Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο Εργαζομένων της Ανατολής

Το Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο Εργαζομένων της Ανατολής ή KΟΥTΒ (ρωσική γλώσσα: Коммунистический университет трудящихся Востока ή КУТВ-Καμμουνιστίτσιεσκιϊ Ουνιβιρσιτιέτ Τρουντιάσσιχσα Βαστόκα ή Κα Ου Τε Βε), γνωστό επίσης ως Πανεπιστήμιο της Άπω Ανατολής, ιδρύθηκε στις 21 Απριλίου 1921 στη Μόσχα από την Κομμουνιστική Διεθνή (Κομιντέρν), ως πυρήνας εκπαίδευσης κομμουνιστικών στελεχών, προορισμένων να αποτελέσουν τα ηγετικά στελέχη των ανά τον κόσμο κομμουνιστικών κομμάτων.

 Το εκπαιδευτικό αυτό ίδρυμα ξεκίνησε επίσημα τις εκπαιδευτικές του λειτουργίες την 21η Οκτωβρίου 1921. Οι λειτουργίες του ήταν παρόμοιες με εκείνες των Κομμουνιστικού Πανεπιστημίου Εθνικών Μειονοτήτων Δύσης (KUNMZ) και Διεθνούς Πανεπιστημίου Λένιν (MLS), τα οποία δεχόταν φοιτητές κυρίως από την Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική. Αρχικώς διευθυνόταν από τον Καρλ Ράντεκ, πρώην γραμματέα της Κομιντέρν, ο οποίος εκδιώχθηκε αργότερα από τη σχολή και το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ε.Σ.Σ.Δ και καταδικάστηκε σε 10ετή καταναγκαστικά έργα. Τα μαθήματα περιελάμβαναν θεωρητικά και πρακτικά θέματα, όπως γνώση και ανάλυση της μαρξιστικής θεωρίας σε ανώτατο επίπεδο, οργανωτικά θέματα κομμάτων, μελέτη της επιστήμης του Δικαίου και της Διοίκησης, θεωρία και τακτικές της προλεταριακής επανάστασης, ανάλυση των προβλημάτων της σοσιαλιστικής πολιτικής θεώρησης, καθώς και οργανωτικά θέματα των συνδικαλιστικών ενώσεων. Το ΚOYTB είχε τοπικά παραρτήματα στο Μπακού (πρωτεύουσα της τότε Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν), στην πόλη Ιρκούτσκ της Σιβηρίας, όπως και στην Τασκένδη (πρωτεύουσα της τότε Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Ουζμπεκιστάν). Το Πανεπιστήμιο εξέδιδε το περιοδικό Επαναστατική Ανατολή (ρωσική γλώσσα: Революционный Восток-Ριβαλιουτσιόννυϊ Βαστόκ). Στα τέλη της δεκαετίας του ’30, το πανεπιστήμιο έκλεισε και οι λειτουργίες του μεταφέρθηκαν σε μικρότερα, τοπικά ινστιτούτα, σε διάφορες σοβιετικές δημοκρατίες. Στο πανεπιστήμιο σπούδασαν πολλά σημαίνοντα στελέχη του ΚΚΕ, όπως ο Νίκος Ζαχαριάδης, ο Ανδρόνικος Χαϊτάς, ο Κώστας Ευτυχιάδης, ο Πέτρος Ρούσος, ο Γιάννης Ιωαννίδης, η Χρύσα Χατζηβασιλείου, ο Δημήτρης Σακαρέλος, ο Κώστας Θέος, ο Στέλιος Σκλάβαινας, ο Βασίλης Νεφελούδης, ο Δημήτρης Παρτσαλίδης, ο Γιώργος Κολοζώφ, ο Γιώργος Κωνσταντινίδης, ο Γιάννης Μιχαηλίδης, ο Απόστολος Κλειδωνάρης, ο Γιάννης Ζέβγος, ο Μιχάλης Τυρίμος, ο Μανώλης Μανωλέας, ο Ορφέας Οικονομίδης, ο Δημήτρης Παπαρήγας, η Όλγα Μπακόλα, ο Μιχάλης Μπεζεντάκος, o Περικλής Καρασκόγιας και πολλοί άλλοι. Οι απόφοιτοι του πανεπιστημίου αναφέροντο συχνά με το προσωνύμιο κούτβηδες, από το ακρωνύμιο του εκπαιδευτικού αυτού ιδρύματος, και διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ στην πολιτική ιστορία της Ελλάδος των χρόνων του Μεσοπολέμου, του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, της Κατοχής, της Αντίστασης, του Εμφυλίου και των μετεμφυλιακών χρόνων έως ακόμα και τις αρχές του ‘90 ορισμένοι εξ αυτών. Επίσης σπούδασαν πολλά γνωστά ονόματα του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος όπως ο Χο Τσι Μινχ, ο Ντενγκ Σιαοπίνγκ, ο Χαλίντ Μπαγκντάς (Γραμματέας του ΚΚ Συρίας), ο Ναζίμ Χικμέτ, ο Χάρυ Χαίηγουντ και πολλοί άλλοι. Σωτήρης Γκουντουβάς. Το ΚΚΕ κατά την περίοδο 1939-41. Η Παλιά Κεντρική Επιτροπή και η Προσωρινή Διοίκηση, Διπλωματική Εργασία, Πάντειο, Αθήνα 2019 Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, τόμος Α', εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2017. Μάριος Μαρκοβίτης. Όχι, δεν είμαι εχθρός του Λαού, εκδόσεις Προσκήνιο, Θεσσαλονίκη: 2017. Service, Robert. Σύντροφοι: η παγκόσμια ιστορία του κομμουνισμού. Εκδόσεις Ψυχογιός, Αθήνα 2007. Τρότσκι, Λεόν. Η Τρίτη Διεθνής μετά τον Λένιν. Αθήνα: Παρασκήνιο, 2004. Τρότσκι, Λέον. Η προδομένη επανάσταση. Αθήνα: Αλλαγή, 1988.