IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Εσίβα του Ιμπελέν, Κυρία της Βηρυτού

Η Εσίβα, γαλλ. Eschiva d'Ibelin (1253 - 1312) από τον Οίκο του Ιμπελέν ήταν κόρη του κυρίου της Βηρυτού και με τους γάμους της έγινε πρώτα κυρία της Τύρου και μετά βασίλισσα της Κύπρου. Έγινε κυρία της Βηρυτού suo jure.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Ιωάννη Β΄ κυρίου της Βηρυτού και της Αλίκης ντε Λα Ρος, κόρης του Γκυ Α΄ δούκα των Αθηνών. Το 1282 απεβίωσε η μεγαλύτερη αδελφή της Ισαβέλλα και τη διαδέχθηκε στην κυριότητα της Βηρυτού. Το 1291 ο εμίρης Αλάμ αλ-Ντιν Σανγκάρ αλ-Σουγκάι αλ-Μανσούρι, στρατηγός του Αλ-Ασράφ Καλίλ βάδισε εναντίον της Βηρυτού, που είχε μόνο μία μικρή φρουρά. Η Εσίβα νόμιζε ότι ήταν ασφαλής, διότι είχε υπογράψει ειρήνη με τον Καλαβούν, πατέρα του Καλίλ. Ο Αλ-Σουγκάι συγκέντρωσε τους διοικητές της φρουράς και τους συνέλαβε. Βλέποντας αυτό ο λαός, διέφυγε από τη θάλασσα. Η πόλη καταλήφθηκε στις 31 Ιουλίου. Ο Αλ-Σουγκάι διέταξε την κατεδάφιση των τειχών της και των κάστρων της και μετέτρεψε τον καθεδρικό της σε τζαμί. Το 1308 ο εξάδελφός της Γκυ Β΄ ντε Λα Ρος δούκας των Αθηνών απεβίωσε άτεκνος. Δημιουργήθηκε κρίση διαδοχής στο δουκάτο. Η Εσίβα ταξίδεψε στον Μωρέα το ίδιο έτος για να αξιώσει τα δικαιώματά της στο δουκάτο των Αθηνών. Υπήρχε και άλλος διεκδικητής, επίσης εξάδελφος του Γκυ Β΄, ο Γκωτιέ Ε΄ του Μπριέν, γιος της Ισαβέλλας ντε Λα Ρος, μικρότερης αδελφής της Αλίκης ντε Λα Ρος. Επειδή το δουκάτο ήταν φέουδο της πριγκιπάτου της Αχαΐας, έπρεπε να αποφασίσει ο Φίλιππος Α΄ του Τάραντα πρίγκιπας της Αχαΐας και ο επικυρίαρχός του και μεγαλύτερος αδελφός του Ροβέρτος της Νάπολης. Οι δύο τους έφεραν το ερώτημα στη Συνέλευση των βαρόνων (High Court) της Αχαΐας το 1309, που συγκλήθηκε στη Γλαρέντζα και αποφάνθηκε τον Γκωτιέ Ε΄ ως δούκα, από ρεαλισμό: ήταν άνδρας, ενεργός στρατιωτικός και έτσι καταλληλότερος να αμυνθεί υπέρ του δουκάτου. Η πικραμένη Εσίβα ζήτησε από την Παρθένο Μαρία, εμπρός από τον βωμό του ναού του Αγ. Φραγκίσκου στη Γλαρέντζα να τιμωρηθούν ο Γκωτιέ και οι κριτές, αν έκριναν λανθασμένα εναντίον της. Κατά την επιστροφή της από τον Μωρέα η Εσίβα ναυάγησε. Το 1311 στη μάχη του Αλμυρού ο Γκωτιέ Ε΄ σκοτώθηκε· η Εσίβα απεβίωσε το επόμενο έτος. Παντρεύτηκε πρώτα το 1274 τον Ονφρουά του Μονφόρ κύριο της Τύρου, ο οποίος όμως απεβίωσε το 1284. Είχε τέκνα: Ρουπέν απεβ. 1313, τιτουλάριος κύριος του Τορόν και της Βηρυτού. Αμωρύ απεβ. 1304. τρεις γιοί και μία κόρη, απεβίωσαν μικρά.Το 1291 έκανε δεύτερο γάμο με τον Γκυ των Πουατιέ-Λουσινιάν κοντόσταυλο της Κύπρου, που όμως απεβίωσε το 1302. Είχε τέκνα: Ούγος Δ΄ 1295-1359, βασιλιάς της Κύπρου. Ισαβέλλα γενν. 1298, παντρεύτηκε τον Εύδη του Νταμπιέρ (απεβ. 1330). Cawley, Charles, title-date= JERUSALEM NOBILITY: Echive Ibelin Beiru Check |url= value (help), Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy Miller, William (1908). The Latins in the Levant: A History of Frankish Greece (1204–1566). London: J. Murray. pp. 220–221. Retrieved 2008-07-18.
Σουλτανάτο του Μουσκάτ

Το Σουλτανάτο του Μουσκάτ ήταν θαλάσσια αυτοκρατορία κατά την διάρκεια του 18ου αιώνα, η οποία το 1820 ενοποιήθηκε με το Ιμαμάτο του Ομάν, οδηγώντας στη δημιουργία του Σουλτανάτου του Μουσκάτ και Ομάν.

 Το 1743, ο Ναντίρ Σαχ κατέλαβε το Μουσκάτ. Μετά τον φόνο του Ναντίρ Σαχ το 1747, η αυτοκρατορία του διαλύθηκε, με αποτέλεσμα το Σουλτανάτο του Ομάν να ανακτήσει την ανεξαρτησία του από την Δυναστεία των Αφσαριδών. (Αγγλικά) Axworthy, Michael (2006). The Sword of Persia: Nader Shah, from Tribal Warrior to Conquering Tyrant. I.B.Tauris. ISBN 978-0857721938.
Χριστιανός του Μπράουνσβαϊγκ

Ο Χριστιανός (9 Νοεμβρίου 1566 - 8 Νοεμβρίου 1633) από τον Οίκο του Αννόβερου, ήταν πρίγκιπας του Λύνεμπουργκ, που ήταν μέρος του δουκάτου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και διοικητής του πριγκιπάτου-επισκοπής του Μίντεν.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γουλιέλμος ΣΤ΄ και της Δωροθέας του Ολδεμβούργου, κόρης του Χριστιανού Γ΄, βασιλιά της Δανίας και ανατράφηκε με τις αρχές της λουθηρανικής Μεταρρύθμισης. Το 1597 εκλέχθηκε συνδιοικητής του πριγκιπάτου-επισκοπής του Μίντεν και δύο έτη μετά ανέλαβε την επισκοπή. Το 1611 απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του Ερνέστος Β΄, πρίγκιπας του Λύνεμπουργκ, τον οποίο κληρονόμησε. Επίσης το 1617 απέκτησε το Γκρουμπενχάγκεν που το προσάρτησε στις κτήσεις του. Όταν ξεκίνησε ο Τριακονταετής πόλεμος, ο Χριστιανός μαζί με τον Φρειδερίκο, δούκα του Χόλσταϊν, συνασπίστηκαν με τον Φερδινάνδο Β΄ των Αψβούργων. Ανέλαβε συνταγματάρχης των στρατευμάτων της Κάτω Σαξονίας και προσπάθησε να κρατήσει το κέντρο του πολέμου μακριά από την επισκοπή του, αλλά το 1623 ο στρατηγός Γιόχαν Τ'Σέρκλαες, κόμης του Τίλλυ, κατέλαβε τα εδάφη του. Αν και οι ευγενείς της Κάτω Σαξονίας ετοιμάστηκαν να υπερασπιστούν τις περιοχές τους, ο ίδιος παραιτήθηκε από συνταγματάρχης. Μετά το διάταγμα αποκατάστασης (Restitutionsedikt) του Φερδινάνδου Β΄ το 1629 προσκολλήθηκε επίσημα στην Προτεσταντική παράταξη. Απεβίωσε το 1633 και τον διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Αύγουστος ως πρίγκιπας του Λύνεμπουργκ. William Sauer (1876), "Christian (Duke von Brunswick-Lüneburg)", Allgemeine Deutsche *Biographie (ADB) (in German), 4, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 162–163C.V. Wedgwood, The Thirty Years War
Βασίλειο της Σαξονίας

Το Βασίλειο της Σαξονίας ήταν διάδοχη επικράτεια του Πριγκιπάτου της Σαξονίας και διατηρήθηκε από το 1806 μέχρι το 1918. Από το 1806 μέχρι το 1815 ήταν μέλος της Συνομοσπονδίας του Ρήνου και από το 1815 μέχρι το 1866 μέλος της Γερμανικής Ομοσπονδίας. Από το 1867 ήταν μέλος της Γερμανικής Ομοσπονδίας του Βορρά και από το 1871 μέχρι το 1918 ήταν τμήμα του Γερμανικού Ράιχ.

 Staatshandbücher: Königlich-Sächsischer Hof- und Staats-Calender, Leipzig 1807-1813; Königlich-Sächsischer Hof-, Civil- und Militär-Staat, Leipzig 1819-1828; Übersicht der königl.-sächs. Hof-, Staats- und Militair-Behörden, Leipzig 1832; Staatshandbuch für das Königreich Sachsen, Dresden 1837-1914. Ranglisten: Stamm- und Rang-Liste der Königl.-Sächsischen Armee, Dresden 1807-1849; Rangliste der Königl.-Sächsischen Armee, Dresden 1850-1914; Hof- und Militär-Handbuch für Sachsen. XII und XIX. (1. und 2. K.S.) Armeekorps, Stuttgart 1900; Dienstalterslisten der aktiven Offiziere ... der Königlich Sächsischen Armee 1918, Dresden 1918. Rudolf Kötzschke, Hellmut Kretzschmar: Sächsische Geschichte, 2 Bde., Dresden 1935, Nachdruck in 1 Bd. Frankfurt/M. 1965, Augsburg 1995 (u.ö.), S. 299-397. Handbuch der Historischen Stätten Deutschlands, Bd. 8: Sachsen, bearb. von Walter Schlesinger, 2. Aufl., Stuttgart 1990, S. LII-LXX. Historisches Ortsverzeichnis von Sachsen, Neuausg. in 2 Bdn., bearb. von Karlheinz Blaschke und Susanne Baudisch, Leipzig 2006 (Quellen und Materialien zur sächsischen Geschichte und Volkskunde; Bd. 2) [= ca. 6.000 Einträge]. Historisches Ortsnamenbuch von Sachsen, hg. von Ernst Eichler und Hans Walther, 3 Bde., Berlin 2001 (Quellen und Forschungen zur sächsischen Geschichte; Bd. 21) [= ca. 5.500 Einträge]. Atlas zur Geschichte und Landeskunde von Sachsen, hg. von der Philologisch-Historischen Klasse der Sächsischen Akademie der Wissenschaften zu Leipzig in Verbindung mit dem Landesvermessungsamt Dresden, Dresden 1997 ff. Rudolf Forberger: Die Industrielle Revolution in Sachsen 1800-1861, 2 Teile in 4 Bänden, T. 1: Berlin (Ost) 1982, T. 2: Stuttgart 2003 (Quellen und Forschungen zur sächsischen Geschichte; Bd. 18) [= mit mehr als 1.200 Fabrik-Kurzgeschichten]. Andreas Oettel: Zur Verwaltungsgliederung Sachsens im 19. und 20. Jahrhundert, in: Statistik in Sachsen. Fachzeitschrift für Statistik des Statistischen Landesamtes des Freistaates Sachsen, Jg. 12 (2006), H. 2, S. 69-98. Το σύμφωνο ειρήνης της Ποσνανίας της 11ης Δεκ. 1806 Το σύμφωνο ειρήνης της Τιλσίτης μεταξύ Γαλίας και Πρωσίας του 09ης Ιουλ. 1807 Αρχειοθετήθηκε 2011-05-24 στο Wayback Machine. Το σύνταγμα του βασιλείου της Σαξονίας, 04/09/1831 Χάρτης του βασιλείου της Σαξονίας, κλίμακα 1:300.000, από τον A. Herrich, 21η έκδοση (έκδοση πριν από το 1918) Εθνικός ύμνος του βασιλείου της Σαξονίας Το βασίλειο της Σαξονίας, Διοίκηση του 1910
Τζοβάννι Μπαττίστα Πινέλλο ντι Γκιράρντι

Ο Τζοβάννι Μπαττίστα Πινέλλο ντι Γκιράρντι (ιτ. Giovanni Battista Pinello di Ghirardi, 1544-1587) υπήρξε Ιταλός συνθέτης και διευθυντής ορχήστρας της αναγέννησης. Καθιέρωσε το ιταλικό τραγούδι στον γερμανόφωνο χώρο.

 Γεννήθηκε το 1544 στην Γένουα. Ήταν γόνος ευγενούς οικογένειας. Ξεκίνησε ως τραγουδιστής στην Βιτσέντσα και μετά το 1570 στην αυλή του Ίνσμπρουκ, και από εκεί συνέχισε την καριέρα του στην Πράγα στο παλάτι του αυτοκράτορα Ροδόλφου Β΄. Όταν πέθανε ο Αντόνιο Σκαντέλλο διορίστηκε διευθυντής ορχήστρας το 1581 στην Δρέσδη. Παραιτήθηκε όμως σύντομα λόγω έντονων διαφωνιών και επέστρεψε στην Πράγα. Απεβίωσε στις 15 Ιουνίου 1587 στην Πράγα. Moritz Fürstenau: Pinelli (us) de Gerardis, Giovanni Baptista. In: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Band 26, Duncker & Humblot, Leipzig 1888, S. 150. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Giovanni Battista Pinello di Ghirardi στο Wikimedia Commons
Συνοικία Μπαλάμα

Η Μπαλάμα (πορτογαλικά: Balama) είναι συνοικία της Επαρχίας Κάμπο Ντελγκάντο της Μοζαμβίκης. Πρωτεύουσα είναι η Μπαλάμα. Έχει έκταση 5.619 τ.χλμ. και πληθυσμό 126.116 κατοίκων το 2005.

 Η Μπαλάμα βρίσκεται νοτιοανατολικά της Κάμπο Ντελγκάντο και βορειοανατολικά της Μοζαμβίκης. Έχει συνολική έκταση 5.619 τ.χλμ.. Η Μπαλάμα το 2005 είχε 126.116 κατοίκους. Η Μπαλάμα διαιρείται σε 4 υποσυνοικίες και 9 περιοχές. Οιπρωτεύουσες των υποσυνοικιών είναι με μαύρα γράμματα. Υποσυνοικία Ιμπίρι Ναμάρα Σαβάκα Υποσυνοικία Κουεκουέ Ταουάνε Τζαμίρα Υποσυνοικία Μαβάλα Μαβάλα Μπάκα Υποσυνοικία Μπαλάμα Μπαλάμα Μουρίπα Ντένε Οι κυριότερες πόλεις της Μπαλάμα είναι οι εξής: Ιμπίρι Ναμάρα Σαβάκα Κουεκουέ Ταουάνε Τζαμίρα Μαβάλα Μαβάλα Μπάκα Μπαλάμα Μουρίπα Ντένε Συνοικίες της Μοζαμβίκης (Πορτογαλικά)Government profile
Τσχινβάλι

Το Τσχινβάλι (γεωργιανά: ცხინვალი, προφέρεται: [t͡sxinvali], οσσετικά και ρωσικά: Цхинвал(и)) είναι η πρωτεύουσα της Νότιας Οσσετίας, μιας περιοχής που αναγνωρίζεται μόνο από πέντε μέλη του ΟΗΕ ως ανεξάρτητο κράτος, καθώς νομικά θεωρείται μέρος της Γεωργίας. Κατά τον Ρωσογεωργιανό Πόλεμο του 2008, το μεγαλύτερο μέρος του γεωργιανού πληθυσμού της πόλης αναγκάστηκε να την εγκαταλείψει.

 Το όνομα Τσχινβάλι προέρχεται από το παλαιό γεωργιανό Κρτσχινβάλι (Γεωργιανά: ქრცხინვალი), από το παλαιότερο Κρτσχιλβάνι (Γεωργιανά: ქრცხილვანი), που σημαίνει κυριολεκτικά "η γη των καρπίνων", το οποίο είναι το ιστορικό όνομα της πόλης.Από το 1934 έως το 1961, η πόλη ήταν ονομασμένη Σταλινίρι (Γεωργιανά: სტალინირი, Οσετιανά: Сталинир), το οποίο ήταν η μεταγλώττιση του επωνύμου του Ιωσήφ Στάλιν με την οσετιανή λέξη "Ιρ" που σημαίνει Οσσετία. Οι σύγχρονοι Οσετιανοί αποκαλούν την πόλη Τσχινβάλ (αφήνοντας το τελικό γράμμα "ι", το οποίο είναι η Ονομαστική κατάληξη στα γεωργιανά)· το άλλο Οσετιανό όνομα της πόλης είναι το Τσρέμπα (Οσετιανά: Чъреба) το οποίο είναι διαδεδομένο μόνο στην καθομιλούμενη.
Γιόχαν Γιάκομπ Χέκελ

Ο Γιόχαν Γιάκομπ Χέκελ (Johann Jakob Heckel, 23 Ιανουαρίου 1790 – 1 Μαρτίου 1857) ήταν Αυστριακός βαλσαμωτής και ζωολόγος-ιχθυολόγος. Δεν πρέπει να συγχέεται με τον (γνωστότερο) Ερνστ Χέκελ (που γράφεται Haeckel).

 Ο Γιόχαν Γ. Χέκελ γεννήθηκε στο Μάνχαϊμ του τότε Ελεκτοράτου του Παλατινάτου. Παρά το ότι δεν απέκτησε ποτέ πτυχίο βιολογίας, ανέβηκε την ιεραρχία, καθιστάμενος τελικώς διευθυντής της συλλογής ιχθύων στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Βιέννης. Δεν ήταν ένας ταξιδευτής, όπως πολλοί από τους βιολόγους και γεωλόγους της εποχής του, αλλά παρέμενε κυρίως στη Βιέννη, όπου μελετούσε, ενέγραφε σε καταλόγους και κατέτασσε δείγματα που αποστέλλονταν στο μουσείο από διάφορα μέρη της Γης. Ανάμεσα στους ανθρώπους που τού έφερναν δείγματα ήταν οι Καρλ Αλεξάντερ Χύγκελ, Γιόζεφ Ρούσεγκερ και Τέοντορ Κότσυ — με συλλεκτικές δραστηριότητες στο Κασμίρ, τη Μέση Ανατολή και τη βορειοανατολική Αφρική, που εμπλούτισαν κατά πολύ το μουσείο της Βιέννης. Τα ψάρια ήταν η ειδικότητα του Χέκελ, που συνεργάσθηκε με πολλούς από τους μεγαλύτερους ιχθυολόγους της εποχής του, μεταξύ των οποίων και οι Ζωρζ Κυβιέ, Ασίλ Βαλανσιέν, Σαρλ Λουσιέν Βοναπάρτης, Γιοχάνες Πέτερ Μύλερ και Φραντς Χέρμαν Τρόσελ.Στους κλάδους της συστηματικής και της ταξινομικής, ο Χέκελ πραγματοποίησε σημαντική συνεισφορά με τις έρευνές του στις κυπρινίδες. Συνέγραψε περισσότερα από 60 έργα, με το πλέον αξιοσημείωτο να είναι το «Ιχθύες των γλυκέων υδάτων της Αυστριακής Μοναρχίας», το οποίο συνέγραφε επί περισσότερα από 24 έτη και πέθανε πριν την τελική του έκδοση. Ο θάνατός του οφείλεται, το πιθανότερο, σε βακτηριακή μόλυνση, στην οποία εκτέθηκε κατά την ανάκτηση σκελετού από νεκρή φάλαινα φυσητήρα. Cyprinen, Scaphirhynchus und andere ichthyologica (1836-1840), με τον Γιόχαν Νάτερερ Fische aus Caschmir (1838), με τον Καρλ φον Χύγκελ Die Süßwasserfische der österreichischen Monarchie, mit Rücksicht auf die angränzenden Länder bearbeitet (με 204 ξυλογραφίες), με τον Ρούντολφ Κνερ (1858). Beiträge zur kenntniss der fossilen fische Österreichs (1856) Neue Beiträge zur Kenntniss der fossilen Fische Österreichs (1861), με τον Ρούντολφ Κνερ Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Βιέννης
Εδαφοβούκερος της Αβυσσηνίας

Ο εδαφοβούκερος της Αβυσσηνίας ή βόρειος εδαφοβούκερος (Bucorvus abyssinicus) είναι ένα από τα δύο είδη εδαφοβούκερου. Το άλλο είδος είναι ο Νότιος εδαφοβούκερος. Ο εδαφοβούκερος της Αβυσσηνίας είναι ένα αφρικανικό ημερόβιο πουλί, που βρίσκεται βόρεια του Ισημερινού. Ομάδες εδαφοβούκερων έχουν εδάφη έως και 2 – 100 τετραγωνικά μίλια.

 Ο εδαφοβούκερος της Αβυσσηνίας είναι ένα από τα δύο μεγαλύτερα είδη βούκερων (το άλλο είναι ο νότιος εδαφοβούκερος). Έχει ύψος 90 – 100 εκατοστά, 110 εκατοστά μήκος και 4 κιλά βάρος. Σύμφωνα με τον Στέβενσον και τον Φανσουά, αυτό το είδος είναι μεγαλύτερο είδος κατά μέσο όρο από τον νότιο εδαφοβούκερο στα 102 εκατοστά, αλλά τα δημοσιευμένα βάρη και οι τυποποιημένες μετρήσεις αντιστρόφως δείχνουν πως το νότιο είδος είναι πράγματι ελαφρώς μεγαλύτερο. Όπως και ο ξάδελφός του, ο εδαφοβούκερος της Αβυσσηνίας έχει μακριά γυμνά πόδια για βάδισμα. Το αρσενικό έχει κόκκινο σάκο λαιμού, ενώ το θηλυκό μπλε. Τροποποιημένα φτερά σχηματίζουν μεγάλες βλεφαρίδες που προστατεύουν τα μάτια του από τη σκόνη. Ο εδαφοβούκερος της Αβυσσηνίας τρέφεται με ποικιλία σπονδυλωτών και ασπόνδυλων, περιλαμβάνοντας χελώνες, σαύρες, αράχνες, σκαθάρια και κάμπιες: επίσης τρέφεται με ψοφίμια, φρούτα, σπόρους και φιστίκια.
Slackware

To Slackware είναι μία διανομή Linux η οποία δημιουργήθηκε και συντηρείται από τον Patrick Volkerding. Ήταν μία από τις πρώτες διανομές που δημιουργήθηκαν και αυτή την στιγμή είναι η παλαιότερη που βρίσκεται ακόμα σε ανάπτυξη.

 Η διανομή πρωτοεμφανίστηκε στις 16 Ιουλίου του 1993 ως μια παραλλαγή της δημοφιλούς τότε SLS. Από τότε ακολούθησαν διάφορες μικρές ή μικρότερες εκδόσεις έως το 1999, οπότε και αριθμός έκδοσης άλλαξε από 4 σε 7 για λόγους μάρκετινγκ. Από τότε διανέμεται νέα έκδοση περίπου κάθε 9-12 μήνες, με αποτέλεσμα αυτή την στιγμή να βρισκόμαστε στην έκδοση 15 Απο την έκδοση 13.0 και μετά το Slackware υποστηρίζει και την αρχιτεκτονικη x86_64. Ο δημιουργός της διανομής ήταν και παραμένει οπαδός της φιλοσοφίας KISS (Keep It Simple, Stupid). Αυτή βρίσκει εφαρμογή κυρίως στην δομή του συστήματος με αποτέλεσμα αφενός οι εφαρμογές που χρησιμοποιούνται να έχουν από μηδενικές έως ελάχιστες αποκλίσεις από τον γνήσιο κώδικα τον δημιουργών τους,σε αντίθεση με την πλειονότητα των διανομών οι οποίες κάνουν σημαντικές αλλαγές, αφετέρου να υπάρχουν ελάχιστα γραφικά εργαλεία για την ρύθμιση του συστήματος αλλά αυτή να είναι εφικτή τροποποιώντας τα εξαιρετικά σχολιασμένα αρχεία ρυθμίσεων. Ένα σημείο που έχει προκαλέσει μεγάλες διαφωνίες στην κοινότητα χρηστών είναι το σύστημα διαχείρισης πακέτων της διανομής, το οποίο χρησιμοποιεί απλά συμπιεσμένα αρχεία με επέκταση .tgz ή .txz (xz αλγόριθμο συμπίεσης). Αντίθετα με την συντριπτική πλειονότητα ανάλογων συστημάτων, το tgz δεν υποστηρίζει κάποιο τρόπο αυτόματης εγκατάστασης των προαπαιτούμενων επιλογών (dependency resolution). Αντίθετα, προωθείται η άποψη ότι ο χρήστης πρέπει να γνωρίζει τι είναι εγκατεστημένο στο σύστημα του, οπότε και θα ξέρει αν πρέπει να εγκαταστήσει επιπλέον στοιχεία. Η ανοικτή δομή της διανομής, η απλή διαχείριση πακέτων καθώς και οι ελάχιστες αλλαγές που κάνει στα αρχικά πακέτα την έχουν κάνει πολύ δημοφιλή σαν διανομή βάσης για άλλες πιο εξειδικευμένες διανομές. Μερικές από αυτές είναι: Το Slax, μία αρκετά δημοφιλής διανομή τύπου live cd. Το Salix OS, μια διανομή προσανατολισμένη σε χρήστες desktop. Το Zenwalk Linux Το Vector Linux Αρχειοθετήθηκε 2006-07-05 στο Wayback Machine. Το Slackintosh, μια έκδοση για αρχιτεκτονική PowerPC. Το Slam64 μια έκδοση για αρχιτεκτονική x86_64. Το Bluewhite64 μια ακόμα έκδοση για αρχιτεκτονική x86_64. Το Porteus, μια εν'αρχή παράγωγη έκδοση του Slax, η οποία όμως πλέον στηρίζεται στο slackware σε συνδυασμό με τα Linux Live Scripts . Το Slackel Αρχειοθετήθηκε 2022-03-08 στο Wayback Machine., μια Ελληνική διανομή που συντηρείται από τον Δημήτρη Τζέμο.Βασίζεται σε Slackware και Salix. Είναι συμβατό και με τα δύο. Η ιστοσελίδα της διανομής. Ένα e-book για την εγκατάσταση & διαχείριση του Slackware. Η Ελληνική έκδοση του Slackbook. Επιπλέον εγχειρίδιο που καλύπτει τα βασικά της διαχείρισης του Slackware. Εξήγηση του συστήματος εκκίνησης του Slackware. Ένα φόρουμ για χρήστες της διανομής. Μια ιστοσελίδα με scripts για το χτίσιμο πακέτων. HOW TO: Εγκατάσταση Slackware Linux Slackware στο Curlie
Ιερά Μονή Οσίου Δαυίδ Γέροντος Εύβοιας

Η Ιερά Μονή Οσίου Δαυίδ του Γέροντος Εύβοιας βρίσκεται στη βόρεια Εύβοια, στον δήμο Μαντουδίου - Λίμνης - Αγίας Άννας. Απέχει 16 χιλιόμετρα από τις Ροβιές και 22 χιλιόμετρα από τη Λίμνη. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 500 μέτρων, στις πλαγιές του όρους Καβαλλάρης, ανάμεσα στα χωριά Δρυμώνα και Καλαμούδι. Είναι ανδρική και αφιερωμένη στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος και γιορτάζει στις 6 Αυγούστου, αλλά και την 1η Νοεμβρίου, ημέρα μνήμης του Οσίου Δαυίδ.

 Η ίδρυση και ανέγερση της Μονής, περίπου το 1540, οφείλεται στον Όσιο Δαυίδ. Στο σημείο προϋπήρχαν τα ερείπια παλαιότερου ναού ο οποίος πιθανώς καταστράφηκε από τους Τούρκους μετά την κατάληψη της Εύβοιας το 1470. Σύντομα η Μονή απέκτησε μεγάλη φήμη και προνόμια και σε έγγραφο του 1638 αναφέρεται ως πατριαρχική και σταυροπηγιακή. Στην επανάσταση του 1821 είχε σημαντική δράση και καταστράφηκε ολοσχερώς από τους Τούρκους το 1824. Η νέα ανοικοδόμηση έγινε το 1877.Μεγάλη ανάπτυξη γνώρισε η Μονή στα χρόνια της ηγουμενίας του Αγίου Ιακώβου Τσαλίκη (1975-1991), ο οποίος κατετάγη επίσημα στο Αγιολόγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας την 27η Νοεμβρίου 2017 από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Το συγκρότημα της Μονής είναι τετράπλευρο και σχηματίζεται από πτέρυγες κελιών και βοηθητικών χώρων. Στο κέντρο του βρίσκεται το καθολικό, που είναι ναός σταυρεπίστεγος με τρούλο, χωρίς εσωτερικές αγιογραφίες. Τριγύρω και έξω από τη Μονή υπάρχουν ακόμη μικροί ναοί αφιερωμένοι σε διάφορους αγίους. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει το παρεκκλήσι των Αγίων Αναργύρων στη νοτιοανατολική πτέρυγα της μονής, που είναι υπόγειο, λαξευμένο στον βράχο, και διακοσμείται με τοιχογραφίες του 18ου αιώνα. Στο καθολικό της Μονής φυλάσσονται σε περίτεχνη λειψανοθήκη τα οστά του Οσίου Δαυίδ του Γέροντος, καθώς το θυμιατό και το πετραχήλι του Αγίου, ρωσικής προέλευσης. Σώζεται επίσης χειρόγραφο δανειστήριο του Αγγελή Γοβιού, ο οποίος ερχόμενος από το Πήλιο επισκέφθηκε τη Μονή και δανείσθηκε 1.000 γρόσια για τις ανάγκες του αγώνα. Στο δανειστήριο αυτό, ο Ευβοέας στρατηγός ευχαριστεί τους Πατέρες της Μονής αλλά και τους κατοίκους για τη συμβολή τους στον αγώνα για την ελευθερία. Η μοναστική δύναμη της Μονής, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 12 άτομα.
Χάιντς Στάι

Ο Χάιντς Στάι (γεννημένος στις 6 Φεβρουαρίου 1945, Χέρνε ) είναι Ολλανδός, πρώην τερματοφύλακας ποδοσφαίρου που έπαιξε για τον Άγιαξ και συμμετείχε στις κατακτήσεις του Τσάμπιονς Λιγκ το 1971, το 1972 και το 1973 .

 Ο Χάιντς Στάι - με το παρατσούκλι Χάιντς η κροκέτα ("Heinz Croquette"), επειδή μερικές φορές έπεφτε μια μπάλα σαν να ήταν μια καυτή κροκέτα - κέρδισε με τον Άγιαξ στη χρυσή εποχή του συλλόγου το Διηπειρωτικό Κύπελλο, τρία Τσάμπιονς Λιγκ, δύο Ευρωπαϊκά Σούπερ Καπ, τέσσερα πρωταθλήματα και τρία κύπελλα Ολλανδίας. Έτσι, μαζί με τον παίκτη της Μπάγερν Μονάχου, Μπερντ Ντίρνμπεργκερ, κατέχει το ρεκόρ ως ο παίκτης που έχει κερδίσει τους περισσότερους σημαντικούς τίτλους συλλόγων χωρίς να έχει παίξει ποτέ για την εθνική ομάδα της χώρας του. Ο Χάιντς Στάι κατέχει, μετά από τον Σεπ Μάιερ της Μπάγερν Μονάχου, το ρεκόρ για τα περισσότερα λεπτά που έπαιξε τερματοφύλακας χωρίς να ηττηθεί, σε τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ (270 λεπτά σε νίκες 2–0 επί του Παναθηναϊκού, 2–0 επί της Ίντερ και 1–0 επί της Γιουβέντους ). Ο Μάιερ συγκέντρωσε 276 συνεχόμενα αήττητα λεπτά μεταξύ 1974 και 1976 (1–1, 4–0, 2–0, 1–0). Άγιαξ Έρεντιβιζι : 1971–72, 1972–73 Κύπελλο Ολλανδίας : 1969–70, 1970–71, 1971–72 Τσάμπιονς Λιγκ : 1970–71, 1971–72, 1972–73 Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ : 1972 Διηπειρωτικό Κύπελλο : 1972 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Heinz Stuy στο Wikimedia Commons
Μπαλκόνι

Ένα μπαλκόνι (από την ιταλική λέξη: balcone) είναι μια πλατφόρμα προεξέχει από τον τοίχο ενός κτιρίου, υποστηρίζεται από τις στήλες ή στηρίγματα, και περικλείεται με ένα κιγκλίδωμα.

 Το παραδοσιακό μαλτέζικο μπαλκόνι είναι ένα ξύλινο κλειστό μπαλκόνι που προεξέχει από έναν τοίχο. Αντίθετα, της «Ιουλιέτας το μπαλκόνι» δεν προεξέχει έξω από το κτίριο. Είναι ένα μέρος του επάνω ορόφου, με ένα κιγκλίδωμα μόνο στο μέτωπο, σαν μια μικρή Λότζια. Μερικές φορές τα μπαλκόνια είναι προσαρμοσμένα για τελετουργικούς σκοπούς, π.χ. στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη, ο νεοεκλεγείς Πάπας δίνει την ευλογία του, Urbi et orbi μετά το κονκλάβιο. Χρησιμοποιούνται επίσης σε αίθουσες κινηματογράφου και θέατρα. Το συνηθισμένο μπαλκόνι έχει μία, ή παραπάνω, μπαλκονόπορτες που ανοίγουν σε ένα μικρό αίθριο χώρο με κάγκελα. Ένα γαλλικό μπαλκόνι είναι με πόρτες που ανοίγουν σε ένα προστατευτικό κιγκλίδωμα με θέα στην αυλή ή το γύρω τοπίο.
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1961

Το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων (ΣΙΣΜ) 1961 (τελική φάση) διεξήχθη στην Άγκυρα της Τουρκίας, από 25 ως 31 Μαΐου 1961, με συμμετοχή 4 χωρών. Νικήτρια αναδείχθηκε η Εθνική Ενόπλων της Τουρκίας. Η Ελλάδα κατέλαβε τη δεύτερη θέση, αν και ισοβάθμησε με την Τουρκία, λόγω χειρότερου συντελεστή τερμάτων .

 Μετείχαν συνολικά εννιά χώρες Στην τελική φάση προκρίθηκαν τέσσερις χώρες: Τουρκία Ελλάδα Γαλλία Ολλανδία Στην προκριματική φάση πήραν μέρος άλλες πέντε χώρες: Βέλγιο Λουξεμβούργο Πορτογαλία Ιράκ ΗΠΑ Στην πρώτη φάση οι ομάδες αγωνίστηκαν σε τέσσερις ομίλους που συγκροτήθηκαν με γεωγραφικά κριτήρια, οι νικητές των οποίων προκρίθηκαν στην τελική φάση. Η τελική φάση διεξήχθη στην Άγκυρα της Τουρκίας σε ενιαίο όμιλο. Η τελική κατάταξη και ο τροπαιούχος προέκυψε από τη βαθμολογία. Αρχικά ο όμιλος θεωρήθηκε τελικός της ζώνης Ευρώπης-Μέσης Ανατολής και οι τρεις πρώτες ομάδες, Ελλάδα, Τουρκία και Γαλλία, προκρίθηκαν στην τελική φάση που θα γινόταν στη Νότια Κορέα. Τελικά, η τελική φάση ματαιώθηκε και η κατάταξη της ευρωπαϊκής ζώνης, θεωρήθηκε παγκόσμια κατάταξη. Αγώνες Βέλγιο - Ολλανδία: [;] Το Βέλγιο προκρίθηκε. Αγώνες 18/01/61: Γαλλία – Λουξεμβούργο: 3-0 29/01/61: Πορτογαλία - Γαλλία: 3-2 01/03/61: Λουξεμβούργο - Γαλλία: 0-5 127/03/61: Γαλλία - Πορτογαλία: 3-0 Λουξεμβούργο – Πορτογαλία: [;] μάλλον δεν έγινε. Πορτογαλία - Λουξεμβούργο: [;] μάλλον δεν έγινε.ΒαθμολογίαΓαλλία : 6β. 13-3 (4 αγ.) Πορτογαλία: 2β. 3-5 (2 αγ.) Λουξεμβούργο: 0β. 0-8 (2 αγ.) Αγώνες (8/1/61 και 10/3/61) Τουρκία - Ιράκ: 4-1 (Άγκυρα), 2-2 (Βαγδάτη) Η Τουρκία προκρίθηκε με διαφορά τερμάτων 6-3. Αγώνες: 01/3/61, Αθήνα: Ελλάδα – ΗΠΑ: 4-0 (Παπαεμμανουήλ 15΄, Ανδρέου 30΄, Αναστασιάδης 44΄, αυτογκόλ 48΄) 12/3/61, Στουτγκάρδη: ΗΠΑ - Ελλάδα: 1-6 (Παπαεμμανουήλ 29΄, 36΄, 81΄, Λουκανίδης 3΄, 86΄, Τουμπέλης 27΄) Η Ελλάδα προκρίθηκε με καλύτερη διαφορά τερμάτων 10-1. Όλοι οι αγώνες διεξήχθησαν στην Άγκυρα σε ενιαίο όμιλο. Στην πρώτη θέση ισοβάθμησαν Ελλάδα και Τουρκία, οι οποίες είχαν έρθει ισόπαλες 0-0 στο μεταξύ τους ματς. Την πρώτη θέση και τον τίτλο πήρε τελικά η Τουρκία, διότι είχε μεγαλύτερο συντελεστή τερμάτων: 1,50 (3/2) έναντι 1,33 (4/3) της Ελλάδας. Αγώνες 25/5/61: Γαλλία - Τουρκία: 1-1 25/5/61: Ελλάδα - Ολλανδία: 1-1 (Τουμπέλης 41΄) 28/5/61: Ελλάδα – Γαλλία: 3-2 (Παπαεμμανουήλ 10΄, 87΄, Τουμπέλης 44΄) 28/5/61: Τουρκία - Ολλανδία: 1-0 31/5/61: Ελλάδα – Τουρκία: 0-0 31/5/61: Γαλλία – Ολλανδία: 1-0 Προπονητής: Ποδοσφαιριστές: Τσίτσος (Ελπίς Δράμας, τερμ.), Πριονάς (τερμ.), Δημήτρης Αναστασιάδης (ΑΕΚ), Νίκος Βολίκας (Φωστήρας), Πετρίδης (ΠΑΟΚ), Κοσμίδης (ΠΑΟ), Δημήτρης Στεφανάκος (Ολυμπιακός), Παύλος Γρηγοριάδης (Ολυμπιακός), Χασεκίδης (ΠΑΟΚ), Κώστας Τουμπέλης (Ηρακλής), Ζαχαρίας Πυτιχούτης (ΠΑΟ), Τάκης Λουκανίδης (ΠΑΟ), Αριστείδης Καμάρας (ΠΑΟ), Τότης Φυλακούρης (ΠΑΟ), Ανδρέας Παπαεμμανουήλ (ΠΑΟ), Μίμης Δομάζος (ΠΑΟ). Αναπληρωματικοί (προεθνική): Αριστείδης Παπάζογλου (Ολυμπιακός), Γιώργος Σιδέρης (Ολυμπιακός), Βασιλείου (Ολυμπιακός), Γιώργος Ανδρέου (ΠΑΟ), Αντωνάτος, Γκούβας. RSSSF Αθλητικά αρχεία
ΕΘΑ Έγκωμης

Η ΕΘΑ Έγκωμης (επίσημη ονομασία: Ένωσις Θυέλλης Αναγεννήσεως) είναι ένας κυπριακός αθλητικός σύλλογος από την Έγκωμη της επαρχίας Λευκωσίας. Η ομάδα διατηρεί τμήματα καλαθοσφαίρισης ανδρών και καλαθοφαίρισης γυναικών. Παλαιότερα διέθετε ποδοσφαιρική ομάδα και ομάδα στίβου. Χρώματα του σωματείου είναι το κίτρινο και το μαύρο.

 Η ΕΘΑ Έγκωμης δημιουργήθηκε το 1942 από την ενοποίηση των σωματείων Θύελλας και Αναγέννηση. Στο σωματείο δόθηκε το όνομα Ένωσις Θυέλλης Αναγεννήσεως Έγκωμης (ΕΘΑ Έγκωμης). Το καλαθοσφαιρικό τμήμα ανδρών της ΕΘΑ Έγκωμης συστάθηκε την περίοδο 1969. Πρώτος προπονητής ήταν ο Κρίνος Μακρίδης. Αρχικά η ομάδα αγωνιζόταν στη Β΄ κατηγορία. Την περίοδο 1979-80 η ΕΘΑ συμμετείχε για πρώτη φορά στην Α΄ κατηγορία. Η μεγαλύτερη επιτυχία στην ιστορία του τμήματος ήρθε την περίοδο 2010-11 όταν αναδείχθηκε για πρώτη φορά πρωταθλήτρια Κύπρου. Η ΕΘΑ επανέλαβε την επιτυχία της αυτή και την επόμενη περίοδο. Επιπρόσθετα κατέκτησε το Κύπελλο Κύπρου τρεις φορές: 2011, 2013 και 2015. Το 2011 κατέκτησε και το Σούπερ Καπ. Το καλαθοσφαιρικό τμήμα γυναικών της ΕΘΑ Έγκωμης συμμετέχει στο Κυπριακό πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης γυναικών. Έχει αναδειχθεί μία φορά πρωταθλήτρια Κύπρου, την περίοδο 1991-92. Ανδρών Πρωτάθλημα Κύπρου (2): 2010, 2012 Κύπελλο Κύπρου (3): 2011, 2013, 2015 Σούπερ Καπ (2): 2011, 2018 Πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας (2): 1996, 2001Γυναικών Πρωτάθλημα Κύπρου (1): 1992 Η ΕΘΑ είναι ιδρυτικό σωματείο της Αθλητικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Εθνικοφρόνων Σωματείων Προαστίων Λευκωσίας (ΑΠΟΕΣΠ), στις διοργανώσεις της οποίας συμμετείχε. Το 1986 εντάχθηκε στη Δ΄ κατηγορία και στις τάξεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) μέσω του πρωταθλήματος ένταξης. Στην πρώτη συμμετοχή της στο πρωτάθλημα Δ΄ κατηγορίας, την περίοδο 1986-87, τερμάτισε στην έκτη θέση του ομίλου της. Την επόμενη περίοδο τερμάτισε στην προτελευταία θέση και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα. Συνέχισε στις διοργανώσεις της ΑΠΟΕΣΠ. Το ποδοσφαιρικό τμήμα της ΕΘΑ Έγκωμης είναι ανενεργό. Επίσημος ιστότοπος ΕΘΑ Έγκωμης, επίσημος λογαριασμός στο Facebook.
Άγιος Ιωάννης Άρτας

Ο Άγιος Ιωάννης είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Διχομοιρίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ηρακλείας, του δήμου Γεωργίου Καραϊσκάκη, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Άρτης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Άρτας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.

 Ο Άγιος Ιωάννης είναι ημιορεινός οικισμός στο κεντρικό τμήμα του νομού Άρτας, στις βορειοδυτικές απολήξεις των ορέων Βάλτου. Βρίσκεται πάνω σε παρακλάδι του ποταμού Καλεντίνη (Καλεντινιώτη), βορειοανατολικά της Άνω Καλεντίνης και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 380. Απέχει 32 χλμ. περίπου Ν.ΝΑ. της Άρτας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Διχομοιρίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Διχομοιρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ηρακλείας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ηρακλείας και προσαρτήθηκε στον δήμο Γεωργίου Καραϊσκάκη. Ο ναός Κοίμησης της Θεοτόκου βορειοανατολικά του οικισμού Η εκκλησία των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, ανατολικά του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς , 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) eetaa.grΔήμος Γεωργίου Καραϊσκάκη
Σοφία Τρέντσοφσκα

Η Σοφία Τρέντσοφσκα (σλαβομακεδονικά: Софија Тренчовска‎, Στρώμνιτσα, 9 Οκτωβρίου 1975) είναι συγγραφέας, συντάκτρια, παραγωγός, φιλόλογος και ακτιβίστρια από τη Βόρεια Μακεδονία, που ζει στη Μεγάλη Βρετανία.Οι εξειδικεύσεις της είναι η διατήρηση, η ψηφιοποίηση και η προώθηση της λογοτεχνίας. Είναι η αρχισυντάκτρια του έργου Ράστκο - Μακεδονία, ψηφιακή βιβλιοθήκη του πολιτισμού και κληρονομιάς της Βόρειας Μακεδονίας από το 2007.

 Αποφοίτησε από τη Σχολή Φιλολογίας "Μπλάζε Κονέσκι" - Τμήμα Μακεδονικής και Νότιας Σλαβικής Λογοτεχνίας (με γενική και συγκριτική λογοτεχνία ως μεγάλες εταιρείες) στο Πανεπιστήμιο Αγίων Κυρίλλου και Μεθόδιου στα Σκόπια. Υπεράσπισε τη θέση του μεταπτυχιακού της τίτλου «Μυθοποιητική στα πρώτα έργα του Τζόρνταν Πλέβνς» το 2015 στην ίδια Σχολή. Τελείωσε τη Σχολή Διδακτορικών Σπουδών στο ίδιο Πανεπιστήμιο και τώρα είναι υποψήφια διδάκτορας με τη διατριβή στον τομέα της λογοτεχνίας και της δραματουργίας. Για αρκετό καιρό, δούλεψε ως δημοσιογράφος στην καθημερινή εφημερίδα Ve sectioner (στο πολιτιστικό τμήμα), όπου έχει γράψει πολλά άρθρα σχετικά με την εκπαίδευση, τη λογοτεχνία, τον κινηματογράφο, το θέατρο και τις παραστατικές τέχνες, καθώς και συνεντεύξεις από καλλιτέχνες και καλλιτέχνες. Ασχολήθηκε με διάφορα εκδοτικά έργα. Διετέλεσε αρχισυντάκτης του έργου Ράστκο - Μακεδονία, ψηφιακή βιβλιοθήκη του πολιτισμού και κληρονομιάς της Βόρειας Μακεδονίας από την ίδρυσή της το 2007. Συμμετέχει σε διεθνή συμπόσια και επιστημονικά συνέδρια. Ερευνά και γράφει κείμενα, κριτικές, μελέτες και δοκίμια σε περιοδικά και βιβλία. Μεταφράζει από αγγλικά, σερβικά, κροατικά και βουλγάρικα στα σλαβομακεδονικά. Sofija Trenchovska Σχέδιο Rastko - Μακεδονία, ψηφιακή βιβλιοθήκη πολιτισμού και κληρονομιάς της πΓΔΜ (Μακεδονικά, επίσης μερικά έργα: Αγγλικά, Σερβικά, Αλβανικά κ.λπ.)
Δήμητρα Σερρών

Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Δήμητρα Η Δήμητρα (έως 1928 Τσεπελτζές) είναι πεδινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών με υψόμετρο 90 μέτρων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είχε πληθυσμό 374 κατοίκων, ενώ στην τελευταία απογραφή του 2021 μειώθηκαν σε 217 μόνιμους κατοίκους.

 Η Δήμητρα βρίσκεται σε απόσταση 7,5 χλμ. (οδηγικά) ΝΑ. από τη Νέα Ζίχνη και 33,5 χλμ. νοτιοανατολικά από τις Σέρρες. Ανατολικά και νότια του χωριού περνάει ο Αγγίτης ποταμός που καταλήγει στο Στρυμόνα. Το χωριό ιδρύθηκε το 1914 από οικογένειες προσφύγων από το Σιμιτλή της Ανατολικής Θράκης και ασχολήθηκαν με την καλλιέργεια των χωραφιών της γύρω περιοχής που τότε ήταν ελώδη εδάφη. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία, τον Καύκασο και τον Πόντο. Σε λόφο νότια του χωριού και σε απόσταση 5 χλμ. προς τις όχθες του Αγγίτη, έχει βρεθεί προϊστορικός οικισμός καθώς και νοτιοανατολικά μέσα στο χωριό έχουν βρεθεί προϊστορικοί οικισμοί. Η παλιά ονομασία του χωριού είναι Τσεπελτζές (που σήμαινε λασπώδης τόπος) και έτσι αναφέρεται το 1920 στο ΦΕΚ 2Α - 04/01/1920 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ζηλιαχώβης (Νέας Ζίχνης). Το 1927 με ΦΕΚ 7Α - 14/01/1927 μετονομάστηκε σε Δήμητρα και οφείλει το όνομά του στις πολλές καλλιέργειες δημητριακών των κατοίκων του. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Δήμητρας που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Νέας Ζίχνης του Δήμου Νέας Ζίχνης. Γεννήθηκαν στην ΔήμητραΛάζαρος Ασίκογλου (1931), Έλληνας συγγραφέαςΚατάγονται από την ΔήμητραΛευτέρης Αβραμάκης, Έλληνας Βουλευτής Η Δήμητρα Σερρών από ψηλά στο https://www.youtube.com
Οίκος του Ρετέλ

Ο Οίκος των κομήτων του Ρετέλ, γαλλ. Maison de Rethel είναι ένας ευγενής Οίκος από τη Γαλλία (10ος - 12ος αι.), που δραστηριοποιήθηκε στην Παλαιστίνη· μάλιστα ο Βαλδουίνος Β΄ έγινε βασιλιάς της Ιερουσαλήμ. Οι απόγονοι της αδελφής του Ματθίλδης που κατείχαν την κομητεία, αποτελούν τον 2ο Οίκο του Ρετέλ (12ος - 14ος αι.).

 Η καταγωγή δεν είναι ακριβώς γνωστή· φαίνεται ότι είναι ένας πλάγιος κλάδος των κομήτων του Πορσιάν (Porcien). Αρκετοί Οίκοι διαδέχθηκαν ο ένας τον άλλο ως κόμητες της περιοχής, που αποσπάστηκε και οι δύο πρώτοι φέρουν το όνομα του Ρετέλ. Οι πρώτες γενιές δεν είναι γνωστές με ακρίβεια: Από την αρχή ο Οίκος αντιμετώπισε τους αγώνες για επιρροή μεταξύ των Οίκων των Καρολιδών, των Ροβερτιδών και των Ερβερτιδών. Ιδιαίτερα για την επισκοπή του Ρενς διαφιλονίκησαν ο Ούγος των Καρολιδών-Βερμαντουά και ο Αρτώ: στην αρχή ο Ούγος έδιωξε τον Αρτώ και έγινε επίσκοπος, μετά όμως ο Αρτώ και ο αδελφός του Ντουντόν νίκησαν τον Ούγο και έγινε αυτός επίσκοπος. Ανιψιός του Αρτώ ήταν ο Μανασσής Α΄ πρώτος κόμης του Ρετέλ. Μέλη του Οίκου ήταν επίτροποι (avoués) του αββαείου του Σαιν-Ρεμύ· ο Μανασσής Α΄ απέκτησε κύρος και έγινε κόμης του Ρετέλ. Ο γιος του Μανασσής Β΄ νυμφεύτηκε τη Ντάντα, που ένα καταστατικό δωρεάς αναφέρει ως συγγενή του "Όντο, κόμη του Τρουά, Μω και Ρενς". Πρέπει να είναι ο Όντο Β΄ των Μπλουά κόμης της Καμπανίας, Τρουά, Μω και Ρενς. Η κόρη του Μανασσή Β΄, η Ντόντα παντρεύτηκε τον Γοδεφρείδο Β΄ των Αρντέν-Βερντέν δούκα της Κάτω Λωρραίνης. Ο γιος του κόμη του Ρετέλ, ο Μανασσής Γ΄ νυμφεύτηκε τη Ζουντίτ/Ιουδήθ είτε του Ρουσύ, είτε της Βουλώνης, είτε την Κάτω-Λωρραίνης. Ο γιος του Ούγος Α΄ νυμφεύτηκε τη Μελισσάνθη των Μονλερύ, οποία είχε σημαντικούς συγγενείς. Ο γιος της Βαλδουίνος του Μπουρζ ήταν, μέσω αυτής, εξάδελφος του Γοδεφρείδος του Μπουιγιόν και του αδελφού του Βαλδουίνου Α΄ πρώτων βασιλέων της Ιερουσαλήμ. Όταν το 1118 απεβίωσε ο δεύτερος, τον διαδέχθηκε ο Βαλδουίνος του Μπουρζ ως Βαλδουίνος Β΄, καθώς υποστηρίχθηκε από τα εξαδέλφια του Ούγο Β΄ του Πουιζέ και Ζολέν του Κουρτεναί, των οποίων οι μητέρες Αλίκη και Ελισάβετ/Ισαβέλλα αντίστοιχα ήταν αδελφές της Μελισσάνθης. Ο Βαλδουίνος Β΄ ήταν ο τελευταίος άρρην του Οίκου και απεβίωσε το 1131. Το 1124 είχε αποβιώσει ο αδελφός του Ζερβαί κόμης του Ρετέλ και η κομητεία πέρασε στην αδελφή του Ματίλντα, σύζυγο του Εύδη (Eudes) καστελάνου του Βιτρύ (Vitry). Οι απόγονοί τους αποτελούν τον 2ο Οίκο του Ρετέλ. O γιος τους Ιτιέ νυμφεύτηκε τη Βεατρίκη, κόρη του Γοδεφρείδου Α΄ κόμη του Ναμύρ και είχε δύο τέκνα, τους Μανασσή Δ΄ κόμη του Ρετέλ (κλάδος Ρετέλ) και Ερρίκο καστελάνο του Βιτρύ (κλάδος Βιτρύ). Δεν έκαναν σημαντικές επιγαμίες και έμειναν μεταξύ των τοπικών ευγενών· εξέλιπαν τον 13ο αι. Η κομητεία του Ρετέλ πέρασε διαδοχικά στους Οίκος Νταμπιέρ, Βαλουά-Βουργουνδίας, Αλμπρέ, Λα Μαρκ-Κλέβης, Γοντζάγκα, Μαζαρέν. Foundation for Medieval Genealogy : Comtes de Rethel Armorial de J.B. RIETSTAP
Αουγκούστα

Η Αουγκούστα (Σικελικά : Austa, Λατινικά : Megara Hyblaea, Μεσαιωνικά : Agosta) είναι πόλη και κοινότητα στην Ιταλική Επαρχία των Συρακουσών στις ανατολικές ακτές της Περιφέρειας της Σικελίας. Η πόλη είναι ένα από τα μεγαλύτερα λιμάνια της Σικελίας χάρη στα διυλιστήρια πετρελαίου στην περιοχή της. Η Αουγκούστα έχει θέα στο Ιόνιο Πέλαγος, η παλιά πόλη είναι σήμερα ένα νησί που δημιουργήθηκε τον 16ο αιώνα όταν έσκαψαν έναν Ισθμό στη χερσόνησο και το ένωσαν με δύο γέφυρες. Ο Φρειδερίκος Β΄ της Σουαβίας οικοδόμησε την πρώτη γέφυρα, η δεύτερη έγινε όταν ιδρύθηκε η πόλη, η Αουγκούστα έχει δύο λιμάνια.

 Η Αουγκούστα ιδρύθηκε πριν από 27 αιώνες με το όνομα Μέγαρα Υβλαία, ήταν μία από τις αρχαιότερες Ελληνικές αποικίες στη Σικελία και τη Μεγάλη Ελλάδα. Οι Συρακούσες και ο κυβερνήτης τους Γέλων ο Συρακούσιος κατέστρεψαν την πόλη (483 π.χ.) 254 χρόνια μετά την ίδρυση της όπως περιγράφει ο Θουκυδίδης. Η περιοχή μαζί με τις Συρακούσες αλώθηκε από τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία όταν ξέσπασε ο Β΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος. Τα Μέγαρα Υβλαία παραμένουν ακόμα και σήμερα σημαντικός αρχαιολογικός χώρος και απόδειξη της έντονης δραστηριότητας εποικισμού των Ελλήνων στην Αρχαϊκή εποχή. Ο αυτοκράτορας Φρειδερίκος Β΄ Χοενστάουφεν οικοδόμησε τη σύγχρονη πόλη της Αουγκούστα (1232) με τα ερείπια ενός προαστίου από την αρχαία πόλη. Την εξουσία ανέλαβε στη συνέχεια ο Οίκος των Καπετιδών-Ανζού, όταν ξέσπασε ο Σικελικός Εσπερινός (1282) μετέβη στον Οίκο της Βαρκελώνης που κυβερνούσε το Βασίλειο της Αραγωνίας. Την πόλη πήρε δώρο ο Ραϊμόνδος Β' Μονκάδα (1362), επέστρεψε αργότερα σε Ισπανική κατοχή (1560) και οχυρώθηκε σημαντικά για να αποκρούσει τις επιθέσεις από την Οθωμανική αυτοκρατορία. Στο λιμάνι της Αουγκούστα πραγματοποιήθηκε μεγάλη ναυμαχία ανάμεσα στον Ισπανικό και τον Γαλλικό στόλο, η πόλη πλήγηκε σημαντικά από ισχυρό σεισμό και τσουνάμι (1693). Όταν ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος τα αισθήματα στην Αουγκούστα και σε ολόκληρη τη Σικελία απέναντι στο Φασιστικό καθεστώς ήταν σε έντονο βαθμό αρνητικά. Οι φασιστικές τακτικές δημιούργησαν έντονο μίσος σε ολόκληρη τη Σικελία απέναντι στον Μπενίτο Μουσολίνι και τη διακυβέρνηση του. Όταν έφτασαν στη Σικελία οι Βρετανικές και οι Αμερικάνικες δυνάμεις οι κάτοικοι τους υποδέχτηκαν σαν ελευθερωτές "από τον μισητό φασισμό και τους στρατιώτες που τον υπηρετούσαν". Σε όλη τη Σικελία οι Σύμμαχοι έγιναν δεκτοί με ενθουσιασμό σαν ελευθερωτές. Στην Εισβολή των Συμμάχων στη Σικελία γνωστή σαν "Επιχείρηση Χάσκυ" οι Βρετανικές και Αμερικάνικες δυνάμεις με αρχηγό τον στρατηγό Μπέρναρντ Μοντγκόμερυ είχαν στόχο την κατάληψη της Αουγκούστα από τις πρώτες μέρες της επιχείρησης. Ο "Έκτος Βρετανικός Στρατός" με τον Μοντγκόμερυ κατέλαβε την Αουγκούστα (13 Ιουλίου 1943), αμέσως μετά οι Συμμαχικές δυνάμεις βάδισαν προς την Κατάνια. Θουκυδίδης, Θουκυδίδου Ιστορίαι, Βιβλίο ΣΤ΄, Παράγραφος 4 Bitter Victory: The Battle for Sicily, 1943 by Carlo D'Este. Christopher Duggan, Fascist Voices: An Intimate History of Mussolini's Italy, Oxford University Press Peter Smmartino, William Roberts, "Sicily: An Informal History" Αουγκούστα Τα τσουνάμια στην Ιταλία
Δερβένι (Θεσσαλονίκη)

Το Δερβένι είναι τοποθεσία μεταξύ της Ευκαρπίας και των Λαγυνών, σε απόσταση περίπου δέκα χιλιομέτρων στα βορειοανατολικά της Θεσσαλονίκης. Στο Δερβένι ευρίσκεται αρχαιολογικός τόπος, εντός του οποίου μια νεκρόπολη ανασκάφηκε, μέρος νεκροταφείου της αρχαίας πόλης της Λητής. Αρχαιολογικά ευρήματα αξίας ανασκάφηκαν στη συγκεκριμένη τοποθεσία, συμπεριλαμβανομένων του παπύρου του Δερβενίου και του κρατήρα του Δερβενίου.

 Ένας αρχαίος δρόμος μήκους 15 μέτρων οδηγεί στον διθάλαμο μακεδονικό τάφο με την μνημειακή ιωνική πρόσοψη. Το ταφικό μνημείο της Θεσσαλονίκης (τέλος 4ου - αρχές 3ου αι. π.Χ.) ταυτισμένο με την αρχαία Λητή, μία από τις σπουδαιότερες πόλεις του μακεδονικού βασιλείου. Ο μακεδονικός τάφος εντοπίστηκε το 1910 και είναι γνωστός ως «τάφος του Μακρίδη Μπέη», από το όνομα του πρώτου ανασκαφέα, Έλληνα αρχαιολόγου Θεόδωρου Μακρίδη. Ο Μακεδονικός Τάφος Δερβενίου είναι πλήρως αποκατεστημένος, μετά τις εργασίες που διήρκεσαν τέσσερα χρόνια, και σήμερα είναι επισκέψιμος.Ακόμη στην ίδια περιοχή ήλθαν στο φως έξι κιβωτιόσχημοι τάφοι, ένας λακκοειδής και ένας μονοθάλαμος μακεδονικού τύπου. Η αποκάλυψη των πλούσια κτερισμένων αυτών τάφων, άμεσα συσχετιζόμενων με την αρχαία μυγδονική πόλη της Λητής, αποτέλεσε σταθμό για την αρχαιολογική έρευνα της αρχαίας Μακεδονίας και εμπλούτισε τις γνώσεις για τα εργαστήρια τορευτικής στο μακεδονικό χώρο. Στην ίδια θέση, το 1997, ανασκάφηκε ένας διθάλαμος μακεδονικός τάφος (συμβατικά τάφος ΙΙΙ), κτισμένος σε όρυγμα, λαξευμένο στον φυσικό βράχο. Ο τάφος είναι επισκέψιμος. Μεταξύ των μακεδονικών τάφων Γ και ΙΙΙ τον Φεβρουάριο του 1986 αποκαλύφθηκε ένας λαξευτός μονοθάλαμος καμαροσκεπής τάφος.
Ιουδήθ του Μπάντεν

Η Ιουδήθ, γερμαν.: Judith of Baden (απεβ. 1162) από τον Οίκο του Τσέρινγκεν ήταν κόρη του μαργράβου του Μπάντεν και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Καρινθίας.

 Ήταν κόρη του Ερμάνος Β΄ μαργράβου του Μπάντεν από τη σύζυγό του Ιουδήθ του Μπάκνανγκ. Όπως συνηθιζόταν για τα παιδιά ενός κυβερνώντος μαργράβου εκείνη την εποχή, την αποκαλούσαν «μαργκραβίνη». Παντρεύτηκε τον Ούλριχ Α΄ των Σπόνχαϊμ δούκα της Καρινθίας, με τον οποίο απέκτησε πέντε παιδιά. Απεβίωσε το 1162 και τάφηκε σε μία λίθινη σαρκοφάγο στο παρεκκλήσιο του Αυγουστίνου στο μοναστήρι του αβαείου Μπάκνανγκ. Ο τάφος της άνοιξε το 1513 από τον Χριστόφορο Α΄ μάργραβο του Μπάντεν και στη συνέχεια το λείψανό της μεταφέρθηκε σε έναν γλυπτό τάφο στον χώρο της χορωδίας της εκκλησίας. Παντρεύτηκε τον Ούλριχ Α΄ των Σπόνχαϊμ δούκα της Καρινθίας, με τον οποίο απέκτησε πέντε παιδιά: Ερρίκος Ε΄, δούκας της Καρινθίας, διαδέχθηκε τον πατέρα του ενώ ήταν ακόμη νέος. Απεβίωσε άτεκνος το 1161. Ερμάνος της Καρινθίας, διαδέχθηκε τον αδελφό του Ερρίκο Ε΄. Ούλριχ, κόμης του Λάιμπαχ (Λουμπλιάνας), αλλά απεβίωσε πριν τον μεγαλύτερο αδελφό του. Γοδεφρείδος έγινε μοναχός. Απεβίωσε πριν τον πατέρα του. Πελεγρίνος Α΄ έγινε πατριάρχης της Ακουιλέια.
Α.Ε. Ποντίων Βέροιας

Η Α.Ε. Ποντίων Βέροιας είναι αθλητικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα την Ράχη (Ραχιά) της Βέροιας στο νομό Ημαθίας. Ιδρύθηκε το 1984, έμβλημα του συλλόγου είναι ο ποντιακός αετός και χρώματά του είναι το μπλε και το κίτρινο. Έδρα της ομάδας αποτελεί το Δημοτικό Γήπεδο Ράχης, όπου διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της.

 Η «Αθλητική Ένωση Ποντίων Βέροιας» ιδρύθηκε το 1984. Η ομάδα, μόλις λίγα χρόνια έπειτα από την ίδρυσή της, έλαβε μέρος στις Εθνικές κατηγορίες, με υψηλότερη πορεία την Β' Εθνική κατηγορία. Αυτό το διάστημα μετέχει στις διοργανώσεις της Ε.Π.Σ. Ημαθίας. Την αγωνιστική περίοδο 2012-13 υποβιβάστηκε από την Α1 στην Α2 Ε.Π.Σ. Ημαθίας. 2018-19 Α2’ ΕΠΣ Ημαθίας 1η (άνοδος) Πρωτάθλημα Γ' Εθνικής (1): 1992 Πρωτάθλημα Δ' Εθνικής (1): 1989 Πρωτάθλημα Α' ΕΠΣ Ημαθίας (4): 1987, 1999, 2002, 2007 Πρωτάθλημα Β' - Α2' ΕΠΣ Ημαθίας (2): 1986, 2012 Πρωτάθλημα Γ΄ ΕΠΣ Ημαθίας (1): 1985 Κύπελλο ΕΠΣ Ημαθίας (4): 1988, 1989, 1998, 1999 Υψηλότερη θέση: 9η στο πρωτάθλημα της Β' Εθνικής 1993 Φιναλίστ Κυπέλλου ΕΠΣ Ημαθίας (1): 1997 Ντάμπλ (2): Πρωτάθλημα Δ' Εθνικής και Κύπελλο ΕΠΣ Ημαθίας 1989, Πρωτάθλημα Α' ΕΠΣ Ημαθίας και Κύπελλο ΕΠΣ Ημαθίας 1998 Με τη φανέλα της Α.Ε.Π. Βέροιας έχουν αγωνιστεί ποδοσφαιριστές με σημαντική παρουσία στο πρωτάθλημα της Α' Εθνικής, όπως οι: Παντελής Καφές, Ηλίας Ατματζίδης, Αλέκος Δέλλιος, Ανδρέας Νινιάδης, Νίκος Νταμπίζας, Παναγιώτης Καλφούτζος, Κωνσταντίνος Τάνης, Κωνταντίνος Πίκος, Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος και άλλοι. επίσημο ιστολόγιο
Ιμπραήμ Καιπάκαγια

Ο Ιμπραήμ Καιπάκαγια (İbrahim Kaypakkaya, Επαρχία Τσορούμ 1949 - Ντιγιαρμπακίρ 18 Μαΐου 1973) ήταν Τούρκος επαναστάτης, ιδρυτής του TKP/ML και του TİKKO. Ιδεολόγος και θεωρητικός του μαοϊσμού.

 Κομμουνιστής ηγέτης Η ζωή του Ιμπραήμ Καϊπακκάγια - ντοκιμαντέρ http://www.kkeml.gr/long-live-ibrahim-kaypakkaya-in-the-45th-anniversary-of-his-assasination/ "Long live Ibrahim Kaypakkaya's thought!", by the CPMLMF "His Name is Our Pride, His Party is Our Honor, His Doctrine is Our Guide”, by the TKP/ML
Ντάνος Λυγίζος

Ο Ντάνος (Κωνσταντίνος) Λυγίζος (20 Αυγούστου 1938 – 24 Δεκεμβρίου 2015) ήταν Έλληνας ηθοποιός και παρουσιαστής. Ήταν γιος του Ιωάννη Λυγίζου και ανιψιός του Μήτσου Λυγίζου. Στο θέατρο πρωτοεμφανιστηκε το 1965 και στο σινεμά το 1968.

 Ο Ντάνος Λυγίζος δάνεισε την φωνή του στον πρωταγωνιστικό γλάρο της πρώτης χρονολογικά διαφήμισης κινουμένων σχεδίων της ένωσης HELMEPA, το 1986, όπως και στη μεταγλωττισμένη στην Ελληνική γλώσσα ταινία κινούμενων σχεδίων του Βασιλιά των λιονταριών του 1994, στο ρόλο της Μαϊμούς Rafiki
Δήμος Σπάτων - Αρτέμιδος

Ο Δήμος Σπάτων - Αρτέμιδος είναι δήμος της περιφέρειας Αττικής που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης το 2010. Ο δήμος σχηματίστηκε με την συνένωση του δήμου Σπάτων και του δήμου Αρτέμιδας λειτούργησε απο το 2011, η έκταση του νέου Δήμου είναι 73,695 τ.χλμ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021 ο πληθυσμός της Δημοτικής Ενότητας Σπάτων - Λούτσας καταγράφηκε 12.991 κάτοικοι και ο πληθυσμός της Δημοτικής Ενότητας Αρτέμιδας 21.924 κάτοικοι, ο συνολικός πληθυσμός του δήμου ήταν αθροιστικά 34.915 μόνιμοι κάτοικοι. Συνορεύει βόρεια με Δήμο Ραφήνας-Πικερμίου, νότια με το Δήμο Μαρκοπούλου Μεσογαίας, και δυτικά με το Δήμο Παιανίας και το Δήμο Παλλήνης.

 Ο δήμος Σπάτων-Λούτσας συστάθηκε το 1952 και προήλθε από την αναγνώριση της προηγούμενης κοινότητας Σπάτων σε δήμο. Η κοινότητα είχε συσταθεί το 1912 και περιλάμβανε τα Σπάτα ως έδρα της και τους οικισμούς Ραφήνα, Λούτσα, Πικέρμι, Ντράφι και Παπαγγελάκι. Το 1928 αποσπάστηκε η Ραφήνα που αποτέλεσε νέα κοινότητα, το 1952 αποσπάστηκε το Πικέρμι που σχημάτισε την κοινότητα Πικερμίου και το 1974 αποσπάστηκε η Λούτσα που αποτέλεσε την κοινότητα Λούτσας, μετέπειτα δήμο Αρτέμιδας. Τα επόμενα χρόνια ο δήμος Σπάτων-Λούτσας παρέμεινε αμετάβλητος μέχρι τα τέλη του 2010. Με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης ο δήμος καταργήθηκε και συνενώθηκε στο νέο Δήμο Σπάτων - Αρτέμιδος. 1953-1966 Χρήστος Μπέκας 1966-1967 Παναγιώτης Μπάτρης 1967-1974 Ιωάννης Δημ. Φράγγος, με αναπληρωτή τον Θεοδ. Παν. Κατραζάκη (διορισμένος από το καθεστώς της επταετίας)1975-1978 Δήμος Μπότσαρης (1925-2003) 1979-1990 Βασίλειος Κουλοχέρης 1991-1998 Λουκάς Λύγκος 1999-2002 Αντώνης Τούντας 2003-2010 Αθανάσιος Τούντας 2011-2014 Χρήστος Μάρκου 2014-σήμερα Δημήτριος Μάρκου Πρόγραμμα Καλλικράτης - ΦΕΚ Α87 της 07/06/2010 Δήμο Ραφήνας-ΠικερμίουΑπόφαση 45892 του Υπ. Εσωτερικών, Αποκέντρωσης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης - ΦΕΚ Β1292 της 11/08/2010 Υπουργείο Εσωτερικών, σχέδιο Καλλικράτης
Φρειδερίκη Λουίζα της Έσσης-Ντάρμστατ

Η Φρειδερίκη Λουίζα (γερμ. Frederica Louisa, 16 Οκτωβρίου 1751 - 25 Φεβρουαρίου 1805) από τον Οίκο της Έσσης, ήταν κόρη του Δούκα της Έσσης-Ντάρμστατ και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Πρωσίας.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Λουδοβίκου Θ΄ της Έσσης-Ντάρμστατ και της Καρολίνας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Χριστιανού Γ΄ του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν. Παντρεύτηκε το 1769 τον Φρειδερίκο Γουλιέλμο Β΄ της Πρωσίας και είχε τέκνα: Φρειδερίκος Γουλιέλμος Γ΄ (1770 - 1840), διαδέχθηκε τον πατέρα του ως βασιλιάς της Πρωσίας. Χριστίνα (1772 - 1773). Λουδοβίκος Κάρολος (1773 - 1796), νυμφεύτηκε τη Φρειδερίκη, κόρη του Καρόλου Β΄ του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς. Βιλελμίνη (1774 - 1837), παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Α΄ των Κάτω Χωρών. Αυγούστα (1780 - 1841), παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Β΄ της Έσσης. Ερρίκος (1781 - 1846). Γουλιέλμος (1783 - 1851), νυμφεύτηκε τη Μαρία Άννα, κόρη του Φρειδερίκου Ε΄ της Έσσης-Χόμπουργκ. Charlottas, Hedvig Elisabeth (1927) [1797–99]. af Klercker, Cecilia (ed.). Hedvig Elisabeth Charlottas dagbok [The diary of Hedvig Elizabeth Charlotte] (in Swedish). VI 1797–1799. Translated by Cecilia af Klercker. Stockholm: P.A. Norstedt & Söners förlag. p. 122. OCLC 14111333. (search for all versions on WorldCat) Genealogie ascendante jusqu'au quatrieme degre inclusivement de tous les Rois et Princes de maisons souveraines de l'Europe actuellement vivans [Genealogy up to the fourth degree inclusive of all the Kings and Princes of sovereign houses of Europe currently living] (in French). Bourdeaux: Frederic Guillaume Birnstiel. 1768. p. 69.
Σαιντ Πωλ (Μινεσότα)

Το Σαιντ Πωλ (αγγλικά: Saint Paul, εν συντομία St. Paul, Άγιος Παύλος), είναι η πρωτεύουσα και δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της αμερικανικής πολιτείας Μινεσότα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, το Σαιντ Πωλ είχε 285.068 κατοίκους, γεγονός που το κατέτασσε ως την 67η μεγαλύτερη πόλη στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το Σαιν Πωλ είναι έδρα της κομητείας Ράμσεϊ, της μικρότερης και πιο πυκνοκατοικημένης στη Μινεσότα. Η πόλη είναι κτισμένη στην ανατολική όχθη του Μισισιπή, κοντά στις εκβολές του ποταμού Μινεσότα, δίπλα στη Μινεάπολις. Η μητροπολιτική περιοχή Μινεάπολις-Σαιν Πωλ αριθμεί 3,3 εκατομμύρια κατοίκους και είναι η 16η μεγαλύτερη στις Ηνωμένες Πολιτείες.

 Η πόλη δημιουργήθηκε κοντά σε παλαιότερους ινδιάνικους καταυλισμούς. Η πόλη αναπτύχθηκε εξαιτίας της εγγύτητάς της στο οχυρό Φορτ Σνέλλινγκ, το οποίο κατασκευάστηκε το 1819. Αρχικά η πόλη δημιουργήθηκε στη σημερινή περιοχή Λάμπερτς Λάντινγκ, όπου ο Πιερ «Πιγς Άι» Παράντ κατασκεύασε μια ταβέρνα, με αποτέλεσμα ο οικισμός να γίνει γνωστός ως «Πιγκς Άι» (μάτι γουρουνιού). Ο Λουσιέν Γκαλτιέρ, ο πρώτος ρωμαιοκαθολικός πάστορας που υπηρέτησε στη Μινεσότα μετονόμασε την πόλη σε Σαιντ Πωλ (Άγιος Παύλος). Η πόλη επιλέχθηκε για πρωτεύουσα της Μινεσότα το 1849. Αν και η Μινεάπολη είναι πιο γνωστή ως πόλη, το Σαιντ Πωλ είναι έδρα σημαντικό ιδρυμάτων και υπηρεσιών, καθώς και είναι έδρα της πολιτειακής κυβέρνησης. Η πόλη είναι γνωστή για το Xcel Energy Center, έδρα της ομάδας χόκεϊ επί πάγου Μινεσότα Γουάιλντ, και για το Μουσείο Επιστημών της Μινεσότα. Ως σημαντικό επιχειρηματικό κέντρο στα βόρεια Μεσοδυτικά είναι έδρα αρκετών επιχειρήσεων, όπως η εταιρεία Ecolab. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Saint Paul, Minnesota στο Wikimedia Commons Πωλ (Μινεσότα) Σαιντ Πωλ (Μινεσότα) στο Curlie