Άννα Λάνγκφους

Η Άννα Λάνγκφους (Anna Langfus, όνομα γέννησης: Άννα-Ρεγκίνα Στερνφίνκιελ [Anna-Regina Szternfinkiel]) (2 Ιανουαρίου 1920 – 12 Μαΐου 1966) ήταν Πολωνή-Γαλλίδα συγγραφέας. Ήταν επίσης επιζώσα του Ολοκαυτώματος. Κέρδισε το Βραβείο Γκονκούρ για το Les bagages de sable, για έναν επιζώντα από στρατόπεδο συγκέντρωσης.

 Γεννημένη ως Άννα-Ρεγκίνα Στερνφίνκιελ στο Λούμπλιν στις 2 Ιανουαρίου 1920, ήταν το μοναδικό παιδί Πολωνοεβραίων γονέων. Όταν έκλεισε τα 17, παντρεύτηκε τον Γιάκουμπ Ράις και ταξίδεψαν στο Βέλγιο το 1938, για να παρακολουθήσουν την Πολυτεχνική Σχολή του Βερβιέ. Σκόπευαν να γίνουν μηχανικοί κλωστοϋφαντουργίας για να μπορέσουν να διαχειριστούν το εργοστάσιο των γονιών της. Το 1939, ταξίδεψαν πίσω στην Πολωνία για διακοπές, αλλά σύντομα η χώρα καταλήφθηκε. Το ζευγάρι και οι γονείς τους στάλθηκαν βίαια στο Γκέτο του Λούμπλιν και στη συνέχεια στο Γκέτο της Βαρσοβίας. Ξέφυγε από το γκέτο της Βαρσοβίας με τον σύζυγό της και επέζησαν χρησιμοποιώντας ψευδείς ταυτότητες, ενώ αργότερα εντάχθηκαν στην Πολωνική Αντίσταση. Συνελήφθησαν και βασανίστηκαν από την Γκεστάπο, η οποία σκότωσε τον Γιάκουμπ Ράις με πυροβολισμό. Στάλθηκε σε πολλές φυλακές και στρατόπεδα εργασίας, ενώ οι γονείς της δολοφονήθηκαν σε ένα ναζιστικό στρατόπεδο εξόντωσης. Κρατήθηκε σε μια πολιτική φυλακή στο Σχρέτερσμπουργκ (σημερινό Πουότσκ) μέχρι την απελευθέρωση της χώρας το Μάρτιο του 1945.Από το 1946 έως το 1947, αφού μετακόμισε στη Γαλλία, ήταν καθηγήτρια μαθηματικών σε ένα εβραϊκό ορφανοτροφείο κοντά στο Παρίσι. Αφού παντρεύτηκε τον Άρον Λάνγκφους τον Ιανουάριο του 1948, ο οποίος αποφοίτησε από το Πολυτεχνικό Ινστιτούτο της Πράγας ως μηχανικός, οι δυο τους απέκτησαν μια κόρη, τη Μαρία, το 1948. Η Λάνγκφους πήρε μια πορεία που την επηρέασε να γράψει έργα για το θέατρο. Άρχισε να γράφει στα γαλλικά κατά τη δεκαετία του 1950 και το πρώτο της έργο, Les Lepreux (Οι Λεπροί), το οποίο γράφτηκε το 1952 και παίχτηκε το 1956, είναι αδημοσίευτο.Τα μυθιστορήματα της Λάνγκφους αφορούν τον «πόλεμο, την καταστροφή και την απώλεια μετά το Ολοκαύτωμα», με τις δικές της εμπειρίες ζωής συνυφασμένες στη μυθοπλασία. Το μυθιστόρημά της Le Sel et le Soufre (Αλάτι και Βάσανα) του 1960 είναι για τον πόλεμο στην Πολωνία, την καταστροφή του Γκέτο του Λούμπλιν και τη δολοφονία της οικογένειας του κύριου ήρωα. Κεντρικός ήρωας του μυθιστορήματος είναι η Μαρία, μια νεαρή γυναίκα που δραπετεύει με τον άντρα της. Ο σύζυγος της Μαρίας δολοφονήθηκε και αργότερα υπομένει φυλάκιση και βασανιστήρια. Το μυθιστόρημα του 1962 Les bagages de sable (Τσάντες της άμμου), μια συνέχεια του μυθιστορήματος του 1960, έχει επίσης τη Μαρία ως κύριο χαρακτήρα. Αυτό το μυθιστόρημα κέρδισε το Βραβείο Γκονκούρ το 1962. Στο μυθιστόρημα, η Μαρία ταξιδεύει από το Παρίσι στην Πολωνία για να μπορέσει να «ξαναβγεί στην επιφάνεια», αλλά αντιμετωπίζει μεγάλη απόγνωση λόγω των σκέψεων των νεκρών συγγενών της. Το τρίτο και τελευταίο μυθιστόρημα του Λάνγκφους, Saute, Barbara, εκδόθηκε το 1965 και ακολουθεί έναν Πολωνό που δραπετεύει από τη Γερμανία με ένα απαχθέν κορίτσι που ο ίδιος ονομάζει Μπαρμπάρα. Η Λάνγκφους χρησιμοποίησε έναν άνδρα αφηγητή στο Saute, Barbara ως μια προσπάθεια να αποστασιοποιήσει το μυθιστόρημα από την προσωπική της ζωή. Η Λάνγκφους πέθανε στις 12 Μαΐου 1966 από εγκεφαλικό σε ηλικία 46 ετών, ενώ βρισκόταν στη διαδικασία συγγραφής ενός άλλου μυθιστορήματος. Πέθανε στο Σαρσέλ, ένα προάστιο του Παρισιού.