Όιγκεν Βάιντμαν

Ο Όιγκεν Βάιντμαν (γερμανικά: Eugen Weidmann, 5 Φεβρουαρίου 1908 - 17 Ιουνίου 1939) ήταν Γερμανός εγκληματίας και κατά συρροή δολοφόνος που εκτελέστηκε με γκιλοτίνα στη Γαλλία τον Ιούνιο του 1939. Αυτή ήταν η τελευταία δημόσια εκτέλεση στη χώρα.

 Ο Βάιντμαν γεννήθηκε στη Φρανκφούρτη της Γερμανική Αυτοκρατορίας στην οικογένεια ενός επιχειρηματία εξαγωγών και πήγε σχολείο εκεί. Στο ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου εστάλη να ζήσει με τους παππούδες του στην Κολωνία, καθώς ο πατέρας του επιστρατεύτηκε και η μητέρα του ήταν απασχολημένη με τη δουλειά στο εστιατόριο τους. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου άρχισε να κλέβει. Σε ηλικία έντεκα ετών, μετά τον πόλεμο, επέστρεψε στη Φρανκφούρτη και τον έπιασαν να κλέβει πελάτες στο εστιατόριο των γονέων του, στο γυμνάσιο και στην εξωτερική πισίνα. Όταν ήταν 16 ετών, η μητέρα του τον έστειλε στο εκπαιδευτικό ίδρυμα Schloss Dehrn που είχε ανοίξει πρόσφατα. Εκεί επίσης έκλεβε και τελικά δραπέτευσε στον Καναδά. Αφού εξαπάτησε τον εργοδότη του στην πώληση βοοειδών, απελάθηκε και επέστρεψε στη Γερμανία. Δεδομένου ότι ήθελε να γίνει οδηγός ταξί, ο πατέρας του του αγόρασε ένα κόκκινο "Horch". Αλλά ο ίδιος χρησιμοποίησε το αυτοκίνητο για να απαγάγει έναν τραπεζίτη στο Ζάξενχαουζεν.Αφού η απόπειρα απαγωγής απέτυχε, καταδικάστηκε για ληστεία σε πέντε χρόνια φυλάκισης στη φυλακή Preungesheim στη Φρανκφούρτη.Κατά τη διάρκεια της φυλάκισης του εκεί, εργάστηκε ως βιβλιοθηκονόμος και συναντήθηκε με δύο άνδρες που αργότερα θα γίνονταν συνεργοί του στο έγκλημα: τους Ρόζε Μιγιόν και Ζαν Μπλαν. Μετά την απελευθέρωσή τους από τη φυλακή, αποφάσισαν να συνεργαστούν για να απαγάγουν πλούσιους τουρίστες που επισκέπτονταν τη Γαλλία και να τους ληστέψουν. Για το σκοπό αυτό νοίκιασαν μια βίλα στο Σαιν Κλου (Saint-Cloud), κοντά στο Παρίσι. Η πρώτη τους απόπειρα απαγωγής απέτυχε, επειδή το θύμα τους αγωνίστηκε πολύ σκληρά, αναγκάζοντάς τους τελικά να το αφήσουν να φύγει. Τον Ιούλιο του 1937, έκαναν μια δεύτερη απόπειρα. Ο Βάιντμαν είχε γνωρίσει τη Ζαν Ντε Κόβεν, μια Αμερικανίδα χορεύτρια από τη Νέα Υόρκη, που είχε πάει να επισκεφτεί τη θεία της Ίντα Σάχαϊμ στο Παρίσι. Εντυπωσιασμένη από τον ψηλό, όμορφο Γερμανό, η Ντε Κόβεν είχε γράψει σε έναν φίλο της: «Μόλις συνάντησα έναν γοητευτικό έξυπνο Γερμανό που ονομάζεται Ζίγκφριντ. Ίσως πηγαίνω σε έναν άλλο ρόλο του Βάγκνερ - ποιος ξέρει; Θα τον επισκεφτώ αύριο στη βίλα του σε ένα όμορφο μέρος κοντά σε ένα διάσημο αρχοντικό που ο Ναπολέων είχε χαρίσει στη Ζοζεφίν.» Κατά τη διάρκεια της συνάντησής τους κάπνιζαν και ο «Ζίγκφριντ» της έδωσε ένα ποτήρι γάλα. Τράβηξε φωτογραφίες του με τη νέα της κάμερα (αργότερα βρέθηκε δίπλα στο σώμα της και στα στιγμιότυπα που τράβηξε φαινόταν ο δολοφόνος της). Ο Βάιντμαν έπειτα την στραγγάλισε και την έθαψε στον κήπο της βίλας. Είχε πάνω της 300 φράγκα σε μετρητά και 430 δολάρια σε επιταγές, τις οποίες η ομάδα έστειλε στην ερωμένη του Μιγιόν, Κολέτ Τρικό για να τις μετατρέψει σε μετρητά.Η Σάχαϊμ έλαβε μια επιστολή από αγνώστους που ζητούσαν 500 δολάρια για την επιστροφή της ανεψιάς της. Ο αδελφός της Ντε Κόβεν αργότερα ήρθε στη Γαλλία προσφέροντας 10.000 φράγκα από τον πατέρα του Αβραάμ για πληροφορίες σχετικά με τη νεαρή γυναίκα.Την 1η Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους, ο Βάιντμαν προσέλαβε έναν σοφέρ, τον Ζοζέφ Κουφί, για να τον οδηγήσει στη Γαλλική Ριβιέρα όπου, σε ένα δάσος έξω από την Τουρ, τον πυροβόλησε στον αυχένα και έκλεψε το αυτοκίνητό του και 2500 φράγκα. Η επόμενη δολοφονία πραγματοποιήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου, αφού οι Βάιντμαν και Μιγιόν παρέσυραν τη Ζανίν Κελέρ, μια ιδιωτική νοσοκόμα, σε μια σπηλιά στο δάσος του Φονταινεμπλώ με την πρόφαση της προσφοράς εργασίας. Εκεί τη σκότωσε, πάλι με μια σφαίρα στον αυχένα, πριν της αρπάξει τα 1400 φράγκα και το διαμαντένιο δαχτυλίδι της. Στις 16 Οκτωβρίου, ο Μιγιόν και ο Βάιντμαν κανόνισαν μια συνάντηση με έναν νεαρό θεατρικό παραγωγό με το όνομα Roger LeBlond, υποσχόμενοι να επενδύσουν χρήματα σε ένα από τα σόου του. Αντ' αυτού, ο Βάιντμαν τον πυροβόλησε στο πίσω μέρος του κεφαλιού του και πήρε το πορτοφόλι του που περιείχε 5000 φράγκα. Στις 22 Νοεμβρίου, δολοφόνησε και λήστευσε τον Φριτς Φρόμμερ, έναν νεαρό Γερμανό που τον είχε συναντήσει παλιότερα στη φυλακή. Ο Φρόμμερ, ένας Εβραίος, είχε φυλακιστεί για τις αντιναζιστικές του απόψεις. Για άλλη μια φορά το θύμα πυροβολήθηκε στον αυχένα. Το σώμα του τάφηκε στο υπόγειο του σπιτιού στο Σεν Κλου όπου είχε ταφεί επίσης η Ντε Κόβεν. Πέντε ημέρες αργότερα ο Βάιντμαν διέπραξε τον τελευταίο του φόνο. Ο Ρεϊμόν Λεσόμπρ, ένας κτηματομεσίτης, πυροβολήθηκε με τον προτιμώμενο τρόπο του δολοφόνου, ενώ του έδειχνε ένα σπίτι στο Σεν Κλου. Από αυτόν άρπαξε πέντε χιλιάδες φράγκα. Προφανώς ο Βάιντμαν είχε φετίχ με τα ανδρικά παπούτσια, καθώς οι τέσσερις άνδρες που σκότωσε βρέθηκαν χωρίς αυτά. Αξιωματούχοι από την Ασφάλεια (Sûreté), με επικεφαλής τον νεαρό επιθεωρητή Primborgne, εντόπισαν τελικά τον Βάιντμαν στη βίλα από μια επαγγελματική κάρτα που βρέθηκε στο γραφείο του Λεσόμπρ. Φθάνοντας στο σπίτι του, ο Βάιντμαν βρήκε τους δύο αξιωματικούς να τον περιμένουν. Προσκαλώντας τους στο σπίτι, γύρισε και πυροβόλησε τρεις φορές με ένα πιστόλι. Αν και ήταν άοπλοι, οι τραυματίες κατάφεραν να παλέψουν μαζί του και να τον ακινητοποιήσουν, αφού τον χτύπησαν με ένα σφυρί και τον άφησαν αναίσθητο. Ο Βάιντμαν ήταν πολύ συνεργάσιμος με τους αστυνομικούς, καθώς ομολόγησε όλες τις δολοφονίες του και έδειξε στους αστυνομικούς που βρίσκονταν τα πτώματα. Κατά τη διάρκεια της ανάκρισης του δήλωσε: «Το όνομά μου είναι Όιγκεν Βάιντμαν, είμαι Γερμανός, όχι Ελβετός, και σκότωσα τον Λεσόμπρ.» Οι επιθεωρητές της αστυνομίας είχαν μείνει έκπληκτοι επειδή μόλις ένας 30χρονος είχε περάσει σχεδόν το ήμισυ της ζωής του σε σωφρονιστικά ιδρύματα . Τον ρώτησαν γιατί τον σκότωσε και εκείνος απάντησε: «Χρειαζόμουν 3000 φράγκα για το νοίκι, οπότε τον σκότωσα», παραδέχτηκε. Και έμεινε σιωπηλός για αρκετές ώρες.Η Ντε Κόβεν ήταν το μοναδικό θύμα του για το οποίο εξέφρασε τη λύπη του. Λέγεται ότι είπε με δάκρυα: «Ήταν ευγενική και ανυποψίαστη… Όταν έφτασα στο λαιμό της, έπεσε κάτω σαν κούκλα.» «Δεν ήξερα ότι ο στραγγαλισμός μπορεί να είναι τόσο δύσκολος.» «Μου άρεσε να της μιλάω στα αγγλικά, αλλά χρειαζόμουν τα χρήματα που είχε στο πορτοφόλι της,» ανέφερε στην Oakland Tribune στις αρχές του 1938.Η δίκη των Βάιντμαν, Μιγιόν, Μπλαν και Τρίκοτ στις Βερσαλλίες τον Μάρτιο του 1939 ήταν η μεγαλύτερη μετά από εκείνη του Ανρί Λαντρί, 18 χρόνια νωρίτερα. Ένας από τους δικηγόρους του Βάιντμαν, ο Vincent de Moro-Giafferi, είχε εκπροσωπήσει πράγματι τον Λαντρί. Επίσης, παρών στη δίκη ήταν ο Γάλλος μυθιστοριογράφος Colette, ο οποίος δεσμεύτηκε από την Paris-Soir να γράψει ένα δοκίμιο για τον Βάιντμαν.Ο Βάιντμαν φέρεται να είχε πει στον δικηγόρο του ότι από την ηλικία των τεσσάρων ετών, είχε ήδη τη συνήθεια να κλέβει και να κρύβει τα ασημικά των γονιών του σε μη ανιχνεύσιμα κρυμμένα μέρη. […]Είχε γραφτεί για αυτόν στην Détective στις 23 Δεκεμβρίου 1937: «Ο Βάιντμαν είναι εγκληματίας από την ηλικία των δεκαέξι ετών, αλλά δεν έγινε πραγματικά δολοφόνος έως ότου γίνει τριάντα ετών. […] Δεν υπάρχει τίποτα σαδιστικό σε αυτόν. Δεν έχει κάποια σεξουαλική διαταραχή . Είναι φυσιολογικός. Εδώ είναι το τρομακτικό. Αυτός είναι ο λόγος που είναι πιο απάνθρωπος, πιο ασυνήθιστος από τον Λαντρί, από τον Χάρτμαν , το χασάπη του Ανόβερου […]. Ο Βάιντμαν είναι ο μεγαλύτερος εγκληματίας αυτής της εποχής, και πολλών άλλων, επειδή είναι φυσιολογικός. Σκοτώνει για το τίποτα, ή σχεδόν τίποτα. […] Δεν υπάρχει εμμονή, ούτε πάθος .» Τα περιοδικά ανέφεραν: «Ο Βάιντμαν εξασθένισε ψυχολογικά στη διάρκεια της δίκης. Αρχικά ήταν κυνικός και ασεβής. Συμπεριφέρθηκε σαν να ήταν κάποιος φοβερός τύπος, περήφανος για την εξυπνάδα του. Τώρα είναι ένας καταρρακωμένος άνθρωπος.» Ο Βάιντμαν και ο Μιγιόν καταδικάστηκαν σε θανατική ποινή, ενώ ο Μπλαν καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης είκοσι μηνών και η Τρικό αθωώθηκε. Η ποινή του Μιγιόν μετατράπηκε αργότερα σε ισόβια κάθειρξη. Περίπου 10.000 θεατές είχαν φτάσει στις Βερσαλλίες την ημέρα πριν από την εκτέλεση. Τα εστιατόρια ήταν ανοιχτά όλη τη νύχτα και ο θόρυβος μπορούσε να ακουστεί μέχρι το κελί του Βάιντμαν στη φυλακή του Saint Pierre. Η εκτέλεση πραγματοποιήθηκε στην πλατεία μπροστά από τη φυλακή και έπρεπε να αναβληθεί για περίπου 45 λεπτά έως τις 4:32 π.μ. λόγω της επίθεσης των θεατών. Πριν την εκτέλεση, κατόπιν αιτήματος της οικογένειας της ατυχούς Ντε Κόβεν, ζητήθηκε από τον Βάιντμαν να πει ποια ήταν η στάση του απέναντι στο θύμα του: «Ποτέ δεν έκανα κάτι ούτε είπα μια λέξη που θα μπορούσε να προσβάλει την τιμή αυτής της νεαρής κοπέλας. Είμαι ευτυχής που μπορώ να κάνω αυτήν την εξομολόγηση που ανακουφίζει τη συνείδησή μου.» Παρά την απαγόρευση της μαγνητοσκόπησης και της φωτογραφίας, μια ερασιτεχνική ταινία γυρίστηκε από ένα ιδιωτικό διαμέρισμα δίπλα στη φυλακή, η οποία κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο τη δεκαετία του 2000.Το τμήμα του βίντεο που απεικονίζει την ανέγερση του κεφαλιού του Βάιντμαν δεν περιλαμβάνεται πλέον στο βίντεο. Ο εκτελεστής και οι βοηθοί ήταν ντυμένοι με μαύρα παλτά και καπέλα. Χρειάστηκαν λιγότερο από δέκα δευτερόλεπτα για την πραγματοποίηση της εκτέλεσης. Λόγω της αναξιόπιστης «υστερικής συμπεριφοράς» του κοινού στην εκτέλεση του Βάιντμαν, ο πρωθυπουργός Εντουάρ Νταλαντιέ εξέδωσε διάταγμα στις 24 Ιουνίου 1939, δηλώνοντας ότι στο μέλλον όλες οι εκτελέσεις θα διεξάγονταν πίσω από τα τείχη της φυλακής. Οι εκτελέσεις με γκιλοτίνα συνεχίστηκαν χωρίς κοινό μέχρι και την τελευταία τέτοια εκτέλεση στις 10 Σεπτεμβρίου 1977.Ο Βρετανός ηθοποιός Κρίστοφερ Λι (τότε δεκαεπτά χρονών) παρακολούθησε επίσης την εκτέλεση του Βάιντμαν ,ενώ βρισκόταν μεταξύ του πλήθους.Αργότερα το 1998 δήλωσε: «Δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Φυσικά, σε εκείνο το σημείο της ζωής μου, διάβαζα πολλά για τη Γαλλική Επανάσταση. Ήξερα τι ήταν η κόκκινη χήρα, η γκιλοτίνα. [...] Δεν μπορούσα να μείνω εκεί. Εκείνη τη στιγμή οι πόρτες άνοιξαν. Βγήκε, φορώντας άσπρο πουκάμισο, παντελόνι και νομίζω ότι τα πόδια του ήταν γυμνά. Τα χέρια του ήταν δεμένα, το πουκάμισό του σχισμένο. [...] Πολύ γρήγορα, περίμεναν δύο κύριοι δίπλα στο μηχάνημα, ένας από αυτούς ήταν πιθανώς ο Jules-Henri Desfourneaux και ο άλλος André Obrecht.. Όλα τακτοποιήθηκαν. Ήταν τρομερό! Και τότε, ευτυχώς, δεν το έβλεπα. Γύρισα το κεφάλι μου και άκουσα την κάθοδο της λεπίδας. Ο Ομπρέχ πλησίασε και πήρε το κεφάλι στα χέρια του. Όταν κοίταξα ξανά το καλάθι είχε φύγει και μάζευαν το μηχάνημα. Τι εμπειρία! Ξέρετε, έχω ακόμα όλες τις εικόνες στο μυαλό μου. Πόσο απαίσιο !»