IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ιωάννης Προκοπίδης

Ο Ιωάννης Ν. Προκοπίδης (1909 – 1989) ήταν Έλληνας αυτοκινητιστής και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Πέλλας από το 1956 ως το 1981, εκλεγόμενος με την ΕΡΕ και με τη Νέα Δημοκρατία.

 Γεννήθηκε το 1909 στην Άτρα της Χαλδίας του Πόντου. Εξελέγη βουλευτής Πέλλης με την ΕΡΕ το 1956 , 1958 , 1961, 1963, 1964 και με τη Νέα Δημοκρατία το 1974 και το 1977. Στις εκλογές του 1974 εξελέγη βουλευτής συγκεντρώνοντας 9.045 ψήφους.Απεβίωσε σε ηλικία 80 ετών στη Θεσσαλονίκη τον Σεπτέμβριο του 1989 και κηδεύτηκε στις 13 Σεπτεμβρίου από τον ιερό ναό Αγίου Δημητρίου της συμπρωτεύουσας. Με την σύζυγό του, Παρθένα Πολατίδου, απέκτησαν μία κόρη.
Άννα Πάβλοβνα της Ρωσίας

Η Άννα Πάβλοβνα (ρωσικά: Анна Павловна, 18 Ιανουαρίου 1795 - 1 Μαρτίου 1865) από τον Οίκο του Χόλσταϊν-Γκόττορπ-Ρομανώφ ήταν Μεγάλη Δούκισσα της Ρωσίας και με τον γάμο της έγινε Βασίλισσα των Κάτω Χωρών.

 Ήταν η πέμπτη κόρη του Παύλου της Ρωσίας και της Σοφίας Δωροθέας (Μαρίας Φιοντόροβνας), κόρης του Φρειδερίκου Β΄ Ευγένιου της Βυρτεμβέργης. Παντρεύτηκε το 1816 τον Γουλιέλμο Β΄ των Κάτω Χωρών και είχε τέκνα: Γουλιέλμος Γ΄ (1817 - 1890), Βασιλιάς των Κάτω Χωρών. Αλέξανδρος (1818 - 1848), Πρίγκιπας των Κάτω Χωρών. Ερρίκος (1820 - 1879), κυβερνήτης του Λουξεμβούργου. Ερνέστος Καζιμίρ (21 Μαΐου - 22 Οκτωβρίου 1822). Σοφία (1824 - 1897), παντρεύτηκε τον Κάρολο Αλέξανδρο της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ. "Anna Pavlovna – Hermitage Amsterdam". hermitage.nl. Kenneth. "Grand Duchess Anna Pavlovna". rusartnet.com. Needham, William. The Hiker's Notebook[permanent de
Η Σκοτεινή Πλευρά της Αγάπης

Η Σκοτεινή Πλευρά της Αγάπης (Πρωτότυπος τίτλος: Φωτογραφίζοντας την Πατρίτσια), (ιταλικά: Fotografando Patrizia). είναι μια ιταλική ερωτική δραματική ταινία του 1984 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Σαλβατόρε Σαμπέρι και πρωταγωνιστούν η Μόνικα Γκουεριτόρε και ο Λόρενζο Λένα. Η ταινία ασχολείται με ένα θέμα ταμπού της κοινωνίας που είναι η αιμομιξία και γι' αυτό απαγορεύτηκε η προβολή της σε ανηλίκους κάτω των 14 ετών.

 Ο δεκαεξάχρονος Εμίλιο (Λόρενζο Λένα), ορφανός από τους δύο γονείς του, ζει μόνος στην Chioggia με την παλιά και πιστή οικονόμο του. Μετά το θάνατό της, η Πατρίτσια (Μόνικα Γκουεριτόρε) (η 25χρόνη αδελφή του Εμιλιο) επιστρέφει στο σπίτι της, πουλώντας την ευημερούσα εταιρεία μόδας που κατείχε. Στην αρχή, η δουλειά της Πατρίτσια είναι να φροντίζει τον αδελφό της, αλλά συνεχώς η ίδια απομακρύνεται από κάθε ψυχαγωγία, διασκέδαση και κοινωνική ζωή. Η Πατρίτσια, μόλις ανακαλύψει την νοσηρή προσκόλληση του Εμίλιο σε αυτήν (που μαρτυρείται από τον ενθουσιασμό με τον οποίο ο Εμίλιο βλέπει τα γυμνά πόδια της αδελφής του ακριβώς έξω από το ντους), προσπαθεί πρώτα να βρει ένα κορίτσι για τον αδελφό της, αλλά τότε, νιώθοντας ζήλεια για την κοπέλα αυτή η ίδια αποφασίζει να εγκαταλείψει τον εαυτό της σε αυτήν την νοσηρή κατάσταση. Μόνικα Γκουεριτόρε ως Πατρίτσια Λόρενζο Λένα ως Εμίλιο Τζιάνφρανκο Μανφρέντι ως Φράνκο Αλέσι Τζίλα Νόβακ ως πρώην φίλη της Πατρίτσια Σαβέριο Βαλόνε ως Αρίγκο Η Σκοτεινή Πλευρά της Αγάπης στην IMDb (Αγγλικά)
Δήμος Δωρίου

Ο Δήμος Δωρίου ήταν δήμος του νομού Μεσσηνίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Οιχαλίας. Βρισκόταν στο βόρειο τμήμα του νομού. Ο δήμος αποτελούταν από 9 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 4.069 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα του δήμου ήταν το Δώριο.

 Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς: Δ.δ. Δωρίου [ 1.416 ] το Δώριο [ 1.139 ] ο Άγιος Γεώργιος [ 131 ] ο Άγιος Πέτρος [ 34 ] η Αμφιθέα [ 12 ] η Κάτω Αμφιθέα [ 100 ] Δ.δ. Άνω Δωρίου -- το Άνω Δώριο [ 181 ] Δ.δ. Βασιλικού -- το Βασιλικό [ 506 ] Δ.δ. Κόκλα [ 433 ] ο Κόκλας [ 344 ] η Κάτω Μάλθη [ 89 ] Δ.δ. Κούβελα [ 353 ] ο Κούβελας [ 262 ] η Κυψέλη [ 91 ] Δ.δ. Μάλθης -- η Μάλθη [ 155 ] Δ.δ. Χαλκιά -- ο Χαλκιάς [ 108 ] Δ.δ. Χρυσοχωρίου -- το Χρυσοχώρι [ 302 ] Δ.δ. Ψαρίου [ 615 ] το Ψάρι [ 602 ] ο Άγιος Νικόλαος [ 13 ] τα Κάτω Μέρη [ 0 ] Υπουργείο εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.
Τοξοβολία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900 – Με χρυσή χορδή, στόχου 50 μέτρων

Η τοξοβολία με χρυσή χορδή, στόχου 50 μέτρων, ήταν ένα από τα έξι αγωνίσματα τοξοβολίας στο πρόγραμμα της τοξοβολίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1900. Στον αγώνα που διεξήχθη στις 14 Αυγούστου, έλαβαν μέρος συνολικά οκτώ τοξοβόλοι από δύο χώρες.

 Στον τελικό αγωνίστηκαν οι οκτώ κορυφαίοι τοξοβόλοι από τον προκριματικό αγώνα. Ένας εξ αυτών ήταν Βέλγος και οι υπόλοιποι επτά ήταν όλοι Γάλλοι. Ο Γάλλος Ανρί Ερουέν πήρε την πρώτη θέση πετυχαίνοντας 31 βαθμούς, στη δεύτερη θέση ακολούθησε ο Βέλγος Χούμπερτ Φαν Ίνις με 29 βαθμούς και στην τρίτη ο Γάλλος Εμίλ Φισιέ με 28 βαθμούς. International Olympic Committee medal winners database. De Wael, Herman. Herman's Full Olympians: Archery 1900. Sky Net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Μαρτίου 2007. Ανακτήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2014. Mallon, Bill (1998). The 1900 Olympic Games, Results for All Competitors in All Events, with Commentary. Jefferson, North Carolina: McFarland & Company, Inc., Publishers. ISBN 0-7864-0378-0.
Sabbat

Οι Sabbat ήταν βρετανικό thrash metal συγκρότημα, το οποίο δημιουργήθηκε στο Νότιγχαμ της Αγγλίας το 1985 και μέχρι το 1991 κυκλοφόρησε τρία άλμπουμ, πριν διαλυθεί. Επανενώθηκε το 2006, όντας ενεργό για οκτώ χρόνια, χωρίς να κυκλοφορήσει νέο υλικό.

 Το συγκρότημα σχηματίστηκε το 1985 από τον τραγουδιστή Μάρτιν Γουοκίερ και τον μπασίστα Φρέιζερ Κρασκ, με την ονομασία Hydra. Ο κιθαρίστας Άντι Σνιπ έγινε μέλος των Hydra, όπως και ο ντράμερ Σάιμον Νέγκους, πριν μετονομαστούν σε Sabbat. Από τις πρώτες τους ηχογραφήσεις προήλθε το ντέμο "Magick in Theory and Practice", ενώ επανήλθαν με το "Fragments of a Faith Forgotten" τον Μάιο του 1986. Μετά το ντέμο "Stranger Than Fiction" του 1987, υπέγραψαν στη Noise Records, ενώ στα τέλη της χρονιάς κυκλοφόρησαν το σινγκλ "Blood for the Blood God" για το περιοδικό White Dwarf.Τον Σεπτέμβριο του 1987, ηχογράφησαν στο Horus Sound Studio του Ανόβερου το πρώτο τους άλμπουμ με τίτλο "History of a Time to Come", του οποίου η κυκλοφορία πραγματοποιήθηκε στις 20 Απριλίου 1988. Ακολούθησε το "Dreamweaver" τον Μάιο του 1989, το οποίο ήταν concept άλμπουμ βασισμένο στο βιβλίο "The Way of Wyrd: Tales of an Anglo-Saxon Sorcerer" του ψυχολόγου Μπράιαν Μπέιτς.Το 1989, έγινε μέλος του συγκροτήματος ο κιθαρίστας Σάιμον Τζόουνς, δίνοντας μεγαλύτερο βάθος στον ήχο τους, αλλά οικονομικά θέματα δημιούργησαν προβλήματα στις σχέσεις των μελών των Sabbat. Κατά την διάρκεια της περιοδείας για το "Dreamweaver", αποχώρησε από το συγκρότημα ο Τζόουνς, δίνοντας την θέση του στον Νιλ Γουάτσον. Το 1990, έφυγε από το συγκρότημα ο Γουοκίερ, για να σχηματίσει τους Skyclad, ενώ μαζί του αποχώρησε και ο Κρασκ. Αντκαταστάτες τους ήταν ο τραγουδιστής Ρίτσι Ντέσμοντ και ο μπασίστας Γουέιν Μπανκς.Η νέα σύνθεση κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1991 το άλμπουμ "Mourning Has Broken", το οποίο όμως δεν έλαβε θετικές κριτικές και μετά από μία συναυλία στο Ντέρμπι, το συγκρότημα διαλύθηκε. Ο Γουοκίερ θέλησε να επανενώσει το συγκρότημα το 2001, αλλά ο Άντι Σνιπ δεν δέχτηκε, με αποτέλεσμα ο τραγουδιστής, μαζί με τους Τζόουνς και Κρασκ να περιοδεύουν για δύο χρόνια με την ονομασία Return to the Sabbat, με τον Τζέι Γκράχαμ να αναλαμβάνει τα τύμπανα.Τελικά, το 2006, το συγκρότημα επανενώθηκε με τη σύνθεση που ηχογράφησε το "Dreamweaver", περιοδεύοντας στην Μεγάλη Βρετανία μαζί με τους Cradle of Filth. Συνέχισαν στο Keep It True festival τον Απρίλιο του 2007 και το Day of Darkness festival τρεις μήνες αργότερα, πριν ο Κρασκ αποχωρήσει, δίνοντας την θέση του στον Γκιζ Μπατ. Μέσα στην χρονιά, επανακυκλοφόρησαν τα δύο πρώτα άλμπουμ τους, ενώ από το 2010 διέκοψαν τις δραστηριότητες τους, ανακοινώνοντας την οριστική διάλυση τους το 2014. Sabbat - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives UK Sabbat - Spirit of Metal webzine The BNR Metal Pages - Sabbat Sabbat στο MySpace
Κόλπος του Χα Λονγκ

Ο Κόλπος του Χα Λονγκ (βιετναμέζικα: Vịnh Hạ Long) βρίσκεται στο βόρειο Βιετνάμ. Ανήκει στον Κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO (από το 1992 για τo κριτήριο vii και ξανά το 2000 για το κριτήριο viii), στον κατάλογο Εθνικών Κειμήλιων και Τόπων του Βιετνάμ (από το 1962), ενώ αποτελεί δημοφιλή τουριστικό προορισμό στο Βιετνάμ. Διοικητικά ανήκει στην ομώνυμη πόλη Χα Λονγκ, την κωμόπολη Καμ Πχα (Cẩm Phả) και ένα μέρος της περιοχής Βαν Ντον. Αποτελείται από χιλιάδες ασβεστολιθικά καρστ και νησίδες σε διάφορα μεγέθη και σχήματα. Ο κόλπος του Χα Λονγκ είναι το κέντρο μιας ευρύτερης ζώνης που περιλαμβάνει τον κόλπο Μπάι Του Λονγκ (Bái Tử Long) στα βορειοανατολικά και τα νησιά Κατ Μπα (Cát Bà) στα νοτιοδυτικά. Σε αυτή την ευρύτερη ζώνη εμφανίζονται παρόμοια γεωλογικά, γεωγραφικά, γεωμορφολογικά, κλιματικά, και πολιτιστικά χαρακτηριστικά.

 Ο Χα Λονγκ έχει έκταση 1.553 τ.χλμ. περίπου, και συμπεριλαμβάνει 1.960 νησίδες, οι περισσότερες από τις οποίες αποτελούνται από ασβεστόλιθο. Το κέντρο του κόλπου έχει έκταση 334 χλμ2, ενώ εμφανίζει υψηλή πυκνότητα με 775 νησίδες. Οι ασβεστολιθικοί σχηματισμοί στον κόλπο έχουν ηλικία 500 εκατομμύρια χρόνων. Η εξέλιξη των καρστικών φαινομένων διήρκεσαν 20 εκατομμύρια χρόνια, υπό την επίδραση του υγρού τροπικού κλίματος. Η γεωποικιλότητα του περιβάλλοντος στην περιοχή έχει δημιουργήσει σημαντική βιοποικιλότητα. Ο Κόλπος του Λα Χονγκ περιέχει 14 ενδημικά φυτικά είδη και 60 ενδημικά είδη πανίδας.Ιστορικές έρευνες έχουν δείξει την παρουσία ανθρώπου από την προϊστορική περίοδο, δεκάδες χιλιάδες χρόνια πριν. Οι διαδοχικοί αρχαίοι πολιτισμοί που εμφανίστηκαν στην περιοχή είναι ο πολιτισμός Soi Nhụ (γύρω στο 18.000-7.000 π.Χ.), ο πολιτισμός Cái Bèo (7.000-5.000 π.Χ.) και ο πολιτισμός Ha Long (5,000-3,500). Ο Κόλπος έπαιξε σημαντικό ρόλο, επίσης, στην ιστορία του Βιετνάμ. Halong Travel Guide Halong Bay world heritage site
Αποκάλυψη του Ιωάννη

Η Αποκάλυψη του Ιωάννη είναι ένα από τα 27 βιβλία της Καινής Διαθήκης. Σύμφωνα με την τελικά επικρατούσα χριστιανική παράδοση θεωρείται ότι γράφτηκε από τον απόστολο Ιωάννη την περίοδο που ήταν εξόριστος στην Πάτμο το 96 μ.Χ., κατά το 14ο έτος της βασιλείας του αυτοκράτορα Δομιτιανού. Ωστόσο η πατρότητα του κειμένου έχει αμφισβητηθεί, με πρώτη σοβαρή αμφισβήτηση αυτή που διατυπώθηκε από τον Διονύσιο Αλεξανδρείας (247 - 265). Είναι ένα προφητικό, εσχατολογικό βιβλίο.

 Όσα ο Ιωάννης είδε. (1) Τα παρόντα: οι επιστολές του Κυρίου. (2-3) Τα μέλλοντα - μετά ταύτα. (4-22) Κίρκης Κεφαλέα, «Μηνύματα της Αποκάλυψης στη λογοτεχνία του 20ού αιώνα», Επιστημονική Επετηρίς της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών: Τιμητικόν αφιέρωμα εις Αρχιεπίσκοπον Τιράνων και πάσης Αλβανίας Αναστάσιον, τόμ. 37, 2002, σ. 611-632 Τσαούσης, Δημήτρης, «Αποκάλυψη και Μελλοντολογία. Σκέψεις με αφορμή την Αποκάλυψη του Ιωάννη». Εποπτεία 47-48 (1980), 521-538. Κυρτάτας Δημήτρης, Η Αποκάλυψη του Ιωάννη και οι επτά εκκλησίες της Ασίας, εκδ. Αλεξάνδρεια, Αθήνα 1994 B΄ έκδοση 1995. Κυρτάτας Δημήτρης, 666: Ο αριθμός του βιβλίου, εκδ. Άγρα, Αθήνα 2010 Σκιαδαρέσης, Ιωάννης Γ., Η Αποκάλυψη του Ιωάννη, εκδόσεις Πουρνάρα, Θεσσαλονίκη 2005, ISBN 9602423269. Ιωάννης ο Ευαγγελιστής Καινή Διαθήκη Βιβλικός κανόνας Εσχατολογία Ιδεαλισμός στην χριστιανική εσχατολογία eBible.gr: το αρχαίο κείμενο του βιβλίου στην κριτική έκδοση των Νέστλε-Άλαντ Ιωάννη Αποκάλυψη (μέρος 1ο) (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ) Ιωάννη Αποκάλυψη (μέρος 2ο) (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ) Ιωάννη Αποκάλυψη (μέρος 3ο) (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ) Ιωάννη Αποκάλυψη (μέρος 4ο) (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ) Ιωάννη Αποκάλυψη (μέρος 5ο) (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ) Ιωάννη Αποκάλυψη (μέρος 6ο) (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ) Ιωάννη Αποκάλυψη (μέρος 7ο) (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
Μαλακά μαγνητικά μεταλλικά υλικά

Ένα μαλακό μαγνητικό υλικό εύκολα μαγνητίζεται και απομαγνητίζεται. Χρησιμοποιούνται ως πυρήνες μετασχηματιστών, κινητήρων και γεννητριών και παρουσιάζουν στενούς βρόχους υστέρησης με μικρές τιμές έντασης εξωτερικού μαγνητικού πεδίου Hc για τις οποίες μηδενίζεται η μαγνητική επαγωγή του υλικού.Η τιμή Hc ονομάζεται συνεκτική διέγερση. Οι ενεργειακές απώλειες σε ένα μαλακό μαγνητικό υλικό οφείλονται στη δαπανώμενη ενέργεια για τη μετατόπιση τω σιδηρομαγνητικών περιοχών κατά την απομαγνήτιση.

 1.Η παρουσία ακαθαρσιών, κρυσταλλικών ατελειών, κατακρημνισμάτων κ.λ.π. παίζουν τον ρόλο εμποδίων κατά τη μετατόπιση των σιδηρομαγνητικών περιοχών και προκαλούν ενεργειακές απώλειες. 2.Η αύξηση της πυκνότητας των διαταραχών παίζει επίσης τον ρόλο εμποδίου και οδηγεί σε ενεργειακές απώλειες. 3.Η αύξηση της συχνότητας του ηλεκτρικού ρεύματος. 4.Μεταβαλλόμενο μαγνητικό πεδίο που οφείλεται σε εναλλασόμενο ρεύμα προκαλεί επαγωγική τάση με αποτέλεσμα τη δημιουργία επαγωγικών ρευμάτων (δινορρεύματα), τα οποία προκαλούν απώλειες λόγω θερμότητας (Φαινόμενο Joule). Κατάλληλη ελασματοειδής μορφή πυρήνα και ηλεκτρική μόνωση, καθιστούν αμελητέες αυτές τις απώλειες. 1.Κράματα Fe-Si 2.Κράματα Fe-Ni 3.Μεταλλικοί Ύαλοι
469 Αργεντινή

Η Αργεντινή (Argentina) είναι ένας πολύ μεγάλος αλλά σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,62. Ανακαλύφθηκε το 1901 από τον Ιταλοαυστριακό αστρονόμο Λουίτζι Καρνέρα, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από τη γνωστή μεγάλη χώρα της Νότιας Αμερικής.

 Οι διαστάσεις της Αργεντινής εκτιμώνται σε 125,6 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 2,07 τετράκις εκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι X, ενώ το άλβεδό της είναι 0,040 (από δεδομένα του IRAS). Η Αργεντινή περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της με αβέβαιη περίοδο: μία φορά κάθε 3 ώρες ή κάθε 12 ώρες και 18 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 114 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Άλαν Γκαγκλόγιεφ

Ο Άλαν Γκαγκλόγιεφ (Alan Eduardovich Gagloyev, Οσετιανά: ρωσικά: Алан Эдуардович Гаглоев‎; γεννημένος στις 6 Φεβρουαρίου 1981) είναι πολιτικός και αξιωματούχος πληροφοριών της Νότιας Οσετίας και πρόεδρος της Νότιας Οσετίας από τις 24 Μαΐου 2022. Είναι ο σημερινός πρόεδρος του κόμματος Νυχάζ από τον Φεβρουάριο του 2020.

 Αποφοίτησε από το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Νότιας Οσετίας το 2002 και προσλήφθηκε από το υπουργείο Οικονομικής Ανάπτυξης της Νότιας Οσετίας ως επικεφαλής ειδικός του τμήματος για την υποστήριξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Ο Γκαγκλόγιεφ έθεσε υποψηφιότητα για πρόεδρος της Νότιας Οσετίας το 2017 χωρίς επιτυχία. Ο Άλαν Γκαγκλόγιεφ έθεσε υποψηφιότητα για πρόεδρος για δεύτερη φορά στις εκλογές του 2022, αφού έχασε τις εκλογές του 2017. Στις 10 Απριλίου 2022 κέρδισε τον πρώτο γύρο με το 36,9% των ψήφων, επικρατώντας του απερχόμενου προέδρου Ανατόλι Μπιμπίλοφ. Στη συνέχεια ο Γκαγκλόγιεφ νίκησε τον Μπιμπίλοφ στον δεύτερο γύρο με ποσοστό 56,08% των ψήφων στις 8 Μαΐου 2022. Μετά την εκλογή του, ορκίστηκε νέος πρόεδρος στις 24 Μαΐου 2022. Έκτοτε, το κύριο θέμα της προεδρίας του στα μάτια των δυτικών μέσων ενημέρωσης είναι το δημοψήφισμα που είχε προγραμματίσει ο προκάτοχός του για τις 17 Ιουλίου 2022, σχετικά με την ένταξη της Νότιας Οσετίας στη Ρωσική Ομοσπονδία. Αν και δεν έχει ακυρώσει οριστικά το δημοψήφισμα, έχει επίσης δείξει γενική αδιαφορία για να το κάνει, μαζί με Ρώσους παρατηρητές στην περιοχή. Στις 17 Μαΐου ο Ντμίτρι Πεσκόφ, ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, ουσιαστικά σκότωσε το ενδεχόμενο δημοψήφισμα λέγοντας ότι η Ρωσία θεώρησε την πιθανή ψηφοφορία ως «πραγματικά μια αντανάκλαση της διάθεσης της δημοκρατίας, μια αντανάκλαση των σχέσεων του λαού της δημοκρατίας και του πρώην επικεφαλής της», «αλλά αυτή τη στιγμή η Ρωσία δεν διεξάγει καμία δραστηριότητα σε αυτό το πλαίσιο». Δήλωσε επίσης στις 24 Μαΐου ότι σε ό,τι αφορά το δημοψήφισμα, «κανένα βήμα δεν γίνεται ούτε σχεδιάζεται από τη ρωσική πλευρά σε σχέση με αυτό». Στο εσωτερικό, το κύριο θέμα της προεδρίας του είναι η λήψη μέτρων για τη βελτίωση της οικονομίας. Συγκεκριμένα, όπως το έθεσε μια τοπική εφημερίδα, βελτιώνοντας την οικονομία ώστε να αντέξει την «αυξανόμενη λιτότητα του κύριου χρηματοοικονομικού μας χορηγού Ρωσίας».
Τσάβο Γκερέρο

Ο Σαλβαντόρ "Τσάβο" Γκερέρο IV (20 Οκτωβρίου 1970) γνωστός και ως Τσάβο Γκερέρο (Jr.), είναι ένας Αμερικανός επαγγελματίας παλαιστής τρίτης γενιάς, μέλος της παλαιστικής οικογένειας των Γκερέρο.

 Ο Τσάβο Γκερέρο, έχει συνεργαστεί με αρκετές εταιρείες επαγγελματικής πάλης. Ξεκίνησε την καριέρα του, το 1994, στην πατρίδα του, το Μεξικό και συνέχισε στην Ιαπωνία. Το 1996 μεταγράφηκε στο World Championship Wrestling, το οποίο το 2001, εξαγοράστηκε από το World Wrestling Entertainment και συνέχισε εκεί έως και το 2011. Από τότε, αγωνίζεται σε ανεξάρτητες εταιρείες μικρότερης εμβέλειας. Από το 2012 μέχρι το 2013 βρέθηκε στο Total Nonstop Action Wrestling. Ο Τσάβο έχει γίνει Παγκόσμιος Πρωταθλητής μια φορά στην καριέρα του, κατακτώντας τον τίτλο του ECW το 2008. Έχει επίσης κατακτήσει το Πρωτάθλημα Ευκίνητων Παλαιστών έξι φορές, δύο φορές το Ομαδικό Πρωτάθλημα του WWE, μαζί με τον θείο του Έντι Γκερέρο και μια φορά το Ομαδικό Πρωτάθλημα του WCW μαζί με τον Κόρποραλ Κατζούν. Στο TNA Wrestling, κατέκτησε δύο φορές το Ομαδικό Πρωτάθλημα TNA με τον Χερνάντεζ. Στην οικογένεια των Γκερέρο, ο Τσάβο είναι εγγονός του Γκόρι Γκερέρο, γιος του Τσάβο Γκερέρο Sr., ανιψιός των Έντι Γκερέρο, Χέκτορ Γκερέρο, Μάντο Γκερέρο και Ενρίκε Λανές. Είναι ξάδερφος του Χαβιέρ Λανές και του Χέκτορ Μεχία. Ο παππούς του, Γκόρι, είναι ένας από τους γνωστότερους παλαιστές στην ιστορία του Μεξικού. Ο πατέρας του, Τσάβο, γνωστός και ως Τσάβο Κλάσικ, είναι επίσης θρύλος της πάλης του Μεξικού και έχει δουλέψει για το WWE σε ρόλους παλαιστή και μάνατζερ. Ο Έντι Γκερέρο, είναι θείος του και ένας από τους μεγαλύτερους αστέρες που πέρασαν από το WWE, που μαζί είχαν μια ιστορική ομάδα. Προφίλ του Τσάβο Γκερέρο Προφίλ του Τσάβο Γκερέρο
Εθνική Κροατίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Τελ. Ενημέρωση: Μάιος 2019 Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Κροατίας (κροατικά: Hrvatska ženska košarkaška reprezentacija) είναι το συγκρότημα αθλητριών που αντιπροσωπεύουν τη χώρα της Κροατίας σε διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Κροατικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Hrvatski Košarkaški Savez, HKS).

 Η Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης της Κροατίας ιδρύθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 1948 και έγινε παράρτημα της Ομοσπονδίας της Γιουγκοσλαβίας. Μετά τη διάσπαση του μεγάλου βαλκανικού κράτους έγινε αυτόνομος οργανισμός στις 17 Νοεμβρίου 1991, προσχωρώντας στη FIBA λίγους μήνες μετά, τον Ιανουάριο του 1992. Την επόμενη δεκαετία συγκρότησε τέσσερις φορές ομάδα για να συμμετάσχει σε Μεσογειακούς Αγώνες (1997 · 2001 · 2005 · 2009), συλλέγοντας ισάριθμα μετάλλια. Η πρώτη συμμετοχή της γυναικείας εθνικής ομάδας σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα έλαβε χώρα το 1995 στην Τσεχία. Η υψηλότερη θέση που έχει ποτέ καταλάβει είναι η 5η στη διοργάνωση της Πολωνίας το 2011. Την επόμενη χρονιά, έχοντας περάσει επιτυχώς το σχετικό προκριματικό τουρνουά, συμμετείχε για πρώτη φορά σε Ολυμπιακούς Αγώνες στο Λονδίνο. Πορεία σε Ολυμπιακούς Αγώνες Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Κροατίας σε Ολυμπιακούς Αγώνες: Πορεία σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα FIBA (EuroBasket) Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Κροατίας σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα FIBA (EuroBasket): Πορεία σε Μεσογειακούς Αγώνες Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Κροατίας σε Μεσογειακούς Αγώνες: Εθνική Κροατίας U21 (καλαθοσφαίριση γυναικών) Εθνική Κροατίας U20 (καλαθοσφαίριση γυναικών) Εθνική Κροατίας U18 (καλαθοσφαίριση γυναικών) Εθνική Κροατίας U16 (καλαθοσφαίριση γυναικών) Εθνική Κροατίας (καλαθοσφαίριση ανδρών) Croatia, ιστορικό ανά έτος στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά) Hrvatski Košarkaški Savez, επίσημος ιστότοπος. (Κροατικά)
Ραμίρο Γκαρθές της Βιγέρα

Ο Ραμίρο Γκαρθές, ισπαν. Ramiro Garcés de Viguera, βασκικά Ramiro Gartzia (απεβ. 9 Ιουλίου 981) από τον Οίκο των Χιμένεθ ήταν ο πρώτος βασιλιάς της Βιγέρα (970-981).

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Γκαρθία Α΄ της Παμπλόνα και της δεύτερης συζύγου του Τερέσα, κόρης τού Ραμίρο Β΄ του Λεόν. Όταν η Τερέσα πίεζε τον Γκαρθία Α΄ να αποκληρώσει τον Σάντσο Β΄, γιο από τον πρώτο του γάμο, ο βασιλιάς συμφώνησε να κληροδοτήσει την περιοχή της Βιγέρα στον Ραμίρο με τον τίτλο τού βασιλιά. Το 970 απεβίωσε ο πατέρας του και ο Ραμίρο έγινε υποτελής βασιλιάς τού μεγαλύτερου αδελφού του. Το 975 προσπάθησε να λεηλατήσει τη γειτονική Μουσουλμανική περιοχή, αλλά ηττήθηκε στη μάχη τού Εστερκουέλ. Η ακριβής ημερομηνία που απεβίωσε δεν καταγράφεται στις πηγές. Ένα έγγραφο τού 981 αναφέρει, ότι είχε αποβιώσει. Οι Αραβικές πηγές αναφέρουν, ότι απεβίωσε το 981 στη μάχη τού Τορρεβικέντε, όπου αυτός και ο Γκαρσία κόμης της Καστίλης πολέμησαν τον Αλμανζούρ για να υποστηρίξουν τον Γκάλιμπ, που εξεγέρθηκε στην Κόρδοβα. Από την αγνώστου ονόματος σύζυγό του είχε τέκνα: Σάντσο απεβ. π. 1002, βασιλιάς της Βιγέρα. Γκαρθία απεβ. μετά το 1005, βασιλιάς της Βιγέρα. Bishko, Charles Julian. "Salvus of Albelda and Frontier Monasticism in Tenth-Century Navarre." Speculum, Vol. 23, No. 4. (October 1948), pp 559–590. Cañada Juste, Alberto. "Un milenario navarro: Ramiro Garcés, rey de Viguera", Príncipe de Viana 42 (1982), pp. 21–37. Ubieto Arteta, Antonio. "Monarcas navarros olvidados: los reyes de Viguera", Hispania X (1950), pp. 8–25
Μαρία Ιωσηφίνα της Σαβοΐας

Η Μαρία Ιωσηφίνα της Σαβοΐας (Marie Joséphine de Savoie, 2 Σεπτεμβρίου 1753 - 13 Νοεμβρίου 1810) ήταν σύζυγος του Κόμη της Προβηγκίας, ο οποίος έγινε το 1814 βασιλιάς της Γαλλίας ως Λουδοβίκος ΙΗ΄.

 Η Μαρία Ιωσηφίνα Λουίζα γεννήθηκε στο Τορίνο και πέθανε στην εξορία. Ήταν τρίτο παιδί και δεύτερη κόρη του Βίκτωρα Αμεδαίου Γ΄ της Σαρδηνίας και της Μαρίας Αντωνίας Φερδινάνδης της Ισπανίας. Παντρεύτηκε τον Κόμη της Προβηγκίας (1771), μελλοντικό Λουδοβίκο ΙΗ΄, και τον ακολούθησε στην εξορία στην Μεγάλη Βρετανία (1791). Σε δύο χρόνια και η μικρότερη αδελφή της Μαρία Θηρεσία της Σαβοΐας παντρεύτηκε τον μικρότερο αδελφό του συζύγου της μέλλοντα Κάρολο Ι΄. Δεν κατάφερε να κάνει παιδιά, αφού είχε δύο συνεχείς αποβολές (1774, 1781). Όταν ο νεαρός Λουδοβίκος ΙΖ΄ πέθανε στη φυλακή (1795), ο σύζυγός της ανακηρύχθηκε εξόριστος βασιλιάς και η ίδια βασίλισσα στο πλευρό του. Μετά τον θάνατό της στην εξορία, η σορός της μεταφέρθηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα της, όπου ο αδελφός της, Κάρολος Φήλιξ της Σαρδηνίας, ανήγειρε προς τιμή της μνημείο.
Κοινοβούλιο της Δημοκρατίας της Μολδαβίας

Το Κοινοβούλιο της Δημοκρατίας της Μολδαβίας είναι το ανώτατο αντιπροσωπευτικό όργανο της Δημοκρατίας της Μολδαβίας. Είναι το μόνο κρατικό νομοθετικό σώμα και είναι μονοθάλαμη δομή που αποτελείται από 101 εκλεγμένους βουλευτές που υπηρετούν τετραετή θητεία. Το κοινοβούλιο εκλέγεται με καθολική ψηφοφορία, με ίση, μυστική και ελεύθερη ψηφοφορία. Ο Πρόεδρος του Κοινοβουλίου της Δημοκρατίας της Μολδαβίας εκλέγεται από το κοινοβούλιο, αν και για να εγκριθεί η υποψηφιότητα του πρέπει να εγκριθεί από 52 βουλευτές το ελάχιστο. Σήμερα πρόεδρος είναι η Ζιναΐντα Γκρετσεάνιι, ο πρόεδρος του Κόμματος Σοσιαλιστών της Δημοκρατίας της Μολδαβίας. Το Συνταγματικό Δικαστήριο της Δημοκρατίας της Μολδαβίας, εφόσον λάβει σχετικό ερώτημα από την Κεντρική Εκλογική Επιτροπή, συνεδριάσει για να αποφασίσει την εγκυρότητα ή την μη εγκυρότητα της θητείας ενός βουλευτή. Η θητεία συνεδριάζει στην σύγκληση του προέδρου της βουλής εντός 30 μέρες από τις εκλογές. Η θητεία της βουλής παρατάσσεται μέχρι την νόμιμη συνάντηση της νέας σύνθεσης. Κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου το σύνταγμα δεν μπορεί να τροποποιηθεί και οι βασικοί νόμοι δεν μπορούν να υιοθετηθούν, τροποποιηθούν ή καταργηθούν.

 Το προσωπικό της βουλής εξασφαλίζει οργανωτική, πληροφορησιακή και τεχνική βοήθεια στην δραστηριότητα της βουλής, του μόνιμου γραφείου και επιτροπών, των κοινοβουλευτικών παρατάξεων και βουλευτών. Η δομή και η προσωπική καταγραφή του προσωπικού της βουλής εγκρίνεται από το κοινοβούλιο. Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Μολδαβίας (1994), το κοινοβούλιο είναι το ανώτατο αντιπροσωπευτικό όργανο και είναι το μόνο κρατικό νομοθετικό όργανο. Το δικαίωμα του νομοθετείν ανήκει στους βουλευτές, στον πρόεδρο του κοινοβουλίου (εκτός από προτάσεις αναθεώρησης του συντάγματος) και της κυβέρνησης. Για να εξασκήσουν αυτό το δικαίωμα οι βουλευτές και ο πρόεδρος του κράτους υποβάλλουν στο Κοινοβούλιο σχέδια νόμου και νομοθετικές προτάσεις, ενώ η Κυβέρνηση παρουσιάζει σχέδια νόμου. Προκειμένου να σχηματίσουν ομάδες εργασίας και να οργανώσουν τη δραστηριότητα του κοινοβουλίου, οι βουλευτές σχηματίζουν κοινοβουλευτικές παρατάξεις αποτελούμενες από τουλάχιστον πέντε βουλευτές εκλεγμένους από καταλόγους υποψηφίων, καθώς και παρατάξεις με την ίδια αριθμητική σύνθεση με τους ανεξάρτητους. Οι κοινοβουλευτικές παρατάξεις σχηματίζονται εντός 10 ημερών μετά τη νόμιμη σύνθεση της βουλής. Οι 101 βουλευτές που εξελέγησαν στις εκλογές που έγιναν στις 24 Φεβρουαρίου 2019 αποτελούνταν από 4 κοινοβουλευτικές παρατάξεις:
Μάξι Νιλ

Η Μάξι Νιλ (Maxi Nil ; 4 Ιουνίου 1981) είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια και από τις 6 Δεκεμβρίου 2013 η τραγουδίστρια του συγκροτήματος Jaded Star. Είναι περισσότερο γνωστή για το έργο της ως τραγουδίστρια του αυστριακού συγκροτήματος της συμφωνικής μέταλ μουσικής Visions of Atlantis από τα μέσα 2009 έως τα τέλη 2013. Το 2003 έγινε μέλος του ελληνικού μέταλ συγκροτήματος On Thorns I Lay αλλά και του συγκροτήματος Elysion, ως τραγουδίστρια και ως στιχουργός.

 Demos: Demo (2007) Studio Album: Delta (2011) Ethera (2013)EPs: Maria Magdalena EP (2011) Studio Album: Precious Silence (2004-2011) (μη κυκλοφορημένο άλμπουμ, αλλά διαθέσιμο σε απευθείας σύνδεση, στο Soundcloud, θα επεξεργαστεί, επεξεργαστεί και ανακατασκευαστεί στη συνέχεια για να δημιουργηθεί ένα νέο άλμπουμ από αυτό: Eternal Silence) Eternal Silence (2015) Compilations: Siren's Garden (2012) (track 12: "Cave Behind the Waterfall") Studio Album: Memories from the Future (2015) 2012: Rest in Keys (Bob Katsionis) (Vocals on "Another World") 2012: The Bivouac (Vexillum) (Additional vocals on "The Oak and Lady Flame") Επίσημη ιστοσελίδα της Μάξι Νιλ
Μίλατος Λασιθίου

Η Μίλατος Λασιθίου είναι χωριό του Δήμου Αγίου Νικολάου, της περιφερειακής ενότητας Λασιθίου και ανήκει σήμερα στην Κοινότητα Βραχασίου. Το όνομα πιθανολογείται ότι έχει σχέση με την αρχαία Μίλητο στη Μικρά Ασία. Το ομώνυμο Δημοτικό διαμέρισμα συμπεριλαμβάνει τη νησίδα Αυγό και την Παραλία Μιλάτου. Στη Μίλατο έγραψε πολλά από τα μυθιστορήματά της η Ελληνίδα συγγραφέας Λιλή Ζωγράφου.

 Το όνομα του χωριού προέρχεται από το όνομα της αρχαίας πόλης Μιλάτου. Η Μίλατος αναφέρεται στην Ιλιάδα, όπου αναγράφεται ότι, η ίδια, έστειλε πολεμιστές με αρχηγό τον Ιδομενέα. Ο Στράβων αναφέρει ότι είναι η μητρόπολη της Μιλήτου, την οποία αποίκησε, σύμφωνα με το Στράβωνα, ο αδελφός του Μίνωα, Σαρπηδών. Η Μίλατος καταστράφηκε από την πρώην σύμμαχό της, Λύττο. Η θέση της αρχαίας πόλης δεν είναι επ'ακριβώς γνωστή. Ο Στέφανος Ξανθουδίδης ανέσκαψε το 1919 μερικούς τάφους της υστερομινωικής περιοχής ΙΙΙ (1300-1220 π.Χ.).Η παλαιότερη μνεία του σημερινού οικισμού γίνεται σε έγγραφο του Δουκικού Αρχείου του Χάνδακα του 1368, όπου αναφέρεται ως Milato, φέουδο τότε του Φρανσίσκου Ντόντο. Στην απογραφή του 1583 αναφέρεται ως Milato με 287 κατοίκους. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 είχε 35 χριστιανικές οικογένειες. Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται στο δήμο Βραχασίου, με 431 κατοίκους, όλοι χριστιανοί. Το 1971 αναγνωρίστηκε ο οικισμός Παραλία Μιλάτου, ο οποίος γνωρίζει γρήγορη ανάπτυξη.Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Η Μίλατος είναι γνωστή κυρίως από το ιστορικό Σπήλαιο της Μιλάτου. Κατα την επανάσταση των Κρητών εναντίον των οθωμανών (1823) είχαν κρυφτεί στο σπήλαιο δύο χιλιάδες γυναικόπαιδα. Ο τουρκοαιγυπτιακός στρατός ανακάλυψε το σπήλαιο με τα γυναικόπαιδα, οπότε και επήλθε φοβερή σφαγή ενώ όσοι έμειναν ζωντανοί πουλήθηκαν ως δούλοι, ενώ σκοτώθηκε και ο αρχηγός των Τούρκων, Χασάν Μπέης, πέφτοντας από το αφηνιασμένο άλογό του. Στην περιοχή δραστηριοποιούνταν διάφορες ελληνικές ένοπλες ομάδες που θα μπορούσαν ίσως να σώσουν τους αμάχους αλλά ήταν απασχολημένες σε λεηλασίες.
Ημέρα

Στην καθημερινή γλώσσα ημέρα ή συνηθέστερα μέρα είναι το χρονικό διάστημα από την ανατολή ως τη δύση του ήλιου (στον τόπο που βρισκόμαστε ή που εννοείται στον λόγο μας), σε αντίθεση με τη νύχτα. Στην Αστρονομία, ωστόσο, είναι ο χρόνος που χρειάζεται για μια πλήρη περιστροφή ενός ουράνιου σώματος, συνήθως της Γης, γύρω από τον άξονά του. Στην περίπτωση της Γης μία ημέρα διαρκεί σχεδόν 24 ώρες και για τον λόγο αυτό είναι γνωστή και ως εικοσιτετράωρο. Η διάρκεια της ημέρας και της νύχτας δεν είναι πάντα η ίδια στους διάφορους τόπους της Γης, λόγω της απόστασης τους από τον Ισημερινό.

 Ωστόσο, ο ακριβής χρόνος περιστροφής της Γης είναι 23 ώρες 56 λεπτά και 4 δευτερόλεπτα, ένα πρακτικά σταθερό χρονικό διάστημα γνωστό ως αστρική ημέρα. Οι κάτοικοι της Γης όμως αντιλαμβάνονται την εναλλαγή ημέρας και νύκτας με μέσο ρυθμό 24 ωρών (λίγο παραπάνω) εξαιτίας της περιφοράς της Γης περί τον Ήλιο σε 365 ημέρες. Αυτό το διάστημα ονομάζεται ηλιακή ημέρα και κυμαίνεται γύρω από την τιμή 86.400 δευτερόλεπτα κατά -22 έως +29 δευτερόλεπτα, λόγω της ελλειπτικής τροχιάς της Γης και λόγω της κλίσης της. Η μέση τιμή μιας ηλιακής ημέρας ονομάζεται μέση ηλιακή ημέρα. Προσοχή απαιτεί το εξής: Ακόμη και οι αστρονόμοι, όταν αναφέρονται στην ημέρα ως μονάδα χρόνου, για να εκφράσουν π.χ. την περίοδο περιφοράς ενός αστεροειδούς, εννοούν αυστηρά το χρονικό διάστημα των 86.400 δευτερολέπτων ή 24 ωρών, και όχι των 23 ω. 56 λ. 4 δ. ή τον χρόνο περιστροφής του αστεροειδούς περί τον άξονά του, που μπορεί να είναι π.χ. 5 ώρες. Αυτή η σύμβαση ακολουθείται και στα αστρονομικά άρθρα της Βικιπαίδειας, π.χ. των αστεροειδών. Στο Γρηγοριανό ημερολόγιο οι ημέρες είναι 7 και η μία ημέρα διαιρείται σε 24 ώρες. Κυριακή 1η Δευτέρα 2η (1η εργάσιμη) Τρίτη 3η Τετάρτη 4η Πέμπτη 5η Παρασκευή 6η Σάββατο 7η
Δήμος Μαντινείας

Ο δήμος Μαντινείας ήταν δήμος του νομού Αρκαδίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Τρίπολης. Βρισκόταν στο κεντρικό τμήμα του νομού, καταλαμβάνοντας ένα τμήμα του ομώνυμου οροπεδίου ενώ απλωνόταν και στις δυτικές πλαγιές των βουνών Λύρκειο και Αρτεμίσιο. Ο δήμος Μαντινείας καταλάμβανε έκταση 205,3 τ.χλμ., αποτελούταν από 6 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 3.510 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν η Νεστάνη.

 Από το 1999 έως το 2010 οπότε καταργήθηκε ο δήμος, δήμαρχος υπηρέτησε ο Γιώργος Τσαγγούρης, ο οποίος απεβίωσε στις 23 Μαΐου 2022. Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς: Δ.δ. Νεστάνης [ 1.020 ] η Νεστάνη [ 778 ] η Μηλέα [ 237 ] η Μονή Γοργοεπηκόου [ 5 ] Δ.δ. Αρτεμισίου -- το Αρτεμίσιον [ 654 ] Δ.δ. Κάψα -- ο Κάψας [ 505 ] Δ.δ. Λουκά [ 726 ] ο Λουκάς [ 653 ] η Μηλιά [ 73 ] Δ.δ. Πικέρνη -- ο Πικέρνης [ 192 ] Δ.δ. Σάγκα -- ο Σάγκας [ 241 ] Δ.δ. Σιμιάδων [ 172 ] οι Σιμιάδες [ 172 ] ο Νέος Καρδαράς [ 0 ] Δήμος Μαντινείας, Πανεπιστήμιο Πατρών
Καθεδρικός Ναός του Μπολνίσι Σιόνι

Ο Καθεδρικός Ναός του Μπολνίσι Σιόνι ( γεωργιανά: ბოლნისის სიონი) είναι μια Γεωργιανή Ορθόδοξη βασιλική στο χωριό Μπολνίσι του δήμου Μπολνίσι της Γεωργίας. Χτίστηκε το 478-493, και είναι το αρχαιότερο εκκλησιαστικό κτίριο στην Γεωργία.

 Ο καθεδρικός ναός κατασκευάστηκε τον 5ο αιώνα, με επιβλέποντα του έργου, που διήρκεσε 15 χρόνια, τον Επίσκοπο Δαβίδ. Επρόκειτο για μία περίοδο πολιτικής και πολιτιστικής ανάκαμψης για τη Γεωργία κατά την οποία δραστηριοποιήθηκε και ο Βαχτάνγκ Γκοργκασάλι. Τότε οι Γεωργιανοί διατηρούσαν επαφές με την Περσία, και φαίνεται πως έχουν δεχτεί επιρροές από την τέχνη και την αρχιτεκτονική του Ιράν, της Αρμενίας και της Εγγύς Ανατολής. Τον 7ο αιώνα κατασκευάστηκε ένα μικρό παρεκκλήσι στα ανατολικά του ναού.Το 1634, κατά την εισβολή των Περσών το κτίριο υπέστη σοβαρές ζημιές. Κατά τον 17ο αιώνα έγιναν έργα αποκατάστασης της εκκλησίας με διαταγή του Βασιλιά του Κάρτλι και βαλή, Ρόσταμ, και της Βασίλισσάς του, Μαριάμ. Προς τα τέλη του ίδιου αιώνα, με διαταγή του βασιλιά Γεωργίου ΙΑ', ο επίσκοπος Νικόλας έκανε έργα ανακατασκευής της εκκλησίας και έχτισε ένα καμπαναριό στα νοτιοδυτικά του ναού. Επίσης, ανοίχτηκε μία πόρτα στον δυτικό τοίχο. Έκτοτε η εκκλησία έχει ανακαινιστεί και επισκευαστεί αρκετές φορές, με πιο πρόσφατα τα έργα συντήρησης του 1970-1. Η εκκλησία έχει διαστάσεις: 27,8 μ. μήκος, 24,5 μ. πλάτος και 11 μ. μέγιστο ύψος. Πρόκειται για μία βασιλική που χωρίζεται σε τρία κλίτη με 5 ζεύγη κολόνων. Το μεσαίο κλίτος είναι το υψηλότερο. Για την κατασκευή έχουν χρησιμοποιηθεί πέτρες στο εξωτερικό και μάρμαρα στο εσωτερικό. Αρχικά είχε μία πόρτα στα νότια και δύο στα βόρεια, ενώ η πόρτα στα δυτικά προστέθηκε κατά τον 17ο αιώνα. Στα ερείπια της νότιας πρόσοψης φαίνεται ότι για την κατασκευή του κτιρίου χρησιμοποιήθηκαν ομοιόμορφα δομικά στοιχεία τοιχοποιίας. Το διακοσμητικό σχέδιο του ναού ήταν Σασσανικού στυλ. Τα νότια και κεντρικά τμήματα της εκκλησίας είναι διακοσμημένα με αραβουργήματα, ελικοειδή και φυλλοειδή μοτίβα κληματαριάς. Στα ανάγλυφα του ναού περιλαμβάνονται σκηνές κυνηγιού, πουλιά και ζώα. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό είναι ο Σταυρός του Μπολνίσι, εγγεγραμμένος σε κύκλο, που θεωρείται ως εθνικό σύμβολο της Γεωργίας. Ο καθεδρικός ναός του Μπολνίσι Σιόνι είναι γνωστός για τις Γεωργιανές επιγραφές του, που είναι από τα παλαιότερα ιστορικά κείμενα στα Γεωργιανά. Σε αυτές αναφέρονται η ημερομηνία περάτωσης της κατασκευής και άλλες λεπτομέρειες για το έργο. V. Beridze, Georgian Soviet Encyclopedia, 2, Tbilisi, 1977, p. 454 Sh. Amiranashvili, History of Georgian Art, Tbilisi, 1971, pp. 113–118 V. Beridze, Bolnisi Sioni // fresco, No. 2, 1968, pp. 23–25
Φουρφουράς Ρεθύμνης

Ο Φουρφουράς είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Αμαρίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Βρίσκεται στα νοτιοανατολικά του νομού Ρεθύμνης, στο κέντρο της πρώην επαρχίας Αμαρίου. Είναι κτισμένος στους δυτικούς πρόποδες του Ψηλορείτη σε υψόμετρο 460 μέτρων. Απέχει 44 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και 25 χιλιόμετρα από τη θάλασσα (Λυβικό πέλαγος). Σύμφωνα με την απογραφή του 2021 κατοικούν 513 κάτοικοι αποτελώντας το πολυπληθέστερο χωριό του Αμαρίου. Είναι ιστορική έδρα του Δήμου Αμαρίου.

 Το όνομά του κατ' άλλους οφείλεται στην απόκρημνη θέση του, που το κάνει να μοιάζει με φρούριο, ενώ κατ' άλλους πήρε το όνομά του, από το επώνυμο του πρώτου κατοίκου που ήταν κυνηγός. Δημιουργήθηκε μάλλον από βοσκούς που ζούσαν στον Ψηλορείτη. Το χωριό αναφέρεται στην ενετική απογραφή του 1583, όταν είχε 225 κατοίκους. Παλαιότερα υπαγόταν στον τότε Δήμο Κουρητών. Ο σημερινός Δήμος Αμαρίου, στον οποίο υπάγεται ο Φουρφουράς είναι ο Δήμος Αμαρίου, με έδρα την Αγία Φωτεινή, και προέκυψε από τη συνένωση των προϋπαρχόντων Δήμων Συβρίτου και Κουρητών. Είναι η ιστορική έδρα του Δήμου Αμαρίου καθώς και η Β΄ έδρα της Ιεράς Μητρόπολης Λάμπης, Συβρίτου και Σφακίων. Στο Δημαρχείο λειτουργούν οι δημοτικές υπηρεσίες ενώ στο Μητροπολιτικό Μέγαρο οι εκκλησιαστικές υπηρεσίες και το Επισκοπείο. Λειτουργούν σχολεία όλων των βαθμίδων (Νηπιαγωγείο, Δημοτικό, Γυμνάσιο και Ενιαίο Λύκειο) καθώς και φροντιστήριο ξένων γλωσσών. Διαθέτει διθέσιο Περιφερειακό Ιατρείο. Στο Δημοτικό Στάδιο "Μιχ. Μαράκης" εδρεύει το αθλητικό σωματείο Α.Ο. Ψηλορείτης. Άλλοι Σύλλογοι που δραστηριοποιούνται είναι ο Πολιτιστικό Σύλλογος και οι Σύλλογοι Γονέων και Κηδεμόνων των Νηπιαγωγείου-Δημοτικού Σχολείου και Γυμνασίου-Λυκείου καθώς επίσης και ο Σύλλογος Φουρφουριανών Αθήνας "Ο Άγιος Γεώργιος" για τους απόδημους. Εξαιτίας των επιχειρήσεων που λειτουργούν (Φούρνος, ζαχαροπλαστείο, Super markets-παντοπωλεία, πρατήριο υγρών καυσίμων, οικοδομικά υλικά, βιοτεχνία τοπικών αναψυκτικών,οικοτεχνία παραδοσιακών προϊόντων,φαρμακείο, κομμωτήρια, βιβλιοπωλείο,ξενοδοχείο με ενοικιαζόμενα δωμάτια, ταβέρνες και καφενεία) έχει καταστεί εμπορικό κέντρο της περιοχής. Στο Πολιτιστικό και Κοινωνικό Κέντρο Αμαρίου "Ο Άγιος Νεκτάριος" (Ν.Π.Ι.Δ) λειτουργούν τμήματα εκμάθησης μουσικών οργάνων και χορών, κλειστό γυμναστήριο, νεανική συντροφιά, κλιμάκιο εθελοντών σαμαρειτών Ε.Ε.Σ, Συσσίτιο εμπερίστων (διανομή κατ' οίκον) και στους χώρους του διεξάγονται ημερίδες, συνέδρια, ομιλίες, και άλλες εκδηλώσεις. Το χωριό διασχίζει η Επαρχιακή Οδός 13, γνωστή και ως Αμαριώτικος Δρόμος, που το ενώνει με το Ρέθυμνο (Περιβόλια, Πρασιές) και το υπόλοιπο Αμάρι (Απόστολοι, Γεωργική Σχολή, Βιζάρι, Φουρφουράς, Κουρούτες, Νίθαυρις, Αποδούλου, Βαθιακό, Πλάτανος, Άρδακτος, Λοχριά). Η αναβάθμιση του δρόμου αυτού είναι υπό μελέτη. Κοινότητα Φουρφουρά
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1995

Τα 61α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 15 Δεκεμβρίου 1994, απονεμήθηκαν στις 7 Ιανουαρίου 1995, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1995.

 Καλύτερη Ταινία: Leaving Las Vegas Επιλαχών: Sense and Sensibility και Safe Καλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος: Νίκολας Κέιτζ - Leaving Las Vegas Επιλαχών: Άντονι Χόπκινς - Nixon, Jeff Bridges - Wild Bill και Τζον Τραβόλτα - Get Shorty Καλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος: Jennifer Jason Leigh - Georgia Επιλαχούσα: Ελίζαμπεθ Σου - Leaving Las Vegas, Τζούλιαν Μουρ - Safe, Νικόλ Κίντμαν - To Die For, Μέριλ Στριπ - The Bridges of Madison County και Έμμα Τόμσον - Sense and Sensibility Καλύτερος Διευθυντής Φωτογραφίας: Lü Yue - Shanghai Triad Καλύτερη Σκηνοθεσία: Ανγκ Λι - Sense and Sensibility Επιλαχών: Mike Figgis - Leaving Las Vegas and Todd Haynes - Safe Καλύτερο Ντοκιμαντέρ: Crumb Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία: Wild Reeds (Les Roseaux sauvages) • France Επιλαχών: Through the Olive Trees (Zire darakhatan zeyton) • Iran and Lamerica • Italy Καλυτεροε Νέος Σκηνοθέτης: Chris Noonan - Babe Επιλαχών: Lodge Kerrigan - Clean, Shaven και Noah Baumbach - Kicking and Screaming Καλύτερο Σενάριο: Έμμα Τόμσον - Sense and Sensibility Επιλαχών: Amy Heckerling - Clueless Καλύτερος Β' Ανδρικός Ρόλος: Κέβιν Σπέισι - Swimming with Sharks, The Usual Suspects, Outbreak και Seven Επιλαχών: Don Cheadle - Devil in a Blue Dress Καλύτερος Β' Γυναικείος Ρόλος: Μίρα Σορβίνο - Mighty Aphrodite Επιλαχών: Joan Allen - Nixon Ο Επίσημος ιστότοπος
Κόνραντ Γκούζντα

Ο Κόνραντ Γκούζντα (Konrad Guzda) (γεννημένος στις 25 Σεπτεμβρίου 1990) είναι Πολωνός με ελληνική υπηκοότητα επαγγελματίας πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,85 μ. και αγωνίζεται στη θέση του λίμπερο.

 Ο Κόνραντ Γκούζντα έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης στις ακαδημίες του Πανελληνίου, στον οποίο υπέγραψε και το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο συνεργασίας. Στην ομάδα του Πανελληνίου παρέμεινε μέχρι το 2012 με εξαίρεση τη σεζόν 2009-10 όπου είχε αγωνιστεί με τη φανέλα του Απόλλωνος Αθηνών. Τη σεζόν 2012-13, ο Κόνραντ Γκούζντα αγωνίστηκε με τη φανέλα της Λαμίας, ενώ τη διετία 2013-15 αποτέλεσε παίκτη της ΑΕΚ, με την οποία, μάλιστα, κατέκτησε το Λιγκ Καπ του 2014. Στις 16 Ιουνίου 2015, ο Κόνραντ Γκούζντα υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο μονοετούς διαρκείας με τον Ολυμπιακό Πειραιώς. Τη σεζόν 2017-18 αγωνίστηκε στον Παναθηναϊκό. 1 Κύπελλο Ελλάδας: 2016 2 Λιγκ Καπ Ελλάδας: 2014, 2016 Κόνραντ Γκούζντα
Δίων ο Χρυσόστομος

Ο Δίων ο Χρυσόστομος (40 - 120) ήταν αρχαίος Έλληνας ρήτορας, συγγραφέας και φιλόσοφος του 1ου αιώνα. Διακρινόταν για την ευγλωττία του, στην οποία όφειλε και την προσωνυμία «Χρυσόστομος».

 Γεννήθηκε το έτος 40 μ.Χ. στην Προύσα της Βιθυνίας. Ήταν κυνικός και στωικός φιλόσοφος, και συγκαταλέγεται στην δεύτερη σοφιστική σχολή. Έζησε στην Ρώμη επί αυτοκράτορος Τίτου, τον οποίο καυτηρίασε για τον ερωτικό του δεσμό με τον μαυρομάλη πυγμάχο Μελανκόμα. Καυτηρίασε επίσης τον διάδοχο του Τίτου, Δομιτιανό, ο οποίος εξόρισε τον Δίωνα από την Ρώμη, την Ιταλία και Βιθυνία, με το αιτιολογικό ότι ο Δίωνας συμβούλεψε κάποιον συγγενή του Αυτοκράτορα πώς να συνωμοτήσει. Στην διάρκεια της εξορίας του λένε ότι περιηγήθηκε την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, ρακένδυτος και βιοπαλεύοντας με διάφορα χειρωνακτικά επαγγέλματα. Μετά την δολοφονία του Διομιτιανού το έτος 96 έπεισε ένα στρατόπεδο των Ρωμαίων να αποδεχτεί την επιλογή του ρωμαϊκού λαού. Επι αυτοκράτορος Νέρβα πήρε χάρη, ενώ μετά τον θάνατο του Νέρβα συνδέθηκε φιλικά με τον αυτοκράτορα Τραϊανό. Επέστρεψε στην γενέτειρά του, όπου τιμήθηκε. Αναφέρεται ότι το έτος 111 εμπλέχτηκε σε μια διαμάχη για την ανακαίνιση της πόλης, και πιστεύεται ότι πέθανε λίγο αργότερα, μεταξύ 115 και 120. Ο Δίων ήταν σύγχρονος του Πλουτάρχου, Τάκιτου και Πλίνιου. Με το όνομα του Δίωνα έχουν παραδοθεί 80 λόγοι, με περιεχόμενο ηθικοπολιτικό, στον τύπο της κυνικής «διατριβής», δηλαδή της εκλαϊκευτικής και σύντομης πραγματείας, με πλήθος αναφορές στην πολιτιστική παράδοση. Σε νεανική ηλικία ο Δίων είχε γράψει και ρητορικούς λόγους εναντίον της φιλοσοφίας, που δεν έχουν σωθεί, ίσως επειδή ο ίδιος τους αποκήρυξε ύστερα από τη μεταστροφή του. Ρητόρευσε επί πολλών και ποικίλων θεμάτων. Ίσως πολλοί λόγοι από αυτούς να ήταν προορισμένοι για να τους εκφωνήσει ο Τραϊανός. Στους λόγους του αναπτύσσει ιδέες περί διοίκησης, αρετής, ελευθερίας, δουλείας, πλούτου, απληστίας, αμαρτίας, περί πολέμου, εχθρότητας, ειρήνης και για τη ζωή τού Διογένη. Επίσης καυτηριάζει την πορνεία. E. Amato, Xenophontis imitator fidelissimus. Studi su tradizione e fortuna erudite di Dione Crisostomo tra XVI e XIX secolo, Alessandria: Edizioni dell'Orso, 2011. Dio von Prusa. Der Philosoph und sein Bild [Discourses 54-55, 70-72], ed. by H.-G. Nesselrath, introduction, critical edition, commentary, translation, and essays by E. Amato et al., Tübingen: 2009. Friedrich Heege: Die 43 und 48. Rede des Dio von Prusa. Fock, Leipzig 1905. H.V. Arnim, Leben und Werke des Dion von Prusa (Βερολίνο 1898) Dio Chrysostom Eintrag aus der Columbia Encyclopedia, 6. Ausgabe, 2001 Rom unter den besseren Kaisern 96–180 Μετάφραση μέρους κειμένου του Δίωνα του Χρυσοστόμου στο «Πίσω στο μαγγανοπήγαδο», Το blog του Βρετανού Πρέσβη, Τζων Κίττμερ, 14 Σεπ. 2015
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2011-2012

Το πρωτάθλημα Ελλάδας βόλεϊ γυναικών 2011−2012, ήταν το 24ο πρωτάθλημα της Α1 κατηγορίας. Το πρωτάθλημα διεξήχθη σε δύο φάσεις. Στην πρώτη φάση έγινε μόνο ένας γύρος μεταξύ των 12 ομάδων (σύνολο 11 αγώνων). Στη δεύτερη φάση οι ομάδες χωρίστηκαν σε δύο γκρουπ των έξι, για τις θέσεις 1-6 και 7-12 ανάλογα με την κατάταξη τους στην πρώτη φάση κι έγιναν δύο γύροι (σύνολο 10 αγώνων). Το πρωτάθλημα κατέκτησε για πρώτη φορά στην ιστορία της η ομάδα της ΑΕΚ, και μάλιστα αήττητη με 21 νίκες σε ισάριθμους αγώνες και 63−4 συνολικά σετ.

 Στη Β' φάση οι ομάδες χωρίστηκαν σε δύο γκρουπ: στο γκρουπ για τις θέσεις 1-6 και στο γκρουπ για τις θέσεις 7-12 και μετέφεραν τους μισούς από τους βαθμούς που συγκέντρωσαν στην Α' φάση (σε περίπτωση δεκαδικού, ο αριθμός στρογγυλοποιείται προς τα πάνω). Στο γκρουπ για τις θέσεις 1−6 οι ομάδες ξεκίνησαν με τους εξής βαθμούς: ΑΕΚ 17 Παναθηναϊκός 15 Ολυμπιακός 14 Ηρακλής Κηφισιάς 12 Α.Ο. Μαρκοπούλου 10 Βριλήσσια 8 Στο γκρουπ για τις θέσεις 7−12 οι ομάδες ξεκίνησαν με τους εξής βαθμούς: Ανατόλια 7 Μακεδόνες Αξιού 6 Άρτεμις Κορυδαλλού 6 Ηρακλής Θεσ. 5 Πανιώνιος 3 Πανελλήνιος 0
Λίτσα Ψαραύτη

H Λίτσα Ψαραύτη είναι Ελληνίδα συγγραφέας. Γεννήθηκε τo 1936 και μεγάλωσε στη Σάμο και αφού ολοκλήρωσε τη φοίτησή της στο Πυθαγόρειο Γυμνάσιο σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στην Αθήνα Στη συνέχεια, εργάστηκε στο Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών καθώς και στην Αμερικανική Πρεσβεία της Αθήνας. Το πρώτο της βιβλίο εκδόθηκε το 1980. Έχει τιμηθεί με πολλά ελληνικά αλλά και διεθνή βραβεία, ενώ έχει λάβει σημαντικές κριτικές για τα έργα της. Είναι, επίσης, μέλος του πολιτιστικού σωματείου "Κύκλος του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου" καθώς και του σωματείου "Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά". Είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του περιοδικού "Διαδρομές" αλλά και της Κριτικής Επιτροπής Κρατικού Βραβείου για την παιδική λογοτεχνία. Επιπλέον, έχει ασχοληθεί και με τις μεταφράσεις ξένων λογοτεχνικών έργων στα ελληνικά.

 Στα βήματα του Σαμοθήριου. Το διπλό ταξίδι. Το αυγό της έχιδνας. Το αίνιγμα της πέτρινης γενειάδα. Η εξαφάνιση Το χαμόγελο της Εκάτης Το μυστικό τετράδιο Επικίνδυνα παιχνίδια Ανάσες και ψίθυροι του δάσους Άρωμα καλοκαιριού Οι άγγελοι του ουρανού Όνειρα από μετάξι Το φιλί της ζωής Τάλως, ο χάλκινος γίγαντας της Κρήτης Η σπηλιά της γοργόνας Κασσάνδρα, η μάντισσα της Τροίας Οι δραπέτες του καστρόπυργου Ποτέ, μα ποτέ ξανά... Το Παιδί των Φαναριών. Ηρακλής. Οι τελευταίοι ήρωες. Τα δάκρυα της Περσεφόνης. Το τσίρκο και ο νάνος Γολιάθ. Η εκδίκηση των μανιταριών Ο λόφος με τις λιχουδιές Οι περιπέτειες της τεμπελοχελώνας Ο Θωμάς Η μαμά γέννησε μωρό Έχω ένα όνειρο...η φλόγα που δεν σβήνει Η γάτα που δεν νιαούριζε Το ελατάκι που δακρύζει Ο Δράκος που έφαγε τον ήλιο Πέντε δώρα για τον Άγιο Βασίλη Το σακούλι με τα ψέμματα Πέταγμα στην ελευθερία Ο Αργύρης και το δελφίνι Το κόκκινο σουτζουκάκι Η Χιόνα Το τριαντάφυλλο της αγάπης Σκιές στον αχερώνα, Σάρα Γκαρλαντ Οι άγγελοι του διαστήματος, Ισαάκ Ασίμοφ Παίζω με πίνακες ζωγραφικής Η πλατιά μεγάλη θάλασσα, Μάρτιν Γουόντελ Η τελευταία πιπίλα, Τζιν Μέρφι Στην άκρη του δάσους, Τζόναθαν Λόντον Το μυθιστόρημα "Το διπλό ταξίδι" συμπεριλήφθηκε το 1988 στον Τιμητικό Πίνακα "Πιερ Πάολο Βερτζέριο" για την παιδική λογοτεχνία του Πανεπιστημίου της Πάντοβα στην Ιταλία. Το 1991 πήρε έπαινο από την Ακαδημία Αθηνών για το βιβλίο "Το αυγό της έχιδνας" το 1996 το βιβλίο "Τα δάκρυα της Περσεφόνης" γράφτηκε στον Τιμητικό Πίνακα της IBBY (International Board on Books for Young People). Το 1996 το βιβλίο της "Το χαμόγελο της Εκάτης", βραβεύτηκε με το Κρατικό Βραβείο του Υπουργείου Πολιτισμού. Το 2000, η Λίτσα Ψαραύτη ήταν υποψήφια για το Λογοτεχνικό Βραβείο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν.
Βαγγέλης Καριμάλης

Ο Βαγγέλης Καριμάλης (γεννημένος τον Νοέμβριο του 1968) είναι παλαίμαχος Έλληνας αθλητής, ο οποίος ξεκίνησε τη καριέρα του στο στίβο το 1983 και συνέχισε μέχρι το 2002.

 Ξεκίνησε το 1983 με τον στίβο και συγκεκριμένα στους δρόμους ημιαντοχής στον ΠΑΟ υπό την καθοδήγηση του Νίκου Ψαρομιχαλάκη. Κατέκτησε την τρίτη θέση στα 1.000μ με 2΄38 στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Παίδων το 1984 στη Δράμα. Η 4η θέση στους Πανευρωπαϊκούς αγώνες εφήβων στο Μπέρμιγχαμ της Αγγλίας το 1987 στα 10.000μ είναι η μεγαλύτερη διάκριση του, ενώ εκεί πέτυχε Πανελλήνιο ρεκόρ στη κατηγορία με 29΄ 50΄΄40. Κατέκτησε 2 φορές το χρυσό μετάλλιο στο ομαδικό στα βαλκανικά πρωταθλήματα ανωμάλου δρόμου το 1994 στην Κραϊόβα της Ρουμανίας και το 1997 στο Ναύπλιο. Το 1989 στο Μιλάνο έτρεξε τον διάσημο αγώνα μισού μαραθωνίου "Stramilano" σε 1 ώρα 06΄ 11΄΄ κατακτώντας την 24η θέση. Γυμνάστηκε επίσης για έξι μήνες το 1991 με τον Ούγγρο προπονητή Μιχάι Ιγκλόι, το 1995 και 1996 με τον Σπήλιο Ζαχαρόπουλο και στο τέλος της καριέρας του με τον άλλοτε συναθλητή του Γιώργο Τσαλτάκη από το καλοκαίρι του 1996 μέχρι το 1998. Το 1999 μεταγράφηκε στον Πανελλήνιο Γυμναστικό Σύλλογο. Κατάκτησε την 1η θέση στο πανελλήνιο πρωτάθλημα εφήβων το 1987 στη Λάρισα με 14 λεπτά και 50 δευτερόλεπτα. Επίσης, κατέκτησε την 1η θέση στο πανελλήνιο πρωτάθλημα νέων το 1991 στη Θεσσαλονίκη με 29 λεπτά και 46 δευτερόλεπτα, και την τρίτη θέση στα πανελλήνια πρωταθλήματα ανδρών στα 10.000μ το 1988 και 1996. Ατομικές επιδόσεις 29΄17΄΄81 στα 10χλμ με ρεκόρ συλλόγου στον Παναθηναϊκό και 14΄15΄΄77 στα 5χλμ. Σταμάτησε τον πρωταθλητισμό οριστικά το 2002.