IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Βαλδουίνος της Αντιόχειας

Ο Βαλδουίνος, γαλλ. Baldwin (απεβ. 17 Σεπτεμβρίου 1176) μάλλον από τον Οίκο του Πουατιέ ήταν Γάλλος ιππότης και στρατηγός της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στους πολέμους της εναντίον των Σελτζούκων.

 Ήταν μάλλον ο δεύτερος γιος του Ραϋμόνδου των Πουατιέ και της Κωνσταντίας των Ωτβίλ πριγκίπισσας της Αντιόχειας. Η αδελφή του Μαρία των Πουατιέ είχε παντρευτεί τον Μανουήλ Α΄ Κομνηνό Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Την άποψη αυτή έχουν ο Γουλιέλμος της Τύρου και ο Στήβεν Ράνσιμαν. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Βοημούνδος Γ΄ πρίγκιπα της Αντιόχειας. Η άποψη ότι είναι γιος του Ραϋνάλδου των Σατιγιόν, 2ου συζύγου της Κωνσταντίας και της πριγκίπισσας της Αντιόχειας είναι του ιστορικού Μπέρναρντ Χάμιλτον. Ήταν σύμμαχος του Αυτοκράτορα στις μάχες του εναντίον των Σελτζούκων και ένας από τους πιο έμπιστους συμβούλους του. Ήταν ο μόνος διοικητής με Δυτική καταγωγή και το τμήμα που διοικούσε, υπεύθυνο για τις πολιορκίες και τις αποσκευές, απετελείτο κυρίως από Δυτικούς μισθοφόρους. Ανέλαβε τη δεξιά πτέρυγα το 1176 στη μοιραία μάχη του Μυριοκέφαλου. Όταν η στρατιά πλησίαζε το στενό πέρασμα Τσιμπρίτση, οι Σελτζούκοι επιτέθηκαν στους στρατιώτες που βάδιζαν. Ο Βαλδουίνος, που ήταν επικεφαλής προμηθειών Ιππικού, επιτέθηκε στους Σελτζούκους από τους γύρω λόφους για αντιπερισπασμό, αλλά περικυκλώθηκε και σκοτώθηκε με όλους τους άνδρες του. Ο ιστορικός Νικήτας Χωνιάτης, περιγράφει πώς ξεκίνησε η άτυχη μάχη: "Ο Μανουήλ Α΄ σε ένα πολεμικό Συμβούλιο που συνήλθε βιαστικά, ανακοίνωσε αιφνίδια την αποχώρησή του. Ο στρατηγός διοικητής Ανδρόνικος Κοντοστέφανος αντιτέθηκε έντονα και το ίδιο έκανε μετά και ένας στρατιώτης, που είχε ακούσει τη συζήτηση: πλησίασε τον Αυτοκράτορα και του είπε πως, αν εγκαταλείψει το στρατόπεδο, η απώλεια του στρατού θα οφείλεται στην απόφασή του αυτή. Τότε ο Μανουήλ Α΄ παρέμεινε." Angold, Michael. The Byzantine Empire, 1025-1204: A Political History. London and New York: Longman, 1984. ISBN 0-582-49060-X Birkenmeier, John W. The Development of the Komnenian Army: 1081-1180. Leiden, Boston, and Koln: EJ Brill, 2002. ISBN 90-04-11710-5 Choniates, Niketas (1984), Historia, English translation: Magoulias, H. (O City of Byzantium: Annals of Niketas Choniates), Detroit, ISBN 0-8143-1764-2
Ρωμαιοκαθολική Αρχιεπισκοπή των Αθηνών

Η Ιερά Αρχιεπισκοπή Καθολικών Αθηνών (λατινικά: Archidioecesis Atheniensis ή Athenarum), ιταλικά: Atene, ελληνικά: Αθήναι} είναι μία αρχιεπισκοπή της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας που βρίσκεται στην Αθήνα. Έδρα της είναι ο καθεδρικός ναός του αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτη.

 Το 1205 ιδρύεται ως Μητροπολιτική Αρχιεπισκοπή των Αθηνών. Το 1483 μετονομάσθηκε βιαίως σε κατ' όνομα Μητροπολιτική Έδρα των Αθηνών, ενώ στις 23 Ιουλίου 1875 αποκαταστάθηκε ως Αρχιεπισκοπή των Αθηνών. Ρωμαιοκαθολικοί Επίσκοποι των Αθηνών: Αρχιεπίσκοπος Ιωάννης Μαραγκός (1875.07.23 – 1900;) Αρχιεπίσκοπος Αντόνιο Ντελέντα (1900.08.20 – 1911.08) Αρχιεπίσκοπος Λουί Πετί (1912.03.04 – 1926.06.24) Αρχιεπίσκοπος Τζιοβάννι Μπατίστα Φιλιπούτσι (1927.02.24 – 1947.05.29) Αρχιεπίσκοπος Μάρκο Σιγκάλα (1947.05.29 – 1950.03.10) Αρχιεπίσκοπος Μάριος Μακρυωνίτης, S.J. (1953.03.11 – 1959.04.08) Αρχιεπίσκοπος Βενέδικτος Πρίντεζης (1959.05.15 – 1972.11.17) Αρχιεπίσκοπος Νικόλαος Φώσκολος (1973.06.25 - 2014.08.12) Αρχιεπίσκοπος Σεβαστιανός Ροσσολάτος (2014.08.12 - 2021.07.14) Αρχιεπίσκοπος Θεόδωρος Κοντίδης (2021.07.14) Καθολική Εκκλησία στην Ελλάδα Ελληνόρρυθμη Καθολική Εκκλησία Ιστορία των Καθολικών στη Σαντορίνη Κατάλογος Ρωμαιοκαθολικών επισκοπών στην Ελλάδα Επίσημος ιστότοπος catholic.gr Αρχειοθετήθηκε 2015-03-05 στο Wayback Machine. Giga-Catholic Information Catholic Hierarchy
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Αθηνών 1974–75

Το Πρωτάθλημα της ΕΠΣ Αθηνών την περίοδο 1974-75 διεξήχθη σε τρεις κατηγορίες με δύο ή τρεις ομίλους η κάθε μία. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Π.Α.Ο. Αγίου Δημητρίου που συμμετείχε στο ειδικό πρωτάθλημα ανόδου στη Β΄ Εθνική, μαζί με τον Ορφέα Αιγάλεω και τον Εθνικό Αστέρα. Και οι τρεις ομάδες ανέβηκαν στη Β΄ Εθνική. Ήταν το πρώτο πρωτάθλημα που διεξήχθη μετά την πτώση του δικτατορικού καθεστώτος και πολλές ομάδες, που είχαν με τη βία διαλυθεί ή εξαναγκαστεί σε συγχώνευση, επανιδρύθηκαν και διεκδικούσαν την ένταξή τους στην κατηγορία που αγωνίζονταν το 1967. Για την αντιμετώπιση των νέων δεδομένων δημιουργήθηκαν επιπλέον όμιλοι στις μικρές κατηγορίες. Χρειάστηκαν περίπου δυο σεζόν για να ομαλοποιηθεί η κατάσταση στα πρωταθλήματα.

 Α΄ με 32 ομάδες σε δύο ομίλους των 16. Β΄ με 48 ομάδες σε τρεις ομίλους των 16. Γ΄ με 48 ομάδες σε τρεις ομίλους των 16. Μετείχαν 32 ομάδες σε δύο ομίλους. Α΄ όμιλος (16): Α.Ο. Αμπελοκήπων, Πανερυθραϊκός, Α.Σ. Σούρμενα, Φοίνικας Καλλιθέας, Π.Ο. Ψυχικού, Α.Ο. Κηφισιάς, Παμπαιανικός, Α.Ο. Αγ. Ιεροθέου, Μάχη Μαραθώνος, Τριγλία Ραφήνας, Α.Ο. Δάφνης, Α.Ο. Πεύκης, Εθνικός Αστέρας, Α.Ο. Κουκουβαούνων, Άρης Πετρουπόλεως, Ορφέας Αιγάλεω. Β΄ όμιλος (16): Γ.Σ. Αγ. Αναργύρων, Α.Ο. Αργυρούπολις, Γ.Σ. Ηλιούπολις, Α.Ο. Χαϊδαρίου, Χαραυγιακός, Αστέρας Ζωγράφου, Ήφαιστος Περιστερίου, Π.Α.Ο. Αγ. Δημητρίου, Α.Ο. Πετραλώνων, Θρίαμβος Αθηνών, Αθηναϊκός, Α.Ο. Αγ. Παρασκευής, Αθηναΐς Κυψέλης, Α.Ο. Παγκρατίου, Αήττητος Σπάτων, Παρθενών Πετραλώνων. Πρωταθλητής: Π.Α.Ο. Αγίου Δημητρίου. Νικητής Α΄ ομίλου: Εθνικός Αστέρας Νικητής Β΄ ομίλου: Π.Α.Ο. Αγ. Δημητρίου Τελικός: Π.Α.Ο. Αγ. Δημητρίου - Εθνικός Αστέρας Άνοδος στη Β΄ Εθνική (3): Π.Α.Ο. Αγίου Δημητρίου, Ορφέας Αιγάλεω, Εθνικός Αστέρας. Πρόκριση στο ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα:Χαραυγιακός, δεν πέτυχε την άνοδο. Υποβιβασμός στη Β΄ ΕΠΣΑ (8): Α.Σ. Σούρμενα, Α.Ο. Κηφισιάς, Παμπαιανικός, Μάχη Μαραθώνος, Α.Ο. Χαϊδαρίου, Αθηναϊκός, Αστέρας Ζωγράφου, Α.Ο. Αγ. Παρασκευής. Άνοδος από Β΄ ΕΠΣΑ (6): Π.Α.Σ. Παλαιό Φάληρο (πρωταθλητής), Α.Ε. Αγ. Ελεούσης, Θεμιστοκλής Αιγάλεω, Αετός Καισαριανής, Γ.Σ. Πετραλώνων, Ο.Φ. Χολαργού. Υποβιβασμός από Β΄ Εθνική (5): Γ.Σ. Καλλιθέα, Α.Π.Ο. Ρουφ, Ίκαρος Αθηνών, Αχαρναϊκός, Δόξα Βύρωνος. Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Αθηνών. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Γ.Σ. Ηλιούπολη. Ψηφιακό αρχείο εφ. "Αθλητική Ηχώ". "Αθλητική Ηχώ", 13/10/1974. Στατιστική ποδοσφαίρου.
Πλατεία Τάιμς

Η Πλατεία Τάιμς (Times Square) είναι σημαντική εμπορική διασταύρωση, τουριστικός προορισμός, κέντρο ψυχαγωγίας και γειτονιά στο κεντρικό τμήμα του Μανχάταν της Νέας Υόρκης, στη διασταύρωση της 7ης Λεωφόρου και Μπρόντγουεϊ. Διάσημη για τις πολλές φωτεινές πινακίδες και διαφημίσεις, εκτείνεται από τη 42η έως τη 47η Δυτική Οδό. Η Τάιμς Σκουέαρ είναι ένας από τους πιο πολυσύχναστους πεζόδρομους στον κόσμο, ο κόμβος των θεάτρων του Μπρόντγουεϊ και σημαντικό κέντρο της παγκόσμιας βιομηχανίας ψυχαγωγίας. Η πλατεία Τάιμς είναι ένα από τα πιο τουριστικά αξιοθέατα στον κόσμο, προσελκύοντας περίπου 50 εκατομμύρια επισκέπτες ετησίως. Περίπου 330.000 άνθρωποι περνούν καθημερινά από την πλατεία Τάιμς, πολλοί από αυτούς τουρίστες, ενώ πάνω από 460.000 πεζοί περπατούν μέσα από την πλατεία Τάιμς τις πιο πολυσύχναστες μέρες. Είναι ο τόπος της ετήσιας πτώσης της μπάλας την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, η οποία ξεκίνησε στις 31 Δεκεμβρίου 1907 και συνεχίζει να προσελκύει πάνω από ένα εκατομμύριο επισκέπτες στην πλατεία Τάιμς κάθε χρόνο.

 Παλαιότερα γνωστή ως πλατεία Λονγκέικρ, η πλατεία Τάιμς μετονομάστηκε το 1904 αφού οι New York Times μετέφεραν την έδρα τους στο τότε πρόσφατα ανεγερμένο κτίριο Times, τώρα το One Times Square. Επίσης, μερικές φορές αναφέρεται ως "το Σταυροδρόμι του Κόσμου", "το Κέντρο του Σύμπαντος", " η καρδιά του Μεγάλου Λευκού Δρόμου ", και" η καρδιά του κόσμου ". Η πλατεία Τάιμς λειτουργεί ως πλατεία της πόλης, αλλά δεν είναι γεωμετρικά τετράγωνη. Το σχήμα της μοιάζει με παπιγιόν, με δύο τρίγωνα να προβάλλουν περίπου βόρεια και νότια από την 45η Οδό, όπου η 7η Λεωφόρος τέμνει το Μπρόντγουεϊ. Το Μπρόντγουεϊ διατρέχει διαγώνια, διασχίζοντας το οριζόντιο και κατακόρυφο οδικό δίκτυο του Μανχάταν που καθορίζεται από το Σχέδιο των Επιτρόπων του 1811, και αυτή η διασταύρωση δημιουργεί το "παπιγιόν" σχήμα της πλατείας Τάιμς.Το νότιο τρίγωνο της πλατείας Τάιμς δεν έχει συγκεκριμένο όνομα, αλλά το βόρειο τρίγωνο ονομάζεται πλατείας Ντάφι. Αφιερώθηκε το 1937 στον Φράνσις Ντάφι του 69ου αμερικανικού συντάγματος πεζικού της Νέας Υόρκης και είναι ο τόπος ενός μνημείου σε αυτόν, μαζί με ένα άγαλμα του Τζορτζ Μ. Κόχαν, και του θαλάμου εισιτηρίων της TKTS. Times Square live camera
Μιγκέλ Άμπια Μπιτέο Μπορικό

Ο Μιγκέλ Άμπια Μπιτέο Μπορικό (Miguel Abia Biteo Boricó, 1961 - 6 Δεκεμβρίου 2012) ήταν πολιτικός από την Ισημερινή Γουινέα, που χρημάτισε πρωθυπουργός από το 2004 ως το 2006.

 Γεννήθηκε το 1961. Μέλος της εθνότητας Μπούμπι, σπούδασε στην ΕΣΣΔ και έγινε εκεί μηχανικός ορυχείων.Μετά την επιστροφή του στη χώρα του, έγινε από τους ισχυρότερους αξιωματούχους στη βιομηχανία πετρελαίων. Φυλακίστηκε στις φυλακές της Μαύρης Παραλίας. Έγινε πρωθυπουργός στις 14 Ιουνίου 2004. Ήταν υπουργός Οικονομικών από το 1999 μέχρι το 2000, οπότε και αναγκάστηκε να παραιτηθεί εξαιτίας ενός σκανδάλου διαφθοράς. Στις 10 Αυγούστου 2006 η κυβέρνησή του παραιτήθηκε . Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία της χώρας ο Ρικάρδο Μάνγκε Ομπάμα Νφουμπέα. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του υπηρέτησε ως υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφαλείας ως το θάνατό του. Απεβίωσε τον Δεκέμβριο του 2012 από ύποπτη καρδιακή προσβολή.
Κοιλάδα του Αμαρίου

Η Κοιλάδα του Αμαρίου είναι εύφορη κοιλάδα στους πρόποδες του Ψηλορείτη και του Όρους Κέντρος στην Κρήτη. Η κοιλάδα ήταν γνωστή ως κέντρο αντίστασης στους Γερμανούς κατά την διάρκεια της Μάχης της Κρήτης και της γερμανικής κατοχής. Μετά την απαγωγή του Στρατηγού Χάινριχ Κράιπε, οι Γερμανοί κατέστρεψαν αρκετά χωριά στην περιοχή, σκοτώνοντας πολλούς από τους κατοίκους.

 Η αρχαία πόλη της Φαιστού επεκτάθηκε με δορυφορική ανάπτυξη στην Κοιλάδα του Αμαρίου στα τέλη της Εποχής του Χαλκού, με την ίδρυση οικισμού στο Μοναστηράκι. Φαιστός Ολοκαύτωμα του Κέντρους C. Michael Hogan. 2007. C.Michael Hogan, Phaistos Fieldnotes, The Modern Antiquarian John D. Pendlebury. 1991. The Archaeology of Crete, Biblo & Tannen Publishers, (ISBN 0-8196-0121-7), (ISBN 978-0-8196-0121-6)
Τάγμα του Αγίου αποστόλου Ανδρέα του Πρωτόκλητου (Ρωσία)

Το Τάγμα του Αγίου αποστόλου Ανδρέα του Πρωτόκλητου (ρωσ Орден Святого апостола Андрея Первозванного) είναι βραβείο της Ρωσικής Ομοσπονδίας από το 1998. Με το ίδιο όνομα, υπήρχε ένα βραβείο στην Ρωσική Αυτοκρατορία.

 Ντμίτρι Λιχατσέφ (30 Σεπτεμβρίου 1998) Μιχαήλ Καλάσνικοφ (7 Οκτωβρίου 1998) Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεφ (11 Οκτωβρίου 1998) Αλεξάντερ Σολζενίτσιν (11 Δεκεμβρίου 1998) Πατριάρχης Μόσχας Αλέξιος Β΄ (19 Φεβρουαρίου 1999) Βαλέρι Σουμακόφ (3 Νοεμβρίου 2001) Φαζού Αλίεβα (11 Δεκεμβρίου 2002) Αλίεφ Γκαϊντάρ (10 Μαϊου 2003) Μπορίς Πετρόφσκι (4 Ιουνίου 2003) Ρασούλ Γκαμζάτοφ (8 Σεπτεμβρίου 2003) Λιουντμίλα Ζίκινα (12 Ιουνίου 2004) Ιρίνα Αρχίποβα (2 Ιανουαρίου 2005) Σεργκέι Μιχαλκόφ (13 Μαρτίου 2008) Ντανίλ Γκρανίν (28 Δεκεμβρίου 2008) Μιχαήλ Γκορμπατσώφ (2 Μαρτίου 2011) Από τους 14 βραβευμένους, στις αρχές του 2010, εν ζωή βρίσκονταν μόνο τέσσερα άτομα. Η μέση ηλικία των βραβευμένων είναι 79,5 χρόνια. Ο νεότερος βραβευμένος (όταν βραβεύτηκε) ήταν ο Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεφ (58 ετών) ενώ ο πιο ηλικιωμένος (όταν βραβεύτηκε) ήταν ο Σεργκέι Μιχαλκόφ (95 ετών). Υπήρχε μόνο μία άρνηση για την παραλαβή του βραβείου (Αλεξάντερ Σολζενίτσιν). Βραβεύτηκαν δύο αλλοδαποί (Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεφ, Αλίεφ Γκαϊντάρ). Βραβεύτηκαν πέντε ποιητές, τέσσερις επιστήμονες, ένας θρησκευτικός ηγέτης, δύο μουσικοί και δύο ξένοι πρόεδροι. Βραβεύτηκε μόνο ένας στρατιώτης.
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 1958

Η 31η Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου, που τίμησε τις καλύτερες επιδόσεις στο χώρο του κινηματογράφου για το έτος 1958, έλαβε χώρα στις 6 Απριλίου 1959.

 Οι νικητές κάθε κατηγορίες εμφανίζονται με έντονους χαρακτήρες στην κορυφή της κατηγορίας. Ζιζί Η θεία μου κι εγώ! Λυσσασμένη Γάτα Όταν σπάσαμε τις αλυσίδες Χωριστά Τραπέζια Βινσέντε Μινέλι - Ζιζί Στάνλεϊ Κρέιμερ - Όταν σπάσαμε τις αλυσίδες Ρίτσαρντ Μπρουκς - Λυσσασμένη Γάτα Ρόμπερτ Γουάιζ - Θέλω να Ζήσω Μαρκ Ρόμπσον - Το Πανδοχείον της 6ης Ευτυχίας Ντέιβιντ Νίβεν - Χωριστά Τραπέζια Τόνι Κέρτις - Όταν σπάσαμε τις αλυσίδες Πωλ Νιούμαν - Λυσσασμένη Γάτα Σίντνεϊ Πουατιέ - Όταν σπάσαμε τις αλυσίδες Σπένσερ Τρέισι - Ο γέρος και η θάλασσα Σούζαν Χέιγουορντ - Θέλω να Ζήσω! Σίρλεϊ Μακ Λέιν - Το Στίγμα του Κολασμένου Ντέμπορα Κερ - Χωριστά Τραπέζια Ρόζαλιντ Ράσελ - Η θεία μου κι εγώ Ελίζαμπεθ Τέιλορ - Λυσσασμένη Γάτα Επίσημος ιστότοπος (Αγγλικά)
Λεβοσετιριζίνη

Η λεβοσετιριζίνη είναι χημική δραστική ουσία, που πωλείται στη διυδροχλωρική μορφή της με την εμπορική ονομασία Xyzal ή Xozal, ως αντιισταμινικό φάρμακο τρίτης γενιάς που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της εποχιακής αλλεργικής ρινίτιδας και της χρόνιας κνίδωσης άγνωστης αιτίας. Είναι λιγότερο κατασταλτική από τα παλαιότερα αντιισταμινικά. Λαμβάνεται από το στόμα. Βιοχημικώς, είναι ένα εναντιομερές της σετιριζίνης, και αποτελεί έναν ισχυρό και εκλεκτικό ανταγωνιστή των περιφερικών Η1 υποδοχέων.Οι συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν υπνηλία, ξηροστομία, βήχα, εμετό και διάρροια. Η χρήση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης φαίνεται ασφαλής αλλά δεν έχει μελετηθεί καλά και η χρήση κατά τον θηλασμό είναι ασαφής. Ταξινομείται ως αντιισταμινικό δεύτερης γενιάς και δρα αναστέλλοντας τους υποδοχείς H1 της ισταμίνης.Η λεβοσετιριζίνη κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην ευρωπαϊκή αγορά το 2001. Η λεβοσετιριζίνη εγκρίθηκε για ιατρική χρήση στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής το 2007. Διατίθεται ως γενόσημο φάρμακο. Το 2019, ήταν το 193ο πιο συχνά συνταγογραφούμενο φάρμακο στις Ηνωμένες Πολιτείες, με περισσότερα από 2 εκατομμύρια συνταγές.

 Η λεβοσετιριζίνη χρησιμοποιείται για την αλλεργική ρινίτιδα. Αυτό περιλαμβάνει συμπτώματα αλλεργίας όπως υγρά μάτια, καταρροή, φτέρνισμα, κνίδωση και φαγούρα. Η λεβοσετιριζίνη αναφέρεται ότι συχνά προκαλεί υπνηλία. Η καρδιακή ασφάλεια με την επαναπόλωση μπορεί να είναι καλύτερη από ορισμένα άλλα αντιισταμινικά, καθώς η λεβοσετιριζίνη δεν παρατείνει σημαντικά το διάστημα QT σε υγιή άτομα. Ωστόσο, μερικοί άνθρωποι μπορεί να εμφανίσουν ελαφρά υπνηλία, πονοκέφαλο, ξηρότητα στο στόμα, ζαλάδα, προβλήματα όρασης (κυρίως θολή όραση), αίσθημα παλμών και κόπωση. Η λεβοσετιριζίνη είναι αντιισταμινικό. Δρα ως αντίστροφος αγωνιστής που μειώνει τη δραστηριότητα στους υποδοχείς Η1 ισταμίνης. Αυτό με τη σειρά του εμποδίζει την απελευθέρωση άλλων χημικών αλλεργικών ουσιών και αυξάνει την παροχή αίματος στην περιοχή, παρέχοντας ανακούφιση από τα τυπικά συμπτώματα της αλλεργίας. Η λεβοσετιριζίνη, (R)-(-)-σετιριζίνη, είναι ουσιαστικά ένας χειρόμορφος διακόπτης της (±)-σετιριζίνης. Αυτό το εναντιομερές, το ευτομερές, είναι πιο εκλεκτικό και λιγότερο κατασταλτικό και το αντίστοιχο (S), το διστομερές, είναι ανενεργό. Χημικά, η λεβοσετιριζίνη είναι το ενεργό αριστερόστροφο εναντιομερές της σετιριζίνης, που ονομάζεται επίσης 1 -εναντιομερές της σετιριζίνης. Είναι μέλος της ομάδας των αντιισταμινικών διφαινυλομεθυλοπιπεραζίνης. Η λεβοσετιριζίνη κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 2001 από τη βελγική φαρμακευτική εταιρεία UCB (Union Chimique Belge). Η λεβοσετιριζίνη είχε λάβει προηγουμένως έγκριση από τον FDA ως συνταγογραφούμενο φάρμακο το 2007, έχοντας ήδη κυκλοφορήσει στην αγορά σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης. Στις 31 Ιανουαρίου 2017, η Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων ενέκρινε ένα σκεύασμα χωρίς ιατρική συνταγή. Στην Ινδία, ένα φάρμακο που χορηγείται μόνο με ιατρική συνταγή που περιέχει υδροχλωρική λεβοσετιριζίνη και μοντελουκάστη πωλείται ως Crohist MK. «Levocetirizine». Drug Information Portal. U.S. National Library of Medicine. «Levocetirizine dihydrochloride». Drug Information Portal. U.S. National Library of Medicine.
Κατερίνα Νοτοπούλου

Η Αικατερίνη (Κατερίνα) Π. Νοτοπούλου (Θεσσαλονίκη, 30 Ιουλίου 1988), είναι Ελληνίδα πολιτικός και βουλευτής Α' Θεσσαλονίκης του Ελληνικού Κοινοβουλίου με τον ΣΥΡΙΖΑ από το 2019. Έχει διατελέσει υφυπουργός Μακεδονίας-Θράκης (2018-2019) στην κυβέρνηση Τσίπρα.

 Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1988. Σπούδασε Ψυχολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και κατέχει μεταπτυχιακό από το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας στις Ευρωπαϊκές Πολιτικές Νεολαίας. Το 2012 προσλήφθηκε για σύντομο χρονικό διάστημα στην υπηρεσία καθαριότητας του δήμου Θεσσαλονίκης, χωρίς ωστόσο να εργαστεί στη συγκεκριμένη θέση, αλλά στις υπηρεσίες τουρισμού του δήμου. Ακόμη έχει εργαστεί ως πωλήτρια, γραμματέας, ψυχολόγος κ.ά. Η Κατερίνα Νοτοπούλου αποτελεί μέλος του ΣΥΡΙΖΑ από το 2010. Έχει διατελέσει, επί σειρά ετών, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος, ενώ στο παρελθόν ήταν υποψήφια στη Α' Θεσσαλονίκης, χωρίς να καταφέρει να εκλεγεί. Διετέλεσε μέλος της αυτοδιοικητικής παράταξης του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στο δήμο Θεσσαλονίκης, «Θεσσαλονίκη Ανοιχτή Πόλη» και εκπρόσωπος Τύπου της παράταξης για τις δημοτικές εκλογές του 2014.Από το 2016 έως το 2018 ήταν προϊσταμένη του γραφείου της Γενικής Γραμματείας του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη.Στο δεύτερο ανασχηματισμό της κυβέρνησης Αλέξη Τσίπρα Σεπτεμβρίου 2015, o οποίoς πραγματοποιήθηκε στις 29 Αυγούστου 2018, διαδέχτηκε τη Μαρία Κόλλια - Τσαρουχά στη θέση της υφυπουργού Εσωτερικών (Μακεδονίας-Θράκης), αξίωμα που διατήρησε μέχρι τις 15 Φεβρουαρίου 2019. Στις δημοτικές εκλογές της 26ης Μαΐου 2019, ήταν υποψήφια δήμαρχος Θεσσαλονίκης με τη στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ και κατέλαβε την τέταρτη θέση και αποκλείστηκε από τις εκλογές του Β' γύρου.Στις βουλευτικές εκλογές του 2019 εξελέγη βουλευτής Α΄ Θεσσαλονίκης με τον ΣΥΡΙΖΑ. Επανεξελέγη βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στις βουλευτικές εκλογές του Μαϊου και του Ιουνίου 2023.
Πρωτάθλημα Ελλάδας ποδοσφαίρου σάλας ανδρών

Το ελληνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου σάλας ανδρών ξεκίνησε ανεπίσημα το 1996 και επίσημα το 1998. Το Κερατσίνι κέρδισε τον παρθενικό τίτλο. Πολυνίκης της διοργάνωσης είναι ο Σ.Φ.Α. Αθήνα '90 με 15 κατακτήσεις.

 1 Δεν έγιναν πλέι οφ, ο Δούκας αναδείχθηκε πρωταθλητής μετά από δύο γύρους με εντός-εκτός έδρας αγώνες.2 Το πρωτάθλημα διεκόπη πριν την διεξαγωγή των πλέι οφ και δεν αναδείχθηκε πρωταθλητής. Οι Αθήνα '90 και Δούκας τερμάτισαν στις δύο πρώτες θέσεις της κανονικής περιόδου.3 Το πρωτάθλημα διεκόπη πριν την διεξαγωγή των πλέι οφ και δεν αναδείχθηκε πρωταθλητής. Οι Αθήνα '90 και Πλάτωνας τερμάτισαν στις δύο πρώτες θέσεις της κανονικής περιόδου.4 Μετά το τέλος της κανονικής περιόδου οι τέσσερεις πρώτες ομάδες αγωνίστηκαν σε έναν όμιλο με εντός-εκτός έδρας αγώνες, ενώ δεν έγινε τελικός.5 Μετά το τέλος της κανονικής περιόδου οι έξι πρώτες ομάδες αγωνίστηκαν σε έναν όμιλο με εντός-εκτός έδρας αγώνες, ενώ δεν έγινε τελικός.6 Μετά το τέλος της κανονικής περιόδου δεν διεξήχθησαν τα πλέι οφ λόγω της πανδημίας του Κωρονοϊού (Covid-19). Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ΑΕΚ καθώς τερμάτισε πρώτη στην κανονική περίοδο με 4 πόντους διαφορά από τον δεύτερο. Η ενιαία Α' Εθνική κατηγορία διεξήχθη για πρώτη φορά την περίοδο 2000-01, και ως σήμερα έχουν διεξαχθεί εικοσιδύο διοργανώσεις. Μόλις δύο σωματεία έχουν συμμετάσχει σε όλες, η Αθήνα 90 και ο Α.Σ.Ε. Δούκα. Συνολικά 44 σωματεία έχουν αγωνιστεί στην Α' Εθνική εώς την περίοδο 2023-2024. 24 συμμετοχές: Σ.Φ.Α. Αθήνα '90 (οι 5 ως ΠΑΟ/Αθήνα 90) · Α.Σ.Ε. Δούκα. 20 συμμετοχές: Μινώταυρος Α.Ο. Ταύρου 19 συμμετοχές: Γ.Σ. Σαλαμίνας 17 συμμετοχές: Α.Σ. Ολυμπιάδα Αγίας Παρασκευής 16 συμμετοχές: ΠΟ.Α.Σ.Π. Ηνίοχος · Α.Ο. Νέο Ικόνιο 14 συμμετοχές: ΑΕΚ 11 συμμετοχές: Ερμής Ζωγράφου. 8 συμμετοχές: Α.Ο. Νέος Αίας Παλλήνης · Α.Σ. Υπερίων Γλυκών Νερών. 7 συμμετοχές: Εκπαιδευτήρια "ο Πλάτων" · Α.Ο. Κόσμος Βορείων Προαστίων. 6 συμμετοχές: Γ.Σ. Ηλιούπολης · Ο.Φ. Γέρακα · Κόμπρα 5 συμμετοχές: Εθνικός Αστέρας Γ.Α.Ο. · Ο.Φ. Ερμής Κορυδαλλού · Ρέθυμνο 4 συμμετοχές: Δίας Ηλιούπολης · Α.Π.Ο. Κερατσίνι · Α.Ο. Γυπαετοί Περιστερίου · Καλλιθέα 3 συμμετοχές: ΠΑΣ Πρωτέας · Α.Ο.Φ.Π.Μ. Ταραχή · Athens Elite Club · Φάληρο · Πήγασσος Αγίας Παρασκευής 2 συμμετοχές: Άρης Βύρωνα · Ερμής Ραφήνας · Πρωταθλητής Καλλιθέας · Α.Ε.Λ. (η 1 ως Λάρισα Futsal) 1 συμμετοχή: Α.Ο. Προοδευτική Νεολαία · Αγία Παρασκευή Βόλου · Αίας Παλλήνης · Α.Σ. Τριποτάμου Βέροιας · Πανελευσινιακή · Αιακός Σαλαμίνας · Αναγέννηση Θρακομακεδόνων · Παναθηναϊκός · Λαμία · Τράχωνες · Υπεροχή Τρικάλων Με πλάγια γραφή αναφέρονται οι ισοβαθμίες 2 παιχτών στα γκολ. Με αστερίσκο, όταν ένας παίχτης που το πέτυχε είχε συμμετάσχει σε παραπάνω από μια ομάδες. Πανελλήνια Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Σάλας Εθνική Ελλάδος ποδοσφαίρου σάλας Χρυσή Βίβλος πρωταθλητών και κυπελλούχων Πρώτοι σκόρερ Πρωταθλητές 1996 έως 1999 Ιστότοπος της ΕΠΟ. Futsal Hellas - Ενημέρωση για το ποδόσφαιρο σάλας Futsal365.gr - Eνημερωτική πύλη για το ελληνικό ποδόσφαιρο Σάλας Ιστοσελίδα Διαιτητών Ποδόσφαιρου Σάλας
Φρανκ Καμπούι

Ο Φρανκ Καμπούι (Frank Ofagioro Kabui, γενν. στις 20 Απριλίου 1946) ήταν ο έκτος Γενικός Κυβερνήτης των Νήσων Σολομώντα από τις 7 Ιουλίου του 2009 ως τις 7 Ιουλίου του 2019. Είναι πρώην δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου και Εισαγγελέας. Έχει τιμηθεί με το Σταυρό των Νήσων του Σολομώντα, όπως επίσης και από τα Τάγματα του Αγίου Μιχαήλ και Αγίου Γεωργίου (CMG) και της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (ΟΒΕ).

 Γεννήθηκε στη Μαλάιτα. Ήταν ο πρώτος πτυχιούχος της Νομικής από τα νησιά, έχοντας αποφοιτήσει από το πανεπιστήμιο της Παπούα Νέας Γουινέας, το 1975. Την στιγμή της εκλογής του στο αξίωμα του Γενικού Διοικητή ήταν επικεφαλής του Δικηγορικού Συλλόγου των Νήσων του Σολομώντα. Εξελέγη από το εθνικό κοινοβούλιο στις 15 Ιουνίου του 2009, στον τέταρτο γύρο με 30 ψήφους έναντι οκτώ για τον πρόεδρο της Επιτροπής του Δημοσίου, Έντμουντ Άντρεσεν και επτά για τον προκάτοχο του Καμπούι, Ναθάνιελ Βαένα. Τρία μέλη δεν παρέστησαν στη συνεδρίαση. Μεταξύ των υποψηφίων ήταν επίσης ο πρόεδρος της βουλής και πρώην πρωθυπουργός, Πίτερ Κενιλορέα και πέντε ακόμα άτομα. Ανέλαβε καθήκοντα σε επίσημη τελετή στο γήπεδο Λόουσον Τάμα, ενώπιον χιλιάδων πολιτών, στις 7 Ιουλίου του 2009 . Λίγο πριν εκφωνήσει τον όρκο, τηρήθηκε το παραδοσιακό τυπικό των ιθαγενών της Μαλάιτα. Το 2014 επανεξελέγη από το Κοινοβούλιο για νέα θητεία στον 4ο γύρο της ψηφοφορίας λαμβάνοντας 23 ψήφους έναντι 21 για τον Άντριου Μούα.Μετά την αποχώρησή του (λήξη θητείας του) τον Ιούλιο του 2019, νέος γενικός κυβερνήτης ανέλαβε ο Ντέιβιντ Βουνάγκι. Βίντεο από την ορκωμοσία του Καμπούι - One Television, 7 Ιουλίου 2009.
Αντρέ Ιγκουοντάλα

Ο Αντρέ Ιγκουοντάλα (Andre Tyler Iguodala , 28 Ιανουαρίου 1984) είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής που αγωνίζεται στους Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς, στο πρωτάθλημα του NBA. Έχει ύψος 1,98 μέτρα και βάρος 94 κιλά.

 Ξεκίνησε να παίζει μπάσκετ στο σχολείο του Lanphier High School στο Σπρίνγκφιλντ, Ιλινόις. Αργότερα πήγε στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνα, παίζοντας για δύο χρόνια πριν από την επιλογή του στο Ντραφτ του NBA το 2004, όπου επιλέχθηκε ένατος συνολικά από τη Φιλαδέλφεια 76ers. Αγωνίστηκε για 7 σεζόν με τους Φιλαδέλφεια 76ers έχοντας μέσο όρο 15,3 πόντων, 5,8 ριμπάουντ και 4,9 ασίστ. Συμμετείχε για πρώτη φορά στο All-Star Game το 2011-12 και σκόραρε 12 πόντους. Το 2012 πωλήθηκε και υπέγραψε στους Ντένβερ Νάγκετς ενώ το 2013 αποκτήθηκε από τους Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς. Ο Ιγκουοντάλα μπορεί να παίξει πίσω και μπροστά εναλλάσσοντας τις θέσεις σούτινγκ γκαρντ και σμολ φόργουορντ. Ως παίκτης είναι γνωστός για τις αμυντικές ικανότητες του και τη δημιουργία παιχνιδιού. Το 2015 κατέκτησε το πρωτάθλημα ΝΒΑ με τους Γουόριορς. To 2017 κατέκτησε το πρωτάθλημα ΝΒΑ με τους Γουόριορς. Βιογραφία στο ΝΒΑ
NGC 1097

Ο NGC 1097 είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας, ο οποίος απέχει περίπου 45 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη και βρίσκεται στον αστερισμό Κάμινο. Είναι επίσης γαλαξίας Σίφερτ και τον ανεκάλυψε ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ στις 9 Οκτωβρίου 1790. Υπάρχουν δύο δορυφορικοί γαλαξίες, ο NGC 1097A και NGC 1097B. Ο πρώτος είναι ο μεγαλύτερος από τους δύο και απέχει 42.000 έτη φωτός από το κέντρο του NGC 1097. Η βαρυτική αλληλεπίδραση είναι πολύ έντονη ανάμεσα στον NGC 1097 και τον NGC 1097Α.

 Στο κέντρο του γαλαξία βρίσκεται υπερμεγέθης μαύρη τρύπα, που φτάνει στα 140 εκατομμύρια ηλιακές μάζες. Γύρω από αυτήν υπάρχει μεγάλος δακτύλιος περιοχών όπου γεννώνται νέοι αστέρες, εξαιτίας της εισροής ύλης από άλλες περιοχές του γαλαξία, ενώ πελώριο δίκτυο αερίων και σκόνης μεταφέρει υλικό από τον δακτύλιο στη μαύρη τρύπα. Η διάμετρός του είναι περίπου 5.000 έτη φωτός, ενώ οι βραχίονες του γαλαξία εκτείνονται για δεκάδες χιλιάδες έτη φωτός.Από το 1992 έχουν ανιχνευθεί τρεις υπερκαινοφανείς αστέρες: οι SN 1992bd, SN 1999eu και SN 2003B). Δεδομένα για το NGC 1097 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 1097 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 1097 στο Wikimedia Commons
Αμπεμάμα

Η Αμπεμάμα (επίσης Αμπαμάμα, Απαμάμα, Ντούντας, Χόππερ Νήσος, Ρότζερ Σίμπσον Νήσος ή Σίμπσον Νήσος) είναι μια ατόλλη στο κεντρικό τμήμα της Συστάδας Κιριμπάτι (Γκίλμπερτ), 176 χμ νοτιοανατολικά της Ταράουα και μόλις βόρεια του ισημερινού.

 Έχει έκταση 16 χμ² και ο πληθυσμός της υπολογίζεται στα 3.608 άτομα. Οι νησίδες περιβάλλουν μια βαθιά λιμνοθάλασσα. Το ανατολικό τμήμα της ατόλλης Αμπεμάμα ενώνεται με υπερυψωμένους δρόμους, και η κυκλοφορία των αυτοκινήτων είναι εφικτή μεταξύ των διαφορετικών νησίδων. Τα εξωτερικά νησιά Αμπατίκου και Μπίκε βρίσκονται στην νοτιοδυτική πλευρά της ατόλλης. Το χωριό Καριατεμπίκε εξυπηρετεί ως κυβερνητικό κέντρο για την ατόλλη και περιλαμβάνει ένα κτήριο διοίκησης, το αστυνομικό τμήμα και ένα ξενοδοχείο. Ένας αεροδιάδρομος βρίσκεται στο βόρειο άκρο της Αμπεμάμα κοντά στο χωριό Ταμπιάνγκ. Η Αμπεμάμα είναι γνωστή ως το νησί όπου έγινε η Διακήρυξη του Βρετανικού Προτεκτοράτου από τον Καπετάνιο Ντέηβις των Συντηρητικών στις 27 Μαΐου 1892. Το 1889 υπήρξε το σπίτι του Ρόμπερτ Λούις Στήβενσον. Κοντά στο Ταμποντεμπίκε βρίσκεται ο τάφος του τύραννου - αρχηγού Τεμ Μπινόκα, που απαθανατίστηκε από τον Στήβενσον στην νουβέλα του "Στις Νότιες Θάλασσες". Μπινοϊνάνο, Καμπανγκάκι, Ταμπιάνγκ, Ταμπονούα, Τεμπάνα.
Μάχη της Βάρνας

Η μάχη της Βάρνας έλαβε χώρα στις 10 Νοεμβρίου, 1444 κοντά στη Βάρνα της ανατολικής Βουλγαρίας. Σε αυτή τη μάχη η οθωμανική αυτοκρατορία υπό τον σουλτάνο Μουράτ Β' νίκησε τον πολωνικό και τον ουγγρικό στρατό υπό τις διαταγές του Βλάντισλαβ Γ' της Βάρνας και του Ιω.Ουνιάδη.

 Μετά από μία ανεπιτυχή εκστρατεία, το 1441/1442 ενάντια στο Βελιγράδι, ο οθωμανός σουλτάνος Μουράτ Β' υπέγραψε μια δεκάχρονη συνθήκη ανακωχής με την Ουγγαρία και έκανε ειρήνη με το εμιράτο Καραμάν τον Αύγουστο του 1444. Κατόπιν παραιτήθηκε από το θρόνο χάριν του 12χρονου γιου του Μεχμέτ Β' Φατίχ (γνωστότερος ως Μωάμεθ Β'). Παρά τη συνθήκη που υπέγραψε, η Ουγγαρία συνεργάστηκε με τη Βενετία και τον Πάπα Ευγένιο Δ' για να οργανώσει ένα νέο σταυροφορικό στρατό. Υπό την πίεση των νέων ο γιος ανακάλεσε τον Μουράτ Β' στο θρόνο. Εκείνος αρχικά αρνήθηκε επίμονα με την αιτιολογία ότι δεν ήταν πλέον σουλτάνος. Πείστηκε εντέλει από τον γιο του, ο οποίος του έγραψε: "Αν είσαι ο σουλτάνος, οδήγησε τις στρατιές σου. Αν είμαι εγώ ο σουλτάνος, με το παρόν σε διατάζω να έλθεις και να οδηγήσεις τις στρατιές μου". Ο Μουράτ Β' δεν είχε άλλη επιλογή από το να αναλάβει και πάλι το θρόνο. Ο μεικτός χριστιανικός στρατός -που συνίστατο κύρια από ουγγρικές και πολωνικές δυνάμεις, μαζί με Τσέχους, παπικούς ιππότες, Βόσνιους, Κροάτες, Σέρβους, Βούλγαρους και Ρουμάνους- συναντήθηκε στο πεδίο της μάχης με τον αριθμητικά υπέρτερο οθωμανικό στρατό. Οι Ούγγροι ήσαν ελλειπώς εξοπλισμένοι και η βοήθεια από την Βλαχία, την Αλβανία και την Κωνσταντινούπολη δεν έφθασε ποτέ. Ο ουγγρικός στρατός ήταν μικρότερος και ασταθής. Δεν είχε σχεδόν καθόλου πεζικό, εκτός από 100 έως 300 Τσέχους μισθοφόρους τυφεκιοφόρους. Το υπόλοιπο του στρατού αποτελείτο από βαρύ ιππικό, κυρίως βασιλικό μαζί με μισθοφόρους και άλλα Επισκοπικές ίλες ή λάβαρα ευγενών. Οι Βενετοί με τον στρατάρχη Αλβίζε Λορεντάν είχαν υποσχεθεί ότι δε θα επέτρεπαν με το στόλο τους στους Οθωμανούς να περάσουν τον Βόσπορο. Εκεί θα συναντώνταν με πλοία του παπικού στόλου και θα κινούνταν κατά μήκος της ακτογραμμής προς την Κωνσταντινούπολη, εκτοπίζοντας τους Οθωμανούς από τα Βαλκάνια. Οι 30.000 Σταυροφόροι συντρίφθηκαν από 120.000 Οθωμανούς. Περίπου οι μισοί στρατιώτες του ενωμένου στρατού σκοτώθηκαν. Ο θάνατος του Βλάντισλαβ Γ' στη μάχη άφησε την Ουγγαρία στα χέρια του τετράχρονου γιου του Λαντισλάους της Βοημίας και της Ουγγαρίας. Εις έκφραση ευγνωμοσύνης, ο βουλγαρικός λαός έδωσε στον Βλάντισλαβ Γ' το επωνύμιο 'της Βάρνας' (Varnenchik), από τον τόπο που πολέμησε και πέθανε. Με αυτή την ήττα σταμάτησε οποιαδήποτε σοβαρή προσπάθεια παρεμπόδισης της διείσδυσης της οθωμανικής αυτοκρατορίας στην ανατολική Ευρώπη για αρκετές δεκαετίες.
Αν μιλούσε το Παρίσι

Αν μιλούσε το Παρίσι (Γαλλικός τίτλος: Si Paris nous était conté) είναι γαλλική ιστορική ταινία του 1956 σε σκηνοθεσία και σενάριο Σασά Γκιτρί.Πρόκειται για ένα πνευματώδες ταξίδι στην ιστορία του Παρισιού με δραματοποιημένες σκηνές από τα σημαντικότερα ιστορικά και κοινωνικά γεγονότα και μεγάλες μορφές που έχουν σηματοδοτήσει τη ζωή της γαλλικής πρωτεύουσας τους τελευταίους αιώνες.

 Ένας καθηγητής (Σασά Γκιτρί) στο γραφείο του αφηγείται την ιστορία του Παρισιού, από τη δημιουργία του έως το 1955, σε μια ομάδα νεαρών μαθητών. Ανάμεσα στις σκηνές που παρατίθενται, συχνά όχι με ακριβή ιστορική σειρά, είναι: η πρώτη συνάντηση του Καρόλου Ζ' (Πωλ Κολίν) με την Ανιές Σορέλ (Ντανιέλ Νταριέ), η δημιουργία τυπογραφείων υπό την αιγίδα του Λουδοβίκου ΙΑ' (Σασά Γκιτρί ), η ζωή στο παλάτι του Λούβρου κατά την εποχή του Φραγκίσκου Α' (Ζαν Μαρέ), η κλοπή του πίνακα της Μόνα Λίζα το 1911, η τελευταία νύχτα πριν από τη σφαγή του Αγίου Βαρθολομαίου,η δολοφονία του Ερρίκου Γ' (Ζαν Βεμπέρ) από έναν φανατικό μοναχό, η μεταστροφή στον Καθολικισμό του Ερρίκου Δ' (Ζαν Μαρτινέλι) με την παρότρυνση της ερωμένης του Γκαμπριέλ ντ' Εστρέ (Μισέλ Μοργκάν), φυλακίσεις στη Βαστίλλη όπως του νεαρού Βολταίρου (Μπερνάρ Ντεράν), το μυστήριο του άνδρα με το Σιδηρούν προσωπείον, τα λογοτεχνικά σαλόνια του 18ου αιώνα, οι τελευταίες ώρες του Βολταίρου και η κρυφή ταφή του, ο πύρινος λόγος του Καμίγ Ντεμουλέν στους κήπους του Παλαί Ρουαγιάλ, η πτώση της Βαστίλης με σχόλια του Μπωμαρσαί ( Αιμέ Κλαριόντ), η εκτέλεση του Λουδοβίκου ΙΣΤ' (Gilbert Boka) και η δίκη της Μαρίας Αντουανέτας (Lana Marconi), ο θάνατος του Ζαν Πωλ Μαρά, λογοτεχνικές βραδιές στο Καφέ Προκόπ, η Κομμούνα του Παρισιού, ο Βικτόρ Ουγκώ, η υπόθεση Ντρέιφους, πρεμιέρες θεατρικών έργων όπως του Συρανό ντε Μπερζεράκ, η ανακάλυψη του εμβολίου κατά της λύσσας από τον Λουί Παστέρ.Χαρακτηριστική είναι η παρουσία του Ζεράρ Φιλίπ στο ρόλο του τρουβέρου. Η ταινία στη Γαλλία το 1956 πραγματοποίησε 2.813.682 εισιτήρια.
Κώστας Χρυσόγονος

Ο Κώστας Χρυσόγονος (Σέρρες, 27 Ιουνίου 1961) είναι Έλληνας πανεπιστημιακός καθηγητής, συνταγματολόγος και πρώην ευρωβουλευτής, εκλεγείς με τον ΣΥΡΙΖΑ το 2014. Από το 2022 είναι πολιτικό στέλεχος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου της παράταξης.

 Γεννήθηκε στις Σέρρες το 1961. Το 1983 έλαβε πτυχίο από το Τμήμα Νομικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης με χαρακτηρισμό "άριστα" (βαθμός : 9.90/10). Το 1987 αναγορεύτηκε Διδάκτορας του Τμήματος Νομικής του Πανεπιστημίου Ανοβέρου Γερμανίας με βαθμό magna cum laude. Το 1990 εξελέγη Λέκτορας του Τμήματος Νομικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης με ειδικότητα στο Συνταγματικό Δίκαιο και στη συνέχεια εξελίχθηκε σε επίκουρο καθηγητή το 1993, αναπληρωτή καθηγητή το 1999 και σε καθηγητή το 2003.Επίσης, διετέλεσε μέλος της Κεντρικής Νομοπαρασκευαστικής Επιτροπής (1993-1995), καθώς επίσης μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης (1994-1997) και του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΤΒΑ (1999-2001), αλλά και Σύμβουλος Σπουδών του Εθνικού Κέντρου Δημόσιας Διοίκησης το 1994-1997. Έχει συμμετάσχει ως εισηγητής σε μεγάλο αριθμό επιστημονικών συνεδρίων στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Το 2011 ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Ενωτικής Κίνησης και το 2013 έγινε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ. Στις ευρωεκλογές του 2014 εξελέγη ευρωβουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ τον Οκτώβριο του 2017 αποχώρησε από το κόμμα και έγινε ανεξάρτητος. Το 2022 προσχώρησε στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. - Κινήμα Αλλαγής και στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2023 τοποθετήθηκε στη πέμπτη θέση του ψηφοδελτίου Επικρατείας. Έχει γράψει πολλά βιβλία με αντικείμενο κυρίως το Συνταγματικό Δίκαιο: Ο αντισυνταγματικός νόμος και η δημόσια διοίκηση (εκδόσεις Αντ. Ν. Σάκκουλα, 1989). Η απαγόρευση της αναγκαστικής εργασίας και η επίταξη των προσωπικών υπηρεσιών (εκδόσεις Αντ. Ν. Σάκκουλα, 1992). Εκλογικό Σύστημα και Σύνταγμα (εκδόσεις Αντ. Ν. Σάκκουλα, 1996). Μια βεβαιωτική αναθεώρηση (εκδόσεις Αντ. Ν. Σάκκουλα, 2000). Η ενσωμάτωση της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου στην εθνική έννομη τάξη (εκδόσεις Αντ. Ν. Σάκκουλα, 2001). Συνταγματικό Δίκαιο (εκδόσεις Σάκκουλα, 2003). Ατομικά και Κοινωνικά Δικαιώματα (εκδόσεις Αντ. Ν. Σάκκουλα, 1998, Νομική Βιβλιοθήκη, 2006). Το σύνταγμα και ο ν. 4009/2011 για τη λειτουργία των ΑΕΙ (εκδόσεις Σάκκουλα, 2011). Πολιτειολογία - Το κράτος ως μορφή οργάνωσης των ανθρώπινων κοινωνιών (εκδόσεις Σάκκουλα, 2016).Επίσης, έγραψε βιβλία στα οποία, με αφετηρία το Συνταγματικό Δίκαιο, αναλύει σημαντικά θέματα της ελληνικής πολιτικής επικαιρότητας, όπως: Το μετέωρο βήμα της Ευρώπης (Εκδόσεις Παπαζήση, 2005). Η ιδιωτική δημοκρατία - Από τις πολιτικές δυναστείες στην κλεπτοκρατία (Επίκεντρο, 2009). Η μεγάλη πορεία προς την αποθέσμιση (Επίκεντρο, 2011). Η καταστρατήγηση του Συντάγματος στην εποχή των μνημονίων (εκδοτικός οίκος Λιβάνη, 2013).Παράλληλα, συμμετείχε με κείμενα σε συλλογικά έργα και έχει γράψει πληθώρα επιστημονικών μελετών σε έγκυρα νομικά περιοδικά. Βιογραφικό στην ιστοσελίδα του ΑΠΘ Ιστοσελίδα στο ΑΠΘ Αρχειοθετήθηκε 2017-10-12 στο Wayback Machine. Ιστοσελίδα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο Προσωπική ιστοσελίδα
Επιστολή προς Φιλιππησίους

Η Επιστολή προς Φιλιππησίους είναι ένα από τα 27 βιβλία της Καινής Διαθήκης, γραμμένη από τον απόστολο Παύλο. Χρόνος συγγραφής θεωρείται το 61 μ.Χ. κατά την διάρκεια της προ της φυλάκισής του στην Ρώμη. Ο Παύλος στέλνει την επιστολή αυτή σε μια εκκλησία που ο ίδιος είχε ιδρύσει, αυτή των Φιλίππων, και σε αρκετά σημεία είναι εμφανής η ψηλή θέση που κατείχε στην εκτίμησή του. Βασικά θέματα που ο Παύλος παρουσιάζει είναι δικαιοσύνη εκ πίστεως και η εσχατολογική ελπίδα.

 Χαιρετισμός, δοξολογία και προσευχή του Παύλου. (1:1-1:11) Φυλάκιση του Παύλου - Προοπτικές και παράκληση για καρτερικότητα. (1:12-30) Παραίνεση για ενότητα με βάση το παράδειγμα της ταπείνωσης και της θυσίας του Χριστού. (2:1-16) Ο Χριστός ως πρότυπο. (2:17-30) Προειδοποίηση ενάντια στους ψευτοδιδασκάλους. (3:1-3) Τα πάντα "σκύβαλα" για χάρη του Χριστού (3:4-14) Ο Παύλος παράδειγμα για μίμηση αγίας ζωής. (3:15-21) Έκκληση για μια συγκροτημένη Χριστιανική ζωή. (4:1-9) Ευχαριστίες (4:10-20) Χαιρετισμοί (4:21-23) Ιωάννη Καραβιδόπουλου, Η προς Φιλιππισίους επιστολή στη σύγχρονη έρευνα, Δελτίο Βιβλικών Μελετών, τομ.1, τ/χ2 (Ιούνιος-Δεκέμβριος 1980), σελ.35-55 eBible.gr: το αρχαίο κείμενο του βιβλίου στην κριτική έκδοση των Νέστλε-Άλαντ gospel.gr: το βιβλίο στην Νεοελληνική Μετάφραση και στην Μεταφορά στη Νεοελληνική Καθολικές επιστολές Επιστολές του Παύλου
Κόραμπ

Το όρος Κόραμπ (αλβανικά: Maja e Korabit ή Mali i Korabit, σλαβομακεδονικά: Голем Кораб‎) είναι το τέταρτο υψηλότερο βουνό σε ολόκληρη τη Βαλκανική χερσόνησο, με υψηλότερη κορυφή σε υψόμετρο 2.764 μέτρα. Η κορυφή αυτή (ομώνυμη του βουνού) βρίσκεται πάνω στα σύνορα Αλβανίας-Βόρειας Μακεδονίας. Το Κόραμπ είναι η υψηλότερη κορυφή τόσο της Αλβανίας, όσο και της Βόρειας Μακεδονίας: αποτελεί τη μία από τις δύο μόνο κορυφές σε ολόκληρη την Ευρώπη που είναι το υψηλότερο σημείο δύο ή περισσότερων κρατών. Το Κόραμπ γειτονεύει με τα όρη του Σκάρδου. Στην Αλβανία το Κόραμπ βρίσκεται μέσα στο Φυσικό Πάρκο Κόραμπ-Κόριτνικ. Είναι γνωστό για την πλούσια χλωρίδα του, με είδη όπως το ρόμπολο, η ευρωπαϊκή οξιά και ο άλνος.Το όρος Κόραμπ απεικονίζεται στο εθνόσημο της Βόρειας Μακεδονίας.

 Η μικρή οροσειρά του Κόραμπ εκτείνεται σε μήκος 40 χιλιομέτρων στη διεύθυνση βορρά-νότου, μεταξύ του κάτω ρου του Μαύρου Δρίνου και του παραπόταμού του Ράντικα. Βρίσκεται στα νοτιοδυτικά των βουνών του Σκάρδου. Το κυρίως βουνό είναι πολύ τραχύ και αποτελείται κυρίως από σχιστόλιθο και ασβεστόλιθο του Παλαιοζωικού Αιώνα, καθώς και φθαρμένα στρώματα γύψου του Μεσοζωικού. Στη δυτική πλευρά το βουνό πέφτει απότομα, με βραχώδη πλαγιά χωρίς βλάστηση. Η βόρεια πλευρά είναι επίσης βραχώδης. Αλλά από τα νοτιοανατολικά η πρόσβαση μέχρι την κορυφή είναι εύκολη. Υπάρχει μία δεύτερη κορυφή, η Κόραμπ Β΄ (2.756 μ.), που απέχει μόλις 150 μέτρα σε οριζόντια απόσταση στα βορειοδυτικά της υψηλότερης κορυφής και μέσα στο αλβανικό έδαφος. Υπάρχουν αρκετές άλλες κορυφές που φτάνουν πάνω από τα 2.700 μέτρα: η Σουλάνι ι Ραντομίρες (2.716 μ.), η Κοράμπ Γ΄ (2.745 μ.), ανώνυμες κορυφές στα βόρεια της υψηλότερης και 2 περίπου χιλιόμετρα στα νοτιοδυτικά της η Πύλη του Κόραμπ (αλβαν. Maja e Portës së Korabit, σλαβ. Korapska Mala vrata) φθάνει τα 2.727 μέτρα. Λίγες εκατοντάδες μέτρα νοτιότερα υπάρχει και η κορυφή Μάγια ε Μοράβες (2.718 μ.). Στο υψηλότερο τμήμα του βουνού, πάνω από τα 2.000 μέτρα, το κλίμα είναι αλπικό και περιλαμβάνει στοιχεία της αλπικής χλωρίδας. Υπάρχει ο θεαματικός Καταρράκτης του Κόραμπ στον άνω ρου του χειμάρρου Ντλάμποκα. Την άνοιξη ο καταρράκτης φθάνει σε ύψος μεγαλύτερο των 130 μέτρων, κάτι που τον καθιστά τον υψηλότερο σε ολόκληρη τη Βόρεια Μακεδονία. Δεν υπάρχουν πλέον απαγορεύσεις ή περιορισμοί στην ορειβασία στο Κόραμπ από την αλβανική πλευρά. Το αυτοκίνητο φθάνει μέχρι το χωριό Ραντόμιρα, αλλά αναλόγως της εποχής μπορεί να απαιτηθεί όχημα με τετρακίνηση. Δεν υπάρχουν ακριβείς και επικαιροποιημένοι χάρτες, ενώ οι πινακίδες είναι ελάχιστες και οι ορειβάτες μπορεί να χρειασθεί να αντιμετωπίσουν επιθετικά τσοπανόσκυλα.Η άνοδος από την πλευρά της Βόρειας Μακεδονίας περιλαμβάνει είσοδο στη συνοριακή περιοχή για την οποία απαιτείται ειδική άδεια από το Υπουργείο Εσωτερικών της χώρας, αν και συχνά πεζοπόροι περπατούν στο Κόραμπ χωρίς αυτή. Εξάλλου, κάθε Σεπτέμβριο οργανώνεται μια διεθνής εκδρομή για την ανάβαση στο Κόραμπ από την ορειβατική λέσχη PSD Korab των Σκοπίων. Κατάλογος βουνών της Αλβανίας Το Κόραμπ στο SummitPost Η ανάβαση στο YouTube
Έννο Λουδοβίκος της Ανατολικής Φρισίας

Ο Έννο-Λουδοβίκος, γερμ.: Enno Ludwig von Ostfriesland (29 Οκτωβρίου 1632 - Άουριχ, 4 Απριλίου 1660) από τον Οίκο των Σίρκσενα ήταν κόμης της Ανατολικής Φρισίας. Μετά το 1654 έγινε πρίγκιπας (fürst) της Ανατολικής Φρισίας.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ούλριχ Β΄ κόμη της Ανατολικής Φρισίας]] και της Γιουλιάνας, κόρης του Λουδοβίκου Ε΄ λαντγκράβου της Έσσης-Ντάρμστατ. Μεγάλωσε στις Κάτω Χώρες, τη Γαλλία και την Ελβετία και είχε μία ακριβή εκπαίδευση. Σε ηλικία 19 ετών διορίστηκε αυλικός σύμβουλος στην Αυλή του αυτοκράτορα Φερδινάνδου Γ΄ της Γερμανίας. Με αυτό ο αυτοκράτορας αναγνώρισε την ωριμότητα και τις ικανότητές του. Έτσι ο Έννο-Λουδοβίκος μπόρεσε να απομακρύνει τη μητέρα του Γιουλιάνα της Έσσης-Ντάρμσταντ και τους συμβούλους της από τη διακυβέρνηση. Το 1651 έγινε κόμης της Ανατολικής Φρισίας. Γρήγορα μετά από αυτό, δίκασε και εκτέλεσε τον ευνοούμενο και εραστή της μητέρας του, τον σύμβουλο Γιόχαν φον Μάρενχολτς· αυτός εκτελέστηκε στο Βίτμουντ στις 21 Ιουλίου 1651. Προσπάθησε να γίνει αυτοκρατορικός πρίγκιπας (reichsfürst) και με τη βοήθεια του λόγιου της Ανατολικής Φρισίας Χέρμαν Κόνρινγκ και 15.000 γκίλντερς (φλορινιών) επέτυχε σε αυτόν τον στόχο το 1654, αν και αυτό ήταν μόνο για τον εαυτό του και χωρίς να έχει έδρα στην αυτοκρατορική Συνέλευση (λατιν.: Dieta, γερμ.: Reichstag). Ο αδελφός του Γεώργιος-Χριστιανός που τον διαδέχθηκε, κατάφερε να αποκτήσει κληρονομικά τον τίτλο αυτόν. Ήταν αρχικά μνηστευμένος με την Ερριέττα-Αικατερίνη του Nάσσαου, αλλά τελικά νυμφεύτηκε το 1656 τη Γιουλιάνα-Σοφία του Μπάρμπυ-Μύλινγκεν. Μαζί της είχε δύο κόρες, τη Γιουλιάνα-Λουίζα και τη Σοφία-Βιλελεμίνη, η οποία έγινε η τρίτη σύζυγος του Χριστιανού-Ούλριχ Α΄ δούκα της Βυρτεμβέργης-Ελς. Απεβίωσε το 1660 μετά από κυνηγετικό ατύχημα. Επειδή είχε μόνο κόρες, τον διαδέχθηκε ο αδελφός του. Νυμφεύτηκε το 1656 τη Γιουλιάνα-Σοφία του Μπάρμπυ-Μύλινγκεν και είχε δύο κόρες: Γιουλιάνα-Λουίζα 1657-1715, παντρεύτηκε τον αιδεσιμότατο Ιωακείμ Μόργκενβεκ, κήρυκα στο ορφανοτροφείο της εκκλησίας της Αγ. Μαρίας της Μαγδαληνής. Σοφία-Βιλελεμίνη, παντρεύτηκε τον Χριστιανό-Ούλριχ Α΄ δούκα της Βυρτεμβέργης-Ελς. Tielke, Martin (εκδ. ): Biographisches Lexikon für Ostfriesland, Bd. 1(ISBN 3-925365-75-3) (1993), Bd. 2(ISBN 3-932206-00-2) (1997), Bd. 3(ISBN 3-932206-22-3) (2001) Ostfries. Landschaftliche Verl.- u. Vertriebsges. Άυριχ Ernst Kaeber: Bilder aus dem Leben ostfries. Fürstlichkeiten des 17. Jahrhunderts. Ι. Die jüngeren Brüder des Fürsten Enno Ludwig. ΙΙ. Aus dem Leben des Fürsten Christian Eberhard , Aurich, 1912 Ernst Kaeber: Die Jugendzeit Fürst Enno Ludwigs von Ostfriesland, Aurich, 1911
Ραούλ Αλφονσίν

Ο Ραούλ Αλφονσίν (Raúl Ricardo Alfonsín, 12 Μαρτίου 1927 - 31 Μαρτίου 2009) ήταν Αργεντινός πολιτικός, Πρόεδρος της χώρας από τις 10 Δεκεμβρίου 1983 ως τις 9 Ιουλίου του 1989.

 Γεννήθηκε στις 12 Μαρτίου του 1927 στην πόλη Τσασκομούς (Chascomús), ανατολικά του Μπουένος Άιρες. Φοίτησε στη Στρατιωτική Ακαδημία του Σαν Μαρτίν. Το 1945 έγινε μέλος της «Ριζοσπαστικής Πολιτικής Ένωσης» (Radical Civic Union, UCR). Την επόμενη χρονιά γράφτηκε στη Νομική Σχολή, από την οποία αποφοίτησε το 1950. Την ίδια χρονιά παντρεύτηκε την María Lorenza Barrenchea. Το 1958 εξελέγη στο περιφερειακό συμβούλιο του Μπουένος Άιρες. Το 1973 έχασε την προκριματική εκλογή για την ανάδειξη υποψηφίου του κόμματός του για τις προεδρικές εκλογές. Το 1983, μετά την κατάρρευση του στρατιωτικού καθεστώτος, διεξήχθησαν δημοκρατικές προεδρικές εκλογές, κατά τις οποίες εξελέγη Πρόεδρος. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, οδήγησε σε δίκη και φυλάκιση πολλά υψηλόβαθμα στελέχη της δικτατορίας, μεταξύ άλλων και τον ηγέτη της, Πρόεδρο της χουντικής κυβέρνησης Χόρχε Βιδέλα. Ο Αλφονσίν επίσης υπέγραψε Συνθήκη Ειρήνης με τη Χιλή το 1984, κατόπιν μεσολάβησης του Βατικανού, και εισήγαγε μεγάλη οικονομική μεταρρύθμιση 1985 για να τιθασεύσει τον χρόνιο υψηλό πληθωρισμό. Το 1987 κατέστειλε ειρηνικά ένα παρ' ολίγον πραξικόπημα. Το 1989 τα προβλήματα διογκώθηκαν. Ο Αλφονσίν πρότεινε και πέρασε νόμο σύμφωνα με τον οποίο οι χαμηλόβαθμοι στρατιωτικοί που κατηγορούνταν για τη διάπραξη εγκλημάτων κατά τη διάρκεια του "Βρώμικου Πολέμου", που διεξήγαγε η χούντα κατά των διαφωνούντων, θα απαλάσσονταν από τις κατηγορίες. Μια αριστερή ένοπλη οργάνωση επιτέθηκε σε πόλη της επαρχίας του Μπουένος Άιρες, προξενώντας 39 νεκρούς. Ο Αλφονσίν κήρυξε τη χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης όμως όταν τα πράγματα εξομαλύνθηκαν, υπέβαλε την παραίτησή του, έξι μήνες πριν την κανονική λήξη της θητείας του. Το 1994 παραιτήθηκε από την ηγεσία του κόμματός του. Έκτοτε παρέμεινε εκτός επίσημης πολιτικής, παίζοντας όμως σημαντικό ρόλο ως προσωπικότητα, εντός και εκτός του κόμματός του. Απεβίωσε σε ηλικία 82 ετών, στις 31 Μαρτίου του 2009.
Μπακάρ του Κάρτλι

Ο Μπακάρ, γεωργιανά: ბაქარი, (11 Ιουνίου 1699 ή 7 Απριλίου 1700 – 1 Φεβρουαρίου 1750) ήταν Γεωργιανός βασιλικός πρίγκιπας (batonishvili) τού Οίκου του Mουχράνι, κλάδου της δυναστείας των Μπαγκρατιόνι και υπηρέτησε ως αντιβασιλιάς τού βασιλείου τού Kάρτλι (κεντρική Γεωργία) από τον Σεπτέμβριο τού 1716 έως τον Αύγουστο τού 1719.

 Ήταν γιος τού βασιλιά Βαχτάνγκ ΣΤ΄ του Κάρτλι από τη σύζυγό του, Ρουσουδάν την Κιρκάσια. Ο Βαχτάνγκ τον άφησε επικεφαλής της κυβέρνησης τού Κάρτλι (κεντρική Γεωργία) κατά την απουσία του στην αυλή των Σαφαβιδών της Περσίας από τον Σεπτέμβριο του 1716 έως τον Αύγουστο του 1719. Η θέση του αναγνωρίστηκε από τον σάχη της Περσίας, που του έδωσε, το 1717, τον τίτλο τού janishin, ένα στέμμα, ένα σπαθί, χρυσά διακριτικά και τιμητικό ένδυμα. Ταυτόχρονα, έπρεπε να ασπαστεί ονομαστικά το Ισλάμ και πήρε το όνομα Σαχ-Ναουάζ. Με την ευκαιρία αυτή, διορίστηκε από τον σάχη αρχιστράτηγος τού περσικού στρατού και γενικός κυβερνήτης τού Αζερμπαϊτζάν. Το 1722 διορίστηκε διοικητής τού επίλεκτου σώματος gholam (qollar-aghasi). Όταν οι οθωμανικοί στρατοί εισέβαλαν στη Γεωργία το 1723, ο Μπακάρ αρχικά προσπάθησε να διαπραγματευτεί, αλλά τελικά ακολούθησε τον πατέρα του σε μία ρωσική εξορία τον Ιούλιο του 1724. Εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Μόσχα, όπου έγινε γνωστός ως τσάρεβιτς Μπακάρ Βαχτάνγκοβιτς Γρουζίνσκι (ρωσικά: Бакар Вахтангович Грузинский‎). Ο πρίγκιπας ασχολήθηκε με πολιτιστικές επιχειρήσεις, που είχε ξεκινήσει ο πατέρας του, βοήθησε στην αναβίωση του γεωργιανού τυπογραφείου στη Μόσχα και χρηματοδότησε τη δημοσίευση της Βίβλου στα γεωργιανά το 1743. Ο Μπακάρ συμμετείχε επίσης στη ρωσική διπλωματική και στρατιωτική υπηρεσία. Το 1724 τού παραχωρήθηκε το χωριό Λύσκοβο σε κληρονομική κατοχή. Τον Νοέμβριο του 1729, ο Μπακάρ προήχθη σε υποστράτηγο και διορίστηκε διοικητής τού πυροβολικού στην περιοχή της Μόσχας. Απεβίωσε στη Μόσχα το 1750 και ενταφιάστηκε στο μοναστήρι Ντονσκόι. Νυμφεύτηκε την Άννα, κόρη τού Γεωργίου δούκα τού Αράγκβι (1706 – 18 Φεβρουαρίου 1780), η οποία τον συνόδευσε στη Ρωσία και απεβίωσε στη Μόσχα, όπου κηδεύτηκε στη Μονή Ντονσκόι. Είχαν πέντε παιδιά, τους πρίγκιπες: Αλέξανδρος (1726–1791), αξιωματικός τού ρωσικού στρατού και διεκδικητής τού γεωργιανού θρόνου. Λέβαν (1739–1763), αξιωματικός του ρωσικού στρατού. Μαριάμ (απεβ. το 1807). Ελισάβετ (απεβ. το 1768), παντρεύτηκε με τον πρίγκιπα Νικολάι Οντογιέφσκι. Μία ανώνυμη κόρη. Floor, Willem (2001). Safavid Government Institutions. Costa Mesa, California: Mazda Publishers. ISBN 978-1568591353.
Πρωτάθλημα χειροσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2016-2017

Το πρωτάθλημα Ελλάδας χάντμπολ γυναικών της περιόδου 2016–17 είναι το 24ο από την καθιέρωση της Α1 και συνολικά το 36ο πρωτάθλημα Ελλάδος στην ιστορία του γυναικείου χάντμπολ. Διεξάγεται με τη συμμετοχή δέκα ομάδων για πρώτη φορά μετά την περίοδο 2010–11.

 Κατά την κανονική περίοδο της διοργάνωσης οι δέκα ομάδες αγωνίζονται σε δύο γύρους, σύνολο 18 αγωνιστικών. Μετά την ολοκληρωση των αγώνων της κανονικής περιόδου, οι ομάδες των θέσεων 3 ως 10 καταλαμβάνουν τις αντίστοιχες θέσεις στην τελική κατάταξη, και οι δύο τελευταίες θα υποβιβαστούν στην Α2 εθνική κατηγορία. Στη β' φάση θα συνεχίσουν μόνο οι δύο πρώτες ομάδες της κανονικής περιόδου, και θα αγωνιστούν στους τελικούς που θα κριθούν στις τρεις νίκες για την ανάδειξη της πρωταθλήτριας ομάδας. Η σειρά των τελικών θα διεξαχθεί ως εξής: 1ος και 2ος στην έδρα του πρώτου της κανονικής περιόδου, 3ος και 4ος (αν χρειαστεί) στην έδρα του δεύτερου, 5ος (αν χρειαστεί) στην έδρα του πρώτου. Σε περίπτωση ισόπαλου τελικού αποτελέσματος σε έναν τελικό θα ακολουθήσει 10λεπτη παράταση, ενώ σε νέα ισοπαλία θα ακολούθει η διαδικασία των πέναλτι. Επίσημος ιστότοπος ΟΧΕ Βαθμολογίες Επίσημος ιστότοπος ΟΧΕ. Αποτελέσματα Επίσημος ιστότοπος ΟΧΕ. "ΑΦΙΕΡΩΜΑ Α1 ΓΥΝΑΙΚΩΝ 2016-2017" Επίσημος ιστότοπος ΟΧΕ. "ΠΡΕΜΙΕΡΑ ΣΤΗΝ Α1 ΓΥΝΑΙΚΩΝ" Επίσημος ιστότοπος ΟΧΕ.
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών Νέας Ζηλανδίας 2015-16

Το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών Νέας Ζηλανδίας 2015-16 είναι το 12ο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου της χώρας στο οποίο συμμετέχουν 8 ομάδες. Η κανονική περίοδος ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 2015 και ολοκληρώθηκε τον Φεβρουάριο του 2016 και μετά ακολούθησαν τα πλέι οφ για την ανάδειξη του πρωταθλητή.

 Στο πρωτάθλημα φέτος συμμετέχουν 8 ομάδες. Η κανονική διάρκεια διεξάγεται το διάστημα Νοέμβριος 2015-Φεβρουάριος 2016. Οι 4 πρώτοι στο τέλος της κανονικής διάρκειας προκρίνονται στα πλέι-οφ. Στα πλέι-οφ διεξάγονται 2 ημιτελικοί και ο τελικός για την ανάδειξη του πρωταθλητή. Συνολικά 2 ομάδες θα κερδίσουν από ένα απευθείας εισιτήριο για τη Φάση Ομίλων του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ωκεανίας 2017. Η πρώτη ομάδα, θα είναι αυτή που θα τερματίσει 1η στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος. Η δεύτερη ομάδα θα είναι αυτή που θα νικήσει τον τελικό των Πλέι-Οφ. Αν η πρωτοπόρος της κανονικής διάρκειας νικήσει και στα Πλέι-Οφ τότε η δεύτερη της κανονικής διάρκειας θα πάρει το 2ο εισιτήριο για τους ομίλους του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ωκεανίας 2017. Η Όκλαντ Σίτι και η Τιμ Γουέλλινγκτον προκρίνονται στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ποδοσφαίρου Ωκεανίας 2017.