IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ευρύτερες αστικές περιοχές

Η Eurostat, η στατιστική υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχει δημιουργήσει την έννοια των Ευρύτερων αστικών περιοχών (αγγλικά: Larger Urban Zones - LUZ), σε μια προσπάθεια εναρμόνισης των ορισμών της αστικοποίησης στην Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά και σε χώρες εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι ορισμοί αυτοί συμφωνήθηκαν μεταξύ της Eurostat και των εθνικών στατιστικών υπηρεσιών των διαφόρων χωρών - μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με την ευκαιρία της διεξαγωγής του προγράμματος Αστικός Έλεγχος (Urban Audit) της Ευρωπαϊκής Επιτροπής το 2004. Αυτό το πρόγραμμα έχει επικριθεί για ανεπαρκή εναρμόνιση των στοιχείων, που εξακολουθούν να συλλέγονται από τις εθνικές κυβερνήσεις στο πλαίσιο των τοπικών διοικητικών μονάδων, με αποτέλεσμα μερικές φορές να καθίσταται δύσκολη η σύγκριση των αστικών περιοχών από χώρα σε χώρα. Το 2006, περίπου το ένα τρίτο των ορισμών LUZ άλλαξαν, βελτιώνοντας έτσι σημαντικά τη δυνατότητα σύγκρισης των ορισμών LUZ σε διάφορες χώρες. Στον τελευταίο γύρο του αστικού ελέγχου προστέθηκαν επίσης πόλεις από τις υποψήφιες χώρες και από τις χώρες που ανήκουν στη Ζώνη Ελευθέρων Συναλλαγών.

 Με αυτόν τον όρο εκφράζεται η έννοια μιας ακόμη πιο διευρυμένης περιοχής του πολεοδομικού συγκροτήματος (μητροπολιτικής περιοχής) μίας πόλης, δηλαδή όχι μόνο η περιοχή μέσα στα 'όρια' της πόλης (ο δήμος Αθηναίων στην περίπτωση της Αθήνας). Ο κατάλογος που ακολουθεί δείχνει το μέγεθος του πληθυσμού των πόλεων στην Ευρωπαϊκή Ένωση καθώς και τις υποψήφιες χώρες και μη κοινοτικές χώρες της ΕΖΕΣ. Η λίστα περιορίζεται σε αυτές τις πόλεις των οποίων οι Ευρύτερες αστικές περιοχές έχουν πληθυσμό τουλάχιστον 0,5 εκατομμύρια ανθρώπους. Ο κατάλογος που ακολουθεί περιλαμβάνει τις πόλεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τις συνδεδεμένες χώρες που συμμετείχαν στον τρίτο γύρο του προγράμματος Αστικός Έλεγχος. Οι πόλεις κατατάσσονται με βάση τον πληθυσμό του LUZ. Τα δεδομένα που χρησιμοποιούνται είναι από το 2006 Urban Audit III, η οποία χρησιμοποιεί στοιχεία που συγκεντρώθηκαν για το 2004. Παρά το γεγονός ότι στον τελευταίο γύρο του Αστικού Ελέγχου προστέθηκαν και πόλεις από τις χώρες της ΕΖΕΣ (Ισλανδία, Λίχτενσταϊν, Νορβηγία και Ελβετία) και από τις υποψήφιες για ένταξη χώρες, η μόνη υποψήφια χώρα για την οποία υπάρχουν δεδομένα είναι η Τουρκία. Μεγαλύτερες σε πληθυσμό πόλεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης Μεγαλύτερα σε πληθυσμό αστικά κέντρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Rise Up (τραγούδι, Freaky Fortune)

Το Rise Up (ελληνικά: Ξεσηκώσου) είναι το τραγούδι το οποίο εκπρoσώπησε την Ελλάδα στον ευρωπαϊκό διαγωνισμό τραγουδιού της Γιουροβίζιον το 2014 στη Δανία. Στον ελληνικό τελικό της Eurovision, το τραγούδι βγήκε πρώτο με ποσοστό 48%. Βγήκε στην 20η θέση στον Τελικό στις 10 Μαίου.

 Το τραγούδι έλαβε ανάμικτες με θετικές κριτικές. Ο Carl Greenwood της Daily Mirror, έδωσε στο τραγούδι 1 αστέρι στα 5 και είπε, "Το Rise Up είναι το είδος του τραγουδιού που κολλάει στο μυαλό σου". Ο Jess Denham του The Independent είπε ότι το "Rise Up" έχει μια συγκεκριμένη ατμόσφαιρα διακοπών, ακριβώς στην ώρα του για την έναρξη του καλοκαιριού". Στις 11 Μαρτίου 2014, οι Freaky Fortune και ο RiskyKidd συμμετέχουν στον ελληνικό εθνικό τελικό του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision 2014. Ερμηνεύσαν το τραγούδι δεύτεροι στον ελληνικό τελικό σε σειρά εμφάνισης. Στο τέλος, το τραγούδι κερδίζει το 36,83% των ψήφων και έγινε η ελληνική συμμετοχή στην Eurovision 2014. Στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το τραγούδι εμφανίστηκε στη 13η θέση στο δεύτερο ημιτελικό στις 8 Μαΐου 2014. Προκρίθηκε από το δεύτερο ημιτελικό και αγωνίστηκε στον τελικό στις 10 Μαΐου 2014. Στον τελικό στο τέλος της ψηφοφορίας, έλαβε 35 ψήφους, τερματίζοντας στην 20η θέση σε ένα πεδίο 26 τραγουδιών. Ήταν, μαζί με το 1998, η χειρότερη θέση για την Ελλάδα. Φωνητικά - Νικόλας Ραπτάκης και Σέϊν Σούλερ Στίχοι - Νικόλας Ραπτάκης, Θεόφιλος Πουζμπούρης και Σέϊν Σούλερ Σύνθεση - Νικόλας Ραπτάκης και Θεόφιλος Πουζμπούρης Συμμετοχή της Ελλάδας στη Eurovision Κανάλι Youtube, MAD TV Ελλάδας, Επίσημο (Βίντεο Youtube)
Πάπας Αδεοδάτος Α΄

Ο Πάπας Αδεοδάτος Α΄ (Papa Adeodato I, 570 - 8 Νοεμβρίου 618), αποκαλούμενος επίσης Θεόδοτος (Deusdedit), ήταν Πάπας από τις 19 Οκτωβρίου του 615 μέχρι τον θάνατό του το 618. Μερικές φορές ο Πάπας Αδεοδάτος Β΄ ονομάζεται Adeodatus (χωρίς σειρά) καθώς ο Αδεοδάτος Α΄ είναι γνωστός μερικές φορές ως Πάπας Θεόδοτος (Deusdedit). Η μνήμη του εορτάζεται στις 8 Νοεμβρίου.

 Γεννήθηκε στη Ρώμη και ήταν γιος ενός υποδιακόνου. Σύμφωνα με την παράδοση υπήρξε ο πρώτος Πάπας που έκανε χρήση των σφραγίδων (bullae, μετέπειτα παπικές βούλες) στα παπικά έγγραφα. Αποτελεί τον πρώτο ιερέα που εξελέγη Πάπας από την εποχή του Ιωάννη Β΄ το 533. Ήταν ιερέας επί 40 χρόνια προτού γίνει Ποντίφικας και εκπροσωπεί το δεύτερο κύμα της αμφισβήτησης κυριαρχίας των Γρηγοριανών, με πρώτο κύμα εκείνο των Σαβινιανών. Έχρισε περί τους 14 ιερείς και αυτές ήταν οι πρώτες τέτοιες ενέργειες από την εποχή του Ποντιφικάτου του αγίου Γρηγορίου. Εξελέγη Πάπας στις 13 Νοεμβρίου του 615 και διακρίθηκε για το ζήλο του και τη φιλανθρωπική του δραστηριότητα. Ενθάρρυνε και υποστήριξε τον κλήρο, ο οποίος ήταν γενικά φτωχός λόγω των πολιτικών ταραχών της εποχής. Είναι χαρακτηριστικό, ότι απέδωσε στους κληρικούς τα εκκλησιαστικά προνόμια που τους είχαν αφαιρέσει οι προκάτοχοι του για να τα παραχωρήσουν στους μοναχούς. Παραδειγματικές ήταν οι προσπάθειες που κατέβαλε ο ίδιος για την ανακούφιση των ανθρώπων όταν συνέβη ένας μεγάλος σεισμός και μια επιδημία λέπρας. Σήμερα σώζεται μία «βούλα» από την εποχή του Ποντιφικάτου του, με τον Καλό Ποιμένα εν μέσω προβάτων και στο κάτω μέρος τα γράμματα Α και Ω στην εμπρόσθια όψη και με την επιγραφή στη λατινική γλώσσα: Deusdedit Papæ στην πίσω όψη. Μετά το θάνατό του, που συνέβη στις 8 Νοεμβρίου του 618, τον διαδέχθηκε στο παπικό αξίωμα ο Βονιφάτιος Ε΄. Στοιχεία για τον πάπα Αδεοδάτο (Θεόδοτο) στην Καθολική Εγκυκλοπαίδεια (1913).
Μαυρίκιος του Παλατινάτου

Ο Μαυρίκος (γερμ.: Moritz von der Pfalz, 6 Ιανουαρίου 1621 - Σεπτέμβριος 1652) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ πολέμησε στον Αγγλικό Εμφύλιο Πόλεμο ακολουθώντας τον διάσημο αδελφό του Ρούπρεχτ στρατηγό και ναύαρχο.

 Γεννήθηκε στο κάστρο Κεστρίν του Βρανδεμβούργου και ήταν ο τρίτος (επιζών) γιος του Φρειδερίκου Ε΄ εκλέκτορα του Παλατινάτου και της Ελισάβετ Στιούαρτ, κόρης του Ιακώβου Α΄ της Αγγλίας. Ακολούθησε τον δευτερότοκο αδελφό του Ρούπρεχτ και πήραν το μέρος του θείου τους Καρόλου Α΄ της Αγγλίας. Υπό τον θείο του πήρε μέρος με το Ιππικό στη μάχη της γέφυρας Πόβικ, όπου πληγώθηκε και στη μάχη του Έντγκεχιλ. Διοίκησε το στρατό στο Γκλώστερσαϊρ εναντίον του σερ Γουίλιαμ Βάλλερ σε μερικές μάχες το 1643, όπως η νίκη του Πεδίου Ριπλ, με αποκορύφωμα τη νίκη των Βασιλοφρόνων στη μάχη του Ράουνγουεϊ Ντάουν. Ανέλαβε τη διοίκηση του στρατού στην Κορνουάλη και αγωνίστηκε στα νοτιο-δυτικά για το υπόλοιπο του έτους. Το 1644 πολιορκούσε το Λυμ Ρέγκις, αλλά αναγκάστηκε να αφήσει την πολιορκία, πράγμα που μείωσε τη φήμη του. Πολέμησε ως υπαξιωματικός στη μάχη του Λόστβιτιελ, στη Δεύτερη μάχη του Νιούμπουρυ και υπό τον Ρούπρεχτ στη μάχη του Νάζεμπυ. Προσπάθησε να υπερασπιστεί στον Κάρολο Α΄ την παράδοση στο Μπρίστολ του Ρούπρεχτ. Αν και ανεπιτυχής, δεν μοιράστηκε τη δυσαρέσκεια προς τον αδελφό του. Το 1646 αυτοεξορίστηκε με τον Ρούπρεχτ και υπηρέτησε το Γαλλικό στρατό στη Φλάνδρα. Το 1648 ακολούθησε πάλι τον αδελφό του και έγινε υποναύαρχος του Στόλου αυτού. Το 1649, στην εξορία, χρίστηκε ιππότης του Τάγματος της Περικνημίδας. Το 1652 ταξίδευε για τις Δυτικές Ινδίες, αλλά στις Παρθένες νήσους ένας τυφώνας βύθισε τη ναυαρχίδα του "HMS Δυσπιστία" με το πλήρωμά της. English Civil War
Τζουλιάνο των Μεδίκων

Να μην συγχέεται με τον ανιψιό του Τζουλιάνο δούκα του Νεμούρ.Ο Τζουλιάνο Α΄ (ιταλ.: Giuliano de' Medici, 28 Οκτωβρίου 1453 - 26 Απριλίου 1478) από τον Οίκο των Μεδίκων, ήταν συγκυβερνήτης, μαζί με τον αδελφό του Λαυρέντιο Α΄ τον Μεγαλοπρεπή, της Φλωρεντίας και προστάτης των Τεχνών.

 Γεννήθηκε στη Φλωρεντία και ήταν δευτερότοκος γιος του Πέτρου Α΄ του Ποδάγρα κυβερνήτη της Φλωρεντίας και της Λουκρητίας Τορναμπουόνι. Τον αποκαλούσαν και Τζουλιάνο του Πέτρου (Giuliano di Pietro). Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Λαυρέντιος Α΄ ο Μεγαλοπρεπής . Το 1469 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος αδελφός του, με τον Τζουλιάνο συγκυβερνήτη. Όπως και ο Λαυρέντιος Α΄, ο Τζουλιάνο Α΄ ήταν προστάτης των Τεχνών στην περίοδο της Αναγέννησης. Ήταν αθλητικός και όμορφος. Το 1478 οι αντίπαλοι των Μεδίκων οργάνωσαν τη Συνωμοσία των Πάτσι και στις 26 Απριλίου επιτέθηκαν στους δύο αδελφούς, στον καθεδρικό ναό Σάντα Μαρία ντελ Φιόρε της Φλωρεντίας. Ο Λαυρέντιος Α΄ τραυματίστηκε μόνο, αλλά ο Τζουλιάνο, μετά από ένα χτύπημα στο κεφάλι με σπαθί και 19 μαχαιριές, απεβίωσε. Ήταν μόνο 25 ετών. Μετά από τέσσερις ημέρες τάφηκε στον τάφο του πατέρα του, στη βασιλική του Σαν Λορέντζο. Αργότερα μεταφέρθηκε σε ένα ταφικό μνημείο στο ταφικό παρεκκλήσιο των Μεδίκων, στο οποίο τοποθετήθηκε το άγαλμα της Παρθένου με το Βρέφος, του Μιχαήλ Αγγέλου.Ο λόγιος Άντζελο Πολιτσιάνο έγραψε δύο έργα για τον Τζουλιάνο. Στο πρώτο, στο έργο Για την κονταρομαχία τού Τζουλιάνο απαθανατίζεται η κονταρομαχία τού 1475, που νίκησε ο Τζουλιάνο και η αγάπη του για την Σιμονέτα, σύζυγο του Βεσπούτσι, που εθεωρείτο η μεγαλύτερη καλλονή της εποχής της. Το έργο έμεινε ημιτελές. Στο δεύτερο έργο Σχόλιο για τη Συνωμοσία (1478) αναφέρεται στους ανθρώπους της συνωμοσίας και τα συμβάντα της ημέρας που δολοφονήθηκε ο Τζουλιάνο. Θα νυμφευόταν την Σεμιραμέντε Απιάνι, κόρη του Ιάκοπο Δ΄ κυρίου του Πιομπίνο, αλλά δεν πρόλαβε.Από την ερωμένη του Φιορέτα Γκορίνι είχε ένα φυσικό τέκνο: (νόθος) (Τζούλιο) 1478-1534, μετέπειτα πάπας Κλήμης Ζ΄ (1523-34).
Φιλίπ Μπριντέλ

Ο Φιλίπ Σιρίς Μπριντέλ (Philippe-Sirice Bridel ή Philippe Cyriaque Bridel, 20 Νοεμβρίου 1757 - 20 Μαΐου 1845), γνωστός και ως Πρωθιερέας Μπριντέλ (Doyen Bridel), ήταν Γαλλόφωνος Ελβετός συγγραφέας, άνθρωπος των γραμμάτων, υποστηρικτής της ελβετικής λαογραφίας και δραστηριοποιήθηκε κατά την διάρκεια της ανάπτυξη της ελβετικής εθνικής ταυτότητας. Βοήθησε να φέρει κοντά τους Γαλλόφωνους και Γερμανόφωνους Ελβετούς στην λογοτεχνία, την επιστήμη και κυρίως την πολιτική. Τον απασχόλησαν θέματα λογοτεχνικά, γλωσσολογικά, φυσιογνωστικά και η Ελβετική ιστορία.

 Γεννήθηκε στις 20 Νοεμβρίου1757, στο Begnins στην περιοχή της Νιόν στο καντόνι του Βω της Ελβετίας. Υπηρέτησε ως πάστορας στη Βασιλεία, στο Σατώ ντ' Εξ (Château-d'Oex) και στο Μοντρέ. Το 1782 αρχίζει να γράφει ποιήματα παρουσιάζοντας τα "Ελβετικά ποιήματα" και θεωρείται ο πρώτος Βάλδιος (γαλλ. Vaudois) ποιητής, αν και η ποιητική του προσφορά δεν ήταν τόσο σημαντική. Πολύ σημαντική ήταν η εργασία του σχετικά με την ιστορία και τη γλωσσολογία της Ελβετίας, ειδικά για το γλωσσάρι της μη επίσημης διαλέκτου της γαλλόφωνης Ελβετίας ("Glossaire du patois de la Suisse romande"/“Glossary of the Patois of French Switzerland”), που δημοσιεύτηκε, μετά τον θάνατό του, το 1866.Πέθανε στις 20 Μαΐου1845 στο Μοντρέ στο καντόνι του Βω της Ελβετίας.Ο ελβετικός λογοτεχνικός πατριωτισμός που ενέπνευσε, επηρέασε τον ποιητή Juste Olivier (1807-76), ο οποίος εκτώς των άλλων, έγραψε το 1825 ένα ποίημα για τον Μάρκο Μπότσαρη. Étrennes helvétiennes (1783–87; “Helvetic Gifts”) Conservateur suisse (1813–31; “Swiss Conservator”)
Καστόρειο Λακωνίας

Το Καστόρειο (παλαια ονομασία: Καστανιά) είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Λακωνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Καστορείου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Πελλάνας, του Δήμου Σπάρτης. Από το 1999 μέχρι το 2010, ήταν η έδρα του Δήμου Πελλάνας.

 Το Καστόρειο βρίσκεται σε υψόμετρο 485 μέτρων και έχει πληθυσμό 466 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Μέχρι το 1921, ονομαζόταν Καστανιά. Ο πληθυσμός του Καστορείου υπήρξε αυξητικός απο το 1861 μέχρι και το 1940 (το 1889 και την περίοδο 1907 - 1920 υπήρξε ελαφρά μείωση) αλλά έκτοτε έχει συρρικνωθεί σημαντικά. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές οικισμών Λακωνίας - Καστόρειο, Καστανιά (εξωτερικός σύνδεσμος) Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμων και Κοινοτήτων Λακωνίας - Κοινότητα Καστορείου, Κοινότητα Καστανιάς, Δήμος Καστορίου (εξωτερικός σύνδεσμος) Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμων Λακωνίας - Δήμος Πελλάνας (εξωτερικός σύνδεσμος) Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμων Λακωνίας - Δήμος Σπάρτης, Δήμος Σπαρτιατών (εξωτερικός σύνδεσμος) Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Κοινοτικές Εκλογές - Κοινότητα Καστορείου Λακωνίας (εξωτερικός σύνδεσμος) Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Δημοτικές Εκλογές - Δήμος Πελλάνας Λακωνίας (εξωτερικός σύνδεσμος) Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Δημοτικές Εκλογές - Δήμος Σπαρτιατών Λακωνίας (εξωτερικός σύνδεσμος) Το Καστόρι σήμερα (Καστόρι Λακωνίας) Καστόρι - Καστόρειο - Λακωνίας | Kastori - Kastoreio - Lakonias (facebook) Καστόρειο Λακωνίας (The Hiking Experience) Καστόρι, Πόλεις και χωριά της Λακωνίας Αρχειοθετήθηκε 2021-06-19 στο Wayback Machine. (lakonia mobi)
Φρειδερίκη Αυγούστα Σοφία του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ

Η Φρειδερίκη Αυγούστα Σοφία του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ (Friederike Auguste Sophie von Anhalt-Bernburg, 28 Αυγούστου 1744 - 12 Απριλίου 1827) ήταν κόρη του Βίκτωρα Φρειδερίκου του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ.

 Γεννήθηκε στις 28 Αυγούστου 1744 στο Μπέρνμπουργκ και ήταν το τέταρτο παιδί και τρίτη κόρη του Βίκτωρα Φρειδερίκου του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ και της δεύτερης συζύγου του Αλβερτίνας των Χοεντσόλλερν, κόρης του Αλβέρτου Φρειδερίκου του Βρανδεμβούργου-Σβετ. Στις 22 Μαΐου 1764 παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Αύγουστο του Άνχαλτ-Τσερμπστ στο Μπάλενστετ. Το ζευγάρι δεν απέκτησε απογόνους. Απεβίωσε στις 12 Απριλίου 1827 στο Κόσβιχ σε ηλικία 82 ετών. Fissen, Karl: Das alte Jever. Jever 1981. Ders.: 1000 Jahre Jever, 400 Jahre Stadt. Teil 2. Jever 1936. Jenny, Hans A.: Basler Anekdoten. Basel 1990. Meier, Eugen A.: Freud und Leid (2. Band). Basel 1983. Schmidt, Johann Heinrich: Trauerrede am Sarge der weiland Durchlauchtigsten verwittw. Frau Fürstin von Anhalt-Zerbst, geb. Fürstin von Anhalt-Bernburg. Wittenberg 1827. Werner, Ernst: Geschichte der Stadt Coswig/Anhalt. Coswig 1929. Ysker, Kriemhild: Das Leben der Fürstin Friederike Auguste Sophie von Anhalt-Zerbst, geborene Prinzessin von Anhalt-Bernburg (1744-1827). In: Der Historien-Kalender auf das Jahr 1996 (159/1995), S. 52-69.
Γωνιακή χειλίτιδα

Η γωνιακή χειλίτιδα (ή όπως αλλιώς ονομάζεται γωνιακή στοματίτιδα) είναι μία φλεγμονώδης αλλοίωση στη γωνία των χειλιών που συχνά είναι αμφοτερόπλευρη. Φαίνονται σχισμές στο δέρμα και στα χείλη που σε σοβαρές περιπτώσεις μπορεί να αιμορραγούν και να δημιουργηθούν έλκη με εφελκίδες.

 Αν και οι πληγές μπορούν να επιμολυνθούν με τον μύκητα Candida albicans, ή άλλους παθογόνους οργανισμούς, μελέτες έχουν δείξει ότι η αρχική έναρξη της γωνιακής χειλίτιδας οφείλεται σε διατροφικές ανεπάρκειες, κυρίως ριβοφλαβίνη (βιταμίνη Β2), ανεπάρκεια σιδήρου και ανεπάρκεια ψευδαργύρου που μπορεί να οφείλονται είτε σε μη επαρκή διαιτιτική πρόσληψη της ουσίας ή σε άλλες παθολογικές καταστάσεις (π.χ. κοιλιοκάκη). Η γωνιακή χειλίτιδα μπορεί να είναι μέρος και άλλων συμπτωμάτων όπως η δυσφαγία, η σιδηροπενική αναιμία και η γλωσσίτιδα στο σύνδρομο Πλάμερ-Βίνσον. Επίσης ηλικιωμένοι που χάνουν τα δόντια τους μπορεί να αναπτύξουν γωνιακή χειλίτιδα επειδή κλείνει το στόμα σε μεγαλύτερο βαθμό. Επίσης μπορεί να είναι αποτέλεσμα χαμηλής θερμοκρασίας περιβάλλοντος (όπως την περίοδο του χειμώνα). Η γωνιακή χειλίτιδα μπορεί να προκληθεί από μικρόβια αλλά οι πιο συχνοί παθογόνοι είναι οι μύκητες. Επίσης μπορεί να προκληθεί από φαρμακευτικές ουσίες που προκαλούν ξήρανση του δέρματος, όπως και σε πρωτοπαθή υπερβιταμίνωση Α. Η θεραπεία ποικίλει ανάλογα με τα αίτια. Σε ελάσσονες περιπτώσεις που οφείλονται σε βακτηριακή μόλυνση, γίνεται χρήση τοπικού αντιβιωτικού στην περιοχή για μερικές ημέρες. Ελάσσονες περιπτώσεις που οφείλονται σε μυκητιασιακή μόλυνση αντιμετωπίζονται με αντιμυκητιασικές αλοιφές. Οι περιπτώσεις που οφείλονται σε σύνδρομα δυσαπορρόφησης ή σε διατροφικές ανεπάρκειες αντιμετωπίζονται με τη χορήγηση της ουσίας που βρίσκεται σε έλλειψη, όπως ενέσεις βιταμίνης Β12 ή πρόσληψη σιδήρου.
O jardim

Το "O jardim" (Ελληνικά: Ο κήπος) είναι ένα τραγούδι ερμηνευμένο από την Πορτογαλέζα τραγουδίστρια Κλαούντια Πασκοάλ και γραμμένο από την Isaura. Είναι η Πορτογαλική συμμετοχή για τη Eurovision 2018.

 Η Isaura ανακοινώθηκε ως συμμετέχων τραγουδοποιός στο Festival da Canção 2018, η εθνική επιλογή της Πορτογαλίας για τη Eurovision 2018, στις 27 Σεπτεμβρίου 2017. Στις 18 Ιανουαρίου 2018, η Κλαούντια Πασκοάλ ανακοινώθηκε ότι θα ερμηνεύσει το τραγούδι, με τίτλο "O jardim". Η Πασκοάλ συμμετείχεστον δεύτερο ημιτελικό, τερματίζοντας δεύτερη με 20 βαθμούς, αφού τερμάτισε δεύτερη και στους βαθμούς της επιτροπής και στους βαθμούς του κοινού. Στον τελικό της 4ης Μαρτίου, τερμάτισε δεύτερη στη βαθμολογία της επιτροπής και κέρδισε τη βαθμολογία του κοινού, τερματίζοντας έτσι πρώτη με 22 βαθμούς, καταφέρνοντας να εκπροσωπήσει την Πορτογαλία στη Eurovision 2018.Αφού η Πορτογαλία ήταν η οικοδέσποινα χώρα, το τραγούδι προκρίθηκε αυτόματα στον τελικό, που διεξήχθη στις 12 Μαΐου 2018 στη Λισαβόνα.. Το τραγούδι τελικά κατέλαβε την τελευταία θέση στην Eurovision 2018 με 39 βαθμούς στο σύνολο.
Αγιά Κεπίρ

Η Αγιά Κεπίρ είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Agia». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2018.
Τζων Κόλιερ

Ο Τζων Κόλιερ (John Collier, 27 Ιανουαρίου 1850 – 11 Απριλίου 1934) ήταν Άγγλος ζωγράφος και συγγραφέας. Συγκαταλέγεται στην ομάδα των Άγγλων Προραφαηλιτών ζωγράφων και θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους πορτρετίστες της εποχής του. Άρχισε να σπουδάζει ζωγραφική στην Ακαδημία του Μονάχου σε ηλικία 25 ετών.

 Ο Κόλιερ προερχόταν από εύπορη και αριστοκρατική οικογένεια. Ο παππούς και ο πατέρας του ήταν βουλευτές στο Αγγλικό Κοινοβούλιο. Παντρεύτηκε δυο φορές τις κόρες του Τόμας Χένρυ Χάξλεϋ (Thomas Henry Huxley, 1825 – 1895), διάσημου βιολόγου και ένθερμου υποστηρικτή των θεωριών του Δαρβίνου. Πρώτη του γυναίκα (1879) ήταν η Μάριαν Χάξλεϋ (Marian Huxley), που ήταν και αυτή ζωγράφος και η οποία πέθανε το 1887. Δυο χρόνια αργότερα, το 1889, ο Κόλιερ παντρεύτηκε τη νεότερη αδελφή της Έθελ Χάξλεϋ (Ethel Huxley). Σύμφωνα όμως με την αγγλική νομοθεσία της εποχής, ένας τέτοιος γάμος ήταν απαγορευμένος στην Αγγλία και η γαμήλια τελετή τελέστηκε στη Νορβηγία. Πέρα από τους «προραφαηλιτικούς» πίνακές του, ο Κόλιερ ήταν και διάσημος προσωπογράφος της εποχής του. Φιλοτέχνησε δεκάδες πορτρέτα διασημοτήτων, τα περισσότερα από τα οποία βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη Προσωπογραφιών και την Πινακοθήκη Τέητ του Λονδίνου. Ανάμεσα στα πιο σπουδαία πορτρέτα του περιλαμβάνονται: του μετέπειτα βασιλιά της Αγγλίας Γεωργίου Ε΄, (1901), του Κάρολου Δαρβίνου (1882), του ζωγράφου Λώρενς Άλμα-Τάντεμα (1884), του συγγραφέα Ράντγιαρντ Κίπλινγκ (1891), της ηθοποιού Έλεν Τέρυ (1904), του στρατάρχη Λόρδου Κίτσενερ του Χαρτούμ (1911), κ. ά. Μια αυτοπροσωπογραφία του (1907) υπάρχει στην Πινακοθήκη Ουφίτσι (Uffizi) της Φλωρεντίας. Στο μεγάλο κατάλογο των έργων του, μια επιλογή των πιο γνωστών και περισσότερο αξιόλογων από αυτά περιλαμβάνει: «Η Κλυταιμνήστρα μετά το φόνο» (1882), « Η ιέρεια του Βάκχου» (1885 – 89), «Ιέρεια των Δελφών» (1891), «Ένα κρασί με τον Καίσαρα Βοργία» (1893, Μουσείο και Πινακοθήκη Ίπσουιτς, Αγγλία), «Λαίδη Χαλέ» (1895), «Λαίδη Γκοντίβα» (περ. 1898, Herbert Art Gallery and Museum, Κόβεντρυ, Αγγλία), που θεωρείται το αριστούργημά του, « Ο Τανχώυζερ στην Αυλή της Αφροδίτης» (1901), «Η πανούκλα» (1902), «Καταδίκη σε θάνατο» (1908), «Κυρία Χάξλεϋ» (1927 – 28, Πινακοθήκη Τέιτ, Λονδίνο), «Πορτρέτο της κόρης του καλλιτέχνη» (1929), «Ο θάνατος της Κλεοπάτρας» (Πινακοθήκη Όλνταμ, Αγγλία) και πολλά άλλα. Επιλογή έργων Τζων Κόλιερ στο Find A Grave (Αγγλικά) Τζων Κόλιερ στο Art Renewal Center (Αγγλικά)
Ενκάμ

Το Ενκάμ (καταλανικά: Encamp) είναι πόλη της Ανδόρρας, καθώς και μία από τις ενορίες της χώρας, που τοποθετείται στις όχθες του ποταμού Βαλίρα ντ΄ Οριέν. Άλλοι οικισμοί της ενορίας περιλαμβάνουν τη Βίλα, το Ελ Πας ντε λα Κάζα, το Γκράου Ροτς, το Ελ Τρεμάτ, τη Λα Μοσκέρα και τη Λες Μπονς. Το 2004 είχε πληθυσμό περίπου 11.800 κατοίκων. Η πόλη βρίσκεται γύρω στα 1.238 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, ενώ το ψηλότερο βουνό της ενορίας είναι το Πικ ντελς Πεσόνς (2.865 μέτρα).

 Το Ράδιο Ανδόρρα είχε βάση στη Λίμνη Ενγκολαστέρς, κοντά στο Ενκάμ, από τις 7 Αυγούστου 1939 μέχρι τις 9 Απριλίου 1981. Η κεραία του πομπού υπάρχει και σήμερα σε υψόμετρο 1.600 μέτρων (συντεταγμένες: 42°31′18″N 1°34′10″E). Η οικονομία της ενορίας βασίζεται κυρίως στον τουριστικό τομέα, ιδιαίτερα στους τομείς του σκι και της πεζοπορίας. Υπάρχει, επίσης, άνθηση στον κλάδο του λιανικού εμπορίου. Στο χωριό Ενγκολαστέρς, που βρίσκεται εντός της ενορίας, υπάρχει ένας υδροηλεκτρικός σταθμός, ο οποίος λειτουργεί από το 1930. H οδική σήραγγα Ντος Βαλίρες, που δόθηκε στην κυκλοφορία το 2012, μεταξύ του Ενκάμ και του Ανιός, της γειτονικής ενορίας Λα Μασάνα, μείωσε τους χρόνους ταξιδιού από τα 30-45 λεπτά στα 5 λεπτά. Ένα τελεφερίκ, που χρησιμοποιούνταν για την σύνδεση της πόλης με την Λίμνη Ενγκολαστέρς, έχει τεθεί εκτός λειτουργίας. Ωστόσο, ένα άλλο, κατασκευασμένο το 1998, συνδέει το Ενκάμ με το Ελ Πας ντε Λα Κάζα. Το διεθνές ισπανικό δημοτικό σχολείο Escuela Española de la Vall d'Orient βρίσκεται στο Ενκάμ.
Σπούτνικ 2

Ο Σπούτνικ 2 (ρωσ.:Спутник-2) ήταν το δεύτερο κατά σειρά διαστημικό σκάφος που εκτοξεύτηκε από την Σοβιετική Ένωση στις 3 Νοεμβρίου 1957 και τέθηκε σε τροχιά γύρω από τη Γη. Είναι επίσης το πρώτο διαστημικό σκάφος που μετέφερε έναν ζωντανό οργανισμό στο διάστημα, τη σκυλίτσα Λάικα.

 Οι διαστάσεις του ήταν 4 μέτρα (13 πόδια) ύψος μέχρι την κωνική του κορυφή, ενώ η διάμετρος στη βάση του ήταν 2 μέτρα (6,5 πόδια). Περιείχε διάφορα διαμερίσματα για τις ραδιοσυσκευές αποστολής σημάτων, ένα σύστημα τηλεμετρίας, μια μονάδα προγραμματισμού, μια γεννήτρια παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος, ένα σύστημα ελέγχου θερμοκρασίας για την καμπίνα, και επιστημονικά όργανα. Η διαβίβαση μηχανογραφικών στοιχείων δεδομένων γίνονταν με βάση το σύστημα τηλεμετρίας Tral D, το οποίο θα διαβίβαζε τα στοιχεία στη γη για 15 λεπτά σε κάθε περιφορά. Είχε δύο φωτόμετρα για τη μέτρηση της ηλιακής ακτινοβολίας (υπεριώδεις ακτίνες και ακτίνες X) και κοσμικής ακτινοβολίας. Δεν είχε τηλεοπτικές κάμερες ή φωτογραφικές μηχανές (κάποιες τηλεοπτικές εικόνες σκυλιού που υπάρχουν, είναι από Σπούτνικ 5 με επιβάτη τη Στρέλκα και φέρονται κατά λάθος να είναι της Λάικα). Το Σπούτνικ 2 εκτοξεύτηκε με τον πύραυλο R-7 χωρίς μετατροπές, παρόμοιο με αυτόν που χρησιμοποιήθηκε και για το Σπούτνικ 1. Η τροχιά του ήταν 212 X 1.660 χιλιόμετρα (132 X 1.031 μίλια) με περίοδο περιστροφής 103,7 λεπτά. Αφού έφθασε στην τροχιά του, η κωνική μύτη αποχωρίστηκε επιτυχώς, αλλά το τμήμα Blok Α δυσλειτούργησε και δεν αποχωρίστηκε, πράγμα που εμπόδιζε το θερμικό σύστημα ελέγχου να λειτουργήσει κανονικά. Επιπλέον δημιουργήθηκαν ελαφρές ζημιές στη θερμική μόνωση με αποτέλεσμα η θερμοκρασία στο εσωτερικό του σκάφους να φτάνει τους 40 °C (104 °F). Έτσι η Λάικα πέθανε από υπερθέρμανση λίγες ώρες μετά την εκτόξευση, γιατί τα σκυλιά μην διαθέτοντας ιδρωτοποιούς αδένες στο δέρμα τους (σε αντίθεση με τους ανθρώπους) είναι πάρα πολύ ευαίσθητα στην άνοδο της θερμοκρασίας. Ο Σπούτνικ 2 επανεισήλθε τη γήινη ατμόσφαιρα στις 14 Απριλίου 1958 μετά από 162 ημέρες σε δορυφορική τροχιά της γης και κάηκε. Το όχημα δεν ήταν σχεδιασμένο για επανείσοδο, και έτσι από τη στιγμή της εκτόξευσης η Λάικα ήταν καταδικασμένη να χαθεί μαζί με το δορυφόρο. Υπήρχε μια συσκευή για να της γίνει ευθανασία δέκα μέρες μετά την εκτόξευση, κάτι που τελικά δεν χρειάστηκε, καθώς ο σκύλος δεν άντεξε στις θερμοκρασίες της καμπίνας. Ο Σπούτνικ 2 δεν ανίχνευσε τη ζώνη ακτινοβολίας Βαν Άλλεν, επειδή η τροχιά του ήταν πολύ ψηλά στο Βορρά, και επειδή δεν είχε τον ανάλογο εξοπλισμό καταγραφής. Οι μετρητές ραδιενέργειας κατέγραψαν μεν κάποια αύξηση στην ακτινοβολία στα 400-700 χιλιόμετρα (250-435 μίλια) μακριά από τη γη, αλλά αυτό δεν ερμηνεύθηκε ως κάτι ασυνήθιστο. Στην Αυστραλία, ο καθηγητής Harry Messel έλαβε τα σήματα αλλά δεν διέθετε τον κώδικα αποκωδικοποίησης για να μπορέσει να τα μελετήσει. Από το 1958 και μετά αναπτύχθηκε η συνεργασία με τους Σοβιετικούς, ώστε με το Σπούτνικ 3, και αργότερα με τους Explorer 1, 2, 3 και 4 μελέτησαν και επιβεβαίωσαν το φαινόμενο αυτό.
Εδίτ Μάρκες

Η Εδίτ Μάρκες (Edith Márquez) ισπανική προφορά ΔΦΑ: [eˈðit ˈmarkes], γεννημένη στις 27 Ιανουαρίου 1973, στην Πόλη του Μεξικού, Μεξικό, είναι Μεξικανή ηθοποιός και τραγουδίστρια, είναι δραματική μέτσο σοπράνο. Ξεκίνησε την επαγγελματική της καριέρα με τη νίκη στους τηλεοπτικούς μουσικούς διαγωνισμούς «Juguemos a cantar» (1978) και «Canta, Canta» (1984). Παρακολούθησε αργότερα μερικά μαθήματα στο Καλλιτεχνικό Εκπαιδευτικό Κέντρο της Televisa και ήταν μέλος του μουσικού συγκροτήματος Timbiriche. Έχει λάβει μέρος σε πολλές τηλενουβέλες και αντιπροσώπευσε το Μεξικό στο φεστιβάλ τραγουδιού Βίνια ντελ Μαρ το 2001. Στις αρχές του 2008 η Εδίτ Μάρκες ξεπέρασε τα δύο εκατομμύρια πωλήσεις δίσκων από το 1998, όντας μία από τους λίγους τραγουδιστές που το επιτυγχάνουν χωρίς επιθετική δημοσιότητα. Σήμερα είναι μια από τις καλύτερες τραγουδίστριες της Λατινικής Αμερικής.

 Papá soltero (1987–1994) - Αλεχάντρα Agujetas de color de rosa (1994) - Εδίτ Me tengo que casar/Papá soltero (1995) - Αλεχάντρα Sentimientos ajenos (1996) - Μαρσέλα El privilegio de amar (1998) - Λουσιάνα Mañana es para siempre (2009) - Χουλιέτα 1987, Timbiriche VIII&IX, Melody (Mexico) 1989, Los Clásicos de Timbiriche, Melody (Mexico) 1990, Timbiriche 10, Melody (Mexico) 1998, Frente a ti, Warner Music & ARDC Music Division USA 2000, Caricias del Cielo, Warner Music (Mexico) 2001, Extravíate, Warner Music (Mexico) 2003, ¿Quién Te Cantará?, Warner Music (Mexico) 2005, Cuando Grita La Piel, Warner Music (Mexico) 2007, Memorias del Corazón, EMI Music (Mexico) 2008, Memorias del Corazón, EMI Music (Mexico) 2008, Pasiones de Cabaret, EMI Music (Mexico) 2008, En Concierto desde el Metropólitan (CD), Warner Music (Mexico) 2008, Pasiones de Cabaret (Edición Especial CD + DVD), EMI Music (Mexico) 2009, Duele, EMI Music(México), ARDC Music Division USA 2011, Amar No ES Suficiente, Sony Music (Mexico) Edith Márquez.com Αρχειοθετήθηκε 2013-07-03 στο Wayback Machine. Η Εδίτ Μάρκες στο IMDb
Χουάν Τούνιας

Ο Χουάν Τούνιας Μπαχενέτα (ισπανικά: Juan Tuñas Bajeneta, γεννημένος στις 17 Ιουλίου 1917 στην Αβάνα της Κούβας και αποβιώσας στις 4 Απριλίου 2011 στην Πόλη του Μεξικού του Μεξικού) ήταν Κουβανός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός.

 Γνωστός ως Ρομπερρέδες (ισπανικά: Romperredes, μτφ. «σχίστης διχτυών»), λόγω της μεγάλης δύναμης των σουτ του, ο Τούνιας αγωνίστηκε για τους, με έδρα την Αβάνα, συλλόγους της Σέντρο Γκαγιέγο και, στη συνέχεια, της Χουβεντούδ Αστουριάνα. Αναδείχθηκε, συνολικά, τέσσερις φορές πρώτος σκόρερ του Πρωταθλήματος Κούβας, μεταξύ άλλων το 1941, σεζόν κατά την οποία πέτυχε, συνολικά, 28 τέρματα, επίδοση η οποία είχε ως συνέπεια τη μεταγραφή του στο Μεξικό, όπου και αγωνίστηκε για λογαριασμό της Ρεάλ Κλουμπ Εσπάνια, όπου και κατέκτησε το ερασιτεχνικό πρωτάθλημα τη σεζόν 1941-42, καθώς και το εθνικό πρωτάθλημα τη σεζόν 1944-45. Όντας διεθνής με την Εθνική Κούβας, αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1938, το οποίο διεξήχθη στη Γαλλία, όπου η χώρα του πέτυχε το επίτευγμα του αποκλεισμού της Ρουμανίας (με ισόπαλο σκορ 3-3 στην πρώτη αναμέτρηση μεταξύ των δύο ομάδων και νίκη με σκορ 2-1 στην επαναληπτική αναμέτρηση), προτού αποκλειστεί, στα προημιτελικά της διοργάνωσης, με σκορ 8-0 από τη Σουηδία. Στα τέλη του 2002, έλαβε την τιμητική διάκριση της «Gloria del Deporte Cubano» στην Αβάνα. Πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του στο Μεξικό, ενώ, παράλληλα, αποτέλεσε τον τελευταίο επιζώντα της ομάδας της Εθνικής Κούβας η οποία είχε συμμετάσχει στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1938 έως τον θάνατό του, το 2011, σε ηλικία 94 ετών. Πρωταθλητής Κούβας το 1938, το 1939, το 1940 (Σέντρο Γκαγιέγο) και το 1941 (Χουβεντούδ Αστουριάνα). Πρωταθλητής του Ερασιτεχνικού Περιφερειακού Ομοσπονδιακού Πρωταθλήματος τη σεζόν 1941-42 με τη Ρεάλ Κλουμπ Εσπάνια. Πρωταθλητής Μεξικού το 1944-45 με τη Ρεάλ Κλουμπ Εσπάνια. Πρώτος σκόρερ του Κουβανικού Πρωταθλήματος το 1938, το 1939, το 1940 και το 1941. (Αγγλικά) «1938 World Cup Veteran returns to Cuba». concacaf.com. (Αγγλικά) «World Cup 2006: Cuba hero recalls Caribbean high». noticias.info. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιουλίου 2006. Ανακτήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου 2020.
Accelerate

To "Accelerate" είναι τραγούδι της Αμερικανίδας τραγουδίστριας Κριστίνα Αγκιλέρα. Κυκλοφόρησε στις 3 Μαΐου 2018 ως το πρώτο προωθητικό σινγκλ από το όγδοο στούντιο άλμπουμ της Liberation (2018), από την RCA Records. Είναι η πρώτη της κυκλοφορία από προσωπικό άλμπουμ μετά από έξι χρόνια. Στο τραγούδι συμμετέχουν οι ράπερ 2 Chainz και Ty Dolla Sign.

 Το μουσικό βίντεο για το "Accelerate" κυκλοφόρησε μαζί με το ίδιο το σινγκλ στον λογαριασμό της τραγουδίστριας στο YouTube. Σκηνοθετήθηκε από τη Zoey Grossman και περιλαμβάνει λήψεις τόσο χρωματιστές, όπου κυριαρχεί το ροζ, όσο και ασπρόμαυρες. Λίγο μετά την κυκλοφορία του βίντεο και του σινγκλ, η Αγκιλέρα ανακοίνωσε σε ιστορία της στο Instagram ότι είναι διαθέσιμο και σε κάθετη αναλογία στο Spotify.
Νίκος Τριανταφύλλου

Για προσωπικότητες με ίδιο επίθετο, δείτε: ΤριανταφύλλουΟ Νίκος Τριανταφύλλου (1915-1948) ήταν δάσκαλος, αντιστασιακός, διοικητής τάγματος του ΕΛΑΣ και συνταγματάρχης του ΔΣΕ. Σκοτώθηκε τον Φεβρουάριο του 1948 στην περίοδο του εμφυλίου πολέμου.

 Ο Νίκος Τριανταφύλλου γεννήθηκε το 1915 στο Ευπάλιο Δωρίδας, το μεγαλύτερο από πέντε παιδιά. Ο πατέρας του ήταν δάσκαλος. Αφού τελείωσε το δημοτικό σχολείο στο χωριό του και το Γυμνάσιο Ναυπάκτου, σπούδασε στην Παιδαγωγική Ακαδημία Λαμίας και έγινε δάσκαλος. Στον ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940 πολέμησε στο μέτωπο σαν έφεδρος ανθυπολοχαγός. Μετά την κατάρρευση του μετώπου επέστρεψε στην πατρίδα του. Στην Κατοχή εργαζόταν ως δάσκαλος, εντάχθηκε στο ΕΑΜ και αργότερα στον ΕΛΑΣ με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού. Ήδη από το 1942 είχε γίνει μέλος του ΚΚΕ. Αργότερα έγινε διοικητής τάγματος του ΕΛΑΣ. Μετά τη Συνθήκη της Βάρκιζας και το ξέσπασμα της λευκής τρομοκρατίας, ο Τριανταφύλλου πήρε τον δρόμο του βουνού και έγινε επικεφαλής ομάδας καταδιωκόμενων πρώην Ελασιτών στη Στερεά Ελλάδα. Τον Ιανουάριο του 1947 ανέλαβε διοικητής του Αρχηγείου Φθιώτιδας με τον βαθμό του αντισυνταγματάρχη. Ο Τριανταφύλλου αντιμετώπισε με επιτυχία τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις "Τέρμινους" και "Λαίλαψ" στη Στερεά Ελλάδα την άνοιξη και τον Σεπτέμβριο του 1947.Αργότερα, στα τέλη του 1947, τοποθετήθηκε στη διοίκηση του Αρχηγείου Κεντρικής Μακεδονίας-Θράκης του ΔΣΕ με το βαθμό του συνταγματάρχη. Ο Τριανταφύλλου οργάνωσε την επιχείρηση βομβαρδισμού της Θεσσαλονίκης στις 10 Φεβρουαρίου 1948 που είχε άδοξο τέλος. Δύο μέρες αργότερα, στις 12 Φεβρουαρίου, σκοτώθηκε σε ενέδρα του κυβερνητικού στρατού. Ορισμένοι σύντροφοί του απέδωσαν τον θάνατό του σε "αποστολή αυτοκτονίας" εξαιτίας των διαφωνιών του με τον Νίκο Ζαχαριάδη. Άλλοι κάνουν λόγο για αυτοκτονία η οποία οφειλόταν στην πρόβλεψή του ότι ο Δημοκρατικός Στρατός θα αντιμετώπιζε σκληρή ήττα. Η τρίχρονη εποποιϊα του ΔΣΕ 1946-49, Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1995 Βασίλης Αποστολόπουλος, Το χρονικό μιας εποποιϊας: Ο ΔΣΕ στη Ρούμελη, Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2006 Γιώργος Μαργαρίτης, Ιστορία του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου, τόμος Α', Εκδόσεις Βιβλιόραμα, Αθήνα 2001
Λούκας Πίστσεκ

Ο Λούκας Πίτσεκ, (γεννημένος στις 3 Ιουνίου 1985 στο Τσεχόβιτσε-Τζιέτζιτσε), είναι ένας Πολωνός ποδοσφαιριστής. Αυτό τον καιρό αγωνίζεται ως αμυντικός στη Μπορούσια Ντόρτμουντ, ομάδα της γερμανικής Μπουντεσλίγκα, αλλά μπορεί να αγωνιστεί σε όλο το μήκος των δύο πλευρών του γηπέδου, έχοντας αγωνιστεί στη θέση του επιθετικού όταν ξεκίνησε το ποδόσφαιρο. Ο αδερφός του Μάρεκ είναι επίσης ποδοσφαιριστής, και αγωνίζεται στην Μπρίστολ Μάνορ Φαρμ ΦΚ στην Αγγλία.

 Ο Λούκας Πίτσεκ ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στη LKS Goczałkowice-Zdrój, ομάδα γειτονική στην πόλη όπου γεννήθηκε, το Τσεχόβιτσε-Τζιέτζιτσε. Το 2001, πηγαίνει στην Gwarek Zabrze, που αγωνίζεται στην σκιά της μεγάλης Γκόρνικ. Στο Ζάμπρζε, αγωνίζεται μόνο στις νεανικές ομάδες του συλλόγου, και κατακτά το 2003 το πολωνικό πρωτάθλημα νέων. Συγκεντρώνοντας τα βλέμματα άλλων ομάδων, επιλέγει να παραμείνει για μια ακόμη σεζόν στην ομάδα. Το 2004, αποκτάται από την Χέρτα Βερολίνου, και πηγαίνει άμεσα με την μορφή δανεικού για τρία χρόνια στην Ζαγκλέμπιε Λούμπιν. Στις 3 Φεβρουαρίου 2007, πραγματοποιεί το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα της Πολωνίας απέναντι στην αντίστοιχη της Εσθονίας. Σημειώνει το πρώτο του γκολ με την Χέρτα Βερολίνου στις 26 Απριλίου 2008 απέναντι στο Ανόβερο, χάρη σε ένα ωραίο φαλτσαριστό σουτ στα πλαίσια της 30ής αγωνιστικής, δίνοντας τη δυνατότητα στην ομάδα του να πάρει το βαθμό της ισσοπαλίας από τον αγώνα. Στις 5 Ιουνίου 2008, ο ομοσπονδιακός προπονητής της Πολωνίας, Λέο Μπένακερ, τον επιλέγει στην αποστολή των εικοσιτριών παικτών που κλήθηκαν για να πάρουν μέρος στο Euro 2008, αντικαθιστώντας τον Γιάκουμπ Μπλατσικόφσκι, που τραυματίστηκε στον μηριαίο δικέφαλο στη διάρκεια μιας προπόνησης. Στις 19 Μαΐου 2010, και ενώ είναι ελεύθερος από συμβόλαιο, υπογράφει τριετές συμβόλαιο στην Μπορούσια Ντόρτμουντ. Αποκτήθηκε για ανταγωνιστεί τον Πάτρικ Οβομογιέλα, τον βασικό παίκτη της ομάδας στη συγκεκριμένη θέση. Καθώς ο τελευταίος τραυματίστηκε από την αρχή της σεζόν, ο Πίτσεκ αγωνίζεται σε συνεχόμενα ματς πρωταθλήματος αλλά και ευρωπαϊκά, και βρίσκει σύντομα τον ρυθμό ενός διεκδικητή του τίτλου. Καλός αμυντικά, βοηθάει ανεβαίνοντας από την πλευρά του (αριστερή ή δεξιά), και βρίσκει συχνά τον Καγκάβα ή τον Μπάριος, δίνοντάς τους συνολικά εφτά ασίστ στη διάρκεια της σεζόν 2010-2011. Αυτή τη χρονιά, η Μπορούσια Ντόρτμουντ και η ατσάλινη άμυνά της (μόλις 22 γκολ κατά σε 34 αγωνιστικές) κατακτά τον τίτλο του Πρωταθλητή. Πρωταθλητής Πολωνίας : (1) 2007 Πρωταθλητής Γερμανίας : (2) 2011, 2012 Κύπελλο Γερμανίας : (1) 2012 Λούκας Πίτσεκ στο 90minut.pl (Αγγλικά) Ο Λούκας Πίτσεκ στο transfermarkt.co.uk.
Κένας Αρόι

Ο Κένας Αρόι (Kenas Aroi, 17 Απριλίου 1942 - 22 Ιανουαρίου 1991) ήταν πολιτικός από το Ναουρού, που υπηρέτησε ως πρόεδρος της χώρας από τις 17 Αυγούστου ως τις 12 Δεκεμβρίου 1989.

 Ήταν βουλευτής και υπηρέτησε ως υπουργός Οικονομικών επί προεδρίας του Κέναν Αντέανγκ. Προτού γίνει πρόεδρος, ο Αρόι έλαβε μέρος στην Ένωση Φωσφάτας του Ναουρού (Nauru Phosphate Corporation). Με την υποστήριξη του Κέναν Αντέανγκ, καθώς ο Χάμερ ντε Ρομπίρτ αντιμετώπισε στρατιωτική κατάσταση, ο Αρόι έγινε πρόεδρος στις 17 Αυγούστου 1989. Εν συνεχεία ο Αντέανγκ έγινε υπουργός Οικονομικών. Στη διάρκεια της προεδρικής θητείας ο Αρόι αντιμετώπισε προβλήματα υγείας και έπειτα από ένα εγκεφαλικό επεισόδιο τον Νοέμβριο του 1989 δεν κατήλθε υποψήφιος στις εκλογές του Δεκεμβρίου εκείνου του έτους. Τον διαδέχθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 1989 από τον Μπέρναρντ Ντοουιγιόγκο. Ο Αρόι πέθανε τον Ιανουάριο του 1991. Η χήρα του, Μίλισεντ Αρόι, είναι ύπατη αρμοστής του Ναουρού στα Φίτζι και συνθέτρια.
Τα Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα

Τα Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα... είναι μια ελληνική δραματική πειραματική ανεξάρτητη σουρεαλιστική υπόγεια ταινία τέχνης του 1979, σε σκηνοθεσία Νίκου Νικολαΐδη. Είναι το πρώτο μέρος της τριλογίας τα "Χρόνια της Χολέρας", συνεχίζοντας με τη Γλυκιά συμμορία (1983) και τελειώνοντας με το Ο χαμένος τα παίρνει όλα (2002).

 Ο σκηνοθέτης μελέτησε τη μετατροπή των κοινωνικών αξιών, χρησιμοποιώντας το παράδειγμα μιας ομάδας πέντε φίλων που συναντιούνται μετά από ένα μακροχρόνιο διαχωρισμό και μοιράζονται μεταξύ τους τις λεπτομέρειες της δύσκολης ζωή τους. Η ταινία έγινε το σύμβολο της γενιάς του 1950 και αντανακλούσε τις προσωπικές του απόψεις σχετικά με το πρόβλημα της αλλοτρίωσης στο σύγχρονο κόσμο. Η ταινία γυρίστηκε με ένα σουρεαλιστικό τρόπο με προτίμηση για την αισθητική του Μαρκήσιου Ντε Σαντ. Σε αυτήν την ταινία, για πρώτη φορά στη φιλμογραφία του Νικολαΐδη, μπορεί κανείς να δει τα χαρακτηριστικά στοιχεία του κινηματογραφικού νουάρ που έγιναν μέρος της μοναδικής προσέγγισης του Νικολαϊδη στην πλειοψηφία των ταινιών που ακολούθησαν. Η ταινία ακολουθεί τέσσερις άνδρες που ήταν έφηβοι στη δεκαετία του 1950 και τώρα είναι στα σαράντα τους. Εμφανίζεται επίσης ένα πέμπτο πρόσωπο, μια γυναίκα, η οποία εισέρχεται και εξέρχεται από ψυχιατρικά νοσοκομεία εξαιτίας μη καθορισμένων διαταραχών. Η ταινία κέρδισε το Βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας και το Βραβείο Καλύτερης Φωτογραφίας του Συλλόγου Κριτικών Κινηματογράφου της Αθήνας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης τον Σεπτέμβρη του 1979, όπου επίσης ο Χρήστος Βαλαβανίδης κέρδισε το Βραβείο Καλύτερου Ηθοποιού, ο Μαρίνος Αθανασόπουλος κέρδισε το βραβείο Καλύτερου Ηχολήπτη και ο Αντρέας Ανδρεαδάκης κέρδισε το βραβείο Καλύτερου Μοντέρ. Το 2005, στο 46ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, η ταινία προβλήθηκε σε ειδική προβολή προς τιμήν της ηθοποιού Όλιας Λαζαρίδου. Η Έφη Παπαζαχαρίου, που έγραψε ένα άρθρο για το θέμα στο World Film Locations: Athens, δήλωσε ότι είναι "μία από τις πιο πρωτότυπες ελληνικές ταινίες". Άλκης Παναγιωτίδης ως Άλκης Κωνσταντίνος Τζούμας ως Κωνσταντίνος Ρίτα Μπενσουσάν ως Ρίτα Χρήστος Βαλαβανίδης ως Χρήστος Ντόρα Καλογρίδη ως Ντόρα Γιούλα Καζόνη ως Κλέφτης Μαριτίνα Πάσσαρη Αντιγόνη Αμανίτου ως κυρία που φοράει λευκά ρούχα Γιούλα Αναγνώστου Δημήτρης Πολύτιμος ως Δημήτρης Όλια Λαζαρίδου ως Βέρα Peter Cowie, International Film Guide 1981, London: Tantivy Press, 1981, 512 pages (ISBN 0498025306). Νίκος Νικολαΐδης, Τα Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα...: Σενάριο, Αθήνα: Εκδόσεις Γνώση, 1980, 97 σελίδες. (Ελληνικά) The Wretches Are Still Singing at Nikos Nikolaidis (Film Director/Writer/Producer): Νιkos Nikolaidis (1939–2007), Films Τα Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα στην IMDb The Wretches Are Still Singing at the Greek Film Archive Film Museum: Home Page Digital Archives, Filmography The Wretches Are Still Singing at 5 Books, 6 Films, and... Nikos Nikolaidis: Films The Wretches Are Still Singing στο Rotten Tomatoes The Wretches Are Still Singing at The New York Times Movies
Βαλκανικοί αγώνες καλαθοσφαίρισης ανδρών 1976

Οι 18οι Βαλκανικοί Αγώνες καλαθοσφαίρισης διεξήχθησαν από τις 19-21 Δεκεμβρίου 1976 στο Μπουργκάς, Βουλγαρίας. Μετείχαν τέσσερις χώρες και νικήτρια αναδείχθηκε η Γιουγκοσλαβία για δέκατη πέμπτη φορά. Πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης αναδείχθηκε ο Ντράζεν Νταλιπάγκιτς με 100 πόντους.

 19/12 Ελλάδα-Βουλγαρία 78-94(29-55) 19/12 Γιουγκοσλαβία-Ρουμανία 98-90(51-44) 20/12 Ελλάδα-Γιουγκοσλαβία 60-78(36-38) 20/12 Βουλγαρία-Ρουμανία 105-82(51-38) 21/12 Ελλάδα-Ρουμανία 74-66(37-37) 21/12 Γιουγκοσλαβία-Βουλγαρία 98-76(49-34) Τι έγινε στις 20 προηγούμενες βαλκανιάδες - Αθλητική Ηχώ 14/9/1979, σελ.5 Όλοι οι αγώνες της Εθνικής Ελλάδος στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα [1] [2] Αρχειοθετήθηκε 2019-11-14 στο Wayback Machine. [3] Milivoje Karalejić, Saša Jakovljević, Žarko Kandić, Vladimir Stanković, Milan Tasić, Ivica Mihajlović. Košarkaška enciklopedija 1946-2000 : muške reprezentacije (2001) (ISBN 978-86-82989-03-5) 100 χρόνια Μπάσκετ 1891-1991, Περιοδικό Τρίποντο, 1991
Κλιφ Κέρτις

Ο Κλιφ Κέρτις (Clifford Vivian Devon "Cliff" Curtis, 27 Ιουλίου 1968) είναι Νεοζηλανδός ηθοποιός. Έχει συμμετοχή σε σημαντικές ταινίες όπως στις «The Piano», «Whale Rider», και «Blow», ενώ έχει εμφανιστεί και στην πετυχημένη σειρά του NBC, «Τραύμα»

 Under Cover (1991) (TV) The Piano (1993) Desperate Remedies (1993) Kahu & Maia (1994) Once Were Warriors (1994) Rapa Nui (1994) Hercules in the Underworld (1994) (TV) Hercules: The Legendary Journeys – "As Darkness Falls" (1994) Chicken (1996) Mananui (1996) City Life (1996) (TV) The Chosen (1998) (TV film) Deep Rising Six Days Seven Nights (1998) Virus (1999) Three Kings (1999) Bringing Out the Dead (1999) The Insider (1999) Jubilee (2000) Blow (2001) Training Day (2001) The Majestic (2001) Collateral Damage (2002) Point of Origin (2002 (TV film) Whale Rider (2002) Runaway Jury (2003) Traffic (2004) (TV miniseries) Spooked (2004) Heinous Crime (2004) The Pool (2005) River Queen (2005) The Fountain (2006) Sunshine (2007) Fracture (2007) Live Free or Die Hard (2007) 10,000 BC (2008) Push (2009) Crossing Over (2009) Trauma (2009) The Last Airbender (2010) A Thousand Words (2011) Cliff Curtis στην IMDb Cliff Curtis on NZ On Screen
Βολιβιανές γενικές εκλογές (2020)

Στις 18 Οκτωβρίου 2020 διεξήχθησαν πρόωρες γενικές εκλογές στη Βολιβία, για να εκλεγεί ο Πρόεδρος, ο Αντιπρόεδρος και τα μέλη του Βολιβιανού Κοινοβουλίου. Οι εκλογές έγιναν πρόωρα επειδή από τις περσινές εκλογές, της 20ης Οκτωβρίου 2019, προέκυψαν ατελέσφορα αποτελέσματα που οδήγησαν σε μία παρατεταμένη περίοδο πολιτικής κρίσης και διαμαρτυριών. Θα διεξάγονταν νωρίτερα, γύρω στις 3 Μαΐου, αλλά καθυστέρησαν λόγω της πανδημίας κορονοϊού.Ο Λουίς Άρσε κέρδισε από τον πρώτο γύρο συγκεντρώνοντας πάνω από 50% των ψήφων, και ορκίστηκε ως ο νέος Πρόεδρος της Βολιβίας στις 8 Νοεμβρίου 2020.

 Η εκλογή του Προέδρου γίνεται με πλειοψηφικό σύστημα δύο γύρων, για πενταετή θητεία. Ο υποψήφιος για να ανακηρυχτεί νικητής από τον πρώτο γύρο πρέπει να εξασφαλίσει την απόλυτη πλειοψηφία, δηλαδή είτε να συγκεντρώσει το 50% των ψήφων ή να έχει πάνω από 40% των ψήφων και προβάδισμα 10 ποσοστιαίων μονάδων από τους αντιπάλους του. Αν κανένας υποψήφιος δεν ικανοποιεί τα κριτήρια από τον πρώτο γύρο, τότε διεξάγεται δεύτερος γύρος, εντός διαστήματος 60 ημερών, στον οποίο αναμετρώνται οι δύο επικρατέστεροι υποψήφιοι του πρώτου γύρου. Η Βουλή των Αντιπροσώπων (κάτω βουλή) του Βολιβιανού Κοινοβουλίου αποτελείται από 130 μέλη: τα 63 μέλη θα εκλεγούν με απλό πλειοψηφικό σύστημα από ισάριθμες μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες, τα 60 μέλη θα εκλεγούν με αναλογική εκπροσώπηση από 9 πολυεδρικές περιφέρειες. οι 7 έδρες προορίζονται για τους εκπροσώπους των εθνικών μειονοτήτων που ζουν στη χώρα.Η Γερουσία (άνω βουλή) αποτελείται από 36 μέλη που θα εκλεγούν από 9 τετραεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Από τις αρχές του χρόνου έχουν γίνει πολυάριθμες δημοσκοπήσεις στις οποίες οι εκλογείς ρωτήθηκαν ποιόν από τους υποψήφιους θα ψηφίσουν. Τα exit polls συμφωνούν με τη γρήγορη καταμέτρηση, δίνοντας ποσοστά περίπου 53% στον Άρσε και 31% στον Μέσα. Η μεταβατική πρόεδρος Άνιες αποδέχτηκε τη νίκη του πρώτου, εν αναμονή των επίσημων αποτελεσμάτων.
Επτά θανάσιμα αμαρτήματα

Τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα είναι μια ταξινόμηση των πιο σοβαρών αμαρτημάτων σύμφωνα με την Καθολική Εκκλησία. Τα αμαρτήματα ονομάζονται «θανάσιμα» γιατί σύμφωνα με την Εκκλησία μπορούν να στερήσουν τη θεία χάρη και να οδηγήσουν στην αιώνια καταδίκη της ψυχής του ανθρώπου, εκτός αν συγχωρεθούν με την εξομολόγηση που ακολουθεί τη μετάνοια.

 Η σοβαρότητα των αμαρτημάτων υπολογίζεται με βάση την κατάχρηση των ιδιοτήτων που θα μπορούσαν να είναι πιο κοντά στον Θεό. Κατά τον Δάντη και άλλους στοχαστές, η λογική είναι η ιδιότητα του ανθρώπου που τον κάνει να πλησιάζει προς το θεϊκό. Η κατάχρηση αυτής της ιδιότητας, μέσω της αλαζονείας ή της ζηλοφθονίας, φθείρει την ψυχή στον μέγιστο βαθμό. Ακολουθούν σε βαρύτητα οι καταχρήσεις που έχουν να κάνουν με τα πάθη του ανθρώπου, δηλαδή η οργή (υπερβολικό πάθος) και η οκνηρία (έλλειψη πάθους). Στο τέλος βρίσκεται η κατάχρηση των φυσικών αναγκών, σύμφωνα με τις οποίες ομοιάζουμε προς το ζωικό, συγκεκριμένα η απληστία, η λαιμαργία και η λαγνεία. Κάθε αμάρτημα εκπροσωπείται από έναν δαίμονα, ο οποίος μπορεί να είναι κοινός και με άλλες θρησκείες. Το Καθαρτήριο, όπως περιγράφεται στη «Θεία Κωμωδία» του Δάντη, περιλαμβάνει τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα κατά σειρά: Αρκετοί αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι είχαν ασχοληθεί με τις έννοιες της Αρετής και της Ηθικής, καταλήγοντας σε ιδανικές ιδιότητες ή αξίες του ανθρώπου, όπως για παράδειγμα ο Αριστοτέλης στα Ηθικά Νικομάχεια. Επίσης επιζητούσαν το μέτρο, έτσι η έλλειψη ή η υπερβολή θεωρούσαν ότι οδηγεί σε ανεπιθύμητες καταστάσεις. Τις πιο σημαντικές αρνητικές συνέπειες, συγκέντρωσε τον 4ο αιώνα ο μοναχός Ευάγριος Ποντικός, φτιάχνοντας την παρακάτω λίστα: Γαστριμαργία 2. Πορνεία 3. Φιλαργυρία 4. Ὑπερηφανία 5. Λύπη 6. Ὀργή 7. Κενοδοξία 8. ἈκηδίαΣτη συνέχεια μεταφράστηκε στα λατινικά και υιοθετήθηκε από τον Χριστιανισμό. Το έτος 591, ο Πάπας Γρηγόριος Α΄ αναθεώρησε τα θανάσιμα αμαρτήματα, συνενώνοντας τη λύπη με την ακηδία, και την υπερηφάνεια με την κενοδοξία, ενώ προσέθεσε επιπλέον τη ζηλοφθονία. Κατά την Αναγέννηση, οι καλλιτέχνες αποτύπωσαν τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα σε πίνακες και γλυπτά, γνωρίζοντάς τα στο ευρύ κοινό, και προωθώντας με αυτό τον τρόπο τη χριστιανική κουλτούρα. Ανάμεσα στους σημαντικούς ζωγράφους της εποχής ήταν και ο Ιερώνυμος Μπος (1485). Ο θεατρικός συγγραφέας Μπέρτολτ Μπρεχτ και ο μουσικός συνθέτης Κουρτ Βάιλ έγραψαν την όπερα-μπαλέτο «Οι Εφτά Θανάσιμες Αμαρτίες των Μικροαστών» (Γερμ.: Die sieben Todsünden der Kleinbürger), μια σάτιρα για τον καπιταλισμό και τις αρνητικές επιπτώσεις που έχει στην κεντρική ηρωίδα. Συγκεκριμένα περιγράφει τις εσωτερικές διαμάχες της (προβαλλόμενες σε δύο διαφορετικά πρόσωπα) όταν διαπράττει από ένα θανάσιμο αμάρτημα σε κάθε μία από τις 7 πόλεις που επισκέπτεται, με σκοπό να μαζέψει χρήματα για την οικογένειά της. Prose F.: Λαιμαργία. Τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα. Μετάφρ. Εριφύλη Μαρωνίτη, εκδ. "Νεφέλη", Αθήνα, 2006. Wasserstein W, Οκνηρία. Τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα. Μετάφρ. Ελεάννα Πανάγου, εκδ. "Νεφέλη", Αθήνα, 2006. Thurman R., Οργή. Τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα. Μετάφρ. Αθανάσιος Σαμαρτζής, εκδ. "Νεφέλη", Αθήνα, 2005. Summa Theologica του Θωμά Ακινάτη
Ντέιβιντ Ούρκχαρτ

Ο Ντέιβιντ Ούρκχάρτ, (1805 - 1877), ήταν Σκωτσέζος διπλωμάτης, συγγραφέας, περιηγητής και πολιτικός που έπαιξε σημαντικό ρόλο μετά το 1827 στην εδραίωση της ελληνικής επανάστασης του 1821. Διετέλεσε και μέλος του κοινοβουλίου 1847 - 52.

 Στο βιβλίο του «Η Τουρκία και οι πόροι της» που δημοσίευσε το 1833 αναφέρεται στα Μεταλλεία της Χαλκιδικής και την ευρύτερη περιοχής της ταυτόχρονα με το δεύτερο βιβλίο του «Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία και Τουρκία». Το 1839 το εξέδωσε το " Το πνεύμα της Ανατολής". Επίσης το 1860 εξέδωσε το τέταρτο του βιβλίο «Λίβανος».
Αυτοκίνητο της Χρονιάς (παγκόσμια βραβεία)

Το Παγκόσμιο Αυτοκίνητο της Χρονιάς είναι ένας θεσμός βραβείων για την επιλογή του καλύτερου αυτοκινήτου παγκοσμίως. Ο νικητής επιλέγεται από μία επιτροπή 48 δημοσιογράφων από διάφορες χώρες του κόσμου. Τα μοντέλα που παίρνουν μέρος στο διαγωνισμό πρέπει να διατίθενται σε τουλάχιστον πέντε χώρες σε τουλάχιστον δύο ηπείρους πριν από την 1η Ιανουαρίου της χρονιάς που απονέμεται το βραβείο. Ο θεσμός αυτός είναι καινούριος, με τα πρώτα βραβεία να δίνονται το 2005 και ουσιαστικά παρουσιάζεται ως ενοποίηση των πολλών διαφορετικών βραβείων (από ήπειρο σε ήπειρο ή από χώρα σε χώρα).

 Σύμφωνα με την βαθμολογία όπως αυτή απεικονίζεται στο σχετικό site. 2007: Audi RS4 2008: Audi R8 2009: Nissan GT-R 2010: Audi R8 V10 2011: Ferrari 458 Italia 2012: Porsche 911 2013: Porsche Boxster/Cayman 2014: Porsche 911 GT3 2006 Honda Civic Hybrid (νικητής) Citroën C1 1.4 Hdi Diesel (φιναλίστ) Lexus RX 400h/Toyota Harrier Hybrid (φιναλίστ) 2007 Mercedes-Benz E320 Bluetec (νικητής) BMW Hydrogen 7-Series (φιναλίστ) Volkswagen Polo GTI BlueMotion (φιναλίστ) 2008 BMW 118d with Efficient Dynamics (νικητής) Smart Fortwo cdi (φιναλίστ) Volkswagen Passat 1.9 TDI BlueMotion (φιναλίστ) 2006 Citroën C4 (νικητής) BMW 3-Series (φιναλίστ) Honda Civic / Civic Hybrid ευρωπαϊκή έκδοση (φιναλίστ) 2007 Audi TT (νικητής) Citroën C4 Picasso (φιναλίστ) Fiat Grande Punto (φιναλίστ) 2008 Audi R8 (νικητής) Mazda 2 (φιναλίστ) Volvo C30 (φιναλίστ) Παγκόσμιο Αυτοκίνητο της Χρονιάς (στα αγγλικά)