IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ρούξι Ντουμιτρέσκου

Η Ρουξάντρα «Ρούξι» Ντουμιτρέσκου (Ruxandra "Ruxy" Dumitrescu) είναι πρώην αθλήτρια της πετοσφαίρισης γεννημένη στο Γκαλάτσι της Ρουμανίας στις 20 Απριλίου 1977. Έχει αποκτήσει και την ελληνική υπηκοότητα και αγωνίστηκε με την Εθνική Ελλάδας.

 Με ύψος 1,86 μέτρα, αγωνίστηκε στη θέση της διαγωνίου, αρχικά στην ομάδα της Ντάτσια Πιτέστι στη Ρουμανία, ενώ ήταν διεθνής τόσο με την εθνική Ρουμανίας κάτω των 20 ετών από το 1992, όσο και με την ομάδα γυναικών, όταν στα 17 της αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πετοσφαίρισης στη Βραζιλία. Ήρθε στην Ελλάδα το 1997 και εντάχθηκε στην ομάδα των Βριλησσίων (ένα πρωτάθλημα και τρία Κύπελλα Ελλάδας) και το 2003 στον Παναθηναϊκό (6 πρωτάθλημα και 5 Κύπελλα Ελλάδος), έχοντας μια καριέρα πλούσια σε διακρίσεις.Αποσύρθηκε απο την ενεργό δράση τον Μάιο του 2010 μετά από 25 χρόνια παρουσίας στους αγωνιστικούς χώρους. Επανήλθε το 2013 και αγωνίστηκε για μία σεζόν με τον Ηρακλή Κηφισίας. Συνολικά κατέκτησε 7 πρωταθλήματα Α1 Γυναικών (1999, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010), 8 Κύπελλα Ελλάδας (1999, 2000, 2003, 2005, 2006, 2008, 2009, 2010), ενώ βραβεύθηκε δύο φορές πολυτιμότερη παίκτρια (MVP) σε τελικούς Κυπέλλου (2005, 2008). Σε ευρωπαϊκό επίπεδο κατέκτησε τη δεύτερη θέση στο Challenge Cup (2009) και τη τρίτη θέση στο Κύπελλο Κυπελλούχων (1999). Η φανέλα με το Νο 9 έχει αποσυρθεί από το τμήμα βόλεϊ γυναικών του Παναθηναϊκού. Το 2012 ήταν υποψήφια με το Παναθηναϊκό Κίνημα. Με την Εθνική Ελλάδας αγωνίστηκε για πέντε χρόνια με αρχή τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 στην Αθήνα στην πρώτη συμμετοχή του γυναικείου βόλεϊ σε Ολυμπιακή διοργάνωση και κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες του 2005 στην Ισπανία.Το 2015 μετά την οριστική αποχώρησή της από την ενεργό δράση απέκτησε δίπλωμα προπονήτριας. Το 2020 έχοντας επανέλθει στη Ρουμανία ξεκίνησε την καριέρα της με τη Σίμπιου στις ηλικίες έως 13 ετών. 2008: Πολυτιμότερη Παίκτρια (M.V.P.): Πρωτάθλημα Ελλάδας 2007-08 Ruxandra Dumitrescu - Προφίλ στο Volleybox
Κάτω Μετόχι Λασιθίου

Το Κάτω Μετόχι είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του δήμου Οροπεδίου Λασιθίου, της περιφερειακής ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 66 κατοίκους. Απέχει 52 χιλιόμετρα από τον Άγιο Νικόλαο και είναι κτισμένο σε υψόμετρο 820 μ., στους ανατολικούς πρόποδες του όρους Αφέντης Χριστός. Το όνομα Κάτω προέρχεται από το γεγονός ότι βρίσκεται κοντά στο χαμηλότερο σημείο του οροπεδίου, τον Χώνο, όπου αποστραγγίζονται τα επιφανειακά νερά του οροπεδίου.

 Το οροπέδιο Λασιθίου κατά τα πρώτα ενετικά χρόνια ήταν εστία αναβρασμού και έδρα συχνών επαναστάσεων εναντίον των Βενετών, με αποτέλεσμα οι Βενετοί το 1364 να αποφασίσουν να καταστρέψουν τα χωριά του οροπεδίου και να απαγορεύσουν την κατοίκηση σε αυτό. Το 1465 όμως αποφασίστηκε να αρχίσει πάλι η καλλιέργεια σιτηρών στο οροπέδιο, αρχίζοντας τότε η εποχική κατοίκηση του οροπεδίου κατά τη σπορά και τη συγκομιδή. Αυτοί οι προσωρινοί οικισμοί - μετόχια έγιναν με τον καιρό μόνιμοι οικισμοί.Ένα από αυτά τα μετόχια ήταν και το μετόχι Γαϊδαρόμαντρα, Mettocchio Gaidaromandra όπως αναφέρεται στην απογραφή του Καστροφύλακα το 1583, ο οποίος αναφέρει ότι ο πληθυσμός του ήταν 89 κάτοικοι, και ήταν ένας από τους μεγαλύτερους οικισμούς του οροπεδίου. Δεν είναι γνωστό γιατί λεγόταν Γαϊδουρόμανατρα. Ίσως εκεί μαζεύονταν τα υποζύγια (γαϊδούρια), τα οποία μετέφεραν την παραγωγή του οροπεδίου στις αποθήκες στο Καστέλι Πεδιάδας. Ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα αναφέρει το μετόχι και στη δική του απογραφή το 1630 ως Metochio Gaiduromandra. Στην τουρκική απογραφή του 1671 είχε 20 χαράτσια, ενώ σε έγγραφο του 1691 αναφέρεται πάλι Γαϊδουρόμαντρα. Στην απογραφή η οποία διεξήχθη από τους Αιγυπτίους το 1834, αναφέρεται μαζί με το Γεροντομούρι (σημερινός Άγιος Χαράλαμπος) και είχε αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, με 30 οικογένειες να κατοικούν σε αυτό.Ο Μιχαήλ Χουρμούζης στο έργο του Κρητικά, το 1842, αναφέρει το χωριό ως Κάτω Μετόχι. Στην απογραφή του 1881 το Μετόχι, όπως αναφερόταν, υπαγόταν στον δήμο Ψυχρού και σύμφωνα με την απογραφή είχε 146 χριστιανούς κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 148 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Το 1920 είχε οριστεί έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1925 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Κάτω Μετοχίου, μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον δήμο Οροπεδίου Λασιθίου. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ψυχρού ενώ το 1928 στο ΦΕΚ 4Α - 16/01/1928 να αποσπάται από αυτήν και να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι μαζί με τους οικισμούς Άγιος Χαράλαμπος και την Μονή Βιδιανής αποτελούν την κοινότητα Κάτω Μετοχίου που υπάγεται στο δήμο Οροπεδίου Λασιθίου ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 66 κατοίκους.Δείτε: Κοινότητα Κάτω Μετοχίου
Κίνα Φίρι

Ο Κίνα Φίρι (Kinnah Phiri, γεννήθηκε 30 Οκτωβρίου 1954) είναι πρώην ποδοσφαιριστής από το Μαλάουι, κάτοχος του ρεκόρ διεθνών τερμάτων της εθνικής ομάδας της χώρας του με 71 γκολ.

 Ξεκίνησε ως κορυφαίος αθλητής που κέρδισε χρυσά μετάλλια σε αγώνες μικρής απόστασης σε σχολικούς αγώνες πριν ειδικευτεί στο ποδόσφαιρο. Με τη σχολική ομάδα γνώρισε επιτυχία που έγινε αξιοπρόσεκτη από τους ποδοσφαιρικούς παράγοντες. Αγωνίστηκε σε δύο ομάδες κατά τη διάρκεια της καριέρας του, στη Μπιγκ Μπούλετς και στην Μανζίνι Ουόντερερς της Σουαζιλάνδης (τώρα Εσουατίνι), όπου βρέθηκε παρά τη θέληση των αρχών της χώρας που δεν επιθυμούσαν τη μεταγραφή στο εξωτερικό. Το προσωνύμια Τετράποδος Μάγος και Ελέκτρικ περιέγραψαν τον ταχύτατο ρυθμό του, και την ακρίβεια στο σκοράρισμα.Ο Φίρι ήταν η έμπνευση πίσω από τις καλύτερες ώρες της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου του Μαλάουι στα τέλη της δεκαετίας του 1970, όταν κέρδισε δύο φορές το Τσάλεντζ Καπ Ανατολικής και Κεντρικής Αφρικής. Σημείωσε 71 γκολ σε 115 διεθνείς αγώνες. Στη συλλογική του καριέρα κατά δική του δήλωση είχε πετύχει περισσότερα από 700 γκολ. Θεωρείται ως ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής στην ιστορία της χώρας του. Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση ακολούθησε προπονητική καριέρα, αρχικά στη Σουαζιλάνδη. Μεταξύ άλλων ήταν προπονητής της πρώτης του ομάδας (2004–06) και της Εθνικής (2009–13). Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 50 ή περισσότερα διεθνή γκολ Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα
Βία Τιβουρτίνα

Η Οδός προς την πόλη Τίβουρ, λατιν.: Via Tiburtina, είναι μία αρχαία οδός στην Ιταλία, που οδηγεί ανατολικά-βορειοανατολικά από τη Ρώμη στο σημερινό Tίβολι (λατιν:, Tibur) και στη συνέχεια στην Πεσκάρα (λατιν:, Aternum).

 Κτίστηκε από τον Ρωμαίο ύπατο Mάρκο Βαλέριο Μάξιμο γύρω στο 286 π.Χ. και αργότερα επεκτάθηκε στα εδάφη των Mάρσι και των Aίκουοι, στο Aμπρούτσο, ως Βία Βαλέρια. Το συνολικό της μήκος ήταν περίπου 200 χλμ. από τη Ρώμη ως το Aternum (τη σύγχρονη Πεσκάρα ). Έβγαινε από τη Ρώμη μέσω των Αυρηλιανών Τειχών στην Πόρτα Tιβουρτίνα και μέσω των Σερβίων Τειχών στην Πόρτα Εσκουιλίνα. Οι ιστορικοί ισχυρίζονται ότι η Βία Τιβουρτίνα πρέπει να ξεκίνησε ως μονοπάτι κατά την ίδρυση της . Αν και αργότερα έγινε ένας σημαντικός δρόμος, το πρώτο τμήμα της διατηρούσε πάντα το αρχικό του όνομα Βία Βαλέρια, το οποίο ίσχυε μόνο για το τμήμα του δρόμου πέρα από το Tίβουρ. Είναι δύσκολο να προσδιοριστεί το τελευταίο τμήμα της πορείας της Βία Τριβουρτίνα από το Albulae Aquae ως το Tίβουρ. Υπάρχουν τα ερείπια πολλών ρωμαϊκών γεφυρών κατά μήκος του δρόμου, συμπεριλαμβανομένων των Πόνε Λουκάνο και Πόντε Μαμμόλο. Ένας πρώην κρατικός δρόμος με το ίδιο όνομα υπάρχει σήμερα και ακολουθεί την ίδια διαδρομή. Ρωμαϊκή οδός Ρωμαϊκή γέφυρα Ρωμαϊκή μηχανική Μέσω της Βαλέριας Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Via Tiburtina στο Wikimedia Commons Omnes Viae: Via Tiburtina στον χάρτη Peutinger
Πάπας Ιωάννης ΣΤ΄

Ο Πάπας Ιωάννης ΣΤ΄ (Papa Giovanni VI, 655 - 11 Ιανουαρίου 705) ήταν Πάπας από τις 30 Οκτωβρίου του 701 έως το θάνατό του το 705. Διαδέχθηκε στο αξίωμα του Ποντίφικα τον Σέργιο Α΄.

 Γεννήθηκε τον 7ο αιώνα και ήταν ελληνικής καταγωγής. Έγινε Πάπας δύο μήνες μετά το θάνατο του προκατόχου του. Βοήθησε τον έξαρχο Θεοφύλακτο, ο οποίος είχε σταλεί στην Ιταλία από τον Αυτοκράτορα Ιουστινιανό Β΄ του Βυζαντίου και τον εμπόδισε να χρησιμοποιήσει βία εναντίον των Ρωμαίων. Κατά ένα μέρος εξαιτίας του ότι υπέκυψε σε πιέσεις και κατά άλλο μέρος με δωροδοκία, ο Ιωάννης κατάφερε να πείσει το δούκα του Βενεβέντου, Γκιζούλφο να αποσύρει το στρατό του από τα εδάφη της αυτοκρατορίας. Ο Ιωάννης ΣΤ΄ πέθανε στις 11 Ιανουαρίου του 705 και τον διαδέχθηκε στο Ποντιφικάτο ο Ιωάννης Ζ΄. Encyclopædia Britannica, εκδ. 1910-11.
Βερίνο Αχαΐας

Το Βερίνο είναι ορεινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Συμπολιτείας ως έδρα του ομώνυμου πρώην δημοτικού διαμερίσματος.

 Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Βερίνου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 18/12/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Βερίνου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 18/12/2017.
Σανκάρα Βαριγιάρ

Ο Σανκάρα Βαριγιάρ (Śaṅkara Vāriyar, π. 1500 - π. 1560) ήταν αστρονόμος-μαθηματικός της σχολής αστρονομίας και μαθηματικών της Κεράλα. Η οικογένειά του απασχολούταν ως βοηθοί ναών στον ναό του Σίβα στο Τρκουταβέλι κοντά στο σύγχρονο Οτταπαλάμ.

 Διδάχθηκε κυρίως από τον Νιλακάνθα Σομαγιάτζι (1444-1544), συγγραφέας του Ταντρασαμγκράχα και τον Τζιεσθαντέβα (1500-1575), συγγραφέας του Γιουκτιμπάσα. Άλλοι δάσκαλοι του Σανκάρα περιλαμβάνουν τον Νετραναραγιάνα, προστάτης του του Νιλακάνθα Σομαγιάτζι και τον Τσιτραμπάνου, συγγραφέας αστρονομικών συνθηκών που χρονολογούνται από το 1530 και με μικρή εργασία με λύσεις και αποδείξεις για αλγεβρικές εξισώσεις. Τα γνωστά έργα του Σανκάρα Βαριγιάρ είναι τα εξής: Γιούκτι-ντιπίκα - ένα εκτενές σχόλιο στο στίχο για το Ταντρασαμγκράχα με βάση το Γιουκτιμπάσα. Λάγκου-βίβρτι - ένα σύντομο σχόλιο σε πεζό λόγο για το Ταντρασαμγκράχα. Κρίγια-κραμακάρι - ένα μακρύ πεζό σχόλιο για το Λιλαβάτι του Μπασκάρα Β΄. Ένα αστρονομικό σχόλιο που χρονολογείται από το 1529 μ.Χ. Ένα αστρονομικό εγχειρίδιο που ολοκληρώθηκε περίπου το 1554 μ.Χ. K. V. Sarma (1997), "Sankara Variar", Encyclopaedia of the History of Science, Technology, and Medicine in Non-Western Cultures edited by Helaine Selin, Springer, (ISBN 978-0-7923-4066-9)
Ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 2010

Οι Ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 2010 ή εναλλακτικά (ελληνικές) Δημοτικές και Περιφερειακές εκλογές του 2010 διεξήχθησαν την Κυριακή 7 Νοεμβρίου 2010 και οι επαναληπτικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν την Κυριακή 14 Νοεμβρίου 2010. Η θητεία των εκλεγμένων μελών ήταν από την 1η Ιανουαρίου 2011 μέχρι την 31η Αυγούστου 2014. Οι εκλογές διεξήχθησαν μετά από το Πρόγραμμα Καλλικράτης με τον οποίο μεταρρυθμίστηκε η διοικητική διαίρεση της χώρας και επαναπροσδιορίσθηκαν τα όργανα των διοικητικών μονάδων, ο τρόπος εκλογής και οι αρμοδιότητές τους. Σύμφωνα με την νέα διοικητική διαίρεση πάρα πολλοί δήμοι και κοινότητες συνενώθηκαν σε νέους ευρύτερους δήμους που αποτελούν τον πρώτο βαθμό τοπικής αυτοδιοίκησης. Ομοίως οι νομαρχίες καταργήθηκαν με την συνένωσή τους ως ενότητες των περιφερειών που αποτελούν τον δεύτερο βαθμό τοπικής αυτοδιοίκησης.

 Η προεκλογική περίοδος διεξήχθη σε μια δύσκολη χρονιά για την Ελλάδα, κατά την οποία για λόγους μιας ενδεχόμενης χρεωκοπίας υπογράφηκε Μνημόνιο με το ΔΝΤ την ΕΕ και την ΕΚΤ ώστε να καλυφθεί η δανειακή ανάγκη της χώρας. Στο μνημόνιο αυτό περιλαμβάνονταν όροι για την μείωση αποδοχών των υπαλλήλων και άλλες περικοπές σε δημόσιες παροχές, πράγματα που εφαρμόστηκαν με έντονη δυσαρέσκεια από τους πολίτες. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης ζήτησαν από τον λαό να καταψηφίσει στις αυτοδιοικητικές εκλογές τους υποψηφίους που θα υποστήριζε το κυβερνών κόμμα (ΠΑΣΟΚ) για να εκφράσουν την αποδοκιμασία τους στον μνημόνιο. Απαντώντας σε αυτές τις κλήσεις ο πρωθυπουργός και πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Παπανδρέου δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη βαριά εκλογική ήττα θα ήταν λόγος για να καταφύγει σε πρόωρες κοινοβουλευτικές εκλογές. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης ανταπάντησαν ότι αυτή η δήλωση είναι εκβιασμός, με δεδομένο ότι είναι αμφίβολη η επίτευξη αυτοδύναμης κυβέρνησης. Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης Κεντρικής Μακεδονίας Δυτικής Μακεδονίας Ηπείρου Θεσσαλίας Ιονίων Νήσων Δυτικής Ελλάδας Στερεάς Ελλάδας Αττικής Πελοποννήσου Βορείου Αιγαίου Νοτίου Αιγαίου Κρήτης Σταύρος Αρναουτάκης *** ΕΚΛΕΧΤΗΚΕ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΓΥΡΟ Δήμος Αθηναίων Δήμος Θεσσαλονίκης Δήμος Πειραιώς Δήμος Πατρέων Διενέργεια Περιφερειακών και Δημοτικών Εκλογών - Εγκύκλιοι - Αποφάσεις Αρχειοθετήθηκε 2010-08-27 στο Wayback Machine., Υπουργείο Εσωτερικών Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, εγκύκλιοι 18 (Αριθμ. Πρωτ.: 48648/26-8-2010) και 19 (Αριθμ. Πρωτ.: 48649/26-8-2010). Δημοτικές Εκλογές 2010, Ενημερωτικός ιστότοπος με πληροφορίες, φωτογραφίες, βιογραφικά και συνδέσμους για όλους τους υποψήφιους Δημάρχους και Περιφερειάρχες.
Άβιοι

Οι Άβιοι ήταν αρχαίος λαός που κατοικούσε στη Σκυθία. Ο Όμηρος και ο Στράβων αναφέρουν ότι ήταν νομάδες τρέφονταν με γάλα αλόγων και ήταν οι δικαιότεροι των ανθρώπων . Ζούσαν χωρίς γυναίκες και οικογένεια επειδή ήταν αφοσιωμένοι στους θεούς. Κατοικούσαν στα βόρεια παράλια του Εύξεινου πόντου στον Αβιανό ποταμό, γείτονες τους ήταν οι Γαλακτοφάγοι και οι Ιππομαλγοί. Τους συνάντησε και ο Μέγας Αλέξανδρος όπου και του έστειλαν πρέσβεις .

 Thesaurus Linguae Graecae http://www.tlg.uci.edu/ [...] εἶναι γάρ τινας τῶν νομάδων Σκυθῶν γάλακτι τρεφομένους ἵππων τῇ τε δικαιοσύνῃ πάντων διαφέρειν: μεμνῆσθαι δ' αὐτῶν τοὺς ποιητάς, Ὅμηρον μὲν γλακτοφάγων Ἀβίων τε, δικαιοτάτων ἀνθρώπων 11 φήσαντα τὴν γῆν καθορᾶν τὸν Δία, Ἡσίοδον δ' ἐν τῇ καλουμένῃ γῆς περιόδῳ τὸν Φινέα ὑπὸ τῶν Ἁρπυιῶν ἄγεσθαι γλακτοφάγων εἰς γαῖαν ἀπήναις οἰκί' ἐχόντων. 12 εἶτ' αἰτιολογεῖ διότι ταῖς διαίταις εὐτελεῖς ὄντες καὶ οὐ χρηματισταὶ πρός τε ἀλλήλους εὐνομοῦνται, κοινὰ πάντα ἔχοντες τά τε ἄλλα καὶ τὰς γυναῖκας καὶ τέκνα καὶ τὴν ὅλην συγγένειαν[...] Στράβωνος Γεωγραφία [...] Ἄβιοι, ἔθνος Σκυθικόν __. Ἀλέξανδρος ἐν τῷ Περὶ Εὐξείνου Πόντου, ὡς Διόφαντος, εἶπεν οὕτω λέ-γεσθαι αὐτοὺς διὰ τὸ τὸν Ἀβιανὸν ποταμὸν κατοικεῖν. [...] Διόφαντος, Ποντικαί Ιστορίαι
Ντανούτα Ντμόφσκα

Η Ντανούτα Μαουγκοζάτα Ντμόφσκα-Αντζέγιουκ (πολωνικά: Danuta Małgorzata Dmowska-Andrzejuk) (γενν. 1 Μαρτίου 1982) είναι Πολωνή πολιτικός, πρώην αθλήτρια της ξιφασκίας και Παγκόσμια Πρωταθλήτρια Σπάθας το 2005. Κατά τα έτη 2019-2020, υπηρέτησε ως Υπουργός Αθλητισμού στο δεύτερο Υπουργικό Συμβούλιο του Ματέους Μοραβιέτσκι.

 Το 2001 αποφοίτησε από το 45ο Λύκειο «Ρομούαλντ Τράουγκουτ» στη Βαρσοβία της Πολωνίας. Σπούδασε στην Ακαδημία Φυσικής Αγωγής «Γιούζεφ Πιουσούτσκι» της Βαρσοβίας. Η Ντμόφσκα ξεκίνησε την ξιφασκία όταν ήταν 10 ετών. Στην αρχή πάλεψε με ξίφος αλλά σε ηλικία 12 ετών άρχισε να προπονείται με σπάθα. Τον Ιανουάριο του 2005, ήταν 2η στον Διαγωνισμό του Παγκοσμίου Κυπέλλου στην Πράγα. Τον Ιούνιο του 2005, ήταν 3η στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Βαρκελώνης. Τον Οκτώβριο του 2005 σημείωσε τη μεγαλύτερη επιτυχία της μέχρι τότε καριέρας της, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Λειψίας, καθώς κατέκτησε το ατομικό χρυσό μετάλλιο. Στον τελικό κέρδισε την Εσθονή ξιφομάχο, Μάαρικα Βόσου. Το Νοέμβριο του 2005, ήρθε δεύτερη στο τουρνουά Masters ξιφασκίας στο Λεβαλουά-Περέ του Παρισιού, χάνοντας από την αργυρή Ολυμπιονική του 2004, τη Γαλλίδα ξιφομάχο, Λορά Φλεσέλ-Κολοβίτς. Στη διοργάνωση συμμετείχαν οι οκτώ κορυφαίες γυναίκες ξιφομάχοι του κόσμου. Κατέλαβε την 28η θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2005 στο Ζάλαεγκερσεγκ της Ουγγαρίας.Η Ντμόφσκα ήταν μέλος του αθλητικού συλλόγου Λέγκια Βαρσοβίας. Εκπροσώπησε την Πολωνία ως νεαρή και ως γυναίκα. Σε εθνικές διοργανώσεις, έχει κερδίσει το Ατομικό Εθνικό Πρωτάθλημα Εφήβων Πολωνίας, το Εθνικό Ατομικό Πρωτάθλημα Πολωνίας, το Ομαδικό Πρωτάθλημα Πολωνίας, το Κύπελλο Νέων Πολωνίας και το Κύπελλο Πολωνίας. Έχει κερδίσει το Πολωνικό Πρωτάθλημα στη σπάθα το 2004 και το 2006. Στις 5 Δεκεμβρίου 2019, διορίστηκε Υπουργός Αθλητισμού από τον Πρόεδρο της Πολωνίας. Καθαιρέθηκε από τα καθήκοντά της στις 6 Οκτωβρίου 2020 λόγω εκκαθάρισης ξεχωριστού υπουργείου. Τον ίδιο μήνα έγινε πληρεξούσιος του Πρωθυπουργού για τη δημιουργία του Εθνικού Αθλητικού Κέντρου (Narodowe Centrum Sportu). Τον Απρίλιο του 2021, ο Υπουργός Κρατικών Περιουσιακών Στοιχείων, Γιάτσεκ Σάσιν, την διόρισε ως κοινωνική σύμβουλο και πρόεδρο της ομάδας για αθλητικές χορηγίες από εταιρείες του Κρατικού Ταμείου. Το 2007, παντρεύτηκε τον, επίσης, αθλητή της ξιφασκίας, Ρόμπερτ Αντζέγιουκ.
Έντγουιν Μόουζες

Ο Έντγουιν Μόουζες (Edwin Corley Moses, γεννήθηκε 31 Αυγούστου 1955) είναι Αμερικανός πρώην αθλητής στίβου που ειδικεύτηκε στους δρόμους ταχύτητας μετ’ εμποδίων (400 μέτρα). Ο κορυφαίος του αγωνίσματος όλων των εποχών, παρέμεινε αήττητος επί 10 χρόνια (και συνολικά 122 αγώνες) από το 1977 έως το 1987. Δύο φορές ήταν χρυσός Ολυμπιονίκης, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μόντρεαλ το 1976 (με παγκόσμιο ρεκόρ) και του 1984 στο Λος Άντζελες.

 Με δύο γονείς του εκπαιδευτικούς, ο Μόουζες πήρε την εκπαίδευση και τις σπουδές πιο σοβαρά από τους περισσότερους νέους, αν και συμμετείχε σε αθλητικες δραστηριότητες. Όταν ο προπονητής του στο γυμνάσιο του μπάσκετ τον έκοψε από την ομάδα και ο προπονητής ποδοσφαίρου τον έδιωξε για καυγά, ο Μόουζες στράφηκε στον στίβο και τη γυμναστική. Αντί να αναζητήσει αθλητική υποτροφία, ο Μόουζες δέχθηκε ακαδημαϊκή υποτροφία στο κολέγιο Μορχάουζ στην Ατλάντα, με ειδικότητα στη φυσική και τη μηχανική. Μόλις μια φορά πριν από τα τέλη Μαρτίου του 1976 μπήκε σε αγώνα 400 μέτρων μετ' εμποδίων. Αλλά μόλις συμμετείχε στη διοργάνωση, έκανε εντυπωσιακή πρόοδο και προκρίθηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες.Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1976 στο Μόντρεαλ, κέρδισε το χρυσό μετάλλιο και σημείωσε το πρώτο του παγκόσμιο ρεκόρ 47,64 δευτερολέπτων. Προχώρησε στην επίτευξη διαδοχικών παγκόσμιων ρεκόρ στα 400 μέτρα με εμπόδια των 47,45 δευτ. (1977), 47,13 δευτ. (1980) και 47,02 δευτ. (1983), το τελευταίο από τα οποία διατηρήθηκε για εννέα χρόνια. Υπερασπίστηκε τον Ολυμπιακό του τίτλο στους Αγώνες του 1984 στο Λος Άντζελες. Ο καλύτερος χρόνος του σε Ολυμπιάδα ήταν 47,56 δευτερόλεπτα το 1988 στη Σεούλ, αλλά ήταν αρκετός μόνο για το τρίτο σκαλί του βάθρουΗ αήττητη σειρά των 122 αγώνων ξεκίνησε στο Ντίσελντορφ της Δυτικής Γερμανίας το Σεπτέμβριο του 1977 και έληξε στις 4 Ιουνίου 1987, στη Μαδρίτη, με τον Αμερικανό Ντάνι Χάρις να διανύει την απόσταση σε 47,56 δευτερόλεπτα και να κερδίζει τον Μόουζες με 0,11 δευτερόλεπτα διαφορά. Το 1980 στη Μόσχα δεν συμμετείχε λόγω του μποϊκοτάζ σε βάρος της Σοβιετικής Ένωσης. Επίσης, ήταν δύο φορές παγκόσμιος πρωταθλητής, το 1983 και το 1987.Το χαρακτηριστικό της τεχνικής του Μόουζες ήταν ο μεγάλος διασκελισμός του που του έδινε τη δυνατότητα για 13 βήματα μεταξύ των εμποδίων αντί για 14 που ήταν αναγκαία για όλους τους άλλους εμποδιστές. Συνολικά πήρε μέρος σε 176 αγώνες, κερδίζοντας τους 168. Είναι μέλος του Hall of Fame της IAAF. Ολυμπιακοί Αγώνες 1976 : 1η θέση (47,63 δευτερόλεπτα) Παγκόσμιο Κύπελλο Στίβου 1977 : 1η (47,58) Παγκόσμιο Κύπελλο Στίβου 1979 : 1η (47,53) Παγκόσμιο Κύπελλο Στίβου 1981 : 1η (47,37) Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 1983 : 1η (47,50) Ολυμπιακοί Αγώνες 1984 : 1η (47,75) Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 1987 : 1η (47,46) Ολυμπιακοί Αγώνες 1988 : 3η (47,58) Edwin MOSES Edwin Moses
Ανταλλακτικός τουρισμός

Ο ανταλλακτικός τουρισμός αποτελεί δραστηριότητα ανταλλακτικής οικονομίας στην οποία λαμβάνει χώρα η ανταλλαγή αγαθών και υπηρεσιών μεταξύ των οικονομικών μονάδων χωρίς την διαμεσολάβηση του χρήματος. Αναπτύχθηκε τα τελευταία χρόνια ως νέα μορφή εναλλακτικού τουρισμού βασιζόμενη σε αρχές της Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας όπως η συλλογικότητα, ο μουτουαλισμός και η συνεργασία με έμφαση στη συλλογική προσφορά του οικιστικού αγαθού από και προς τα μέλη μιας κοινότητας η οποία θεσμοθετεί άτυπα τους κανόνες διαχείρισής του. Κύριο γνώρισμα του ανταλλακτικού τουρισμού είναι η επίσκεψη ενός προορισμού για αναψυχή, επαφή και γνωριμία με άλλες κουλτούρες (πολιτιστική ανταλλαγή) ή δημιουργία κοινωνικών σχέσεων, χωρίς τα έξοδα της διαμονής ανταλλάσσοντας αυτήν με αγαθό ή υπηρεσία. Το πλαίσιο της ανταλλαγής ορίζεται κατόπιν συμφωνίας μεταξύ του οικοδεσπότη- ιδιοκτήτη της κατοικίας και του φιλοξενούμενου-επισκέπτη.

 Ενδεικτικά παραδείγματα ανταλλακτικού τουρισμού με βάση το πλαίσιο ανταλλαγής αποτελούν τα παρακάτω: Φιλοξενία με σκοπό την πολιτιστική ανταλλαγή ή δημιουργία κοινωνικών σχέσεων.Το CouchSurfing είναι ευρέως διαδεδομένο δίκτυο υπηρεσιών φιλοξενίας το οποίο εξυπηρετεί τους παραπάνω σκοπούς και τα μέλη της κοινότητας στην οποία απευθύνεται (οικοδεσπότες και φιλοξενούμενοι) έρχονται σε επαφή μέσω της διαδικτυακής πλατφόρμας ή μέσω σελίδων CouchSurfing του Facebook. Ο David Bollier χαρακτηρίζει το CouchSurfing ως μια τεράστια διαδικτυακή οικονομία δώρου η οποία βοηθάει (...) άγνωστους μεταξύ τους ανθρώπους να προσφέρουν και να δέχονται φιλοξενία στα σπίτια ο ένας του άλλου, συχνά σφυρηλατώντας νέες φιλίες. Παροχή στέγης με αντάλλαγμα την παροχή υπηρεσίας ή εθελοντικής εργασίας π.χ. αγροτική εργασία ή φροντίδα των οικόσιτων ζώων ή μαθήματα ξένης γλώσσας στους ιδιοκτήτες του σπιτιού.Αυτή η μορφή ανταλλακτικού τουρισμού συναντάται σε πλατφόρμες όπως το workaway.info. Το Workaway είναι μια πλατφόρμα που έχει σκοπό την πολιτιστική ανταλλαγή των μελών μέσω της φιλοξενίας. Οι εθελοντές ή "Workawayers", εργάζονται για ένα προκαθορισμένο χρονικό διάστημα με αντάλλαγμα τη διαμονή και το φαγητό τους, το οποίο παρέχεται από τον οικοδεσπότη τους. Παγκόσμια δίκτυα ανταλλαγής σπιτιών τα οποία οργανώνονται σε ιστοσελίδες ή social media
Καρλόττα Αγλαΐα της Ορλεάνης

H Καρλόττα Αγλαΐα (γαλλ. Charlotte Aglaé, 20 Οκτωβρίου 1700 - 19 Ιανουαρίου 1761) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν κόρη του Δούκα της Ορλεάνης και με τον γάμο της έγινε Δούκισσα της Μόντενα.

 Ήταν η τρίτη κόρη του Φιλίππου Β΄ της Ορλεάνης και της Φραγκίσκης Μαρίας των Βουρβόνων, νόθης κόρης του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας. Παντρεύτηκε το 1720 τον Φραγκίσκο Γ΄ της Μόντενα & Ρέτζο και είχε τέκνα: Αλφόνσος 1723-1725. Φραγκίσκος Κωνσταντίνος 1724-1725 Μαρία Θηρεσία Φελίτσιτας 1726-1754, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Ιωάννη Μάριο των Βουρβόνων, Δούκα του Παντιέβρ. Έρκολε Γ΄ 1727-1803, Δούκας της Μόντενα και του Ρέτζο. Ματθίλδη 1729-1803. Βεατρίκη 1730-1731. Βεατρίκη 1731-1736. Μαρία Φορτουνάτα 1731-1803, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Φραγκίσκο Ιωσήφ των Βουρβόνων, Πρίγκιπα του Κοντί. Βενέδικτος Φίλιππος 1736-1751 Μαρία Ελισάβετ Ερνεστίνη 1741-1774, παντρεύτηκε τον Κάρλο Σαλμόνε, Κόμη του Σεραβάλε. French Memoirs of her Grand mother French site on her, siblings and cousins Picture of Charlotte as Duchess of Modena
Βενεδίκτη Ερριέττα του Παλατινάτου

Η Βενεδίκτη Ερριέττα (Benedicta Henrietta, 14 Μαρτίου 1652 - 12 Αυγούστου 1730) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του Κόμη του Παλατινάτου-Ζίμμερν και με τον γάμο της έγινε Δούκισσα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Κάλενμπεργκ.

 Η Βενεδίκτη Ερριέττα Φιλιππίνη ήταν η τρίτη κόρη του Εδουάρδου του Παλατινάτου-Ζίμμερν και της Άννα Γκονζάγκα, κόρης του Καρόλου Α΄ της Μάντουα. Γεννήθηκε στο Παρίσι. Ο πατέρας της που ήταν ακτήμων, ήταν γιος του Φρειδερίκου Ε΄ του Παλατινάτου, Βασιλιά της Βοημίας, και της Ελισάβετ Στιούαρτ, κόρης του Ιακώβου Α΄ της Αγγλίας και ΣΤ΄ της Σκωτίας. Η μητέρα της ήταν κόρη του Καρόλου Α΄ της Μάντουα και της Αικατερίνης της Λωρραίνης, κόρης του Καρόλου Α΄ του Μαγιέν. Η Βενεδίκτη ανατράφηκε από τη Λουίζ ντε λα Φαγιέτ, μια μοναχή γνωστή ως Αδελφή Λουίζα Αγγελική. Παντρεύτηκε στην ηλικία των δεκαέξι έναν μακρινό της ξάδερφο, τον Ιωάννη Φρειδερίκο του Μπράουνσβαϊγκ, ο οποίος είχε την ίδια ηλικία με τον πατέρα της και ήταν άτεκνος. Παντρεύτηκαν στις 30 Νοεμβρίου 1668 και από το γάμο τους, που είχε οργανώσει ο Γάλλος διπλωμάτης Γκουρβίλ γεννήθηκαν τέσσερις κόρες. Ο Ιωάννης Φρειδερίκος πέθανε το 1679 χωρίς άνδρες κληρονόμους και το Δουκάτο του Μπράουνσβαϊγκ κληρονόμησε ο νεότερος αδελφός του, ο Ερνέστος Αύγουστος του Μπράουνσβαϊγκ, ο σύζυγος της εκ πατρός θείας της Βενεδίκτης, της Σοφίας του Αννόβερου και πατέρας του Γεώργιου Α΄ της Μεγάλης Βρετανίας. Μετά το θάνατο του συζύγου της, η Βενεδίκτη επέστρεψε στην πατρίδα της Γαλλία και έμενε εκεί με την αδελφή της, την Άννα Ερριέττα, ενώ αλληλογραφούσε με τον Γκότφριντ Βίλχελμ Λάιμπνιτς.Η Βενεδίκτη Ερριέττα πέθανε στην ηλικία των 78 ετών, στο Ανιέρ, την κατοικία της αδελφής της κοντά στο Παρίσι στις 12 Αυγούστου 1730. Άννα Σοφία 1670-1672. Καρλόττα Φελίσιτας 1671– 1710, παντρεύτηκε τον Ρινάλντο της Μόντενα και είχε τέκνα. Ερριέττα Μαρία 1672 –1757. Βιλελμίνη Αμαλία 1673 1742, παντρεύτηκε τον Ιωσήφ Α΄, Αρχιδούκα της Αυστρίας και Βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας. Bougaud, Emile. St. Chantal and the Foundation of the Visitation. Vol. 2. New York: Benziger Brothers, 1895. Google Books. Web.
Δόκτωρ Τζέκιλ, κάνε μας λιγάκι γκρρρ...

Η ταινία με τον τίτλο Δόκτωρ Τζέκιλ, κάνε μας λιγάκι γκρρρ... (ιταλικός τίτλος: Dottor Jekyll e gentile signora) είναι κωμωδία ιταλικής και βρετανικής συμπαραγωγής, έτους 1979 και διάρκειας 96 λεπτών, βασισμένη σε νουβέλα του Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον.

 Ο Δρ. Τζέκιλ, διευθυντής της πανίσχυρης πολυεθνικής εταιρίας PANTAC, που έχει πλημμυρίσει τον κόσμο με έναν μεγάλο αριθμό αμφιβόλου ποιότητας και επιβλαβών προϊόντων, προσλαμβάνει για γραμματέα του την πανέμορφη Μπάρμπαρα (Έντβιτζε Φένεκ). Ο γεμάτος κακία, αλλά μεγαλοφυής Δρ. Τζέκιλ, κι ενώ ήδη έχει πέσει θύμα της γοητείας της Μπάρμπαρα , πίνει τυχαία τον «ορό του καλού» και μετατρέπεται σε καλό και ήρεμο κ. Χάιντ... Πρωταγωνιστούν: Έντβιτζε Φένεκ, Πάολο Βιλλάτζο, Πάολο Παολόνι, Τζανρίκο Τεντέσκι, Γκόρντον Μίτσελ Σενάριο: Castellano e Pipolo, Steno, Leo Benvenuti, Piero De Bernardi, Giovanni Manganelli Σκηνοθεσία: Στέφανο Βανζίνα http://www.mymovies.it/dizionario/recensione.asp?id=8192 http://www.imdb.com/title/tt0079068/ http://www.imdb.com/title/tt0079068/
Βαλτάσαρ του Ζάγκαν

Ο Βαλτάσαρ, πολων. Baltazar żagański (16 Απριλίου 1435 - 22 Σεπτεμβρίου 1504) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Γκλόγκουφ ήταν δούκας του Ζάγκαν-Πσέβους (από το 1439, με τους αδελφούς του ως το 1449), δούκας του Ζάγκαν (από το 1449). Εκτοπίστηκε το διάστημα 1461-68.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη Α΄ δούκα του Ζάγκαν-Γκλόγκουφ και της Σχολαστικής των Ασκάνια, κόρης του Ροδόλφου Α΄ δούκα της Σαξονίας-Βίττενμπεργκ και της Άννας του Μάισσεν. Έλαβε το όνομα του Βαλτάσαρ των Βέττιν λαντγκράβου της Θουριγγίας, πατέρα της Άννας του Μάισσεν. Νυμφεύτηκε την Αγνή (απεβ. 1460), αγνώστου καταγωγής, και είχε τέκνο: Άννα, απεβ. νέα το 1463. Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy. Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.
Βίντζεμε

Το Βίντζεμε (λετονικά: Vidzeme, λιβονικά: Vidūmō) είναι μία από τις τέσσερις ιστορικές και πολιτιστικές περιοχές της Λετονίας που αναγνωρίζονται στο Σύνταγμα της Λετονικής Δημοκρατίας. Κυριολεκτικά σημαίνει «η Μέση Γη» και βρίσκεται στη βορειοκεντρική Λετονία, βόρεια του ποταμού Νταουγκάβα. Μερικές φορές στα γερμανικά, είναι επίσης γνωστή ως Λίφλαντ (Livland), η γερμανική μορφή του λατινικού ονομάτος Λιβονία, αν και περιλαμβάνει μόνο ένα μικρό μέρος της Μεσαιωνικής Λιβονίας και περίπου το μισό (Λετονικό τμήμα) της Σουηδικής Λιβονίας. Το Κυβερνείο της Λιβονίας είναι επίσης μεγαλύτερο από το Βίντζεμε, δεδομένου ότι αντιστοιχεί περίπου στη Σουηδική Λιβόνια.

 Στην αρχαιότητα το έδαφος του Βίντζεμε κατοικήθηκε από Λατγάλιους και Λιβόνιους (κοντά στις ακτές του κόλπου της Ρίγας και κατά μήκος του κάτω ρου των ποταμών Νταουγκάβα και Γκάουγια). Μέχρι την γερμανική κατάκτηση τον 13ο αιώνα ο Νταουγκάβα, ο οποίος αποτελεί σήμερα το νοτιοανατολικό σύνορο του Βίντζεμε, ήταν το σύνορο μεταξύ των εδαφών των Λιβόνιων και των Λατγάλιων που βρίσκονταν στη δεξιά όχθη και των Σεμιγάλλιων και των Σελόνων που βρίσκονταν στην αριστερή όχθη του ποταμού. Μετά τον Πόλεμο της Λιβονίας μέρος της Λιβονικής Συνομοσπονδίας στη δεξιά όχθη του ποταμού Νταουγκάβα και η Ρήγα παραχωρήθηκαν στην Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία και στο Δουκάτο της Λιβονίας ενώ στην αριστερή όχθη σχηματίστηκε το Δουκάτο της Κουρλάνδης και της Σεμιγαλλίας. Το 1629, μετά την λήξη των Πολωνο-Σουηδικών πολέμων με την Συνθήκη του Άλτμαρκ η Σουηδία απέκτησε το δυτικό τμήμα του Δουκάτου της Λιβονίας περίπου μέχρι τον ποταμό Αϊβιέκστε, ο οποίος ως τότε αποτελούσε το ανατολικό σύνορο του Βίντζεμε. Κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Βόρειου Πολέμου, η σουηδική Λιβονία κατακτήθηκε από τη Ρωσική Αυτοκρατορία και παραχωρήθηκε στη Ρωσία με τη Συνθήκη του Νίισταντ το 1721. Στη θέση της Λιβονίας, οι Ρώσοι δημιούργησαν το Κυβερνείο της Ρίγας, αλλά το 1796 το Κυβερνείο της Ρίγας μετονομάστηκε σε Κυβερνείο της Λιβονίας (λετονικά: Κυβερνείο του Βίντζεμε). Μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Κυβερνείο της Λιβονίας χωρίστηκε μεταξύ των πρόσφατων ανεξάρτητων χωρών της Λετονίας και της Εσθονίας. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Vidzeme στο Wikimedia Commons Τουριστική ιστοσελίδα του Βίντζεμε (Αγγλικά) Το πανεπιστήμιο του Βίντζεμε (Αγγλικά)
Άγιος Δημήτριος Αφετών Μαγνησίας

Ο Άγιος Δημήτριος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Νεοχωρίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αφετών, του δήμου Νοτίου Πηλίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Μαγνησίας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Βόλου του νομού Μαγνησίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.

 Ο Άγιος Δημήτριος είναι οικισμός στο ανατολικό τμήμα του νομού Μαγνησίας, στο ανατολικό Πήλιο προς την πλευρά του Αιγαίου Πελάγους. Βρίσκεται στις ανατολικές απολήξεις της κορυφής «Ισώματα» (694 μ.), σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 100. Απέχει 30 χλμ. περίπου Δ. του Βόλου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1928 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Νεοχωρίου που, τότε, ανήκε στον νομό Λαρίσης. Το 1942 υπήχθη στον νομό Μαγνησίας. Το 1961 ο οικισμός καταργήθηκε για να επαναναγνωριστεί το 1981. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Νεοχωρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Αφετών. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αφετών και προσαρτήθηκε στον δήμο Νοτίου Πηλίου. Το παλαιό μικρό μοναστήρι του Αγίου Δημητρίου, βόρεια του οικισμού, ανακαινισμένο το 1970 Οι παραλίες «Κλωσσού» και «Πανταζή Άμμος», βόρεια και νότια του οικισμού, αντίστοιχα Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» (Πήλιο 1:60.000) eetaa.gr
Λαμπιώτες Ρεθύμνης

Οι Λαμπιώτες (επίσημο: αι Λαμπιώται) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Αμαρίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Απέχουν 41 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και είναι κτισμένοι σε υψόμετρο 340 μέτρα.

 Σύμφωνα με τον Στέργο Σπανάκη το χωριό δημιουργήθηκε από κατοίκους της αρχαίας Λάππας ή Λάμπης, η οποία βρίσκεται κοντά στην Αργυρούπολη, οι οποίοι αποκαλούνται Λαμπιώτες. Η παλαιότερη μνεία στο χωριό γίνεται σε συμβόλαιο του 1301, όπου αναφέρεται ως Lambrotes. Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Lambrotes. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Lambiotes με 80 κατοίκους και στην απογραφή του Βασιλικάτα κατά το 1630 αναφέρεται ως Lambiotes.Στην απογραφή του 1834 η οποία πραγματοποιήθηκε από τους Αιγυπτίους καταγράφηκαν 8 χριστιανικές οικογένειες να διαμένουν στο χωριό. Ο Χουρμουζής Βυζάντιος στο έργο του Κρητικά αναφέρει το χωριό ως Ζαμπρώτες. Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται στον δήμο Μοναστηρακίου και είχε 133 χριστιανούς κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 178 κατοίκους. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται ως έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1925, οι Λαμπιώτες υπάχθηκαν στην κοινότητα Βυζαρίου. Το 1934 το χωριό ορίστηκε έδρα δικής του κοινότητας της επαρχίας Αμαρίου μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, οπότε και προσαρτήθηκε στον Δήμο Κουρητών. Από το 2011 υπάγεται στον δήμο Αμαρίου. Δείτε: Κοινότητα Λαμπιωτών Στους Λαμπιώτες βρίσκεται ο μονόχωρος τοιχογραφημένος ναός της Παναγίας, ο οποίος χρονολογείται από τις αρχές του 14ου ή τον 15ο αιώνα. Στον εξωτερικό τοίχο του ναού βρίσκεται τάφος με οικόσημο. Ο ναός βρίσκεται περίπου 500 μέτρα από το χωριό.
Children of the Grave

Το Children of the Grave είναι ένα τραγούδι του αγγλικού Heavy Metal συγκροτήματος Black Sabbath, το οποίο συμπεριλήφθηκε στο τρίτο άλπμουμ του σχήματος, το Master of Reality, του 1971. Το κομμάτι θεωρείται από τα καλύτερα του δίσκου, αλλά και ένα από τα γνωστότερα των Black Sabbath, το οποίο παιζόταν διαχρονικά, από όλα τα line-up του συγκροτήματος. Η μουσική πιστώνεται και στα τέσσερα μέλη, ενώ οι στίχοι γράφτηκαν από τον Γκίζερ Μπάτλερ.

 Η θεματολογία του τραγουδιού είναι παρόμοια με εκείνη του War Pigs, από το προηγούμενο άλμπουμ του συγκροτήματος Paranoid, μέσα στο γενικότερο αντιπολεμικό πνεύμα της εποχής του πολέμου στο Βιετνάμ. Οι στίχοι λένε ότι ο κόσμος δε "βαδίζει" σε σωστά μονοπάτια και ότι πρέπει οι νέοι να δράσουν, αλλιώς θα υπάρξουν επιπτώσεις. To Children of the Grave τυπώθηκε και σε μια πρόμο έκδοση 7ιντσου (7΄΄) βινυλίου, το οποίο στην άλλη πλευρά είχε ένα τραγούδι των Status Quo, αφού και τα δύο σχήματα ανήκαν στην ίδια εταιρεία (Vertigo). Αυτό το 45άρι είναι σήμερα περιζήτητο από τους συλλέκτες και τους φίλους και των δυο συγκροτημάτων.Στη deluxe έκδοση του Master of Reality, συμπεριλαμβάνονται δυο παραλλαγές του τραγουδιού, όπου η μία έχει αλλαγμένους στίχους και η άλλη είναι ορχηστρική.Ορισμένα από τα ριφ που παίζει ο Τόνι Αϊόμι στο Children of the Grave αντιγράφηκαν αργότερα ακόμη και σε πέραν του χέβι μέταλ τραγούδια, με πιο χαρακτηριστική περίπτωση τις εναρκτήριες μουσικές νότες του Call Me των Blondie. Το κομμάτι έχει υποστεί αρκετές διασκευές, με αυτήν των White Zombie να ξεχωρίζει. Σε μία ψηφοφορία της ελληνικής έκδοσης του Metal Hammer, το συμπεριλαμβάνει στον κατάλογο με τα «200 σπουδαιότερα τραγούδια όλων των εποχών», καταλαμβάνοντας την 117η θέση.
Ράγκναρ Σίγκουρντσον

Ο Ράγκναρ Σίγκουρντσον (γεννημένος στις 19 Ιουνίου 1986) είναι Ισλανδός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός στην Εθνική Ισλανδίας και στη Φούλαμ. Από το 2017 αγωνίζεται με τη μορφή δανεισμού στη Ρουμπίν Καζάν στην Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας.

 Μετά το πέρασμά του από την ομάδα της Φίλκιρ, ο Ράγκναρ μεταγράφηκε στην σουηδική ΙΦΚ Γκέτεμποργκ το 2006. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην Άλσβενσκαν στις 6 Απριλίου 2007, ξεκινώντας ως βασικός στην πρώτη αναμέτρηση του συλλόγου για την σεζόν 2007. Αγωνίστηκε κατά την συνολική διάρκεια 26 εκ του συνόλου των αναμετρήσεων της ομάδας για το πρωτάθλημα, αποτελώντας εξαίρετο αμυντικό δίδυμο μαζί με τον Ματίας Μπιέσμιρ, σε μια σεζόν κατά την οποία η Γκέτεμποργκ κατέκτησε την Άλσβενσκαν για το 2007. Οι πολύ καλές του εμφανίσεις τον έφεραν στο μεταγραφικό στόχαστρο σημαντικών ομάδων της Λιγκ 1, της Σέριε Α, της Μπουντεσλίγκα και της Πρέμιερ Λιγκ. Ο αθλητικός διευθυντής της ΙΦΚ Γκέτεμποργκ, Χάκαν Μιλντ, ανέφερε πως ο σύλλογος περίμενε πρόταση της τάξεως των €3 εκατομμυρίων για την παραχώρηση του ταλαντούχου αμυντικού. Στην διάρκεια της δεύτερης σεζόν του, ο Ράγκναρ αγωνίστηκε σε συνολικά 29 αναμετρήσεις (επί συνόλου 30), ενώ η ομάδα του τερμάτισε στην τρίτη θέση του πρωταθλήματος. Η Γκέτεμποργκ, στην διάρκεια της ίδιας σεζόν, κατέκτησε, επίσης, την Σούπερκουπεν και την Σβένσκα Κούπεν το 2008. Στις 30 Μαΐου 2011, ο Ράγκναρ υπέγραψε συμβόλαιο διάρκειας τεσσάρων ετών με την πρωταθλήτρια Δανίας, ΦΚ Κοπεγχάγη. Το ύψος της μεταγραφής πιστεύεται πως ανήλθε ως περίπου τα 5,5 εκατομμύρια DKK. Στις 23 Ιανουαρίου 2014, η ομάδα του ρωσικού πρωταθλήματος, ΦΚ Κρασνοντάρ, ανακοίνωσε την απόκτηση του Ράγκναρ, με τον παίκτη να βάζει την υπογραφή του σε συμβόλαιο διάρκειας 2,5 ετών με οψιόν ανανέωσής του για μια πρόσφατη χρονιά. Ο Ράγκναρ συμπεριλήφθηκε στην αποστολή της Εθνική Ισλανδίας, ενόψει της συμμετοχής της στην τελική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2016, η οποία και ήταν η πρώτη στην ιστορία της. Στο σκορ και το αποτέλεσμα πρώτα εμφανίζονται τα τέρματα της Ισλανδίας. Τελευταία ενημέρωση: 10 Νοεμβρίου 2014 Άλσβενσκαν 2007 Σούπερκουπεν 2008 Σβένσκα Κούπεν 2008 Σουπερλίγκα Δανίας 2012-13 Κύπελλο Δανίας 2011-12 (Δανικά) Προφίλ στην ιστοσελίδα της ΦΚ Κοπεγχάγη Ράγκναρ Σίγκουρντσον στην ιστοσελίδα National-Football-Teams.com Προφίλ στο svenskfotboll.se
Λουκάνικο Φρανκφούρτης

Το λουκάνικο Φρανκφούρτης (στα γερμανικά: Frankfurter Würstchen) είναι λεπτό προψημένο λουκάνικο από αγνό χοιρινό κρέας σε περίβλημα από έντερο προβάτου. Η ιδιαίτερη γεύση του αποκτάται με μια ειδική μέθοδο καπνίσματος σε χαμηλή θερμοκρασία. Για να καταναλωθεί δε μαγειρεύεται αλλά μόνο θερμαίνεται σε ζεστό νερό για περίπου οκτώ λεπτά προκειμένου να μη σκάσει το περίβλημα. Σερβίρεται παραδοσιακά με ψωμί, μουστάρδα, χρένο ή/και πατατοσαλάτα.

 Τα λουκάνικα κρέατος ως σπεσιαλιτέ της Φρανκφούρτης αναφέρονται ήδη σε μεσαιωνικές πηγές. Τα λουκάνικα μαγειρεύονταν συχνά κατά τη διάρκεια της τελετής στέψης των αυτοκρατόρων στο Ρέμερμπεργκ. Στη Γερμανία, το καπνιστό λουκάνικο Φρανκφούρτης έχει ένδειξη προστατευόμενης ονομασίας προέλευσης από το 1860 περίπου. Από το 1929 η ένδειξη μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο για λουκάνικα που παράγονται στην περιοχή της Φρανκφούρτης, κυρίως στο Νόι-Ίζενμπουργκ και Ντράιαϊχ. Μια εταιρεία από το Βερολίνο προσπάθησε να παραγάγει λουκάνικα Φρανκφούρτης με την ίδια διαδικασία, αλλά έχασε σε μήνυση που κατέθεσαν 13 εταιρείες. Μετά την ανακάλυψη ειδικών μεθόδων γήρανσης και καπνίσματος, τα λουκάνικα τοποθετούνται σε ξύλινα κουτιά με μικρό χαρτί περγαμηνής ανάμεσα στα στρώματα. Επομένως τα παραδοσιακά λουκάνικα έχουν τετράγωνη διατομή, αλλά υπάρχουν μερικές εξαιρέσεις όπου το λουκάνικο είναι στρογγυλό. Έξω από τη Γερμανία, η ονομασία "φρανκφούρτερ" είναι κοινή ονομασία για τα βραστά λουκάνικα, όπως τα βορειοαμερικάνικα λουκάνικα χοτ ντογκ. Στη Γερμανία ονομάζονται Βίενερ Βύρστχεν (λουκάνικα Βιέννης) στη Γερμανία. Στην Αυστρία, τα λουκάνικα της Βιέννης ονομάζονται Φρανκφούρτερ Βυρστλ. Σύμφωνα με την ιστορια, εισήχθησαν στη Βιέννη από τον Γιόχαν Γκέοργκ Λάχνερ (1772-1845). Ο Λάχνερ καταρτίστηκε στην Φρανκφούρτη, ενώ το 1805 άρχισε να παράγει λουκάνικα από μείγμα χοιρινού κρέατος και βοείου κρέατος. Λουκάνικο Norbert Brieke: Köstlichkeiten aus Frankfurts Küche und Keller. Verlag Waldemar Kramer, Frankfurt am Main 1991, ISBN 3-7829-0409-5. Konstantin Kalveram: Frankfurter Würstchen. Verlag Henrich Editionen, 2012, ISBN 978-3-943407-06-8. Petra Foede: Wie Bismarck auf den Hering kam. Kulinarische Legenden. Verlag Kein & Aber, Zürich 2009, ISBN 978-3-03-695268-0.
Οι Δώδεκα Πίθηκοι

Οι Δώδεκα Πίθηκοι (πρωτότυπος τίτλος: Twelve Monkeys) είναι αμερικανική ταινία επιστημονικής φαντασίας του 1995, σε σκηνοθεσία Τέρι Γκίλιαμ. Η ταινία Δώδεκα Πίθηκοι είναι εμπνευσμένη από μια ασπρόμαυρη γαλλική ταινία μικρού μήκους, το έργο La Jetée (Η προκυμαία), που είχε γράψει και γυρίσει ο Κρις Μαρκέ (1962). Στην αμερικανική ταινία πρωταγωνιστούν ο Μπρους Γουίλις με την Μαντλίν Στόου, ενώ βασικούς ρόλους ερμηνεύουν επίσης οι Μπραντ Πιτ και Κρίστοφερ Πλάμερ. Η ταινία παρακολουθεί τις προσπάθειες που γίνονται το 2035 να βρεθεί αντίδοτο για έναν ιό που διεσπάρη επίτηδες το 1996 και ο οποίος μεταλλάχτηκε και σχεδόν αφάνισε την ανθρωπότητα.

 Στην ταινία η ανθρωπότητα αποδεκατίζεται από έναν ιό που διασπείρεται επίτηδες και μεταλλάσσεται πολύ γρήγορα σε φονικό και ανίκητο. Οι άνθρωποι το 2035 ζουν πλέον σε υπόγεια βαθιά κάτω από τη γη και σε σπήλαια, γιατί στην επιφάνεια κυριαρχούν τα ζώα και η ατμόσφαιρα είναι μολυσμένη από τον ιό. Οι επιστήμονες έχουν καταφέρει να κατασκευάσουν πρόσφατα μια «μηχανή του χρόνου» που έστω και ατελής, πάντως λειτουργεί. Αποφασίζουν να στείλουν στο παρελθόν έναν άνδρα δυναμικό, παρατηρητικό και ικανό να τους εφοδιάσει με στοιχεία ώστε να εντοπίσουν την πηγή του ιού. Αν βρουν δείγμα του προτού αυτός μεταλλαχθεί, θα παρασκευάσουν εμβόλιο και έτσι θα σώσουν όσους απομένουν ζωντανοί στο μέλλον. Επίσης, θα μπορέσουν επιτέλους να επανέλθουν στην επιφάνεια της Γης χωρίς το φόβο του θανατηφόρου ιού. Η αποστολή ανατίθεται σε έναν κατάδικο, στον οποίο υπόσχονται ότι, αν τα καταφέρει, θα του απονεμηθεί χάρη. Ο άνδρας αυτός ταξιδεύει απρόθυμα σε διάφορες χρονικές στιγμές γιατί η μηχανή του χρόνου δεν είναι απόλυτα τελειοποιημένη, αλλά τελικά καταφέρνει να βρεθεί στο 1996 και αρχίζει να ιχνηλατεί τον ή τους διασπορείς του ιού. Μπρους Γουίλις στον πρωταγωνιστικό ρόλο του Τζέιμς Κόουλ Μαντλίν Στόου στο ρόλο της ψυχιάτρου Κάθριν Ρέιλι Μπραντ Πιτ στο ρόλο του παρανοϊκού ακτιβιστή Τζέφρι Γκόινς Κρίστοφερ Πλάμερ στο ρόλο του διάσημου ιολόγου δρ. Γκόινς Ντέιβιντ Μορς στο ρόλο του παρανοϊκού μικροβιολόγου δρ. Πήτερς Κάρολ Φλόρενς στο ρόλο της αστροφυσικού αλλά και της «ασφαλίστριας» Τζόουνς Τζον Σίντα στο ρόλο του κατάδικου Χοσέ Η ταινία είχε πολύ καλές κριτικές και θεωρείται μια από τις καλύτερες ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Κάποια στοιχεία της μένουν σε μια πρώτη ανάγνωση κενά γιατί ο σκηνοθέτης ήθελε το θεατή να ταυτιστεί με τον πρωταγωνιστή που ακούει φωνές και χάνει τη λογική του στην προσπάθειά του να λογικέψει τους άλλους. Η ταινία ήταν υποψήφια για συνολικά 10 βραβεία, μεταξύ των οποίων και δύο υποψηφιότητες για Όσκαρ, για την ηθοποιία του Μπραντ Πιτ και τα κοστούμια της Τζούλι Βάις. Επίσης ήταν υποψήφια για την Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ του Βερολίνου. Τελικά ο Γκίλιαμ πήρε το βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας στο βρετανικό Empire Awards και το βραβείο Saturn για την καλύτερη ταινία επιστημονικής φαντασίας. Ο Μπραντ Πιτ κέρδισε τη Χρυσή Σφαίρα Β' Ανδρικού Ρόλου και ένα Βραβείο Saturn για την ερμηνεία του. Βραβείο Saturn για τα κοστούμια πήρε και η Τζούλι Βάις. Επίσης βραβεύθηκε η μουσική του Πολ Μπακμάστερ. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα 12 Monkeys στο Wikimedia Commons
Τζέιμι Μαργκόλιν

Η Τζέιμι Μαργκόλιν (γεννημένη στις 10 Δεκεμβρίου 2001) είναι Αμερικανίδα ακτιβίστρια της δικαιοσύνης για το κλίμα και έχει διετελέσει εκτελεστικός συνδιευθυντής της ακτιβιστικής ομάδας Ώρα Μηδέν. η Μαργκόλιν αυτοπροσδιορίζεται ως λεσβία και μιλά ανοιχτά για τις εμπειρίες της ως ΛΟΑΤ άτομο. Έχει γράψει σε διάφορα μέσα μαζικής ενημέρωσης, μεταξή των οποίων το CNN και η Huffington Post .

 Η Μαργκόλιν φοίτησε στο εκπαιδευτικό ίδρυμα Holy Names Academy . Το 2017, σε ηλικία 15 ετών, η Μαργκόλιν ίδρυσε τον οργανισμό δράσης νέων για το κλίμα Ώρα Μηδέν μαζί με τους Νάντια Ναζάρ, Ζαναγκί Άρτις και άλλους νέους ακτιβιστές. Διετέλεσε εκτελεστική συνδιευθύντρια του ίδιου φορέα. Η Μαργκόλιν συνέστησε το Ώρα Μηδέν ως μια αντίδραση στην ανταπόκριση που είδε μετά τον τυφώνα Μαρία στο Πουέρτο Ρίκο και μετά την προσωπική της εμπειρία κατά τη διάρκεια των πυρκαγιών του 2017 στην Ουάσιγκτον. Κείμενα της Μαργκόλιν σχετικά με το πρόβλημα της κλιματικής αλλαγής έχουν εμφανιστεί σε πολλά ΜΜΕ, όπως τα HuffPost, Teen Ink και CNN. Το 2018, η Μαργκόλιν μπήκε στον κατάλογο του περιοδικού People με τις 25 γυναίκες που αλλάζουν τον κόσμο. Η Μαργκόλιν έχει γίνει αρκετά γνωστή ως μία από τους ενάγοντες σε μια νομική υπόθεση, κατά την οποία υπέβαλε μήνυση στην πολιτεία της Ουάσινγκτον για την αδράνειά της ενάντια στην κλιματική αλλαγή βασιζόμενη στο γεγονός ότι η σταθερότητα του κλίματος αποτελεί ανθρώπινο δικαίωμα. Σε σχέση με τη συμμετοχή της στο ακτιβιστικό κίνημα υπέρ του περιβάλλοντος, η Μαργκόλιν δηλώνει: "Όταν ήμουν 15 ετών, γνώρισα και άλλους νεαρούς ακτιβιστές μέσω των κοινωνικών δικτύων και οργανώσαμε 25 διαδηλώσεις για το κλίμα, με την κεντρική να γίνεται στην πόλη της Ουάσινγκτον. Επιπλέον, είχαμε μια ημέρα πίεσης για το κλίμα σε όλη τη χώρα. Το κίνημα άλλαξε την κουλτούρα. Τα πράγματα που τότε θεωρούνταν καινοτόμα, τώρα είναι κοινώς αποδεκτά." Τον Σεπτέμβριο του 2018, η Μαργκόλιν έγινε μέλος μιας ομάδας νέων που υπέβαλε μήνυση στον κυβερνήτη της Ουάσινγκτον Τζέι Ίνσλι καθώς και στην πολιτεία της Ουάσιγκτον για τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου στην περιοχή. Η υπόθεση απορρίφθηκε από έναν δικαστή ο οποίος την έκρινε ως πολιτική και αποφάσισε ότι πρέπει να επιλυθεί από τον κυβερνήτη και το νομοθετικό σώμα. Έκτοτε, έχει ασκηθεί έφεση στο Εφετείο της Ουάσιγκτον. Τον Σεπτέμβριο του 2019, ζητήθηκε από τη Μαργκόλιν να καταθέσει σε μια επιτροπή με τίτλο Voices Leading the Next Generation on the Global Climate Crisis μαζί με τη Γκρέτα Τούνμπεργκ για τη Βουλή των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών. Η Μαργκόλιν δηλώνει σε σχέση με τα όνειρα και τις προσδοκίες της: "Ονειρεύομαι κι άλλα πράγματα πέρα από το να αποτρέψω το τέλος του κόσμου. Κανείς δεν θέλει να σκέφτεται την κλιματική αλλαγή. Όλοι έχουν κι άλλα όνειρα. Όταν ήμουν παιδί δεν σκεφτόμουν ότι μια μέρα ελπίζω να αποφύγω στο παρά πέντε την καταστροφή του πλανήτη. Δεν ήταν αυτό το όνειρό μου. Όμως το κάνω γιατί είμαι αναγκασμένη, για να επιβιώσω". Η Μαργκόλιν αυτοπροσδιορίζεται ως Εβραία και Λατίνα. Είναι ανοιχτά queer. Το 2012, η Μαργκόλιν κέρδισε βραβείο Generation Change στο πλαίσιο της διοργάνωσης MTV Europe Music Awards. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Jamie Margolin στο Wikimedia Commons
Ιμάμης

Με τον όρο ιμάμης (αραβικά: إمام‎, imām; πληθ.l: أئمة, aʼimmah) εννοείται ο καθοδηγητής, η κεφαλή της μουσουλμανικής κοινότητας. Ο τίτλος χρησιμοποιείται στο Κοράνιο ως αναφορά σε καθοδηγητές. Η εννοιολογική θεμελίωση του θρησκευτικού αυτού λειτουργήματος υπήρξε διαφορετική, στις δύο μείζονες μουσουλμανικές σέκτες. Η σοβαρότερη διαφοροποίηση θεμελίωσε τμήμα της πολιτικής και θρησκευτικής βάσης για τον διαχωρισμό ανάμεσα στο σουνιτικό και σιιτικό Ισλάμ.

 Για τους Σουνίτες ο ιμάμης ήταν συνώνυμος με τον χαλίφη και υποδείκνυε τον διάδοχο του Μωάμεθ, ο οποίος αναλάμβανε τον διαχειριστικό και πολιτικό, αλλά όχι θρησκευτικό έλεγχο της κοινότητας. Τον όριζαν άνθρωποι, υπέπιπτε σε σφάλματα, αλλά παρά τα προσωπικά του αμαρτήματα ήταν σύμβολο υπακοής, εφόσον ακολουθούσε τις επιταγές του Ισλάμ. Συνεπώς, στο σουνιτικό Ισλάμ ο όρος χρησιμοποιείται κυρίως ως τίτλος με ελάσσονα σημασία για την ισλαμική θεολογία. Αντίθετα, στην ιστορία των σιιτικών σεκτών του Ισλάμ ο ιμάμης είναι απόλυτος πνευματικός καθοδηγητής. Αναφέρεται ως αλ-μαχντί (ο ορθά καθοδηγούμενος). Στον ιμαμιτικό σιισμό η πίστη σε έναν μεσσιανικό ιμάμη, τον τελευταίο, δωδέκατο στη σειρά διαδοχής (ή έβδομο στον Ισμαηλισμό), δεν είναι μόνο βασική διακήρυξη του ισλαμικού «συμβόλου πίστεως», αλλά επίσης το θεμέλιο πάνω στο οποίο στηρίζεται ο Ιμαμισμός ως θρησκεία. Ο Ιμαμισμός θεωρείται πως άρχισε να προβάλλει ως ανεξάρτητη σιιτική σέκτα στην πρώιμη περίοδο των Αββασιδών. Επίσης διακρίνεται από άλλες μορφές του Σιιτισμού, για παράδειγμα των Ζαϊδιτών και Καζανιτών για το γεγονός ότι απορρίπτει κάθε μορφή ακτιβισμού και μεσσιανισμού και από την έμφαση στον ρόλο του ιμάμη ως ύψιστης θρησκευτικής εξουσίας. Εξαιτίας της έμφασης με την οποία εντοπίζονται στα μαρτύρια που υπέστησαν ορισμένοι από τους σιίτες ιμάμηδες, οι Ιμαμίτες Σιίτες έχουν διαφορετική στάση προς την οδύνη και το μαρτύριο απ' ό,τι οι Σουνίτες. Bayhom-Daou Tamima (2001), «The Imam's Knowledge and the Quran according to al-Faḍl b. Shādhān al-Nīsābūrī (d. 260 A.H./874 A.D.)», Bulletin of the School of Oriental and African Studies, University of London, Vol. 64, No. 2 188-207. Halm H. 1991, Shiism, Edinburgh University Press, Edinburgh. Montgomery Watt W. (1979), «Suffering in Sunnite Islam», Studia Islamica, No. 50, 5-19. Sachedina Abdulaziz (1978), «A Treatise on the Occultation of the Twelfth Imāmite Imam», Studia Islamica, No. 48, 109-124.