IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Επιεικίδες

Οι Επιεικίδες ή Επικείδες (αρχαία ελληνικά: Ἐπιεικίδαι ή Ἐπικείδαι) (ο δήμος: Δήμος Επιεικιδών ή Δήμος Επικειδών) ήταν αρχαίος οικισμός και δήμος της Κεκροπίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας). Με το ίδιο όνομα (Επιεικίδες) ονομάζονταν και οι δημότες του δήμου αυτού.lol

 Πιθανώς η ονομασία του δήμου να προέρχεται από τη λέξη «επιεικής» (αρχαία ελληνικά: ἐπιεικής), δηλαδή ο άνθρωπος ο οποίος στην κρίση και την τιμωρία σφαλμάτων ή αδικημάτων είναι πιο ήπιος, ο συγκαταβατικός, ο πράος άνθρωπος. Ο δήμος των Επιεικιδών, θεωρείται ότι ήταν δήμος των Μεσογείων, χωρίς πάντως να έχει αποκλειστεί και η περίπτωση να ήταν δήμος του Άστεως. Η τοποθεσία του δήμου αυτού δεν έχει ακόμα ταυτιστεί επακριβώς με κάποια σημερινή περιοχή και παραμένει άγνωστη. Υπάρχουν διάφορες απόψεις ερευνητών που τον τοποθετούν σε διάφορες περιοχές της Αττικής, από τα βόρεια της Αθήνας, στη ευρύτερη περιοχή της Κηφισιάς, ως τα νότια, σε περιοχές κοντά στη Γλυφάδα.Ο ερευνητής του 19ου αιώνα Διονύσιος Σουρμελής, πίστευε ότι ο δήμος Επιεικιδών βρίσκονταν στην περιοχή Κακουργιάνοι. Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Κεκροπίδας φυλής, συμμετείχε με 1 βουλευτή στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη περίοδο (307/306 – 224/223 π.Χ.) ο δήμος είχε επίσης 1 βουλευτή στη Βουλή των 600, αλλά κατά τα έτη 303/302 π.X. και 281/280 π.Χ. ο δήμος δεν είχε βουλευτή στην αρχαία Βουλή. Στις επόμενες περιόδους: Την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.), την τέταρτη περίοδο (201/200 π.Χ. – 126/127), καθώς και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) παραμένει άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων. Ο δημότης των αρχαίων Επιεικιδών ονομαζόταν Επιεικίδης. Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από το δήμο των Επιεικιδών, όπως ο Δημήτριος ο Επιεικίδης γιος του Απολλωνίου, ο Διογένης ο Επιεικίδης, ο Διονύσιος ο Επιεικίδης γιος του Διονυσίου κ.α. Αρχαία Αθήνα Κεκροπίδα φυλή Πρωτογενείς πηγές * Ελληνικές επιγραφές - IG Επιεικιδ Attica (IG I-III) & IG II² 1790Δευτερογενείς πηγές Epieicidae, στην ιστοσελίδα: referenceworks.brillonline.com, John S. Traill: The political organization of Attica: a study of the demes, trittyes, and phylai, and their representation in the Athenian Council,“Attica”, (11, 20, 51, 62, 70, 110 no. 39, table 7) Princeton: American School of Classical Studies at Athens (ASCSA), 1975, (ISBN 978-0-87661-514-0) John S. Traill: Demos and trittys. Epigraphical and topographical studies in the organization of Attica. Athenians Victoria College, Toronto 1986, p. 135. «Epieikidai». www.ancientworlds.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 30 Απριλίου 2015. Επικείδαι, στην ιστοσελίδα: www.ygeiaonline.gr
Πρόσοψη

Πρόσοψη ονομάζεται γενικά η εξωτερική πλευρά ενός κτηρίου, συνήθως η μπροστινή. Στην αρχιτεκτονική, η πρόσοψη ενός κτιρίου είναι συχνά η πιο σημαντική πτυχή από άποψη σχεδιασμού, καθώς θέτει τον τόνο για το υπόλοιπο κτήριο. Από την άποψη της μηχανικής ενός κτιρίου, η πρόσοψη έχει επίσης μεγάλη σημασία λόγω των επιπτώσεών της στην ενεργειακή απόδοση. Για ιστορικής σημασίας προσόψεις, πολλοί τοπικοί πολεοδομικοί κανονισμοί ή άλλοι νόμοι περιορίζουν ή απαγορεύουν σε μεγάλο βαθμό την αλλαγή τους.

 Ήταν αρκετά συνηθισμένο κατά τη διάρκεια της αρχιτεκτονικής εποχής Γεωργίου να προστίθεται νέα πρόσοψη σε υφιστάμενες κατοικίες σε αγγλικές πόλεις. Προσθήκη προσόψεων σε παλαιότερες κατασκευές έχει συμβεί και σε άλλα μέρη: στο Σαντιάγκο ντε Κομποστέλα, η Casa do Cabido χτίστηκε για να ταιριάζει με το αρχιτεκτονικό στυλ της πλατείας, και η κύρια πρόσοψη του καθεδρικού ναού, που βλέπει στην Praza do Obradoiro, στην πραγματικότητα περικλείει και κρύβει το παλαιότερο Portico of Glory. Στα σύγχρονα ψηλά κτήρια, οι εξωτερικοί τοίχοι συχνά διακόπτονται από τσιμεντένιες πλάκες δαπέδου. Παραδείγματα περιλαμβάνουν τοίχους από προκατασκευασμένο σκυρόδεμα. Η πρόσοψη μπορεί μερικές φορές να παρέχει αντιπυρική προστασία, για παράδειγμα, εάν δύο κτίρια είναι πολύ κοντά μεταξύ τους, για να μειωθεί η πιθανότητα εξάπλωσης πυρκαγιάς από το ένα κτίριο στο άλλο. Σε γενικές γραμμές, τα συστήματα πρόσοψης που αιωρούνται ή συνδέονται με τις προκατασκευασμένες πλάκες από σκυρόδεμα είναι κατασκευασμένα από αλουμίνιο (επικαλυμμένο με σκόνη ή ανοδιωμένο) ή ανοξείδωτο ατσάλι. Τα τελευταία χρόνια έχουν χρησιμοποιηθεί μερικές φορές πιο πλούσια υλικά όπως το τιτάνιο, αλλά λόγω του κόστους και της ευαισθησίας τους στη βαφή των άκρων των πάνελ, δεν έγιναν δημοφιλή.
Πασοκοποίηση

Με τον όρο Πασοκοποίηση (διεθνώς Pasokification) περιγράφεται η μείωση της εκλογικής επιρροής των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων στην Δυτική Ευρώπη κατά τη δεκαετία του 2010 και η ταυτόχρονη ανάδυση εθνικιστικών, αριστερών ή δεξιών εναλλακτικών. Ο όρος προέρχεται από το ΠΑΣΟΚ του οποίου η εκλογική δύναμη έπεσε από το 44% στις εθνικές εκλογές του 2009 στο 5% το 2012 εξαιτίας του χειρισμού της κρίσης του ελληνικού δημοσίου χρέους. Στο ίδιο διάστημα, ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. παρουσίασε αύξηση του εκλογικού ποσοστού και της επιρροής του. Έκτοτε ο όρος χρησιμοποιήθηκε σε παρόμοιες μειώσεις που υπέστησαν πολλά άλλα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα.

 Πασοκοποίηση θεωρείται ότι υπέστη το Σοσιαλιστικό Κόμμα στη Γαλλία μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 2010, όπως και στις γαλλικές περιφερειακές εκλογές του 2015, οπότε αναδείχθηκε τρίτο με βάση τον αριθμό των ψήφων που έλαβε κατά τη διάρκεια του πρώτου γύρου των εκλογών (μέχρι τότε το κόμμα κατελάμβανε την πρώτη ή δεύτερη θέση σε αριθμό ψήφων). Το κόμμα αυτό έχασε τις περισσότερες έδρες του στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2017, στον πρώτο γύρο των οποίων έλαβε μόλις το 10% των ψήφων. Οι προεδρικές εκλογές του 2017 ήταν επίσης χωρίς προηγούμενο, καθώς κανένας υποψήφιος των δύο παραδοσιακών μεγάλων κομμάτων (Σοσιαλιστικό και Ρεπουμπλικανικό) δεν πέρασε στον δεύτερο γύρο. Το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (SPD) πέτυχε το χειρότερο ιστορικό αποτέλεσμά του στις ομοσπονδιακές εκλογές του 2017, αποσπώντας μόνο το 20,5% των ψήφων. Το 2018, αφού το κόμμα εντάχθηκε σε μεγάλο κυβερνητικό συνασπισμό με την Χριστιανοδημοκρατική Ένωση (CDU) της Άνγκελας Μέρκελ, τον τρίτο από το 2005, υπέστη σειρά εκλογικών αποτυχιών στις περιφερειακές εκλογές της Βαυαρίας και της Έσσης, όπου ουσιαστικά έχασε το στάτους του παγγερμανικά δεύτερου μεγαλύτερου κόμματος. Παράλληλα, το κόμμα κυμαινόταν περί το μόλις 14% στις δημοσκοπήσεις που διεξάγονταν σε εθνικό επίπεδο, στις οποίες συχνά βρισκόταν πίσω από τους Πράσινους (Grüne) και την Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD). Το Ελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα επανήλθε στο ομοσπονδιακό κοινοβούλιο, ενώ η Αριστερά (Die Linke) σημείωσε επίσης μικρά κέρδη. Το Εργατικό Κόμμα έπεσε από τις 33 στις 7 έδρες μετά τις γενικές εκλογές του 2016. Το Δημοκρατικό Κόμμα έχασε 227 έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων και 65 έδρες στη Γερουσία στις γενικές εκλογές του 2018. Το Εργατικό Κόμμα έχασε σημαντική επιρροή στις γενικές εκλογές του 2017 με το μερίδιο ψήφων του να μειώνεται από το 25% (στις προηγούμενες εκλογές) στο 6%. Το Σκωτικό Εργατικό Κόμμα κατείχε την πλειοψηφία των σκωτσέζικων εδρών του Κοινοβουλίου του Ουεστμίνστερ από τις γενικές εκλογές του 1964 έως τις αυτές του 2015, στις οποίες το Εθνικό Κόμμα της Σκωτίας κέρδισε 56 από τις 59 έδρες και στη συνέχεια 35 από τις 59 έδρες στις γενικές εκλογές του 2017. Το Εργατικό Κόμμα αντέδρασε στην παρακμή των κεντροαριστερών πολιτικών κομμάτων σε ολόκληρη την Ευρώπη εκλέγοντας στην ηγεσία του τον Τζέρεμι Κόρμπιν, σε μια προσπάθεια να συνεχίσει να υπάρχει στην ευρωπαϊκή πολιτική. Η ηγεσία του Κόρμπιν χαρακτηρίστηκε ως πιο αριστερή από αυτή των προκατόχων του της εποχής των «Νέων Εργατικών».
Ντάριο Λο Μπόσκο

Ο Ντάριο Λο Μπόσκο (ιταλικά: Dario Lo Bosco, γεννηθείς στις 3 Ιανουαρίου 1960 στο Ραφφαντάλι) είναι Ιταλός διευθυντής εταιρίας και λέκτορας, καθώς και ο πρώην πρόεδρος του Ιταλικού Σιδηροδρομικού Δικτύου Rete Ferroviaria Italiana και της Σικελικής Μεταφορικής Εταιρείας Azienda Siciliana Trasporti.

 Αποφοίτησε από τις επιστήμες μηχανικών στο Πανεπιστήμιο του Παλέρμο το 1984. Αρχικά ήταν αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Ρηγίου Καλαβρίας, στη συνέχεια κατέστη μόνιμος καθηγητής Κατασκευής Δρόμων, Σιδηροδρόμων και Αεροδρομίων, ενώ έφτασε το 2001 να γίνει αναπληρωτής κοσμήτωρ της σχολής μηχανικών μέχρι το 2006. Το 1997 διορίστηκε επίτροπος της Σικελικής Εταιρείας Μεταφορών από τον Πρόεδρο της Περιφέρειας της Σικελίας, Τζουζέππε Προβεντσάνο, της περιφερειακής δημόσιας εταιρείας εξωαστικών μεταφορών. Παρέμεινε πρόεδρος με τον Άντζελο Καποντικάζα και τον Σαλβατόρε Κουφφάρο, συμπολίτη του, και ήταν επίσης ο διευθύνων σύμβουλός του. Επιβεβαιωμένο αργότερα από τους διαδόχους του, Ραφφαέλε Λομπάρντο και Ροζάριο Κροτσέττα. Από το 2007 έως τον Δεκέμβριο του 2012 διετέλεσε και Πρόεδρος του Λιμεναρχείου Μεσσήνης. Εκείνη τη χρονιά εξελέγη στο διοικητικό συμβούλιο της Γενικής Συνομοσπονδίας Ιταλικής Βιομηχανίας του Παλέρμο. Στις 8 Ιανουαρίου 2013, ο Πρόεδρος Κροτσέττα τον διόρισε έκτακτο επίτροπο του εμπορικού επιμελητηρίου της Κατάνιας έως τις 18 Ιανουαρίου 2014. Το 2010 έγινε πρόεδρος του Ιταλικού Σιδηροδρομικού Δικτύου, μιας μετοχικής εταιρείας που ανήκει 100% στους Ιταλικούς Σιδηροδρόμους του Κράτους με καθήκοντα διαχειριστή της εθνικής σιδηροδρομικής υποδομής της οποίας ήταν διευθυντής από το 2002.
Προφήτης Ελισσαίος Αχαΐας

Ο Προφήτης Ελισσαίος είναι μικρός πεδινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Αλισσού, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Δύμης ως τμήμα του πρώην δημοτικού διαμερίσματος Αλισσού. Η περιοχή εξυπηρετείται από τις 29 Φεβρουαρίου 2020 από τη Γραμμή 2 του Προαστιακού Σιδηρόδρομου Πάτρας μέσω της στάσης "Αλισσός / Alissos".

 Πήρε την ονομασία του από το ομώνυμο ξωκλήσι που βρίσκεται στην περιοχή. Στη θέση που βρίσκεται το σημερινό ξωκλήσι του Προφήτη Ελισσαίου υπήρχε παλαιότερος ναός, πιθανόν μεταβυζαντινής εποχής. Πρόκειται για σχετικά καινούριο οικισμό καθότι αναγνωρίστηκε ως τέτοιος στις 14/03/1971. Όταν απογράφηκε για πρώτη φορά το 1971, δεν επρόκειτο στην ουσία για οικισμό αλλά αφορούσε την εκεί αγροτοσχολή με επωνυμία «Αδαμάντειον Εκπαιδευτικόν Ίδρυμα», η οποία, όταν έκλεισε, οδήγησε στην μη απογραφή του ως οικισμού το 1981· Από το 1991 κ.εξ. απογράφεται αδιάκοπα ως οικισμός έχοντας μόνιμο πληθυσμό. Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Ελισσαίος. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Προφήτη Ελισσαίου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 14/06/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Αλισσού Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/06/2018.
Βαλερί Μαρτσένκο

Ο Βαλερί Μαρτσένκο (ουκρανικά: Валерій Марченко‎; 16 Σεπτεμβρίου 1947 - 7 Οκτωβρίου 1984) ήταν ποιητής, δημοσιογράφος, μεταφραστής και μέλος της Ουκρανικής Ομάδας Ελσίνκι. Ο Βαλερί Μαρτσένκο γεννήθηκε σε μια μορφωμένη οικογένεια. Ο παππούς του, Μιχαήλο Μαρτσένκο, ήταν ο πρώτος σοβιετικός κοσμήτορας του Πανεπιστημίου του Λβιβ. Η μητέρα του ήταν καθηγήτρια λογοτεχνίας. Ο Βαλερί Μαρτσένκο ολοκλήρωσε την Ακαδημία Τεχνών του Κιέβου και εργάστηκε στην εφημερίδα Λογοτεχνική Ουκρανία (Ουκρανικά: Літературна Україна) ως μεταφραστής. Μετάφρασε στα ουκρανικά από το Αζερμπαϊτζάν και τα πολωνικά. Η ειδικότητά του ήταν οι λογοτεχνικές σχέσεις Αζερμπαϊτζάν-Ουκρανίας. Στις 25 Ιουνίου 1973, ο Μαρτσένκο συνελήφθη και κατηγορήθηκε για αντισοβιετική κινητοποίηση και προπαγάνδα, κυρίως για τρία άρθρα που έγραψε, καθώς και για τις προσπάθειές του να δημοσιοποιήσει το έργο του Ιβάν Τζιούμπα Διεθνισμός ή Ρωσικοποίηση; στην Ουκρανία. Στις 29 Δεκεμβρίου 1973, ο Μαρτσένκο καταδικάστηκε σε έξι χρόνια φυλάκιση και δύο χρόνια εξορία.

 Κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του στο σοβιετικό σύστημα φυλακών, ο Μαρτσένκο εργάστηκε ως αρχειοφύλακας για όλα όσα έβλεπε. Συνέλεγε και δημοσίευσε προσωπικούς λογαριασμούς για την καθημερινή ζωή των κρατουμένων, συνεντεύξεις και εκθέσεις. Επίσης, μετέφρασε πολλά έργα στα ουκρανικά, όπως η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας των Ηνωμένων Πολιτειών, καθώς και έργα των Ρόμπερτ Μπερνς, Βολταίρου και Έντγκαρ Άλλαν Πόε. Στις 23 Οκτωβρίου 1983, ο Μαρτσένκο συνελήφθη για δεύτερη φορά και κατηγορήθηκε ξανά σύμφωνα με το άρθρο 62 του Ποινικού Κώδικα της UkSSR για «Αντισοβιετική κινητοποίηση και προπαγάνδα». Επικηρυγμένος ως επικίνδυνος δράστης, καταδικάστηκε σε δέκα χρόνια φυλάκιση και πέντε χρόνια εξορία. Κρατήθηκε σε τρομερές συνθήκες, όπου αρρώστησε. Λόγω της διεθνούς πίεσης για την ελευθερία των δημοσιογράφων, του επετράπη να μετακομίσει από τον καταυλισμό σε ένα νοσοκομείο. Ωστόσο, ήταν ήδη πολύ αργά. Στις 7 Οκτωβρίου 1984 ή περίπου, ο Βαλερί Μαρτσένκο πέθανε σε νοσοκομείο του Λένινγκραντ. Ο Βαλερί Μαρτσένκο είναι θαμμένος στο χωριό Χάντε, στην περιφέρεια Κιέβου. Σήμερα, υπάρχει ένα μουσείο αφιερωμένο στη ζωή και το έργο του Βαλερί Μαρτσένκο στο σχολείο Νο. 175 του Κιέβου. Τον Οκτώβριο του 2017 η «Διεθνής Πλατεία» της σοβιετικής εποχής στην ουκρανική πρωτεύουσα Κίεβο μετονομάστηκε σε Πλατεία Βαλερί Μαρτσένκο προς τιμήν του.
Ομογενή μίγματα

Ομογενή μείγματα ονομάζουμε τα μείγματα στα οποία δεν μπορούμε να διακρίνουμε με γυμνό μάτι ή κοινό μικροσκόπιο τα επιμέρους συστατικά τους. Τα υγρά ομογενή μείγματα ονομάζονται και διαλύματα.

 Κρασί Αέρας που αναπνέουμε Καθαριστικό Πιάτων Μελάνι Αναψυκτικά Αλατόνερο κρασί και νερό νερό και μελάνι Ζαχαρόνερο Τσάι Νερό βρύσης Νερό θαλασσινό ξύδι μπύρα κέρματα(κράμα) βενζίνη οινόπνευμα(υγρή αλκοόλη σε νερό) ιδρώτας δάκρυα Λιοδάκης Στυλιανός. Αναλυτική Χημεία, Παπασωτηρίου, 2001, ISBN 9607510860.
Σπύρος Τρικούπης

Ο Σπύρος Τρικούπης (Αθήνα, 1888 - Αράχωβα, 12 Ιανουαρίου 1945) ήταν Έλληνας λογοτέχνης, δικηγόρος και πολιτευτής, γιος του Κωνσταντίνου Τρικούπη και γόνος της αρχοντικής και ιστορικής οικογένειας Τρικούπη.

 Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1888. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και αναγορεύθηκε διδάκτωρ το 1912. Έπειτα ασχολήθηκε με τα γράμματα και το θέατρο, ενώ υπήρξε εκδότης του φιλολογικού περιοδικού "Δάφνη". Συνεργάσθηκε με όλα σχεδόν τα περιοδικά που εκδίδονταν από το 1910 μέχρι το 1916, όπως "Νουμάς", "Πινακοθήκη", "Παναθήναια", και άλλα αθηναϊκά έντυπα. Το 1916 έγραψε το βιβλίο "Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο", με νομικά θέματα που αφορούσαν κυρίως την Ελλάδα. Την περίοδο 1912-1920 άσκησε τη δικηγορία, και το 1920 διορίσθηκε αρχικώς, διευθυντής Εμπορίου και Βιομηχανίας στο Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας, και στη συνέχεια γενικός γραμματέας αυτού. Εργάσθηκε για την κατάρτιση του χρηματιστηριακού και ασφαλιστικού κώδικα, καθώς και για την ψήφιση διάφορων οικονομικών μέτρων. Μετά το θάνατο του πατέρα του, πολιτεύθηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του το Μεσολόγγι, αναλαμβάνοντας την ηγεσία του τοπικού κόμματος, εκλεγόμενος συνεχώς βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας από το 1926. Το 1932, επί κυβερνήσεως Παναγή Τσαλδάρη, διορίσθηκε αρχικά Υφυπουργός Εθνικής Οικονομίας και έπειτα Υπουργός Γενικός Διοικητής της Ηπείρου. Μετά τις βουλευτικές εκλογές στις 5 Μαρτίου 1933, εκλέχθηκε αντιπρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων. Στη συνέχεια διετέλεσε το 1933 στην Κυβέρνηση Παναγή Τσαλδάρη, αρχικά Υφυπουργός Γενικός Διοικητής Ηπείρου, και έπειτα ξανά Υπουργός Γενικός Διοικητής Ηπείρου. Κατά τα Δεκεμβριανά συνελήφθη από τους μαχητές του Ελληνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (ΕΛΑΣ), οι οποίοι τον απήγαγαν ως όμηρο στην Αράχωβα, όπου και τον εκτέλεσαν ως πολιτικό αντίπαλο στις 12 Ιανουαρίου 1945. Γιος του ήταν ο Κωνσταντίνος Σ. Τρικούπης.
Σημαία του Ηνωμένου Κράτους των Ιονίων Νήσων

Η Σημαία του Ηνωμένου Κράτους των Ιονίων Νήσων χρησιμοποιήθηκε από το 1815 έως το 1864. Η σημαία αποτελείται από μια Βρετανική μπλε σημαία και το Σταυρό της Ένωσης, μαζί με το εθνόσημο του προηγούμενου κράτους στο οποίο υπάγονταν τα Ιόνια Νησιά, της Επτανήσου Πολιτείας. Η σημαία περιέχει ως κάλυμμα ένα κόκκινο περίγραμμα.

 Το Ηνωμένο Κράτος των Ιονίων Νήσων δημιουργήθηκαν ως αποτέλεσμα της Συνθήκης των Παρισίων το 1815 στο Συνέδριο της Βιέννης ως προτεκτοράτο υπό την προστασία του Ηνωμένου Βασιλείου. Στο άρθρο 1 του τμήματος 6 της συνθήκης, δηλώθηκε ότι η σημαία των Ιονίων Νήσων θα είναι η σημαία της Επτανήσου πολιτείας (Λιοντάρι του Αγίου Μάρκου κρατώντας μια αγία Γραφή σε μπλε φόντο, με το Σταυρό της Ένωσης πάνω στα αριστερά για να συμβολίζει την προστάτιδα δύναμη. Για μια πενηνταετία (1815 - 1864), η σημαία του Ηνωμένου Κράτους των Ιονίων Νήσων χρησίμευε ως σημαία ευκαιρίας για τα ελληνικά πλοία που φιλοδοξούσαν να απολαύσουν την προστασία της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Η σημαία χρησιμοποιήθηκε για την εμπορική ναυτιλία στη Μαύρη Θάλασσα και την Ανατολική Μεσόγειο. Ο Βρετανός πρέσβης στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, Πέρσι Σμάιθ, 6ος Υποκόμης του Στράνγκφορντ, ήταν ενοχλημένος από αυτό και έγραψε την αντίθεση του, αναφέροντας ότι "Οι υπήκοοι των Ιονίων Νήσων πρέπει να διδάσκονται ότι η σημαία τους είναι πολύ αξιοπρεπής για να μετατραπεί σε ένα απλό θέμα περιστασιακής άνεσης". Το 1864, σύμφωνα με την Συνθήκη του Λονδίνου, τα Ιόνια Νησιά παραχωρήθηκαν στο Βασίλειο της Ελλάδας, ως μια χειρονομία καλής θέλησης αφού ο Πρίγκιπας Αλφρέδος αρνήθηκε να δεχθεί το ελληνικό θρόνο, παρά την μεγάλη δημοτικότητα που είχε στον ελληνικό λαό. Μετά την προσάρτηση των Ιονίων Νήσων, η σημαία του Ηνωμένου Κράτους σταμάτησε να έχει επίσημο καθεστώς και αντικαταστάθηκε με τη σημαία της Ελλάδας.
Ιράν Καστίγιο

H Ιράν Καστίγιο (Irán Castillo Pinzón, 4 Ιανουαρίου 1977 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός και τραγουδίστρια.Η καριέρα της ξεκίνησε τη δεκαετία του 1990, μετά από τους ρόλους της στις τηλενουβέλες Agujetas de color de rosa, Confidente de Secundaria και Preciosa.

 Ángeles blancos - 1990, ως Μπιέλα Mujer, casos de la vida real - 1991/97, (5 επεισόδια) El club de Gaby - 1993 Entre la vida y la muerte - 1993, ως Ανίτα Agujetas de color de rosa - 1994, ως Σεσίλια ¡Qué chavas! - 1994 Más allá del puente - 1994, ως Ιράν Retrato de familia - 1995/96, ως Κριστίνα Πρεσιάδο Μαρισκάλ Confidente de secundaria - 1996, ως Γιάκι Mi pequeña traviesa - 1997, ως Πρεσιόσα Preciosa - 1998, ως Πρεσιόσα Ρουίς Soñadoras - 1998, ως Άνα Λινάρες ¡Qué vivan los muertos! - 1998 (ταινία) Locura de amor - 2000, ως Νατάλια Σαντοβάλ El derecho de nacer - 2001, ως Ισαμπέλ Κριστίνα Αρμαντέρος ντελ Χούνκο Aventuras en el tiempo - 2001, ως Ασουσένα La segunda noche - 2001, ως Ροσαλία (ταινία) El tigre de Santa - 2002, ως Χούλια Γκλόρια Γκαλίσια (ταινία) Clase 406 - 2002, ως Μαγδαλένα Ριβέρα Amar otra vez - 2004, ως Ρόσιο Χουέρτας Γκουσμάν Rebelde - 2004 Alborada - 2005, ως Καταλίνα Εσκομπάρ ι Ντίας Amor xtremo - 2006, ως Μελίσα (ταινία) Efectos secundarios - 2006, ως Γκαμπριέλα (ταινία) El secuestro - 2007, ως Ντιάνα (τηλ. ταινία) Mundo de fieras - 2006/07, ως Σεσίλια (12 επεισόδια) El Pantera - 2007/09, ως Ροσάουρα (16 επεισόδια) Mujeres Asesinas - 2008, ως Μόνικα Φερνάντες, Επεισόδιο: "Μόνικα, Η εγκλωβισμένη" (Σεζόν 1, Επεισόδιο 2) Chiles xalapeños - 2008, ως Σαρίτα (ταινία) Victorio - 2008, ως Γκαμπριέλα (ταινία) Sabel Redemption - 2009, ως Ίσχα (ταινία) Cabeza de buda - 2009, ως Ανχέλικα (ταινία) Contraluz - 2010, ως Χιμένα (ταινία μικρού μήκους) Viernes de Ánimas: El camino de las flores - 2011, (ταινία) Bittersweet Sin-phony - 2011, ως Σοφία (ταινία μικρού μήκους) Morgana - 2012, ως Ντανιέλα (ταινία) 31 días - 2013, ως Έυα Σαγαρρόντο (ταινία) Los secretos de Lucía - 2013, ως Λουσία Ρέινα Que te perdone Dios - 2015, ως Ρενάτα Γλόρες ντελ Άνχελ (νεαρή), (5 επεισόδια) Por Siempre Joan Sebastian - 2016, ως Σελίνα Εσπάρσα, (5 επεισόδια) Hasta que te conocí - 2016, ως Μαρία Ρομέρο El Bienamado - 2017, ως Σαντίνα Σαμπέριο Κάστρο Tiempos Nuevos (1997) Tatuada en tus besos (1999) "Amanecer" (2014) Tiempos Nuevos (1997) Yo Por El Locos De Amor La Flor Del Paraíso Tatuada en tus besos (1999)Por Ti, Por Mi Sola No Vendrá Di Que No Y Pienso En TiAmanecer (2014) Sabes Que Libertad Amandote from Confidente de Secundaria (1995) Confidente De Secundaria from Confidente De Secundaria (1995) Feliz Navidad from Estrellas de Navidad (1997) Girando En El Tiempo from Preciosa (1998) Ιράν Καστίγιο στην IMDb Iran Castillo's Official website
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1939-40

Η Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1939-40 ήταν η 6η έκδοση της Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε o ΑΠΟΕΛ για 5η φορά στην ιστορία του.

 Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1939-40 συμμετείχαν 6 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Δεν ίσχυσε η διαβάθμιση στη Β΄ κατηγορία (στην οποία συμμετείχαν οι αναπληρωματικές ομάδες των ομάδων της Α΄ κατηγορίας). Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Σε σχέση με το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1938-39, στο πρωτάθλημα της περιόδου 1939-40 δεν συμμετείχε ο Άρης Λεμεσού, ο οποίος δεν δήλωσε συμμετοχή. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν. Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=2 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος: Ο αγώνας Τουρκική Λέσχη-Ολυμπιακός δεν έγινε. De Dekker, Guy (6 Ιανουαρίου 2005). «Cyprus - List of Final Tables 1931-1998». RSSSF. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2015. Γαβριηλίδης, Μιχάλης· Παπαμωυσέως, Στέλιος (2001). Ένας αιώνας Κυπριακό ποδόσφαιρο. Λευκωσία: Ο Συγγραφέας. σελ. 39. ISBN 9963-8720-1-8. Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1939-40
Κάτω Πλατανόβρυση Αχαΐας

Η Κάτω Πλατανόβρυση είναι μικρός οικισμός και ανήκει στην Κοινότητα Πλατανόβρυσης του Δήμου Ερυμάνθου στο Νομό Αχαΐας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 280 μέτρων περίπου και απέχει οδικώς από την Πάτρα 15 χλμ. περίπου.

 Είναι σχετικά καινούριος οικισμός. Οι κάτοικοί του εγκαταστάθηκαν εκεί προερχόμενοι από την γειτονική Πλατανόβρυση Αχαΐας. Αναγνωρίστηκε ως οικισμός στις 17/03/1991 και έκτοτε αποτελεί τμήμα της Κοινότητας Πλατανόβρυσης σε όλες τις διοικητικές μεταβολές. Η περιοχή που βρίσκεται ο σύγχρονος οικισμός ταυτίζεται με την προϋπάρχουσα θέση "Χάνι Κουρλαμπά" ή απλά "Κουρλαμπά", από το ομώνυμο χάνι που υπήρχε εκεί στα μετεπαναστατικά χρόνια, τοπωνύμιο που διατηρείται ακόμα και σήμερα. Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Νίκος Τόμπρος, «Ταξιδεύοντας στον Μοριά κατά την περίοδο της οθωμανικής κυριαρχίας: Παρόδιοι σταθμοί και χώροι φιλοξενίας» στο: Πρακτικά 3ου Διεθνούς Συνεδρίου Ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών, Η Πελοπόννησος κατά την Τουρκοκρατία και τη Βενετοκρατία (1460-1821), Γαστούνη 5-7 Σεπτεμβρίου 2008 (υπό έκδοση) (ηλεκτρονικό έγγραφο. απαιτείται σύνδεση). Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Κουρλαμπά. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κάτω Πλατανόβρυσης Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 11/11/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Πλατανόβρυσης Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 10/11/2017. Η Παναγία της Μέτζενας. Ο ναός είναι σε σχέδιο βυζαντινής τρίκλιτης Βασιλικής - Δείτε το video
Άγιοι Ταξιάρχες Λακωνίας

Οι Άγιοι Ταξιάρχες είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Λεΐμονα, της δημοτικής ενότητας Σκάλας, του δήμου Ευρώτα, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Λακεδαίμονος του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου. Μέχρι το 1928 ο οικισμός ονομαζόταν Σεϊδαλί.

 Οι Άγιοι Ταξιάρχες είναι πεδινός οικισμός στη νοτιοκεντρική Λακωνία, στη δυτική όχθη του Ευρώτα, μετά τη Σκάλα και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 5. Απέχει 48 χλμ. περίπου ΝΑ. της Σπάρτης. Ως Σεϊδαλί Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 και προσαρτήθηκε στον δήμο Τρινάσου του νομού Λακωνίας. Το 1899 πέρασε στον νομό Λακεδαίμονος και το 1909 οριστικά στον νομό Λακωνίας. Το 1912 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λεήμονα και, το 1928, μετονομάστηκε σε Άγιοι Ταξιάρχες Ως Άγιοι Ταξιάρχες Με το ΦΕΚ 102Α - 05/07/1994 αποσπάστηκε από την κοινότητα Λεήμονα και προσαρτήθηκε στον δήμο Σκάλας Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Σκάλας και προσαρτήθηκε στον δήμο Ευρώτα(Πηγή: ) Η εκκλησία των Αγίων Ταξιαρχών, με τρίτοξο καμπαναριό, στο κέντρο του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Ψευταίικα Αχαΐας

Τα Ψευταίικα είναι οικισμός της Αχαΐας και βρίσκεται σε υψόμετρο 193 μέτρων, κοντά στα όρια των νομών Αχαΐας και Ηλείας. Εγγύς του βρίσκονται οι οικισμοί Αγία Μαρίνα, Δάφνη, Κάνδαλος και Μιχόι. Αποτελεί στην ουσία συνοικία του Μιχοΐου της Δημοτικής Ενότητας Λαρισσού (Λαρίσου) και ανήκει στον καλλικρατικό Δήμο Δυτικής Αχαΐας. Αναγνωρίστηκαν ως οικισμός το 1991, αν και σύμφωνα με μαρτυρίες κατοικούνται από παλιά αλλά μόλις τις τελευταίες δεκαετίες άρχισαν να απογράφονται αυτόνομα κατόπιν της αναγνώρισής τους ως οικισμού. Κατά την απογραφή του 2011 είχαν 4 κατοίκους.

 Οι οικιστές της περιοχής έλκουν την καταγωγή τους από την περιοχή των Καλαβρύτων και της Τοπόλοβας. Το όνομα του οικισμού είναι ανθρωπωνυμικό. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Ψευταίικων Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 28/10/2017.
Γκύντα της Σουηδίας

Η Γκύντα, σουηδ. Gyda (απεβ. περ. 1048-1049) από τον Οίκο του Μούνσο, ήταν πριγκίπισσα της Σουηδίας, που με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Δανίας την εποχή των Βίκινγκς.

 Δεν γνωρίζουμε πολλά για την Γκύντα: η κύρια πηγή μας είναι ο Γερμανός εκκλησιαστικός χρονογράφος Αδάμ της Βρέμης (π. 1075). Σύμφωνα με τον αρκετά μεταγενέστερο ιστορικό Σάξο Γκραμμάτικους και τα Ισλανδικά χρονικά, ήταν κόρη του Άνουντ Γιάκομπ βασιλιά της Σουηδίας (1022-π. 1050). Η μητέρα της θα ήταν τότε η Γκούννχιλντ Σβέινσνταττιρ βασίλισσα της Σουηδίας. Ο σχεδόν σύγχρονός της Αδάμ πάντως δεν λέει ότι ο Άνουντ και η Γκούνχιλντ είχαν τέκνα. Έτσι είναι πιθανό να ήταν κόρη του Άνουντ από άλλη σύζυγο. Παντρεύτηκε τον Σβεν Β΄ βασιλιά της Δανίας, ίσως το 1047/48. Η ημερομηνία δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί και είναι πιθανό να παντρεύτηκαν, κατά την εποχή που ο Σβεν ζούσε εξόριστος στη Σουηδική Αυλή. Έπειτα από έναν σύντομο γάμο, απεβίωσε. Σύμφωνα με τον Αδάμ της Βρέμης είναι ύποπτο, καθώς αυτή δηλητηριάστηκε από την ερωμένη τού Σβεν, την Τόρα Τορμπεργκσντάττερ. Δεν είναι γνωστό αν κάποιο από τα πολλά παιδιά του Σβεν είναι επίσης παιδί της Γκύντα. Ο υποτιθέμενος πατέρας της απεβίωσε περί το 1050 και επέζησε αυτής. Περίπου την ίδια εποχή ο χήρος Σβεν νυμφευτηκε μία γυναίκα, που επίσης ονομαζόταν Γκούνχιλντ. Μάλλον είναι το ίδιο πρόσωπο με τη μητέρα της ή τη μητριά της, αν και μερικοί ιστορικοί της εποχής μας πιστεύουν ότι υπήρχαν δύο διαφορετικές Γκούνχιλντ, μία Σουηδή και μία Δανή βασίλισσα αντίστοιχα. Το πολύ μεταγενέστερο Χρονικό της Βρέμης αναφέρεται σε μία επιστολή, που υποτίθεται ότι έγραψε ο αρχιεπίσκοπος Αδαλβέρτος του Χάμμπουργκ, όπου λέει ότι Γκούνχιλντ ήταν η "μητέρα" (πεθερά) του Σβεν. Όπως και να έχει, ο Σβεν και η Γκούνχιλντ σύντομα αναγκάστηκαν να χωρίσουν από τον επίσκοπο Χάμμπουργκ λόγω της στενής τους συγγένειας. Παντρεύτηκε το 1047/48 τον Σβεν Β΄ των Έστριντσεν βασιλιά της Δανίας. Δεν γνωρίζουμε αν κάποιο από τα πολλά παιδιά του Σβεν ήταν και της Γκύντα. Alf Henrikson (1989), Dansk historia (Danish history). Stockholm: Bonniers (Swedish) "Gyda". (Dansk biografisk Lexikon / VI. Bind. Gerson - H. Hansen) (in Danish). Retrieved March 6, 2014.
Πανσλαβισμός

Ο πανσλαβισμός είναι το πολιτικό κίνημα το οποίο έχει στόχο να ενώσει όλους τους Σλάβους της Ευρώπης ώστε να πετύχουν κοινούς πολιτικούς και πολιτιστικούς σκοπούς. Ο πανσλαβισμός διαδόθηκε κατά το πρώτο μισό του 19ου αιώνα από λόγιους Δυτικούς και Νότιους Σλάβους οι οποίοι επηρεάστηκαν από τον γερμανικό ρομαντικό εθνικισμό, ο οποίος αναπτύχθηκε μετά τους Ναπολεόντειους Πολέμους.

 Αρχικά ο πανσλαβισμός περιλάμβανε τη συλλογή στοιχείων του λαϊκού πολιτισμού των Σλάβων με στόχο να δείξουν τις ομοιότητές τους και έτσι να προωθήσουν την ιδέα της σλαβικής ενότητας, με την Πράγα να γίνεται το επίκεντρο των σλαβικών μελετών. Επιφανείς λόγιοι που ανέπτυξαν την έννοια του πανσλαβισμού εκείνη την περίοδο περιλαμβάνουν τους Σλοβάκους Γιαν Κόλλαρ, Πάβελ Γιόζεφ Σαφάρικ και Λούντοβιτ Στουρ, τους Τσέχους Γιόσεφ Ντομπρόφσκι και Γιόζεφ Γιούνγκμαν, τον Σλοβένο Γερνέι Κοπίταρ και τον Σέρβο Βουκ Στεφάνοβιτς Κάρατζιτς. Ο πανσλαβισμός απέκτησε και πολιτικό περιεχόμενο το 1848, όταν διοργανώθηκε το πρώτο σλαβικό συνέδριο στην Πράγα με προεδρεύοντα τον Φράντισεκ Παλάτσκι. Στο συνέδριο ήταν παρόντες κυρίως εκπρόσωποι από περιοχές της Αυστριακής Αυτοκρατορίας και στόχο είχε μεταρρυθμίσεις.Η Ρωσία αρχικά απέρριψε τις ιδέες του πανσλαβισμού, καθώς ο τσάρος Νικόλαος Α΄ τις θεωρούσε επικίνδυνες για τη μοναρχία, όμως στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα διαδόθηκαν και στη Ρωσία. Πολλοί πανσλάβοι θεωρούσαν ότι η Ρωσική Αυτοκρατορία μπορούσε να παρέχει προστασία έναντι της Αυστριακής και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όμως οι Ρώσοι πανσλάβοι απέρριψαν το ιδεολογικό πλαίσιο τους. Η Ρωσική Αυτοκρατορία μετά τον Κριμαϊκό Πόλεμο και ιδίως με τη Γερμανική ενοποίηση το 1871, επιχείρησε να ενδυναμώσει τους δεσμούς της με τα σλαβικά και ορθόδοξα κράτη, περισσότερο ώστε να μη χάσει την επιρροή της στα Βαλκάνια παρά ως μέσο επίτευξης του πανσλαβισμού, τον οποίο η ρωσική κυβέρνηση δεν αποδέχθηκε, παρά το γεγονός ότι κάποια μέλη της ήταν πανσλαβιστές. Το δεύτερο σλαβικό συνέδριο διοργανώθηκε στη Μόσχα το 1867, όμως υπήρχαν διαφωνίες σχετικά με τον ηγεμονικό ρόλο της Ρωσίας, ιδίως από τους Πολωνούς.Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τα σλαβικά κράτη που δημιουργήθηκαν στράφηκαν προς τη Δύση, ενώ ο πανσλαβισμός δεν έπαιξε κάποιο ρόλο στη νεοσυσταθήσα Σοβιετική Ένωση, όμως άρχισε να εμφανίζεται ξανά τη δεκαετία του 1930. Μετά τη γερμανική εισβολή στη Σοβιετική Ένωση το 1941, η πανσλαβική ρητορική χρησιμοποιήθηκε για την κινητοποίηση των πολιτών στα σλαβικά κράτη. Όμως η επιρροή του πανσλαβισμού στην πολιτική ρητορική μειώθηκε αισθητά μετά τη ρήξη Στάλιν-Τίτο το 1948.Η ιδέα του πανσλαβισμού θεωρήθηκε στη δυτική Ευρώπη μέσο επέκτασης της επιρροής της τσαρικής Ρωσίας, χαρακτηρίζοντάς τον ως «Ρωσικό πανσλαβισμό», παρά το γεγονός ότι προερχόταν από τους Σλάβους της κεντρικής Ευρώπης. Οι Γερμανοί θεωρούσαν τον πανσλαβισμό εμπόδιο στην επέκτασή τους προς τα ανατολικά. Παρομοίως στην Ελλάδα ο πανσλαβισμός αντιμετωπίστηκε με μεγάλη εχθρότητα καθώς θεωρήθηκε αντίπαλο δέος στην αποκατάσταση μιας ελληνικής βυζαντινής αυτοκρατορίας, ενώ συνέχισε να αποτελεί σημείο αναφοράς και κατά τον εμφύλιο και μετά από αυτόν.
Α.Π.Σ. Μαύρος Αετός Κερατσινίου

Ο Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Μαύρος Αετός ήταν ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα το Κερατσίνι. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου ήταν το 1947 και είχε αύξοντα Αριθμό Μητρώου ΕΠΟ 640. Χρώματα του συλλόγου ήταν το μαύρο και το λευκό και έμβλημά του ο αετός. Άνηκε στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Πειραιά και στο παρελθόν είχε συμμετοχές στο πρωτάθλημα της Δ' Εθνικής κατηγορίας. Από το 2013 ο σύλλογος έπαψε να υφίσταται καθώς συγχωνεύτηκε με την Ολυμπιάδα Κερατσινίου και δημιούργησαν την Αθλητική Ένωση Μαύρος Αετός - Ολυμπιάδα.

 Ο «Α.Π.Σ. Μαύρος Αετός» ιδρύθηκε το 1947 και έδρα του αποτελούσε η περιοχή του Κοκκινόβραχου στο Κερατσίνι. Από την ίδρυσή του δρούσε σαν ανεξάρτητο σωματείο, δίνοντας πλήθος φιλικών αγώνων με άλλα ανεξάρτητα ή μη σωματεία του Πειραιά και της Αθήνας. Κατόπιν εντάχθηκε στη Δόκιμη κατηγορία της Ε.Π.Σ. Πειραιά αγωνιζόμενος με άλλες ανεξάρτητες ομάδες του Πειραιά τότε όπως μεταξύ άλλων τους Βύζαντα Μεγάρων, Περαμαϊκό, Ηρακλή Ελευσίνας, Σπίθα Νίκαιας κ.α. και το 1957 εντάχθηκε επίσημα στην Ε.Π.Σ. Πειραιά, ξεκινώντας την επίσημη αγωνιστική του πορεία από το πρωτάθλημα της Δ' Κατηγορίας την περίοδο 1957-58. Το 1962 ανέβηκε στην Γ' Κατηγορία, το 1971 στην Β' Κατηγορία και το 1975 στην Α' Κατηγορία και κορυφαία της Ε.Π.Σ. Πειραιά, για πρώτη φορά στην ιστορία του όπου και καθιερώθηκε. Τις χρονιές 1991-92 και 1994-95 κατέκτησε το πρωτάθλημα της ΕΠΣΠ. Συμμετείχε 4 φορές στο πρωτάθλημα της Δ' Εθνικής, τις χρονιές 1992-93, 1993-94, 1995-96 και 1996-97. Το 2000 υποβιβάστηκε για πρώτη φορά από το 1975 στην Β' Κατηγορία για επανέλθει αμέσως το 2001 κατακτώντας το πρωτάθλημα Β' Κατηγορίας. Το 2003 τερμάτισε στην προτελευταία θέση του 1ου ομίλου πάνω από τον ουραγό Αργοναύτη και υποβιβάστηκε εκ νέου στην Β' Κατηγορία για να επιστρέψει άμεσα στην κορυφαία κατηγορία της Ε.Π.Σ. Πειραιά, όπου και αγωνίστηκε μέχρι και τη σεζόν 2012-13 έχοντας πρωταγωνιστικό ρόλο και χάνοντας οριακά την επάνοδο στην Δ' Εθνική. Το 2013 αποφασίστηκε ομόφωνα η συγχώνευση του συλλόγου με αυτόν της «Α.Ε. Ολυμπιάδας Κερατσινίου» η οποία προέκυψε το 1989 από συγχώνευση των «Αρίων Κοκκινόβραχου» και «Κένταυρου Αγ. Αντωνίου» του Κερατσινίου και είχε αύξοντα Αριθμό Μητρώου ΕΠΟ 3747 και μόλις την προηγούμενη περίοδο 2011-12 είχε αγωνιστεί για πρώτη φορά στο πρωτάθλημα της Δ' Εθνικής. Η συγχώνευση του Α.Π.Σ. Μαύρου Αετού και της Α.Ε. Ολυμπιάδας πραγματοποιήθηκε και δημιούργησαν την «Α.Ε. Μαύρος Αετός - Ολυμπιάδα», η οποία εγκρίθηκε από την ΕΠΟ το 2015. Έκτοτε έπαψε να υφίσταται, καθώς αρχικά την περίοδο 2013-14 αγωνίστηκε ως Α.Ε. Ολυμπιάδα και από την περίοδο 2014-15 υφίσταται η νέα ομάδα των 2 ενωμένων σωματείων του Κερατσινίου, Α.Ε. Μαύρος Αετός - Ολυμπιάδα. 1992-93 (4ος Όμιλος): 5η θέση, 59β., 54-29 γκολ. 1993-94 (4ος Όμιλος): 15η θέση, 27β., 35-49 γκολ. Υποβιβασμός. 1995-96 (2ος Όμιλος): 8η θέση, 51β. 1996-97 (2ος Όμιλος): 13η θέση, 27β., 37-62 γκολ. Υποβιβασμός.
Κονβέκτορας

Ο κονβέκτορας είναι συσκευή, η οποία λειτουργεί με ηλεκτρικό ρεύμα και χρησιμοποιείται ως συμπληρωματική θέρμανση δωματίου (χώρου) είτε και για μόνιμη θέρμανση κατοικίας. Παρόλα αυτά έχει γίνει γνωστός στην αγορά ως συμπληρωματική οικονομική θέρμανση, που εξοικονομεί ενέργεια. Τοποθετείται στο χώρο είτε ως επιτοίχιος είτε επιδαπέδιος με ειδικές βάσεις.

 Οι Κονβέκτορες διαθέτουν ειδικό θερμοστάτη και μπορούν να λειτουργούν αυτόνομα σε κάθε δωμάτιο ενός σπιτιού ή ενός μεγάλου γραφείου εταιρίας και είναι ασφαλείς για παιδιά και κατοικίδια. Αποτελούνται από μια ηλεκτρική αντίσταση με περίβλημα από αλουμίνιο, που αποτελεί και το σώμα του θερμοπομπού, και ένα μηχανικό ή ηλεκτρονικό θερμοστάτη. Βασίζονται στο φαινόμενο της μεταφοράς θερμότητας και λιγότερο στο φαινόμενο της ακτινοβολίας όπως τα σώματα υπερύθρων. Πιο συγκεκριμένα, ο ψυχρός αέρας του δωματίου, που βρίσκεται στα χαμηλότερα στρώματα του χώρου, εισέρχεται στο κάτω μέρος του κονβέκτορα και θερμαίνεται από την ειδική ηλεκτρική αντίσταση που βρίσκεται μέσα στον κονβέκτορα. Έτσι με αυτόν τον τρόπο, ο ζεστός αέρας υψώνεται και βγαίνει από τον κονβέκτορα προς τον χώρο του δωματίου, με φυσική κυκλοφορία, ανεβάζοντας γρήγορα τη θερμοκρασία της οικίας. Η έξοδος του αέρα από τον κονβέκτορα γίνεται από ειδικά σχεδιασμένα πτερύγια, τα οποία, αν είναι δυνατό, μπορούν να έχουν μια μικρή κλίση προς τα κάτω για πιο αποδοτική και ομοιόμορφη διάχυση του αέρα στο δωμάτιο και για να εμποδίζεται η είσοδος της σκόνης στον κονβέκτορα.
Πετοσφαιρικός Όμιλος Πατρών

Ο Πετοσφαιρικός Όμιλος Πατρών ή πιο γνωστός ως Π.Ο.Π. ή Π.Ο. Πατρών ήταν αθλητικός σύλλογος της Πάτρας με συμμετοχές σε τελικές φάσεις πανελληνίων πρωταθλημάτων. Ιδρύθηκε το 1936 από τους Θ. Κάρκα, Ν. Λελάτο, Γ. Πετράκο, Χρ. Γιογκαράκη, Παπαχριστόπουλο, Λίτσα και Αραβαντινό. Είχε τμήματα πετοσφαίρισης αντρών, καλαθοσφαίρισης αντρών και στίβου αντρών, έδρα του η συνοικία Ψηλαλώνια όπου είχε και δικό του γήπεδο αθλοπαιδιών. Το 1936 αναφέρεται ότι ο σύλλογος διέθετε στην καλαθοσφαίριση και πετοσφαίριση Α' ομάδα, Β΄ομάδα, παιδικό τμήμα, και συνολικά ο σύλλογος είχε πάνω από 80 μέλη. Κατά τον Β΄παγκόσμιο πόλεμο ο σύλλογος αδράνησε και δεν δραστηριοποιήθηκε ξανά.

 Το τμήμα καλαθοσφαίρισης αντρών συμμετείχε στα τοπικά πρωταθλήματα της "Τ.Ε. ΣΕΓΑΣ Πατρών". Την αγωνιστική περίοδο 1937-38 με εντολή του ΣΕΓΑΣ διοργάνωσε το τοπικό πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης ιδιαίτερα σημαντικό γεγονός για την εποχή εκείνη. Μάλιστα στο πρωτάθλημα αυτό κατέκτησε τον τίλο του πρωταθλητή της ΤΕ ΣΕΓΑΣ Πατρών έναν τίτλο που διεκδίκησε και η ΕΑ Πατρών πρωταθλήτρια του 1937. Το 1939 αναδείχθηκε ξανά πρωταθλητής Πατρών και μετείχε στο πανελλήνιο πρωτάθλημα στην Αθήνα. Πρωταθλητής Πατρών : 1938, 1939. Το τμήμα πετοσφαίρισης έπαιξε σε τέσσερα πανελλήνια πρωταθλήματα διεκδικώντας το πρωτάθλημα Ελλάδος. Το 1936-37 έδωσε τους πρώτους επίσημους αγώνες και συμμετείχε για πρώτη φορά στο τοπικό πρωτάθλημα Πατρών όπου και το κατέκτησε παίρνοντας έπειτα μέρος και στο πανελλήνιο πρωτάθλημα της ίδια χρονιάς. Πρώτη φορά σε πανελλήνιο πρωτάθλημα ήταν το 1936-37 όπου κατέλαβε την 3η θέση με 7-2 σετ 3 νίκες και μία ήττα. Στο πρωτάθλημα είχε προκριθεί σαν πρωταθλητής του τοπικού πρωταθλήματος Πατρών. Οι αθλητές του ΠΟΠ σε αυτό το πρωτάθλημα ήταν οι: Κατσαρός, Βαρκάρης, Χατζηδάκης, Ζαπούνης, Κυριακόπουλος, Μπάρλος και Μπούκουρας. Δεύτερη συμμετοχή στο πανελλήνιο πρωτάθλημα του 1937-38 που έγινε στην Πάτρα και στο, ανοιχτό τότε, γυμναστήριο της Ε.Α. Πατρών. Ο ΠΟΠ νίκησε κατά σειρά τους Ιωνικό με 2-0, Ε.Α. Πατρών με 2-0 ήταν μάλιστα η μοναδική της ήττα στο πρωτάθλημα, Πανεπιστήμιο Αθηνών έχασε με 2-0, με Νέους Βύρωνα όπου επίσης έχασε με 2-0. Τρίτη συμμετοχή την περίοδο 1938-39 όπου κατέλαβε την 2η θέση στο πανελλήνιο πρωτάθλημα με 4-1 σετ. Στο τοπικό πρωτάθλημα της χρονιάς ήταν πρωταθλητής νικώντας στον τελικό την Ε.Α. Πατρών με 2-0 σετ. Την ομάδα του ΠΟΠ απάρτιζαν οι: Κατσαρός, Μπάρλος, Παπαηλίας, Ζμαπούλης, Φίλος και Ιορδανίδης. Τέταρτη φορά το 1939-40 όπου ο ΠΟΠ κατέλαβε την 3η θέση με μία νίκη μία ήττα και 2-2 σετ. Πρωταθλητής Πατρών: 1937, 1939 Το τμήμα στίβου του ΠΟΠ το 1938 αποτελούσαν οι εξής αθλητές: Χατζηδάκης, Κυριακόπουλος , Κατσαρός, Φίλος, Φάκαλος και Πρωτόπαπας.
Σιλβαίν Φρανσισκό

Ο Σιλβαίν Φρανσισκό (Sylvain Francisco) (10 Οκτωβρίου 1997) είναι Γάλλος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πόιντ γκαρντ για την Γ.Σ. Περιστερίου. Έχει υπάρξει διεθνής με την Εθνική Γαλλίας. Ο Φρανσίσκο έχει γαλλική και αμερικανική υπηκοότητα.

 Ο Σιλβαίν Φρανσισκό έχει καταγωγή από την Ανγκόλα. Συνέχισε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευσή του στη Φλόριντα, προτού ενταχθεί στη γαλλική Μετροπολιτάν 92. Στο τέλος της σεζόν 2017-2018, υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με τον σύλλογο. Ωστόσο, θέλοντας να ενταχθεί στην G-League και τελικά στο NBA, δεν εμφανίστηκε στην προετοιμασία του συλλόγου το επόμενο καλοκαίρι. Τελικά υπέγραψε με την Παρί Μπασκετμπόλ στην LNB Pro B το Δεκέμβριο του 2018. Μετά από δύο σεζόν με την Παρί Μπασκετμπόλ, επέστρεψε στη γαλλική πρώτη κατηγορία υπογράφοντας με την Κοράλ Ροάν Μπασκέτ για τη σεζόν 2020-2021.Ο Φρανσίσκο αποχώρησε από τη Ροάν τον Ιούνιο του 2021 και υπέγραψε με την ισπανική Μπάσκετ Μανρέσα στο τέλος Αυγούστου 2022. Το καλοκαίρι του 2022 συμμετείχε στο NBA Σάμερ Λιγκ με τους Μιλγουόκι Μπακς. Για τη σεζόν 2022-2023 υπέγραψε με τον Γ.Σ. Περιστερίου.Στις 24 Φεβρουαρίου 2022, έκανε την πρώτη του συμμετοχή με την Εθνική Γαλλίας, σε προκριματικό αγώνα για το Παγκόσμιο Κύπελλο 2023.
Μπιλ Στιρ

Ο Μπιλ Στιρ (William Geoffrey Steer, 3 Δεκεμβρίου 1969) είναι Βρετανός τραγουδιστής και κιθαρίστας της χέβι μέταλ μουσικής σκηνής, γνωστός ως στέλεχος των συγκροτημάτων Carcass, Napalm Death και Angel Witch.

 Ο Στιρ γεννήθηκε στο Στόκτον-ον-Τις και οι κύριες μουσικές επιρροές του ήταν από συγκροτήματα της Hard Rock και Heavy Metal σκηνής όπως οι Motörhead, Deep Purple, Led Zeppelin, Black Sabbath, UFO και Iron Maiden, όπως και από ονόματα του New Wave of British Heavy Metal. Ξεκίνησε να παίζει κιθάρα κατά τα εφηβικά του χρόνια και το 1985 σχημάτισε τους Carcass με τον τραγουδιστή και μπασίστα Τζεφ Γουόκερ και το ντράμερ Κεν Όουεν. Το 1987, παράλληλα με τη δραστηριότητα του με τους Carcass, εντάχθηκε στους Napalm Death ηχογραφώντας μαζί τους τα άλμπουμ "Scum" και "From Enslavement to Obliteration". Οι Carcass κυκλοφόρησαν τέσσερα άλμπουμ μέχρι το 1995 όταν διαλύθηκαν και ένα ακόμη το 1996. Μετά τη διάλυση του συγκροτήματος, ο Στιρ μετακόμισε στην Αυστραλία και εντρύφησε στην μπλουζ μουσική μαθαίνοντας να παίζει φυσαρμόνικα. Το 1999 επέστρεψε στη Μεγάλη Βρετανία και δημιούργησε τους Firebird, οι οποίοι διαλύθηκαν το 2011 έχοντας κυκλοφορήσει έξι άλμπουμ. Από το 2009 και έπειτα, παίζει στους Gentlemans Pistols, ενώ έχει γίνει μέλος του ιστορικού New Wave of British Heavy Metal συγκροτήματος Angel Witch. Ταυτόχρονα, οι Carcass επανενώθηκαν κυκλοφορώντας το επιτυχημένο "Surgical Steel" το 2013, ανεβαίνοντας στο Top-10 στη Γερμανία και τη Φινλανδία, ενώ μπήκαν για πρώτη φορά στο Top-50 του Billboard στις Ηνωμένες Πολιτείες. Bill Steer - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives Bill Steer (Carcass)- Musician Profile - Spirit of Metal facts about Bill Steer - Evi
Φώτης Μότσης

Ο Φώτης Μότσης (γενν. 1955, στο Ζωτικό) είναι Έλληνας ποιητής και συγγραφέας. Σπούδασε φιλολογία στη Ζυρίχη και ήταν ιδρυτικό μέλος της Ενωτικής Πορείας Συγγραφέων (ΕΠΟΣ).Υπήρξε ανταποκριτής της εφημερίδας Η Αυγή στην Ελβετία και μετά αρθρογράφος σε αυτή. Έχει εργαστεί ως μεταφραστής στην ΕΡΤ2 και ως καθηγητής Γερμανικών σε σχολεία και φροντιστήρια. Κατοικεί στο Ναύπλιο.

 Κραυγές (Σείριος, 1973) Απολογία των δρόμων (Ελεύθερος Τύπος, 1983) Το μικρό απέραντο (Ελλέβορος, 1999) Υδράργυρος ρέων (Ελλέβορος, 2001) Ο Ιούδας της νύχτας (Ελλέβορος, 2003) Αμαρυλλίδος και Ιππεάστρου (Ελλέβορος, 2005) Ηπειρώτικο (Ελλέβορος, 2006) Νυχτερινό γαίας απείρου (Ελλέβορος, 2007) Σκιάς όναρ έρως (Ελλέβορος, 2013) Ηπειρώτικο (επανέκδοση 2013) Νυχτερινό γαίας απείρου (επανέκδοση 2013) Εν χορδαίς και λίθοις (Φίλντισι, 2017) Η αλμυρή βροχή (Κύμα, 2021) Υδράργυρος ρέων (επανέκδοση, Κύμα 2022)
Μαγούλα Ηλείας

Η Μαγούλα είναι χωριό και έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας του Νομού Ηλείας και βρίσκεται 15 χλμ. βορειοανατολικά της πόλης του Πύργου σε υψόμετρο 64 μέτρων. Διοικητικά ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Ωλένης του Δήμου Πύργου και έχει 374 μόνιμους κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Επίσης στην ομώνυμη Τοπική Κοινότητα ανήκει και ο οικισμός Κατσομαλιαραίικα.

 Η εξέλιξη του μόνιμου πληθυσμού της έδρας της Τοπικής Κοινότητας τον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012) Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Μαγούλας Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 09/09/2016. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Μαγούλας Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 09/09/2016.
Κεφουροξίμη

Η κεφουροξίμη, που πωλείται με το εμπορικό σήμα Zinacef και Zinadol, μεταξύ άλλων, είναι αντιβιοτικό που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία και την πρόληψη ορισμένων βακτηριακών λοιμώξεων. Αυτές περιλαμβάνουν τις πνευμονία, μηνιγγίτιδα, μέση ωτίτιδα, σήψη, λοιμώξεις του ουροποιητικού συστήματος και νόσο του Lyme. Χρησιμοποιείται από το στόμα ή με ένεση σε φλέβα ή μυ.Συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν ναυτία, διάρροια, αλλεργικές αντιδράσεις και πόνο στο σημείο της ένεσης. Σοβαρές παρενέργειες μπορεί να περιλαμβάνουν λοίμωξη από Clostridium difficile, αναφυλαξία και σύνδρομο Stevens-Johnson. Η χρήση κατά την εγκυμοσύνη και ο θηλασμός θεωρείται ότι είναι ασφαλής. Είναι μια κεφαλοσπορίνη δεύτερης γενιάς και λειτουργεί παρεμβαίνοντας στην ικανότητα ενός βακτηριδίου να φτιάξει κυτταρικό τοίχωμα με αποτέλεσμα τον θάνατό του. Η κεφουροξίμη κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1971 και εγκρίθηκε για ιατρική χρήση το 1977. Συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο βασικών φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Το 2017, ήταν το 342ο πιο συχνά συνταγογραφούμενο φάρμακο στις Ηνωμένες Πολιτείες, με περισσότερες από 800 χιλιάδες συνταγές.

 Όπως και με τις άλλες κεφαλοσπορίνες, είναι ευαίσθητο στη β-λακταμάση, αν και ως ποικιλία δεύτερης γενιάς, είναι λιγότερο έτσι. Ως εκ τούτου, μπορεί να έχει μεγαλύτερη δραστηριότητα κατά των Haemophilus influenzae, Neisseria gonorrhoeae και Μπορέλια. Σε αντίθεση με άλλες κεφαλοσπορίνες δεύτερης γενιάς, η κεφουροξίμη μπορεί να διασχίσει τον αιματοεγκεφαλικό φραγμό.Μια συστηματική ανασκόπηση βρήκε στοιχεία υψηλής ποιότητας ότι η ένεση κεφουροξίμης στον οφθαλμό μετά από χειρουργική επέμβαση καταρράκτη θα μειώσει την πιθανότητα εμφάνισης ενδοφθαλμίτιδας μετά τη χειρουργική επέμβαση. Η κεφουροξίμη είναι γενικά καλά ανεκτή και οι παρενέργειες της είναι συνήθως παροδικές. Σε περίπτωση κατάποσης μετά το φαγητό, αυτό το αντιβιοτικό απορροφάται καλύτερα και είναι λιγότερο πιθανό να προκαλέσει τις πιο συχνές παρενέργειες, όπως διάρροια, ναυτία, έμετο, πονοκεφάλους/ημικρανίες, ζάλη και κοιλιακό πόνο σε σύγκριση με τα περισσότερα αντιβιοτικά στην κατηγορία του. Παρόλο που υπάρχει ευρέως δηλωμένος κίνδυνος διασταυρούμενης υπερευαισθησίας περίπου 10% μεταξύ των κεφαλοσπορινών και της πενικιλίνης, πρόσφατες αξιολογήσεις δεν έδειξαν αυξημένο κίνδυνο διασταυρούμενης αλλεργικής αντίδρασης για την κεφουροξίμη και αρκετών άλλων κεφαλοσπορινών δεύτερης γενιάς ή νεότερες. Η αξετιλική κεφουρολοξίμη είναι ένας ακετοξυαιθυλ-εστέρας προφάρμακο της κεφουροξίμης η οποία είναι αποτελεσματική όταν λαμβάνεται από το στόμα. Είναι μια κεφαλοσπορίνη δεύτερης γενιάς.
No Place to Run

Το No Place to Run είναι το όγδοο άλμπουμ του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος UFO, το οποίο κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 1980 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Chrysalis Records".Αυτός υπήρξε ο πρώτος δίσκος του συγκροτήματος με τον Πολ Τσάπμαν στην κιθάρα, με την παραγωγή να αναλαμβάνει ο Τζορτζ Μάρτιν, διάσημος παραγωγός των Beatles. Οι πωλήσεις του ήταν καλές αλλά δεν πλησίασαν το επίπεδο των τριών προηγούμενων άλμπουμ τους, φθάνοντας μέχρι το # 51 του Billboard και την ενδέκατη θέση στα βρετανικά τσαρτ.Για την προώθηση του δίσκου, περιόδευσαν στην πατρίδα τους με τις Girl να ανοίγουν τις εμφανίσεις τους και έπαιξαν ως πρώτο όνομα στο φεστιβάλ του Ρέντινγκ. Λίγο πριν την μεγάλη συναυλία, ο Ρέιμοντ αντικαταστάθηκε από τον Νιλ Κάρτερ των Wild Horses. Ολοκλήρωσαν την χρονιά με άλλη μία βρετανική περιοδεία, έχοντας ως support συγκρότημα τους Fist.

 "Alpha Centauri" (Chapman) - 2:06 "Lettin' Go" (Mogg, Way, Chapman) - 3:51 "Mystery Train" (Parker, Phillips) - 3:55 "This Fire Burns Tonight" (Mogg, Chapman) - 4:13 "Gone in the Night" (Mogg, Chapman) - 3:47 "Young Blood" (Mogg, Way) - 3:59 "No Place to Run" (Mogg, Chapman) - 3:58 "Take It or Leave It" (Raymond) - 3:01 "Money, Money" (Mogg, Way) - 3:29 "Anyday" (Mogg, Chapman) - 3:48 "Gone in the Night" (Mogg, Chapman) - alternative studio version "Lettin' Go" (Mogg, Way, Chapman) - ηχογραφημένο στο The Marquee του Λονδίνου, 16/11/80 "Mystery Train" (Parker, Phillips) - ηχογραφημένο στο The Marquee του Λονδίνου, 16/11/80 "No Place to Run" (Mogg, Chapman) - ηχογραφημένο στο The Marquee του Λονδίνου, 16/11/80 Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "No Place to Run" ήταν οι εξής: Φιλ Μογκ - φωνητικά Πολ Τσάπμαν - κιθάρα Πιτ Γουέι - μπάσο Πωλ Ρέιμοντ - πλήκτρα Άντι Πάρκερ - τύμπανα No Place to Run - UFO | Songs, Reviews, Credits | AllMusic UFO - No Place to Run (album review) | Sputnikmusic MusicMight :: Artists :: UFO Αρχειοθετήθηκε 2016-04-07 στο Wayback Machine.