IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Λιμάνι της Μερσίνης

Το λιμάνι της Μερσίνας (τουρκικά: Mersin Limanı) είναι ένα σημαντικό λιμάνι που βρίσκεται στις βορειοανατολικές ακτές της Μεσογείου θάλασσας στη Μερσίνη της νότιας Τουρκίας. Ως ένα από τα μεγαλύτερα λιμάνια της χώρας, αποτελεί την κύρια πύλη της Τουρκίας προς τη Μεσόγειο Θάλασσα. Κατασκευάστηκε κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950 και θεωρείται το δεύτερο μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας μετά το Αμπαρλί, κοντά στην Κωνσταντινούπολη. Βρίσκεται στην ιδιοκτησία της Τουρκικής Εταιρίας Σιδηροδρόμων (TCDD), ενώ το 2007 πέρασε στη διαχείριση της κοινοπραξίας PSA International-Akfen Holding για μια περίοδο 36 ετών.

 Η σιδηροδρομική σύνδεση του λιμανιού με την ενδοχώρα προκαλεί μεγάλη κυκλοφορία εμπορευματικών τρένων προς τη Μερσίνη, μέσω της Κύριας Σιδηροδρομικής Γραμμής Άδανα-Μερσίνη. Η σιδηροδρομική υποδομή εντός του λιμένα της Μερσίνης είναι μία από τις καλύτερες στην Τουρκία, καθώς υπάρχουν 4 σιδηροδρομικές ράμπες και τα εμπορευματοκιβώτια μπορούν να χειριστούν χωρίς την οποιαδήποτε ανάγκη παρέκκλισης. 5 από τις προβλήτες ελλιμενισμού έχουν σιδηροδρομική σύνδεση και η φόρτωση/εκφόρτωση από/προς τα πλοία μπορεί να γίνει απευθείας.Ο λιμένας διαθέτει τερματικούς χύδην φορτίου, εμπορευματοκιβωτίων, ρο-ρο και πετρελαίου. Οι κύριες αποβάθρες από τη δεκαετία του 1960 είναι οι ακόλουθες: Εμπορική Αποβάθρα (που περιλαμβάνει ξένες, εγχώριες και επιβατικές προβλήτες) Αποβάθρα δημητριακών (χωρητικότητας 100.000 τόνων σιλό), στην οποία υπάρχουν υποστηρικτικές κατασκευές των σιλό. Αποβάθρα κτηνοτροφίας και ξυλείας Αποβάθρα αλιείας Αποβάθρα προϊόντων χύδην (συμπεριλαμβανομένων ορυκτών μεταλλευμάτων και άνθρακα) Αποβάθρα πετρελαίου (που συνδέεται με το διυλιστήριο ATAS) Ναυπηγοεπισκευαστική ΑποβάθραΥπάρχει επίσης μια μικρή μαρίνα στη δυτική πλευρά του λιμανιού. Υπάρχουν δύο κυματοθραύστες: Ο ανατολικός μήκους 2.400 μέτρων κυματοθραύστης είναι ένας σταβέντο (υπήνεμος) κυματοθραύστης. Είναι κατασκευασμένος από τσιμεντόλιθους, βάρους (ο καθένας) 60 μετρικών τόνων. Ο νοτιοδυτικός μήκους 1.600 μέτρων κυματοθραύστης είναι ένας κύριος κυματοθραύστης για την προστασία από γαρμπήδες ανέμους. Είναι κατασκευασμένος από τσιμεντένιους λίθους μπλοκ, συνολικού βάρους 1,75 εκατομμυρίων μετρικών τόνων. Η εκβάθυνση του πυθμένα της θάλασσας του λιμανιού πραγματοποιήθηκε από τη δανέζικη εταιρεία Christiani & Nielsen εντός τεσσάρων ετών. Το μέσο επίπεδο του βάθους είναι τα 10 μέτρα, ενώ εκτείνεται σε ορισμένα σημεία από τα 6 μέχρι τα 14 μέτρα, ανάλογα με την προβλήτα. Η συνολική έκταση βυθοκόρησης (εκβάθυνσης) του λιμανιού ήταν πάνω από 35 χλμ2 και η μάζα του συνολικού υλικού βυθοκόρησης ήταν περίπου 8,4 εκατομμύρια μετρικοί τόνοι. Το μεγαλύτερο μέρος αυτών των υλικών χρησιμοποιήθηκαν για το χτίσιμο ενός παραθαλάσσιου πάρκου.
Kingsman: Ο Χρυσός Κύκλος

Kingsman: Ο Χρυσός Κύκλος (αγγλικά: Kingsman: The Golden Circle) είναι η συνέχεια της αμερικανικής/βρετανικής κατασκοπευτικής κωμικής περιπέτειας του 2015 Kingsman: Η Μυστική Υπηρεσία, η οποία είναι βασισμένη στο κόμικ The Secret Service των Μαρκ Μίλαρ και Ντέιβ Γκίμπονς. Τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Μάθιου Βον και το σενάριο έγραψε ο ίδιος μαζί με την Τζέιν Γκόλντμαν. Πρωταγωνιστούν οι Κόλιν Φερθ, Χάλι Μπέρι, Μαρκ Στρονγκ, Τάρον Έτζερτον, Έλτον Τζον και Τζούλιαν Μουρ. Ο Χρυσός Κύκλος έκανε πρεμιέρα στο Λονδίνο στις 18 Σεπτεμβρίου 2017 και προβλήθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο στις 20 Σεπτεμβρίου 2017 και στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 22 Σεπτεμβρίου σε IMAX. Έχει αποκομίσει 394.3 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως και έλαβε ανάμικτες κριτικές από τους κριτικούς κινηματογράφου, για την προσθήκη νέων χαρακτήρων και την υπερβολική "στιλιστική" δράση που πόλωσης στους κριτές, καθώς και η μεγάλη διάρκεια των 141 λεπτών η οποία κρίθηκε αρνητικά.

 Ένας χρόνος πέρασε από τότε που ο Έγκσυ Άνγουιν και ο κατασκοπευτικός οργανισμός Kingsman έσωσαν τον κόσμο από τη μετάδοση νευρολογικού κύματος του Ρίτσμοντ Βαλεντάιν. Έκτοτε πήρε τον τίτλο του πρώην μέντορά του Χάρυ Χαρτ του Γκάλαχαντ και ζει με την Πριγκίπισσα Τίλντα της Σουηδίας. Στο δρόμο για το σπίτι του, είναι ενεπλεγμένος από τον Τσάρλυ Χέσκεθ, πρώην εκπαιδευόμενο Kingsman που έχασε το χέρι και τα φωνητικές του χορδές κατά τη διάρκεια του μάχης εναντίον του Βαλεντάιν. Ο Έγκσυ επιδίδεται με τον Τσάρλι και τους μπράβους του σε μια κυνηγητό με αυτοκίνητα σε όλο το Λονδίνο, αλλά ο Τσάρλι χτυπά τους σέρβερ των Kingsman μέσω του συστήματος ηλεκτρονικού υπολογιστή του αυτοκινήτου. Ενώ ο Έγκσυ βρίσκεται μακριά, στη Σουηδία, μία ριπή πυραύλων καταστρέφει την έδρα και αρχηγείο των Kingsman και αφανίζει όλους τους πράκτορες στη Βρετανία. Όντας οι μοναδικοί επιβιώσαντες πράκτορες, ο Έγκσυ και ο Μέρλιν ακολουθούν το πρωτόκολλο Doomsday, το οποίο τους οδηγεί στους Statesman, μια μυστική αμερικανική οργάνωση αντίστοιχη των Kingsman καμουφλαρισμένη ως αποστακτήριο ουίσκι Μπέρμπον στο Κεντάκι. Εκεί, ανακαλύπτουν ότι ο Χάρι επέζησε από το πιστολίδι, ένα χρόνο νωρίτερα, αλλά υποφέρει από αμνησία. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Kingsman: The Golden Circle στο Wikimedia Commons Επίσημος ιστότοπος Kingsman: Ο Χρυσός Κύκλος στην IMDb
Αργύρης Μπότσης

Ο Αργύρης Μπότσης του Βασιλείου (1914- 14 Ιουλίου 1997) ήταν Έλληνας πολιτικός και νομάρχης. Γεννήθηκε στο Βελημάχιο Γορτυνίας το 1914 και η μητέρα του ήταν από τη Ζάκυνθο. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών.. Ξεκίνησε τη θητεία του ως Νομάρχης από τη Ροδόπη (1946-47) και εν συνεχεία έγινε Νομάρχης Κιλκίς (1947-48) , Ζακύνθου (1948-49), Αργολιδοκορινθίας (1949) και Ευβοίας (1949). Διετέλεσε Νομάρχης Αργολίδας από το 1954 έως το 1955 και Νομάρχης Αχαΐας από τον Μάιο του 1955 μέχρι τον Φεβρουάριο του 1963. Το 1964 ήταν νομάρχης Αττικής. Μετά τη Μεταπολίτευση διορίστηκε γενικός γραμματέας του Υπουργείου Εσωτερικών.

 Η μεγαλύτερη αδελφή του Μαρία Μπότση-Τσαπαλίρα ήταν η πρώτη γυναίκα Δήμαρχος στην Ελλάδα (Αμαλιάδα 11-12-1944 έως 22-5-1945), τα αδέλφια του Αθανάσιος (Νάσος) Μπότσης, και Διονύσιος (Σάκης) Μπότσης, συνιδιοκτήτες και εκδότες των εφημερίδων Ακρόπολις και Απογευματινή και οι έτερες αδελφές του, η Τούλα Μπότση-Λεβίδη σύζυγος του Δημήτρη Λεβίδη που διετέλεσε μεγάλος Αυλάρχης του Βασιλιά Παύλου, η Πόπη Μπότση-Αβραμίδη, σύζυγος του Διπλωμάτη Δημητρίου Αβραμίδη, Πρέσβη της Ελλάδας στην Κίνα, κ.α ξένων χωρών, η Χριστίνα Μπότση-Παπαδάκη επί σειρά ετών γραμματέας του Ομίλου Φίλων Αστυνομίας, σύζυγος Γρηγόριου Παπαδάκη, μηχανικός Ε.Μ.Π., φυλακισθείς από τους Ιταλούς επί κατασκοπία, κατά τη διάρκεια του Β'Π.Π. Ήταν παντρεμένος με τη Λιλή Μυλωνά. Κηδεύτηκε στις 15 Ιουλίου 1997 στον ιερό ναό Αγίου Λαζάρου, στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 1938

Η 11η Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου, γνωστά κυρίως ως Βραβεία Όσκαρ, η οποία τίμησε τις καλύτερες ταινίες, πραγματοποιήθηκε από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών στις 23 Φεβρουαρίου 1939. Για πρώτη φορά δεν υπήρξε επίσημος παρουσιαστής.

 Επίσημη ιστοσελίδα των Βραβείων Όσκαρ Επίσημη ιστοσελίδα της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών Eyman, Scott (2005). Lion of Hollywood: the life and legend of Louis B. Mayer (I έκδοση). New York, United States: Simon & Schuster. ISBN 0-7432-0481-6. OCLC 57506846.
Εθνική Βιβλιοθήκη της Τζαμάικα

Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Τζαμάικα (αγγλικά: National Library of Jamaica) είναι η εθνική βιβλιοθήκη του νησιωτικού έθνους της Καραϊβικής, της Τζαμάικα. Βρίσκεται στη διεύθυνση 12 East Street στο Κίνγκστον της Τζαμάικα. Η βιβλιοθήκη παρέχει πρόσβαση σε διάφορες συλλογές τζαμαϊκανής λογοτεχνίας, χάρτες, ταινίες, εφημερίδες, φωτογραφίες και πολλά άλλα.

 Ιδρύθηκε το 1979 βάσει του νόμου του Ινστιτούτου της Τζαμάικα του 1978 από τη συλλογή της Βιβλιοθήκης Αναφοράς των Δυτικών Ινδιών (ιδρύθηκε το 1894), η οποία δημιουργήθηκε από τον Φρανκ Κάντολ το 1894. Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Τζαμάικα είναι μέρος του Ινστιτούτου της Τζαμάικα. Ο δημιουργία της βιβλιοθήκης επηρεάστηκε από προτάσεις που πίστευαν στην ανάγκη για ένα τέτοιο ίδρυμα όπως η Ένωση Βιβλιοθηκών Τζαμάικα και άλλους ενδιαφερόμενους οργανισμούς. Πρωταρχικό μέλημα της βιβλιοθήκης είναι η συλλογή και η διατήρηση, η οργάνωση και η παροχή πρόσβασης σε όλες τις εκδόσεις που σχετίζονται με την Τζαμάικα και τους ανθρώπους της, συμπεριλαμβανομένων των εκδόσεων που δημιουργήθηκαν στην Τζαμάικα καθώς και εκείνων εκτός του νησιού. Η βιβλιοθήκη έχει εκσυγχρονίσει το σύστημα βιβλιοθηκών της χώρας ιδιαίτερα την πρόσβαση στις συλλογές που παρέχει. Φιλοξενεί σπάνια αλλά και σύγχρονα αντικείμενα, όπως συλλογές βιβλίων, ηχητικά βιβλία, χάρτες και σχέδια, χειρόγραφα, εφημερίδες, φωτογραφίες, οπτικοακουστικό υλικό, αφίσες, σειρές εκπομπών, μικροταινίες, ημερολόγια, έντυπα, καρτ ποστάλ και προγράμματα εκδηλώσεων. Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Τζαμάικα δεν επιτρέπει τον δανεισμό του υλικού της για οικιακή χρήση, καθώς το περιεχόμενό της είναι μόνο για έρευνα και μελέτη, ωστόσο, παρέχει αναγνωστήρια, βάσεις δεδομένων και φωτοαντίγραφα επιλεγμένων αρχείων. Η βιβλιοθήκη αποτελείται από τρία τμήματα:Τεχνικές Υπηρεσίες Υπηρεσίες οπτικοακουστικών και μικρογραφικών Έρευνα και ενημέρωση Προστασία και Διατήρηση Ειδικές ΣυλλογέςΔίκτυα και υπηρεσίες χρηστών Καταλογογράφηση Ανάπτυξη Συλλογών Συστήματα Πληροφοριακών Δικτύων Ανάπτυξη Ψηφιακών ΠόρωνΕταιρικές υπηρεσίες Λογαριασμοί Διοίκηση και Διοίκηση Ανθρώπινου Δυναμικού Η εθνική βιβλιοθήκη διευθύνεται από ένα διοικητικό συμβούλιο που σήμερα αποτελείται μέχρι και δεκατρία μέλη, από τα οποία είναι υπεύθυνα για τους κανονισμούς πολιτικής και τη γενική εποπτεία της βιβλιοθήκης. Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Europeana Ευρωπαϊκή Βιβλιοθήκη Τζαμάικα Κίνγκστον (Τζαμάικα) Επίσημη ιστοσελίδα
Μιχάλης Αργυράκης

Ο Μιχάλης Αργυράκης γεννήθηκε το 1939 στη Ελιά Πεδιάδος Ηρακλείου Κρήτης και ήταν ιδρυτής του Αργυράκειου Εθνολογικού Πολεμικού Μουσείου. Ήταν γιος του Ιωάννη Αργυράκη και της Καλλιόπης Αργυράκη. Πέθανε στις 24 Απριλίου του 2011. Ο ίδιος έζησε τη φρίκη της Γερμανικής κατοχής κατά το Βʼ Παγκόσμιο Πόλεμο όπου έχασε τους γονείς του. Ο πατέρας του εκτελέστηκε το Φεβρουάριο του 1942 στις φυλακές Αγιάς Χανίων από τους Γερμανούς και η μητέρα βασανίστηκε και πέθανε αφού την έκαψαν στους φούρνους του στρατοπέδου συγκέντρωσης του Άουσβιτς όπου την είχαν μεταφέρει. Ο ίδιος ο Μιχάλης Αργυράκης είχε ένα γυάλινο μάτι.Όταν οι Γερμανοί βασάνιζαν την μητέρα του και εκείνος ήταν παιδί ένας Γερμανός στρατιώτης βασανιστής της μητέρας του, του έβγαλε το ένα μάτι μπροστά στη μητέρα του, για να τρομοκρατήσει και να βασανίσει ακόμα περισσότερο ψυχολογικά την μητέρα του και να αποκαλύψει όσα της ζητούσαν οι βασανιστές της. Εκείνη όμως δεν αποκάλυψε τίποτα. ===

 Ίδρυσε το Αργυράκειο Εθνολογικό Πολεμικό Μουσείο το 1994 στην Επισκοπή Ηρακλείου Κρήτης, θέλοντας να τιμήσει τόσο τη μνήμη των εθνομαρτύρων γονιών του όσο και όσων έπεσαν στο όνομα της ελευθερίας. Το ίδρυμα αυτό είναι μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα που αφορά κυρίως την περίοδο της Μάχης της Κρήτης 1940-1945 και της Εθνικής Αντίστασης. Αφιέρωσε όλη τη ζωή του σε αυτό το έργο, συγκεντρώνοντας υλικό ανυπολόγιστης ιστορικής αξίας όπως συλλογές, τεκμήρια και μαρτυρίες αλλά και πολεμικό υλικό όπως όπλα, στρατιωτικά οχήματα, κανόνια, βόμβες κ.λ.π. Επίσης στο μουσείο υπάρχει εθνολογικό και λαογραφικό υλικό όπως αντικείμενα καθημερινής χρήσης εκείνης αλλά και προγενέστερης περιόδου του Κρητικού πολιτισμό, καθώς και προσωπικά αντικείμενα ηρώων. Κάποια από τα αντικείμενα που ξεχώριζε ο ίδιος ήταν ο πομπός της μητέρας του και το αυτοκίνητο του Παναγούλη. Τα παιδιά του Ιωάννης και Καλλιόπη Αργυράκη είναι συνεχιστές του έργου του. Τιμήθηκε με εκατοντάδες διακρίσεις και μετάλλια για τις δραστηριότητες και το έργο του από την Ακαδημία Αθηνών, το Πολυτεχνείο Χανίων Κρήτης, τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, τους Αρχηγούς ΓΕΝ, ΓΕΣ, ΓΕΑ, ΓΕΕΘΑ, από εκατοντάδες στρατιωτικές μονάδες, το Σέρβο Πρόεδρο Μιλόσεβιτς, τη Μονή Αρκαδίου όπου του απονεμήθει το χρυσό μετάλλιο, τους Βετεράνους της Μάχης της Κρήτης, τους Νομάρχες, Δημάρχους Θεσσαλονίκης, Κομοτηνής, Ξάνθης, Κιλκίς, Μεσολογγίου, Ιλίου, Επισκοπής, Ελιάς, Στρατηγούς, τις Ειδικές δυνάμεις καταδρομών που τον έκαναν επίτιμο μέλος τους κ.α. Επίσης είχε ανακηρυχθεί επίτιμος δημότης Τήλου.
Absurd

Το Absurd (ιταλικά: Rosso Sangue; επίσης γνωστό και ως Anthropophagus 2, Monster Hunter, Horrible και The Grim Reaper 2) είναι μια ταινία τρόμου του 1981 σε σκηνοθεσία Τζο Ντ' Αμάτο και σε σενάριο Τζορτζ Ίστμαν. Η ταινία είναι η ανεπίσημη συνέχεια της βαριά λογοκριμένης ταινίας Ο ανθρωποφάγος. Το Absurd ήταν μια από τις κακόφημες Video Nasties του Ηνωμένου Βασιλείου, και έγινε μια από τις 39 ταινίες οι οποίες διώχθηκαν επιτυχώς στο πλαίσιο των πράξεων ασέμνων δημοσιευμάτων το 1984. Αρχικά κυκλοφόρησε σε κομμένη αλλά και άκοπη έκδοση από τη Medusa Home Video το 1981. Η άκοπη κανονική έκδοση της ταινίας είναι ακριβή και συλλεκτική μεταξύ των οπαδών των b-movies. Στη δεκαετία του 1980 κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες με τίτλο Monster Hunter από την Wizard Video. Η έμνευση για το όνομα της ταινίας ήρθε από την γερμανική black metal πράξη Absurd, τα μέλη της οποίας μεταπήδησαν αργότερα το ενδιαφέρον τους από αιματηρές ταινίες σε δεξιά πολιτική πτέρυγα και διέπραξαν φόνο το 1993. Η ταινία θεωρήθηκε, κατά τη στιγμή της κυκλοφορίας της, «συνέχεια» των ζόμπι ταινιών τρόμου, με τίτλο Zombie 6: Monster Hunter. Μια λανθασμένη περιγραφή στο πίσω μέρος του κουτιού προώθησε την ταινία ως μια συνέχεια αυτών των ταινιών για ένα χρονικό διάστημα.

 Ένας ιερέας έρχεται σε μια μικρή πόλη για να βοηθήσει να απαλλαγεί από έναν μανιακό του οποίου το αίμα πήζει πολύ γρήγορα. Αυτό δημιουργεί προβλήματα, καθώς είναι πολύ δύσκολο να σκοτωθεί και στη συνέχεια αποφασίζει να σπείρει τον τρόμο σκοτώνοντας ανθρώπους με αποτρόπαιους τρόπους. Τζορτζ Ίστμαν ως Μίκος Στενόπουλος (τέρας) Άννυ Μπέλε ως Έμιλι Τσαρλς Μπόρομελ ως Μπεν Έγκλεμαν Κάτια Μπέργκερ ως Κάτια Μπενέτ Κασιμίρ Μπέργκερ ως Γουίλι Μπενέτ Χαντζά Κοτσάνσκι ως Κυρία Μπενέτ Το Absurd είναι από πολλές απόψεις μια 'ψευδοσυνέχεια' του Ο ανθρωποφάγος, αφού οι μόνες πραγματικές συνδέσεις των δύο ταινιών εκτός από τον Τζορτζ Ίστμαν και τον Τζο Ντ' Αμάτο είναι η παρουσία ενός ανθρωποκτόνου ανθρώπου (που παίζεται από τον Τζορτζ Ίστμαν με τον ίδιο τρόπο και ύφος που έπαιξε και στην πρώτη ταινία), ο οποίος ξεκοιλιάζεται και στις δύο ταινίες και προέρχεται από ένα ελληνικό νησί. Μερικοί κριτικοί κατηγόρησαν την ταινία ότι δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια ιταλική εκδοχή του Η νύχτα με τις μάσκες. Ο Ντ' Αμάτο έκανε επίσης την ταινία να δείχνει πιο «ελκυστική» στην αμερικανική αγορά, κάνοντας την ταινία να παίρνει μέρος στις Ηνωμένες Πολιτείες, παρόλο που γυρίστηκε στην Ιταλία. Το Absurd κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1981 στην Ιταλία. Η ταινία τοποθετήθηκε στον κατάλογο της Εισαγγελίας του Video Nasties το 1983 στην άκοπη εκδοχή του στο Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά μια έκδοση προβλήθηκε στις αίθουσες με δύο λεπτά και 23 δευτερόλεπτα περικοπές, το ίδιο έτος. Μια άκοπη έκδοση της ταινίας σε DVD κυκλοφόρησε με τον τίτλο Horrible από την Mya στις 28 Ιουλίου 2009. Επίσης, μια άκοπη έκδοση σε DVD, συμπεριλαμβανομένης μια μακράς εκδοχή της ταινίας κυκλοφόρησε στη Γερμανία με τον τίτλο Absurd από την XT-Video στις 15 Δεκεμβρίου 2010. Μια παλιά βιντεοκασέτα υπάρχει ακόμα με τον τίτλο Monster Hunter. Ο Ανθρωποφάγος Τζο Ντ'Αμάτο Absurd στο Rotten Tomatoes Absurd στο Allmovie Παρουσίαση της ταινίας στο b-movies.gr
Τζουγλόνη

Η τζουγλόνη (αγγλ. juglone), που ονομάζεται επίσης 5-υδροξυ-1,4-ναφθαλενοδιόνη (βάσει IUPAC), είναι οργανική ένωση με μοριακό τύπο C10H6O3. Στη βιομηχανία τροφίμων η τζουγλόνη είναι εμπορικά γνωστή ως C.I. Natural Brown 7 και C.I. 75500. Χημικώς είναι αδιάλυτη στο βενζόλιο αλλά διαλυτή στο διοξάνιο, από το οποίο κρυσταλλώνεται, και μετατρέπεται σε κίτρινες βελόνες. Είναι ένα ισομερές της λαοσόνης η οποία είναι η ένωση χρώσης στο φύλλο της χένας.

 Η τζουγλόνη εμφανίζεται -με φυσικό τρόπο- στα φύλλα, τις ρίζες, τους φλοιούς, τους καρπούς (το επικάρπιο) και το φλοιό των φυτών της οικογένειας Juglandaceae, ιδιαίτερα της μαύρης καρυδιάς Juglans nigra. Είναι αλληλοπαθητική ουσία που έχει υψηλή τοξικότητα και καθυστερεί την ανάπτυξη η εξαφανίζει πολλούς τύπους φυτών και δένδρων. Μερικές φορές χρησιμοποιείται ως ζιζανιοκτόνο, ως βαφή για υφάσματα και μελάνια, όπως επίσης και ως χρωστική ουσία για τρόφιμα και καλλυντικά. Οι βλαβερές επιπτώσεις των ειδών της καρυδιάς σε άλλα φυτά έχουν παρατηρηθεί για τουλάχιστον δύο χιλιετίες. Οι αρχαίοι Έλληνες και επίσης και οι Ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν το καρύδι για τις κυτταροτοξικές του ιδιότητες, όπως και οι κάτοικοι των νότιων Πολιτειών της Αμερικής για να μαζεύουν εύκολα ψάρια όταν πετούσαν κομμένους φλοιούς στο νερό με τα ψάρια. Ωστόσο, η τζουγλόνη δεν ήταν χημικά απομονωμένη μέχρι τη δεκαετία του 1850. Δύο ερευνητές, ο A. Vogel Jr. και ο C. Reischauer, κατάφεραν να απομονώσουν την ένωση από την καρυδιά το 1851. Η ένωση ήταν γνωστή ως νουκίνη εκείνη την εποχή. Στη συνέχεια, η ένωση συντέθηκε και χαρακτηρίστηκε για πρώτη φορά το 1887 από τους A. Bernthsen και A. Semper. Χρησιμοποιείται περιστασιακά ως ζιζανιοκτόνο. Παραδοσιακά, η τζουγλόνη έχει χρησιμοποιηθεί ως φυσική βαφή για ρούχα και υφάσματα, ιδιαίτερα για μαλλί, και ως μελάνι. Λόγω της τάσης της να δημιουργεί σκούρους καφέ-πορτοκαλί λεκέδες, η τζουγλόνη έχει επίσης χρήση ως χρωστική ουσία για τρόφιμα και καλλυντικά, όπως λ.χ. βαφές μαλλιών. Μελετάται επί του παρόντος η εν λόγω χημική ουσία για τις αντικαρκινικές της ιδιότητες. Έχει αποδειχθεί ότι μειώνει την πιθανότητα εντερικών όγκων σε αρουραίους που έχουν εκτεθεί σε καρκινογόνες ουσίες. Ένα από τα πιθανά μονοπάτια μέσω των οποίων η τζουγλόνη επιτυγχάνει τις αντικαρκινικές του ιδιότητες είναι μέσω του σχηματισμού της ρίζας ημικινόνης (semiquinone). Η ρίζα ημικινόνης προκαλεί το σχηματισμό ριζών ανιόντων υπεροξειδίου που μπορεί να οδηγήσουν σε απόπτωση όταν υπάρχουν σε μεγάλες συγκεντρώσεις. Αυτή η μετατροπή από ρίζα τζουγλόνης σε ημικινόνη που προκαλεί το σχηματισμό της ρίζας ανιόντος υπεροξειδίου λαμβάνει χώρα στα μιτοχόνδρια καθώς και στο κυτταρόπλασμα.
Σοβιετικός Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς

Το βραβείο Σοβιετικός Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς (ρωσικά: Футболист года в СССР) απονεμόταν στον καλύτερο ποδοσφαιριστή της Σοβιετικής Ένωσης από το 1964 έως το 1991. Η δημοσκόπηση διεξήχθη μεταξύ δημοσιογράφων της εβδομαδιαίας αθλητικής εφημερίδας Ποδόσφαιρο (Ποδόσφαιρο-Χόκεϊ). Κάθε χρόνο, κάθε δημοσιογράφος ονόμαζε τους καλύτερους τρεις παίκτες σύμφωνα με την γνώμη του. Στην ψηφοφορία, ο πρώτος ποδοσφαιριστής σύμφωνα με κάθε δημοσιογράφο λάμβανε τρεις πόντους, ο δεύτερος δύο πόντους και ο τρίτος ένα πόντο. Η ιδέα για το βραβείο εμφανίστηκε αμέσως μετά από την βράβευση του Λεβ Γιασίν με την Χρυσή Μπάλα το 1963 (Χρυσή Μπάλα του 1963).

 Μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης τα περισσότερα νέα ανεξάρτητα κράτη δημιούργησαν τα δικά τους βραβεία για τον καλύτερο παίκτη της χρονιάς. Μερικές χώρες όπως η Ουκρανία, η Λευκορωσία και η Λιθουανία, ξεκίνησαν τα δικά τους βραβεία πριν την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Αρμένιος Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς Λευκορώσος Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς Εσθονός Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς Γεωργιανός Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς Καζακστανός Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς Λετονός Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς Λιθουανός Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς Μολδαβός Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς στη Ρωσία (Φουτμπόλ) Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς στη Ρωσία (Sport-Express) Ουκρανός Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς Ουζμπεκιστάν Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς στην Βαλτική και την Κοινοπολιτεία Ανεξάρτητων κρατών
Πρόεδρος της Κούβας

Ο Πρόεδρος της Κούβας (ισπανικά: Presidente de Cuba‎), επίσημα ονομάζεται από το 1976 Πρόεδρος του Κρατικού Συμβουλίου (ισπανικά: Presidente del Consejo de Estado de Cuba‎), είναι ο επικεφαλής του Κρατικού Συμβουλίου της Κούβας. Το αξίωμα θεσμοθετήθηκε σύμφωνα με το Σύνταγμα του 1976. Ο Πρόεδρος του Κρατικού Συμβουλίου είναι ταυτόχρονα και ο Πρόεδρος ( Πρωθυπουργός) του Συμβουλίου Υπουργών της Κούβας, ο επικεφαλής της κυβέρνησης. Σε περιπτώσεις απουσίας, ασθένειας ή θανάτου του Προέδρου του Κρατικού Συμβουλίου, ο Πρώτος Αντιπρόεδρος αναλαμβάνει τα καθήκοντα του Προέδρου. Ο σημερινός Πρόεδρος είναι ο Μιγκέλ Ντίας-Κανέλ.

 Ο Πρόεδρος της Κούβας έχει την εξουσία να: Προτείνει στην Εθνική Συνέλευση της Λαϊκής Εξουσίας, τη στιγμή που εκλέγεται από αυτό το σώμα, τα μέλη του Συμβουλίου των Υπουργών. Δέχεται (με βάση την προσωπική προτίμηση) την παραίτηση των μελών του Συμβουλίου των Υπουργών ή να προτείνει είτε στην Εθνική Συνέλευση της Λαϊκής Εξουσίας ή του Κρατικού Συμβουλίου , την αντικατάσταση οποιουδήποτε από τα μέλη του και, στις δύο περιπτώσεις, να προτείνει τους αντίστοιχους αντικαταστάτες . Λαμβάνει τα διαπιστευτήρια των επικεφαλής των αντιπροσωπειών ξένων διπλωματικών αποστολών. Η ευθύνη αυτή μπορεί να ανατεθεί σε οποιονδήποτε από τους αντιπροέδρους του Κρατικού Συμβουλίου. Αναλαμβάνει την αρχηγία των ενόπλων δυνάμεων όλων των σωμάτων και να καθορίσει τη γενική τους οργάνωση. Προεδρεύσει του Συμβουλίου Εθνικής Άμυνας. Να κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης στις περιπτώσεις που προβλέπονται στο Σύνταγμα, δηλώνοντας την απόφασή του, μόλις οι συνθήκες το επιτρέπουν, προς την Εθνική Συνέλευση της Λαϊκής Εξουσίας ή στο Κρατικό Συμβούλιο εάν η Συνέλευση δεν είναι σε θέση να συνεδριάσει, σύμφωνα με τις νομικές επιπτώσεις. Υπογράψει διατάγματα και άλλα ψηφίσματα του Κρατικού Συμβουλίου και τις νομικέςν διατάξεις που εκδίδονται από το Υπουργικό Συμβούλιο ή την Εκτελεστική Επιτροπή, και να μεριμνήσει για τη δημοσίευσή τους στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας. Αναλαμβάνει όλα τα άλλα καθήκοντα που του ανατίθενται από το Σύνταγμα ή από το νόμο. Κατάλογος προέδρων της Κούβας
Μαρία Ταμάρα Χατούν

Η Μαρία Ταμάρα Χατούν (οθ. τούρκικα:ماريا تمارا خاتون) (τούρκικα: Mara Tamara Hatun, γνωστή και ως Κέρα Ταμάρα) ήταν η σύζυγος του σουλτάνου Μουράτ Α΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Mara Tamara Hatun Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri

 Γεννήθηκε στη Βουλγαρία, και ήταν κόρη του τσάρου της Βουλγαρίας Ιβάν Αλεξάνταρ και της συζύγου του Σάρας-Θεοδώρας. Ο Πρώτος σύζυγος της Μαρίας Ταμάρα ήταν Δεσπότης Κωνσταντίνος. Υπάρχουν θεωρίες ότι ο Δεσπότης Κωνσταντίνος ήταν ο Κονσταντίν Ντράγκας Ντεγιάνοβιτς αδελφός του Γιόβαν Ντράγκας του Σέρβου δεσπότη της οικογένειας Ντεγιάνοβιτς. Ωστόσο, αυτή η θεωρία έχει απορριφθεί από τους ιστορικούς επειδή το 1371 η Μαρία Ταμάρα ήταν ήδη χήρα ενώ ο Κονσταντίν Ντράγκας πέθανε το 1395. Το 1371 όταν ο Ιβάν Αλεξάνταρ πέθανε και ο Ιβάν Σισμάν κληρονόμησε το θρόνο, στην πρωτεύουσα Τάρνοβο έφθασαν πρεσβευτές από τον οθωμανό σουλτάνο Μουράτ Α΄ για να κανονίσουν τις σχέσεις του με το νέο αυτοκράτορα της Βουλγαρίας. Ο Σουλτάνος, ο οποίος ήταν προφανώς οικείος με την ομορφιά της Μαρίας Ταμάρας και το γεγονός ότι ήταν χήρα, απαίτησε να γίνει η σύζυγός του ως εγγύηση για την ειρήνη μεταξύ των δύο επαρχιών. Ωστόσο, το 1378, όταν απέτυχαν οι προσπάθειές του να σταματήσει τους Τούρκους, ο Ιβάν Σισμάν έστειλε απρόθυμα τη Μαρία Ταμάρα στο χαρέμι του σουλτάνου στην οθωμανική πρωτεύουσα την Προύσα. Η Μαρία Ταμάρα παρέμεινε στη χριστιανική της πίστη. Ο τάφος της Μαρίας Ταμάρας είναι στην Προύσα στον οικογενειακό τάφο της οθωμανικής δυναστείας δίπλα στον τάφο του Μουράτ Α΄ και ο επισκέπτης το γνωρίζει ως το μέρος της «Βουλγαρικής Αυτοκράτειρας Μαρίας». Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Φρούριο του Αβρανλό

Το Φρούριο του Αβρανλό ( γεωργιανά: ავრანლოს ციხე) είναι μεγαλιθική κατασκευή που βρίσκεται 0,5 χιλιόμετρο βορειοδυτικά του ομώνυμου χωριού, στο Δήμο Τσάλκα του μχάρε Κβέμο Κάρτλι της Γεωργίας. Πρόκειται για Κυκλώπεια οχύρωση που χτίστηκε με τεχνική ξερολιθιάς κατά το τελευταίο τέταρτο της 1ης χιλιετίας π.Χ. Βρίσκεται στην αριστερή όχθη του ποταμού Κτσία, σε υψόμετρο 1640 μ. από την επιφάνεια της θάλασσας.

 Αυτή η περιοχή του Αβρανλό αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1691, επί βασιλείας του Ηράκλειου Α' του Καχετί. Μεταξύ των αρχαίων δομών υπάρχουν κατασκευές της φεουδαρχικής και της μεσαιωνικής περιόδου: εκκλησίες, το μοναστήρι του Άμπιμπος και μία επιτύμβια επιγραφή του 7ου-8ου αιώνα.Το 1828-29, οι Έλληνες που αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν στην περιοχή από τους Οθωμανούς αναφέρονταν στο Αβρανλό που σημαίνει Σύμπαν.Το 2006 έγιναν αρχαιολογικές ανασκαφές στα γειτονικά χωράφια, βόρεια του μεγαλιθικού φρουρίου, που αποκάλυψαν έναν αρχαίο οικισμό, που μοιάζει του πολιτισμού των Κούρα-Αράξης, και μία νεκρόπολη που χρονολογούνται από τον 12ο ή τον 11ο αιώνα π.Χ. Το 2007 το φρούριο αναγνωρίστηκε ως Αμετακίνητο Μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Γεωργίας. Το μεγαλιθικό συγκρότημα είναι διατεταγμένο σε τρία επίπεδα που βλέπουν στο φαράγγι του ποταμού. Πρώτο επίπεδο: το χαμηλότερο επίπεδο, στη βάση του βουνού, αποτελείται από ένα ημικυκλικό τείχος μήκους ~80 μέτρων που φτάνει σε ύψος τα 3-4 μέτρα και σε πάχος τα 4,5 μ. Έχει μία μοναδική πύλη, ύψους 1,9 μ. και πλάτους 1,75 μ., που είναι στεγασμένη με μονολιθική οροφή μήκους 2,2 μ. και πλάτους 1,8 μ. Διάσπαρτοι ολόγυρα υπάρχουν μεγάλοι λίθοι. Ανάμεσα στο τείχος και το βουνό υπάρχει μια μικρή μεσαιωνική Χριστιανική εκκλησία και αρκετά κοντινά σπήλαια, που συλλογικά αναφέρονται ως Μοναστήρι του Άμπιμπος. Το δεύτερο και το τρίτο επίπεδο είναι αυθεντικές «κυκλώπειες» δομές, που χαρακτηρίζονται από μεγάλους λίθους, τοιχοποιία από ξερολιθιά και ασυνήθιστο τρόπο διάταξης.Δεύτερο επίπεδο: περιβάλλεται από ορθογώνιο τείχος με αρκετά μέτρα μήκος και πλάτος. Προοριζόταν για γεωργικές καλλιέργειες.Τρίτο επίπεδο: βρίσκεται στην κορυφή του βουνού. Έχει ορθογώνια περίμετρο, μήκους 25 μ. και πλάτους 18 μ. Τα τείχη έχουν πάχος 3-4 μ. Το οικοδόμημα έχει υποστεί σοβαρές ζημιές και πολλά μέρη του είναι κατεστραμμένα.
Γουχάν

Η Γουχάν (αναφέρεται και ως Ουχάν) (απλοποιημένα Κινέζικα: 武汉, παραδοσιακά κινέζικα: 武汉, χάνγιου πινγίν: Wǔhàn, [ù.xân]) είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας Χουμπέι και είναι η πιο πυκνοκατοικημένη πόλη στην Κεντρική Κίνα. Βρίσκεται στα ανατολικά της κοιλάδας Τσιανγκχάν, στις όχθες των ποταμών Γιανγκτσέ και Χαν. Η Ουχάν είναι γνωστή ως λεωφόρος που οδηγεί τις εννέα επαρχίες και είναι σημαντικός συγκοινωνιακός κόμβος, με δεκάδες δρόμους ταχείας κυκλοφορίας και σιδηροδρόμων. Αναγνωρίζεται ως το πολιτικό, οικονομικό, πολιτιστικό, εκπαιδευτικό και συγκοινωνιακό κέντρο της κεντρικής Κίνας. Η πόλη έχει πληθυσμό 9.785.392 ατόμων (σύμφωνα με την απογραφή του 2010), με 6.177.000 από τους κατοίκους να μένουν στην αστική περιοχή.

 Η περιοχή ιδρύθηκε πριν πάνω από 3.000 χρόνια. Κατά τη διάρκεια της Δυναστείας Χαν, έγινε αρκετά πολυσύχναστο λιμάνι. Το 1911, οπαδοί του Σουν Γιατ-Σεν ξεκίνησαν την εξέγερση της Ουχάν που οδήγησε στην κατάρρευση της δυναστείας Τσιν και την εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας της Κίνας. Η Ουχάν ήταν η έδρα του Εθνικιστικού Κόμματος (Κουομιντάνγκ), η οποία μεταφέρθηκε εκεί από την Καντώνα το 1926. Στην Ουχάν κυριαρχούσε η αριστερή πτέρυγα του Κόμματος, με επικεφαλής τον Ουάνγκ Τσινγκουέι, σε αντίθεση με τον Τσιανγκ Κάι Σεκ, ο οποίος όμως κατάφερε να γίνει ο βασικός ηγέτης της Κουομιντάνγκ. Τον Νοέμβριο του 2019, η Ουχάν έγινε παγκοσμίως γνωστή ως το σημείο από το οποίο ξεκίνησε η επιδημία κορονοϊού 2019-2022, μια ασθένεια που μοιάζει με το σοβαρό οξύ αναπνευστικό σύνδρομο. Ο ιός που ευθύνεται για αυτή την πανδημία είναι γνωστός και ως κορονοϊός της Ουχάν, επειδή η ασθένεια προήλθε από μια αγορά θαλασσινών και κρεατικών της πόλης.
Άγιος Ηλίας Πύργου Ηλείας

* Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Άγιος Ηλίας (αποσαφήνιση) Ο Άγιος Ηλίας Πύργου ή Λετρίνων είναι πεδινό χωριό της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 42 μέτρα.

 Ο Άγιος Ηλίας βρίσκεται κοντά στα παράλια του Ιονίου πελάγους, σε απόσταση 13 χλμ. ΒΔ. από τον Πύργο και 12 χλμ. Ν.-ΝΔ της Αμαλιάδας. Γειτονεύει βόρεια με τα Δουναίικα, δυτικά με το Πυργί, νοτιοανατολικά με την Μυρτιά και νότια με την Σκαφιδιά από την οποία χωρίζεται με τον Ιάρδανο ποταμό (Κυράς Λαγκάδι). Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1879 στο ΦΕΚ 50Α - 25/07/1879 με την παλιά του ονομασία Άγιος Ηλίας Λετρίνων να προσαρτάται στον τότε δήμο Λετρίνων. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Πυργί και τα Σταματελαίικα αποτελούν την τοπική κοινότητα Αγίου Ηλία Πύργου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Πύργου του Δήμου Πύργου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 365 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 113. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 4,802 χμ² (2011). (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Βαγγέλης Θεοχάρης

Ο Βαγγέλης Θεοχάρης (Λιβαδειά, 6 Ιουλίου 1998) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως κεντρικός μέσος στον Παναθηναϊκό. Ο πατέρας του, Χρήστος Θεοχάρης, είχε αγωνιστεί ως επαγγελματίας στον Λεβαδειακό τις χρονιές 1989-1995 παίζοντας ως στόπερ.

 Ο Θεοχάρης έκανε τα πρώτα ποδοσφαιρικά του βήματα στη Νίκη Λαφυστίου. Τη σεζόν 2010-2011 μεταγράφηκε στις ακαδημίες του Παναθηναϊκού στις οποίες βρίσκεται απο τα 12 του χρόνια. Στις σεζόν που βρισκόταν στα τμήματα υποδομής του Παναθηναϊκού τόσο στην Κ15, την Κ17 και την Κ20, ήταν σε όλες βασικό στέλεχος. Στις 13 Ιουνίου του 2017 υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο διετούς διάρκειας με τον Παναθηναϊκό. Στις ομάδες νέων του Παναθηναϊκού αγωνιζόταν ως αμυντικός χαφ ενώ στην πρώτη ομάδα χρησιμοποιείται ως κεντρικός αμυντικός. Το επίσημο ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα του Παναθηναϊκού πραγματοποιήθηκε στις 2 Οκτωβρίου του 2018, στην εκτός έδρας αναμέτρηση με τον Παναιτωλικό για το κύπελλο Ελλάδος που έληξε 0-1 για τους πράσινους. Βαγγέλης Θεοχάρης σε ιστοσελίδα ΠΑΕ Παναθηναϊκός Βαγγέλης Θεοχάρης σε ιστοσελίδα Σούπερ Λίγκα Αρχειοθετήθηκε 2018-08-31 στο Wayback Machine. Βαγγέλης Θεοχάρης στο transfermarkt Βαγγέλης Θεοχάρης στο soccerway
Nezavisne Novine

Οι Nezavisne Novine (στα σερβικά κυριλλικά: Независне новине) είναι εφημερίδα εκδιδόμενη στη Μπάνια Λούκα, πρωτεύουσα της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας, στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Ιδρύθηκε από τον Ζέλικο Κόπανγια τον Δεκέμβριο του 1995. Ο σημερινός Πρωθυπουργός της Σερβικής Δημοκρατίας, Μίλοραντ Ντόντικ, της παρείχε στήριξη, μεταξύ άλλων, παρέχοντάς της οικονομική ενίσχυση κατά την εκδοτική της εκκίνηση. Το 2001, κυκλοφορούσε σε 11.000 αντίτυπα, ενώ, το 2008, μεταξύ 20.000 και 25.000 αντίτυπα. Για αρκετό καιρό, αρχισυντάκτης της ήταν ο Ντράγκαν Γιέρινιτς, ενώ, από το 2009, την θέση του έχει πάρει η Μποργιάνα Ραντμάνοβιτς-Πέτροβιτς.

 Οι Nezavisne Novine (η « Ανεξάρτητη Εφημερίδα ») ήταν η πρώτη εφημερίδα της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας που εξέδωσε άρθρα σχετικά με τα εγκλήματα πολέμου που διεπράχθησαν από τους Σέρβους στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, αμέσως μετά τον Πόλεμο της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης. Έφερε, επίσης, στο φως την διαφθορά και την υπεξαίρεση χρημάτων εντός τη Δημοκρατίας, κάτι που είχε ως συνέπεια ο ιδρυτής και ιδιοκτήτης της, Ζέλικο Κόπανγια, να πέσει θύμα βόμβας η οποία είχε ως αποτέλεσμα να χάσει τα δυο του πόδια, τον Οκτώβριο του 1999. Το 2002, ο Ζέλικο Κόπανγια έλαβε το Βραβείο Ελευθερίας Τύπου. Κατάλογος εφημερίδων της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης Πολιτισμός της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης (Βοσνιακά) Επίσημη ιστοσελίδα
Εορδοί

Εορδοί ή Εορδαίοι: Αρχαίοι κάτοικοι της επαρχίας - αρχαίας ελληνικής πόλης της Εορδαίας της Μακεδονίας που σχεδόν εκ των πρώτων υποτάχθηκαν στους Τημενίδες (Ηρακλείδες εξ Άργους) ιδρυτές του Μακεδονικού Βασιλείου.

 Οι Πελασγοί ήταν ένας από τους Προελληνικούς λαούς, που φαίνεται πως κατοίκησαν στην Εορδαία, κατά το τέλος της Νεολιθικής Εποχής, Ερείπια πελασγικών τειχών όπως και άλλων φρουρίων πιθανότατα της ίδιας εποχής, υπάρχουν στην Εράτειρα ή Ερέτρια. Εικάζεται ότι δεν είναι και τα μόνα. Ιστορικοί θεωρούν ότι στις περιοχές αυτές πολλά τοπωνύμια είναι Πελασγικά ( Άρνισσα, Εορδαία ), και διαβλέπουν Πελασγική εγκατάσταση για πολλά χρόνια. Σημείωση : Τους προϊστορικούς χρόνους στα βόρεια σύνορα της Εορδαίας κατοικούσαν οι Πελαγόνες (η περιοχή μέχρι σήμερα ονομάζεται Πελαγονία). Αρχική κοιτίδα των Εορδών θεωρείται η γύρω από τη Βεγορίτιδα χώρα, την οποία εποφθαλμιούσαν οι γείτονες Φρύγες. Η κατοχή της Εορδαίας από τους Φρύγες εικάζεται πως έγινε αμέσως μετά το 1200 π.Χ. και κράτησε ως το μέσα του 9ου π.Χ. αιώνα, Αλλά με την αναχώρηση των τελευταίων στη Μ. Ασία, η Εορδαία συνέχισε να είναι ένα χωριστό και γεμάτο ζωτικότητα και ακμή Βασίλειο. Οι Μακεδονικές παραδόσεις, που αναφέρει ο Ηρόδοτος(7,73) διατήρησαν την ανάμνηση για την παρουσία Φρυγών στη Δυτική και Κεντρική Μακεδονία. Με τη μετανάστευση όμως του κύριου όγκου των Φρυγών, φαίνεται ότι τα υπολείμματα τους έμειναν στην Κ. Μακεδονία, και με τον καιρό εξελληνίστηκαν. Οι κάτοικοι της Μυγδονίας ακόμη στην αρχή του 5ου αιώνα λέγονταν Φρύγες και ξεχωρίζουν απ' τους άλλους λαούς στο στρατό του Αλέξανδρου Α' (Ηρόδοτος 7.185). Εορδοί στη καταγωγή φέρονται: ο Γενάρχης της "εν Αιγύπτω" μακεδονικής δυναστείας των Πτολεμαίων, Πτολεμαίος ο Λάγου, επίσης ο και ιδρυτής του Βασιλείου της Αιγύπτου κατά τους Ελληνιστικούς χρόνους ο Πείθων (Πόθων), γιος του Κρατεύα (σωματοφύλακα του Μ. Αλεξάνδρου) και Σατράπης αργότερα της Μηδίας, αλλά και ο Φιλίσκος, σοφός διδάσκαλος μιας των Αθηναϊκών σχολών κατά τη ρωμαϊκή περίοδο επί Αυτοκράτορα Καρακάλλα - γνωστός δια την προς τους συμπολίτες του Εορδαίους δίκη του. Στην σημερινή εποχή ως Εορδοί θεωρούνται οι κάτοικοι της επαρχίας Εορδαίας που έχει πρωτεύουσα την πόλη της Πτολεμαΐδας
Λευκός Λωτός

Ο Λευκός Λωτός (απλοποιημένα κινέζικα: 白莲教; παραδοσιακά κινέζικα: 白蓮教; πινγίν: Báiliánjiào; Wade-Giles: Pai-lien Chiao) ήταν ένα θρησκευτικό και πολιτικό κίνημα, στο οποίο προσέφυγαν πολλοί Κινέζοι Χαν, οι οποίοι βρήκαν παρηγοριά στη λατρεία της Γουσένγκ Λαομού ("Αγέννητη Σεβαστή Μητέρα" (Απλοποιημένα Κινέζικα: 无 生 老母; παραδοσιακά κινέζικα: 無 生 老母).), η οποία θα συγκέντρωνε όλα τα παιδιά της στην χιλιετία σε μια οικογένεια. Το δόγμα του Λευκού Λωτού περιλαμβάνει μια πρόβλεψη για την επικείμενη έλευση του μελλοντικού Βούδα, του Μετρέγια.

 Flower, Theresa J. (1976), Millenarian themes in the White Lotus Society, McMaster University, http://hdl.handle.net/11375/7251 Mote, Frederick W. (2003). Imperial China 900-1800. Harvard University Press. ISBN 978-0-674-01212-7. Naquin, Susan (1976), Millenarian Rebellion in China: The Eight Trigrams Uprising of 1813, Yale University Press, http://hdl.handle.net/1811/5983 Spence, Jonathan D. (1991). The Search for Modern China. W.W.Norton. ISBN 978-0-393-30780-1. Teng, Ssu-yü (1958). «A Political Interpretation of Chinese Rebellions and Revolutions». Tsing Hua Journal of Chinese Studies 1 (3). Ter Haar, BJ (1992). The White Lotus Teachings in Chinese Religious History. Leiden: Brill.
Λούντβιχ Σβαρτς

Ο Πέτερ Καρλ Λούντβιχ Σβαρτς (γερμανικά: Peter Carl Ludwig Schwarz, ρωσικά: Людвиг Эдуардович Шварц, 23 Μαΐου / 4 Ιουνίου 1822 – 17 / 29 Σεπτεμβρίου 1894) ήταν Γερμανός αστρονόμος, εξερευνητής και πανεπιστημιακός που σταδιοδρόμησε στη Ρωσική Αυτοκρατορία.

 Γεννήθηκε το 1822 στο Ντάντσιχ της Δυτικής Πρωσίας (πρόκειται για το σημερινό Γκντασκ της Πολωνίας) και πέρασε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια στην Αγία Πετρούπολη, καθώς ο πατέρας του ήταν ηθοποιός στην αυλή του τσάρου της Ρωσίας. Το 1841 εισήλθε στο πανεπιστήμιο του Ντόρπατ όπου σπούδασε μαθηματικά, ξεκινώντας παράλληλα την τριβή του με την αστρονομία στο αστεροσκοπείο της πόλης, υπό τον Δανό μαθηματικό και αστρονόμο Τόμας Κλάουσεν. Το 1849, μετά από εισήγηση του Γουλιέλμου Στρούβε, συμπεριλήφθηκε σε επιστημονική αποστολή για την εξερεύνηση του ποταμού Αμούρ της Ρωσικής Άπω Ανατολής, η οποία κράτησε σχεδόν πέντε χρόνια. Αργότερα ορίστηκε επικεφαλής νέας πολυετούς αποστολής που εξερεύνησε την Ανατολική Σιβηρία, τη νήσο Σαχαλίνη και τις βόρειες κινεζικές επαρχίες, τα αποτελέσματα της οποίας δημοσιεύθηκαν από τον Σβαρτς το 1864. Η συμμετοχή του Σβαρτς σε αυτές τις αποστολές και η ποιότητα του έργου του, είχαν ως αποτέλεσμα να του προσφερθούν από τη ρωσική κυβέρνηση ισόβια σύνταξη, καθώς και αρκετές τιμητικές διακρίσεις. Παράλληλα, έδωσε το όνομά του σε ένα νέο είδος φυλλοσκόπου (Phylloscopus schwarzi). Ακολούθησε το 1865 ο διορισμός του Σβαρτς στο Αστεροσκοπείο του Ντόρπατ (νυν Τάρτου), του οποίου τη διεύθυνση ανέλαβε το 1872, διαδεχόμενος τον, δάσκαλό του, Τ. Κλάουσεν. Το ίδιο έτος διορίστηκε επίσης καθηγητής του πανεπιστημίου της πόλης. Ως αστρονόμος υπολογίζεται πως παρατήρησε γύρω στα 3.000 με 4.000 άστρα. Παράλληλα, επαινέθηκε για την ανάδειξη νέων επιστημόνων. Απεβίωσε στις 17/29 Σεπτεμβρίου του 1894. Ο Σβαρτς ήταν παντρεμένος από το 1854 με τη διακεκριμένη ζωγράφο Τζούλι Χάγκεν (1824-1902), η οποία ήταν κόρη του καλλιτέχνη Άουγκουστ Ματίας Χάγκεν και ανήκε στη γερμανική μειονότητα της Βαλτικής. Μάλιστα, η ίδια συνόδευσε τον Σβαρτς σε κάποια από τις εξερευνήσεις του στη Σιβηρία, στο πλαίσιο του μήνα του μέλιτος. Jobling, James A. (2010). Helm Dictionary of Scientific Bird Names. Bloomsbury Publishing. Siilivask, Karl (1985). History of Tartu University. 1632-1982. Perioodika.
Βραβείο Lux

Το Βραβείο Λουξ για τον Ευρωπαϊκό Κινηματογράφο καθιερώθηκε το 2007. Απονέμεται από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και φέρει το όνομα της μονάδας "lux" για το φως. Σκοπός του βραβείου είναι να φωτίσει την κοινή γνώμη στο θέμα της ένταξης στην Ευρώπη και να καταστήσει πιο εύκολη τη διάδοση των ευρωπαϊκών ταινιών εντός της ΕΕ.

 Για να βραβευτεί μια ταινία πρέπει να πληροί τα ακόλουθα κριτήρια: Ταινίες μυθοπλασίας ή ντοκιμαντέρ (μπορεί να περιλαμβάνουν κινούμενα σχέδια) Ελάχιστη επιτρεπόμενη διάρκεια 60 λεπτά Η παραγωγή ή συμπαραγωγή της ταινίας να έχει γίνει σε χώρα της ΕΕ ή στην Ισλανδία, το Λίχτενσταϊν και τη Νορβηγία. Η ταινία να απεικονίζει την οικουμενικότητα των αξιών της Ευρώπης και την ποικιλότητα της ευρωπαϊκής κουλτούρας, φέρνοντας σαφείς αντιλήψεις για τη συζήτηση αναφορικά με τη διαδικασία της οικοδόμησης της Ευρώπης. Να έχει προβληθεί για πρώτη φορά στο διάστημα 1ης Μαΐου του προηγούμενου έτους και της 1ης Ιουνίου του τρέχοντος έτους. Την ταινία που λαμβάνει το βραβείο ψηφίζουν 785 μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, που έχουν παρακολουθήσει όλες τις ταινίες που είναι υποψήφιες για το βραβείο, τρεις τον αριθμό. Η ψηφοφορία γίνεται ηλεκτρονικά μέσω του διαδικτυακού τόπου του Κοινοβουλίου. Η ταινία που λαμβάνει τον μεγαλύτερο αριθμό ψήφων είναι η νικήτρια. Το βραβείο δημιουργήθηκε από τη Βελγίδα καλλιτέχνιδα Ζοκλίν Κόστερ που εμπνεύστηκε από έναν συμβολισμό για τον Πύργο της Βαβέλ, σύμβολο που χρησιμοποιήθηκε και από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για να δείξει την πολυγλωσσία και την πολιτισμική διαφορετικότητα που ενώνονται σε έναν τόπο με έναν στόχο. Η απονομή γίνεται στο Στρασβούργο από τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ενώπιον των ευρωβουλευτών και εκπροσώπων άλλων ταινιών που λαμβάνουν μέρος στο διαγωνισμό. Επίσημος ιστότοπος
1015 Χρίστα

Η Χρίστα (Christa) είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,03. Ανακαλύφθηκε το 1924 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.

 Η μέση διάμετρος της Χρίστας εκτιμάται σε 96,94 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι X ή C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,0459. Η Χρίστα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 11 ώρες και 14 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Καραβοστάσι Οιτύλου Λακωνίας

Το Καραβοστάσι Οιτύλου είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Λακωνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Οιτύλου και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Οιτύλου, του Δήμου Ανατολικής Μάνης.

 Το Καραβοστάσι βρίσκεται σε υψόμετρο 41 μέτρων και έχει πληθυσμό 76 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Είναι παραθαλλάσιος παραθεριστικός οικισμός, πάνω στο δρόμο Καλαμάτα - Αρεόπολη. Απέχει 60 χλμ. από τη Σπάρτη και 73 χλμ. από την Καλαμάτα. Έχει οργανωμένη παραλία μήκους 1200 μ. και πλάτους 10 μέτρων.
The Best of Acoustic Jethro Tull

Το The Best of Acoustic Jethro Tull είναι συλλογή τραγουδιών του αγγλικού ροκ συγκροτήματος Jethro Tull, η οποία κυκλοφόρησε στις 12 Μαρτίου του 2007 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "EMI Records". Οι κριτικές για την συλλογή υπήρξαν μέτριες προς θετικές, με το "Allmusic" να την βαθμολογεί με τέσσερα αστέρια με άριστα τα πέντε, το "PopMatters" με 6 / 10 και το "ProgArchives" με 3,35 / 5. Η συλλογή περιλαμβάνει ακουστικές εκτελέσεις γνωστών κομματιών των Jethro Tull, όπως και ακουστικά τραγούδια από σχεδόν όλη την δισκογραφία τους.

 "Fat Man" - 2:51 "Life is a Long Song" - 3:18 "Cheap Day Return" - 1:22 "Mother Goose" - 3:53 "Wond'ring Aloud" - 1:55 "Thick as a Brick (Intro) (Edit No 1)" - 3:03 "Skating Away (on the Thin Ice of the New Day)" - 4:11 "Cold Wind to Valhalla (Intro)" - 1:29 "One White Duck / 010 = Nothing at All" - 4:38 "Salamander" - 2:51 "Jack in the Green" - 2:29 "Velvet Green" - 6:03 "Dun Ringill" - 2:41 "Jack Frost and the Hooded Crow" - 3:23 "Under Wraps 2" - 2:14 "Jack-a-Lynn" - 4:56 "Someday the Sun Won't Shine for You" - 2:01 "Broadford Bazaar" - 3:39 "The Water Carrier" - 2:56 "Rupi's Dance" - 3:01 "A Christmas Song" - 2:41 "Weathercock" - 4:20 "One Brown Mouse" (2006 version) - 3:41 "Pastime with Good Company (Live in Denmark)" - 4:13 Οι μουσικοί οι οποίοι συμμετείχαν στις ηχογραφήσεις των κομματιών του "The Best of Acoustic Jethro Tull" ήταν οι εξής: Ίαν Άντερσον - φωνητικά, φλάουτο, σαξόφωνο, μαντολίνο, κιθάρα Μπάριμορ Μπάρλοου - τύμπανα Μάρτιν Μπαρ - ηλεκτρική κιθάρα Κλάιβ Μπάνκερ - τύμπανα Αν Μαρί Καλχούν - βιολί Τζέρι Κόνγουεϊ - τύμπανα Τζέιμς Ντάνκαν - τύμπανα Ντον Πέρι - τύμπανα Τζον Έβανς - πιάνο Πήτερ-Τζον Βετές - πλήκτρα Άντι Γκίντινγκς - πλήκτρα Τζον Ο' Χάρα - πλήκτρα Ντέιβιντ Πάλμερ - πλήκτρα Τζον Γκλάσκοκ - μπάσο Ντέιβιντ Γκούντιερ - μπάσο Τζέφρι Χάμοντ - μπάσο Τζόναθαν Νόις - μπάσο Ντέιβ Πεγκ - μπάσο The Best of Acoustic Jethro Tull - Jethro Tull | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Jethro Tull: The Best of Acoustic Jethro Tull | PopMatters JETHRO TULL The Best of Acoustic Jethro Tull reviews and MP3 - Prog Archives
Μπάρμπαρα Κάρτλαντ

Η Λαίδη Μέρι Μπάρμπαρα Χάμιλτον Κάρτλαντ (Dame Mary Barbara Hamilton Cartland, 9 Ιουλίου 1901 - 21 Μαΐου 2000) ήταν επιτυχημένη Αγγλίδα συγγραφέας ρομαντικών μυθιστορημάτων, η οποία ειδικευόταν σε ιστορικά ερωτικά θέματα. Υπήρξε επίσης μία από τις πλέον δημοφιλείς προσωπικότητες του μιντιακού κόσμου του Ηνωμένου Βασιλείου. Εμφανιζόταν συχνά σε δημόσιες συγκεντρώσεις και στην τηλεόραση, φορώντας τα χαρακτηριστικά ροζ ρούχα της και συζητώντας περί έρωτα, υγείας και κοινωνικών ζητημάτων.

 Η Μπάρμπαρα Κάρτλαντ ήταν η μοναχοκόρη και το μεγαλύτερο παιδί ενός στρατιωτικού, του Μπέρτραμ (Μπέρτι) Κάρτλαντ (Bertram (Bertie) Cartland) και της συζύγου του Μέρι (Πόλλυ) Χάμιλτον-Σκόμπελ (Mary (Polly) Hamilton-Scobell). Ενώ γεννήθηκε σε οικογένεια μεσαίου κοινωνικού στρώματος, η ασφάλεια της οικογένειας διαταράχτηκε όταν ο παππούς της Τζέιμς Κάρτλαντ αυτοκτόνησε μετά από πτώχευση. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου, τον Μάιο του 1918 στη Φλάνδρα, πέθανε ο πατέρας της. Η μητέρα της ξεκίνησε στο Λονδίνο μια επιχείρηση με ρούχα για να αναθρέψει την Μπάρμπαρα και τους δύο αδελφούς της, τον Ρόναλντ (*1907) και τον Άντονυ (*1913). Τα αδέλφια της χάθηκαν κατά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, μέσα σε δύο μέρες, στις 29 και 30 Μαΐου 1940. Το πρώτο της μυθιστόρημα, Jigsaw, εκδόθηκε το 1923. Από το 1927 μέχρι το 1932 η Μπάρμπαρα Κάρτλαντ ήταν παντρεμένη με τον πρώην στρατιωτικό Alexander George McCorquodale, κληρονόμο μιας μεγάλης περιουσίας από τον χώρο της τυπογραφίας (πέθανε το 1964). Μαζί αποκτήσαν μία κόρη, την Raine McCorquodale (γεν. το 1929). Μετά το διαζύγιό τους, η Μπάρμπαρα παντρεύτηκε έναν εξάδελφο του πρώην συζύγου της, τον πρώην στρατιωτικό Hugh McCorquodale, ο οποίος πέθανε το 1963. Μαζί απέκτησαν δύο γιούς, τους Ian και Glen McCorquodale. Η Κάρτλαντ σχεδίαζε μόνη της τα εξώφυλλα των βιβλίων της. Οι εκδοτικοί της οίκοι εκτιμούν πως είχε συγγράψει συνολικά 724 βιβλία. Το 2004 ανακαλύφθηκαν στην κληρονομιά της ακόμα 160 ανέκδοτα μυθιστορήματα. Παγκοσμίως έχουν πωληθεί περισσότερα από ένα δισεκατομμύριο βιβλία της. Δείτε Κατάλογος βιβλίων της Μπάρμπαρα Κάρτλαντ Tim Heald: Life of love. Barbara Cartland. Sinclair-Stevenson, London 1994, ISBN 1-85619-356-X. Gwen Robyns: Barbara Cartland. An authorized biography. Doubleday, Garden City, N.Y. 1985, ISBN 0-385-19818-3 Επίσημη ιστοσελίδα
Οικία Σιγιάντι

Η Οικία Σιγιάντι, επίσης γνωστή ως Μπαΐτ Σιγιάντι (αραβικά: بيت سيادي) είναι ένα ιστορικό κτήριο στο Μουχάρακ του Βασιλείου του Μπαχρέιν. Είναι μέρος ενός μεγαλύτερου συγκροτήματος κτιρίων που κατασκευάστηκαν για τον έμπορο μαργαριταριών Αμπντουλάχ μπιν Ίσα Σιγιάντι, το οποίο περιλαμβάνει επίσης ένα τζαμί και ένα μαζλί. Ενώ η οικία Σιγιάντι χτίστηκε υπό τον Αχμάντ μπιν Ζασίμ Σιγιάντι, η κατασκευή του Μαζλί Σιγιάντι ξεκίνησε από τον Αχμάντ μπιν Ζασίμ Σιγιάντι και το τζαμί Σιγιάντι ήταν μια κοινή πρωτοβουλία των Ίσα και Ζασίμ μπιν Αχμάντ Σιγιάντι. Είναι επίσης μέρος του Μονοπατιού Μαργαριταριών του Μπαχρέιν, του δεύτερου Μνημείου Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO στη χώρα.

 Η οικογένεια Σιγιάντι έφτασε στο Μπαχρέιν στις αρχές του 19ου αιώνα και εγκαταστάθηκε κοντά στα σπίτια των ηγεμόνων στη γειτονιά Αμπντάλαχ. Ο πλούτος της οικογένειας προήλθε από τη συμμετοχή της στο εμπόριο μαργαριταριών, το οποίο άνθισε στο Μουχάρακ τον 19ο αιώνα. Το παλαιότερο τμήμα του συγκροτήματος είναι το Τζαμί Σιγιάντι, το οποίο δώρισαν οι Ίσα και Ζασίμ μπιν Γιουσίφ Σιγιάντι στην κοινότητα Μουχάρακ το 1865. Το αρχικό κτίριο αναστηλώθηκε αργότερα και, σύμφωνα με τον Γιάργουντ, η διατηρημένη κατασκευή χρονολογείται από το 1910. Το τζαμί Σιγιάντι είναι το παλαιότερο διατηρημένο τζαμί στο Μουχάρακ και εξακολουθεί να χρησιμοποιείται για καθημερινές προσευχές. Το Μαζλί Σιγιάντι κατασκευάστηκε σε δύο φάσεις. Η πρώτη φάση που ξεκίνησε από τον Ζασίμ μπιν Γιουσίφ Σιγιάντι το 1850, η οποία κάλυψε το ισόγειο και τα δωμάτια του επάνω ορόφου που κατασκευάστηκαν κατά τη δεύτερη φάση το 1921. Το μεγαλύτερο κομμάτι του συγκροτήματος, η οικία Σιγιάντι, χρησιμοποιείται ακόμα ως ιδιωτική κατοικία και κατοικείται από τον Αμπντάλαχ μπιν Χάσαν Σιγιάντι, τον εγγονό του κατασκευαστή Αμπντάλαχ μπιν Ίσα Σιγιάντι. Δεν είναι ανοιχτό και επισκέψιμο στο κοινό. Η κατοικία των 450 τετραγωνικών μέτρων ήταν η τελευταία κατασκευή και χρονολογείται από το 1931. Τα τρία κτίρια περιέχουν περίτεχνες διακοσμήσεις της ύστερης περιόδου κυνηγιού μαργαριταριών του Μπαχρέιν, όπου ιδίως το Μαζλί Σιγιάντι έχει ένα εσωτερικό δωμάτιο που αξιόλογο επίσκεψης. Προς το παρόν, το Μαζλί Σιγιάντι είναι υπό την ευθύνη του Υπουργείου Πολιτισμού του Μπαχρέιν.
Σπύρος Χριστόπουλος

Ο Σπύρος Χριστόπουλος γεννήθηκε το 1964 στα Άσπρα Σπίτια του δήμου Αρχαίας Ολυμπίας υπήρξε για πολλά χρόνια μέλος της εθνικής ομάδας στίβου στα αγωνίσματα των 800μ-1500μ.

 Είναι ο κάτοχος του πανελλήνιου ρεκόρ στο μίλι (1.609μ) με 3.56.11, πήρε την 13η θέση στα 1.500μ στο παγκόσμιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου στο Τορόντο (1993), βγήκε 1ος στους προβαλκανικούς κλειστού στίβου στα 1500μ στην Αθήνα το 1991, 2ος βαλκανιονίκης ανοιχτού στίβου στα 800μ στην Κωνσταντινούπολη (1990) και 3ος βαλκανιονίκης στα 1500μ στην Κωνσταντινούπολη και στη Σόφια (1990) και (1992) αντίστοιχα. Συμμετείχε στους Μεσογειακούς της Αθήνας το 1991 (6η θέση στα 800μ και 8η στα 1500μ) και στη Λαττάκεια (7η θέση στα 1500μ). Πήρε την 12η θέση στον τελικό του Γκραν-πρι στίβου που έγινε στην Αθήνα το 1990 στο αγώνισμα του μιλίου οπου συμμετείχε εκτός συναγωνισμού. Είναι ο αθλητής που το 1989 στο 3ο ολυμπιακό μίτινγκ (Αθήνα) παραλίγο να κερδίσει τον μεγάλο Μαροκινό αθλητή Σαΐντ Αουίτα. Συμμετείχε σε μεγάλα διεθνή μίτινγκ και σε παγκόσμιους στρατιωτικούς αγώνες με την εθνική ομάδα Ενόπλων Δυνάμεων. Το 1995 πήρε την 6η θέση στους Παγκόσμιους Στρατιωτικούς Αγώνες (Ρώμη) στα 1500μ και την 5η θέση στο Παγκόσμιο Στρατιωτικό Πρωτάθλημα (Τουρ, Γαλλία) το 1993. Συμμετείχε στους Πανευρωπαϊκούς Αγώνες Κλειστού Στίβου στα 3000μ (Γένοβα) το 1992. Υπήρξε πανελληνιονίκης ανοικτού και κλειστού στίβου στα αγωνίσματα των μεσαίων αποστάσεων (800μ-1500μ-3000μ). Ανοικτός Στίβος Mίλι (3.56.13) 1500μ (3.39.76) 800μ (1.49.45) Κλειστός στίβος 1500μ (3.42.14) 3000μ (7.58.25) Γιώργος Αποστολόπουλος Σπήλιος Ζαχαρόπουλος Ηλίας Ζαχαρόγιαννης Oλυμπιακός Κόροιβος Μοσχάτου ΑΕΚ