IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κίλιαν Ζορνέτ Μπουργκάντα

Ο Κίλιαν Ζορνέτ Μουργκάντα (γεν 27, Οκτωβρίου 1987 στη Σαβαδέλ, Καταλονία (Ισπανία) είναι Ισπανός αθλητής του ορειβατικού σκι, δρομέας μεγάλων αποστάσεων, ορεινός ποδηλάτης και διαθλητής (ορεινό τρέξιμο και ορεινή ποδηλασία). Είναι τρεις φορές πρωταθλητής του Skyrunner World Series από το 2007–09 και νικητής του Western States Endurance Run το 2011.

 Ο Ζορνέτ γεννήθηκε στο Σαβαδέλ της Καταλονίας. Ξεκίνησε με ορειβατικό σκι το 1999 και διαγωνίστηκε για πρώτη φορά στον αγώνα του ισπανικού κυπέλλου στο Λα Μολίνα το 2000. Το 2003 έγινε μέλος της εθνικής ομάδας ορειβατικού σκι και τρέχει επίσημα από το 2007. Είναι μέλος της διεθνούς Ατομικής ομάδας και ζει στη Γαλλία. Ο Ζορνέτ σπούδασε στο πανεπιστήμιο Perpignan Via Domitia. Ο Ζορνέτ ήδη από το 2004 είχε αναγνωριστεί ως αθλητής υψηλών επιδόσεων Από την καταλανική και ισπανική ομοσπονδία (Consell Català de l’Esport και Consejo Superior de Deportes). Το 2005 έκανε νέο ρεκόρ 2:30:57 σε αγώνα ορεινού τρεξίματος 4,015-metre (13,173 ft) στην κορυφή Dôme de Neige des Écrins. Το 2007 έγινε παγκόσμιος πρωταθλητής στο Skyrunner World Series. Το 2008 και το 2009 ήταν ο νεότερος αθλητής που κέρδισε αυτή τη διάκριση. Στις 21 Αυγούστου, 2013, ο Ζορνέτ ανέβηκε και κατέβηκε τρέχοντας το Μάτερχορν στον χρόνο ρεκόρ των 2 ωρών και 52 λεπτών, σπάζοντας το ρεκόρ του 1995 του Μπρούνο Μπρουνότ κατά 20 λεπτά. Ξεκίνησε να σκαρφαλώνει το απόγευμα, προσεγγίζοντας την κορυφή σε 1 ώρα 56 λεπτά μέσω της ράχης Λάιον (Lion Ridge) από την ιταλική πλευρά. Στις 7 Σεπτεμβρίου 2013, Ο Ζορνέτ και συναθλητής του διασώθηκαν από την PGHM (Peloton de Gendarmerie de haute montagne) σε υψόμετρο 3.800 μ στη διάρκεια της προσπάθειάς τους να σκαρφαλώσουν τη βόρεια όψη του Εγκίγ ντι Μιντί φορώντας μόνο αναρριχητικά παπούτσια και ελαφριά αθλητική ενδυμασία σκι. Τον Ιούνιο του 2014, Ο Κίλιαν Ζορνέτ έσπασε το ρεκόρ ανάβασης και κατάβασης του όρους Μακ Κίνλεϊ της Αλάσκας, στην κορφή "Ντενάλι", σε 11 ώρες και 40 λεπτά, σπάζοντας το προηγούμενο ρεκόρ κατά 5 ώρες 6 λεπτά. Το Μακ Κίνλεϊ ήταν το 6ο βουνό του εγχειρήματος Summits of My Life (οι κορυφές της ζωής μου). http://www.kilianjornet.cat επίσημος διαδικυακός τόπος Kilian Jornet at Skimountaineering.org Kilian Jornet Burgada στον ιστότοπο της Federación Española de Deportes de Montaña y Escalada, Επιπλέον αποτελέσματα αγώνων
Καστέλ Βόλκενσταϊν

Το Καστέλ Βόλκενσταϊν ή Μπουργκ Βόλκενσταϊν, Κάστρο Βόλκενσταϊν, (ιταλικά : Castel Wolkenstein, γερμανικά : Burg Wolkenstein), είναι κάστρο του νότιου Τιρόλου στην βορειοανατολική Ιταλία. Βρίσκεται στον Ιταλικό δήμο Σέλβα ντι Βαλ Γκαρντένα στις Δολομιτικές Άλπεις στην περιφέρεια Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.

 Το κάστρο είναι η έδρα του οίκου των Βόλκενσταϊν-Τρόστμπουργκ του Τιρόλου. Το κάστρο χτίστηκε τον δέκατο τρίτο αιώνα, σε μια στενή κοιλάδα μέσα σε μια σχισμή των Άλπεων. Δεν είχε μάλιστα σε όλες τις πλευρές τοίχο χτισμένο αλλά χρησιμοποιήθηκαν τα πετρώματα του βουνού. Το 1237 αναφέρεται ότι ανήκε στον Άρνολντ φον Μάουλραπ, το κτίριο στη συνέχεια πέρασε στα χέρια του οίκου των φον Καστελρούτ. Το 1293 ανήκε στην οικογένεια φον Πράντελ Φιλλάντερς όπου η τελευταία απόγονος παντρεύτηκε το 1360 κάποιον Βόλκενσταϊν από τον οποίο απέκτησε και το σημερινό του όνομα. Το κάστρο σήμερα είναι ερειπωμένο , ελάχιστα ίχνη σώζονται από τα εξωτερικά του τείχη και ερείπια κτιρίων. Εδώ, αναφέρει μια τοπική παράδοση ότι πέρασε κάποια από τα παιδικά του καλοκαίρια, ο Αυστριακός ποιητής και συνθέτης Όσβαλντ φον Βόλκενσταϊν (Oswald von Wolkenstein) κάτι που σήμερα αμφισβητείται. Il paesaggio fortificato - Castelli e residenze. Di Flavio Conti Pubblicato da Taylor & Francis, 2004 ISBN 88-09-04006-6 Franz Huter (Hrsg.): Handbuch der historischen Stätten. Österreich. Band 2: Alpenländer mit Südtirol. Kröner, Stuttgart 1966, S. 577 M. Perlunger: Ruine Wolkenstein. In: Der Schlern, 1, 1920, S. 388–389 Anton Schwob: Oswald von Wolkenstein. Eine Biographie. Athesia, Bozen 1977, S. 15 f., ISBN 88-7014-073-3 Otto Stolz: Politisch-historische Landesbeschreibung von Südtirol. Schlern-Schriften Bd. 40. Innsbruck 1937–1939, S. 381–384 Nicolò Rasmo: Wolkenstein. In: Oswald Trapp: Tiroler Burgenbuch. Band IV: Eisacktal. 2. Auflage. Athesia, Bozen 1984, ISBN 88-7014-366-X, S. 223–234.
Ταντέους Ναλέπα

Ο Ταντέους Ναλέπα (Tadeusz Nalepa, Ζγκλιομπιένιε, 26 Αυγούστου 1943-Βαρσοβία, 4 Μαρτίου 2007) ήταν Πολωνός συνθέτης και κιθαρίστας. Το 1965 δημιούργησε το συγκρότημα Breakout το οποίο διαλύθηκε 20 χρόνια αργότερα.

 Με τους Breakout: Na drugim brzegu tęczy (1969) 70a (1970) Blues (1971) Mira (1972) Karate (1972) Ogień (1973) Kamienie (1974) NOL (1976) ZOL (1979) Żagiel Ziemi (1979)Ως Ταντέους Ναλέπα: Tadeusz Nalepa (1985) Tadeusz Nalepa promotion After Blues (1985) Live 1986 (1986) Sen szaleńca (1987) Numero Uno (με τους Dżem) (1987) To mój blues vol. I + II (1991) Absolutnie (1991) Jesteś w piekle (1993) Pożegnalny cyrk (1994) Najstarszy zawód świata (1995) Flamenco i blues (1996) Zerwany film (1999) Dbaj ο miłość (2001) Sumienie (2002) 60 urodziny (2006) 1982-2002 (συλλογή 13 CDs) (2006) επίσημη ιστοσελίδα
Μελέτιος Τυπάλδος

Ο Μελέτιος Τυπάλδος υπήρξε Μητροπολίτης Φιλαδελφείας το 17ο αιώνα. Γεννήθηκε στην Κεφαλλονιά. Διδάχτηκε τα Ελληνικά, Λατινικά και Ιταλικά. Έγινε ρήτορας με φυσική ευγλωττία και γλυκύτητα. Το 1685 εξελέγη μητροπολίτης Φιλαδελφείας, υπεύθυνος για τους Ορθοδόξους της Βενετίας και Δαλματίας. Στις 13 Σεπτεμβρίου του 1690 αποστάτησε από την Ανατολική Εκκλησία και προσχώρησε στην Καθολική, καλώντας το ποίμνιό του να υποταχθεί στον Πάπα και να ασπαστεί την Ουνία. Ως σχισματικός καθαιρέθηκε τον Ιούνιο του 1712, επί Πατριαρχίας Κυρίλλου Δ΄.

 Μελέτιος, μητροπολίτης Αθηνών (1783–1795). Εκκλησιαστική Ιστορία, μετενεχθείσα εκ της ελληνικής εις την ημετέραν απλοελληνικήν φράσιν, εις τόμους τρεις διαιρεθείσα και πλουτισθείσα με πολλάς χρησίμους, και αναγκαίας υποσημειώσεις, και ακριβείς πίνακας παρά Γεωργίου Βενδότη εκ Ζακύνθου, και παρ' αυτού διορθωθείσα. Εν Βιέννη της Αουστρίας: Παρά Ιωσήπω Βαουμεϊστέρω, Νομοδιδασκάλω, και Τυπογράφω. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 2011. Γεδεών, Μανουήλ (1885). Πατριαρχικοί Πίνακες: Ειδήσεις ιστορικαί βιογραφικαί περί των Πατριαρχών Κωνσταντινουπόλεως: από Ανδρέου του Πρωτοκλήτου μέχρις Ιωακείμ Γ' του από Θεσσαλονίκης, 36-1884. Κωνσταντινούπολη: Lorenz & Keil. Βασιλική Μπόμπου Σταμάτη, Ανέκδοτα κείμενα του Μελετίου Τυπάλδου: Η lettera και η Informazione. Η Apologia του Abate Fardella, Εώα και Εσπερία, τομ.2 (1994-1996),σελ.135-227 Στάθης Μπίρταχας, «Στα χνάρια ενός “υποψήφιου Βησσαρίωνα” ή θρησκευτικές και πολιτικές ζυμώσεις στη Ρώμη και στη Βενετία στα χρόνια του Μελέτιου Τυπάλδου», Περί Ιστορίας 4 (2003), 167-182.
Άγιος Ιωάννης Λιμνών Λασιθίου

Ο Άγιος Ιωάννης είναι οικισμός της κοινότητας Λιμνών, της δημοτικής ενότητας και δήμου Αγίου Νικολάου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λασιθίου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μιραμπέλλου του νομού Λασιθίου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης. Μέχρι το 1955 ο οικισμός ονομαζόταν Λουσέστο.

 Ο Άγιος Ιωάννης είναι ημιορεινός οικισμός στο δυτικό τμήμα του νομού Λασιθίου. Βρίσκεται στις νοτιοδυτικές υπώρειες της κορυφής «Λούτσι» (719 μ.), ανάμεσα στον Άγιο Νικόλαο και την Νεάπολη, και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 360. Απέχει 15 χλμ. περίπου ΒΔ. του Αγίου Νικολάου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 ως Λουσέστο και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λιμνών. Το 1955 μετονομάστηκε σε Άγιος Ιωάννης. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Λιμνών και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγίου Νικολάου. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Invisible

Το Invisible (Αόρατος) είναι ελληνική δραματική ταινία του 2016, σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Αθανίτη.Ο Άρης (Γιάννης Στάνκογλου) είναι ένας μοναχικός 35άρης, χωρισμένος, που δουλεύει σε εργοστάσιο. Όταν απολύεται χωρίς καμιά προειδοποίηση κι αφού κάθε προσπάθεια του να γυρίσει στη δουλειά αποτυγχάνει, αποφασίζει να αποδώσει δικαιοσύνη ο ίδιος, καθώς νιώθει θύμα μιας ακραίας αδικίας. Όμως ο Άρης δεν είναι μόνος του. Έχει μαζί του και τον εξάχρονο γιο του.

 Η καλύτερη ελληνική ταινία της χρονιάς, -Νίνος Μικελίδης Στις πιο σημαντικές ελληνικές ταινίες της δεκαετίας, -Τάσος Ντερτιλής, Grandmagazine Μια ταινία σκηνοθεσίας και ηθοποιών. Η αφήγηση, εκπληκτική σε απλότητα, λάμπει μέσα από τη βασανιστική, εικονοκλαστική και λεπτά επαναστατική σκηνοθεσία ενός κινηματογραφιστή που είναι μάρτυρας της εποχής του, -Elie Castiel, Sequences Μεγάλο Βραβείο στη Φιγκέιρα ντα Φοζ και άλλα 14 διεθνή βραβεία Η ταινία έμεινε 17 εβδομάδες στις αίθουσες της Αθήνας, 3 εβδομάδες στην Θεσσαλονίκη και περιόδευσε σε 35 ακόμη Ελληνικές πόλεις. Έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια συμμετείχε σε περισσότερα από 40 φεστιβάλ σε όλο τον κόσμο όπως Δουβλίνο, Εδιμβούργο, Ουάσιγκτον, Φλωρεντία, Σανγκάη. Το καλοκαίρι του 2017, περιόδευσε στα είκοσι μεγαλύτερα πανεπιστήμια της Ινδίας, εκπροσωπώντας την Ελλάδα στο ετήσιο φεστιβάλ Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου. Σκηνοθεσία / Δημήτρης Αθανίτης, Σενάριο / Δημήτρης Αθανίτης, Γιώργος Μακρής , Παραγωγοί / Δ. Αθανίτης, Πάνος Παπαδόπουλος, Φωτογραφία / Γιάννης Φώτου, Σκηνικά-Κοστούμια / Στέλλα Κάλτσου, Μοντάζ / Σταμάτης Μαγουλάς, Μουσική / Papercut, Bizet, Ήχος / Μιχάλης Σαριμανώλης, Σχεδιασμός ήχου / Δ. Αθανίτης, Σταμάτης Μαγουλάς, Λευτέρης Δούρος, Μακιγιάζ / Γαρυφαλλιά Σιωρά, Παραγωγή / DNA films, Προσέγγιση ΜΕΠΕ, Dacos οε, ΕΚΚ, Διανομή / New Star https://www.athanitis.eu/site/gr/tainies/2000+1-stigmes https://vimeo.com/athanitis
Φορεσιά της Αστυπάλαιας

Η φορεσιά της Αστυπάλαιας, γνωστή και ως χρυσομάντηλο ήταν η ενδυμασία που φοριόταν κατά τα παλιότερα χρόνια από τον γυναικείο πληθυσμό της Αστυπάλαιας κατά τον γάμο και τις υπόλοιπες εορταστικές εκδηλώσεις.

 Το βασικό μέρος της φορεσιάς ήταν το βαμβακερό πουκάμισο που διακρινόταν για τα κεντήματα που διέθετε καθώς και για τα καλιεράτα, δηλαδή τα πλατιά ολοκέντητα μανίκια που στις αρχές του 20ού αιώνα είχαν το χαρακτηριστικό γνώρισμα του δεσίματος στην πλάτη. Άλλα μέρη της φορεσιάς ήταν ο ποδόγυρος, το μεταξωτό μανικωτό φουστάνι γνωστό και ως ζατούνι που διέθετε διπλή φούστα, και ο κεφαλόδεσμος. Ο κεφαλόδεσμος ξεχώριζε για την πλούσια διακόσμηση του ενώ από αυτόν έλαβε την ονομασία της (χρυσομάντηλο) η όλη φορεσιά. Ήταν ένα χρυσοκέντητο και μαργαριταρένιο επιμετώπιο που είχε ως βάση την κουλούρα που αποτελούσαν δύο πλατιές λωρίδες από βαμβάκι ή μετάξι με κεντημένες της άκρες τους.Την φορεσιά ολοκλήρωνε ο στολισμός, τον οποίον αποτελούσαν διάφορα κοσμήματα του κορμού της φορεσιάς και του κεφαλόδεσμου όπως τα σκουλαρίκια, η ζώνη που χρησιμοποιούταν ως στόλισμα της μέσης, ζωνάρια από αλυσίδες, καρφοβελόνες, κρεμαστά κοσμήματα κλπ.Η καθημερινή γυναικεία φορεσιά ονομαζόταν σκλέτα και ήταν συνήθως ένα απλό πράσινο αμάνικο φουστάνι με μόνο επιπλέον εξάρτημα το κρεμασίδι, είδος κρεμαστού κοσμήματος που υπήρχε και στην επίσημη φορεσιά.
Τζέιμς Κλέβερλι

Ο Τζέιμς Σπένσερ Κλέβερλι (αγγλικά: James Spencer Cleverly, 4 Σεπτεμβρίου 1969), είναι Βρετανός πολιτικός και στρατιωτικός, που υπηρετεί ως Υπουργός Εξωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου, από τον Σεπτέμβριο του 2022, θέση στην οποία υπηρέτησε υπό την Κυβέρνηση της Λιζ Τρας και σήμερα υπό την Κυβέρνηση του Ρίσι Σούνακ.Είναι βουλευτής της Βουλής των Κοινοτήτων του Ηνωμένου Βασιλείου, με το Συντηρητικό Κόμμα, για την εκλογική περιφέρεια του Μπρέιντρι, από τον Μάιο του 2015.Υπό την κυβέρνηση του Μπόρις Τζόνσον, υπηρέτησε ως Υπουργός Παιδείας του Ηνωμένου Βασιλείου, από τον Ιούλιο έως τον Σεπτέμβριο του 2022, ως Υφυπουργός Εξωτερικών αρμόδιος για Ευρωατλαντικά ζητήματα, από τον Φεβρουάριο έως τον Ιούλιο του 2022, και ως Συμπρόεδρος του Συντηρητικού Κόμματος, από τον Ιούλιο του 2019 έως τον Φεβρουάριο του 2020.

 Ο Τζέιμς Κλέβερλι, γεννήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1969 στο Λονδίνο, όπου και μεγάλωσε. Ο πατέρας του είναι Άγγλος και η μητέρα του είναι από τη Σιέρα Λεόνε. Αφού αποφοίτησε από το Λύκειο του "Colfe's School" το 1988, σπούδασε Διαχείριση Ξενοδοχειακών Επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο του Δυτικού Λονδίνου και έλαβε πτυχίο (BA) το 1994.Πριν την ενασχόλησή του με την πολιτική, διαχειριζόταν ιστοσελίδες, για να βοηθήσει μικρές επιχειρήσεις να αναπτυχθούν. Έχει εργαστεί στο παρελθόν ως διευθυντής διεθνών πωλήσεων στην εκδοτική εταιρεία "Informa" και στην εκδοτική εταιρεία "Verenigde Nederlandse Uitgeverijen". Το 2008, συνίδρυσε την εκδοτική εταιρεία "Point and Fire".Από το 1991 και έκτοτε, υπηρετεί στις Βρετανικές Ένοπλες Δυνάμεις. Σήμερα κατέχει τον βαθμό του Αντισυνταγματάρχη. Προσωπική ζωή Είναι παντρεμένος από το 2000, με τη Σούζαν Σπαρκς, με την οποία έχουν αποκτήσει μαζί δύο γιους. Διαμένει σε μια συνοικία του Νοτιοανατολικού Λονδίνου.
Ακαδημία Πλάτωνος (Αθήνα)

Η Ακαδημία Πλάτωνος είναι περιοχή στο δυτικό τμήμα της Αθήνας. Έχει έκταση 1 τετρ. χιλιόμετρο και πληθυσμό περίπου 15.000 κατοίκους και υπάγεται στο τέταρτο διαμέρισμα του Δήμου Αθηναίων.

 Η περιοχή οφείλει την ονομασία της στον ήρωα Ακάδημο, και τη φιλοσοφική σχολή, την Ακαδημία, που ίδρυσε ο Πλάτων το 387 π.Χ., η οποία λειτούργησε μέχρι την παύση της από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό το 529. Οι ανασκαφές στην περιοχή άρχισαν το 1929 και συνεχίζονται υπό την εποπτεία της Γ' Εφορείας Αρχαιοτήτων. Η περιοχή βρίσκεται κοντά στην οδό Λένορμαν και τη λεωφόρο Αθηνών. Συνορεύει βόρεια με τα Σεπόλια, ανατολικά με τον Κολωνό και νότια με το Βοτανικό και τον Προφήτη Δανιήλ. Η αστική και βιομηχανική ανάπτυξη της Ακαδημίας Πλάτωνος ξεκίνησε στις αρχές του 20ού αιώνα, με μεγαλύτερη ένταση την περίοδο μετά το τέλος του Β' Παγκόσμιου και του Εμφυλίου πολέμου. Στην περιοχή εδρεύει ο αθλητικός σύλλογος Ποδοσφαιρικό Αθλητικό Εκδρομικό Σωματείο «ο Πλάτων», γνωστός απλά ως «Πλάτων Αθηνών», με επίσημο έτος ίδρυσης το 1951. Διαθέτει τμήμα ποδοσφαίρου ενώ στο παρελθόν διέθετε και τμήμα πυγμαχίας.Τα πρώτα δύο χρόνια αγωνίστηκε ως ανεξάρτητο σωματείο. Το 1953 αναγνωρίστηκε επίσημα από την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία με Αριθμό Μητρώου ΕΠΟ 436 και έγινε μέλος της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αθηνών, όπου και αγωνίζεται από την αγωνιστική περίοδο 1953-54. Ανεβαίνοντας σταδιακά τις κατηγορίες των πρωταθλημάτων της ΕΠΣΑ, τη σεζόν 1963-64 αγωνίζεται για πρώτη φορά στην Α΄ Κατηγορία. Τη σεζόν 1965-66 τερμάτισε στην 3η θέση, δίνοντας του το δικαίωμα ανόδου στην Γ΄ Εθνική. Τη σεζόν 1966-67 αγωνίστηκε στον 1ο υποόμιλο του 1ου ομίλου της Γ΄ Εθνικής και τερμάτισε στην 4η θέση με αντιπάλους τους Φωκικό Άμφισσας, Κάδμο Θηβών, Άρη Αγίου Κωνσταντίνου, Παγχιακό και τους Αστέρα Ζωγράφου, Π.Α.Ο. Σαφράμπολη, Αττικό και Αθηναϊκό. Ωστόσο όμως, με απόφαση του καθεστώτος καταργείται η Γ΄ Εθνική και επιστρέφει στην Α΄ ΕΠΣΑ όπου και θα παραμείνει έως τις αρχές της επόμενης δεκαετίας, όποτε και υποβιβάζεται. Έκτοτε αγωνίζεται μεταξύ Γ΄ και Β΄ ΕΠΣΑ. Λεωφορειακές γραμμές (Πηγή: ΟΑΣΑ) 051 ΣΤ. ΥΠΕΡ. ΛΕΩΦ. ΚΗΦΙΣΟΥ - ΟΜΟΝΟΙΑ (ΜΕΣΩ ΑΚΑΔ. ΠΛΑΤ.) 12 ΖΑΠΠΕΙΟ - ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ (ΑΓ. ΙΕΡΟΘΕΟΣ) Α13 ΟΜΟΝΟΙΑ - ΚΗΠΟΥΠΟΛΗ Α15 ΣΤ. ΛΑΡΙΣΗΣ - ΔΑΣΟΣ Β15 ΣΤ. ΛΑΡΙΣΗΣ - ΠΑΛΑΤΑΚΙ Κωνσταντίνος Γιάνναρης, σκηνοθέτης Γιώργος Ζαμπέτας, μουσικοσυνθέτης Κατερίνα Λέχου, ηθοποιός Μπέτυ Λιβανού, ηθοποιός Φίλιππος Συρίγος, αθλητικογράφος Ενημερωτικό φυλλάδιο με τίτλο «ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΠΛΑΤΩΝΟΣ» της Εφορείας Αρχαιοτήτων Αθηνών (Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού, Αθήνα, 2015)
Feldgendarmerie

Η Φέλντζανταρμερί (γερμανικά:Feldgendarmerie, από το Γαλλικό gens d' armée, άνδρες του στρατού -> gendarmerie, χωροφυλακή και το Γερμανικό Feld, πεδίο), ήταν η στρατονομία του γερμανικού στρατού από το τέλος των Ναπολεόντειων πολέμων έως το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

 Η Feldgendarmerie σχηματίστηκε από τη συνένωση γερμανικών στρατιωτικών μονάδων, κυρίως κατά την πολεμική περίοδο από το 1866 έως το 1870. Στην αρχή των εχθροπραξιών του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1914, αποτελούταν από 33 μονάδες, που έφτασαν τις 150 κατά το τέλος του πολέμου. Η Feldgendarmerie (γνωστή πλέον και με το ψευδώνυμο Kettenhunde, δηλαδή "δεμένα σκυλιά", λόγω του κολάρου που φορούσαν οι στρατονόμοι) έπαιξε σημαντικό ρόλο μέχρι το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου όντας υπεύθυνη για τη σύλληψη δεκάδων χιλιάδων λιποτακτών και την εκτέλεση πολλών απ' αυτούς, σύμφωνα με τη "φόρμουλα" του Χίτλερ που όριζε πως "οι στρατιώτες μπορούν να πεθάνουν, αλλά οι λιποτάκτες πρέπει να πεθάνουν". Προς το τέλος του πολέμου, καθώς η υποστήριξη του λαού σε αμυντικές ενέργειες άρχισε να μειώνεται, ανατέθηκαν στη Feldgendarmerie αποστολές που αμαύρωσαν την εικόνα των στρατονόμων. Αυτές οι αποστολές περιελάμβαναν κυρίως την έρευνα για λιποτάκτες μεταξύ των προσφύγων και την αποστολή προσφύγων στο μέτωπο. Σε άλλες περιοχές, μονάδες της Feldgendarmerie στάλθηκαν ως δυνάμεις κατοχής, κυρίως σε διοικητικά κέντρα της Βέρμαχτ. Ασχολούνταν επίσης με τη διευθέτηση της κυκλοφορίας, περιπολίες, εκτελέσεις αντιστασιακών και στρατιωτών του εχθρού, έλεγχο του κυνηγιού, της αλιείας και της αγροτικής παραγωγής, καθώς και παρεμπόδιση λήψης από τους τοπικούς πληθυσμούς φυλλαδίων που ρίπτονταν με εχθρικά αλεξίπτωτα. Η συμμετοχή της Feldgendarmerie στα εγκλήματα πολέμου που διέπραξαν οι άνδρες των SS δεν έχει αποδειχθεί επίσημα, αν και αυτή η ενότητα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου έχει γίνει αντικείμενο πολλών δημοσιεύσεων και ερευνών. Μετά την επανίδρυση του Γερμανικού Ομοσπονδιακού Στρατού (Bundeswehr), το 1955, πολλές μονάδες άλλαξαν τα ονόματά τους για να αποφεύγεται οποιαδήποτε ταύτιση με τις αντίστοιχες της Βέρμαχτ. Έτσι, η νέα στρατονομία του γερμανικού στρατού ονομάστηκε Φέλντγιέγκερ (Feldjäger), το οποίο ήταν επίσης το όνομα της παλαιάς πρωσικής στρατονομίας). Ιστορία της Feldgendarmerie (Αγγλικά)Αρχειοθετήθηκε 2012-02-05 στο Wayback Machine.
Σαλαμίνα (πόλη)

Η Σαλαμινα είναι η μεγαλύτερη πόλη και πρωτεύουσα του ομώνυμου νησιού. Ο πληθυσμός της είναι 25.370 κάτοικοι, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Αποτελεί έδρα του Δήμου Σαλαμίνας, όπως προέκυψε με την εφαρμογή του Προγράμματος Καλλικράτης, και περιλαμβάνει ολόκληρο το νησί.. Η πόλη βρίσκεται στη δυτική πλευρά του νησιού, στον μυχό του όρμου της Σαλαμίνας. Αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους νησιωτικούς οικισμούς της Ελλάδας.

 Η πόλη της Σαλαμίνας είναι χτισμένη στο βορειότερο τμήμα του νησιού. Καλύπτει την έκταση μεταξύ του όρμου της Σαλαμίνας Πρόκειται ουσιαστικά για τη συνέχεια του πολεοδομικού συγκροτήματος της Αθήνας, με το οποίο γειτνιάζει. Το ανατολικό της τμήμα περιλαμβάνει τη συνοικία Παλούκια, στην οποία βρίσκεται το κύριο λιμάνι του νησιού. Τα Παλούκια υπήρξαν παλαιότερα ξεχωριστός οικισμός. Σταδιακά ενώθηκαν πολεοδομικά με τη Σαλαμίνα και αποτέλεσαν συνοικία της πόλης.Η πόλη διαθέτει αρχαιολογικό μουσείο που στεγάζεται από το 2010 στο κτίριο του παλιού Καποδιστριακού σχολείου του νησιού και λαογραφικό μουσείο που στεγάζεται σε αίθουσα του νέου δημαρχείου.Αξιόλογα κτίρια της πόλης είναι οι ναοί τους Αγίου Μηνά και Αγίου Δημητρίου που βρίσκονται στο κέντρο της. Ο ναός του Αγίου Μηνά είναι ο μητροπολιτικός ναός της Σαλαμίνας. Εγκαινιάστηκε το 1869 και περιλαμβάνει έργα του Γιαννούλη Χαλεπά. Ο ναός του Αγίου Δημητρίου κατασκευάστηκε το 1806. Περιλαμβάνει γλυπτά έργα του Γιαννούλη Χαλεπά και αγιογραφίες του Πολυχρόνη Λεμπέση. Στον ναό βρίσκεται επίσης ο τάφος του Γεώργιου Καραϊσκάκη. Σύμφωνα με τα στοιχεία του μετεωρολογικού σταθμού του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών και του Χαροκόπειου Πανεπιστημίου η Σαλαμίνα παρουσιάζει θερμό ημίξηρο κλίμα με ήπιους χειμώνες και τις υψηλότερες καλοκαιρινές μέσες μέγιστες θερμοκρασίες στη μητροπολιτική Αθήνα μαζί με τη Νέα Φιλαδέλφεια. Δήμος Σαλαμίνας
Ζαν ντε Λα Φονταίν

Ο Ζαν ντε Λα Φονταίν - και Λαφονταίν απλώς στην ελληνική βιβλιογραφία (γαλλικά: Jean de La Fontaine, 8 Ιουλίου 1621 - 13 Απριλίου 1695), ήταν Γάλλος ποιητής, περίφημος για το έργου του Μύθοι.

 Ο Λα Φονταίν ήταν από ευκατάστατη αστική οικογένεια άρχισε θεολογικές σπουδές τις οποίες εγκατέλειψε χάριν της νομικής. Έγινε δικηγόρος αλλά το πάθος του ήταν η λογοτεχνία. Παντρεύτηκε και χώρισε πολύ γρήγορα και προσκολλήθηκε μετά στον πανίσχυρο υπουργό του Λουδοβίκου ΙΔ΄ Νικολά Φουκέ, για τον οποίο έγραφε υμνητικά ποιήματα. Μετά την πτώση του Φουκέ, ο ονειροπόλος, αφηρημένος και επιπόλαιος Λα Φονταίν έζησε μέχρι το τέλος της ζωής του ως παράσιτος σε μέγαρα φιλόμουσων ευγενών (είκοσι χρόνια, σχεδόν ως τον θάνατό του, στο μέγαρο της μαντάμ ντε Σαμπλιέρ). Το 1684 εξελέγη μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας και πήρε μέρος στη "Διαμάχη των Αρχαίων και των Συγχρόνων" (Querelle des Anciens et des Modernes) τασσόμενος με το μέρος των «Αρχαίων». Οφείλει τη δόξα του στους Μύθους του. Αντλούσε τα θέματά του από παντού, κυρίως όμως από τον Αίσωπο, τα μεταμόρφωνε με αξιοθαύμαστη τέχνη με ποικιλία ύφους και ψυχολογικό βάθος και κατέληγε σε ηθικό δίδαγμα απεικονίζοντας όλους τους χαρακτήρες και καταστάσεις. Σπουδαιότερα έργα του είναι η συλλογή διηγημάτων Contes (1665) και προ πάντων οι Μύθοι (1668) με απειράριθμες επανεκδόσεις.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1947

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1947 διεξήχθη στις 9 Μαρτίου στην Ελευσίνα υπό την αιγίδα του ΣΕΓΑΣ. Τις προηγούμενες εβδομάδες είχαν διεξαχθεί τα περιφερειακά πρωταθλήματα.

 Το περιφερειακό πρωτάθλημα Αττικής διεξήχθη την Κυριακή 23 Φεβρουαρίου σε διαδρομή μήκους 7 χλμ στο Παλαιό Φάληρο με αφετηρία και τερματισμό το γυμναστήριο του ΑΟ Π. Φαλήρου και διαδρομή προς την Αγία Βαρνάρα. Στον αγώνα μετείχαν 17 δρομείς και εκτός συναγωνισμού ο Αθ. Ραγάζος, ο οποίος τερμάτισε δεύτερος. Νικητής ήταν ο Βασίλης Μαυραπόστολος του Π. Φαλήρου. Το πανελλήνιο πρωτάθλημα ανωμάλου δρόμου ανδρών διεξήχθη την Κυριακή 9 Μαρτίου σε διαδρομή μήκους 7 χλμ, η οποία είχε ως αφετηρία την παραλία Ελευσίνας και τερματισμό το Στάδιο του Πανελευσινιακού, αφού οι αθλητές έτρεξαν στον κάμπο της Ελευσίνας. Μετείχαν πολλοί αθλητές από το κέντρο και από την επαρχία. Για τη μετάβαση των αθλητών από την Αθήνα ο ΣΕΓΑΣ διέθεσε αυτοκίνητο, με σημείο αφετηρίας το Στάδιο. Πρωταθλητής αναδείχθηκε για τρίτη συνεχόμενη χρονιά ο Αθανάσιος Ραγάζος του Αλμυρού Βόλου και στο ομαδικό ο Πειραϊκός Σύνδεσμος. "Αθλητική Ηχώ", 25/2/1947 και 10/3/1947. "Εμπρός", 9/3/1947. "Εμπρός", 11/3/1947.
Ζερόμ Κοτζιά

Ο Ζερόμ Εζέν Κοτζιά (Jérôme Eugène Coggia, 18 Φεβρουαρίου 1849 – 15 Ιανουαρίου 1919) ήταν Γάλλος αστρονόμος με καταγωγή από την Κορσική. Ο Κοτζιά γεννήθηκε στο Αιάκειο (Αζαξιό) της Κορσικής και εργάσθηκε στο Αστεροσκοπείο της Μασσαλίας από το 1866 μέχρι το 1917. Ο Κοτζιά ανακάλυψε αρκετούς κομήτες και 5 αστεροειδείς. Μεταξύ των κομητών ο αναφερόμενος συνήθως ως «Κομήτης Κοτζιά» ήταν ο φωτεινός C/1874 H1. Ο σημαντικότερος όμως είναι ο περιοδικός κομήτης 27P/Κρόμελιν, γνωστός παλαιότερα ως «Κομήτης Πονς-Κοτζιά-Βίνεκε-Φορμπς» (πλέον η Διεθνής Αστρονομική Ένωση δέχεται το πολύ τρία ονόματα αστρονόμων στην ονομασία ενός κομήτη).

 Συγκεκριμένα ο Κοτζιά ανεκάλυψε μόνος ή με άλλους αστρονόμους (αλλά ανεξάρτητα από αυτούς) τους παρακάτω 6 κομήτες: C/1870 Q1 27P/Κρόμελιν (Crommelin) C/1874 H1 (Κοτζιά) C/1874 Q1 C/1877 R1 C/1890 O1 Από τους αστεροειδείς, ο πρώτος που ανακαλύφθηκε από τον Κοτζιά είναι ο 96 Αίγλη, το 1868, και ο τελευταίος ο 444 Γκύπτις, το 1899. Ο Κοτζιά βραβεύθηκε από τη Γαλλική Ακαδημία Επιστημών με το Βραβείο Λαλάντ το 1873 και πάλι το 1916. Επίσης, τιμήθηκε από την Αστρονομική Εταιρεία του Ειρηνικού με το «Μετάλλιο Κομητών Donohoe» για την ανακάλυψη του κομήτη C/1890 O1 (το μετάλλιο άρχισε να απονέμεται από εκείνο το έτος, το 1890). J. Coggia @ Astrophysics Data System Nécrologie, L'Astronomie, τόμος 33 (1919), σελ. 92. (σύντομη νεκρολογία στη γαλλική) Jerome Eugene Coggia, από τη σελίδα του Wolfgang Steinicke
Νεροτριβιά Ευβοίας

Η Νεροτριβιά είναι χωριό του Δήμου Διρφύων - Μεσσαπίων της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 353 κατοίκους. Είναι κτισμένη αμφιθεατρικά σε υψόμετρο 270 μ. στις υπώρειες του όρους Καντήλι με θέα τον βόρειο Ευβοϊκό. Απέχει 29 χιλιόμετρα από τη Χαλκίδα και 17 χιλιόμετρα από τα Ψαχνά.

 Το χωριό φέρεται να δημιουργήθηκε στους βυζαντινούς χρόνους. Το 1835 η Νεροτρουβιά προσαρτήθηκε στον δήμο Μεσσαπίων. Από το 1841 μέχρι το 1866 υπαγόταν στον Δήμο Χαλκιδέων, αλλά με το ΦΕΚ 69Α - 03/11/1866 προσαρτήθηκε πάλι στον δήμο Μεσσαπίων. Με την κατάργηση των δήμων το 1912 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας και το 1920 το χωριό μετονομάστηκε σε Νεροτριβιά. Με το πρόγραμμα Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον δήμο Μεσσαπίων και με το πρόγραμμα Καλλικράτης στον δήμο Διρφύων - Μεσσαπίων,που έχει έδρα τα Ψαχνά. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Ο καθεδρικός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στους Αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη. Είναι βυζαντινού ρυθμού, με μεγάλο τρούλο. Πέντε χιλιόμετρα ανατολικά του χωριού βρίσκεται το εξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου. Κοντά στο χωριό βρίσκονται οι παραλίες Κακοπέρατο, Θεοτόκος, Λιμενάρι και Δάφνη.
Τζο Χένιγκ

Ο Τζόσεφ Κέρτις "Τζο" Χένιγκ (γεν. 1 Οκτωβρίου 1979) είναι Αμερικάνος επαγγελματίας παλαιστής. Έχει συμβόλαιο με την εταιρεία πάλης WWE, ενώ είναι γνωστός με το ψευδώνυμο του "Κέρτις Άξελ".

 Τον Ιούλιο 2007, ο Χένιγκ άρχισε να ασχολείται επαγγελματικά με την πάλη. Εργάστηκε στο World League Wrestling, όπου κατάφερε να μείνει αήττητος για εννέα μήνες. Στα μέσα του 2008, ο Χένιγκ υπέγραψε συμβόλαιο με το WWE και σύντομα στάλθηκε στο εκπαιδευτήριο FCW. Τον Σεπτέμβριο, έγινε ομαδικός πρωταθλητής, μαζί με τον Χιθ Σλέιτερ. Τον Φεβρουάριο του 2009, ο Χένιγκ κατέκτησε το κορυφαίο πρωτάθλημα του FCW. Μέχρι τον Ιούλιο που αποδεσμεύτηκε απο το FCW, ο Χένιγκ κέρδισε άλλα δύο ομαδικά πρωταθλήματα. Έπειτα, ο Χένιγκ άρχισε να χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο "Μάικλ ΜακΓκιλικάτι" και συμμετείχε στη δεύτερη σεζόν του NXT, με εκπαιδευτή τον Κόφι Κίνγκστον. Στο NXT, αναδείχθηκε δεύτερος και γι'αυτό άρχισε να υποδύεται τον ρόλο του κακού. Τον Οκτώβριο του 2010, ο ΜακΓκιλικάτι μαζί με τον Χάσκι Χάρρις, αναμείχθηκαν σε αγώνα του Τζον Σίνα, κοστίζοντας του τη νίκη. Αργότερα, οι δυο τους έγιναν μέλη της ομάδας Νέξους και εμφανίζονταν συστηματικά στο εβδομαδιαίο σόου, Raw. Η ομάδα αυτή συνήθιζε να προκαλεί διαταραχές στα σόου και να χτυπούν διάφορους παλαιστές χωρίς λόγο. Τον Μάιο του 2011, κέρδισε το Ομαδικό Πρωτάθλημα WWE μαζί με τον Ντέιβιντ Οτάνγκα. Οι δυο τους, κράτησαν τους τίτλους μέχρι τον Αύγουστο. Απο τότε και μετά ο ΜακΓκιλικάτι έμεινε στην αφάνεια και συμμετείχε σε ασήμαντους για το κοινό αγώνες. Το 2013 η καριέρα του ανανεώθηκε, αφού τον Μάιο επέστρεψε στο Raw με το ψευδώνυμο "Κέρτις Άξελ" και με τον Πολ Χέιμαν ως μάνατζερ του. Την ίδια μέρα, ο Άξελ νίκησε τον Τριπλ Έιτς, αφού ο τελευταίος δεν μπορούσε να συνεχίσει τον αγώνα. Επιπλέον, πήρε αντικανονικές νίκες κόντρα στον Τζον Σίνα και τον Κρις Τζέρικο, μέχρι που αποφάσισε να μπει στην διεκδίκηση του Διηπειρωτικού Πρωταθλήματος. Αφού νίκησε τους Γουέιντ Μπάρετ και Μιζ, ο Άξελ έγινε ο νέος Διηπειρωτικός Πρωταθλητής. Ο Τζο Χένιγκ είναι υιός του θρυλικού παλαιστή Κερτ Χένιγκ και έχει τρία αδέρφια. Επίσης, μαζί με τη γυναίκα του απέκτησαν έναν υιό, το 2009. Curtis Axel Axehole (Hangman's facebuster) Perfect-Plex (Bridging fisherman suplex) Turning Heads (Running one-armed swinging neckbreaker)Michael McGillicutty McGillicutter (Running one-armed swinging neckbreaker)Joe Hennig Hennig-Plex (Bridging fisherman suplex) Backbreaker Belly to back suplex Diving pointed elbow drop Diving crossbody Dropkick Feint clothesline Rolling neck snap Running knee smash Saito suplex Sliding clothesline Προφίλ στο OWoW.com Προφίλ στο Accelerator3359.com
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 1998

Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 1998 ήταν η 28η διοργάνωση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Ενόργανης Γυμναστικής, που διεξήχθη από την Ελληνική Γυμναστική Ομοσπονδία (Ε.Γ.Ο.). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα. Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν οι κατηγορίες ανδρών, γυναικών, εφήβων και νεανίδων. Πρωταθλήτρια ομάδα στους άνδρες αναδείχθηκε o Α.Σ. Αλέξανδρος Θεσσαλονίκης και στις γυναίκες ο Α.Γ.Σ. Πρωτέας Αιγάλεω.

 1996 | 1997 | 1998 | 1999 | 2000 Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης — Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού — Η Ιστορική Εξέλιξη της Ενόργανης Γυμναστικής στη Θεσσαλονίκη και τα Πανελλήνια Πρωταθλήματα στο Internet Archive Όλα έτοιμα για το πανελλήνιο πρωτάθλημα ενόργανης – Οι νικητές των προηγούμενων διοργανώσεων (1997—2008) στο Internet Archive Η «χρυσή βίβλος» των πανελληνίων πρωταθλημάτων ενόργανης: Οι «συλλέκτες τίτλων» στα 20 χρόνια ζωής της Ε.Γ.Ο. (1997—2016)
Κύπελλο Στάνκοβιτς 2006

Το Κύπελλο Στάνκοβιτς 2006 είναι η δεύτερη έκδοση του Κυπέλλου Στάνκοβιτς το οποίο διεξήχθη στις πόλεις Ναντσίνγκ και Κουνσάν στην Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας στις 11-15 Αυγούστου.

 Αυστραλία (FIBA Oceania Πρωταθλητής) Βραζιλία (FIBA Americas Πρωταθλητής) Κίνα (FIBA Ασίας Πρωταθλητής) Γαλλία (FIBA Europe 2ος επιλαχών) Γερμανία (FIBA Europe 1ος επιλαχών) Ελλάδα (FIBA Europe Πρωταθλητής)Οι ομάδες χωρίστηκαν σε 2 ομίλους. 11 Αυγούστου – Ελλάδα - Αυστραλία 68-60 12 Αυγούστου – Γαλλία - Ελλάδα 72-68 13 Αυγούστου – Αυστραλία - Γαλλία 77 - 71 Α1 – Ελλάδα Α2 – Γαλλία Α3 – Αυστραλία 11 Αυγούστου – Γερμανία - Κίνα 82-73 12 Αυγούστου – Γερμανία - Βραζιλία 76-75 13 Αυγούστου – Βραζιλία - Κίνα 88-78 Β1 – Γερμανία Β2 – Βραζιλία Β3 – Κίνα 15 Αυγούστου (Α3-Β3) Αυστραλία - Κίνα 61-63 15 Αυγούστου (Α2-Β2) Γαλλία - Βραζιλία 86-74 15 Αυγούστου (Α1-Β1) Ελλάδα - Γερμανία 84-47 1. Ελλάδα 2. Γερμανία 3. Γαλλία 4. Βραζιλία 5. Κίνα 6. Αυστραλία Ντιρκ Νοβίτσκι ( Γερμανία) Τόνι Πάρκερ ( Γαλλία) Λεάντρο Μπαρμπόσα ( Βραζιλία) Ντιρκ Νοβίτσκι ( Γερμανία) Άντερσον Βαρεζάο ( Βραζιλία) Γιάο Μινγκ ( Κίνα) Επίσημη ιστοσελίδα
Βερνίκι νυχιών

Το βερνίκι νυχιών, γνωστό ως όζα στην βόρεια Ελλάδα και ως μανό στην νότια Ελλάδα, είναι το βερνίκι που μπορεί να εφαρμοστεί στα νύχια του ανθρώπου για να τα διακοσμήσει και να προστατεύσει τις πλάκες των νυχιών. Το σκεύασμα έχει αναθεωρηθεί επανειλημμένα για να ενισχύσει τα διακοσμητικά αποτελέσματά του και για την καταστολή της πυρόλυσης ή της απολέπισης. Οι άνθρωποι χρησιμοποιούν αυτό το υγρό για να δημιουργήσουν απλά και περίπλοκα σχέδια με φωτεινά χρώματα.

 Το βερνίκι προέρχεται από την Κίνα και χρονολογείται από το 3000 π.Χ. Γύρω στο 600 π.Χ., κατά τη διάρκεια της δυναστείας Zhou, το βασιλικό παλάτι προτιμούσε τα χρώματα χρυσού και αργύρου. Ωστόσο, το κόκκινο και το μαύρο τελικά αντικατέστησαν αυτά τα χρώματα ως βασιλικά αγαπημένα. Κατά τη διάρκεια της δυναστείας του Μινγκ, τα βερνίκια νυχιών παραγόταν από ένα μείγμα που περιελάμβανε μελισσοκέρι, ασπράδια αυγών, ζελατίνη, φυτικές βαφές και αραβικό κόμμι. Στην Αίγυπτο, οι κατώτερες τάξεις προτιμούσαν ανοιχτά χρώματα. Οι μουμιοποιημένοι Φαραώ είχαν επίσης τα νύχια τους ζωγραφισμένα με χέννα. Το χρωματισμένο βερνίκι νυχιών δεν εμφανίστηκε μέχρι τη δεκαετία του 1920. Οι πρώιμες φόρμουλες δημιουργίας βερνικιών νυχιών δημιουργήθηκαν χρησιμοποιώντας βασικά συστατικά όπως λάδι λεβάντας, καρμίνη, οξειδίου του κασσίτερου και περγαμόντο.
Νουβία

Η Νουβία είναι μια περιοχή κατά μήκος του ποταμού Νείλου, η οποία εκτείνεται στη νότια Αίγυπτο και το βόρειο Σουδάν, από το Ασσουάν μέχρι τη Χαρτούμ. Οι κάτοικοί της λέγονται Νούβιοι.

 Η περιοχή έχει μακραίωνη ιστορία, και οι κάτοικοί της άρχισαν τη καλλιέργεια αγροτικών προϊόντων την 5η χιλιετία π.Χ. Η περιοχή διαθέτει πλούσιους φυσικούς πόρους, τους οποίους εμπορευόταν με τα αρχαία αιγυπτιακά βασίλεια. Το Νέο Βασίλειο της Αιγύπτου κατέλαβε τη Νουβία το 1500 π.Χ. Μετά την αποχώρηση των Αιγυπτίων ιδρύθηκε το Βασίλειο του Κους. Η πρωτεύουσα του ήταν η Μερόη, η οποία βρισκόταν στην ενδοχώρα στις όχθες του Νείλου. Στα ελληνιστικά και τα ρωμαϊκά χρόνια στα παράλια της Ερυθράς θάλασσας που βρίσκονταν κοντά στη Νουβία ήκμασαν πολλοί εμπορικοί ναύσταθμοι. Εκεί σταματούσαν για ανεφοδιασμό οι ναυτικοί που είχαν ξεκινήσει από την Αίγυπτο για την Αζανία (σημερινές Σομαλία, Κένυα, Τανζανία) ή τις μακρινές Ινδίες. Οι Νούβιοι εκείνα τα χρόνια επιδίδονταν κυρίως στο εμπόριο καβουκιών χελώνας και ελεφαντοστού (κυρίως στους εν λόγω ναυστάθμους) τα οποία ήταν άφθονα στη γη τους. Μία από τις ισχυρότερες και πλουσιότερες πόλεις του Βασιλείου του Κους ήταν το Αξούμ, το οποίο τελικά έγινε τόσο ισχυρό που κατέλυσε το βασίλειο και σχημάτισε την ομώνυμη αυτοκρατορία. Η αυτοκρατορία του Αξούμ είχε στενές εμπορικές σχέσεις με τους Βυζαντινούς και μάλιστα εκχριστιανήθηκε τον 4ο αιώνα. Περιλάμβανε εδάφη από τη Νουβία, και την Αιθιοπία. Όταν οι Βυζαντινοί έφυγαν οριστικά από την Αφρική στα μέσα του 7ου αιώνα άρχισε και η αργή αλλά σταθερή παρακμή της αυτοκρατορίας του Αξούμ. Τον 10ο αιώνα η αυτοκρατορία του Αξούμ καταλύθηκε και η Νουβία πέρασε στην κυριαρχία των Αράβων. Μεγάλο μέρος του πληθυσμού εξαραβίστηκε και οι χριστιανοί κάτοικοι του Αξούμ μετανάστευσαν στα νότια ή στην ενδοχώρα. Το 1504 το τελευταίο βασίλειο στη Νουβία καταλύθηκε από τους Άραβες. Το 1557 η περιοχή πέρασε στα χέρια των Οθωμανών. Ωστόσο η Νουβία ήταν ακριτική περιοχή και είχε μικρή γεωπολιτική και οικονομική σημασία. Ετσι η Οθωμανική παρουσία στη περιοχή ήταν περιορισμένη και βραχύβια. Στο διάστημα 1822 όλη η Νουβία έγινε μέρος της -ανεξάρτητης από τους Οθωμανούς πλέον- Αιγύπτου, που τότε τη κυβερνούσε ο Μεχμέτ Αλή Πασάς. Ωστόσο παρόλο που η Αίγυπτος ήταν de facto ανεξάρτητη, de juro ανήκε ακόμα στους Οθωμανούς. Έτσι μετά την ήττα των Οθωμανών στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο η Νουβία που τότε ήταν μέρος της Αιγύπτου έγινε βρετανικό προτεκτοράτο. Το 1954 η Αίγυπτος σε μία έξυπνη πολιτική κίνηση παραιτήθηκε οριστικά από τις διεκδικήσεις της στη Νουβία -διαλύοντσς έτσι τη τελευταία πρόφαση των Βρετανών να παραμείνουν σε αυτή τη περιοχή- η οποία έγινε μέρος του ανεξαρτητοποιημένου πλέον Σουδάν με τη ταυτόχρονη συγκατάθεση Βρετανών και Αιγυπτίων. Νουβικές πυραμίδες
Κοτσάμπ

Κοτσάμπ (Kochab) είναι το ιδιαίτερο όνομα του αστέρα β (βήτα) του αστερισμού Μικρά Άρκτος. Είναι ο δεύτερος σε φωτεινότητα αστέρας του αστερισμού μετά τον α, τον περίφημο Πολικό Αστέρα, με τον οποίο έχει μικρή διαφορά στη φωτεινότητα (μόλις 10,7%) και απέχει από αυτόν, όπως φαίνεται από τη Γη, 16,5 μοίρες περίπου. Οι ερασιτέχνες αστρονόμοι μπορούν να μεταχειρίζονται τον Κοτσάμπ ως ακριβή καθοδήγηση για την πολική ευθυγράμμιση ενός τηλεσκοπίου, καθώς στην εποχή μας ο Βόρειος Ουράνιος Πόλος απέχει 43 λεπτά της μοίρας από τον Πολικό Αστέρα, και κείται πάρα πολύ κοντά στη γραμμή που ενώνει τον Πολικό Αστέρα με τον Κοτσάμπ.

 Η ονομασία «Κοτσάμπ» εμφανίσθηκε κατά την Αναγέννηση και η σημασία της είναι αβέβαιη. Μπορεί να προέρχεται από την αραβική λέξη al-kawkab ή από την εβραϊκή kōkhāv (כוכב), που σημαίνουν αμφότερες «αστέρι». Πιθανότατα επίσης προήλθε από τις ονομασίες Alrucaba ή Rucaba του αστέρα θ Μεγάλης Άρκτου.Στην αρχαία Κίνα, υπήρχε μια ομάδα αστέρων που ονομαζόταν Πέι-τζι (北極), δηλαδή «Βόρειος Πόλος», και αποτελείτο από τα β και γ Μικράς Άρκτου, τα 5 και 4 Μικράς Άρκτου, και τον αστέρα Σ 1694. Για αυτό, ο β Μικράς Άρκτου ήταν γνωστός ως 北極二 (Πέι-τζι ερ), δηλαδή «ο Δεύτερος αστέρας του Βόρειου Πόλου, αντιπροσωπεύοντας τον Αυτοκράτορα. Ο Κοτσάμπ είναι πορτοκαλί γίγαντας αστέρας, με φασματικό τύπο K4 III. Ο αστέρας έχει φθάσει σε ένα εξελικτικό στάδιο στο οποίο έχει διογκωθεί σε 42 φορές τη διάμετρο του Ήλιου. Η αντίστοιχη μεγάλη επιφάνεια ακτινοβολεί με απόλυτη λαμπρότητά 390 φορές μεγαλύτερη αυτής του Ήλιου, καθώς η ενεργός θερμοκρασία του ανέρχεται σε 4.030 K.Με βάση θεωρητικά εξελικτικά πρότυπα, η μάζα του β Μικράς Άρκτου εκτιμάται σε 2,2 ± 0,3 φορές μεγαλύτερη από την ηλιακή. Ο αστέρας είναι ελαφρώς μεταβλητός αστέρας με περίοδο μεταβολής 4,6 ημέρες, και επειδή οι αστεροσεισμολογικές συχνότητες είναι συνάρτηση της μάζας του, υπολογίζεται από αυτό μία άλλη, μικρότερη τιμή για τη μάζα: 1,3 ± 0,3 ηλιακή.Από το 1500 π.Χ. περίπου μέχρι και τους πρώτους αιώνες μ.Χ. ο Κοτσάμπ και ο γειτονικός του γ Μικράς Άρκτου επείχαν τη θέση δίδυμων πολικών αστέρων. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι αστρονόμοι αναφέρονταν σε αυτούς με την επωνυμία «οι αδύνατο να καταστραφούν». Ωστόσο, κανένας από τους δύο αυτούς αστέρες ήταν εξίσου κοντά στον Βόρειο Ουράνιο Πόλο, όσο είναι σήμερα ο Πολικός. Σήμερα αναφέρονται κάποτε ως οι «Φρουροί του Πόλου». Η ηλικία του Κοτσάμπ εκτιμάται σε 2 ως 4 δισεκατομμύρια έτη. Το 2014 ανακοινώθηκε η ανακάλυψη ενός μεγάλου πλανήτη που περιφέρεται γύρω από τον Κοτσάμπ μία φορά κάθε 522 γήινες ημέρες, έχοντας μάζα μεγαλύτερη των 6,1 μαζών Δία. Η μέση απόσταση πλανήτη-αστέρα είναι 1,4 ± 0,1 AU, ενώ η εκκεντρότητα της τροχιάς του πλανήτη είναι 0,19 ± 0,02 Κατάλογος αστέρων της Μικράς Άρκτου
Το μυστικό του σκοτεινού θαλάμου

Το μυστικό του σκοτεινού θαλάμου (ιαπωνικά: ダゲレオタイプの女‎) είναι ρομαντική ταινία τρόμου του 2016 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Κιγιόσι Κουροσάβα. Πρόκειται για μια συμπαραγωγή ανάμεσα στην Ιαπωνία, τη Γαλλία και το Βέλγιο. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι ηθοποιοί Ταχάρ Ραχίμ, Κονστάνς Ρουσό, Ολιβιέ Γκουρμέ, Ματιέ Αμαλρίκ και Μαλίκ Ζιντί.

 Ο Στεφάν, ο οποίος είναι διάσημος φωτογράφος μόδας, ζει απομονωμένος σε ένα ερειπωμένο σπίτι που βρίσκεται στα προάστια του Παρισιού, μαζί με την κόρη του και μούσα του , τη Μαρί. Ο Στεφάν έχει μια εμμονή με τον απροσδόκητο θάνατο της γυναίκας του και φτιάχνει τις δαγκεροτυπίες της καθημερινά, χρησιμοποιώντας την κόρη του ως μοντέλο. Για να γίνει αυτό, η Μαρί πρέπει να μένει ακίνητη για αρκετή ώρα, ενώ φορά ένα παλιομοδίτικο μπλε φόρεμα. Ο Ζαν, ένας νεαρός Παριζιάνος που είναι ο νέος βοηθός του Στεφάν, ερωτεύεται τη Μαρί. Ενοχλείται από τις μακράς διάρκειας φωτογραφήσεις και, μαζί με τη Μαρί, προσπαθεί να βρει έναν τρόπο για να απαλλάξει τον Στεφάν από την εμμονή που τον ταλανίζει. Ο Ζαν αποφασίζει να πείσει τον Στεφάν να πουλήσει την ακίνητη περιουσία του. Τα χρήματα που θα απάρει από την πώληση θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να ξεκινήσει εκ νέου τη ζωή του αλλού — από τη μια για τον Ζαν, που θέλει να ζήσει με τη Μαρί, και από την άλλη για τον φωτογράφο, που μπορεί να ξαναφτιάξει το φωτογραφικό του στούντιο. Παρ' όλα αυτά, τα πράγματα δεν πάνε όπως τα σχεδίαζαν. Ταχάρ Ραχίμ ως Ζαν Κονστάνς Ρουσό ως Μαρί Ολιβιέ Γκουρμέ ως Στεφάν Μαριέ Αμαλρίκ ως Βενσάν Μαλίκ Ζιντί ως Υομά Βαλερί Σιμπιλιά ως Ντενίζ Ζακ Κολάρ ως Λουί Η ταινία Το μυστικό του σκοτεινού θαλάμου έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο του 2016 στις 11 Σεπτεμβρίου 2016. Κυκλοφόρησε επίσης στην Ιαπωνία στις 15 Οκτωβρίου 2016, και στη Γαλλία στις 8 Μαρτίου 2017. Στη συνέχεια, προβλήθηκε στο 21ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Μπουσάν, στο 29ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τόκιο, στο Nippon Connection του 2017, καθώς και στο Japan Cuts του 2017. Επίσημος ιστότοπος (στα ιαπωνικά) Το μυστικό του σκοτεινού θαλάμου στην IMDb
Γκαλίνα Ουλάνοβα

Η Γκαλίνα Σεργκέιεβνα Ουλάνοβα (ρωσικά: Галина Сергеевна Уланова‎, 8 Ιανουαρίου 1910 - 21 Μαρτίου 1998) ήταν Ρωσίδα χορεύτρια μπαλέτου. Συχνά αναφέρεται ως μία από τις μεγαλύτερες μπαλαρίνες του 20ού αιώνα.

 Η Ουλάνοβα γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας, όπου και σπούδασε υπό την Αγκριπίνα Βαγκάνοβα και τη μητέρα της, μια μπαλαρίνα του αυτοκρατορικού ρωσικού μπαλέτου. Όταν έγινε μέλος του θεάτρου Μαριίνσκι το 1928, ο Τύπος βρήκε στο "μεγάλο στυλ της Σεμιόνοβνα, χάρη, στην ίδια εξαιρετική πλαστικότητα και ένα είδος σαγηνευτικής σεμνότητας στις χειρονομίες της". Λένε ότι ο Κωνσταντίνος Στανισλάβσκι, γοητευμένος με το στιλ της ηθοποιίας, την παρακάλεσε να συμμετάσχει στις σκηνικές του παραγωγές. Το 1944, όταν η φήμη της έφτασε στον Ιωσήφ Στάλιν, την μετέφερε στο Θέατρο Μπολσόι, όπου θα ήταν η prima ballerina assoluta για 16 χρόνια. Την επόμενη χρονιά, χόρεψε τον ρόλο του τίτλου στην παγκόσμια πρεμιέρα της Σταχτοπούτας του Σεργκέι Προκόφιεφ . Η Ουλάνοβα υπήρξε σπουδαία ηθοποιός καθώς και χορεύτρια, και όταν επιτέλους της επιτράπηκε να περιοδεύσει στο εξωτερικό σε ηλικία 46 ετών, συνεπαρμένες οι βρετανικές εφημερίδες έγραψαν ότι «η Γκαλίνα Ουλάνοβα στο Λονδίνο γνώρισε τον μεγαλύτερο θρίαμβο κάθε μεμονωμένου χορευτή από την Άννα Παύλοβα ». Έχοντας αποσυρθεί από τη σκηνή σε ηλικία 50 ετών, προπόνησε πολλές γενιές των Ρώσων χορευτών. Η Γκαλίνα Ουλάνοβα ήταν ένας από τους λίγους χορευτές που έλαβαν το μετάλλιο του Ήρωα της Σοσιαλιστικής Εργασίας και ο μοναδική που έλαβε αυτή την τιμή δύο φορές.Της απονεμήθηκε το βραβείο Στάλιν το 1941, 1946, 1947, 1950 και το βραβείο Λένιν το 1957. Ακόμα εκλέχθηκε Επίτιμο Μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών το 1960. Πέθανε το 1998 στη Μόσχα, σε ηλικία 88 ετών, και θάφτηκε στο νεκροταφείο της Κοιμητήριο Νοβοντέβιτσι . Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Galina Ulanova στο Wikimedia Commons
Δημοψήφισμα των νήσων Κόκος (Κήλινγκ) (1984)

Ένα δημοψήφισμα για το καθεστώς έλαβε χώρα στις νήσους Κόκος στις 6 Απριλίου 1984. Όλοι οι εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι συμμετείχαν στην ψηφοφορία, με το 88% να ψηφίζουν την ενσωμάτωση της περιοχής στην Αυστραλία. Το δημοψήφισμα έχει χαρακτηριστεί ως η "μικρότερη πράξη αυτοδιάθεσης που έγινε ποτέ".

 Τα νησιά ανακαλύφθηκαν το 1609 από τον Ουίλιαμ Κήλινγκ και έμειναν ακατοίκητα ως το 1826. Τα νησιά Κόκος διοικούνταν από το Ηνωμένο Βασίλειο από το 1857 έως το 1955, όταν τα νησιά μεταφέρθηκαν από την αποικία της Σιγκαπούρης στην Αυστραλία, ενώ τα νησιά απέκτησαν το καθεστώς του εξωτερικού εδάφους. Ωστόσο, τα νησιά παρέμειναν υπό τον έλεγχο της οικογένειας Κλούνις-Ρος, οι οποίοι ίδρυσαν ένα μικρό οικισμό στα νησιά το 1827 και κατείχαν την εξουσία από το 1831, με τον επικεφαλής της οικογένειας να είναι ο βασιλιάς των νησιών. Το 1886 ηΒασίλισσα Βικτώρια χορήγησε την κατοχή των νησιών στην οικογένεια.Το 1974 μια αποστολή των Ηνωμένων Εθνών στα νησιά έδωσε μεγάλη σημασία στο καθεστώς διακυβέρνησης των νησιών και ενέγειρε ανησυχίες σχετικά με την άρνηση των βασικών ελευθεριών για τους κατοίκους. Ο ΟΗΕ επέκρινε την Αυστραλιανή κυβέρνηση για την αποτυχία της να διοικήσει τα νησιά σωστά. Ως αποτέλεσμα, το 1978 η κυβέρνηση της Αυστραλίας αγόρασε όλη τη γη στα νησιά εκτός από το σπίτι των Κλούνις-Ρος για 4.75 εκατομμύρια δολάρια. Μια δεύτερη ΟΗΕ επίσκεψη το 1980, αναφέρθηκε θετικά στις μεταρρυθμίσεις.Αν και δεν υπήρχε πίεση από τον ΟΗΕ για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος σχετικά με την αυτοδιάθεση, λόγω του μικρού μεγέθους των νησιών, η Αυστραλιανή κυβέρνηση επέλεξε να προχωρήσει σε δημοψήφισμα. Οι ψηφοφόροι είχαν τις ακόλουθες επιλογές: ενσωμάτωση στην Αυστραλία, ελεύθερη σύνδεση με την Αυστραλία ή ανεξαρτησία. Η οικογένεια Κλούνις-Ρος υποστήριξε την ανεξαρτησία, υποστηρίζοντας ότι οι νησιώτες θα πρέπει να υπηρετήσουν στο στρατό αν ψηφίσουν υπέρ της ενσωμάτωσης στην αυστραλιανή ομοσπονδία. Μια αποστολή από τον ΟΗΕ παρατήρησε το δημοψήφισμα. Είχε επικεφαλής τον Αμπντούλ Κορόμα από τη Σιέρα Λεόνε και συνοδευόταν από εκπροσώπους από τα Φίτζι, τηΒενεζουέλα και τη Γιουγκοσλαβία. Την έκθεση δήλωσε ότι το δημοψήφισμα ήταν "που διεξάγεται αυστηρά σύμφωνα με τις σχετικές εκλογική διάταγμα, με αποτέλεσμα σε μια ελεύθερη και δίκαιη ψηφοφορία." Μετά το δημοψήφισμα, ο εκλογικός νόμος της κοινοπολιτείας επεκτάθηκε για να καλύψει τις νήσους Κόκος, επιτρέποντας την ψήφο των νησιωτών στις ομοσπονδιακές εκλογές του Δεκεμβρίου 1984. Ο νόμος κοινωνικής ασφάλισης επεκτάθηκε για να καλύψει τους κατοίκους των νησιών. Τα νησιά ήταν επίσης αφαιρέθηκαν από το κατάλογο των μη αυτοδιοικουμένων εδαφών των Ηνωμένων Εθνών.
Γιεγκόρ Μπαμπούριν

Ο Γιεγκόρ Κονσταντίνοβιτς Μπαμπούριν (ρωσικά: Его́р Константи́нович Бабу́рин) γεννήθηκε στις 9 Αυγούστου 1993 στο Τσερνίγκοφ της Ουκρανίας και είναι Ρώσος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως τερματοφύλακας στη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης.

 Απόφοιτος της Ακαδημίας της Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα νέων το 2010, στον αγώνα της 30ης αγωνιστικής απέναντι στην Κρίλια Σοβέτοφ Σαμάρα, αντικαθιστώντας τον Αντρέι Ζάιτσεφ στο 79ο λεπτό. Την επόμενη χρονιά συμμετείχε σε 9 αγώνες. Το 2012 κλήθηκε από τον Λουτσιάνο Σπαλέτι στην κύρια ομάδα. Στις 17 Μαρτίου 2013, στη 21η αγωνιστική του πρωταθλήματος, πραγματοποίησε το ντεμπούτο του για την κύρια ομάδα στη Ρωσική Πρέμιερ Λιγκ, αντικαθιστώντας στο 11ο λεπτό του αγώνα με την ΦΚ Μορντόβια τον Γιούρι Ζεβνόφ - ο Μπαμπούριν δεν δέχθηκε τέρματα στον αγώνα.. Στον αγώνα της 23 αγωνιστικής, αντικατέστησε τον Βιτσισλάφ Μαλαφέεφ στον αγώνα με την Κρίλια Σοβέτοφ Σαμάρα, όταν το αποτέλεσμα ήταν 1:0 υπέρ της Ζενίτ. Στον αγώνα της 24ης αγωνιστικής, απέναντι στη Λοκομοτίβ Μόσχας, αγωνίστηκε 90 λεπτά. Στον αγώνα της τελευταίας αγωνιστικής του πρωταθλήματος Ρωσίας 2012-2013, όπως και στους προηγούμενους αγώνες, δεν δέχθηκε τέρμα και έσπασε το ρεκόρ του Ρομάν Μπερεζόφσκι για το «ξηρό» (χωρίς να δεχθεί τέρμα) ντεμπούτο (το ρεκόρ είναι 304 λεπτά στους πρώτους αγώνες). Από το 2009 συμμετείχε σ' αγώνες της εθνικής Ρωσίας κάτω των 17. Την περίοδο 2011-2012 αγωνίστηκε σε 3 αγώνες, χωρίς να δεχθεί τέρμα, για την εθνική Ρωσίας κάτω των 19. Από το 2013 στην εθνική Ρωσίας κάτω των 21 - μέχρι σήμερα αγωνίστηκε σε 4 αγώνες και δέχθηκε 2 τέρματα. Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης: Δευτεραθλητής Ρωσίας: 2012-13 Πρωταθλητής Ρωσίας: 2014-15 Σελίδα του ποδοσφαιριστή στην επίσημη ιστοσελίδα της Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης (Ρωσικά) Σελίδα του ποδοσφαιριστή στον ιστότοπο «Sports.ru» (Ρωσικά)
Εντουάρ Φριτς

Ο Εντουάρ Φριτς (Édouard Fritch) είναι πολιτικός από τη Γαλλική Πολυνησία, και πρόεδρος της κυβέρνησης από το 2014. Πρόεδρος της Βουλής της Γαλλικής Πολυνησίας από τις 12 Απριλίου του 2007, εξελέγη πρόεδρος της Βουλής το 2007 και επανεξελέγη το 2008 και το 2018. Ανήκει στο γαλλόφιλο κόμμα Tahoeraa Huiraatira.

 Γεννήθηκε στην Παπεέτε της Ταϊτής στις 4 Ιανουαρίου του 1952. Μετά τη διενέργεια των βουλευτικών εκλογών, στις 27 Ιανουαρίου του 2008 και στις 10 Φεβρουαρίου του ίδιου έτους, το φιλογαλλικό κόμμα Ο Porinetia To Tatou Ai'a του πρώην προέδρου Γκαστόν Τονγκ Σανγκ εξασφάλισε 27 επί συνόλου 57 εδρών στη Συνέλευση. Το Tahoeraa Huiraatira του Φριτς κέρδισε 10 έδρες. Οι συνομιλίες μεταξύ του Φριτς και του Τονγκ Σανγκ φέρονταν να είχαν καταρρεύσει λίγο αργότερα. Ο τελευταίος δήλωσε έτοιμος να προσφέρει στο Φριτς το αξίωμα του προέδρου της βουλής και επιπλέον 4 επί συνόλου 15 υπουργείων, αν σχημάτιζε κυβέρνηση, Ο Φριτς απέρριψε τις προτάσεις και απαίτησε τουλάχιστον 5 υπουργεία για το κόμμα του. Ωστόσο οι δύο πλευρές κατέληξαν σε συμφωνία και σχηματίστηκε φιλογαλλική κυβέρνηση συνασπισμού, ανάμεσα στα κόμματα Ο Porinetia To Tatou Ai'a και Tahoeraa Huiraatira . Στις 21 Φεβρουαρίου του 2008 ο Τονγκ Σανγκ ανακοίνωσε ότι πέντε υπουργεία δίνονταν στο κόμμα του Φριτς και επίσης τα προεδρεία τριών κοινοβουλευτικών επιτροπών. Στη νέα συνέλευση, κατά την πρώτη της συνεδρίαση το 2008, επανεξελέγη πρόεδρος ο Φριτς, έπειτα από την πολιτική συμφωνία. Η επανεκλογή του έγινε με 36 ψήφους έναντι 21 για το συνυποψήφιό του Άντονι Ζερό (Antony Géros). Η επανεκλογή του μεταδόθηκε ζωντανά στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση στη Γαλλική Πολυνησία. Στις προεδρικές εκλογές, στις 12 Φεβρουαρίου του 2009 διεκδίκησε την προεδρία. Στον πρώτο γύρο ο Φριτς πήρε 12 ψήφους, πίσω από τον Τεμαρού (1ος με 24 ψήφους) και τον Τονγκ Σανγκ (2ος με 20 ψήφους). Έτσι, ο πρώτος γύρος δεν οδήγησε σε εκλογή προέδρου. Για το λόγο αυτό διεξήχθη το απόγευμα της ίδιας ημέρας ο δεύτερος γύρος. Σε αυτόν αναμετρήθηκαν οι Τεμαρού και Τονγκ Σανγκ. Η Συνέλευση της Γαλλικής Πολυνησίας εξέλεξε τον Τεμαρού νέο πρόεδρο στο δεύτερο γύρο, με 37 ψήφους έναντι 20 για τον Τονγκ Σανγκ. Τον Τεμαρού υποστήριξε το κόμμα Tahoera'a Huiraatira. Ο υποψήφιος του κόμματος αυτού, Εντουάρ Φριτς, είχε αποσυρθεί έπειτα από τη διεξαγωγή του πρώτου γύρου, παρέχοντας την υποστήριξη του κόμματός του στον Τεμαρού.Στις 27 Μαΐου 2010 συνελήφθη στα πλαίσια έρευνας για πιθανή εμπλοκή του σε σκάνδαλο δωροδοκίας. Τον Μάιο του 2018 έπειτα από τις βουλευτικές εκλογές, ο Φριτς επανεξελέγη πρόεδρος.