IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Σιμανκόβο

Το Σιμανκόβο (πολωνικά: Szymankowo, γερμανικά: Simonsdorf‎) είναι χωριό στη διοικητική περιφέρεια της Γκμίνα Λιχνόβι, στο Πόβιατ Μάλμπορκ του Βοεβοδάτου Πομερανίας, στη βόρεια Πολωνία. Απέχει περίπου 5 χλμ. νότια του Λιχνόβι, 9 χλμ. βορειοδυτικά του Μάλμπορκ και 38 χλμ. νοτιοανατολικά της πρωτεύουσας του βοεβοδάτου, Γκντανσκ.

 Πριν από το 1772, η περιοχή ήταν μέρος του Βασιλείου της Πολωνίας, από το 1772 έως το 1871 ήταν μέρος του Βασιλείου της Πρωσίας, από το 1871 έως το 1919 της Γερμανία, από το 1920 έως το 1939 της Ελεύθερης Πόλης του Ντάντσιχ, από το 1939 έως το 1945 της Ναζιστικής Γερμανίας και ήταν το 1945 που επέστρεψε στην Πολωνία. Στην περίοδο του μεσοπολέμου, το Σιμανκόβο βρισκόταν σε μια περιοχή της Ελεύθερης Πόλης του Ντάντσιχ. Ώρες πριν από τη γερμανική εισβολή στην Πολωνία και το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, την 1η Σεπτεμβρίου 1939, οι Γερμανοί έστειλαν δύο τρένα με στρατιώτες για να καταλάβουν γέφυρες στο Ττσεφ, καμουφλαρισμένα σε εμπορευματικά τρένα. Πολωνοί σιδηροδρομικοί υπάλληλοι στον σταθμό του Σιμανκόβο κατεύθυναν το πρώτο τρένο σε μια τυφλή γραμμή, σταματώντας την επίθεση. Σε εκδίκηση, τοπικές μονάδες Γερμανών SA δολοφόνησαν 23 Πολωνούς, σιδηροδρομικούς υπαλλήλους, τελωνειακούς και τις οικογένειές τους, συμπεριλαμβανομένης μιας εγκύου, στον τοπικό σιδηροδρομικό σταθμό.
Αμπντελματζίντ Τεμπούν

Ο Αμπντελματζίντ Τεμπούν (Abdelmadjid Tebboune, 1945-) είναι Αλγερινός πολιτικός, Πρόεδρος της χώρας από τον Δεκέμβριο του 2019. Προηγουμένως ήταν πρωθυπουργός από τον Μάιο του 2017 ως τον Αύγουστο του 2017 και υπουργός Οικιστικής Ανάπτυξης από το 2001 έως το 2002 και ξανά από το 2012 έως το 2017. Κέρδισε τις προεδρικές εκλογές του 2019 από τον πρώτο γύρο.

 Γεννήθηκε στις 17 Νοεμβρίου του 1945 στη Μεσεριά της Αλγερίας. Αποφοίτησε από την Εθνική Σχολή Διοίκησης το 1965. Ο Τεμπούν ήταν υπουργός-αντιπρόσωπος για την Τοπική Αυτοδιοίκηση από το 1991 έως το 1992. Αργότερα, επί προεδρίας Αμπντελαζίζ Μπουτεφλίκα, υπηρέτησε στην κυβέρνηση ως υπουργός Πολιτισμού και Επικοινωνίας, από το 1999 έως το 2000 και μετά ως υπουργός-αντιπρόσωπος για την Τοπική Αυτοδιοίκηση από το 2000 έως το 2001. Διετέλεσε Υπουργός Στέγασης και Αστικής Ανάπτυξης από το 2001 έως το 2002. Δέκα χρόνια αργότερα, το 2012, επέστρεψε στη θέση του υπουργού Οικιστικής Ανάπτυξης στην κυβέρνηση του πρωθυπουργού Αμπντελμαλέκ Σελάλ. Μετά τις βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν τον Μάιο του 2017 ο Τεμπούν διορίστηκε πρωθυπουργός από τον πρόεδρο Μπουτεφλίκα, προκειμένου να διαδεχθεί τον Σελάλ, στις 24 Μαΐου 2017. Ο διορισμός του Τεμπούν θεωρήθηκε έκπληξη. Η νέα κυβέρνηση με επικεφαλής τον Τεμπούν διορίστηκε στις 25 Μαΐου.Ο Τεμπούν υπηρέτησε ως πρωθυπουργός για λιγότερο από τρεις μήνες. Ο Μπουτεφλίκα τον απέλυσε και στη θέση του διόρισε τον Αχμέτ Ουγιαχία να τον διαδεχθεί στις 15 Αυγούστου 2017. O Ουγιαχία ανέλαβε τα καθήκοντά του την επόμενη μέρα. Ο Τεμπούν κατήλθε ως υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 2019. Στον πρώτο γύρο έλαβε ποσοστό 58% των ψήφων και εξελέγη πρόεδρος. Η ορκωμοσία του έλαβε χώρα στις 19 Δεκεμβρίου 2019. Τον Φεβρουάριο του 2019 ανακοίνωσε αμνηστία για περισσότερους από 3.000 κρατουμένους που εξέτιαν ποινές φυλάκισης κάτω των 6 μηνών.
Λέοντας Λιβαδιών Λάρνακας

Ο Λέοντας Λιβαδιών Λάρνακας είναι κυπριακή πετοσφαιρική ομάδα ανδρών με έδρα τα Λιβάδια της επαρχίας Λάρνακα. Ιδρύθηκε το 2017. Συμμετέχει στη Β΄ κατηγορία Κύπρου. Έδρα της ομάδας είναι η Κλειστή Αίθουσα Λυκείου Λειβαδιών.

 Ο Λέοντας Λιβαδιών Λάρνακας ιδρύθηκε το 2017. Εγγράφηκε στην Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης (ΚΟΠΕ) στις 30 Ιουνίου 2017. Η πρώτη συμμετοχή της ανδρικής ομάδας σε πρωτάθλημα της ΚΟΠΕ ήλθε την περίοδο 2020-21 με τη συμμετοχή της ομάδας στην Β΄ κατηγορία 2020-21.Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει την πορεία του Λέοντα στις διοργανώσεις της ΚΟΠΕ. Πετοσφαίριση στην Κύπρο
Μαρκαντόνιο Μποργκέζε της Σουλμόνα

Ο Μαρκαντόνιο Γ΄, ιταλ. Marcantonio III (16 Σεπτεμβρίου 1730 - 26 Μαρτίου 1800) από τον Οίκο των Μποργκέζε ήταν 5ος πρίγκιπας της Σουλμόνα, αρχηγός τού Οίκου του στη Ρώμη και στις αντιλήψεις του ήταν υπέρ τού Ναπολέοντα Α΄.

 Ήταν γιος τού Καμίλλο 5ου πρίγκιπα της Σουλμόνα, γιου τού Μαρκαντόνιο Β΄ αντιβασιλιά της Νάπολης. Αναμόρφωσε τη βίλλα Μποργκέζε στη Ρώμη σε ένα δομημένο μουσείο: από το 1775 με την καθοδήγηση τού αρχιτέκτονα Αντόνιο Ασπρούτσι, οι παλαιές ταπισερί και τα δερμάτινα καλύμματα τοίχου αποσύρθηκαν· παραγγέλθηκαν διακοσμήσεις οροφής και ο οίκος ανακαινίστηκε. Η Συλλογή Μποργκέζε από γλυπτά αναδιοργανώθηκε στους χώρους της βίλλας με νέα, θεματική τάξη, που προέβαλλε τη θέση των Μποργκέζε στη Ρώμη. Για παράδειγμα το 1785 μετακίνησε το γλυπτό Απόλλων και Δάφνη τού Μπερνίνι στο κέντρο τού δωματίου. Ο Μαρκαντόνιο μετέτρεψε τους κήπους της βίλλας από το επίσημο αρχιτεκτονικό σχέδιο σε κήπους Αγγλικού τοπίου. Γιοί του ήταν οι: Καμίλλο 1775-1832, 6ος πρίγκιπας της Σουλμόνα & Ροσσάνο, δούκας & πρίγκιπας της Γκουαστάλλα. Νυμφεύτηκε την Πωλίνα Βοναπάρτη. Φραντσέσκο 1778-1839, στρατηγός στη Γαλλία. Διαδέχθηκε τον αδελφό του στους μη-Ναπολεόντιους τίτλου του και έγινε 7ος πρίγκιπας της Σουλμόνα. Making a Prince's Museum: Drawings for the Late Eighteenth-Century Redecoration of the Villa Borghese. Getty Research Institute (17 June-17 September 2000). Catalogue by Carole Paul, with an essay by Alberta Campitelli.
Κωνσταντίνος Γκιουλέκας

Ο Κωνσταντίνος Γκιουλέκας (γεννημένος στις 21 Δεκεμβρίου 1960) είναι Έλληνας δημοσιογράφος, δικηγόρος, πολιτικός, βουλευτής Α' Θεσσαλονίκης με τη ΝΔ και πρώην Υφυπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων της Ελλάδας.

 Ο Κωνσταντίνος Γκιουλέκας γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1960. Αρχικά, αποκτά το πτυχίο της Νομικής και στη συνέχεια το πτυχίο των Πολιτικών Επιστημών και Δημοσίου Δικαίου του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος στο Ποινικό Δίκαιο και υποψήφιος διδάκτορας στο Συνταγματικό Δίκαιο, στην έδρα της Πολιτικής Ιστορίας της Νομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Επί κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Καραμανλή διετέλεσε Υφυπουργός Εσωτερικών, υπεύθυνος σε θέματα μέσων μαζικής ενημέρωσης. Μετά τις εσωκομματικές εκλογές του Νοεμβρίου 2009 και την εκλογή του Αντώνη Σαμαρά στη θέση του Προέδρου του κόμματος, διετέλεσε Γραμματέας Προγράμματος της ΝΔ, ως την ανακοίνωση της υποψηφιότητάς του για τη Δημαρχία της Θεσσαλονίκης τον Ιούλιο του 2010. Μετά το πέρας των Δημοτικών και Περιφερειακών Εκλογών του Νοεμβρίου 2010 συμμετέχει στο Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Θεσσαλονίκης ως επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης με την παράταξη «Ομάδα Δημιουργίας για τη Θεσσαλονίκη». Αρχές του 2011 ορίστηκε αναπληρωτής Τομεάρχης Εξωτερικών στη ΝΔ και αναπληρωματικό μέλος της Πολιτικής Συνέλευσης του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (ΕΛΚ). Διετέλεσε εκπρόσωπος της ΝΔ στο Εθνικό Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής, υπήρξε Τομεάρχης Δικαιοσύνης της ΝΔ καθώς και μέλος σε πολλές Κοινοβουλευτικές Επιτροπές, και μέλος της Ελληνικής Κοινοβουλευτικής Αντιπροσωπείας στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του ΝΑΤΟ. Παράλληλα, υπήρξε Πρόεδρος της Ομάδας Φιλίας της Βουλής των Ελλήνων με το Κοινοβούλιο της Μεγάλης Βρετανίας, Γραμματέας της Ομάδας Φιλίας με το Κοινοβούλιο της Αλβανίας και Μέλος των Ομάδων Φιλίας της Βουλής των Ελλήνων με τα Εθνικά Κοινοβούλια των Η.Π.Α., Ιράν, Ισραήλ και Βουλγαρίας. Είναι το τρίτο ιδρυτικό μέλος της Νεολαίας της Ν.Δ. στη Βόρειο Ελλάδα, μέλος της ΜΑΚΙ, μέλος της ΟΝΝΕΔ, μέλος της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ από το 1974. Υπήρξε, επίσης, ιδρυτικό μέλος των Ειδικών Κομματικών Οργανώσεων (ΕΚΟ) Δικηγόρων και Πολιτιστικών Φορέων της Ν.Δ. Διαγράφηκε στις 13 Φεβρουαρίου 2012 από τη ΝΔ μαζί με άλλους βουλευτές του κόμματος λόγω καταψήφισης του δεύτερου μνημονίου στήριξης, για να επανενταχθεί σε αυτή εκ νέου στις 3 Απριλίου του ίδιου χρόνου. Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2010-09-21 στο Wayback Machine. Προφίλ στον επίσημο ιστότοπο της Βουλής
Ιωάννης Κύπριος

Ο Ιωάννης Κύπριος (16ος αιώνα - 17ος αιώνας), γνωστός επίσης ως Τζοβάνι Κύπριος και Ζουάνε Κιπριότο, ήταν Έλληνας ζωγράφος από την Κύπρο, που ζούσε στη Βενετία. Άλλοι Έλληνες ζωγράφοι που έζησαν στη Βενετία την ίδια περίοδο ήταν ο Θωμάς Μπαθάς και ο Εμμανουήλ Τζανφορνάρης. Ο Κύπριος δραστηριοποιήθηκε κατά το δεύτερο μέρος του 16ου αιώνα. Συνδέθηκε με τον διάσημο ζωγράφο Τιντορέττο. Ο Κύπριος ζωγράφισε στο παραδοσιακό βυζαντινό στυλ. Ανέμειξε την παραδοσιακή βυζαντινή τεχνοτροπία με τη βενετική ζωγραφική. Το έργο του επηρεάστηκε επίσης από τους Κρητικούς καλλιτέχνες και συγκεκριμένα τον Μιχαήλ Δαμασκηνό. Σύμφωνα με το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, στον Κύπριο αποδίδονται 8 πίνακες. Το πιο αξιοσημείωτο έργο του είναι ο Θόλος στην Εκκλησία Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων.

 Ο Κύπριος γεννήθηκε στην Κύπρο. Μετανάστευσε στη Βενετία κάποια στιγμή στα μέσα του 16ου αιώνα. Δεν είναι πολλά γνωστά για τη ζωή του. Συνδέθηκε με την ελληνική κοινότητα της Βενετίας προς τα τέλη του 1500. Ήταν συνδεδεμένος με τη διάσημη ελληνική εκκλησία στην περιοχή, που ονομάζεται Εκκλησία Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων. Ένας από τους πιο γνωστούς Έλληνες ζωγράφους εκείνη την εποχή ήταν ο Μιχαήλ Δαμασκηνός. Έκανε σημαντικό έργο για την Εκκλησία Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων. Ο Δαμασκηνός επέστρεψε στην Κρήτη για προσωπικούς λόγους. Η επιτροπή της Εκκλησίας Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων κάλεσε τον διάσημο ζωγράφο πίσω στη Βενετία για να ζωγραφίσει τον τρούλο της εκκλησίας, αλλά εκείνος αρνήθηκε να επιστρέψει για προσωπικά οικογενειακά ζητήματα. Η επιτροπή επέλεξε τον Κύπριο για να σχεδιάσει και να ζωγραφίσει τον τρούλο της περίφημης εκκλησίας.Σύμφωνα με το πρακτικό της Ελληνικής Κοινότητας της Βενετίας στις 9 Μαρτίου 1589, ανατέθηκε στον Κύπριο να προετοιμάσει τα υλικά και τις σκαλωσιές για τη διακόσμηση του τρούλου. Ετοίμασε τα εργαλεία για τον Δαμασκηνό αλλά δεν έφτασε ποτέ να τελειώσει τη δουλειά. Στις 9 Νοεμβρίου 1589, η κοινότητα αποφάσισε να επιτρέψει στον Κύπριο να ολοκληρώσει το έργο. Το συμβόλαιο όριζε ότι ο διάσημος Ιταλός ζωγράφος Τιντορέττο θα επέβλεπε, θα συμβούλευε και θα διόρθωνε το έργο. Ο Κύπριος ολοκλήρωσε το έργο μέσα σε 11 μήνες. Στις 4 Οκτωβρίου 1590, ο Κύπριος έλαβε 220 δουκάτα. Οκτώ χρόνια αργότερα, ο Έλληνας ζωγράφος Θωμάς Μπαθάς ολοκλήρωσε ένα Μωσαϊκό του Χριστού στην κόγχη του ιερού της Εκκλησίας Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων. Μάρκος Μπαθάς Χατζηδάκης, Μανώλης (1987). Έλληνες Ζωγράφοι μετά την Άλωση (1450-1830) Τόμος Α. Αθήνα: Κέντρο Νεοελληνικών Ερευνών / Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών. Χατζηδάκης, Μανώλης· Δρακοπούλου, Ευγενία (1997). Έλληνες Ζωγράφοι μετά την Άλωση (1450-1830) Τόμος Β. Αθήνα: Κέντρο Νεοελληνικών Ερευνών / Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών. Δρακοπούλου, Ευγενία (2010). Έλληνες Ζωγράφοι μετά την Άλωση (1450-1830) Τόμος Γ. Αθήνα: Κέντρο Νεοελληνικών Ερευνών / Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών.
Φίλιππος της Έσσης-Φίλιπσταλ

O Φίλιππος, γερμ. Philipp (14 Δεκεμβρίου 1655 - 18 Ιουνίου 1721) από τον Οίκο της Έσσης ήταν λαντγράβος της Έσσης-Φίλιπσταλ (1663-1721). Είναι ο ιδρυτής του κλάδου της Έσσης-Φίλιπσταλ.

 Γεννήθηκε στο Κάσσελ και ήταν ο τρίτος γιος του Γουλιέλμου ΣΤ΄ και της Χέντβιχ Σοφίας, κόρης του Γεωργίου Γουλιέλμου, εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου. Νυμφεύτηκε το 1680 την Αικατερίνη, κόρη του Καρόλου Όθωνα, κόμη του Ζολμς-Λάουμπαχ και είχε τέκνα: Βιλελμίνη 1681-1699 Κάρολος Α΄ 1682-1770, λαντγράβος της Έσσης-Φίλιπσταλ Αμαλία 1684-1754 Φίλιππος 1686-1717, παντρεύτηκε τη Μαρία, κόρη του Αλβέρτου, κόμη του Λίμπουργκ Ερριέττα 1688-1761 Γουλιέλμος 1692-1761, λαντγράβος της Έσσης-Φίλιπσταλ-Μπάρχφελντ Σοφία 1695-1728, παντρεύτηκε τον Πέτρο Αύγουστο, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-ΜπεκΤο 1925 εξέλιπαν οι άρρενες απόγονοι του Καρόλου Α΄, εκείνοι όμως του Γουλιέλμου υπάρχουν ως τις ημέρες μας: 6ος απόγονος του τελευταίου είναι ο Γουλιέλμος. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Philip I of Hesse-Philippsthal στο Wikimedia Commons
Ζηλωτές της Θεσσαλονίκης

Οι Ζηλωτές ήταν μια πολιτική ομάδα, που κυριάρχησε στις πολιτικές εξελίξεις στη Θεσσαλονίκη από το 1342 έως το 1350. Οι σύγχρονες πηγές, ιδιαίτερα οι αντι-Ζηλωτές, παρέχουν ελάχιστες πληροφορίες για την κυβέρνηση των Ζηλωτών της Θεσσαλονίκης. Οι Ζηλωτές κατόρθωσαν να δημιουργήσουν μία αποτελεσματική πολιτική αυτονομία για οκτώ χρόνια: κατασχέθηκαν τα περιουσιακά στοιχεία της αριστοκρατίας και έγινε ανακατανομή του πλούτου της. Στο παρελθόν είχε υποστηριχθεί ότι οι Ζηλωτές είχαν ένα είδος προγράμματος κοινωνικής μεταρρύθμισης, αλλά οι πηγές είναι ελάχιστες. Πολλοί από αυτούς τους ισχυρισμούς βασίστηκαν σε μία συζήτηση του λόγιου Νικόλαου Καβάσιλα, που τελικά φαίνεται ότι δεν είχε καμία σχέση με την εξέγερση των Ζηλωτών, αλλά συντάχθηκε πολλές δεκαετίες αργότερα.

 Barker, John W. (2002). «Late Byzantine Thessalonike: A Second City’s Challenges and Responses» (PDF). Dumbarton Oaks Papers (57). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2009-03-05. https://web.archive.org/web/20090305102903/http://www.doaks.org/publications/doaks_online_publications/DOP57/DP57ch02.pdf. Ανακτήθηκε στις 2008-11-07. Bartusis, Mark C. (1997). The Late Byzantine Army: Arms and Society 1204–1453. University of Pennsylvania Press. ISBN 0-8122-1620-2. Lowry, S. Todd· Gordon, Barry L.J. (1998). Ancient and Medieval Economic Ideas and Concepts of Social Justice. Brill. ISBN 978-90-04-09964-7. Malatras, Christos (2012–2013). «The myth of the Zealots» (PDF). Byzantiaka (30). http://histsociety.web.auth.gr/30-8%20malatras.pdf. Matschke, Klaus-Peter (1994). «Thessalonike und die Zeloten. Bemerkungen zu einem Schlusselereignis der spatbyzantinischen Stadt- und Reichsgeschichte». Byzantinoslavica (55). Nicol, Donald MacGillivray (1993). The Last Centuries of Byzantium, 1261–1453. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-43991-6. Nicol, Donald MacGillivray (1996). The Reluctant Emperor: A Biography of John Cantacuzene, Byzantine Emperor and Monk, C. 1295–1383. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-52201-4. Runciman, Steven (1970). The Last Byzantine Renaissance. Cambridge University Press. ISBN 0-521-07787-7. Shevchenko, Ihor (1957). «Nicolas Cabasilas’ "Anti-Zealot" Discourse». Dumbarton Oaks Papers (11).
Λάσκος Ι (κανονιοφόρος)

Η κανονιοφόρος - περιπολικό Κ/Φ Αντιπλοίαρχος Λάσκος (Ρ-52, πρώην Ρ-33) ήταν σκάφος του Πολεμικού Ναυτικού της Ελλάδας τύπου PGM (Patrol Gunboat, Motor). Ήταν ένα από του ιδίου τύπου (αδελφά) πλοία: «Αρσλάνογλου», «Μπλέσσας», «Πεζόπουλος», «Μελετόπουλος» και «Χατζηκωνσταντής».

 Κατασκευάστηκε στις ΗΠΑ το 1943, στα ναυπηγεία Defoe Shipbuilding στο Μπέι Σίτι του Μίσιγκαν για λογαριασμό του Αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού (USS PC-1148). Το 1944 μετασκευάστηκε. Έλαβε μέρος (ως PGM 16) στη Μάχη της Οκινάουα, καθώς και σε επιχειρήσεις κατά της Ιαπωνίας τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 1945. Στις 2 Σεπτεμβρίου 1945 βρισκόταν, μαζί με άλλα συμμαχικά σκάφη, στον κόλπο του Τόκιο, κατά την τελετή παράδοσης της Ιαπωνίας. Παραχωρήθηκε στην Ελλάδα, στο πλαίσιο της αμερικανικής βοήθειας, στις 24 Νοεμβρίου 1947.. Παρελήφθη στις 11 Δεκεμβρίου 1947 στο Νόρφολκ της Βιρτζίνια από τον Πλωτάρχη Μ. Σταυρίδη και κατέπλευσε στην Ελλάδα στις 11 Μαΐου 1948.Το «Αντιπλοίαρχος Λάσκος» πήρε το όνομά του προς τιμήν του Κυβερνήτη του Υ/Β «Κατσώνης» Βασίλη Λάσκου, ο οποίος φονεύθηκε την 14η Σεπτεμβρίου 1943 στη θαλάσσια περιοχή Σκιάθου – Πηλίου, σε πολεμική δράση εναντίον του εχθρού. Ο Β. Λάσκος προήχθη σε Πλοίαρχο μετά θάνατον «επ' ανδραγαθία» στις 4 Δεκεμβρίου 1943.Το σκάφος συμμετείχε στις επιχειρήσεις του Εμφυλίου και στην συνέχεια χρησιμοποιήθηκε για περιπολίες στο Ανατολικό Αιγαίο και τα Δωδεκάνησα. Το Δεκέμβριο του 1952 είχε προσαράξει στον όρμο Πλατύ της Λήμνου, επισκευάσθηκε και χρησιμοποιήθηκε πάλι. Παροπλίστηκε την 1η Σεπτεμβρίου 1970. Το 1974 πωλήθηκε ως σκραπ στην αγγλική εταιρία Pounds Marine Shipping, έναντι του ποσού των 37.111 δολαρίων. «ΛΑΣΚΟΣ Αντιπλοίαρχος (P 52)». hellasarmy.gr. Ανακτήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 2016. Silverstone, Paul (2007). Navy of World War II, 1922-1947. Νέα Υόρκη: Routledge. σελ. 182. ISBN 978-0415978989. «PGM-16, ex-PC-1148». Motor Gunboat/Patrol Gunboat Photo Archive. Naval Source Online. Ανακτήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 2016. «Allied Ships Present in Tokyo Bay». Naval History and Heritage Command. Ανακτήθηκε στις 31 Ιανουαρίου 2016. Μαυρογιάννης, Ξενοφών. «Το ηρωικό τέλος του Υ/Β Κατσώνης (Y1)» (PDF). Σύνδεσμος Αποφοίτων Σχολής Ναυτικών Δοκίμων. σελ. 7. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 17 Αυγούστου 2021. Ανακτήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 2016. «Information οn WWII PGMs». Patrol Craft Sailor Association. Ανακτήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 2016. «Allied Warships: USS PGM-16 (PGM-16)». U-boat.net. Ανακτήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 2016. Πυραυλάκατος Λάσκος ΙΙ
Εθνικό Πάρκο Κιλιμάντζαρο

Το Εθνικό Πάρκο Κιλιμάντζαρο είναι ένα εθνικό πάρκο στην Τανζανία, που βρίσκεται 300 χλμ. νότια του Ισημερινού και στην περιοχή του Κιλιμάντζαρο της Τανζανίας. Το πάρκο είναι κοντά στην περιοχή Μόσι και περιλαμβάνει όλο το βουνό Κιλιμάντζαρο πάνω από την δάσος και τη γύρω περιοχή. Καλύπτει μια έκταση 1.688 τετραγωνικών χλμ. (652 τετραγωνικά μίλια) και έχει 2°50'–3°10'S γεωγραφικό πλάτος, 37°10'–37°40'E γεωγραφικό μήκος. Το πάρκο διοικείται από την Εθνική Αρχή Πάρκων της Τανζανίας. Το 2013 το πάρκο είχε έσοδα $51 εκατ. Είναι το δεύτερο μεγαλύτερο εθνικό πάρκο της Τανζανίας και το οικονομικό έτος 2012-13 δημιούργησε πλεόνασμα. (Η ευρύτερη περιοχή Νγκορονγκόρο δεν θεωρείται εθνικό πάρκο) Η Εθνική Αρχή Πάρκων της Τανζανίας ανέφερε ότι το πάρκο κατέγραψε 58.460 τουρίστες το οικονομικό έτος 2012-13, εκ των οποίων οι 54.584 ήταν αλλοδαποί. Από τους 57.456 τουρίστες το οικονομικό έτος 2011-12, οι 16.425 έκαναν πεζοπορία στο βουνό, όπως αναφέρεται στο Σχέδιο Διαχείρισης του Πάρκου.

 Στις αρχές του 20ού αιώνα, το όρος Κιλιμάντζαρο και τα γειτονικά δάση ανακηρύχθηκαν προστατευόμενη περιοχή από τη γερμανική κυβέρνηση. Το 1921 ανακηρύχθηκαν δασική προστατευόμενη περιοχή. Το 1973 το βουνό πάνω από το δάσος (περίπου 2.700 μέτρα, 8.900 πόδια) επανακηρύχθηκε εθνικό πάρκο. Το πάρκο κηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την Εκπαιδευτική Επιστημονική και Πολιτιστική Οργάνωση των Ηνωμένων Εθνών το 1987. Το 1985 το πάρκο επεκτάθηκε ώστε να συμπεριλάβει ολόκληρο το δάσος πάνω στο βουνό, το οποίο αποτελούσε μέρος του δασικού καταφυγίου του Κιλιμάντζαρο. Kilimanjaro National Park World Heritage Site, Tanzania National Parks Wings of Kili : Paragliding from Arica's highest peak Kilimanjaro National Park, World Heritage Center, United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization Ghazali Musa; James Higham; Anna Thompson-Carr, eds. (5 Ιουνίου 2015). Mountaineering TourismRoutledge. Ian Christie; Eneida Fernandes; Hannah Messerli; Louise Twining-Ward (2014). Tourism in Africa: Harnessing Tourism for Growth and Improved Livelihoods World Bank Publications. Kilimanjaro National Park UNESCO property on google arts and cultureKilimanjaro hiking portal
Καράκουμι

Το Καράκουμι είναι κοινότητα της επαρχίας Κερύνειας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Karakoumi». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2018.
Πεφωτισμένη δεσποτεία

Η πεφωτισμένη δεσποτεία (ή πεφωτισμένη μοναρχία) είναι ένας τρόπος για να περιγραφεί η διακυβέρνηση ορισμένων μοναρχών της Ευρώπης του 18ου και 19ου αιώνα, που επηρεάστηκαν από τις ιδέες του Διαφωτισμού. Ο εισηγητής αυτού του όρου υπήρξε ο Βολταίρος ο οποίος είχε φιλικές σχέσεις με τους περισσότερους από αυτούς τους μονάρχες.

 Οι «Πεφωτισμένοι Μονάρχες» ξεχώριζαν τους εαυτούς τους από τους «παραδοσιακούς» μονάρχες στον τρόπο διακυβέρνησης. Συγκεκριμένα υιοθετούσαν τις ιδέες του Διαφωτισμού και κυρίως έδιναν έμφαση στην Λογική με την οποία προσπαθούσαν να διακυβερνήσουν την χώρα τους. Υποστήριζαν την ανεξιθρησκία, την ελευθερία του λόγου και του τύπου και την κατοχύρωση της ιδιωτικής περιουσίας. Οι περισσότεροι ασχολούνταν με τις τέχνες, την επιστήμη και την εκπαίδευση γενικά. Παρόλα αυτά δεν προέβησαν σε ριζικές αλλαγές στον τρόπο διακυβέρνησης αφού θεωρούσαν τους εαυτούς τους μόνιμους κυβερνήτες, αφού είχαν λόγω καταγωγής κληρονομήσει το αξίωμα. Φυσικά ο καθένας υιοθέτησε διαφορετικές ιδέες του Διαφωτισμού και σε διαφορετικό βαθμό. Στην πλειονότητά τους προσπάθησαν να βελτιώσουν τις ζωές των υποτελών τους με σκοπό την ενδυνάμωση της εξουσίας τους. Παραδείγματος χάριν, βοήθησαν στην κατάργηση της Δουλείας σε πολλά μέρη της Ευρώπης. Jackson J. Spielvogel -- Western Civilization -- Volume II: Since 1500 (2003) p.493, 517. Scott, H. M, -- Enlightened Absolutism: Reform and Reformers in Late Eighteenth Century Europe (1990), ISBN 0-472-10173-0.
Αλέκτωρ

Ο Αλέκτωρ (Ἀλέκτωρ) αναφέρεται σε περισσότερα από ένα πρόσωπα στην κλασική μυθολογία και ιστορία, τα εξής: Γιος του Μάγνη, επώνυμου άρχοντα της Μαγνησίας, και της Μελιβοίας αντίστοιχα. Πατέρας του Λήιτου. Ο Όμηρος τον αποκαλεί Αλεκτρύωνα και ο Διόδωρος «Ηλεκτρύωνα», συγκαταλέγοντάς τον στους γιους του Ιτώνου. Σύμφωνα με τον Ιωάννη Τζέτζη, ο Αλέκτωρ ήταν πατέρας του Κλόνιου, του Αρκεσίλαου και του Προθοήνωρα (ήταν ανίψια του σύμφωνα με τον Διόδωρο) από διαφορετικές μητέρες: Λέγεται ότι απέκτησε τον Λήιτο από τη Πολυβούλη, τον Αρκεσίλαιο με την Κλεοβούλη, τον Προθοήνωρα με την Αρτεΐδα και τον Κλόνιο με την Ακτεΐδα. Αλέκτωρ της Ήλιδας, γιος του Επειού, αδελφός της Υρμίνης. Ήταν σύμμαχος του Φόρβαντα της Θεσσαλίας. Παντρεύτηκε την Διογένεια κόρη του Φόρβαντα και απέκτησαν ένα γιο τον Αμαρυγκέα. Γιος του Αναξαγόρα και πατέρας του Ίφι, βασιλιά του Άργους. Αλέκτωρ της Σπάρτης, γιος του Αργέως και της Ηγισάνδρας, πατέρας της Ιφιλόχης (ή Εχέμηλας), που παντρεύτηκε τον Μεγαπένθη, γιο του Μενελάου.

 Διοδώρου Σικελιώτου The Library of History μετάφρ. Charles Henry Oldfather, 12 τόμοι, Loeb Classical Library, Harvard University Pres και William Heinemann, Ltd., 1989. Τόμ. 3, βιβλία 4.59–8. Online version at Bill Thayer's Web Site Διοδώρου Σικελιώτου Bibliotheca Historica, Vol 1-2. Immanel Bekker. Ludwig Dindorf. Friedrich Vogel. in aedibus B.G. Teubneri, Λειψία 1888-1890. Ελληνικό κείμενο στην Perseus Digital Library. Ομήρου Ιλιάδα Homer, Homeri Opera in five volumes. Oxford, Oxford University Press. 1920. Greek text available at the Perseus Digital Library. Homer, The Odyssey with an English Translation by A.T. Murray, PH.D. in two volumes. Cambridge, MA., Harvard University Press; London, William Heinemann, Ltd. 1919. Online version at the Perseus Digital Library. Greek text available from the same website. Pausanias, Description of Greece with an English Translation by W.H.S. Jones, Litt.D., and H.A. Ormerod, M.A., in 4 Volumes. Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1918. Online version at the Perseus Digital Library Pausanias, Graeciae Descriptio. 3 vols. Leipzig, Teubner. 1903. Greek text available at the Perseus Digital Library. Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου (Pseudo-Apollodorus: The Library), με αγγλ. μετάφραση του Sir James George Frazer, F.B.A., F.R.S., σε 2 τόμους, Harvard University Press & William Heinemann Ltd., 1921. Online στην Perseus Digital Library
Μουσμούλι

Το μουσμούλι (επιστημονική ονομασία: Pagellus acarne), γνωστό επίσης ως μούκι και κατεργάρης, είναι ψάρι της οικογένειας των Σπαρίδων που απαντά στην Μεσόγειο και στις ακτές του βορειοανατολικού Ατλαντικού.

 Το μουσμούλι είναι ψάρι του ανατολικού Ατλαντικού Ωκεανού, από τον Βισκαϊκό στο βορρά μέχρι τη Σενεγάλη στο νότο, συμπεριλαμβανομένων των Καναρίων Νήσων, τη Μαδέρα, του Πράσινου Ακρωτηρίου και τη Μεσόγειο. Σπανιότερα έχει βρεθεί στις Βρετανικές νήσους και σπανιότερα μέχρι τη Δανία.Το μουσμούλι είναι ψάρι ωκεανόδρομο, βενθοπελαγικό και έχει βρεθεί σε βάθος μέχρι 500 μέτρα, αλλά συνηθώς απαντά σε βάθος 40 με 100 μέτρα. Προτιμάει τους βυθούς με ποσειδωνίες ή αμμώδεις βυθούς. Τα νεαρά βρίσκονται πιο κοντά στις ακτές. Είναι παμφάγα, όμως προτιμούν τα σκουλήκια, τα μαλάκια και τα καρκινοειδή. Μια μελέτη ψαριών στον κόλπο της Τυνησίας βρήκε σημαντικές εποχιακές αλλαγές στη διατροφή για τα θηλυκά του είδους, με σημαντικότερες πηγές τροφής να είναι τα αρθρόποδα, τα μαλάκια και τα εχινόδερμα.Το είδος είναι πρώτανδρο ερμαφρόδιτο, δηλαδή τα ψάρια έχουν πρώτα αρσενικά γεννητικά όργανα και στη συνέχεια αλλάζουν φύλο και αποκτούν θηλυκά γεννητικά όργανα. Τα αρσενικά ενηλικιώνονται όταν φτάνουν σε μήκος τα 18 εκατοστά και τα θηλυκά σε μήκος 21,7 εκατοστά στον κόλπο του Κάδιθ και τα 20,1 εκατοστά στην θάλασσα του Αλμποράν. Αντίθετα στις νότιες ακτές της Πορτογαλίας εκτιμήθηκε ότι τα θηλυκά φτάνουν σε ωριμότητα όταν έχουν μήκος 17,6 εκατοστά. Η περίοδος αναπαραγωγής εκτιμήθηκε ότι εκτεινόταν από τον Μάιο μέχρι τον Νοέμβριο. Το μουσμούλι έχει συνήθως μήκος 25 εκατοστά, με μέγιστο καταγεγραμμένο μήκος τα 36 εκατοστά. Το ραχιαίο πτερύγιο αποτελείται από συνολικά 12 με 13 άκανθες και 10 με 12 μαλακές ακτίνες. Το πρωκτικό πτερύγιο έχει 3 άκανθες και 9 ή 10 μαλακές ακτίνες. Στη βάση των θωρακικών πτερυγίων υπάρχει μια μαύρη κηλίδα.
Μεγάλη Παναγία Χαλκιδικής

Η Μεγάλη Παναγία (προηγούμενο όνομα Ρεβενίκια) είναι κωμόπολη της Χαλκιδικής η οποία βρίσκεται στις υπώρειες του όρους Χτίκελα, μεταξύ των χερσονήσων Σιθωνίας και Αγίου Όρους, σε απόσταση 16 χλμ. από τη θάλασσα. Η απόστασή της από το κέντρο της Θεσσαλονίκης είναι περίπου 80 χιλιόμετρα. Αποτελούσε την έδρα του δήμου Παναγίας. Από το 942 μ.Χ. έχουμε τις πρώτες γραπτές μαρτυρίες για την Αραβενίκαια ή Αραβενίκεια. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την κτηνοτροφία, υλοτομία, γεωργία και τα μεταλλεία. Στην απογραφή του 2001 είχε πληθυσμό 2.592 κατοίκων.

 Στον οικισμό υπάρχει 12θέσιο Δημοτικό Σχολείο, 2θέσιο νηπιαγωγείο, γυμνάσιο, ποδοσφαιρική ομάδα, αγροτικό ιατρείο, δημαρχείο, Κ.Α.Π.Η, Κ.Δ.Α.Π, πολιτιστικό σύλλογο, και σύλλογο γυναικών. Στη Μεγάλη Παναγία υπάρχουν πολλοί ναοί και εξωκλήσια, με σημαντικότερο αυτόν της Κοίμησης της Θεοτόκου, που βρίσκεται 2 χιλιόμετρα από τον οικισμό, η Παναγούδα, που χρονολογείται από τις αρχές του 11ου αιώνα και ο Ναός του Αγίου Βασιλείου (1955). Ο οικισμός υπήρχε από τα βυζαντινά χρόνια με το όνομα Ρεβενίκια. Από το 942 μ.Χ. έχουμε τις πρώτες γραπτές μαρτυρίες για την Αραβενίκαια ή Αραβενίκεια. Η ονομασία αυτή δόθηκε στην περιοχή προς τιμή της νίκης των ντόπιων κατοίκων κατά των Αράβων το 904 μ.Χ. Μάλιστα για άγνωστη χρονική περίοδο στις πηγές αναφέρεται το Καπετανίκιον της Αραβενικείας. Το χωριό μετονομάστηκε το 1926 σύμφωνα με την παράδοση που μιλά για ένα όραμα που είδε μια γιαγιά. Στο όραμα είδε μια μαυροφορεμένη γυναίκα που της υπέδειξε να αναφέρει στους προύχοντες του χωριού να σκάψουν σε ένα συγκεκριμένο χώρο. Η γιαγιά φοβήθηκε να το αναφέρει για να μην την περιγελάσουν. Το όνειρο επαναλήφθηκε και δεύτερη και τρίτη φορά. Όταν το ανέφερε, οι προύχοντες του χωριού την κορόιδεψαν κατ' αρχήν αλλά μετά το θανατικό που έπεσε στα ζώα τους φοβήθηκαν, έσκαψαν και βρήκαν θαμμένη την εικόνα. Μετά την ανακάλυψη στο σημείο εκείνο χτίστηκε το Ιερό Προσκύνημα το οποίο υπάρχει μέχρι και σήμερα. Η εικόνα κλάπηκε το 1978. Η Μεγάλη Παναγία υπήρξε ένα από τα μεγαλύτερα χωριά των Μαδεμοχωρίων, ή κατά άλλους του Κοινού του Μαδεμίου, συνεταιρισμού που υπήρξε στη Χαλκιδική από την Τουρκοκρατία και αποτελούσε μορφή συνεταιρισμού εργατών στο Μαντέμ λάκο, Μεταλλείων Κασσάνδρας. Οι κάτοικοι της Μεγάλης Παναγίας συμμετείχαν στην επανάσταση του 1821, μεταξύ αυτών ξεχωρίζει ο Θεόδωρος Αγγέλου. Πληροφορίες για τη Μεγάλη Παναγία
Μπεκίμ Φεχμίου

Ο Μπεκίμ Φεχμίου (σερβ: Беким Фехмију, αλβ: Bekim Fehmiu, Σαράγεβο, 1 Ιουνίου 1936 – Βελιγράδι, 15 Ιουνίου 2010) ήταν διακεκριμένος Αλβανός ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Ήταν ο πρώτος Αλβανός Ανατολικοευρωπαίος ηθοποιός που έκανε καριέρα στην αμερικανική κινηματογραφική βιομηχανία κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.

 Γεννήθηκε το 1936 στο Σαράγεβο της Γιουγκοσλαβίας (νυν πρωτεύουσα της Βοσνίας) και προερχόταν από αλβανική οικογένεια με καταγωγή από την Τζιακόβιτσα του Κοσσυφοπεδίου. Αργότερα, μετακόμισε μαζί με την οικογένειά του στο Πρίζρεν. Αρχικά ασχολήθηκε με τον αθλητισμό ως ερασιτέχνης πυγμάχος, δουλεύοντας παράλληλα ως εργάτης. Κατά την ηλικία των είκοσι ετών στράφηκε προς την υποκριτική και το 1960 αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Βελιγραδίου. Αν και πρωτοεμφανίστηκε στον κινηματογράφο το 1957, έγινε ευρύτερα γνωστός μερικά χρόνια αργότερα μέσω του πρωταγωνιστικού του ρόλου στην ταινία Skupljači perja του Σάσα Πέτροβιτς, η οποία γνώρισε διεθνή επιτυχία και ήταν υποψήφια για το βραβείο Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας για το 1967. Κατόπιν πρωταγωνίστησε μαζί με την Ειρήνη Παππά στη μίνι σειρά της RAI, Η Οδύσσεια, όπου ενσάρκωσε τον Οδυσσέα (1968), ενώ το 1970 συμπρωταγωνίστησε με τον Σαρλ Αζναβούρ και την Καντίς Μπέργκεν στη δραματική περιπέτεια Επικίνδυνοι τυχοδιώκτες. Τα επόμενα χρόνια συμμετείχε σε ταινίες όπως Οι αετοί πεθαίνουν δύο φορές (1971), το Permission to Kill μαζί με τους Άβα Γκάρντνερ και Ντερκ Μπόγκαρντ (1975), το Black Sunday (1977) κ.ά. Συνολικά, έλαβε μέρος σε περισσότερες από 40 ταινίες διεθνών παραγωγών (ΗΠΑ, Ιταλίας, συμπαραγωγές κλπ), ενώ διακρίθηκε και για τις εμφανίσεις του στο θέατρο, που ήταν ο κύριος τομέας της καλλιτεχνικής του δραστηριότητας. Το 1987 αποσύρθηκε από την ενεργό δράση ως ένδειξη διαμαρτυρίας για τις πρακτικές του τότε προέδρου της Ένωσης Κομμουνιστών της Σερβίας, Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς. Οι τελευταίες δεκαετίες της ζωής του Φεχμίου σημαδεύτηκαν από την απογοήτευσή του για τις πολιτικές εξελίξεις της Γιουγκοσλαβίας και τους καταστροφικούς πολέμους που ακολούθησαν, ενώ στις αρχές του 2010 αντιμετώπισε σοβαρά προβλήματα υγείας. Αυτοκτόνησε στις 15 Ιουνίου του 2010 στο Βελιγράδι. Κατόπιν προσωπικής του επιθυμίας, η σορός του αποτεφρώθηκε και οι στάχτες της σκορπίστηκαν στον ποταμό Μπίστριτσα κοντά στο Πρίζρεν. Ήταν παντρεμένος με τη Σέρβα ηθοποιό Μπράνκα Πέτριτς, με την οποία είχε αποκτήσει δύο γιους. Ko puca otvorice mu se (1965) Skupljači perja (1967) Η Οδύσσεια (1967, τηλεοπτική σειρά) Επικίνδυνοι τυχοδιώκτες (1970) Οι αετοί πεθαίνουν δύο φορές (1971) Permission to Kill (1975) Black Sunday (1977) Disperatamente Giulia (1989, τηλεοπτική σειρά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Bekim Fehmiu στο Wikimedia Commons
Blackmore's Night

Οι Blackmore's Night είναι ένα βρετανόαμερικανικό συγκρότημα της folk ροκ μουσικής το οποίο αποτελείται από τον πρώην κιθαρίστα των Deep Purple και Rainbow, Ρίτσι Μπλάκμορ και τη σύζυγο του Κάντις Νάιτ στα φωνητικά.

 Το 1989, η Κάντις Νάιτ γνώρισε τον Ρίτσι Μπλάκμορ όταν τον πλησίασε για να του ζητήσει αυτόγραφο. Δύο χρόνια αργότερα είχαν ήδη γίνει ζευγάρι και συγκατοικούσαν. Το 1995, η Νάιτ έκανε δεύτερα φωνητικά σε κάποια από τα τραγούδια του δίσκου "Stranger In Us All" των Rainbow και αποφάσισαν να ξεκινήσουν το δικό τους συγκρότημα, λόγω και της αγάπης την οποία μοιράζονταν για την αναγεννησιακή μουσική.Τον Ιούνιο του 1997 κυκλοφορούν τον πρώτο τους δίσκο με τίτλο "Shadow of the Moon", στον οποίο συμμετέχει ο Ίαν Άντερσον των Jethro Tull και γνωρίζουν επιτυχία στην Ιαπωνία και τη Γερμανία. Μετά το "Under a Violet Moon" του 1999, ο Μπλάκμορ ξεκίνησε να γράφει μουσική πιο προσιτή για τις ζωντανές τους εμφανίσεις, κάτι που φάνηκε στο δίσκο "Fires at Midnight" του 2001. Ακολούθησαν τα άλμπουμ "Ghost of a Rose" του 2003 και "The Village Lanterne" το 2006, χρονιά την οποία η Νάιτ έκανε guest εμφάνιση στο τραγούδι "Light the Universe" των Helloween.Στο δίσκο "Secret Voyage" του 2008 οι Blackmore's Night διασκεύασαν το τραγούδι των Rainbow με τίτλο "Rainbow Eyes", συγκρότημα το οποίο είχε δημιουργήσει ο Μπλάκμορ το 1975. Το 2008 ο Μπλάκμορ και η Νάιτ παντρεύτηκαν μετά από σχεδόν 20 χρόνια σχέσης, και δύο χρόνια αργότερα η Νάιτ γέννησε την κόρη τους, Εσμεράλντα, ενώ το 2012 γεννήθηκε και ο υιός τους, Ρόρι Ντ' Αρτανιάν. Ακολούθησαν οι δίσκοι "Autumn Sky" του Σεπτεμβρίου του 2010 και το ζωντανά ηχογραφημένο "A Knight in York" του 2012, ενώ το 2013 κυκλοφόρησε το "Dancer and the Moon", ανεβάζοντας το συγκρότημα για όγδοη φορά στο γερμανικό Top-20. Δύο χρόνια αργότερα, ακολούθησε το "All Our Yesterdays", το οποίο μπήκε στο βρετανικό Top-100, πριν ο Μπλάκμορ δημιουργήσει και πάλι τους Rainbow.Ο Μπλάκμορ επέστρεψε στους Rainbow παράλληλα με τους Blackmore's Night, ηχογραφώντας και περιοδεύοντας σποραδικά. Το ενδέκατο στούντιο άλμπουμ του συγκροτήματος κυκλοφόρησε τον Μάρτιο 2021 και θα φέρει τον τίτλο "Nature's Light".
Μουσείο ανάγλυφων σχεδιαγραμμάτων

Το Μουσείο ανάγλυφων σχεδιαγραμμάτων (Γαλλικά: Musée des Plans-reliefs) είναι στρατιωτικό μουσείο και στεγάζεται στο Μέγαρο των Απομάχων στο 7ο διαμέρισμα του Παρισιού.Παρουσιάζει μια συλλογή, μοναδική στον κόσμο, σχεδίων-ανάγλυφων οχυρώσεων που χρονολογούνται, ως επί το πλείστον, από τον 17ο έως τον 19ο αιώνα. Συγκαταλέγεται ανάμεσα στα Εθνικά μουσεία της Γαλλίας.

 Η κατασκευή μοντέλων χρονολογείται από το 1668 όταν ο μαρκήσιος ντε Λουβουά, υπουργός πολέμου του Λουδοβίκου ΙΔ', ξεκίνησε μια συλλογή τρισδιάστατων μοντέλων οχυρωμένων πόλεων για στρατιωτικούς σκοπούς, γνωστά ως «ανάγλυφα σχεδιαγράμματα». Τα μοντέλα έδιναν ιδιαίτερη προσοχή στις οχυρώσεις της πόλης και τα τοπογραφικά χαρακτηριστικά, όπως λόφοι και λιμάνια. Το 1700 ο Λουδοβίκος ΙΔ' εγκατέστησε τη συλλογή στο παλάτι του Λούβρου. Αρχικά τα μοντέλα κατασκευάζονταν επί τόπου, από στρατιωτικούς μηχανικούς, αλλά το 1743 ιδρύθηκαν δύο κεντρικά εργαστήρια για την κατασκευή τους στη Μπετύν και στη Λιλ. Ένας μεγάλος αριθμός μοντέλων δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια και μετά τον πόλεμο της αυστριακής διαδοχής (1741-1748) για να παρουσιάσουν τοποθεσίες από τα νεοαποκτηθέντα εδάφη. Η συλλογή ενημερώθηκε το 1754, αλλά έπεσε σε κάποια αχρησία. Τα τελευταία μοντέλα που κατασκευάστηκαν κατά το Παλαιό καθεστώς ήταν αυτά του Σαιντ-Ομέρ (1758) και του οχυρού κάστρου του Αγίου Φιλίππου στη Μινόρκα (1759).Το 1774 η συλλογή σχεδόν καταστράφηκε όταν η αίθουσα του Λούβρου όπου βρίσκονταν αφιερώθηκε σε πίνακες ζωγραφικής, αλλά το 1777 μεταφέρθηκε στο Μέγαρο των Απομάχων όπου παραμένει μέχρι σήμερα. Κατά τη διακυβέρνηση του Ναπολέοντα, δημιουργήθηκε ένα νέο σύνολο μοντέλων, που παρουσιάζουν το Λουξεμβούργο (1802), τη Λα Σπέτσια (1811), τη Βρέστη (1811) και το Χερβούργο (1811-1813). Το 1814, 17 μοντέλα κυρίως γερμανικών πόλεων μεταφέρθηκαν στο Βερολίνο. Μερικά αντικαταστάθηκαν και η παραγωγή τους συνεχίστηκε μέχρι περίπου το 1870, όταν σταμάτησε, με την εξαφάνιση των οχυρώσεων των πόλεων. Η συλλογή ανακηρύχθηκε ιστορικό μνημείο το 1927 και το μουσείο ιδρύθηκε το 1943. Συνολικά, δημιουργήθηκαν περίπου 260 σχέδια-ανάγλυφα μεταξύ 1668 και 1870, που αντιπροσωπεύουν περίπου 150 οχυρωμένους χώρους. Σήμερα, διατηρούνται 112 μοντέλα σ' αυτό το μουσείο, από τα οποία 15 φυλάσσονται στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Λιλ. Προς το παρόν, το μουσείο εκθέτει 28 σχέδια-ανάγλυφα οχυρώσεων κατά μήκος των ακτών της Μάγχης, των ακτών του Ατλαντικού και της Μεσογείου καθώς και οχυρώσεις στα Πυρηναία. Περιλαμβάνει επίσης παρουσιάσεις για την κατασκευή και τη χρήση των σχεδίων-αναγλύφων. Το μουσείο είναι ανοιχτό καθημερινά εκτός από την πρώτη Δευτέρα κάθε μήνα, χρεώνεται τέλος εισόδου.Ανάγλυφα σχεδιαγράμματα οχυρών θέσων Η ιστοσελίδα του μουσείου Ανάγλυφων σχεδιαγραμμάτων (επιλογή γλώσσας)
Δήμος Νέας Αρτάκης

Ο Δήμος Νέας Αρτάκης ήταν μέχρι το 2010 δήμος του νησιού της Εύβοιας. Βρίσκόταν λίγο βορειότερα από την Χαλκίδα. Συνόρευε με τους δήμους Χαλκιδέων και Μεσσαπίων. Αποτελείτο από ένα δημοτικό διαμέρισμα, καταλάμβανε έκταση 23 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 8.646 κατοίκων. Ο δήμος πήρε το όνομά του από την πόλη της Νέας Αρτάκης.

 Ο Δήμος συστάθηκε το 1989 και προήλθε από την αναγνώριση της κοινότητας Νέας Αρτάκης σε Δήμο. Η κοινότητα είχε συσταθεί το 1924 αρχικά με την ονομασία κοινότητα Βατώντας ενώ από το 1933 μετονομάστηκε σε κοινότητα Νέας Αρτάκης. Μέσα στα όρια της κοινότητας εντάχθηκαν εκτός από τη Νέα Αρτάκη και οι οικισμοί Καλύβια και Τριάδα οι οποίοι αργότερα καταργήθηκαν καθώς συνενώθηκαν με το πολεοδομικό συγκρότημα της Νέας Αρτάκης. Η κοινότητα αναγνωρίστηκε σε δήμο το 1989. Ο δήμος παρέμεινε αμετάβλητος με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας και καταργήθηκε το με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης, την 1η Ιανουαρίου 2011, οπότε και εντάχθηκε στον νέο δήμο Χαλκιδέων. Κατά την περίοδο της Κατοχής, πρόεδρος της Κοινότητας διετέλεσε ο ιατρός-χειρουργός Ιπποκράτης Μακρής (Αρτάκη Μικράς Ασίας 1883 -Νιου Τζέρσεϊ, 1967). 1955-1959 Γεώργιος Καρατζίκης (πρόεδρος της κοινότητας) 1959-1964 Ιωάννης Ρίζος (πρόεδρος κοινότητας) Εξελέγη το 1959. 1964-1967 Παναγιώτης Καρατζίκης (πρόεδρος κοινότητας) 1990-2002 Τηλέμαχος Χατζηγιαννακέρης (πρόεδρος της Κοινότητας Νέας Αρτάκης 1978-90). Επανεκλεγείς κοινοτάρχης το 1982, 86 και δήμαρχος το 1990, 94, 98. 2003-2006 Παναγιώτης Αναστασιάδης (19??-2016). Επιχειρηματίας. 2007-2010 Αναστάσιος Πρατσόλης Μένουμε Ελλάδα, στην Νέα Αρτάκη
Καρλ Χοπφ

Ο Καρλ Χοπφ (γερμ.: Karl Hopf, 19 Φεβρουαρίου 1832 - 23 Αυγούστου 1873) ήταν Γερμανός ιστορικός, που ασχολήθηκε κατά κύριο λόγο με την ιστορία του Μεσαίωνα και με πολύ αξιόλογο συγγραφικό έργο.

 Γεννήθηκε το 1832 στο Χαμ (Hamm) και απεβίωσε το 1873 στο Βισμπάντεν, έζησε δηλαδή μόλις 41 χρόνια. Σε αυτά τα χρόνια έδωσε έμφαση στην ιστορική του έρευνα με πολύ διεξοδικές μελέτες, ιδιαίτερα για την ιστορία της μεσαιωνικής και φραγκοκρατούμενης Ελλάδας. Ερεύνησε βαθιά το αρχειακό υλικό που είχε σχέση με την Ελλάδα εκείνων των χρόνων. Το 1855 έγινε υφηγητής της ιστορίας στο πανεπιστήμιο της Βόννης, στο οποίο και είχε φοιτήσει. Το 1858 διορίσθηκε τακτικός καθηγητής του Γκράισβαλντ, ενώ το 1864 μετατέθηκε στο πανεπιστήμιο του Κένιξμπεργκ διατελώντας και έφορος της βασιλικής βιβλιοθήκης. Οι περισσότερες μελέτες του, που αποτελούν ογκώδεις εργασίες, έχουν καταχωρηθεί στα πρακτικά της Ακαδημίας των Επιστημών στη Βιέννη και στην εγκυκλοπαίδεια των Ερς και Γκρούβερ. Από αυτή την εγκυκλοπαίδεια οι 85ος και ο 86ος τόμοι περιλαμβάνουν την ιστορία της Ελλάδας κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους και αποτελούν μια πολύτιμη πηγή για τον ερευνητή της μεσαιωνικής Ελλάδας. Άλλα έργα του είναι: «Ιστορικός και γενεαλογικός Άτλας» «Μετανάστευση Τσιγγάνων στην Ευρώπη» «Ελληνορρωμανικά χρονικά» (Chroniques gréco-romanes inédites ou peu connues), 1873 «Γρατιανός Ζώρζης, αυθέντης Λευκάδος» «Οι Σλάβοι εν Ελλάδι :ανασκευή των θεωριών Φαλλμεράυρ» «Geschichtlicher Uberblick uber die Schicksale von Karystos auf Euboea in dem Zeitraume von 1205-1470» «Urkunden und Zusatze zur Geschichte der Insel Andros und ihrer Beherrscher in dem Zeitraume von 1207 bis 1566»κ.α. Ο Καρλ Χοπφ επίσης, με την ιστορική μελέτη του « Οι Σλάβοι εν Ελλάδι» επιχειρεί να ανασκευάσει τη θεωρία του Φαλμεράυερ, σύμφωνα με την οποία οι σημερινοί Έλληνες είναι κατά συντριπτική πλειονότητα απόγονοι Σλάβων, αντικρούοντας παράλληλα τα επιχειρήματά του και κατηγορώντας τον Φαλμεράυερ για ελλειπή μελέτη των πηγών και επιλεκτική χρησιμοποίηση στοιχείων ή αποσιώπηση κάποιων άλλων. Νεώτερο εγκυκλοπαιδικό λεξικό του Ηλίου. «Οι Σλάβοι στην Ελλάδα», εκδόσεις «Νέα σύνορα», εκδοτικός οργανισμός Λιβάνη, 1995
Κύπελλο Ανδόρρας (ποδόσφαιρο ανδρών)

Το Κύπελλο Ανδόρρας (καταλανικά: Copa Constitució) είναι ο διαγωνισμός κυπέλλου των ποδοσφαιρικών σωματείων της Ανδόρρας. Πρωτοξεκίνησε την περίοδο 1990/91 και διεκόπη για δυο φορές (το 1992 και το 1993). Από το 1994 και ύστερα ο διαγωνισμός συνεχίστηκε χωρίς διακοπές. Την ίδια χρονιά δημιουργήθηκε και η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Ανδόρρας, η οποία ανέλαβε αμέσως και την διοργάνωση του θεσμού. Με την προσχώρηση της ομοσπονδίας στη FIFA και την UEFA το 1996, ο διαγωνισμός αναγνωρίστηκε και επίσημα διεθνώς. Το ρεκόρ τίτλων διαθέτει η ΦΚ Σάντα Κολόμα με οκτώ τίτλους.

 Το Κόπα Κονστιτουθιό περιλαμβάνει πέντε γύρους: Πρώτος προκριματικός γύρος (1η Ελιμινατόρια, 1ª Eliminatòria ) . Στον γύρο αυτό κληρώνονται οι οκτώ πρώτες ομάδες της δεύτερης κατηγορίας Σεγκόνα Ντιβιζιό που παίζουν την πρόκριση σε μονούς αγώνες. Δεύτερος προκριματικός γύρος (2η Ελιμινατόρια, 2ª Eliminatòria ) . Οι τέσσερις ομάδες που πέρασαν τον πρώτο γύρο κληρώνονται τώρα με τις τελευταίες τέσσερεις ομάδες τής πρώτης κατηγορίας Πριμέρα Ντιβιζιό (βάση της τελικής βαθμολογίας της προηγούμενης χρονιάς, όπου τη θέση της ομάδας που υποβιβάστηκε την καταλαμβάνει η ομάδα της Σεγκόνα Ντιβιζιό που προβιβάστηκε). Η πρόκριση παίζεται σε μονούς αγώνες. Προημιτελικός γύρος (3η Ελιμινατόρια, 3ª Eliminatòria ) . Οι τέσσερις ομάδες που πέρασαν τον δεύτερο γύρο κληρώνονται τώρα με τις πρώτες τέσσερεις ομάδες τής Πριμέρα Ντιβιζιό (βάση της τελικής βαθμολογίας της προηγούμενης χρονιάς). Η πρόκριση παίζεται τώρα σε διπλούς αγώνες. Ημιτελικός γύρος (Σεμι-φινάλς, Semi-Finals) . Οι τέσσερις ομάδες που πέρασαν τον προκριματικό γύρο κληρώνονται μεταξύ τους για την ανάδειξη μετά από διπλούς αγώνες των φιναλίστ. Τελικός (Φινάλ, Final) . Ο κυπελλούχος αναδεικνύεται μετά από μονό αγώνα.Ο κυπελλούχος Ανδόρρας λαμβάνει μέρος στο δεύτερο προκριματικό γύρο του Γιουρόπα Λιγκ. Σε περίπτωση που ο κυπελλούχος είναι και πρωταθλητής, τότε τη θέση στη Γιουρόπα Λιγκ καταλαμβάνει ο φιναλίστ, που όμως αναγκάζεται να αγωνιστεί στον πρώτο προκριματικό γύρο. Κυπελλούχοι στο RSSSF.com Επίσημος ιστότοπος
Μαζάο Τακεμότο

Ο Μαζάο Τακεμότο (ιαπωνικά: 竹本正男‎) Masao Takemoto, 29 Σεπτεμβρίου 1919 - 2 Φεβρουαρίου 2007) ήταν Ιάπωνας επτάκις ολυμπιονίκης (1952, 1956, 1960) της ρυθμικής γυμναστικής. Το 1997 μπήκε στο Hall of Fame της Παγκόσμιας Γυμναστικής. Πέθανε το 2007 στην Καναγκάβα.

 Χρυσά 1960, Ρώμη ομαδικό Αργυρά 1952, Ελσίνκι άλμα- 1956, Μελβούρνη ομαδικό -1960, Ρώμη μονόζυγο Χάλκινα 1956, Μελβούρνη μονόζυγο- δίζυγο - κρίκοι Χρυσά μετάλλια 1954, Ρώμη ασκήσεις εδάφους-1958 Μόσχα, ασκήσεις εδάφους Αργυρά μετάλλια 1954, Ρώμη, ομαδικό- 1958, Μόσχα, ομαδικό και άλμα Χάλκινα μετάλλια 1954 Ρώμη, δίζυγο- 1958 Μόσχα, μονόζυγο
Ίδρυμα Ευγενίδου

Το Ίδρυμα Ευγενίδου (εναλλακτικά γνωστό ως Ευγενίδειο Ίδρυμα) είναι ένα εκπαιδευτικό κοινωφελές ίδρυμα, που ιδρύθηκε στην Ελλάδα το 1956, σύμφωνα με την επιθυμία του εφοπλιστή Ευγένιου Ευγενίδη, ο οποίος με την διαθήκη του παραχώρησε τμήμα της περιουσίας του για τη σύσταση και λειτουργία του ιδρύματος: Συνιστώ εν Αθήναις κατά τούς ορισμούς του Ελληνικου Δικαίου Ίδρυμα υπό το όνομα ΙΔΡΥΜΑ ΕΥΓΕΝΙΔΟΥ, του οποίου σκοπός είναι νά συμβάλη εiς τήν εκπαίδευσιν νέων Ελληνικής ιθαγενείας εν τω επιστημονικώ καί τεχνικώ πεδίω.Ως και σήμερα, το ίδρυμα ερείδεται κατ' αποκλειστικότητα σε ιδίους πόρους για τη συντήρηση και τη λειτουργία του. Το Ευγενίδειο Ίδρυμα εδρεύει σε κτήριο ευρισκόμενο επί της λεωφόρου Συγγρού, κοντά στο Δέλτα του Φαλήρου, όπου στεγάζεται και το Ευγενίδειο Πλανητάριο.

 Κατά την επιθυμία του διαθέτη, στις 10 Φεβρουαρίου 1956 συστήθηκε με σχετικό Βασιλικό Διάταγμα το «Ίδρυμα Ευγενίδου» και τέθηκε υπό την διοίκηση της αδελφής του, Μαριάνθης Σίμου. Στην πρώιμη εκείνη περίοδο της λειτουργίας του, το ίδρυμα προέταξε την έκδοση θεωρητικών και τεχνικών επιστημονικών βιβλίων. Περαιτέρω, οργανώθηκε από το ίδρυμα Τεχνική και Τεχνολογική Βιβλιοθήκη για τους σπουδαστές τεχνικών σχολών και το γενικό κοινό, καθώς και μια πρωτοφανής τότε έκθεση πειραματικής Φυσικής. Για την πολυδιάστατη προσφορά του, το Ίδρυμα Ευγενίδου τιμήθηκε το Δεκέμβριο του 1965 με το Χρυσούν Μετάλλιον της Ακαδημίας Αθηνών.Με την υπ΄ αρίθμ. 611288/5031 9 Αυγούστου 1966 Απόφαση του τότε Υπουργού Εμπορικής Ναυτιλίας της Ελλάδας ανατέθηκε στο Ευγενίδειο Ίδρυμα η έκδοση τεχνικών και θεωρητικών βιβλίων και ακαδημαϊκών βοηθημάτων όλων των Ακαδημαϊκών Σχολών του Εμπορικού Ναυτικού. Περαιτέρω, διά της ίδιας απόφασης συγκροτήθηκε Επιτροπή Εκδόσεων που λειτούργησε σε στενή συνεργασία με τη Διεύθυνση Ναυτικής Εκπαίδευσης του ΥΕΝ.Μετά τον θάνατό της στις 17 Απριλίου 1981, τη Μαριάνθη Σίμου διαδέχθηκε στην προεδρία του Ιδρύματος ο στενός επιχειρηματικός συνεργάτης του Ευγένιου Ευγενίδη, Νίκος Βερνίκος – Ευγενίδης, που προήδρευσε μέχρι τον θάνατό του στις 7 Νοεμβρίου 2000. Έκτοτε, πρόεδρος του Ιδρύματος είναι ο Λεωνίδας Δημητριάδης – Ευγενίδης. Στις 7 Ιουνίου του 1966, εγκαινιάστηκε το πρώτο πλανητάριο του Ιδρύματος· το 2003, το ίδρυμα εγκαινίασε το Νέο Ψηφιακό Πλανητάριο, που λειτουργεί ως και σήμερα στο κτήριο του Ιδρύματος. Εκεί, στεγάζεται και η Διαδραστική Έκθεση Φυσικής και Βιοτεχνολογίας (σε τρεις ορόφους), πολύτομος βιβλιοθήκη και συνεδριακοί χώροι. Έργο του ιδρύματος είναι επίσης η ετήσια απονομή υποτροφιών και η έκδοση τεχνικών και ναυτιλιακών βιβλίων· μέχρι σήμερα το Ίδρυμα Ευγενίδου έχει εκδώσει περισσότερα από 550 βιβλία, και πλέον των 48,5 εκατομμυρίων αντιτύπων. Πρόεδροι του Ιδρύματος Ευγενίδου Έδρα του Ιδρύματος Ευγενίδου Δημήτριος Κωτσάκης Σταύρος Πλακίδης Διονύσης Σιμόπουλος Κωνσταντίνος Χασάπης Επίσημος Ιστότοπος του Ιδρύματος Ευγενίδου
Φιλίππη του Χέλρε

Η Φιλίππη του Χέλρε (Γαλλική γλώσσα : Philippe de Gueldres, 9 Νοεμβρίου 1467 - 28 Φεβρουαρίου 1547) από τον Οίκο του Έχμοντ ήταν κόρη του δούκα του Χέλρε και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Λωρραίνης. Διετέλεσε αντιβασίλισσα της Λωρραίνης στην διάρκεια της απουσίας του γιου της (1509).

 Ήταν κόρη του Αδόλφου δούκα του Χέλρε και της Αικατερίνης των Βουρβόνων, κόρης του Καρόλου Α΄ δούκα του Μπουρμπόν. Δίδυμος αδελφός της ήταν ο Κάρολος Β΄ του Χέλρε, γεννήθηκαν στην Ολλανδία και ήταν τα μοναδικά παιδιά των γονέων τους. Την επέλεξαν σαν νύφη για τον Ρενέ Β΄ της Λωρραίνης με στόχο να ισχυροποιήσουν τους δεσμούς ανάμεσα στο Βασίλειο της Γαλλίας και το Δουκάτο της Λωρραίνης. Ο γάμος πραγματοποιήθηκε στην Ορλεάνη (1 Σεπτεμβρίου 1485). Μετά το τέλος του συζύγου της (1508) η Φιλίππη ήταν έτοιμη να αναλάβει την αντιβασιλεία για λογαριασμό του 19χρονου γιου της Αντωνίου, αλλά αναγνώρισε αμέσως ότι ήταν ικανός να κυβερνήσει μόνος του. Όταν αναχώρησε ο Αντώνιος για εκστρατεία στην Ιταλία, άφησε την αντιβασιλεία στην μητέρα του (1509) για ολόκληρη τη διάρκεια της απουσίας του από την Λωρραίνη· η Φιλίππη κυβέρνησε με μεγάλη σοφία. Διεκδίκησε την ηγεμονία του Μαγιέν από τη Μαργαρίτα του Βωντεμόν. Αποσύρθηκε στην μονή των Καρμηλιτών του Ποντ-α-Μουσόν (15 Δεκεμβρίου 1519), όπου παρέμεινε μέχρι το τέλος της σε ηλικία 79 ετών (15 Δεκεμβρίου 1547). Στάθηκε κορυφαία μορφή στην οικογένεια της: πολλές φορές επισκέφτηκε τους συγγενείς της, που της συμπεριφέρονταν με μεγάλο σεβασμό· οι θρύλοι της διατηρήθηκαν σταθερά στον λαό. Στην μονή που αποσύρθηκε, διέταξε την κατασκευή ενός εκπληκτικού, πανύψηλου ιερού για το εκκλησίασμα. Ο γιος της Φίλιππος απεβίωσε πρόωρα από πανώλη (1528). Η καρδιά του τοποθετήθηκε σε ένα δοχείο κάτω από το μνήμα μέσα στην μονή, και καλύφθηκε με ένα βελούδινο πέπλο με τα σύμβολα του Οίκου της Λωρραίνης. Όταν πέθανε η Φιλίππη, τάφηκε στην ίδια μονή (1547). Όταν ο Προτεστάντης εξάδελφός της Λουδοβίκος του Κοντέ επισκέφτηκε τον τάφο της (1576), προστάτευσε τη μονή από τα στρατεύματα του. Παντρεύτηκε στην Ορλεάνη στις 1 Σεπτεμβρίου 1485 τον Ρενέ Β΄, δούκα της Λωρραίνης με τον οποίο απέκτησε: Κάρολος (Νανσύ, 17 Αυγούστου 1486), πέθανε σε βρεφική ηλικία. Φραγκίσκος (Πόντ-α-Μουσόν, 5 Ιουλίου 1487), πέθανε λίγο μετά την γέννηση του. Αντώνιος της Λωρραίνης 1489-1544, δούκας της Λωρραίνης. Άννα (1490-1491) Νικόλαος (Νανσύ, 9 Απριλίου 1493), πέθανε σε βρεφική ηλικία. Ισαβέλλα (2 Νοεμβρίου 1494- πριν το 1508) Κλαύδιος της Λωρραίνης 1496-1550, δούκας του Γκιζ. Ιωάννης καρδινάλιος της Λωρραίνης 1498-1550, καρδινάλιος, αρχιεπίσκοπος του Ρενς, Λυόν, Ναρμπόν, κ.ά. Λουδοβίκος του Βωντεμόν 1500-1528, κόμης του Βωντεμόν. Φραγκίσκος του Λαμπέσκ 1506-1525, κύριος του Λαμπέσκ, σκοτώθηκε στη μάχη της Παβίας. Bogdan, Henry (2007). La Lorraine des ducs (in French). Perrin. Carroll, Stuart (2011). Martyrs and Murderers: The Guise Family and the Making of Europe. Oxford University Press. Denis, Paul (1911). Ligier Richier: l'artiste et son œuvre. Berger-Levrault. philippe de. Hanawalt, Barbara; Reyerson, Kathryn, eds. (1994). City and Spectacle in Medieval Europe. 6. University of Minnesota Press.
Γιάννης Γρηγοριάδης

Ο Γιάννης Γρηγοριάδης ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, από τα τέλη της δεκαετίας του '40 μέχρι το 1954.

 Ο Γρηγοριάδης ξεκίνησε την πορεία του στον Άρη το καλοκαίρι του 1948 και αγωνιζόταν ως μέσος ή ενδιάμεσος κυνηγός. Αγωνίστηκε για πρώτη φορά με την πρώτη ομάδα την σεζόν 1949-50, παίζοντας σε εννέα αγώνες του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης. Ο Άρης απέκλεισε τον ΠΑΟΚ και τον Εθνικό, για να προκριθεί στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας του 1950, όπου οι "κίτρινοι" ηττήθηκαν με 4-0 από την ΑΕΚ.Τις δύο επόμενες χρονιές αγωνίστηκε λιγότερο, ενώ το 1952-53 έπαιξε ως βασικός στον δεύτερο γύρο του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης, όπου ο Άρης κατέκτησε τον τίτλο νικώντας σε αγώνες μπαράζ τον Ηρακλή. Συμμετείχε σε τρεις αγώνες της τελικής φάσης του πανελλήνιου πρωταθλήματος, όπου ο Άρης κατέλαβε την τρίτη θέση.Στην τελευταία του σεζόν με τους "κίτρινους", έπαιξε σε έξι αγώνες του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης, με τον Άρη να βγαίνει δεύτερος στην τοπική διοργάνωση. Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ... Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, ISBN 978-960-93-5927-6 Γρηγοριάδης Γιάννης | aris.re