Μαρία της Γαλλίας (ποιήτρια)

Η Μαρία της Γαλλίας (γαλλικά: Marie de France) ήταν συγγραφέας και ποιήτρια του Μεσαίωνα, που έζησε τον 12ο αιώνα (1160-1210). Το έργο της σχετίζεται με τη αυλική λογοτεχνία. Δεν έχουμε σχεδόν καμία πληροφορία για τη ζωή της. Είναι συγγραφέας τριών έργων: μια συλλογή μύθων, μια θρησκευτική αφήγηση και μια σειρά από ποιήματα, σύντομες ιστορίες σε στίχους.Οι στίχοι της είχαν μεγάλη απήχηση και επηρέασαν την εξέλιξη της ιπποτικής-ηρωικής λογοτεχνίας.

 Η Μαρία είναι η πρώτη γνωστή γυναίκα συγγραφέας της γαλλικής λογοτεχνίας, αλλά δεν υπάρχει καμία πληροφορία για τη ζωή της, εκτός από την δική της δήλωση "Marie ai nun, si suis de France" (= το όνομα μου είναι η Μαρία και είμαι από τη Γαλλία), από την οποία συνάγεται ότι γεννήθηκε στο Παρίσι. Ήταν μια γυναίκα που, σε κάθε περίπτωση, είχε μεγάλη μόρφωση και ήξερε λατινικά. Κρίνοντας από την βαθιά της παιδεία, σίγουρα προέρχονταν από τους υψηλότερους κύκλους της κοινωνίας. Πολλές υποθέσεις έχουν γίνει για την ταυτότητά της, διάφορες θεωρίες την εμφανίζουν ως παράνομη κόρη του Γοδεφρείδου Ε΄ του Ανζού, γενάρχη της δυναστείας των Πλανταγενετών, οπότε και αδελφή του Ερρίκου Β΄ της Αγγλίας, ή ότι ήταν η Μαρία Μπέκετ, αδελφή του Αρχιεπισκόπου Τόμας Μπέκετ, που γεννήθηκε μεταξύ 1125 και 1130. . Η Μαρία της Γαλλίας έγραψε τα έργα της στην αγγλονορμανδική γλώσσα, επειδή το κοινό της ήταν η αγγλική αυλή, στο περιβάλλον της οποίας προφανώς έζησε. Στην Αγγλία, η αγγλονορμανδική ήταν σε μεγάλο βαθμό η γλώσσα του βασιλικού περιβάλλοντος και των ανώτερων κοινωνικών στρωμάτων από την εποχή του Γουλιέλμου του Κατακτητή μέχρι το τέλος του Εκατονταετούς πολέμου. Η Μαρία της Γαλλίας έγραψε τρία μεγάλα έργα, όλα στην αγγλονορμανδική γλώσσα που ομιλούνταν στη Νορμανδία, αλλά και στη Μεγάλη Βρετανία, που είχε κατακτηθεί από τους Νορμανδούς το 1066: μια συλλογή 103 μύθων, που ονομάζονται επίσης Iσοπέ, εμπνευσμένη από τους αρχαίους μύθους (ειδικά τους μύθους του Αισώπου). Αυτοί οι μύθοι έχουν ηθικοπλαστικό περιεχόμενο. ένα θρησκευτικό βιβλίο, Το Καθαρτήριο του Αγίου Πατρικίου, το οποίο περιγράφει ένα ταξίδι στον κόσμο μετά το θάνατο, όπως τον φαντάζονται οι Χριστιανοί. δώδεκα σύντομες ιστορίες σε στίχους (lais) που εμπνέονται από λαϊκές ιστορίες της Βρετάνης. Χρονολογούνται από τα τέλη του 12ου αιώνα, μεταξύ 1164 και 1170, και γράφηκαν για έναν noble reis, δηλαδή έναν «ευγενή βασιλιά», ίσως τον βασιλιά της Αγγλίας, τον Ερρίκο Β΄. Αναφέρονται σε ιππότες και ευγενείς κυρίες και το θέμα τους είναι περισσότερο ο έρωτας παρά ο πόλεμος. Σε μία από αυτές τις έμμετρες ιστορίες, αναφέρεται στη σύζυγο ενός ζηλότυπου άρχοντα, η οποία, κλειδωμένη σε έναν πύργο ερωτεύεται έναν ιππότη, ο οποίος εμφανίζεται στο παράθυρό της με τη μορφή πουλιού. Όταν αποκαλύφθηκε το μυστικό ο ιππότης-εραστής πέθανε, παγιδευμένος από τον σύζυγο. Αυτή η ιστορία υιοθετήθηκε αργότερα από μία συγγραφέα του 17ου αιώνα, την Μαρί-Κατρίν ντ' Ωλνουά, στον μύθο της Το Μπλε πουλί. Την εποχή που η Μαρία της Γαλλίας έγραψε, παρουσιάστηκε ένα είδος Αναγέννησης στη λογοτεχνία, πριν από τη μεγάλη Αναγέννηση που έλαβε χώρα από τον 14ο έως τον 16ο αιώνα. Οι συγγραφείς προσπάθησαν να προσαρμόσουν τα κείμενα των Ελλήνων και των Ρωμαίων της Αρχαιότητας, αλλά ενδιαφέρθηκαν επίσης για τη λαογραφία των Κελτών και των αρχαίων λαών της Ευρώπης. Πολλοί συγγραφείς, όπως η Μαρία της Γαλλίας, απελευθερώθηκαν από την επιρροή της επίσημης θρησκείας: μίλησαν για τον έρωτα, τη δύναμη των γυναικών, τις νεράιδες: είναι οι τροβαδούροι που δημιούργησαν την αυλική λογοτεχνία. Το έργο της Μαρίας της Γαλλίας Αρχειοθετήθηκε 2021-01-25 στο Wayback Machine. (γαλλικά)