασκευές δημοσίων έργων. Ο Κουλόμπ ήταν πολυγραφότατος και δεν άφηνε να χαθεί καμία ευκαιρία για τη διεξαγωγή μελετών. Μελέτησε την αντοχή των υλικών και τις δυνάμεις φορτίων πάνω σε δοκούς συμβάλλοντας έτσι στην ανάπτυξη της στατικής των κατασκευών. Μελέτησε επίσης θέματα εργονομίας. Έθεσε τα θεμέλια της μελέτης βέλτιστης παραγωγής έργου από ανθρώπους και ζώα. Η εργασία του αυτή έπαιξε καθοριστικό ρόλο στις μετέπειτα μελέτες του Γκασπάρ-Γκυστάβ ντε Κοριόλις. Η πιο σημαντική μελέτη του, όμως, αφορούσε τους τομείς της ηλεκτροστατικής και του μαγνητισμού. Για να κάνει πειράματα χρησιμοποίησε το στροφικό εκκρεμές, το οποίο επινόησε ο ίδιος. Περιέγραψε επίσης τον τρόπο κατασκευής της μαγνητικής πυξίδας που βασίζεται στο στροφικό εκκρεμές. Απέδειξε τον φερώνυμο νόμο του αντίστροφου τετραγώνου για την ηλεκτροστατική δύναμη ανάμεσα σε δύο φορτία. Πέντε χρόνια προτού πεθάνει ο Κουλόμπ ήταν πρύτανης του Ινστιτούτου της Γαλλίας (όπως είχε μετονομαστεί η Ακαδημία Επιστημών του Παρισιού). Η συμβολή του στον ηλεκτρισμό και στον μαγνητισμό με τη διεξαγωγή πειραμάτων ακριβείας απέσπασε αυτό το μέρος της Φυσικής από την παραδοσιακή φυσική φιλοσοφία και το ανήγαγε σε θετική επιστήμη. Η μονάδα μέτρησης του ηλεκτρικού φορτίου, στο διεθνές σύστημα μονάδων, φέρει προς τιμή του το όνομά του. Serway, Physics for Scientists and Engineers τόμος II - Ηλεκτρομαγνητισμός, απόδοση στα ελληνικά Λ. Ρεσβάνης
CGTN

Το CGTN είναι το εικοσιτετράωρο αγγλόφωνο ειδησεογραφικό κανάλι της κεντρικής τηλεόρασης της Κίνας (China Central Television) με έδρα το Πεκίνο. Το κανάλι καλύπτει μία ευρεία γκάμα, η οποία περιλαμβάνει δελτία ειδήσεων και ενημερωτικές εκπομπές.

 Το CCTV ξεκίνησε τη δημιουργία ενός διεθνούς ειδησεογραφικού προγράμματος στην Αγγλική γλώσσα την 1η Ιανουαρίου 1980 κατά την έναρξη της οικονομικής μεταρρυθμιστικής περιόδου που συνέβη στην Κίνα. Τα δελτία ειδήσεων ξεκίνησαν αρχικά να μεταδίδονται από το CCTV-2 το 1986 και έγιναν διαθέσιμα στους τηλεθεατές όταν ξεκίνησαν να μεταδίδονται από το CCTV-4 τον Φεβρουάριο του 1991. Το CCTV-9 ξεκίνησε να εκπέμπει σε όλη την Κίνα στις 25 Σεπτεμβρίου 2000 και έγινε το πρώτο τηλεοπτικό κανάλι εθνικής εμβέλειας. Την 1η Ιανουαρίου 2003, το CCTV-9 εισήλθε στην αγορά διαφόρων καλωδιακών συστημάτων στις ΗΠΑ στο πλαίσιο συμφωνίας που επέτρεψε στις εταιρείες AOL (America OnLine), Time Warner και News Corporation να έχουν πρόσβαση στα τηλεπικοινωνιακά συστήματα στην Κουανγκτούνγκ. Στα πρώτα χρόνια λειτουργίας, το CCTV-9 μετέδιδε δελτία ειδήσεων στην Αγγλική γλώσσα και εκπομπές πολιτιστικού ενδιαφέροντος, και έβαζε ως επί το πλείστον διάφορες επαναλήψεις κάποιων προγραμμάτων κατά τη διάρκεια της νύχτας στην Κίνα. Το κανάλι κάλυπτε τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 και οι οποίοι έγιναν στο Πεκίνο. Μέχρι τον Απρίλιο του 2010, το CCTV-9 μετέδιδε εκπομπές γενικού ενδιαφέροντος, ειδησεογραφικά δελτία, ταξιδιωτικές εκπομπές και εκμάθηση ξένων γλωσσών. Στις 26 του ίδιου μήνα το CCTV-9 επαναλανσαρίστηκε ως μια εικοσιτετράωρη ειδησεογραφική υπηρεσία στην αγγλική γλώσσα και μετονομάστηκε σε CCTV News.Στις 31 Δεκεμβρίου του 2016, το κανάλι αντικαταστάθηκε από το CGTN (China Global Television Network - Παγκόσμιο Τηλεοπτικό Δίκτυο της Κίνας). Το δυναμικό κοινό είναι 85 εκατομμύρια νοικοκυριά που βλέπουν τον σταθμό. Επίσημος ιστότοπος
Αεροδρόμιο Αττάλειας

Το Αεροδρόμιο Αττάλειας (IATA: AYT, ICAO: LTAI) (τουρκικά: Antalya Havalimanı) είναι διεθνές αεροδρόμιο που βρίσκεται 13 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του κέντρου της πόλης της Αττάλειας στην Τουρκία. Αποτελεί σημαντικό προορισμό κατά την ευρωπαϊκή καλοκαιρινή περίοδο αναψυχής λόγω της θέσης του στις ακτές της Μεσογείου της χώρας. Διαχειρίστηκε 18.741.659 επιβάτες το 2016, καθιστώντας το το τρίτο πιο πολυσύχναστο αεροδρόμιο στην Τουρκία. Το αεροδρόμιο διαθέτει δύο διεθνείς τερματικούς σταθμούς και έναν τερματικό σταθμό εσωτερικού. Η Αττάλεια είναι ένα από τα μεγαλύτερα αεροδρόμια της νοτιοδυτικής Τουρκίας, με τα άλλα να είναι το Αεροδρόμιο Μπόντρουμ-Μιλάς και το Αεροδρόμιο Νταλαμάν.

 Το αεροδρόμιο κατασκευάστηκε για να φιλοξενήσει τα εκατομμύρια των επιβατών που έρχονται στις παραλίες της Μεσογείου της Τουρκίας το καλοκαίρι. Αποτελείται από δύο διεθνείς τερματικούς σταθμούς και έναν εγχώριο τερματικό. Η κατασκευή του Διεθνούς Τερματικού Σταθμού 1 ξεκίνησε το 1996 από την Bayindir Holding και ήταν έτοιμος για χρήση την 1η Απριλίου 1998. Ο Διεθνής Τερματικός Σταθμός 2 άνοιξε το 2005 και ο τερματικός σταθμός εσωτερικού άνοιξε το 2010. Το αεροδρόμιο διαχειρίζεται η Fraport TAV Antalya AS, μια κοινοπραξία μεταξύ της Fraport AG και της TAV Airports. Τον Ιούλιο του 2011, το αεροδρόμιο επιλέχθηκε ως το Καλύτερο Αεροδρόμιο στην Ευρώπη (κατηγορία 10–25 εκατομμυρίων επιβατών) από το Διεθνές Συμβούλιο Αεροδρομίων (ΔΣΑ).Το 2003, το αεροδρόμιο εξυπηρέτησε 10 εκατομμύρια επιβάτες, που αντιπροσωπεύει αύξηση 78% από το 1998. Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία του ΔΣΑ, το αεροδρόμιο Αττάλειας κατέλαβε την 30η θέση το 2005, το 2008 και το 2009 για τη διεθνή επιβατική κίνηση. Το 2008, το αεροδρόμιο ήταν το 30ο πιο πολυσύχναστο αεροδρόμιο στον κόσμο σε διεθνή επιβατική κίνηση. Το 2009, το αεροδρόμιο κατείχε επίσης την 30ή θέση σε αυτή την κατηγορία μεταξύ των παγκόσμιων αεροδρομίων, με 15.210.733 διεθνείς επιβάτες. Μέχρι το τέλος του 2010, ανέβηκε στην 23η θέση με πάνω από 18 εκατομμύρια διεθνείς επιβάτες.Ένα νέο αεροδρόμιο πρόκειται να ανοίξει δυτικά της Αττάλειας, κοντά στο Κας. Δείτε το πηγαίο ερώτημα Wikidata. Υπάρχουν 2 αστικά λεωφορεία που εξυπηρετούν το αεροδρόμιο της Αττάλειας (αριθμοί 600 και 400). Η διαδρομή 600 πηγαίνει προς/από το Otogar (σταθμός αστικών λεωφορείων) και η διαδρομή με αριθμό 400 πηγαίνει προς/από το Sarısu. Αυτά τα δρομολόγια χρεώνουν διπλάσια κόμιστρα από τα κανονικά αστικά λεωφορεία. Επίσης, τα λεωφορεία Havaş εξυπηρετούν το αεροδρόμιο προς/από το εμπορικό κέντρο 5M Migros. Αυτό το λεωφορείο κοστίζει 16 τουρκικές λίρες. Το τραμ της Αττάλειας έχει επεκταθεί στο αεροδρόμιο για να παρέχει σιδηροδρομική σύνδεση με την πόλη. Υπάρχει ένας άλλος διάδρομος προσγείωσης ακριβώς δίπλα στο διάδρομο προσγείωσης του αεροδρομίου της Αττάλειας. Πρόκειται για διάδρομο ή είσοδο που χρησιμοποιείται από την Τουρκική Πολεμική Αεροπορία και η προσγείωσή απαγορεύεται σε πολίτες. Ταξιδιωτικός οδηγός Αττάλειας Οδηγός μεταφοράς Αττάλειας
Νεφέλωμα του Μικρού Αλτήρα

Το Νεφέλωμα του Μικρού Αλτήρα (γνωστό και ως Μεσιέ 76, NGC 650/651, «Νεφέλωμα Barbell» και «Νεφέλωμα Cork») είναι πλανητικό νεφέλωμα σε απόσταση περίπου 3.400 ετών φωτός στον αστερισμό Περσέα. Είναι ένα από τα αχνότερα αντικείμενα Μεσιέ.

 Το Μεσιέ 76 ανακαλύφθηκε από τον Πιέρ Μεσαίν στις 5 Σεπτεμβρίου 1780. Ο λόρδος Ρος το θεώρησε λανθασμένα ως «σπειροειδές νεφέλωμα». Ο πρώτος που το αναγνώρισε ως πλανητικό νεφέλωμα ήταν ο αστρονόμος Heber Doust Curtis. Όμως, υπάρχει αμφιβολία γι’ αυτό το γεγονός καθώς ο Isaac Roberts πρότεινε ότι το Μεσιέ 76 είναι ίδιο με το Δακτυλιοειδές Νεφέλωμα (Μεσιέ 57) με τη διαφορά ότι φαίνεται από το πλάι. Το Νεφέλωμα του Μικρού Αλτήρα αντλεί το όνομά του από το Νεφέλωμα του Αλτήρα (Μ27), με το οποίο και μοιάζει. Επιπλέον είναι γνωστό ως νεφέλωμα Barbell, νεφέλωμα Πεταλούδα και νεφέλωμα Cork. Αρχικά θεωρείτο ότι το αποτελούσαν δύο ξεχωριστά νεφελώματα εκπομπής και γι´αυτό τον λόγο έχει δύο αριθμούς στο New General Catalogue, 650 και 651. Η απόσταση του Μ76, όπως και πολλών άλλων πλανητικών νεφελωμάτων, δεν έχει καθοριστεί με ακρίβεια, με τιμές που κυμαίνονται στην περίπτωση του Μ76 από 1.700 έως 15.000 έτη φωτός. Η απόσταση του Μ76 προς το παρόν υπολογίζεται μεταξύ 2.500 και 3.500 ετών φωτός. Πιθανότατα, το Μεσιέ 76 αποτελείται από ένα λαμπρό, ελαφρά ελλειπτικό δακτυλίδι, που φαίνεται από το πλάι και φαίνεται να επεκτείνεται με 42 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο, και από τα «φτερά», δηλαδή αέρια με χαμηλότερη επιφανειακή φωτεινότητα. Τέλος, βρίσκεται μία αχνή άλως με διάμετρο περίπου 290’’. Μάλλον αποτελεί υλικό που απομακρύνθηκε με τη μορφή αστρικού ανέμου όταν το κεντρικό άστρο βρισκόταν στη φάση του ερυθρού γίγαντα. Η δομή του Μ76 ταξινομείται ως διπολικό πλανητικό νεφέλωμα (BPNe).Ανάλογα με την απόστασή του το μήκος του κεντρικού δακτυλιδιού κυμαίνεται από 0,7 έτη φωτός μέχρι 6,5 έτη φωτός με την απόσταση γύρω στα 2.500 έτη φωτός φτάνει τα 1,2 έτη φωτός, ενώ τα «φτερά» έχουν διάμετρο περίπου 2,3 έτη φωτός. Το Μεσιέ 76 έχει οπτικό φαινόμενο μέγεθος +10,1 και το κεντρικό άστρο ή πυρήνας πλανητικού νεφελώματος (PNN) έχει φαινόμενο μέγεθος +15,9. Το άστρο έχει θερμοκρασία περίπου 70.000 βαθμούς Κελσίου. Νεφέλωμα του Αλτήρα The Little Dumbbell Nebula @ SEDS Messier pages NightSkyInfo.com - M76, the Little Dumbbell Nebula Little Dumbbell Nebula (M76, NGC 650 and 651) The little Dumbbell Nebula - Image of M 76 taken in an amateur-observatory with a semiprofessional optics]
Άννα Σοφία του Άνχαλτ

Η Άννα-Σοφία, γερμ.: Anna-Sophia von Anhalt (15 Ιουνίου 1584 – 9 Ιουνίου 1652) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν κόρη του πρίγκιπα του Άνχαλτ και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Σβάρτσμπουργκ-Ρούντολστατ.

 Η Άννα-Σοφία γεννήθηκε στο Ντέσαου και ήταν η όγδοη και νεότερη κόρη του Ιωακείμ-Ερνέστου πρίγκιπα του Άνχαλτ, αλλά τέταρτη κόρη της δεύτερης συζύγου του Ελεονόρας, κόρης του Χριστοφόρου, δούκα της Βυρτεμβέργης. Η Άννα-Σοφία θεωρείτο μία από τις πιο μορφωμένες γυναίκες της εποχής της. Μετά το τέλος του συζύγου της το 1630 μετέφερε την κατοικία της στο Kράνιχφελντ και ίδρυσε εκεί έναν σύλλογο που δεχόταν μόνο γυναίκες, ακολουθώντας το παράδειγμα του αδελφού της Λουδοβίκου Α΄ πρίγκιπα του Ανχαλτ-Κέτεν, ο οποίος ήταν ένας από τους συνιδρυτές της Φρουτοφόρου Εταιρείας. Ταυτόχρονα πήρε υπό την προστασία της τον διάσημο εκπαιδευτικό μεταρρυθμιστή Βόλφγκανγκ Ράτκε. Η Άννα-Σοφία απεβίωσε στο Όμπερκρανιχφελντ. Στο Ρούντολστατ στις 13 Ιουνίου 1613 παντρεύτηκε τον Κάρολο-Γκύντερ κόμη του Σβάρτσμπουργκ-Ρούντολστατ. Η ένωσή τους έμεινε άτεκνη.
Λουίζα Ελεονώρα του Χοενλόε-Λάνγκενμπουργκ

H Λουίζα Ελεονώρα (γερμ. Louise Eleonore zu Hohenlohe-Langenburg, 11 Αυγούστου 1763 - 30 Απριλίου 1837) από τον Οίκο του Χοενλόε ήταν κόρη του πρίγκιπα του Χοενλόε-Λάνγκενμπουργκ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Μάινινγκεν.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Χριστιανού Αλβέρτου του Χοενλόε-Λάνγκενμπουργκ και της Καρολίνας, κόρης του Φρειδερίκου Καρόλου του Στόλμπεργκ-Γκέντερν. Παντρεύτηκε το 1782 τον Γεώργιο Α΄ της Σαξονίας-Μάινινγκεν και είχε τέκνα: Αδελαΐδα 1792-1849, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Δ΄ της Βρετανίας. Ίντα 1794-1852, παντρεύτηκε τον Βερνάρδο της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ. Βερνάρδος Β΄ 1800-1882, δούκας της Σαξονίας-Μάινινγκεν. θνησιγενής κόρη 1796. L. Hertel, Schriften des Vereins für Sachsen-Meiningische Geschichte und Landeskunde, Hildburghausen 1903 Koller, Ann Marie (1984). The Theater Duke: George II of Saxe-Meiningen and the German Stage. Stanford University Press. ISBN 0-8047-1196-8.
Κέιτλιν Γκλας

Η Κέιτλιν Τίφανι Γκλας (Αγγλικά: Caitlin Tiffany Glass) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός φωνής, σκηνοθέτης και σεναριογράφος των εταιριών όπως Funimation, New Generation Pictures & Bang Zoom! Entertainment όπου δίνει τη φωνή της σε σειρές, ταινίες και βιντεοπαιχνίδια στη αγγλική μεταγλώττιση.

 Η Κέιτλιν γεννήθηκε στις 16 Νοεμβρίου του 1981 στην Ουάσιγκτον.Είναι η κόρη της Χέλεν Γκλας. Μεγάλωσε στην περιοχή του Σαν Ντιέγκο. Φοίτησε στο γυμνάσιο και το λύκειο στην πόλη Εσκοντίντο της Καλιφόρνια. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Άρλινγκτον με πτυχίο Καλών Τεχνών στις Θεατρικές Τέχνες το 2004. Ενώ ήταν ακόμα φοιτήτρια η Γκλας πήγε σε μια περιοδεία στο στούντιο της Funimation και προσλήφθηκε την ίδια μέρα από τον φωνητικό σκηνοθέτη Έρικ Βέιλ. Οι πρώτοι της ρόλοι ήταν στο Case Closed μέχρι που πήρε το ρόλο της Hiyono Yuizaki στο Spiral. Στη συνέχεια, η Γκλας συνέχισε να δίνει την φωνή της στη Triela στο Gunslinger Girl. Ένας από τους πιο αξιοσημείωτους ρόλους της είναι η Winry Rockbell στην αγγλική μεταγλώττιση της σειράς άνιμε Fullmetal Alchemist. Η Γκλας επιλέχτηκε ως Γουίνρι, παρόλο που δεν σκέφτηκε ποτέ να περάσει από οντισιόν για τον ρόλο καθώς η ίδια είχε δοκιμάσει να περάσει από οντισιόν για τους ρόλους του Αλφόνς,της Λάγνειας,της Ρόουζ και της Ρίζα Χόκαι. Η Κέιτλιν επανέλαβε το ρόλο της ως Γουίνρι Ρόκμπελ για τη σειρά άνιμε Fullmetal Alchemist Brotherhood. Άλλοι αξιόλογοι ρόλοι της περιλαμβάνουν τη Νεφερτίτη Βίβη στη μεταγλώττιση της Funimation του One Piece,την Έβεργκριν από το Fairy Tail,την Ριγιόκο από το Date a live,την Νάτσουμε από το Tokyo Ravens,την Μάτσι Κουραγκί από το Fruits Basket κλπ. Το 2008,ανέλαβε τη σκηνοθεσία για την αγγλική μεταγλώττιση της σειράς Ouran High School Host Club και έπαιξε τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Haruhi Fujioka. Μαζί με τη σκηνοθεσία,έχει τραγουδήσει τα θεματικά τραγούδια για μεταγλωττίσεις της Funimation. Ζει στο Ντάλας.Εκτός από τη μεταγλώττιση έχει εργαστεί ως καθηγήτρια στην Ισπανία.Η Κέιτλιν είναι παντρεμένη με τον επίσης ηθοποιό φωνης τον Τόνι Πάτερσον. https://en.wikipedia.org/wiki/Caitlin_Glass https://animevoiceover.fandom.com/wiki/Caitlin_Glass
Δήμος Παραβόλας

Ο Δήμος Παραβόλας ήταν δήμος της Αιτωλοακαρνανίας, στη βόρεια πλευρά της Τριχωνίδας. Έδρα του δήμου και μεγαλύτερος οικισμός ήταν η Παραβόλα. Συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999-2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Αγρινίου. Ο δήμος ήταν κυρίως ημιορεινός και σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είχε 4.482 κατοίκους και η συνολική του έκταση ήταν 135.373 στρέμματα.

 Περιλάμβανε 10 συνολικά δημοτικά διαμερίσματα και συγκεκριμένα τα: Δ.δ. Παραβόλας [2.021] η Παραβόλα [1.286] η Αγία Βαρβάρα [71] η Κάτω Τραγάνα [279] ο Πλατανιάς [203] η Τραγάνα [164] Δ.δ. Αφράτου -- το Αφράτο [26] Δ.δ. Καλλιθέας [366] η Καλλιθέα [313] η Λούστρα [53] Δ.δ. Κυρά Βγένας -- η Κυρά Βγένα [148] Δ.δ. Λαμπιρίου [168] το Λαμπίρι [117] το Κάτω Λαμπίρι [51] Δ.δ. Νερομάννας [469] η Νερομάννα [122] η Βαρειά [137] η Δογρή [80] το Κρύον Νερό [130] Δ.δ. Παλαιοκαρυάς [300] η Παλαιοκαρυά [206] ο Άγιος Γεώργιος [94] Δ.δ. Παντανάσσης -- η Παντάνασσα [605] Δ.δ. Περιστερίου [191] το Περιστέρι [158] ο Άγιος Ιωάννης [33] Δ.δ. Σπαρτιά [206] ο Σπαρτιάς [61] η Μακρά Λογκά [67] η Στεκούλα [45] η Στριγανιά [33] Στην Παραβόλα βρισκόταν το αρχαίο Βουκάτιο ερείπια από το τείχος του οποίου σώζονται στον λόφο που υψώνεται δίπλα στη λίμνη. Δήμαρχοι διετέλεσαν τα εξής πρόσωπα: Πληροφορίες για τον δήμο από τη Νομαρχία
Μεσιέ 89

Ο Μεσιέ 89 (γνωστός και ως Μ89 και NGC 4552) είναι ελλειπτικός γαλαξίας σε απόσταση περίπου 50 εκατομμυρίων ετών φωτός στον αστερισμό της Παρθένου. Είναι μέλος του σμήνους της Παρθένου.

 Ο Μεσιέ 86 ανακαλύφθηκε στις 18 Μαρτίου 1781 από τον Τσαρλς Μεσιέ, μαζί με άλλα 7 μέλη του καταλόγου του στην ίδια περιοχή του ουρανού και το σφαιρωτό σμήνος Μεσιέ 92. Ο Μεσιέ 89 είναι ένας σχεδόν τελείως σφαιρικός ελλειπτικός γαλαξίας, αλλά παρουσιάζει ένα κέλυφος αερίου με διάμετρο περίπου 150.000 ετών φωτός, κάτι συνηθισμένο στους φακοειδείς γαλαξίες. Επιπλέον, μία δομή που μοιάζει με πίδακα φαίνεται να επεκτείνεται για 100.000 έτη φωτός, αν και μπορεί να πρόκειται για ένα παραμορφωμένο γαλαξία από την βαρύτητα του Μεσιέ 89. Είναι μία ραδιοπηγή, μία πηγή ακτίνων Χ και ένας γαλαξίας Σίφερτ. Οι ακτίνες Χ είναι πιο έντονες και συμπυκνωμένες στο κέντρο του γαλαξία και γύρω είναι πιο διάχυτες. Έρευνες δείχνουν ότι ο αριθμός των σφαιρικών σμηνών στον Μεσιέ 89 είναι 2000 ± 700 σμήνη, ενώ ο Γαλαξίας μας έχει περίπου 150 με 200. Elliptical Galaxy M89 @ SEDS Messier pages Αρχειοθετήθηκε 2008-03-05 στο Wayback Machine.
Γέφυρα του Ριάλτο

Η Γέφυρα του Ριάλτο (ιταλικά: Ponte di Rialto‎) είναι η παλαιότερη από τις τέσσερις γέφυρες που στο Μεγάλο Κανάλι στη Βενετία της Ιταλίας. Σύνδεση του σεστιέρι (συνοικίες) του Αγίου Μάρκου και του Σαν Πόλο, έχει ξαναχτιστεί αρκετές φορές από την πρώτη κατασκευή του ως πλωτή γέφυρα το 1173, και αποτελεί πλέον σημαντικό τουριστικό αξιοθέατο στην πόλη.

 Η πρώτη ξηρή διέλευση του Μεγάλου Κανάλι ήταν μια πλωτή γέφυρα που χτίστηκε το 1181 από τον Νικολό Μπαρατιέρι. Ονομάστηκε Πόντε ντέλα Μονέτα, πιθανώς λόγω του νομισματοκοπείου που βρισκόταν κοντά στην ανατολική είσοδο.Η ανάπτυξη και η σημασία της αγοράς του Ριάλτο στην ανατολική όχθη αύξησε την κίνηση στην πλωτή γέφυρα, οπότε αντικαταστάθηκε το 1255 από μια ξύλινη γέφυρα. Αυτή η δομή είχε δύο κεκλιμένες ράμπες που συναντώνται σε ένα κινητό κεντρικό τμήμα, που θα μπορούσε να ανυψωθεί για να επιτρέψει τη διέλευση των ψηλών πλοίων. Η σύνδεση με την αγορά οδήγησε τελικά σε αλλαγή ονόματος για τη γέφυρα. Κατά το πρώτο μισό του 15ου αιώνα, χτίστηκαν δύο σειρές καταστημάτων στις πλευρές της γέφυρας. Τα ενοίκια έφεραν εισόδημα στο Δημόσιο Ταμείο, το οποίο βοήθησε στη διατήρηση της γέφυρας. Η συντήρηση ήταν ζωτικής σημασίας για την ξύλινη γέφυρα. Κάηκε εν μέρει στην εξέγερση με επικεφαλής τον Μπατζαμόντε Τιεπόλο το 1310. Το 1444, κατέρρευσε κάτω από το βάρος ενός πλήθους που έσπευσε να δει το γάμο του Μαρκησίου της Φερράρα και κατέρρευσε ξανά το 1524. Η ιδέα της ανοικοδόμησης της γέφυρας από πέτρα προτάθηκε για πρώτη φορά το 1503. Αρκετά έργα εξετάστηκαν τις επόμενες δεκαετίες. Το 1551, οι αρχές ζήτησαν, μεταξύ άλλων, προτάσεις για την ανανέωση της γέφυρας του Ριάλτο (Βενετία)|Ριάλτο. Σχέδια προτάθηκαν από διάσημους αρχιτέκτονες, όπως ο Τζάκοπο Σανσοβίνο, ο Αντρέα Παλλάντιο και ο Βινιόλα, αλλά όλοι αφορούσαν μια κλασική προσέγγιση με αρκετές καμάρες, η οποία κρίθηκε ακατάλληλη για την κατάσταση. Ο Μιχαήλ Άγγελος προτάθηκε επίσης για σχεδιαστής της γέφυρας.Η παρούσα πέτρινη γέφυρα, με ένα άνοιγμα που σχεδιάστηκε από τον Αντόνιο ντα Πόντε, άρχισε να κατασκευάζεται το 1588 και ολοκληρώθηκε το 1591. Είναι παρόμοια με την ξύλινη γέφυρα που διαδέχθηκε. Δύο κεκλιμένες ράμπες οδηγούν σε κεντρική στοά. Και στις δύο πλευρές της στοάς, οι καλυμμένες ράμπες φέρουν σειρές καταστημάτων. Η κατασκευή της γέφυρας θεωρήθηκε τόσο τολμηρή που ο αρχιτέκτονας Βιτσέντζο Σκαμότσι προέβλεψε μελλοντική καταστροφή. Η γέφυρα έχει αψηφίσει τους κριτικούς της για να ένα από τα αρχιτεκτονικά σύμβολα της Βενετίας. Σήμερα, η γέφυρα είναι ένα από τα κορυφαία τουριστικά αξιοθέατα στη Βενετία.
Pleasures of the Flesh

Το Pleasures of the Flesh είναι το δεύτερο άλμπουμ του αμερικάνικου Thrash Metal συγκροτήματος Exodus, το οποίο κυκλοφόρησε μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Combat Records" τον Οκτώβριο του 1987. Το 2008 επανεκδόθηκε από την "Century Media" περιλαμβάνοντας ζωντανές εκτελέσεις των "Chemi-Kill", " 'Til Death Do Us Part", "Brain Dead" και της διασκευής τους στο "Dirty Deeds Done Dirt Cheap" των AC/DC. Αυτός ήταν ο πρώτος δίσκος στον οποίο το μικρόφωνο του συγκροτήματος ανέλαβε ο Στηβ Σόουζα, ενώ υπάρχουν διάφορα ντέμο τραγουδιών του δίσκου με τον Πωλ Μπέιλοφ στα φωνητικά. Στην αρχική κυκλοφορία του δίσκου, το εξώφυλλο παρουσίαζε το συγκρότημα ανάμεσα σε μία ομάδα κανιβάλων σε μία ζούγκλα, αλλά λόγω φόβου λογοκρισίας η εταιρεία τους κυκλοφόρησε το άλμπουμ με μία φωτογραφία των μελών των Exodus να κάθονται σε ένα μπαρ. Με αυτό το δίσκο, το συγκρότημα ανέβηκε για πρώτη φορά στο Billboard Hot-100, φθάνοντας μέχρι το # 82.

 1. Deranged (Holt, Souza) - 3:46 2. 'Til Death Do Us Part (Holt, Souza) - 4:50 3. Parasite (Holt, Souza) - 4:55 4. Brain Dead (Baloff, Holt) - 4:15 5. Faster Than You'll Ever Live to Be (Holt, Souza) - 4:26 6. Pleasuers of the Flesh (Baloff, Holt) - 7:37 7. 30 Seconds (Holt, Souza) - 0:40 8. Seeds of Hate (Baloff, Holt) - 4:57 9. Chemi-Kill (Holt, Souza) - 5:46 10. Choose Your Weapon (Holt, Souza) - 4:52 Pleasyers of the Flesh (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 7 Οκτωβρίου 1987 Το "Pleasures of the Flesh" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Στηβ Σόουζα - φωνητικά Γκάρι Χολτ - κιθάρα Ρικ Χάνολτ - κιθάρα Ρομ ΜακΚίλοπ - μπάσο Τομ Χάντινγκ - τύμπανα Pleasures of the Flesh - Exodus | Songs, Reviews, Credits | AllMusic Exodus - Pleasures of the Flesh - Encyclopaedia Metallum - The Metal Archives Exodus - Pleasures Of The Flesh - Metal Storm Pleasures of the Flesh - Exodus | Awards | AllMusic Dutch Charts - dutchcharts.nl
Σκλήθρο Φλώρινας

Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Σκλήθρο (αποσαφήνιση) Το Σκλήθρο είναι ορεινός οικισμός στην περιοχή του Αμυνταίου της Περιφερειακής Ενότητας Φλώρινας σε υψόμετρο 680 μέτρα.

 Το Σκλήθρο είναι κτισμένο στους πρόποδες των ορεινών όγκων του όρους Βίτσι, σε μια μικρή κοιλάδα όπου ενώνονται 3 ποταμοί. Βρίσκεται επί της επαρχιακής οδού Αμυνταίου - Καστοριάς και απέχει 18 χιλιόμετρα από το Αμύνταιο. Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Ζελενίτσι που στα σλαβικά σημαίνει "πράσινος τόπος" και υποδήλωνε το καταπράσινο τοπίο της περιοχής. Το 1918 συστάθηκε κοινότητα Ζελενιτσίου με έδρα το Ζελενίτσιον και το χωριό αναφερόταν με αυτό το όνομα μέχρι το 1927 οπότε μετονομάστηκε σε Σκλήθρο. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, από το 2011, αποτελεί την τοπική κοινότητα Σκλήθρου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αετού του Δήμου Αμυνταίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 532 κατοίκους. Σκλήθρο Φλώρινας Σκλήθρο Φλώρινας - Γιορτή πατάτας 2016 https://www.artemisoe.gr/ Υπαιθριες δραστηριοτητες στο Σκληθρο Φλωρινας
Πεπερασμένο σώμα

Στα μαθηματικά, ένα σώμα καλείται πεπερασμένο αν το πλήθος των στοιχείων του είναι πεπερασμένο. Ένα πεπερασμένο σώμα λέγεται αλλιώς και σώμα Γκαλουά προς τιμήν του Γάλλου μαθηματικού Γκαλουά. Τα πεπερασμένα σώματα είναι σημαντικά στην Θεωρία αριθμών, την Αλγεβρική γεωμετρία, την Κρυπτογραφία και τη Θεωρία κωδικοποίησης.

 Τα πεπερασμένα σώματα έχουν μελετηθεί πλήρως και κατηγοριοποιούνται ως εξής: : Κάθε πεπερασμένο σώμα έχει pn στοιχεία, όπου p πρώτος αριθμός n ≥ 1 ακέραιος. (Το p ονομάζεται χαρακτηριστική του σώματος.) Για κάθε πρώτο p και κάθε ακέραιο n ≥ 1, υπάρχει ένα πεπερασμένο σώμα με pn στοιχεία. Όλα τα σώματα με pn στοιχεία είναι ισόμορφα μεταξύ τους. Μπορούμε να ταυτίσουμε όλα τα σώματα με τον ίδιο αριθμό στοιχείων. Συμβολισμός: GF(pn). όπου τα γράμματα "GF" προέρχονται από το αγγλικό "Galois field" (σώμα Γκαλουά). Παρακάτω δίνεται ο πίνακας Κέιλι μερικών παραδειγμάτων πεπερασμένων σωμάτων: GF(2): + | 0 1 · | 0 1 --+---- --+---- 0 | 0 1 0 | 0 0 1 | 1 0 1 | 0 1 GF(3): + | 0 1 2 · | 0 1 2 --+------ --+------ 0 | 0 1 2 0 | 0 0 0 1 | 1 2 0 1 | 0 1 2 2 | 2 0 1 2 | 0 2 1 GF(4): + | 0 1 A B · | 0 1 A B --+-------- --+-------- 0 | 0 1 A B 0 | 0 0 0 0 1 | 1 0 B A 1 | 0 1 A B A | A B 0 1 A | 0 A B 1 B | B A 1 0 B | 0 B 1 A
Δάρδανοι Τρωάδας

Οι Δαρδανοί, κατά τα σωζόμενα γραπτά, ήταν ένας λαός στενά συνδεδεμένος με τους Τρώες, ή ένα τρωικό φύλο, που κατοικούσε στη βορειοδυτική Ανατολία. Οι Δαρδανοί πήραν το όνομά τους από τον Δαρδάνο, τον μυθικό ιδρυτή της Δαρδανίας. Ο Όμηρος κάνει σαφή διάκριση μεταξύ των Τρώων και των Δαρδανών.

 Οι εθνοτικές συγγένειες των Δαρδανών και των Τρώων και η φύση της γλώσσας τους παραμένουν ένα μυστήριο. Τα ερείπια της υλικής τους κουλτούρας αποκαλύπτουν στενούς δεσμούς με τις άλλες ομάδες της Ανατολίας, τους Θράκες και τους Έλληνες. Ο Όμηρος γράφει ότι η ελίτ ήταν μικτή, αλλά κυρίως ελληνική και οι Ρωμαίοι τους θεωρούσαν Έλληνες. Τα αρχαιολογικά ευρήματα από την Τρωάδα που χρονολογούνται από την εποχή του χαλκού δείχνουν εντυπωσιακή ομοιότητα με αρχαιολογικά ευρήματα γνωστά από την ίδια εποχή στη Μουντενία και τη Μολδαβία και υπάρχουν και άλλα ίχνη που υποδηλώνουν στενούς δεσμούς μεταξύ της Τρωάδας και της περιοχής των Καρπαθίων. Οι αρχαιολόγοι έχουν δηλώσει ότι το ύφος κάποιων κεραμικών αντικειμένων δείχνουν ότι αυτά τα αντικείμενα εισήχθησαν στην Τρωάδα από τους Καρπαθο-Δουνάριους αποίκους.
Δάφνες Αχαΐας

Οι Δάφνες είναι ορεινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Αιγίου ως τμήμα του πρώην Δημοτικού διαμερίσματος Δαφνών. Παλιότερα ονομαζόταν Κακοχώρι και μετονομάστηκε σε Δάφναι με το ΦΕΚ 156Α της 08/08/1928, ομοίως και η τότε κοινότητα. Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 470 μέτρων περίπου.

 Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δαφνών Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 18/06/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Δαφνών Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 18/06/2018. Πανδέκτης: Μετονομασίες των Οικισμών της Ελλάδας. Κακοχώρι - Δάφναι. pandektis.ekt.gr. Ανακτήθηκε: 18/06/2018.
Κάστρο της Πράγας

Το Κάστρο της Πράγας (τσεχ. Pražský hrad) βρίσκεται στη συνοικία Χράντσανι της Πράγας, που πολύ συχνά χρησιμοποιείται με την ίδια σημασία. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα και παλαιότερα κάστρα του κόσμου. Στο κάστρο είχαν την έδρα τους τα γραφεία των Τσέχων βασιλέων, της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και των Προέδρων της Τσεχοσλοβακίας και Τσεχίας. Στο Κάστρο επίσης φυλάσσονται τα Κοσμήματα του Στέμματος της Βοημίας.

 Η ιστορία του Κάστρου της Πράγας ξεκινάει από τον 9ο αιώνα. Οι βασιλικές του Αγίου Γεωργίου και του Αγίου Βίτου δημιουργήθηκαν στο πρώτο μισό του 10ου αιώνα, ενώ ιδρύθηκε και το πρώτο μοναστήρι στη Βοημία. Το 12ο αιώνα κατασκευάστηκε ένα παλάτι ρωμανικού ρυθμού, ενώ το 14ο αιώνα, κατά τη βασιλεία του Καρόλου Δ', το βασιλικό παλάτι ξαναχτίστηκε σε γοτθικό ρυθμό κι ενισχύθηκαν οι οχυρώσεις. Κατά τη διάρκεια των Πολέμων των Χουσιτών, το Κάστρο παρέμενε ακατοίκητο. Το 1485, ο Λαδίσλαος Β' της Βοημίας και Ουγγαρίας ξεκινάει την ανοικοδόμηση του κάστρου, ενώ αργότερα προστέθηκαν στη βόρεια πλευρά αμυντικά τείχη. Μια πυρκαγιά το 1541 καταστρέφει μεγάλα τμήματα του κάστρου, ενώ αργότερα εμφανίζονται κάποια νέα κτίρια αναγεννησιακής αρχιτεκτονικής κατά τη βασιλεία των Αψβούργων. Η τελευταία μεγάλη ανοικοδόμηση του κάστρου πραγματοποιήθηκε υπό την Αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία της Αυστρίας κατά το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα. Το 1918, το κάστρο έγινε έδρα του Προέδρου της Δημοκρατίας της Τσεχοσλοβακίας. Κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και τη γερμανική κατοχή στην Τσεχοσλοβακία, το Κάστρο της Πράγας έγινε το επιτελείο του Ράινχαρντ Χάιντριχ. Λέγεται ότι τοποθέτησε στο κεφάλι του το Στέμμα της Βοημίας, πιστεύοντας ότι ήταν μεγάλος βασιλιάς και, σύμφωνα με παλιούς θρύλους, όποιος σφετεριστής φορέσει το στέμμα στο κεφάλι του, είναι καταδικασμένος να πεθάνει μέσα σε ένα χρόνο. Σε λιγότερο από χρόνο μετά την ανάληψη εξουσίας, ο Ράινχαρντ Χάιντριχ δολοφονήθηκε. Με την απελευθέρωση της Τσεχοσλοβακίας, το Κάστρο στέγασε τα γραφεία της κομμουνιστικής κυβέρνησης, ενώ με τη διάλυσή της έγινε η έδρα των Προέδρων της Δημοκρατίας της Τσεχίας. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Prague Castle στο Wikimedia Commons Επίσημη ιστοσελίδα Κάστρα της Τσεχίας Επίσημος ιστότοπος της πρεσβείας της Τσεχίας στην Ελλάδα Ιστορία του Κάστρου της Πράγας
Σύνδεσμος Υποτρόφων Ιδρύματος Ωνάση

Ο Σύνδεσμος Υποτρόφων του Ιδρύματος Ωνάση (με επίσημο όνομα «Σύνδεσμος Υποτρόφων του Κοινωφελούς Ιδρύματος Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης») είναι πολιτιστικό σωματείο που συστάθηκε το 1986 έπειτα από πρωτοβουλία των υποτρόφων του ιδρύματος. Ο αριθμός των ενεργών μελών του ανέρχεται σε περισσότερα από 1.800 άτομα. Διοικείται από δεκαπενταμελές διοικητικό συμβούλιο, το οποίο εκλέγεται κάθε δύο χρόνια από τη γενική συνέλευση των μελών.

 Το σωματείο ιδρύθηκε το 1986 μετά από πρωτοβουλία των πρώτων υποτρόφων του ιδρύματος. Δυνατότητα εγγραφής στον Σύνδεσμο έχουν όσοι έχουν ολοκληρώσει τις σπουδές για τις οποίες τους χορηγήθηκε υποτροφία από το Ίδρυμα Ωνάση, οι οποίοι αποτελούν κατά κύριο λόγο άτομα που δραστηριοποιούνται στο χώρο των γραμμάτων, των επιστημών και των τεχνών, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό και οι οποίοι κατά το 2006 υπολογίζονταν σε 4.200 άτομα περίπου. Στόχος του Συνδέσμου είναι να αποτελέσει κόμβο όπου τα μέλη παρουσιάζουν τις δραστηριότητές τους, δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ των μελών, του ιδρύματος και της ελληνικής κοινωνίας αλλά και πολιτιστικό σημείο αναφοράς. Ο Σύνδεσμος δραστηριοποιείται στο επιστημονικό, πολιτιστικό, πνευματικό και καλλιτεχνικό πεδίο μέσω της οργάνωσης συνεδρίων, διαλέξεων, ομιλιών, επιστημονικών και καλλιτεχνικών εκδηλώσεων κ.ά. Παράλληλα, ο Σύνδεσμος εκδίδει τριμηνιαίο ενημερωτικό περιοδικό με τίτλο «ΑΩ» (διατίθεται και σε ηλεκτρονική μορφή ενώ διαθέτει και αγγλόφωνη έκδοση με τίτλο «ΑΩ International»). Ο τίτλος του περιοδικού προέρχεται από τα αρχικά του ονόματος του Αλέξανδρου Ωνάση. Το 2014, ο Σύνδεσμος Υποτρόφων του Ιδρύματος Ωνάση από κοινού με τη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών ΑΜΚΕ, υπέβαλε πρόταση χρηματοδότησης του έργου "Ανοιχτές Διαδικτυακές Πλατφόρμες Γραμμάτων και Τεχνών", στο πλαίσιο της οποίας πρόκειται να ψηφιοποιηθεί και να διατεθεί ελεύθερα μέσω ηλεκτρονικής μορφής στο κοινό μεγάλο μέρος της Ελληνικής Βιβλιοθήκης του Ιδρύματος Ωνάση. Σύμφωνα με το πρόγραμμα δράσεων 2014-2015, ο Σύνδεσμος Υποτρόφων του Ιδρύματος Ωνάση διοργάνωσε εννέα δράσεις σε διάφορους τομείς (Θεατρικό Μαραθώνιο, εθελοντική προσφορά δράσης παιδείας και πολιτισμού σε σχολεία της Ελλάδας, μουσικοχορευτική παράσταση, συμμετοχή στον Μαραθώνιο της Αθήνας, μουσική γιορτή, Φεστιβάλ επιστήμης, Ημέρα Επιχειρηματικότητας, ημερίδα με θέμα την φωτογραφία, δράση αρχιτεκτόνων).
Σίβυλλα Χριστίνα του Άνχαλτ-Ντέσαου

Η Σίβυλλα-Χριστίνα, γερμ.: Sibylle Christine von Anhalt-Dessau (11 Ιουλίου 1603 στο Ντέσαου - 21 Φεβρουαρίου 1686 στο Χάναου), από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν κόρη του πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντέσαου και με τους γάμους της έγινε πρώτα κόμισσα του Χάναου-Μύνσενμπεργκ και μετά κόμισσα του Χάναου-Λίχτενμπεργκ.

 Ήταν η έκτη κόρη (3η από τον 2ο γάμο) του Ιωάννη-Γεωργίου Α΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντέσαου και της δεύτερης συζύγου του Δωροθέας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Ιωάννη-Κάζιμιρ πρίγκιπα του Παλατινάτου-Ζίμμερν. Πρώτα στο Ντέσαου, στις 26 Δεκεμβρίου 1627, η Σίβυλλα-Χριστίνα παντρεύτηκε τον Φίλιππο-Μαυρίκιο κόμη του Χάναου-Μύντσενμπεργκ. Είχαν πέντε παιδιά, 2 γιους και 3 κόρες, αλλά όλα τους, εκτός από τον μεγαλύτερο γιο και διάδοχο Φίλιππο-Λουδοβίκο Γ΄, απεβίωσαν πριν από το πρώτο έτος τους. Μετά το τέλος του συζύγου της το 1638, ενήργησε ως επίτροπος για λογαριασμό τού γιου της Φιλίππου-Λουδοβίκου Γ΄. Μετά το πρόωρο τέλος του γιου της το 1641, η Σίβυλλα-Χριστίνα μετακόμισε στην επίσημη κατοικία τού Οίκου του Χάναου, στο κάστρο Στάιναου στο Στάιναου αν ντερ Στράσε. Τον Φίλιππο-Λουδοβίκο Γ΄ διαδέχτηκε ο εξάδελφος τού πατέρα του Ιωάννης-Ερνέστος (τελευταίο άρρεν μέλος του κλάδου Χάναου-Μύντσενμπεργκ). Ωστόσο αυτός απεβίωσε το 1642 άγαμος. Διάδοχός του έγινε ο Φρειδερίκος-Κάζιμιρ, επικεφαλής του Λουθηρανικού κλάδου της οικογένειας Χάναου-Λίχτενμπεργκ. Η διαδοχή του Φρειδερίκου-Κάζιμιρ πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου, ο οποίος τον άφησε σε μία οικονομικά άβολη κατάσταση. Από την άλλη, ως χήρα κόμισσα η Σίβυλλα-Χριστίνα έβαλε σημαντικές φορολογικές πιέσεις στην κομητεία Χάναου-Μύντσενμπεργκ για τη συντήρησή της. Για να αποφύγει ο Φρειδερίκος-Γουλιέλμος την απαιτούμενη οικονομική υποστήριξη για μία νέα σύζυγο, παντρεύτηκε τη Σίβυλλα-Χριστίνα στις 13 Μαΐου 1647. Αυτή η ένωση με τη χήρα κόμισσα είχε ως αποτέλεσμα να ηρεμήσει τους Μεταρρυθμισμένους υπηκόους τού Φρειδερίκου-Κάζιμιρ στο Χάναου-Μύντσνμπεργκ, που έβλεπαν με καχυποψία τον νέο Λουθηρανό κόμη. Ο γάμος παρέμεινε άτεκνος, πιθανώς λόγω της μεγάλης διαφοράς ηλικίας μεταξύ των συζύγων: η Σίβυλλα-Χριστίνα ήταν 20 χρόνια μεγαλύτερη από τον Φρειδερίκο-Κάζιμιρ. Η ένωση χαρακτηριζόταν και από άλλες διαφορές, όπως το ότι ο Φρειδερίκος-Κάζιμιρ βασίστηκε στην περιουσία τής συζύγου του για να επιδοτήσει τις δαπάνες του. Μετά το τέλος και τού δεύτερου συζύγου της το 1685, η Σίβυλλα-Χριστίνα αποσύρθηκε και πάλι στο σπίτι της, το κάστρο Στάιναου. Απεβίωσε εκεί έναν χρόνο αργότερα και τάφηκε στις 25 Μαρτίου 1686 στην οικογενειακή κρύπτη του Mάριενκιρχ στο Χάναου. Παντρεύτηκε πρώτα το 1627 τον Φίλιππο-Μαυρίκιο κόμη του Χάναου-Μύντσενμπεργκ και είχε τέκνο: Φίλιππος-Λουδοβίκος Γ΄ 1632-1641, κόμης του Χάναου-Μύντσενμπεργκ από το 1638, απεβ. 9 ετών.Το 1638 απεβίωσε ο Φίλιππος-Μαυρίκιος και η Σίβυλλα-Χριστίνα έκανε δεύτερο γάμο το 1647 με τον Φρειδερίκο-Κάζιμιρ κόμη του Χάναου-Λίχτενμπεργκ. Δεν απέκτησαν απογόνους και ο κόμης απεβίωσε το 1685, ένα έτος πριν τη σύζυγό του.
Λένναρτ Μπερναντότ

Ο Λένναρτ, σουηδ. Lennart (8 Μαΐου 1909 - 21 Δεκεμβρίου 2004) από τον Οίκο των Μπερναντότ ήταν δούκας του Σμάλανντ και μετά τον μοργανατικό γάμο του κόμης του Βίσμπορκ. Έγινε αρχιτέκτονας κήπων, σκηνοθέτης και φωτογράφος.

 Ο Γουσταύος-Λένναρτ-Νικόλαος-Παύλος γεννήθηκε στο ανάκτορο της Στοκχόλμης και ήταν το μόνο τέκνο του Γουλιέλμου δούκα του Σέντερμανλανντ και της Μαρίας Παύλοβνας των Σ.Χ.Γκόττορπ, κόρης του Παύλου Αλεξάνδροβιτς μεγάλου δούκα της Ρωσίας. Του δόθηκε ο τίτλος του πρίγκιπα της Σουηδίας και του δούκα του Σμάλανντ. Ο πατέρας του ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γουσταύου Ε΄ της Σουηδίας. Ο Λένναρτ έκανε μοργανατικό γάμο με την Κάριν Νίσσβανντ και σύμφωνα με τη Σουηδική Πράξη Διαδοχής, πρίγκιπας που νυμφευόταν χωρίς την έγκριση του βασιλιά, έχανε το δικαίωμα διαδοχής. Ειδικά για τον Λένναρτ, του στερήθηκαν και οι τίτλοι. Έτσι ονομαζόταν κος Λένναρτ Μπερναντότ. Η Αυλή τού φέρθηκε σκληρά και η σύζυγός του Κάριν έπαθε ψύχωση από αυτό, κάτι που τελικά οδήγησε στο χωρισμό τους. Το 1951 η 2η εξαδέλφη του πατέρα του Καρλότα μεγάλη δούκισσα τού Λουξεμβούργου, όπως παλαιότερα ο πάππος της Αδόλφος είχε κάνει για τον θείο του Λένναρτ, τον Όσκαρ, τού έδωσε τον τίτλο τού πρίγκιπα Μπερναντότ και τού κόμη τού Βίσμπορκ· έτσι έγινε μέλος των ευγενών τού Λουξεμβούργου. Το ίδιο έγινε και για τα εξάδελφια του Σίγκβαρντ και Κάρολο-Ιωάννη. Το 1944 ο Λένναρτ έπαιξε τον ρόλο του Καρόλου ΙΕ της Σουηδίας (μεγάλου θείου του πατέρα του) στην ταινία Πρίγκιπας Γουσταύος. Έγινε επικεφαλής των Ένωσης Προσκόπων Σουηδίας το διάστημα 1948-51. Επικεντρώθηκε με τη διαχείριση της ιδιοκτησίας του στο νησί Μάιναου στη λίμνη Κωνσταντία της Γερμανίας, όπου απεβίωσε. Ασχολήθηκε με αγαθοεργίες, κάνοντας το 'Ίδρυμα Λένναρτ Μπερναντότε. Θεωρείται μεγάλος αρχιτέκτονας κήπων με ταλέντο στη δημιουργία τοπίων: ως ειδικός έκανε το νησί του δημοφιλή τουριστικό προορισμό. Έλαβε τον Δακτύλιο της Τιμής από το Ίδρυμα Έντουαρτ Ράιν το 1996. Το 2004 απεβίωσε σε ηλικία 95 ετών και ετάφη μαζί με τη δεύτερη σύζυγό του στην κρύπτη κάτω από το βασιλικό παρεκκλήσιο στο Μάιναου. Η πρώτη σύζυγός του ετάφη μαζί με τον πατέρα του στο Φλεν. Νυμφεύτηκε το 1932 την Κάριν Νίσσβανντ (1911-1991) και είχε τέκνα: Μπιργκίττα-Άννα γενν. 1933, παντρεύτηκε τον Φρίντριχ Όττο Στράελ. Μαρία-Λοβίζα Μπιργκίττα 1935-1988, παντρεύτηκε τον Ρούντολφ Άντολφ Κάουτς. Κάρολος-Ιωάννης-Γουσταύος-Γουλιέλμος γενν. 1941, πρίγκιπας Μπερναντότ και κόμης του Βίσμπορκ. Νυμφεύτηκε επτά φορές. Κάριν-Καικιλία γενν. 1944, παντρεύτηκε τον Χανς Γιόργκ Μπάενκλερ.Ο Λένναρτ διαζεύχθηκε το 1971 και το 1972 έκανε δεύτερο γάμο με τη Σόνια-Ανίτα-Μαρία Χάουντς (1944-2008) και είχε τέκνα: Μπεττίνα γενν. 1974, παντρεύτηκε τον Φίλιππ Χάουνγκ. Μπιόρν-Γουλιέλμος γενν. 1975, πρίγκιπας Μπερναντότ και κόμης του Βίσμπορκ. Αικατερίνη γενν. 1977, παντρεύτηκε τον Ρόμουαλντ Ρούφφινγκ. Χριστιανός-Βόλφγκανκ γενν. 1979, πρίγκιπας Μπερναντότ και κόμης του Βίσμπορκ. Ντιάνα γενν. 1982, παντρεύτηκε τον Μπέρνντ Γκράβε και μετά τον Στέφαν Ντέντεκ. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Lennart Bernadotte στο Wikimedia Commons
Δημήτρης Σ. Αργυρόπουλος

Ο Δημήτρης Σ. Αργυρόπουλος (γενν. 1956) είναι Ελληνοαμερικανός χημικός και ερευνητής, ομότιμος καθηγητής στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας των ΗΠΑ, και εκλεγμένο μέλος της Διεθνούς Ακαδημίας Επιστήμης Ξύλου (IAWS) και της Αμερικανικής Χημικής Εταιρείας (ACS), ο οποίος έχει εκπονήσει ερευνητικό έργο στη χημική τεχνολογία του ξύλου και δασικών προϊόντων και ευρύτερα στην «πράσινη χημεία».

 Δεκαοκτώ ετών έφυγε στο Ηνωμένο Βασίλειο όπου σπούδασε Χημεία στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου όταν και αποφοίτησε το 1980. Έλαβε μεταπτυχιακό στη χημεία πολυμερών το 1981 από το Brunel University. Έλαβε το διδακτορικό του (PhD) στην Οργανική Χημεία από το McGill University του Καναδά το 1985. Στο ίδιο πανεπιστήμιο του Καναδά έγινε καθηγητής (PAPRICAN) το 1991, υπηρέτησε στο Τμήμα Χημείας όπου και σταδιοδρόμησε έως και το 2002. Οι δραστηριότητές του ήταν κυρίως εστιασμένες στη χημεία ξύλου, την παραγωγή χαρτοπολτού και την ορθολογική και οικολογική αξιοποίηση της λιγνίνης με «πράσινες» τεχνολογίες. Είναι εκλεγμένο μέλος του ινστιτούτου Canadian Institute of Chemistry και τακτικό μέλος των επιστημονικών εταιρειών TAPPI και PAPTAC. Από το 2002 μέχρι και τη λήξη της καριέρας του εργάστηκε στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας (North Carolina State University), στο τμήμα Δασικών Βιοϋλικών (Forest Biomaterials) με αριθμό ερευνητικών έργων σχετικών με θέματα χημικής ανάλυσης και αξιοποίησης της λιγνίνης του ξύλου και φυσικών (δασικών) προϊόντων. Έχει συγγράψει δύο βιβλία, Materials, Chemicals and Energy from Forest Biomass (2007) και Oxidative Delignification Chemistry: Fundamentals and Catalysis (2001), και τα δύο διαμέσου της Αμερικανικής Χημικής Εταιρείας, ACS Symposium Series. Για το ευρύ ερευνητικό του έργο, το 1998, εκλέχθηκε τακτικό μέλος στη Διεθνή Ακαδημία Επιστήμης Ξύλου (International Academy of Wood Science), η οποία συμπεριλαμβάνει τους πιο διακεκριμένους επιστήμονες του κόσμου στα πεδία της επιστήμης, της χημείας και της τεχνολογίας του ξύλου.Έχει δημοσιεύσει περισσότερα από 250 επιστημονικά άρθρα σε ξένα περιοδικά και το ερευνητικό έργο του έχει τύχει ευρείας διεθνούς αναγνώρισης με περισσότερες από 11.000 αναφορές στη βάση Scopus και με δείκτη απήχησης (h-index), 54. Η ερευνητική εργασία του για τα ιοντικά υγρά με τίτλο «Dissolution of wood in ionic liquids» έχει λάβει περισσότερες από 1.000 ετεροαναφορές στη βάση Google Scholar. Το 2022 η Αμερικανική Χημική Εταιρεία (American Chemical Society), στο ετήσιο συνέδριό της στο Σαν Ντιέγκο των ΗΠΑ, τον βράβευσε τιμητικά για τη συνολική επιστημονική και ερευνητική του προσφορά στο επιστημονικό αντικείμενο της λιγνίνης και των ανανεώσιμων υλικών. Google Scholar, Dimitris S. Argyropoulos Em. Prof. Dimitris S. Argyropoulos - ResearchGate
Τραπεζικός τομέας στο Αζερμπαϊτζάν

Η Κεντρική Τράπεζα του Αζερμπαϊτζάν είναι επιφορτισμένη με τη ρύθμιση του εφοδιασμού σε χρήματα, το νόμισμα σε κυκλοφορία και τη ρύθμιση των εμπορικών τραπεζών της χώρας. Ωστόσο, το τραπεζικό σύστημα στο Αζερμπαϊτζάν είναι μικρό σε σχέση με το ΑΕΠ και είναι αναποτελεσματικό στην κατανομή κεφαλαίου. Υπολογίζεται ότι ένα δισεκατομμύριο δολάρια ανέρχονται σε μετρητά ή εκτός του τραπεζικού τομέα. Υπάρχουν περίπου 70 ξένες και τοπικές τράπεζες στο Αζερμπαϊτζάν. Από τις τέσσερις κρατικές τράπεζες, μόνο η Διεθνής Τράπεζα του Αζερμπαϊτζάν (ΔΤΑ) ήταν αξιόχρεη το 1999. Η ΔΤΑ βρισκόταν στη διαδικασία ιδιωτικοποίησης εκείνη τη χρονιά. Οι σημαντικές εμπορικές τράπεζες περιλαμβάνουν τις Standard Bank, Unibank, Damirbank, AG Bank και άλλες.

 Η κεντρική τράπεζα αύξησε το ελάχιστο απαιτούμενο κεφάλαιο για τις εμπορικές τράπεζες σε 1.5 εκατομμύρια δολάρια το 1999 και αναμένεται να αυξήσει το ποσό σε 3 εκατομμύρια δολάρια το 2001 (το τελευταίο έτος για το οποίο υπήρχαν διαθέσιμα στοιχεία), εξυπηρετώντας αποτελεσματικά τον τομέα. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο αναφέρει ότι το 2001 οι καταθέσεις συναλλάγματος και ζήτησης - ένα σύνολο γνωστό ως Μ1 - ήταν ίσες με 363.6 εκατομμύρια δολάρια. Την ίδια χρονιά, το Μ2 - ένα άθροισμα ίσο με το Μ1 συν τις καταθέσεις ταμιευτηρίου, μικρές προθεσμιακές καταθέσεις και αμοιβαία κεφάλαια χρηματαγοράς - ήταν ίσο με 738.5 εκατομμύρια δολάρια. Το προεξοφλητικό επιτόκιο, το επιτόκιο στο οποίο η κεντρική τράπεζα δανείζει βραχυπρόθεσμα στα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, ήταν 10%. Το χρηματιστήριο του Μπακού, ξεκίνησε το 2001 να διαπραγματεύεται τα βραχυπρόθεσμα κρατικά ομόλογα και το κοινό απόθεμα των πρόσφατα ιδιωτικοποιημένων κρατικών επιχειρήσεων. Ο όγκος συναλλαγών κατά τους πρώτους έξι μήνες ήταν λίγο κάτω από 1 εκατομμύριο δολάρια. Ένα κανονιστικό πλαίσιο για τη νέα ανταλλαγή βρίσκεται σε εξέλιξη και αναμένεται να είναι σύμφωνο με τα διεθνή πρότυπα διαφάνειας. Στις 6 Μαρτίου 2014, η Fitch Ratings δημοσίευσε μια αξιολόγηση του τραπεζικού τομέα του Αζερμπαϊτζάν, κατατάσσοντάς τον ως "γενικά σταθερό", αν και τόνισε διαρθρωτικά ζητήματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν για τη βελτίωση του τομέα. Η Fitch σημείωσε ότι ο δανεισμός λιανικής είναι υψηλότερος τομέας ανάπτυξης από τον εταιρικό δανεισμό. Η Fitch επίσης έδωσε θετικές αξιολογήσεις σε πέντε διαφορετικές τράπεζες του Αζερμπαϊτζάν.