IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αγγλικανική Εκκλησία

Η Αγγλικανική Εκκλησία (αγγλικά: Anglican Communion ή Anglican Church, από τη μεσαιωνική λατινική ecclesia anglicana, δηλαδή «αγγλική εκκλησία») αποκαλείται το σύνολο των αυτόνομων χριστιανικών εκκλησιών οι οποίες ακολουθούν την τελετουργική παράδοση της Εκκλησίας της Αγγλίας (η οποία θεωρείται η «μητέρα εκκλησία») και βρίσκονται σε πλήρη κοινωνία μαζί της, μέσω της Αγγλικανικής Κοινωνίας. Μετά τους Ρωμαιοκαθολικούς και τους Ορθόδοξους, οι Αγγλικανοί είναι η τρίτη σε μέγεθος χριστιανική εκκλησία, καθώς αριθμούν πάνω από ογδόντα εκατομμύρια. Πνευματικός ηγέτης της Αγγλικανικής Εκκλησίας είναι ο Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρυ. Η Αγγλικανική Εκκλησία θεωρεί τον εαυτό της κομμάτι της μίας, αγίας, καθολικής και αποστολικής εκκλησίας και ότι είναι ταυτόχρονα καθολική και μεταρρυθμισμένη — οι επίσκοποί της διεκδικούν αποστολική διαδοχή. Για μερικούς Αγγλικανούς εκπροσωπεί μια μορφή ρωμαιοκαθολικισμού χωρίς τον Πάπα, για άλλους μια μορφή Προτεσταντισμού, και για άλλους έναν συνδυασμό των δύο. Η Αγγλικανική Εκκλησία βρίσκεται σε πλήρη κοινωνία με τις λουθηρανικές εκκλησίες της Σκανδιναβίας και της Βόρειας Αμερικής, και με τους Παλαιοκαθολικούς (Ρωμαιοκαθολικοί οι οποίοι αποσχίστηκαν από τη Ρώμη μετά την Πρώτη Σύνοδο του Βατικανού το 1870 επειδή εκεί θεσπίσθηκε επίσημα το αλάθητο του Πάπα).

 Η Αγγλία είχε αρχικά εκχριστιανιστεί από την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Όταν αποχώρησαν οι Ρωμαίοι το 410 μ.Χ., οι εισβολές Αγγλοσαξόνων αρχικά εξαφάνισαν τον Χριστιανισμό. Η διαδικασία επαναφοράς του Χριστιανισμού ξεκίνησε το 597 με τους ιεραποστόλους του Αγίου Αυγουστίνου ο οποίος ξεκίνησε το έργο του στο Κάντερμπερι (αγγλικά: Canterbury, λατινικά: Cantuaria) και έγινε ο πρώτος αρχιεπίσκοπός της. Σημαντικό έργο στον εκχριστιανισμό της Αγγλίας έκανε ο Έλληνας Άγιος Θεόδωρος Ταρσού, ο οποίος έγινε ο όγδοος αρχιεπίσκοπος. Παράλληλα με τους ρωμαϊκούς ιεραποστόλους της Καντουαρίας δρούσαν και οι ανεξάρτητες Κελτικές Εκκλησίες της Ιρλανδίας, οι οποίες εκχριστιάνισαν τη Σκωτία. Με τη Σύνοδο του Ουίτμπι (Synod of Whitby) το έτος 664 όλη η Βρετανία άρχισε να υπάγεται στον Πάπα και οι Κελτικές Εκκλησίες σιγά-σιγά εξαφανίστηκαν. Η μεταρρύθμιση στην Αγγλία ξεκίνησε οριστικά το 1534 όταν ο Βασιλιάς Ερρίκος Η΄ και το αγγλικό κοινοβούλιο ανακοίνωσαν την απόσχιση από τη Ρώμη. Οι αιτίες ήταν πολιτικές. Ο βασιλιάς είχε ανάγκη από διάδοχο και η σύζυγός του, η Αικατερίνη της Αραγωνίας, είχε φτάσει σε ηλικία στην οποία γέννηση διαδόχου φαινόταν απίθανη. Ο βασιλιάς έκανε αίτηση στον Πάπα να ακυρώσει το γάμο του για να μπορέσει να ξαναπαντρευτεί με την Άννα Μπολέυν, αλλά ο Πάπας δεν μπορούσε επειδή ο ανιψιός της Αικατερίνης, ο Αυτοκράτορας Κάρολος Ε΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, είχε μόλις καταλάβει τη Ρώμη και δεν το επέτρεπε. Με την εξάπλωση της Βρετανικής Αυτοκρατορίας σε όλο τον κόσμο, Αγγλικανοί ιεραπόστολοι ίδρυσαν τοπικές εκκλησίες σε όλες τις αποικίες. Αναπαράσταση των κυρίων δογμάτων του Χριστιανισμού. Δεν αποτελεί εξαντλητική αναπαράσταση. Η επίσημη ιστοσελίδα της Αγγλικανικής Εκκλησίας (στα αγγλικά) Anglicans Online (στα αγγλικά μόνο)
Ντμίτρι Μπόμπροκ

Ο Ντμίτρι γιος του Μιχαήλ, λιθουαν. Dmitry Mikhailovich Bobrok (απεβ. μετά το 1389) από τον Οίκο των Γκεντιμινιδών ήταν κύριος της Μπόμπρκα και μετά στρατηγός και βογιάρος στη Μόσχα.

 Η πατρότητά του είναι αμφιλεγόμενη. Οι περισσότερες πηγές τον καλούν πρίγκιπα της Βολυνίας. Θα μπορούσε να είναι από τον Οίκο των Ότρογκ, μάλλον κλάδο των Ρουρικιδών ή εγγονός τού Γκεντιμίνας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας, μάλλον από τον γιο του Καριγιότας/Μιχαήλ δούκα τού Ναβαχρούντακ. Εκτιμάται ότι κατείχε την κόμη Μπόμπρκα επί τού ομώνυμου ποταμού ως φέουδο τού θείου του Λιουμπάρτας. Ο Ντμίτρι Μπόμπροκ ήταν ένας από τους πρώτους Λιθουανούς πρίγκιπες, που εισήλθε στην υπηρεσία της Μόσχας. Οδήγησε τον στρατό της το 1371 και λεηλάτησε τη Βουλγαρία τού Βόλγα το 1376 με επιτυχία. Ήταν υπεύθυνος για την κατάκτηση της Σεβερίας το 1379 και ήταν διοικητής ενός συντάγματος, που βρέθηκε σε ενέδρα κατά τη μάχη τού Κουλίκοβο το 1380. Δεν αναφέρεται στις πηγές από το 1389 και μετά. Ο Βαλεντίν Γιάνιν υποθέτει ότι, όταν ο γιος του έπεσε από το άλογο και απεβίωσε, εκάρη μοναχός. Η μονή Μπομπρένεβ στην Κολόμνα ισχυρίζεται ότι ιδρυτής της είναι ο Ντμίτρι Μπόμπροκ. Ο ιστορικός Β. Γιάνιν υποστήριξε ότι γιος του ή εγγονός του είναι ο: Μιχαήλ του Κλοπσκ απεβ. π. 1458, άγιος, κατά Χριστόν σαλός.Ο Οίκος Βολύνσκυ των βογιάρων ισχυρίζεται ότι είναι απόγονοί του εξ αρρενογονίας. Кузьмин А. В. Фамилии, потерявшие княжеский титул в XIV — 1-й трети XV в. (Ч. 1: Всеволож Заболоцкие, Волынские, Липятины) // Герменевтика древнерусской литературы. Выпуск 11. — М.: Языки славянской культуры; Прогресс-традиция, 2004. — С. 718—742.
Στα σαγόνια του εχθρού

Το Στα σαγόνια του εχθρού (αγγλικά: Dinocroc) είναι μια ταινία τρόμου και επιστημονικής φαντασίας του 2004 σε σκηνοθεσία Κέβιν Ο'Νηλ και σε παραγωγή Ρότζερ Κόρμαν. Πρωταγωνιστούν οι Κώστας Μάντιλορ, Τσαρλς Νάπιερ, Μπρους Γουέιτζ, Μάθιου Μπορλένγκι και Τζοάννα Πάκουλα. Είχε μια περιορισμένη θεατρική προβολή στις αρχές του 2004, πριν από την πρεμιέρα του στο κανάλι Syfy τον Απρίλιο του ίδιου έτους.

 Ένας προϊστορικός δεινόσαυρος, ο Σουχόμιμος, έχει γενετικά ανακατασκευαστεί από την GERECO Corporation, με επικεφαλής την Πόλα Κένεντι. Αφού του εισάγουν DNA μοντέρνου κροκόδειλου, το πλάσμα δραπετεύει από το εργαστήριο και σπέρνει τον τρόμο στην κοντινή πόλη. Κώστας Μάντιλορ ως Ντικ Σίντνεϊ Τσαρλς Νάπιερ ως Σερίφης Χάρπερ Μπρους Γουέιτζ ως Δρ. Κάμπελ Μάθιου Μπορλένγκι ως Τομ Μπάνινγκ Τζοάννα Πάκουλα ως Πόλα Κένεντι Τζέιν Λονγκενέκερ ως Νταϊάν Χάρπερ Τζέικ Τόμας ως Μάικλ Μπάνινγκ Πράις Κάρσον ως Έντουιν Ντάντερς Ντον Πάγκσλει ως επιστάτης Ρικ Σαράμπια ως Καρλ Ο συνθέτης Ντέιμον Ίμπνερ δημιούργησε μουσική υπόκρουση για το πλάσμα, παρόμοια με αυτή της ταινίας Jaws. Κάθε φορά που το πλάσμα είναι κοντά, επιτίθεται η κυνηγά ένα θύμα η μουσική παίζει. Το 2007 κυκλοφόρησε μια συνέχεια με τον τίτλο Supergator. Επίσης το 2010 κυκλοφόρησε μια ανεπίσημη συνέχεια το Dinoshark. Το 2010 βγήκε τρίτη συνέχεια, το Dinocroc vs. Supergator στο οποίο ο "Δινοκροκόδειλος" με τον "Σούπερ-Αλλιγάτορα" έρχονται πρόσωπο με πρόσωπο. Η ταινία έχει λάβει αρνητικά σχόλια από τους κριτικούς. Στο IMDb έχει μια βαθμολογία των 3,0/10. Η ταινία έλαβε ένα βραβείο Golden Galaxy από την Αμερικανική Εταιρεία Επιστημονικής Φαντασίας. Η ταινία λογοκρίθηκε λόγω του βάναυσου θανάτου ενός παιδιού στην ταινία. Μόνο στο DVD μπορείτε να δείτε καθαρά τον θάνατο του Μάικλ. Dinocroc στο Rotten Tomatoes Dinocroc στο Allmovie Dinocroc στο Popcorn pictures
Ματέους Μοραβιέτσκι

Ο Ματέους Γιάκουμπ Μοραβιέτσκι (πολωνικά: Mateusz Jakub Morawiecki‎, 20 Ιουνίου 1968) είναι Πολωνός πολιτικός, τραπεζίτης, οικονομολόγος και ιστορικός, ο οποίος υπηρετεί ως Πρωθυπουργός της Πολωνίας από τις 11 Δεκεμβρίου 2017. Είναι μέλος του κόμματος Νόμος και Δικαιοσύνη. Ο Μοραβιέτσκι διετέλεσε Αναπληρωτής Πρωθυπουργός (Αντιπρόεδρος της Πολωνικής Κυβέρνησης), υπό την Πρωθυπουργό Μπεάτα Σίντουο από το 2015 έως τον Δεκέμβριο του 2017. Επίσης, υπηρέτησε ως Υπουργός Οικονομικών (2016-2018), ως Υπουργός Ανάπτυξης (2015-2018) και ως Υπουργός Αθλητισμού για ένα μικρό διάστημα το 2019.Ανέλαβε 17ος Πρωθυπουργός της Πολωνίας, ύστερα από την παραίτηση της Πρωθυπουργού Σίντουο, στις 11 Δεκεμβρίου 2017. Πριν από τον διορισμό του το 2015, ο Μοραβιέτσκι, είχε αξιόλογη επιχειρηματική καριέρα, και δεν είχε αναμειχθεί ενεργά με την πολιτική έως τότε.

 Ο Ματέους Μοραβιέτσκι, γεννήθηκε στις 20 Ιουνίου 1968 στο Βρότσουαφ του Βοεβοδάτου Κάτω Σιλεσίας στην Πολωνία. Σπούδασε Ιστορία στο Πανεπιστήμιο του Βρότσουαφ (1992). Επίσης, είναι απόφοιτος του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου του Βρότσουαφ (1993), του Οικονομικού Πανεπιστημίου του Βρότσουαφ (Διοίκηση Επιχειρήσεων, 1995), και του Πανεπιστημίου του Αμβούργου (Ευρωπαϊκό Δίκαιο και Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση, 1995-1997). Επίσης, σπούδασε Ευρωπαϊκές Σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Βασιλείας, από το 1995 έως το 1997.Από το 1996 έως το 2004, δίδαξε στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο του Βρότσουαφ, και από το 1996 έως το 1998, δίδαξε στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Βρότσουαφ. Από το 1998 έως το 2015, εργάστηκε στην Τράπεζα Santander της Πολωνίας, του ομίλου Santander. Από το 2007 έως το 2015, διατέλεσε πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Santander Polska. Ο Μοραβιέτσκι, είναι παντρεμένος με την Ιβόνα Μοραβιέτσκα, με την οποία έχουν αποκτήσει μαζί 4 παιδιά.
Lada Nadezhda

Το Lada Nadezhda (Ναντέζντα, ρωσικά Надежда: «Ελπίδα», επίσημος κωδικός εργοστασίου: VAZ 2120) ήταν 5-θυρο, 7-θέσιο αυτοκίνητο μίνι-βαν που παρήχθη από τη ρωσική αυτοκινητοβιομηχανία AvtoVAZ / Lada, από τον Αύγουστο του 1998 έως τον Αύγουστο του 2006. Το αμάξωμά, οι κινητήρες και το στάνταρ σύστημα της μόνιμης 4-κίνησης που έφερε, βασίζονταν στην 5-πορτη έκδοση του SUV εκτός δρόμου Lada Niva, έκδοση γνωστή ως VAZ 2131, η οποία όμως σπάνια εξάγεται εκτός Ρωσίας. Το Nadezhda υπήρξε και το πρώτο μίνι-βαν στην ιστορία της ρωσικής βιομηχανίας αυτοκινήτων.

 Η πρώτη τεχνική παρουσίαση του Nadezhda έγινε στις 31 Ιανουαρίου 1997 και η τελική του μορφή αποκαλύφθηκε τον Αύγουστο του 1997, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Μόσχας. Ωστόσο, λόγω της τότε κάκιστης οικονομικής κατάστασης της Lada, που ήταν αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης και της διαφθοράς που είχαν τότε πλήξει τη χώρα, μόλις τον Αύγουστο του 1998 ξεκίνησε η παραγωγή του και σε μικρές ποσότητες. Τα λίγα αυτά αντίτυπα διατέθηκαν αποκλειστικά στη Ρωσία και μερικές ακόμα Πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες, πλην όμως ακόμα και στα κράτη αυτά δεν γνώρισε καμία απολύτως απήχηση στο κοινό. Το αποτέλεσμα ήταν να κατασκευαστούν μόλις 8.000 αντίτυπα σειράς Nadezhda, ενώ δεν κυκλοφόρησε ποτέ στη Δυτική και στη Νότια Ευρώπη, καθώς δεν πληρούσε τις τότε δυτικές προδιαγραφές καυσαερίων. Τον Σεπτέμβριο του 2002, παρά τις εξαιρετικά χαμηλές πωλήσεις, το Nadezhda υπέστη μια αισθητική ανανέωση. Η νέα αυτή εκδοχή παρέμεινε στην παραγωγή έως τον Αύγουστο του 2006, όταν και διακόπηκε εντελώς «αθόρυβα». Τελικώς, το Nadezhda αντικαταστάθηκε τον Απρίλιο του 2012 από το μικρομεσαίο πολυμορφικό (MPV) Lada Largus. Ο κινητήρας του Nadezhda 1.7i είχε ηλεκτρονικό ψεκασμό (injection) πολλαπλών σημείων, επιτυγχάνοντας επιτάχυνση 0-100 χιλιόμετρα ανά ώρα σε 20 δευτερόλεπτα και τελική ταχύτητα 140 χιλιόμετρα ανά ώρα. Van: Επαγγελματικό βαν, συνήθως για ντελίβερι, η συνηθέστερη εκδοχή. Pick-up: Επαγγελματικό πικ-απ (pick-up), επίσης για ντελίβερι. Service: Έκδοση «κινητή εξυπηρέτηση πάνω σε τροχούς». Manager: Έκδοση «κινητό γραφείο / υπηρεσία πάνω σε τροχούς». Taxi: Σπάνια 5-θέσια εκδοχή ταξί, με μεγαλύτερο χώρο αποσκευών. 2120M 4 × 2: Εξαιρετικά σπάνια πισωκίνητη εκδοχή. Τεχνικές προδιαγραφές του VAZ 2120 (στα ρωσικά) Autofragen.org/ Lada 2120 Nadezhda 1.7i 3dtuning.com/ 2002 Lada Nadezhda
Στρατιά του Σαμπρ-ε-Μεζ

Η Στρατιά του Σαμπρ-ε-Μεζ (γαλλικά: Armée de Sambre-et-Meuse‎) είναι η γνωστότερη στρατιά της Γαλλικής Επανάστασης. Σχηματίστηκε στις 29 Ιουνίου 1794 με τη συγχώνευση τριών δυνάμεων: της Στρατιάς των Αρδεννών, της αριστερής πτέρυγας της Στρατιά του Μοζέλλα, και τη δεξιά πτέρυγα της Στρατιά του Βορρά. Είχε σύντομη αλλά επιτυχημένη παρουσία. Στις 29 Σεπτεμβρίου 1797, η Στρατιά του Σαμπρ-ε-Μεζ συγχωνεύθηκε με τη Στρατιά του Ρήνου και του Μοζέλλα και έτσι δημιουργήθηκε η Στρατιά της Γερμανίας.

 Τα διάφορα τμήματα της στρατιάς κέρδισαν μια σημαντική νίκη στη Μάχη του Φλερύς στις 26 Ιουνίου 1794. Η συγχώνευση των δυνάμεων στη Στρατιά του Σαμπρ-ε-Μεζ έγινε επίσημη σε σύντομο διάστημα. Λίγο μετά το Φλερύς, η Συμμαχική θέση στη Φλάνδρα κατέρρευσε και τα Γαλλικά στρατεύματα λεηλάτησαν τις Αυστριακές Κάτω Χώρες και την Ολλανδική Δημοκρατία τον χειμώνα του 1794-1795.Μετά την άλωση του Τουρναί και της Οστένδης, η Συμβατική Εθνοσυνέλευση δήλωσε πως η στρατιά αυτή είχε αποκτήσει αξιέπαινες τιμές. η Στρατιά κέρδισε περισσότερες τιμές μετά την άλωση των Βρυξελλών, του Μάαστριχτ και του Αιξ-λα-Σαπέλ (Άαχεν). Η Στρατιά συμμετείχε στην κατάκτηση της Ολλανδίας και την Πολιορκία του Λουξεμβούργου.Το 1795, η Στρατιά του Σαμπρ-ε-Μεζ πολέμησε στον μέσο Ρήνο. η Στρατιά διέσχισε τον Ρήνο το 1796 για να εισβάλει στη Γερμανία αλλά ηττήθηκε στις μάχες του Άμπεργκ και του Βύρτσμπουργκ το καλοκαίρι. η Στρατιά επικράτησε τελικά των Αυστριακών στη Μάχη του Νόιβιντ στις 18 Απριλίου 1797. Ζαν-Μπατίστ Ζουρντάν: 2 Ιουλίου 1794 – 23 Σεπτεμβρίου 1796.Ζακ Μωρίς Ατρύ: 21 Δεκεμβρίου 1794 – 28 Φεβρουαρίου 1795. Ζαν-Μπατίστ Κλεμπέρ: 22 Ιανουαρίου – 28 Φεβρουαρίου 1796 και 31 Ιουλίου – 7 Αυγούστου 1796. Πιερ ντε Ρουέλ, μαρκήσιος του Μπωρμονβίλ: 23 Σεπτεμβρίου 1796 – 23 Ιανουαρίου 1797. Ζαν Ετιέν Βασιέ Σαμπιονέ: 24 – 31 Ιανουαρίου 1797. Ζαν Βικτόρ Μορό: 1 – 25 Φεβρουαρίου 1797. Λαζάρ Ος: 26 Φεβρουαρίου – 18 Σεπτεμβρίου 1797.Φρανσουά Ζοζέφ Λεφέβρ: 31 Ιουλίου – 3 Αυγούστου 1797 και 19 Σεπτεμβρίου – 20 Οκτωβρίου 1797.
Στάδιο Πολωνικού Στρατού

Το Στάδιο Πολωνικού Στρατού (πολωνικά: Stadion Wojska Polskiego), με επίσημη ονομασία Στάδιο Λέγκια Βαρσοβίας «Στρατηγός Γιούζεφ Πιουσούτσκι» (Stadion Miejski Legii Warszawa im. Marszałka Józefa Piłsudskiego) είναι στάδιο ποδοσφαίρου 4ης Κατηγορίας UEFA στο κέντρο της Βαρσοβίας, στη νότια όχθη του ποταμού Βιστούλα. Είναι η έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας Λέγκια Βαρσοβίας, η οποία αγωνίζεται εκεί από τις 9 Αυγούστου 1930. Το στάδιο υποβλήθηκε σε πλήρη ανακατασκευή δύο σταδίων τα έτη 2008–2011. Μόνο ένα μικρό τμήμα της πρόσοψης του κύριου κτιρίου διατηρήθηκε από την παλιά κατασκευή (με ένα άλλο τμήμα να ανακατασκευάζεται με ακρίβεια). Με χώρο για 31.800 θεατές είναι το 5ο μεγαλύτερο γήπεδο ποδοσφαίρου στην Εκστρακλάσα και το 7ο μεγαλύτερο στη χώρα. Το στάδιο είναι εξοπλισμένο με θερμαινόμενο τάπητα, γήπεδο προπόνησης, υπόγειο πάρκινγκ, αθλητικό μπαρ, μουσείο συλλόγου και άλλες εγκαταστάσεις. Το στάδιο, το οποίο για δεκαετίες ανήκε στις Πολωνικές Ένοπλες Δυνάμεις, σήμερα ανήκει στον Δήμο της Βαρσοβίας.

 Μεταξύ του 2011 και των αρχών του 2015, το στάδιο ήταν επίσημα γνωστό ως Pepsi Arena, βάσει συμφωνίας χορηγίας με την PepsiCo.Επί του παρόντος, τα δικαιώματα ονομασίας του σταδίου δεν αποτελούν αντικείμενο εμπορικής εκμετάλλευσης. Το Μνημείο του Καζίμιες Ντέινα είναι ένα άγαλμα αφιερωμένο σε έναν από τους πιο διάσημους παίκτες της Λέγκια στην ιστορία του συλλόγου. Το μνημείο βρίσκεται ακριβώς μπροστά από την είσοδο της κερκίδας Ζιλέτα (Żyleta), στη βορειοανατολική γωνία του σταδίου. Μια επίσημη επιτροπή ιδρύθηκε από οπαδούς και ανθρώπους που σχετίζονται με τον σύλλογο για να οριστικοποιηθεί το έργο με το όνομα Ας φτιάξουμε ένα μνημείο για τον Ντέινα. Υπήρξε ένας διαγωνισμός για το σχεδιασμό του μνημείου του Ντέινα. Ο νικητής ήταν ένα έργο που σχεδιάστηκε από τον Τόμας Ραντζιέβιτς. Το σχέδιο επιλέχθηκε μέσω ψηφοφορίας στο Διαδίκτυο και πολλές διαφορετικές ενέργειες έχουν αναληφθεί από τους θαυμαστές για τη συγκέντρωση χρημάτων για αυτό το μνημείο. Το άγαλμα ύψους 3,2 μ. κατασκευάστηκε από μπρούντζο και είναι τοποθετημένο σε μια μικρή φωτιζόμενη βάση. Η επίσημη τελετή των αποκαλυπτηρίων πραγματοποιήθηκε στις 6 Ιουνίου 2012.Ο Καζίμιες Ντέινα είναι ένας από τους πιο διακεκριμένους ποδοσφαιριστές της Πολωνίας, ο οποίος έκανε 97 συμμετοχές και σημείωσε 41 γκολ για την Εθνική Πολωνίας. Νικητής του χρυσού μεταλλίου στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972 στο Μόναχο (και πρώτος σκόρερ με 9 γκολ), ήταν επίσης μέλος της εθνική Πολωνίας που τερμάτισε στην 3η θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974 στη Δυτική Γερμανία, πριν κερδίσει το αργυρό μετάλλιο με την εθνική ομάδα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1976. Ήταν το 1974 που κατετάγη τρίτος στη λίστα του Ευρωπαϊκού Ποδοσφαιριστή της Χρονιάς, πίσω από τον σπουδαίο Ολλανδό Γιόχαν Κρόιφ και τον αρχηγό της Δυτικής Γερμανίας, Φραντς Μπεκενμπάουερ. Πέθανε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα στο Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνια, σε ηλικία μόλις 41 ετών, το Σεπτέμβριο του 1989. Γιούζεφ Πιουσούτσκι Ιστότοπος του σταδίου (πολωνικά) Πληροφορίες σταδίου στο legialive.pl (πολωνικά) Πληροφορίες σταδίου στο stadiony.net (πολωνικά)
Βιττόρια Αγκανούρ-Πομπίλι

Η Βιττόρια Αγκανούρ (ιταλ. Vittoria Aganoor, αρμεν. Վիկտորիա Աղանուր, 26 Μαΐου 1855 – 9 Απριλίου 1910) ήταν Ιταλίδα ποιήτρια με αρμενική καταγωγή από την πλευρά του πατέρα της. Ο σύζυγός της Γκουίντο Πομπίλι ήταν βουλευτής.

 Η Βιττόρια γεννήθηκε στην Πάδοβα και ήταν το έβδομο τέκνο του Εντοάρντο Αγκανούρ και της Τζουζεππίνα Πατσίνι. Η οικογένεια του πατέρα της ανήκε στην αρμενική αριστοκρατία και είχε εγκατασταθεί στην Περσία από τον 11ο αιώνα. Αιώνες αργότερα, με συμβουλή των Μεχιταριστών Πατέρων, η οικογένεια μετανάστευσε στο Παρίσι. Εκεί ίδρυσε ένα αξιόλογο εκπαιδευτικό ίδρυμα για την αρμενική διασπορά, το Κολέγιο Ραφαέλ.Οι γονείς της Βιττόρια παντρεύτηκαν το 1847 και εγκαταστάθηκαν στην Πάδοβα, στον «Οίκο των Αρμενίων» στο Πράτο ντελλα Βάλλε. Εκεί μεγάλωσαν η Βιττόρια και οι 4 αδελφές της.Το 1876 η Βιττόρια πήγε να ζήσει στη Νάπολη. Εξαρτιόταν όμως πολύ συναισθηματικά από την οικογένειά της εξαιτίας της καταθλιπτικής της ιδιοσυγκρασίας και, παρά το ότι έγραφε από πολύ νεαρή ηλικία, δημοσίευσε το πρώτο της σημαντικό έργο, το Leggenda eterna, σε ηλικία 45 ετών, το 1900. Το 1901 παντρεύτηκε τον Γκουίντο Πομπίλι, γνωστό βουλευτή και αργότερα υφυπουργό Εξωτερικών. Μαζί πήγαν και έζησαν στην Περούτζα. Η Βιττόρια πέθανε μετά από εγχείρηση για την αφαίρεση καρκινικού όγκου στη Ρώμη σε ηλικία μόλις 54 ετών.Ο σύζυγός της, συντετριμμένος από τον θάνατό της, αυτοκτόνησε λίγο αργότερα δίπλα στη σορό της. I cavalli di San Marco, Βενετία 1892 A mio padre. Versi, Βενετία 1893 Leggenda eterna, εκδοτικός οίκος Treves, Μιλάνο 1900 Nuove Liriche, Ρώμη 1908 Poesie complete, έκδ. F. Le Monnier, Φλωρεντία 1927 Nuove liriche, με επιμέλεια του John Butcher, έκδ. Nuova S1, Bologna 2007 Βιογραφικά της Αγκανούρ Αρχειοθετήθηκε 2021-11-26 στο Wayback Machine. (στην αρμενική γλώσσα)
Αχλαδιάκες Χανίων

Οι Αχλαδιάκες είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Παλαιοχώρας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Πελεκάνου, του δήμου Καντάνου - Σελίνου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χανίων, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Σελίνου του νομού Χανίων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

 Οι Αχλαδιάκες είναι ορεινός οικισμός στο Δ. ΝΔ. τμήμα του νομού Χανίων, πάνω από τον όρμο Σελίνου του Λιβυκού Πελάγους και βορειοανατολικά της Παλαιοχώρας, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 510. Απέχει 73 χλμ. περίπου ΝΔ. των Χανίων. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 ως Αχλαδιακές και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Παλαιοχώρας του νομού Χανίων. Καταργήθηκε το 1951 για να επανασυσταθεί το 1981 ως Αχλαδιάκες. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Παλαιοχώρας και προσαρτήθηκε στον δήμο Πελεκάνου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Πελεκάνου και προσαρτήθηκε στον δήμο Καντάνου-Σελίνου. Η εκκλησία του Αγίου Ζωσιμά στη βορειοανατολική είσοδο του οικισμού. Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr
Εντεύθεν Ιβηρία

Η Εντεύθεν Ιβηρία (λατινικά: Hispania Citerior) ήταν η μία από τις δύο αρχικές διοικητικές διαιρέσεις της Ρωμαϊκής Ιβηρίας όπως αυτές διαμορφώθηκαν μετά την ρωμαϊκή κατάκτηση στο τέλος του Β΄ Καρχηδονιακού Πολέμου. Αρχικά περιελάμβανε την μεσογειακή ακτή της Ιβηρικής χερσονήσου, από τα Πυρηναία μέχρι την Καρθαγένη. Η κατάκτηση εδαφών στα δυτικά γιγάντωσε την επικράτειά της και επέκτεινε τα όριά της στο σύνολο της βόρειας Ιβηρικής ώσπου το 27 π.Χ. μετονομάστηκε σε Ταρρακωνησία από τον Αύγουστο. Πρωτεύουσα και διοικητικό της κέντρο ήταν η Τάρρακο.

 Στα πλαίσια του Β΄ Ρωμαιοκαρχηδονιακού Πολέμου, η Ρωμαϊκή Δημοκρατία χρησιμοποίησε την ιβηρική πόλη της Κέσσης ως βάση για τις κινήσεις της εναντίον του καρχηδονιακού στρατού και των τοπικών ιβηρικών φυλών. Η οριστική επικράτηση του Σκιπίωνα του Αφρικανού το 206 π.Χ. έφερε κάτω από την άμεση εξουσία της Ρώμης το σύνολο των παραλιακών τέως καρχηδονιακών και αυτόνομων ιβηρικών περιοχών που εκτείνονταν από τα Πυρηναία μέχρι τα Γάδειρα, που το 197 π.Χ. εντάχθηκαν σε δύο επαρχίες, την Εντεύθεν και την Εκείθεν Ιβηρία (Hispania Citerior και Ulterior). Το σύνορό τους χονδρικά ταυτιζόταν με αυτό που σήμερα χωρίζει την Ανδαλουσία από την Περιοχή της Μούρθια. Η σταδιακή υποταγή του εσωτερικού της Ιβηρικής, που συνδυάστηκε με ένα συνεχή αγώνα για την ειρηνοποίηση των υποταγμένων ιβηρικών φυλών επέφερε μέχρι το 154 π.Χ. το μεγαλύτερο κομμάτι της κοιλάδας του ποταμού Έβρου. Το 133 π.Χ. έλαβε χώρα η πολιορκία της Νουμάντια, που άνοιξε το δρόμο στην ενσωμάτωση της σημερινής Καστίλης-Λεόν. Το 27 π.Χ. ο Αύγουστος προσέθεσε στην Εντεύθεν Ιβηρία τις πρόσφατες κατακτημένες περιοχές της Κανταβρίας και τη μετονόμασε σε Ταρρακωνησία. López, Julio και Larrea, Davalillo (2000), Atlas histórico de España y Portugal, Sintesis, Μαδρίτη.
J.A.C.E.

Το J.A.C.E. Just Another Confused Elephant είναι ελληνική ταινία του 2011, σε σκηνοθεσία του Μενέλαου Καραμαγγιώλη. Το J.A.C.E. είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία μυθοπλασίας του σκηνοθέτη, μετά το Black Out. Βασισμένη σε αληθινά γεγονότα, η ταινία αφηγείται ένα σύγχρονο παραμύθι, με τίτλο το όνομα του ήρωά της, ενός σημερινού Όλιβερ Τουίστ. Ο τίτλος της είναι ακρωνύμιο από το σύνδρομο Just Another Confused Elephant, που αφορά σεξουαλικά μπερδεμένους νεαρούς ελέφαντες που μένουν ορφανοί από μικροί και εκδηλώνουν επιθετική συμπεριφορά.

 Τον φωνάζουν Jace, είναι ορφανός και η ζωή του είναι μια ανεστραμμένη, «νουάρ» Οδύσσεια. Κυνηγημένος από τα επτά του χρόνια και χωρίς ταυτότητα, θα βρει στο πρόσωπο της Μαρίας τον αληθινό έρωτα και το όνειρο μιας οικογένειας, καθώς βρίσκεται αναγκασμένος να την προστατέψει, κι αυτήν και το παιδί της, από τις ίδιες συμμορίες που τον καταδιώκουν από μικρό. Στα εφτά του χρόνια, ο Jace βρίσκεται να ορφανεύει και δεύτερη φορά, όταν γίνεται μάρτυρας της μαζικής δολοφονίας των δικών του στο Αργυρόκαστρο, και πέφτει στα χέρια των δολοφόνων –μιας σπείρας που «εξάγει» από την Αλβανία παιδιά για κάθε πιθανή εκμετάλλευση (μελλοντικούς ζητιάνους αλλά και πρώτη ύλη του εμπορίου οργάνων). Ο Jace θα καταλήξει στην Αθήνα, παιδί των φαναριών κι αμέσως έπειτα παιδί του αναμορφωτηρίου, για να περάσει αργότερα στην υπηρεσία σκοτεινών «κυρίων», μέσα σ’ έναν υπόκοσμο που δεν του εξασφαλίζει τίποτ΄ άλλο, παρά μόνο αδιάκοπες, βίαιες απώλειες. Η ταινία παρακολουθεί την ανεστραμμένη Οδύσσεια του Jace σ΄ ένα σύμπαν φόβου και φόνου, καθώς ψάχνει απελπισμένα για μια ταυτότητα, μια «οικογένεια», ή μια αγάπη που θα γίνει η δική του πατρίδα. Άλμπαν Ουκάι ως Jace Στεφανία Γουλιώτη ως Μαρία Κόρα Καρβούνη ως Άλμα Μηνάς Χατζησάββας ως αστυνόμος Δημητρίου Ιερώνυμος Καλετσάνος ως Αντόνιο Ακύλλας Καραζήσης ως δρ Μάρκος Κρούγκερ Αργύρης Ξάφης ως Άγγελος Καρράς Γιάννης Τσορτέκης ως Θωμάς Τεπελένης Κώστας Μπερικόπουλος ως αστυνόμος Μπανιάς Ντιόγκο Ινφάντε ως Νικόλας Χρήστος Λούλης ως ο πατέρας του Jace Επίσημη ιστοσελίδα Το blog της ταινίας Σελίδα στο IMDb PAUSILYPON FILMS
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1991

Τα 57α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 17 Δεκεμβρίου 1991, απονεμήθηκαν στις 12 Ιανουαρίου 1992, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1991.

 Καλύτερη Ταινία: The Silence of the Lambs Επιλαχών: My Own Private Idaho Καλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος: Άντονι Χόπκινς - The Silence of the Lambs Επιλαχών: Ρίβερ Φίνιξ - My Own Private Idaho and Νικ Νόλτε - The Prince of Tides Καλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος: Τζόντι Φόστερ - The Silence of the Lambs Επιλαχών: Τζίνα Ντέιβις και Σούζαν Σαράντον - Thelma & Louise Καλύτερος Διευθυντής Φωτογραφίας: Roger Deakins - Barton Fink Επιλαχών: Freddie Francis - Cape Fear Καλύτερη Σκηνοθεσία: Jonathan Demme - The Silence of the Lambs Επιλαχών: Gus Van Sant - My Own Private Idaho Καλύτερο Ντοκιμαντέρ: Paris Is Burning Επιλαχών: Hearts of Darkness: A Filmmaker's Apocalypse Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία: Europa Europa • Γερμανία/Γαλλία Επιλαχών: The Vanishing (Spoorloos) • Netherlands/France Καλυτερος Νέος Σκηνοθέτης: John Singleton - Boyz n the Hood Επιλαχών: Anthony Minghella - Truly, Madly, Deeply Καλύτερο Σενάριο: Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ - Naked Lunch Επιλαχών: Calder Willingham - Rambling Rose Καλύτερος Β' Ανδρικός Ρόλος: Samuel L. Jackson - Jungle Fever Επιλαχών: Στίβεν Χιλ - Billy Bathgate και John Goodman - Barton Fink Καλύτερος Β' Γυναικείος Ρόλος: Τζούντι Ντέιβις - Naked Lunch and Barton Fink Επιλαχών: Juliette Lewis - Cape Fear και Kate Nelligan - Frankie and Johnny and The Prince of Tides Ο Επίσημος ιστότοπος
Έλληνες στο Βέλγιο

Οι Έλληνες στο Βέλγιο ανέρχονται σύμφωνα με το Αρχείο Ομογενειακών Οργανώσεων σε 25.000 άτομα ενώ το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών τους υπολογίζει σε 35.000 . Δεν υπάρχει επίσημη καταγραφή που να επικυρώνει το ακριβές πλήθος των ελλήνων μεταναστών. Τα ρεύματα μετανάστευσης προς το Βέλγιο είναι τέσσερα: δεκαετίες του 1910 και 1920 δεκαετία του 1950 μετά το 1981 (επίσημη είσοδος της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τότε Ε.Ο.Κ.) αρχή της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα από το 2008 κι έπειτα.

 Οι πρώτοι μετανάστες στο Βέλγιο ήταν κυρίως Έλληνες της Μικράς Ασίας. Ήταν λίγες εκατοντάδες ενώ μετά την Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 πολλαπλασιάστηκαν καθώς πολλοί Μικρασιάτες κατέφυγαν εκεί. Οι μετανάστες του ρεύματος αυτού ήταν επίσης λίγοι και ήρθαν περίπου το 1954-55 και άρχισαν να εργάζονται ως ανθρακωρύχοι. Μετά την επίσημη συμφωνία Ελλάδας-Βελγίου το 1957 για αποστολή εργατικού δυναμικού στα ορυχεία και τη βιομηχανία του Βελγίου περισσότεροι Έλληνες πήγαν στο Βέλγιο αναζητώντας εργασία εκεί. Άμεση συνέπεια αυτού ήταν να δημιουργηθεί μία πολυάριθμη ελληνική κοινότητα στο Βέλγιο. Ως διοικητικό κέντρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι Βρυξέλλες αποτελούν τόπο εργασίας για πολλούς Έλληνες, υπαλλήλους της Ε.Ε., οι οποίοι, από το 1981 και έπειτα, προστέθηκαν στους οικονομικούς μετανάστες των προηγούμενων δεκαετιών. Τέταρτο Ρεύμα Με την γενίκευση της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα από το έτος 2008 κι έπειτα υπάρχει ένα μαζικό κύμα ελλήνων μεταναστών που αναζητά εργασία και νέα ζωή στο Βέλγιο. Επιστημονικό προσωπικό από τον τομέα υγείας, νέοι, οικογέννειες, ειδικευμένοι και ανιδίκευτοι έλληνες. Στο Βέλγιο υπάρχουν εννέα κοινότητες Ελλήνων ομογενών σε διάφορες πόλεις και η Ελληνική Ομοσπονδία Κοινοτήτων Βελγίου "EOKB" : Τύρνχαουτ (δείτε Ελληνική Κοινότητα Τουρνάουτ) Αμβέρσα Βρυξέλλες Λιέγη Σαρλερουά Βερβιέ Μονς Αουτάλεν, Houthalen Γκενκ Ελληνική Ομοσπονδία Κοινοτήτων Βελγίου Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. ΔΟΜΗ Α.Ε., τ. 4 (έκδοση 2002-04) Εκπομπή ΔΙΑΣΠΟΡΑ της ΕΡΤ 3 (μετάδοση 24/11/2007)
Συμβούλιο Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων (Ελλάδα)

Το Συμβούλιο Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων (ΣΟΕ) είναι συμβουλευτικό σώμα το οποίο αποτελεί μέρος του Υπουργείου Οικονομικών της Ελλάδας. Ο πρόεδρος του συμβουλίου είναι ο Μιχαήλ Αργυρού. Το συμβούλιο ιδρύθηκε το 1987.

 Σύμφωνα με τον Πάνο Τσάκλογλου, πρώην πρόεδρο του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων, το συμβούλιο είναι η "δεξαμενή σκέψης της κυβέρνησης για οικονομικά ζητήματα". Αποτελείται από "ένα συμβούλιο αποτελούμενο από ακαδημαϊκούς, που συνέρχονται σε τακτική βάση, και μια επιστημονική ομάδα που λειτουργεί σε καθημερινή βάση". Πρακτικά, έχει αναλάβει να εκπροσωπεί την Ελλάδα στις ομάδες εργασίας της ΕΕ και άλλων διεθνών οργανισμών, την επιτήρηση της εκτέλεσης του μνημονίου, καθώς και την εκτέλεση διάφορων καθηκόντων εντός του Υπουργείου Οικονομικών. Επίσης, μπορεί να παράσχει βοήθεια στην ελληνική κυβέρνηση πάνω σε οικονομικά θέματα όταν αυτή το ζητήσει.Ο πρόεδρος του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων εκπροσωπεί την Ελλάδα σε ομάδες εργασίας της ΕΕ και την Οικονομική Επιτροπή. Είναι ο εκπρόσωπος της Ελλάδας σε συναντήσεις της Ευρωομάδας και του Συμβουλίου Οικονομικών Υποθέσεων (ΕΚΟΦΙΝ). Τον Απρίλιο του 2015, ο τότε πρόεδρος Γεώργιος Χουλιαράκης, έγινε ο εκπρόσωπος της Ελλάδας στην "Ομάδα των Βρυξελλών", τις λεπτομερής διαπραγματεύσεις που έλαβαν χώρα στις Βρυξέλλες για το τρίτο πακέτο διάσωσης. Πρόεδρος – Μιχαήλ Αργυρού Οι πρόεδροι του συμβουλίου περιλαμβάνουν τους εξής: Μιχαήλ Αργυρού, 2019-σήμερα Γιώργος Χουλιαράκης, 2015–2019 Τάσος Αναστασάτος, 2014–2015 Χριστόδουλος Στεφανάδης, 2014 Πάνος Τσάκλογλου, 2012–2014 Γεώργιος Ζανιάς, 2009–2012 Γεώργιος Σφακιανάκης, 2008 Πλούταρχος Σακελλάρης, 2004-2008 Βασίλης Ράπανος, 2000–2004 Γιάννης Στουρνάρας, 1994–2000 Σταύρος Θωμαδάκης
Άγιος Βασίλειος Πεδιάδος Ηρακλείου

Το άρθρο αναφέρεται στο χωριό Άγιος Βασίλειος που υπάγεται στο Δήμο ΑστερουσίωνΓια συνώνυμο οικισμό στο Ηράκλειο δείτε το λήμμα: Άγιος Βασίλειος Βιάννου Ο Άγιος Βασίλειος ή Άγιος Βασίλειος Πεδιάδος είναι ημιορεινό χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Αρχανών-Αστερουσίων στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Πεδιάδας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 347 μέτρα.

 Ο Άγιος Βασίλειος βρίσκεται στις υπώρειες του υψώματος Κεφάλα σε ωραία τοποθεσία με πανοραμική θέα. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με την αμπελοκαλλιέργεια και την ελαιοκαλλιέργεια. Στον οικισμό λειτουργούσαν νηπιαγωγείο και δημοτικό σχολείο. Παλαιότερα είχε και ποδοσφαιρική ομάδα, την «Α.Σ. Άγιος Βασίλειος 2004» όπου συμμετείχε στο πρωτάθλημα της Γ΄ κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Ηρακλείου. Στο χωριό υπάρχουν πολλές εκκλησίες καθώς και το μοναστήρι της Ι.Μ. Σπηλιώτισσας ιδιοκτησία της Μονής του όρους Σινά. Σε ενετικές πηγές, όπως στην απογραφή του Καστροφύλακα (1583) ο Άγιος Βασίλειος αναφέρεται ως S. Baseggio με 269 κατοίκους (Καστροφύλακας, Κ 94). Δίπλα απ' τον καινούριο ναό του Αγίου Βασιλείου βρίσκεται ο πρώτος ναός και πιο μικρός από τον οποίο πιθανότατα έχει πάρει την ονομασία το χωριό. Κατά τα γεγονότα της 14ης Σεπτεμβρίου 1943, μετά την εκτέλεση των κατοίκων του Κρεββατά, οι Γερμανοί μπήκαν στον Άγιο Βασίλειο και σκορπίστηκαν στους δρόμους. Άνοιγαν τις πόρτες των σπιτιών και έπαιρναν όσους έβρισκαν. Οδήγησαν όσους είχαν συγκεντρωθεί στο καφενείο του Πρόεδρου Έστησαν στην γραμμή και εκτέλεσαν 31 άνδρες. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί τοπική κοινότητα και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 396 κατοίκους, ενώ στην απογραφή του 2001 είχε 426. Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971.
Ξενοφών ο Όσιος

Ο Ξενοφών ο όσιος γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη κατά τα τέλη του 5ου μ.Χ. αιώνα από πλούσια οικογένεια. Έγινε συγκλητικός και παντρεύτηκε μια επίσης πλούσια Κωνσταντινουπολίτισσα, τη Μαρία, με την οποία απέκτησε δύο γιους, τον Αρκάδιο και τον Ιωάννη.

 Οταν οι γιοι του μεγάλωσαν αρκετά ώστε να σπουδάσουν, ο Ξενοφών τους έστειλε στη Βηρυτό της Φοινίκης, που ήταν τότε πόλη με σημαντικά εκπαιδευτικά ιδρύματα ειδικά για τη νομοδιδασκαλία που ενδιέφερε τον Ξενοφώντα για τα παιδιά του. Όμως το καράβι με το οποίο ταξίδευαν προς το σημερινό Λίβανο ναυάγησε. Ο Αρκάδιος και ο Ιωάννης κατάφεραν να σωθούν και να φτάσουν στα Ιεροσόλυμα όπου αποφάσισαν αντί να σπουδάσουν τα νομικά, να γίνουν μοναχοί. Οι γονείς τους πληροφορήθηκαν τη βύθιση του πλοίου και αναχώρησαν από την Κωνσταντινούπολη (επί Ιουστιανιανού) για να αναζητήσουν τα παιδιά τους. Όταν τα βρήκαν ζωντανά, αποφάσισαν κι εκείνοι να αφιερωθούν στο μοναστικό βίο. Σύμφωνα με χριστιανικές παραδόσεις οι δύο γιοι είχαν σωθεί αλλά είχαν βγει σε διαφορετικά σημεία της ξηράς και δεν γνώριζαν τίποτα ο ένας για την τύχη του άλλου. Ο ένας έγινε μοναχός και πιθανόν κι ο άλλος, είτε αμέσως είτε όταν βρήκε τον αδελφό του να ασκητεύει. Σύμφωνα με την ίδια παράδοση οι δύο γονείς ταραγμένοι που δεν είχαν νέα από τα παιδιά τους επί δύο χρόνια, πήγαν στα Ιεροσόλυμα και εκεί μετά από περιπέτειες κατάφεραν να τα βρουν. Η εκκλησία τιμά την τετραμελή οικογένεια στις 26 Ιανουαρίου.
Αλέξανδρος Ακριβάκης

Ο Αλέξανδρος Ακριβάκης (1944) είναι Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, με το οποίο διετέλεσε βουλευτής Βοιωτίας και υπουργός. Επίσης χρημάτισε, επί κυβέρνησης Ανδρέα Παπανδρέου, πρόεδρος της Ολυμπιακής Αεροπορίας και των θυγατρικών της εταιρειών Olympic Catering, Ολυμπιακή Αεροπλοΐα και Τουριστική.

 Γεννήθηκε στη Θήβα, στις 14 Φεβρουαρίου 1944. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και άσκησε τη δικηγορία. Οπαδός του Ανδρέα Παπανδρέου από πολύ νεαρή ηλικία, το 1965 εξέδωσε, σε ηλικία 21 ετών, την εφημερίδα Ανένδοτος Βοιωτίας. Το 1974 ήταν ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ και αργότερα μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής Βοιωτίας. Διετέλεσε βουλευτής ΠΑΣΟΚ Βοιωτίας για συνολικά 22 χρόνια (1981 - 1985 και 1989 - 2007). Χρημάτισε υφυπουργός Γεωργίας (15 Σεπτεμβρίου 1995 - 22 Ιανουαρίου 1996) και υπουργός Επικρατείας (18 Ιουνίου 2003 - 10 Μαρτίου 2004). Από το 1985 ως το 1989 ήταν πρόεδρος της Ολυμπιακής Αεροπορίας, ενώ τον Ιανουάριο του 1987 ανέλαβε και τις θυγατρικές της εταιρείες Olympic Catering, Ολυμπιακή Αεροπλοΐα και Τουριστική.
Δημόσια Επιχείρηση Αερίου

Η Δημόσια Επιχείρηση Αερίου (ΔΕΠΑ) είναι η δημόσια εταιρεία παροχής φυσικού αερίου στην Ελλάδα. Η εταιρεία, με έτος ίδρυσης το 1988, λειτουργεί στο πλαίσιο της δικαιοδοσίας του ΤΑΙΠΕΔ. Πρόεδρος Δ.Σ. είναι ο Ιωάννης Παπαδόπουλος, ο Κωνσταντίνος Ξιφαράς ορίστηκε νέος Διευθύνων Σύμβουλος το 2019. Το 2005, με σκοπό την απελευθέρωση της αγοράς φυσικού αερίου, ιδρύθηκε η ΔΕΣΦΑ Α.Ε. ως πλήρως ελεγχόμενη θυγατρική για τη μεταφορά φυσικού αερίου στην Ελλάδα. Από τότε, η ΔΕΠΑ πωλεί αέριο σε μεγάλους καταναλωτές και στις εταιρείες παροχής φυσικού αερίου. Το φυσικό αέριο εισάγεται μέσω αγωγών από τη Βουλγαρία και την Τουρκία και στον τερματικό σταθμό Υγροποιημένου Φυσικού Αερίου (ΥΦΑ) Ρεβυθούσας. Το 2019 η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη αποφάσισε τη διάσπαση της εταιρείας σε ΔΕΠΑ Υποδομών, ΔΕΠΑ Διεθνών Έργων και ΔΕΠΑ Εμπορίας.

 Στη ΔΕΠΑ Υποδομών υπάγονται οι συμμετοχές της ΔΕΠΑ στις εταιρείες διαχείρισης των δικτύων διανομής φυσικού αερίου στην Ελλάδα, τα πάγια των δικτύων διανομής, το δίκτυο οπτικών ινών που ανήκει στην κυριότητα της ΔΕΠΑ και τα δικαιώματα και υποχρεώσεις της ΔΕΠΑ σε δίκτια διανομής φυσικού αερίου (συμπιεσμένου ή υγροποιημένου), εκτός από τη συμμετοχή της σε διεθνή έργα. Στη ΔΕΠΑ Διεθνή Έργων θα υπαχθούν οι συμμετοχές της ΔΕΠΑ σε διεθνή έργα. Η εναπομείνασα μητρική εταιρεία θα μετονομαστεί σε ΔΕΠΑ Εμπορίας και θα ασχολείται, κυρίως, με το κομμάτι της εισαγωγής και προμήθειας φυσικού αερίου αλλά και την ηλεκτρική ενέργεια, καθώς και πιθανά δικαιώματα και υποχρεώσεις της ΔΕΠΑ σε διεθνή έργα (π.χ. δεσμεύσεις ποσοτήτων σε διακρατικούς αγωγούς). Το ΤΑΙΠΕΔ, στο οποίο πριν τη διάσπαση ανήκε το 65% των μετοχών της ΔΕΠΑ (το υπόλοιπο 35% ανήκει στα Ελληνικά Πετρέλαια), θα προχωρήσει σε ιδιωτικοποίηση της συμμετοχή του στις εταιρείες ΔΕΠΑ Υποδομών και ΔΕΠΑ Εμπορίας (το 65% της κάθε εταιρείες). Αντίθετα, θα παραχωρήσει το ποσοστό της συμμετοχής του στη ΔΕΠΑ Διεθνών Έργων (65%) στο Δημόσιο. Ο Όμιλος ΔΕΠΑ αποτελείται από την 100% θυγατρική ΔΕΣΦΑ, την κατά 50% θυγατρική ΥΦΑ Ποσειδών και τις κατά 51% θυγατρικές Εταιρείες Παροχής Αερίου (ΕΠΑ) Αττικής, Θεσσαλονίκης και θεσσαλίας. Επίσημος ιστότοπος
Μπρούνο του Βύρτσμπουργκ

Ο Άγιος Μπρούνο (γερμ.: Bruno, περίπου 1005 - 27 Μαΐου 1045) από τον Οίκο των Σαλίων ήταν καγκελάριος της Ιταλίας από το 1027 μέχρι το 1034 για τον εξάδελφό του Κορράδο Β΄ της Γερμανίας και πρίγκιπας-επίσκοπος του Βύρτσμπουργκ. Προερχόταν από τον Οίκο των Σαλίων

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Κορράδου Α΄ δούκα της Καρινθίας και της Ματθίλδης των Κορραδιδών, κόρης του Χέρμαν Β΄ δούκα της Σουαβίας. Συνόδευσε τον γιο του Κορράδου Β΄, τον Ερρίκο Γ΄ της Γερμανίας στη 2η εκστρατεία του στην Ουγγαρία, αλλά έπαθε ατύχημα στο Πέρσενμπεργκ του Δούναβη και απεβίωσε το 1045: όταν η ακολουθία του Ερρίκου Γ΄ σταμάτησε στην ιδιοκτησία της Ριχίλντε κόμισσας του Έμπερσμπεργκ, που είχε πρόσφατα χηρεύσει, η Ριχίλντε έκανε μεγάλο συμπόσιο, αλλά το ξύλινο πάτωμα κατέρρευσε. Ο Ερρίκος Γ΄ τραυματίστηκε ελαφριά, αλλά ο Μπρούνο και η κόμισσα απεβίωσαν λίγες ημέρες μετά. Η σορός του μεταφέρθηκε στο Βύρτσμπουργκ. Από το 1040 είχε αρχίσει την οικοδόμηση του καθεδρικού του Βύρτσμπουργκ. Το 1045 κατασκευάστηκε η κρύπτη και τάφηκε εκεί. Από την Καθολική Εκκλησία θεωρείται άγιος και εορτάζει στις 27 Μαΐου. Είχε γράψει Σχόλια στους Ψαλμούς και ανάλυση σε δέκα βιβλικούς ύμνους. Peter Kolb and Ernst-Günther Krenig (eds.), 1989: Unterfränkische Geschichte, pp. 229–232. Würzburg Deutsche National Bibliotek Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon (BBKL) Psalterium beati Brunonis episcopi herbipolensis (Nürnberg 1497 and Lipsiae 1533), digitised by www.digitale-sammlungen.de Inkunabel Psalterium beati Brunonis episcopi herbipolensis (Anton Koberger, Nürnberg 1497), digitised by the Universidad de los Andes http://www.santiebeati.it/dettaglio/54850 Deutsche Digitale Bibliotek Αρχειοθετήθηκε 2016-06-23 στο Wayback Machine. Göttingen Academy of Sciences and Humanities. Inkunabel Psalterium beati Brunonis episcopi herbipolensis (Anton Koberger, Nuremberg, 1497), digitalised by the University of the Andes
Κωνσταντία της Σικελίας (αντιβασίλισσα)

Η Κωνσταντία (1324 - 22 Οκτωβρίου 1355) από τον Οίκο της Βαρκελώνης-Σικελίας ήταν πριγκίπισσα της Σικελίας και κυβέρνησε το Βασίλειο της Σικελίας ως αντιβασίλισσα στο όνομα του αδελφού της Λουδοβίκου.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Πέτρου Β΄ της Σικελίας και της Ελισάβετ των Γκορίτσια, κόρης του Όθωνα Γ΄ δούκα της Καρινθίας. Το 1352 διαδέχθηκε τη μητέρα της ως αντιβασίλισσα κατά την ανηλικιότητα του αδελφού της Λουδοβίκου. Η αντιβασιλεία της χαρακτηρίστηκε από συγκρούσεις μεταξύ των φατριών των ευγενών και από την επιδημία της πανώλης. Το 1355 ο Λουδοβίκος απεβίωσε από την πανώλη· σύντομα ακολούθησε και το τέλος της Κωνσταντίας. Αυτή απεβίωσε άγαμη.Έπειτα η θέση της ως αντιβασίλισσας της Σικελίας αναλήφθηκε από την αδελφή της Ευφημία, που την κράτησε μέχρι το 1357.
Προάστιο Μεσσηνίας

Το Προάστιο είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Προαστίου, της Δημοτικής Ενότητας Λεύκτρου και υπάγεται στο Δήμο Δυτικής Μάνης.

 Ο οικισμός βρίσκεται σε υψόμετρο 232 μέτρων και έχει πληθυσμό 252 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Μέχρι το 1938, ανήκε στο Νομό Λακωνίας και μέχρι το 1951, γραφόταν Προάστειο. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές οικισμών - Προάστιο Μεσσηνίας (εξωτερικός σύνδεσμος) Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές - Κοινότητα Προαστίου Μεσσηνίας (εξωτερικός σύνδεσμος) Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές - Δήμος Λεύκτρου Μεσσηνίας (εξωτερικός σύνδεσμος) Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές - Δήμος Δυτικής Μάνης Μεσσηνίας (εξωτερικός σύνδεσμος) Προάστιο - Μεσσηνία (Terrabook) Προάστιο (Messinian Mani) Προάστιο, Πόλεις και χωριά της Μεσσηνίας (messinia.mobi)
Ρωσική απογραφή του 2010

Η Ρωσική απογραφή του 2010 (ρωσικά: Всеросси́йская пе́репись населе́ния 2010 го́да) είναι η πρώτη απογραφή που έλαβε χώρα στη Ρωσία μετά το 2002 και η δεύτερη μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Οι προετοιμασίες για την απογραφή έλαβαν χώρα το 2007, και πραγματοποιήθηκε από τις 14 Οκτωβρίου έως τις 25 Οκτωβρίου.

 Η απογραφή ήταν αρχικά σχεδιασμένη για να πραγματοποιηθεί τον Οκτώβριο του 2010, ωστόσο μεταφέρθηκε για το 2013, για δήθεν οικονομικούς λόγους, παρόλο που υποτέθηκε ότι τα πολιτικά κίνητρα άσκησαν επιρροή στην απόφαση. Ωστόσο, στα τέλη του 2009, ο Πρωθυπουργός της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν ανακοίνωσε ότι η Ρωσική Κυβέρνηση πρόορισε 10,5 δισεκατομμύρια ρούβλια για την πραγματοποίηση της απογραφής στην αρχικά σχεδιασμένη περίοδο (τον Οκτώβριο του 2010). Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι ο πληθυσμός ήταν 142.9 εκατομμύρια κάτοικοι. Σε σύγκριση με την προηγούμενη απογραφή, ο πληθυσμός έχει μειωθεί κατά 2.3 εκατομμύρια (1.6%). Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, ο αστικός πληθυσμός ήταν 105.3 εκατομμύρια, ενώ ο αγροτικός πληθυσμός ήταν 37.5 εκατομμύρια. Το ποσοστό αστικοποίησης είναι προς το παρόν 73.7%. Η μέση ηλικία είναι 38 χρόνια. Στην εθνική σύνθεση, κυριαρχούν οι Ρώσοι, αποτελώντας το 80.9% του πληθυσμού. Η Τράπεζα της Ρωσίας έκδωσε δύο αναμνηστικά νομίσματα για την απογραφή, στις 2 Αυγούστου του 2010. Αυτά είναι τα κέρματα των 3 και 10 ρουβλίων. Δημογραφία της Ρωσίας Τελικά αποτελέσματα της Ρωσικής απογραφής του 2010 Αρχειοθετήθηκε 2013-09-28 στο Wayback Machine. Αποτελέσματα της Ρωσικής απογραφής του 2010 Επίσημη ιστοσελίδα της απογραφής του 2010 Αρχειοθετήθηκε 2014-02-21 στο Wayback Machine. (Ρωσικά)
Μαγδαληνή του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ

Η Μαγδαληνή, ολλανδ.: Magdalena van Nassau-Dillenburg (15 Δεκεμβρίου 1547 στο κάστρο Ντίλενμπουργκ στο Ντίλενμπουργκ - 16 Μαΐου 1633 στο Έρινγκεν) ήταν κόρη του κόμη του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Χόενλοε-Βάικερσχαϊμ.

 Ήταν η έβδομη κόρη (6η από τον 2ο γάμο) κόρη του Γουλιέλμου Α΄ κόμη του Nάσσαου-Ντίλενμπουργκ και της δεύτερης συζύγου του Γιουλιάνας του Στόλμπεργκ, κόρης του . Η Mαγδαληνή ήταν αδελφή του Γουλιέλμου Α΄ πρίγκιπα της Οράγγης. Η Μαγδαληνή πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της στο κάστρο Βάικερσχαϊμ. Η καθημερινές της συνήθειες συνίστατο στην οργάνωση της Αυλικής ζωής και της οικογενειακής της ζωής. Εργάστηκε επίσης στο φαρμακείο του κάστρου, όπου έδινε φάρμακα στους πένητες, μία πρακτική που είχε ξεκινήσει η μητέρα της. Περιγράφεται ως πολύ γενναιόδωρη, καθώς παρείχε χρήματα, φαγητό και φάρμακα στους ενδεείς και τους άπορους. Απεβίωσε στο Έρινγκεν το 1633. Στις 27 Ιανουαρίου 1567 στο Κάστρο Ντίλενμπουργκ παντρεύτηκε τον Βόλφγκανγκ κόμη του Χόενλοχε-Βάικερσχαϊμ. Ήταν γιος του Λουδοβίκου-Κάζιμιρ κόμη του χόενλοε-Βάλντενμπουργκ και είχαν τα ακόλουθα παιδιά: Αικατερίνη (1567–1615). Η Άννα-Αγνή (2 Σεπτεμβρίου 1568 - 8 Σεπτεμβρίου 1616), παντρεύτηκε τον Φίλιππο-Ερνέστο των Γκλάιχεν-Τόννα (απεβ. 1619), κόμη του Γκλάιχεν, Τόννα, Σπήγκελμπεργκ και Πύρμοντ. Γεώργιος-Φρειδερίκος (5 Σεπτεμβρίου 1569 - 7 Ιουλίου 1645). Ιουλιανή (23 Ιουλίου 1571 - 8 Μαρτίου 1634), παντρεύτηκε τον Βόλφγκανγκ Β΄ του Κάστελ-Ρέμλινγκεν. Μαγδαληνή (27 Δεκεμβρίου 1572 - 2 Απριλίου 1596), παντρεύτηκε τον Ερρίκο Α΄ Ρόυς κόμη της Γκέρα (10 Ιουνίου 1572 στη Γκέρα - 13 Δεκεμβρίου 1635 στη Γκέρα). Πραξέδις (1 Μαΐου 1574 - 15 Αυγούστου 1633). Μάρθα (29 Απριλίου 1575 - 19 Δεκεμβρίου 1632), παντρεύτηκε τον Ιωάννη-Κάζιμιρ από το Λάινινγκενκ-Βέστερμπουργκ (απεβ. 1635). Μαρία-Ελισάβετ (12 Ιουνίου 1575 - 31 Ιανουαρίου 1605), παντρεύτηκε τον Ιωάννη-Ράινχαρντ Α΄ κόμη του Χάναου-Λίχτενμπεργκ (13 Φεβρουαρίου 1569 στο Μπίτσε - 19 Νοεμβρίου 1625 στο Λίχτενμπεργκ). Λουδοβίκος-Κάζιμιρ (4 Φεβρουαρίου 1578 - 16 Σεπτεμβρίου 1604). Αικατερίνη-Ιωάννα (6 Ιουλίου 1579 - 28 Νοεμβρίου 1615). Κράτο Ζ΄ (14 Νοεμβρίου 1582 - 11 Οκτωβρίου 1641), νυμφεύτηκε τη Σοφία των Βίττελσμπαχ, κόρη του Καρόλου Α΄ παλατινού κόμη του Τσβάιμπρυκεν-Μπίρκενφελντ. Φίλιππος-Ερνέστος (11 Αυγούστου 1584 - 29 Ιανουαρίου 1628), νυμφεύτηκε την Άννα-Μαρία (14 Ιανουαρίου 1585 στο Ζόνεβαλντε - 20 Νοεμβρίου 1634 στο Ότβαϊλερ), κόρη του Όθωνα κόμη του Ζολμς-Ζόνεβαλντε (25 Ιουνίου 1550 στο Ζόνεβαλντε - 29 Ιανουαρίου 1612 στο Ζόνεβαλντε). Aλβέρτος (30 Δεκεμβρίου 1585 - 21 Οκτωβρίου 1605). Βόλφγκανγκ-Ερνέστος (11 Αυγούστου 1584 - 29 Ιανουαρίου 1588). Δωροθέα-Βάλμπουργκα (20 Σεπτεμβρίου 1590 - 20 Σεπτεμβρίου 1656), παντρεύτηκε τον Φίλιππο-Ερρίκο (3 Ιουνίου 1591 στο Βάλντενμπουργκ - 22 Μαρτίου 1644), κόμη του Χόενλοε-Βάλντενμπουργκ από το 1615 μέχρι το τέλος του. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Magdalena of Nassau-Dillenburg στο Wikimedia Commons Γενεαλογία
Ματθίλδη του Βελγίου

Η Βασίλισσα Ματθίλδη του Βελγίου (Γαλλικά: Reine Mathilde de Belgique, γεννημένη ως Λαίδη Ματθίλδη ντ'Ουντεκέμ ντ'Ακόζ Jonkvrouw Mathilde d'Udekem d'Acoz, 20 Ιανουαρίου 1973) είναι η σύζυγος του Βασιλιά Φίλιππου των Βέλγων και μέλος της Βελγικής βασιλικής οικογένειας.Με την άνοδο του Φίλιππου στον θρόνο η Ματθίλδη έγινε η πρώτη Βελγίδα βασίλισσα.

 Η Ματθίλδη γεννήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 1973 στην πόλη Υκλ του Βελγίου. Οι γονείς της Πατρίκιος ντ Ουντεκέμ ντ Ακόζ και Άννα Μαρία Κομορόβσκα ήταν μέλη αριστοκρατικών οικογενειών. Μεγάλωσε στο κάστρο της οικογένειας στο Μπαστόν. Έχει τέσσερα μικρότερα αδέλφια, την Μαρία-Αλίκη, την Ελισάβετ, την Έλενα και τον Κάρολο-Ερρίκο. Με το γάμο της με τον τότε Πρίγκιπα Φίλιππο του Βελγίου, το 1999, ο Βασιλιάς Αλβέρτος Β΄ αναβάθμισε την οικογένεια ντ Ουντεκέμ ντ Ακόζ από βαρονική σε κομική. Η Ματθίλδη ολοκλήρωσε την δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια εκπαίδευσή της στις Βρυξέλλες. Το 1994 απέκτησε το δίπλωμά της στη λογοθεραπεία και έπειτα εργάστηκε σε λογοθεραπευτικό κέντρο από το 1995 ως το 1999. Επίσης, έχει σπουδάσει ψυχολογία. Μιλάει Γαλλικά, Ολλανδικά, Αγγλικά και Ιταλικά. Στις 4 Δεκεμβρίου 1999 η Ματθίλδη παντρεύτηκε τον Φίλιππο με πολιτικό και θρησκευτικό γάμο. Νυφικό φόρεμα της Ματθίλδης σχεδιάστηκε από τον Εντουάρντ Βερμουλέν. Μετά το γάμο πήρε τον τίτλο της Πριγκίπισσας του Βελγίου. Το ζευγάρι απέκτησε τέσσερα παιδιά: την Διάδοχο Πριγκίπισσα Ελισάβετ, Δούκισσα της Βραβάντης (γ. 25 Οκτωβρίου 2001) τον Πρίγκιπα Γαβριήλ του Βελγίου (γ. 20 Αυγούστου 2003) τον Πρίγκιπα Εμμανουήλ του Βελγίου (γ. 4 Οκτωβρίου 2005) την Πριγκίπισσα Ελεονώρα του Βελγίου (γ. 16 Απριλίου 2008)Η Ματθίλδη είναι ανάδοχος δύο πριγκιπισσών: της Αλεξίας της Ολλανδίας και της Ισαβέλλας της Δανίας. Ως Βασίλισσα των Βέλγων, η Ματθίλδη, πραγματοποιεί μια σειρά από επίσημα καθήκοντα, στα οποία συμπεριλαμβάνονται η εκπροσώπηση του Βελγίου σε κρατικές επισκέψεις, η υποδοχή ξένων ηγετών από το εξωτερικό και η συμμετοχή σε πολλά φιλανθρωπικά ιδρύματα. Κάθε χρόνο παίρνει μέρος στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός, ενώ από το 2007 είναι μέλος της ομάδας παγκόσμιων νέων ηγετών.Το 2009 έγινε Επίτιμη Πρόεδρος της UNICEF Βελγίου. Υπηρετεί ως Ειδικός Αντιπρόσωπος στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας σχετικά με την ανοσοποίηση.Το 2001 δημιούργησε οργάνωση για την προώθηση βοήθειας σε ευαίσθητα άτομα και την ετήσια βράβευση ατόμων που διέπρεψαν σε κάποιο τομέα. 20 Ιανουαρίου 1973 – 4 Δεκεμβρίου 1999: Λαίδη Ματθίλδη ντ Ουντεκέμ ντ Ακόζ 4 Δεκεμβρίου 1999 – 21 Ιουλίου 2013: Η Αυτής Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Ματθίλδη του Βελγίου, Δούκισσα της Βραβάντης, Κόμισσα του ντ Ουντεκέμ ντ Ακόζ (1999-2013) 21 Ιουλίου 2013 – έως σήμερα: Η Αυτής Μεγαλειότητα Η Βασίλισσα των Βέλγων Official biography from the Belgian Royal Family website
Σκοποβολή στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – 30 μέτρα ελεύθερο πιστόλι ανδρών

Το ελεύθερο πιστόλι ανδρών από απόσταση 30 μέτρων ήταν ένα από τα πέντε αγωνίσματα σκοποβολής στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1896 στην Αθήνα. Διοργανώθηκε στις 11 Απριλίου 1896 στο σκοπευτήριο της Καλλιθέας.

 Κάθε σκοπευτής έριξε συνολικά 30 βολές (χωρισμένες σε πέντε γύρους των έξι βολών ο κάθε ένας) σε στόχο που βρισκόταν 30 μέτρα μακριά. Στον αγώνα έλαβαν μέρος πέντε αθλητές από τρεις χώρες, ενώ ο Τζον Πέιν επέλεξε τελικά να μην αγωνιστεί δίνοντας έτσι την ευκαιρία στον αδερφό του, Σάμνερ, να πάρει την πρωτιά. Η διαφορά των Αμερικανών ήταν εμφανής στα αγωνίσματα της σκοποβολής και σε αυτό συνετέλεσαν τα όπλα τους που ήταν πολύ πιο εξελιγμένα από αυτά των υπολοίπων αθλητών. Έτσι, ο Σάμνερ Πέιν κατέκτησε εύκολα τη νίκη συγκεντρώνοντας συνολικά 442 βαθμούς με 24 χτυπήματα στον στόχο. Στη δεύτερη θέση βρέθηκε ο Δανός Χόλγκερ Νίλσεν που συγκέντρωσε 285 βαθμούς. Στις υπόλοιπες τρεις θέσεις τερμάτισαν οι έλληνες αθλητές, χωρίς ωστόσο να γνωρίζουμε τα αποτελέσματα των βολών τους. Ο Ιωάννης Φραγκούδης πήρε την τρίτη θέση, ο Λεωνίδας Μωράκης την τέταρτη, ενώ ο Γεώργιος Ορφανίδης έμεινε στην πέμπτη. Επίσημο Χρονικό των Αγώνων (Τόμος Α'): Σπυρίδων Λάμπρος, Νικόλαος Πολίτης, επιμ. (1896). Die Olympischen Spiele 776 - 1896 (Τόμος Α') (PDF). Αθήνα, Λειψία, Λονδίνο: Καρλ Μπεκ, F. Volckmar, H. Grevel and co. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 16 Ιανουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 7 Μαρτίου 2013. Επίσημο Χρονικό των Αγώνων (Τόμος Β'): Πιερ ντε Κουμπερτέν, Τιμολέων Φιλήμων, Νικόλαος Πολίτης και Χαράλαμπος Άννινος, επιμ. (1897). The Olympic Games 776 - 1896 (Τόμος Β') (PDF). Αθήνα, Λονδίνο: Καρλ Μπεκ, H. Grevel and co. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 15 Αυγούστου 2012. Ανακτήθηκε στις 7 Μαρτίου 2013. Εθνοσπόρ: 108 Χρόνια Ολυμπιακοί Αγώνες (1896-2004) (σελ. 12) Bill Mallon & Ture Widlund (1998). The 1896 Olympic Games. Results for All Competitors in All Events, with Commentary. Michael Llewellyn Smith (2004). Olympics in Athens 1896. The Invention of the Modern Olympic Games.