Λυδική γλώσσα

﻿Η λυδική γλώσσα (ISO 639-3: xld, Glottolog: lydi1241) είναι αρχαία γλώσσα η οποία ομιλούνταν στην περιοχή της Λυδίας στην βορειοδυτική Μικρά Ασία. Αποτελεί μέλος των γλωσσών της Ανατολίας, ωστόσο διαφέρει από όλες τις υπόλοιπες γλώσσες αυτής της ομάδας αυτής καθώς διαθέτει χαρακτηριστικά που δεν συναντώνται στις υπόλοιπες, ενώ γενικά η κατανόηση της γλώσσας είναι δύσκολη και με λιγοστά διαθέσιμα στοιχεία. Δεν είναι γνωστό αν οι διαφορές αυτές οφείλεται σε προ-λυδικά στοιχεία ή στο αν τα λυδικά διατήρησαν αρχαϊκά στοιχεία τα οποία οι άλλες γλώσσες της Ανατολίας μετέπειτα απώλεσαν.Τα τμήματα διασώζονται από την γλώσσα είναι σε τοιχογραφίες και σε χαράξεις νομισμάτων από τα τέλη του 8ου αιώνα έως τον 3ο αιώνα π.Χ., αλλά οι πλέον καλοδιατηρημένες επιγραφές με σημαντικό εύρος κειμένου είναι κυρίως αυτές του 5ου και 4ου αιώνα π.Χ κατά την περίοδο της περσικής επικυριαρχίας των Αχαιμενιδών. Συνολικά τα κείμενα που διασώζονται είναι πάνω από 100, και η μεγάλη πλειοψηφία τους έχει ανακαλυφθεί στις Σαρδείς η οποία ήταν η πρωτεύουσα της Λυδίας, και την τριγύρω περιοχή. Οι επιτύμβιες επιγραφές συνήθως ξεκινούν με τις λέξεις eś wãnaś ("αυτός ο τάφος"). Κατά τα γραπτά του Στράβωνα η λυδική γλώσσα είχε εξαφανιστεί τον 1ο αιώνα μ.Χ. στην κύρια περιοχή της Λυδίας, ωστόσο χρησιμοποιούνταν ακόμα από ομιλητές στην Κιβύρα οι οποίοι ήταν απόγονοι παλαιότερων Λυδίων αποικιστών οι οποίοι είχαν ιδρύσει την πόλη.

 Η λυδική γραφή, είναι αυστηρά αλφαβητική και σχετίζεται με ή προέρχεται από το ελληνικό αλφάβητο, ενώ έχει και επιρροές και από τις υπόλοιπες δυτικές γλώσσες της Ανατολίας. Το αλφάβητο αποτελείται από 26 γράμματα, 8 φωνήεντα και 18 σύμφωνα, και η κατεύθυνση της γραφής στα παλαιά κείμενα είναι είτε από τα αριστερά προς τα δεξιά, ή αντίστροφα από τα δεξιά προς τα αριστερά ιδίως στα μεταγενέστερα κείμενα. Η χρήση συμβόλων για τον διαχωρισμό των λέξεων ποικίλει. Το διαθέσιμο σώμα κειμένων αποτελείται από περίπου 100 επιγραφές και προέρχεται κυρίως από τις Σάρδεις, ως διάφορα διατάγματα και επιτάφιοι στίχουι κάποιοι από τους οποίους είναι έμμετροι. Άλλες τοποθεσίες είναι στην κοιλάδα του Έρμου ποταμού, την κοιλάδα του Κάυστρου ποταμού, στην Αιολίδα, Αφροδισιάς, Σμύρνη, καθώς και μια επιγραφή στην πόλη Σιλσιλά της Άνω Αιγύπτου. Τα περισσότερα από τα κείμενα αυτά γράφτηκαν κατά τον 5ο και 4ο αιώνα π.Χ., ενώ υπάρχουν και λίγα που χρονολογούνται από τον 7ο αιώνα π.Χ.. Οι βασικές γραμματικές αρχές είναι κατανοητές, αλλά το νόημα πολλών λέξεων εξακολουθεί να είναι άγνωστο. Η βασική διευθέτηση των λέξεων είναι κατά την σειρά υποκείμενο-αντικείμενο-ρήμα, αλλά οι λέξεις μπορεί να εκτοπίζονται και μετά το ρήμα. Τα ουσιαστικά και τα επίθετα διακρίνονται σε ενικό και πλυθηντικό αριθμό και έμψυχα και άψυχα γραμματικά γένη. Μόνο 3 πτώσεις είναι βέβαιες, ονομαστική, αιτιατική, και δοτική. Ενδέχεται να υπάρχουν και άλλες οι οποίες παραμένουν άγνωστες λόγω του μικρού αριθμού διασωζόμενων κειμένων. Τα λυδικά έχουν 7 φωνήεντα: [a], [e], [i], [o], [u], [ã] και [ẽ]. Τα [ã] και [ẽ] συμβολίζουν την χρήση ρινικού φωνήεντος πριν από ρινικό σύμφωνο, όπου για το [ã] είναι [an]. Η διαφορά μεταξύ των [ã] και [ẽ] είναι λεπτή, καθώς το [ẽ] δεν φαίνεται να διαθέτει ρινικό [e]. Επίσης τα [e], [o], [ã], και [ẽ] χρησιμοποιούνται μόνο οξυμένα, ενώ το [y] χρησιμοποιείται σπάνια, όταν υποδηλώνει αλλόφωνο του [i] ή [e].Η λυδική γλώσσα είναι αξιοσημείωτη για την εκτεταμένη χρήστη ομάδων συμφώνων, η οποία προέκυψε από την έκλειψη των βραχέων φωνηέντων στο τέλος των λέξεων, μαζί με φωνολογική συγκοπή, ενδεχόμενως γινόταν χρήση [ə] χωρίς να γράφεται στις περιπτώσεις αυτές. τα /[p] [t] [k]/ προφέρονται πριν τα ρινικά και πριν το /[r]/. Υπάρχουν αρκετές λέξεις στην λυδική γλώσσα οι οποίες υποδηλώνουν πως υπήρχε ισχυρή πολιτισμική αλληλεπίδραση μεταξύ των Λυδών και των Ελλήνων ήδη από την κρητομυκηναϊκή περίοδο κατά την 2η χιλιετία π.Χ.. Η λάβρυς είναι το συμμετρικά δίκοπο τσεκούρι/πέλεκυς το οποίο αρχικά εμφανίστηκε στην Κρήτη και μετέπειτα στον κυρίως ελλαδικό χώρο. Οι ιερείς του μαντείου των Δελφών κατά την κλασική περίοδο ονομαζόταν λαβυάδες ή λαβρυάδες. Η λέξη δεν συναντάται σε διασωζόμενα επιγραφικά στοιχεία της λυδικής γλώσσας, αλλά προέρχεται από ιστορική μαρτυρία του Πλουτάρχου ο οποίος ανέφερε πως οι Λύδιοι ονόμαζαν το τσεκούρι ως λάβρυ (Λυδοὶ γὰρ ‘λάβρυν’ τὸν πέλεκυν ὀνομάζουσι). Άλλη μια λέξη πιθανής λυδικής προέλευσης είναι η λέξη τύραννος, για την οποία έχει γίνει η υπόθεση πως η αρχική εμφάνιση της σχετίζεται με την πόλη καταγωγής του Γύγη, του πρώτου βασιλιά της Λυδίας, ο οποίος κατάγονταν από την πόλη Θείρα και έτσι ήταν Θείραννος με το τύραννος να αποτελεί μετέπειτα παραφθορά, ή απλώς ήταν η λυδική λέξη για βασιλιάς. Η αρχαία ελληνική λέξη μόλυβδος, προέρχεται από το μυκηναϊκό mo-ri-wo-do, το οποίο στην λυδική γλώσσα ήταν mariwda- "σκούρο". Σε παρένθεση οι αριθμοί γραμμής: 𐤠𐤭𐤬 - ΟΡΑ - Μήνας 𐤠𐤳𐤦𐤭𐤲𐤠𐤩 - ΛΑΚΡΙΣΑ - Τοίχος 𐤠𐤭𐤦𐤡 - - ΒΙΡΑ - Σπίτι 𐤠𐤭𐤦𐤲 - ΚΙΡΑ - Αγρός, Έδαφος, ή κάποιο ακίνητο αντικείμενο The Lydian language -Αναλυτικές γλωσσολογικές πληροφορίες και λεξικό- palaeolexicon.com Lydian language and inscriptions -Ιστορική ανασκόπηση-, H. Craig Melchert, sardisexpedition.org Lydian: Late Hittite or Neo-Luwian?, Ivo Hajnal - Universität Innsbruck «Digital etymological-philological Dictionary of the Ancient Anatolian Corpus Languages (eDiAna)». Ludwig-Maximilians-Universität München. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Φεβρουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου 2019.