IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Αθηνών 1935-36

Στο Πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας της ΕΠΣ Αθηνών την περίοδο 1935-36 πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Αστέρας Αθηνών για πρώτη φορά στην ιστορία του. Τη χρονιά αυτή στο τοπικό πρωτάθλημα δεν μετείχαν οι τρεις καλύτερες ομάδες: Παναθηναϊκός, ΑΕΚ και Απόλλων Αθηνών, οι οποίες αγωνίστηκαν στο Εθνικό Πρωτάθλημα 1935-36. Ήταν άλλη μια απόπειρα δημιουργίας εθνικής κατηγορίας με οκτώ συλλόγους των ιδρυτικών ενώσεων της ΕΠΟ: Αθήνας (3), Πειραιά (2) και Μακεδονίας (3), οι οποίοι δεν μετείχαν στα τοπικά πρωταθλήματα.

 Στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας της ΕΠΣΑ δεν είναι ξεκάθαρο πόσες ομάδες έλαβαν μέρος. Σίγουρα μετείχαν οι τρεις ομάδες που απέμειναν από την προηγούμενη σεζόν 1934-35 καθώς και ο πρωταθλητής της Β΄ κατηγορίας Αστέρας Αθηνών. Ενδεχομένως, όμως να μετείχαν και άλλοι σύλλογοι από τη Β΄. Παρομοίως, δεν είναι γνωστές πολλές λεπτομέρειες για το σύστημα διεξαγωγής, τα αποτελέσματα και τη βαθμολογία. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ποδοσφαιρικός Όμιλος Αστήρ, μια από τις παλιότερες ποδοσφαιρικές ομάδες της πρωτεύουσας με έτος ιδρύσεως το 1923 και έδρα τη συνοικία του Γκύζη. Το Π.Σ. Γουδί τερμάτισε στη 2η θέση και παρέμεινε στην Α΄ και την επόμενη σεζόν, παρά την επιστροφή των τριών μεγάλων στο τοπικό πρωτάθλημα. Στις δύο τελευταίες θέσεις τερμάτισαν ο Ατρόμητος και ο Αττικός, που την επόμενη σεζόν αγωνίστηκαν στη Β΄ κατηγορία, από την οποία ανέβηκε η Δάφνη Μεταξουργείου. Οι ομάδες που είναι γνωστό πως μετείχαν στην Α΄ κατηγορία ήταν: Αστέρας Αθηνών: πρωταθλητής. Π.Σ. Γουδί. Ατρόμητος Αθηνών, υποβιβάστηκε έπειτα από αγώνες διαβάθμισης. Α.Π.Ο. Αττικός, υποβιβάστηκε έπειτα από αγώνες διαβάθμισης.Λόγω της επιστροφής των τριών μεγάλων (ΠΑΟ, ΑΕΚ, Απόλλωνα) στην τοπική κατηγορία, τον Οκτώβριο του 1936, πριν από την έναρξη της επόμενης σεζόν διεξήχθησαν αγώνες διαβάθμισης μεταξύ της πρωταθλήτριας της Β΄ Δάφνης και τριών της Α΄ Αστέρα, Ατρόμητου και Αττικού για την επιλογή δύο ομάδων που θα παρέμεναν στην Α΄. Νικήτριες των αγώνων αναδείχθηκαν ο Αστέρας και η Δάφνη, ενώ Ατρόμητος και Αττικός υποβιβάστηκαν. Το πρωτάθλημα της Β κατηγορίας είχε αρχικά προγραμματιστεί να ξεκινήσει στις 10 Νοεμβρίου με τη συμμετοχή 14 συνολικά συλλόγων Β και Γ κατηγορίας. Τελικά η έναρξη του πρωταθλήματος έγινε την Κυριακή 1 Δεκεμβρίου με 12 ομάδες. Από τους 6 αγώνες οι μισοί δεν έγιναν καθως τρεις σύλλογοι δεν παρουσιάστηκαν στο γήπεδο,δυο εκ των οποίων: οι ΑΕ Εμποροϋπαλλήλων και ΓΣ Ολύμπια φαίνεται πως δεν αγωνίστηκαν τελικά καθόλου.Στην τελική φάση που ξεκίνησε το Φεβρουάριο του 1936 αγωνίστηκαν 4 ομάδες. Δάφνη Μεταξουργείου : πρωταθλήτρια, ανέβηκε στην Α΄ έπειτα από αγώνες διαβάθμισης. Αθηναϊκός Α.Σ. Ολυμπιακός Αθηνών ΕλληνορωσικόςΟι υπόλοιπες 6 που αγωνίστηκαν στο πρωτάθλημα της Β κατηγορίας ήταν: Α.Π.Ο. Ολυμπιάς Ηλυσιακός Αρίων Ένωση Ηρακλείου Νήαρ Ήστ Ένωση Παγκρατίου Ανδρέα Μπόμη, "Γκολ 2000. Ένας αιώνας ποδόσφαιρο", σελ. 234-235.
Ελευθέρα βοσκή

Η ελευθέρα βοσκή υποδηλώνει μια μέθοδο κτηνοτροφίας στην οποία τα ζώα, για τουλάχιστον ένα μέρος της ημέρας, μπορούν να βοσκήσουν ελεύθερα σε εξωτερικούς χώρους, αντί να περιορίζονται σε ένα κλουβί για 24 ώρες κάθε μέρα. Σε πολλές φάρμες, η εξωτερική περιοχή είναι περιφραγμένη, γεγονός που τεχνικά το καθιστά περίβλημα. Ωστόσο, τα συστήματα ελευθέρας βοσκής προσφέρουν συνήθως την ευκαιρία για εκτεταμένη μετακίνηση και ηλιακό φως που αλλιώς εμποδίζεται από συστήματα εσωτερικών χώρων. Η ελευθέρα βοσκή μπορεί να ισχύει για το κρέας, τα αυγά ή την γαλακτοπαραγωγή. Ο όρος χρησιμοποιείται σε δύο αισθήσεις που δεν αλληλεπικαλύπτονται εντελώς: ως περιγραφή των μεθόδων κτηνοτροφίας με επίκεντρο του αγρότη και ως καταναλωτοκεντρική περιγραφή αυτών. Υπάρχει μια δίαιτα όπου ο ασκούμενος τρώει μόνο κρέας από πηγές ελευθέρας βοσκής. Σε πολλούς βοσκότοπους, τα ζώα ελευθέρας βοσκής επιτρέπεται να περιφέρονται χωρίς περιφράξεις, σε αντίθεση με τους περιφραγμένους βοσκότοπους. Σε πολλές γεωργικές οικονομίες, τα ζώα ελευθέρας βοσκής είναι αρκετά συνηθισμένα.

 Εάν κάποιος επιτρέπει στην "ελευθέρα βοσκή" να συμπεριλάβει την "εκτροφή", η ελευθέρα βοσκή ήταν μια τυπική μέθοδος εκτροφής τουλάχιστον μέχρι την ανάπτυξη του συρματοπλέγματος και σύρματος στην εκτροφή των κοτόπουλων. Η γενικά κακή κατανόηση της διατροφής και των ασθενειών πριν από τον εικοστό αιώνα κατέστησε δύσκολη την αύξηση πολλών ειδών κτηνοτροφικών ζώων χωρίς να τους δοθεί πρόσβαση σε διάφορα είδη διατροφής. Η εργασία της εκτροφής των ζώων και η μεταφορά όλων των ζωοτροφών σε αυτά ήταν απαγορευτική, όπως και για τα βοοειδή γαλακτοπαραγωγής. Στην περίπτωση των πουλερικών, μέχρι τη δεκαετία του 1920 η βοσκή σε ανοιχτούς χώρους αποτελούσε το κυρίαρχο σύστημα εκτροφής, όμως η ανακάλυψη των βιταμινών Α και D επέτρεψε να διεξαχθεί σε εμπορική κλίμακα με επιτυχία την εκτροφή σε περιορισμένους χώρους. Πριν από αυτό, οι πράσινες ζωοτροφές και η ηλιοφάνεια (για τη βιταμίνη D) ήταν απαραίτητες για την παροχή της απαραίτητης περιεκτικότητας σε βιταμίνες. . Μερικά μεγάλα εμπορικά κοπάδια αναπαραγωγής εκτράφηκαν σε βοσκότοπους στη δεκαετία του 1950. Η διατροφική επιστήμη είχε ως αποτέλεσμα την αυξημένη χρήση του περιορισμού για πολλά είδη ζώων με τον ίδιο τρόπο
Σακτούρια Ρεθύμνης

Τα Σακτούρια είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Αγίου Βασιλείου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Απέχουν 49 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και είναι κτισμένα σε υψόμετρο 540 μέτρα.

 Στις θέσεις Άγιος Ιωάννης και Άγιος Μάρκος έχουν ανασκαφεί κατάλοιπα μινωικών οικισμών οι οποίοι χρονολογούνται από την μεσομινωική εποχή ΙΙ μέχρι την υστερομινωική ΙΒ.Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Sacturia στην επαρχία Αγίου Βασιλείου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Sacturia με 193 κατοίκους και 100 οφειλόμενες αγγαρείες, ενώ μνεία στο χωριό κάνει και ο Βασιλικάτα το 1630, με την ονομασία Sacturia. Στην οθωμανική απογραφή του 1659 αναφέρεται ως Sacturya po ve Kato, με 20 σπίτια. Στο έργο Κρητικά του Μιχαήλ Χουρμούζη, το 1842, αναφέρεται ως Σαχτούροι. Ο Στέργιος Σπανάκης ετυμολογεί το όνομα του χωριού από το σαχτούρι, ένα τύπο ιστιοφόρο πλοίου.Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται ως Σαχτούρια στον δήμο Μελάμπων και είχαν αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, 360 κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 408 κατοίκους. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται ως έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1925, τα Σακτούρια ορίστηκαν έδρα ομώνυμης κοινότητας, μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, όταν το χωριό προσαρτήθηκε στον Δήμο Λάμπης. Τα Κάτω Σακτούρια αναγνωρίστηκαν ως ανεξάρτητος οικισμός το 1940 και ο Άγιος Παύλος το 1991.Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, οι κάτοικοι των Σακτουριών βοήθησαν αρχικά να κρυφτούν και έπειτα να φυγαδευτούν από τη Κρήτη τα συμμαχικά στρατεύματα. Στο λιμάνι του Αγίου Παύλου προσέγγιζαν υποβρύχια τα αφενός παρείχαν πολεμοφόδια στην αντίσταση και αφετέρου απομάκρυναν συμμάχους από το νησί. Γι' αυτή τους τη δράση οι Γερμανοί πυρπόλησαν ολοσχερώς το χωριό στις 4 Μαΐου 1944 και φυλάκισαν όλους τους άντρες άνω των 15. Τελικά εκτέλεσαν 15 από αυτούς.Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Τα Σακτούρια αναφέρονται επίσημα ως οικισμός το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζονται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι, μαζί με τους οικισμούς Άγιος Παύλος, Κάτω Σακτούρια καθώς και τις νησίδες Παξιμάδια αποτελούν την κοινότητα Σακτουρίων ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 149 κατοίκους.Δείτε: Κοινότητα Σακτουρίων
Ανατολή Φθιώτιδας

Η Ανατολή είναι ορεινό χωριό του νομού Φθιώτιδας. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1.200 μέτρων στις βόρειες πλαγιές των Βαρδουσίων και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς του νομού. Μέχρι το 1927 έφερε την ονομασία Πέρα Χομέριανη (ή Χωμήριανη ή Χομήριανη).

 Σχετικά με την αρχική ονομασία του οικισμού υπάρχουν δύο εκδοχές: κατά την πρώτη προήλθε από τον Οθωμανό τσιφλικά Χουμίρ που είχε στην κυριότητά του την περιοχή ενώ σύμφωνα με άλλη θεωρία, η ονομασία Χωμήριανη προέρχεται από το Χώμερι Ναυπακτίας, κάτοικοι του οποίου εγκαταστάθηκαν στο χωριό. Κατά την Τουρκοκρατία η Πέρα Χομέριανη αποτέλεσε οθωμανικό τσιφλίκι ενώ η απογραφή του 1834-1836 βρήκε στο χωριό 28 οικογένειες και 113 κατοίκους. Το 1835 υπήχθη μετά από βασιλικό διάταγμα στον δήμο Καλλιέων, ενώ το 1841 περιήλθε στο δήμο Υπάτης. Το 1912 αποτέλεσε έδρα της ομώνυμης κοινότητας της επαρχίας Φθιώτιδος ενώ το 1946, με τη διάσπαση του νομού Φθιώτιδος και Φωκίδος περιήλθε στο νομό Φθιώτιδας. Κατά τη δεκαετία του 1940, η Ανατολή δοκιμάστηκε σκληρά καθώς καταστράφηκε δύο φορές (πρώτα κατά την Κατοχή και αργότερα στον Εμφύλιο) με αποτέλεσμα οι κάτοικοι να την εγκαταλείψουν για κάποια χρόνια (χαρακτηριστικά, στην απογραφή του 1951 δεν βρέθηκαν μόνιμοι κάτοικοι στην Ανατολή). Το 1997 στα πλαίσια της διοικητικής μεταρρύθμισης του σχεδίου Καποδίστρια, η κοινότητα καταργήθηκε και προσαρτήθηκε στο δήμο Σπερχιάδας. Από το 2011 υπάγεται στον καλλικρατικό δήμο Μακρακώμης. Στην Ανατολή γεννήθηκε ο Έλληνας ορειβάτης και συγγραφέας Κώστας Τσιβελέκας.
Ο νόμος του πόθου

Ο νόμος του πόθου (πρωτότυπος τίτλος: La ley del deseo) είναι ισπανική ταινία του 1987 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Πέδρο Αλμοδόβαρ. Κέρδισε το Βραβείο Teddy στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου.

 Ο σκηνοθέτης Πάμπλο έχει σχέση με τον Χουάν, ο οποίος όμως τον δεν έχει αισθήματα για εκείνον. Γνωρίζει τον νεαρό Αντόνιο και έχει και με αυτόν σχέσεις. Όμως, ο Αντόνιο είναι κτητικός, καταπιεστικός και τον ζηλεύει παθολογικά. Παράλληλα, η αδερφή του Πάμπλο, η Τίνα, είναι μία τρανς γυναίκα, που στο παρελθόν είχε κακοποιηθεί σεξουαλικά και έκανε εγχείριση επαναπροσδιορισμού φύλου για να κερδίσει ερωτικά τον πατέρα της. Στη συνέχεια, ο Αντόνιο έχει σχέση και με την Τίνα. Ο Αντόνιο, ωστόσο, είναι ακόμα ερωτευμένος με τον Πάμπλο και θα προσπαθήσει να κάνει κακό στον Χουάν, με αποτέλεσμα να του προκαλέσει αμνησία. Στη συνέχεια, η Τίνα θα αποκαλύψει στον Πάμπλο την αιτία που είναι τρανς. Στο τέλος, ο Αντόνιο θα επανασυνδεθεί με τον Πάμπλο και μετά θα αυτοκτονήσει. Θεωρείται πρόδρομος της ταινίας Κακή εκπαίδευση του 2004. Ο ρόλος της Κάρμεν Μάουρα ως τρανς την καθιέρωσε ως gay icon.
Γκούρα

Η Γκούρα (πολωνικά: Góra, γερμανικά: Guhrau‎) είναι πόλη και η έδρα του Πόβιατ Γκούρα, στο Βοεβοδάτο Κάτω Σιλεσίας της δυτικής Πολωνίας. Είναι η διοικητική έδρα της Γκμίνα Γκούρα. Ο πληθυσμός της είναι 11.488 κάτοικοι (2020).

 Η πόλη βρίσκεται στην ιστορική περιοχή της Κάτω Σιλεσίας, περίπου 69 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της πρωτεύουσας του βοεβοδάτου, Βρότσουαφ. Ο οικισμός στο Δουκάτο της Σιλεσίας της κατακερματισμένης Πολωνίας αναφέρθηκε για πρώτη φορά ως Gora σε μια πράξη του 1155 από τον Πάπα Ανδριανό Δ΄ που μετέφερε την περιουσία στην Επισκοπή του Βρότσουαφ. Το όνομα της πόλης σημαίνει «λόφος» ή «βουνό» στα παλαιά πολωνικά. Το 1256, ο επίσκοπος του Βρότσουαφ, Τόμας Α΄, έδωσε το χωριό στον Πολωνό ιππότη Γκόσουαφ (Gosław). Το 1288 έγινε μέρος του Δουκάτου του Γκουόγκουφ και του παραχωρήθηκαν τα Δικαιώματα του Μαγδεβούργου από τον δούκα του Οίκου των Πιαστ-Σιλεσίας, Ερρίκο Γ΄ του Γκλόγκουφ. Το 1300, ο Ερρίκος Γ΄ πούλησε το τοπικό νομισματοκοπείο στο δημοτικό συμβούλιο της Γκούρα. Ο Ερρίκος Γ', καθώς και οι διάδοχοι δούκες, Ερρίκος Δ΄ ο Πιστός και Κορράδος Α΄ της Ολεσνίτσα, παραχώρησαν νέα προνόμια στην πόλη το 1306 και το 1310. Από τον 14ο αιώνα και μετά, η πόλη αναπτύχθηκε σε κέντρο παραγωγής υφασμάτων, δόθηκαν συγκεκριμένα προνόμια στους ενδυματοποιούς της Γκούρα το 1304. Το γερμανοποιημένο όνομα Guhrau τεκμηριώνεται για πρώτη φορά το 1336. Το 1343 ιδρύθηκε μια ετήσια έκθεση. Επίσης από εκείνη τη χρονιά γίνεται η πρώτη αναφορά για την ύπαρξη ενοριακού σχολείου στη Γκούρα. Η πόλη παρέμεινε υπό την κυριαρχία των πολωνικών οίκων Πιαστ και Γιαγκελλόνων ως μέρος των δουκάτων Γκουόγκουφ, Στσινάβα και Τέσεν μέχρι τον 16ο αιώνα. Η πόλη, ως Guhrau (Γκούραου), προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας κατά τον Πρώτο Σιλεσικό Πόλεμο το 1742 και από το 1816 ήταν η διοικητική έδρα του Landkreis Guhrau εντός της Επαρχίας Σιλεσίας, η οποία από το 1871 έως το 1945 ήταν επίσης μέρος της Γερμανίας. Στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο καταλήφθηκε από τον Κόκκινο Στρατό κατά τη διάρκεια της Επίθεσης Βιστούλα-Όντερ το 1945. Σύμφωνα με τη Συμφωνία του Πότσνταμ, η πόλη πέρασε στη Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας, ενώ ο υπόλοιπος γερμανικός πληθυσμός εκδιώχθηκε. Το ιστορικό όνομα Góra αποκαταστάθηκε και η πόλη ξανακατοικήθηκε από Πολωνούς, που εκδιώχθηκαν από την πρώην ανατολική Πολωνία που προσαρτήθηκε από τη Σοβιετική Ένωση. Και πάλι μια έδρα πόβιατ από το 1946, από το 1975 έως το 1998 η Γκούρα ανήκε στο Βοεβοδάτο Λέσνο. Το 1999 τα όρια της Γκούρα επεκτάθηκαν, συμπεριλαμβάνοντας τον οικισμό Σεντζιβογιοβίτσε ως την ανατολική της συνοικία. Μπένο Έρτμαν (1851–1921), Γερμανός φιλόσοφος Αουγκούστιν Ρύσλερ (1851–1922), Γερμανός θεολόγος Βίλχελμ Κλεμ (1896–1985), Γερμανός επιστήμονας Βέρνερ Νάουμαν (1909–1982), Γερμανός υπουργός Εξωτερικών των Ναζί Ιζαμπέλα Σιερακόφσκα (1946–2021), Πολωνή πολιτικός Ραντόσουαφ Καουούζνι (γεν. 1974), Πολωνός ποδοσφαιριστής Επίσημος ιστότοπος Εβραϊκή Κοινότητα στη Γκούρα στο Virtual Shtetl Εικόνες Guhrau Gora Εικόνες της Γκούρα Αρχειοθετήθηκε 2016-02-17 στο Wayback Machine.
Ιωάννης του Γκιζ

Ο Ιωάννης (4 Σεπτεμβρίου 1874 - 25 Αυγούστου 1940) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ορλεάνης ήταν δούκας του Γκιζ και διεκδικητής βασιλιάς, ως Ιωάννης (Γ΄) της Γαλλίας (1926-40).

 Ήταν γιος του Ροβέρτου δούκα του Σαρτρ και της Φραγκίσκης της Ορλεάνης, κόρης του Φραγκίσκου πρίγκιπα του Ζουανβίλ. Το 1899 νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Ισαβέλλα της Ορλεάνης, κόρη του Φιλίππου, ο οποίος αντί του τίτλου του δούκας της Ορλεάνης προτιμούσε τον τίτλο κόμης του Παρισιού και ήταν διεκδικητής βασιλιάς, ως Ερρίκος (Ζ΄), της Γαλλίας. Είχαν τα εξής τέκνα: Ισαβέλλα (1900-1983), παντρεύτηκε πρώτα τον Μαρί-Ερβέ-Ζαν-Μπρουνό κόμη του Αρκούρ και έπειτα τον πρίγκιπα Πιερ Μυρά. Φραγκίσκη 1902-1953, παντρεύτηκε τον Χριστόφορο πρίγκιπα της Ελλάδας. Άννα 1906-1986, παντρεύτηκε τον Αμεδαίο της Σαβοΐας δούκα της Αόστης. Ερρίκος 1908-1999, κόμης του Παρισιού, διεκδικητής βασιλιάς, ως Ερρίκος (ΣΤ΄), της Γαλλίας. "Duke of Guise claims throne". royalmusingsblogspotcom. Archived from the original on 2018-01-10. Retrieved 7 November 2012. "ADIEU MADAME". www.angelfire.com. Retrieved 7 November 2012.
Ιωάννης του Μονφόρ

Ο Ιωάννης, γαλλ. Jean de Montfort (1294 – 26 Σεπτεμβρίου 1345) από τον Οίκο του Ντρε-Βρετάνης ήταν, ως Ιωάννης Β΄, κόμης τού Μονφόρ. Επίσης ήταν διεκδικητής δούκας της Βρετάνης από το 1341 έως το 1345, σε αντιπαράθεση με την Ιωάννα και τον Κάρολο. Από αυτόν και μετά ο Οίκος του μετονομάστηκε σε Ντρε-Μονφόρ.

 Ήταν γιος του δούκα Αρθούρου Β΄ δούκα της Βρετάνης και της δεύτερης συζύγου του Γιολάντας των Ντρε, κόμισσας του Μονφόρ, κόρης του Ροβέρτου Δ΄ κόμη του Ντρε. Το 1322 διαδέχθηκε τη μητέρα του στο Μονφόρ και το 1329 νυμφεύθηκε την Ιωάννα της Φλάνδρας, δούκισσα της Βρετάνης στη Σαρτρ κάνοντας μαζί της δύο παιδιά: Ιωάννης Δ΄ 1339-1399, δούκας της Βρετάνης. Ιωάννα 1341-1399, βαρόνη του Ντρέιτον και προστάτιδα του κάστρου του Ρίτσμοντ.Το 1341 διαδέχθηκε στη Βρετάνη τον ετεροθαλή αδελφό του Ιωάννη Γ΄ και προσπάθησε να διεκδικήσει τα δίκαιά του από την ανιψιά του Ιωάννα του Παντιέβρ και τον σύζυγό της, Κάρολο γιο του κόμη του Μπλουά. Αυτό οδήγησε στο Πόλεμο της Διαδοχής της Βρετάνης παράλληλα με τον Εκατονταετή πόλεμο και ο βασιλιάς της Αγγλίας Ερρίκος Γ΄ ήρθε με το μέρος του. Πέθανε χωρίς να επιτύχει να γίνει απόλυτος κυβερνήτης, καθώς είχε πολλές αμφισβητήσεις, ενώ τον αγώνα συνέχισε η σύζυγός του στο όνομα του γιου τους, Ιωάννη Δ΄.
Βιβλιοθήκη Τζον Ντέιβινσον Ροκφέλερ

Η Βιβλιοθήκη Τζον Ντέιβινσον Ροκφέλερ, τζούνιορ (αγγλικά: John D. Rockefeller Jr. Library), με το παρατσούκλι "the Rock", είναι η κύρια βιβλιοθήκη διδασκαλίας και έρευνας για τις ανθρωπιστικές επιστήμες, τις κοινωνικές επιστήμες και τις καλές τέχνες στο Πανεπιστήμιο Μπράουν στο Πρόβιντενς του Ρόουντ Άιλαντ. Είναι μία από τις πέντε ιδιωτικές βιβλιοθήκες που αποτελούν τη Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Μπράουν.

 Η βιβλιοθήκη πήρε το όνομά της από τον Τζον Ντέιβινσον Ροκφέλερ, τζούνιορ, ο οποίος αποφοίτησε με το πτυχίο Bachelor το 1897. Το κτίριο κατασκευάστηκε μεταξύ 1962 και 1964 και σχεδιάστηκε από τον Danforth Toan. Η αρχιτεκτονική του τράβηξε την προσοχή και θεωρείται ότι πρόκειται για το πρώτο κτίριο της περιοχής που κατασκευάστηκε σε μπρουταλιστικό στυλ. Επιπλέον μαζί με τη Βιβλιοθήκη Επιστημών, το Κέντρο Μεταπτυχιακών Σπουδών και το Κτίριο Τέχνης List, είναι ένα από τα τέσσερα σημαντικά παραδείγματα της μπρουταλιστικής αρχιτεκτονικής της πανεπιστημιούπολης.Η βιβλιοθήκη στεγάζει τη Συλλογή Ανατολικής Ασίας του Πανεπιστημίου Μπράουν, η οποία ξεκίνησε το 1961 όταν ο Τσαρλς Σίντνεϊ Γκάρντνερ δώρισε περίπου 30.000 τόμους βιβλίων, τα περισσότεροι από αυτά είναι στα κινέζικα. Το 1965, μια ομοσπονδιακή επιχορήγηση οδήγησε στην επίσημη ίδρυση του Κέντρου Γλωσσών και Περιοχών της Ανατολικής Ασίας, το οποίο έκτοτε έγινε Τμήμα Σπουδών Ανατολικής Ασίας. Το Πανεπιστήμιο άρχισε να αποκτά ιαπωνικά έργα μετά τη λήψη επιχορήγησης το 1980. Η ίδια η συλλογή περιλαμβάνει τώρα μια κορεατική συλλογή.Οι πιο πρόσφατες ανακαινίσεις στη "Rock" περιλαμβάνουν τη δημιουργία του Αναγνωστηρίου Ντέιβιντ και Λόρα Φιν (2009), του Patrick Ma Digital Scholarship (2012) και του αναγνωστηρίου του ισογείου (2014). Η Βιβλιοθήκη Τζον Ντέιβινσον Ροκφέλερ, τζούνιορ δεν πρέπει να συγχέεται με τη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, η οποία κτίστηκε με χρηματοδότηση του Τζον Ντ. Ροκφέλερ και είναι γνωστή στην καθομιλουμένη ως Βιβλιοθήκη Ροκφέλερ. Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών Η.Π.Α. Πρόβιντενς (Ρόουντ Άιλαντ) Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Official website
Ντομπρούς

Το Ντομπρούς (λευκορωσικά: Добруш, λευκορωσική προφορά: ˈdɔbruʂ, ρωσικά: Добруш, πολωνικά: Dobrusz) είναι μια πόλη μέσα στην Περιφέρεια Χόμελ της Λευκορωσίας. Βρίσκεται στον ποταμό Ιπούτ. Η πρώτη αναφορά σε αυτό έγινε το 1335. Το Ντομπρούς κυβερνάται από μια Περιφερειακή Εκτελεστική Επιτροπή, πρόεδρος της οποίας είναι η Βόλχα Μοχάραβα.

 Στις 21 Νοεμβρίου του 1941, 106 Εβραίοι και 19 Σοβιετικοί ακτιβιστές δολοφονήθηκαν σε μαζικές εκτελέσεις που διέπραξαν οι Einsatzkommando 8, που προέρχονταν από το Χόμελ, βοηθούμενοι από τοπικούς αστυνομικούς. Κατά τη διάρκεια της άνοιξης του 1942, έλαβε χώρα μια άλλη εκτέλεση στην οποία περίπου 70 Εβραίοι σκοτώθηκαν. Περιφερειακή πύλη του Ντομπρούς Περιφερειακή Εκτελεστική Επιτροπή του Ντομπρούς, στα αγγλικά Αρχειοθετήθηκε 2019-02-14 στο Wayback Machine. Φωτογραφίες στο Radzima.org Φωτογραφίες στο Globus.tut.by
Μάχη της Κορυτσάς

Η μάχη της Κορυτσάς διεξήχθη κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940-41 στην πόλη Κορυτσά στη νότια Αλβανία μεταξύ της ιταλικής 9ης Στρατιάς που την υπερασπίστηκε και του επιτιθέμενου Γ' Σώματος Στρατού. Μετά το τέλος της αρχικής ιταλικής εισβολής που ξεκίνησε στις 28 Οκτωβρίου, οι ελληνικές δυνάμεις ξεκίνησαν αντεπίθεση στις αρχές Νοεμβρίου. Η μάχη για την Κορυτσά αποτελούσε το πρώτο μέρος της επιχείρησης εναντίον των Ιταλών και σηματοδότησε την τελική φάση της ελληνικής διείσδυσης στον τομέα της Μάχης Μόροβα-Ιβάν. Η ιταλική 9η Στρατιά βρισκόταν σε χαρακώματα γύρω από την πόλη, αλλά ο σκληρός αγώνας για δύο ημέρες οδήγησε στο σπάσιμο της ιταλικής αμυντικής γραμμής από τους Έλληνες και της κατάληψης της πόλης. Τα κατάλοιπα της Στρατιάς απέφευγαν την αιχμαλωσία, καθώς οι ελληνικές δυνάμεις δεν είχαν αρκετά οχήματα για να ακολουθήσουν τους Ιταλούς που υποχωρούσαν.

 Στις 14 Νοεμβρίου 1940 και μετά από την αρχική, αμυντική στάση των ελληνικών δυνάμεων, ξεκίνησε η αντεπίθεση στον τομέα της Δυτικής Μακεδονίας. Στις 21 Νοεμβρίου οι Ιταλικές δυνάμεις, πιεζόμενες από τμήματα του 53ου συντάγματος Πεζικού της ΙΧ μεραρχίας του ελληνικού Γ’ Σ.Σ., υποχρεώθηκαν σε εγκατάλειψη του οροπεδίου της Κορυτσάς και σύμπτυξη προς το Πόγραδετς. Το σύνταγμα ήταν στελεχωμένο από εφέδρους που κατάγονταν από τη Δυτική Μακεδονία και γνώριζαν άριστα τη μορφολογία των περιοχών. Μετά από επιτυχείς μάχες στην οροσειρά Μοράβα, τα ελληνικά τμήματα διατάχθηκαν να αναμένουν περαιτέρω εντολές για προέλαση. Με πρωτοβουλία του υποδιοικητή του συντάγματος, Ευρυτάνα αντισυνταγματάρχη Δημητρίου Θεοδωράκη, το πρωί της 22ας Νοεμβρίου απόσπασμα του συντάγματος αποτελούμενο από ένα τάγμα ενισχυμένο με λόχο ιππικού 25 ανδρών, καταδίωξαν τα υπολείμματα της Ιταλικής οπισθοφυλακής και εισήλθαν στην πόλη της Κορυτσάς, καταλαμβάνοντάς την. Ο ίδιος ο Θεοδωράκης υπέγραψε ως εκπρόσωπος του ελληνικού στρατού το πρακτικό παράδοσης της πόλης από τις Αλβανικές αρχές και εν-συνεχεία εξέδωσε προκήρυξη, αυτό-διορισθείς φρούραρχος Κορυτσάς, ενώ διόρισε νέα δημοτική αρχή. Η πόλη παρέμεινε υπό ελληνική διοίκηση έως και τις 12 Απριλίου 1941, όταν ο ελληνικός στρατός εγκατέλειψε τα εδάφη της Αλβανίας, προκειμένου να αποφύγει την περικύκλωση από τις γερμανικές μονάδες. Κωνσταντίνος Θεοδωράκης, εφημερίδα «Εθνική Ηχώ», φύλλο Νοεμβρίου 2020, σελ. 4: «22α Νοεμβρίου, η 80η επέτειος της Απελευθέρωσης της Κορυτσάς».
Στράτφορντ Κάνιγκ

Ο Στράτφορντ Κάνιγκ (αγγλικά: Stratford Canning, 1st Viscount Stratford de Redcliffe , KG , GCB , PC) (4 Νοεμβρίου 1786 - 14 Αυγούστου 1880) ήταν ένας Βρετανός διπλωμάτης, ο οποίος έγινε πιο γνωστός ως ο μακροβιότερος σε θητεία Βρετανός πρέσβης στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ήταν εξάδελφος του, Τζωρτζ Κάνινγκ, υπηρέτησε ως έκτακτος απεσταλμένος και υπουργός-πληρεξούσιος στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής μεταξύ των ετών 1820 και 1824 και πραγματοποίησε το πρώτο του διορισμό ως πρέσβης στην Οθωμανική Αυτοκρατορία μεταξύ 1825 και 1828. Εκπροσώπησε κατά διαστήματα διάφορες εκλογικές περιφέρειες στο κοινοβούλιο μεταξύ 1828 και 1842. Το 1841 επαναδιορίστηκε ως Πρέσβης στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, θέση που κατείχε για τα επόμενα 17 χρόνια. Οι ελπίδες του ίδιου να κατέχει ένα υψηλό πολιτικό αξίωμα διαψεύστηκαν επανειλημμένα.

 Byrne, Leo Gerald. The great ambassador: a study of the diplomatic career of the Right Honourable Stratford Canning, KG, GCB, viscount Stratford de Redcliffe, and the epoch during which he served as the British ambassador to the Sublime Porte of the Ottoman Sultan (Ohio State UP, 1964) online. Florescu, Radu R. "Stratford Canning, Palmerston, and the Wallachian Revolution of 1848." Journal of Modern History 35.3 (1963): 228-244 online. Hamlin, Cyrus. "The Political Duel Between Nicholas, the Czar of Russia, and Lord Stratford de Redcliffe, the Great English Ambassador." Proceedings of the American Antiquarian Society Vol. 9. 1893. online Hendreson, Nicholas. "Lord Stratford de Redcliffe and the Crimean War" History Today (1952) 2#11 pp 729-737 online Lane-Poole, Stanley. The Life of the Right Honourable Stratford Canning: Viscount Stratford de Redcliffe (2 Vol. Longmans, Green, 1888) online. Richmond, Steven. The Voice of England in the East: Stratford Canning and Diplomacy with the Ottoman Empire (Bloomsbury, 2014). Temperley, Harold. "Stratford de Redcliffe and the Origins of the Crimean War." English Historical Review 48.192 (1933): 601-621 online. Temperley, Harold. "The last phase of Stratford de Redcliffe, 1855-8." English Historical Review 47.186 (1932): 216-259 online. Warr, Michael. A Biography of Stratford Canning: Mainly his Career in Turkey (1989) 150pp. Canning Genealogy Συνάντηση με τον Τζον Στόουκς στις 20-Jul-1856 στην Κωνσταντινούπολη
Lynyrd Skynyrd 1991

Lynyrd Skynyrd 1991 είναι ο τίτλος του έκτου στούντιο δίσκου του αμερικανικού ροκ συγκροτήματος Lynyrd Skynyrd, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 11 Ιουνίου του 1991 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Atlantic". Το άλμπουμ ήταν το πρώτο του επανενωμένου συγκροτήματος, το οποίο αναδημιουργήθηκε μετά την επιτυχία της επετειακής περιοδείας του 1987. Επίσης, υπήρξε το πρώτο για τον τραγουδιστή Τζόνι Βαν Ζαντ και τον κιθαρίστα Ράνταλ Χολ, αλλά και το τελευταίο του ντράμερ Άρτιμους Πάιλ. Το άλμπουμ έφθασε μόλις ως το # 64 του Billboard στις Ηνωμένες Πολιτείες και μπήκε στο Top-40 στους καταλόγους επιτυχιών του Καναδά.

 "Smokestack Lightning" (Todd Cerney, Ed King, Gary Rossington, Johnny Van Zant) - 4:28 "Keeping the Faith" (King, Rossington, D. Tate, J. Van Zant) - 5:18 "Southern Women" (King, Dale Krantz-Rossington, Rossington, J. Van Zant) - 4:16 "Pure & Simple" (King, Michael Lunn, J. Van Zant, Robert White Johnson) - 3:09 "I've Seen Enough" (Kurt Custer, Lunn, Rossington, J. Van Zant, White Johnson) - 4:22 "Good Thing" (Rossington, Donnie Van Zant, J. Van Zant) - 5:28 "Money Man" (King, J. Van Zant) - 3:46 "Backstreet Crawler" (Randall Hall, King, Rossington) - 5:31 "It's a Killer" (King, Rossington, D. Van Zant, J. Van Zant) - 3:54 "Mama (Afraid to Say Goodbye)" (King, Rossington, D. Van Zant, J. Van Zant) - 6:44 "End of the Road" (Cerney, King, Rossington, J. Van Zant) - 4:34 Το Lynyrd Skynyrd 1991 ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Τζόνι Βαν Ζαντ - φωνητικά Γκάρι Ρόζιγκτον - κιθάρα Εντ Κινγκ - κιθάρα Ράνταλ Χολ - κιθάρα Λέον Γουίλκισον - μπάσο Μπίλι Πάουελ - πλήκτρα Άρτιμους Πάιλ - τύμπανα Κερτ Κάστερ - τύμπαναΓκεστ συμμετοχέςΝτέιλ Κραντζ-Ρόζιγκτον - φωνητικά Στέφανι Μπόλτον - φωνητικά Σούζαν Μάρσαλ - φωνητικά Lynyrd Skynyrd 1991 - Lynyrd Skynyrd | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Lynyrd Skynyrd - Lynyrd Skynyrd 1991 (album review) | Sputnikmusic Lynyrd Skynyrd – Lynyrd Skynyrd 1991 - Discogs
Στσέλτσε Οπόλσκιε

Το Στσέλτσε Οπόλσκιε (πολωνικά: Strzelce Opolskie, γερμανικά: Groß Strehlitz, σιλεσικά: Wielge Strzelce) είναι πόλη στο Βοεβοδάτο Οπόλε της νότιας Πολωνίας. Ο πληθυσμός του είναι 17.900 κάτοικοι (2019).

 Το Στσέλτσε Οπόλσκιε είναι ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα της γερμανικής μειονότητας στην Πολωνία. Ο οικισμός αναφέρεται σε έγγραφα του 13ου αιώνα, όταν ήταν μέρος της Πολωνίας των Πιαστ. Έλαβε προνόμια πόλης πιθανότατα τον 13ο αιώνα. Οι ντόπιοι δούκες της δυναστείας των Πιαστ έχτισαν ένα κάστρο στην πόλη. Η πόλη προσαρτήθηκε από την Πρωσία τον 18ο αιώνα και στη συνέχεια από το 1871 έως το 1945 ήταν επίσης μέρος της Γερμανίας. Σύμφωνα με τη γερμανική απογραφή του 1890, είχε πληθυσμό 5.112 κατοίκων, εκ των οποίων οι 500 (9,8%) ήταν Πολωνοί. Στο δημοψήφισμα της Άνω Σιλεσίας που πραγματοποιήθηκε το 1921, ζητήθηκε από τους κατοίκους να επιλέξουν μεταξύ της παραμονής στη Γερμανία και της ένταξης στην Πολωνία. Στο Groß Strehlitz, το 85,7% των ψήφων ήταν υπέρ της παραμονής στη Γερμανία. Οι Πολωνοί ακτιβιστές διώχθηκαν έντονα από το 1937. Τον Απρίλιο και τον Μάιο του 1939, πραγματοποιήθηκαν πολλαπλές γερμανικές επιθέσεις στους Πολωνούς στην πόλη. Ναζί Γερμανοί μαχητές επιτέθηκαν στους ηθοποιούς του πολωνικού θεάτρου από το Κατοβίτσε και το συγκεντρωμένο πολωνικό κοινό και γκρέμισαν την αίθουσα θεάτρου της πολωνικής τράπεζας. Η Νεολαία Χίτλερ κατέστρεψε τα κεντρικά γραφεία πολωνικών οργανώσεων, πολωνικών επιχειρήσεων (τράπεζες και συνεταιρισμοί) και σπίτια ντόπιων Πολωνών ακτιβιστών. Τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο του 1939, οι Γερμανοί πραγματοποίησαν συλλήψεις επιφανών ντόπιων Πολωνών, συμπεριλαμβανομένων προέδρων της πολωνικής τράπεζας, συνεταιριστικών και τοπικών υποκαταστημάτων της Πολωνικής Γυμναστικής Εταιρείας «Σόκουου» και κατασχέθηκαν τα περιουσιακά στοιχεία της πολωνικής τράπεζας. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η ναζιστική Γερμανία λειτουργούσε ένα κέντρο κράτησης όπου έστελνε κρατούμενους σε καταναγκαστική εργασία. Πολλοί πέθαναν από την εξάντληση και/ή την πείνα. Μεταξύ των κρατουμένων ήταν Πολωνοί που συνελήφθησαν για τη διάσωση Εβραίων από το Ολοκαύτωμα. Οι Γερμανοί λειτούργησαν επίσης ένα υποστρατόπεδο του στρατοπέδου αιχμαλώτων πολέμου Stalag VIII-B/344 και ένα στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας για Εβραίους. Μετά την ήττα της Γερμανίας στον πόλεμο το 1945, η πόλη έγινε και πάλι μέρος της Πολωνίας. Ο τοπικός ποδοσφαιρικός σύλλογος είναι ο Πιαστ Στσέλτσε Οπόλσκιε, με τμήματα ανδρών και γυναικών. Και τα δύο τμήματα αγωνίζονται στις χαμηλότερες κατηγορίες. Εβραϊκή Κοινότητα στο Στσέλτσε Οπόλσκιε στο Virtual Statel
Φίλιππος Α΄ του Πεδεμοντίου

Ο Φίλιππος της Σαβοΐας (Filippo I di Savoia-Acaia, 1278 - 25 Σεπτεμβρίου 1334) ήταν κόμης του Πεδεμοντίου από το 1282 και πρίγκιπας της Αχαΐας την περίοδο 1301-1307.

 Ήταν γιος του Θωμά Γ΄, κόμη του Πεδεμοντίου και της Γκιγιόν των Ιβρέας, κόρης του Ούγου του Σαλόν. Γεννήθηκε στη Σούσα της Ιταλίας το 1278. Αφού κληρονόμησε τον πατέρα του ως κόμης του Πεδεμοντίου στα 4 έτη του, θα έπρεπε να κληρονομήσει και το θείο του Φίλιππο Α' κόμη της Σαβοΐας, αλλά ως 7ετής παραγκωνίστηκε εύκολα από το θείο του Αμεδαίο Ε΄, ο οποίος του έδωσε το φέουδο του Πινερόλο, με τον όρο να μη διεκδικήσει την κομητεία της Σαβοΐας. Το 1301 παντρεύτηκε στην Ρώμη την Ισαβέλλα Βιλλεαρδουίνου και έγινε πρίγκιπας στην Αχαΐα ως τρίτος σύζυγος της Ισαβέλλας· πήρε επίσης προίκα το φέουδο της Κορίνθου. Μέχρι το 1302 έμειναν με την Ισαβέλλα στο Πεδεμόντιο οπότε και επέστρεψαν στο Πριγκιπάτο.Ο Φίλιππος σχεδίαζε να κατακτήσει όλη την Λακωνία από το Δεσποτάτο του Μυστρά και σχεδίαζε επίθεση στα κάστρα του Δεσποτάτου. Ήταν αυταρχικός χαρακτήρας και ήρθε σε σύγκρουση με τους βαρώνους αλλά και τον λαό, όταν οι βαρείς φόροι που επέβαλε προκάλεσαν εξέγερση. Ο βασιλιάς της Νάπολης Κάρολος Β΄ Καπετιδών-Ανζού κάλεσε το 1306 το πριγκιπικό ζεύγος στην αυλή του και κατηγόρησε τον μεν Φίλιππο για απιστία, επειδή δεν τον βοήθησε στην εκστρατεία κατά του Δεσποτάτου της Ηπείρου, την δε Ισαβέλλα ότι προχώρησε σε τρίτο γάμο χωρίς την συγκατάθεσή του. Έτσι τους στέρησε το Πριγκιπάτο της Αχαΐας, που το έδωσε στον γιο του Φίλιππο του Τάραντα και τους παραχώρησε το φέουδο της Άλβα σε αντάλλαγμα των φεούδων τους στο πριγκιπάτο. Πέθανε στο Πινερόλο στις 25 Σεπτεμβρίου 1334. Πρώτα νυμφεύτηκε το 1301 την Ισαβέλλα Βιλλεαρδουίνου, κόρη και κληρονόμο του Γουλιέλμου Β' πρίγκιπα της Αχαΐας, η οποία απεβίωσε το 1312. Δεν είχαν απογόνους. Ο Φίλιππος, αμέσως μετά τον θάνατο της Ισαβέλλας, νυμφεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Αικατερίνη ντε Λα Τουρ-ντυ-Πεν, κόρη του Ουμβέρτου Α΄ κόμη του Αλμπόν. Τα πιο σημαντικά από τα 12 παιδιά τους ήταν: Ιάκωβος 1315 - 1367, διάδοχος του πατέρα του Ελεονόρα, παντρεύτηκε το Μανφρέδο Ε΄ μαρκήσιο του Σαλούτζο Θωμάς, αρχιεπίσκοπος του Τορίνο. Ιστορία της Φραγκοκρατίας εν Ελλάδι (1204-1566) / Ουΐλλιαμ Μίλλερ, μετάφρ. Σπυρ. Π. Λάμπρου, μετά προσθηκών και βελτιώσεων, Εν Αθήναις Ελληνική Εκδοτική Εταιρεία, 1909-1910 Storia dei principi di Savoia del ramo d' Achaia signori del Piemonte, τόμος 2.
Αγλέφυρος Λέσβου

Ο Αγλέφυρος είναι οικισμός της Λέσβου. Υπάγεται στην δημοτική κοινότητα Παλαιοκήπου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Γέρας, του δήμου Μυτιλήνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λέσβου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα.

 Ο Αγλέφυρος είναι παράλιος οικισμός στον δυτικό μυχό του κόλπου Γέρας της Λέσβου. Βρίσκεται κοντά στην επαρχιακή οδό Μυτιλήνης-Πλωμαρίου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 30. Απέχει 18 χλμ. περίπου ΝΔ. της Μυτιλήνης. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 2001 και προσαρτήθηκε στο τοπικό διαμέρισμα Παλαιοκήπου του δήμου Γέρας, του νομού Λέσβου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, αποσπάστηκε από τον δήμο Γέρας και προσαρτήθηκε στον δήμο Λέσβου. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019, αποσπάστηκε από τον δήμο Λέσβου και προσαρτήθηκε στο δήμο Μυτιλήνης. Το εκκλησάκι του Αγίου Θεράποντα, βόρεια του οικισμού. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Καμπιά Χίου

Τα Καμπιά είναι ένα χωριό της Βόρειας Χίου. Ανήκει στον Δήμο Καρδαμύλων και απέχει 48 χιλιόμετρα από την πόλη. Είναι ένα μικρό χωριό που βρίσκεται στους πρόποδες του Πελιναίου όρους, 500 μέτρα από το επίπεδο της θάλασσας έχοντας θέα ένα υπέροχο φαράγγι. Ολόκληρη η περιοχή καλύπτεται από κερασιές, καστανιές και ελαιόδεντρα. Κοντά στο χωριό υπάρχει μια όμορφη παραλία με καθαρά νερά. Αξίζει να επισκεφτείτε το κάστρο των Καμπιών το οποίο αναφέρεται και ως κάστρο της Ωριάς. Οι περιοχές γύρω από τα Καμπιά συνδέονται με τις αρχαίες παραδόσεις, μια από τις οποίες αναφέρει ότι προστατεύονταν πάντοτε από τον θεό του Πελιναίου Δία.

 Μέχρι και τη δεκαετία του '50, τα Καμπιά ήταν ένα ζωντανό χωριό, σήμερα έχουν μείνει 35 μόνιμοι κατοικοι οι οποίοι ασχολούνται με την γεωργία είτε είναι συνταξιούχοι. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής είχε 197 κατοίκους κατά την απογραφή του 2001. Η μετανάστευση (εσωτερική και εξωτερική) έχει ως αποτέλεσμα την πληθυσμιακή συρρίκνωση του χωριού. Οι περισσότεροι κάτοικοι έχουν μεταναστεύσει σε ΗΠΑ, Αυστραλία και στην Αθήνα. Το κάστρο των Καμπιών βρίσκεται πάνω από τον οικισμό, στην κορυφή υπερυψωμένου βράχου, όπου υπάρχει το εξωκλήσι της Αγίας Παρασκευής, γι' αυτό και οι ντόπιοι το αποκαλούν «καστράκι της Αγίας Παρασκευής». Δεσπόζει σε ένα από τα ωραιότερα φυσικά τοπία της Χίου, πάνω από το κατάφυτο φαράγγι των Καμπιών. Είναι κτισμένο πάνω σε μία βραχώδη έξαρση του εδάφους και είναι μικρής σχετικά κλίμακας. Είναι ένα χαρακτηριστικό μεσαιωνικό οχυρό που εκμεταλλεύεται με εξαιρετική δεξιοτεχνία τη φυσική οχύρωση του βράχου. Σώζονται στοιχεία από την εξωτερική του οχύρωση, αλλά όχι από τις εσωτερικές του εγκαταστάσεις. Πιθανολογείται ότι υπήρχε κάποιο κεντρικό κτίσμα, του οποίου τη θέση κατέλαβε αργότερα ο ναός της Αγίας Παρασκευής. Ένα μικρό κατάφυτο φαράγγι έχει σχηματιστεί από ένα ορμητικό ρέμα στις πλαγιές του Πελιναίου όρους. Το φαράγγι διασχίζει πεζοπορική διαδρομή, παράλληλα με την κοίτη του ποταμού, που καταλήγει στην παραλία των Καμπιών. Η διαδρομή έχει συνολικό μήκος 3.350 μέτρα και υψομετρική διαφορά 330 μέτρων. Καμπιά Χιου Αρχειοθετήθηκε 2020-06-18 στο Wayback Machine.
Σοφία Νάτη

Η Σοφία Νάτη (γεννημένη στις 19 Απριλίου 1993 στο Όμπερχαουζεν της Γερμανίας) είναι Ελληνίδα ποδοσφαιρίστρια, η οποία αγωνίζεται ως κεντρικός επιθετικός και για την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου γυναικών Ελλάδας. Αγωνίζεται επαγγελματικά από το 2008.

 Η Νάτη έχει κληθεί στην ελληνική εθνική ομάδα για τους αγώνες των προκριματικών για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Γυναικών 2019. Επίσης έχει αγωνιστεί με την εθνική Γερμανίας Κ19 το 2011. Από το 2008 έως το 2011 αγωνίστηκε για τη ΣΓΣ Έσσεν. Από το 2011 έως το 2013 αγωνίστηκε για την ΣΚ 07 Μπαντ Νόιεναρ, ενώ από το 2013 έως το 2017 αγωνίστηκε για τη ΜΣΦ Ντούισμπουργκ. Το 2018 πήρε μεταγραφή στην ΠΣΦ και το 2019 πήρε μεταγραφή στη Βέρντερ Βρέμης. Σοφία Νάτη – Επιδόσεις στις διοργανώσεις της UEFA (Αγγλικά) Προφίλ Σοφία Νάτη στο Soccerway
Αντιπερνοί Κέρκυρας

Οι Αντιπερνοί είναι χωριό της Κέρκυρας. Είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Εσπερίων, του δήμου Βόρειας Κέρκυρας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κέρκυρας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Κερκύρας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.

 Οι Αντιπερνοί είναι χωριό της βορειοδυτικής Κέρκυρας, πάνω στον επαρχιακό δρόμο Τρουμπέτας-Καρουσάδων, λίγο νοτιότερα από τους Καρουσάδες και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 80. Το χωριό απέχει 33 χλμ. περίπου ΒΔ. της πόλης της Κέρκυρας (μέσω Γουβιών). Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 0,936 χμ² (2011). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1866 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ακρολοφιτών της Κέρκυρας. Το 1953 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αντιπερνών και προσαρτήθηκε στον δήμο Εσπερίων.Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Εσπερίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κερκυραίων. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Κερκυραίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Βόρειας Κέρκυρας. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr https://www.youtube.com/watch?v=01kOlPZC5XE https://www.facebook.com/www.antipernoi
Αλέκος Λεώνης

Ο Αλέκος Λεώνης (γεννημένος στις 17 Μαρτίου του 1960) είναι Έλληνας προπονητής πετοσφαίρισης. Από τον Μάιο του 2016 είναι τεχνικός διευθυντής των τμημάτων πετοσφαίρισης του Σ.Α Πειραματικού Σ.Π.Θ.

 Αποφοίτησε από τα ΤΕΦΑΑ Θεσσαλονίκης το 1982. Την περίοδο 1986 -1996 δίδαξε ως καθηγητής Φυσικής Αγωγής στην ειδικότητα της Πετοσφαίρισης στα ΤΕΦΑΑ Κομοτηνής. Από το 1993 έως και το καλοκαίρι του 2007 ήταν προπονητής του Ηρακλή με διάλειμμα δέκα μηνών (2002-03). Κατέκτησε 3 πρωταθλήματα (2002, 2005, 2007), 5 κύπελλα (2000, 2002, 2004, 2005, 2006) και 2 σούπερ καπ (2004, 2005). Παράλληλα ως προπονητής του Ηρακλή τον οδήγησε τέσσερις φορές στο φάιναλ φορ του Τσάμπιονς Λιγκ κατακτώντας δύο φορές τη δεύτερη θέση (2005, 2006). To καλοκαίρι του 2007 ανέλαβε προπονητής της Εθνικής ανδρών μέχρι και το 2008 όπου συνέχισε στον Παναθηναϊκό, επέστρεψε στον Ηρακλή και ξαναγύρισε στην Εθνική Ελλάδας μέχρι και το 2013. Τελευταίος σταθμός στην προπονητική του καριέρα ήταν ο ΠΑΟΚ το Νοέμβριο του 2013. Τον Μάιο του 2016 ανέλαβε χρέη τεχνικού διευθυντή των τμημάτων πετοσφαίρισης του Σ.Α Πειραματικού Σ.Π.Θ. 3 Πρωταθλήματα Ελλάδας: 2002, 2005, 2007 5 Κύπελλα Ελλάδας: 2000, 2002, 2004, 2005, 2006 2 Σούπερ καπ Ελλάδας: 2004, 2005 2 φορές Φιναλίστ στο Champions League 3η Θέση στο Champions League 4η Θέση στο Champions League Αλέκος Λεώνης is back.. Αρχειοθετήθηκε 2016-05-22 στο Wayback Machine. O Δρίκος «έφαγε» πάλι τον Λεώνη Ο Αλέκος Λεώνης στον ΠΑΟΚ! Τα βρόντηξε ο Λεώνης από τον ΠΑΟΚ
Μπατκέν

Το Μπατκέν (που ονομάζεται επίσης Μπατκέντ) είναι μια μικρή επαρχιακή πόλη, με πληθυσμό 15,805 (2021), στο νοτιοδυτικό Κιργιστάν, στο νότιο τμήμα της κοιλάδας Φεργκάνα. Είναι η πρωτεύουσα της περιφέρειας Μπατκέν. Βρίσκεται περίπου 240 χλμ δυτικά της πόλης Ος σε κοντινή απόσταση από τα σύνορα με το Τατζικιστάν. Σύμφωνα με υπολογισμούς, 10.155 κάτοικοι ζούσαν στην πόλη το 2019. Κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων μεταξύ Κιργιστάν-Τατζικιστάν του 2022, η πόλη υπέστη βομβαρδισμούς οι οποίοι προκάλεσαν σοβαρές ζημιές.

 Το όνομα Μπατκέντ κατάγεται από την ιρανική γλώσσα της Σογδιανής και σημαίνει η πόλη του άνεμου. Ο σημερινός οικισμός του Μπατκέν ιδρύθηκε τον Απρίλιο του 1934 ως το κέντρο του νεοσύστατου Ραγιόν Μπατκέν εντός της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Κιργιζίας. Το Μπατκέν έγινε η πρωτεύουσα της νεαρότερης περιφέρειας του Κιργιστάν, που αποσπάστηκε από τρεις δυτικές επαρχίες της περιφέρειας Ος, λόγω ισλαμιστικών δραστηριοτήτων στο γειτονικό Ουζμπεκιστάν και Τατζικιστάν, και αποτέλεσε απτή απόδειξη του έντονου ενδιαφέροντος της Κεντρικής Κυβέρνησης του Κιργιστάν για αυτή την απομονωμένη και ορεινή περιοχή της χώρας. Το έτος 2000 , ο οικισμός του Μπατκέν έλαβε επίσημα το καθεστώς της πόλης και ο Sultanov Mamasydyk Mamadievich διορίστηκε ως πρώτος δήμαρχος της πόλης. Το 2001, τρία προαστιακά χωριά προστέθηκαν στο διοικητικό οργανισμό της πόλης του Μπατκέν. Σήμερα η πόλη χωρίζεται πλέον σε έξι διοικητικούς τομείς: την περιφέρεια του αεροδρομίου και αυτούς των Bazar-Bashi, Boulak-Bashi, Keletchek, Kyzyl-Don και Kyzyl-Jon. Παράλληλα, λίγο μετά την ανεξαρτησία της χώρας, ιδρύθηκε στην πόλη το μικρό Κρατικό Πανεπιστήμιο του Μπατκέν. Το Διεθνές Αεροδρόμιο Μπατκέν (κιργιζικά: Баткен эл аралык аэропорту) ξεκίνησε τη λειτουργία του το 1958 ως απλός αεροδιάδρομος προσγείωσης. Ο σημερινός διάδρομος και ο τερματικός σταθμός κατασκευάστηκαν το 1984. Είναι αεροδρόμιο κατηγορίας 3C. Ο διάδρομος έχει όριο βάρους 22 τόνων και διαθέτει εγκαταστάσεις προσγείωσης που λειτουργούν μόνο κατά τη διάρκεια της ημέρας. Το αεροδρόμιο Μπατκέν έλαβε διεθνές καθεστώς στις 19 Απριλίου 2014. Υπάρχει σχεδιασμός για να εγκατασταθεί σταθμός τελωνειακού ελέγχου και ο σημερινός διάδρομος να επεκταθεί κατά 400 μέτρα. Σήμερα διεξάγονται από δω μόνο περιστασιακές πτήσεις προς Μπισκέκ , Ος, Τζαλάλ-Αμπάντ και την κωμόπολη Ραζάκοβ, η οποία βρίσκεται στο δυτικότερο άκρο της Περιφέρειας Μπατκέν. Ο ποδοσφαιρικός σύλλογος Νουρ-Μπατκέν ΦΚ εκπροσωπεί την πόλη και αγωνίζεται αυτή τη στιγμή στην όμιλο της Ζώνη Β, της δεύτερης κατηγορίας ποδοσφαίρου του Κιργιστάν. Έδρα της ομάδας είναι το Centralny Stadion. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Batken στο Wikimedia Commons
Κονάκι Μπέη Σεκεριά

Το Κονάκι Μπέη Σεκεριά είναι οθωμανικό κτίριο η ανέγερση του οποίου χρονολογείται προ του 1893, ενώ βρίσκεται επί του αριθμού 15 της Οδού Αποκορώνου, στο Ηράκλειο της Κρήτης.

 Κατά τη διάρκεια της οθωμανικής περιόδου, η περιοχή όπου το κτίριο είναι κτισμένο ήταν γνωστή ως Μπαλτά Τζαμί. Ο τελευταίος γνωστός ιδιοκτήτης του ήταν ο Σουλεϊμάν Χατζή Τζεμαληζαντέ ή Γεωργιαδάκης. Το κτήριο αντιπροσωπεύει εκλεκτικιστικό αρχιτεκτονικό στύλ που υπήρχε στην πόλη τις τελευταίες δεκαετίες του 19ου και αρχές 20ου αιώνα. Η αρχιτεκτονική του έχει μίξη βαλκανικής αρχιτεκτονικής αλλά και νεοκλασικισμό. Η κάτοψη έχει σχήμα παραλληλόγραμμο και η όψη του έχει συμμετρία όπου τονίζεται ο εξώστης-σαχνισιά. Η στέγη είναι ξύλινη κεραμοσκεπή. Το μνημείο συντηρήθηκε το 1988 και λειτουργούσε για κάποια χρόνια ως ωδείο.
Καγκελαρία των Πανεπιστημίων του Παρισιού

Η Καγκελαρία των Πανεπιστημίων του Παρισιού (γαλλικά: Chancellerie des universités de Paris) αποτελεί υπηρεσία του Υπουργείου Ανώτατης Εκπαίδευσης στην Ακαδημία του Παρισιού. Είναι επί της ουσίας η πρυτανεία του Παρισιού για την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Αποτελεί εθνικό δημόσιο ίδρυμα διοικητικής φύσεως με νομική προσωπικότητα και οικονομική αυτονομία, υπό την εποπτεία του Υπουργείου Ανωτάτης Εκπαίδευσης. Διευθύνεται από έναν αντικαγκελάριο και τη γενική γραμματεία.

 Η Καγκελαρία των Πανεπιστημίων του Παρισιού βοηθά τον πρύτανη - καγκελάριο στη διαχείριση των διαφόρων πανεπιστημίων της Ακαδημίας του Παρισιού. Εξασφαλίζει τον έλεγχο της λειτουργίας των εγκαταστάσεων αυτών, καθώς και των βιβλιοθηκών των πανεπιστημίων της ακαδημίας, ιδίως όσον αφορά τις κρατικές επενδύσεις. Μετά τη μετάβαση στην ανεξαρτητοποίηση του ακαδημαϊκού προσωπικού από τη διοίκηση της καγκελαρίας, κύρια αποστολή της είναι η καθημερινή διαχείριση των περιουσιακών στοιχείων των πανεπιστημίων, συμπεριλαμβανομένης της κοινής και αδιαίρετης κληρονομιάς τους. Εξασφαλίζει τη διαχείριση του συγκροτήματος της Σορβόννης, τη βίλλα Φιναλύ, το κάστρο Φεριέρ, την περιοχή Ρισελιέ, την Λογοτεχνική Βιβλιοθήκη του Ζακ Ντουσέ και άλλα περιουσιακά στοιχεία που κληροδότησε από το πρώην Πανεπιστήμιο του Παρισιού. Λόγω της κάπως ειδικής κατάστασης του Ιλ-ντε-Φρανς, η Καγκελαρία των Πανεπιστημίων του Παρισιού, σε ορισμένες περιπτώσεις, έχει δικαιοδοσία πέρα από την ​​Ακαδημία του Παρισιού και στα δεκαεπτά πανεπιστήμια της περιοχής. Ο αρμόδιος υπουργός μπορεί επίσης να αναθέσει τη διαχείριση και των άλλων δημόσιων ιδρυμάτων, η οποία αποτελεί παρέκκλιση. Για τους ίδιους λόγους, η οργάνωση της είναι ελαφρώς διαφορετική από τις άλλες καγκελαρίες των πανεπιστημίων. Το διοικητικό της συμβούλιο περιλαμβάνει έναν αντικαγκελάριο, που δεν υπάρχει σε άλλες καγκελαρίες, οκτώ άτομα που διορίζονται από τον αρμόδιο υπουργό, αντί των τεσσάρων όπως συνηθίζεται και έναν μόνιμο περιφερειακό αντιπρόσωπο, υπεύθυνο προς τις φορολογικές υπηρεσίες στην περιοχή, εκτός από τον περιφερειακό διευθυντή φορολογίας. Κατά τις συσκέψεις του Διοικητικού Συμβουλίου σχετικά με την ανάθεση στην Καγκελαρία, δικαιοδοσίας, στο πλαίσιο της παρέκκλισης της Ακαδημίας του Παρισιού, οι διευθυντές των ιδρυμάτων λαμβάνουν μέρος επίσης στο συμβούλιο. Επίσημη ιστοσελίδα
Οίκος του Λίμπουργκ

Ο Οίκος του Λίμπουργκ (γερμ. Limburg) είναι μια ευγενής οικογένεια της Λωρραίνης (Λοθαριγγίας). Γενάρχης του Οίκου είναι ο Βάλεραν Α΄, κόμης του Λίμπουργκ και του Αρλόν (απεβ. 1082), μάλλον σύζυγος της Αδέλας, κόρης του Θεοδωρίχου Α΄, δούκα της Άνω Λωρραίνης του Οίκου Αρντέν-Μπαρ.

 Το 1218 ο 6ος απόγονος του Βάλεραν Α΄, Ερρίκος Ε΄ νυμφεύθηκε την Ερμεσίνδη του Νεβέρ, κόμισσα του Λουξεμβούργου, οπότε η κομητεία πέρασε στον Οίκο του. Είναι ο ιδρυτής νεότερου κλάδου του Οίκου του Λουξεμβούργου, που τέσσερα μέλη του έγιναν βασιλείς της Βοημίας και της Γερμανίας. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Ερρίκος Δ΄, δούκας του Λίμπουργκ νυμφεύτηκε την Ίρμγκαρτ, κόμισσα του Μπεργκ. Είχε δύο γιους: τον Βάλεραν Δ΄, δούκα του Λουξεμβούργου, που είχε μόνο μία κόρη, η οποία τον διαδέχθηκε και τον Αδόλφο Ζ΄, κόμη του Μπεργκ. Ο εγγονός του τελευταίου Αδόλφος Θ΄, κόμης του Μπεργκ ήταν το τελευταίο άρρεν μέλος του Οίκου. Το 1288 ο Ιωάννης Α΄, δούκας της Βραβάντης, κατέλαβε το δουκάτο του Λίμπουργκ, το οποίο έμεινε στον Οίκο του. Maison de Limbourg-Arlon Οίκος του Αρντέν Οίκος του Λουξεμβούργου
Μουσά Μαμούτ

Ο Μουσά Μαμούτ (ρωσικά και κριμαϊκά ταταρικά: Муса Мамут, 20 Φεβρουαρίου 1931 - 28 Ιουνίου 1978) ήταν πολιτικός ακτιβιστής που αυτοθυσιάστηκε στην Κριμαία ως ένδειξη διαμαρτυρίας κατά της καταστολής των Τάταρων της Κριμαίας. Είναι σύμβολο της εθνότητας της Τατάρων της Κριμαίας.

 Ο Μαμούτ γεννήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 1931 στην Ουζούντζα, στην περιοχή Μπαλακλάβα, στην Κριμαία από μια οικογένεια βοσκών. Είχε πέντε αδέλφια και δύο αδελφές. Το 1944 ο Ιωσήφ Στάλιν κατηγόρησε τους Τάρκους της Κριμαίας ότι συνεργάζονταν με τους Ναζί. Όπως και χιλιάδες άλλοι Τάταροι της Κριμαίας, η οικογένεια του Μουσά απομακρύνθηκε από το σπίτι της, φορτώθηκε σε βαγόνι βοοειδών και απελάθηκε στο Ουζμπεκιστάν. Στην εξορία, η οικογένεια ζούσε στη φτώχεια και τέσσερα αδέλφια του Μαμούτ πέθαναν από υποσιτισμό. Ο Μαμούτ εργάστηκε σε αποθήκη βαμβακιού και το 1957 έγινε μηχανικός και οδηγός τρακτέρ.Κατά την εποχή του Λεονίντ Μπρέζνιεφ, το κίνημα επαναπατρισμού των Τατάρων της Κριμαίας υποστηρίχθηκε από σοβιετικούς ακτιβιστές για τα ανθρώπινα δικαιώματα, όπως ο Πέτρο Γκριγκορένκο και ο Αντρέι Ζαχάρωφ. Τον Σεπτέμβριο του 1967 οι σοβιετικές αρχές παραιτήθηκαν από την κατηγορία εναντίον του λαού των Τατάρων της Κριμαίας.Τον Απρίλιο του 1975 ο Μαμούτ επέστρεψε στην Κριμαία. Εγκαταστάθηκε κοντά στη Συμφερόπολη, στο χωριό Μπες-Τερέκ (Ντόνσκε) όπου αγόρασε ένα σπίτι. Αλλά δεν έλαβε ένα συμβολαιογραφικό πιστοποιητικό του σπιτιού και άδεια παραμονής. Συνελήφθη στις 23 Απριλίου 1976 και στις 13 Μαΐου 1976 καταδικάστηκε σε δίχρονη φυλάκιση χωρίς αναστολή στο Κρεμεντσούκ στην Πολτάβα. Η σύζυγός του Ζεκιγιέ Αμπντουλλά καταδικάστηκε σε δύο χρόνια με αναστολή. Μετά από μερικούς μήνες η υπόλοιπη ποινή του μετετράπη σε ποινική εργασία σε ένα τοπικό διυλιστήριο και στις 18 Ιουλίου 1977 το δικαστήριο τον απελευθέρωσε. Αλλά για άλλη μια φορά, οι τοπικές αρχές αρνήθηκαν την παραμονή του και συνέχισαν να τον παρενοχλούν. Συχνά μιλούσε με τους φίλους του για την τραγική κατάσταση των Τάταρων της Κριμαίας. Στις 20 Ιουνίου 1978 ασκήθηκε νέα ποινική δίωξη εναντίον της οικογένειάς του και όταν η αστυνομία ήρθε στο σπίτι του στις 23 Ιουνίου 1978, ο Μαμούτ έβρεξε τον εαυτό του με βενζίνη και άναψε ένα σπίρτο, πεθαίνοντας από τα εγκαύματα του στις 28 Ιουνίου 1978. Θάφτηκε στο Μπες-Τερέκ.Στις 4 Ιουλίου 1978, ο Ρώσος αντιφρονούντα Αντρέι Ζαχάρωφ απέστειλε επιστολή στον Λεονίντ Μπρέζνεφ και του ζήτησε να εξασφαλίσει την επιστροφή της δικαιοσύνης στους Τατάρους της Κριμαίας. Κατάλογος πολιτικών αυτοθυσιών Musa Mamut’un oğlu toprağa verildi (in Turkish)
Λάουρα Αντονέλι

Η Λάουρα Αντονέλι (ιταλικά: Laura Antonelli, Πούλα 28 Νοεμβρίου 1941 - 22 Ιουνίου 2015) ήταν Ιταλίδα ηθοποιός. Έγινε γνωστή με την ταινία Μαλίτσια, η οποία γυρίστηκε το 1973.

 Η Λάουρα Αντονέλι γεννήθηκε στην Πούλα της Κροατίας, την εποχή που η πόλη ανήκε στην Ιταλία (ιταλικά: Pola). Όταν ήταν μικρή δεν είχε εκδηλώσει την επιθυμία να ασχοληθεί με την υποκριτική και τον χώρο του θεάματος. Ήθελε να γίνει μαθηματικός, αλλά οι γονείς της την έστρεψαν στον αθλητισμό. Έτσι έγινε καθηγήτρια γυμναστικής και μετακόμισε στη Ρώμη. Λόγω της δουλειάς της ήρθε σε επαφή με ανθρώπους από τον χώρο της ψυχαγωγίας και έτσι άνοιξε ο δρόμος για το μόντελινγκ. Στα μέσα της δεκαετίας του 1960 πρωταγωνίστησε σε διαφημίσεις με πιο γνωστή αυτή της Κόκα Κόλα. Το 1965 η Αντονέλι έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο, ερμηνεύοντας έναν μικρό ρόλο στην ταινία, Le sedicenni. Από το 1966 άρχισε η διεθνής καριέρα της, που συνολικά επαίξε σε περίπου 45 ταινίες με πιο γνωστή την ταινία Μαλίτσια του 1973, για την οποία είχε βραβευτεί στην Ιταλία. Εργάστηκε στο πλευρό πολύ μεγάλων σκηνοθετών, όπως οι Λουκίνο Βισκόντι, Λουίτζι Κομεντσίνι, Ντίνο Ρίζι και Έτορε Σκόλα. Από το 1972 ως το 1980, την εποχή που ζούσε στο Παρίσι έκανε ταινίες με Γάλλους σκηνοθέτες όπως ο Κλοντ Σαμπρόλ. Η καριέρα της σταματά απότομα το 1980, λόγω αισθητικών επεμβάσεων στο πρόσωπό της, οι οποίες δεν πέτυχαν. Η Λάουρα Αντονέλι παντρεύτηκε τον εκδότη Ενρίκο Πιατσεντίνι αλλά πήραν διαζύγιο. Από το 1972 εως το 1980 υπήρξε σύντροφος του Γάλλου ηθοποιού Ζαν Πολ Μπελμοντό. Στις 27 Απριλίου 1991, βρέθηκε κοκαΐνη κατά τη διάρκεια αστυνομικής έρευνας στο σπίτι της Αντονέλι. Στη συνέχεια καταδικάστηκε για κατοχή και διακίνηση ναρκωτικών και της επέβληθη ποινή σε κατ' οίκον περιορισμό. Έχοντας περάσει 10 χρόνια δικαστικής περιπέτειας, η καταδίκη που της είχε επιβλήθει αρχικά πρωτόδικα τελικά ανατράπηκε. Το 2006, το ιταλικό εφετείο έκρινε υπέρ της Αντονέλι και διέταξε το Υπουργείο Δικαιοσύνης να καταβάλει στην ηθοποιό αποζημίωση ύψους 108.000 ευρώ. Η Λάουρα Αντονέλι πέθανε στις 22 Ιουνίου 2015 σε ηλικία 73 ετών από καρδιακή προσβολή. Λάουρα Αντονέλι στην IMDb