Mediobanca

Η Mediobanca είναι μια ιταλική επενδυτική τράπεζα που ιδρύθηκε το 1946 με πρωτοβουλία του Ραφάελε Ματιόλι (εκείνη την εποχή διευθύνων σύμβουλος της Banca Commerciale Italiana, της μεγαλύτερης εμπορικής τράπεζας στην Ιταλία που προώθησε τη συγχώνευση της μαζί με την Credito Italiano) και του Ενρίκο Κούτσια για τη διευκόλυνση της ανοικοδόμησης της ιταλικής βιομηχανίας. Ο Κούτσια ηγήθηκε της Mediobanca από το 1946 έως το 1982. Σήμερα, είναι ένας διεθνής τραπεζικός όμιλος με γραφεία στο Μιλάνο, τη Φρανκφούρτη, το Λονδίνο, τη Μαδρίτη, το Λουξεμβούργο, τη Νέα Υόρκη και το Παρίσι.

 Η Mediobanca ιδρύθηκε για να παρέχει μεσοπρόθεσμη χρηματοδότηση για τους κατασκευαστές και να δημιουργήσει μια άμεση σχέση μεταξύ του τραπεζικού τομέα και των επενδυτικών αναγκών της αναδιοργάνωσης της βιομηχανίας μετά την καταστροφή που προκλήθηκε από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο τραπεζικός νόμος του 1936 καθιέρωσε έναν σαφή διαχωρισμό μεταξύ βραχυπρόθεσμης, μεσοπρόθεσμης και μακροπρόθεσμης χρηματοδότησης και οι μεγάλες τράπεζες επέλεξαν να εξειδικευτούν στα βραχυπρόθεσμα δάνεια και υπήρχε η Mediobanka ασχολήθηκε με τη χρηματοδότηση για την εισαγωγή εταιρειών που επιθυμούσαν να μπούνε στο χρηματιστήριο. Εκτός από τη χορήγηση δανείων έναντι καταθέσεων, η Mediobanca ανέπτυξε τη δραστηριότητά στην τοποθέτηση ομολόγων και μετοχών που εκδόθηκαν από ιταλικές εταιρείες. Ο επαγγελματισμός που αναπτύχθηκε από την τράπεζα υπό την καθοδήγηση του Ενρίκο Κούτσια της επέτρεψε να αποκτήσει γρήγορα ηγετική θέση στον τομέα των τραπεζικών επενδύσεων στην Ιταλία. Στα μέσα της δεκαετίας του 1950, η Mediobanca συνήψε συμφωνίες με σημαντικούς ξένους εταίρους (Lazard Group, Berliner Händel-Gesellschaft, Lehman Brothers, Sofina) που επέτρεψαν στην τράπεζα να διαδραματίσει ρόλο στη διεθνή αγορά και να εισέλθει στο Χρηματιστήριο το 1956. Από την προέλευσή της, η Mediobanca έχει λειτουργήσει σε τομείς ασφάλειας προς την πιστωτική αγορά, όπως η διαχείριση εμπιστοσύνης (1948 με τη Spafid), η προώθηση του διεθνούς εμπορίου (μέσω εμπορικών εταιρειών που λειτουργούσαν κυρίως μεταξύ Ιταλίας και Αφρικής στα μέσα της δεκαετίας του 1950), την καταναλωτική πίστη (το 1960 μέσω της εταιρείας Compass, η οποία είχε συσταθεί δέκα χρόνια νωρίτερα για την ανάπτυξη νέων πρωτοβουλιών με βιομηχανικούς εταίρους), τη συμμετοχή σε αλλες εταιρειες (το 1961 με τη Reconta, η οποία ήταν η πρώτη ιταλική εταιρεία), πράξεις χρηματοδοτικής μίσθωσης (το 1970 με τη Selma). Η τοποθέτηση κινητών αξιών σε ιταλικές εταιρειες στην εγχώρια αγορά και στο εξωτερικό οδήγησε στην απόκτηση μικρών συμμετοχών που αυξήθηκαν με την πάροδο του χρόνου επανεπένδυση μέρους των κερδών. Έγινε η κύρια πραγματική επένδυση της τράπεζας για την προστασία των ιδίων κεφαλαίων της. Αυτά τα πακέτα ευνόησαν τη διατήρηση μεγάλων πελατών, με τις πιο σημαντικές να είναι οι Assicurazioni Generali, Montedison, SNIA Viscosa, Pirelli και Fiat. Το 1963, μαζί με άλλες τράπεζες και χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, η Mediobanca οδήγησε το σχηματισμό του πρώτου συνδικάτου μετόχων που παρενέβη στη διοίκηση μιας εταιρείας, της Olivetti, με στόχο τον επαναπροσδιορισμό των στρατηγικών αγορών της σε πολλές περιπτώσεις συμμετοχών της όπως της Generali οδήγησε την τράπεζα να είναι ο μεγαλύτερος μέτοχος της (σήμερα 13%). Υπήρξαν πολλές, εξίσου σημαντικές, επιχειρήσεις με τις Montedison, Fiat, SNIA Viscosa και Italcementi. Αυτές και άλλες εταιρείες που λειτουργούσαν με τη Mediobanca ονομάζονταν συνήθως «Βόρειος Γαλαξίας».Όταν ιδρύθηκε η Mediobanca, οι μέτοχοι εξουσιοδότησαν τον Ενρίκο Κούτσια να λειτουργήσει χρησιμοποιώντας τη δική του κρίση και κράτησε την τράπεζα απαλλαγμένη από τις πολιτικές επιρροές που επηρέασαν σταδιακά την IRI, τη δημόσια αρχή που ελέγχει τις τρεις ιταλικές τράπεζες εθνικού ενδιαφέροντος που ήταν οι περισσότεροι μέτοχοι της Mediobanca. Το 1982 ξεκίνησε μια περίοδο έντονης τριβής με την IRI υπό την προεδρία του Ρομάνο Πρόντι, όταν οι τρεις τράπεζες είχαν λάβει εντολή να διακόψουν την εντολή του Κούτσια. Ο Cuccia παραιτήθηκε από γενικός διευθυντής, ενώ η Mediobanca εξακολούθησε να διοικείται από δύο από τους αξιόπιστους βοηθούς του, τον Σίλβιο Σαλτέρι ως CEO και τον Βιντζέντσο Μαράτζι, τον γενικά αποδεκτό «κληρονόμο» του. Το 1988, όταν ο Αντόνιο Μεκάνικο ανέλαβε την προεδρία, η σύγκρουση διευθετήθηκε και η τράπεζα ιδιωτικοποιήθηκε με τη σύσταση συνδικάτου μετόχων με ίση εκπροσώπηση τραπεζικών ομίλων (αρχικά οι τρεις ιδρυτικές τράπεζες) και ιδιωτικών ομίλων. Με την ευκαιρία αυτή, τη θέση του Διευθύνοντος Συμβούλου ανέλαβε τον Vincenzo Maranghi και ο Κούτσια αποδέχτηκε το διορισμό του ως Επίτιμος Πρόεδρος διατηρώντας συμβολική παρουσία στην τράπεζα και πραγματοποιώντας στρατηγικές συμβουλές. Μετά την πρόσκληση του Αντόνιο Μεκάνικο σε κυβερνητικές θέσεις, η προεδρία πήγε στον Φρανσέσκο Σινγκάνο, ο οποίος ήταν ο διάδοχος του Ματιόλι στην Banca Commerciale Italiana. Ο νέος τραπεζικός νόμος που ψηφίστηκε το 1993, κατάργησε την απαίτηση εξειδίκευσης που επιτρέπει στις κοινές τράπεζες να εισέλθουν στη μεσοπρόθεσμη / μακροπρόθεσμη πιστωτική αγορά και δημιούργησαν μια σειρά προβλημάτων μεταξύ της Mediobanca και των τραπεζικών εταίρων της. Στο μεταβαλλόμενο πλαίσιο των χρηματοπιστωτικών αγορών στις αρχές της δεκαετίας του 1990, η Mediobanca εξελίχθηκε με τη συμμετοχή πιο αποφασιστικά σε επενδυτικές τραπεζικές δραστηριότητες, δημιουργώντας μια σημαντική διαφοροποίηση στον τομέα των ιδιωτικών τραπεζών και επεκτείνοντας τον τομέα της καταναλωτικής πίστης, αναπτύσσοντας τελικά μια διεθνή παρουσία. Στη δεκαετία του 1990, ήταν μεταξύ των κύριων παραγόντων του ιταλικού προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων μεγάλων κρατικών επιχειρήσεων (οι μεγαλύτερες επιχειρήσεις αφορούσαν τις Telecom Italia, Enel, Banca di Roma και Banca Nazionale del Lavoro), συμβάλλοντας επίσης σε ξένα προγράμματα στις Ηνωμένες Πολιτείες στο Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γαλλία, τη Γερμανία και την Ισπανία.Η τελική και ίσως η μεγαλύτερη συμβολή της ήταν ο καθοριστικός ρόλος της στην εξαγορά της Telecom Italia από την Olivetti το 1999.Η συμφωνία αποφασίστηκε από τα στενά περιθώρια με το 51% των μετόχων να ψηφίζουν υπέρ της συμφωνίας. Υπό την ηγεσία του Κούτσια, η οποία διήρκεσε μέχρι το θάνατό του το 2000, η τράπεζα χαρακτηρίστηκε ευρέως ως «μυστικοπαθής» παρά το γεγονός ότι διαπραγματεύτηκε δημόσια : δεν έγιναν δεκτές συναντήσεις με αναλυτές ή συνεντεύξεις με τα μέσα ενημέρωσης. Η βασική δραστηριότητα της Mediobanca είναι η τραπεζική, η οποία αντιπροσωπεύει περίπου το 85% των συνολικών εσόδων του Ομίλου και το 60% των καθαρών κερδών της. Με τη δημιουργία της CheBanca! Υπήρξε περαιτέρω διαφοροποίηση μεταξύ των τραπεζικών δραστηριοτήτων, μεταξύ εταιρικών και λιανικών, το split είναι 50:35 για έσοδα και 65:35 για δανεισμό. Οι πηγές χρηματοδότησης της Τράπεζας επεκτείνονται και στις 21 Σεπτεμβρίου 2010 ο τομέας λιανικής αντιπροσωπεύει το 18% της συνολικής χρηματοδότησης. Παράλληλα με τις τραπεζικές της δραστηριότητες, η Mediobanca διαχειρίζεται επίσης ένα χαρτοφυλάκιο επενδύσεων σε μετοχές, με μερίδια σε κορυφαίες ιταλικές εταιρείες στον τομέα των ασφαλίσεων, των εκδόσεων και των τηλεπικοινωνιών. Η εταιρεία δραστηριοποιείται, από μόνη της και μέσω θυγατρικών, στους ακόλουθους τομείς: Χρηματοοικονομικές υπηρεσίες σε εταιρείες: Η Mediobanca παρέχει συμβουλευτικές και χρηματοοικονομικές υπηρεσίες σε εταιρείες, μέσω των εταιρικών χρηματοοικονομικών, δανειοδοτικών και δομημένων χρηματοοικονομικών αγορών, μεσαίων εταιρικών και τίτλων χαρτοφυλακίου. Χρηματοοικονομικές υπηρεσίες προς νοικοκυριά, μέσω της εταιρείας του Ομίλου Compass SpA που παρέχει απευθείας καταναλωτική πίστη και προσωπικά δάνεια. Η Compass σήμερα διαθέτει μια ευρεία πελατειακή βάση, με περίπου 2,2 εκατομμύρια πελάτες. Μέσω των 100% θυγατρικών της Compass, η Mediobanca παρέχει επίσης στεγαστικά δάνεια σε νοικοκυριά, διαχείριση πιστωτικού κύκλου και υπηρεσίες. Η Mediobanca δραστηριοποιείται επίσης στον τομέα της χρηματοδοτικής μίσθωσης μέσω της SelmaBipiemme Leasing SpA (60% ανήκει στην Compass και 40% στην ομάδα Banco BPM). Στην ιδιωτική τραπεζική, μέσω της Mediobanca Private Banking και της Compagnie Monégasque de Banque (100% -ιδιοκτησία) (ηγέτης της αγοράς στο Πριγκιπάτο του Μονακό) Σε υπηρεσίες εμπιστευτικότητας, μέσω της Spafid - Società per Amministrazioni Fiduciarie SpA Σε ιδιωτικά ίδια κεφάλαια και επιχειρηματικά κεφάλαια, με τα ακόλουθα κεφάλαια που προωθούνται από τη Mediobanca: Athena Private Equity, MB Venture Capital Fund I, Alice Lab, Prudentia (το τελευταίο προωθείται από τη θυγατρική της Mediobanca Fidia SGR). Έχει επίσης επενδύσεις στα Clessidra Capital Partners και τα κεφάλαια Euroqube. Στην εναλλακτική διαχείριση περιουσιακών στοιχείων (MAAM), μέσω της εξαγοράς της Cairn Capital, ενός διαχειριστή πιστωτικών περιουσιακών στοιχείων με έδρα το Λονδίνο. Ο θάνατος του Ενρίκο Κούτσια τον Ιούνιο του 2000 επιδείνωσε τις εντάσεις με τους μετόχους των τραπεζών λόγω συγκρούσεων συμφερόντων, ανταγωνισμού στις ίδιες αγορές και της εχθρότητας της κεντρικής τράπεζας έναντι της διοίκησης της Mediobanca. Τον Απρίλιο του 2003, ο Vincenzo Maranghi συμφώνησε να παραιτηθεί για όσο διάστημα διατηρήθηκε η ανεξαρτησία της τράπεζας. Αυτό επιτεύχθηκε προωθώντας δύο από τους βοηθούς του σε ανώτατες διοικητικές θέσεις, τον Alberto Nagel και τον Renato Pagliaro. Ανέπτυξαν τις δραστηριότητες της αγοράς πιο έντονα (IPO, M & A, διαπραγμάτευση χρηματοοικονομικών μέσων), μειώνοντας το βάρος των ιστορικών μετοχών (μερικές από τις οποίες, όπως η Fiat, πουλήθηκαν). Πέτυχαν επίσης τη διείσδυση στις κύριες ξένες αγορές, όπου η παρουσία της τράπεζας καθιερώθηκε μέσω τοπικών επαγγελματικών ομάδων. Με την κυκλοφορία του Che Banca! το 2008, οι δραστηριότητες στον τομέα της λιανικής τραπεζικής επεκτάθηκαν δημιουργώντας ένα μοντέλο πολυκαναλικής διανομής (Διαδίκτυο, τηλεφωνικά κέντρα, υποκαταστήματα) ικανό να παρέχει σημαντικές ροές καταθέσεων. Ενώ τα χρόνια αμέσως μετά την παραίτηση του Maranghi συνεπάγονται το διορισμό εξωτερικής Προεδρίας (Gabriele Galateri και Cesare Geronzi), τα επόμενα γεγονότα αποκατέστησαν όλες τις προϋποθέσεις που εγγυώνται την ανεξαρτησία του θεσμού, του οποίου η ηγεσία σήμερα έχει τον Alberto Nagel ως CEO και τον Renato Pagliaro ως πρόεδρο. Από το 2006, η Mediobanca ξεκίνησε μια διαδικασία διεθνοποίησης με σκοπό την επέκταση της βάσης της αγοράς της, τη διαφοροποίηση του κινδύνου αντισυμβαλλομένου και την παροχή βοήθειας στους πελάτες της στις διασυνοριακές συναλλαγές τους. Στην Corporate and Investment Banking, η Mediobanca δραστηριοποιείται σε ολόκληρη την ηπειρωτική Ευρώπη μέσω υποκαταστημάτων που άνοιξαν στο Παρίσι (2004), στη Φρανκφούρτη (2007) και στη Μαδρίτη (2007). Σε αυτές τις χώρες η στρατηγική της Τράπεζας είναι να παρέχει δραστηριότητες εταιρικής χρηματοδότησης μέσω ενός ευρέος φάσματος εταιρικών και μοχλευμένων χρηματοοικονομικών, δανεισμού εταιρειών, αγοράς κεφαλαίων χρέους και υπηρεσιών μετοχικού κεφαλαίου. Το γραφείο της Νέας Υόρκης πραγματοποιεί μεσιτικές και αντιπροσωπευτικές δραστηριότητες, ενώ υπάρχουν επίσης γραφεία αντιπροσωπείας που βρίσκονται στη Μόσχα και το Λουξεμβούργο. Από το καλοκαίρι του 2013, η Mediobanca δραστηριοποιήται στην Τουρκία μέσω της θυγατρικής Mediobanca Advisory.Το υποκατάστημα του Λονδίνου, που ιδρύθηκε το 2008, αποτελείται από εξειδικευμένες ομάδες που παρέχουν λύσεις σε πελάτες: Credit, Rates, FX, Alternatives and Equity Derivatives, Corporate Lending and Leveraged Finance, Equity research and Advisory. Εκτός από τον ρόλο του ως πλατφόρμα μετοχών και παραγώγων, το γραφείο του Λονδίνου είναι στρατηγικό στην ενίσχυση των σχέσεων με τα αμοιβαία κεφάλαια κινδύνου και τα ιδιωτικά επενδυτικά κεφάλαια. Από το 2014, το γραφείο του Λονδίνου φιλοξενεί επίσης την ομάδα του FIG EMEA. Ο Επίσημος ιστότοπος