IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Nicoloso da Recco (αντιτορπιλικό)

Το Nicoloso da Recco ήταν ένα από τα δώδεκα αντιτορπιλικά κλάσης Navigatori που ναυπηγήθηκαν για το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό (Regia Marina) στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Έλαβε μέρος σε επιχειρήσεις στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και ήταν το μόνο πλοίο της κλάσης του που επιβίωσε του πολέμου.

 Τα αντιτορπιλικά της κλάσης Navigatori ναυπηγήθηκαν ως αντιστάθμισμα στα μεγάλα γαλλικά αντιτορπιλικά των κλάσεων Jaguar και Guépard. Είχαν ολικό μήκος 107,3 m, πλάτος 10,2 m και μέσο βύθισμα 3,5 m. Είχαν εκτόπισμα 1930 t (1900 LT) με κανονικό φορτίο και 2621 t (2580 LT) με πλήρες. Το πλήρωμά τους την περίοδο του πολέμου αποτελούνταν από 222–225 αξιωματικούς και ναύτες.Το σύστημα πρόωσης παρείχε ισχύ έως και 55000 shp και η ταχύτητα πλεύσης σε πραγματικές συνθήκες έφθανε στους 32 kn παρόλο που με περιορισμένο φορτίο τα Navigatori είχαν φθάσει στους 38–41 kn κατά την διάρκεια των θαλάσσιων δοκιμών. Η ακτίνα δράσης ανερχόταν σε 3800 ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 18 kn.Ο κύριος οπλισμός αποτελούνταν από έξι πυροβόλα των 120 mm εγκατεστημένα σε ζεύγη σε τρεις πύργους. Επίσης υπήρχαν δύο αντιαεροπορικά πυροβόλα των 40 mm καθώς και δύο δίδυμα πολυβόλα των 13,2 mm καθώς και δυο τρίδυμοι τορπιλοσωλήνες των 533 mm. Εκτός αυτών τα Navigatori μπορούσαν να μεταφέρουν 86-104 νάρκες. Ναυπηγήθηκε στις εγκαταστάσεις της Cantieri Navali Riuniti στην Ανκόνα. Οι εργασίες άρχισαν στις 14 Δεκεμβρίου 1927, η καθέλκυσή του έλαβε χώρα στις 5 Ιανουαρίου 1930 και εντάχθηκε σε υπηρεσία στις 20 Μαΐου του ίδιου έτους.Την 21η Ιουνίου 1942 κατέρριψε τρία βομβαρδιστικά Beaufort ενώ συνόδευε νηοπομπή στα ανοικτά της Τυνησίας. Στις 2 Δεκεμβρίου 1942 έλαβε μέρος σε ναυμαχία στα στενά μεταξύ Τυνησίας και Σικελίας κατά τη διάρκεια της οποίας ιταλογερμανική νηοπομπή που μετέφερε στρατεύματα και εφόδια στη Λιβύη υπέστη βαρύτατες απώλλειες εξαιτίας της δράσης των συμμαχικών ναυτικών δυνάμεων. Όντας το μόνο από τα Navigatori που επιβίωσε του πολέμου, το Nicoloso da Recco διαλύθηκε τελικά για σκραπ το 1954. Ando, Elio (1978). «The Italian Navigatori Class, 1928». Στο: Preston, Antony. Super Destroyers. Warship Special. 2. London: Conway Maritime Press. ISBN 0-85177-131-9. Brescia, Maurizio (2012). Mussolini's Navy: A Reference Guide to the Regina Marina 1930–45. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press. ISBN 978-1-59114-544-8. Fraccaroli, Aldo (1968). Italian Warships of World War II. Shepperton, UK: Ian Allan. ISBN 0-7110-0002-6. Roberts, John (1980). «Italy». Στο: Chesneau, Roger. Conway's All the World's Fighting Ships 1922–1946. New York: Mayflower Books. σελίδες 280–317. ISBN 0-8317-0303-2. Rohwer, Jürgen (2005). Chronology of the War at Sea 1939–1945: The Naval History of World War Two (3rd rev. έκδοση). Annapolis, Maryland: Naval Institute Press. ISBN 1-59114-119-2. Shores, Christopher F.· Cull, Brian· Malizia, Nicola (1991). Malta: The Spitfire Year. London: Grub Street. ISBN 978-0-948817-16-8. Whitley, M. J. (1988). Destroyers of World War 2: An International Encyclopedia. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press. ISBN 1-85409-521-8. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Nicoloso Da Recco (ship, 1930) στο Wikimedia Commons
Αγρίππας (κρατήρας)

Ο Αγρίππας (Agrippa) είναι κρατήρας στη Σελήνη. Η διάμετρός του είναι 46 χιλιόμετρα. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό χείλος της Θάλασσας των Ατμών, σε σεληνογραφικές συντεταγμένες 4,1° βόρειο πλάτος και 10,5° ανατολικό μήκος. Στα νότιά του βρίσκεται ο κρατήρας Γκοντέν, ενώ στα ανατολικά του ο σχεδόν εξαφανισμένος κρατήρας Τέμπελ. Στα βόρεια και βορειοανατολικά το Σχίσμα του Αριαδαίου ακολουθεί μία διεύθυνση προς τα ανατολικά-νοτιοανατολικά, φθάνοντας στο δυτικό άκρο της Θάλασσας της Γαλήνης. Ο κρατήρας Αγρίππας πήρε το όνομά του προς τιμή του αρχαίου Έλληνα αστρονόμου Αγρίππα του Βιθυνίου.

 Το χείλος του Αγρίππα έχει ασυνήθιστο σχήμα, που θυμίζει ασπίδα, με στρογγυλευμένο το νότιο μέρος και πιο γωνιώδες το βόρειο ήμισυ. Το εσωτερικό του κρατήρα είναι ανώμαλο, με κεντρικό ύψωμα. Το βάθος του κρατήρα φθάνει τα 3,1 χλμ. Ο Αγρίππας χρονολογείται στην Ερατοσθένεια περίοδο της σεληνιακής ιστορίας, που διάρκεσε από 3,2 μέχρι 1,1 δισεκατομμύρια χρόνια πριν από σήμερα. Ο Αγρίππας περιβάλλεται από μερικούς μικρότερους κρατήρες, οι περισσότεροι από τους οποίους δημιουργήθηκαν μάλλον από την ίδια πρόσκρουση. Καθώς συνηθίζεται, αυτοί οι κρατήρες-δορυφόροι ονομάζονται με το όνομα του κύριου κρατήρα ακολουθούμενο από ένα κεφαλαίο γράμμα του λατινικού αλφαβήτου. Υπάρχουν έτσι οι κρατήρες: Andersson, L.E.; Whitaker, E.A. (1982): NASA Catalogue of Lunar Nomenclature. NASA RP-1097. Price, Fred W. (1988): The Moon Observer's Handbook. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-33500-3.
Ελ Καλαφάτε

Το Ελ Καλαφάτε (ισπανικά: El Calafate‎), επίσης γνωστό ως Καλαφάτε (Calafate), είναι πόλη στην Παταγονία της Αργεντινής. Βρίσκεται στη νότια όχθη της λίμνης Αρχεντίνο, στο νοτιοδυτικό τμήμα της επαρχίας Σάντα Κρους, περίπου 320 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Ρίο Γαλιέγος. Το όνομα της πόλης προέρχεται από έναν μικρό θάμνο με κίτρινα άνθη και σκούρα μπλε μούρα που είναι πολύ διαδεδομένος στην Παταγονία: το καλαφάτε (Berberis buxifolia).Το Ελ Καλαφάτε είναι σημαντικός τουριστικός προορισμός ως κόμβος για επίσκεψη σε διάφορες τοποθεσίες του εθνικού πάρκου Λος Γκλασιάρες, συμπεριλαμβανομένων των παγετώνων Περίτο Μορένο, Σέρο Τσαλτέν και Σέρο Τόρε.

 Η ιστορία του Ελ Καλαφάτε ξεκίνησε τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα. Αρχικά, ήταν απλώς ένα καταφύγιο για τους εμπόρους μαλλιού. Η πόλη ιδρύθηκε επίσημα το 1927 από την κυβέρνηση της Αργεντινής για την προώθηση του εποικισμού, αλλά ήταν η δημιουργία του κοντινού Εθνικού Πάρκου Περίτο Μορένο το 1937 που πυροδότησε την ανάπτυξη και την κατασκευή καλύτερης οδικής πρόσβασης. Τα 220 χιλιόμετρα που χωρίζουν το Καλαφάτε από το Ελ Τσαλτέν στην άλλη πλευρά της λίμνης Αρχεντίνο στο εθνικό πάρκο είναι ασφαλτοστρωμένα, όπως και τα 315 χιλιόμετρα μέχρι το Ρίο Γαλιέγος. Άλλες αποστάσεις είναι: προς Μπαριλότσε 1.400 χιλιόμετρα, προς Εσκέλ 1.108 χιλιόμετρα (εν μέρει χωματόδρομοι), προς Κομοδόρο Ριβαδάβια 959 χιλιόμετρα, προς Πουέρτο Μαντρύν 1.388 χιλιόμετρα, προς Μπουένος Άιρες 2.727 χιλιόμετρα, προς Ουσουάια 863 χιλιόμετρα. Η πόλη εξυπηρετείται από το διεθνές αεροδρόμιο του Ελ Καλαφάτε (IATA: FTE, ICAO: SAWC) που βρίσκεται περίπου 20 χλμ ανατολικά του οικισμού. Ο πληθυσμός της πόλης σύμφωνα με την απογραφή του 2010 είναι 16.655 κάτοικοι, σημειώνοντας αύξηση 11% από τους 6.410 κατοίκους το 2001. Το Ελ Καλαφάτε έχει ψυχρό ημίξηρο κλίμα (Köppen BSk) με δροσερά έως θερμά, πολύ ξηρά καλοκαίρια και δροσερούς έως ψυχρούς, ελαφρώς υγρότερους χειμώνες. Οι ακραίες συνθήκες ψύχους και ζέστης της πόλης μετριάζονται από την επίδραση της λίμνης Αρχεντίνο. Η προκυμαία της πόλης βρίσκεται σε έναν μεγάλο ρηχό κόλπο που συχνά παγώνει το χειμώνα, επιτρέποντας στους κατοίκους να κάνουν πατινάζ στον πάγο. Η υψηλότερη θερμοκρασία που καταγράφηκε ήταν 30,7 °C (87,3 °F) στις 6 Φεβρουαρίου 1962, ενώ η χαμηλότερη θερμοκρασία που καταγράφηκε ήταν -17,4 °C (0,7 °F) στις 27 Ιουλίου 2014. Elcalafate.gov.ar, Επίσημος κυβερνητικός ιστότοπος
Στίβος στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – Δισκοβολία ανδρών

Η δισκοβολία ανδρών ήταν ένα από τα δύο αγωνίσματα ρίψεων στο πρόγραμμα του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896. Συνολικά εννέα αθλητές από έξι χώρες έλαβαν μέρος στον αγώνα που διεξήχθη στις 6 Απριλίου στο Παναθηναϊκό Στάδιο της Αθήνας. Νικητής αναδείχτηκε ο Ρόμπερτ Γκάρετ από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

 Οι έλληνες αθλητές προετοιμάζονταν από χρόνια για τη δισκοβολία που τη θεωρούσαν εθνική τους κληρονομία, ακολουθώντας τις οδηγίες του ιστορικού Φιλόστρατου. Οι αμερικανοί αθλητές είδαν για πρώτη φορά δίσκο όταν έφτασαν στην Αθήνα και στην προπόνηση χρησιμοποιούσαν ένα αντίγραφο που ζύγιζε 10 κιλά και ήταν πολύ βαρύ. Όταν όμως ο Γκάρετ έμαθε ότι στον αγώνα θα χρησιμοποιηθεί δίσκος που ζύγιζε μόλις 2 κιλά, αφοσιώθηκε πολύ σε αυτό το όργανο και το συνήθισε γρήγορα. Την επόμενη ημέρα, κέρδισε και στη σφαιροβολία.Οι συμμετέχοντας είχαν δικαίωμα για τρεις ρίψεις και στη συνέχεια οι τέσσερις πρώτοι για δύο ακόμα προσπάθειες. Ο Γκάρετ βγήκε πρώτος με ρίψη στα 29,15 μέτρα, νικώντας τον Παναγιώτη Παρασκευόπουλο προς μεγάλη απογοήτευση των ελλήνων θεατών. Την τρίτη θέση κατέκτησε ο Σωτήρης Βερσής, ο οποίος πήρε την ίδια θέση και την επόμενη ημέρα στην άρση βαρών με δύο χέρια. Παραμένει άγνωστη η τελική κατάταξη των αθλητών που κατέλαβαν τις θέσεις 5 έως 9, όπως και οι επιδόσεις τους. Το ανεπίσημο παγκόσμιο ρεκόρ στη δισκοβολία πριν την έναρξη των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1896: Επίσημο Χρονικό των Αγώνων (Τόμος Α'): Σπυρίδων Λάμπρος, Νικόλαος Πολίτης, επιμ. (1896). Die Olympischen Spiele 776 - 1896 (Τόμος Α') (PDF). Αθήνα, Λειψία, Λονδίνο: Καρλ Μπεκ, F. Volckmar, H. Grevel and co. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 16 Ιανουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2012. Επίσημο Χρονικό των Αγώνων (Τόμος Β'): Πιερ ντε Κουμπερτέν, Τιμολέων Φιλήμων, Νικόλαος Πολίτης και Χαράλαμπος Άννινος, επιμ. (1897). The Olympic Games 776 - 1896 (Τόμος Β') (PDF). Αθήνα, Λονδίνο: Καρλ Μπεκ, H. Grevel and co. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 15 Αυγούστου 2012. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2012. Εθνοσπόρ: 108 Χρόνια Ολυμπιακοί Αγώνες (1896-2004) (σελ. 13). Bill Mallon & Ture Widlund (1998). The 1896 Olympic Games. Results for All Competitors in All Events, with Commentary. Michael Llewellyn Smith (2004). Olympics in Athens 1896. The Invention of the Modern Olympic Games.
Άλφεν αν ντεν Ράιν

Το Άλφεν Αν Ντε Ράιν (φλαμ. Alphen aan den Rijn) είναι πόλη και δήμος στην δυτική Ολλανδία, στην επαρχία της Νότιας Ολλανδίας, μεταξύ Λέιντεν και της Ουτρέχτης. Η πόλη βρίσκεται στις όχθες του ποταμού παλιού Ρήνου. Ο δήμος είχε πληθυσμό 72.674 κατοίκων το 2010, και καλύπτει μια έκταση 22,27 τετραγωνικά μίλια, εκ των οποίων 1,01 τετραγωνικό μίλι είναι νερό. Περιέχει, επίσης, τα απομεινάρια ενός ρωμαϊκού οχυρού.

 Ο χώρος γύρω από το Άλφεν Αν Ντε Ράιν έχει κατοικηθεί για 2000 χρόνια. Στη ρωμαϊκή εποχή, ο παλιός Ρήνος ήταν το βόρειο σύνορο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Από τον κανόνα του αυτοκράτορα Κλαύδιος (41-54 μ.Χ.), τμήματα του ρωμαϊκού στρατού στάθμευαν στην περιοχή. Ως εκ τούτου, πολλά ρωμαϊκά οχυρά βρίσκονται κατά μήκος του ποταμού παλιού Ρήνου, συμπεριλαμβανομένου του οχυρού Albanianae στο κέντρο του Άλφεν Αν Ντεν Ράιν. Οι Ρωμαίοι είχαν χτίσει επίσης την πρώτη γέφυρα πάνω από το παλιό Ρήνο. Το Άλφεν ήταν ένα σημαντικό εμπορικό κέντρο στην περιοχή μέχρι την εποχή των γερμανικών επιδρομών το 240 μ.Χ. Μετά από επαναλαμβανόμενα προβλήματα με τις πλημμύρες, ιδιαίτερα στην Ουτρέχτη και το Λέιντεν, Ο παλιός Ρήνος φράχτηκε το 1122 και δεν έχει πλημμυρίσει από τότε. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, το Άλφεν ήταν ένα φέουδο που ονομάζεται Άλφεν εν Ριετβελτ. Τον 17ο αιώνα, το Άλφεν κατέστη πάλι ένα κομβικό σημείο για το εμπόριο. Ο Ρήνος χρησιμοποιήθηκε για την κυκλοφορία σκαφών. Ο δήμος ιδρύθηκε το 1918 με τη συγχώνευση μικρότερων δήμων. Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, η πλειοψηφία των Εβραίων από to Άλφεν απελάθηκαν και δολοφονήθηκαν στη συνέχεια, ελάχιστοι μόνο επέζησαν. Μετά τον πόλεμο, η εβραϊκή κοινότητα διαλύθηκε και συγχωνεύθηκε με εκείνη στο Λέιντεν. Από το 1950, η πόλη άρχισε να αναπτύσσεται με ταχείς ρυθμούς. Μια μεγάλη νέα γειτονιά χτίστηκε στη βόρεια πλευρά. Και από τη δεκαετία του [1990], παρόμοια ανάπτυξη έγινε και στη νότια πλευρά της πόλης. Τα τελευταία χρόνια, ένα μεγάλο μέρος του κέντρου της πόλης έχει υποστεί πλήρη ανανέωση. Πολλά μεγάλα κτίρια που χτίστηκαν το 1950 και νωρίτερα έχουν κατεδαφιστεί για να κάνουν χώρο για τη σύγχρονη αρχιτεκτονική. Αυτό το τεράστιο έργο περιελάμβανε την προσθήκη μιας νέας πλατείας δίπλα στην όχθη του ποταμού και την κατασκευή ενός θεάτρου / κινηματογράφου, μια αναβάθμιση των τοπικών καταστημάτων και τη δημιουργία πεζοδρόμων. Το 2006, όλα αυτά τα έργα είχαν ολοκληρωθεί. Στην πόλη υπάρχει το Avifauna Bird Park, το πρώτο πάρκο που έγινε στο κόσμο αφιερωμένο στα πουλιά. Το Archeon, ένα θεματικό πάρκο σχετικά με την Ολλανδική ιστορία και το Zegersloot Recreation Park, ένα πάρκο με τεχνητή λίμνη, δημοφιλή για πεζοπορία, ποδηλασία, ιστιοπλοΐα και θαλάσσιο σκι. Η επίσημη ιστοσελίδα του δήμου(Ολλανδικά)(Αγγλικά) Χάρτης της πόλης
Εδουάρδος του Νόρφολκ

Ο Εδουάρδος του Νόρφολκ ή του Μπράδερτον, αγγλ.: Edward of Norfolk ή of Brotherton (π. 1323 – πριν από τις 9 Αυγούστου 1334) από τον Οίκο του Ανζού, ήταν ο μόνος γιος του Θωμά του Μπράδερτον 1ου κόμη του Νορφολκ και εγγονός του βασιλιά Εδουάρδου Α΄ της Αγγλίας.

 Γεννημένος περί το 1323, ο Εδουάρδος ήταν ο μόνος γιος του Θωμά του Μπράδερτον, πρώτου γιου του βασιλιά Εδουάρδου Α' από τον δεύτερο γάμο του με τη Μαργαρίτα της Γαλλίας (1279;–1318), κόρη του βασιλιά Φιλίππου Γ' της Γαλλίας (π. 1285). Μητέρα του ήταν η Άλις ντε Χέιλς (απεβ. το 1330 ή πριν), κόρη του σερ Ρότζερ ντε Χέιλς του Χέιλς Χωλ στο Λόντον στο Ράουτον του Νόρφολκ, από τη σύζυγό του Άλις Σκόγκαν. Είχε δύο αδελφές: Μαργαρίτα, δούκισσα του Νόρφολκ (π. 24 Μαρτίου 1399), η οποία παντρεύτηκε πρώτα τον Τζον Σήγκρεϊβ, 4ο βαρόνο Σήγκρεϊβ, από τον οποίο απέκτησε δύο γιους και δύο κόρες, και δεύτερον τον σερ Γουόλτερ Μάννυ. Αλίκη του Νόρφολκ (π. 30 Ιανουαρίου 1352), η οποία παντρεύτηκε, πριν από τις 29 Αυγούστου 1338, τον σερ Έντουαρντ Μόνταγκιου (π. 14 Ιουλίου 1361), από τον οποίο απέκτησε έναν γιο και δύο κόρες. Λίγο μετά τις 29 Μαΐου 1328 στο Χέρεφορντ, ο Εδουάρδος του Νόρφολκ νυμφεύτηκε τη Βεατρίκη Μόρτιμερ, κόρη του Ρότζερ Μόρτιμερ, 1ου κόμη του Μαρς, από την Ιωάννα ντε Ζενεβίλ (απεβ. 1356) Η τελετή ήταν ένας διπλός γάμος, στον οποίο η αδελφή της νύφης, Aγνή Μόρτιμερ, παντρεύτηκε τον Λώρεντς Χέιστινγκς, αργότερα 1ο κόμη του Πέμπροκ. Οι εορτασμοί συνοδεύοντο από μία υπέροχη κονταρομαχία και συμμετείχαν ο Εδουάρδος Γ' και η μητέρα του, Ισαβέλλα της Γαλλίας, η οποία ήταν τότε ερωμένη του πατέρα της νύφης, Ρότζερ Μόρτιμερ. Δεν υπήρχαν απόγονοι και δύο χρόνια μετά την τελετή, ο Ρότζερ ντε Μόρτιμερ απαγχονίστηκε στο Τάιμπερν ως κοινός εγκληματίας. Ο Εδουάρδος του Νόρφολκ απεβίωσε πριν από τις 9 Αυγούστου 1334, πριν από τον πατέρα του. Η χήρα του παντρεύτηκε, πριν από τις 13 Σεπτεμβρίου 1337, τον σερ Tόμας ντε Μπριούς (π. 9 ή 16 Ιουνίου 1361), γιο και κληρονόμο του σερ Πήτερ ντε Μπριούς από το Tέτμπουρυ, Γκλώστερσιρ, και τη σύζυγό του Aγνή του Κλίφορντ, από την οποία απέκτησε τρεις γιους και τρεις κόρες. Μετά το τέλος του Τόμας του Μπράδερτον στις 4 Αυγούστου 1338, ο Εδουάρδος του Νόρφολκ, η μεγαλύτερη αδελφή του Νόρφολκ Μάργκαρετ τον διαδέχθηκε στην κομητεία του Νόρφολκ. Cokayne, George Edward (1936). The Complete Peerage, edited by H.A. Doubleday and Lord Howard de Walden. IX. London: St. Catherine Press. σελίδες 596–601. Richardson, Douglas (2011). Everingham, Kimball G., επιμ. Plantagenet Ancestry: A Study in Colonial and Medieval Families. II (2nd έκδοση). Salt Lake City. ISBN 978-1449966348.
Μαρία Άννα της Πορτογαλίας

Η Μαρία Άννα της Πορτογαλίας (Maria Ana de Bragança, 13 Ιουλίου 1861 - 31 Ιουλίου 1942) ήταν η σύζυγος του Γουλιέλμου Δ΄ του Λουξεμβούργου και κόρη του Μιχαήλ Α΄ της Πορτογαλίας.

 Γεννήθηκε στις 13 Ιουλίου 1861 στο Κάστρο Μπρόνμπαχ του Βασιλείου της Βυρτεμβέργης, και ήταν το έκτο παιδί και πέμπτη κόρη του Μιχαήλ Α΄ της Πορτογαλίας και της Αδελαΐδας, κόρης του Κωνσταντίνου του Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ-Ρόζενμπεργκ. Πριν από το γάμο της με τον Γουλιέλμου Δ΄ του Λουξεμβούργου, θεωρήθηκε από τον Φραγκίσκο Ιωσήφ Α΄ της Αυστρίας ως κατάλληλη νύφη για τον μοναδικό γιο και κληρονόμο του Ροδόλφο, αλλά ο Ροδόλφος δεν της άρεσε και παρέμεινε ελεύθερη τα επόμενα χρόνια. Στις 21 Ιουνίου 1893 η Μαρία Άννα παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο, Κληρονομικό Πρίγκιπα του Λουξεμβούργου, στο Κάστρο Φίσχορν. Μαζί απέκτησαν έξι κόρες: την Μαρία Αδελαΐδα Θηρεσία Χίλντα Βιλελμίνη (1894-1924). την Καρλόττα Αδελγόνδη Ελισάβετ Μαρία Βιλελμίνη (1896-1985), παντρεύτηκε τον Φήλικα των Βουρβόνων-Πάρμας. Απέκτησαν 6 παιδιά. την Χίλντα Σοφία Μαρία Αδελαΐδα Βιλελμίνη (1897-1979), παντρεύτηκε τον Αδόλφο του Σβάρτσενμπεργκ. Δεν απέκτησαν παιδιά. την Αντωνία Ροβέρτα Σοφία Βιλελμίνη (1899-1954), παντρεύτηκε τον Ροβέρτο της Βαυαρίας. Απέκτησαν 6 παιδιά. την Ελισάβετ Μαρία Βιλελμίνη (1901-1950), παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Φίλιππο του Τουρν και Τάξις. Απέκτησαν 2 παιδιά. την Σοφία Καρολίνα Μαρία Βιλελμίνη (1902-1941), παντρεύτηκε τον Ερνέστο Ερρίκο της Σαξονίας. Απέκτησαν 3 παιδιά.Η Μεγάλη Δούκισσα Μαρία Άννα ήταν αντιβασίλισσα για τον σύζυγό της κατά το τέλος της ασθένειας του, από τις 19 Νοεμβρίου 1908 έως τις 15 Φεβρουαρίου 1912 και στη συνέχεια αντιβασίλισσα για την κόρη της, Μεγάλη Δούκισσα Μαρία Αδελαΐδα, μέχρι την ενηλικίωσή της από τις 25 Φεβρουαρίου 1912 έως τις 18 Ιουνίου 1912. Πέθανε στις 31 Ιουλίου 1942 στη Νέα Υόρκη σε ηλικία 81 ετών. Είναι θαμμένη στον Καθεδρικό Ναό της Θεοτόκου στο Λουξεμβούργο. 13 Ιουλίου 1861 – 21 Ιουνίου 1893: Η Βασιλική Υψηλότητα Ινφάντα Μαρία Άννα της Πορτογαλίας 21 Ιουνίου 1893 – 17 Νοεμβρίου 1905: Η Βασιλική Υψηλότητα Η Κληρονομική Πριγκίπισσα του Λουξεμβούργου 17 Νοεμβρίου 1905 – 15 Φεβρουαρίου 1912: Η Βασιλική Υψηλότητα Η Μεγάλη Δούκισσα του Λουξεμβούργου 15 Φεβρουαρίου 1912 – 31 Ιουλίου 1942: Η Βασιλική Υψηλότητα Η Χήρα Μεγάλη Δούκισσα του Λουξεμβούργου
Cheap Trick

Οι Cheap Trick είναι ένα αμερικάνικο ροκ συγκρότημα από το Rockford, Illinois, το οποίο σχηματίστηκε το 1973. Η κλασσική διαμόρφωση της μπάντας αποτελούταν από τον τραγουδιστή Robin Zander, τον κιθαρίστα Rick Nielsen, τον μπασίστα Tom Petersson και τον ντράμερ Bun E. Carlos. Οι Cheap Trick κυκλοφόρησαν το πρώτο τους album το 1977 και άρχισαν να αποκτούν δημοσιότητα πρώτα στην Ιαπωνία μετά το δεύτερο άλμπουμ τους, το In Color, αργότερα τον ίδιο χρόνο. Το συγκρότημα όμως θα γνωρίσει μεγάλη δημοτικότητα μετά το αυτό-ονομαζόμενο άλμπουμ τους, Cheap Trick at Budokan, κατά το οποίο άρχισε να σχηματίζεται ο καθοριστικός τους ήχος - η απήχηση των ήχων των Beatles με την ταχύτητα και την ενέργεια του Punk Rock. Οι Los Angeles Times έγραψαν "Οι Cheap Trick απέκτησαν φήμη κάνοντας το Beatlesque κάτι πιο λαμπερό, σκληρό και αμερικανικό. Έχουν συχνά αναφερθεί από τον ιαπωνικό τύπο ως "Αμερικανοί Beatles".Οι Cheap Trick ανέβηκαν στα Top 10 U.S. τσαρτς το 1979 με το "I Want You to Want Me" και κατέλαβε την κορυφή των τσαρτς το 1988 με το "The Flame".

 Το 1967 ο Rick Nielsen σχημάτισε τους Fuse μαζί με τον Tom Peterson, ο οποίος συμμετείχε σε μία άλλη μπάντα από το Rockford, Illinois τους The Bo Weevils. Το 1972-1973 άρχισαν να αποκαλούνται ως "Sick Man of Europe". Σύμφωνα με την Rolling Stone, το συγκρότημα υιοθέτησε το όνομα "Cheap Trick" στις 25 Αυγούστου 1973. To 2016 οι "Cheap Trick" εισήχθησαν στο Rock and Roll Hall of Fame. Οι Cheap Trick έχουν εμφανιστεί σε live εμφανίσεις πάνω από 5.000 φορές και έχει πουλήσει περισσότερο από 20 εκατομμύρια άλμπουμ. Robin Zander- βασικά φωνητικά, ρυθμική κιθάρα (1974-σήμερα) Rick Nielsen- βασική κιθάρα, πλήκτρα, πίσω φωνητικά (1973-σήμερα) Tom Petersson-πίσω φωνητικά (1973-1980, 1987-σήμερα) Dax Nielsen - ντραμς (2001(τουρ), 2010-σήμερα) Cheap Trick (1977) In Color (1977) Heaven Tonight (1978) Dream Police (1979) All Shook Up (1980) One on One (1982) Next Position Please (1983) Standing on the Edge (1985) The Doctor (1986) Lap of Luxury (1988) Busted (1990) Woke Up with a Monster (1994) Cheap Trick (1997) Special One (2003) Rockford (2006) The Latest (2009) Bang, Zoom, Crazy... Hello (2016) We're All Alright! (2017)Christmas Christmas (2017)
Κιζέλα

Η Κιζέλα είναι ένας ποντιακός χορός. Είναι ο ίδιος χορός με την Ανεφορίτσα μόνο που τον συναντάμε και με τα 4 τριαράκια του Τικ' διπλόν. Και οι δύο έχουνε την ίδια μουσική και συνοδεύονται από το ίδιο τραγούδι. Πήρε την ονομασία από τον στίχο του τραγουδιού.

 Η λαβή των χεριών είναι από τις παλάμες με λυγισμένους τους αγκώνες. Ξεκινώντας με το δεξί πόδι κάνουμε 4 πλάγια βήματα προς τα δεξιά με το αριστερό να ακολουθεί ελαφρώς πιο πίσω. Τα ίδια βήματα γίνονται και προς την αντίθετη κατεύθυνση ελαφρώς μεγαλύτερα με το δεξί πάλι να προπορεύεται και το αριστερό να ακολουθεί. Κατόπιν κάνουμε δύο τριαράκια επιτόπου. Σε όλη τη διάρκεια του χορού το σώμα είναι κάθετο και βλέπει προς το κέντρο του κύκλου. Ο χορός κινείται προς τα αριστερά Ο χορός είναι μεικτός, κλειστός κύκλος. Ο ρυθμός είναι πεντάσημος (5/8).
77 (αριθμός)

Το 77 (εβδομήντα επτά) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 76 και πριν από το 78. Είναι περιττός αριθμός, αφού δε διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 77 συμβολίζεται ως LXXVII στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΟΖ΄ ή οζ΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 77 είναι ένας σύνθετος αριθμός, αφού οι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1, 7, 11 και 77, δηλαδή έχει και άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος σύνθετος αριθμός είναι το 78. Το ανάπτυγμα πρώτων παραγόντων του 77 είναι 77 = 7 · 11. Το 77 είναι ημιπρώτος αριθμός, διότι αποτελεί γινόμενο δύο πρώτων αριθμών (7 · 11). Οι τετραγωνικές ρίζες του 77 είναι κατά προσέγγιση οι δύο άρρητοι αριθμοί ±8,7749643873921220604063883074163 77 ! = ∏ i = 1 77 i ≃ 1 , 4518309202828586963407078408631 ⋅ 10 113 {\displaystyle \mathrm {77!=\prod _{i=1}^{77}i\simeq 1,4518309202828586963407078408631\cdot 10^{113}} } 2 77 = 77 ↑↑ 2 = 77 77 ≃ 1 , 8188037387806198379277339915557 ⋅ 10 145 {\displaystyle \mathrm {{}^{2}77=77\uparrow \uparrow 2=77^{77}\simeq 1,8188037387806198379277339915557\cdot 10^{145}} } Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Ο ατομικός αριθμός 77 αντιστοιχεί στο ιρίδιο. Ο Μεσιέ 77 είναι ένας ενεργός γαλαξίας. Η 77 Φρίγκα είναι ένας μεγάλος αστεροειδής.
Μάχη του Περδίκκα

Μάχη του Περδίκκα είναι πολεμικό επεισόδιο της σύγκρουσης των Ελλήνων ανταρτών με τις δυνάμεις των Γερμανών κατακτητών, που έλαβε χώρα στην περιοχή των στρατιωτικών μνημείων της κοινότητας Περδίκκα της τότε επαρχίας Εορδαίας, στις 11 Οκτωβρίου του 1944, λίγες μέρες πριν την οριστική απελευθέρωση της Δυτικής Μακεδονίας.

 Το πρωί της ημέρας εκείνης, μια επίλεκτη γερμανική διμοιρία αναχώρησε από τη στρατιωτική της βάση στην Πτολεμαΐδα με κατεύθυνση προς το Αμύνταιο. Οι Γερμανοί ήταν εφοδιασμένοι με ιδιαίτερα βαρύ οπλισμό, κάτι που ενίσχυε τις φήμες των κατοίκων ότι θα δρούσαν σε βάρος του τοπικού πληθυσμού, σαν αντίποινα για τη δραστηριοποίηση ομάδων του Ε.Λ.Α.Σ. στην ευρύτερη περιφέρεια. Για το σκοπό αυτό, μια μικρή δύναμη μόλις επτά ανδρών του Ε.Λ.Α.Σ. με επικεφαλής τον 28χρονο Ηλία Ακριτίδη, είχε διαταχθεί να εποπτεύει το σημείο και να αντισταθεί σε περίπτωση γερμανικής παρουσίας. Ωστόσο, παρά το ότι δεν ήταν ακάλυπτοι, οι επτά ελασίτες δεν κατάφεραν να αντιμετωπίσουν τα μυδραλιοβόλα των γερμανών, με αποτέλεσμα να φονευθούν και οι επτά. Οι έξι από αυτούς (Ακριτίδης, Δημήτριος Μαυρίδης, ετών 19, Μιχαήλ Παραστατίδης, ετών 50, Γεώργιος Τσοπανίδης, ετών 38, Γεώργιος Τριανταφυλλίδης, ετών 23 και Ιωάννης Αμαραντίδης, ετών 27) ήταν κάτοικοι του γειτονικού Μεσόβουνου, ενώ ο έβδομος ήταν ένας Ιταλός αντιφασίστας μαχητής, που είχε προσχωρήσει στον Ε.Λ.Α.Σ. ονόματι Marlo. Οι πεσόντες τάφηκαν σε παρακείμενο χώρο του σημερινού κοιμητήριου του δ.δ. Περδίκκα, ενώ στη μνήμη τους διοργανώνονται κάθε χρόνο εκδηλώσεις τιμής, από το Δήμο Εορδαίας, το προεδρείο του τοπικού συμβουλίου Περδίκκα και σε συνεργασία με τις αντιστασιακές οργανώσεις της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης (Π.Ο.Α.Ε.Α.) Δυτικής Μακεδονίας. Οι θρησκευτικές, πολιτικές και στρατιωτικές τιμές αποδίδονται προ του υπάρχοντος μνημείου της Εθνικής Αντίστασης. Ημερήσια εφημερίδα "ΓΡΑΜΜΗ" Κοζάνης, φύλλο Παρασκευής 16 Νοεμβρίου 2012, σελ. 4, "Δεν τους ξεχνούν"
Χερσόνησος Άβαλον

Η Χερσόνησος Άβαλον ή Αβαλόν (αγγλ. Avalon Peninsula, γαλλ. Péninsule d'Avalon) είναι μεγάλη χερσόνησος, που καταλαμβάνει το νοτιοανατολικό μέρος της νήσου της Νέας Γης στον Καναδά. Η έκταση της Άβαλον είναι 9.220 τετραγ. χιλιόμετρα, δηλαδή μεγαλύτερη από ολόκληρη την Κρήτη. Επιπλέον, σε αυτή κατοικούν 262.411 άνθρωποι (απογραφή του 2011), δηλαδή το 51% του συνολικού πληθυσμού της Νέας Γης, καθώς η Άβαλον είναι η πλέον πυκνοκατοικημένη περιοχή της και σε αυτή βρίσκεται η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη όλης της Επαρχίας Νέας Γης και Λαμπραντόρ, ο Άγιος Ιωάννης Νέας Γης.

 Η Άβαλον συνδέεται με τον κύριο κορμό της Νέας Γης με στενό ισθμό, τον Ισθμό της Άβαλον, πλάτους μόλις 5 χιλιομέτρων, ενώ η χερσόνησος έχει μήκος 177 χιλιόμετρα και πλάτος 96. Η Άβαλον προεξέχει στις πλούσιες αλιευτικές ζώνες του βόρειου Ατλαντικού Ωκεανού κοντά στο Γκραντ Μπανκς. Οι 4 μεγάλοι κόλποι της (Τρίνιτυ, Κονσέπσιον, Σαιν Μαίρυς και Πλακεντίας) αποτελούν παλαιόθεν το κέντρο της αλιευτικής δραστηριότητας της Νέας Γης. Η ίδια η Χερσόνησος Άβαλον έχει επιμέρους χερσονήσους, που σχηματίζονται από τους κόλπους Σαιν Μαίρυς και Κονσέπσιον. Ο Άγιος Ιωάννης Νέας Γης βρίσκεται στα βορειοανατολικά της Άβαλον. Η χερσόνησος είναι αξιοσημείωτη για τα προκάμβρια απολιθώματά της, με πολλά ιζηματογενή στρώματα πλούσια σε καλοδιατηρημένα απολιθωμένα δείγματα των πολυποίκιλων οργανισμών της εδιακρανικής περιόδου. Στο Ακρωτήριο Μιστέικεν (Mistaken Point), που είναι και το νοτιότερο άκρο της Χερσονήσου Άβαλον, βρέθηκε για πρώτη φορά απολίθωμα αυτής της περιόδου, το γένος ασπιδέλα, με το μοναδικό είδος Aspidella terranovica (το «terranovica» σημαίνει «της Νέας Γης»). Ολόκληρη η χερσόνησος δίνει το όνομά της στην προϊστορική μικροήπειρο Αβαλονία, της οποίας αποτελούσε τμήμα.
Ευρωπαϊκός αριθμός κλήσης έκτακτης ανάγκης «112»

Ο Ευρωπαϊκός αριθμός κλήσης έκτακτης ανάγκης «112» είναι ένας τηλεφωνικός αριθμός έκτακτης ανάγκης που χρησιμοποιείται για άμεση επικοινωνία επί 24ώρου βάσεως με τις τοπικές υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης (αστυνομία, ΕΚΑΒ, πυροσβεστική). Ξεκίνησε να λειτουργεί το 1991 και από το 1998 η Ευρωπαϊκή Ένωση υποχρεώνει τα κράτη-μέλη της να παρέχουν κλήση του «112» από σταθερό ή κινητό τηλέφωνο και από τηλεφωνικό θάλαμο χωρίς τηλεφωνική χρέωση. Οι Ευρωπαίοι πολίτες από οποιοδήποτε χώρα της ευρύτερης Ευρώπης καλούν τον πανευρωπαϊκό αριθμό «112» προκειμένου να εξυπηρετηθούν από τις αρμόδιες τοπικές αρχές για να ζητήσουν βοήθεια. Για τα GSM δίκτυα κινητής τηλεφωνίας ο αριθμός «112» είναι κοινός σε όλες τις χώρες της υφηλίου. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο Υπουργών ανακήρυξαν την 11η Φεβρουαρίου ως «Ευρωπαϊκή Ημέρα του 112», καθώς ο αριθμός 112 σχηματίζεται από τη συγκεκριμένη ημερομηνία (11/2).

 Στην Ελλάδα, από τις αρχές του 2019 ξεκίνησαν οι δοκιμαστικές λειτουργίες του, ενώ από τον Ιανουάριο του 2020 κατέστησαν δυνατές και τέθηκαν σε πλήρη λειτουργία οι παρακάτω δυνατότητες του 112, μεταξύ άλλων. Το εισερχόμενο σκέλος αφορά τις κλήσεις των πολιτών προς τον αριθμό 112 σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης και περιλαμβάνει τις παρακάτω δυνατότητες:• Κλήση χωρίς χρέωση, επί 24 ώρες τη μέρα και 7 ημέρες την εβδομάδα, από σταθερό ή κινητό τηλέφωνο, ακόμη και χωρίς κάρτα SIM, καθώς και από δημόσιους τηλεφωνικούς θαλάμους χωρίς τηλεκάρτα. Επιπλέον, υπάρχει η δυνατότητα ειδοποίησης των υπηρεσιών εκτάκτου ανάγκης και με αποστολή μηνυμάτων SMS και MMS, αλλά και με email και fax. • Λειτουργία του αριθμού εντός της εμβέλειας οποιουδήποτε δικτύου κινητής τηλεφωνίας, ενώ αν η περιοχή του συμβάντος δεν καλύπτεται από το δίκτυο κινητής τηλεφωνίας του καλούντος, η κλήση προς το 112 πραγματοποιείται μέσω άλλων δικτύων. • Απάντηση από ειδικά εκπαιδευμένους χειριστές στα ελληνικά, αγγλικά και γαλλικά. • Εντοπισμός της θέσης του καλούντος αυτόματα, αμέσως μόλις απαντήσει ο χειριστής, ενώ από τον Απρίλιο του 2020 θα καταστεί εφικτός ο εντοπισμός της θέσης εντός 30 δευτερολέπτων και με ακρίβεια μικρότερη των 100 μέτρων. Το εξερχόμενο σκέλος αφορά την προειδοποίηση των πολιτών από την υπηρεσία σε περιπτώσεις ποικίλης φύσης καταστροφών, με την αποστολή μηνυμάτων σε καθορισμένες γεωγραφικές περιοχές μέσω διαφόρων τεχνολογιών και καναλιών επικοινωνίας. Συγκεκριμένα, έγινε πλέον δυνατή η αποστολή μηνυμάτων εκπομπής κυψέλης (Cell Broadcast – CB), δηλαδή γραπτών προειδοποιητικών μηνυμάτων στα ελληνικά και τα αγγλικά που συνοδεύονται από χαρακτηριστικό ήχο συναγερμού, στα έξυπνα κινητά τηλέφωνα (smartphones) των πολιτών σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης. Επιπλέον, είναι εφικτή η ειδοποίηση μέσω γραπτών μηνυμάτων SMS, email ή φωνητικών συναγερμών με τηλεφωνική κλήση σε κινητό ή σταθερό τηλέφωνο, μέσω εγγραφής των πολιτών στη βάση δεδομένων της Γενικής Γραμματείας Πολιτικής Προστασίας. European Emergency Number Association (EENA) (Αγγλικά) 112 - Ευρωπαϊκός αριθμός κλήσης έκτακτης ανάγκης (Οδηγός για την Ελλάδα gov.gr)
Καρλόττα της Λωρραίνης

Η Καρλόττα, γαλ.. Charlotte de Lorraine-Guise-Elbeuf-Brion (6 Μαςιου 1678 - 21 Ιανουαρίου 1757) από τον Οίκο της Λωρραίνης-Γκιζ-Ελμπέφ-Μπριόν ήταν κόρη του κόμη του Αρμανιάκ.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Λουδοβίκου κόμη του Αρμανιάκ και της Αικατερίνης ντε Νεφβίλ, κόρης του Νικολάου δούκα του Βιλερουά. Τα μέλη του Οίκου της είχαν στην Αυλή του Παρισιού τη θέση του ξένου πρίγκιπα (prince étranger). Ανατράφηκε μαζί με την αδελφή της Μαρία. Ήταν γνωστή στην Αυλή ως μαντμαζέλ ντ'Αρμανιάκ και ήταν διάσημη για την ομορφιά της. Έγινε ευνοούμενη του Λουδοβίκου ΙΔ΄ και η μαντάμ ντε Σεβινιέ την περιγράφη ως αξιολάτρευτη. Έπειτα από τον γάμο της αδελφής της Μαρίας με τον Αντώνιο δούκα του Βαλεντινουά, μετέπειτα πρίγκιπα του Μονακό, πολλοί ζήτησαν την Καρλόττα σε γάμο: Γάλλοι ευγενείς, ξένοι, καθώς και ο Λουδοβίκος-Αλέξανδρος νόθος γιος του Λουδοβίκου ΙΔ΄. Ο βασιλιάς αντιτέθηκε και για την απώλεια της χορήγησε μία σύνταξη. Απεβίωσε άγαμη σε ηλικία 79 ετών. Dictionnaire de la noblesse, contenant les généalogies, l'histoire & la chronologie des familles nobles de France, l'explication de leur armes, & l'état des grandes terres du royaume, La veuve Duchesne, 1774, p 590
Μελίντα Σανκάρ

Η Μελίντα Σανκάρ (Melinda Shankar, 18 Φεβρουαρίου 1992) είναι Καναδή ηθοποιός. Έγινε γνωστή κυρίως από τη συμμετοχή της στη σειρά Degrassi: The Next Generation ως Άλι Μπαντάρι.

 Η Σανκάρ γεννήθηκε στην Οττάβα από Ινδο-Γουνιανούς γονείς, οι οποίοι μετανάστευσαν στον Καναδά. Έχει δύο μεγαλύτερες αδελφές και έναν αδελφό, ο οποίος είναι, επίσης, ηθοποιός. Η Σανκάρ μεγάλωσε στην Ορλεάνη, προάστιο της Οττάβας. Από την ηλικία των τριών ετών ξεκίνησε να μαθαίνει μπαλέτο και καράτε, όπου κατέχει και μαύρη ζώνη. Πήγε στο γυμνάσιο Sir Wilfrid Laurier και έπειτα μετακόμισε στο Τορόντο για να συμμετάσχει στο Degrassi, το 2008. Η Σανκάρ ξεκίνησε την καριέρα της ως μοντέλο και εμφανίστηκε σε πολυάριθμες διαφημιστικές αφίσες, μεταξύ των οποίων και διαφημίσεις της P&G (Πι εντ Τζι) στο Λος Άντζελες. Η μητέρα της είναι ηθοποίος και ο παππούς της σκηνοθέτης στη Γουιάνα. Ο πατέρας της συχνά οδηγεί 5 ώρες για να πάει τη Σανκάρ από την Οττάβα στο Τορόντο για τις οντισιόν. Το 2008, η Σανκάρ έκανε το ντεμπούτο της, ως ηθοποιός, στη τηλεοπτική σειρά Degrassi, ως μαθήτρια στην 9η τάξη. Το 2015, έπειτα από 6 κύκλους, αποχώρησε από τη σειρά. Το 2009, ξεκίνησε να εργάζεται για την τηλεοπτική σειρά του YTV, Ίντι. Είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Ιντίρα. Το 2010, συμμετείχε στην ταινία της Disney Harriet the Spy: Blog Wars, με τον ρόλο Τζέινι Γκριμπς, κολλητή της Ερριέτα. Επισής, το 2010, πρωταγωνίστησε στην ταινία Festival of Lights. Η ταινία γυρίστηκε στο Κουίνς της Νέα Υόρκη και στην πρωτεύουσα της Γουιάνας, την Τζώρτζταουν. Επιπλέον, ο πατέρας της ήταν ο Διευθυντής Παραγωγής της ταινίας, λόγω της καταγωγής του από τη Γουιάνα. Το 2008, μετακόμισε μαζί με τον πατέρα της στο Τορόντο για τα γυρίσματα της σειράς Degrassi. Πλέον κατοικεί στο North York, συνοικία του Τορόντο. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της σειράς είχε ερωτευτεί τον Ντάνιελ Κέλι, επίσης ηθοποιό της σειράς. Πλέον έχουν χωρίσει. Η Μελίντα Σανκάρ στο Internet Movie Database
Πέτρος Γράβιγγερ

Ο Πέτρος Γράβιγγερ (γερμ. Peter Grabinger, 1904 - 1988), ήταν Έλληνας φιλόσοφος, συγγραφέας και ερευνητής. Έγραψε ή μετάφρασε πάνω από 120 βιβλία εσωτερικής φιλοσοφίας, αρχαίας ελληνικής γραμματείας, θεοσοφίας, μυστικισμού και εσωτερικής γνώσης.

 Σπούδασε χημικός μηχανικός και έλαβε το πτυχίο του από το Πανεπιστήμιο Αθηνών το 1926. Στα νεανικά του χρόνια, και συγκεκριμένα στο διάστημα από το 1925 έως το 1930, ασχολήθηκε πειραματικά με την ασύρματη επικοινωνία, όντας ένας από τους πρώτους Έλληνες πειραματιστές ασυρματιστές. Η ασχολία αυτή δεν είχε και συνέχεια, αφού απορροφήθηκε από την μελέτη φιλοσοφικών|μυστικιστικών έργων, με την οποία είχε ασχοληθεί από πολύ νεαρή ηλικία. Υπήρξε μέλος σε διάφορες φιλοσοφικές σχολές και ελευθεροτέκτων, με ενεργό παρουσία για πάνω από 60 χρόνια, μέλος της Θεοσοφικής Εταιρείας Ελλάδος και του Ordo Rosae Aureae. Δημοσίευσε άρθρα από πολύ νεαρή ηλικία, ενώ συνέγραψε και μετέφρασε πολλά φιλοσοφικά βιβλία. Η πρώτη του συγγραφική προσπάθεια ξεκινάει το 1936, με την ίδρυση από τον ίδιο του εκδοτικού οίκου "Βιβλιοθήκη της Σφιγγός". Αρχικά εξέδιδε σε τεύχη μικρής κυκλοφορίας την ομώνυμη περιοδική έκδοση, η οποία διανέμονταν σε συνδρομητές. Παρά τις περιορισμένες οικονομικές του δυνατότητες, ακολούθησε μία σημαντική πορεία μέχρι τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Έγραψε ή μετάφρασε πάνω από 100 τίτλους βιβλίων φιλοσοφίας. ΒιβλίαΕγκυκλοπαίδεια εσωτερισμού και αποκρύφου γνώσεως, εκδ. Διμελή, 2009 Εσωτερική θεογνωσία, εκδ. Διμελή, 2009 Θεμέλια βασιλικής τέχνης, εκδ. Διμελή, 2002 Ύμνοι φιλοσοφικοί και λειτουργικοί των αρχαίων Ελλήνων μυστών, εκδ. Ιδεοθέατρον, 1999 Η επιστήμη των δονήσεων, εκδ. Ιδεοθέατρον, 1999 Τεκτονικόν μουσείον, εκδ. Διμελή, 1999 Ο Πυθαγόρας και η μυστική διδασκαλία του Πυθαγορισμού, εκδ. Ιδεοθέατρον, 1999Μεταφράσεις έργωνΙουλιανός ο Παραβάτης, Εις μητέρα θεών. Εις βασιλέα ήλιον, εκδ. Ιδεοθέατρον, 1999 Sallustius Crispus, Gaius, Περί θεών και κόσμου, εκδ. Ιδεοθέατρον, 1999 Mallinger, Jean, Τα μυστικά των Πυθαγορείων. Τα απόρρητα εις τον Πλούταρχον, εκδ. Ιδεοθέατρον, 1998 Τα χαλδαϊκά λόγια ή χρησμοί, εκδ. Ιδεοθέατρον, 1998Επιμέλεια έργωνΠυθαγορείων ακούσματα και σύμβολα, εκδ. Ιδεοθέατρον, [επιμέλεια], 2005 Ιάμβλιχος, Τα θεολογούμενα της αριθμητικής, εκδ. Ιδεοθέατρον, [επιμέλεια], 1998 Ιστορικό αρχείο Πέτρου Γράβιγγερ Ιστορικό Αρχείο Πέτρου Γράβιγγερ, Πολύτιμες σημειώσεις από το παρελθόν Αρχειοθετήθηκε 2012-02-01 στο Wayback Machine., SV Νέα, Διμηνιαία Επίσημη έκδοση της ένωσης Ελλήνων Ραδιοερασιτεχνών, Σεπτ. - Οκτ. 2009, Αρ. Τεύχους 117, σελ. 30 (και εξώφυλλο)
Τουιλαέπα Σαϊλέλε Μαλιελεγκαόι

Ο Τουιλαέπα Αϊόνο Σαϊλέλε Μαλιελεγκαόι (Tuila'epa Aiono Sailele Malielegaoi) είναι οικονομολόγος, ο οποίος διατέλεσε πρωθυπουργός των Σαμόα από το 1998 ως το 2021. Γεννήθηκε στη Λέπα, στις 14 Απριλίου 1945, και ήταν ο πρώτος Σαμοανός που πήρε Πτυχίο Μάστερς. Συμπλήρωσε τις σπουδές του στη Νέα Ζηλανδία. Εργάστηκε για την ΕΟΚ. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής το 1980. Στη συνέχεια έγινε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και Υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση του Τοφιλάου Έτι Αλεσάνα. Μετά την παραίτηση του τελευταίου, έγινε πρωθυπουργός, στις 23 Νοεμβρίου 1998. Για κάποιο χρονικό διάστημα ήταν μαζί πρωθυπουργός και υπουργός Οικονομικών, τελικά όμως παραιτήθηκε από το υπουργείο Οικονομικών για να αφοσιωθεί στα πρωθυπουργικά του καθήκοντα.

 Κατά την πρωθυπουργία του δέχτηκε σφοδρή κριτική για την απόφαση της κυβέρνησής του να αλλάξει την κατεύθυνση κατά την οποία οδηγούν στην χώρα από τα δεξιά προς τα αριστερά. Η εν λόγω απόφαση πυροδότησε διαδηλώσεις εναντίον του νόμου (την μεγαλύτερη διαδήλωση στην ιστορία των νησιών) και οδήγησε στην ίδρυση του Λαϊκού Κόμματος της αντιπολίτευσης.Το Κόμμα Προστασίας των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων κέρδισε σαρωτική νίκη στις εκλογές του 2011, με 36 έδρες επί συνόλου 49 στο Κοινοβούλιο. Το εν λόγω κόμμα πέτυχε και νέα νίκη στις εκλογές του 2016. Η Φιαμέ Ναόμι Ματαάφα κέρδισε την πλειοψηφία στις εκλογές του 2021, αλλά ο πρωθυπουργός Μαλιελεγκαόι αρνήθηκε να εγκαταλείψει την εξουσία, οδηγώντας στη συνταγματική κρίση της Σαμόα το 2021. Η κρίση επιλύθηκε από το Εφετείο της Σαμόα στις 23 Ιουλίου 2021, το οποίο έκρινε ότι η Ματαάφα ήταν πρωθυπουργός από τις 24 Μαΐου. Ο Τουιλαέπα είναι και αθλητής της τοξοβολίας στόχου. Εκπροσώπησε την χώρα του στους Αγώνες του Νοτίου Ειρηνικού το 2007. Κατέκτησε ένα αργυρό μετάλλιο στο μικτό ομαδικό (mixed recurve team play). Γραφείο Πρωθυπουργού των Σαμόα
Έγκλημα στο Κολωνάκι (ταινία)

To Έγκλημα στο Κολωνάκι είναι ο τίτλος ασπρόμαυρης ελληνικής κινηματογραφικής ταινίας που γυρίστηκε το 1959. Ήταν παραγωγή της Τζαλ Φιλμ και σε σκηνοθεσία Τζανή Αλιφέρη. Το σενάριο είναι του γνωστού συγγραφέα αστυνομικών μυθιστορημάτων Γιάννη Μαρή και βασίστηκε στο ομότιτλο βιβλίο του που εκδόθηκε το 1953.

 Μετά τη δολοφονία του ζωγράφου Νάσου Καρνέζη, σε διαμέρισμα του Κολωνακίου, η αστυνομία συλλαμβάνει σαν ύποπτο τον χρηματιστή Κώστα Φλωρά, παλιό φίλο του ζωγράφου αλλά και σύζυγο της Ζανέτ, που είχε ερωτικό δεσμό με τον Καρνέζη. Ο γιος του (από πρώτο γάμο), Δημήτρης Φλωράς, αποφασίζει να βρει τον πραγματικό δολοφόνο, με τη βοήθεια δύο φίλων του, του δημοσιογράφου Μακρή που έλειπε μέχρι πρότινος στο εξωτερικό, του πολιτευτή Δέλιου και φυσικά του αστυνόμου Μπέκα. Οι υποψίες τους αρχικά στρέφονται στη Μυρτώ, την κόρη του πλοιάρχου Καψή τον οποίο εκτέλεσαν οι Γερμανοί στην Κατοχή, μετά από προδοσία του Καρνέζη. Η Μυρτώ αποδεικνύεται αθώα, ο Δημήτρης την ερωτεύεται και με τη βοήθειά της συνεχίζει τις έρευνες. Πολλές υποψίες πέφτουν και πάνω στον Τζόνι Παυλίδη, έναν ζιγκολό που διατηρεί σχέσεις με τη Ζανέτ, αλλά και στη Γαλλίδα οικονόμο του θύματος, τη Ζουλιέτ. Τελικά, το ζευγάρι Δημήτρης-Μυρτώ ανακαλύπτουν ότι ο ζωγράφος ηταν αρχηγός μιας σπείρας λαθρεμπόρων. Στη συνέχεια, δολοφονείται η Ζουλιέτ, που αποκαλύπτεται ότι ήταν κάποτε ερωμένη του Καρνέζη. Στο σημείο αυτό, εμφανίζεται ο Μπέκας, ο οποίος προλαβαίνει δολοφονική απόπειρα του ζευγαριού σε μια απόμερη βίλα. Χρήστος Τσαγανέας: Κώστας Φλωράς Μάρω Κοντού: Ζανέτ Μιχάλης Νικολινάκος: Νάσος Καρνέζης Ανδρέας Μπάρκουλης: Δημήτρης Φλωράς Γιάννης Μπέρτος: αστυνόμος Μπέκας Ελένη Χατζηαργύρη: μαντάμ Ζουλιέτ Γκέλυ Μαυροπούλου: Μυρτώ Καψή Στέφανος Στρατηγός: Τζόνι Παυλίδης Νάσος Κεδράκας: Σωτήρης Διονύσης Παπαγιαννόπουλος: Δέλιος Ράλλης Αγγελίδης: Γρηγόρης Άγγελος Μαυρόπουλος: δημοσιογράφος Μακρής Νικόλαος Παρασκευάς: Βαλμάς Παντελής Παλιεράκης: αστυνόμος Β' Νανά Γκάτση Ρένα Γαλάνη Νίκος Ξεπαπαδάκος Γιώργος Ζώης Σάββας Καλαντζής Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 18 Ιανουαρίου 1960 κόβοντας 68.097 εισιτήρια και κατατάχθηκε στην 9η θέση ανάμεσα σε 52 ταινίες της ίδιας σεζόν. Πρόκειται για την πρώτη εμφάνιση του αστυνόμου Μπέκα στον κινηματογράφο και για την πρώτη ταινία του είδους φιλμ νουάρ στα ελληνικά κινηματογραφικά πράγματα. Η ταινία γυρίστηκε με τον ίδιο τίτλο και ως τηλεοπτικό επεισόδιο σε δύο συνέχειες για τη σειρά Οι ιστορίες του αστυνόμου Μπέκα για τον τηλεοπτικό σταθμό Alpha TV την περίοδο 2006-2008. Στην ταινία παίζουν μαζί η Γκέλυ Μαυροπούλου και ο πατέρας της, Άγγελος Μαυρόπουλος. Στα εξωτερικά γυρίσματα της ταινίας που έγιναν στην Αθήνα περιλαμβάνονται η οδός Σκουφά στο Κολωνάκι, η πλατεία Κολωνακίου, το κτήριο της Βουλής και η πλατεία Συντάγματος, το καφέ Αίγλη στο Ζάππειο, ο κινηματογράφος Άστρον και η Βάρκιζα. Έγκλημα στο Κολωνάκι στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος Η αρχή της ταινίας στο YouTube
Μεγάλη τελετή

Η Μεγάλη Τελετή είναι ένα γουικανικό τελετουργικό που περιλαμβάνει τη συμβολική σεξουαλική επαφή με σκοπό την άντληση ενέργειας από την ισχυρή σύνδεση μεταξύ του θηλυκού και του αρσενικού. Είναι ένα ασυνήθιστο τελετουργικό, καθώς πραγματοποιείται όταν η σύναξη μαγισσών χρειάζεται ισχυρή πνευματική παρέμβαση για να τις/τους βοηθήσει σε μια δύσκολη περίοδο. Τις περισσότερες φορές αυτό γίνεται από τον Αρχιερέα και την Αρχιέρεια, αλλά και άλλοι συμμετέχοντες μπορούν να εκλέγονται για την εκτέλεση του τελετουργικού.

 Συμβολικά, η Αρχιέρεια βυθίζει το τελετουργικό μαχαίρι (το αρσενικό σύμβολο), σε ένα κύπελλο ή δισκοπότηρο (το θηλυκό σύμβολο) το οποίο είναι γεμάτο με κρασί και κρατείται από τον Αρχιερέα. Η Μεγάλη Τελετή συμβολίζει τη δημιουργία στην ένωση μεταξύ της Παρθένας Θεάς με τον Κερασφόρο Θεό, και έτσι είναι επίσης γνωστή ως τελετή της γονιμότητας. Μια ποικιλία τελετουργικών περιστάσεων απαιτούν την εκτέλεση της Μεγάλης Τελετής, όπως κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ του Μπελτέιν που εορτάζεται περίπου τη 1η Μαΐου στο βόρειο ημισφαίριο και την 1η Νοεμβρίου στο νότιο ημισφαίριο.
Παλαίκαστρο Λασιθίου

Το Παλαίκαστρο (επίσημο: το Παλαίκαστρον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Σητείας, στην Περιφεριακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Από το 1999 έως το 2010 ήταν έδρα του τότε Δήμου Ιτάνου. Βρίσκεται 18 χιλιόμετρα ανατολικά της Σητείας κοντά στον όρμο Γράντες σε υψόμετρο 35 μέτρα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 953 κατοίκους. Στην ευρύτερη περιοχή του Παλαικάστρου βρίσκονται αρχαιολογικά και ιστορικά μνημεία. Ιδιαίτερα γνωστό είναι το σπάνιο φοινικόδασος Βάι, που απέχει 7 χιλιόμετρα από τον οικισμό και η Μονή Τοπλού στα 6 χιλιόμετρα.

 Στην περιοχή Ρουσολάκκος, 2 χιλιόμετρα από το χωριό, στην παραλία Χιόνα, αποκαλύφθηκε από τις ανασκαφές που πραγματοποίησαν ο Άγγλοι αρχαιολόγοι R. C. Bosanquet και R. M. Dawkinns στις αρχές του 20ού αιώνα μια μινωική πόλη, η οποία άκμασε την υστερομινωική περίοδο, μέχρι τον 15ο αιώνα π.Χ.. Εδώ βρέθηκαν οι Μινωικές μήτρες του Παλαικάστρου και ο Κούρος Παλαικάστρου. Επίσης βρέθηκαν τάφοι της πρωτομινωικής και μεσομινωικής περιόδου. Το όνομα της πόλης δεν είναι γνωστό. Ο Paul Faure την ταύτισε με την αρχαία πόλη Δραγμό που αναφέρει ο Στέφανος ο Βυζάντιος. Στην πόλη αυτή βρισκόταν το ιερό του Δικταίου Δία, ένα από τα γνωστότερα της ανατολικής Κρήτης. Η λατρεία στο ιερό συνεχίστηκε μέχρι τους ρωμαϊκούς χρόνους. Στο ύψωμα Πετσοφάς, νοτιοανατολικά του Παλαίκαστρου, βρισκόταν σημαντικό ιερό κορυφής, στο οποίο βρέθηκαν ειδώλια λατρευτών.Κοντά στο φοινικόδασος του Βάι, βόρεια από το Παλαίκαστρο, βρίσκεται η αρχαία πόλη Ίτανος ή Ερημούπολη. Η ίδρυση της πόλης ανάγεται στα προϊστορικά χρόνια και αναφέρεται στα ομηρικά έπη. Η πόλη ήταν σημαντικό κέντρο διαμετακομιστικού εμπορίου και εξήγαγε πορφύρα, σπόγγους, γυαλί και αλιεύματα, ενώ η πόλη είχε έσοδα και από το ιερό του Δικταίου Δία. Η Ίτανος ήταν σε διαμάχη με την Πραισό και αργότερα με την Ιεράπυτνα. Η Ίτανος συνέχισε να είναι σημαντική πόλη κατά την ρωμαϊκή εποχή, μέχρι που καταστράφηκε τη βυζαντινή εποχή. Υπάρχουν ενδείξεις ότι η Ίτανος κατοικήθηκε και την ενετική εποχή.Επίσης, στο απομονωμένο ύψωμα Καστρί, κοντά στη θάλασσα, έχουν ανασκαφεί οικήματα της γεωμετρικής και ελληνιστικής εποχής. Στο ύψωμα Καστρί οι Ενετοί κατασκεύασαν οχυρό, το οποίο ονόμασαν Paleo Castro, για την προστασία των πλοίων που ελλιμενίζονταν στην περιοχή. Το φρούριο όμως εγκαταλείφθηκε και ο Εβλιγιά Τσελεμπή το 1688 αναφέρει ότι ήταν ερειπωμένο. Το χωριό του Παλαίκαστρου δεν υπήρχε κατά την ενετοκρατία. Αναφέρεται για πρώτη φορά στην απογραφή του 1881, με 143 χριστιανούς κατοίκους. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Το Παλαίκαστρο αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι, μαζί με τους οικισμούς Αγκάθια, Βίγλα, Κουρεμένος, Κυριαμάδι, Λύδια, Μερτύδια, Τοπλού, Χιώνα και Χοχλακιές αποτελούν την κοινότητα Παλαικάστρου αποτελούν που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ιτάνου του δήμου Σητείας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 953 κατοίκους. Οδηγός της ανατολικής Κρήτης Δήμος Ιτάνου
Γκέοργκ Κέρσενσταϊνερ

Ο Γκέοργκ Κέρσενσταϊνερ (Georg Kerschensteiner, 29 Ιουλίου 1854 - 15 Ιανουαρίου 1932) ήταν Γερμανός παιδαγωγός. Στην αρχή ήταν δάσκαλος και επιδόθηκε σε παιδαγωγικές μελέτες. Δημιούργησε πρώτος το λεγόμενο "σχολείο εργασίας" ή χειροτεχνικό σχολείο.

 "Die staatsbürgerliche Erziehung der deutschen Jugend" (1901) "Grundfragen der Schulorganisation" (Ζητήματα της σχολικής οργάνωσης, 1907) "Der Begriff der Arbeitsschule" (1912, Η ορολογία σχολείο εργασίας) "Charakterbegriff und Charaktererziehung" (Δημιουργία και μόρφωση χαρακτήρος, 1912) "Wesen und Wert des naturwissenschaftlichen Unterrichts" (1914) "Grundaxiom des Bildungsprozesses und seine Folgerungen für die Schulorganisation" (1917) "Die Seele des Erziehers und das Problem der Lehrerbildung" (1921) "Autorität und Freiheit als Bildungsgrundsätze" (1924) "Theorie der Bildung" (Θεωρία της Εκπαίδευσης, 1926) "Pädagogik der Gegenwart in Selbstdarstellung, 1" (1926)
Κουτσομούρα

Η κουτσομούρα (Mullus barbatus) είναι ψάρι που συγγενεύει με το μπαρμπούνι, με μόνη διαφορά ότι έχει κοφτό κεφάλι. Έχει μεγάλο κεφάλι και τα μάτια της βρίσκονται στην κορυφή του κεφαλιού της. Επίσης, έχει μικρό στόμα. Το χρώμα της είναι κόκκινο στη ράχη της, λευκό στην κοιλιά και ασημένιο στα πλευρά της. Έχει συνήθως μήκος 20 εκατοστά, με μέγιστο καταγεγραμμένο μήκος τα 33 εκατοστά.

 Η κουτσομούρα ζει σε βάθη που φτάνουν τα 300 μέτρα. Κυρίως ζει σε αμμώδεις ή λασπώδεις βυθούς. Απαντάται στον ανατολικό Ατλαντικό, από τα Βρετανικά Νησιά μέχρι τη Σενεγάλη, συμπεριλαμβανομένης της Μεσογείου και της Μαύρης Θάλασσας. Τρέφεται με καρκινοειδή, μαλάκια και σκουλήκια. Mullus barbatus barbatus fish base https://web.archive.org/web/20131209125508/http://gym-ag-efstr.les.sch.gr/Mullus%20barbatus.htm https://web.archive.org/web/20150730002622/http://geo-fishing.blogspot.gr/2011/09/blog-post_17.html
Κόκινο

Το Κόκινο (Кокино) είναι σημαντική αρχαιολογική θέση και μεγαλιθικό παρατηρητήριο που ανακαλύφθηκε το 2001 από τον αρχαιολόγο Γιόβιτσα Στανκόβσκι στη βορειοανατολική Βόρεια Μακεδονία, περίπου 30χλμ από την πόλη Κουμάνοβο, κοντά στο χωριό Στάρο Ναγκορίτσανε Πλάτος: 42.260000N Μήκος: 21.850000E. Οι ακριβείς συντεταγμένες της τοποθεσίας είναι 42.263546N, 21.953629E. Βρίσκεται 1030 μ. πάνω από τη στάθμη της θάλασσας στην κορυφή Τάτικιεφ Κάμεν και καλύπτει κυκλική περιοχή ακτίνας 100 μ. Η αρχαιολογική θέση είναι αρχαιότερη των 3.800 ετών. Τα αρχαιότερα αρχαιολογικά ευρήματα χρονολογούνται από την πρώιμη εποχή του χαλκού. Τα περισσότερα από τα ευρήματα ανήκουν στη μέση εποχή του χαλκού (κυρίως κεραμεικά αγγεία, μυλόπετρες και λιγοστά καλούπια). Επίσης, ανακαλύφθηκαν πολλές συσσωρεύσεις από την εποχή του σιδήρου. Η αρχαιοαστρονομική έρευνα έγινε από τον αρχαιολόγο Γιόβιτσα Στανκόβσκι. Τον Μάρτιο του 2010, έγινε δεκτή η πρόταση συμπερίληψης του μνημείου στα μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς από την UNESCO.

 Το Κόκινο συντίθεται από δύο τμήματα. Περιλαμβάνει ειδικούς λίθινους δείκτες που χρησιμοποιούνταν για την παρακολούθηση του ήλιου και της Σελήνης στον ανατολικό ορίζοντα. Το παρατηρητήριο χρησιμοποιούσε τη μέθοδο της στατικής παρατήρησης, με την παράλληλη σημείωση των θέσεων του Ήλιου κατά τα Ηλιοστάσια και τις Ισημερίες. Η NASA περιέλαβε την αρχαιολογική αυτή θέση στον κατάλογό της για τα αρχαία παρατηρητήρια το 2005. Αμπού Σίμπελ, Αίγυπτος Στόουνχεντζ, Μεγάλη Βρετανία Άνγκορ Βατ, Καμπότζη Κόκινο, Βόρεια Μακεδονία Κύκλος του Γκόσεκ, Γερμανία Μετά την ανακάλυψη ενός δικτύου 10 ναών στις βουνοκορφές της περιοχής Κουμάνοβο-Κράτοβο είναι πιθανή η ανακάλυψη ενός διακριτού πολιτισμού, που χρονολογείται στον 20ο-18ο αι, ΠΚΕ. Υπάρχουν σχεδιάσματα στους λίθους ιδιαίτερα αυτά του αετού και της χελώνας. Ανακαλύφθηκαν επίσης τουλάχιστον δέκα ζωόμορφα και ανθρωπόμορφα ειδώλια. Kokino, The official website of the observatory Kokino, Student project Kokino, Creative Direction by Gjoko Muratovski Kokino - Rock Outcrop in Macedonia Megalithic Observatory Kokino Kokino observatory should be protected Ancient Observatories: Timeless Knowledge by NASA (pdf, 736 KB) Macedonia's Megalithic Kokino Observatory Places 4th on NASA List (SETimes.com) Pictures from Kokino