IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Φακοειδές σύννεφο

Το φακοειδές σύννεφο είναι ένα στατικό με σχήμα φακού νέφος που σχηματίζεται συνήθως σε μεγάλο ύψος, συνήθως ευθυγραμμισμένο κάθετα στην κατεύθυνση του ανέμου. Χωρίζεται σε κατηγορίες ανάλογα με το ύψος σε φακοειδείς στάσιμους υψισωρείτες (ACSL), φακοειδείς στάσιμους στρωματοσωρείτες (SCSL) και φακοειδείς στάσιμους θύσανους (CCSL).

 Όταν σταθερός υγρός αέρας περνάει πάνω από ένα βουνό ή οροσειρά, μια σειρά από στάσιμα κύματα μπορεί να δημιουργηθούν στη μεριά του κατωφερή αέρα. Εάν η θερμοκρασία στην κορυφή των κυμάτων πέσει κοντά ή κάτω από την θερμοκρασία δρόσου, η υγρασία του αέρα συμπυκνώνεται και δημιουργούνται φακοειδή σύννεφα. Καθώς ο αέρας κινείται ξανά μέσα στο κύμα, το σύννεφο εξατμίζεται. Κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες μια μακριά σειρά μπορεί να σχηματιστεί στις κορυφές συνεχομένων κυμάτων δημιουργώντας ένα σχηματισμό γνωστό ως σύννεφο-κύμα (wave cloud). Αυτό τo σύστημα δημιουργεί έντονη κάθετη κίνηση αέρα και έτσι αρκετό νερό μπορεί να συμπυκνωθεί και να σχηματιστεί υετός. Κάποιες φορές παρατηρείται ιριδισμός στις άκρες του σύννεφου. Οι πιλότοι μηχανοκίνητων αεροσκαφών τείνουν να αποφεύγουν αυτά τα σύννεφα, εξαιτίας των αναταράξεων που τα συνοδεύουν. Όμως οι πιλότοι ανεμόπτερων τα ψάχνουν ενεργά, διότι είναι εύκολο να εντοπιστεί η μάζα του θερμού αέρα από τον προσανατολισμό του σύννεφου. Αυτό το είδος "βοήθειας" είναι συνήθως ομαλό και δυνατό, και αυτό βοηθά τα ανεμόπτερα να φτάνουν σε αξιοσημείωτα ύψη και αποστάσεις. Το σημερινό ρεκόρ για απόσταση (πάνω από 3.000 χλμ.) και υψόμετρο (15.460 μ.) πραγματοποιήθηκε με αυτό το τρόπο. APOD A Lenticular Cloud Over Wyoming APOD A Lenticular Cloud Over Hawai'i APOD A Lenticular Cloud Over New Zealand Lenticular clouds gallery Beautiful Lenticular Clouds - Oddity Central
Λούντολφ Μπακχάουζεν

Ο Λούντολφ Μπακχάουζεν (ολλανδικά: Ludolf Bakhuizen, επίσης αναγραφόμενος ως Backhuysen ή Backhuisen, 28 Δεκεμβρίου 1630 – 17 Νοεμβρίου 1708) ήταν γεννημένος στη Γερμανία Ολλανδός καλλιτέχνης της «χρυσής εποχής» της ζωγραφικής στην Ολλανδία, ο οποίος έγινε ο κορυφαίος θαλασσογράφος της χώρας όταν ο Βίλλεμ φαν ντε Φέλντε και ο γιος του έφυγαν από την Ολλανδία για την Αγγλία το 1672.

 Ο Μπακχάουζεν γεννήθηκε στο Έμντεν της ανατολικής Φριζίας και πήγε στο Άμστερνταμ γύρω στα 165, εργαζόμενος ως υπάλληλος σε έναν έμπορο και καλλιγράφος. Ανακάλυψε ότι είχε τέτοια κλίση στη ζωγραφική, ώστε περί το 1650 εγκατέλειψε και τις δύο του εργασίες και αφοσιώθηκε στην τέχνη, αρχικά σχεδιάζοντας με πενάκι. Σπούδασε αρχικά με τον Άλλερτ φαν Έφερντινγκεν και στη συνέχεια με τον Χέντρικ Ντούμπελς, δύο διαπρεπείς "Δασκάλους" της εποχής και σύντομα έγινε διάσημος για τις θαλασσογραφίες του, στις οποίες συχνά απεικόνιζε τη θάλασσα φουρτουνιασμένη.Ήταν φλογερός μελετητής της Φύσης και συχνά εξέθετε τον εαυτό του στη θάλασσα σε ανοικτή βάρκα ώστε να μελετήσει τα αποτελέσματα μιας θύελλας. Οι συνθέσεις του, οι οποίες είναι πολυάριθμες, είναι σχεδόν όλες παραλλαγή ενός θέματος, της θάλασσας και με περίεργο, δικό του στυλ, απεικονίζεται με εξαιρετικό ρεαλισμό ή πιστή αναπαράσταση της Φύσης. Κατά τα τελευταία χρόνια της σταδιοδρομίας του ο Μπακχάουζεν έθεσε το ταλέντο του στην υπηρεσία της χαρακτικής. Ζωγράφισε, επίσης, μερικά έργα άλλου τύπου τέχνης, όπως πορτρέτα, τοπία και σκηνές της καθημερινότητας.Κατά τη διάρκεια του βίου του τον επισκέφθηκαν οι Κόζιμο Β΄ των Μεδίκων και ο Πέτρος ο Μέγας, ενώ εργάστηκε επίσης για μερικούς Γερμανούς πρίγκηπες. Το 1669 εγκαινίασε πινακοθήκη στο Δημαρχείο του Άμστερνταμ. Ύστερα από μια επίσκεψή του στην Αγγλία, απεβίωσε επιστρέφοντας στο Άμστερνταμ στις 17 Νοεμβρίου 1708. Έργα του Λούντολφ Μπακχάουζεν EB = Encyclopedia Britannica. Σε παρένθεση η χρονολογία έκδοσης Baynes, Thomas Spencer, επιμ.. (1878), «Ludolf Backhuysen», Encyclopædia Britannica, 9th ed., Vol. III, New York: Charles Scribner's Sons . Chisholm, Hugh; Phillips, Walter Alison, επιμ.. (1911), «Ludolf Backhuysen», Encyclopædia Britannica, 11th ed., Vol. III, Cambridge: Cambridge University Press . MacLaren, Neil (1991), The Dutch School, 1600–1800, Vol. I, National Gallery Catalogues, London: National Gallery, ISBN 0-947645-99-3 . Works and literature on Ludolf Bakhuizen "Ships in Distress in a Heavy Storm", Ρέικσμουζεουμ Vermeer and The Delft School, a full text exhibition catalog from The Metropolitan Museum of Art, which contains material on Ludolf Bakhuizen Πίνακες του Μπακχάουζεν στο ArtCenter του BBC
Μαρκ Μπράντκε

Ο Μαρκ Ρόμπερτ Μπράντκε (γεννημένος στις 27 Σεπτεμβρίου 1968) είναι Αυστραλός πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,08 μέτρα και αγωνιζόταν τόσο ως σέντερ όσο και ως πάουερ φόργουορντ.

 Ο Μάρκ Μπράντκε υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το 1988 στους Αδελαΐδα Σούπερ Σίξερς, ομάδα της Αυστραλίας, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1992. Το 1992 πραγματοποίησε ένα σύντομο πέρασμα από την Ισπανία και τη Χούβερ Μούρθια. Το 1993 επέστρεψε στην Αυστραλία, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2007, με εξαίρεση τη σεζόν 1996-1997 (Φιλαδέλφεια 76ers) και τη σεζόν 2002-03 (Ολυμπιακός Πειραιώς). Συγκεκριμένα αγωνίστηκε στους Μέλμπουρν Τάιγκερς (1993-96, 1997-02, 2003-05) καθώς και στους Μπρίσμπεϊν Μπούλετς (2006-07). Μετά το πέρας της περιόδο 2006-07, ο Μαρκ Μπράντκε αποφάσισε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση και να βάλει τέλος στην πολυετή καριέρα του. Ο Μαρκ Μπράντκε έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές με την εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης της Αυστραλίας. Συγκεκριμένα, έχει συμμετάσχει στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1996, καθώς επίσης και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996 αλλά και του 2000. 3 Πρωταθλήματα Αυστραλίας: (1993, 1997, 2007) https://web.archive.org/web/20180201230023/http://www.hri.org/news/greek/mpegrb/2002/02-09-10.mpegrb.html Mark Bradtke, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Euroleague Basketball (Αγγλικά).
Εθνικό Δικαστικό Συμβούλιο (Πολωνία)

Το Εθνικό Δικαστικό Συμβούλιο (πολωνικά: Krajowa Rada Sądownictwa) είναι ένας δημόσιος φορέας στην Πολωνία, υπεύθυνος για τον διορισμό των δικαστών και την επανεξέταση καταγγελιών περί ηθικών εγκλημάτων κατά των εν ενεργεία δικαστών.

 Το συμβούλιο ιδρύθηκε το 1989, σύμφωνα με τα άρθρα 186 και 187 του Συντάγματος της Πολωνίας. Από τις 27 Απριλίου 2018 ο Λέσεκ Μάζουρ είναι πρόεδρος του Εθνικού Δικαστικού Συμβουλίου.Το Εθνικό Δικαστικό Συμβούλιο έχει 25 μέλη: έναν αντιπρόσωπο του Προέδρου της Πολωνίας, τον Υπουργό Δικαιοσύνης, έξι βουλευτές που εκλέγονται από αυτό για να υπηρετήσουν μια τετραετή θητεία, τον Α΄ Πρόεδρο του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Πολωνίας, τον Α΄ Πρόεδρο του Ανώτατου Διοικητικού Δικαστηρίου της Πολωνίας και 15 δικαστές που εκλέγονται από την τοπική αυτοδιοίκηση με τετραετή θητεία. Το Εθνικό Δικαστικό Συμβούλιο είναι υπεύθυνο για τον ορισμό των δικαστών οι οποίοι θα καλύψουν κενές δικαστικές θέσεις. Ο επίσημος διορισμός τους γίνεται στη συνέχεια από τον Πρόεδρο της Πολωνίας. Το 2017, το Συμβούλιο της Ευρώπης κατέκρινε τη συμμετοχή μόνο έξι γυναικών στο 25μελές Εθνικό Δικαστικό Συμβούλιο, καθώς και το γεγονός ότι οι 15 αυτοεκλεγέντες δικαστές αντικαθίστανται μαζικά κάθε τέσσερα χρόνια. Σύμφωνα με το Συμβούλιο της Ευρώπης, αυτό θέτει σε κίνδυνο τη συνέχεια του Εθνικού Δικαστικού Συμβουλίου. Αντιπρόσωποι του κυβερνώντος Κόμματος Νόμος και Δικαιοσύνη επέκριναν επίσης το συμβούλιο για το διορισμό δικαστών που υποστηρίζουν συγκεκριμένες πολιτικές ιδεολογίες για να προστατεύσουν πρώην ανώτερους υπαλλήλους του κομμουνιστικού καθεστώτος.Στο πλαίσιο ενός σχεδίου νόμου του 2017 που στόχο είχε τη μεταρρύθμιση του Εθνικού Δικαστικού Συμβουλίου, οι 15 δικαστές που ορίζονταν από την τοπική αυτοδιοίκηση, θα επιλέγονταν αντ΄ αυτού από το Κοινοβούλιο. Στις 22 Ιουλίου, η άνω βουλή ενέκρινε το νομοσχέδιο με 55 ψήφους υπέρ και 23 κατά, καθώς και δύο αποχές. Έπειτα, προώθησε το νομοσχέδιο στον Πρόεδρο Αντρέι Ντούντα για επικύρωση, όμως εκείνος έθεσε βέτο αρνούμενος να το υπογράψει.Το Νοέμβριο του 2017 το νομοσχέδιο εισήχθη και πάλι προς ψήφιση, κάτι που έγινε τελικώς τον επόμενο μήνα. Στις 20 Δεκεμβρίου, η Ευρωπαϊκή Ένωση παρενέβη για να επιβάλει πειθαρχικά μέτρα κατά της Πολωνίας για μια σειρά από άλλους νόμους που θεσπίστηκαν, οι οποίοι φέρεται να δίνουν στην κυβέρνηση το δικαίωμα να «παρεμβαίνει σημαντικά» στο δικαστικό σώμα. Η απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να ζητήσει την εφαρμογή του άρθρου 7 της Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σηματοδότησε για πρώτη φορά την αφαίρεση των δικαιωμάτων ψήφου ενός κράτους μέλους της. Ως απάντηση της κίνησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο Ντούντα υπέγραψε αμέσως το νόμο που αφορούσε την αναδιάρθρωση του Εθνικού Δικαστικού Συμβουλίου.
Γιοχάνες Άαβικ

Ο Γιοχάνες Άαβικ (εσθ: Johannes Aavik, 1880 - 1973) ήταν διακεκριμένος Εσθονός γλωσσολόγος και μεταφραστής. Αναγνωρίζεται, από κοινού με τον Γιοχάνες Βόλντεμαρ Βέσκι, ως ένας από τους κύριους διαμορφωτές της σύγχρονης εσθονικής γλώσσας.

 Γεννήθηκε στις 26 Νοεμβρίου/8 Δεκεμβρίου του 1880 στον οικισμό Ράντβερε της σημερινής Εσθονίας που εκείνη την εποχή ανήκε στη Λιβονία της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Μετά την ολοκλήρωση των εγκύκλιων σπουδών του φοίτησε αρχικά Ιστορία στα πανεπιστήμια του Τάρτου (1901 - 1902) και του Νίζιν (1902 - 1905) και αργότερα συνέχισε στο πανεπιστήμιο του Ελσίνκι, όπου ειδικεύτηκε στις ρομανικές γλώσσες. Μεταξύ άλλων γνώριζε γαλλικά, λατινικά, αλλά και αρχαία ελληνικά. Παράλληλα ήταν μέλος του νεορομαντικού λογοτεχνικού ομίλου Noor-Eesti (ελλ: Νεαρή Εσθονία). Τα επόμενα χρόνια ακολούθησε ακαδημαϊκή καριέρα διδάσκοντας εσθονικά και γαλλικά στο πανεπιστήμιο του Τάρτου, ενώ το 1934 διορίστηκε γενικός επιθεωρητής δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Μετά την κατάληψη της Εσθονίας από τον Κόκκινο Στρατό στα πλαίσια της σοβιετικής αντεπίθεσης στο Ανατολικό Μέτωπο έναντι των γερμανικών στρατευμάτων κατά το β΄ μισό του 1944, ο Άαβικ κατέφυγε στη Σουηδία όπου συνέχισε τη συγγραφική του δραστηριότητα. Απεβίωσε στις 18 Μαρτίου του 1973 στη Στοκχόλμη. Μετά την ανασύσταση του ανεξάρτητου εσθονικού κράτους, η σορός του μεταφέρθηκε στην πατρίδα του και ετάφη με τιμές στο κοιμητήριο της Άμπρουκα. Στο ίδιο κοιμητήριο μεταφέρθηκε ταυτόχρονα και η σορός του ξαδέλφου του και σημαντικού μουσικοσυνθέτη, Γιόοζεπ Άαβικ (1899 - 1989). Ο Άαβικ μνημονεύεται κυρίως για τη συνεισφορά του στον γλωσσικό τομέα, καθώς με την έρευνα και τους νεολογισμούς που εισήγαγε στο λεξικό, την ορθογραφία, τη σύνταξη κ.α., συνέβαλε σημαντικά στον εκσυγχρονισμό και την ανάπτυξη της εσθονικής γλώσσας. Σημαντικότερο έργο του είναι το λεξικό Keeleuuenduse äärmised võimalused (Τάρτου, 1924). Οι περισσότερες από τις προτάσεις του για τη γλώσσα υιοθετήθηκαν από τους περισσότερους συγγραφείς και διανοούμενους της εποχής του. Μεταπολεμικά, αν και οι γλωσσικές του μεταρρυθμίσεις επικρίθηκαν κατά τα πρώτα χρόνια της σοβιετικής περιόδου, στη συνέχεια έλαβαν επίσημη αναγνώριση. Η συγγραφική του δραστηριότητα περιλαμβάνει επίσης μεταφράσεις λογοτεχνικών έργων (όπως π.χ. του Έντγκαρ Άλαν Πόε), άρθρα, μελέτες για την ευρωπαική λογοτεχνία, συγγραφή βιβλίων εσθονικής και φινλανδικής γραμματικής κ.ά. Toivo Miljan, Historical Dictionary of Estonia, Rowman & Littlefield, 2015. G. Zuckermann, Language Contact and Lexical Enrichment in Israeli Hebrew, Springer, 2003. Neil Taylor, Estonia, Bradt Travel Guides, 2014. George N. Rhyne, The Supplement to the Modern Encyclopedia of Russian, Soviet and Eurasian History, Academic International Press, 1995. Lois Davis Vines, Poe Abroad. Influence Reputation Affinities, University of Iowa Press, 2002.
Norwegian Broadcasting Corporation

Η εταιρία NRK (συντομογραφία της νορβηγικής: Norsk rikskringkasting AS, στα αγγλικά ως Norwegian Broadcasting Corporation) είναι το νορβηγικό δίκτυο καναλιών και ραδιοφώνων της χώρας. Είναι η κρατική τηλεόραση της Νορβηγίας και το μεγαλύτερο κανάλι της χώρας των στη Νορβηγία. Η NRK εκπέμπει τρία εθνικά τηλεοπτικά κανάλια και τρία εθνικά ραδιοφωνικά κανάλια σε DVB-T, καλωδιακή, δορυφορική και IPTV. Επίσης περιλαμβάνει διάφορους ψηφιακούς ραδιοφωνικούς σταθμούς. Όλες οι ραδιοφωνικοί σταθμοί της NRK είναι διαθέσιμοι στην ιστοσελίδα, NRK.no. Προσφέρει επίσης ένα εκτεταμένο πρόγραμμα στην υπηρεσία της τηλεόρασης. Η NRK είναι ένα από τα πρώτα μέλη της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης.

 Το 94% της χρηματοδότησης της NRK προέρχεται από ένα υποχρεωτικό ετήσιο φόρο που καταβάλλεται από όποιον κατέχει ή χρησιμοποιεί μια τηλεόραση ή συσκευή ικανή να λαμβάνει τηλεοπτικές μεταδόσεις. Το υπόλοιπο προέρχεται από εμπορικές δραστηριότητες, όπως το πρόγραμμα και πωλήσεις DVD, τα spin-off προϊόντα και από ορισμένους χορηγούς. Η Kringkastningselskapet ήταν η προκάτοχός της NRK,από το 1925,όπου ξεκίνησε να μεταδίδει. Το 1933 ιδρύθηκε η NRK. Ακολουθάει το μοντέλο του BBC και από το 1975 έβαλε στόχο να καλύψει με τη μετάδοση της όλη τη Νορβηγία. Εισήγαγε την καλωδιακή τηλεόραση το 1982. Το 1986 εισήγαγε τη δορυφορική τηλεόραση. Το 1992 έβγαλε στον αέρα το δεύτερο της κανάλι TV2 Το 1950 έγινε ένα από τα πρώτα μέλη της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης. Το 1954 άρχισε να εκπέμπει τις πρώτες τηλεοπτικές εκπομπές. Το 1993 ξεκίνησε να μεταδίδει από το ραδιόφωνο. Δημιούργησε το κανάλι NRK Super το 2007. Το 1996 άνοιξε το δεύτερο δημόσιο κανάλι το NRK2. Τα τηλεοπτικά κανάλια είναι τρία: NRK1 NRK2 NRK3 Τα ραδιοφωνικά κανάλια είναι 13,αλλά υπάρχουν και περιφερειακοί σταθμοί: NRK P2 NRK P3 NRK mP3 NRK Alltid nyheter NRK Super NRK P1+ NRK P13 NRK Sápmi NRK Båtvær NRK Folkemusikk NRK Jazz NRK Klassisk Η NRK διοργανώνει σε συνεργασία με επιλεγμένους φορείς τον τηλεμαραθώνιο TV-aksjonen που είναι ένας ετήσιος έρανος για τη συγκέντρωση χρημάτων για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Καθιερώθηκε το 1974 και απευθύνεται σε όλους τους πολίτες της Νορβηγίας. Κατά την εκδήλωση γίνονται δωρεές από εταιρείες και ιδιωτικά πρόσωπα, άμεσα στον επιλεγμένο φορέα. Το σημαντικότερο κομμάτι των χρημάτων συγκεντρώνεται από τους σχεδόν 100.000 εθελοντές σε ολόκληρη τη χώρα, που πηγαίνουν από πόρτα σε πόρτα με κουτιά συγκέντρωσης χρημάτων. Η συγκέντρωση χρημάτων γίνεται την ίδια μέρα με την τηλεμαραθώνιο και ο σκοπός για τον οποίο θα διατεθούν τα χρήματα καθορίζεται από την ερανική επιτροπή του σταθμού NRK. Το σύνθημα για την εκστρατεία του 2015 είναι «Μπορούμε ακόμα να σώσουμε τα τροπικά δάση». Τα χρήματα προβλέπεται να διατεθούν για την ενίσχυση της προσπάθειας για τη διατήρηση των τροπικών δασών σε μεγάλες και περιβαλλοντικά σημαντικές εκτάσεις, στη Βραζιλία, το Περού, το Κονγκό και τη Νέα Γουινέα. Επίσημος ιστότοπος
Ιερά Μονή Ευαγγελισμού Σκιάθου

Η Ιερά Μονή Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Σκιάθου ή αλλιώς Μονή Ευαγγελίστριας ιδρύθηκε το 1794. Βρίσκεται έξω από την πόλη της Σκιάθου και είναι ανδρικό μοναστήρι. Στη μονή κατασκευάστηκε και ευλογήθηκε η πρώτη Ελληνική σημαία με το λευκό σταυρό σε γαλάζιο φόντο.

 Το 1754 κατά την οικοδόμηση του Κυριακού της Αγίας Άννας στο Άγιον Όρος ξέσπασε η έριδα των Κολλυβάδων, δηλαδή έριδα των μοναχών ως προς την τέλεση των μνημοσύνων το Σάββατο ή την Κυριακή. Το 1770 ο ιερομόναχος Νήφων, καταγόμενος από τη Χίο, από τις ηγετικές μορφές των Κολλυβάδων, δηλαδή αυτών που υποστήριζαν την τέλεση των μνημοσύνων το Σάββατο φεύγει με τη συνοδεία του από το Άγιο Όρος και το 1775 οικοδομεί τη μονή Ευαγγελιστρίας στην Ικαρία. Επειδή ο τόπος ήταν φτωχός και ανθυγιεινός, το 1794 φεύγουν από την Ικαρία και με την προτροπή του σκιαθίτη μοναχού Γρηγορίου Χατζησταμάτη, του οποίου ο πατέρας είχε μεγάλη περιουσία, κτίζουν στη Σκιάθο στη θέση "Αγαλιανοί"νέα μονή, τη μονή Ευαγγελιστριας της Σκιάθου. Το 1797 μετά από αίτηση του Νήφωνος το μοναστήρι αναγνωρίστηκε ως σταυροπηγιακό με έγγραφο του πατριάρχου Γρηγορίου του Ε΄.Το 1807 ο Νικοτσάρας ερχόμενος από το Άγιον Όρος συγκέντρωσε στο μοναστήρι του Ευαγγελισμού οπλαρχηγούς, μεταξύ των οποίων και τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη οι οποίοι ορκίστηκαν υπό του ηγουμένου Νήφωνος "έχοντας προ αυτών την σημαίαν (επί κυανού εδάφους λευκόν σταυρόν)" ότι θα συμμετάσχουν στον αγώνα για την απελευθέρωση της Ελλάδας. Είναι η πρώτη εμφάνιση της ελληνικής σημαίας σε μπλε φόντο και λευκό σταυρό. Το μοναστήρι της Ευαγγελίστριας απέκτησε μεγάλη περιουσία και πλούσια βιβλιοθήκη. Κυρίως έγινε γνωστό για το "κολλυβάδικο πνεύμα,ώστε το μοναστήρι του Ευαγγελισμού να γίνει κέντρο με ηθική ακτινοβολία και πνευματική ζωτικότητα".
Σχολή Οικονομικών Σικάγου

Στη διεθνή ακαδημαϊκή κοινότητα των οικονομολόγων η λεγόμενη Σχολή Οικονομικών Σικάγου, ή Οικονομική Σχολή Σικάγου, ή Σχολείο του Σικάγου (οικονομίας), φέρεται σχεδόν το σύνολο των οικονομικών θεωριών που αναπτύχθηκαν κατά καιρούς στο ομώνυμο οικονομικό Πανεπιστήμιο του Σικάγου και κυρίως από τη δεκαετία του 1950..Το βασικό χαρακτηριστικό των οικονομικών θεωριών που αναπτύχθηκαν στη σχολή αυτή με συνέπεια και να εκπροσωπούν αυτή είναι ο οικονομικός φιλελευθερισμός και η ανοικτή αγορά. Από τη δεκαετία του 1970 ακολουθείται και υποστηρίζεται ο μονεταρισμός, σε πλαίσια μακροοικονομίας για τη χρηματοδότηση της αγοράς ως μοντέλο ισχυροποίηση αυτής, ξεφεύγοντας από την δεσπόζουσα τάση της εποχής εκείνης.

 Η διάσημη Σχολή Σικάγου του Μίλτον Φρίντμαν (βραβείο Νόμπελ 1976) ανέπτυξε τη θεωρία περί περιορισμού της ποσότητας του χρήματος. Η Θάτσερ την οποία αργότερα μιμήθηκε και ο Ρέιγκαν περιόρισε τις δημόσιες επενδύσεις για να ελέγξει τον πληθωρισμό. Ο στόχος επιτεύχθηκε. Η ανεργία όμως αυξήθηκε από 5,4 σε 11,8. Με την εφαρμογή της θεωρίας του Άρθρουρ Λάφφερ η αμερικανική κυβέρνηση το έτος 1983 μείωσε το ανώτατο ποσοστό των ομοσπονδιακών φόρων εισοδήματος κατά 28,57% και η πολιτεία της Καλιφόρνιας το ίδιο έτος κατήργησε το φόρο της κληρονομιάς για να αποφύγει πρόσθετα και την αντιφορολογική εξέγερση. Μετά την Καλιφόρνια ακολούθησαν και οι μεγάλοι Δήμοι.. Ο Λάφφερ ήθελε να εξηγήσει στους φοιτητές τους του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας, πως, όταν το Κράτος αυξάνει τους φορολογικούς συντελεστές δεν αποκομίζει απαραίτητα και ανάλογα έσοδα. Κάθε αύξηση των φόρων οδηγεί, πράγματι, μερικούς φορολογουμένους σε επιβράνδυση της δραστηριότητάς τους, άλλους στη διεξαγωγή μαύρης αγοράς κι΄άλλους στη νόμιμη ή παράνομη φοροδιαφυγή. Τελικά, ένας φόρος 100% αποφέρει στο κράτος 0%, γιατί κάθε ιδιωτική δραστηριότητα διακόπτεται. Με το Λάφφερ, η αντιφορολογική εξέγερση έγινε σεβαστή κι από τους διανοούμενους. Άρα η διατήρηση και προπαντός η ενδυνάμωση της αγοραστικής δύναμης του πολίτη φαίνεται να είναι το εργαλείο που θα μας βγάλει από την κρίση και θα ενισχύσει την παραγωγική εργασία, τη φαντασία, το δημιουργικό ενθουσιασμό στο ζενίθ. Friedrich Hayek, The Constitution of Liberty (University Chicago Press, 1960) International Encyclopedia of Social Sciences, 1968 «Economic Sophisms de Frederic Bastiat» Mankiw, Principles of Economics, Dryden Press, Tex.,1997 Fernand Brauel, Civilization and Capitalism (University of California Press, 1992) G. Sorman,«La solution liberale» 1986, ελληνική μετάφραση εκδόσεις ΡΟΕΣ, Αθήνα 1986
Δήμος Μυστρά

Ο Δήμος Μυστρά ήταν δήμος του νομού Λακωνίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999-2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Σπάρτης. Βρισκόταν στο δυτικό τμήμα του νομού, στους πρόποδες του Ταΰγετου. Ο δήμος αποτελούταν από 9 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 131,9 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 4608 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα του δήμου ήταν η Μαγούλα.

 Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (σε αγκύλη ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001): Δ.δ. Μαγούλας [ 1.675 ] η Μαγούλα [ 1.475 ] το Σανατόριο [ 200 ] Δ.δ. Αγίας Ειρήνης -- η Αγία Ειρήνη [ 194 ] Δ.δ. Αγίου Ιωάννου Λακεδαίμονος -- ο Άγιος Ιωάννης [ 699 ] Δ.δ. Αναβρυτής [ 92 ] η Αναβρυτή [ 91 ] η Μονή Φανερωμένης [ 1 ] Δ.δ. Λογγάστρας [ 373 ] η Λογγάστρα [ 294 ] ο Καραβάς (Δ.δ. Λογγάστρας) [ 79 ] Δ.δ. Μυστρά [ 807 ] ο Μυστράς [ 485 ] το Βλαχοχώρι [ 5 ] το Παλαιολόγιο (τ. η Σκλαβική) [ 227 ] τα Πικουλιάνικα [ 75 ] η Ταϋγέτη ή/και Μπαρσινίκος [ 15 ] Δ.δ. Παρορείου -- το Παρόρειο [ 321 ] Δ.δ. Σουστιάνων [ 180 ] οι Σουστιάνοι [ 94 ] ο Καραβάς (Δ.δ. Σουστιάνων) [ 86 ] Δ.δ. Τρύπης [ 267 ] η Τρύπη [ 215 ] ο Καραβάς (Δ.δ. Τρύπης) [ 29 ] ο Σταυρός [ 23 ] 1999-2002 Σταύρος Αργειτάκος 2003-2005 Οδυσσέας Κατσουγκράκης (παραιτήθηκε) 2005-2006 Νίκος Βαχαβιώλος (1958-2006) Εξελέγη στις 9 Ιανουαρίου 2005 ως επικεφαλής του πλειοψηφούντος συνδυασμού. Πέθανε από καρκίνο σε ηλικία 48 ετών στις 4 Οκτωβρίου 2006 (εν ενεργεία). 2007-2010 Δημήτριος Αποστολάκος
Πομπείον

Το Πομπείον ήταν μεγάλο οικοδόμημα της αρχαίας Αθήνας που βρίσκονταν μεταξύ του Διπύλου και της Ιεράς Πύλης, δυτικά της Αρχαίας Αγοράς, πρώτο οικοδόμημα του έσω Κεραμεικού. Το οικοδόμημα αυτό χτίστηκε περίπου στις αρχές του 4ου αιώνα π.Χ., ενώ η κατασκευή του φαίνεται πως είχε ξεκινήσει από τον 5ο αιώνα π.Χ.

 Στο Πομπείον φυλάσσονταν όλα τα απαραίτητα πράγματα γα τη διεξαγωγή των διαφόρων πομπών που γίνονταν κατ΄ έτος και σε διάφορα άλλα χρονικά διαστήματα. Ο Ουίλιαμ Μάρτιν Ληκ και ο Καρλ Ότφριντ Μίλερ υποστήριξαν την άποψη μελετώντας τα κείμενα του Παυσανία ότι εξυπηρετούσε μόνο τα Παναθήναια ενώ ο Πέτερ Βίλχελμ Φόρχαμερ και άλλοι θεωρούν ότι οι περιγραφές του Παυσανία αναφέρονται στα Ελευσίνια. Κατά τον Φιλόχορο στο κτίσμα αυτό φυλάσσονταν χρυσά και αργυρά δοχεία ονομαζόμενα «πομπεία» που χρησιμοποιούνταν στις πομπές. Ο δε Διογένης ο Λαέρτιος και ο Πλούταρχος αναφέρουν ότι το Πομπείον το κοσμούσαν αγάλματα όπως το χάλκινο άγαλμα του Σωκράτη αλλά και πολλές ζωγραφιές σε μία από τις οποίες εικονιζόταν ο Ισοκράτης καθώς και άλλες κωμικών ποιητών. Κρίνοντας από την ευρύχωρη αυλή του κτίσματος, στην οποία υπήρχαν επιγραφές εφήβων, το Πομπείον πρέπει να λειτούργσε ως γυμνάσιο, αλλά και σιταποθήκη σε περιόδους όπου αυτό κρινόταν αναγαίο.Ένα μέρος του κτιρίου, αποτελούσε στοά ανοικτή στο κοινό. Ο Διογένης ο Κυνικός φαίνεται πως είχε περάσει κάποιο χρόνο του τόσο μέσα στο Πομπείον, όσο και στη Στοά του Διός. Όπως αναφέρει μάλιστα και ο Δημοσθένης σε κάποια σιτοδεία, στο Πομπείο διανέμονταν σίτος και αλεύρι, που αυτό φανερώνει πως ίσως κάποιο μέρος του ήταν σιταποθήκη για πώληση σιτάλευρου στο λαό σε χαμηλότερη τιμή. Όταν οι Ρωμαίοι υπό τον Σύλλα εισέβαλαν στην Αθήνα το 86 π.Χ., το Πομπείον καταστράφηκε. Κατά τον 2ο αιώνα μ.Χ., επι αυτοκρατορίας του Αντωνίνου του Ευσεβούς, χτίστηκε στη θέση του νέο κτίσμα, το οποίο διέθετε στοές, το επονομαζόμενο «κτίριο των αποθηκών». Όμως, και αυτό το κτίριο καταστράφηκε, το 267 μ.Χ. από τους Έρουλους. Περίπου έναν αιώνα μετά, στο χώρο αυτό κατασκευάστηκαν δύο στοές εμπορικού χαρακτήρα με αψιδόμορφη πύλη σε σχήμα θριαμβικού τόξου. Το Πομπείο ήταν το μόνο κτίριο του Έσω Κεραμεικού όπως σημειώνει ο Παυσανίας και του οποίου η ταυτότητα της θέσης του εξακριβώθηκε το 1861 από τις έρευνες της Αρχαιολογικής Εταιρείας. Αργότερα με τις ανασκαφές του Κεραμεικού από το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο Αθηνών αποκαλύφθηκαν τα θεμέλια και η στρώση του που έχει μήκος 50 μέτρα και πλάτος 24 μέτρα το οποίο έφερε τρία κλίτη ή πτέρυγες. Στη δεκαετία του 1950 αναφάνηκε σε σημείο του νότιου τοίχου η επιγραφή της εικόνας του ποιητή Μενάνδρου. «Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη» τ.ΙΔ΄, σ. 226.
Ο μικρός Θωμάς

Ο μικρός Θωμάς είναι ο τίτλος της 2ης απ' τις 2 ενότητες της σειράς βιβλίων Εγκυκλοπαίδεια Τηλεόραση. Αποτελείται απ' τα ακόλουθα 22 βιβλία: Ο μικρός Θωμάς μαθαίνει τα σπίτια Ο μικρός Θωμάς και ο φίλος του το δέντρο Ο μικρός Θωμάς και τα προϊόντα της φύσεως Ο μικρός Θωμάς ανακαλύπτει τα χρώματα Ο μικρός Θωμάς μαθαίνει τα σχήματα Ο μικρός Θωμάς μαθαίνει να μετρά Ο μικρός Θωμάς μαθαίνει τις εποχές Μια ημέρα του μικρού Θωμά Ο μικρός Θωμάς και τα μουσικά όργανα Ο μικρός Θωμάς και τα κατοικίδια ζώα Ο μικρός Θωμάς προστατεύει τη φύση Ο μικρός Θωμάς και οι φίλες του οι μέλισσες Ο μικρός Θωμάς και ο Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας Ο μικρός Θωμάς και τα θαύματα της φύσεως Ο μικρός Θωμάς κάνει δέκα ανακαλύψεις Ο μικρός Θωμάς μαθαίνει πώς να είναι υγιής Ο μικρός Θωμάς φτιάχνει ένα φυτολόγιο Ο μικρός Θωμάς και ο αδέσποτος σκύλος Ο μικρός Θωμάς και το σπίτι στο δάσος Ο μικρός Θωμάς και τα μυστικά του δάσους Ο μικρός Θωμάς μαθαίνει την ώρα Ο μικρός Θωμάς φτιάχνει ένα φυτολόγιο από φύλλα

 Τα βιβλία της ενότητας εκδόθηκαν για 1η φορά απ' το Γαλλο - Βελγικό εκδοτικό οίκο Καστερμάν απ' το 1956 μέχρι το 1966. Δύο χρόνια αργότερα, οι υπεύθυνοι του οίκου Καστερμάν αποφάσισαν να τα εκδώσουν και στα Ελληνικά. Λοιπόν στις 20 Ιουνίου του 1968 οι Εκδόσεις Άγκυρα εξέδωσαν το 1ο βιβλίο της και μέχρι τις 28 Νοεμβρίου του έτους εκείνου είχαν εκδώσει και τα επόμενα 3. Στη διάρκεια του επόμενου έτους δηλαδή του 1969, εξέδωσαν άλλα 4, το 1973, άλλα 4, το 1977 άλλα 4 και το 1985, τα τελευταία 6. Στα βιβλία αυτά το κείμενο το έγραψε ο Γάλλος συγγραφέας και εικονογράφος Αλέν Γκρε και την εικονογράφηση την έκανε ο γιος του Ζεράρ. Τώρα όσον αφορά τη μετάφρασή τους στα Ελληνικά, τα 12 πρώτα τα μετέφρασε ο Ευάγγελος Γραμμένος και τα τελευταία 10 ο Νέστορας Χούνος. Επίσης οι υπεύθυνοι των Εκδόσεων Άγκυρα πριν τα εκδώσουν στα Ελληνικά, πήραν το οκέι απ' τη Γαλλίδα παιδαγωγό Μαρί Ντελσέ, η οποία επιθεωρούσε τα Νηπιαγωγεία του Παρισιού και ήταν υπεύθυνη για τις έρευνες τις οποίες έκανε στον τομέα αυτόν το Εθνικό Παιδαγωγικό Ινστιτούτο της Γαλλίας. Τέλος στις 31 Δεκεμβρίου του 1985 έληξε το συμβόλαιο το οποίο είχαν υπογράψει οι υπεύθυνοι του εκδοτικού οίκου Καστερμάν με τον Ελληνικό εκδοτικό Οίκο Άγκυρα χωρίς να συναφθεί νέο συμβόλαιο συνεργασίας με κάποιον άλλο Ελληνικό εκδοτικό οίκο για να συνεχιστεί η έκδοση των βιβλίων από αυτόν, κι έτσι από την Πρωτοχρονιά του 1986 μέχρι σήμερα δεν εκδίδονται στην Ελλάδα τα συγκεκριμένα βιβλία.
Δημοψήφισμα Κοιλάδας Κομποστέλα (2019)

Στις 7 Δεκεμβρίου 2019, πραγματοποιήθηκε ένα δημοψήφισμα για να προσδιοριστεί εάν οι κάτοικοι της επαρχίας των Φιλιππίνων Κοιλάδα Κομποστέλα εγκρίνουν τη μετονομασία της επαρχίας τους σε Νταβάο ντε Όρο .

 Η επαρχία της Κομποστέλα χωρίστηκε από την Νταβάο ντελ Νόρτε το 1998. Στις αρχές του 2019 η Πράξη 11297 της Δημοκρατίας ψηφίστηκε με νόμο , μετονομάζοντας την Κοιλάδα Κομποστέλα σε Νταβάο ντε Όρο, με την επιφύλαξη της έγκρισης των κατοίκων της επαρχίας σε δημοψήφισμα. Η νομοθεσία υπογράφηκε από τον πρόεδρο Ροντρίγκο Ντουτέρτε στις 17 Απριλίου 2019 και η υπογραφή έγινε γνωστή στο κοινό στις 23 Μαΐου 2019. Η Επιτροπή Εκλογών της εθνικής κυβέρνησης των Φιλιππίνων (Comelec) ήταν επιφορτισμένη να εποπτεύει και να διενεργήσει το απαιτούμενο δημοψήφισμα. Σύμφωνα με το ψήφισμα αριθ. 10614 της Comelec, όλοι οι ψηφοφόροι στους 11 δήμους της Κοιλάδας Κομποστέλα που είχαν ψηφίσει στις γενικές εκλογές του 2019 στις Φιλιππίνες είχαν δικαίωμα συμμετοχής. Τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος καταμετρήθηκαν με το χέρι και υποβλήθηκαν στο επαρχιακό συμβούλιο. Η προσέλευση στο δημοψήφισμα σύμφωνα με την Comelec ήταν περίπου 45 τοις εκατό, το οποίο μεταφράζεται σε 178.953 συμμετέχοντες από τις 410.262 επιλέξιμες ψήφους. Η πλειονότητα των ψηφοφόρων ήταν υπέρ της μετονομασίας με 174.442 ψήφους "ναι" και 5.020 ψήφισαν "όχι". Τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος εγκρίθηκαν από την Comelec στις 10:24 μμ στις 8 Δεκεμβρίου 2019.
Νικίτα Αλεξάνδροβιτς της Ρωσίας

Ο Νικίτα Αλεξάνδροβιτς, ρωσικά Никита Александрович (13 Ιανουαρίου 1900 - 12 Σεπτεμβρίου 1974) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ του κλάδου Μιχαήλοβιτς, ήταν πρίγκιπας της Ρωσίας.

 Ήταν ο τρίτος γιος του Αλεξάνδρου Μιχαήλοβιτς μεγάλου δούκα της Ρωσίας και της Ξένιας των Σ.Χ.Γκόττορπ, κόρης του Αλεξάνδρου Γ΄ Αυτοκράτορα της Ρωσίας. Απεβίωσε το 1974 στις Κάννες της Γαλλίας σε ηλικία 74 ετών και τάφηκε στο Ροκεμπρύν-Καπ-Μαρτίν, δίπλα στους γονείς του. Νυμφεύτηκε το 1922 τη Μαρία Βορόντσοβα-Ντάσκοβα, κόρη του Ιλαρίονος κόμη Βοροντσόβ-Ντάσκον και είχε τέκνα: Νικίτα 1923-2007, πρίγκιπας της Ρωσίας. Αλέξανδρος 1919-2002, πρίγκιπας της Ρωσίας. Kiste, John van der, & Hall, Coryne. Once a Grand Duchess: Xenia, Sister of Nicholas II, Sutton Publishing, 2002. ISBN 0-7509-2749-6. Willis, Daniel. The Romanovs in the 21st Century: a genealogical Biography, VDM, 2009. ISBN 978-3-639-17480-9. About Prince Nikita of Russia About Princess Maria of Russia Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Nikita Alexandrovich Romanov στο Wikimedia Commons
Δημοκρατία του Βανάτου

Η Δημοκρατία του Βανάτου (σερβικά: Банатска република) ήταν βραχύβια κατάσταση που δημιουργήθηκε στα εδάφη της Αυστροουγγαρίας το 1918. Η ανεξαρτησία της περιοχής διακηρύχθηκε στις 31 Οκτώβριος 1918 στην πόλη Τέμεσβαρ μετά την κατάρρευση της Αυστροουγγαρίας.

 Κατά την ανακήρυξη της Δημοκρατίας σχηματίστηκε το εθνικό συμβούλιο του Βανάτου, που αποτελούνταν από πέντε εκπροσώπους από τις εθνότητες της περιοχής που ήταν Γερμανοί, Ούγγροι, Σέρβοι και Ρουμάνοι. Πολιτικός επίτροπος της Δημοκρατίας έγινε ο Ότο Ροτ ενώ ο στρατιωτικός διοικητής έγινε ο Άλμπερτ Μπάρτα. Η ουγγρική κυβέρνηση αναγνώρισε την ανεξαρτησία της Δημοκρατίας του Βανάτου, από μία άποψη θεωρείται ότι αυτό έγινε από την Ουγγαρία προκειμένου η περιοχή να μην προσαρτηθεί στο γιουγκοσλαβικό κράτος. Το εθνικό συμβούλιο σύστησε στρατιωτική αστυνομία και πολιτοφυλακή στις 4 Νοέμβριου του ίδιου έτους, στόχος ήταν να ανακτήσει τον έλεγχο σε ολόκληρη την επικράτεια του Βανάτου. Ωστόσο η Δημοκρατία του Βανάτου ήταν βραχύβια, μετά από λίγες ημέρες ο στρατός του Βασιλείου της Σερβίας αναπτύχθηκε στο Βανάτο κάτι το οποίο ήταν το τέλος της Δημοκρατίας του Βανάτου. Λίγους μήνες αργότερα, το Βανάτο διαιρέθηκε μεταξύ του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων και τη Ρουμανία, λαμβάνοντας υπόψη τη διακήρυξη της Εθνοσυνέλευσης του Νόβι Σαντ. Τον Απρίλιο του 1920 οι Γερμανοί του Βανάτου προσπάθησαν διπλωματικά να δημιουργήσουν εκ νέου το κρατίδιο με την ονομασία "Δημοκρατία της Μπανατίας". Σύμφωνα με τον ισχυρισμό αυτό η αποκατασταθήσα δημοκρατία δεν θα περιλαμβάνει μόνο το Βανάτο αλλά και τη γειτονική Μπάτσκα, θα διαιρείται σε καντόνια και θα διοικείται από εκπροσώπους της πλειοψηφίας εθνότητας σε κάθε καντόνι. Η πρόταση αυτή απορρίφθηκε στο συνέδριο ειρήνης του Παρισιού. Η Δημοκρατία αριθμούσε 1.582.133 κατοίκους, εκ των οποίων: 592.049 (37.42%) Ρουμάνοι 387.545 (24,50%) Γερμανοί 284.329 (17.97%) Σέρβοι 242.152 (15,31%) ΟύγγροιΥπήρχαν κι άλλες μικρότερες εθνοτικές ομάδες όπως Σλοβάκοι, Κροάτες, Ρώσοι, κλπ.. Σύμφωνα με τη θρησκεία, ο πληθυσμός της Δημοκρατίας ήταν: 855.852 (54.10%) Ορθόδοξοι Χριστιανοί 591.47 (37,38%) ΚαθολικοίΕπίσης υπήρχαν μέλη μικρότερων θρησκευτικών κοινοτήτων όπως Καλβινιστές, Λουθηρανοί και οι Εβραίοι Драго Његован, Присаједињење Војводине Србији, Нови Сад, 2004. Милојко Брусин, Наша разграничења са суседима 1919—1920, Нови Сад, 1998.
Γενικές εκλογές του Αγίου Βικεντίου και Γρεναδίνων (2020)

Γενικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν στον Άγιο Βικέντιο και τις Γρεναδίνες στις 5 Νοεμβρίου 2020. Η ημερομηνία για την υποβολή υποψηφιοτήτων ήταν η 20η Οκτωβρίου 2020. Το αποτέλεσμα ήταν μια νίκη για το Εργατικό Κόμμα Ενότητας, την πέμπτη στη σειρά. Το κόμμα κέρδισε εννέα από τις δεκαπέντε έδρες, κερδίζοντας μία έδρα περισσότερη σε σύγκριση με τις προηγούμενες εκλογές του 2015. Αυτές οι εκλογές σηματοδότησαν την πρώτη φορά από το 1998 που το κόμμα που έλαβε τις περισσότερες ψήφους δεν κέρδισε τις περισσότερες έδρες.

 Τα 15 εκλεγμένα μέλη της Εθνοσυνέλευσης εκλέγονται σε μονοεδρική εκλογική περιφέρεια χρησιμοποιώντας το πλειοψηφικό σύστημα. Διορίζονται έξι ακόμη μέλη: τέσσερα από την κυβέρνηση και δύο από την αντιπολίτευση. Δεδομένου ότι οι προηγούμενες εκλογές είχαν διεξαχθεί το 2015, οι τρέχουσες εκλογές έπρεπε να διεξαχθούν συνταγματικά μέχρι τον Μάρτιο του 2021. Ενώ οι προηγούμενες τρεις εκλογές είχαν διεξαχθεί τον Δεκέμβριο, ο πρωθυπουργός Ραλφ Γκονσάλβες επέλεξε να διεξαγάγει αυτές τις εκλογές τον Νοέμβριο. Αρκετά μικρά κόμματα αποφάσισαν να μην συμμετάσχουν στις εκλογές. Το κόμμα SVG και το Ενωμένο Προοδευτικό Κόμμα αμφότερα τερμάτισαν την εκστρατεία τους πριν από την ημέρα υποβολής υποψηφιοτήτων Η αρχηγός του Δημοκρατικού Κόμματος, Ανέζια Μπατίστ, ανακοίνωσε την παραίτησή της στις 9 Οκτωβρίου. Ανέφερε επίσης ότι το κόμμα δεν θα ελάμβανε μέρος στις προσεχείς εκλογές. Ορίστηκαν 33 υποψήφιοι συνολικά: Από 15 όρισαν το ULP και το NDP, 2 κατήλθαν με το Πράσινο Κόμμα του Αγίου Βικεντίου και των Γρεναδίνων και ένα μέλος του ULP που ήταν υποψήφιο ως ανεξάρτητος στο Νότιο Λίγουαρντ. Για πρώτη φορά από το 1998 το ULP δεν κέρδισε τη λαϊκή ψήφο. Ωστόσο, το ULP είδε την πλειοψηφία του να αυξάνεται κατά μία έδρα, με το Βόρειο Λίγουορντ, έδρα την οποία κέρδισε το ULP με διαφορά 7 ψήφων. Όλες οι άλλες έδρες παρέμειναν στο κόμμα που την είχε προηγουμένως. Ο υποψήφιος του NDP για το Βόρειο Λίγουορντ, ο Ρόλαντ "Πατέλ" Μάθιους, ζήτησε την επαναληπτική καταμέτρηση των ψηφοδελτίων. Ορισμένα ψηφοδέλτια και από τις δύο πλευρές απορρίφθηκαν στην επαναληπτική καταμέτρηση και το τελικό αποτέλεσμα έδειξε ότι το ULP είχε κερδίσει με διαφορά 1 ψήφου. Ο Εθνικός Μηχανισμός Παρακολούθησης και Συμβουλευτικής (NMCM), παρατηρητής εγχώριων εκλογών, έκρινε ότι οι εκλογές ήταν γενικά ελεύθερες και δίκαιες. Αυτό επιβεβαιώθηκε από μια αποστολή παρατηρητών της CARICOM . Ο Γκονσάλβες ορκίστηκε για πέμπτη θητεία στις 7 Νοεμβρίου, με τον Μοντγκόμερι Ντάνιελ να ορκίζεται ως αντιπρόεδρος της κυβέρνησης . Η Γενική Κυβερνήτρια, Σούζαν Ντούγκαν, συνεχάρη τον Γκονσάλβες για τη νίκη του που αποτελεί ρεκόρ. Στη συνέχεια του υπενθύμισε να "δημιουργήσει μια δομή για θεραπεία της κοινωνίας" μετά τις εκλογές, επικοινωνώντας με τους υποστηρικτές της αντιπολίτευσης καθώς και τους δικούς του.
ΦΚ Μπασκίμι Κουμάνοβο (1947-2008)

Η ΦΚ Μπασκίμι Κουμανόβο (1947-2008) (σλαβομακεδονικά: ФК Башкими‎) ήταν ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Κουμάνοβο της Βόρειας Μακεδονίας. Η ομάδα διαλύθηκε πριν το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βόρειας Μακεδονίας 2008-09, για οικονομικούς λόγους. Μια διάδοχος ομάδα με το ίδιο όνομα (ΦΚ Μπασκίμι Κουμανόβο (2011)), ιδρύθηκε το 2011. Ωστόσο, δεν θεωρείται η νόμιμη διάδοχος της αρχικής ομάδας και οι επιδόσεις και οι διακρίσεις των δύο ομάδων διατηρούνται ξεχωριστά από την Μια λέσχη διάδοχο που ισχυρίζεται δικαιώματα τιμά Bashkimi και αρχεία ιδρύθηκε το 2011 με το ίδιο όνομα. Ωστόσο, δεν έχουν νόμιμα θεωρούνται διάδοχοι του αρχικού Bashkimi και ιστορικό και τιμητικές διακρίσεις των δύο συλλόγων να διατηρούνται χωριστά από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Βόρειας Μακεδονίας.

 Η ομάδα ιδρύθηκε το 1947 και αντιπροσώπευε τους Αλβανούς οι οποίου ζούσαν στην πόλη Κουμάνοβο (η λέξη Μπασκίμι στα αλβανικά σημαίνει ενότητα. Την περίοδο 2002-03 κατάφερε για πρώτη και μοναδική φορά στην ιστορία της να προβιβαστεί στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βόρειας Μακεδονίας. Παρέμεινε σε αυτή για 5 περιόδους. Λίγες μέρες πριν από την έναρξη της περιόδου 2008-09, παρόλο που είχε παραμείνει στην κατηγορία την προηγούμενη σεζόν, η ομάδα διαλύθηκε λόγω των τεράστιων οικονομικών δυσκολιών.Η καλύτερη περίοδος στην ιστορία της ομάδας ήταν η σεζόν 2004-05, όταν τερμάτισε στην 6η θέση του πρωταθλήματος και κέρδισε το Κύπελλο Βόρειας Μακεδονίας. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να εκπροσωπήσει τη χώρα στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Στον πρώτο προκριματικό γύρο απέκλεισε την NK Žepče από τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, κερδίζοντας το πρώτο παιχνίδι στα χαρτιά αφού η αντίπαλος ομάδα χρησιμοποίησε ποδοσφαιριστή που δεν είχε δικαίωμα συμμετοχής.) Στο δεύτερο αγώνα οι δύο ομάδες εξήλθαν ισόπαλες 1-1 στη Βόρειας Μακεδονίας. Στο δεύτερο γύρο η ομάδα έχασε και τα δύο παιχνίδια από την ισραηλινή Μακάμπι Πετάχ Τίκβα (0-5, 0-6) και αποκλείστηκε από τη συνέχεια της διοργάνωσης. Δεύτερη κατηγορία: Νικήτρια (1): 2002-03 Κύπελλο Βόρειας Μακεδονίας: Νικήτρια (1): 2004-05 Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Βόρειας Μακεδονίας (Σλαβομακεδονικά) (Αγγλικά)
Μάρκος Βαλέριος Μεσσάλα Αππιανός

Ο Μάρκος Βαλέριος Μεσάλα (Βαρβάτος) Αππιανός, λατιν.: Marcus Valerius Messalla (Barbatus) Appianus, (περ. 45 π.Χ. - 12 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αυγούστου. Ήταν ύπατος το 12 π.Χ. με συνύπατο τον Πόπλιο Σουλπίκιο Κουιρίνο.

 Δεν είναι γνωστά πολλά για το οικογενειακό του υπόβαθρο και την πρώιμη ζωή. Ο Aππιανός μπορεί να ήταν γιος του Άππιου Κλαύδιο Πούλχερ υπάτου του 38 π.Χ. από μία ανώνυμη σύζυγο. Υιοθετήθηκε πιθανώς από τον Μάρκο Βαλέριο Μεσάλα, αντικαταστάτη ύπατο το 32 π.Χ. Σύμφωνα με τον Γάλλο ιστορικό Φρ. Φρανσουά Κατρού ε Ρουγιέ, ο Aππιανός υπηρέτησε ως quaestor (ταμίας) στον στρατό του Μάρκου Αντώνιου, ενός της Τριανδρίας. Μετά από αυτό, λίγα είναι γνωστά για την εναπομείνασα πολιτική του σταδιοδρομία πέραν της υπατείας του το 12 π.Χ. Απεβίωσε πολύ αργότερα. Περίπου το 14 π.Χ., ο Aππιανός νυμφεύτηκε την Κλαυδία Μαρκέλλα τη Νεότερη, κόρη της Οκταβίας της Νεότερης, αδελφής του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Aυγούστου. Η Mαρκέλλα έφερε τον Aππιανό δύο παιδιά: Κλαυδία Πούλχρα 14 π.Χ.-26 μ.Χ., παντρευτηκε τον Πόπλιο Κουινκτίλιο Βάρο στρατηγό των τριών λεγεώνων που χάθηκαν στη μάχη του Τευτοβούργιου Δρυμού εναντίον του Αρμίνου των Γερμανών. Πόπλιος Κουινκτίλιος Βάρος ο Νεότερος 4-27, συγκλητικός. Μάρκος Βαλέριος Μεσσάλα Βαρβάτος ύπατος το 20. Νυμφεύτηκε τη Δομιτία Λεπίδα τη Νεότερη. Βαλερία Μεσσαλίνα 17/20-48, παντρεύτηκε τον Κλαύδιο Ρωμαίο Αυτοκράτορα.Αν και υπήρξαν κάποιες εικασίες ότι ο πατέρας της Κλ. Πούλχρας θα μπορούσε στην πραγματικότητα να ήταν ο Πόπλιος Κλαύδιος Πούλχερ, γιος του Κλαυδίου. R. Syme, The Augustan Aristocracy, Clarendon Press, 1986 UGO FUSCO - GIAN LUCA GREGORI, A PROPOSITO DEI MATRIMONI DI MARCELLA MINORE E DEL MONVMENTVM DEI SUOI SCHIAVI E LIBERTI, aus: Zeitschrift für Papyrologie und Epigraphik 111 (1996) 226-232, Dr. Rudolf Habelt, Dr. Rudolf Habelt M. Lightman & B. Lightman, Α έως Ω Αρχαίων Ελλήνων και Ρωμαίων γυναικών, Infobase Publishing, 2008 Jesuit François Catrou et Rouillé, Histoire romaine depuis la fondation de Rome [jusqu'a l'an 47 de J.-C.], avec des Notes historiques, géographiques et critiques ... par les RR. ΡΡ. Catrou et Rouillé de SJT 01-20 (ιστορικό romaine par Bernard Rothe, [sic pour Routh] T. 21)
Ηφαιστειακή έκρηξη της Κω

Η ηφαιστειακή έκρηξη της Κω ήταν γεωλογικό συμβάν της Πλειστοκαίνου Εποχής. Η έκρηξη που έγινε πριν από 160.000 χρόνια, ήταν η μεγαλύτερη που έχει συμβεί στη νοτιοανατολική Μεσόγειο τα τελευταία 2.000.000 χρόνια και από τις πιο σφοδρές εκρήξεις στον κόσμο ξεπερνώντας κατά πολύ ακόμα και αυτή της Σαντορίνης, που είχε συμβεί τον 17 αιώνα π.Χ. και που αφάνισε ολοκληρωτικά τον Μινωικό πολιτισμό. Εντασσόμενη στο ηφαιστειακό τόξο του ανατολικού Αιγαίου, και στο ηφαιστειακό κέντρο της Νισύρου, η έκρηξη είχε ως αποτέλεσμα την δημιουργία των νησιών της περιοχής από νότια της Κω και ως την Τήλο.

 Η ηφαιστειακή δράση της Κω είχε αρχίσει λίγο πιο βόρεια από εκεί που εντοπίζεται σήμερα, πριν από πέντε εκατομμύρια χρόνια, κατά το Πλειστόκαινο. Υπάρχει ύστερα μία σχετική ηρεμία, που διήρκεσε για μερικά εκατομμύρια ίσως χρόνια και που κορυφώνεται με τη μεγάλη αυτή έκρηξη στον θαλάσσιο χώρο μεταξύ Νισύρου και Κω. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα η ηφαιστειακή τέφρα να βρεθεί έως και 550 χιλιόμετρα πιο μακριά, κοντά στο νησί της Κύπρου. Οι εκρήξεις (πιο ήπιες) άρχισαν από τη νήσο Γυαλί. Η πρώτη φάση της έκρηξης διήρκεσε μόνο λίγες ώρες. Κατά τη διάρκειά της το θαλασσινό νερό άρχισε σταδιακά να εισχωρεί στον κρατήρα - διαμέτρου 20 χιλιομέτρων- μέσα από τις ρωγμές που είχαν ήδη εμφανιστεί εξαιτίας των πολυάριθμων μικρό-εκρήξεων. Στη δεύτερη φάση, η οποία διήρκεσε για μερικές μέρες, έγινε η κατάρρευση της καλντέρας, δημιουργώντας τον κόλπο Κεφάλου, που βλέπουμε μέχρι και σήμερα. Το ηφαιστειακό υλικό της έκρηξης υπολογίζεται πως κινούνταν με 100 μέτρα το δευτερόλεπτο, στο εσωτερικό της θάλασσας. Εκτίναξε στην ατμόσφαιρα λιωμένα πετρώματα που έφταναν την ποσότητα των 240 δισεκατομμυρίων τόνων, ενώ η νήσος Γυαλί καλύφθηκε με ένα στρώμα κίσσηρης με πάχος 170 μέτρα, όπως και η Κως, που έφτασε τα 30 μέτρα. Τα πυρακτωμένα νέφη δεν άργησαν να καλύψουν μια απόσταση 8.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Υπολείμματα αυτής της έκρηξης βρέθηκαν στην Κάλυμνο, στην Κνίδο, στην Τήλο, καθώς και σε μεγάλο μέρος από τα παράλια της Μικράς Ασία. Το ηφαίστειο μετά από αυτήν την έκρηξη "σίγησε", και έτσι ο κρατήρας του, καλύφθηκε με θαλάσσια ιζήματα, που φτάνουν σε πάχος τα 40 μέτρα. Αφού πέρασαν χιλιάδες χρόνια δημιουργήθηκε ένας νέος υποθαλάσσιος κρατήρας στη θέση του, που ονομάζεται " Άβυσσος ". Η έκρηξη αυτή υπολογίζεται με βάση τον ηφαιστειακό δείκτη σε vei-7. Το ηφαίστειο θεωρείται μέχρι και σήμερα ενεργό. Βρίσκεται δηλαδή ακόμα στην μετά-ηφαιστειακή του δραστηριότητα. Υπάρχουν σημεία στον κρατήρα του, που εκ τινάζουν σε μορφή πίδακων, πυρακτωμένα υλικά. Στην περίπτωση που συγκεντρώσει ξαφνικά πολύ μεγάλες ποσότητες μάγματος, θα βιώσουμε μια μεγάλη έκρηξη, σαν αυτή που είχε λάβει χώρα πριν από 160.000 χρόνια. Ωστόσο υπήρχαν στιγμές που οι επιστήμονες φοβήθηκαν για μια νέα έκρηξη, όπως το 1996 όπου η ευρύτερη περιοχή της Νισύρου συγκλονίστηκε από ένα πλήθος μικροσεισμών.
Τζάστιν Λεχάνια

Ο Στρατηγός Τζάστιν Μετσίνγκ Λεχάνια (Justin Metsing Lekhanya, 1938 - 2021) ήταν πρωθυπουργός του Λεσότο, υπουργός Αμύνης και επικεφαλής του Στρατιωτικού Συμβουλίου την περίοδο από τις 24 Ιανουαρίου 1986 ως τις 2 Μαΐου 1991.

 Γεννήθηκε στις 7 Απριλίου του 1938 στην Τάμπα-Τσέκα του Λεσότο. Έγινε διοικητής του Στρατού και ανέτρεψε τον πρωθυπουργό Λεαμπούα Τζόναθαν σε στρατιωτικό πραξικόπημα, το 1986. Πρώτο μέλημα του Λεχάνια ήταν η βελτίωση των σχέσεων με τη Νότια Αφρική, οι οποίες είχαν επιδεινωθεί όταν ο Τζόναθαν υποστήριξε το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο. Στην αρχή παραχώρησε περισσότερες εξουσίες στο Βασιλιά, στη συνέχεια όμως ήρθε σε ρήξη με το Μονάρχη και τον ανέτρεψε, σε άλλο στρατιωτικό πραξικόπημα, το 1990. Στη συνέχεια ο Βασιλιάς αποκαταστάθηκε και ο Λεχάνια ανατράπηκε και ο ίδιος σε στρατιωτικό πραξικόπημα, το 1991. Ο Λεχάνια στη συνέχεια έγινε πρόεδρος του Εθνικού Κόμματος των Μπασότο (BNP), του κυριότερου κόμματος της Αντιπολίτευσης, το οποίο έχει λίγες έδρες στο Κοινοβούλιο και σύμφωνα με τον ίδιο το Λεχάνια, αυτό είναι αποτέλεσμα νοθείας στις εκλογικές διαδικασίες των τελευταίων ετών. Η εκλογή του στο τιμόνι του BNP έγινε σε συνέδριο τον Μάρτιο του 1999 και επανεξελέγη στο συνέδριο του κόμματος που διεξήχθη στις 31 Μαρτίου και την [1η Απριλίου του 2001. Στις βουλευτικές εκλογές το Μάιο του 2002 ο Λεχάνια κατήλθε ως υποψήφιος με το BNP στην εκλογική περιφέρεια του Μαντσονιάνε (Mant'sonyane), ωστόσο ηττήθηκε από τον Μασουτάνγκ Ταόλε του κυβερνώντος κόμματος (LCD) λαμβάνοντας το 28,5% των ψήφων έναντι 49,1% για τον Ταόλε. Ωστόσο, εξελέγη διά της αναλογικής εκπροσώπησης στο Κοινοβούλιο. Στις 31 Μαΐου 2006 ήρθη η ιδιότητα του ως βουλευτή για μικρό χρονικό διάστημα, καθώς φερόταν υπεύθυνος για εκφοβισμό του προέδρου της Εθνοσυνέλευσης. Η ηγεσία του BNP φερόταν να είχε συγχωρήσει και υποβοηθήσει την ενέργεια αυτή, σύμφωνα με το τελικό πόρισμα της Επιτροπής των Προνομίων (Committee of Privileges). Η βουλευτική ιδιότητα τεσσάρων ακόμα βουλευτών του BNP ανεστάλη επίσης, αλλά για μικρότερο χρονικό διάστημα αναφορικά με την ίδια υπόθεση. Ο Λεχάνια απεβίωσε σε ηλικία 82 ετών σε στρατιωτικό νοσοκομείο της Μασερού στις 20 Ιανουαρίου 2021.
Τζοβάνι Καντιόλι

Ο Τζοβάνι Καντιόλι (Giovanni Cadioli, περ. 1710 – 10 Σεπτεμβρίου 1767) ήταν Ιταλός ζωγράφος της περιόδου του μπαρόκ ο οποίος δραστηριοποιήθηκε κατά κύριο λόγο στην γενέτειρά του Μάντουα. Είναι επίσης ο συγγραφέας έργου-οδηγού για τα έργα τέχνης στην πόλη αυτή.

 Ήταν μαθητής του Τζοβάνι Τσάντι (Giovanni Canti), μαζί με τους Τζουζέπε Μπατσάνι (Giuseppe Bazzani) και Φραντσέσκο Μαρία Ραϊνέρι (Francesco Maria Raineri). Αποδείχθηκε ταλαντούχος στη ζωγραφική τοπίων, ενώ μεταξύ άλλων ζωγράφισε την ελεημοσύνη του San Guerrino για την εκκλησία Sant’Egidio στη Μάντουα και το 1746 ολοκλήρωσε σειρά έργων με θέμα την ζωή του αγίου Ιππόλυτου για το ναό Gazoldo degli Ippoliti. Στα 1750-1760 ζωγράφισε επίσης νωπογραφίες για το αββαείο του αγίου Βενέδικτου στο Πολιρόνε. Το 1748 ορίσθηκε ζωγράφος και αρχιτέκτονας του Θεάτρου της Μάντουα και το 1752 ίδρυσε την Ακαδημία Καλών Τεχνών της πόλης αυτής, στην οποία αργότερα ανέλαβε καθήκοντα Διευθυντή. Ανάμεσα στους αξιόλογους μαθητές του ήταν ο Τζάκομο Γκάττι (Giacomo Gatti). Κατάλογος Ιταλών ζωγράφων D'Arco, Carlo (1857). Delle arti e degli artefici di Mantova: notizie raccolte ed illustrate con Disegni e con Documenti. I. σελίδες 83–85. Lanzi, Luigi (1847). Thomas Roscoe (translator), επιμ. History of Painting in Italy; From the Period of the Revival of the Fine Arts to the End of the Eighteenth Century. II. London; Original from Oxford University, Digitized January, 2007: Henry G. Bohn.
Κίλμες ΑΚ

Η Κίλμες Ατλέτικο Κλουμπ (ισπανικά: Quilmes Atlético Club) είναι ένα από τα αρχαιότερα αθλητικά σωματεία της Αργεντινής. Εδρεύει στην ομώνυμη συνοικία του Μπουένος Άιρες. Ιδρύθηκε ως ποδοσφαιρική ομάδα το 1887 από Άγγλους μετανάστες που ζούσαν στην περιοχή. Η πρώτη ονομασία της ήταν Quilmes Rovers, ενώ το 1900 - όταν προστέθηκαν και άλλα αθλήματα - μετονομάσθηκε σε Quilmes Athletic. Το σημερινό της όνομα (Quilmes Atlético) το έλαβε το 1950, εξ' αιτίας της βούλησης του προέδρου Περόν να «εξισπανίσει» τις ονομασίες των αθλητικών συλλόγων. Το σωματείο συνδέεται στενά με την τοπική ζυθοποιΐα Quilmes. Λόγω αυτής της σχέσης, οι οπαδοί του αποκαλούνται συχνά με το προσωνύμιο Ζυθοποιοί (Cervecero).

 Η Κίλμες συγκαταλέγεται στους μικρούς του αργεντίνικου ποδοσφαίρου και δεν έχει μόνιμη παρουσία στην Α' Κατηγορία. Παρ' όλα αυτά έχει στεφθεί δύο φορές πρωταθλήτρια Αργεντινής, το 1912 (ερασιτεχνικό) και το 1978 - ως επίσημος τίτλος αναγνωρίζεται μόνο ο δεύτερος. Αγωνίζεται στο Στάδιο Χοσέ Λουίς Μάισνερ, το οποίο αποκαλείται επίσης της Εκατονταετηρίδας (Centenario), επειδή η ανέγερσή του ξεκίνησε με τη συμπλήρωση των 100 χρόνων του συλλόγου. Πρωτάθλημα Αργεντινής (1)Μετροπολιτάνο 1978 Η Κίλμες διαθέτει επίσης τμήματα αντισφαίρισης, μπάσκετ, βόλεϋ και χόκεϊ επί χόρτου. Πιο επιτυχημένο είναι το τμήμα χόκεϊ, έχοντας κατακτήσει το εθνικό πρωτάθλημα ανδρών 13 και γυναικών 17 φορές. Έδρα του είναι το ιδιόκτητο Estadio Nacional de Hockey, χωρητικότητας 6.000 θέσεων, όπου αγωνίζονται επίσης οι εθνικές ομάδες της Αργεντινής. Επίσημη ιστοσελίδα Ιστοσελίδα οπαδών
Kazan Helicopters

Η Kazan Helicopters, Κοινή Mετοχική Eταιρεία είναι μια ρωσική εταιρεία κατασκευής ελικοπτέρων με έδρα το Καζάν της Δημοκρατίας του Ταταρστάν. Είναι ένας από τους μεγαλύτερους κατασκευαστές ελικοπτέρων στον κόσμο.Τα προϊόντα της περιλαμβάνουν τα ελικόπτερα Mil Mi-8 και Mil Mi-17. Είναι ο μόνος παραγωγός της στρατιωτικής έκδοσης του ελικοπτέρου Mi-17. Παράγει επίσης ελικόπτερα Mil Mi-38, καθώς και τα δικά τhw μοντέλα, τα Kazan Ansat και Kazan Aktai.

 Το εργοστάσιο της Kazan Helicopters ιδρύθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 1940. Ξεκίνησε την παραγωγή ελικοπτέρων Mi-1 το 1951, ήταν η πρώτη σειριακή παραγωγή ελικοπτέρων στην ΕΣΣΔ. Το ελικόπτερο Mi-4, που παράγεται στο εργοστάσιο από το 1954, έγινε το πρώτο εγχώριο ελικόπτερο που εξήχθη. Το 1965, η εταιρεία άρχισε να κατασκευάζει το Mi-8, το πιο τεράστιο και δημοφιλές από όλα τα ελικόπτερα της οικογένειας Mi. Το 1966, το εργοστάσιο, με την τότε ονομασία No. 387, μετονομάστηκε σε Kazan Helicopters Plant. Το 1973, το εργοστάσιο κυριάρχησε στην παραγωγή του αμφίβιου ελικοπτέρου Mi-14, το οποίο χρησιμοποιήθηκε ευρέως στη ναυτική αεροπορία. Τα επιτεύγματα της συλλογικής εργασίας βραβεύθηκε με το Τάγμα της Οκτωβριανής Επανάστασης (1970) και το Διεθνές Βραβείο Χρυσού Ερμή (1980). Παρά τις αντικειμενικές δυσκολίες στην ανάπτυξη της αεροπορικής βιομηχανίας στη Ρωσία τη δεκαετία του '90, το εργοστάσιο μετατράπηκε σε ανοιχτή μετοχική εταιρεία, έλαβε το δικαίωμα να εισέλθει στη διεθνή αγορά, η οποία κατέστησε δυνατή την έναρξη επανεξοπλισμού της παραγωγής, εισαγωγή νέων τεχνολογιών για την επεξεργασία υλικών και συναρμολόγηση μονάδων πολύπλοκης γεωμετρίας.Το 1993, η εταιρεία άρχισε να αναπτύσσει το Ansat, το μοναδικό ελικόπτερο που σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε στη Ρωσία μετά την σοβιετική περίοδο. Το 1997, η Kazan Helicopters έλαβε επίσημο πιστοποιητικό από το Μητρώο Αεροπορίας της Επιτροπής Διακρατικής Αεροπορίας, επιτρέποντας την ανάπτυξη ελικοπτέρων, και δημιουργήθηκε επίσης το πρώτο πρωτότυπο του Ansat με σύστημα fly-by-wire (καλωδιομένη πτήση - συστήματα ελέγχου πτήσης που χρησιμοποιούν υπολογιστές για την επεξεργασία των εισόδων ελέγχου πτήσης που πραγματοποιούνται από τον χειριστή ή τον αυτόματο πιλότο και στέλνουν αντίστοιχα ηλεκτρικά σήματα στους ενεργοποιητές επιφανείας ελέγχου πτήσης). Το 1999 έκανε την πρώτη πτήση. Προς το παρόν, το Ansat, μαζί με το κύριο προϊόν του εργοστασίου, το ελικόπτερο Mi-17, περιλαμβάνεται στο τρέχον φάσμα μοντέλων της επιχείρησης.Ο συνολικός χρόνος πτήσης των ελικοπτέρων της Kazan Helicopters υπερβαίνει τις 50 εκατομμύρια ώρες. Η Kazan Helicopters έχει παραδώσει πάνω από 12000 ελικόπτερα Mi-4, Mi-8, Mi-24, Mi-17, Ansat (και τις τροποποιήσεις τους) σε πάνω από 100 χώρες του κόσμου. Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2017-09-25 στο Wayback Machine. Γκαλερί φωτογραφιών της παραγωγής