IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μάρια Ρογκοζίνσκα

Η Μάρια Ρογκοζίνσκα (πολωνικά: Maria Rogozińska, το γένος Λέσνιακ [Leśniak]) (θάνατος π. 12 Ιανουαρίου 1943, Πιλίτσα) ήταν Πολωνή αγρότισσα, που ζούσε στο χωριό Βιέρμπκα κοντά στην Πιλίτσα, μαζί με τον τρίχρονο γιο της, η οποία δολοφονήθηκε από τους Γερμανούς επειδή έκρυβε Εβραίους. Βραβεύθηκε με το μετάλλιο «Δίκαιη των Εθνών».

 Έζησε στο χωριό Βιέρμπκα στο Πόβιατ Όλκους (σημερινό Πόβιατ Ζαβιέρτσιε). Μετά το θάνατο του συζύγου της, μεγάλωσε μόνη της τρία παιδιά - τις κόρες Μάρια και Χελένα (γεννημένες γύρω στα 1932 και 1934) και έναν γιο, τον Πιότρ (γεννήθηκε γύρω στο 1940).Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής έκρυψε Εβραίους και μέλη του υπόγειου κινήματος. Υπάρχουν κάποιες αντιφατικές πληροφορίες σχετικά με τον αριθμό των ατόμων που επωφελήθηκαν από τη βοήθειά της. Είναι βέβαιο ότι μια ηλικιωμένη Εβραία ονόματι Μπερλίνσκα ή Μπερλίτσκα ή Περλίνσκα (ιδιοκτήτρια ενός μύλου στο Μαλέσιν) και ένας νεαρός Εβραίος αγνώστου ονόματος κρυβόταν στο αγρόκτημα της Ρογκοζίνσκα. Ωστόσο, οι καταθέσεις άλλων μαρτύρων δείχνουν ότι η Ρογκοζίνσκα θα μπορούσε να κρύβει έως και τέσσερις ή πέντε Εβραίους.Είναι άγνωστο πώς έφτασαν στους Γερμανούς οι πληροφορίες για τους Εβραίους που κρύβονταν στο αγρόκτημα της Ρογκοζίνσκα. Η Μάρια ήταν αντιπαθητική στο χωριό, εξ ου και η υποψία της Κριστίνα Σαμσονόφσκα ότι μπορεί να ήταν θύμα μιας καταγγελίας ή μιας τυχαίας συνωμοσίας για λογαριασμό ενός από τους γείτονές της, που ήταν σε σύγκρουση μαζί της.Γύρω στις 11 Ιανουαρίου 1943, γερμανική χωροφυλακή έφτασε στο αγρόκτημα της Ρογκοζίνσκα. Κατά την έρευνα, οι Γερμανοί ανακάλυψαν δύο Εβραίους τους οποίους πυροβόλησαν κοντά στο σπίτι. Σκότωσαν επίσης δύο Πολωνούς, τον Πιοτρ Σέντρα και τον Πιοτρ Ποντγκούρσκι, που την ώρα της άφιξης των χωροφυλάκων βρίσκονταν στο αγρόκτημα. Κατά τη διάρκεια αυτών των γεγονότων, η Μάρια και τα παιδιά της έλειπαν από το σπίτι. Η μητέρα και ο γιος της επισκέπτονταν τον αδερφό της στο Μαλέσιν, ενώ τα δύο μεγαλύτερα κορίτσια ήταν υπό τη φροντίδα των γειτόνων τους.Η Μάρια, προειδοποιημένη από τις κόρες της, δεν επέστρεψε στο σπίτι της οικογένειάς της. Η εκτέλεση που έγινε στο αγρόκτημά της, όμως, τρόμαξε τους χωρικούς σε τέτοιο βαθμό που κανείς δεν δέχτηκε να δεχτεί την υπό εξαφάνιση οικογένεια κάτω από τη στέγη τους. Τελικά, η γυναίκα άφησε τις κόρες της στο εργοστάσιο στη Βιέρμπσκα και στη συνέχεια πήγε με τον γιο της στο αγρόκτημα. Συνελήφθη το ίδιο απόγευμα υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες. Μετά από μια νύχτα στο σπίτι του δημάρχου του χωριού, η Μάρια και ο γιος της οδηγήθηκαν στο αρχηγείο χωροφυλακής στο Κάστρο της Πιλίτσα. Οι Γερμανοί την υπέβαλαν σε βάναυση ανάκριση και ο τρίχρονος γιος της Μάρια, Πιοτρ, βασανίστηκε μπροστά στα μάτια της. Μετά την ανάκριση, η Μάρια και ο Πιοτρ πυροβολήθηκαν στην τάφρο του κάστρου. Η σορός της τάφηκε στο νεκροταφείο της Πιλίτσα.Στις 23 Μαΐου 2004 της απονεμήθηκε μετά θάνατον το μετάλλιο της «Δίκαιης των Εθνών». Πολωνοί Δίκαιοι των Εθνών
Άγιος Παύλος Λέσβου

Ο Άγιος Παύλος είναι οικισμός της Λέσβου. Υπάγεται στην τοπική κοινότητα Βασιλικών, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Πολιχνίτου, του δήμου Δυτικής Λέσβου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λέσβου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μυτιλήνης του νομού Λέσβου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.

 Ο Άγιος Παύλος είναι παράλιος οικισμός στον ανατολικό μυχό του κόλπου Καλλονής της Λέσβου. Βρίσκεται στην παραλιακή επαρχιακή οδό που συνδέει τον Πολιχνίτο με την Αρίσβη, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 5. Απέχει 47 χλμ. περίπου Δ. της Μυτιλήνης. Ο Άγιος Παύλος αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βασιλικών του νομού Λέσβου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997, αποσπάστηκε από την κοινότητα Βασιλικών και προσαρτήθηκε στο δήμο Πολιχνίτου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, αποσπάστηκε από τον δήμο Πολιχνίτου και προσαρτήθηκε στον δήμο Λέσβου. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019, αποσπάστηκε από τον δήμο Λέσβου και προσαρτήθηκε στο δήμο Δυτικής Λέσβου. Το εκκλησάκι του Αγίου Παύλου, στην παραλία του οικισμού Η παραλία «Αλυκούδι», νοτιοδυτικά του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Γενικές εκλογές στην Παπούα Νέα Γουινέα (2012)

Γενικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν στην Παπούα Νέα Γουινέα (PNG), από τις 23 Ιουνίου έως τις 13 Ιουλίου 2012, μετά την αναβολή για μια ακόμη εβδομάδα προκειμένου να επιτραπεί στο προσωπικό ασφαλείας να διασχίσουν τη χώρα, ιδίως στις ορεινές επαρχίες. Των εκλογών προηγήθηκε διαμάχη για τους ελλιπείς εκλογικούς καταλόγους και τη συνταγματική κρίση του 2011-12 μεταξύ των δύο αμφισβητούμενων πρωθυπουργών, του Σερ Μάικλ Σομάρε και Πίτερ Ο ' Νιλ.

 Το 2011 προέκυψε διαμάχη μεταξύ του Σερ Μάικλ Σομάρε και του Πίτερ Ο ' Νιλ για το ποιος ήταν ο νόμιμος πρωθυπουργός. Ο Σομάρε υποστηρίχθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο, ενώ ο Ο' Νιλ κέρδισε την υποστήριξη της πλειοψηφίας του κοινοβουλίου, του Στρατού και των δημοσίων υπηρεσιών. Ο Ο' Νιλ ήταν διεθνώς αναγνωρισμένος ως πρωθυπουργός. Οι δύο αντίπαλοι επίσης, όρισαν τους δικούς τους αρχηγούς της αστυνομίας και επικεφαλής του στρατού. Εν μέσω συνεχόμενων συγκρούσεων ξέσπασε ανταρσία το 2012 μεταξύ των φατριών του στρατού. Επίσης,η κυβέρνηση της Αυστραλίας υπό την Τζούλια Γκίλαρντ κατηγορήθηκε για την υποστήριξή της προς την κυβέρνηση Ο' Νιλ. Το Εθνικό Κοινοβούλιο εκλέγει 111 βουλευτές σε ισάριθμες μονοεδρικές περιφέρειες. Οι 89 από αυτούς είναι ανοιχτοί ψηφοφόρους που κατανέμονται σε όλη τη χώρα. Επιπλέον, κάθε μια από τις 22 επαρχίες εκλέγει 1 περιφερειακό μέλος, το οποίο παίρνει τον τίτλο του επαρχιακού κυβερνήτη. Οι υποψήφιοι εκλέγονται χρησιμοποιώντας την περιορισμένη προτιμησιακή ψήφο, όπου ο ψηφοφόρος κατατάσσει 3 υποψηφίους κατά σειρά προτίμησης. Στην απομακρυσμένη περιοχή της ζούγκλας των χωριών Τανγκού και Μπιάμπ κοντά στο Μαντάνγκ, έγιναν τελετουργικές δολοφονίες που κατέστρεψαν τη διαδικασία της ψηφοφορίας μετά τον θάνατο τουλάχιστον επτά ανθρώπων - πέντε αντρών και δύο γυναικών, οι οποίοι σκοτώθηκαν τους τελευταίους τρεις μήνες, καθώς ασκήθηκε sanguma. Τα εκτελεσθέντα άτομα έπεσαν θύματα κανιβαλισμού. Στις 4 Ιουλίου, η αστυνομία συνέλαβε είκοσι εννέα άτομα που φέρονται να έφαγαν τα θύματά τους. Οι παρατηρητές των εκλογών ανέφεραν ότι οι εκλογές δεν ήταν αποτυχία, παρόλο που δεν ήταν για πολλούς επαίνους.
Μικροφαλλία

Η μικροφαλλία είναι ένας κλινικός όρος πού αναφέρεται σε πέη, το μέγεθος των οποίων είναι μικρότερο κατά 2,5 σταθερές αποκλίσεις από το μέσο όρο. Η πάθηση μπορεί να αναγνωριστεί αμέσως μετά τη γέννηση, ενώ συνήθως ο όρος χρησιμοποιείται όταν τα υπόλοιπα μέρη του πέους είναι σχηματισμένα κανονικά.

 Από ότι φαίνεται οι αιτίες εμφάνισης της μικροφαλλίας είναι χρωμοσωμιακής και ορμονικής κυρίως φύσεως. Για παράδειγμα μπορεί να οφείλεται σε χαμηλή παραγωγή ή έλλειψη τεστοστερόνης από το βρέφος κατά τις πρώτες εβδομάδες της κύησης. Για το λόγο αυτό πολλές ασθένειες ορμονικής φύσεως συχνά συνοδεύονται και από μικροφαλλία, όπως για παράδειγμα το σύνδρομο Klinefelter. Η διάγνωση είναι πολύ εύκολη και μπορεί να πραγματοποιηθεί με μία απλή κλινική επίσκεψη σε ανδρολόγο. Η διάγνωση μπορεί να πραγματοποιηθεί σε οποιαδήποτε ηλικία, ακόμα και αμέσως μετά τη γέννηση. Η ανάπτυξη του πέους πριν τη γέννηση και μέχρι το τέλος της εφηβείας επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από την ορμόνη τεστοστερόνη καθώς και επίσης (αν και σε μικρότερο βαθμό) από την αυξητική ορμόνη. Σε περίπτωση που η μικροφαλλία διαγνωστεί σε νηπιακή ηλικία, μπορεί να δοθεί φαρμακευτική δόση τεστοστερόνης για μικρή χρονική περίοδο (σπάνια πάνω από 3 μήνες), που συχνά οδηγεί σε μικρή αύξηση του μεγέθους του πέους. Αν και υπάρχουν περιστατικά μικροφαλλίας στα οποία πραγματοποιήθηκε φαλλοπλαστική, με στόχο την αύξηση του μεγέθους, τα αποτελέσματα τους σε γενικές γραμμές δε θεωρήθηκαν ικανοποιητικά ώστε αυτού του τύπου εγχειρήσεις να καθιερωθούν και να εφαρμόζονται σε ευρεία κλίμακα. Στο παρελθόν (1960 μέχρι τα τέλη του 1970) συχνά προτείνονταν και εφαρμοζόταν αλλαγή φύλλου σε νεαρά αγόρια, με τη συγκατάθεση των γονέων φυσικά. Το νοσοκομείο Johns Hopkins μάλιστα ήταν το πιο γνωστό κέντρο όπου εφαρμοζόταν αλλαγές φύλου σε νεαρά αγόρια με μικροφαλλία. Αυτή η πρακτική όμως από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 έχει ουσιαστικά σταματήσει. Σήμερα δεν υπάρχουν χειρουργικές επεμβάσεις που να συστήνονται τεκμηριωμένα για την αντιμετώπιση της μικροφαλλίας. Εικόνες Μικροφαλλίας Αρχειοθετήθηκε 2013-03-05 στο Wayback Machine.
Σόλοτλ

Στη μυθολογία των Αζτέκων και των Τολτέκων, ο Σόλοτλ (ισπ. Xólotl) ήταν θεός του κεραυνού και ψυχοπομπός, συνόδευε δηλαδή τους νεκρούς κατά το ταξίδι τους στη Μικτλάν.

 Ο Σόλοτλ ήταν επίσης θεός της φωτιάς και της κακοτυχίας. Ήταν δίδυμος αδερφός του Κετζαλκόατλ, γιος της Κοατλίκουε. Φρουρούσε τον ήλιο, όταν περνούσε τον Κάτω Κόσμο το βράδυ, ενώ δημιούργησε την ανθρωπότητα κι έφερε τη φωτιά από τον κόσμο των νεκρών. Ο Σόλοτλ συνήθως απεικονίζεται σαν σκελετός ή σαν άνθρωπος με κεφάλι σκύλου, καθώς το όνομά του στη γλώσσα Νάουατλ μπορεί να σημαίνει και σκύλος. Οι άλλοι θεοί αποφάσισαν μια φορά να θυσιάσουν τον Σόλοτλ, και για να το αποφύγει αυτός μετατράπηκε σε σαλαμάνδρα Αξολότλ (Ambystoma mexicanum). Οι Ισπανοί προσάρμοσαν το όνομα σε ajolote (αχολότε).
Συρτός Μακεδονίας

Ο συρτός Μακεδονίας είναι από τους πιο διαδεδομένους παραδοσιακούς χορούς που χορεύεται σε όλη την περιοχή της Μακεδονίας, αλλά κυρίως στην περιοχή της κεντρικής Μακεδονίας. Αποτελείται από 12 βήματα και η λαβή του είναι στις παλάμες. Ο ρυθμός του είναι επτάσημος (7/8)

 Τα τελευταία χρόνια τα πιο συνηθέστερα όργανα, κυρίως στην περιοχή της Πέλλας, είναι το κλαρίνο, τα χάλκινα (τρομπέτα, σαξόφωνο) τα τύμπανα και συνωδια με πλήκτρα. Τα παλαιότερα χρόνια παιζόταν με γκάιντες, ζουρναδες, γκραν κάσα και ταμπούρο, η νταούλι. Αργότερα και με ακορντεόν. Στην ανατολική Μακεδονία υπάρχουν συρτα που παίζονται με την μακεδονική λύρα. Ντομάκινε Συρτός Σταυροδρομίου Πέλλας Στογιάνιτσε Συρτός Άνω ορεινής Σερρών Μήλο μου κόκκινο
Ντιεπόλτ Β΄

Ο Ντιεπόλτ/Θεοβάλδος Β΄, τσεχ. Děpolt IΙ, λατιν. Theobald II (δεκαετία τού 1150 - 21 Νοεμβρίου 1190) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν ευγενής και συμμετείχε στη Γ΄ Σταυροφορία.

 Ήταν ο μόνος γιος τού Ντιεπόλτ Β΄ αντιβασιλιά της Βοημίας και της Γκέρτρουντε των Ασκάνια, κόρης τού Αλβέρτου τού λεγομένου η άρκτος, μαργράβου τού Βρανδεμβούργου, δούκα της Σαξονίας και κόμη τού Άνχαλτ. Αναφέρεται για πρώτα φορά έπειτα από την αποβίωσh τού πατέρα του. Είχε καλές σχέσεις με τον εξάδελφό του Φρειδερίκο δούκα της Βοημίας. Μετά το 1182 ήταν σε διαφωνία με τον Βρατίσλαο επίσκοπο της Πράγας (αδελφό τού Φρειδερίκου), που επέβαλε επιτίμιο σε τρεις περιοχές της επικράτειας τού Ντιεπόλτ Β΄. Το 1187 μετανάστευσε και επέστρεψε το 1189, όταν ο 3ος εξάδελφός του Κορράδος Β΄ έγινε ο νέος δούκας της Βοημίας. Το 1189 ο Κορράδος Β΄ τον όρισε ηγέτη τού Βοημικού στρατού στην Γ΄ Σταυροφορία, της οποίας ηγέτης ήταν ο Φρειδερίκος Α΄ της Γερμανίας. Ο στρατός ενώθηκε με τους Σταυροφόρους στο Έστεργκομ της Ουγγαρίας. Πολλοί Βοημοί στρατιώτες ήταν φυλακισμένοι, που ελευθερώθηκαν για να συμμετάσχουν στην εκστρατεία. Οκτώ από αυτούς ήταν βίαιοι και λήστευαν, έτσι ο Φρειδερίκος Α΄ τους εκτέλεσε ήδη στη Σερβία. Όταν τον Ιούνιο τού 1190 απεβίωσε ο Φρειδερίκος Α΄ στον ποταμό Καλύκανδο στον Ταύρου της Μ. Ασίας, ο Ντιεπόλτ Β΄ αποφάσισε να μείνει στους Αγ. Τόπους και να συνεχίσει υπό την ηγεσία τού γιού τού βασιλιά Φρειδερίκου ΣΤ΄ δούκα της Σουαβίας. Έλαβε μέρος στην πολιορκία της Άκρας το φθινόπωρο 1190. Τον Νοέμβριο απεβίωσε από τραύμα από τη μάχη ή από επιδημία. Ο υπόλοιπος Βοημικός στρατός μάλλον τέθηκε υπό τον Ριχάρδο Α΄ της Αγγλίας. Νυμφεύτηκε την Αδέλα Ζμπυσλάβα των Πιαστ, κόρη τού Μπολέσλαφ Α΄ δούκα τού Βρότσλαφ και είχε τέκνα: Ντιεπόλτ Γ΄. Σομπιέσλαφ Α΄. Μπολέσλαος 1182/3-1241, ευγενής. "Děpolt II". Středověk (in Czech). Retrieved 22 June 2013. "Kalendárium: 21. listopadu 1190 – zemřel Děpold II., konec české účasti na třetí křížové výpravě". Svornost (in Czech). 21 November 2012. Archived from the original on 24 June 2013. Retrieved 22 June 2013.
Ένα περιστέρι έκατσε σε ένα κλαδί συλλογιζόμενο την ύπαρξή του

Το Ένα περιστέρι έκατσε σε ένα κλαδί συλλογιζόμενο την ύπαρξή του (πρωτότυπος τίτλος: En duva satt på en gren och funderade på tillvaron) είναι σουηδική ταινία του 2014 σε σκηνοθεσία και σενάριο του Ρόι Άντερσον. Είναι το τρίτο της τριλογίας του σκηνοθέτη για τον άνθρωπο.

 Ο Σαμ και ο Τζόναθαν είναι δύο περιπλανώμενοι πωλητές παιχνιών που προκαλούν γέλιο. Οι υποψήφιοι πελάτες είναι δύσπιστοι στο να τα αγοράσουν, ενώ η όλη περιπλάνηση των δύο πωλητών δεν έχει λογική συνέχεια και παρεμβάλλονται σουρεαλιστικές σκηνές. Νιλς Βέστμπλομ ως Σαμ Χόλγκερ Άντερσον ως Τζόναθαν Η ταινία κέρδισε τον Χρυσό Λέοντα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας του 2014. Επίσης, κέρδισε το βραβείο καλύτερης κωμωδίας στα Βραβεία Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου του 2015. Ήταν η πρόταση της Σουηδίας για την καλύτερη ξενόγλωσση ταινία στα 88α Βραβεία Όσκαρ, ωστόσο δεν επελέγη.
Μπαρμπάρα Χοραβιάνκα

Η Μπαρμπάρα Χοραβιάνκα (πολωνικά: Barbara Horawianka, όνομα γέννησης: Μπαρμπάρα Τερέσα Χοράβα [Barbara Teresa Horawa]) (14 Μαΐου 1930, Κατοβίτσε) είναι Πολωνή ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου.

 Ξεκίνησε την υποκριτική της καριέρα στις 8 Δεκεμβρίου 1951 στο Ραψωδικό Θέατρο της Κρακοβίας. Αποφοίτησε από το Δραματικό Στούντιο του Θεάτρου, όπου μεταξύ άλλων, είχε καθηγητή τον Γιούζεφ Γκατσίνσκι. Έπαιξε στο Παλαιό Εθνικό της Κρακοβίας (1954–1955) και στο Θέατρο Γιούλιους Σουοβάτσκι (1955–1957), στη συνέχεια στο σύνολο του Καζίμιες Ντέιμεκ στο Νέο Θέατρο στο Λοτζ (1957–1963 και 1974–1976). Το 1957 πέρασε τις εξωσχολικές εξετάσεις υποκριτικής. Από το 1963 έπαιξε στη σκηνή των θεάτρων της Βαρσοβίας: Εθνικό Θέατρο (1963-1966), Δραματικό Θέατρο (1966-1974 και 1976-1979), Θέατρο Σκηνής (1979-1985), Θέατρο Ράμπα (1985-1985)- και Πολωνικό Θέατρο (1988 –1990). Έγινε μέλος της τιμητικής επιτροπής υποστήριξης του Μπρονίσουαφ Κομορόφσκι πριν από τις πρόωρες πολωνικές προεδρικές εκλογές το 2010 και πριν από τις πολωνικές προεδρικές εκλογές το 2015.Ο σύζυγός της ήταν ο ηθοποιός Μιετσίσουαφ Βόιτ. 0394559 Μπαρμπάρα Χοραβιάνκα στην IMDb
Ιωάννης Ντάβος

Ο Ιωάννης Ντάβος (1918 – 15 Ιανουαρίου 2008) ήταν Έλληνας αξιωματικός του στρατού, ο οποίος έφτασε στο βαθμό του Στρατηγού. Υπηρέτησε ως αρχηγός του ΓΕΣ και του ΓΕΕΘΑ.

 Γεννήθηκε στο χωριό Άγιος Γεώργιος Μεσσηνίας το 1918. Αναγκάστηκε να διακόψει τις σπουδές του στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων με το ξέσπασμα του Πολέμου του 1940. Έλαβε ενεργά μέρος στην εκστρατεία στο Μέτωπο και τραυματίστηκε στη Μάχη της Τρεμπεσίνας. Μετά την ήττα του ελληνικού στρατού από τους Ναζί και την Κατοχή, πολέμησε στην Εθνική Αντίσταση, με τη σύσταση ενόπλων αντάρτικων ομάδων στην Τριφυλία και την Ολυμπία. Μετά την απελευθέρωση προήχθη και έλαβε μέρος στον Εμφύλιο ως Λοχαγός (1946), για να προαχθεί σε Ταγματάρχη (1951), Αντισυνταγματάρχη (1956), Συνταγματάρχη (1967, με αναδρομική ισχύ από το 1960) και σε Ταξίαρχο (1970).Το 1973 προήχθη σε Αντιστράτηγο και έγινε διοικητής του Γ΄ Σώματος Στρατού στη Μακεδονία. Κατά την κρίση του Ιουλίου του 1974 ήταν διοικητής του στρατού. Ομάδα του στρατού ζήτησε την παραίτηση της χούντας και έτσι ο Δημήτριος Ιωαννίδης παρέδωσε την εξουσία σε μη στρατιωτική κυβέρνηση, με πρωθυπουργό τον Κ. Καραμανλή. Στις 19 Αυγούστου 1974 ο Ντάβος διορίστηκε αρχηγός του ΓΕΣ και από τη θέση εκείνη συνετέλεσε στο να διατηρηθεί η πίστη του στρατού στο νέο καθεστώς, καθώς βρισκόταν ακόμα υπό την απειλή των σκληροπυρηνικών φιλοχουντικών στρατιωτικών. Παρέμεινε στη θέση του ως τις 13 Σεπτεμβρίου 1976, οπότε προήχθη σε Στρατηγό και τέθηκε επικεφαλής του ΓΕΕΘΑ. Αποστρατεύτηκε στις 10 Ιανουαρίου 1980 και συνακόλουθα υπηρέτησε ως υφυπουργός Εθνικής Άμυνας στην κυβέρνηση Καραμανλή, από τις 15 Ιανουαρίου ως τις 10 Μαΐου 1980. Πέθανε το 2008 και κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη. Ήταν παντρεμένος και είχε 3 παιδιά. Ο Πρέσβης της Γαλλίας στην Αθήνα Ζαν-Μαρί Μεριγιόν παρασημοφορεί τον Αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων Στρατηγό Ιωάννη Ντάβο (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
Ο δρόμος χωρίς όνομα (μυθιστόρημα)

Ο δρόμος χωρίς όνομα (γαλλικός τίτλος: La Rue sans nom) είναι μυθιστόρημα του Μαρσέλ Αιμέ, που εκδόθηκε το 1930. Η ιστορία επικεντρώνεται σε έναν δρόμο σε παρισινό προάστιο όπου διαμένουν Ιταλοί και Γάλλοι εργάτες. Κύρια θέματα είναι η ξενοφοβία, η φτώχεια, ο αλκοολισμός, ο έρωτας, η τρέλα και τα γηρατειά.

 Όπως υποδηλώνει ο τίτλος του, το μυθιστόρημα διαδραματίζεται σε έναν ανώνυμο δρόμο ενός προαστίου του Παρισιού όπου ζουν εργάτες σε άθλιες συνθήκες διαβίωσης. Από τα χαράματα ο δρόμος της λαϊκής φτωχογειτονιάς αντηχεί από τους άνδρες που φεύγουν για τη δουλειά. Οι πόρτες των σπιτιών χτυπούν, οι σόλες σέρνονται μέσα στη λάσπη, οι φωνές, ο βήχας και μερικές φορές τα γέλια υψώνονται κατά μήκος των προσόψεων. Πρώτοι ξεκινούν οι Ιταλοί μετανάστες, που είναι χτίστες ή ναυτικοί και ζουν στα τελευταία σπίτια του δρόμου, τα πιο ερειπωμένα. Τους ακολουθούν οι εργάτες που παίρνουν το δρόμο για το εργοστάσιο. Για να ζεσταθούν, μερικές φορές σταματούν στο μπιστρό για να πιουν ένα ποτήρι ρούμι. Οι μέρες της δουλειάς διαδέχονται η μία την άλλη και μοιάζουν ατελείωτες. Τις Κυριακές, πίνουν κρασί για να δραπετεύσουν από τον μόχθο και την καθημερινότητα και διασκεδάζουν με τον ήχο ακορντεόν.Μέσα σ'αυτό το νοσηρό σκηνικό προετοιμάζεται το δράμα: Ο Μεούλ, δύο φορές δολοφόνος, ζει με τη γυναίκα και τον γιο του στη γειτονιά εδώ και αρκετά χρόνια, όταν ξαφνικά εμφανίζεται το παρελθόν του. Ένα χειμωνιάτικο βράδυ, τον επισκέπτεται ένας παλιός συνεργός του, ο Φονόκλ, ο οποίος του ζητά καταφύγιο - και καταλαβαίνουμε ότι αναζητείται από την αστυνομία μετά την απόδρασή του. Ο άντρας εγκαθίσταται σε ένα από τα δωμάτια του φτωχικού σπιτιού με την 18χρονη κόρη του Νοά. Η μοιραία ομορφιά της νεαρής θα προκαλέσει πάθη και θα ταρακουνήσει τη μικρή κοινωνία. Ωστόσο, το δράμα παρουσιάζεται με δύο μορφές: ο άλλος λόγος ανησυχίας των κατοίκων είναι όταν μαθαίνουν ότι τα σπίτια τους θα κατεδαφιστούν και στη θέση τους θα ανεγερθούν γραφεία. Ο Μαρσέλ Αιμέ απεικονίζει το εργατικό προλεταριάτο που εργάζεται σκληρά και ζει σε άθλιες συνθήκες. Περιγράφει κουρασμένους, παραιτημένους άντρες που βρίσκουν χαρά μόνο στο αλκοόλ ή στον πόθο. Οι γυναίκες συχνά ξυλοκοπούνται και τα παιδιά μεγαλώνουν στους δρόμους όπου κολλάνε τύφο που είναι θανατηφόρος. Ο συγγραφέας αναφέρεται επίσης στην ξενοφοβία εναντίον των Ιταλών μεταναστών, θύματα της ξενοφοβίας των Γάλλων που δεν είναι σε καλύτερη κατάσταση από αυτούς, που τους κατηγορούν για μείωση των μισθών και αποπλάνηση των γυναικών. Δεν είναι απλά ένα μυθιστόρημα για τον εργατικό κόσμο, αναφέρεται σε ανθρώπους που δραπετεύουν από την καθημερινότητά τους μέσα από τον έρωτα, την τρέλα ή την περιπέτεια. Το μυθιστόρημα διασκευάστηκε σε κινηματογραφική ταινία το 1934, σε σκηνοθεσία Πιέρ Σενάλ. Ο δρόμος χωρίς όνομα. Μετάφραση Πόλα Ταχταλίδου, εκδόσεις Αστάρτη, 1989
Δεύτερη Σύμβαση της Γενεύης

Η Δεύτερη Σύμβαση της Γενεύης, για τη βελτίωση της τύχης των τραυματιών, ασθενών και ναυαγών των ενόπλων δυνάμεων που βρίσκονται στη θάλασσα, είναι μία από τις τέσσερις συνθήκες των Συμβάσεων της Γενεύης. Υιοθετήθηκε για πρώτη φορά το 1906, μετά τον Ρωσοϊαπωνικό Πόλεμο, αλλά ανανεώθηκε σημαντικά το 1929 και ξανά το 1949. Υιοθετεί τις κύριες προστασίες της Πρώτης Σύμβασης της Γενεύης για τις ναυτικές συγκρούσεις.

 Η συνθήκη είναι ένα εκτενές έγγραφο που αποτελείται από 63 άρθρα. Οι πιο σημαντικές διατάξεις της συνθήκης είναι οι εξής: Τα Άρθρα 12 και 18 απαιτούν από όλα τα αντιμαχόμενα μέρη να προστατεύουν και να περιθάλπουν τους τραυματίες, τους αρρώστους και τους ναυαγούς. Το Άρθρο 21 επιτρέπει να πραγματοποιηθούν εκκλήσεις σε ουδέτερα σκάφη για να συνδράμουν στη συλλογή και περίθαλψη των τραυματισμένων, των αρρώστων και των ναυαγών. Τα ουδέτερα σκάφη δεν επιτρέπεται να καταληφθούν από τα αντιμαχόμενα μέρη. Τα Άρθρα 36 και 37 προστατεύουν το ιατρικό και θρησκευτικό προσωπικό που υπηρετεί σε μαχόμενα πλοία. Το Άρθρο 22 ορίζει ότι τα πλοία-νοσοκομεία δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιηθούν για στρατιωτικές επιχειρήσεις, και δεδομένου του ανθρωπιστικού τους χαρακτήρα, δεν επιτρέπεται η επίθεση ή η κατάληψή τους. Το Άρθρο 14 διευκρινίζει ότι αν και ένα πολεμικό πλοίο δεν επιτρέπεται να συλλάβει το ιατρικό προσωπικό του πλοίου-νοσοκομείου, μπορεί να κρατήσει για αιχμαλώτους πολέμου τους τραυματίες, τους αρρώστους και τους ναυαγούς.Αυτή τη στιγμή 194 χώρες έχουν προσχωρήσει στη Σύμβαση της Γενεύης του 1949, συμπεριλαμβανομένου αυτής της δεύτερης συνθήκης, αλλά και των άλλων τριών. Συμβάσεις της Γενεύης Κατάλογος Συμβαλλόμενων Μερών των Συμβάσεων της Γενεύης Ανθρώπινα δικαιώματα
Ιωσηφίνα Φερδινάνδη της Ισπανίας

Η Ιωσηφίνα Φερδινάνδη (ισπαν. Josefina Fernanda de Borbón y de las Dos Sicilias, 25 Μαΐου 1827 - 10 Ιουνίου 1910) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών ήταν κόρη του Πρίγκιπα της Ισπανίας & Δούκα του Κάδιθ.

 Η Ιωσηφίνα Φερδινάνδη Λουίζα Μαρία ήταν η τρίτη κόρη του Φραγκίσκου δε Πάουλα, Δούκα του Κάδιθ, και της Λουίζας Καρλόττας των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, κόρης του Φραγκίσκου Α΄ των Δύο Σικελιών. Παντρεύτηκε μοργανατικά και αυτό έκανε την Ισαβέλλα Β΄ της Ισπανίας να την εξορίσει. Επέστρεψε στην Ισπανία το 1852 και η θέση της αποκαταστάθηκε το 1855. Ο σύζυγός της έκανε πολιτική σταδιοδρομία και η ίδια έγινε γνωστή ως υποστηρίκτρια των προοδευτικών δυνάμεων κατά την Ισπανική Επανάσταση του 1854. Παντρεύτηκε το 1848 τον Χοσέ Γουέγ υ Ρεντέ. Ο γάμος ήταν μοργανατικός. Genealogie ascendante jusqu'au quatrieme degre inclusivement de tous les Rois et Princes de maisons souveraines de l'Europe actuellement vivans [Genealogy up to the fourth degree inclusive of all the Kings and Princes of sovereign houses of Europe currently living] (in French). Bourdeaux: Frederic Guillaume Birnstiel. 1768. pp. 9, 96.
Σχολή Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών Α.Π.Θ.

Η Σχολή Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών, πρώην Σχολή Νομικών Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών, είναι μία από τις έντεκα σχολές του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.Από το 2013 με την ανασυγκρότηση των Σχολών του Α.Π.Θ. τη Σχολή Οικονομικών και Πολιτικών επιστημών συγκροτούν τα τμήματα: Τμήμα Οικονομικών Επιστημών Τμήμα Πολιτικών Επιστημών Τμήμα Δημοσιογραφίας και Μέσων Μαζικής ΕπικοινωνίαςΤα τμήματα προσφέρουν προπτυχιακούς και μεταπτυχιακούς κύκλους σπουδών.

 Η σχολή ιδρύθηκε το 1925 ως Σχολή Νομικών και Οικονομικών Επιστημών και αποτελούνταν από Τμήμα Νομικής και το Τμήμα Πολιτικών και Οικονομικών Επιστημών. Το τμήμα Πολιτικών Επιστημών ιδρύθηκε το 1999. Το διδακτικό και ερευνητικό προσωπικό (Δ.Ε.Π.) των 3 τμημάτων της σχολής είναι περίπου 150 άτομα (Καθηγητές, Αναπληρωτές Καθηγητές, Επίκουροι Καθηγητές, Λέκτορες)[1]. Οι εγκαταστάσεις τις Σχολής βρίσκονται στο κεντρικό τμήμα του campus, του Α.Π.Θ. Κάθε Τμήμα της Σχολής έχει την δικιά του βιβλιοθήκη, που είναι διασυνδεδεμένη με το Σύστημα Βιβλιοθηκών του Α.Π.Θ. Στις διάφορες βιβλιοθήκες, υπάρχουν περίπου χιλιάδες τίτλοι βιβλίων, αλλά και εκατοντάδες επιστημονικά περιοδικά και άρθρα. Επίσης, οι φοιτητές έχουν πρόσβαση και σε όλες τις διπλωματικές εργασίας, αλλά και στις διδακτορικές διατριβές που έχουν εκπονηθεί από φοιτητές του εκάστοτε τμήματος. Η βιβλιοθήκη του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών λειτουργεί από την το 1940 και στεγάζεται στον πρώτο όροφο του κτιρίου της Νομικής Σχολής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (Α.Π.Θ.). Έχει θέσει ως κύριο στόχο της, να προωθεί το εκπαιδευτικό έργο του Πανεπιστημίου και να εξυπηρετεί τις εκπαιδευτικές, πληροφοριακές και ερευνητικές ανάγκες της πανεπιστημιακής κοινότητας του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών μέσα από συλλογές, υπηρεσίες και πηγές πληροφόρησης που παρέχει. Η συλλογή της καλύπτει όλα τα θέματα που απασχολεί το Τμήμα, στα πλαίσια των προγραμμάτων σπουδών και περιλαμβάνει περίπου 24.000 τόμους βιβλίων, 170 τίτλους περιοδικών, και μια πολύτιμη συλλογή σπάνιων βιβλίων. Παράλληλα, εμπλουτίζεται κάθε χρόνο με την αγορά νέων βιβλίων βάσει των αναγκών των χρηστών της, τα θεματικά πεδία που διδάσκονται και τις προτάσεις που κάνουν. Για την οργάνωση του υλικού της χρησιμοποιεί διεθνή βιβλιοθηκονομικά πρότυπα, για την ταξινόμηση του χρησιμοποιεί το Ταξινομικό Σύστημα της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου (LC) και για την καταλογογράφηση του τους Αγγλοαμερικάνικους Κανόνες Καταλογογράφησης (AACR2). Κάθε ενδιαφερόμενος μπορεί να αναζητήσει βιβλία και περιοδικά, να χρησιμοποιήσει το αναγνωστήριο, το φωτοαντιγραφικό μηχάνημα, το ασύρματο δίκτυο και τις σημειώσεις που έχουν αφήσει διδάσκοντες. Η χρήση, όμως, της νησίδας ηλεκτρονικών υπολογιστών και ο δανεισμός βιβλίων γίνονται αποκλειστικά στους φοιτητές του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου] εφόσον κατέχουν την κάρτα μέλους Τα 3 τμήματα προσφέρουν προπτυχιακούς και μεταπτυχιακούς κύκλους σπουδών. Ιστοσελίδα Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Ιστοσελίδα Τμήματος Οικονομικών Επιστημών Ιστοσελίδα Τμήματος Πολιτικών Επιστημών Ιστοσελίδα Τμήματος Δημοσιογραφίας και Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας Επίσημη Ιστοσελίδα της Βιβλιοθήκης.
Λέναρτ Γιόχανσον

Ο Νιλς Λέναρτ Γιόχανσον (5 Νοεμβρίου 1929 – 4 Ιουνίου 2019) ήταν ο πέμπτος και, μέχρι σήμερα, ο μακροβιότερος πρόεδρος της ΟΥΕΦΑ, της Ένωσης των Ευρωπαϊκών Ποδοσφαιρικών ομοσπονδιών, από την εκλογή του στο συνέδριο της ΟΥΕΦΑ στη Μάλτα το 1990 μέχρι το 2007.

 Ξεκίνησε ως παίκτης στο άθλημα του μπάντι στη Σουηδία για την ομάδα ΑΙΚ της Στοκχόλμης. Ο Γιόχανσον προσχώρησε ύστερα στις τάξεις της σουηδικής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας, της οποίας υπήρξε πρόεδρος από το 1984 έως το 1991. Ο Γιόχανσον είναι γνωστότερος για την καθιέρωση του Τσάμπιονς Λιγκ και την ανάθεση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου του 1992 στη Σουηδία. Ο Γιόχανσον ονομάστηκε επίτιμος πρόεδρος της ΟΥΕΦΑ από τον διάδοχό του Μισέλ Πλατινί στο συνέδριο της ΟΥΕΦΑ στο Ντίσελντορφ, τον Ιανουάριο του 2007. Τον Οκτώβριο του 2007, διορίστηκε μέλος της επιτροπής για την εισαγωγή του μπάντι στο Ολυμπιακό πρόγραμμα.Το Βραβείο Λέναρτ Γιόχανσον (Lennart Johanssons pokal), το οποίο απονέμεται στο σουηδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ετησίως από το 2001, πήρε το όνομά του. Ο Γιόχανσον είχε παντρευτεί δύο φορές και είχε πέντε παιδιά. Το 2017 έμεινε χήρος, γιατί πέθανε η γυναίκα του Λόλα. Πέθανε τον Ιούνιο του 2019 σε ηλικία 90 ετών. Lennart Johansson profile at uefa.com
Δεκανός

Ο δεκανός (πρβλ. δεκανέας), λατιν. decanus, σημαίνει «αρχηγός των δέκα» στα ύστερα λατινικά. Ο όρος προήλθε από τον Ρωμαϊκό στρατό και στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε για υποδεέστερους αξιωματούχους στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, καθώς και για διάφορες θέσεις στην Εκκλησία, από όπου προέρχεται ο αγγλικός τίτλος "dean".

 Ο δεκανός ήταν αρχικά ο αρχηγός μιας ομάδας 10 ανδρών (contubernuium, δεκάδα), η οποία αποτελείτο από οκτώ λεγεωνάριους που ζούσαν στην ίδια σκηνή, συν δύο άτομα υποστήριξης/υπηρέτες της ομάδας. Ο τίτλος δεν πρέπει να συγχέεται με το decurio, που ήταν ένας τίτλος που διδόταν σε πολιτικούς αξιωματούχους και σε αρχηγούς ομάδας 30 ανδρών (τούρμας, turma) ιππικού. Ο δεκανός ισοδυναμεί με τον βαθμό του δεκάρχου («διοικητή των δέκα») στα ελληνικά κείμενα. Από τον 4ο αι. μ.Χ. ο όρος δεκανός άρχισε να χρησιμοποιείται για τους αγγελιοφόρους των ανακτόρων, ιδιαίτερα εκείνους που υπηρετούσαν τις Ρωμαίες αυτοκράτειρες. Οι decani επίσης προφανώς χρησίμευαν ως φρουροί στις πύλες και τον 6ο αι. ο Ιωάννης ο Λυδός τους εξισώνει με τους αρχαίους ραβδούχους (lictores). Στο Κλητορολόγιον του Φιλοθέου του 899, ο δεκανός (μεταγραφή στα ελληνικά του decanus) ήταν λειτουργός μεσαίου επιπέδου, που υπηρετούσε υπό τον πρωτασηκρήτη. Σύμφωνα το έργο των μέσων του 10ου αι. Περί βασιλείου τάξεως του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ζ΄ Πορφυρογέννητου (βασ. 913–959 ), ένας δεκανός ήταν «υπεύθυνος των αυτοκρατορικών εγγράφων», όταν ο Βυζαντινός αυτοκράτορας ήταν σε εκστρατεία. Οι σιγιλογραφικές μαρτυρίες για τους βυζαντινούς δεκανούς είναι σχετικά σπάνιες. Μερικοί απεικονίζονται σε εικονογραφημένα χειρόγραφα, όπου η ενδυμασία τους ποικίλλει σημαντικά, ανάλογα με τις ποικίλες και μεταβαλλόμενες λειτουργίες τους. Στη Χριστιανική Εκκλησία, ο όρος άρχισε να χρησιμοποιείται στα μοναστήρια για αρχηγούς ομάδας δέκα μοναχών, για χαμηλόβαθμους υποδεέστερους αξιωματούχους του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και για το εκκλησιαστικό fossores («αυτοί που σκάπτουν τάφους»). Bury, J. B. (1911). The Imperial Administrative System of the Ninth Century – With a Revised Text of the Kletorologion of Philotheos. London: Oxford University Press. OCLC 1046639111 – via Archive.org. (Αγγλικά) Kazhdan, Alexander; Cutler, Anthony (1991). «Dekanos». Στο: Kazhdan, Alexander, επιμ. The Oxford Dictionary of Byzantium. Οξφόρδη και Νέα Υόρκη: Oxford University Press, σελ. 601. ISBN 0-19-504652-8.
Μανουέλα Σέκολο

Η Μανουέλα Σέκολο (γεννήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 1977) είναι ιταλίδα πρώην διεθνής πετοσφαιρίστρια η οποία αγωνίζεται ως ακραία. Έχει αναδειχθεί με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης γυναικών της Ιταλίας δύο Πρωταθλήματα Ευρώπης (2007, 2009) καθώς και ένα Παγκόσμιο κύπελλο πετοσφαίρισης (2007).

 Η Μανουέλα Σέκολο έκανε τα πρώτα της βήματα στις ακαδημίες της Άλμπατρος Τρεβίζο, στις οποίες παρέμεινε για τρία χρόνια. Στη συνέχεια, αγωνίστηκε σε επίπεδο νέων γυναικών στις Μολιάνο (1994-95) και ΑΓΣ Σαν Ντονά (1995-99). Το 1999 υπέγραψε το πρώτο της επαγγελματικό συμβόλαιο στη Βόλει Φόρλι. Από το 1999 και μέχρι σήμερα, η Μαουέλα Σέκολο έχει αγωνιστεί σχεδόν αποκλειστικά σε ομάδες της Ιταλίας και συγκεκριμένα στις Βόλει Φόρλι, Τεοντόρα Ραβένα, Σκαβολίνι Πεζάρο, Βόλει Μπεργκάμο, Τσιέρι Βόλει, Βίλα Κορτέζε, Ουνιβερσάλ Μοντένα, Κρέμα Βόλει, Ρίβερ Βόλει και Παγιάβολο Πιατσεντίνα. Ανάμεσα από τις ομάδες αυτές, η Σέκολο γνώρισε τις περισσότερες επιτυχίες με τη φανέλα της Βόλει Μπεργκάμο, με την οποία κατάφερε να κατακτήσει ένα CEV Cup (2004), δύο Τσάμπιονς Λιγκ (2005, 2007), δύο Πρωταθλήματα Ιταλίας (2004, 2006), ένα Κύπελλο Ιταλίας (2006) και ένα Σούπερ Καπ Ιταλίας (2004). Μοναδική εξαίρεση στη μέχρι στιγμής δεκαπενταετία συνεχούς παρουσίας της Σέκολο σε ομάδες της Ιταλίας ήταν ένα πέρασμά της από την Ελλάδα και συγκεκριμένα από τον Ολυμπιακό Πειραιώς (2008-09), με τον οποίο ωστόσο δεν κατάφερε να κατακτήσει κάποιο τίτλο. Την περίοδο 2013-14, η Σέκολο αγωνίστηκε με τη φανέλα της Ιταλικής Παγιάβολο Πιασιέντσα, στην οποία παραμένει μέχρι σήμερα. Η Μανουέλα Σέκολο ήταν διεθνής με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης γυναικών της Ιταλίας από το 2004 και έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές. Μάλιστα, έχει καταφέρει να κατακτήσει με την εθνική ομάδα της Ιταλίας δύο Πρωταθλήματα Ευρώπης (2007, 2009) καθώς και το Παγκόσμιο κύπελλο πετοσφαίρισης του 2007. 2 Τσάμπιονς Λιγκ: 2005, 2007 1 CEV Cup: 2004 3 Πρωταθλήματα Ιταλίας: 2004, 2006, 2013 3 Κύπελλα Ιταλίας: 2006, 2010, 2013 1 Σούπερ Καπ Ιταλίας: 2004 Το προφίλ της Σέκολο στο cev.lu Στον Ολυμπιακό η Μανουέλα Σέκολο
Ντέιβιντ Αρκέτ

Ο Ντέιβιντ Αρκέτ (David Arquette, 8 Σεπτεμβρίου 1971) είναι Αμερικανός ηθοποιός. Είναι μέλος της οικογένειας Αρκέτ και έγινε γνωστός το 1996 όταν έπαιξε στην επιτυχημένη ταινία τρόμου Scream και στις τρεις συνέχειές της. Αργότερα εμφανίστηκε σε αρκετές τηλεοπτικές σειρές και ταινίες. Το 2022 υποδύθηκε μία ακόμη φορά το ρόλο που τον ανέδειξε στο Scream 5 μαζί με τους αρχικούς πρωταγωνιστές της τριλογίας Νιβ Κάμπελ και Κόρτνεϊ Κοξ.

 Ο Αρκέτ γεννήθηκε στο Γουιντσέστερ της Βιρτζίνια από τους Μπρέντα "Μάρντι" Ολίβια και Λιούις Αρκέτ. Οι γονείς του ήταν και οι δύο ηθοποιοί. Ο παππούς του ήταν ο κωμικός Κλιφ Αρκέτ. Τα αδέρφια του Ροζάνα, Αλέξις, Ρίτσμοντ και Πατρίσια Αρκέτ είναι όλοι ηθοποιοί. Ο Αρκέτ εμφανίστηκε σε πολλές ταινίες, συμπεριλαμβανομένων και των ταινιών Μπάφι: Η Βαμπιροφόνισα (Buffy the Vampire Slayer, 1992) και Airheads (1994). Έχει κάνει γκεστ εμφανίσεις σε αρκετές επιτυχημένες αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές όπως Blossom, Χτυποκάρδια στο Μπέβερλι Χιλς (Χτυποκάρδια στο Μπέβερλι Χιλς) και Friends. Το 1999 έπαιξε δίπλα στη Ντρου Μπάριμορ στην επιτυχημένη αισθηματική κωμωδία Δεν Με Φίλησαν Ποτέ (Never Been Kissed). Η μεγάλη αναγνωρισιμότητα όμως ήρθε το 1996 όταν υποδύθηκε το σερίφη Ντιούι Ράιλι στην καλλιτεχνική και εισπρακτική επιτυχία Scream. Στα γυρίσματα του Scream γνώρισε και τη μέλλουσα σύζυγό του Κόρτνεϊ Κοξ. Μαζί ίδρυσαν την εταιρία παραγωγής Coquette Productions (το όνομα της οποίας προέρχεται από τα αρχικά των επιθέτων τους). Η εταιρία τους έχει αναλάβει αρκετές ταινίες και τηλεοπτικές σειρές όπως Dirt και Cougar Town στις οποίες πρωταγωνιστεί η Κοξ. Το 2007 ο Αρκέτ πρωταγωνίστησε στη σειρά In Case of Emergency, η οποία κόπηκε μετά την προβολή 12 επεισοδίων. Την επόμενη χρονιά εμφανίστηκε στην κωμωδία Άμλετ 2: Η Ανάσταση (Hamlet 2). Τον Απρίλιο του 2011 επανέλαβε το ρόλο του Ντιούι Ράιλι στην τρίτη συνέχεια της σειράς ταινιών τρόμου Scream 4. Στις 12 Ιουνίου 1999 παντρεύτηκε την Κόρτνεϊ Κοξ με την οποία απέκτησε και μία κόρη, την Κοκό Ράιλι Αρκέτ, στις 13 Ιουνίου 2004. Νονά της μικρής έγινε η φίλη του ζευγαριού Τζένιφερ Άνιστον. Στις 11 Οκτωβρίου 2010 ανακοινώθηκε ότι το ζευγάρι χώρισε αλλά "ακόμα αγαπούν πολύ ο ένας τον άλλο". Ντέιβιντ Αρκέτ στο IMDb
Εμβόλια χολέρας

Τα εμβόλια χολέρας είναι αποτελεσματικά εμβόλια για την πρόληψη της χολέρας. Έχουν αποτελεσματικότητα περίπου 85% κατά τη διάρκεια των πρώτων έξι μηνών και 50-60% κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους. Η αποτελεσματικότητά τους μειώνεται μετά από δύο χρόνια σε λιγότερο από 50%. Όταν μια σημαντική μερίδα του πληθυσμού έχει εμβολιαστεί, τα οφέλη από την ανοσία αγέλης ίσως να εμφανιστούν μεταξύ εκείνων των ατόμων που δεν είναι εμβολιασμένα. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας συνιστά τη χρήση τους σε συνδυασμό με άλλα μέτρα, εκ των οποίων ορισμένα παρουσιάζουν υψηλό κίνδυνο. Συνήθως, συνιστώνται δύο ή τρεις δόσεις του από του στόματος χορηγούμενου εμβολίου. Μια ενέσιμη μορφή του διατίθεται σε ορισμένες περιοχές του κόσμου, αλλά η διαθεσιμότητά του είναι μικρότερη.

 Kαι οι δύο διαθέσιμοι τύποι του από του στόματος χορηγούμενου εμβολίου είναι γενικά ασφαλείς. Είναι δυνατόν να παρουσιαστεί ήπιος κοιλιακός πόνος ή διάρροια. Είναι ασφαλείς για την εγκυμοσύνη και για εκείνους που πάσχουν από ανεπαρκή λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος. Έχουν εγκριθεί για χρήση σε περισσότερες από 60 χώρες. Η χρήση τους στις χώρες όπου η ασθένεια είναι συνήθης φαίνεται να είναι αποτελεσµατική από πλευράς κόστους. Τα πρώτα εμβόλια που χρησιμοποιήθηκαν κατά της χολέρας αναπτύχθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1800. Ήταν τα πρώτα ευρέως χρησιμοποιούμενα εμβόλια που παρασκευάστηκαν σε εργαστήριο. Τα από του στόματος χορηγούμενα εμβόλια εισήχθησαν για πρώτη φορά τη δεκαετία του 1990. Περιλαμβάνονται στον Πρότυπο Κατάλογο Βασικών Φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, έναν κατάλογο των σημαντικότερων φαρμακευτικών ουσιών που χρειάζονται σε ένα σύστημα υγείας. Το κόστος εμβολιασμού κατά της χολέρας κυμαίνεται από 0,1 έως 4 δολάρια.
Καρλ Χάλλερ φον Χάλλερσταϊν

Ο Γιόχαν Καρλ Κρίστοφ Βίλχελμ Γιοάχιμ Χάλλερ φον Χάλλερσταϊν (γερμ. Johann Carl Christoph Wilhelm Joachim Haller von Hallerstein, 1774-1817) υπήρξε Γερμανός αρχιτέκτονας και κλασικός αρχαιολόγος.

 Γεννήθηκε στις 10 Ιουνίου 1774 στον Πύργο Χίλτπολτσταϊν. Καταγόταν από παλιά οικογένεια της Νυρεμβέργης. Σπούδασε καλές τέχνες αρχιτεκτονικής στην Στουτγάρδη και συνέχισε την ακαδημία του Βερολίνου. Διορίστηκε το 1806 αυτοκρατορικός επιθεωρητής στην Νυρεμβέργη. Ταξίδευσε το 1808 στην Ρώμη για να μελετήσει τα χριστιανικά μνημεία. Συνόδευσε το 1810 τους Γιάκομπ Λινκ, Πήτερ Ούλουφ Μπρόντστεντ, Όττο Μάγκνους φον Στάκελμπεργκ και Γκέοργκ Κοές στην Νάπολι, Ζάκυνθο, Κόρινθο και Αθήνα. Στην Αθήνα γνώρισε το 1811 τους Βρετανούς αρχιτέκτονες Τσαρλς Ρόμπερτ Κόκρελλ και Τζων Φόστερ, με τους οποίους μελέτησε τα μνημεία της Αθήνας. Ερεύνησε τον Ναό της Αφαίας στην Αίγινα και τον ναό του Απόλλωνα στις Βάσσες. Αργότερα διεύθυνε αρχαιολογικές ανασκαφές στον αρχαιολογικό χώρο του θεάτρου της Μήλου. Απεβίωσε στα Αμπελάκια της Θεσσαλίας στις 5 Νοεμβρίου 1817 μετά από πυρετό. Τάφηκε εκεί και η σορός του μεταφέρθηκε αργότερα στην Αθήνα. Rudolf Bergau: Haller von Hallerstein, Carl Freiherr. In: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Band 10, Duncker & Humblot, Leipzig 1879, S. 438–440. Klaus Frässle: Carl Haller von Hallerstein (1774–1817). Dissertation. Universität Freiburg i.Br. 1971. Hans Haller von Hallerstein: Und die Erde gebar ein Lächeln, d. erste dt. Archäologe in Griechenland Carl Haller von Hallerstein 1774–1817. Süddeutscher Verlag, München 1983, ISBN 3-7991-6181-3. Carl Haller von Hallerstein in Griechenland 1810–1817 Architekt, Zeichner, Bauforscher. Anlässlich der Ausstellung Carl Haller von Hallerstein in Griechenland 1810–1817: München, Palais Preysing, 14. Februar – 15. März 1986; Nürnberg, Albrecht-Dürerhaus u. Fembohaus, 22. März – 11. Mai 1986; Berlin-Charlottenburg, Antikenmuseum SMPK, 14. Juni – 31. August 1986). Im Auftr. d. Carl-Haller-von-Hallerstein-Ges. hrsg. von Hansgeorg Bankel. Reimer, Berlin 1986, ISBN 3-496-00840-7. Παρουσίαση στο The Dictionary of Art Historians (english) Παρουσίαση στο wissen.de
Τοφίγκα Βαεβάλου Φαλάνι

Ο Σερ Τοφίγκα Βαεβάλου Φαλάνι (Sir Tofiga Vaevalu Falani, GCMG Ο GCMG ) είναι αιδεσιμότατος από το Τουβαλού, ο οποίος υπηρετεί ως ως Γενικός Κυβερνήτης του Τουβαλού από το 2021 και Πρόεδρος της Εκκλησίας του Τουβαλού από το 2008. Υπό την ιδιότητά του ως Προέδρου της Εκκλησίας, έχει εκπροσωπήσει την εκκλησία σε συνεδριάσεις του Παγκόσμιου Συμβουλίου Εκκλησιών, της Κεντρικής Επιτροπής το 2009 και το 2011.

 Τον Σεπτέμβριο του 2021, ο Φαλάνι διορίστηκε Γενικός Κυβερνήτης από την τότε βασίλισσα Ελισάβετ Β΄. Ως Γενικός Κυβερνήτης, ο Φαλάνι αντιπροσωπεύει τον βασιλεύοντα μονάρχη του Τουβαλού (σήμερα τον Κάρολο Γ΄) στη χώρα, ενεργώντας ως εκ τούτου ουσιαστικά ως αρχηγός του κράτους του Τουβαλού. Ο Φαλάνι υπηρέτησε προηγουμένως ως αναπληρωτής Γενικός Κυβερνήτης στις 14 Αυγούστου 2017 κατά την απουσία του Γενικού Κυβερνήτη, Ιάκομπα Ιταλέλι, τότε. Διορίστηκε ως Μέλος του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (MBE) για τη δημόσια και κοινοτική υπηρεσία στην πρωτοχρονιάτικη απονομή τιμών του 2014. Στις 18 Σεπτεμβρίου 2022, ο Φαλάνι διορίστηκε από τον Κάρολο Γ΄, ως Ιππότης του Μεγαλόσταυρου του Τάγματος των Αγίων Μιχαήλ και Αγίου Γεωργίου.
Νοζάν-συρ-Σεν

Το Νοζάν-συρ-Σεν (γαλλικά: Nogent-sur-Seine) είναι γαλλική κοινότητα, υπονομαρχία του νομού Ωμπ στην περιοχή Γκραντ Εστ, στα βορειοανατολικά της Γαλλίας. Έχει πληθυσμό 5.973 κατοίκους (2016). Οι κάτοικοί του ονομάζονται Νοζανταί (ζ).

 Το Νοζάν-συρ-Σεν βρίσκεται στα βορειοδυτικά του νομού Ωμπ, στη διοικητική περιοχή Γκραντ-Εστ, σε απόσταση 108 χιλιομέτρων (οδικώς) νοτιοανατολικά του Παρισιού και 52 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Τρουά, της πρωτεύουσας του νομού Ωμπ. Είναι μία από τις δύο υπονομαρχίες του νομού Ωμπ, η άλλη είναι το Μπαρ-συρ-Ωμπ, και βρίσκεται στα βορειοδυτικά του νομού. Έχει πληθυσμό 5.973 κατοίκους (2016). Η πόλη διασχίζεται από τον ποταμό Σηκουάνα. Υπάρχουν επίσης δύο κανάλια, τα οποία δημιουργούν δύο νησάκια. Το ένα, το νησί Ολίβ, εκτάσεως 3 εκταρίων, καλύπτεται από δάσος και αποτελεί χώρο αναψυχής και περιπάτου. Το άλλο νησί συνδέεται με τις όχθες με δύο παλιές γέφυρες. Τα νησιά συνδέονται με έναν υπερχειλιστή, ένα μακρύ ταμιευτήρα με πεζογέφυρα. Τα κανάλια δημιουργήθηκαν για την εγκατάσταση των μύλων του Νοζάν, ένα τεράστιο κτίριο που εκτείνεται σε όλο το πλάτος του ποταμού. Η πόλη αναπτύχθηκε κυρίως στην αριστερή όχθη. Εκεί βρίσκεται το ιστορικό, διοικητικό και εμπορικό κέντρο. Στη δεξιά όχθη, μετά από μια μικρή αστική περιοχή βρίσκεται η βιομηχανική περιοχή. Το Νοζάν-συρ-Σεν βρίσκεται περίπου 1,5 ώρα νοτιοανατολικά του Παρισιού στη συμβολή της Καμπανίας, του Μπρι και της Βουργουνδίας. Είναι χτισμένο πάνω στον Σηκουάνα, ένα ποτάμι που επέτρεψε την ανάπτυξή του κατά τη διάρκεια των αιώνων, και είναι πόλη πολιτιστικής κληρονομιάς και ιστορίας. Διάφορα διάσημα πρόσωπα έχουν αφήσει το αποτύπωμά τους στην πόλη: ο Ερρίκος Δ' και η έπαυλη όπου διέμενε, ο Λουδοβίκος ΙΔ' που θαύμασε το όμορφο καμπαναριό της εκκλησίας Σαιν-Λωράν, ο Ναπολέων ο οποίος παρέμεινε εκεί δύο φορές κατά τη διάρκεια της Γαλλικής εκστρατείας, ο Γκυστάβ Φλωμπέρ, ο οποίος πήγαινε τακτικά για να επισκεφτεί συγγενείς του και η δράση του μυθιστορήματος του Η αισθηματική αγωγή διαδραματίζεται εν μέρει στην πόλη, ο γλύπτης Αλφρέ Μπουσέ που το 1902 ίδρυσε ένα μουσείο αρχαιολογίας, ζωγραφικής και γλυπτικής που φέρει το όνομά του, ο Πωλ Κλωντέλ και η αδελφή του Καμίγ που, παιδιά, έζησαν εκεί για 3 χρόνια και το σπίτι τους στεγάζει μουσείο αφιερωμένο στην Καμίγ. Η αστική αρχιτεκτονική των οικημάτων στις όχθες του Σηκουάνα, τα μεσαιωνικά σπίτια, οι μύλοι και η γοητεία των υγροτόπων της κοιλάδας του Σηκουάνα καθιστούν το Νοζάν-συρ-Σεν έναν ευχάριστο τουριστικό προορισμό. Η επίσημη ιστοσελίδα της πόλης (γαλλικά) Η ιστοσελίδα του Γραφείου Τουρισμού Αρχειοθετήθηκε 2019-12-14 στο Wayback Machine. (επιλογή γλώσσας)
Ιγνάτιος Βαφειάδης

Ο Ιγνάτιος Βαφειάδης (Ερεσσός Λέσβου περίπου 1867– 1940), ήταν έλληνας πολιτικός μηχανικός, απόφοιτος του Εθνικού Μετσόβειου Πολυτεχνείου (1892). Εργάστηκε στη Σμύρνη την περίοδο 1900-1922, υλοποιώντας πολλά σημαντικά κτίρια, καθώς και στη Λέσβο. Μετά την Μικρασιατική καταστροφή εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου συνέχισε την επαγγελματική του σταδιοδρομία.

 Ελληνικό Παρθεναγωγείο Σμύρνης Τράπεζα της Ανατολής, Σμύρνη Ανακαίνιση του Χρηματιστηρίου Σμύρνης και μετατροπή του σε Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος Θέατρο της Σμύρνης (περί το 1908) Πανεπιστήμιο της Σμύρνης Ξενοδοχείο Ράδιο Παλλάς, Θέρμες, Λέσβος Κατοικία Λουκά Γούτου, Αρχιτέκτων: Ιγνάτιος Βαφειάδης 1909-1911, Οδός Καβέτσου 18, Μυτιλήνη, Λέσβος Κατοικία του στην οδό Κοδριγκτώνος & Γ΄Σεπτεμβρίου στην Αθήνα Βουκλαρή Ευαγγελία, 2014, Ο κτιριακός τύπος των ξενοδοχείων στον αστικό και περιαστικό χώρο της Μυτιλήνης (1850 - 1930), Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών, Εισαγωγή στην Αρχιτεκτονική Έρευνα-Διάλεξη Σωτηρίου - Δωροβίνη, Ιωάννα, 2001, Η αρχιτεκτονική των κατοικιών της ανώτερης αστικής τάξης της Μυτιλήνης (1850 - 1930), Διδακτορική Διατριβή, Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (ΕΜΠ). Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών
Κωδικοποίηση Χούφμαν

Η κωδικοποίηση Χούφμαν είναι μια μέθοδος συμπίεσης που δημοσιεύτηκε το 1952 από τον Ντέιβιντ Χούφμαν και έμελλε να γίνει πασίγνωστη. Εκδοχές του αλγορίθμου Χούφμαν χρησιμοποιούνται στη μετάδοση αντιγράφων και στις απεικονίσεις εγγράφων. Το πρότυπο JPEG ενσωματώνει την κωδικοποίηση Χούφμαν ως τελικό βήμα στη διαδικασία συμπίεσης εικόνας. Η κωδικοποίηση Χούφμαν αποδεικνύεται βέλτιστη για ένα δεδομένο κείμενο, αν και ο πίνακας κωδικοποίησης πρέπει να μεταδίδεται μαζί με τα δεδομένα.

 Ο αλγόριθμος Χούφμαν παράγει ένα κώδικα βασισμένο στην πιθανότητα εμφάνισης του κάθε συμβόλου σε ένα κείμενο. Σχεδόν σε όλα τα κείμενα, μερικά σύμβολα εμφανίζονται περισσότερες φορές από ότι άλλα. Προκαθορισμένες πιθανότητες εμφάνισης κάθε συμβόλου χρησιμοποιούνται για τη δημιουργία ενός πλήρους δυαδικού δέντρου από τη βάση προς τα επάνω (bottom-up). Αυτός ο τρόπος εγγυάται ότι τα σύμβολα που εμφανίζονται λιγότερο θα έχουν μακρύτερες σειρές δυαδικών ψηφίων. Στο δέντρο τα σύμβολα είναι φύλλα (τερματικοί κόμβοι - terminal nodes), οι διακλαδώσεις σημειώνονται με 0 ή 1 και η δυαδική αναπαράσταση της διαδρομής από τη ρίζα (root) μέχρι το σύμβολο είναι η συμπιεσμένη αναπαράστασή του ως σειρά δυαδικών ψηφίων. Γίνεται καταγραφή συμβόλων και των αντίστοιχων πιθανοτήτων. Δημιουργείται ένας κόμβος (node) για κάθε σύμβολο στον οποίο σημειώνεται η αντίστοιχη πιθανότητα. Ακολουθεί εύρεση των δύο μικρότερων κόμβων οι οποίοι δεν έχουν κόμβο-πατέρα (parent node), και στη συνέχεια δημιουργείται ένας νέος διακλαδιζόμενος κόμβος στον οποίο σημειώνεται το άθροισμα των πιθανοτήτων που έχουν οι δύο κόμβοι-παιδιά (child nodes). Επαναλαμβάνεται το 3ο βήμα μέχρι όλοι οι κόμβοι εκτός από τη ρίζα (root) να έχουν κόμβο-πατέρα. Σημειώνεται με 0 και 1 κάθε ζεύγος ακμών. Η διαδρομή από τη ρίζα ως το δεδομένο φύλλο δείχνει τον κώδικα για το σύμβολο στο συγκεκριμένο φύλλο. Lillian N. Cassel, Richard H. Austing, Computer Networks and Open Systems: An Application Development, Jones & Bartlett Publishers, ISBN 0-7637-1122-5 D. Huffman, A Method for the Construction of Minimum-Redundancy CodesΤο άρθρο προέρχεται από το wiki.teilar.net
Καινίς

Η Αντωνία Καινίς ή Καινίδη, λατιν.: Antonia Caenis ή Cenide, (απεβ. το 74) ήταν πρώην σκλάβα και γραμματέας της Αντωνίας της Νεότερης (μητέρας του Αυτοκράτορα Κλαύδιου). Έγινε η contubernalis (σύντροφος) του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Βεσπασιανού.

 Θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι είχε οικογένεια στην Ίστρια (τώρα στην Κροατία), με βάση ένα ταξίδι που πήγε εκεί (Σουέτ. Ντομ. 12.3). Στη δεκαετία του 30 η Καινίς, πιθανότατα σκλάβα, ήταν σε έναν ανεπίσημο τύπο σχέσης με τον Βεσπασιανό, γνωστό ως contubernium (συντροφιά), πριν από τον γάμο του. Σύμφωνα με τον Σουητώνιο, μετά το τέλος της γυναίκας του Βεσπασιανού, της Φλαβίας Δομιτίλλας, ο Βεσπασιανός και ο Καινίς, τώρα αυτή απελεύθερη, επανέλαβαν τη σχέση τους. Έγινε η "σύζυγός" του σε όλα εκτός από το όνομα, μέχρι το τέλος της το 74 μ.Χ. Είχε μία αξιοσημείωτη μνήμη και σημαντική επιρροή στη διοίκηση του Αυτοκράτορα, πραγματοποιούσε επίσημες επιχειρήσεις εκ μέρους του και προφανώς έκανε πολλά χρήματα από τη θέση της. Ωστόσο δεν την σεβόταν ο γιος τού Βεσπασιανού Δομιτιανός, ο οποίος αρνήθηκε να τη χαιρετά ως μία από την οικογένεια. Η ζωή της Καινίδος και η ιστορία αγάπης της με τον Βεσπασιανό απεικονίζονται στο μυθιστόρημα της Λίντσεϊ Ντέιβις Η πορεία της τιμής. Είναι επίσης ένας χαρακτήρας, που εμφανίζεται τακτικά στη σειρά Βεσπασιανός του Ρόμπερτ Φάμπρι, όπου απεικονίζεται ως η από καιρό χαμένη εγγονή του βασιλιά των Καινίων, μίας επαναστατικής φυλής στη Θράκη. Κατάλογος σκλάβων Κλαυδία Ακτή Γαλερία Λυσιστράτη Μαρκία (ερωμένη του Κόμμοδου)
Δουκαναίικα Αχαΐας

Τα Δουκαναίικα ή Δουκανέικα είναι μικρός ορεινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Συμπολιτείας ως έδρα του ομώνυμου πρώην δημοτικού διαμερίσματος. Στην ομώνυμη τέως κοινότητα ανήκει και ο οικισμός των Άνω Δουκαναίικων. Βρίσκεται κτισμένος σε υψόμετρο περίπου 349 μέτρων και βρίσκεται νοτιοδυτικά του Αιγίου.

 Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Υπήρξε ένα από τα λεγόμενα «Τσετσεβοχώρια». Οι κάτοικοι ασχολούνται με την καλλιέργεια κορινθιακής σταφίδας και ελαιώνων για παραγωγή ελαιολάδου. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Δοκαναίικα. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δουκαναίικων Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Δουκαναίικων Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/07/2018.