IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Άγιος Φλώρος Μεσσηνίας

Ο Άγιος Φλώρος είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 195 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Αγίου Φλώρου και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αρφαρών, του Δήμου Καλαμάτας. Η τοπική κοινότητα Αγίου Φλώρου περιλαμβάνει και τον οικισμό Χριστοφιλαίικα και είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 8,330 χμ² (2011).

 Ο Άγιος Φλώρος ιδρύθηκε το 1863. Ο Άγιος Φλώρος βρίσκεται σε υψόμετρο 28 μέτρων, πάνω στην 7η Εθνική Οδό, Κορίνθου - Καλαμάτας και απέχει 18 χιλιόμετρα από την Καλαμάτα. Εδώ βρίσκονται οι Πηγές Παμίσου και ο Ιστορικός Πλάτανος από το 1599.Το όνομα του χωριού οφείλεται στο Εξωκκλήσι των Αγίων Μαρτύρων Φλώρου και Λαύρου, που ήταν χτισμένο στη θέση που βρίσκεται σήμερα, ο Ιερός Ναός Αγίου Φλώρου.Το 1933 ήρθαν στο φως τα ερείπια από το Ιερό Παμίσου. Ο Πάμισος λατρευόταν ως θεός - θεραπευτής. Ο Παυσανίας μας πληροφορεί, ότι στις Πηγές Παμίσου, έβρισκαν γιατρειά τα παιδιά. 04-10-1889, ο οικισμός Άγιος Φλώρος προσαρτάται στο Δήμο Αμφείας. 31-08-1912, ο οικισμός Άγιος Φλώρος αποσπάται από το Δήμο Αμφείας και ορίζεται έδρα της Κοινότητας Αγίου Φλώρου. 04-12-1997, ο οικισμός Άγιος Φλώρος αποσπάται από την Κοινότητα Αγίου Φλώρου και προσαρτάται στο Δήμο Αρφαρών. 07-06-2010, ο οικισμός Άγιος Φλώρος αποσπάται από το Δήμο Αρφαρών και προσαρτάται στο Δήμο Καλαμάτας. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Δήμος Καλαμάτας
Στρατής Πασχάλης

Ο Στρατής Πασχάλης (γενν. Αθήνα, 1958) είναι Έλληνας βραβευμένος ποιητής, λογοτέχνης και μεταφραστής. Έχει καταγωγή από τη Λέσβο. Σπούδασε πολιτική επιστήμη στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Η πρώτη ποιητική συλλογή του, δημοσιεύθηκε το 1977. Έλαβε το Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Ποιητή Μαρίας Ράλλη (1977), το Βραβείο Κώστα και Ελένης Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών (1994), το Κρατικό Βραβείο Μετάφρασης (1998) και το Βραβείο Ποίησης του λογοτεχνικού περιοδικού Διαβάζω (1999).

 Aνακτορία, Αθήνα, Ίκαρος, 1977 Ανασκαφή, Αθήνα, Ίκαρος, 1984 Μια Νύχτα του Ερμαφρόδιτου, Αθήνα, Ίκαρος, 1989 Βυσσινιές στο σκοτάδι, Αθήνα, Ίκαρος, 1991 Άνθη του νερού, Αθήνα, Ίκαρος, 1994 Μιχαήλ, Αθήνα, Ακρίτας, 1996 Κωμωδία, Αθήνα, Το Ροδακιό, 1998 Στίχοι ενός άλλου, Αθήνα, Μεταίχμιο, 2003 Κοιτάζοντας δάση, Αθήνα, Μεταίχμιο, 2003 Εποχή Παραδείσου, Αθήνα, Γαβριηλίδης, 2008 Εκεί θα φυτέψω το Δέντρο, Garrigue urbaine, "12*2*2", (γραμμένο στα Ελληνικά και τα Γαλλικά σε συνεργασία με τον Ρολφ Ντόπενμπεργκ (Rolf Doppenberg)), Γενεύη, Le Miel de l’Ours, 2012 Τα εικονίσματα, Αθήνα, Γαβριηλίδης, 2013 Η Μεγάλη Παρασκευή, ΚΑΠΠΑ Εκδοτική, 2021 Ο άνθρωπος του λεωφορείου, 2006 49 Σχόλια στην ποίηση του Οδυσσέα Ελύτη, του Ζωφρύ Καρσό, 'Ύψιλον, 1983 Η Αρχαϊκή Ελλάδα, του Κλωντ Μοσσέ, Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τράπεζας, 1986 Φαίδρα, του Ρακίνα, Ίκαρος 1990. Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών (2η έκδοση), 1998. Ο Οξαποδός (Le Ηοrla) και άλλες ιστορίες, του Γκυ ντε Μωπασσάν, Ίκαρος, 1991. Ανδρομάχη, του Ρακίνα, Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, 1994. Βερενίκη, του Ρακίνα, Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών, 1998. Ο Μαλλαρμέ και η φιλοσοφία, του Πιερ Καμπιόν, Πατάκης, 1999. Ο Χέγκελ και η τέχνη, του Ζεράρ Μπρα, Πατάκης, 2000. Ένα ποίημα και πέντε επιστολές, Αυτά που λεν στον ποιητή μιλώντας για λουλούδια ( Ce qu'on dit au poete a propos des fleurs), του Αρθούρου Ρεμπώ, Γαβριηλίδης, 2000. Φρεναπάτη (L'Illusion), των Τόνι Κούσνερ και Πιερ Κορνέιγ, του Δόλιχος, πρόγραμμα παράστασης, 2000. Ο ποιητής, του Γι Μουνγιολ, Μεταίχμιο, 2000. Οι ρομαντικοί (les Romanesques), του Εντμόν Ροστάν, έκδοση Δημοτικού Θεάτρου Πάτρας, 2000 . Το πρόβλημα του ύφους, του Ρεμύ ντε Γκουρμόν, Το Ροδακιό (υπό έκδοση).ΠΗΓΗ Η σελίδα του στην ιστοσελίδα της Εταιρείας Συγγραφέων Στρατής Πασχάλης: «Ο κίνδυνος είναι να χάσουμε την ανθρωπιά μας», Συνέντευξη στη Νόρα Ράλλη, 12-10-2013, tvxs.gr Στρατής Πασχάλης: «Δε νοείται πρωτοπορία χωρίς επίγνωση της παράδοσης», Συνέντευξη στη Μάνια Στάικου, 18-10-2013, clickatlife.gr Ποιήματα του Στρατή Πασχάλη, από το ηλεκτρονικό περιοδικό e-poema.eu
Αγκσαρτάν Β΄ του Καχέτι

Ο Αγκσαρτάν Β΄, Agsartan ΙΙ, γεωργιανά: აღსართან II (άκμασε 1102 - 1105) από τον Οίκο των Βαγρατιδών της Αρμενίας (Μπαγκρατούνι), ήταν ο τελευταίος βασιλιάς τού μεσαιωνικού Kαχέτι και Χερέτι στην ανατολική Γεωργία από το 1102 έως το 1105.

 Διαδέχτηκε τον πατέρα του Γεώργιο Δ΄ μετά το τέλος εκείνου. Οι μεσαιωνικοί γεωργιανοί χρονικογράφοι τον χαρακτηρίζουν ως έναν επιπόλαιο άνθρωπο, τού οποίου η αδαής διακυβέρνηση προσέλκυσε πολλούς μεγάλους ευγενείς σε αντιπολίτευση. Το 1105 ο Αγκσαρτάν Β΄ συνελήφθη από τους υποτελείς του, τους πρίγκιπες Aρισιάνι τού Χερέτι, και παραδόθηκε στον βασιλιά Δαβίδ Δ΄ της Γεωργίας, ο οποίος τελικά προσάρτησε το βασίλειο τού Καχέτι στο ενοποιημένο Γεωργιανό βασίλειο.
115 Τάιρα

Η Τίρα (Thyra) είναι ένας αρκετά μεγάλος και λαμπρός αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,51. Ανακαλύφθηκε το 1871 από τον Αμερικανό αστρονόμο Τζέιμς Κρεγκ Γουάτσον, που παρατηρούσε από το Ανν Άρμπορ του Μίσιγκαν (ΗΠΑ), και έλαβε το όνομα της συζύγου του βασιλιά της Δανίας Γκορμ του πρεσβυτέρου.

 Η μέση διάμετρος της Τίρα είναι 79,8 χλμ. Η μάζα της εκτιμάται σε 530 τρισεκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Θύρας εκτιμάται σε 2,2 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 440 φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 42 m/sec. Ο φασματικός τύπος της Τίρα είναι άγνωστος. Το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,275 και η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 90 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Η Τίρα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες και 14,5 λεπτά. Η μέση ταχύτητά της καθώς περιφέρεται γύρω από τον Ήλιο ανέρχεται σε 19,1 km/sec (68.900 χιλιόμετρα την ώρα). Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Ανισόχιλος

Ο ανισόχιλος (Anisochilus) είναι Γένος αγγειόσπερμων φυτών, που ανήκει στην υποοικογένεια του θυμαριού, τα νηπετοειδή, και περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1830. Περιλαμβάνει 17 είδη, ιθαγενή κυρίως της Ινδικής υποηπείρου. Είναι φυτά ποώδη, μονοετή ή πολυετή, με άνθη τα οποία είναι διατεταγμένα σπειροειδώς.

 Το γνωστότερο από τα είδη του γένους είναι ο ανισόχιλος ο σαρκώδης (Anisochilus carnosus), γνωστό και με την κοινή ονομασία καπουρλί, που χρησιμοποιείται στην Ινδία ως φάρμακο. Ακολουθεί κατάλογος όλων των γνωστών σήμερα ειδών, με τα ονόματα των επιστημόνων που τα περιέγραψαν πρώτοι και τη γεωγραφική τους κατανομή: Anisochilus adenanthus Dalzell & A.Gibson - νότια Ινδία Anisochilus argenteus Gamble - νότια Ινδία Anisochilus cambodianus Murata - Ταϊλάνδη, Καμπότζη Anisochilus carnosus (L.f.) Wall. - Ινδία, Σρι Λάνκα, Νεπάλ, Ιμαλάια, Μπουτάν, Μιανμάρ, Ταϊλάνδη Anisochilus dysophylloides Benth. - λόφοι Σερβαραγιάν του Ταμίλ Ναντού Anisochilus harmandii Doan ex Suddee & A.J. Paton - Ταϊλάνδη, Λάος, Καμπότζη Anisochilus mitis R.A. Clement - ανατολικά Ιμαλάια Anisochilus pallidus Wall. - Γιουνάν, Ινδία, Μπανγκλαντές, Λάος, Μιανμάρ, Ταϊλάνδη, Βιετνάμ Anisochilus paniculatus Benth. - νότια Ινδία Anisochilus plantagineus Hook.f. - νότια Ινδία Anisochilus polystachys Benth. - Νεπάλ, Μπουτάν, Άσαμ, Μπανγκλαντές, ανατολικά Ιμαλάια Anisochilus robustus Hook.f. - νότια Ινδία Anisochilus scaber Benth. - νότια Ινδία Anisochilus siamensis Ridl. - Ταϊλάνδη Anisochilus suffruticosus Wight - νότια Ινδία Anisochilus velutinus Trimen - Σρι Λάνκα Anisochilus wightii Hook.f. - νότια Ινδία Το ομώνυμο λήμμα στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 5, σελ. 749
Σφαγή στο Χερμπάρι (2018)

Στις 1 Νοεμβρίου 2018, ύποπτοι μαχητές του ΕΑΜΑ έσφαξαν 5 Βεγγαλέζους Ινδουιστές στις όχθες του Βραχμαπούτρα κοντά στο χωριό Χερμπάρι της επαρχίας Τινσούκια του Άσαμ. Ο επικεφαλής Υπουργός Σαρμπανάντα Σονοουάλ καταδίκασε τις δολοφονίες. Ο Μαμάτα Μπανερτζί, Επικεφαλής Υπουργός της Δυτικής Βεγγάλης, επίσης καταδίκασε τις δολοφονίες. Ο βουλευτής Σουσμίτα Ντεβ από το Σιλτσάρ επίσης καταδίκασε τις δολοφονίες.

 Στις 13 Οκτωβρίου, μέλη του ΕΑΜΑ πυροδότησαν μια βόμβα χαμηλής έντασης στο Γκουουαχάτι για να προειδοποιήσει τις Βεγγαλικές Ινδουιστικές οργανώσεις που διαμαρτύρονταν. Ισχυρίστηκαν ότι οι Βεγγαλικές Ινδουιστικές οργανώσεις εργάζονταν κατά των συμφερόντων των αυτοχθόνων Ασσαμέζων και συνωμοτούσαν εναντίον του Άσαμ. Το βράδυ της 1ης Νοεμβρίου 2018, έξι ή επτά Βεγγαλέζοι Ινδουιστές νέοι χαλάρωναν σε ένα κατάστημα και έπαιζαν λούντο στο Χερμπάρι. Περίπου στις 20:30 ώρα Ινδίας πέντε ή έξι αγνώστου ταυτότητας ένοπλοι έφτασαν στο σημείο και προς τους νέους. Μεταφέρθηκαν στις όχθες του ποταμού Βραχμαπούτρα, περίπου έξι χιλιόμετρα από τη γέφυρα Ντόλα-Σαντίγια. Οι δράστες ανάγκασαν τους νέους να καθίσουν σε μια γραμμή. Γύρω στις 20:55 ώρα Ινδίας οι ένοπλοι άνοιξαν πυρ εναντίων των νέων. Πέντε από τους επτά πέθαναν επί τόπου. Οι δύο βαριά τραυματισμένοι επιζώντες μεταφέρθηκαν εσπευσμένα στο νοσοκομείο.
Τολένζε

Ο Τολλένζε (Tollense) είναι ποταμός στο Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία στη ΝΑ Γερμανία. Ο ποταμός ξεκινάει ως μια εκροή της λίμνης Τολένσεσι στο Νεοβραδεμβούργο. Ο Τολένζε είναι δεξιός παραπόταμος του ποταμού Πεένε και έχει μήκος 68 χλμ.

 Σύμφωνα με αναφορές στα γερμανικά ΜΜΕ,ανθρώπινα απομεινάρια από την εποχή του χαλκού έχουν βρεθεί στην περιοχή που ονομάζεται "Τολλενζετάλ" (κοιλάδα του Τολένζε) από το 1997 που γίνονται οι έρευνες. Αρχαιολογική έρευνα που ξεκίνησε το 2008 στην περιοχή ανακάλυψε τοποθεσία περίπου 2 τετραγωνικών χλμ στην οποία βρέθηκαν τμήματα οστών που ανήκουν σε πάνω από 90 ανθρώπους. Επίσης βρέθηκαν ξύλινα όπλα και κεφαλές βελών. Τα ευρήματα αυτά,σύμφωνα με αρχαιολόγους δείχνουν ότι η περιοχή αποτέλεσε τόπο μάχης, στην οποία σκοτώθηκαν γύρω στους 200 ανθρώπους. Η μάχη έγινε το 1250 π.Χ. Εφόσον η πληθυσμιακή πυκνότητα τότε ήταν 5 άτομα ανά τ.χλμ, αυτή η μάχη είναι η πιο σημαντική που έχει γίνει στη Γερμανία την εποχή του χαλκού.
Πλάστης ζύμης

Ο πλάστης ζύμης είναι κυλινδρικό σκεύος που χρησιμοποιείται για να ανοίξει τη ζύμη. Μπορεί να είναι κύλινδρος ή βέργα: ο κύλινδρος διαθέτει μικρές λαβές στα άκρα, ενώ ο πλάστης τύπου βέργα είναι μακριά ράβδος χωρίς λαβές. Ποικιλία τύπων και υλικών εξασφαλίζει εξειδίκευση σε πληθώρα διαδικασιών παρασκευής φαγητού.

 Βέργα: Λεπτή ράβδος, συνήθως κατασκευασμένη από ξύλο, διαμέτρου περίπου 2-3 εκ. Χρησιμοποιούνται για το άνοιγμα της ζύμης με τις παλάμες. Τα άκρα της βέργας μπορεί να είναι ευθεία, άλλου σχήματος ή καλούπια. Κύλινδρος: Πρόκειται για ένα παχύ βαρύ ρολό, κατασκευασμένο από ποικιλία υλικών, διαμέτρου περίπου 7-10 εκ. με λαβές πιασίματος στα άκρα. Στο άνοιγμα της ζύμης ο κύλινδρος πιάνεται με τις παλάμες από τις λαβές. Ανάγλυφος: Ο κύλινδρος έχει ανάγλυφη επιφάνεια που κατά το άνοιγμα της ζύμης σχηματίζει διακοσμητικά σχήματα και σχέδια, λουλούδια, φιόγκους, γράμματα, κ.α. Οι πλάστες διατίθενται σε ποικιλία από μεγέθη, σχήματα και υλικά, όπως γυαλί, κεραμικό, ακρυλικό, βακελίτη, χαλκό, ορείχαλκο, αλουμίνιο, σιλικόνη, ξύλο, ανοξείδωτο ατσάλι, μάρμαρο, και πλαστικό. Υπάρχει κοίλος πλάστης που γεμίζει με κρύο ή ζεστό νερό και διευκολύνει στην παρασκευή κάποιων φαγητών. Οι μαρμάρινοι πλάστες ψύχονται στο ψυγείο για να διατηρήσουν τη ζύμη κρύα κατά την παρασκευή σφολιάτας.Πλάστες
Φρέαρ των Οινουσσών

Το Φρέαρ των Οινουσσών είναι μια τάφρος που αποτελεί το βαθύτερο σημείο της Μεσογείου με μέγιστο βάθος 5.269 μέτρα. Βρίσκεται στο Ιόνιο Πέλαγος, νοτιοδυτικά της Πύλου, στις συντεταγμένες 36°34′N 21°8′E, νότια των μικρών νησιών που αποκαλούνται Μεσσηνιακές Οινούσσες. Το φρέαρ βρίσκεται στο σημείο που η Αφρικανική πλάκα, τμήμα της οποίας είναι η λιθόσφαιρα της Ανατολικής Μεσογείου, βυθίζεται κάτω από την Ευρασιατική λιθοσφαιρική πλάκα, τμήμα της οποίας είναι η πλάκα του Αιγαίου, δημιουργώντας το Αιγιακό τόξο, μία τοξοειδή οροσειρά του νότιου Αιγαίου Πελάγους που βρίσκεται στο νότιο όριο της πλάκας του Αιγαίου.

 Η πρώτη προσέγγιση στο βαθύτερο σημείο με την ονομασία Καλυψώ (Calypso Deep) πραγματοποιήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1965 από τον καπετάνιο Ζεράρ Υέ ντε Φρομπερβίλ, με τους Δρ. Τσαρλς “Τσακ” Λ. Ντρέικ (Αμερική), και Ανρί Ζερμαίν Ντελώζ χρησιμοποιώντας το Γαλλικό βαθυσκάφος Αρχιμήδης. Οι Ντρέικ, Φρομπερβίλ, και Ντελώζ ανέφεραν ότι μέτρησαν μέγιστο βάθος 5.110 μέτρων χωρίς να κάνουν αναφορά για την ακρίβεια της μέτρησης. Τον Γενάρη του 2020, το Caladan Oceanic ξεκίνησε το δεύτερο χρόνο των καταδύσεών του με το βαθυσκάφος του, το DSV Limiting Factor με πιλότο τον Βίκτορ Βεσκόβο. Στις 10 Φεβρουαρίου ο Βίκτορ Βεσκόβο μαζί με τον πρίγκιπα Αλβέρτο Β' του Μονακό προσέγγισαν τον πυθμένα του φρέατος των Οινουσσών, υπολογίζοντας εκ νέου το βάθος στα 5.109 μέτρα ±1 μέτρο επαληθεύοντας ουσιαστικά την μέτρηση της Γαλλικής αποστολής του 1965 χρησιμοποιώντας πολλούς αισθητήρες μέτρησης Ακραία σημεία της Ελλάδας Ακραία σημεία της Ευρώπης
Ένας χωρισμός

To Ένας χωρισμός (πρωτότυπος τίτλος: جدایی نادر از سیمین‎ Jodaí-e Nadér az Simín) είναι ιρανική δραματική ταινία του 2011 σε σκηνοθεσία και σενάριο του Ασγκάρ Φαραντί.

 Η Σιμίν και ο Νάντερ είναι ένα παντρεμένο ζευγάρι και ζουν με την κόρη τους, Τερμέ, στην Τεχεράνη. Η Σιμίν αποφασίζει να εγκαταλέιψει τη χώρα, κάτι που ο Νάντερ δε θέλει. Επιπλέον, ο πατέρας του Νάντερ έχει Αλτσχάιμερ. Όταν τελικά η Σιμίν αποφασίζει να φύγει, ο Νάντερ κάνει αίτηση διαζυγίου. η Σιμίν φεύγει και η Τερμέ μένει με τον πατέρα της. Ο Νάντερ, για να βοηθήσει τον πατέρα του, προσλαμβάνει τη Ραζί, μία έντονα θρησκευόμενη γυναίκα που είναι είναι παντρεμένη με τον οξύθυμο Χοτζάτ. Μετά από λίγο καιρό, η Ραζί μένει έγκυος. Μία μέρα, η Ραζί δεν μπορεί να βοηθήσει τον άρρωστο και όταν γυρνά στο σπίτι ο Νάντερ βρίσκει τον πατέρα του λιπόθυμο. Όταν η Ραζί γυρίζει στο σπίτι, ο Νάντερ τη διώχνει και την κατηγορεί ότι έκλεψε χρήματα. Αργότερα, η αδερφή του Χοτζάτ τους ενημερώνει ότι η Ραζί απέβαλε. Στον Νάντερ ασκείται δίωξη με την κατηγορία ότι προκάλεσε της αποβολή της Ραζί. Ο Χοτζάτ γίνεται όλο και περισσότερο οξύθυμος και επιθετικός, ενώ αποκαλύπτεται ότι την ημέρα που απέβαλε, η Ραζί άφησε τον πατέρα του Νάντερ για να πάει σε γιατρό. Ο Νάντερ, συνδυάζοντας αυτά τα δύο γεγονότα, υποπτεύεται ότι ο Χοτζάτ είναι βίαιος σύζυγος και ότι αυτός προκάλεσε την αποβολή. Στη συνέχεια, η Τερμέ κάνει ψευδή κατάθεση για να προστατέψει τον Νάντερ, ενώ η Σιμίν του λέει να τους δώσει χρήματα. Ο Νάντερ στην αρχή εξοργίζεται, καθώς θεωρεί ότι αυτό είναι μια παραδοχή ενοχής. Ωστόσο, η Ραζί αποκαλύπτει στη Σιμίν ότι έχει αμφιβολίες αν οι ενέργειες του Nader προκάλεσαν την αποβολή, σκεπτόμενη ότι είχε χτυπηθεί πιο πριν από ένα αυτοκίνητο και είχε αισθανθεί από τότε ότι μπορεί να αποβάλει. Επίσης, η Ραζί φοβάται ότι αν δεν πάρει τα χρήματα του Νάντερ, δε θα μπορέσει ο Χοτζάτ να αποπληρώσει τους οφειλέτες του, καταστρέφοντας την οικογένειά τους. Στην πορεία, η Σιμίν εξαναγκάζει την Τερμέ να φύγει μαζί της. Ο Νάντερ συμφωνεί να πληρώσει και ζητά από τη Ραζί να ορκιστεί στο Κοράνι ότι αυτός είναι η αιτία που απέβαλε. Δεδομένου ότι έχει αμφιβολίες, αρνείται, αν και ο Hodjat προσπαθεί να την αναγκάσει να ορκιστεί, για να αποφύγει την ατίμωση μπροστά στους πιστωτές του. Στο τέλος, στο δικαστήριο, επανέρχεται η υπόθεση του διαζυγίου, το οποίο οριστικοποιείται. Η Τερμέ πρέπει να αποφασίσει με ποιον από τους γονείς της θέλει να μείνει και λέει στον δικαστή να περιμένουν και οι δύο έξω από την αίθουσα, πριν του πει την απόφασή της. Λεϊλά Χαταμί ως Σιμίν Πέιμαν Μοάντι ως Νάντερ Σαχάμπ Χοσεϊνί ως Χοτζάτ Σαρέ Μπαγιάτ ως Ραζί Σαρίνα Φαραντί ως Τερμέ Η ταινία κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, τη Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ του Βερολίνου, τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας και το Βραβείο Σεζάρ καλύτερης ξένης ταινίας. Ήταν υποψήφια για το Βραβείο BAFTA Καλύτερης Μη Αγγλόφωνης Ταινίας και το Βραβείο Satellite Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας.
I (συγκρότημα)

Οι I είναι νορβηγικό heavy metal συγκρότημα που αποτελείται από τον κιθαρίστα Abbath, τον ντραμερ Armagedda, τον μπασίστα King ov Hell και τον κιθαρίστα Ice Dale.

 Το black metal συγκρότημα Immortal διαλύθηκε το 2003 για διάφορους λόγους. Το 2005 τα αυθεντικά μέλη, Abbath, Demonaz και Armagedda άρχισαν να δουλεύουν στο πρότζεκτ "I". Μαζί με τους King ov Hell (ως MC King) και τον Άρβε Ίσνταλ (ως Ice Dale) έπαιξαν την πρώτη -και μοναδική- συναυλία τους στο φεστιβάλ Hole in the Sky στις 26 Αυγούστου του 2006. Το πρώτο τους άλμπουμ, Between Two Worlds, κυκλοφόρησε στις 3 Νοεμβρίου του ίδιου έτους. Ο Abbath δήλωσε το 2007 ότι το συγκρότημα εργαζόταν σε νέο υλικό, ωστόσο σε συνέντευξη το 2016 γνωστοποίησε ότι το θεωρεί απίθανο να συνεχίσουν οι I. Ο ήχος των I χαρακτηρίζεται από καθαρά heavy metal μουσική, με τα black metal φωνητικά του Abbath. Είναι επηρεασμένοι σε μεγάλο βαθμό από το συγκρότημα Bathory. Between Two Worlds (2006) Abbath Doom Occulta - φωνητικά, κιθάρα Armagedda - ντραμς MC King - μπάσο Ice Dale - κιθάρα Επίσημη ιστοσελίδα
Πράσινο παγώνι

Το πράσινο παγώνι (Pavo muticus) είναι είδος παγωνιού που απαντά στην νότια Ασία. Έχει το όνομα «παγώνι της Ιάβας» αλλά αυτός ο όρος περιγράφει τους πληθυσμούς παγωνιών σε αυτό το νησί. Είναι ο πιο κοντινός συγγενής με το μπλε παγώνι, το οποίο ζει στην Ινδία.

 Σε αντίθεση με το ινδικό, τα φύλα του πράσινου παγωνιού είναι αρκετά παρόμοια στην εμφάνιση, ειδικά στην άγρια φύση. Και τα δύο φύλα έχουν μακρά επικάλυψη ουράς που καλύπτουν την πραγματική ουρά από κάτω. Στο αρσενικό, αυτό εκτείνεται μέχρι 2 μ. και είναι διακοσμημένο, ενώ στο θηλυκό, τα καλύμματα είναι πράσινα και πολύ μικρότερα, καλύπτοντας μόνο την ουρά. Έξω από την εποχή της αναπαραγωγής, ωστόσο, το τρένο του αρσενικού είναι αμαυρωμένο και η διάκριση μεταξύ των φύλων μπορεί να είναι δύσκολη αν δεν παρατηρηθούν από κοντά. Τα φτερά του αυχένα και του στήθους και των δύο φύλων είναι πράσινα ιριδίζοντα και μοιάζουν με κλίμακες. Στο αρσενικό, η ωμοπλάτη, το διάμεσο και τα μεγαλύτερα καλύμματα πτερυγίων είναι μπλε, ενώ τα μικρότερα καλύμματα είναι πράσινα και σχηματίζουν ένα τρίγωνο από φουσκωτά φτερά στον ώμο όταν κλείνει η πτέρυγα.
Chevrolet Series BA Confederate

Το Chevrolet Series BA Confederate (ή Chevrolet Confederate) είναι ένα αμερικανικό όχημα που κατασκευάστηκε από τη Chevrolet το 1932 για να αντικαταστήσει τη σειρά AE Independence του 1931. Η παραγωγή μειώθηκε σημαντικά από πάνω από 600,000 αυτοκίνητα σε 323,100 για το έτος μοντέλου καθώς συνεχιζόταν η Μεγάλη Ύφεση, αλλά ήταν αρκετή για τη Chevrolet να διατηρήσει την πρώτη θέση στον αμερικανικό πίνακα πωλήσεων αυτοκινήτων. Οι πωλήσεις επηρεάστηκαν επίσης από την ανταγωνιστική Ford που παρουσίασε το κουπέ και σεντάν Ford V8. Ένα νέο στυλ αμαξώματος που ονομάστηκε στέισον βάγκον παρήχθη σε περιορισμένες ποσότητες από την εταιρεία κατασκευής αμαξωμάτων Mifflinburg Body Company του Mifflinburg της Πενσυλβάνια.

 Η σειρά BA μετέφερε πολλά από τη σειρά AE και οι κύριες εξωτερικές διαφορές ήταν η κλίση του παρμπρίζ και η αφαίρεση της εξωτερικής προσωπίδας από πάνω. Κάποτε, το 1932, η Chevrolet πρόσφερε δεκατέσσερις διαφορετικές επιλογές αμαξώματος, οι οποίες προμηθεύονταν όλες από τη Fisher Body και συνέχισαν το πρόγραμμα αφιέρωσης της παραγωγής σε διαφορετικά εργοστάσια για εθνική κατανάλωση. Οι επιλογές τώρα χωρίστηκαν σε "Standard" και "Deluxe" και ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα ήταν ότι και στις δύο πλευρές της κουκούλας οι προηγούμενες περσίδες αντικαταστάθηκαν από ανοίγματα αερισμού, φινιρισμένα σε ένα χαρακτηριστικό χρώμιο στα μοντέλα DeLuxe. Το Flint Assembly, το Buffalo Assembly και το Janesville Assembly παρείχαν περισσότερες από μία επιλογές αμαξώματος λόγω της παραγωγικής ικανότητας. Τον Μάιο του 1925, το εργοστάσιο Chevrolet Export Boxing στο Bloomfield του Νιου Τζέρσεϋ επαναχρησιμοποιήθηκε από έναν προηγούμενο ιδιοκτήτη, όπου τα κιτ συναρμολόγησης για επιβατικά αυτοκίνητα Chevrolet, Oakland, Oldsmobile, Buick και Cadillac και ανταλλακτικά φορτηγών Chevrolet και GMC συσκευάζονταν και αποστέλλονταν από σιδηρόδρομους στις αποβάθρες στο Weehawken, New Jersey για εργοστάσια συναρμολόγησης GM στο εξωτερικό. Chevrolet αυτοκίνητα
Αγία Βαρβάρα Παλαίρου Αιτωλοακαρνανίας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αιτωλοακαρνανία, δείτε: Αγία Βαρβάρα Αιτωλοακαρνανίας Η Αγία Βαρβάρα Παλαίρου είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Περατιάς, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Παλαίρου, του δήμου Ακτίου - Βόνιτσας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αιτωλοακαρνανίας, στην περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Βονίτσης και Ξηρομέρου του νομού Αιτωλοακαρνανίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.

 H Αγία Βαρβάρα είναι παραθαλάσσιος οικισμός στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Αιτωλοακαρνανίας. Βρίσκεται απέναντι από την είσοδο της γέφυρας της Λευκάδας, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 40. Απέχει περίπου 111 χλμ. ΒΔ. του Μεσολογγίου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1920 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Περατιάς του νομού Αιτωλοακαρνανίας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Περατιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεκροπίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, ο οικισμός αποσπάστηκε από τον δήμο Παλαίρου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ακτίου – Βόνιτσας. Το Κάστρο του Γρίβα (Κούλια του Γρίβα, ή Φρούριο του Τεκέ), στα βόρεια του χωριού, πάνω σε χαρακτηριστικό βράχο στην αριστερή στροφή του δρόμου για τη Λευκάδα. Το έκτισε ο Αλή Πασάς στις αρχές του 19ου αιώνα στη θέση «Τεκές» για να καταλάβει το Κάστρο της Αγίας Μαύρας, αλλά μετά την κατάληψη των Επτανήσων από τους Γάλλους, δόθηκε στην οικογένεια των Γριβαίων. Βρίσκεται σε αρκετά καλή κατάσταση και έχει εξαιρετική θέα προς τη Λευκάδα και τις γύρω περιοχές. Η λιμνοθάλασσα της Βουλκαριάς στα βορειοανατολικά του χωριού, σημαντικός υγροβιότοπος της περιοχής Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, εκδ. 1978, 2006 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Google Earth Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr Γ. Φερεντίνου «Ιστορία της Ακαρνανίας», τ. Γ’ http://www.kastra.eu/castlegr.php?kastro=griva https://www.youtube.com/watch?v=iIIZ66yJXrs
Διαμαντής Σταγγίδης

Ο Διαμαντής Σταγγίδης (1959) είναι Έλληνας καλλιτέχνης. Γεννήθηκε στην Προσοτσάνη και ζει και εργάζεται στην Καβάλα. Έχει συμμετάσχει σε διάφορες ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό (Λονδίνο, Βουδαπέστη,USA). Έχει λάβει μέρος στην έβδομη Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης της Φλωρεντίας το 2009 και στην τρίτη Μπιενάλε της Αθήνας το 2011 με την artbank.

 Το έργο του κινείται ανάμεσα στην αφηρημένη και την παραστατική ζωγραφική. Ο θεατής θα δει άλλοτε μια βραχογραφία πάνω στην επιφάνεια ενός σπηλαίου, άλλοτε ένα αφηρημένο πίνακα ζωγραφικής που τα τυχαία χυμένα χρώματα συνέπεσε να θυμίζουν κάτι συγκεκριμένο, και άλλοτε ένα έργο παραστατικής ζωγραφικής που μόλις διακρίνεται από τη φθορά του χρόνου. Προσωπική ιστοσελίδα Saatchi gallery Artabus
Στιβ Μπαρτ Τζ.

Ο Στίβεν Ντουέιν Μπαρτ Τζ. (Steven Dwayne Burtt Jr., γενν. 7 Μαρτίου 1984) είναι Αμερικανός, πολιτογραφημένος Ουκρανός, επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πόιντ γκαρντ/σούτινγκ γκαρντ για τον Ιωνικό Νίκαιας.

 Μέχρι τον Απρίλιο του 2015, ο Μπαρτ είναι ο δεύτερος κορυφαίος σκόρερ στην ιστορία των Αϊόνα Γκάελς με 2,044 πόντουςς, πίσω από τον πατέρα του Στιβ Μπαρτ Σρ.. Είναι μόλις το ένα από τα δύο ντουέτα πατέρας-γιος που σκοράρουν από 2,000 πόντους ο καθένας στην 1η Κατηγορία του NCAA, με το άλλο να είναι ο Ντελ Κάρι και ο Στέφεν Κάρι. Το 2012, εισήχθη στο Hall of Fame της Άϊονα. Ο Μπαρτ ονομάστηκε στην πρώτη ομάδα της All-MAAC το 2006, στην δεύτερη ομάδα All-MAAC το 2005 και στην τρίτη ομάδα All-MAAC το 2004. Στις 5 Μαρτίου 2009, ο Μπαρτ υπέγραψε με την ισπανική Μενόρκα Μπάσκετ. Στις 28 Απριλίου 2009, αποδεσμεύτηκε από το σύλλογο.Το καλοκαίρι του 2009, υπέγραψε με τον Απόλλωνα Λεμεσού από την Κύπρο. Τον Ιανουάριο του 2010, μετακόμισε στην Ουκρανία και υπέγραψε με τη Ζαπορίζια για το υπόλοιπο της σεζόν.Τον Αύγουστο του 2010, υπέγραψε με την ουκρανική Ντνίπρο. Τον Ιούλιο του 2011, ανανέωσε το συμβόλαιο του με τη Ντνίπρο για ακόμη μία σεζόν.Τον Ιούλιο του 2012, υπέγραψε συμβόλαιο 1 + 1 έτους με την τουρκική Τόφας. Τον Ιανουάριο του 2013, αποχώρησε από το σύλλογο. Το Μάρτιο του 2013, μετακόμισε στη Ρωσία και υπέγραψε με την Άβτοντορ για την υπόλοιπη σεζόν.Στις 26 Σεπτεμβρίου 2013, υπέγραψε με τη Σπαρτάκ Αγίας Πετρούπολης για τη σεζόν 2013-14.Στις 31 Ιουλίου 2014, ο Μπαρτ υπέγραψε με την πολωνική Ζιελόνα Γκούρα. Στις 5 Δεκεμβρίου 2014, έφυγε από τη Ζιελόνα Γκούρα και υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την ισπανική Φουενλαμπράδα. Στις 13 Απριλίου 2015, αποχώρησε από τη Φουενλαμπράδα και υπέγραψε με την Ατλέτικος ντε Σαν Χερμάν από το Πουέρτο Ρίκο, για το υπόλοιπο της σεζόν 2015 του πρωταθλήματος Πουέρτο Ρίκο.Στις 21 Αυγούστου 2015, υπέγραψε με τη Μπίμπλος Κλαμπ από το Λίβανο. Το Μάιο του 2016, υπέγραψε με την κινεζική Γκουιζού Γουάιτ Τάιγκερς για τη σεζόν 2016 του πρωταθλήματος Κίνας.Στις 10 Φεβρουαρίου 2017, ο Μπαρτ υπέγραψε με τον Απόλλωνα Πάτρας. Στις 31 Μαρτίου 2018, ο Μπαρτ μετακινήθηκε στο Φάρο Λάρισας, ύστερα από σύντομα περάσματα από ομάδες του Λιβάνου, του Πουέρτο Ρίκο και του Ιράν. Στις 10 Μαΐου 2018, υπέγραψε με τον Ιωνικό Νίκαιας, αλλά η συμφωνία δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Στις 26 Σεπτεμβρίου 2018, εντάχθηκε στο Ρέθυμνο. Στις 30 Ιουλίου 2019, ανακοινώθηκε η απόκτησή του από τον Ιωνικό Νίκαιας. Το 2011, ο Μπαρτ απέκτησε την ουκρανική ιθαγένεια και αγωνίστηκε με την Εθνική Ουκρανίας στο Ευρωμπάσκετ του 2011. Ο Μπαρτ έπαιξε για την Gael Nation στο The Basketball Tournament του 2018. Σε δύο αγώνες, είχε κατά μέσο όρο 16,5 πόντους, 2,5 ασίστ και 2 ριμπάουντ ανά αγώνα. Η Gael Nation έφτασε στον δεύτερο γύρο, πριν αποκλειστεί από την Armored Athlete. Ο Μπαρτ είναι ο γιος του πρώην παίκτη του NBA, Στιβ Μπαρτ Σρ..Έχει πάρει πτυχίο στο μάρκετινγκ από το Πανεπιστήμιο της Άϊονα. Προφίλ στο ACB.com Προφίλ στο Euroleague.net Προφίλ στο Eurobasket.com Προφίλ στο FIBA.com Αρχειοθετήθηκε 2016-09-24 στο Wayback Machine. Προφίλ στο TBLStat.net
Γιαν Φίσερ

Ο Γιαν Φίσερ (Jan Fischer) είναι πολιτικός, ο οποίος διατέλεσε πρωθυπουργός της Τσεχίας από το 2009 ως το 2010 και από το 2003 είναι πρόεδρος της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας.

 Ο Φίσερ γεννήθηκε στην Πράγα στις 2 Ιανουαρίου του 1951 και κατάγεται από οικογένεια μαθηματικών. Ο πατέρας του ήταν ερευνητής στο Ινστιτούτο Μαθηματικών της Τσεχικής Ακαδημίας Επιστημών, με ειδίκευση στις μαθηματικές και στατιστικές εφαρμογές, στη γενετική στην καλλιέργεια υβριδίων (selective growing) και στην ιατρική. Η μητέρα του ήταν στατιστικός. Αποφοίτησε από το οικονομικό πανεπιστήμιο της Πράγας το 1974 (τμήμα στατιστικής και οικονομετρίας). Ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές σπουδές στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο του 1985 και πήρε πτυχίο στη στατιστική. Ήταν μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Τσεχοσλοβακίας από το 1980 ως την κατάρρευση του κομμουνιστικού καθεστώτος το 1989. Παντρεύτηκε δύο φορές και έχει 3 παιδιά. Ο γιος του είναι στατιστικός, επίκουρος καθηγητής στη σχολή πληροφορικής στο οικονομικό πανεπιστήμιο της Πράγας. Αμέσως μετά την αποφοίτησή του, εισήλθε στο Ομοσπονδιακό Γραφείο Στατιστικής. Το 1990 έγινε Αντιπρόεδρος και κατείχε τη θέση αυτή ως τη διάλυση της Τσεχοσλοβακίας. Από τις αρχές της δεκαετίας του '90 ηγείται της ομάδας που χειρίζεται τα αποτελέσματα των βουλευτικών και των τοπικών εκλογών. Υπηρέτησε επίσης ως αντιπρόεδρος του νεοσύστατου Στατιστικού Γραφείου της Τσεχίας. Το 2001 έλαβε μέρος στην ερευνητική αποστολή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, ο σκοπός του οποίου ήταν να ανιχνεύσει τις πιθανότητες να ιδρυθεί ένα στατιστικό γραφείο στο Ανατολικό Τιμόρ. Αφού εργάστηκε σε διάφορες θέσεις στο πανεπιστήμιο, διορίστηκε επικεφαλής του Γραφείου Στατιστικής στις 24 Απριλίου 2003. Έπειτα από την κατάρρευση της κυβέρνησης του Μίρεκ Τοπολάνεκ το Μάρτιο του 2009 ο Φίσερ διορίστηκε υπηρεσιακός πρωθυπουργός μέχρι τη διεξαγωγή νέων εκλογών, τον Οκτώβριο εκείνης της χρονιάς. Ανακοίνωσε τη σύνθεση της κυβέρνησής του στις 8 Μαΐου του 2009. Η διεξαγωγή των εκλογών τέθηκε υπό αμφισβήτηση από το Συνταγματικό Δικαστήριο και αναβλήθηκαν αρχικά για το Νοέμβριο και έπειτα οριστικά, καθώς η Βουλής δεν κατάφερε να συγκεντρώσει την απαραίτητη συνταγματική πλειοψηφία των τριών πέμπτων, δηλαδή 120 βουλευτών στο σύνολο των 200, για την ψήφιση τροπολογίας του Συντάγματος που θα επέτρεπε την αυτοδιάλυση της Βουλής και την προκήρυξη πρόωρων εκλογών. Έτσι, οι επόμενες εκλογές διενεργήθηκαν κανονικά τον Ιούνιο του 2010. Νέος πρωθυπουργός ανέλαβε στις 28 Ιουνίου 2010 ο Πετρ Νέτσας. Ο Φίσερ κατήλθε ως ανεξάρτητος υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν τον Ιανουάριο του 2013 και απέτυχε να προκριθεί στον δεύτερο γύρο, καθώς ήρθε 3ος στον πρώτο γύρο με ποσοστό 16,35%. Επίσημο βιογραφικό σημείωμα
Πηνελόπη

Η Πηνελόπη, γνωστή ηρωίδα από την Οδύσσεια του Ομήρου, ήταν κόρη του βασιλιά των Αμυκλών Ικάριου και της Περίβοιας. Το όνομά της είναι ακόμη και σήμερα σύμβολο της πιστής και αφοσιωμένης συζύγου.

 Παντρεύτηκε το μυθικό βασιλιά της Ιθάκης Οδυσσέα και για το γάμο της υπάρχουν δυο εκδοχές. Σύμφωνα με την πρώτη, ο Ικάριος είχε προκηρύξει αγώνα δρόμου, ο Οδυσσέας νίκησε τους αντίζηλούς του και πήρε την Πηνελόπη. Κατ' άλλους, ο Οδυσσέας παντρεύτηκε την Πηνελόπη χάρη στον Τυνδάρεω, που έπεισε τον αδερφό του να του τη δώσει. Προτύτερα ο Οδυσσέας είχε αποτύχει στη διεκδίκηση της Ελένης, κόρη του Τυνδάρεου, αλλά για τη βοήθεια που είχε προσφέρει στον Τυνδάρεω πήρε ως αντάλλαγμα την Πηνελόπη. Στον ένα χρόνο που έζησε με τον Οδυσσέα, πριν αυτός φύγει για την Τροία, απέκτησε τον Τηλέμαχο, ενώ λέγεται πως μετά την επιστροφή του Οδυσσέα έκανε και τον Πτολίπορθο. Όταν ο Οδυσσέας έφυγε, της είπε να ξαναπαντρευτεί αν δε γύριζε. Παρόλα αυτά η Πηνελόπη τον περίμενε για 20 χρόνια, ακόμη και όταν όλοι τον θεωρούσαν νεκρό. Τα 20 χρόνια της απουσίας του Οδυσσέα, η Πηνελόπη, μόνη βασίλισσα καθώς ήταν, προσέλκυσε πολλούς ευγενείς μνηστήρες που επιθυμούσαν να την παντρευτούν και να ανακηρυχθούν άρχοντες της Ιθάκης. Στην αρχή, η Πηνελόπη τους αγνοούσε, όταν όμως οι μνηστήρες άρχισαν να την πιέζουν, αναγκάστηκε να δηλώσει ότι θα διαλέξει έναν από αυτούς, όταν θα τελειώσει το σάβανο που έπλεκε για τον πεθερό της Λαέρτη. Η Πηνελόπη, που δεν επιθυμούσε να ξαναπαντρευτεί, έπλεκε το σάβανο την ημέρα και το ξήλωνε την νύχτα. Αυτό συνεχίστηκε για πολλά χρόνια, κατά τα οποία οι μνηστήρες έτρωγαν και λεηλατούσαν την περιουσία του Οδυσσέα, μέχρι που κάποια υπηρέτρια την πρόδωσε. Τότε πάλι αναγκάστηκε να ανακηρύξει αγώνα τοξοβολίας, για να παντρευτεί τον νικητή. Εκείνη όμως ήταν και η στιγμή που επέστρεψε ο Οδυσσέας, φόνευσε τους μνηστήρες και ξανακέρδισε τη συζυγική του ακεραιότητα. Κάποιοι από τους πιο γνωστούς μνηστήρες της Πηνελόπης ήταν οι: Αντίνοος Ευρύμαχος Αμφίνομος Αγέλαος ΑμφιμέδωνΟι μνηστήρες στην Οδύσσεια είναι 108 (βλ. ραψ. π 247-53) 52 από το Δουλίχιο και 6 συνοδοί τους, 24 από τη Σάμη, 20 από τη Ζάκυνθο, 12 από την Ιθάκη και ο κήρυκας Μέδοντας, ο αοιδός Φήμιος και 2 θεράποντες = 108 μνηστήρες και 10 συνοδοί τους. Οταν ο Οδυσσέας επέστρεψε δεν σκότωσε το Φήμιο γιατί τραγουδούσε στους μνηστήρες απο ανάγκη. Πηνελόπη (όπερα) Ο αστεροειδής 201 Πηνελόπη (201 Penelope), όπου ανακαλύφθηκε το 1879, πήρε το όνομά του από το ομηρικό αυτό πρόσωπο.
Μπάτσος ή αλήτης

Ο Μπάτσος ή αλήτης (γαλλικά: Flic ou voyou)), είναι μια αστυνομική περιπέτεια Γαλλικής παραγωγής 1979, σε σκηνοθεσία Ζωρζ Λοτνέρ. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους είναι οι Ζαν Πολ Μπελμοντό, Μισέλ Γκαλαμπρί και Κλοντ Μπροσέ.

 Ένας αστυνόμος, ο Στανισλάς Μπόροβιτς (Ζαν Πωλ Μπελμοντό), που χρησιμοποιεί ιδιαίτερα γρήγορους και ανορθόδοξους μεθόδους πηγαίνει στη Νίκαια για να διελευκάνει τη δολοφονία ενός εμφανώς διεφθαρμένου Επίτροπου. Θα αλλάξει την ταυτότητά του σε έναν κακοποιό που ονομάζεται Αντόνιο Τσερούτι, για να προκαλέσει έναν πόλεμο συμμοριών μεταξύ των δύο τοπικών μεγάλων εγκληματικών οργανώσεων. Ζαν Πολ Μπελμοντό ως Στανισλάς Μπόροβιτς (Αντόνιο Τσερούτι) Κλοντ Μπροσέ ως Αχίλ Βολφρονί Μισέλ Γκαλαμπρί ως Ζουλί Ζεζεκέλ ως Σαρλότ Μαρί Λαφορέ ως Εντμόντ Ο Μπάτσος ή αλήτης στην IMDb (Αγγλικά)
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας 2000

Το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας 2000 (ρωσικά: Чемпионат России по футболу 2000) ήταν το 9ο Πρωτάθλημα Ρωσίας στην ιστορία του θεσμού. Διεξήχθη από τις 24 Μαρτίου μέχρι τις 12 Νοεμβρίου 2000. Πρωτάθλητρια αναδείχθηκε η Σπαρτάκ Μόσχας.

 Σύμφωνα με τα αποτελέσματα του Πρωταθλήματος Ρωσίας 2000, υποβιβάστηκαν η Λοκομοτίβ Νίζνι Νόβγκοροντ και η Ουραλάν, ενώ την θέση τους πήραν η Τορπέντο-ΖΙΛ και η Σόκολ Σαράτοφ. Την τελευταία αγωνιστική για τη τρίτη θέση αναμετρήθηκαν η Ανζί Μαχατσκαλά και η Τορπέντο Μόσχας - η πρώτη ήταν ικανοποιημένη και με ισοπαλία, ενώ η δεύτερη χρειαζόταν μονάχα νίκη. Το πρώτο ημίχρονο έληξε με σκορ 1:0 για την Ανζί, ωστόσο, στο δεύτερο ημίχρονο, η Τορπέντο ισοφάρισε. Στο τρίτο λεπτό των καθυστερήσεων, ο διαιτητής θεώρησε ότι παίκτης της Ανζί έπαιξε με το χέρι στην περιοχή της ομάδας του, γι' αυτό και έδωσε πέναλτι στους Μοσχοβίτες, οι οποίοι το εκμεταλλεύτηκαν (το εκτέλεσε επιτυχημένα ο Αντρέι Γκάσκιν) και πήραν τη νίκη - οι παίκτες της Ανζί είχαν διαμαρτυρηθεί γι' αυτή τη φάση. Η Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης και η ΤΣΣΚΑ Μόσχας αρνήθηκαν να συμμετέχουν στο Κύπελλο Ιντερτότο 2001 Ο κατάλογος των 33 καλύτερων ποδοσφαιριστών του Πρωταθλήματος ποδοσφαίρου Ρωσίας αποφασίστηκε κατά τη διάρκεια συνόδου της ΡΠΟ, στις 5 Δεκεμβρίου 2000. Αλεξάντερ Φιλιμόνοφ (Σπαρτάκ Μόσχας) Ρουσλάν Νιγκματούλιν (Λοκομοτίβ Μόσχας) Βενιαμίν Μαντρίκιν (Αλάνια Βλαντικαφκάς) Ντμίτρι Παρφιόνοφ (Σπαρτάκ Μόσχας) Ζέρρι Τσουίσε (ΤΣΣΚΑ Μόσχας) Γκενάντι Νιζεγκορόντοφ (Λοκομοτίβ Μόσχας) Ιγκόρ Τσουγκάϊνοφ (Λοκομοτίβ Μόσχας) Ντμίτρι Ανάνκο (Σπαρτάκ Μόσχας) Αλεξέι Κατούλσκι (Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης) Γιούρι Κοφτούν (Σπαρτάκ Μόσχας) Αλεξάντερ Τοτσίλιν (Ντιναμό Μόσχας) Βαντίμ Εφσέεφ (Λοκομοτίβ Μόσχας) Γιούρι Ντροζντόφ (Λοκομοτίβ Μόσχας) Ευγκένι Βαρλάμοφ (ΤΣΣΚΑ Μόσχας) Βιτάλι Λιτβίνοφ (Τορπέντο Μόσχας) Ρολάν Γκούσεφ (Ντιναμό Μόσχας) Βασίλι Μπαράνοφ (Σπαρτάκ Μόσχας) Βαλέρι Εσίποφ (Ροτόρ Βολγκογκράντ) Βίκτορ Μπουλάτοφ (Σπαρτάκ Μόσχας) Έλβερ Ραχίμιτς (Ανζί Μαχατσκαλά) Μαξίμ Καλινιτσένκο (Σπαρτάκ Μόσχας) Εγκόρ Τιτόφ (Σπαρτάκ Μόσχας) Ντμίτρι Λοσκόφ (Λοκομοτίβ Μόσχας) Αλεξάντερ Πριζέτκο (ΦΚ Τσερνομόρετς) Νάρβικ Σιρχάεφ (Ανζί Μαχατσκαλά) Μαξίμ Ρομάσενκο (Ντιναμό Μόσχας) Αρτιόμ Μπιζρόντνι (Σπαρτάκ Μόσχας) Αλεξάντερ Πανόφ (Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης) Μαξίμ Μπουζνίκιν (ΦΚ Σατούρν - Σπαρτάκ Μόσχας) Πρέντραγκ Ραντζέλοβιτς (Ανζί Μαχατσκαλά) Σεργκέι Σιμάκ (ΤΣΣΚΑ Μόσχας) Λουίς Ρόμπσον (Σπαρτάκ Μόσχας) Ντμίτρι Κιριτσένκο (ΦΚ Ροστσελμάς) Η στατιστική του Πρωταθλήματος Ρωσίας στο rsssf.com (Αγγλικά) Το Πρωτάθλημα Ρωσίας 2000 στο WildBall.ru (Ρωσικά)
Κουνιγούνδη του Βρανδεμβούργου-Κούλμπαχ

Η Κουνιγούνδη, γερμ.: Kunigunde von Brandenburg-Kulmbach von Hohenzollern (1524 στο Άσμπαχ - 27 Φεβρουαρίου 1558 στο Πφόρτσχαϊμ) ήταν κόρη του μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Κούλμπαχ και με τον γάμο της έγινε μαργραβίνα του Μπάντεν-Ντούρλαχ.

 Η Γκβέντολυν ήταν η δεύτερη κόρη του Καζίμιρ μάργραβου του Βρανδεμβούργου-Kούλμπαχ (1481–1527) από τον γάμο του με τη Σουζάνα των Βίττελσμπαχ (1502–1543), κόρη του Αλβέρτου Δ΄ δούκα της Βαυαρίας. Παντρεύτηκε στις 10 Μαρτίου 1551 στο Νόιστατ επί του Άις με τον Κάρολο Β΄ μάργραβο του Μπάντεν-Ντούρλαχ (1529–1577). Η Κουνιγούνδη ανατράφηκε με τη λουθηρανική πίστη, ενώ ο σύζυγός της ανήκε στην καθολική εκκλησία. Υπό την επιρροή της συζύγου του, ο Κάρολος Β΄ άρχισε να στρέφεται προς την Μεταρρύθμιση. Όταν είχε εκδοθεί αυτοκρατορική απαγόρευση για τον αδελφό της Αλβέρτο Β΄ Αλκιβιάδη το 1554, η Κουνιγούνδη τον πήρε στην κατοικία της στο Πφόρτσχαϊμ, όπου αυτός απεβίωσε το 1557, ένα χρόνο πριν από το τέλος της. Ήταν και οι δύο εξέχοντες επισκέπτες τού σπα στις ιαματικές πηγές του Μπαντ Λήμπεντσελ. Απεβίωσε το 1558 και τάφηκε στην εκκλησία του Αγίου Μιχαήλ στο Πφόρτσχαϊμ, όπου υπάρχει ένα κενοτάφιο της μαργραβίνας στη χορωδία. Στο Μπάντεν περιήλθε μέσω αυτής η κατοχή του πολύτιμου βιβλίου προσευχής Το βιβλίο Προσευχής της μαργραβίνας του Βρανδεμβούργου, το οποίο ο Νάρτσις Ρένερ είχε δημιουργήσει για τη μητέρα της το 1520. Βρίσκεται τώρα στη Κρατική Βιβλιοθήκη του Μπάντεν. Παντρεύτηκε το 1551 τον Κάρολο Β΄ μάργραβο του Μπάντεν-Ντούρλαχ και απέκτησε παιδιά: Μαρία 1553–1561, απεβ. 8 ετών. Αλβέρτος 1555–1574, απεβ. 19 ετών.
Γεώργιος της Έσσης-Ντάρμστατ

Ο Γεώργιος, γερμ. Georg (1669 - 13 Σεπτεμβρίου 1705) από τον Οίκο της Έσσης ήταν στρατάρχης στον Αυστριακό στρατό και διοικητής του κατά τον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής. Υπηρέτησε τους Αψβούργους της Αυστρίας, ως αντιβασιλιάς της Καταλωνίας (1698-1701) και κυβερνήτης του Γιβραλτάρ (1704), γνωστός ως Χόρχε δε Δάρμστατ.

 Ο Γεώργιος-Λουδοβίκος γεννήθηκε στο Ντάρμστατ και ήταν ο τρίτος γιος του Λουδοβίκου ΣΤ΄ λαντγκράβου της Έσσης-Ντάρμστατ και της Ελισάβετ-Δωροθέας των Βέττιν, κόρης του Ερνέστου Α΄ δούκα της Σαξονίας-Γκότα. Ο πατέρας του απεβίωσε το 1678, όταν ο Γεώργιος ήταν 9 ετών, έτσι τον ανέθρεψε η μητέρα του. Το 1686 έκανε τη μεγάλη Περιοδεία στη Γαλλία και την Ελβετία. Έπειτα εισήλθε στο στρατό. Υπό τον Ευγένιο πρίγκιπα της Σαβοΐας πολέμησε εναντίων των Τούρκων και ήταν στη μάχη του Μόχατς. Έπειτα ακολούθησε τον Γουλιέλμο Γ΄ Νασσάου της Αγγλίας στην εκστρατεία του στην Ιρλανδία. Όταν επέστρεψε μεταστράφηκε στον Καθολικισμό και έγινε αντιστράτηγος του Αυστριακού στρατού το 1692· ήταν 23 ετών. Στον Εννεαετή Πόλεμο (1688-97) πολέμησε εναντίον της Γαλλίας. Το 1695 ο Γερμανός βασιλιάς τον έστειλε επικεφαλής 2.000 Γερμανών στην άμυνα της Καταλωνίας εναντίον υπέρτερου Γαλλικού στρατού. Αμύνθηκε της Βαρκελώνης το 1697, που την πολιορκούσαν οι στρατάρχες της Γαλλίας δούκας του Βαντόμ από τη στεριά και δούκας ντ' Εστρέ από τη θάλασσα. Έπειτα από 52 ημέρες, η Μαδρίτη διέταξε την παράδοση της πόλης, αντίθετα με τη θέληση του Γεωργίου. Μετά τον Πόλεμο, τιμήθηκε στην Ισπανία και έγινε ιππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος (1697). Τελικά αποσύρθηκαν οι Γάλλοι και έγινε αντιβασιλιάς της Καταλωνίας ως Χόρχε δε Δάρμστατ. Έμαθε μερικά Καταλανικά και ξεκίνησε κάποιες μεταρρυθμίσεις· έγινε δημοφιλής. Έγινε στρατηγός του Ιππικού (1699). Το 1700 ο Κάρολος Β΄ Αψβούργων της Ισπανίας απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ο Γάλλος Φίλιππος Ε΄ Βουρβόνων, που αντικατέστησε τον Γεώργιο με έναν υπέρμαχο των Βουρβόνων αντιβασιλιά στην Καταλωνία. Ο Γεώργιος επέστρεψε στην Αυστρία και ο Λεοπόλδος Α΄ Αψβούργων τον όρισε να προωθήσει τη διαδοχή στην Ισπανία του γιου του Καρόλου Αψβούργων με τη βοήθεια της Βρετανίας και της Πορτογαλίας. Έτσι ξεκίνησε ο Πόλεμος για την Ισπανική διαδοχή και ο Γεώργιος ορίστηκε επικεφαλής των στρατευμάτων. Ακολούθησε τον Άγγλο ναύαρχο το 1704 από τη Λισαβόνα προς συνάντηση του Γαλλικού Ναυτικού, αλλά αν και το πλησίασαν, επέστρεψαν. Κατέλαβαν όμως το Γιβραλτάρ και το υπερασπίστηκαν από επιθέσεις. Το επόμενο έτος εγκατέλειψε το Γιβραλτάρ και επιτέθηκε στη Βαρκελώνη, αλλά στην επίθεση εναντίον της ακρόπολής της απεβίωσε. Τάφηκε στο ναό της Χάριτος των Ιωαννιτών ιπποτών, ενώ η καρδιά του εστάλη στο Ντάρμστατ, όπου υπάρχει στο Στάτκιρχε ως σήμερα. Στη Βαρκελώνη τον ήξεραν ως πρίνσεπ Ζόργι και με αυτό το όνομα υπάρχει εκεί οδός: carrer del príncep Jordi. Commemoration of the tercentenary of the death of Georg von Hessen-Darmstadt ~ Princep Jordi (Catalan) Video about the life of Georg Louis von Hessen-Darmstadt ~ Princep Jordi (Catalan)
Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών 1984-85

Το Κύπελλο Κυπελλούχων ομάδων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών της περιόδου 1984-85 ήταν η δέκατη ένατη κατά σειρά διασυλλογική διοργάνωση αυτού του θεσμού. Στον Τελικό της, που διεξήχθη στη γαλλική πόλη Γκρενόμπλ, αναμετρήθηκαν η ισπανική Μπαρτσελόνα (η οποία είχε αποτύχει ένα χρόνο πριν στον Τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών) με τη Ζαλγκίρις του Κάουνας της σημερινής Λιθουανίας. Στα ημιτελικά είχαν φθάσει η Βιλερμπάν (ASVEL Villeurbanne) και η Σαραγόσα (CAI Zaragoza) που αποδείχθηκαν ισάξιες των αντιπάλων τους, αλλά αποκλείσθηκαν στις λεπτομέρειες. Στους προημιτελικούς την πρόκριση έχασαν η αυστριακή Βιένα UBSC, ο ΠΑΟΚ Θεσσαλονίκης, η Χαποέλ Τελ Αβίβ και η Καζέρτα (Indesit Caserta).

 Στη διοργάνωση πήραν μέρος μόλις 20 ομάδες, τέσσερις λιγότερες από ότι την προηγούμενη περίοδο. Παίχθηκε μια προκριματική φάση και στη συνέχεια μια φάση των 12 (6 ζεύγη), από όπου προέκυψαν οι 8 ομάδες των προημιτελικών. Έγιναν έξι διπλές αναμετρήσεις που οδήγησαν εκτός της συνέχειας τις Κότκα KTP Τίοβαεν Παλόιλιγιατ (Φινλανδία), Καρσίγιακα Ιζμίρ, Φόλκερκ Φέρι (Ηνωμένο Βασίλειο), Τσέπελ SC (Ουγγαρία), ΑΠΟΕΛ και Μακάμπι Βρυξελλών (Brussel Atomics). Εδώ, το παιχνίδι έχασαν έξι ακόμη σύλλογοι: Οι Άλβικ Στοκχόλμης, Χαακσμπέργκεν Τονέγκο/Χατράνς (Ολλανδία), Όστραβα Νόβα Χουτ TJ (Τσεχοσλοβακία), Μπόσνα Σαράγεβο, Σπαρτάκ Πλάμα Πλέβεν BC (Βουλγαρία), Έτσελα Έτελμπρυκ (Λουξεμβούργο). Ζαλγκίρις Κάουνας-Βιλερμπάν 84-78, 88-93. Σαραγόσα-Μπαρτσελόνα 84-79, 79-86. Στο ημίχρονο του μεγάλου Τελικού, η Μπαρτσελόνα του Μανόλο Φλόρες Σάντσεθ προηγήθηκε με 16 πόντους (51-35) για να μη χάσει το προβάδισμα έως το τέλος (77-73), παρά την αξιοσημείωτη αντίδραση των λιθουανών, με προεξάρχοντες τους τότε διεθνείς με την ομάδα της ΕΣΣΔ Ρίμας Κουρτινάιτις και Άρβιντας Σαμπόνις. Έτσι, οι καταλανοί έφθασαν στην πρώτη τους κατάκτηση στη διοργάνωση, μετά από αρκετές ανεπιτυχείς προσπάθειες. Οι συνθέσεις. Μπαρτσελόνα: Ιγνάθιο Σολοθάμπαλ 11, Τσίκο Σιμπίλιο 29, Ότις Ουίλι Χάουαρντ (ΗΠΑ) 11, Χουάν Αντόνιο Σαν Επιφάνιο 18, Άντονι Ντέιβις (ΗΠΑ) 2, Άνσα 2, ντε λα Κρούθ 4, Κρέσπο, Φερνάντεθ, Φλόρες, Ερεδέρο, Χ. Ορτίθ. Ζαλγκίρις: Σαμπόνις 14, Κουρτινάιτις 36, Βαλντεμάρας Χομίτσιους 6, Σεργκέι Γιοβάισα, Μπράζις 11, Κραπίκας, Τσίβιλις 6, Αρλάουσκας, Γιανκάουσκας, Λεκαράουσκας, Μασάλσκις, Βισότσκας. Ρώσικη Βικιπαίδεια BASKETPEDYA-Historical Basketball Database "100 χρόνια μπάσκετ 1891-1991". Περιοδικό "Τρίποντο" (αναδρομές και αφιερώματα στο θεσμό). Αθλητικές εφημερίδες της εποχής.
Χρυσή Μπάλα του 1997

Η Χρυσή Μπάλα του 1997, δόθηκε στον καλύτερο ποδοσφαιριστή της Ευρώπης, όπως κρίθηκε από μία επιτροπή αθλητικών δημοσιογράφων από χώρες μέλη της UEFA, τον Ρονάλντο στις 23 Δεκεμβρίου 1997.

 Επιπλέον, δεκατέσσερις παίκτες προτάθηκαν αλλά δεν έλαβαν ψήφο: Σόνι Άντερσον, Ενρίκο Κιέσα, Ερνάν Κρέσπο, Ιβάν ντε λα Πένια, Ρόμπι Φάουλερ, Τόμας Χάσλερ, Τόμας Χέλμερ, Φιλίπο Ιντζάγκι, Τζιανλούκα Παλιούκα, Ρομπέρ Πιρές, Καρλ-Χάιντς Ρίντλε, Σέρζι, Νταβόρ Σούκερ και Ίαν Ράιτ. Επίσημη σελίδα της Χρυσής Μπάλας του France Football
Εκπαίδευση στο Άσαμ

Το Άσαμ είναι πολιτεία στη βορειοανατολική Ινδία. Το 2011, το ποσοστό αλφαβητισμού του Άσαμ εκτιμήθηκε στο 73,18% (78,81% στους άνδρες και 67,27% στις γυναίκες). Το ποσοστό αλφαβητισμού του Άσαμ είναι ελαφρώς χαμηλότερο από τον εθνικό μέσο όρο του 74,04%.

 Η σχολική εκπαίδευση στο Άσαμ παρέχεται μέσα από μια σειρά από προδημοτικά, δημοτικά και δευτεροβάθμια σχολεία. Η Κυβέρνηση του Άσαμ παρέχει δωρεάν και υποχρεωτική εκπαίδευση για τους μαθητές μέχρι την ηλικία των 14. Τα σχολεία στο Άσαμ είναι είτε κρατικά ή ιδιωτικά. Η ύλη στα δημοτικά σχολεία ορίζεται από τη Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης του Άσαμ. Ενώ τα περισσότερα σχολεία είναι συνδεδεμένα με το Συμβούλιο Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης του Άσαμ, η πολιτεία έχει πολλά σχολεία συνδεδεμένα με το Κεντρικό Συμβούλιο Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (ΚΣΔΕ) ή το Βορειοανατολικό Εθνικό Συμβούλιο της Σχολικής Εκπαίδευσης. Η γλώσσα που χρησιμοποιείται για τη διδασκαλία των μαθητών είναι συνήθως τα Ασαμικά. Υπάρχει ένας αριθμός των σχολείων που χρησιμοποιεί επίσης την αγγλική γλώσσα. Τα αγγλικά χρησιμοποιούνται για τα μαθήματα σε σχεδόν όλα τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Πολλά κρατικά κυβερνητικά σχολεία και όλα τα σχολεία συνδεδεμένα με το ΚΣΔΕ στην πολιτεία που χρησιμοποιούν τα αγγλικά ως μέσο διδασκαλίας στο ανώτερο επίπεδο της Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Κατάλογος ιδρυμάτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στο Άσαμ
368 Χαϊντέα

Η Χαϊντέα (Haidea) είναι ένας αρκετά μεγάλος αλλά σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,93. Ανακαλύφθηκε το 1893 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια.

 Η διάμετρος της Χαϊντέας υπολογίσθηκε σε 69,6 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 353 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι D, ενώ το άλβεδό της είναι 0,039 (από δεδομένα του IRAS). Η Χαϊντέα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 38,5 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 110 ως 115 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Κοινό των Ζαγορισίων

Το κοινό των Ζαγορισίων (Κοινόν τῶν Ζαγορισίων) ή βιλαέτι του Ζαγορίου, ήταν αυτόνομη κοινοπολιτεία χωριών του Ζαγορίου στην περιοχή της Ηπείρου, κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον ελλαδικό χώρο.

 Από τα μέσα του 14ου αιώνα η Ήπειρος απολέστηκε από το βυζαντινό κράτος του δεσποτάτου της Ηπείρου και σταδιακά αποτέλεσε τμήμα των Σέρβων Νεμάνια, και Ιταλών Μπουοντελμόντι και Τόκκων. Κατά το 1430 με 1431 όταν ηγεμόνας της περιοχής ήταν ο Κάρολος Β΄ Τόκκος, ο Σινάν Πασάς, στρατηγός του σουλτάνου Μουράτ Β´, οδήγησε τον οθωμανικό στρατό στην Ήπειρο και μετά από μια σειρά μαχών κατόρθωσε να καταλάβει τον χώρο μαζί και με τα Ιωάννινα τα οποία ήταν η κεντρική πόλη της περιοχής.Ωστόσο υπήρξαν 14 χωριά στο κεντρικό Ζαγόρι τα οποία κατάφεραν να έρθουν σε μια πολύ ευνοϊκή για αυτά συμφωνία με τους Οθωμανούς. Βάσει της συμφωνίας (συνθήκη του Βοϊνίκου), τα χωριά θα ήταν υποτελή στους Οθωμανούς ωστόσο θα διατηρούσαν την αυτονομία τους και την διαχείριση των δικών τους εσωτερικών υποθέσεων με δική τους τοπική κυβέρνηση. Ο επικεφαλής της τοπικής κυβέρνησης έφερε τον τίτλο του Βεκύλη και εκλέγονταν κάθε 6 μήνες ή ανά έτος, ενώ παράλληλα υπήρχε και το συμβούλιο των γερόντων (δημογέροντες) το οποίο απαρτίζονταν από αντιπροσώπους του κάθε χωριού. Επιπλέον, οι πολίτες του κοινού δεν θα πλήρωνουν φόρους στους Οθωμανούς, αλλά θα παρείχαν βοηθητικές υπηρεσίες όποτε τους ζητούνταν, κυρίως με την υποστήριξη στους Σπαχήδες (έφιπποι πολεμιστές του οθωμανικού ιππικού). Στα τέλη του 15ου αιώνα, εισήχθησαν στο κοινό και τα χωριά του ανατολικού Ζαγορίου.Η συμφωνία τροποποιήθηκε το 1670, όταν και το κοινό απέκτησε την επίσημη ονομασία ως Κοινόν τῶν Ζαγορισίων και η ομοσπονδία απέκτησε επιπλέον πολύ σημαντικά προνόμια (σιουρούτια), κυρίως χάρη στην επιρροή των Φαναριωτών της Κωνσταντινούπολης με καταγωγή από την περιοχή. Βάσει των νέων προνομίων το κοινό πλέον μπορούσε να πληρώσει φόρο αντί να συνδράμει στις τάξεις των Σπαχήδων, μπορούσε να εκτελέσει δημόσια την λατρεία της χριστιανικής πίστης, και απαγορεύονταν η είσοδος Τούρκων στο Ζαγόρι.Το 1750 εισήλθαν στο κοινό και τα χωριά του δυτικού Ζαγορίου ανεβάζοντας το σύνολο των χωριών του κοινού σε 60, και από το ίδιο έτος ο Βεκύλις του κοινού είχε την κατοικία του στα Ιωάννινα, με αρμοδιότητες την επίβλεψη της συλλογής των φόρων και την απονομή δικαιοσύνης για ζητήματα του αστικού δικαίου.Η αυτονομία της περιοχής έληξε το 1868 και η περιοχή περιήλθε στην Οθωμανική διοίκηση επί Αμπντούλ Αζίζ, έως τους βαλκανικούς πολέμους της περιόδου 1912-1923 όταν ολόκληρη η περιοχή έγινε τμήμα του κράτους της Ελλάδας. Ιστορικά παραδείγματα παρομοίων κοινών κατά την αρχαιότητα αποτελούν η Ηπειρωτική συμμαχία (4ος αιώνας π.Χ.), το κοινό Ηπειρωτών (3ος/2ος αιώνας π.Χ.), καθώς και το κοινό των Ελευθερολακώνων στην Σπάρτη υπό τους Ρωμαίους (2ος αιώνας π.Χ. - 3ος αιώνας μ.Χ.). Στην νεότερη ελληνική ιστορία αντίστοιχα κοινά υπήρξαν στην Ύδρα, Σπέτσες, και Ψαρά, καθώς και η αυτόνομη ηγεμονία της Σάμου, ενώ κατά την ευρύτερη οθωμανική περίοδο στην Ελλάδα υπήρχαν και το κοινό των Μαδεμοχωρίων στην Χαλκιδική.Με τον τίτλο Κοινό των Ζαγορισίων υπάρχει σύγχρονος πολιτικός σχηματισμός στην Ήπειρο.