Έρικ Άιντλ

Ο Έρικ Άιντλ (Αγγλικά: Eric Idle, γεννημένος στις 29 Μαρτίου 1943) είναι Άγγλος ηθοποιός, κωμικός, μουσικός και συγγραφέας. Ο Άιντλ ήταν μέλος του βρετανικού σουρεαλιστικού κωμικού συνόλου Monty Python και της παρωδίας ροκ μπάντας The Rutles και είναι ο συγγραφέας της μουσικής και των στίχων για το μιούζικαλ Spamalot του Μπρόντγουεϊ (που βασίζεται στην ταινία Οι ιππότες της ελεεινής τραπέζης). Γνωστός για το περίτεχνα λογοπαίγνια και τα μουσικά του νούμερα, ο Άιντλ ερμήνευσε πολλά από τα τραγούδια που εμφανίζονται σε έργα των Python, όπως το "Always Look on the Bright Side of Life" (από το Ένας προφήτης... μα τι προφήτης!) και το "Galaxy Song" (από Το νόημα της ζωής). Μετά Το ιπτάμενο τσίρκο, δημιούργησε την εκπομπή κωμικών σκετς Rutland Weekend Television (1975-76), παρουσίασε το Saturday Night Live στις ΗΠΑ τέσσερις φορές τις πρώτες πέντε σεζόν και ήταν γκεστ σταρ στην εκπομπή The Simpsons. Η αρχικά επιτυχημένη σόλο καριέρα του Άιντλ υποχώρησε κατά τη δεκαετία του 1990 με την αποτυχία των ταινιών Εντιμότατοι κληρονόμοι (1993) (σενάριο, παραγωγή, πρωταγωνιστής) και Το Χόλιγουντ φλέγεται! του 1998 (πρωταγωνιστής). Στη συνέχεια, ανέστησε την καριέρα του προσαρμόζοντας υλικό των Monty Python για άλλα μέσα. Μετά την επιτυχία του μιούζικαλ Spamalot (το οποίο κέρδισε το βραβείο Tony καλύτερου μιούζικαλ), έγραψε επίσης το Not the Messiah, ένα ορατόριο που βασίζεται στο Ένας προφήτης... μα τι προφήτης! Συμμετείχε στην τελετή λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου 2012.

 Ο Άιντλ γεννήθηκε στο νοσοκομείο Harton, στο Σάουθ Σιλντς, που τότε ανήκε στην κομητεία Ντάραμ, όπου είχε οδηγηθεί η μητέρα του από τη βορειοδυτική Αγγλία. Η μητέρα του, Νόρα Μπάρον Σάντερσον, ήταν ιατρική επισκέπτρια και ο πατέρας του, Έρνεστ Άιντλ, υπηρέτησε στη Βασιλική Πολεμική Αεροπορία κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και σκοτώθηκε σε τροχαίο ατύχημα ενώ επέστρεφε στο σπίτι με οτοστόπ τα Χριστούγεννα του 1945. Ο Άιντλ είπε ότι η μητέρα του "εξαφανίστηκε για λίγο στην κατάθλιψη" και κατά συνέπεια τον μεγάλωσε η γιαγιά του στο Σουίντον του Λάνκασιρ. Ο Άιντλ πέρασε μέρος της παιδικής του ηλικίας στη χερσόνησο Γουίραλ, και πήγε στο δημοτικό του Σεντ Τζορτζ. Η μητέρα του δυσκολευόταν να δουλέψει με πλήρη απασχόληση και να μεγαλώνει ένα παιδί, έτσι όταν ο Άιντλ ήταν επτά ετών, τον έγραψε στο Royal Wolverhampton School οικότροφο. Εκείνη την εποχή, το σχολείο ήταν φιλανθρωπικό ίδρυμα αφιερωμένο στην εκπαίδευση παιδιών που είχαν χάσει τον έναν ή και τους δύο γονείς. Ο Άιντλ φέρεται να έχει πει: «Ήταν ένα σωματικά βίαιο, εκφοβιστικό, σκληρό περιβάλλον για να μεγαλώσει ένα παιδί. [...] Τέλεια εκπαίδευση για Python". Ο Άιντλ δήλωσε ότι τα δύο πράγματα που έκαναν τη ζωή του υποφερτή ήταν να ακούει Radio Luxembourg κάτω από τα σεντόνια και να παρακολουθεί την τοπική ομάδα ποδοσφαίρου, τη Γουλβερχάμπτον Γουόντερερς. Αντιπαθούσε τα άλλα αθλήματα και το έσκαγε από το σχολείο κάθε Πέμπτη απόγευμα για να πάει στον τοπικό κινηματογράφο. Τελικά τον έπιασαν να παρακολουθεί την ακατάλληλη ταινία Χ Ζήσαμε στην αμαρτία και τιμωρήθηκε. Ο Άιντλ υποστηρίζει ότι λίγα πράγματα είχε να κάνει στο σχολείο και η πλήξη τον ώθησε να μελετάει σκληρά και κατά συνέπεια να κερδίσει μια θέση στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Ο Άιντλ φοίτησε στο Pembroke College του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, όπου σπούδασε αγγλικά. Ο Άιντλ μπήκε στο Κέιμπριτζ έναν μόλις χρόνο μετά τους μελλοντικούς συναδέλφους του Pythons Γκράχαμ Τσάπμαν και Τζον Κλιζ. Έγινε πρόεδρος του ομίλου Footlights το 1965 και ήταν ο πρώτος που επέτρεψε σε γυναίκες να γίνονται μέλη. Ο Άιντλ πρωταγωνίστησε στην παιδική τηλεοπτική κωμική σειρά Do Not Adjust Your Set με συμπρωταγωνιστές τους μελλοντικούς συναδέλφους του στους Python, Τέρι Τζόουνς και Μάικλ Πέιλιν. Ο Τέρι Γκίλιαμ έκανε τα κινούμενα σχέδια για την εκπομή. Ο Άιντλ έγραφε για τους Python κυρίως μόνος του, με τον δικό του ρυθμό, αν και μερικές φορές δυσκολευόταν να παρουσιάσει υλικό στους άλλους και να το κάνει να φαίνεται αστείο χωρίς την υποστήριξη ενός συνεργάτη. Οι άλλοι Python συνήθως δούλευαν σε ομάδες και ο Τζον Κλιζ παραδέχτηκε ότι αυτό ήταν ελαφρώς άδικο – όταν οι Python ψήφιζαν ποια σκετς θα εμφανίζονταν σε μια εκπομπή, «αυτός (ο Άιντλ) πήρε μόνο μία ψήφο». Ωστόσο, λέει επίσης ότι ο Άιντλ ήταν ανεξάρτητος και δούλευε καλύτερα μόνος του. Ο ίδιος ο Άιντλ παραδέχτηκε ότι αυτό ήταν μερικές φορές δύσκολο: «Έπρεπε να πείσεις άλλους πέντε. Και δεν ήταν και οι πιο ανιδιοτελείς συγγραφείς». Περιστασιακά έγραφε με τον Κλιζ. Το έργο του Άιντλ στους Python χαρακτηρίζεται συχνά από εμμονή με τη γλώσσα και την επικοινωνία: πολλοί από τους χαρακτήρες του έχουν λεκτικές ιδιαιτερότητες, όπως ο άνθρωπος που μιλάει με αναγραμματισμούς, ο άνθρωπος που λέει λέξεις με λάθος σειρά και ο χασάπης που εναλλάσσεται μεταξύ αγένειας και ευγένειας κάθε φορά που μιλάει. Ορισμένα από τα σκετς του περιλαμβάνουν εκτεταμένους μονολόγους (για παράδειγμα, ο πελάτης στο σκετς του «Ταξιδιωτικού πρακτορείου» που μιλά ακατάπαυστα για τις δυσάρεστες εμπειρίες του στις διακοπές). Ως το δεύτερο νεότερο μέλος των Python, ο Άιντλ ήταν πιο κοντά στο πνεύμα των εφήβων που αποτελούσαν μεγάλο μέρος της βάσης των θαυμαστών τους. Τα σκετς των Python που ασχολούνται περισσότερο με σύγχρονα θέματα όπως η ποπ μουσική, η σεξουαλική απελευθέρωση και η ψυχαγωγική χρήση ναρκωτικών είναι συνήθως έργα του Άιντλ – το πιο διάσημο από αυτά είναι το "Nudge Nudge". Ταλαντούχος κιθαρίστας, ο Άιντλ συνέθεσε πολλά από τα πιο διάσημα μουσικά νούμερα της ομάδας, με πιο αξιοσημείωτο το "Always Look on the Bright Side of Life", το τελευταίο νούμερο στο Ένας προφήτης... μα τι προφήτης!, το οποίο έχει την υπογραφή των Python. Μετά την επιτυχία των Python στις αρχές της δεκαετίας του 1970, και τα έξι μέλη ακολούθησαν σόλο καριέρα. Η πρώτη σόλο δουλειά του Άιντλ ήταν η δική του εκπομπή Radio Five του BBC Radio One (που χρονολογείται 18 χρόνια προτού ιδρυθεί ο πραγματικός σταθμός με το ίδιο όνομα). Αυτό κράτησε από το 1973 έως το 1974. Στην τηλεόραση, ο Άιντλ δημιούργησε και έγραψε το Rutland Weekend Television (RWT), μια εκπομπή με σκετς στο BBC2. Το RWT ήταν «το μικρότερο τηλεοπτικό δίκτυο της Βρετανίας». Το όνομα ήταν μια παρωδία του London Weekend Television. Το Ράτλαντ ήταν κάποτε η μικρότερη κομητεία της Αγγλίας, αλλά πρόσφατα είχε «καταργηθεί» σε μια διοικητική μεταρρύθμιση. Ο Τζορτζ Χάρισον έκανε μια γκεστ εμφάνιση σε ένα επεισόδιο. Μια κληρονομιά του RWT ήταν η δημιουργία των Rutles, μιας παρωδίας των Beatles. Το συγκρότημα έγινε δημοφιλές φαινόμενο, ειδικά στις ΗΠΑ όπου ο Άιντλ εμφανίστηκε στο Saturday Night Live. Το 1978, η ταινία των Rutles "All You Need Is Cash", μια συνεργασία μεταξύ μελών των Python και του Saturday Night Live, προβλήθηκε στην τηλεόραση του NBC, σε σενάριο του Άιντλ. Ο Άιντλ εμφανίστηκε στην ταινία ως "Dirk McQuickly" (ο χαρακτήρας του γκρουπ στο στιλ του Πολ Μακάρτνεϊ). Οι ηθοποιοί που εμφανίστηκαν στην ταινία ήταν οι Τζον Μπελούσι Μπιλ Μάρεϊ και Γκίλντα Ράντερ του Saturday Night Live, καθώς και ο Python Μάικλ Πέιλιν, αλλά και πραγματικοί μουσικοί της δεκαετίας του 1960, όπως ο πρώην Beatle Τζωρτζ Χάρισον, καθώς και οι Μικ Τζάγκερ και Πολ Σάιμον. Ο Άιντλ έγραψε και σκηνοθέτησε την επιστροφή των Rutles το 2008 για μια ζωντανή εκπομπή Rutlemania! για τον εορτασμό των 30 χρόνων τους. Οι εκπομπές γυρίστηκαν στο Λος Άντζελες και τη Νέα Υόρκη με ένα συγκρότημα που έπαιζε Beatles. Ο Άιντλ έλαβε καλές κριτικές για την ερμηνεία του σε έργα που γράφτηκαν και σκηνοθετήθηκαν από άλλους – όπως το Οι περιπέτειες του βαρώνου Μυνχάουζεν (1989) του Τέρι Γκίλιαμ, το Τα ράσα δεν κάνουν τις καλόγριες (1990) και το Κάσπερ, το φαντασματάκι (1995). Ωστόσο, οι δικές του ταινίες – όπως το Εντιμότατοι κληρονόμοι (1993), ήταν ως επί το πλείστον ανεπιτυχή σε κριτικούς και κοινό. Τα τελευταία χρόνια, ο Άιντλ έχει προσφέρει τη φωνή του σε κινούμενα σχέδια, όπως Το πάρκο της τρέλας. Έχει κάνει τέσσερις εμφανίσεις στο The Simpsons. Ο Άιντλ έχει χαρίσει τη φωνή του στον μάγο Μέρλιν στην ταινία της DreamWorks Σρεκ ο τρίτος (2007) με τον πρώην συμπρωταγωνιστή του στους Python, Τζον Κλιζ, ο οποίος έκανε τη φωνή του βασιλιά Χάρολντ. Έχει επίσης αφηγηθεί το ηχητικό βιβλίο Ο Τσάρλι και το εργοστάσιο σοκολάτας του Ρόαλντ Νταλ. Το 2004, ο Άιντλ δημιούργησε το Spamalot, μια μουσική κωμωδία βασισμένη στην ταινία του 1975 Οι ιππότες της ελεεινής τραπέζης. Η μεσαιωνική παραγωγή αφηγείται την ιστορία του βασιλιά Αρθούρου και των ιπποτών του της Στρογγυλής Τραπέζης καθώς ταξιδεύουν στην αναζήτησή τους για το Άγιο Δισκοπότηρο. Ο Άιντλ εμφανίστηκε στην τελετή λήξης των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 2012 στο Ολυμπιακό Στάδιο του Λονδίνου στις 12 Αυγούστου, τραγουδώντας το "Always Look on the Bright Side of Life". Ο Άιντλ έχει γράψει πολλά βιβλία, μυθοπλασίας και μη. Τα μυθιστορήματά του είναι Hello Sailor και The Road to Mars. Ο Άιντλ έγραψε επίσης το βιβλίο και συνέγραψε τη μουσική και τους στίχους για το μιούζικαλ Monty Python's Spamalot, βασισμένο στην ταινία Οι ιππότες της ελεεινής τραπέζης. Το μιούζικαλ έκανε πρεμιέρα στο Σικάγο και μετά πήγε στο Μπρόντγουεϊ, όπου έλαβε Βραβείο Τόνυ καλύτερου μιούζικαλ της σεζόν 2004–05. Ο Άιντλ είναι τραγουδοποιός με περίπου 150 τραγούδια στο ενεργητικό του. Συνέθεσε και ερμήνευσε πολλά από τα πιο διάσημα κόμικ κομμάτια των Python, συμπεριλαμβανομένων των "Eric the Half-a-Bee", "The Philosophers' Song", "Galaxy Song", "Penis Song" και "Always Look on the Bright Side of Life", που γράφτηκε για την τελευταία σκηνή της ταινίας Ένας προφήτης... μα τι προφήτης! των Monty Python και τραγουδήθηκε από τους ίδιους πάνω σε σταυρούς κατά τη διάρκεια μαζικής σταύρωσης. Το τραγούδι έχει διασκευαστεί από τότε από τους Χάρι Νίλσον, Μπρους Κόκμπερν, Αρτ Γκαρφάνκελ και Green Day. Ο Άιντλ, οι συνάδελφοί του Python και άλλοι ερμήνευσαν το τραγούδι στο μνημόσυνο του Γκράχαμ Τσάπμαν. Ο Άιντλ ερμήνευσε το τραγούδι στην τελετή λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου 2012 στις 12 Αυγούστου 2012. Το 2004, η μουσική κωμωδία Spamalot έκανε πρεμιέρα στο Σικάγο και στο Shubert Theatre της Νέας Υόρκης στις 14 Φεβρουαρίου 2005. Ο Άιντλ έγραψε τους στίχους και το βιβλίο για το Spamalot, συνεργαζόμενος με τον John Du Prez σε μεγάλο μέρος της μουσικής. Η αρχική παραγωγή του Μπρόντγουεϊ του 2005 ήταν υποψήφια για 14 Βραβεία Tony και κέρδισε τρία. Ο Άιντλ συνέβαλε με μια διασκευή του "Raining in My Heart" του Μπάντι Χόλι για το άλμπουμ αφιέρωμα Listen to Me: Buddy Holly, που κυκλοφόρησε στις 6 Σεπτεμβρίου 2011. Ο Άιντλ έχει παντρευτεί δύο φορές. Ο πρώτος του γάμος έγινε το 1969 με την ηθοποιό Λιν Άσλεϊ, με την οποία απέκτησε έναν γιο, τον Κάρεϊ (γενν. 1973), πριν από το διαζύγιό τους το 1975. Γνώρισε την Τάνια Κόσεβιτς, πρώην μοντέλο, το 1977 και παντρεύτηκαν το 1981. Έχουν μια κόρη που γεννήθηκε το 1990 και κατοικούν στο Studio City του Λος Άντζελες. Ο Ντέιβιντ Μπάουι επέλεξε τον Άιντλ για νονό του γιου του, σκηνοθέτη Ντάνκαν Τζόουνς. Ο Άιντλ έχει αθεϊστικές απόψεις, αλλά δεν του αρέσει να χρησιμοποιεί τον όρο (αναφέρεται ότι είπε «Δεν μου αρέσει αυτή η λέξη, υπονοεί ότι υπάρχει Θεός στον οποίο δεν πρέπει να πιστεύεις»). Το 2019, ο Άιντλ διαγνώστηκε με καρκίνο στο πάγκρεας έγκαιρα και υποβλήθηκε σε επιτυχή χειρουργική επέμβαση για την αφαίρεση του όγκου, χωρίς να χρειάζεται περαιτέρω θεραπεία μετά από αυτή τη διαδικασία. Ένας αστεροειδής, ο 9620 Ericidle, πήρε το όνομά του προς τιμήν του. Το προεπιλεγμένο ολοκληρωμένο περιβάλλον ανάπτυξης της γλώσσας προγραμματισμού Python, ονομάζεται IDLE. Αν και επίσημα IDLE σημαίνει "Integrated DeveLopment Environment", το όνομα παραπέμπει στον Έρικ Άιντλ, καθώς το όνομα της ίδιας της γλώσσας Python παραπέμπει στους Monty Python. Το προφίλ του Eric Idle στον επίσημο ιστότοπο των Monty Python Έρικ Άιντλ στην IMDb Έρικ Άιντλ στο Internet Broadway Database (Αγγλικά) Ο Eric Idle τραγουδά το "FCC Song" του σε μορφή MP3 από το Archive.org