IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Σαιν-Τροπέ

Το Σαιν-Τροπέ (οξιτανικά: Sant Tropetz, γαλλικά Saint-Tropez) είναι μια κοινότητα στο διαμέρισμα της Βαρ στη Νότια Γαλλία, στην ευρύτερη περιοχή της Κυανής Ακτής. Διάσημο για τους λαμπερούς και πλούσιους επισκέπτες του, αποκαλείται συχνά «η Μαρμπέγια της Γαλλίας». Ο πληθυσμός της πόλης ανέρχεται σύμφωνα με την απογραφή του 1999 στους 5.542 κατοίκους.

 Οι θρύλοι για τον κόλπο του Σαν-Τροπέ ανάγονται πολλούς αιώνες πίσω. Ένας από αυτούς λέει ότι το όνομα προέκυψε από ένα χριστιανό μάρτυρα (παραφθορά του ονόματός του) από τα χρόνια της βασιλείας του Νέρωνα, τον Άγιο Τορπέ ('Αγιο Απόστολο Τρόφιμο). Αυτός αρνούμενος να απαρνηθεί την πίστη του αποκεφαλίστηκε και πέταξαν το πτώμα του σε μια βάρκα μαζί με ένα κόκκορα και ένα σκύλο. Η βάρκα αυτή παρασύρθηκε από τα ρεύματα και προσάραξε στο σημείο όπου είναι σήμερα ο κόλπος και η πόλη. Στο διάστημα από το 1470 έως το 1672 την πόλη κυβερνούσαν ανεξάρτητοι άρχοντες προερχόμενοι από τις διάφορες συντεχνίες και εκλεγμένοι απευθείας από τους κατοίκους της πόλης. Ο άρχοντες είχαν το προνόμιο να συγκροτήσουν τον δικό τους στρατό και το 1637 κατάφεραν να απωθήσουν τα Ισπανικά γαλιόνια. Η πόλη δεν κατέβαλε φόρους και δεν ήταν υπό την εξουσία του Γαλλικού κράτους. Εντούτοις τα προνόμια αυτά αφαιρέθηκαν από τον βασιλιά Λουδοβίκο τον 14ο και η πόλη έκτοτε πέρασε στον έλεγχο της Γαλλίας. Στη δεκαετία του '20 το Σαιν-Τροπέ άρχισε να προσελκύει διεθνείς προσωπικότητες της μόδας και άλλες διασημότητες. Κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και συγκεκριμένα στις 15 Αυγούστου του 1944, η παραλία της πόλης ήταν το κύριο σημείο απόβασης των συμμαχικών δυνάμεων στην επιχείρηση εισβολής στη Νότια Γαλλία. Με το πέρας του πολέμου γίνεται το καλοκαιρινό καταφύγιο τον Γάλλων υπαρξιστών, αλλά είναι η δεκαετία του '50 και η συμβολή της Μπριζίτ Μπαρντό που θα χαρίσουν στην πόλη τη διεθνή της ακτινοβολία. Η σειρά ταινιών του Λουί ντε Φινές, Ο Χωροφύλακας του Σαιν-Τροπέ, θα την κάνει γνωστή στα πέρατα του κόσμου. Χτισμένη πάνω στα καταγάλανα νερά του κόλπου, η εκσυγχρονισμένη αυτή εκδοχή μια τυπικής μεσαιωνικής πόλης, είναι γνωστή για τα αναρίθμητα πολυτελή σκάφη αναψυχής που δένουν στο λιμάνι της απέναντι στα παραλιακά καφέ. Τουρίστες από όλες τις εθνικότητες και ακριβά σπορ αμάξια περιδιαβαίνουν τους δρόμους της. Η νυχτερινή ζωή είναι έντονη και μπορεί κανείς συχνά να πετύχει ελικόπτερα που προσγειώνονται προκειμένου να μεταφέρουν τους υψηλούς καλεσμένους στα πριβέ πάρτι που διοργανώνονται σε κάποια από τις πολυάριθμες πολυτελείς βίλες. Έχει ήσυχες, απομακρυσμένες αλλά και πολυπληθείς παραλίες. Σε μερικές από αυτές επιτρέπεται ο γυμνισμός. Κάθε χρόνο, στις αρχές του Οκτωβρίου, πραγματοποιείται στον κόλπο του Σαιν-Τροπέ μια ρεγκάτα. Πολλά ιστιοφόρα, μεταξύ των οποίων και παλιά κλασσικά γιοτ μέχρι 50 μέτρα, μαζεύονται και παρέχουν στους τουρίστες ένα εξαιρετικό θέαμα. Πολλοί μάλιστα σπεύδουν τη συγκεκριμένη περίοδο αποκλειστικά για αυτή την εκδήλωση. Γραφείο Τουρισμού του Σαιν-Τροπέ Φωτογραφίες από το Σαιν-Τροπέ
Γιαν Πίτερς Σένρενταμ

Ο Γιαν Πίτερς Σένρενταμ (ολλανδικά: Jan Pieterszoon Saenredam (1565 – 6 Απριλίου 1607) ήταν Ολλανδός μανιεριστής ζωγράφος, χαράκτης και χαρτογράφος, πατέρας του ζωγράφου εσωτερικού εκκλησιών Πίτερ Σένρενταμ. Είναι γνωστός για τις πολλές αλληγορικές εικόνες που δημιούργησε με βάση την κλασική μυθολογία και τη Βίβλο.

 Ο Γιαν Σένρενταμ γεννήθηκε στο Ζάανταμ. Έμεινε ορφανός σε μικρή ηλικία και ανατράφηκε από τον θείο του, Πίτερ ντε Γιονγκ (Pieter de Jongh), ο οποίος ασκούσε το επάγγελμα του δικαστικού κλητήρα στο Άσσεντελφτ. Ο θείος του τον προόριζε για αγρότη και τεχνίτη, γι' αυτό τον έστειλε να μάθει καλαθοπλεκτική. Καθώς ήταν επιμελής μαθητής, διδάχτηκε γραφή και ανάγνωση, αλλά εξέπληξε τους δασκάλους του με τις διακοσμήσεις που δημιουργούσε στα κείμενά του. Παράδειγμα των καλλιγραφικών του ικανοτήτων κάποτε μπορούσε κανείς να δει στο Assum House του Χέιμσκερκ, τόπο κατοικίας του ηγεμόνα του Άσσενντελφτ. Παρά την αρχική απόφαση της επαγγελματικής του στροφής στη γεωργία και στο εμπόριο, επέδειξε τόσο σημαντικές καλλιτεχνικές ικανότητες, ώστε άρχισε να εργάζεται ως μαθητευόμενος χαρτογράφος. Ο πρώτος του χάρτης χρονολογείται από το 1589, απεικόνιζε την Ολλανδία και μπορούσε κανείς να τον δει στο βιβλίο που εξέδωσε η πόλη και αποκλήθηκε Guiccardijn (αναφορά στο έργο του Λοντοβίκο Γκουιτσαρντίνι, με τίτλο Η περιγραφή των Κάτω Χωρών)). Λίγο καιρό αργότερα τον κηδεμόνα του επισκέφθηκε ένας δικηγόρος του Άσσεντελφτ ονόματι Σποορβάτερ τοτ Άσσεντελφτ, πείθοντάς τον να επιτρέψει στον προστατευόμενό του να αξιοποιήσει το χάρισμά του. Έτσι, ο νεαρός Σένρενταμ στάλθηκε να σπουδάσει σχέδιο με τον Χέντρικ Χόλτσιους (στον οποίο τον σύστησε ο δικηγόρος), στο Χάαρλεμ. Εκεί έγινε "Δάσκαλος" σε ηλικία 24 ετών.Αφού εργάστηκε για ένα διάστημα μαζί με τον Χόλτσιους, ήρθε αντιμέτωπος με τον αναπόφευκτο επαγγελματικό ανταγωνισμό αλλά και τις ζηλοφθονίες των συναδέλφων του, κάτι που τον παρακίνησε να μετοικήσει και να εργαστεί στο Άμστερνταμ για δυο χρόνια. Στη συνέχεια επέστρεψε στο Άσσεντελφτ, όπου νυμφεύτηκε και δημιούργησε το δικό του εργαστήριο. Η πρώτη του εργασία ήταν το χαρακτικό με τους 12 Αποστόλους, βασισμένο σε σχεδίασμα του Κάρελ φαν Μάντερ. Δημιούργησε χαρακτικά από σχέδια του Χόλτσιους, του Άμπραχαμ Μπλούμερτ, του Κορνέλις φαν Χάαρλεμ, του Πολίντορο ντα Καραβάτζο αλλά και δικά του. Δημιούργησε περισσότερες από 170 πλάκες χαρακτικών, με τελευταία αυτήν της Άρτεμης με την Καλλιστώ σε σχέδιο του Πάουλους Μορέιλσε το 1606. Δύο πλάκες, στις οποίες εργαζόταν, σε σχέδια του Μπαρτολομέους Σπράνγκερ, δεν ολοκληρώθηκαν από τον ίδιο, αλλά αργότερα από τον Γιάκομπ Μάταμ.Σύμφωνα με το Ρέικσμουζεουμ, το 1595 επέστρεψε από το Άμστερνταμ στο Άσσεντελφτ, όπου νυμφεύτηκε την Άννα Πάουβελσντοχτερ (Anna Pauwelsdochter). Ο Γιαν άφησε στη σύζυγό του σημαντική περιουσία, αποτέλεσμα επικερδών επενδύσεων στην Ολλανδική Εταιρία Δυτικών Ινδιών. Απεβίωσε από τύφο στις 6 Απριλίου 1607 σε ηλικία 41 ετών και τάφηκε στο χοροστάσιο της εκκλησίας του Αγίου Αδόλφου στο Άσσεντελφτ. Η επιτύμβια πλάκα του φέρει την επιγραφή Ioannis Saenredam Sculptoris celeberrimi. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Jan Saenredam στο Wikimedia Commons Spaightwood Galleries
Σάρα Σίλβερμαν

Η Σάρα Σίλβερμαν (αγγλικά: Sarah Kate Silverman, 1 Δεκεμβρίου 1970 - ) είναι Αμερικανίδα κωμικός, ηθοποιός, τραγουδίστρια, παραγωγός και συγγραφέας. Το κωμικό έργο της ασχολείται με κοινωνικά ταμπού και αμφιλεγόμενα θέματα όπως ο ρατσισμός, ο σεξισμός, η πολιτική και η θρησκεία. Για την προσφορά της στην τηλεόραση, έχει κερδίσει δυο βραβεία Έμμυ.

 Η Σίλβερμαν ήταν συγγραφέας και ερμηνεύτρια στην τηλεοπτική εκπομπή Saturday Night Live ενώ πρωταγωνιστούσε και έκανε την παραγωγή στο The Sarah Silverman Program, που προβλήθηκε από το 2007 έως το 2010 από το Comedy Central, για το οποίο ήταν υποψήφια για βραβείο Έμμυ Καλύτερης Πρωταγωνίστριας σε Κωμική Σειρά. Κυκλοφόρησε μια αυτοβιογραφία με τίτλο The Bedwetter το 2010. Επίσης εμφανίστηκε και σε άλλα τηλεοπτικά προγράμματα, όπως στα Mr. Show και VIP, ενώ πρωταγωνίστησε και σε ταινίες, συμπεριλαμβανομένων των Who's the Caboose? (1997), Ένα σχολείο πολύ ροκ (2003), Ραλφ: Η επόμενη πίστα (2012), Χίλιοι τρόποι να πεθάνεις στην Άγρια Δύση (2014) και Ραλφ εναντίον ίντερνετ (2018). Το 2015, πρωταγωνίστησε στην δραματική ταινία I Smile Back, για την οποία ήταν υποψήφια για Βραβείο Σωματείου Ηθοποιών Καλύτερης Ερμηνείας από Γυναίκα Ηθοποιό σε Πρωταγωνιστικό Ρόλο. Στις προεδρικές εκλογές 2016, δραστηριοποιήθηκε αρκετά με την πολιτική. Αρχικά έκανε εκστρατεία για τον Μπέρνι Σάντερς και αργότερα υποστήριξε τη Χίλαρι Κλίντον. Παρουσίασε το διαδικτυακό μεταμεσονύκτιο τοκ σόου I Love You, America with Sarah Silverman από το 2017 μέχρι τα τέλη 2018. Σάρα Σίλβερμαν στην IMDb Σάρα Σίλβερμαν, επίσημος λογαριασμός στο Twitter. TheJC.com: Interview with Sarah Silverman Sarah Silverman Video produced by Makers: Women Who Make America
Στάδιο Αχμέντ Ζαμπάνα

Το Στάδιο Αχμέντ Ζαμπάνα (αραβικά: ملعب أحمد زبانة‎) είναι στάδιο πολλαπλών χρήσεων στο Οράν της Αλγερίας. Επί του παρόντος χρησιμοποιείται κυρίως για ποδοσφαιρικούς αγώνες. Είναι η έδρα της ΜΚ Οράν και έχει χωρητικότητα 40.000 θεατών.

 Το στάδιο χτίστηκε το 1955 στην περιοχή Ελ Χαμρί του Οράν, από τον δήμαρχο Ανρί Φουκές-Ντουπάρκ. Το στάδιο εγκαινιάστηκε στις 5 Μαΐου 1957 με χωρητικότητα 40.000 θεατών, καθιστώντας το το μεγαλύτερο στάδιο στην Αφρική εκείνη την εποχή. Μετά την ανεξαρτησία της Αλγερίας μετονομάστηκε σε Δημοτικό Στάδιο. Στη συνέχεια, μετονομάστηκε σε Στάδιο 19ης 19 Ιουνίου 1965, σε ανάμνηση του στρατιωτικού πραξικοπήματος του Αχμέντ Μπεν Μπελά, από τον Χουαρί Μπουμεντιέν που έγινε εκείνη την ημερομηνία. Το 1992, το στάδιο μετονομάστηκε και πάλι σε Στάδιο Αχμέντ Ζαμπάνα από τον Αλγερινό πρόεδρο εκείνη την εποχή, Μοχάμεντ Μπουντιάφ, προς τιμήν του Αλγερινού επαναστάτη Αχμέντ Ζαμπάνα. Τον Ιανουάριο του 2008, ανακαινίστηκε για να γίνει συμβατό με το άθλημα του ράγκμπι γιούνιον. Εξοπλίστηκε με τεχνητό χλοοτάπητα (πέμπτης γενιάς) για να αντικαταστήσει το φυσικό γρασίδι που ήταν σε κακή κατάσταση. Στη σεζόν του εγχώριου πρωταθλήματος 2016-17, η ομάδα ΜΚ Οράν συγκέντρωνε κατά μέσο όρο 12.000 θεατές ανά αγώνα. Στάδιο Μιλούντ Χαντεφί Αρχείο Σταδίου Αχμέντ Ζαμπάνα στο goalzz.com
Αιθόπυγος

Ο αιθόπυγος (Aethopyga) είναι γένος πτηνών που ανήκει στην οικογένεια νεκταρινιίδες. Οι αιθόπυγοι συναντώνται στη νότια και τη Νοτιοανατολική Ασία, καθώς και σε μέρη της Κίνας, ενώ αρκετά είδη είναι ενδημικά των Φιλιππίνων, όπως τα Aethopyga primigenia, A. boltoni, A. pulcherrima, A. bella και A. linaraborae.

 Το γένος εισάχθηκε στην ορνιθολογική ταξινομική το 1851 από τον Ζαν Κάμπανις. Η ονομασία προέρχεται από τις αρχαίες ελληνικές αίθος (= καύσος, πυρά) και πυγή (= οπίσθια).Το γένος περιλαμβάνει 22 είδη, τα εξής: Aethopyga primigenia Aethopyga boltoni Aethopyga linaraborae Aethopyga flagrans Aethopyga guimarasensis Aethopyga pulcherrima Aethopyga jefferyi Aethopyga decorosa Aethopyga duyvenbodei Aethopyga shelleyi Aethopyga bella Aethopyga gouldiae Aethopyga nipalensis Aethopyga eximia Aethopyga christinae Aethopyga saturata Aethopyga siparaja Aethopyga magnifica Aethopyga vigorsii Aethopyga mystacalis Aethopyga temminckii (κάποτε θεωρείται το ίδιο είδος με το Α. mystacalis) Aethopyga ignicauda
Χριστίνα Μαγδαληνή του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν

H Χριστίνα-Μαγδαληνή, γερμ. Christina-Magdalela von Pfalz-Zweibrücken (27 Μαΐου 1616 - 14 Αυγούστου 1662) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του δούκα του Παλατινάτου-Κλέεμπουργκ και με τον γάμο της έγινε μαργραβίνα του Μπάντεν-Ντούρλαχ.

 Ήταν κόρη του Ιωάννη-Κάζιμιρ δούκα του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν-Κλέεμπουργκ και της Αικατερίνης των Βάσα, κόρης του Καρόλου Θ΄ της Σουηδίας. Παντρεύτηκε το 1642 τον Φρειδερίκο ΣΤ΄ μάργραβο του Μπάντεν-Ντούρλαχ και είχε τέκνα: Χριστίνα 1645-1705, παντρεύτηκε πρώτα τον Αλβέρτο Β΄ των Χόεντσολερν μάργραβο του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ και μετά τον Φρειδερίκο Α΄ των Βέττιν δούκα της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ. Φρειδερίκος Ζ΄ 1647-1709, μάργραβος του Μπάντεν-Ντούρλαχ. Κάρολος-Γουσταύος πρίγκιπας του Μπάντεν-Ντούρλαχ. Αικατερίνη-Βαρβάρα 1650-1733. Ιωάννα-Ελισάβετ 1651-1680, παντρεύτηκε τον Ιωάννη-Φρειδερίκο των Χόεντσολερν μάργραβο του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ. Φρειδερίκος-Καζιμίρ 1643-1644, Ελεονώρα-Αικατερίνη 1646, Φρειδερίκη-Ελεονώρα, απεβίωσαν νήπια. Huberty, Michel; Giraud, Alain; Magdelaine, F.; B. (1985). L'Allemagne Dynastique, Tome IV -- Wittelsbach. France: Laballery. pp. 73, 84, 108–109, 144. ISBN 2-901138-04-7. Wurzbach, Constantin, von, ed. (1861). "Habsburg, Maria (Herzogin zu Berg, Jülich und Cleve)" . Biographisches Lexikon des Kaiserthums Oesterreich [Biographical Encyclopedia of the Austrian Empire] (in German). 7. p. 19 – via Wikisource.
Κυβερνείο Χάμα

Το Κυβερνείο Χάμα (αραβικά: مُحافظة حماة‎) είναι ένα κυβερνείο της Συρίας. Έχει έκταση 8.883 τ.χλμ. και πληθυσμό 1.593.000 κατοίκων (2010). Πρωτεύουσα είναι η Χάμα.

 Το Χάμα βρίσκεται κεντρικά της Συρίας. Έχει έκταση 8.883 τ.χλμ.. Το Χάμα διαιρείται σε 5 επαρχίες: Αλ Σουκαϋλαμπίγια Χάμα Μασυάφ Μουαρντέ Σαλαμίγια Κυβερνεία της Συρίας Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Hama Governorate στο Wikimedia Commons
ΜΚΣ Πολόνια Βαρσοβίας

Η Πολόνια Βαρσοβίας (πολωνικά: Polonia Warszawa) - Πολωνικά wielosekcyjny αθλητικός σύλλογος με έδρα στη Βαρσοβία, ιδρύθηκε το 1911. Αποτελεί ένα από τα παλαιότερα αθλητικά σωματεία στην πρωτεύουσα.

 Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1911 με την επωνυμία Klub Sportowy Polonia Warszawa. Ο πρώτος πρόεδρος επιλέχθηκε ο Ταντέους Γκέμπεθνερ. Εκείνη την εποχή ο σύλλογος διέθετε τμήματα ποδοσφαίρου και στίβου. Κατά τα επόμενα έτη, αυξήθηκε ο αριθμός των αθλητικών τμημάτων. Τα πιο επιτυχημένα τμήματα είναι αυτά του ποδοσφαίρου, της καλαθοσφαίρισης, του σκάκι και της κολύμβησης. Επίσημος ιστότοπος
Νησί της Μαργαρίτας

Το Νησί της Μαργαρίτας (Ουγγρικά : Margit-sziget) είναι νησί στον ποταμό Δούναβη τμήμα της πόλης της Βουδαπέστης. Έχει μήκος 2,5 χλμ. πλάτος 500 μέτρα, και καταλαμβάνει 0,965 τεραγωνικά χιλιόμετρα ή 238 στρέμματα. Ανήκει διοικητικά στο 13ο δημοτικό διαμέρισμα της Βουδαπέστης κάτω από το όνομα "Margitsziget". Το νησί καλύπτεται κυρίως από πάρκα και είναι δημοφιλής περιοχή αναψυχής. Μεσαιωνικά ερείπια υπενθυμίζουν την σημασία του κατά τον Μεσαίωνα ως θρησκευτικό κέντρο. Το νησί της Μαργαρίτας δημιουργήθηκε τον 19ο αιώνα με την ένωση 3 μικρότερων νησιών , του Φέστο, Φούρντου και Νιούλακ. Αρχικά, το νησί ήταν 102,5 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, αλλά με την κατασκευή αντιπλημμυρικών έργων είναι 104,85 μέτρα για τον έλεγχο των πλημμυρών.

 Το νησί ονομαζόταν Ujvalvijifche (πιθανώς από Uj νερό και Val-κύματα) κατά τον Μεσαίωνα, έλαβε το σημερινό του όνομα μετά από την Αγία Μαργαρίτα (1242-1270), κόρη του Μπέλα Ε΄ της Ουγγαρίας ο οποίος έζησε σε Δομινικανό μοναστήρι πάνω στο νησί. Τον 12ο αιώνα εγκαταστάθηκαν στο νησί οι Ιππότες του Αγίου Ιωάννη. Μεταξύ των ιστορικών μνημείων του νησιού είναι ερείπια του 13ου αιώνα της Φραγκισκανικής εκκλησίας, Δομινικανής εκκλησίας και μοναστηριού, καθώς και εκκλησία του 12ου αιώνα. Το νησί κυριαρχείται από γυναικεία μοναστήρια, εκκλησίες και μοναστήρια, μέχρι τον 16ο αιώνα. Κατά τη διάρκεια των οθωμανικών πολέμων οι μοναχοί και οι μοναχές εγκατέλειψαν τις μονές και τα κτήρια καταστράφηκαν. Κατά τον 18ο αιώνα επιλέχθηκε να είναι το θέρετρο της βασιλικής οικογένειας, ανακηρύχθηκε δημόσιο κήπο το 1908. Από το 1980, η είσοδος αυτοκινήτων περιορίσθηκε κι επιτρέπεται μόνο ταξί και λεωφορεία παράλληλα με την κυκλοφορία των αυτοκινήτων τροφοδοσίας τοπικών καταστημάτων και εστιατορίων που επιτρέπεται να εισέλθουν. Στο βόρειο άκρο του νησιού υπάρχει ένα πάρκινγκ αυτοκινήτων για τους επισκέπτες του ξενοδοχείου. Το μνημείο του 1973 για τον εορτασμό των εκατό χρόνων από την ενοποίηση της πόλης. Ο ιαπωνικός κήπος με ήπια θερμική λιμνούλα με ψάρια. Ο ζωολογικός κήπος που διαθέτει κυρίως μια μεγάλη ποικιλία από εξωτικά υδρόβια πτηνά μεταξύ άλλων και ζώα. Το περίπτερο που χτίστηκε αρχικά για υπαίθριες συναυλίες. Η "μουσική πηγή" , ένα συντριβάνι όπου η μουσική παίζεται υπό το φως της νύχτας με παραστάσεις μόνο το καλοκαίρι. Το νερό βγαίνει από το συντριβάνι ανάλογα με τη μουσική, έτσι ώστε τα νερά στο σιντριβάνι φαίνεται να χορεύουν στα διάφορα κλασικά θέματα που αναπαράγονται. Ο οκταγωνικός πύργος νερού των 57 μέτρων ύψος χτισμένος σε αρτ νουβό στιλ το 1911, σήμερα λειτουργεί ως πύργος παρατήρησης και εκθεσιακός χώρος.Το συντριβάνι (μουσική Κρήνη) και ο Πύργος του νερού προστατεύονται από την UNESCO. Στο νησί υπάρχουν σπίτια διάφορες αθλητικές εγκαταστάσεις, όπως το υδάτινο πάρκο, το κολυμβητήριο Άλφρεντ Χάγιος όπου έγιναν τα Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα του 1958 , 2006 και 2010, ένα γήπεδο τένις και ένα προπονητήριο στίβου. Δύο ξενοδοχεία προσφέρουν διαμονή με ιαματικά λουτρά και διάφορες ιατρικές υπηρεσίες. Υπάρχει επίσης ένα υπαίθριο θέατρο 3500 θεατών καθώς και πολλά κλαμπ και εστιατόρια. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Margaret Island στο Wikimedia Commons
Κάτω Γλυκόβρυση Λακωνίας

Η Κάτω Γλυκόβρυση είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Λακωνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Γλυκόβρυσης και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Έλους, του Δήμου Ευρώτα.

 Η Κάτω Γλυκόβρυση Λακωνίας βρίσκεται σε υψόμετρο 32 μέτρων και έχει πληθυσμό 1.481 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές οικισμών - Κάτω Γλυκόβρυση Λακωνίας (εξωτερικός σύνδεσμος) Κοινοτικές Εκλογές - Κοινότητα Γλυκόβρυσης Λακωνίας (Ε.Ε.Τ.Α.Α.)
Ζουπανία Λίκα και Κρβάβα

Η Ζουπανία Λίκα και Κρβάβα (κροατικά : Личко-крбавска жупанија, ουγγρικά : Lika-Krbava vármegye) ήταν διοικητική διαίρεση της Κροατίας από το 1881 έως το 1924. Η περιοχή καταλάμβανε τα εδάφη της γεωγραφικής περιοχής της Λίκα και της λεκάνης του ποταμού Κρβάβα. Η πρωτεύουσα της περιοχής ήταν η πόλη Γκόσπιτς. Είχε έκταση 6.211 τετραγωνικά χλμ, κι σύμφωνα με την απογραφή του 1910 204.710 κατοίκους.

 Αρχικά δημιουργήθηκε μετά την κατάργηση της Στρατιωτικής περιφέρειας και προσαρτάται στο Βασιλείου της Κροατίας και Σλαβονίας, επαρχίας του Βασιλείου της Ουγγαρίας και της Αυστροουγγαρίας στις 15 Ιουλίου 1881. Από το 1918 έως το 1924 αποτέλεσε διοικητική περιοχή του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων. Σύμφωνα με την απογραφή του 1910 αριθμούσε 204.710 κατοίκους, ανάλογα με τη γλώσσα που μιλούσαν ήταν: Σερβική γλώσσα : 104.036 Κροατικά : 100.346
Φρον ντε Σεν

Το Φρον ντε Σεν (Γαλλικά: Front de Seine, ελληνικά: Πρόσοψη στον Σηκουάνα) είναι μια περιοχή στο Παρίσι της Γαλλίας, που βρίσκεται κατά μήκος του Σηκουάνα στο 15ο διαμέρισμα, νότια του Πύργου του Άιφελ. Περιλαμβάνει ένα από τα μεγαλύτερα σύνολα κτιριακών κατασκευών μεγάλου ύψους στην πόλη. Διοικητικά, μοιράζεται μεταξύ των περιοχών Ζαβέλ και Γκρενέλ.

 Από το 1860, στην περιοχή αυτή στις όχθες του Σηκουάνα είχαν εγκατασταθεί βιομηχανίες και η περιοχή ήταν κατά κύριο λόγο βιομηχανική. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1950, το κλείσιμο και η μεταφορά των εργοστασίων σε άλλες περιοχές απελευθέρωσαν τη γη, στα πλαίσια της επέκτασης της πόλης του Παρισιού. Οι πρώτοι πύργοι ανεγέρθηκαν από το 1970 και ο τελευταίος, ο πύργος Κριστάλ, το 1990. Η περιοχή Φρον ντε Σεν είναι, με το 13ο διαμέρισμα, μια από τις λίγες συνοικίες στην πόλη του Παρισιού που περιέχουν πολυώροφα κτίρια, καθώς τα περισσότερα έχουν κατασκευαστεί στην ευρύτερη περιοχή της πόλης, κυρίως στην περιοχή Λα Ντεφάνς.Η περιοχή Φρον ντε Σεν είναι το αποτέλεσμα ενός σχεδίου πολεοδομικού σχεδιασμού από τη δεκαετία του 1970. Περιλαμβάνει 21 πύργους που φτάνουν σχεδόν τα 100 μέτρα ύψος και είναι κτισμένοι γύρω από μια υπερυψωμένη πλατεία. Αυτή η πλατεία είναι στρωμένη με νωπογραφίες που είναι ορατές από τους υπερυψωμένους ορόφους των πύργων. Σε αντίθεση με τους ουρανοξύστες του 13ου διαμερίσματος, ο σχεδιασμός των πύργων παρουσιάζει πολυμορφία. Το ξενοδοχείο Novotel Paris-Tour Eiffel, για παράδειγμα, έχει κόκκινη πρόσοψη, ενώ η πρόσοψη του πύργου Τοτέμ αποτελείται από πολλά τζάμια. Ένα πρόσφατα ανασχεδιασμένο εμπορικό κέντρο, το εμπορικό κέντρο Μπωγκρενέλ άνοιξε το 2013. Επιπλέον, ενώ οι πύργοι του 13ου διαμερίσματος είναι κυρίως οικιστικοί και οι πύργοι της Λα Ντεφάνς κατά κύριο λόγο εμπορικοί, οι πύργοι του Φρον ντε Σεν είναι μικτής εμπορικής και οικιστικής χρήσης. Στην περιοχή βρίσκεται η καμινάδα του Φρον ντε Σεν, μια καμινάδα ύψους 130 μέτρων που χρησιμεύει για την εξαγωγή του καπνού των υπόγειων εγκαταστάσεων κεντρικής θέρμανσης και ζεστού νερού οικιακής χρήσης που διανέμεται μέσω υπόγειων σωληνώσεων στα κτίρια της περιοχής και είναι η 4η ψηλότερη κατασκευή στο Παρίσι. Πύργοι της περιοχής Φρον ντε Σεν Η ιστοσελίδα της περιοχής Φρον ντε Σεν (γαλλικά)
Δήμος Ινάχου

Ο Δήμος Ινάχου ήταν Δήμος της επαρχίας Βάλτου του Νομού Αιτωλοακαρνανίας. Συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Αμφιλοχίας. Περιλάμβανε τα παρακάτω 15 διαμερίσματα, πρώην κοινότητες: Αγριδίου, Αλευράδας, Αμοργιανών, Βρουβιανών, Γιαννοπούλων, Εμπεσού, Μαλεσιάδας, Μπαμπαλιού, Πατιοπούλου, Περδικακίου, Πετρώνας, Ποδογοράς Βαρετάδας, Σταθά, Τρικλίνου, Χαλκιοπούλων.΄Εδρα του Δήμου είναι το Νέο Χαλκιόπουλο. Το Δήμο διέρρεε ο παραπόταμος του Αχελώου Ίναχος, απ' όπου πήρε το όνομά του ο Δήμος. Η συνολική έκταση του δήμου ήταν 582.227 στρέμματα και αποτελούσε τον 6ο μεγαλύτερο Καποδιστριακό δήμο της Ελλάδας σε έκταση.Ο πληθυσμός του είναι 6.168 κάτοικοι (απογραφή 2001).

 Αναλυτικά τα δημοτικά διαμερίσματα και οι οικισμοί του δήμου: Δ.δ. Χαλκιοπούλων [971] το Νέο Χαλκιόπουλο [608] οι Άγιοι Θεόδωροι [151] ο Άγιος Βλάσιος [16] ο Άγιος Μηνάς [42] ο Αγραπιδόκαμπος [61] η Ξωμερή [17] τα Προσήλια [10] οι Χαλκιόπουλοι [66] Δ.δ. Αγριδίου [307] το Νέο Αγρίδι [134] η Δρομίτσα [47] η Κάμινος [126] Δ.δ. Αλευράδας [151] η Αλευράδα [101] τα Κρεμαστά Συκιάς [27] τα Πιστιανά [23] Δ.δ. Αμοργιανών [559] οι Αμοργιανοί [439] το Μαλαταίικο [53] το Πραντικό [3] το Χαμορίκι [64] Δ.δ. Βρουβιανών [412] τα Βρουβιανά [277] το Αυλάκι [135] Δ.δ. Γιαννοπούλων [252] τα Παλιάμπελα [232] οι Γιαννόπουλοι [20] Δ.δ. Εμπεσού [615] ο Εμπεσός [488] το Γραμματσούλι [21] ο Σκατζόκαμπος [88] η Συκιά [10] η Φτελιά [8] Δ.δ. Μαλεσιάδας [568] η Νέα Μαλεσιάδα [495] ο Άνω Κάμπος [50] το Μαρανέλι [23] Δ.δ. Μπαμπαλιού -- το Μπαμπαλιό [126] Δ.δ. Πατιοπούλου [661] το Πατιόπουλο [92] ο Θύαμος [421] τα Πετσάλια [124] η Φράγκου [24] Δ.δ. Περδικακίου [466] το Περδικάκι [418] τα Πηγάδια [48] Δ.δ. Πετρώνας [232] η Πετρώνα [126] το Βαρκό Κυπριό [38] η Υπαπαντή [68] Δ.δ. Ποδογοράς (πρώην κοινότητας Βαρετάδας) -- η Ποδογορά [172] Δ.δ. Σταθά [467] ο Σταθάς [168] η Παυλιάδα [17] η Ποταμιά [282] Δ.δ. Τρικλίνου [310] το Τρίκλινο [288] το Αμπέλι [22] Δήμος Ινάχου
Λέγκα Σέριε Β

Η «Εθνική Επαγγελματική Ένωση Σέριε Β» (ιταλικά: Lega Nazionale Professionisti Serie B, LNPB), κοινώς γνωστή ως Λέγκα Σέριε Β (Lega Serie B), είναι το όργανο που διέπει το δεύτερο επίπεδο των επαγγελματικών ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων στην Ιταλία, τη Σέριε Β (Serie B).

 Ιδρύθηκε στις 7 Ιουλίου του 2010, έπειτα από τη διαίρεση της Λέγκα Κάλτσιο (LNP) σε δύο διακριτά όργανα, η δεύτερη εκ των οποίων ήταν η Λέγκα Σέριε Α (LNPA), η οποία ανέλαβε τη διοργάνωση της Σέριε Α (Serie A). Από τον Απρίλιο του 2011, η LNPB έχει προσχωρήσει στο Σύνδεσμο Ευρωπαϊκών Λιγκών Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου (EPFL). Η LNPB απαρτίζεται από τους συλλόγους που συμμετέχουν στο πρωτάθλημα της Σέριε Β (Serie B), δηλαδή είκοσι δύο αθλητικές εταιρείες σύμφωνα με την τελεφταία αναδιάρθρωση του πρωταθλήματος την περίοδο 2004-05. Το λογότυπο της LNPB έχει υποστεί αλλαγές με το πέρασμα του χρόνου. Επίσημος ιστότοπος
Ράγκνχιλντ η Ισχυρή

Η Ράγκνχιλντ η Ισχυρή, παλαιά Σκανδιναβικά: Ragnhildr inn Rika Eiríksdóttir, Νορβηγικά: Ragnhild Eiriksdatter, ήταν σύζυγος του Χάραλντ του Καλλίκομου (Hårfagre), σύμφωνα με τον Ισλανδό ιστορικό Σνόρι Στούρλουσον.

 Σύμφωνα με το έπος (saga) Heimskringla του Στούρλουσον, η Ράγκνχιλντ ήταν η κόρη του βασιλιά, Έιρικ των Γιούτων. Είχε έναν γιο, τον Έιρικ με τον Αιματοβαφή πέλεκυ από τον Χάραλντ, ο οποίος άφησε όλες τις προηγούμενες συζύγους και παλλακίδες του για εκείνη. Ο Σνόρι αναφέρει μία στροφή από το Hrafnsmál για να υποστηρίξει αυτόν τον ισχυρισμό, αλλά είπε ότι η στροφή αναφέρει μόνο ότι ο Χάραλντ απέρριψε πολλές γυναίκες για "μία Δανή". Το ζευγάρι ήταν παντρεμένο μόνο για τρία χρόνια, πριν η Ράγκνιχλντ αρρωστήσει και αποβιώσει. Γεννήθηκε το 870 και απεβίωσε το 897 σε ηλικία 27 ετών . Ο ιστορικός Κλάους Κραγκ, υποστηρικτής μίας ρεβιζιονιστικής άποψης ότι ο Χάραλντ ο Καλλίκομος ήταν ισχυρός ηγεμόνας του Βέστερλαντ και όχι ο βασιλιάς όλης της Νορβηγίας, έχει αμφισβητήσει την ιστορία της Ράγκνχιλντ της Ισχυρής. Σημειώνει ότι καμία άλλη πηγή δεν αναφέρει τον υποτιθέμενο πατέρα της, τον βασιλιά Έιρικ της Γιουτλάνδης, και προτείνει ότι τουλάχιστον αυτό το μέρος της αφήγησης είναι εφεύρεση από τον Στούρλουσον (ή της πηγής του), για να νομιμοποιήσει το όνομα και τη βασιλική αξίωση του Έιρικ με τον Αιματοβαφή πέλεκυ. Ακόμη και στο έπος Heimskringla, ο Στούρλουσον αντιφάσκει με τον εαυτό του, λέγοντας ότι κατά τη διάρκεια του χρόνου που ο Χάραλντ κυβέρνησε τη Νορβηγία, ο Γκορμ ο Παλαιός κυβέρνησε όλη τη Δανία, κάτι που θα άφηνε ελάχιστο χώρο για έναν βασιλιά Έιρικ. Από την άλλη πλευρά, ο Γκορμ θεωρείται ότι κυβέρνησε μόνο μέρη της Δανίας και ο γιος του Χάραλντ Α΄ ο Κυανόδους λέγεται ότι τελικά ένωσε τη Δανία υπό την κυριαρχία του. Αν και το έπος Hrafnsmál, που γενικά θεωρείται σύγχρονο έργο, αναφέρει τη Ράγκνιλντ, αυτό θα μπορούσε κάλλιστα να αναφέρεται στην -πιο ευρέως πιστοποιημένη- μητέρα τού Χάραλντ του Καλλίκομου, που ονομάζεται επίσης Ράγκνχιλντ. Ο Έιρικ με τον Αιματοβαφή πέλεκυ μαρτυρείται ευρέως ότι είχε μία κόρη, που ονομάζεται Ράγκνχιλντ. Αν και ήταν μεσαιωνικό έθιμο να ονομάζει κανείς ένα παιδί με το όνομα του γονιού του, αυτό το έθιμο επεκτάθηκε και στους παππούδες και τη γιαγιά, οπότε η συνονόματή της μπορεί να ήταν και η γιαγιά του Έιρικ.
Σημαία του Κοσσυφοπεδίου

Η σημαία του Κοσσυφοπεδίου καθιερώθηκε επίσημα έπειτα από τη μονομερή ανακήρυξη της ανεξαρτησίας από τη Σερβία στις 17 Φεβρουαρίου του 2008. Δεν είχε επίσημη σημαία ως την ημέρα εκείνη. Σε επίσημες περιστάσεις χρησιμοποιούσε τη σημαία του ΟΗΕ. Η σημαία εν μέρει αποτελεί αποτέλεσμα διεθνούς διαγωνισμού, που οργανώθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη και οι υποψηφιότητες έφτασαν τις χίλιες περίπου. Ένας από τους όρους που είχαν τεθεί στο διαγωνισμό ήταντο σχέδιο της σημαίας να μην περιλαμβάνει εθνοτικά ή εθνικά σύμβολα ή χρωματιστά σχέδια. Η τελική επιλογή έχει έξι λευκά αστέρια, καθένα από τα οποία συμβολίζει και μια διαφορετική εθνοτική ομάδα)σε ένα τόξο πάνω από έναν χρυσαφί χάρτη του Κοσσυφοπεδίου σε φόντο μπλε.

 Το καθεστώς του Κοσόβου αποτελεί το αντικείμενο χρόνιας πολιτικής και εδαφικής διένεξης μεταξύ της σερβικής (πρώην γιουγκοσλαβικής) κυβέρνησης και των αλβανοφώνων του Κοσσυφοπεδίου, οι οποίοι είναι και οι περισσότεροι. Το 2006 ξεκίνησαν διεθνείς διαπραγματεύσεις για τον καθορισμό του τελικού καθεστώτος στο Κόσοβο. Οι περισσότεροι Αλβανοί κάτοικοι χρησιμοποιούν τη σημαία της Αλβανίας και οι Σέρβοι τη σημαία της Σερβίας. Σήμερα δεν υφίσταται ιστορικά εθνική, επαρχιακή ή περιφερειακή σημαία για το Κοσσυφοπέδιο. Ωστόσο, η σημαία της Αλβανίας με ένα κόκκινο αστέρι σε κίτρινο περίγραμμα λανθασμένα φέρεται ως ιστορική σημαία. Στην ουσία, η σημαία αυτή ήταν η σημαία της κοινότητας των αλβανοφώνων που ζούσαν στη σοσιαλιστική Γιουγκοσλαβία (ιδίως στο Κόσοβο). Ο πρώτος Πρόεδρος του Κοσσυφοπεδίου, Ιμπραχήμ Ρουγκόβα, παρουσίασε για πρώτη φορά τη "σημαία της Δαρδανίας" στις 29 Οκτωβρίου του 2000. Η σημαία με τον αλβανικό αετό φέρει τη θρυλική λέξη "Δαρδανία", την αρχαία ονομασία για το Κόσοβο,όμως δεν αναγνωρίζεται επίσημα από οποιαδήποτε χώρα του κόσμου.Η σημαία αυτή δεν πέτυχε να λάβει πολλή δημοσιότητα . Τον Ιούνιο του 2007 διεξήχθη διαγωνισμός για το σχέδιο οποιασδήποτε νέας σημαίας και οι συμμετοχές έφτασαν τις 993. Υπό τους όρους των συνομιλιών του ΟΗΕ, οποιοδήποτε σχέδιο θα έπρεπε να έχει πολυεθνικό χαρακτήρακαι να αποφεύγει τη χρήση του αλβανικού και σερβικού δικέφαλου αετού, καθώς επίσης και τη μονομερή χρήση κόκκινου και μαύρου ή κόκκινου, μπλε και άσπρου για χρώματα. Όλες οι συμμετοχές έπρεπε να είναι ορθογώνιες και να έχουν διαστάσεις 2:3. Συνολικά 700 προτάσεις πληρούσαν αυτά τα κριτήρια. Ομάδα απαρτιζόμενη από πολιτικούς του Κοσσυφοπεδίου και εμπειρογνώμονες επέλεξαν τρία σχέδια για σημαία, τα οποία ετέθησαν σε ψηφοφορία στη Βουλή του Κοσσυφοπεδίου. Ένα από αυτά εγκρίθηκε και έγινε η επίσημη σημαία. Για την έγκριση ενός σχεδίου απαιτούνταν η πλειοψηφία των δύο τρίτων. Επίσημο Λογότυπο των Προσωρινών Θεσμών της Αυτοκυβέρνησης στο Κοσσυφοπέδιο "Η πλήρης πρόταση για την επίλυση του θέματος με το καθεστώς του Κοσσυφοπεδίου" από την UNOSEK
Μίρκο Τομασόνι

Ο Μίρκο Τομασόνι (Mirko Tomassoni, 1969-) είναι ένας από τους δύο Κυβερνώντες Διοικητές στον Άγιο Μαρίνο. Ανέλαβε Κυβερνών Διοικητής μαζί με τον Λούκα Σαντολίνι την 1η Οκτωβρίου 2018, για περίοδο 6 μηνών Προηγουμένως, υπηρέτησε ξανά στο αξίωμα αυτό, μαζί με τον Αλμπέρτο Σέλβα από το 2007 ως το 2008.

 Γεννήθηκε στις 24 Απριλίου 1969. Το 1999 τραυματίστηκε σε τροχαίο ατύχημα και έκτοτε κυκλοφορεί σε αναπηρικό αμαξίδιο. Εξελέγη τρεις φορές στο τοπικό συμβούλιο και στη συνέχεια στο Μέγα και Γενικό Συμβούλιο. Τον Ιούνιο του 2006 εξελέγη βουλευτής στο Μέγα και Γενικό Συμβούλιο ως ανεξάρτητος στη λίστα του Κόμματος των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών. Με την εκλογή του ως Κυβερνών Διοικητής έγινε το πρώτο ΑΜΕΑ που εξελέγη στη θέση αυτή. Με βάση τους νόμους του Αγίου Μαρίνου, έπειτα από τη λήξη της θητείας του, επέστρεψε στην πολιτική ζωή. Συνέγραψε το βιβλίο Βολιβία 2013 που εκδόθηκε στις 19 Μαρτίου 2014. Τον Οκτώβριο του 2018 διορίστηκε ξανά Κυβερνών-Διοικητής, για το εξάμηνο ως τον Απρίλιο του 2019. Προσωπικός ιστότοπος
Μπαρσελονέτ

Η Μπαρσελονέτ (Γαλλικά: Barcelonnette, οξιτανικά: Barcilona de Provença) είναι κοινότητα του νομού Άλπ-ντε-Ωτ-Προβάνς, στην περιοχή Προβηγκία-Άλπεις-Κυανή Ακτή, στα νοτιοανατολικά της Γαλλίας. Είναι υπονομαρχία του νομού και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 2.598 κατοίκους (2017). Βρίσκεται στις νότιες γαλλικές Άλπεις, στο σταυροδρόμι μεταξύ Προβηγκίας, Πεδεμόντιου και Ντωφινέ, και είναι η μεγαλύτερη πόλη στην κοιλάδα του ποταμού Υμπάιγ. Οι κάτοικοι της πόλης αναφέρονται ως Μπαρσελονέτ.

 Η Μπαρσελονέτ βρίσκεται στα βορειοανατολικά του νομού Αλπ-ντε-Ωτ-Προβάνς. Είναι μία από τις 3 υπονομαρχίες του νομού (μαζί με τις κοινότητες Καστελάν και Φορκαλκιέ) και έχει πληθυσμό 1.547 κατοίκους (2016). Είναι μια ορεινή κοινότητα, που βρίσκεται εξ ολοκλήρου σε υψόμετρο 1.115 έως 2.680 μέτρων. Είναι ο μεγαλύτερος δήμος στην κοιλάδα του ποταμού Υμπάιγ, της οποίας αποτελεί το διοικητικό, εμπορικό και αστικό κέντρο. Η απόσταση από την πρωτεύουσα του νομού Ντίνι-λε-Μπαιν είναι 85 χιλιόμετρα. Η συνολική έκταση της κοινότητας είναι 16,42 χμ². Διαθέτει 639 εκτάρια δασικής έκτασης, ή το 39% της έκτασής της. Βρίσκεται στις πύλες του Εθνικού πάρκου Μερκαντούρ, του οποίου στεγάζει τα γραφεία. Λόγω της θέσης της, η κοινότητα είναι εκτεθειμένη σε τέσσερις φυσικούς κινδύνους: τις χιονοστιβάδες, τις φωτιές των δασών, τις πλημμύρες και τις κατολισθήσεις. Το κλίμα είναι ορεινό. Η Μπαρσελονέτ, με μέσο υψόμετρο 1.135 μέτρων, διαθέτει τυπική γαλλική νότια και ορεινή γοητεία. Η πλατεία Μανυέλ βρίσκεται στο κέντρο του ιστορικού κέντρου που περιβάλλεται από όμορφες, πολύχρωμες προσόψεις. Αυτός ο κόμβος της τοπικής δραστηριότητας, κυριαρχείται από τον πύργο των Καρδιναλίων του 15ου αιώνα, διαθέτει επίσης πολλά υπαίθρια καφέ και εστιατόρια. Ένα δίκτυο πεζόδρομων με καταστημάτων περιβάλλουν την πλατεία. Οι οπαδοί της ασυνήθιστης αρχιτεκτονικής θα πρέπει να θαυμάσουν τις μεξικάνικες βίλες στη λεωφόρο της Απελευθέρωσης (Avenue de la Libération). Ιταλικής, τιρολέζικης και μπαρόκ έμπνευσης, αυτές οι πολυτελείς κατοικίες, οι περισσότερες από τις οποίες αναφέρονται ως ιστορικά μνημεία, χτίστηκαν μεταξύ 1880 και 1930 από κατοίκους της πόλης που είχαν κάνει περιουσία στο Μεξικό. Μία από αυτές, η Βίλα Σαπινιέρ, είναι ανοιχτή στο κοινό και στεγάζει το Μουσείο της Κοιλάδας, ένα μουσείο αφιερωμένο στην ιστορία και τις παραδόσεις της κοιλάδας του ποταμού Υμπάιγ, καθώς και το κέντρο επισκεπτών του Εθνικού Πάρκου Μερκαντούρ. Η ιδανική γεωγραφική θέση της ως πόλη των Άλπεων της δίνει σημαντική τουριστική κίνηση. Η πλούσια αρχιτεκτονική και ιστορική κληρονομιά της αναδεικνύει το παρελθόν αυτής της πόλης. Τα χειμερινά κέντρα Πρα-Λου και Σωζ βρίσκονται σε απόσταση 10 και 4 χιλιομέτρων. Ένα λατινο-μεξικάνικο φεστιβάλ γίνεται στη Μπαρσελονέτ για περίπου 10 ημέρες κάθε Αύγουστο και διαθέτει πρόγραμμα συναυλιών, παρελάσεων, χορών κλ.Μπαρσελονέτ Η ιστοσελίδα της κοινότητας Μπαρσελονέτ (επιλογή γλώσσας)
Εθνικός Απελευθερωτικός Συνασπισμός Αγίου Δομετίου

Ο Εθνικός Απελευθερωτικός Συνασπισμός Αγίου Δομετίου ή ο ΕΑΣ Αγίου Δομετίου (διαβάζεται «έας») ειναι μια κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα τον Άγιο Δομέτιο της επαρχίας Λευκωσίας. Παλαιότερα το σωματείο διατηρούσε και ομάδα ποδοσφαίρου σάλας.

 Ο ΕΑΣ Αγίου Δομετίου ιδρύθηκε το 1948, απο την ενοποίηση των σωματείων Αετός και Πρόοδος Αγίου Δομετίου. Μέχρι το 1985 συμμετείχε στις διοργανώσεις της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Επαρχίας Λευκωσίας (ΠΟΕΛ), στην οποία υπήρξε ιδρυτικό μέλος . Το καλοκαίρι του 1985 η Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) αποφάσισε τη δημιουργία της Δ΄ κατηγορίας. Ο ΕΑΣ ήταν ανάμεσα στις ομάδες που επελέγησαν από τη ΣΤΟΚ για να συμμετάσχει στο πρώτο πρωτάθλημα της κατηγορίας και έτσι εντάχθηκε στις τάξεις της ΚΟΠ.Στην πρώτη του συμμετοχή στη Δ΄ κατηγορία, την περίοδο 1985-86, τερμάτισε στην έκτη θέση του ομίλου του. Την επόμενη περίοδο τερμάτισε στην 14η θέση και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα. Συνέχισε να αγωνίζεται στις διοργανώσεις της ΠΟΕΛ μέχρι το 2016 οπόταν και ανέστειλε την λειτουργία του αντρικού ποδοσφαιρικού τμήματος του. Σήμερα διατηρεί ακαδημία ποδοσφαίρου 1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Ο ΕΑΣ συμμετείχε στον όμιλο Λευκωσίας-Κερύνειας. Παλαιότερα ο ΕΑΣ Αγίου Δομετίου διατηρούσε ομάδα ποδοσφαίρου σάλας. Το 2006 κατέκτησε το πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας. Γ΄ Κατηγορία: Πρωταθλητής (1): 2006 Πρωτάθλημα ΠΟΕΛ Πρωταθλήτρια (5): 1983, 1985, 2003, 2010, 2011 Κύπελλο ΠΟΕΛ Κυπελλούχος (1): 1967 Πρωτάθλημα Β' Κατηγορίας ΠΟΕΛ Πρωταθλήτρια (1): 1996 Ποδόσφαιρο στην Κύπρο
Εθνικό Πάρκο Γιακουσίμα

Το Εθνικό Πάρκο Γιακουσίμα (屋久島国立公園, Yakushima Kokuritsu Kōen) είναι προστατευόμενη περιοχή, που βρίσκεται στο νομό Καγκοσίμα, στο νησί Κιούσου. Περιλαμβάνει μέρη των νησιών Όσουμι με την Γιακουσίμα, ολόκληρο το νησί Κουτσινοεράμπου-τζίμα και μερικές κοντινές θαλάσσιες περιοχές. Έχει συνολικό μέγεθος 325,53 τετραγωνικά χιλιόμετρα.Το εθνικό πάρκο ιδρύθηκε στις 16 Μαρτίου 1964 και ανατέθηκε στο Εθνικό Πάρκο Κιρισίμα, το οποίο έγινε Εθνικό Πάρκο Κιρισίμα-Γιάκου. Στις 16 Μαρτίου 2012 η Γιακουσίμα χωρίστηκε ως ξεχωριστό Εθνικό Πάρκο Γιακουσίμα. Το Εθνικό Πάρκο Κιρισίμα-Γιάκου μετονομάστηκε σε Εθνικό Πάρκο Κιρισίμα-Κινκόβαν με έκταση 365,86 km².

 Το Εθνικό Πάρκο καλύπτει έκταση πάνω από 20.989 εκτάρια στη Γιακουσίμα. Πρόκειται για το 42% της χερσαίας έκτασης του νησιού και 3.943,4 εκτάρια παρακείμενης θαλάσσιας έκτασης. Βρίσκεται κυρίως στη δυτική ακτή του νησιού. Το Κουτσινοεράμπου-τζίμα έχει 3.577 εκτάρια και ανήκει εξ ολοκλήρου στο Εθνικό Πάρκο συν 4.043.5 εκτάρια παράκτιων υδάτων. Το εθνικό πάρκο καλύπτει έτσι 24.566 εκτάρια και 7.986,9 εκτάρια θάλασσας. Η κεντρική περιοχή του Εθνικού Πάρκου σχηματίζεται από τα βουνά Οκουντάκε. Το υψηλότερο σημείο είναι το όρος Μιγιανόουρα με ύψος 1.936 μέτρα. Μερικά από τα βουνά θεωρούνται ιερά μέρη από τον πληθυσμό, ενώ άλλα μπορούν να αναρριχηθούν. Τμήματα της περιοχής είναι προσβάσιμα από μονοπάτια πεζοπορίας. Το νησί έχει μια υγρή υποτροπική κλιματική ζώνη με υγρά και ζεστά καλοκαίρια και ήπιους χειμώνες. Ανάλογα με την τοποθεσία, η βροχόπτωση είναι μεταξύ 4.000 και 8.000 χιλιοστά ανά έτος. Στο εθνικό πάρκο υπάρχουν εκτεταμένα αποθέματα κρυπτομερίας και ροδόδεντρου. Μια περιοχή 1.219 εκταρίων με τους παλαιότερους κέδρους, το Γιακουσούγκι, του οποίου η ηλικία εκτιμάται ότι είναι πάνω από 2000 χρόνια, δεν αποτελεί μέρος του εθνικού πάρκου. Στις 17 Μαΐου 1975, η περιοχή Χαναγιάμα στην οροσειρά Γιακουσίμα ορίστηκε ως η περιοχή της άγριας φύσης της Γιακουσίμα (屋久島原生自然環境保全地域) υπό ειδική προστασία. Τμήματα του εθνικού πάρκου, καθώς και το φυσικό καταφύγιο Γιακουσίμα (107.47 km²), ανακηρύχθηκαν από την UNESCO ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς το 1993. Το εθνικό πάρκο έχει το δικό του υποείδος του ιαπωνικού μακάκου (Macaca fuscata). Την παραλία Ναγκάτα-χάμα επισκέπτονται οι θαλάσσιες χελώνες Χόουκσμπιλ, για να γεννήσουν αυγά. Στο νοτιοδυτικό άκρο του νησιού βρίσκεται το Θαλάσσιο Πάρκο Κουρίο. Έχει κοραλλιογενείς υφάλους και αντίστοιχα εξωτική άγρια ζωή. Το τοπίο του νησιού Κουτσινοεράμπου-τζίμα χαρακτηρίζεται από διαφορετικά ηφαίστεια και πυκνά δάση. Εκεί ζει το απειλούμενο είδος της ιπτάμενης αλεπούς Ριούκιου. Συνολικά, 1900 είδη φυτών, 16 είδη θηλαστικών και 150 είδη πουλιών έχουν εντοπιστεί μέχρι στιγμής στο Εθνικό Πάρκο.
Αλμπαλού πόλο

Το Αλμπαλού πόλο (περσικά: آلبالو پلو‎) είναι Ιρανικό πιάτο ρυζιού και βύσσινου συνήθως σερβιρισμένου με κοτόπουλο ή κουμπιντέχ κεμπάπ ή κάποια μορφή στιφάδου (χορέστ). Στα περσικά, αλμπαλού σημαίνει κεράσι. Το πόλο είναι στυλ μαγειρεμένου ρυζιού, γνωστό στα ελληνικά ως πιλάφι. Τα βότανα και μπαχαρικά που χρησιμοποιούνται σε αυτή την παραλλαγή του πόλο ποικίλλουν, αλλά συνήθως περιλαμβάνουν το αντβιέχ και το σαφράν.

 Πολιτισμός του Ιράν Ιρανική κουζίνα Χορέστ Κατάλογος πιάτων με βάση το ρύζι Πολόβ Abaloo Polo recipe with chicken Αρχειοθετήθηκε 2019-01-17 στο Wayback Machine. alternative recipe without chicken and more spices Αρχειοθετήθηκε 2019-01-17 στο Wayback Machine. another recipe variation Polo or Chelo Αρχειοθετήθηκε 2016-03-03 στο Wayback Machine. Persian Pilaf, Polo Αρχειοθετήθηκε 2007-05-27 στο Wayback Machine.
Arkia

Η Arkia Israel Airlines (Εβραϊκά:ארקיע, προφέρεται Αρκία) είναι μία αεροπορική εταιρεία, με έδρα το Τελ Αβίβ. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη Ισραηλινή αεροπορική εταιρεία, μετά την El Al. Εκτελεί προγραμματισμένες και ναυλωμένες πτήσεις προς τη Δυτική Ευρώπη και ειδικότερα τη Μεσόγειο. Η βάση της είναι τα Διεθνές Αεροδρόμιο Μπεν Γκουριόν και το Αεροδρόμιο Σντε Ντοβ, και τα δύο στο Τελ Αβίβ.

 Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1949 και ξεκίνησε να πετάει το 1950. Ιδρύθηκε ως Arkia Inland Airlines από την El Al και το Histradut (Ισραηλινή Εργατική Ομοσπονδία). Το 1972 απέκτησε το 50% της Kanaf Airlines and Aviation Services και επανασχηματίστηκε ως Kanaf Arkia Airline and Aviation Services. Τον Μάρτιο του 1980, η Kanaf Arkia απέκτησε το υπόλοιπο 50% και συγχωνεύτηκε πλήρως. Σήμερα, το 75% των μετοχών της Arkia Israel Airlines ανήκει στην Kanaf-Arkia Airlines και το υπόλοιπο 25% στους εργαζόμενους της Arkia. Στις 28 Νοεμβρίου 2002, την ίδια στιγμή που εκδηλωνόταν βομβιστική επίθεση εναντίον Ισραηλινών παραθεριστών σε ξενοδοχείο της Κένυας, δύο αντιαεροπορικοί πύραυλοι λίγο έλειψε να καταρρίψουν Boeing 757-300 της Arkia. Για την ακρίβεια, το αεροσκάφος 'γλύτωσε' επειδή ήταν εφοδιασμένο με αντίμετρα, όπως τα μαχητικά αεροσκάφη. Η Arkia Israeli Airlines εξυπηρετεί τους κάτωθι προορισμούς: Εσωτερικού προγραμματισμένοι: Ελάτ-Όβντα και Τελ Αβίβ.Εξωτερικού προγραμματισμένοι: Αμμάν. Τα παρακάτω αεροσκάφη απαρτίζουν τον στόλο της Arkia: Arkia είναι μία από τις τρεις εταιρείες παγκοσμίως που πετάνε το Boeing 757-300. Ο ιστότοπος της Arkia Israeli Airlines Αρχειοθετήθηκε 2006-01-29 στο Wayback Machine. Λεπτομέρειες για τα Boeing της Arkia Διαβάστε τις εντυπώσεις επιβατών της Arkia
Αλεξίς Μπουβάρ

Ο Αλεξίς Μπουβάρ (γαλλικά: Alexis Bouvard‎; 27 Ιουνίου 1767 - 7 Ιουνίου 1843) ήταν Γάλλος αστρονόμος. Μέλος της Ακαδημίας Επιστημών του Παρισιού (1803), ξένο μέλος της Βασιλικής Εταιρείας του Λονδίνου (1826).

 Ανακάλυψε 8 κομήτες και έκανε παρατηρήσεις για αλλαγές στην τροχιά του Ουρανού, τις οποίες απέδωσε στον ακόμα άγνωστο, υποτιθέμενο πλανήτη. Αυτή η υπόθεση δικαιώθηκε απόλυτα το 1846, όταν ο αστρονόμος Γιόχαν Γκότφριντ Γκάλε, με βάση τους υπολογισμούς του Ουρμπέν Λεβεριέ, ανακάλυψε τον πλανήτη Ποσειδώνα.
Αϊσά (ποιήτρια)

Η Αϊσά μπιντ Αχμάντ αλ-Κουρτουμπίγια (ʿĀʾisha bint Aḥmad al-Qurṭubiyya, θ. 1009 ή 1010 μ.Χ.) ήταν Μαυριτανή ποιήτρια του 10ου αιώνα μ.Χ.

 Δεν γνωρίζουμε πολλά για τη ζωή της Αϊσά αλλά κατά πάσα πιθανότητα γεννήθηκε στην Κόρδοβα και ήταν κόρη του θεολόγου, φιλόσοφου και συγγραφέα Αλ Ανταλούσι. Ορισμενες πηγές λένε πως ήταν πριγκίπισσα της Κόρδοβας.Θεωρείται σημαντική ποιήτρια και καλλιγράφος της Ανδαλουσίας. Έδειξε μεγάλη ενδιαφέρον για την επιστήμη και δημιούργησε μία μεγάλη και αξιόλογη βιβλιοθήκη με τα κοσμικά βιβλία που συνέλεγε κατά τη διάρκεια της ζωής της.Επέλεξε να μην παντρευτεί ποτέ.Πέθανε γύρω στο 1009, σε μια ταραγμένη εποχή λίγο πριν την κατάρρευση του Χαλιφάτου της Κόρδοβας. Το έργο της Αϊσά παρουσιάζει εκπληκτική ζωντάνια, φρεσκάδα και επιθετική τόλμη. Τα ποιήματά της συχνά αναγιγνώσκονταν με επαίνους στην Βασιλική Ακαδημία της Κόρδοβας. Ένα από τα πιο γνωστά της ποιήματα είναι εκείνο στο οποίο απορρίπτει την πρόταση γάμου ενός συναδέλφου της:"Είμαι λιονταρίνα και δεν θα επιτρέψω ποτέ το σώμα μου να γίνει το ησυχαστήριο κανενός. Αλλά αν το έκανα δεν θα υπέκυπτα σε ένα σκυλί- και Ω! πόσα λιοντάρια έχω αρνηθεί!"Μεταξυ άλλων έγραψε και πανηγυρικούς λόγους για σύγχρονούς της ηγεμόνες όπως για παράδειγμα εκείνος για τον χαλίφη αλ-Μουζαφάρ που διασώζεται μέχρι σήμερα. Η Αϊσά περιλαμβάνεται στη λίστα με τους σημαντικούς μουσουλμάνους της ειδικής έκδοδης του περιοδικού Saudi Aramc World το 2002 όπως επίσης και στο έργο τέχνης της Τζούντι Σικάγο "Το Δείπνο" στο οποίο καταγράφονται οι γυναίκες που διακρίθηκαν μετά από αγώνες και στη συνέχεια το έργο τους ξεχάστηκε.
When We Rock, We Rock, and When We Roll, We Roll

Το When We Rock, We Rock, and When We Roll, We Roll είναι μία συλλογή τραγουδιών του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple. Περιέχει κομμάτια ηχογραφημένα από το συγκρότημα μέσα στην περίοδο από το 1968 ως το 1974. Κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1978 μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά από την εταιρεία "Warner" χωρίς να κάνει μεγάλο αριθμό πωλήσεων. Το 1988 επανεκδόθηκε σε μορφή CD από την "Warner".

 1. Space Truckin' (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)2. Kentucky Woman (Diamond)3. Hard Road (Wring that Neck) (Blackmore, Lord, Paice, Simper)4. Burn (Blackmore, Lord, Paice, Coverdale)5. Woman from Tokyo (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)6. Hush (South)7. Smoke on the Water (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)8. Highway Star (Live) (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) When We Rock, We Rock, and When We Roll, We Roll (άλμπουμ)Επίσημη κυκλοφορία: Οκτώβριος 1978 Οι μουσικοί οι οποίοι έχουν παίξει σε τραγούδια αυτού του δίσκου προέρχονται από τρεις διαφορετικές εποχές του συγκροτήματος, την Mark I (1968-1969), την Mark II (1969-1973) και την Mark III (1973-1975) και είναι οι εξής: Ίαν Γκίλαν - φωνητικά Ροντ Έβανς - φωνητικά Ντέιβιντ Κόβερντεϊλ - φωνητικά Ρίτσι Μπλάκμορ - κιθάρα Τζον Λορντ - πλήκτρα Ρότζερ Γκλόβερ - μπάσο Νικ Σίμπερ - μπάσο Γκλεν Χιούζ - μπάσο Ίαν Πέις - τύμπανα The Complete Deep Purple, Michael Heatley, Reynolds & Hearn, 2005 Ian Gillan: The Autobiography of "Deep Purple's" Lead Singer, Blake Publishing, 1998
Εθνικό Μουσείο Μνήμης Σόακαν

Το Εθνικό Μουσείο Μνήμης Σόακαν (昭和館, Shōwakan) είναι ένα μουσείο στην περιοχή Τσιγιόντα στο Τόκιο της Ιαπωνίας. Το μουσείο αυτό είναι επίσης γνωστό απλά ως «Σόακαν» (Shōwakan). Ονομάζεται Σόακαν, γιατί αναφέρεται στην περίοδο Σόοα (Shōwa), που αντιστοιχεί στην περίοδο βασιλείας του αυτοκράτορα Σόοα (Shōwa) (Χιροχίτο) (1926-1989).

 Το μουσείο διοικείται από το Υπουργείο Υγείας, Εργασίας και κοινωνικής πρόνοιας. Στο μουσείο εκτίθενται αντικείμενα, που απεικονίζουν την καθημερινή ζωή των Ιαπώνων κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου και κατά την περίοδο μετά το τέλος του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου. Βρίσκεται κοντά στο σταθμό Κουντανσίτα, στη βόρεια πλευρά του πάρκου Κιτανομάρου-κοέν σε κοντινή απόσταση από το ιερό Γιασουκούνι-τζίντζα. Το κτήριο σχεδιάστηκε από τον Ιάπωνα αρχιτέκτονα Κιγιονόρι Κικουτάκε και άρχισε να λειτουργεί το 1999. Ανακαινίστηκε το 2013 και ανάμεσα στα εκθέματα μπορεί κανείς να δει παλιές φωτογραφίες, οικιακές συσκευές, περιοδικά, βιβλία και ρούχα εκείνης της ταραγμένης εποχής. Ο επισκέπτης μπορεί να καταλάβει τις κακουχίες των απλών Ιαπώνων κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου και μετά το τέλος του πολέμου. Υπάρχει δυνατότητα στον επισκέπτη να παρακολουθήσει οπτικοακουστικό υλικό με τη χρήση ηλεκτρονικών υπολογιστών, που βρίσκονται στο χώρο του μουσείου. Γίνεται αναφορά στους βομβαρδισμούς του Τόκιο και άλλων πόλεων της Ιαπωνίας κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου και δείχνει τον αριθμό των θυμάτων. Υπήρξε μεγάλη διαμάχη για την κατασκευή αυτού του μουσείου, που δημιουργήθηκε ύστερα από ισχυρές πιέσεις του Ιαπωνικού συλλόγου των οικογενειών θυμάτων του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου. Αρχικά σχέδια να συμπεριληφθούν στα εκθέματα πληροφορίες για τη σφαγή στη Ναντσίνγκ εγκαταλείφθηκαν. Ιστορικοί, που ήταν σύμβουλοι της κυβέρνησης για το θέμα του νέου μουσείου, παραιτήθηκαν διαμαρτυρόμενοι. Μία ομάδα 13 οργανώσεων σε ένδειξη διαμαρτυρίας κινήθηκε δικαστικά, για να σταματήσει η κατασκευή του νέου μουσείου λόγω της μονόπλευρης παρουσίασης των ιστορικών γεγονότων. https://www.showakan.go.jp/ επίσημη ιστοσελίδα του Εθνικού Μουσείου Σόακαν.
Τζαν Γιαμάν

Ο Τζαν Γιαμάν (Can Yaman; 8 Νοεμβρίου 1989) είναι Τούρκος ηθοποιός και δικηγόρος. Έχει λάβει την Χρυσή Πεταλούδα Καλύτερου Ηθοποιού Ρομαντικής Κωμωδίας το 2018 για τον ρόλο του στην σειρά Φτερωτός Θεός.

 Γεννήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 1989 στην Κωνσταντινούπολη. Είναι ο ανιψιός του προπονητή ποδοσφαίρου Φουάτ Γιαμάν. Ολοκλήρωσε το δημοτικό και το γυμνάσιο στο κολλέγιο Μπιλφέν και μετά φοίτησε στο Ιταλικό Λύκειο, από όπου αποφοίτησε με άριστα. Πήγε στις ΗΠΑ με πρόγραμμα υποτροφιών και αποφοίτησε από το Τμήμα Νομικής του Πανεπιστημίου Γιεντιτεπέ το 2012. Τη σεζόν 2018-2019 πρωταγωνίστησε στη σειρά Φτερωτός Θεός στον ρόλο του "Τzαν" μαζί με την Ντεμέτ Οζντεμίρ. Η σειρά έκανε πρεμιέρα στην ελληνική τηλεόραση στον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ στις 8 Ιουλίου 2019. Από τον Ιούνιο του 2020, ο Γιαμάν πρωταγωνιστεί στην καλοκαιρινή σειρά Bay Yanlış (Ο κύριος Λάθος) μαζί με την Οζγκέ Γκιουρέλ. Η σειρά έκανε πρεμιέρα στις 26 Ιουνίου 2020 στο κανάλι FOX. Τζαν Γιαμάν στην IMDb «Actor of Albanian descent, Can Yaman wins 'GQ Turkey Men of the Year'». Oculus News.
Όλντριχ του Ολομόουτς

Ο Όλντριχ, τσεχ. Oldřich (1134 - 18 Οκτωβρίου 1177) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν δούκας τού Χράντετς Κράλοβε (ανατολική Βοημία) το διάστημα 1152-53 και πρίγκιπας/δούκας τού Ολομόουτς (1173-77), ενός από τις τρεις περιοχές της Μοραβίας, που ήταν μέρος του δουκάτου της Βοημίας. Το όνομά του εκφέρεται και ως Ουντάριχ, Ούλριχ, Ολδέριχος.

 Ήταν ο τρίτος γιος τού Σομπιέσλαφ Α΄ δούκα της Βοημίας και της Αδελαΐδας των Άρπαντ, κόρης τού Άλμος πρίγκιπα της Ουγγαρίας. Ήταν ο τρίτος με το όνομα αυτό στον Οίκο του. Αδέλφια του ήταν ο Σομπιέσλαφ Β΄, ο Βεντσέσλαος Β΄ δούκες της Βοημίας και η Μαρία. Ο Όλντριχ ζήτησε από τον Φρειδερίκο Α΄ των Χοενστάουφεν βασιλιά της Γερμανίας να τον κάνει δούκα της Βοημίας, αντί τού εξαδελφου του Βλαδισλάου Β΄. Όμως ο Δανιήλ Α΄ επίσκοπος της Πράγας παρενέβη και όλες οι μερίδες συμφώνησαν να γίνει ο Βλαδίσλαος Β΄ δούκας της Βοημίας (αργότερα έγινε και βασιλιάς), ενώ ο Όλντριχ να λάβει το κάστρο Χράντετς (τώρα πόλη Χράντετς Κράλοβε) με τη γύρω περιοχή. Η συμφωνία δεν κράτησε πολύ· ο Όλντριχ διέφυγε εξόριστος στην Πολωνία και από εκεί στην Αυλή τού βασιλιά της Γερμανίας. Εκεί έγινε από το 1162 πιστός υποστηρικτής του. Συμμετείχε σε αρκετές εκστρατείες τού Φρειδερίκου Α΄ στη Λομβαρδία. Το 1172 ο Βλαδίσλαος Β΄ παραιτήθηκε υπέρ τού γιου του Φρειδερίκου. Αυτή η ασυνήθιστη ενέργεια συνάντησε τη δυνατή αντίσταση των ευγενών. Ο βασιλιάς της Γερμανίας αρνήθηκε να τον αναγνωρίσει · το επόμενο έτος τον εκτόπισε και πρόσφερε το θρόνο της Βοημίας στον Όλντριχ. Ο Όλντριχ -που ήθελε να διατηρηθεί η αρχή τού πρεσβύτερου, η οποία είχε καθιερωθεί στους Πρεμυσλίδες από τον 11ο αι.- αρνήθηκε την τιμή υπέρ τού μεγαλύτερου αδελφού του Σομπιέσλαφ Β΄. Αυτός τού έδειξε την ευγνωμοσύνη του, παραχωρώντας του το πιο σημαντικό μέρος της Μοραβίας, το Ολομόουτς ως πρόσοδο (appanage). Νυμφεύτηκε πρώτα την Καικιλία των Λουδοβικιδών, κόρη τού Λουδοβίκου Α΄ λαντγκράβου της Θουριγγίας. Έπειτα ο Όλντριχ έκανε δεύτερο γάμο με τη Σοφία των Βέττιν, κόρη τού Όθωνα Β΄ μαργράβου τού Μάισσεν. Genealogie-mittelalter.de
Γυμναστική στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – Δίζυγο ανδρών

Το δίζυγο ανδρών ήταν ένα από τα οκτώ αγωνίσματα γυμναστικής στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1896 στην Αθήνα. Το αγώνισμα διεξήχθη στις 10 Απριλίου στο Παναθηναϊκό Στάδιο και ήταν το προτελευταίο χρονολογικά αγώνισμα της γυμναστικής. Έλαβαν μέρος 18 αθλητές από έξι χώρες, με τους κριτές να ανακηρύσσουν νικητή τον Άλφρεντ Φλάτοβ από τη Γερμανία και δεύτερο τον Ελβετό Λουδοβίκο Σούτερ.

 Επίσημο Χρονικό των Αγώνων (Τόμος Α'): Σπυρίδων Λάμπρος, Νικόλαος Πολίτης, επιμ. (1896). Die Olympischen Spiele 776 - 1896 (Τόμος Α') (PDF). Αθήνα, Λειψία, Λονδίνο: Καρλ Μπεκ, F. Volckmar, H. Grevel and co. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 16 Ιανουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 2012. Επίσημο Χρονικό των Αγώνων (Τόμος Β'): Πιερ ντε Κουμπερτέν, Τιμολέων Φιλήμων, Νικόλαος Πολίτης και Χαράλαμπος Άννινος, επιμ. (1897). The Olympic Games 776 - 1896 (Τόμος Β') (PDF). Αθήνα, Λονδίνο: Καρλ Μπεκ, H. Grevel and co. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 15 Αυγούστου 2012. Ανακτήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 2012. Εθνοσπόρ: 108 Χρόνια Ολυμπιακοί Αγώνες (1896-2004) (σελ. 13). Bill Mallon & Ture Widlund (1998). The 1896 Olympic Games. Results for All Competitors in All Events, with Commentary. Michael Llewellyn Smith (2004). Olympics in Athens 1896. The Invention of the Modern Olympic Games.