IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κρις Μέρφι

Ο Κρίστοφερ Σκοτ Μέρφι (αγγλικά: Christopher "Chris" Scott Murphy, 3 Αυγούστου 1973), είναι Aμερικανός πολιτικός και δικηγόρος, που υπηρετεί ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την πολιτεία του Κονέκτικατ, από τον Ιανουάριο του 2013. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.Προηγουμένως, έχει διατελέσει ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών για την 5η περιφέρεια του Κογκρέσου του Κονέκτικατ από το 2007 έως το 2013, ως Μέλος της πολιτειακής Γερουσίας του Κονέκτικατ για την 16η περιφέρεια, από το 2003 έως το 2007, καθώς και Μέλος της πολιτειακής Βουλής των Αντιπροσώπων του Κονέκτικατ από την 81η περιφέρεια, από το 1999 έως το 2003.Εξελέγη πρώτη φορά στη Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών, στις εκλογές του 2012, με ποσοστό 54.8% έναντι 43.1% της τότε Ρεπουμπλικανής ανθυποψήφιάς του. Επανεξελέγη στις εκλογές του 2018, με ποσοστό 59.5% έναντι 39.4% του Ρεπουμπλικανού ανθυποψήφιού του.

 Ο Κρις Μέρφι, γεννήθηκε στις 3 Αυγούστου 1973 στο Γουάιτ Πλέινς της Νέας Υόρκης και είναι γιος της Κάθριν και του Σκοτ Μέρφι. Μεγάλωσε στην ευρύτερη περιοχή του Χάρτφορντ του Κονέκτικατ. Θεωρείται ότι είναι ιρλανδικής και πολωνικής καταγωγής.Αποφοίτησε το Λύκειο "Wethersfield High School" στο Γουέδερσφιλντ του Κονέκτικατ το 1992. Σπούδασε Ιστορία στο Κολλέγιο Γουίλιαμς στη Μασαχουσέτη, και έλαβε πτυχίο (BA) το 1996. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στο Κολλέγιο Γουίλιαμς, φοίτησε για ένα χρόνο (1994-1995) στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, σε πρόγραμμα ανταλλαγής φοιτητών.Στη συνέχεια, σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο του Κονέκτικατ στο Χάρτφορντ, λαμβάνοντας πτυχίο (JD) το 2002. Προσωπική ζωή Ο Μέρφι είναι παντρεμένος από τον Αύγουστο του 2007 με την Κάθριν Χόλαχαν, με την οποία έχουν αποκτήσει μαζί δύο παιδιά. Διαμένουν στο Τσέσαϊρ του Κονέκτικατ (μια περιοχή στην ευρύτερη περιοχή του Νιου Χέιβεν). Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Chris Murphy (politician) στο Wikimedia Commons
Φράγκο Μπουρούντι

To φράγκο (κωδικός ISO 4217: BIF) είναι το νόμισμα του Μπουρούντι. Υποδιαιρείται σε 100 σαντίμ (centimes), παρότι ποτέ δεν έχουν κυκλοφορήσει κέρματα από τότε που το Μπουρούντι ξεκίνησε να εκδίδει το δικό του νόμισμα. Η μόνη περίοδος που χρησιμοποιήθηκαν κέρματα σαντίμ ήταν κατά την αποικιοκρατία, οπότε η χώρα χρησιμοποιούσε το Φράγκο του Βελγικού Κονγκό.

 Το φράγκο έγινε νόμισμα του Μπουρούντι το 1916, όταν το Βέλγιο κατέλαβε την πρώην γερμανική αποικία και αντικατέστησε τη Ρουπία Γερμανικής Ανατολικής Αφρικής με το Φράγκο του Βελγικού Κονγκό. Το Μπουρούντι χρησιμοποιούσε το νόμισμα του Βελγικού Κονγκό ως το 1960, οπότε εισήχθη το Φράγκο της Ρουάντα και του Μπουρούντι. Το 1964 το Μπουρούντι άρχισε να εκδίδει τα δικά του φράγκα. Υπάρχουν σχέδια για την εισαγωγή ενός κοινού νομίσματος, ενός νέου Σελινιού Ανατολικής Αφρικής, για τα πέντε κράτη μέλη της Κοινότητας των Χωρών της Ανατολικής Αφρικής ως το τέλος του 2009. Το 1965 κόπηκαν από την Τράπεζα του Βασιλείου του Μπουρούντι κέρματα του 1 φράγκου από ορείχαλκο. Το 1968 η Τράπεζα της Δημοκρατίας του Μπουρούντι ανέλαβε την κοπή των κερμάτων και εισήγαγε τα νομίσματα του 1 και των 5 φράγκων από αλουμίνιο και εκείνα των 10 φράγκων από χαλκονικέλιο. Το 1976 εισήχθη δεύτερη σειρά των κερμάτων του 1 και των 5 φράγκων, έχοντας επάνω τους το εθνόσημο. Το 1964 εισήχθησαν από την Τράπεζα Ρουάντας-Μπουρούντι χαρτονομίσματα σε ονομαστικές αξίες των 5, 10, 20, 50, 100, 500 και των 1000 φράγκων. Αυτά είχαν ανατυπωθεί με τη λέξη "Burundi" για χρήση στη χώρα. Ακολούθησαν το 1964 και το 1965 τακτικές σειρές της ίδιας ονομαστικής αξίας από την Τράπεζα του Βασιλείου του Μπουρούντι. Στη συνέχεια (1966) ανατυπώθηκαν χαρτονομίσματα των 20 φράγκων και άνω, από την Τράπεζα της Δημοκρατίας του Μπουρούντι. Σε αυτά αντικαταστάθηκε η λέξη "Βασίλειο" με τη λέξη "Δημοκρατία". Κυκλοφόρησαν τακτικές σειρές τραπεζογραμματίων από την ίδια τράπεζα σε ονομαστικές αξίες των 10, 20, 50, 100, 500, 1000 και των 5.000 φράγκων. Τα 10 φράγκα αντικαταστάθηκαν από κέρματα το 1968. Το 2001 εισήχθησαν τα τραπεζογραμμάτια των 2.000 φράγκων και ακολούθησαν τα 10.000 φράγκα το 2004. Στην πίσω όψη του χαρτονομίσματος των 10.000 φράγκων χρησιμοποιήθηκε η φωτογραφία της Κέλι Φάτζακ με παιδιά σχολείου στο Μπουρούντι. Στις 3 Ιανουαρίου του 2006 η αξία του φράγκου έναντι του δολαρίου ΗΠΑ ήταν 925 φράγκα προς 1 δολάριο ΗΠΑ. Την 1η Ιανουαρίου του 2008 η αξία του φράγκου ήταν 1.129,40 προς 1 δολάριο ΗΠΑ. Μετατροπή του νομίσματος σε άλλα νομίσματα
Κάθριν Μαρ

Η Κάθριν Μαρ (αγγλικά: Katherine Maher) είναι η εκτελεστική διευθύντρια του Ιδρύματος Wikimedia (WMF), από τις 23 Ιουνίου 2016. Έχει εργαστεί στο παρελθόν για την Παγκόσμια Τράπεζα, τη UNICEF, και AccessNow.org όπου ήταν διευθύντρια προώθησης.

 Η Μαρ εκπαιδεύθηκε στο Arabic Language Institute του Αμερικανικού Πανεπιστημίου στο Κάιρο, από το 2002 έως το 2003, και το Κολέγιο Τεχνών και Επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, από το 2003 από όπου έλαβε το πτυχίο της το 2005. Η Μαρ ήταν η αναπληρώτρια εκτελεστική διευθύντρια του Ιδρύματος Wikimedia (WMF) από το Μάρτιο του 2016 ως τον μόνιμο διορισμό της, τον Ιούνιο. Έχει εργαστεί στο παρελθόν για την Παγκόσμια Τράπεζα, η UNICEF, και AccessNow.org, όπου ήταν διευθύντρια προώθησης.Στην Παγκόσμια Τράπεζα, η Μαρ ήταν σύμβουλος στην τεχνολογία για τη διεθνή ανάπτυξη και τον εκδημοκρατισμό, εργαζόμενη πάνω σε ΤΠΕ για τη λογοδοσία και τη διακυβέρνηση, με έμφαση στο ρόλο των κινητών τηλεφώνων και άλλες τεχνολογίες στη διευκόλυνση της κοινωνίας των πολιτών και των θεσμικών μεταρρυθμίσεων, ιδιαίτερα στη Μέση Ανατολή και την Αφρική. Συνέγραψε ένα κεφάλαιο με τίτλο "Making Government Mobile" σε μια δημοσίευση της Παγκόσμιας Τράπεζας με θέμα "Πληροφορίες και Επικοινωνίες για την Ανάπτυξη: Μεγιστοποίηση Κινητών" (2012).Η Μαρ εντάχθηκε το WMF ως διευθύνων σύμβουλος επικοινωνίας τον Απρίλιο του 2014, και έγινε η προσωρινή εκτελεστική διευθύντρια σχεδόν δύο χρόνια αργότερα, το Μάρτιο του 2016, μετά την παραίτηση της Λάιλα Τρέτικοφ. Ο διορισμός της ως εκτελεστικής διευθύντριας ανακοινώθηκε από τον Τζίμι Γουέιλς, στις 24 Ιουνίου 2016 στο Wikimania 2016, σε ισχύ από 23 Ιουνίου 2016. Katherine Maher, Εκτελεστική Διευθύντρια, Ίδρυμα Wikimedia στο Meta-Wiki
Ώρα στο Τατζικιστάν

Η ώρα στο Τατζικιστάν δίνεται από την ώρα Τατζικιστάν (TJT) (UTC+05:00). Σήμερα το Τατζικιστάν δεν τηρεί τη θερινή ώρα. Το αναγνωριστικό IANA για την ώρα Τατζικιστάν είναι το Asia/Dushanbe.

 Τα δεδομένα του Τατζικιστάν από το αρχείο zone.tab της βάσης δεδομένων ζώνης ώρας IANA είναι τα παρακάτω. Οι στήλες επισημασμένες με το * είναι οι στήλες του zone.tab από μόνο του. Οι ιστορικές ζώνες ώρας για το Τατζικιστάν (ως δημοκρατία της Σοβιετικής Ένωσης και ανεξάρτητο κράτος) είναι οι παρακάτω: Από το 1924 έως το 1991 το Τατζικιστάν βρισκόταν πάντα 3 ώρες μπροστά από την Ώρα Μόσχας.
Monos

Οι Monos είναι πολεμική δραματική ταινία διεθνούς συμπαραγωγής του 2019, σε σκηνοθεσία του Αλεχάντρο Λάντες, σε σενάριο των Λάντες και Αλέξις ντος Σάντος και σε παραγωγή των Φερνάντο Έπσταϊν, Σαντιάγκο Ζαπάτα, Μάρτιν Σολιμπάκε, Κριστίνα Λάντες και Αλεχάντρο Λάντες. Πρωταγωνιστούν: Σοφία Μπουεναβεντούρα, Χουλιάν Χιράλντο, Κάρεν Κιντέρο Λόρα Κατριγιόν, Τζούλιαν Νίκολσον. Η ταινία ακολουθεί μια ομάδα ένοπλων εφήβων ανταρτών που έχουν αναλάβει να φρουρούν μια όμηρο.

 Η ταινία κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 13 Σεπτεμβρίου 2019 από τους Neon και Participant, λαμβάνοντας θετικά σχόλια από κριτικούς. Η ταινία έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σάντανς 2019 στις 26 Ιανουαρίου 2019, όπου κέρδισε το Βραβείο Ειδικής Κριτικής Επιτροπής για τον Δραματικό Παγκόσμιο Κινηματογράφο. Επιλέχθηκε ως η επίσημη πρόταση της Κολομβίας για την καλύτερη ξενόγλωσση ταινία μεγάλου μήκους στα 92α Όσκαρ και για Βραβείο Γκόγια Καλύτερης ιβηροαμερικανικής ταινίας στα 34α βραβεία Γκόγια. Monos στην IMDb
Απογραφή Πληθυσμού 1931 (Κύπρος)

Η Απογραφή Πληθυσμού 1931 ήταν η 6η απογραφή πληθυσμού της Κύπρου. Διενεργήθηκε από τη Βρετανική Διοίκηση της Κύπρου. Η προηγούμενη απογραφή ήταν του 1921. Συνοπτικά, το αποτέλεσμα της απογραφής ήταν η καταγραφή πληθυσμού 347959 κατοίκων. Οι άνδρες ήταν 172754 και οι γυναίκες 175205.

 Ο πιο κάτω πίνακας συγκρίνει τα αποτελέσματα των απογραφών κάθε επαρχίας του 1921 και του 1931: «Census of Cyprus, 1931» (PDF). 27 Απριλίου 1931. Αρχειοθετήθηκε (PDF) από το πρωτότυπο στις 2 Ιανουαρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 7 Μαρτίου 2019. «Census of Cyprus, 1921» (PDF). 24 Απριλίου 1921. Αρχειοθετήθηκε (PDF) από το πρωτότυπο στις 2 Ιανουαρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 7 Μαρτίου 2019.
Σημαία της Καρελο-Φινλανδικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας

Η σημαία της Καρελο-Φινλανδικής ΣΣΔ εγκρίθηκε από τη Καρελο-Φινλανδική ΣΣΔ στις 13 Μαρτίου 1953. ησημαία είναι παρόμοια με τη σημαία της Σοβιετικής Ένωσης αλλά με το μπλε (πλάτος 1/6) και το πράσινο (πλάτος 1/5) τοποθετούνται στο κάτω μέρος. Στην κορυφή της σημαίας υπάρχει ένα χρυσό σφυροδρέπανο και το κόκκινο αστέρι με χρυσό σύνορο. Το πράσινο χρώμα συμβολίζει την δασικών πόρων και το μπλε αντιπροσωπεύει την αφθονία των ποταμών και των λιμνών.

 Πριν από αυτό, η σημαία περιείχε ένα χρυσό σφυροδρέπανο στην επάνω αριστερή γωνία, και τους λατινικούς χαρακτήρες Karjalais-Suomalainen SNT (Karjalais-Suomalainen Sosialistinen Neuvostotasavalta) και την επιγραφή Карело-Финская ССР (Карело-Финская Советская Социалистическая Республика) παρακάτω σε χρυσή γραμματοσειρά sans-serif. Μια πρόταση του 1947 περιείχε ακριβώς το ίδιο σχέδιο με τη σημαία που εγκρίθηκε το 1953, μαζί με τις συντομογραφίες K.-S. S. N. T. και К.-Ф.С.С.Р. σε χρυσή γραμματοσειρά sans-serif κάτω από το χρυσό σφυροδρέπανο. Η πρόταση επίσης περιείχε μια γραμμή με μαύρα στυλιζαρισμένα δέντρα στην μπλε γραμμή που θα την έκανε ξεχωριστή στις σημαίες των ΣΣΔ. Όταν η Καρελο-Φινλανδική ΣΣΔ υποβιβάστηκε στο καθεστώς ΑΣΣΔ στις 16 Ιουλίου 1956, χρησιμοποιήθηκε σημαία της Ρωσικής ΣΟΣΔ αλλά με τις επιγραφές Карельская АССР ("Karel'skaya ASSR") και Karjalan ASN κάτω από το σφυροδρέπανο. Σημαία της Δημοκρατίας της Καρελίας Καρελο-Φινλανδική ΣΣΔ στις Σημαίες του Κόσμου
Λολιόντο

Το χωρίο Λολιόντο (Αγγλικά και Σουαχίλι Loliondo), βρίσκεται στην Περιοχή Νγκορονγκόρο (Ngorongoro District) της Περιφέρειας Αρούσα (Arusha Region) στην Βόρειο Τανζανία. Μαζί με το γειτονικό χωρίο Wasso, φιλοξενεί το επαρχιακό γραφείο και σχηματίζει το εμπορικό κέντρο του Τομέα Λιολιόντο. Το Λιολιόντο είναι η έδρα του Επαρχιακού Επιτρόπου για το Νγκορονγκόρο. Η εθνοτική ομάδα η οποία κυριαρχεί σε ολόκληρη την περιοχή είναι οι Μαασάι και η κτηνοτροφία η κύρια χρήση της γης. Τα τελευταία χρόνια οι εθνοτικές ομάδες των Τσάγκα (Chaga) και των Ουαρούσα (Warusha) έχουν αυξηθεί, έχοντας σαν αποτέλεσμα την αύξηση των καλλιεργειών στην κοιλάδα όπου βρίσκεται το χωριό. Υπάρχει και ένας σημαντικός πληθυσμός από Σόντζο (Sonjo) αγρο-κτηνοτρόφους, λόγω της πλειοψηφίας των Sonjo στις περιοχές προς τα ανατολικά.

 Η ονομασία Λιολιόντο (Loliondo) προέρχεται από ένα δέντρο που ονομάζεται μλολιόντο (mloliondo) και που βρίσκεται μόνο σε αυτή την περιοχή του Μεικτού Τμήματος Οργκοσόροκ (Orgosorok). Το Λιολιόντο (Loliondo) είναι η τοποθεσία της «θαυματουργής θεραπείας» που διαχειρίζεται ο Ambilikile Mwasapile, συνταξιούχος πάστορας από την Λουθηρανική Εκκλησία γνωστός ως «Μπάμπου ουά Λολιόντο» ("Babu wa Loliondo" - που σημαίνει ο Παππούς του Λολιόντο). Λέγεται ότι η θεραπεία έχει εφαρμογή σε όλες τις ανίατες ασθένειες όπως καρκίνους, HIV/AIDS, έλκη, πίεση και διαβήτη. Το θαυματουργό φυτό ονομάζεται Carissa edulis την οικογένεια των Αποκυνίδων (Apocynaceae). Υπάρχει εκεί από αρχαιοτάτων εποχών και απαντάται στους θερμούς θαμνότοπους στην Αραβία, τροπική Αφρική, το Τρανσβάαλ, Μποτσουάνα και Ναμίμπια. Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Τανζανίας Περιφέρεια Αρούσα Περιοχή Νγκορονγκόρο Αρούσα Παραπομπές σημειώσεων Daily News, "Government blasts NGOs over Loliondo" 19 Septemba 2009
78 (αριθμός)

Το 78 (εβδομήντα οκτώ) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 77 και πριν από το 79. Είναι ένας άρτιος αριθμός, αφού 78:2 = 39, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 78 συμβολίζεται ως LXXVIII στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΟΗ΄ ή οη΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 78 είναι ένας σύνθετος αριθμός, αφού οι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1, 2, 3, 6, 13, 26, 39 και 78, δηλαδή έχει και άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος σύνθετος αριθμός είναι το 80. Το 78 είναι ένας υπερτέλειος αριθμός, αφού το άθροισμα των διαιρετών του, πλην του εαυτού του, είναι μεγαλύτερο από τον ίδιο. Το ανάπτυγμα πρώτων παραγόντων του 78 είναι 78 = 2·3·13. Το 78 είναι σφηνικός αριθμός καθώς το ανάπτυγμα των πρώτων παραγόντων του είναι τρεις πρώτοι αριθμοί (2, 3, 13). Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Ο ατομικός αριθμός 78 αντιστοιχεί στο λευκόχρυσο. Η μοριακή μάζα 78 (κατά προσέγγιση μονάδας) αντιστοιχεί (μεταξύ άλλων και) στο βενζόλιο. Το Μεσιέ 78 είναι ένα νεφέλωμα ανάκλασης σε απόσταση 1600 ετών φωτός στον αστερισμό του Ωρίωνα.
Νορνική γλώσσα

Η νορνική είναι εξαφανισμένη βορειογερμανική γλώσσα που ομιλούνταν στα νησιά Ορκάδες και Σέτλαντ. Μετά την ενσωμάτωση των νησιών στην Σκωτία, η γλώσσα αντικαταστάθηκε από τα Σκωτικά.

 Η γλώσσα ανήκει στον Ινδοευρωπαϊκό κλάδο των βορειογερμανικών γλωσσών, κατάγεται από την Αρχαία δυτική σκανδιναβική διάλεκτο μαζί με τα Φεροϊκά, Ισλανδικά και τα Νορβηγικά. Η γραμματική της Νορνικής έχει πολλά κοινά με τις άλλες σκανδιναβικές γλώσσες: Τρία γένη, δύο αριθμούς, τέσσερις πτώσεις και δύο ρηματικούς χρόνους. Ενώ το άρθρο προσκολλάται στο τέλος του ουσιαστικού, π.χ mann (άνδρας) Mannen (ο άνδρας). Orkney&Shetland Norn Συλλογή κειμένων, φωνολογία, γραμματική
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1933

Tο Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών του 1933 διεξήχθη στην Αθήνα με διοργανωτή στον ΣΕΓΑΣ στις 29 Ιανουαρίου. Νικητής σύλλογος αναδείχθηκε ξανά ο Παναθηναϊκός Α.Ο.

 Διεξήχθησαν την Κυριακή 14 Ιανουαρίου σε οκτώ πόλεις, σε διαδρομή 7 χλμ. με συμμετοχή αθλητών από σωματεία-μέλη του ΣΕΓΑΣ, με τους εξής διοργανωτές συλλόγους: Αττικοβοιωτίας-Ευβοίας: ΑΟ Παλαιού Φαλήρου. Η εκκίνηση δόθηκε έξω από το Δημοτικό Σχολείο Π. Φαλήρου και οι αθλητές ακολούθησαν τη διαδρομή: ρέμα Βουρλοπόταμου, Αμπελώνες, Αγ. Βαρβάρα και επιστροφή αντιστρόφως. Πελοποννήσου: Αχιλλέας Κορίνθου. Θεσσαλίας: Νίκη Βόλου. Αν. Μακεδονίας-Θράκης: Δόξα Δράμας. Νήσων Αιγαίου: Λυκούργος Σάμου (στο Βαθύ). Κρήτης: Τάλως Χανίων. Αιτωλοακαρνανίας-Άρτας: Αστήρ Αγρινίου. Ιωαννίνων-Πρεβέζης: Αβέρωφ Ιωαννίνων. Διεξήχθη στις 29 Ιανουαρίου στην Αθήνα, σε απόσταση 9 χλμ. Εφημερίδα "Αθλητικά Χρονικά" Αρχειοθετήθηκε 2014-03-07 στο Wayback Machine. 30-1-1933 σελ. 1 (ψηφ. σελίδα 41) Εφ. ΕΘΝΟΣ, 12/1/1933, σ. 5.
Βαχράμ Αλαζάν

Ο Βαχράμ Αλαζάν (αρμενικά: Վահրամ Ալազան και ρωσικά: Ваграм Мартиросович Габузян «Βαγκράμ Μαρτιροσόβιτς Γκαμπουζιάν», γεννημένος ως Βαχράμ Γκαμπουζιάν, Βαν, Οθωμανική Αυτοκρατορία, 6 Μαΐου 1903 - Γερεβάν, Σοβιετική Ένωση, 17 Μαΐου 1966) ήταν Αρμένιος λογοτέχνης του 20ού αιώνα που άκμασε κατά τη σοβιετική περίοδο.

 Γεννήθηκε τον Μάιο του 1903 ως Βαχράμ Γκαμπουζιάν στην πόλη Βαν της σημερινής Τουρκίας - η οποία την εποχή της γέννησής του υπαγόταν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία - και ήταν γιος βιοτέχνη. Το 1915 αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη γενέτειρά του εξαιτίας της εφαρμοζόμενης γενοκτονίας εις βάρος του τοπικού αρμενικού πληθυσμού και ακολούθως εγκαταστάθηκε στο Γερεβάν. Σε νεαρή ηλικία εργάστηκε σε τσαγκάρικο και τυπογραφείο. Ο Αλαζάν εμφανίστηκε στα γράμματα το 1921 και το επόμενο έτος εξέδωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή υπό τον τίτλο «Το παιχνίδι του καλοκαιριού», καθώς και τα «Τραγούδια της παράταξης και των νικών». Παράλληλα, από το 1922 ήταν συντάκτης στην περιοδική έκδοση Tpagrakan banvor. To 1923 ανέλαβε την προεδρία του «Συνδέσμου Προλεταρίων Συγγραφέων» της ΣΣΔ Αρμενίας (διατηρήθηκε σε αυτή τη θέση για εννιά χρόνια), ενώ από το 1932 μέχρι το 1936 ήταν πρόεδρος της Ένωσης Συγγραφέων Αρμενίας. Ωστόσο, κατά την περίοδο των σταλινικών διώξεων της δεκαετίας του 1930 που έμειναν γνωστές ως Μεγάλη Εκκαθάριση ή Μεγάλος Τρόμος, ο Αλαζάν από κοινού με άλλους Αρμένιους λογοτέχνες (μεταξύ αυτών οι Γκουργκέν Μαχάρι, Βαχάν Τοτοβέντς, Άξελ Μπακούντς και Μκρτιτς Αρμέν) διώχθηκε από τις σοβιετικές αρχές κατηγορούμενος για τροτσκισμό και αστικό εθνικισμό. Αποτέλεσμα αυτών ήταν να συλληφθεί το 1936 και να εξοριστεί στη Σιβηρία. Επέζησε των διώξεων και επέστρεψε στο Γερεβάν όπου έζησε μέχρι τον θάνατό του, ενώ κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του ήταν κατάκοιτος εξαιτίας ενός σοβαρού εγκεφαλικού επεισοδίου που υπέστη το 1955. Απεβίωσε στις 17 Μαΐου του 1966. Η λογοτεχνική παραγωγή του Αλαζάν αποτελείται από ποιήματα, μυθιστορήματα, νουβέλες κλπ, ενώ κεντρικό ρόλο διαδραματίζουν οι αναφορές στην περίοδο της εξορίας του. Χαρακτηριστικά έργα του είναι «Ο εξηκοστός ορίζοντας» (1934), «Η καρδιά του ποιητή» (1954), το «Άστρο του Βορρά» (1958), οι «Αναμνήσεις» κ.ά. Βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε γλώσσες όπως τα ρωσικά, τα ουκρανικά, τα γεωργιανά, τα αζερικά κλπ. Όσον αφορά την προσωπική του ζωή, ο Αλαζάν ήταν παντρεμένος με τη Μαρό Μουρατιάν (1908-1974), η οποία ήταν επίσης επιζήσασα της Γενοκτονίας των Αρμενίων, αποκτώντας μαζί της μια κόρη. Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια, Εκδοτική Εταιρεία Ακάδημος, Αθήνα, Οκτώβριος 1978, τόμος 2ος. Bardakjian, Kevork B., επιμ. (2000). A Reference Guide to Modern Armenian Literature, 1500-1920. With an Introductory History. Detroit: Wayne State University Press. Matossian, Mary Allerton Kilbourne (1962). The Impact of Soviet Policies in Armenia. Leiden: E. J. Brill. Nichanian, Marc (2002). Writers of Disaster. Armenian Literature in the Twentieth Century. Volume One. The National Revolution. Princeton and London: Gomidas Institute. «АЛАЗА́Н, Ваграм». feb-web.ru (στα Ρωσικά). Краткая литературная энциклопедия (КЛЭ). Ανακτήθηκε στις 27 Μαρτίου 2021.
Δημήτρης Λιπέρτης

Ο Δημήτρης Λιπέρτης (Λάρνακα 1866 - Λευκωσία 1937) ήταν Ελληνοκύπριος ποιητής που συνέβαλε στην ανάδειξη της κυπριακής διαλέκτου. Σπούδασε αγγλικά και γαλλικά στην Αδελφότητα των Ιησουιτών και στο Αμερικανικό Κολλέγιο στη Βυρητό. Μετά την επιστροφή του στην Κύπρο εργάστηκε ως γραμματέας των δικαστηρίων Λάρνακας και σε άλλες κρατικές υπηρεσίες (1885-1899). Το 1899 έφυγε για την Αίγυπτο και στη συνέχεια για τη Νάπολη της Ιταλίας, όπου παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας και λογοτεχνίας αλλά και την Ελλάδα, όπου παρακολούθησε ως ακροατής μαθήματα θεολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1901 επέστρεψε στην Κύπρο και εργάστηκε σε έκτακτες κυβερνητικές υπηρεσίες, και ως δάσκαλος σε σχολεία της Κύπρου. (1913-1916). Στις πρώτες του ποιητικές συλλογές Χαλαρωμένη Λύρα το 1891 και Στόνοι 1899 εμφανείς είναι οι επιδράσεις του ύστερου ελληνικού ρομαντισμού του 19ου αιώνα. Το 1918 στράφηκε στην κυπριακή διάλεκτο και το 1923 δημοσιεύτηκε ο πρώτος τόμος της τετράτομης ποιητικής συλλογής Τζυπριώτικα τραούδκια. Το 1930 ακολούθησε η δημοσίευση του δεύτερου τόμου που προλογίστηκε από τον Κωστή Παλαμά.Ο Δημήτρης Λιπέρτης τιμήθηκε με το γαλλικό τίτλο Officier d’ Academie.

 (πρώτες αυτοτελείς εκδόσεις) Ι.Ποίηση Χαλαρωμένη Λύρα. Λευκωσία, 1891. Στόνοι. Λάρνακα, 1899. Τζιυπριώτικα τραούδκια 1-4. Λευκωσία, 1923, 1930, 1934, 1937. ISBN 978-9963-704-06-4ΙΙ.Συγκεντρωτικές εκδόσεις Άπαντα τα ευρισκόμενα. Κύπρος, 1969 Ιωαννίδης Κλείτος, «Δημήτρη Λιπέρτης», Ιστορία της νεώτερης κυπριακής λογοτεχνίας, σ.97-111. Λευκωσία, 1986 (για βιβλιοκρισία του Ιωαννίδη βλ. Παναγιώτου Νίκος, Κριτική θεώρηση της «Ιστορίας της νεώτερης κυπριακής λογοτεχνίας» του Κλείτου Ιωαννίδη. Λευκωσία, 1986) .Κουδουνάρης Αριστείδης Δ., «Λιπέρτης Δημήτριος του Θεοφάνους», Βιογραφικόν Λεξικόν Κυπρίων 1800-1920. Λευκωσία, 1995 (έκδοση γ΄). Παλαμάς Κωστής, Πρόλογος στα Τζιυπριώτικα τραούδκια Β’. Λευκωσία, 1930. Περνάρης Άντης, «Δημήτριος Θ. Λιπέρτης, ο ποιητής της κυπριακής ψυχής», Αναδρομές, σ. 48-69. Λευκωσία, 1980. Προυσσής Κώστας, Θέματα και πρόσωπα της κυπριακής λογοτεχνίας, σ.60-61. Λευκωσία, Πολιτιστικό Ίδρυμα της Τραπέζης Κύπρου, 1990. Σταμέλος Δημήτρης, «Λιπέρτης Δημήτριος», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας9. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ. Χρίστης Σάβας, «Δ.Θ.Λιπέρτης», Πάφος, ετ.Ι., 4-5, 6/1945, σ.77-90. Χρίστης Σάβας, «Δ.Θ.Λιπέρτης», Πάφος7, ετ.Β., 3/1937, σ.217-221. Χρυσάνθης Κύπρος, Δημήτρης Θ. Λιπέρτης. Λευκωσία, 1985. Αφιερώματα περιοδικών Πάφος 3, ετ.Β., 11/1936, Φιλολογική Πάφος 6-9, 1947. και Φιλολογική Κύπρος, 1964.
Βενέρα 3

Το Βενέρα 3 (Венера-3, «Αφροδίτη 3») ήταν σοβιετικό μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο που εκτοξεύθηκε το 1965 για τη μελέτη της Αφροδίτης στα πλαίσια του Προγράμματος Βενέρα. Υπήρξε το πρώτο τεχνητό αντικείμενο στην ιστορία της ανθρωπότητας που άγγιξε την επιφάνεια ενός άλλου πλανήτη.

 Η εκτόξευση της αποστολής έγινε στις 16 Νοεμβρίου 1965, στις 06:19 ώρα Ελλάδας, από το Κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ, στο Καζακστάν. Ο στόχος ήταν, για πρώτη φορά, η προσεδάφιση στην επιφάνεια της Αφροδίτης. Το τμήμα εισόδου στην ατμόσφαιρα του πλανήτη περιείχε σύστημα ραδιοεπικοινωνιών, επιστημονικά όργανα, πηγές ηλεκτρικής ενέργειας, και μετάλλια με το έμβλημα της ΕΣΣΔ. Την 1η Μαρτίου του 1966, το σοβιετικό διαστημόπλοιο έγινε το πρώτο κατασκεύασμα του ανθρώπου που επισκέφθηκε έναν άλλο πλανήτη του ηλιακού συστήματος. Το Βενέρα 3 έφτασε στην Αφροδίτη έπειτα από ένα περιπετειώδες ταξίδι τρεισήμισι μηνών, κατά τη διάρκεια του οποίου η πορεία του χρειάστηκε να επιδιορθωθεί μόνο μία φορά από τους Σοβιετικούς ειδικούς, ώστε να φτάσει συνεπές στο ραντεβού του. Το σοβιετικό διαστημόπλοιο είχε βάρος ενός τόνου και διατηρούσε διαρκή ραδιοφωνική επικοινωνία με τη Γη ως τη στιγμή που εισήλθε στην ατμόσφαιρα της Αφροδίτης, στην τελική φάση της αποστολής του. Το διαστημόπλοιο συνετρίβη, κατά την προσεδάφισή του στην επιφάνεια της Αφροδίτης, πρόλαβε όμως να στείλει στη Γη τις πρώτες κοντινές φωτογραφίες του πλανήτη και να αφήσει στην επιφάνειά του την κόκκινη σημαία της ΕΣΣΔ και μία μεταλλική πλακέτα με το σφυροδρέπανο. Το Βενέρα 3 ήταν το πρώτο τεχνητό αντικείμενο στην ιστορία της ανθρωπότητας που προσέκρουσε στην επιφάνεια ενός άλλου πλανήτη. Το πρώτο τέτοιο αντικείμενο που αποδεδειγμένα προσεδαφίσθηκε'ομαλά στην επιφάνεια άλλου πλανήτη ήταν το Βενέρα 7 τον Δεκέμβριο του 1970 (το Βενέρα 4 το 1967 είχε επίσης μειωμένη ταχύτητα με χρήση αλεξιπτώτων, αλλά για να καταγράψει ατμοσφαιρικά δεδομένα και είναι άγνωστη η ταχύτητα προσκρούσεως). Πρόγραμμα Βενέρα Διαστημικές αποστολές το 1965
Ποπ κορν

Το Ποπ κορν (σκασμένο καλαμπόκι ή κρότος καλαμποκιού) είναι καλαμπόκι το οποίο έχει φουσκώσει αφού έχει θερμανθεί. Το καλαμπόκι είναι σε θέση να σκάσει γιατί σε αντίθεση με άλλα δημητριακά, οι πυρήνες του έχουν φλοιό που το προστατεύει από την υγρασία και έχει μια παχιά αμυλούχο γέμιση. Αυτό επιτρέπει στην πίεση να αυξάνεται σταδιακά στο εσωτερικό μέχρι τελικά να «σκάσει». Πλέον, ορισμένα στελέχη του καλαμποκιού καλλιεργούνται αποκλειστικά για να χρησιμοποιηθούν για παρασκευή ποπ κορν.

 Υπάρχουν πολλές διαφορετικές τοπικές ονομασίες, όπως: Παπαδούλες (στην Ημαθία), Πατλάκια (στη Δράμα, την Ξάνθη, την Κομοτηνή), Τσακλία (στην Ποντιακή διάλεκτο), Κοκονέλες (στην Κέρκυρα), Κοκόσες (στην Πάργα), Τσατ πατ (στην Καβάλα), Σίταρους, Σιταροπούλλα και Σιταροπούλλες (στην Κυπριακή διάλεκτο), Βαμπουλίτσες (στον Τρανόβαλτο Κοζάνης), Παπαρδέλες (στο Νεοχώρι Υπάτης Φθιώτιδας), Κουκουφρίκες (στη Βοιωτία), Φακιόλες (στην Άρτα), Παπαδίτσες (στα Ιωάννινα), Παπαλούτσες (ευρύτερα στον νομό Σερρών), Σκαστερά (στην Μαυροθάλασσα Σερρών), Φούσκες (στο Αηδονοχώρι Σερρών), Πατλαντίκες ή Πατλάκια (στο Σκούταρι Σερρών), Παπαλιόσκες (στην Νικόκλεια Σερρών), Παρπαζόλες ή Παπαρούσκες (στην περιοχή της Νιγρίτας Σερρών), Παπαλούτσκες (στην Βαμβακούσσα Σερρών), Παπόσκες (στο Χρυσό Σερρών), Γκαγκάσκες (στον Δρυμό Θεσσαλονίκης), Σκαζμούθρες (στους Στρόπωνες Εύβοιας), Φραγκοκύτταρα (στην Κάλυμνο), Παπούσκες (Κοζάνη και σε κάποια χωριά του νομού Έβρου), Πασπάτα, Παπαρδούλες, «κατσιούλες», κουκουσάρια στην Ηπειρο κ.α.
Παναγιώτης Πάνου

Ο Παναγιώτης Πάνου (αλβανικά: Panajot Pano, 7 Μαρτίου 1939 - 19 Ιανουαρίου 2010) Θεωρείται ο μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής της Αλβανίας όλων των εποχών. Αναδείχθηκε πολλές φορές πρωταθλητής σε εθνικό επίπεδο ενώ αγωνίστηκε και με την εθνική ομάδα της Αλβανίας. Αποκλήθηκε και «Πελέ της Αλβανίας».

 Γεννήθηκε στο Δυρράχιο, με καταγωγή από το Ελευθεροχώρι, Δέλβινου, της νότιας Αλβανίας. Ξεκίνησε την καριέρα του ως τερματοφύλακας στις ακαδημίες νέων της ομάδας SK Τίρανα, ωστόσο διακρίθηκε στη θέση του μπροστινού κεντρώου στην Παρτιζάνι Τιράνων. Κατά τη διάρκεια της 18ετούς καριέρας του έπαιξε σε 24 αγώνες με την εθνική Αλβανίας και τιμήθηκε με το βραβείο του Ιωβηλαίου της UEFA. Με την Παρτιζάνι κατέκτησε τέσσερα αλβανικά πρωταθλήματα , πέντε Κύπελλα Αλβανίας και το 1970 το Βαλκανικό Κύπελλο. Σε διεθνές επίπεδο, έπαιξε 25 φορές με την εθνική της Αλβανίας και πέτυχε 3 τέρματα. Το Νοέμβριο του 2003 επιλέχθηκε ως χρυσός παίκτης του Ιωβηλαίου της UEFA από την ποδοσφαιρική ένωση της Αλβανίας. Η τελευταία τον ανακήρυξε ως τον καλύτερο παίκτη των τελευταίων 50 ετών. Το 2005, κατατάχτηκε στην κορυφή λίστας της FIFA, που περιελάμβανε 100 ποδοσφαιριστές, έναν από κάθε χώρα. Στις 6 Μαρτίου του 2009 ο Πάνου τιμήθηκε από τον Αλβανό Πρόεδρο Μπαμίρ Τόπι με τον ανώτατο τίτλο του κράτους, το παράσημο της Τιμής του Έθνους. Ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία που ένας ποδοσφαιριστής βραβευόταν με το εν λόγω παράσημο. Πέθανε στο Τζάκσονβιλ της Φλόριντα των ΗΠΑ έπειτα από καρδιακή προσβολή στις 19 Ιανουαρίου του 2010. Στην Αλβανία κηρύχθηκε εθνικό πένθος για την απώλεια του Πάνου. Ο γιος του, Λεωνίδας, έπαιξε ποδόσφαιρο στην Ξάνθη και στον ΠΑΣ Γιάννενα, ομάδες του ελληνικού πρωταθλήματος (Σούπερ Λίγκα). άρθρο στο UEFA.com για τον χρυσό παίκτη της Αλβανίας Ndahet nga jeta Panajot Pano (στα αλβανικά)
2094 Μαγκνίτκα

Η Μαγκνίτκα (Magnitka) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,00. Ανακαλύφθηκε το 1971 από το προσωπικό του Αστροφυσικού Αστεροσκοπείου της Κριμαίας και πήρε το όνομά της από τη ρωσική πόλη Μαγκνιτογκόρσκ.

 Η μέση διάμετρος της Μαγκνίτκα εκτιμάται σε 12,69 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,174 ± 0,035. Η Μαγκνίτκα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ώρες 6 λεπτά και 45 δευτερόλεπτα. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Κατάλογος αστέρων του Λέοντος

Ο παρών κατάλογος αστέρων του Λέοντος παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό του Λέοντος κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N. D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N. G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006.
Γλώσσα Μπασκίρ

Η γλώσσα Μπασκίρ (μπασκίρ: башҡорт теле, μπασκόρτ τελέ) είναι Τουρκική γλώσσα, η οποία ανήκει στις κιπτσακικές γλώσσες. Απολαμβάνει καθεστώς συνεπίσημης γλώσσας στη Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν της Ρωσίας μαζί με τα ρωσικά. Στη Ρωσία ομιλούν τα Μπασκίρ περίπου 1.4 εκατομμύρια άτομα.Η Μπασκίρ έχει τρεις διαλέκτους: τη Νότια, την Ανατολική και τη Βορειοδυτική.

 Οι περισσότεροι ομιλητές της Μπασκίρ ζουν στη ρωσική δημοκρατία του Μπασκορτοστάν. Πολλοί ομιλητές της γλώσσας ζουν στο Ταταρστάν, ενώ μικρότερες κοινότητες ομιλητών της γλώσσας βρίσκονται και στις περιφέρειες Τσελιάμπινσκ, Αρινμπούρκ, Τιουμέν, Σβερντλόφσκ και Κουργκάν. Ωστόσο υπάρχουν κοινότητες ομιλητών της Μπασκίρ και σε άλλες περιφέρειες της Ρωσίας. Υπάρχουν μικρές κοινότητες ομιλητών της γλώσσας στο Καζακστάν και σε άλλες χώρες. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, στη Ρωσία 1.152.404 άτομα ομιλούσαν την μπασκιρική. Από αυτούς 977.484 δήλωσαν Μπασκίρ, 131.950 δήλωσαν Τατάροι, 20.258 δήλωσαν Ρώσοι, 6.276 δήλωσαν Τσουβάς, 3.211 δήλωσαν Μαρί, 1.953 δήλωσαν Καζάκοι, 1.630 δήλωσαν Ουντμούρτ και 1.279 δήλωσαν Ουζμπέκοι. Τέλος, 8.363 άτομα δήλωσαν κάποια άλλη εθνότητα. Η Μπασκίρ ανήκει στη Βουλγαρική (ρωσικά: кыпчакско-булгарская‎) υποομάδα των γλωσσών Κιπτσάκ μαζί με τα ταταρικά. Οι προφορές της μπασκιρικής και της ταταρικής παρουσιάζουν αρκετές ομοιότητες, αν και η προφορά τους διαφέρει από τις περισσότερες υπόλοιπες Κιπτσακικές και Ογουζικές Τουρκικές γλώσσες. Η χειλική φωνηεντική αρμονία στα Μπασκίρ γράφεται ρητά. Το ταταρικό тормышым (τορμισίμ) και το μπασκιρικό тормошом (τορμοσόμ) προφέρονται [[tormoˈʃom]], που σημαίνει "η ζωή μου". Οι Μπασκίρ άρχισαν να υιοθετούν το Ισλάμ κατά τον 10ο αιώνα αν και ο εξισλαμισμός τους διήρκεσε αιώνες. Οι Μπασκίρ άρχισαν να χρησιμοποιούν ως γραπτή γλώσσα τα τσαγκατάι (τούρκι). Τα τσαγκατάι γράφονταν σε μια παραλλαγή του αραβικού αλφαβήτου. Το 1923 δημιουργήθηκε ειδικά για τη γλώσσα Μπασκίρ ένα αλφάβητο με βάση το αραβικό. Την ίδια στιγμή δημιουργήθηκε η λογοτεχνική Μπασκιρική γλώσσα, η οποία απομακρυνόταν από τις παλαιότερες τουρκικές επιρροές στη γραπτή γλώσσα. Αρχικά η μπασκιρική γραφόταν με τη χρήση ενός τροποποιημένου αραβικού αλφαβήτου. Το 1930 εισήχθη το Ενιαίο Τουρκικό λατινικό Αλφάβητο. Το 1939 το λατινικό αλφάβητο καταργήθηκε και αντικαταστάθηκε με μια παραλλαγή του Κυριλλικού αλφαβήτου. Το σύγχρονο αλφάβητο της Μπασκιρικής γλώσσας βασίζεται στο ρωσικό αλφάβητο. Οι Μπασκίρ χρησιμοποιούν τα επιπλέον γράμματα Ә ә /æ/, Ө ө /ø/, Ү ү [y], Ғ ғ /ʁ/, Ҡ ҡ /q/, Ң ң /ŋ/, Ҙ ҙ /ð/, Ҫ ҫ /θ/, Һ һ /h/. Η Μπασκίρ ανήκει στην οικογένεια των τουρκικών γλωσσών. Είναι συγκολλητική γλώσσα και η σειρά των λέξεων είναι υποκείμενο-αντικείμενο-ρήμα. Ένα μεγάλο μέρος των λέξεων της Μπασκίρ είναι τουρκικής προέλευσης. Στην Μπασκίρ εντοπίζεται μεγάλος αριθμός δανείων από τα ρωσικά, τα αραβικά και τα περσικά. Poppe, Nicholas (1997) [1964]. Bashkir Manual. Routledge. σελ. 186. ISBN 978-0-7007-0836-9. Грамматика современного башкирского литературного языка (στα Ρωσικά). Москва: Наука. 1981. Дмитриев, Н. К. (1948). Грамматика башкирского языка (στα Ρωσικά). Из-во АН СССР.
Βελανιδιά Μεσσηνίας

Η Βελανιδιά είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 43 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Βελανιδιάς και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αρφαρών, του Δήμου Καλαμάτας.

 Η Βελανιδιά βρίσκεται σε υψόμετρο 466 μέτρων. 08-03-1841, ο οικισμός Βελανιδιά προσαρτάται στο Δήμο Αμφείας. 31-08-1912, ο οικισμός Βελανιδιά αποσπάται από το Δήμο Αμφείας και ορίζεται έδρα της Κοινότητας Βελανιδιάς. 04-12-1997, ο οικισμός Βελανιδιά αποσπάται από την Κοινότητα Βελανιδιάς και προσαρτάται στο Δήμο Αρφαρών. 07-06-2010, ο οικισμός Βελανιδιά αποσπάται από το Δήμο Αρφαρών και προσαρτάται στο Δήμο Καλαμάτας. Δήμος Καλαμάτας
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Ανδρών Κ-19 2015

Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Ανδρών Κ-19 2015 διεξήχθη στην Κρήτη, Ελλάδα το διάστημα 27 Ιουνίου-5 Ιουλίου 2015. Αυτή είναι η 3η φορά που η Ελλάδα φιλοξενεί την διοργάνωση μετά το 1995 και το 2003. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ομάδα των ΗΠΑ.

 Όλες οι ομάδες προκρίνονται από τον πρώτο γύρο. Οι αγώνες θα διεξαχθούν στις 4 και 5 Ιουλίου 2015. Οι αγώνες διεξήχθησαν στις 3-4-5 Ιουλίου 2015. Οι αγώνες θα διεξαχθούν στις 4 και 5 Ιουλίου 2015. Επίσημος Ιστότοπος Αρχειοθετήθηκε 2015-06-01 στο Wayback Machine.
Κατάλογος μοναρχών της Αραγωνίας

Ακολουθεί ο Κατάλογος μοναρχών της Αραγωνίας. Το Βασίλειο της Αραγωνίας δημιουργήθηκε την περίοδο 950 - 1035 όταν η Κομητεία της Αραγωνίας που διεκδικήθηκε από το Βασίλειο της Ναβάρρας, αποσπάστηκε από τη Ναβάρρα σύμφωνα με τη διαθήκη του Σάντσο Γκαρθές Γ΄ της Παμπλόνα. Ο γιος του Σάντσο Γ΄, Ραμίρο Α΄ της Αραγωνίας κληρονόμησε την Αραγωνία μετά τον θάνατο του πατέρα του. Τον 12ο αιώνα η πριγκίπισσα Πετρονίλα της Αραγωνίας παντρεύτηκε τον κόμη από τη Βαρκελώνη Ραϋμόνδο Βερεγγάριο Δ΄ και μέσα από τη δυναστική ένωση δημιουργήθηκε το Στέμμα της Αραγωνίας. Το Βασίλειο της Βαλένθια, το Βασίλειο της Μαγιόρκας και το Βασίλειο της Σικελίας προστέθηκαν στο στέμμα τον 13ο αιώνα, τον επόμενο αιώνα προστέθηκε και το Βασίλειο της Σαρδηνίας. Το Στέμμα της Αραγωνίας εξακολουθούσε να υπάρχει με ξεχωριστές διοικητικές μονάδες μέχρι το 1713, στη συνέχεια ξέσπασε ο Πόλεμος της Ισπανικής Διαδοχής όταν και διαλύθηκε το στέμμα εντός της Ισπανικής μοναρχίας.

 Αουρέλιο της Αραγωνίας (802 - 809) Αθνάρ Α΄ Γκαλίντεθ της Αραγωνίας (809 - 820) Γκαρθία Γκαλίντεθ της Αραγωνίας (820 - 833) (ο Κακός) (σφετεριστής) Γκαλίντο Γκαρθές της Αραγωνίας (833 - 844) (σφετεριστής) Γκαλίντο Α΄ Αθνάρεθ της Αραγωνίας (844 - 867) Αθνάρ Β΄ Γκαλίντεθ της Αραγωνίας (867 - 893) Γκαλίντο Β΄ Αθνάρεθ της Αραγωνίας (893 - 922) Ανδρεγότο Γκαλίντεθ (922 - 925) Οι Κόμητες της Αραγωνίας ήταν κληρονομικοί υποτελείς του βασιλείου της Παμπλόνα Γκαρθία Σάντσεθ Α΄ της Παμπλόνα (925 - 970) Σάντσο Β΄ της Παμπλόνα (970 - 994) Γκαρθία Σάντσεθ Β΄ της Παμπλόνα (ο Τρομερός) (994 - 1004) Σάντσο Γκαρθές Γ΄ της Παμπλόνα (ο Μέγας) (1004 - 1035) Μετά τον θάνατο του Σάντσο Γκαρθές Γ΄ η κομητεία της Αραγωνίας αποσπάστηκε από το Βασίλειο της Παμπλόνα, ο γιος του Ραμίρο Α΄ ήταν το πρώτο μέλος της Οικογένειας που πήρε του τίτλου του Βασιλιά της Αραγωνίας. Η δυναστεία αναφέρεται πολλές φορές στα κείμενα σαν Αραγωνέζικη αλλά στην πραγματικότητα δεν έχει καμιά σχέση με την προηγούμενη δυναστεία, ο Οίκος της Τραστάμαρα κυβερνούσε το Βασίλειο της Καστίλης. Από εδώ και κάτω η αρίθμηση αναφέρεται στους μονάρχες, ως ηγεμόνες της Ισπανίας. "Alfonso II el Casto, hijo de Petronila y Ramon Berenguer IV, nacio en Huesca en 1157;". Cfr. Josefina Mateu Ibars, Maria Dolores Mateu Ibars, Colectanea paleografica de la Corona de Aragon: Siglo IX-XVIII Antonio Ubieto Arteta, Creacion y desarrollo de la Corona de Aragon, Zaragoza, Anubar (Historia de Aragon), 1987 Κατάλογος βασιλέων της Μαγιόρκας Κατάλογος μοναρχών της Καστίλης Κατάλογος μοναρχών της Ισπανίας
Σερλόν Α΄ ντε Ωτβίλ

Ο Σερλόν Α΄ (γενν. πριν το 1010) ήταν κύριος του Ωτβίλ στη Νορμανδία από τον Οίκο των Ωτβίλ. Ήταν υιός του Τανκρέδου και της πρώτης συζύγου του Μουριέλας.

 Ήταν ο πρεσβύτερος των 4 υιών του Τανκρέδου που έμειναν στη Νορμανδία, ίσως ο πρεσβύτερος όλων των υιών του. Ένας γείτονάς του, άνδρας της Αυλής του Ροβέρτου Α΄ δούκα της Νορμανδίας τον πρόσβαλε και διαπληκτίστηκαν. Ο Σερλόν Α' τον σκότωσε και γι' αυτό εξορίσθηκε για 3 έτη. Όταν το 1041 απεβίωσε ο πατέρας του, τον διαδέχθηκε στο μικρό φέουδο του Ωτβίλ, στη χερσόνησο Κοντεντίν της Νορμανδίας. Επίσης η σύζυγός του ήταν κυρία του Πιρού. Όπως και τα αδέλφια του, ήταν εξαίρετος πολεμιστής. Το 1056 ο υιός του Σερλόν Β' ακολούθησε το θείο του Ρογήρο Α΄ στη Ν. Ιταλία και έκανε την τύχη του εκεί. Η σύζυγός του ήταν κυρία του Πιρού. Είχε τέκνα: Σερλόν Β΄ ντε Ωτβίλ, μετά το 1027/35 - 1072. Goffredo Malaterra. The Deeds of Count Roger of Calabria and Sicily and of Duke Robert Guiscard his brother. Norwich, John Julius. The Normans in the South 1016-1130. Longmans: London, 1967. Ghisalberti, Albert (ed). Dizionario Biografico degli Italiani: II Albicante – Ammannati. Rome, 1960. Van Houts, Elizabeth, ed. (2000). The Normans in Europe. Manchester University Press.
Άμπο της Τιφλίδας

Ο Άμπο της Τιφλίδας (αραβικά: أبو التفليسي‎, Abu al-Tiflisi; γεωργιανά: აბო თბილელი, abo tbileli, περίπου το 756 – 6 Ιανουαρίου 786) ήταν Άραβας Χριστιανός μάρτυρας και πολιούχος Άγιος της Τιφλίδας της Γεωργίας.

 Άραβας στη προέλευση, ο Άμπο αρχικά μεγάλωσε ως μουσουλμάνος στη Βαγδάτη. Στην ηλικία των δεκαεπτά ή δεκαοχτώ, βρήκε τον εαυτό του στην Τιφλίδα, ακολουθώντας τον Γεωργιανό πρίγκιπα Νέρσες, τον κυβερνήτη του Κάρτλι. Ο Νέρσες, που είχε συκοφαντήσει νωρίτερα τον Χαλίφη, πέρασε τρία χρόνια στην απομόνωση. Απελευθερώθηκε από ένα νέο Χαλίφη και πήρε μαζί του τον Άμπο. Το επάγγελμα του Άμπο στη Βαγδάτη ήταν εκείνο ενός αρωματοποιού, στο οποίο έγινε ειδικός ως κατασκευαστής λεπτών αρωμάτων και αλοιφών, τέχνη που υπονοούσε προφανώς γνώση της χημείας. Κατά την άφιξή του στην Ανατολική Γεωργία (Κάρτλι), έγινε πεπεισμένος για τον Χριστιανισμό, ο οποίος δεν συνέβη αμέσως, αλλά μόνο μετά από μια διεξαγόμενη αναζήτηση ψυχής, που συνεπαγόταν θερμές διαμάχες ακόμη και με χριστιανούς ιερείς και επισκόπους για τα καλύτερα θρησκευτικά θέματα. Αυτές οι διαμάχες τον παγίωσαν μόνο με την πεποίθησή του ότι η αλήθεια ήταν στον Χριστιανισμό. Ωστόσο, αρχικά ο Άμπο φοβόταν να γίνει Χριστιανός ανοιχτά καθώς η Ανατολική Γεωργία ήταν υπό αραβική κυριαρχία. Εγκατέλειψε μόνο τη μουσουλμανική συνήθεια των πέντε προσευχών την ημέρα και άρχισε να προσεύχεται με χριστιανικό τρόπο. Για πολιτικούς λόγους, ο πρίγκιπας του έπρεπε να αναζητήσει καταφύγιο στη Χαζαρία βόρεια της Κασπίας Θάλασσας, περιοχή χωρίς μουσουλμανικό έλεγχο. Ο Άμπο τον συνόδευσε και βαφτίστηκε εκεί. Από τη Χαζαρία ο Νέρσες μετακόμισε στην Αμπχαζία, η οποία ήταν επίσης απαλλαγμένη από την αραβική κυριαρχία, παίρνοντας τον Άμπο μαζί του. Εκεί στην Αμπχαζία ο Άμπο ακολούθησε με ζήλο τη χριστιανική ζωή των προσευχών και των ασκητικών αγώνων, προετοιμάζοντας τον εαυτό του για μελλοντική αποστολή. Ο πρίγκηπας Νέρσες και η ομάδα του επέστρεψε στην Τιφλίδα το 782, και ο Άμπο, παρά την προειδοποίηση ότι δεν ήταν ασφαλές να πάει στην Τιφλίδα, τον ακολούθησε. Για τρία περίπου χρόνια, ο Άμπο ομολόγησε ανοιχτά τη χριστιανική του πίστη στους δρόμους της Τιφλίδας - ενισχύοντας παράλληλα με το παράδειγμά του τους χριστιανούς που επιχείρησαν να ξεφύγουν από την αραβική κυριαρχία και προσπάθησαν να προσηλυτίσουν τους Άραβες συμπατριώτες τους στο χριστιανισμό. Μια σειρά απειλών και προειδοποιήσεων απέτυχαν να περιορίσουν τον ζήλο του. Το 786 καταγγέλθηκε ως χριστιανός στους Αραβικούς αξιωματούχους στην Τιφλίδα και συνελήφθη. Ο δικαστής προσπάθησε να πείσει τον Άμπο να επιστρέψει στην πίστη των προγόνων του. Ομολόγησε τη πίστη του στη δίκη, φυλακίστηκε και εκτελέστηκε στις 6 Ιανουαρίου 786. Ο Ιοάνε Σαμπανίντζε, γεωργιανός θρησκευτικός συγγραφέας και σύγχρονος του Αγίου Άμπε, συνέταξε τη ζωή του μάρτυρα στο αγιογραφικό μυθιστόρημά του "Το μαρτύριο του Αγίου Αμπο". Κατάλογος Γεωργιανών Κατάλογος Ιρακινών Attwater, Donald and Catherine Rachel John. The Penguin Dictionary of Saints. 3rd edition. New York: Penguin Books, 1993. (ISBN 0-14-051312-4). Holweck, F. G., A Biographical Dictionary of the Saints. St. Louis, MO: B. Herder Book Co. 1924. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Abo Tbileli στο Wikimedia Commons
Ξηροκρήνη Λαγκαδά

Για τη συνοικία της Θεσσαλονίκης, δείτε Ξηροκρήνη (συνοικία της Θεσσαλονίκης). Η Ξηροκρήνη αποτελούσε οικισμό στα σημερινά διοικητικά όρια της περιφερειακής ενότητας Θεσσαλονίκης. Η παλαιότερη ονομασία του ήταν Χατζηλάρ, ενώ συναντάται και με τη γραφή Χατζιλάρ.

 Ο οικισμός Χατζηλάρ ανήκε διοικητικά στο καζά Λαγκαζά (σημ. Λαγκαδά) κατά την τελευταία περίοδο της οθωμανικής κυριαρχίας. Μετά το 1913, αποτελεί οικισμό της επαρχίας Λαγκαδά, ενώ το 1918, προσαρτάται στη νεοϊδρυθείσα κοινότητα Εγρή Μπουτζάκ (σήμερα Νέα Απολλωνία) μαζί με άλλους έξι οικισμούς, την ομώνυμη έδρα της κοινότητας, το Αλτσιλή (σημ. Μεσοπόταμο), το Τεκρή Βερμεσλή (σημ. Ξηροπόταμος), το Ακ Τοπράκ (σημ. Ασπρόχωμα) και το Χασήλ Τσαλή (σημ. Κρεμαστό). Το 1924, αποσπάται από την επαρχία Λαγκαδά και προσαρτάται στην επαρχία Λιαριγκόβης (σημ. Αρναίας) του νομού Χαλκιδικής. Το 1927, ο οικισμός μετονομάζεται σε Ξηροκρήνη, ενώ το 1940 ο οικισμός καταργείται.Μετά το τέλος των Βαλκανικών πολέμων, αποτελούσε χωριό με τουρκικό μουσουλμανικό πληθυσμό. Μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1923, οι μουσουλμάνοι κάτοικοι του αναγκάζονται να εγκατασταθούν στην Τουρκία και ο πληθυσμός του οικισμού μειώνεται δραματικά με αποτέλεσμα την σταδιακή εγκατάλειψή του. Η μείωση του πληθυσμού δεν ανακόπτεται ούτε από την εγκατάσταση προσφύγων από τη Μικρά Ασία και ντόπιων από άλλα χωριά της ευρύτερης περιοχής. Το 1940, ο οικισμός καταργείται και απουσιάζει έκτοτε οποιαδήποτε στατιστική αναφορά. Στην πρώτη ελληνική απογραφή του 1913 ο πληθυσμός του οικισμού είναι 250 κάτοικοι. Στην απογραφή του 1940 δεν απογράφεται. Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, Πανδέκτης Chatzilar -- Xirokrini
Άννα Τζουλιάνα Γκοντζάγκα

Η Άννα-Τζουλιάνα, ιταλ. Anna-Juliana (16 Νοεμβρίου 1566 - 3 Αυγούστου 1621) από τον Οίκο των Γκοντζάγκα ήταν κόρη του δούκα της Μάντουα και με τον γάμο της έγινε αρχιδούκισσα της Πέραν Αυστρίας & του Τυρόλου. Όταν χήρευσε, έγινε μοναχή στο Τάγμα της Υπηρεσίας της ημετέρας παρθένου Μαρίας (Τ.Υ.Μ.) και υπάρχει πρόταση να ανακηρυχθεί αγία.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Γουλιέλμου δούκα της Μάντουας και της Ελεονώρας των Αψβούργων, κόρης του Φερδινάνδου Α΄ αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας. Παντρεύτηκε το 1582 τον θείο της Φερδινάνδο Β΄ αρχιδούκα της Πέραν Αυστρίας & του Τυρόλου και είχε τέκνα; Μαρία 1584-1649, μοναχή. Άννα 1585-1618, παντρεύτηκε τον Ματθία των Αψβούργων αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας. Ελεονώρα 1583-1584, απεβ. νήπιο. Dourche, Joachim M. / Schenk, Jessie (translator) A Servant of Mary: Anne Juliana of Gonzaga, Archduchess of Austria, Third Order Servite (1566-1621). Sisters, Servants of Mary, Ladysmith, Wisconsin 1995. ISBN N/A.
Τρίνο

Το Τρίνο (ιταλικά: Trino) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βερτσέλλι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου. Βρίσκεται περίπου 50χμ. βορειοανατολικά του Τορίνου και 15χμ. νοτιοδυτικά του Βερτσέλλι. Συνορεύει με τους εξής δήμους: Κοσταντσάνα, Λιβόρνο Φερράρις, Μπιαντσέ, Παλατσόλο Βερτσελλέζε, Ρονσέκκο, Τριτσέρρο και Φοντανέττο Πο της επαρχίας του Βερτσέλλι και με Καμίνο και Μοράνο σουλ Πο της επαρχίας της Αλεξάνδρειας.

 Στο Τρίνο από τον 16ο αι. έως και λίγο πριν από την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου υπήρχε μια αξιόλογη εβραϊκή κοινότητα. Οι Εβραίοι του Τρίνο ήταν διάσημοι τυπογράφοι σε ολόκληρη την Ιταλία κατά τον 16ο αι. το 1723 ιδρύθηκε το γκέτο της πόλης, το οποίο άκμασε ως την απελευθέρωση του 1848. Η κοινότητα έφτασε τα 100 μέλη το 1880, αλλά γρήγορα ο αριθμός μειώθηκε λόγω ισχυρού μεταναστευτικού ρεύματος. Υπάρχουν ακόμα στην πόλη το κτίριο της Συναγωγής και ένα μικρό εβραϊκό νεκροταφείο. Αν και σημαντικό μέρος της Συναγωγής καταστράφηκε το 1965 και μέρος των αντικειμένων που υπήρχαν μεταφέρθηκαν στο Ισραήλ, ωστόσο, είναι ακόμα αναγνωρίσιμη η αρχιτεκτονική του κτιρίου. Το 2006 αναστηλώθηκε στο Τελ Αβίβ η Συναγωγή του Τρίνο. Το Τρίνο έχει αδελφοποιηθεί με τις παρακάτω πόλεις: Σοβινί - Γαλλία, 1961 Γκεϊζενχάιμ - Γερμανία, 1974 Μπανφόρα - Μπουρκίνα Φάσο, 1999
Σημαία του Χονγκ Κονγκ

Η σημαία του Χονγκ Κονγκ ή σημαία του τοπικού διοικητικού διαμερίσματος του Χονγκ Κονγκ (κινεζικά: 中華人民共和國香港特別行政區區旗, απλοποιημένα κινεζικά: 中华人民共和国香港特别行政区区旗) καθιερώθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 1990. Εγκρίθηκε επίσημα από Προπαρασκευαστική Επιτροπή στις 10 Αυγούστου 1996, λίγο πριν η Βρετανία επιστρέψει το Χονγκ Κονγκ στην Κίνα, το 1997. Έχει ένα καλλιτεχνικά σχεδιασμένο άνθος, με πέντε πέταλα (και ισάριθμα κόκκινα αστέρια σε κάθε πέταλο, σύμβολο κομμουνιστικό). Η επιστημονική ονομασία του λουλουδιού είναι η Bauhinia blakeana και βρίσκεται στο κέντρο της σημαίας, σε κόκκινο φόντο. Στα αστέρια των πετάλων υπάρχει και κάποια γραμμή, εν είδει στήμονα. Η σημαία υψώθηκε για πρώτη φορά κατά την τελετή παράδοσης του νησιού από το Ηνωμένο Βασίλειο στον έλεγχο της Κίνας, στις 1 Ιουλίου 1997. Με ειδικούς νόμους καθορίζονται ο σχεδιασμός και η σωστή χρήση της σημαίας

 Το σχέδιο της σημαίας μεταφέρει πολιτιστικά, πολιτικά και τοπικά νοήματα. Το ίδιο το χρώμα παραπέμπει στους Κινέζους. Το κόκκινο είναι το χρώμα του ενθουσιασμού και του εθνικισμού της Κίνας. Επίσης, η απόχρωση του κόκκινου είναι ακριβώς ίδια με την αντίστοιχη στη σημαία της Κίνας. Η αντίθεση μεταξύ κόκκινου και λευκού στη σημαία συμβολίζει την πολιτική αρχή της μιας χώρας και δύο συστήματα διακυβέρνησης που εφαρμόζεται στην περιοχή. Το άνθος Bauhinia blakeana ανακαλύφθηκε στο Χονγκ Κονγκ και θεωρείται σύμβολο αρμονίας για τη διχοτόμηση αυτή. Προτού παραδοθεί η κυριαρχία του Χονγκ Κονγκ από το Ηνωμένο Βασίλειο στην Κίνα, το κινεζικό σήμερα έδαφος είχε για σημαία την αποικιακή σημαία με τη μπλε σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου. Τα τελευταία 150 χρόνια, η αποικιακή σημαία του Χονγκ Κονγκ υπέστη πλήθος αλλαγών. Εθνόσημο του Χονγκ Κονγκ Σημαία του Μακάο Μαύρη βαυχινία, εναλλακτική μορφή της σημαίας που χρησιμοποιείται από διαδηλωτές στο Χονγκ Κονγκ. CAP 2602 Η νομοθεσία για την τοπική σημαία και για το έμβλημα
Συμμετοχή του Λίχτενσταϊν στη Eurovision

Το Λίχτενσταϊν δεν συμμετείχε ποτέ στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision, αλλά ο διαγωνισμός έχει μακρά ιστορία στο εσωτερικό της χώρας, με τουλάχιστον δύο απόπειρες για συμμετοχή στον Διαγωνισμό.

 Το Λίχτενσταϊν έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει τον διαγωνισμό από τις Ραδιοτηλεοράσεις της Ελβετίας, της Αυστρίας και της Γερμανίας. Η χώρα στο παρελθόν έχει προσπαθήσει δύο φορές να συμμετάσχει στο διαγωνισμό: Το 1969 με την Vetty και το τραγούδι "Un beau matin" και το 1976 με τους Biggi Bachman και το τραγούδι "Little Cowboy". Το 1969 θα ήταν η πρώτη είσοδος της χώρας άλλα ως τότε δεν υπήρχε ένας εθνικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας, και δεν επιτράπηκε στην χώρα να πρωτοεμφανιστεί στο διαγωνισμό. Το πριγκιπάτο του Λιχτενστάιν, δεν είχε αρχικά δημόσιο τηλεοπτικό σταθμό. Αυτό το γεγονός τους επηρέασε όταν δεν τους επιτράπηκε να συμμετάσχουν στους Διαγωνισμούς Τραγουδιού της Eurovision το 1969 και το 1976. Ωστόσο, λόγω του μικρού πληθυσμού του, το Λίχτενσταϊν, δεν μπήκε ποτέ στη διαδικασία, να δημιουργήσει για πολλά χρόνια δημόσια ραδιοτηλεόραση, ενώ τα τελευταία χρόνια, δεν δείχνει κανένα ενδιαφέρον να συμμετάσχει σε Διαγωνισμούς της Eurovision, παρότι είναι δημοφιλής στη χώρα η οποία τους παρακολουθεί και ακούει εδώ και πολλά χρόνια, μέσω των δημόσιων ραδιοτηλεοράσεων της Ελβετίας (SRG SSR) και της Αυστρίας (ORF), τα οποία λόγω γεωμορφολογίας, έχουν εμβέλεια και στο Λίχτενσταϊν. Επίσης το Λιχτενστάιν εξαρτάται οικονομικά κατά πολύ από την γειτονική του Ελβετία, έχοντας μάλιστα ακόμα και οι δύο χώρες το ίδιο νόμισμα (Φράγκο Ελβετίας) με αποτέλεσμα σε πολλά διακυβερνητικά, κοινωνικά, πολιτισμικά και πολιτικά θέματα του Λιχτενστάιν, να έχει την ευθύνη η ίδια η Ελβετία. Η πρώτη προσπάθεια για ένταξη στην EBU έγινε με την κατάθεση αίτησης πριν τον Ιούλιο του 2009, με την προοπτική η χώρα να ελάμβανε μέρος στο διαγωνισμό του 2010. Ωστόσο, η αίτηση απορρίφθηκε από την EBU.Στις 29 Ιουλίου 2010 έγινε και δεύτερη προσπάθεια για ένταξη, με την προοπτική αν γινόταν δεκτή, να ελάμβανε μέρος στο διαγωνισμό του 2011.Ο επικεφαλής της Τηλεόρασης του Λίχτενσταϊν 1 Fürstentum (1FLTV), Πέτερ Κέλμπελ (Peter Kölbel), είχε αναφέρει ότι λόγω της έλλειψης των οικονομικών επιχορηγήσεων από την κυβέρνηση του Λίχτενσταϊν, η συμμετοχή θα ήταν αδύνατη μέχρι το 2013 το νωρίτερο. Το μοναδικό κρατικό τηλεοπτικό κανάλι της χώρας 1FLTV προσπαθεί να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU) από το 2010, αλλά η κυβέρνηση δεν έχει χορηγήσει τις απαραίτητες επιδοτήσεις σε αυτό. Ο Κέλμπελ δήλωσε ότι η χώρα είχε μια καλή ευκαιρία για να ενταχθεί στο διαγωνισμό το 2013, εάν η χρηματοδότηση εγκρινόταν, αλλά αργότερα ανακοίνωσε τη μη συμμετοχή.Το Λίχτενσταϊν (όπως επιβεβαιώθηκε από το esctoday.com στις 10 Σεπτεμβρίου 2013) δεν έχει καμία πρόθεση να γίνει μέλος της EBU και να συμμετάσχει στον διαγωνισμό του 2014 στην Κοπεγχάγη. Αναφέρθηκε επίσης πως ούτε το 2015 στην Βιέννη θα πρώτο εμφανιστεί στον διαγωνισμό.Στις 21 Σεπτεμβρίου 2016, ο 1FLTV δήλωσε πως θα ξεκινήσει διεργασίες για την ένταξή του στην EBU εφόσον βελτιωθούν οι οικονομικές εκκρεμότητες, με σκοπό την συμμετοχή του Λίχτενσταϊν σε μελλοντικούς διαγωνισμούς