IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Δέλτα του Κρόνεκερ

Στα μαθηματικά, το δέλτα του Κρόνεκερ (ή αλλιώς σύμβολο του Κρόνεκερ) είναι η διακριτή εκδοχή της συνάρτησης δέλτα του Ντιράκ. Αυστηρότερα, το δέλτα του Κρόνεκερ ορίζεται με τον εξής τρόπο: δ i j = { 0 , αν i ≠ j , 1 , αν i = j , {\displaystyle \delta _{ij}={\begin{cases}0,&{\text{αν }}i\neq j,\\1,&{\text{αν }}i=j,\end{cases}}} για φυσικούς αριθμούς i , j {\displaystyle i,j} .

 Στα πλαίσια της μιγαδικής ανάλυσης, το δέλτα του Κρόνεκερ μπορεί να αναπαρασταθεί υπό τη μορφή του παρακάτω ολοκληρώματος βρόχου: δ m n = 1 2 π i ∮ C z m − n − 1 d z . {\displaystyle \delta _{mn}={\frac {1}{2\pi i}}\oint _{C}z^{m-n-1}dz.} όπου m {\displaystyle m} , n {\displaystyle n} ακέραιοι και i {\displaystyle i} η φανταστική μονάδα. Ο βρόχος C {\displaystyle C} ταυτίζεται με τον μοναδιαίο κύκλο. Στα πλαίσια της γραμμικής άλγεβρας, το δέλτα του Κρόνεκερ μπορεί να αναπαρασταθεί υπό τη μορφή ενός συμμετρικού πίνακα διάστασης N × N {\displaystyle N\times N} όπου N {\displaystyle N} είναι ο συνολικός αριθμός των (θετικών) ακεραίων τιμών που μπορούν να πάρουν οι δείκτες. Συγκεκριμένα, για i , j = 1 , 2 , 3 {\displaystyle i,j=1,2,3} τότε το δέλτα του Κρόνεκερ μπορεί να αναπαρασταθεί υπό τη μορφή ενός πίνακα 3 × 3 {\displaystyle 3\times 3} : δ i j = [ 1 0 0 0 1 0 0 0 1 ] . {\displaystyle \delta _{ij}={\begin{bmatrix}1&0&0\\0&1&0\\0&0&1\end{bmatrix}}.} Στην αναπαράσταση πίνακα λοιπόν, το δέλτα του Κρόνεκερ ταυτίζεται με τον μοναδιαίο πίνακα. Σε τρεις διαστάσεις ( i , j , k = 1 , 2 , 3 {\displaystyle i,j,k=1,2,3} ) το δέλτα του Κρόνεκερ παρουσιάζει τις παρακάτω ιδιότητες: δ i i = 3 {\displaystyle \delta _{ii}=3} δ i j ϵ i j k = 0 {\displaystyle \delta _{ij}\epsilon _{ijk}=0} ϵ i p q ϵ j p q = 2 δ i j {\displaystyle \epsilon _{ipq}\epsilon _{jpq}=2\delta _{ij}} ϵ i j k ϵ p q k = δ i p δ j q − δ i q δ j p {\displaystyle \epsilon _{ijk}\epsilon _{pqk}=\delta _{ip}\delta _{jq}-\delta _{iq}\delta _{jp}} όπου ϵ i j k {\displaystyle \epsilon _{ijk}} το σύμβολο μετάθεσης. Σε όλες τις παραπάνω σχέσεις έγινε χρήση της σύμβασης άθροισης του Αϊνστάιν.
Ανωγή Ιθάκης

Η Ανωγή (και Ανωή στην τοπική διάλεκτο) είναι ορεινό χωριό της Ιθάκης στα Επτάνησα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 39 κατοίκους.

 Η Ανωγή βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του νησιού, στις πλαγιές του όρους Νήριτου. Κτισμένη σε υψόμετρο 510 μέτρα, αποτελεί τον πιο ορεινό οικισμό της Ιθάκης. Απέχει περίπου 16 χλμ. (οδικά) Β.-ΒΔ. από το Βαθύ. Κατά την περίοδο της Αγγλοκρατίας, στον οικισμό λειτουργούσαν φυλακές, ενώ υπολογίζεται πως κατά τον 19ο αιώνα ο πληθυσμός του υπέρβαινε τους 1000 κατοίκους. Η Ανωγή αναφέρεται επίσημα μετά την ενσωμάτωση των Επτανήσων (1864), το 1866 στο ΦΕΚ 9Α - 28/01/1866 να προσαρτάται στον τότε δήμο δήμο Νηριτίων και το 1912 στο ΦΕΚ 248Α - 18/08/1912 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τη Μονή Καθαρών αποτελούν την τοπική κοινότητα Ανωγής που υπάγεται στον Δήμο Λευκάδας. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 11,870 χμ² (2011). (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1985

Οι πρόωρες βουλευτικές εκλογές του 1985 έγιναν στις 2 Ιουνίου. Το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα με πρόεδρο τον Ανδρέα Παπανδρέου κέρδισε ξανά τις εκλογές, και με ποσοστό 45,82% εξασφάλισε 161 έδρες, συνεχίζοντας έτσι να κυβερνά (από το 1981). Η Νέα Δημοκρατία με ποσοστό 40,85% εξασφάλισε 126 έδρες και το Κομμουνιστικό Κόμμα έλαβε ποσοστό 9,89% και 12 έδρες. Μία έδρα εξασφάλισε το ΚΚΕ εσωτερικού. Από τον Σεπτέμβριο του 1984, αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας ήταν ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, που είχε διαδεχθεί τον Ευάγγελο Αβέρωφ. Ο Αβέρωφ είχε παραιτηθεί επίσημα για λόγους υγείας, αλλά είχε ήδη στο ενεργητικό του δύο διαδοχικές ήττες από τον Ανδρέα Παπανδρέου στις δημοτικές εκλογές του 1982 και στις ευρωεκλογές του 1984, και δεχόταν πιέσεις να αποχωρήσει. Αυτή η εκλογική αναμέτρηση ήταν η τελευταία που έγινε με το σύστημα της λίστας.

 Οι εκλογές αυτές διεξήχθησαν σε κλίμα έντονης πολιτικής πόλωσης, με το φαινόμενο των «πράσινων και γαλάζιων καφενείων» να βρίσκεται στην κορύφωσή του. Ο Ανδρέας Παπανδρέου στήριξε την εκλογική επικράτησή του στην απομάκρυνση του Κωνσταντίνου Καραμανλή από την Προεδρία της Δημοκρατίας και την ανατροπή του «Προεδρικού» Συντάγματος του 1975, που είχε επιτύχει τον Μάρτιο του 1985. Η εκλογή του αρεοπαγίτη Χρήστου Σαρτζετάκη (γνωστού από τη στάση του στην υπόθεση Λαμπράκη, όταν είχε διατάξει την προφυλάκιση ανώτατων αξιωματικών της Χωροφυλακής και παρακρατικών) στο ανώτατο πολιτειακό αξίωμα στόχευε στην συσπείρωση των αντιδεξιών και εν γένει αντικαραμανλικών ψηφοφόρων, με ιδιαίτερη έμφαση στην άντληση ψήφων από την παραδοσιακή Αριστερά. Από τη μεριά της, η Νέα Δημοκρατία κατήγγειλε την διακυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και προειδοποίησε ότι απώτερος στόχος του Ανδρέα Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ ήταν να εγκαταστήσουν ένα καθεστώς τύπου Φιντέλ Κάστρο ή Μουαμάρ Καντάφι στην Ελλάδα. Έδωσε επίσης έμφαση στο νέο φιλελεύθερο πρόγραμμά της, που περιλάμβανε κατάργηση φόρων και απελευθέρωση της οικονομίας. Η προεκλογική περίοδος χαρακτηρίστηκε επίσης και από «χτυπήματα κάτω από τη ζώνη». Η εφημερίδα «Αυριανή» δημοσίευσε σε πρωτοσέλιδό της, στις 10 Μαΐου, φωτογραφία του Μητσοτάκη αγκαλιά με Γερμανούς Ναζί, κατηγορώντας τον ευθέως ως δωσίλογο, ενώ στον αντίποδα η εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος» δημοσίευσε συνεντεύξεις της Χριστίνας Ρασσιά, Ελληνοαμερικανίδας ψυχιάτρου και πρώτης συζύγου του Ανδρέα Παπανδρέου, που ισχυρίστηκε ότι ο πρώην άντρας της ήταν επικίνδυνος και ανεύθυνος, καθώς και ότι υπέφερε από διάφορα ψυχικά τραύματα. Οι συγκεντρώσεις των κομμάτων στις εκλογές του 1985 ήταν κατά γενική ομολογία εντυπωσιακές σε όγκο, παλμό και «σκηνοθεσία». Ειδικά οι συγκεντρώσεις του Ανδρέα Παπανδρέου σε Θεσσαλονίκη (25 Μαΐου) και Αθήνα (31 Μαΐου) θεωρούνται οι μεγαλύτερες της Μεταπολίτευσης. Γιάννης Βούλγαρης, Η Ελλάδα της Μεταπολίτευσης: Σταθερή Δημοκρατία σημαδεμένη από τη μεταπολεμική ιστορία, έκδοση 2008 Richard Clogg, Partiesand Elections in Greece: The Search for Legitimacy, 1987
Πωλ Μπέιλοφ

Ο Πωλ Μπέιλοφ (αγγλ. "Paul Baloff", 25 Απριλίου 1960 - 2 Φεβρουαρίου 2002) ήταν Αμερικάνος τραγουδιστής της thrash metal μουσικής, γνωστός ως μέλος της αρχικής σύνθεσης των Exodus.

 Ο Μπέιλοφ σχημάτισε τους Exodus μαζί με τον κιθαρίστα Κερκ Χάμμετ, τον μπασίστα Τζεφ Άντριους και το ντράμερ Τομ Χάντινγκ το 1981. Έχοντας ως μεγαλύτερη επιρροή συγκροτήματα του New Wave of British Heavy Metal και του πανκ, το συγκρότημα ξεκίνησε να δίνει συναυλίες με άλλους μουσικούς της thrash metal σκηνής όπως οι Metallica, οι Flotsam and Jetsam, οι Testament και οι Death Angel. Το 1983, ο Χάμμετ αποχώρησε από το συγκρότημα δίνοντας τη θέση του στους Γκάρι Χολτ και Ρικ Χάνολτ, με τους Exodus να ηχογραφούν το "Bonded by Blood", ένα από τα σπουδαιότερα άλμπουμ του είδους. Ο ιδιόρρυθμος χαρακτήρας του Μπέιλοφ ήρθε σε αντιπαράθεση με τα υπόλοιπα μέλη του σχήματος, με αποτέλεσμα να απολυθεί πριν ξεκινήσουν τις ηχογραφήσεις για το δεύτερο τους άλμπουμ "Pleasures of the Flesh". Στο συγκεκριμένο δίσκο αναφέρεται το όνομα του στη σύνθεση τριών κομματιών, αλλά τα φωνητικά ηχογραφήθηκαν από τον Στηβ Σόουζα. Ο Μπέιλοφ σχημάτισε τους Piranha, αλλά δεν πραγματοποίησαν επίσημες ηχογραφήσεις και διαλύθηκαν μετά από τα ντέμο "Big Fucking Teeth" και "Demo # 2". Το ίδιο διάστημα, οι Exodus γνώρισαν επιτυχία αλλά τα εσωτερικά προβλήματα οδήγησαν το συγκρότημα σε διάλυση, το 1992. Το 1997, επέστρεψε στους επανενωμένους Exodus, ηχογραφώντας το ζωντανό άλμπουμ "Another Lesson in Violence" και περιοδεύοντας μέχρι και την επόμενη χρονιά. Το συγκρότημα πέρασε στον πάγο, για να επανέλθουν στην ενεργό δράση το 2001 προγραμματίζοντας περιοδείες αλλά και την ηχογράφηση ενός νέου στούντιο άλμπουμ. Παρ' όλα αυτά, στις 31 Ιανουαρίου 2002 ο Μπέιλοφ υπέφερε ένα βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο και έπεσε σε κώμα. Λίγο αργότερα, ανακοινώθηκε ότι ήταν εγκεφαλικά νεκρός και στις 2 Φεβρουαρίου το ιατρικό προσωπικό διέκοψε τη λειτουργία των μηχανημάτων που τον κρατούσαν στη ζωή. Σε ηλικία 42 ετών, ο Μπέιλοφ δεν είχε αντιμετωπίσει προβλήματα υγείας μέχρι τότε και το γεγονός του επεισοδίου του αντιμετωπίστηκε ως κάτι απρόσμενο από τους οικείους του. Bonded by Blood (1985) Pleasures of the Flesh (συμμετοχή στη σύνθεση, 1987) Lessons in Violence (1992) Another Lesson in Violence (1997) Επίσημη ιστοσελίδα των Exodus Paul Baloff - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives Paul Baloff | Music Biography, Credits and Discography | AllMusic MusicMight :: Artists :: EXODUS - Rockdetector.com
Ραδιοκύματα

Ραδιοκύματα είναι τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα με συχνότητα από περίπου 3 Hz έως 300 GHz. Ειδικότερα τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα με συχνότητες μεταξύ 300 MHz και 300 GHz ονομάζονται μικροκύματα. Μεγαλύτερες συχνότητες εμπίπτουν στο φάσμα της υπέρυθρης ακτινοβολίας.

 Παρακάτω δίνονται οι περιοχές συχνοτήτων και οι αντίστοιχες ονομασίες κατά την Διεθνής Ένωση Τηλεπικοινωνιών (ITU), με κυρίως χρήση στις ασύρματες επικοινωνίες. Διαφορετικές κατανομές σε περιοχές συχνοτήτων και ονομασίες χρησιμοποιούνται από άλλα πρότυπα, όπως για παράδειγμα για χρήση στα ραντάρ. Ο χαρακτηρισμός ζωνών συχνοτήτων σύμφωνα με το πρότυπο αυτό έχει τη βάση του σε στρατιωτικούς κωδικούς του Β' Παγκοσμίου Πολέμου οι οποίοι κατόπιν καθιερώθηκαν.
Ένωση Συγγραφέων Τρόμου

Η Ένωση Συγγραφέων Τρόμου (αγγλικά: Horror Writers Association, HWA) είναι διεθνής μη κερδοσκοπική οργάνωση επαγγελματιών συγγραφέων και εκδόσεων αφιερωμένη στην προώθηση των ενδιαφερόντων των συγγραφέων τρόμου και σκοτεινής φαντασίας.

 Ιδρύθηκε το 1985 με τη βοήθεια μερικών από τους μεγάλους του είδους, Τζο Ρ. Λάνσντεΐλ, Ρόμπερτ ΜακΚάμον και Ντιν Κουντζ, ωστόσο καθιερώθηκε το 1987, την πρώτη χρονιά που παρέδωσε τα πρώτα Bram Stoker Awards. Το αρχικό όνομα της Ένωσης ήταν HOWL (Horror and Occult Writers League, δηλ. Ομάδα Συγγραφέων Τρόμου και Αποκρυφισμού), αλλά όταν οργανώθηκαν επίσημα άλλαξε σύντομα σε Horror Writers of America (Συγγραφείς Τρόμου της Αμερικής). Η Ένωση έχει πλέον μέλη και τμήματα σε πολλές ηπείρους όπως η Βόρεια Αμερική, η Ευρώπη, η Αυστραλία, η Ρωσία και η Ασία, οπότε άλλαξε ξανά το όνομά της στο υπάρχον. Ο οργανισμός είναι ευρέως γνωστός για την προώθηση και παράδοση της διάκρισης Bram Stoker Award, που απονέμεται σε ετήσια βάση και αφορά το ύψιστο επίτευγμα στον τρόμο και τη σκοτεινή φαντασία. Επίσης, παρουσιάζει το ετήσιο Lifetime Achievement Award (Βραβείο Επιτεύγματος Ζωής) μέχρι σε τρία άτομα εν ζωή, τα οποία έχουν κάνει σημαντική συνεισφορά στη γραφή των θεμάτων του τρόμου και της σκοτεινής φαντασίας κατά τη διάρκεια όλης τους της ζωής. Επιπλέον, η Ένωση παρουσιάζει και άλλα βραβεία, όπως το Specialty Press Award και το Silver Hammer Award. Επίσημος ιστότοπος Bram Stoker Awards
Ψηφιδωτό της Σχολής του Πλάτωνα

Το ψηφιδωτό της Σχολής του Πλάτωνα ή ψηφιδωτό των Φιλοσόφων ανακαλύφθηκε το 1896 σε αρχαιολογικές ανασκαφές στο Ηράκλειο (Ερκολάνο) της Καμπανίας κοντά στην Πομπηία. Φιλοξενείται σήμερα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Νάπολι.

 Το ψηφιδωτό περιέχει επτά ηλικιωμένους γενειοφόρους άνδρες που ίστανται ή κάθονται γύρω από μια εξέδρα, ενώ συνομιλούν ή κάνουν διάλογο μεταξύ τους. Η γύρω περιοχή χαρακτηρίζεται από δύο κίονες με επιστύλιο, έναν κορμό δέντρου και ένα ηλιακό ρολόι που είναι τοποθετημένο επάνω σε κίονα. Στο βάθος δεξιά διακρίνουμε την κορυφή ενός λόφου ή βράχου, περιτοιχισμένου. Ο άνδρας στη μέση της σκηνής κρατάει στο χέρι του ένα ραβδάκι και δείχνει με αυτό προς την υδρόγειο σφαίρα που είναι τοποθετημένη στο έδαφος μέσα σε ένα πλαίσιο. Το ψηφιδωτό ερμηνεύεται ως η σχολή του Πλάτωνα. Ο Sogliano θέλει τον εικονιζόμενο βράχο για την Ακρόπολη και τοποθετεί την σκηνή στην Ακαδημία του Πλάτωνα. Σύμφωνα με αυτή την εκδοχή, κεντρικό πρόσωπο είναι ο Πλάτωνας, ενώ διδάσκει. Μια παρόμοια σκηνή είναι γνωστή και από άλλο μωσαϊκό που βρίσκεται στην Villa Albani. Με την ερμηνεία αυτή συμφώνησαν αρχικά και άλλοι, οι E. Petersen και Diels, ενώ διαφώνησαν οι Chiappelli και Stein, οι οποίοι ερμήνευσαν τα πρόσωπα ως εξής (από αριστερά προς δεξιά): Ζήνων, Αριστοτέλης, Πυθαγόρας, Επίκουρος, Πλάτων, Σωκράτης και Θεόφραστος. Σύμφωνα με μια τρίτη εκδοχή πρόκειται για την τον Διονύσιο των Συρακουσών που επισκέπτεται τον Πλάτωνα στην Αθήνα. Ο καλλιτεχνικός χαρακτήρας του ψηφιδωτού τοποθετείται στην ελληνιστική εποχή, και συγκεκριμένα το πρότυπο του μωσαϊκού ανάγεται στον 3ο αιώνα π.Χ. Υδρόγειος σφαίρα του Στράβωνα Γιόχαν Γιάκομπ Μπερνούλι (1831-1913) (1901). Griechische Ikonographie mit Ausschluss Alexanders und der Diadochen, Zweiter Teil. Μόναχο: Verlagsanstalt F. Bruckmann A.G. σελίδες 34-38. Ανακτήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 2012. (Αγγλικά) Παρουσίαση του ψηφιδωτού από το Μουσείο
Τζιοβάνι Πάολο Πανίνι

Ο Τζιοβάνι Πάολο Πανίνι (ιταλικά: Giovanni Paolo Panini, 17 Ιουνίου 1691, Πιατσέντσα – 21 Οκτωβρίου 1765, Ρώμη) ήταν Ιταλός ζωγράφος και αρχιτέκτονας με βάση την Ρώμη ο οποίος ανήκε στο καλλιτεχνικό ρεύμα των βεντουτιστών, ζωγράφων οι οποίοι απεικόνιζαν απόψεις κτηρίων και τοπίων.

 Γεννήθηκε στην Πιατσέντσα στην βόρεια Ιταλία, και έλαβε την εκπαίδευση του στην ίδια πόλη με έναν από τους καθηγητές του να είναι και ο θεατρικός σκηνοθέτης Φραντσέσκο Γκάλι Μπιμπιένα (Francesco Galli Bibiena). Το 1711 μετακόμισε στην Ρώμη όπου ξεκίνησε τις σπουδές του στην ζωγραφική υπό τον Μπενεντέτο Λούτι (Benedetto Luti). Κατόπιν άρχισε να εργάζεται ως ζωγράφος και απέκτησε φήμη ως διακοσμητής πολυτελών οικιών και παλατιών, όπως τα Villa Patrizi (1719–1725), Palazzo de Carolis (1720), και το Seminario Romano (1721–1722). Το 1719 έγινε δεκτός στον σύλλογο των βιρτουόζων του Πάνθεον (Congregazione dei Virtuosi al Pantheon), και μετέπειτα άρχισε να διδάσκει στην Ακαδημία του Αγίου Λουκά (Accademia di San Luca) και την Γαλλική Ακαδημία (Académie de France) όπου επηρέασε καλλιτεχνικά τον Γάλλο ζωγράφο Ζαν Ονορέ Φραγκονάρ. Ως ζωγράφος, ο Πανίνι έγινε κυρίως γνωστός για τις απεικονίσεις τοπίων της Ρώμης, κυρίως ως προς τις αρχαιότητες της πόλης. Ανάμεσα στα πιο διάσημα έργα του είναι η διακόσμηση με έργα του στο εσωτερικό του Πάνθεον της Ρώμης (ανάθεση έργου από τον Φραντσέσκο Αλγκαρόττι). Τα περισσότερα έργα του διαθέτουν επίσης και το στοιχείο του καπρίτσιο, φανταστικά αρχιτεκτονικά στοιχεία και λεπτομέρειες κτηρίων τα οποία δεν υπήρχαν στην πραγματικότητα, παρομοίως με τα έργα του Μάρκο Ρίτσι ή τον Τζιοβάνι Μπατίστα Πιρανέζι. Ο Πανίνι ζωγράφισε επίσης πορτραίτα, ανάμεσα στα οποία ήταν και αυτό του Πάπα Βενέδικτου ΙΔ´.Κατόπιν το 1754 ανέλαβε την διεύθυνση της Ακαδημίας του Αγίου Λουκά, και πέθανε μερικά χρόνια αργότερα στις 21 Οκτωβρίου 1765 στην Ρώμη. Κατά το διάστημα όπου ο Πανίνι ήταν μέλος του διδακτικού προσωπικού της Γαλλικής Ακαδημίας στην Ρώμη, δίδασκε επίσης προοπτική και οπτική. Οι καινοτόμες πρακτικές σε ότι αφορά την προοπτική αποτέλεσαν την βάση για την μετέπειτα τεχνική της προβολής Πανίνι η οποία χρησιμοποιείται στην σύγχρονη φωτογραφική τεχνική της παραγωγής πανοραμικών θεάσεων με ψηφιακή συνένωση φωτογραφιών. Arisi, Ferdinando,Giovanni Paolo Panini 1691-1765, Milano, 1993. Horak, Marco, Quell'opera prima di Panini gemella del dipinto esposto al Lombardi di Parma, in "L'Urtiga - Quaderni di cultura Piacentina", Piacenza, n. 4, 2013 Αναλυτικός κατάλογος έργων του Πανίνι, the-athenaeum.org
Τζοργκόβανκα Ταμπάκοβιτς

Η Τζοργκόβανκα Ταμπάκοβιτς (σερβικά : Јоргованка Табаковић) (γεννήθηκε στις 20 Μαρτίου 1960 στην Βουκίτρν, Γιουγκοσλαβία) είναι οικονομολόγος, πολιτικός, η αντιπρόεδρος του Σερβικού Προοδευτικού κόμματος και διοικητής της εθνικής τράπεζας της Σερβίας.

 Η Ταμπάκοβιτς σπούδασε οικονομολόγος και απέκτησε διδακτορικό στα οικονομικά από το Πανεπιστήμιο του Νόβισαντ. Το 1992 εκπροσώπησε στο Κοινοβούλιο το Σερβικό Ριζοσπαστικό κόμμα και . Μετά τις εκλογές του 1997 το Ριζοσπαστικό κόμμα προσχώρησε σε μια νέα κυβέρνηση της Σερβίας, το 1998, με το Σοσιαλιστικό κόμμα της Σερβίας. Την ίδια χρονιά η Ταμπάκοβιτς έγινε "Υπουργός ιδιοκτησίας και οικονομικής μεταρρύθμισης". Τον Μάιο του 2008 στις πρόωρες βουλευτικές εκλογές επανεξελέγη ως μέλος του Κοινοβουλίου . Τον Σεπτέμβριο του 2008 μετά τη διάσπαση του κόμματος προσχώρησε το Σερβικό Προοδευτικό κόμμα με επικεφαλής του τον Τόμισλαβ Νίκολιτς. Μετά την παραίτηση του διοικητή της εθνικής τράπεζας της Σερβίας, Σόσκιτς, ο Πρόεδρος της Σερβίας Τόμισλαβ Νίκολιτς πρότεινε στην Ταμπάκοβιτς στη θέση, και εκλέχτηκε ως διοικητής της εθνικής τράπεζας της Σερβίας στις 6 Αυγούστου 2012. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Jorgovanka Tabaković στο Wikimedia Commons
Γάιος Ιούλιος Αλεξίων

O Γάιος Ιούλιος Αλεξίων, λατιν. Gaius Julius Alexion (έζησε τον 1ο αι. μ.Χ.) από τη Δυναστεία της Έμεσας ήταν πρίγκιπας της Έμεσας στη Συρία, κράτους υποτελούς των Ρωμαίων.

 Ήταν το μόνο τέκνο τού Σόαιμου ιερέα-βασιλιά της Έμεσας στη Συρία (βασ. 54-73) και της Δρουσίλας της Νεότερης, κόρης τού Πτολεμαίου της Μαυριτανίας. Ο Πτολεμαίος ήταν γιος τού Ιόβα Β΄ της Νουμιδίας & μετά της Μαυριτανίας και της Κλεοπάτρας Σελήνης Β΄, κόρης τού Μάρκου Αντωνίου και της Κλεοπάτρας Ζ΄ της Αιγύπτου. Η σύζυγος τού Πτολεμαίου, η Ιουλία Ουρανία, ίσως καταγόταν από τη βασιλική οικγένεια της Έμεσας. Ώστε ο Γ. Ι. Αλεξίων είχε καταγωγή Συριακή, Βερβερική, Ελληνική και Ρωμαϊκή. Αδέλφια τού πατέρα του ήταν ο Γάιος Ιούλιος Αζίζος ιερέας-βασιλιάς της Έμεσας, η Ιοτάπα και η Μαμαία. Το όνομα Αλεξίων είναι όμοιο τού Αλεξάνδρου, σύνηθες όνομα στη βασιλική οικογένεια της Έμεσας, στους Πτολεμαίους και τους Σελευκίδες. Οι Πτολεμαίοι ισχυριζόταν συγγένεια με τον Αλέξανδρο Γ΄ τον Μεγάλο. Ο Αλεξίων γεννήθηκε και ανατράφηκε στην Έμεσα. Όταν απεβίωσε ο πατέρας του, τον διαδέχθηκε ως ιερέας-βασιλιάς της Έμεσας (βασ. 73-78). Ήταν σύγχρονος τού Αυτοκράτορα Βεσπασιανού. Ήταν ιερέας τού Συριακού θεού Ηλίου, γνωστού στα Αραμαϊκά με το όνομα Ελ-Γκεμπάλ. Ό,τι γνωρίζουμε για τον Αλεξίωνα είναι από επιγραφές στην Έμεσα. Μία τέτοια από ένα επιτύμβιο μνημείο τού γιου του αναφέρει: Γάιος Ιούλιος Φαβία Σαμσιγέραμος ο και Σείλας, Γαΐου Ιουλίου Αλεξιώνος υιός, ζων εποίησεν εαυτώ και τοις ιδίοις, έτους οτ΄ = 370 = 78/79.Έπειτα από αυτόν οι επόμενες γενεές δεν καταγράφτηκαν με ακρίβεια ως προς τη γενεαλογία τους. Απόγονός του είναι ο Ιούλιος Βασσιανός αρχιερέας, πατέρας της Ιουλίας Δόμνας, συζύγου τού Αυτοκράτορα Σεπτιμίου Σεβήρου. Άλλος πιθανός απόγονός του είναι η Ζηνοβία της Παλμύρας (βασ. 260-272). H. Temporini & W. Haase, Aufstieg und Niedergang der römischen Welt: Geschichte und Kultur Roms im spiegel der neueren Forschung, Walter de Gruyter, 1977 D.W. Roller, The Building Program of Herod the Great, University of California Press, 1998 A.R. Birley, Septimius Severus: the African emperor, Routledge, 1999
Ιζηματογενές πέτρωμα

Τα ιζηματογενή πετρώματα είναι μια από τις τρεις κύριες ομάδες πετρωμάτων (οι άλλες δυο είναι τα εκρηξιγενή ή πυριγενή πετρώματα και τα μεταμορφωσιγενή πετρώματα), που παρατηρούνται στους γεωλογικούς σχηματισμούς. Τα ιζηματογενή πετρώματα αποτελούνται από υλικά που έχουν συνήθως μεταφερθεί από τον τόπο προέλευσής τους στον τόπο απόθεσής τους, παρατηρούμενα συνήθως ως προσχώσεις.

 Οι κυριότερες κατηγορίες ιζηματογενών πετρωμάτων είναι: Κλαστικά ή μηχανικά ιζήματα: Πολλές τέτοιες προσχώσεις παρατηρούνται στη θάλασσα και σε λίμνες, σε εκβολές ποταμών, αλλά και σε πρόποδες βουνών, σε κοιλάδες ή σε κοίτες ποταμών και λιμνών. Οι προσχώσεις αυτές προέρχονται από την αποσάθρωση πετρωμάτων που υπήρχαν προηγουμένως. Έτσι, μεγάλες βραχώδεις μάζες μετασχηματίζονται σε στρογγυλεμένους όγκους μέχρι πολύ απλούστερες μάζες όπως η άμμος και η άργιλος που μεταφέρονται εύκολα από το νερό, τη βροχή, τον πάγο και τον άνεμο (αιολικές αποθέσεις). Στο σημείο που μεταφέρονται, αποτίθενται σε στρώματα. Εκεί τα υλικεφςαεδεά αυτά παραμένουν ευκίνητα είτε ως λάσπη ή άμμος είτε συσσωματώνονται με τη βοήθεια του χαλαζία ή άλλων ορυκτών όπως ασβεστίτη, αιματίτη, λειμωνίτη κλπ. Αυτό συμβαίνει π.χ. στους ψαμμίτες, με διαδικασία που είναι γνωστή ως διαγένεση.Χημικά ιζήματα: Άλλες αποθέσεις ιζηματογενών πετρωμάτων σχηματίζονται με την εξάτμιση του νερού που περιέχει διαλυμένες διάφορες χημικές ουσίες, όπως είναι το ορυκτό αλάτι, η γύψος , ενώ άλλα σχηματίζονται με χημική κατακρήμνιση, όπως ο ασβεστόλιθος.Οργανογενή ή οργανικά ιζήματα: Σχηματίζονται από την εναπόθεση υπολειμμάτων ζωντανών οργανισμών, όπως π.χ. κελύφη μαλακίων, σκελετούς υδρόβιων όντων, ακόμη και την καταπλάκωση μεγάλων εκτάσεων με ζωντανούς οργανισμούς από μεγάλους όγκους άλλων πετρωμάτων. Παραδείγματα τέτοιων πετρωμάτων είναι οι οργανογενείς ασβεστόλιθοι, η γη διατόμων, οι ορυκτοί άνθρακες κτλ. Σημαντικό χαρακτηριστικό των ιζηματογενών πετρωμάτων είναι η διάταξή τους σε επάλληλα στρώματα (strata, ενικός stratum), τα οποία είναι αντικείμενα μελέτης της στρωματογραφίας. Συχνή είναι, επίσης, η παραμόρφωση αυτών των στρωμάτων, λόγω ενδογενών δυνάμεων, οπότε σχηματίζονται οι πτυχώσεις, οι οποίες δεν παρατηρούνται στις άλλες κατηγορίες πετρωμάτων, παρά μόνο στα μεταμορφωσιγενή που προέρχονται από μεταμόρφωση ιζηματογενών, αλλά και πάλι σε πολύ μικρότερο βαθμό. Εφόσον τα πετρώματα δεν έχουν υποστεί ισχυρή παραμόρφωση, η αλληλουχία των επάλληλων στρωμάτων ορίζει και την (σχετική) ηλικία τους. Επειδή τα ιζηματογενή πετρώματα είναι οι κύριοι φορείς των απολιθωμάτων, ο συνδυασμός τους δίνει μια σχετικά ακριβή εικόνα της γεωλογικής ιστορίας των περιοχών στις οποίες απαντούν.
T28 super heavy tank

Το T28 Super Heavy Tank ήταν ένα Αμερικανικό βαριά θωρακισμένο άρμα μάχης το οποίο σχεδιάστηκε για τον Αμερικάνικο στρατό κάτα τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Αρχικά, είχε σχεδιαστεί για να διαπεράσει την γραμμή Siegfried της Γερμανίας, και μετέπειτα σαν πιθανό συμμετέχων όχημα στην προγραμματισμένη εισβολή στην Ιαπωνία. Το κοντά 100 τόνων όχημα αρχικά είχε προσδιοριστεί ώς βαρέων άρμα μάχης. Μετέπειτα, μετονομάστηκε σε 105mm Gun Motor Carriage το 1945, και σε Super Heavy Tank T28 το 1946. Μόνο δύο πρωτότυπα κατασκευάστηκαν πριν ακυρωθεί το σχέδιο για την μαζική παραγωγή τους.

 Αρχικά ονομάστηκε Heavy Tank T28 όταν εγκρίθηκε η κατασκευή του το 1944, αλλά ο σχεδιασμός του άρματος δεν ταίριαζε στις κατηγορίες οχημάτων του Αμερικανικού στρατού, κάτι το οποίο οδήγησε στη ανακατάταξη του. Εφόσον το κυρίως όπλο του άρματος δεν βρισκόταν σε περιστρεφόμενο πύργο, το τμήμα κατανομής όπλων ζήτησε την μετονομασία του σε 105mm Gun Motor Carriage T95, με την αλλαγή να επισημοποιείται τον Μάρτιο του 1945. Παρόλα αυτά, λόγω της βαριάς θωράκισης του και οπλισμό του, δεν ταίριαζε ούτε στην κατηγορία των αυτοκινούμενων πυροβολικών του Αμερικανικού στρατού καθώς ήταν ελαφρά θωρακισμένα, οπότε μετονομάστηκε ξανά ως Super Heavy Tank T28 τον Ιούνιο του 1946. Το αρχικό σχέδιο ήταν να κατασκευαστούν 5 πρωτότυπα, με συνολική μαζική παραγωγή 25 οχημάτων. Το συνολικό βάρος του οχήματος όταν θα ήταν πλήρως εξοπλισμένο θα πλησίαζε τους 95 τόνους. Για να μειωθεί η πίεση που ασκεί στο έδαφος, αντί για δύο ερπύστριες, θα ήταν εξοπλισμένο με τέσσερις, οι οποίες εξείχαν απτό άρμα 23 ίντσες εμπρόσθια. Οι εξωτερικές δύο ερπύστριες είχαν την δυνατότητα να αφαιρεθούν μέσα σε 2 ώρες για την μεταγωγή του οχήματος μέσω τρένου δια σιδηροδρομικής γραμμής. Αφού είχαν αφαιρεθεί, μπορούσαν να κουμπώσουν μεταξύ τους για να δημιουργήσουν μία μονάδα που μπορούσε να ρυμουλκηθεί πίσω από το άρμα. Λόγω του μεγάλου βάρους του και της αδύναμης ιπποδύναμης του κινητήρα, το Τ28 είχε πολύ περιορισμένη δυνατότητα να περάσει εμπόδια, οπότε θεωρήθηκε δυσλειτουργικό στο πεδίο της μάχης και μη κατάλληλο για μαζική παραγωγή. Το 1974, το τελευταίο πρωτότυπο βρέθηκε σε ένα χωράφι στο Fort Belvoir, της Βιργινίας. Κρυμμένο μέσα σε θάμνους, ήταν άγνωστο πού πέρασε τα τελευταία 27 χρόνια. Είναι το μοναδικό επιζών Τ28 και μεταφέρθηκε σε έκθεση αρμάτων στο Patton Museum of Cavalry and Armor στο Kentucky. This Lumbering Monster Is Newest Antique", January 1946, Popular Science T28 Super Heavy Tank (Gun Motor Carriage T95) Self-Propelled Gun / Heavy Tank (1945) Reassembling the Last U.S. T28 Super Heavy Tank.
Μαλλορέντους

Το μαλλορέντους, μερικές φορές γνωστό ως σαρδηνιακό νιόκι, είναι είδος ζυμαρικών χαρακτηριστικό της κουζίνας της Σαρδηνίας. Έχουν τη μορφή μακρών ριγέ οστράκων από περίπου 2 cm και πάνω, και είναι φτιαγμένα από αλεύρι, σιμιγδάλι και νερό. Τρώγονται με διάφορες σάλτσες. Στο Σασαρέζε ονομάζονται κιτζόνες ή κιτσόνες, στο Λογκουντόρο μακαρόν κάιντος ή μακαρόν ντε πούντσου, στην επαρχία του Νουόρο κραβάος.

 Το μαλλορέντους είναι ήταν πάντα το παραδοσιακό πιάτο στη Σαρδηνία που ετοιμαζόταν σε όλες τις μεγάλες περιπτώσεις, τόσο σε πανηγύρια όσο και σε φεστιβάλ χωριών και κατά τη διάρκεια γάμων. Από την αρχαιότητα οι νοικοκυρές ετοίμαζαν αυτό το είδος ζυμαρικών. Η προέλευση βρίσκεται στο χιλιετημένο πρότυπο αγροτικής καλλιέργειας στη Μεσόγειο, βασισμένο κυρίως στην καλλιέργεια σιταριού. Ο όρος malloreddu (πληθυντικός malloreddus) είναι υποκοριστικό του malloru, που στην campidanese sardinian (νότια Σαρδηνία και την κεντρική-νότια), σημαίνει ταύρος. Κατά συνέπεια, malloreddus σημαίνει μοσχάρια. Η προέλευση του ονόματος βρίσκεται στον τρόπο έκφρασης στο αγροτικό περιβάλλον. Η χειρωνακτική επεξεργασία των μαλλορέντους στο νοικοκυριό ήταν το ζύμωμα του σκληρού σιμιγδαλιού με νερό και η δημιουργία κύλινδρων ζύμης μήκους περίπου 15 cm, οι οποίοι κόβονται σε κύβους.Στη συνέχεια, το σχήμα αποκτάται με τη σύνθλιψη των κύβων ζύμης ενάντια στο άκρο ενός καλαθιού άχυρου, που αναφέρθηκε στο κέϊλι (το κόσκινο) για να τα γίνουν γδαρμένοι ή αρκετά λείοι για να τα συνθλίφτούνι απλά σε μια ξύλινη βάση. Παίρνει κανείς ένα παραγεμισμένο προϊόν που στη φαντασία του αγροτικού κόσμου πήρε τη μορφή μικρών μοσχαριών (σκεφτείτε εκφράσεις όπως,"ωραίο, λίπος" σε ένα μοσχάρι). Το κλασικό πιάτο από την κουζίνα της Σαρδηνίας είναι το μαλλορέντους αλά καμπιντανέζε. Σε αυτό το πιάτο, φτιάχνετε μια σάλτσα κόβοντας σε κομμάτια λουκάνικο Σαρδηνίας, τα οποία αφήνετε να ροδίσουν σε λάδι με ψιλοκομμένο κρεμμύδι, στη συνέχεια βράζετε για περίπου μία ώρα με σάλτσα ντομάτας, ενώ στη συνέχεια, προσθέτετε κάποιες κλωστές Σαφράν δέκα λεπτά πριν το τέλος του μαγειρέματος. Τα βρασμένα ζυμαρικά σερβίρονται με αυτή τη σάλτσα και με τριμμένο πεκορίνο Σαρδηνίας. Αρχικά το σαφράν χρησιμοποιούνταν απευθείας στη ζύμη των μαλλορέντους, αλλά τώρα προστίθεται τελικά στη σάλτσα.
Κόσμος 633

Ο Κόσμος 633 ήταν σοβιετικός δορυφόρος ο οποίος εκτοξεύτηκε το 1974 στα πλαίσια του προγράμματος Ντνιεπροπετρόφσκ Σπούτνικ. Είχε μάζα 400 kg και κατασκευάστηκε από το Σχεδιαστικό Γραφείο Yuzhnoye για χρήση στην διαμέτρηση (αγγλ. calibration) των ραντάρ συστημάτων αντιβαλλιστικής άμυνας.

 Εκτοξεύτηκε στις 27 Φεβρουαρίου 1974 (11:05 UTC) και τέθηκε με επιτυχία σε χαμηλή περιγήινη τροχιά. Η εκτόξευση έλαβε χώρα στο κοσμοδρόμιο του Πλεσέτσκ με πύραυλο Κόσμος-2Ι. Αφού μπήκε σε τροχιά έλαβε αριθμό στο σύστημα ονοματοδοσίας Κόσμος, καθώς και τον διεθνή προσδιοριστή 1974-010A. Η NORAD του απέδωσε τον αριθμό 07187. Ήταν ο εξηκοστός όγδοος από τους 79 δορυφόρους τύπου DS-P1-Yu που στάλθηκαν στο διάστημα και η εξηκοστή έβδομη αποστολή που τέθηκε επιτυχώς σε τροχιά. Αυτή είχε περίγειο 265 χλμ., απόγειο 472 χλμ., κλίση 70.9 μοιρών και τροχιακή περίοδο 91,9 λεπτών. Επανήλθε και καταστράφηκε στην ατμόσφαιρα στις 4 Οκτωβρίου 1974. Διαστημικές αποστολές το 1974
Ιερά Μητρόπολις Ελευθερουπόλεως

Η Ιερά Μητρόπολις Ελευθερουπόλεως είναι μια από τις Μητροπόλεις των λεγομένων «Νέων Χωρών» της Εκκλησίας της Ελλάδος. Έδρα της είναι η πόλη της Ελευθερούπολης και περιλαμβάνει το δυτικό τμήμα της περιφερειακής ενότητος Καβάλας, δηλαδή τον καλλικρατικό Δήμο Παγγαίου. Μητροπολίτης της είναι από το 2004 ο Χρυσόστομος (Αβαγιανός).

 1) Αρχιερατική Επιτροπεία Ελευθερουπόλεως - Κωμόπολη - Χωριά Ελευθερούπολη - Άγιος Νικόλαος (Μητροπολιτικός), Άγιος Ελευθέριος Ακροβούνι - Κοίμησις της Θεοτόκου Αυλή - Προφήτης Ηλίας Δωμάτια - Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη Εξοχή - Αγία Παρασκευή Κηπιά - Άγιος Γεώργιος Μέλισσα - Άγιος Δημήτριος Μελισσοκομείο - Άγιος Γεώργιος Μεσιά - Αγία Βαρβάρα Μεσότοπος - Τίμιος Πρόδρομος Πυργοχώρι - Άγιος Αντώνιος Σιδηροχώρι - Άγιος Γεώργιος Χρυσόκαστρο - Παμμέγιστοι Ταξιάρχαι2) Αρχιερατική Επιτροπεία Ελευθερών - Χωριά Άγιος Ανδρέας - Άγιος Απόστολος Ανδρέας Ελαιοχώρι - Άγιος Γεώργιος Ελευθερές - Παμμέγιστοι Ταξιάρχαι Μυρτόφυτο - Κοίμησις της Θεοτόκου Νέα Ηρακλείτσα - Παναγία Φανερωμένη και Άγιος Γεώργιος Νέα Πέραμος - Άγιος Νικόλαος, Παναγία Φανερωμένη Φωλιά - Άγιος Γεώργιος3) Αρχιερατική Επιτροπεία Ορφανού - Χωριά Ακροπόταμος - Άγιος Δημήτριος Γαληψός - Άγιος Δημήτριος Κάριανη - Άγιος Αθανάσιος Κοκκινοχώρι - Άγιος Νέστωρ Μεσορόπη - Άγιος Γεώργιος Μουσθένη - Κοίμησις της Θεοτόκου Ορφάνι - Κοίμησις της Θεοτόκου Οφρύνιο - Άγιος Γεώργιος Παραλία Οφρυνίου (Τούζλα) - Μεταμόρφωσις Του Σωτήρος Πλατανότοπος - Άγιος Αθανάσιος Ποδοχώρι - Άγιος Γεώργιος4) Αρχιερατική Επιτροπεία Παγγαίου - Χωριά Άγιος Χριστόφορος - Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος Αντιφίλιπποι - Ζωοδόχος Πηγή Γεωργιανή - Ύψωσις Τιμίου Σταυρού Δρυάδα - Άγιος Παντελεήμων Νικήσιανη - Εισόδια της Θεοτόκου Παλαιοχώρι - Άγιος Γεώργιος Χορτοκόπι - Άγιος Ευγένιος ο Τραπεζούντιος Ιερά Μονή Αγίου Δημητρίου, Νικήσιανη Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου «Παγγαιωτίσσης», Χορτοκόπιο Ιερά Μονή Αγίου Παντελεήμονος, Χρυσόκαστρο Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου, Νικήσιανη Παναγίας Νέας Περάμου: η πανήγυρις τελείται στις 15 Αυγούστου (Κοιμήσεως της Θεοτόκου). Αγίας Παρασκευής Ελευθερουπόλεως: πανήγυρις 26 Ιουλίου. Αγίου Νεκταρίου Ελευθερουπόλεως: φυλάσσεται τεμάχιο Λειψάνου. Πανήγυρις 9 Νοεμβρίου. Παναγίας Φανερωμένης Νέας Ηρακλείτσης: Η Ιερά Εικόνα της Παναγίας της Φανερωμένης προέρχεται από την Ηρακλείτσα της Ανατολικής Θράκης και μεταφέρθηκε από τους πρόσφυγες στη Νέα Ηρακλείτσα Καβάλας. Εκεί υπάρχει, επίσης, η Κάρα του Αγίου Χαραλάμπους του Ιερομάρτυρος. Η πανήγυρις τελείται στις 23 Αυγούστου (Εννιάμερα της Παναγίας). Γεδεών, Μανουήλ (1885). Πατριαρχικοί Πίνακες: Ειδήσεις ιστορικαί βιογραφικαί περί των Πατριαρχών Κωνσταντινουπόλεως: από Ανδρέου του Πρωτοκλήτου μέχρις Ιωακείμ Γ' του από Θεσσαλονίκης, 36-1884. Κωνσταντινούπολη: Lorenz & Keil. Ιερά Μητρόπολις Ελευθερουπόλεως, επίσημη ιστοσελίδα Παναγίες της Μικράς Ασίας και της Θράκης - άρθρο Ένωσης Μικρασιατών Φοιτητών
Β΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1992-93

Το πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής 1992-93 διεξήχθη σε έναν όμιλο των 18 ομάδων. Στην Α΄ εθνική κατηγορία ανέβηκαν οι τρεις πρώτες ομάδες. Από τη σεζόν αυτή καθιερώθηκε το σύστημα βαθμολογίας 3-1-0, αντί για το 2-1-0, που ίσχυε από τη σεζόν 1973-74.

 Στο πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής του 1992-93 δεν υπήρξε κάποια καινοτομία σε σχέση με εκείνο της προηγούμενης σεζόν 1991-92. Όπως είχε καθιερωθεί και στα προηγούμενα χρόνια, στην Α΄ Εθνική ανέβηκαν οι τρεις πρώτες ομάδες, ενώ υποβιβάστηκαν τέσσερις σύλλογοι στη Γ΄ Εθνική, τη θέση των οποίων πήραν ισάριθμες ομάδες της τρίτης κατηγορίας. Ομάδες (18) Πρωταθλητής: Φ.Α.Σ. Νάουσα, άνοδος στην Α΄ Εθνική. Δευτεραθλητής: Λεβαδειακός, άνοδος στην Α΄ Εθνική. Τριταθλητής: Πανιώνιος, άνοδος στην Α΄ Εθνική. Υποβιβασμός (4): Πανσερραϊκός, Εορδαϊκός, Παναιτωλικός, Δόξα Βύρωνα. Υποβιβασμός από Α΄ Εθνική (3): Πιερικός, Ιωνικός Νικαίας, Α.Π.Σ. Κόρινθος. Άνοδος από Γ΄ Εθνική (4): Αναγέννηση Καρδίτσας, Π.Σ. Καλαμάτα, Γ.Α.Σ. Βέροια, Γ.Σ. Καλλιθέα. 13 γκολ: Κώστας Τσάνας (Λεβαδειακός), Μίροσλαβ Ζίφκοβιτς (Νάουσα), Πρέντραγκ Μίτιτς (ΕΑΡ). Στατιστική ποδοσφαίρου. Ανδρέας Μπόμης, "ΓΚΟΛ 2000, Ένας αιώνας ποδόσφαιρο", σ. 476. Νίκος Νικολαΐδης, «Εκεί, εκεί, στη Β΄ Εθνική», Αθήνα 2011, σσ. 207-209. Αθλητική ηχώ 21/6/1993
Μπερτράν Ρομπέρ

Ο Μπερτράν Ρομπέρ (Bertrand Robert) είναι Γάλλος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Γεννήθηκε στο Σαιν-Μπενουά στο υπερπόντιο διαμέρισμα της Γαλλίας, Ρεουνιόν στις 16 Νοεμβρίου 1983 και από την το 2017 αγωνίζεται στον Α.Π.Σ Πανθρακικό Είναι αδελφός του Λοράν Ρομπέρ, παλιού παίκτη των Νιούκασλ Γιουνάιτεντ, Μπενφίκα και Α.Ε. Λάρισα και διεθνή με την Εθνική Γαλλίας.

 Ο Μπερτράν Ρομπέρ ξεκίνησε την καριέρα του από τα παιδικά τμήματα της Μονπελιέ ΣΚ, προβιβάστηκε στην πρώτη ομάδα όπου αγωνίστηκε για 3 χρόνια από το 2001 έως το 2004 στη μεγάλη κατηγορία Λιγκ 1. Από το 2004 έως το 2007 αγωνίστηκε με την Γκινγκάμπ στη δεύτερη κατηγορία της Γαλλίας. Το 2007 αγωνίζεται ξανά στη μεγάλη κατηγορία της Γαλλίας με τη Λοριάν ως τον Δεκέμβριο, οπότε παραχωρείται δανεικός ως το τέλος της σεζόν στην Αζαξιό που αγωνίζεται στη δεύτερη κατηγορία της Γαλλίας. Επιστρέφει στη Λοριάν αλλά τη σεζόν 2008-09 αγωνίζεται ελάχιστα. Το καλοκαίρι του 2009 αποφασίζει να αγωνιστεί για πρώτη φορά εκτός Γαλλίας και υπογράφει διετές συμβόλαιο συνεργασίας με τον Πανθρακικό. Με την ομάδα της Κομοτηνής γνώρισε τον υποβιβασμό την πρώτη του σεζόν στην ομάδα παρά τις κατά γενική ομολογία εξαιρετικές εμφανίσεις του. Έμεινε στην ομάδα για άλλη μια σεζόν αν και αυτή αγωνιζόταν στη Β΄ εθνική αλλά αν και συνέχισε τις καλές του εμφανίσεις δεν πέτυχε την άνοδο με τον Πανθρακικό. Το καλοκαίρι του 2011 μετά το τέλος του συνεργασίας με τον Πανθρακικό, υπογράψε συμβόλαιο συνεργασίας με τον ΠΑΟΚ, ενώ έκανε την πρώτη του επίσημη εμφάνιση με την ομάδα του ΠΑΟΚ, αγωνιζόμενος ως αλλαγή στον εκτός έδρας προκριματικό αγώνα του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ με τη νορβηγική Βαλερέγκα. Μετά το τέλος του συμβολαίου του με τον ΠΑΟΚ μετακόμισε στην Κύπρο και υπέγραψε συμβόλαιο με τον Απόλλων Λεμεσού. Το 2015 αγωνίστηκε με τα χρώματα της ΑΕΛ Λεμεσού. Το 2016 επέστρεψε στον Πανθρακικό και το 2017 συνέχισε στην ίδια κατηγορία με τη φανέλα του Α.Ο. Τρίκαλα, ενώ το ίδιο έτος μεταγράφηκε στον Α.Ο. Καβάλα. Τα στατιστικά του Μπερτράν Ρομπέρ στη Γαλλία
Fokker D.XXIII

Το Fokker D.XXIII ήταν ολλανδικό μονοθέσιο δικινητήριο μαχητικό αεροσκάφος. Κατασκευάστηκε μονάχα ένα πρωτότυπο πριν τη γερμανική επίθεση στη Γαλλία και τις Κάτω Χώρες τον Μάιο του 1940.

 Το D.XXIII διέθετε δύο αερόψυκτους κινητήρες Walter Sagitta I-SR, ισχύος 528 hp, τοποθετημένους στον διαμήκη άξονα σε ελκτική-ωστική διάταξη. Το πιλοτήριο βρίσκονταν ανάμεσα στους κινητήρες, ενώ το ουραίο ήταν "twin boom" διάταξης. Το αεροσκάφος διέθετε ανασυρόμενο τρίκυκλο σύστημα προσγείωσης. Προτάθηκε η εγκατάσταση δύο πολυβόλων των 13,2 mm και δύο πολυβόλων των 7,9 mm, αλλά τα σχέδια αυτά δεν ευοδώθηκαν.Το πρωτότυπο πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 30 Μαΐου 1939. Κατά τη διάρκεια των δοκιμών διαπιστώθηκαν προβλήματα με την ψύξη του πίσω κινητήρα και γενικότερα με την απόδοση και των δύο κινητήρων. Προκειμένου να βελτιωθεί η κατάσταση, προτάθηκε η χρήση κινητήρων Rolls-Royce ή Daimler-Benz στα αεροσκάφη παραγωγής. Το αεροσκάφος πραγματοποίησε 11 πτήσεις, χωρίς ο συνολικός χρόνος παραμονής του στον αέρα να ξεπερνά τις τέσσερις ώρες. Τα προβλήματα ψύξης παρέμεναν και κατά την ενδέκατη και τελευταία πτήση το σύστημα προσγείωσης υπέστη σοβαρές ζημιές. Το πρόγραμμα ακυρώθηκε τον Μάιο του 1940, όταν οι Γερμανοί εισέβαλαν στη χώρα. Πηγές: Dornier Do 335 Κατάλογος μαχητικών αεροσκαφών The Illustrated Encyclopedia of Aircraft (Part Work 1982-1985). Orbis Publishing. Vredeling, Willem (2012). Fokker D.23. AJ Maarssen, Netherlands: Uitgeverij Geromy B.V. ISBN 978-9081893640. Green, William· Gordon, Swanborough (1994). The Complete book of fighters: An illustrated encyclopedia of every fighter aircraft built and flown. Salamander Books. ISBN 1-84065-269-1.
Άγιος Γεώργιος Μελάμπων Ρεθύμνου

Ο Άγιος Γεώργιος είναι οικισμός της Κοινότητος Μελάμπων του Δήμου Αγίου Βασιλείου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Το 1971 αριθμούσε 72 κατοίκους και σήμερα αριθμεί τους 56. Βρίσκεται σε υψόμετρο 260 μ. Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο, εξ ου και η ονομασία του. Εκκλησιαστικά όμως εξυπηρετείται από την ενορία Μελάμπων, που υπάγεται στην Α΄ Αρχιερατική περιφέρεια της Ιεράς Μητροπόλεως Λάμπης, Συβρίτου και Σφακίων.

 Ο Άγιος Γεώργιος είναι παράλιος οικισμός στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού Ρεθύμνης, στους νοτιοανατολικούς πρόποδες της κορυφής «Βουβάλα», δίπλα και δυτικά από την Αγία Γαλήνη, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 30. Απέχει 57 χλμ. περίπου Ν. του Ρεθύμνου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Μελάμπων. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Μελάμπων και προσαρτήθηκε στον δήμο Λάμπης. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Λάμπης και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγίου Βασιλείου. Το εκκλησάκι των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, στο βόρειο τμήμα του οικισμού Η εκτεταμένη παραλία του οικισμού. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό Διακοπές, εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Λουδοβίκος Γκύντερ του Νάσσαου-Κατσενέλνμπογκεν

Ο Λουδοβίκος Γκύντερ, γερμ. Ludwig Günther, ολλανδ. Lodewijk Gunther (15 Φεβρουαρίου 1575 - 12 Σεπτεμβρίου 1604) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης του Νάσσαου-Κατσενέλνμπογκεν και αντιστράτηγος του Ολλανδικού Ιππικού στον Ογδοηκονταετή Πόλεμο.

 Ήταν ο έκτος γιος του Ιωάννη ΣΤ΄ του Πρεσβύτερου και της Ελισάβετ, κόρης του Γεωργίου Γ΄ λαντγράβου του Λόιχτενμπεργκ. Σπούδασε στην Ελβετία και μετά, όπως και άλλοι αδελφοί του, εισήλθε στον ολλανδικό στρατό. Πολέμησε υπό τον πρωτότοκο αδελφό του Γουλιέλμο-Λουδοβίκο και τον εξάδελφό τους Μαυρίκιο. Το 1596 συμμετείχε ως εθελοντής στην κατάληψη του Κάδιθ. Το 1600 ο Μαυρίκιος τον όρισε αντιστράτηγο και υπερίσχυσε στη μάχη του Νιούπορτ (Nieuwpoort)· μετά κατάφερε να καταλάβει το Βάχτεντονκ. Το 1602 οδήγησε μία επίθεση στο Λουξεμβούργο. Το 1604 έλαβε μέρος στην πολιορκία του Σλάους, όπου απεβίωσε από πυρετό. Νυμφεύτηκε το 1601 την Άννα Μαργαρίτα, κόρη του Ιωάννη Γκέρχαρντ, κόμη του Μάντερσαϊντ-Γκέρολσταϊν· δεν απέκτησαν απογόνους. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Louis Gunther of Nassau στο Wikimedia Commons Genealogy
Ορόντης ποταμός

Ο Ορόντης (αραβ.: العاصي, Ναχρ-αλ-Ααζί, τουρκ.: Asi Nehri, Αζι-Νεχρί) είναι ο μεγαλύτερος και σημαντικότερος ποταμός της Συρίας με συνολικό μήκος ρου περίπου τα 400 χλμ. Στη περιοχή του Ορόντη, που αποτελεί και ένα φυσικό πέρασμα με ανάπτυξη σπουδαίων πεδίων έχουν γίνει πολλές ιστορικές μάχες. Επίσης ο ίδιος ο ποταμός αποτέλεσε φυσικό σύνορο κατά διάφορες ιστορικές εποχές τόσο από τους Αιγυπτίους μέχρι και τους Σταυροφόρους και Βυζαντινούς, καλούμενος τότε από τους Ενετούς Φαρφάρ. Αν και ο ποταμός λόγω του ισχυρού ρεύματός του είναι δεν είναι ακόμη και σήμερα πλωτός, αποτελεί βασικό οικονομικό παράγοντα στη γεωργική ανάπτυξη της περιοχής.

 Στην αρχαιότητα φερόταν με το όνομα Τυφών από τον γίγαντα Τυφώνα ή Τυφωέα, για τον οποίο υπήρχε ο μύθος ότι κεραυνοβολήθηκε από τον Δία από τον οποίο και άλλαξε στη συνέχεια το όνομά του. Επίσης λεγόταν και Αξιός, Δράκων και Λάδων. Αιτία αυτών των ονομάτων θεωρείται το πολύ ορμητικό ρεύμα, το οποίο ακόμη και σήμερα είναι απρόσιτο σε ποταμοπλοΐα, πέρα από το ύψος της Αντιόχειας. Ο Ορόντης πηγάζει από τον Αντιλίβανο, κοντά στην αρχαία Ηλιούπολη (Μπάαλμπεκ), στην ανατολική πλευρά της Κοιλάδας Μπεκάα. Εκεί ρέει βόρεια, παράλληλα με την ακτογραμμή και τις οροσειρές Λίβανο και Αντιλίβανο. Κατευθύνεται προς βορρά, περνώντας από τις πόλεις Χομς και Χάμα. Σύμφωνα με τον αρχαίο γεωγράφο Στράβωνα, ο Ορόντης έρρεε υπογείως για μια απόσταση περίπου 8 χιλιομέτρων ανάμεσα στην Απάμεια και στην Αντιόχεια, όμως στην πραγματικότητα βρίσκεται μέσα σε ένα πολύ στενό και δυσπρόσιτο φαράγγι. Από την Αντιόχεια, (σημερινή Antakya), την οποία και παραρρέει, δεχόμενος προηγουμένως δύο παραποτάμους, τους Αφρή και Καρά-σου (ο Αφρή είναι ο μεγαλύτερος παραπόταμος του Ορόντη), συνεχίζει με αντίθετη κατεύθυνση, από βορειοδυτικά προς νοτιοδυτικά. και τελικά εκβάλλει στη Μεσόγειο, νότια της Σελεύκειας, (σημερινή Σαμαντάγκ), στην τουρκική επαρχία Χατάι. Το μήκος του ποταμού στον Λίβανο είναι 35 χιλιόμετρα, στη Συρία 325 χιλιόμετρα και στην Τουρκία 88 χιλιόμετρα. Οι Μπάζζα και Νατζίμπ υπολόγισαν ότι το μήκος του ποταμού στη Συρία είναι 336 χιλιόμετρα. Ο ποταμός σχηματίζει τα σύνορα Συρίας-Τουρκίας σε μήκος 31 χιλιομέτρων. Στην αρχαία τέχνη ο Ορόντης απεικονίζεται συνήθως ως έφηβος γυμνός που αναδύεται από το νερό στα πόδια του περίφημου χάλκινου αγάλματος της «Τύχης της Αντιοχείας», που ήταν έργο του διάσημου Σικυώνιου γλύπτη Ευτυχίδη. Επίσης ο Ορόντης φέρονταν και στα νομίσματα της πόλης της Σικυώνας. "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη" τομ. Θ΄, σελ. 102 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Orontes River στο Wikimedia Commons
Κάσσελ (διοικητική περιφέρεια)

Η διοικητική περιφέρεια Κάσσελ (γερμ. Regierungsbezirk Kassel) είναι μια από τις τρεις διοικητικές περιφέρειες του γερμανικού ομοσπονδιακού κρατιδίου της Έσσης και βρίσκεται στο βόρειο μέρος του κρατιδίου. Η πόλη του Κάσσελ αποτελεί την μοναδική ανεξάρτητη αστική περιφέρεια (Kreisfreie Stadt) που βρίσκεται στην έκτασή της. Έχει 1.244.900 κατοίκους (31 Δεκεμβρίου 2006) και έκταση 8.288,92 χμ². Πρόκειται για την μεγαλύτερη σε έκταση διοικητική περιφέρεια της Έσσης.

 Η διοικητική περιφέρεια Κάσσελ συνορεύει στο βορρά με την Κάτω Σαξονία και ανατολικά με την Θουριγγία. Στο νότο έχει σύνορα με την περιφέρεια Ντάρμστατ, νοτιοδυτικά με την περιφέρεια Γκίσεν και στη δύση με το κρατίδιο της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας. Στα πλαίσια περιφερειακής αναδιοργάνωσης κατά την δεκαετία του 1970 η μέχρι τότε ανεξάρτητες αστικές περιφέρειες Φούλντα και Μάρμπουργκ ενσωματώθηκαν σε επαρχίες. Από τις 1 Ιανουαρίου 1981 η διοικητική περιφέρεια Ντάρμστατ διαιρείται σε έξι επαρχίες (Landkreise). Πέραν αυτών υπάρχει μια μονάχα ανεξάρτητη αστική περιφέρεια (Kreisfreie Stadt), ανεξάρτητη δηλαδή των επαρχιών. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Regierungsbezirk Kassel στο Wikimedia Commons Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2008-02-04 στο Wayback Machine.
Άμπελος Αχαΐας

Η Άμπελος είναι ημιορεινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Ακράτας ως έδρα του ομώνυμου πρώην δημοτικού διαμερίσματος. Η τοπική κοινότητα Αμπέλου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 3,399 χμ² (2011).

 Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Αμπέλου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 14/12/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Αμπέλου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 14/12/2017.
Πανεπιστήμιο του Τορίνο

Το Πανεπιστήμιο του Τορίνο (ιταλικά: Università degli Studi di Torino, UNITO) είναι δημόσιο πανεπιστήμιο στην πόλη Τορίνο της βόρειας Ιταλίας (περιφέρεια Πεδεμόντιο). Είναι ένα από τα παλαιότερα πανεπιστήμια ολόκληρης της Ευρώπης και συνεχίζει να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην επιστημονική έρευνα και εκπαίδευση. Κατατάσσεται σταθερά ανάμεσα στα πέντε κορυφαία ιταλικά πανεπιστήμια και τρίτο σε ερευνητικές δραστηριότητες στη χώρα από την «Εθνική Υπηρεσία Αξιολογήσεως των Πανεπιστημιακών και Ερευνητικών Συστημάτων» (ANVUR) της Ιταλίας.

 Το Πανεπιστήμιο του Τορίνο ιδρύθηκε ως studium το 1404, με πρωτοβουλία του πρίγκιπα Λουδοβίκου της Σαβοΐας. Από το 1427 έως το 1436 η έδρα του ιδρύματος είχε μεταφερθεί στο Κιέρι και στο Σαβιλιάνο. Εκατό χρόνια αργότερα, το 1536, καταργήθηκε και επανασυστήθηκε από τον δούκα Εμμανουήλ Φιλιβέρτο το 1566. Ακολούθησε το πρότυπο του Πανεπιστημίου της Μπολόνια, ωστόσο σημαντική ανάπτυξη γνώρισε μόνο μετά τις μεταρρυθμίσεις που επέφερε ο Βίκτωρ Αμεδαίος Β΄ της Σαρδηνίας, ο οποίος επίσης ίδρυσε το Collegio delle Province για σπουδαστές που δεν προέρχονταν από το Τορίνο. Με τις μεταρρυθμίσεις του Βίκτορα Αμεδαίου Β΄, το Πανεπιστήμιο του Τορίνο κατέστη ένα νέο πρότυπο αναφοράς για πολλά άλλα πανεπιστήμια. Κατά τον 18ο αιώνα το ίδρυμα γνώρισε μια τεράστια ανάπτυξη σε αριθμό διδασκόντων και καταπιστεύματα, καθιστάμενο σημείο αναφοράς για τον ιταλικό θετικισμό. Τον 20ό αιώνα το ίδρυμα υπήρξε ένα από τα κέντρα του ιταλικού αντιφασιστικού κινήματος. Μετά το 1960 η αύξηση του αριθμού των φοιτητών και η βελτίωση της πανεπιστημιόπολης ήταν σημαντικοί παράγοντες, αν και το Πανεπιστήμιο του Τορίνο έχασε κάποια από τη σημασία του μέχρι που ένα νέο κύμα επενδύσεων σημειώθηκε στο τέλος του αιώνα, σε συνεργασία με άλλα ιταλικά και ξένα ερευνητικά κέντρα, καθώς και με τοπικούς οργανισμούς και το ιταλικό υπουργείο Παιδείας. Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 επίσης, οι δορυφορικές πανεπιστημιοπόλεις της Αλεσσάντρια, της Νοβάρα και του Βερτσέλλι έγιναν αυτόνομες μονάδες, υπαγόμενες στο νεοϊδρυθέν Πανεπιστήμιο του Ανατολικού Πεδεμοντίου. Επίσημος ιστότοπος Το λήμμα για το πανεπιστήμιο στην Catholic Encyclopedia του 1913 (στην αγγλική γλώσσα)
Μπουσφέρ

Το Μπουσφέρ (αραβικά: بوسفر), ορισμένες φορές αναφερόμενο ως Αΐν Μπουσεφάρ, είναι κοινότητα στη Βιλάγια του Οράν, ευρισκόμενη σε απόσταση 20 χιλιομέτρων δυτικά του Οράν, στην Αλγερία.

 Το χωριό βρίσκεται απέναντι από τη ναυτική βάση του Μερς Ελ Κεμπίρ. Χωρίς να είναι γνωστή η ακριβής προέλευσή της, η ονομασία του χωριού αποτελείται από την αραβική πρόθεση «بُو», «μπου» (μτφ. «πατέρας του»), η οποία, σύμφωνα με τον Πελεγκρέν, ενισχύει την ιδέα του προσδιοριστικού το οποίο ακολουθεί και το «σφερ», το οποίο, πιθανώς, να σχετίζεται με την αραβική λέξη «سَفَرْ», «σαφάρ», η οποία σημαίνει «ταξίδι/έξοδος», υπόθεση η οποία ενισχύεται περαιτέρω βάσει της παλαιότερης ονομασίας του χωριού, ως Αΐν-Μπουσεφάρ. Συνεπώς, πιθανολογείται πως η συγκεκριμένη ονομασία αποδίδεται ως «μεγάλο ταξίδι», όρος ο οποίος, πιθανώς, αναφέρεται στη φυγή των Ανδαλουσιανών, οι οποίοι αποβιβάστηκαν επί των ακτών, σε απόσταση ολίγων χιλιομέτρων από το χωριό, σε επώνυμη περιοχή, κατά τη διάρκεια της περιόδου της Ρεκονκίστα. Παλαιότερα, η συγκεκριμένη τοποθεσία ήταν γνωστή ως Αΐν-Μπουσεφάρ, ενώ το ίδιο το χωριό ιδρύθηκε το 1850 και αναβαθμίστηκε σε κοινότητα το 1863. Ο οικισμός του Λεζ Ανταλούζ διαχωρίστηκε από την κοινότητα το 1893, στο πλαίσιο της δημιουργίας της κοινότητας του Ελ Ανσόρ. Βάσει των Συμφωνιών του Εβιάν, το Μπουσφέρ περιλαμβανόταν μεταξύ των τριών στρατιωτικών βάσεων των οποίων η χρήση παραχωρείτο στη Γαλλία για χρονική διάρκεια πέντε ετών. Η συγκεκριμένη στρατιωτική βάση, η οποία ήταν γνωστή ως Στρατόπεδο Σεγκρεταίν (γαλλικά: Camp Segrétain), φιλοξένησε, με σημείο εκκίνησης τις 13 Σεπτεμβρίου 1962, μονάδες του Ναυτικού, καθώς και το 2ο REP. Η εγκατάστασή του πραγματοποιήθηκε σε τοποθεσία αμπελιών, εντός λεκανοπεδίου το οποίο οριοθετούνταν από αμμόλοφους, οι οποίοι και το χώριζαν από την θάλασσα. Οι συγκεκριμένες μονάδες εγκατέλειψαν οριστικά την στρατιωτική βάση το 1967. Στη συνέχεια, η Αεροπορική Βάση 180 (γαλλικά: Base Aérienne 180), περαιτέρω ενισχυμένη με την προσθήκη μίας ίλης ελικοειδών, παρέμεινε ενεργή έως τη δεκαετία του 1970. Ένα εκ των αγροκτημάτων του Μπου Σφερ, για την διαχείριση του οποίου υπεύθυνη είναι η ANP, θερινή κατασκήνωση για στρατιωτικούς. Η Βάση του Μπουσφέρ είναι αεροπορική βάση των AAF, η οποία βρίσκεται βορειοδυτικά της πόλης του Οράν, στην Αλγερία, σε κοντινή απόσταση της στρατηγικής βάσης του Μερς Ελ Κεμπίρ, η οποία ανήκει στο Ναυτικό. Ανεγέρθηκε από τη Γαλλική Πολεμική Αεροπορία, η οποία και την χρησιμοποίησε από τις 1 Απριλίου 1964 έως τις 31 Δεκεμβρίου 1970, υπό την ονομασία Αεροπορική Βάση 180 Μπουσφέρ. Το 1971, η συγκεκριμένη αεροπορική βάση παραδόθηκε στην Αλγερινή Πολεμική Αεροπορία. Σήμερα, στεγάζει, μεταξύ άλλων, την 3η Μοίρα Αεροπορικής Άμυνας, καθώς και το 193ο Λόχο Καταδιωκτικών του αντισμήναρχου Γκανά Μ'Χαμέντ, το οποίο αποτελείται από καταδιωκτικά αεροπλάνα Mig-29S και MiG-29UB. Τέλος, στεγάζει, επίσης, μία μοίρα επικοινωνίας αποτελούμενη από ελικόπτερα Ka-27 και Ka-32. Εντμόν Ζουώ (1905-1995), στρατηγός του γαλλικού στρατού ο οποίος υπήρξε εκ των ηγετών του Πραξικοπήματος των Στρατηγών, στο Αλγέρι, τον Απρίλιο του 1961.
1143 Οδυσσεύς

Ο Οδυσσεύς (Odysseus) είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Τρωικής Ομάδας του Δία (ηγούμενο μέλος), με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,93. Ανακαλύφθηκε το 1930 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του από τον γνωστό ήρωα της Οδύσσειας και πολεμιστή του Τρωικού Πολέμου.

 Η μέση διάμετρος του Οδυσσέως εκτιμάται σε 125,6 ± 3,7 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι D, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0753. Ο Οδυσσεύς περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε περίπου 10 ώρες (Molnar et al. 2008). Κατάλογος τρωικών αντικειμένων Δία (ελληνικό στρατόπεδο) Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα