IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ελένες Ρεθύμνης

Οι Ελένες (επίσημο: αι Ελέναι) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Αμαρίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Απέχουν 37 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από το Ρέθυμνο και είναι κτισμένες σε υψόμετρο 640 μ.

 Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Selenes. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Ellenes με 147 κατοίκους και στην απογραφή του Βασιλικάτα κατά το 1630 αναφέρεται ως Sante Elenes. Το όνομα πιθανόν αναφέρεται στην ύπαρξη ναών αφιερωμένων στην Αγία Ελένη.Στην απογραφή του 1834 η οποία πραγματοποιήθηκε από τους Αιγυπτίους καταγράφηκαν 6 χριστιανικές οικογένειες και 4 τουρκικές να διαμένουν στο χωριό. Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται στον δήμο Μέρωνα και είχε 91 χριστιανούς κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 127 κατοίκους. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται ως τμήμα του αγροτικού δήμου Γερακαρίου. Το 1925, οι Ελένες υπάχθηκαν στην κοινότητα Γερακαρίου, ενώ το 1928 αναφέρονται ως ένας οικισμός 124 κατοίκων, οι οποίοι ασχολούνταν με αγροτικές εργασίες. Το 1935 το χωριό ορίστηκε έδρα δικής του κοινότητας της επαρχίας Αμαρίου μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, οπότε και προσαρτήθηκε στον Δήμο Σιβρίτου. Από το 2011 υπάγεται στον δήμο Αμαρίου. Στο χωριό βρίσκεται ο δίκλιτος ναός του Αγίου Νικολάου, με τοιχογραφίες στο βόρειο κλίτος του. Ο Ιωάννης Σπαθαράκης χρονολογεί τις τοιχογραφίες περί τον 13ο αιώνα και τις αποδίδει σε επαρχιώτη καλλιτέχνη. Το χαρακτηριστικό τους είναι η μεγάλη απόσταση των ματιών από το στόμα και οι στενόμακρες μύτες. Το σχέδιο των τοιχογραφιών είναι λιτό και χρησιμοποιείται περιορισμένος αριθμός χρωμάτων.Το 1925 κατασκευάστηκε με δαπάνες του ευεργέτη του χωριού Στυλιανού Μαρκαντώνη (1875-1962) δημοτικό σχολείο. Μέχρι το 1952 εξυπηρετούσε και το γειτονικό χωριό Μεσονησιά. Το σχολείο συνέχισε να λειτουργεί μέχρι τα τέλη του 20ού αιώνα, οπότε και συγχωνεύθηκε με το σχολείο Αποστόλων. Ο Στυλιανός Μαρκαντώνης χρηματοδότησε επίσης την κατασκευή της κεντρικής βρύσης, τη διαμόρφωση της πλατείας του ναού και την ανακαίνιση του ναού του Αγίου Νικολάου. Δείτε: Κοινότητα Ελενών Οι Ελένες αναφέρονται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτόνται στην κοινότητα Γερακαρίου και το 1935 στο ΦΕΚ 353Α - 12/08/1935 να ορίζονται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι, μαζί με τα Μεσονήσια αποτελούν την κοινότητα Ελενών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σιβρίτου του δήμου Αμαρίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει 197 κατοίκους ενώ ως οικισμός 94.
Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1988-1989

Το πρωτάθλημα Ελλάδας πόλο της περιόδου 1988–89, ήταν το τρίτο που διεξήχθη από την καθιέρωση της Α1 Εθνικής κατηγορίας, με τη συμμετοχή οκτώ ομάδων. Διεξήχθη όπως και τα προηγούμενα χρόνια σε δύο φάσεις, την κανονική περίοδο 14 αγώνων, και τα πλέι οφ με τη συμμετοχή οκτώ ομάδων. Η κανονική περίοδος ξεκίνησε στις 4 Φεβρουαρίου του 1989 και ολοκληρώθηκε την 1 Ιουνίου, ενώ τα πλέι οφ ξεκίνησαν στις 4 Ιουνίου και ολοκληρώθηκαν στις 20 Ιουνίου. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Γλυφάδα η οποία επικράτησε του Εθνικού στην τρίτη συνεχόμενη παρουσία των δύο συλλόγων στην φάση των τελικών.

 Στα πλέι οφ μετείχαν οκτώ ομάδες, οι έξι πρώτες της Α1, η πρωταθλήτρια της Α2 και η νικήτρια του αγώνα μπαράζ. Στα πλέι οφ οι σειρές κρίθηκαν με βάση τους βαθμούς (2 η νίκη, 1 η ισοπαλία και 0 η ήττα). Στις σειρές μεταξύ ομάδων της Α1 υπολογίστηκαν και οι αγώνες της κανονικής περιόδου και την πρόκριση κέρδιζε η ομάδα που έφτανε ή ξεπερνούσε πρώτη το όριο των πέντε βαθμών. Στις σειρές όπου μία ομάδα της Α1 αντιμετώπιζε ομάδα της Α2, την πρόκριση κέρδιζε η ομάδα που έφτανε ή ξεπερνούσε πρώτη το όριο των τριών βαθμών, ενώ δεν υπήρξε μεταφορά αποτελεσμάτων καθώς δεν είχαν αναμετρηθεί κατά την κανονική περίοδο. Το πανόραμα των πλέι οφ (σε παρένθεση είναι οι βαθμοί που μεταφέρθηκαν από τους αγώνες της κανονικής περιόδου). Η σειρά αγώνων μπαράζ διεξήχθησαν μεταξύ του 7ου της Α1 και του 2ου της Α2. Λειτούργησαν ταυτόχρονα ως αγώνες διαβάθμισης για την Α1 της επόμενης περιόδου (1989-90), και ως αγώνες πρόκρισης στην προημιτελική φάση των πλέι οφ. Εφ. Αθλητική Ηχώ
Μαλεσίνα Φθιώτιδας

Η Μαλεσίνα είναι χωριό της Φθιώτιδας και ανήκει στον Δήμο Λοκρών στον οποίο αποτελεί και δημοτική κοινότητα. Ο πληθυσμός του οικισμού είναι 3.833 κάτοικοι, και ολόκληρης της κοινότητας Μαλεσίνας είναι 4.427 κάτοικοι.Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 240 μ. πάνω στο οροπέδιο της χερσονήσου Αϊτολίμι. Με το σημερινό της όνομα αναφέρεται για πρώτη φορά το 1699 αφού πριν ονομαζόταν Μελινίτζες. Κατοικήθηκε από Φράγκους και υπαγόταν στο δουκάτο Αθηνών και Θηβών. Τον Απρίλιο του 1894 έπαθε τεράστιες καταστροφές από τον ισχυρό σεισμό που έπληξε όλη τη Λοκρίδα και ανοικοδομήθηκε από την αρχή στη σημερινή της θέση αποκτώντας σύγχρονο ρυμοτομικό σχέδιο.

 Ο «Αθλητικός Όμιλος Μαλεσίνα» υπήρξε ιστορικός ποδοσφαιρικός σύλλογος της Μαλεσίνας και διέθετε τμήματα ποδοσφαίρου και καλαθοσφαίρισης. Είχε κατακτήσει 3 πρωταθλήματα Ε.Π.Σ. Φθιωτιδοφωκίδας (1974-75, 1978-79, 1980-81), 3 πρωταθλήματα Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας (1986-87, 1990-91, 2003-03), 2 Κύπελλα Ε.Π.Σ. Φθιωτιδοφωκίδας (1977-78, 1980-81) και 1 Κύπελλο Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας (1996-97), ενώ στο παρελθόν έχει αγωνιστεί στην Δ΄ Εθνική κατηγορία. Το καλοκαίρι του 2008 η πρωταθλήτρια Ε.Π.Σ. Ευρυτανίας Αναγέννηση Παλαιοκατούνας από το νομό Ευρυτανίας, μετέφερε την έδρα της στη Μαλεσίνα και συγχωνεύτηκε με τον Α.Ο. Μαλεσίνα, αγωνιζόμενη στην Δ΄ Εθνική με έδρα τη Μαλεσίνα. Στη συνέχεια μετονομάστηκε σε «Αθλητική Ένωση Μαλεσίνας 2008». Το 2015, ως πρωταθλήτρια Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας, διεκδίκησε την άνοδο στην Γ΄ Εθνική μέσω του ειδικού πρωταθλήματος ανόδου, χωρίς όμως επιτυχία.
Ροζό

Η Ροζό (Roseau) είναι η πρωτεύουσα και η μεγαλύτερη πόλη στη Δομινίκα. Ανήκει στην ενορία του Αγίου Γεωργίου. Βρίσκεται στη δυτική πλευρά του νησιού της Δομινίκας και ο πληθυσμός της πόλης είναι 14.847 κάτοικοι, σύμφωνα με απογραφη του 2001. Η αρχιτεκτονική της πόλης είναι συνδυασμός της σύγχρονης και της αποικιακής τεχνοτροπίας.

 Η Ροζό βρίσκεται νοτιοδυτικά της Δομινίκα και βορειοδυτικά του Αγίου Ανδρέα. Το κλίμα της είναι τροπικό. Η Ροζό είναι χτισμένη πάνω στην τοποθεσία στο ινδικό χωριό Σαιρί της αρχαίας φυλής της Καραϊβικής Καλινάγκο. Με την άφιξη των Ευρωπαίων στο νησί τον 16ο και 17ο αιώνα έγινε ένας μικρός οικισμός από τους Γάλλους και ονομάστηκε έτσι από τον ποταμό Ροζό που διασχίζει την πόλη. Φωτογραφίες από τη Ροζό
Δημήτρης Ναλιτζής

Ο Δημήτρης Ναλιτζής είναι παλαίμαχος Έλληνας διεθνής επιθετικός ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε επαγγελματικά από το 1993 έως το 2010. Εκτός από παίκτης από τον Αύγουστο ως το Δεκέμβριο του 2008 διετέλεσε και βοηθός του προπονητή του Εθνικού Πειραιά, Αντώνη Μανίκα.

 Ο Δημήτρης Ναλιτζής γεννήθηκε στις 25 Ιανουαρίου 1976 στον Πειραιά. Έχει ύψος 1,88, είναι επιθετικός και ξεκίνησε το ποδόσφαιρο σε ηλικία 13 ετών στην Νίκη Ρέντη. Στη συνέχεια, ως έφηβος στην ηλικία των 16 ετών, μεταγράφηκε στον Πανιώνιο. Μαζί του κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδος το 1998. Αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ στην Α΄ Εθνική το 1999-2000 αγωνιζόμενος τη μισή σεζόν στον ΠΑΟΚ, έχοντας σκοράρει σύνολο 24 τερμάτων, 13 με τη φανέλα του Πανιωνίου και 11 με τη φανέλα του ΠΑΟΚ και τιμήθηκε από τον Π.Σ.Α.Π.. Την επόμενη χρονιά κέρδισε ξανά το Κύπελλο Ελλάδος του 2001. Στη συνέχεια έπαιξε στην Πορτογαλία όπου κατέκτησε το νταμπλ αγωνιζόμενος με τη Σπόρτινγκ Λισαβόνας, στην Ιταλία, την Κύπρο, στην ΑΕΚ και σε άλλες ομάδες. Από τον Αύγουστο του 2008 αγωνίζεται στη Β' εθνική με τον Εθνικό. Αγωνίστηκε στις εθνικές ομάδες νέων και ελπίδων και 6 φορές στην Εθνική ανδρών. Συνολικά έχει πετύχει 76 γκολ σε 322 αγώνες πρωταθλήματος, χωρίς να υπολογιστούν αγώνες άλλων διοργανώσεων. Πανιώνιος Κύπελλο Ελλάδος 1998ΠΑΟΚ Κύπελλο Ελλάδος 2001Σπόρτινγκ Λισαβόνας Πρωτάθλημα Πορτογαλίας : 2002 Κύπελλο Πορτογαλίας : 2002 Πρώτος σκόρερ Α΄ Εθνικής: 2000 transfermarkt.co.uk
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1959

Το 14ο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων (ΣΙΣΜ) (τελική φάση) διεξήχθη στην Ιταλία, στις πόλεις Φλωρεντία, Λιβόρνο και Μπολόνια από 7 ως 14 Ιουνίου 1959. Νικήτρια αναδείχθηκε η Εθνική Ενόπλων της Ιταλίας.

 Συνολικά μετείχαν 11 χώρες, οι οποίες έδωσαν προκριματικούς αγώνες χωρισμένες σε 3 ομίλους, οι νικήτριες των οποίων προκρίθηκαν στην τελική φάση. Η τελική φάση διεξήχθη σε όμιλο με βαθμολογία. Οι αγώνες στους 3 προκριματικούς ομίλους έγιναν ως εξής (δεν είναι γνωστές όλες οι χώρες και οι αγώνες τους): 1ος όμιλος: προκρίθηκε η Γαλλία, έπειτα από αγώνα μπαράζ, αφού ισοβάθμισε σε όλα με την Τουρκία στη βαθμολογία του ομίλου. Είναι γνωστά τα αποτελέσματα: 08/3/59, Μετς: Γαλλία-Λουξεμβούργο: 5-2 05/4/59, Άγκυρα: Τουρκία-Γαλλία: 0-0 19/4/59, Ες: Λουξεμβούργο-Τουρκία: 2-5 Βαθμολογία (2 αγ.): 1-2) Γαλλία και Τουρκία: 3β (7-7), 3) Λουξεμβούργο 0β (4-10) Αγώνας μπαράζ: 21/5/59, Ρώμη, Γαλλία-Τουρκία: 1-0 2ος όμιλος: προκρίθηκε η Πορτογαλία που επικράτησε στη βαθμολογία του ομίλου. Είναι γνωστά τα αποτελέσματα: Πορτογαλία-Ολλανδία: 2-0 11/3/59, Ρότερνταμ: Ολλανδία-Ελλάδα: 6-3 (Χολέβας 2, Αϊδινιώτης) 1/4/59, Αθήνα: Ελλάδα-Πορτογαλία: 0-3Βαθμολογία (2 αγ.): 1) Πορτογαλία 4β (5-0), 2) Ολλανδία 2β (6-5), 3) Ελλάδα 0β (3-9) 3ος όμιλος: προκρίθηκε η Ιταλία, που επικράτησε στη βαθμολογία του ομίλου. Είναι γνωστά τα αποτελέσματα: 4/3/59, Κατάνια: Ιταλία-Βέλγιο: 2-0 [;], Νόρνμπεργκ (Γερμανίας): ΗΠΑ-Ιταλία: 0-8 [;]: Βέλγιο-ΗΠΑ: 9-0 Βαθμολογία (2 αγ.): 1) Ιταλία 4β (10-0), 2) Βέλγιο 2β (9-2), 3) ΗΠΑ 0β (0-17) Η τελική φάση διεξήχθη σε ενιαίο όμιλο μεταξύ των τριών ομάδων, με βαθμολογία. Οι αγώνες διεξήχθησαν στην Ιταλία από 7 ως 14 Ιουνίου 1959. Τον τίτλο πήρε η Ιταλία. Στους δύο αγώνες της προκριματικής φάσης την ελληνική ομάδα αποτελούσαν: Προπονητής: Γεώργιος Σίμος Ποδοσφαιριστές: Τερματοφύλακες: Σάββας Θεοδωρίδης (Ολυμπιακός), Στέλιος Σεραφείδης (ΑΕΚ), Παράσχος Αυγητίδης (Απόλλων Καλαμαριάς), Μιχάλης Βουτσαράς (ΠΑΟ, αναπληρωματικός) Αμυντικοί: Δημήτρης Στεφανάκος (Ολυμπιακός), Σωτήρης Αγγελόπουλος (ΠΑΟ), Βαγγέλης Μαυρόπουλος (Απόλλων Αθ.), Γιάννης Μαρδίτσης (Αιγάλεω) Μέσοι: Τάκης Λουκανίδης (Δόξα), Κώστας Πολυχρονίου (Ολυμπιακός), Αντώνης Δερμάτης (Απόλλων Αθ.) Επιθετικοί: Αντώνης Ποσειδών (Ολυμπιακός), Κώστας Παπάζογλου (Ολυμπιακός), Χαράλαμπος Χατζημιχάλης (Δόξα), Γιάννης Χολέβας (Απόλλων), Στέλιος Ψύχος (Ολυμπιακός), Γιώργος Δεϊμέζης (Φωστήρας), Δημήτρης Αϊδινιώτης (Φωστήρας), Χρήστος Άμπος (ΑΕΚ) RSSSF Στατιστικά ποδοσφαίρου Αρχείο εφ. "Αθλητική Ηχώ".
Έγκλημα στο Κατάρ

Το Έγκλημα στο Κατάρ είναι σχετικά χαμηλό σε σύγκριση με τα βιομηχανικά έθνη. Η μικροεγκληματικότητα, όπως είναι η κλοπή πορτοφολιών και η αρπαγή τσαντών, συμβαίνει, αλλά είναι εξαιρετικά ασυνήθιστη. Αν και τα περιστατικά βίας θεωρούνται γενικά σπάνια, η βία έχει συμβεί συχνότερα λόγω της αύξησης του πληθυσμού της Ντόχα, της πρωτεύουσας και της μεγαλύτερης πόλης του Κατάρ, και των οικονομικών πιέσεων στους αλλοδαπούς κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών.

 Το Κατάρ είναι μια χώρα προορισμού για άνδρες και γυναίκες από τη Νότια και Νοτιοανατολική Ασία που μεταναστεύουν πρόθυμα, αλλά στη συνέχεια αναγκάζονται σε ακούσια δουλεία ως οικιακοί εργάτες και κοινοί εργάτες και, σε μικρότερο βαθμό, σε εμπορική σεξουαλική εκμετάλλευση. Το πιο συνηθισμένο αδίκημα είναι ο εξαναγκασμός των εργαζομένων να αποδεχτούν χειρότερους όρους σύμβασης από εκείνους βάσει των οποίων προσλήφθηκαν. Άλλα αδικήματα περιλαμβάνουν τη δεσμευμένη εργασία, την παρακράτηση αμοιβής, τους περιορισμούς στην κυκλοφορία, την αυθαίρετη κράτηση και τη σωματική, ψυχική και σεξουαλική κακοποίηση. Το Κατάρ απέτυχε να επιβάλει ποινικούς νόμους κατά των εμπόρων ή να παρέχει έναν αποτελεσματικό μηχανισμό για τον εντοπισμό και την προστασία των θυμάτων. Το κράτος συλλαμβάνει και εκτοπίζει τα θύματα αντί να τους παρέχει προστασία. Η κυβέρνηση του Κατάρ σημείωσε μικρή πρόοδο για την αποτελεσματική αύξηση των διώξεων για την εμπορία ανθρώπων το 2007. Η απειλή της τρομοκρατικής επίθεσης είναι ανησυχητική. Η Αλ Κάιντα έχει απειλήσει κατά καιρούς Δυτικούς πολίτες στην περιοχή. Το Υπουργείο Εξωτερικών και Εμπορίου της κυβέρνησης της Αυστραλίας συμβούλεψε στους ταξιδιώτες «να επιδείξουν υψηλό βαθμό προσοχής στο Κατάρ» λόγω της μεγάλης απειλής της τρομοκρατίας. Επίσης ισχυρίστηκε ότι έλαβε αναφορές για τρομοκρατικά σχέδια για επίθεση σε μια σειρά στόχων σε αυτή την χώρα. Ένα βομβιστής αυτοκτονίας εκανε επίθεση σε ένα θέατρο της Ντόχα, στις 19 Μαρτίου, 2005, η οποία ήταν η πρώτη επίθεση του είδους του στο Κατάρ και σκότωσε έναν βρετανό πολίτη και τραυμάτισε δώδεκα άλλους ανθρώπους. Ο δράστης ήταν Αιγύπτιος με το όνομα Ομάρ Αχμέντ Αμπνουλάχ Αλί. Στις 17 Μαρτίου 2005, ο Σαλέχ αλ Ούφι, αρχηγός της Αλ Κάιντα στη Σαουδική Αραβία, προέτρεψε να γίνουν επιθέσεις εναντίον αυτού που ονόμαζε «σταυροφόρους» εχθρούς στο Κατάρ και σε άλλες χώρες όπως το Μπαχρέιν, το Ομάν και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Στο Δείκτη Αντιλήψεων Διαφθοράς 2007, το Κατάρ κατατάχθηκε 32η από τις 179 χώρες για διαφθορά (οι λιγότερο διεφθαρμένες χώρες βρίσκονται στην κορυφή της λίστας). Σε κλίμακα από 0 έως 10, με το 0 να είναι το πιο διεφθαρμένο και 10 το πιο διαφανές, ο Οργανισμός Διεθνούς Διαφάνειας βαθμολόγησε το Κατάρ με 6.0.Σύμφωνα με τα στοιχεία της Ιντερπόλ, το ποσοστό ανθρωποκτονιών στο Κατάρ αυξήθηκε από 1,52 σε 2,11 ανά 100.000 κατοίκους μεταξύ 1995 και 1999 σημειώνοντας αύξηση 38,8%. Το ποσοστό βιασμού μειώθηκε κατά 67,1%, αλλά το ποσοστό ληστειών αυξήθηκε κατά 100%. Ενώ το ποσοστό ληστειών ήταν 0,67 ανά 100.000 κατοικους το 1995, αυξήθηκε σε 1,34 ανά 100.000 κατοίκους το 1999. Ομοίως, το ποσοστό διαφόρων επιθέσεων, κλοπών και κλοπής αυτοκινήτων αυξήθηκε κατά 75,1%, 73,1% και 13,5% αντίστοιχα.
Κωνσταντίνος Γογγύλης

Ο Κωνσταντίνος Γογγύλης (άκμασε π. 913/4 - 949) ) ήταν Βυζαντινός ευνούχος και αξιωματούχος της Αυλής, που ηγήθηκε μίας αποτυχημένης εκστρατείας κατά τού εμιράτου της Κρήτης το 949.

 Τίποτε δεν είναι γνωστό για την πρώιμη ζωή τού Κωνσταντίνου, εκτός από το ότι καταγόταν από την Παφλαγονία. Η αγιογραφία τού Βίου τού Αγ. Βασιλείου τού Νεότερου δείχνει ότι αυτός και ο αδελφός του Αναστάσιος ήταν συγγενείς τού ευνούχου Κωνσταντίνου Βαρβάρου, ο οποίος ανήλθε στα αξιώματα της Αυλής ως αγαπημένος τού ισχυρού παρακοιμώμενου Σαμωνά και τού Αυτοκράτορα Λέοντος ΣΤ΄ τού Σοφού (βασ. 886– 912). Ο Κωνσταντίνος αναδείχθηκε για πρώτη φορά το 913/4, όταν μετά το τέλος τού Αυτοκράτορα Αλέξανδρου (912–913), η αυτοκράτειρα-αντιβασίλισσα Ζωή Καρβωνοψίνα επέλεξε αυτόν και τον αδελφό του ως προσωπικούς συμβούλους της. Με την ευκαιρία αυτή, ο Κωνσταντίνος ανήλθε στον ανώτατο ευγενή βαθμό τού πατρικίου. Ο Κωνσταντίνος Γογγύλης άσκησε μεγάλη επιρροή κατά τη διάρκεια της αντιβασιλείας της Ζωής (914–919), αλλά εξέπεσε από τη θέση του υπό τον Αυτοκράτορα Ρωμανό Α΄ Λεκαπηνό (βασ. 920–944). Αν και ο Γογγύλης είχε παρέμβει για να σώσει τον Λεκαπηνό από την τύφλωση, για τον ρόλο του στην καταστροφική μάχη του Αχελώου (917), οι αδελφοί Γογγύληδες υποστήριξαν τον στρατηγό Λέοντα Φωκά τον Πρεσβύτερο στον αγώνα του για τον θρόνο εναντίον τού Λεκαπηνού. Τα αδέλφια έσπευσαν να αλλάξουν πλευρά, όταν ο Λεκαπηνός πήρε το επάνω χέρι, αλλά δεν αναφέρονται στις πηγές επί βασιλείας τού τελευταίου. Ωστόσο, με την εκτόπιση τού Λεκαπηνού τον Δεκέμβριο του 944, ο Κωνσταντίνος Γογγύλης διορίστηκε μέγας δούκας (επικεφαλής τού βυζαντινού Ναυτικού). Έτσι, το 949 τοποθετήθηκε επικεφαλής μίας μεγάλης προσπάθειας να ανακτήσει το νησί της Κρήτης από τους Σαρακηνούς. Η εκστρατεία κατέληξε σε μία καταστροφική αποτυχία, την οποία οι βυζαντινοί χρονικογράφοι αποδίδουν στην έλλειψη στρατιωτικής του εμπειρίας: αμέλησε να οχυρώσει το στρατόπεδο τού εκστρατευτικού σώματος, το οποίο καταλήφθηκε και σχεδόν καταστράφηκε σε μία αιφνιδιαστική νυχτερινή επίθεση από τους Σαρακηνούς. Ο ίδιος ο Γογγύλης μετά βίας γλίτωσε με τη ναυαρχίδα του. Η μοίρα του στη συνέχεια είναι σε μεγάλο βαθμό άγνωστη: την εποχή της σύνθεσης τού Βίου τού Αγ. Βασιλείου τού Νεότερου (πιθανότατα τη δεκαετία τού 960), αυτός και ο αδελφός του ζούσαν συνταξιούχοι και ξόδευαν την περιουσία τους σε φιλανθρωπικούς και αγαθοεργούς σκοπούς. Guilland, Rodolphe (1967). Recherches sur les institutions byzantines [Studies on the Byzantine Institutions]. Berliner byzantinische Arbeiten 35 (in French). Vol. II. Berlin and Amsterdam: Akademie-Verlag & Adolf M. Hakkert. OCLC 878894516. McGeer, Eric (2008). Sowing the Dragon's Teeth: Byzantine Warfare in the Tenth Century. Washington, DC: Dumbarton Oaks Studies. ISBN 978-0-88402-224-4. Pryor, John H.; Jeffreys, Elizabeth M. (2006). The Age of the ΔΡΟΜΩΝ: The Byzantine Navy ca. 500–1204. Leiden and Boston: Brill Academic Publishers. ISBN 978-90-04-15197-0. Ringrose, Kathryn M. (2003). The Perfect Servant: Eunuchs and the Social Construction of Gender in Byzantium. Chicago: The University of Chicago Press. ISBN 978-0-226-72015-9.
Ντραουπάντι Μούρμου

Η Ντραουπάντι Μούρμου (γεννημένη στις 20 Ιουνίου 1958) είναι Ινδή πολιτικός και από το 2022 πρόεδρος της Ινδίας, από την επαρχία Μαγιουρμπάντζ της Οντίσα. Κατάγεται από το χωριό Ουπαρμπέντα στο μπλοκ Κουσούμι και ανήκει στην εθνότητα των Σαντάλι. Στις 25 Ιουλίου 2022 έγινε η πρώτη πρόεδρος της Ινδίας γεννημένη μετά την ανεξαρτησία της Ινδίας και παράλληλα ο πρώτος κάτοχος του αξιώματος με καταγωγή από κάποια φυλή.

 Η Ντραουπάτι Μούρμου ήταν παντρεμένη με τον Σιάμ Τσαράν Μούρμου. Το ζευγάρι είχε δύο γιους και μια κόρη. Η ζωή της σημαδεύτηκε από τραγωδίες και την απώλεια του άντρα της και των δυο γιων της. Κατά τη διάρκεια του κυβερνητικού συνασπισμού του Κόμματος Μπαρατίγια Τζανάτα και του Μπίτζου Τζανάτα Νταλ στην Οντίσα, ήταν Υπουργός Επικρατείας με ανεξάρτητη ευθύνη για το Εμπόριο και τις Μεταφορές από τις 6 Μαρτίου 2000 έως τις 6 Αυγούστου 2002, και της Αλιείας και Ζωικών Πόρων από τις 6 Αυγούστου 2002 μέχρι τις 16 Μαΐου 2004. Ήταν πρώην υπουργός της Οντίσα και μέλος της εκλογικής συνέλευσης από την συνελευσιακή εκλογική περιφέρεια Ραϊρανγκπούρ κατά τα έτη 2000 και 2004. Είναι η πρώτη γυναίκα Κυβερνήτης του Τζαρκάντ. Είναι η πρώτη γυναίκα αρχηγός φυλής στην Οντίσα, που διορίστηκε ως κυβερνήτης σε ένα Ινδικό κράτος.Ορκίστηκε πρόεδρος της Ινδίας στις 25 Ιουλίου 2022.
Θάνατος και κρατική κηδεία του Ιωσήφ Στάλιν

Στις 5 Μαρτίου 1953, ο Ιωσήφ Στάλιν, ο δεύτερος στη σειρά ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης, πέθανε σε ηλικία 74 ετών μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο. Μετά από τέσσερις μέρες εθνικού πένθους, ο Στάλιν κηδεύτηκε με δημοσία δαπάνη κηδεία και στη συνέχεια τάφηκε στο Μαυσωλείο του Λένιν στις 9 Μαρτίου. Υπεύθυνοι για την οργάνωση της κηδείας ήταν ο Νικίτα Χρουστσόφ, ο Γκεόργκι Μαλενκόφ, ο Βιατσεσλάβ Μολότοφ και ο Λαβρέντι Μπέρια.

 Στις 6 Μαρτίου, το φέρετρο με τη σορό του Στάλιν τοποθετήθηκε στην Αίθουσα με τις Κολώνες στη Βουλή των Συνδικάτων και παρέμεινε εκεί για τρεις μέρες. Στις 9 Μαρτίου, το σώμα του Στάλιν παραδόθηκε στην Κόκκινη Πλατεία για να ταφεί στο Μαυσωλείο του Λένιν όπου βρισκόταν εκεί μέχρι το 1961. Κατά την διάρκεια της τελετής εκφώνησαν επικήδειους λόγους ο Χρουστσόφ, ο Μάλενκοφ, ο Μολότοφ και ο Μπέρια και αμέσως μετά η σορός του Στάλιν μεταφέρθηκε στο μαυσωλείο. Στη συνέχεια στρατιωτική μπάντα έπαιξε τον Σοβιετικό Εθνικό Ύμνο και ακολούθησε στρατιωτική παρέλαση της φρουράς της Μόσχας. Οι ξένοι αξιωματούχοι που παρέστησαν στην τελετή ήταν: Γκεόργκε Γκεοργκίου-Ντέι – Πρόεδρος της Ρουμανίας Μπολεσλάβ Μπιέρουτ – Πρόεδρος της Πολωνίας Βάλτερ Ούλμπριχτ – Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας (Ανατολική Γερμανία) Ντολόρες Ιμπάρρουρι – Γενική Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ισπανίας Ότο Γκρότεβολ – Πρόεδρος της Ανατολικής Γερμανίας Βάλκο Τσερβενκόφ – Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Βουλγαρίας Ματιάς Ράκοσι – Γενικός Γραμματέας του Κόμματος του Εργαζόμενου Λαού της Ουγγαρίας Πιέτρο Νένι – Αρχηγός του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος Παλμίρο Τολιάτι – Γενικός Γραμματέας του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος Ζακ Ντυκλό – Γάλλος κομμουνιστής πολιτικός Κλέμνετ Γκότβαλντ – Πρόεδρος της Τσεχοσλοβακίας Σπίρο Κολέκα – Αντιπρωθυπουργός της Λαϊκής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Αλβανίας Τσόου Ενλάι – Πρωθυπουργός της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας Ούρχο Κεκκόνεν – Πρωθυπουργός της Φινλανδίας
Ουνιόν Σπορτίβ Ντουάλα

Η Ουνιόν Ντουάλα (γαλλικά: Union Douala) είναι αθλητικός σύλλογος της Ντουάλα στο Καμερούν. Χρώματα του συλλόγου είναι το πράσινο και το λευκό. Δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Τα εντός έδρας παιχνίδια της ομάδας διεξάγονται στο Σταντ ντε λα Ρεουνιφικασιόν, χωρητικότητας 30.000 θεατών.

 Η «Ουνιόν Σπορτίβ Ντουάλα» (Union Sportive de Douala) ιδρύθηκε το 1958. Τελευταία ενημέρωση: 30 Αυγούστου 2018.ΕγχώριεςΠρωτάθλημα ΚαμερούνΠρωταθλήτρια (5): 1969, 1976, 1978, 1990, 2012Κύπελλο ΚαμερούνΚυπελλούχος (6): 1961, 1969, 1980, 1985, 1997, 2006ΔιεθνείςΚύπελλο Πρωταθλητριών ΑφρικήςΝικήτρια (1): 1979Αφρικανικό Κύπελλο ΚυπελλούχωνΝικήτρια (1): 1981 Ουνιόν Σπορτίβ Ντουάλα, επίσημος λογαριασμός στο Facebook.
Χριστόφορος Στεφανίδης

Ο Χριστόφορος Στεφανίδης, γεννημένος στις 29 Ιουλίου 1980 στην Αθήνα, είναι Έλληνας καλαθοσφαιριστής. Διαθέτει ύψος 1,84 μέτρα και αγωνίζεται στις θέσεις Point Guard και Shooting Guard.

 Ο Στεφανίδης ξεκίνησε την καριέρα του φορώντας τα χρώματα του Παλαιού Φαλήρου στο Πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής. Το 2004 έλαβε μεταγραφή στο Μαρούσι όπου παρέμεινε επί πέντε αγωνιστικές περιόδους. Με την αθηναϊκή ομάδα αγωνίστηκε σε τρεις διαφορετικές περιόδους σε αγώνες του EuroCup, σε 27 παιχνίδια στο σύνολο. Το καλοκαίρι του 2009 μεταπήδησε στην Ε.Κ. Καβάλας ξεκινώντας μια δεύτερη μακροχρόνια θητεία σε ομάδα της Α1 Εθνικής. Το 2013, κατόπιν υποβιβασμού της Καβάλας, ο Στεφανίδης υπέγραψε συμβόλαιο με τον Κολοσσό Ρόδου.Μετά από δύο χρόνια στον Κολοσσό, υπέγραψε στους τότε ''νεοφώτιστους'' της Α1, τον Αρκαδικό όπου παρέμεινε μία σεζόν Χριστόφορος Στεφανίδης, στατιστικά στην επίσημη ιστοσελίδα του Ε.Σ.Α.Κ.Ε. Stefanidis, Christoforos, στατιστικά στον επίσημο ιστότοπο της FIBA Europe. (Αγγλικά) Christoforos Stefanidis, στατιστικά στην ιστοσελίδα ProBallers.com. (Αγγλικά) Chrostoforos (sic) Stefanidis, στατιστικά στην ιστοσελίδα ScoresWay.com. (Αγγλικά) «Χριστόφορος Στεφανίδης: «Θέλω να είμαι πρωταθλητής του εαυτού μου»», συνέντευξη στον ιστότοπο SportCulture.gr, 19 Αυγούστου 2013.
Άγιος Ηλίας Κυθήρων

Ο Άγιος Ηλίας είναι οικισμός των Κυθήρων. Διοικητικά υπάγεται στην τοπική κοινότητα Καρβουνάδων, της δημοτικής ενότητας και δήμου Κυθήρων, της περιφερειακής ενότητας Νήσων, στην περιφέρεια Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Κυθήρων του νομού Πειραιώς και κατόπιν του νομού Αττικής, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Επτανήσων.

 Ο Άγιος Ηλίας είναι μεσόγειος, ημιορεινός οικισμός στο νοτιοκεντρικό τμήμα των Κυθήρων, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 315. Βρίσκεται λίγο ανατολικότερα των Καρβουνάδων και του κύριου οδικού άξονα του νησιού που συνδέει την Αγία Πελαγία με την Χώρα Κυθήρων, από την οποία απέχει 6,5 χλμ. περίπου προς τα Β. Ο οικισμός αναφέρεται από το 1866 να προσαρτάται στον δήμο Κυθηρίων του νομού Ζακύνθου. Το 1899 εντάχθηκε διαδοχικά στους τότε νομούς Αργολίδος & Κορινθίας και Λακωνικής και το 1909 πάλι στον νομό Αργολίδος & Κορινθίας. Το 1929 πέρασε στη δικαιοδοσία του νομού Αττικής και Βοιωτίας και το 1943 υπήχθη στον νομό Ατικής. Με το ΦΕΚ 185Α - 30/10/1964 ο οικισμός αποσπάστηκε στον νομό Πειραιώς και με το ΦΕΚ 66Α - 8/05/1972 προσαρτήθηκε στον νομό Αττικής. Τέλος, με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997, αποσπάστηκε από την κοινότητα Καρβουνάδων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κυθήρων. Η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, με ιδιότυπη αρχιτεκτονική. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» (Κύθηρα 1:50:000) eetaa.gr
Σκυταλοδρομίες στίβου στις Ολυμπιάδες

Οι σκυταλοδρομίες εντάχθηκαν στα ολυμπιακά αγωνίσματα στίβου στην Ολυμπιάδα του Λονδίνου το 1912. Τότε διεξήχθη μια σκυταλοδρομία 1600 μέτρων (200x200x400x800 μ.), η οποία δεν επαναλήφθηκε. Από το 1912 στη Στοκχόλμη καθιερώθηκαν και συνεχίζονται μέχρι σήμερα οι σκυταλοδρομίες 4x100 και 4x400 μέτρων. Το γυναικείο αγώνισμα των 4x100 διεξάγεται συνεχώς από το 1928, την πρώτη γυναικεία ολυμπιάδα στίβου του Άμστερνταμ. Τα 4x400 μπήκαν στις ολυμπιάδες το 1972 στο Μόναχο.

 4x100 μέτρα 1912 Μεγάλη Βρετανία 1920 ΗΠΑ 1924 ΗΠΑ 1928 ΗΠΑ 1932 ΗΠΑ 1936 ΗΠΑ 1948 ΗΠΑ 1952 ΗΠΑ 1956 ΗΠΑ 1960 Γερμανία 1964 ΗΠΑ 1968 ΗΠΑ 1972 ΗΠΑ 1976 ΗΠΑ 1980 Σοβιετική Ένωση 1984 ΗΠΑ 1988 Σοβιετική Ένωση 1992 ΗΠΑ 1996 Καναδάς 2000 ΗΠΑ 2004 Μεγάλη Βρετανία 2008 Τζαμάικα Σκυταλοδρομία 1600 μ. 1908 ΗΠΑ Γερμανία ΟυγγαρίαΣημείωση: Στη σκυταλοδρομία 1600 μέτρων τέσσερις αθλητές έτρεξαν 200, 200, 400 και 800 μέτρα. Από την επόμενη Ολυμπιάδα το αγώνισμα αντικαταστάθηκε από τη σκυταλοδρομία 4x400 μ. 4x400 μέτρα 1912 ΗΠΑ 1920 Μεγάλη Βρετανία 1924 ΗΠΑ 1928 ΗΠΑ 1932 ΗΠΑ 1936 Μεγάλη Βρετανία 1948 ΗΠΑ 1952 Τζαμάικα 1956 ΗΠΑ 1960 ΗΠΑ 1964 ΗΠΑ 1968 ΗΠΑ 1972 Κένυα 1976 ΗΠΑ 1980 Σοβιετική Ένωση 1984 ΗΠΑ 1988 ΗΠΑ 1992 ΗΠΑ 1996 ΗΠΑ 2000 --- 2004 ΗΠΑ 2008 ΗΠΑΣημείωση: Το 2000 τον αγώνα 4x400 μ. ανδρών κέρδισε η ομάδα των ΗΠΑ αλλά το μετάλλιο αργότερα αφαιρέθηκε, επειδή ο αθλητής Αντόνιο Πέτιγκριου βρέθηκε ντοπαρισμένος. Ακόμα δεν έχει αποφασιστεί αν θα δοθεί στη Νιγηρία που ήταν δεύτερη. 4x100 μέτρα 1928 Καναδάς 1932 ΗΠΑ 1936 ΗΠΑ 1948 Ολλανδία 1952 ΗΠΑ 1956 Αυστραλία 1960 ΗΠΑ 1964 Πολωνία 1968 ΗΠΑ 1972 Δυτική Γερμανία 1976 Ανατολική Γερμανία 1980 Ανατολική Γερμανία 1984 ΗΠΑ 1988 Σοβιετική Ένωση 1992 ΗΠΑ 1996 ΗΠΑ 2000 Μπαχάμες 2004 Τζαμάικα 2008 Ρωσία 4x400 μέτρα 1972 Ανατολική Γερμανία 1976 Ανατολική Γερμανία 1980 Σοβιετική Ένωση 1984 ΗΠΑ 1988 ΗΠΑ 1992 Ενωμένη Ομάδα (πρώην ΕΣΣΔ) 1996 ΗΠΑ 2000 --- 2004 ΗΠΑ 2008 ΗΠΑΣημείωση: Το 2000 τον αγώνα 4x400 μ. γυναικών κέρδισε η ομάδα των ΗΠΑ αλλά το μετάλλιο αργότερα αφαιρέθηκε, επειδή η αθλήτρια Μάριον Τζόουνς βρέθηκε ντοπαρισμένη. Ακόμα δεν έχει αποφασιστεί αν θα δοθεί στην Τζαμάικα που ήταν δεύτερη. "Οι Ολυμπιονίκες 1896-1980", Χρυσός Τύπος ΑΕ. "Ολυμπιάδα 80", Olympic Press. Τοm McNab, "Ολυμπιακοί Αγώνες 1984", Bell. "Η Ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων", Εκδοτική Αθηνών.
Κατσαϊταίικα Χαϊκαλίου Αχαΐας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αχαΐα, δείτε: Κατσαϊταίικα Αχαΐας Τα Κατσαϊταίικα ή Κατσαϊτέικα είναι οικισμός της Τοπικής Κοινότητας Χαϊκαλίου της Δημοτικής ενότητας Ωλενίας του «Καλλικρατικού» δήμου Δυτικής Αχαΐας στο Νομό Αχαΐας, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος Καλλικράτης που ισχύει στην Ελλάδα από την 1/1/2011. Προ της εφαρμογής της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας», ήταν οικισμός της Κοινότητας Χαϊκαλίου ενώ στη συνέχεια αποτέλεσε οικισμό του Δημοτικού διαμερίσματος Χαϊκαλίου του «Καποδιστριακού» δήμου Ωλενίας. Απέχει περίπου 26 χιλιόμετρα ΝΔ της Πάτρας. Πολύ κοντά στον οικισμό βρίσκεται η ΒΙ.ΠΕ. Πάτρας. Είναι στο δρόμο από το Χαϊκάλι προς τα χωριά Μιτόπολη και Κώμη, που βρίσκονται στις παρυφές του Κομποβουνίου του πρώην Δήμου Ωλενίας.

 Αναγνωρίστηκε ως οικισμός με το όνομα Κατσαϊταίικα με το ΦΕΚ της 05/04/1981 και υπήχθη στην κοινότητα Χαϊκαλίου. Το όνομά του είναι ανθρωπωνυμικό και προέρχεται από το επίθετο του πρώτου οικιστή. Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής: Δεν πρέπει να ταυτίζεται με τον ομώνυμο οικισμό της Κοινότητας Λεοντίου. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Κατσαϊταίικα, λήμμα Κασνέσι. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κατσαϊταίικων Χαϊκαλίου Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 17/03/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Χαϊκαλίου Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 17/03/2017. Κατσαϊταίικα Χαϊκαλίου, wikimapia.org
Έντσαρντ Α΄ της Ανατολικής Φρισίας

Ο Έντσαρτ Α΄, γερμ.: Edzard I von Ostfriesland, ο Μέγας (15 Ιανουαρίου 1462 στην Γκρέετσηλ - 14 Φεβρουαρίου 1528 στο Έμντεν) ήταν κόμης της Ανατολικής Φρισίας από το 1491 μέχρι το τέλος του το 1528.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ούλριχ Α΄ κόμη της Ανατολικής Φρισίας και της Τέντα Ούκενα, κόρης του Ούκο Φόκενα φυλάρχου των Μόορμερλαντ & Έμσιγκερλαντ της Ανατολικής Φρισίας. Ο Έντσαρντ Α΄ διαδέχθηκε τον πρωτότοκο αδελφό του Έννο Α΄ το 1492. Πολέμησε τον Γεώργιο δούκα της Σαξονίας για την κυριαρχία του Φρήσλαντ και του Χρόνινγκεν. Η πόλη του Χρόνινγκεν τον δέχτηκε ως κύριό της το 1506, αλλά το 1514 τον αποκήρυξε υπέρ του Κάρολου Β΄ δούκα του Χέλρε. Αφού επέστρεψε από προσκύνημα στην Ιερουσαλήμ το 1492, ανέλαβε την εξουσία της Ανατολικής Φρισίας μαζί με τη μητέρα του Τέντα. Αφότου η μητέρα του απεβίωσε το 1494, κυβερνούσε μαζί με τον -λιγότερο σημαντικό- αδελφό του Ούκο. Η εξουσία του Έντσαρντ Α΄ χαρακτηριζόταν από την ενεργητική προσέγγισή του εναντίον των αντιπάλων του, τους τοπικούς ηγέτες στην Ανατολική Φρισία Χέρο Όομκενς από το Χάρλινγκερλαντ και Έντο Βήμκεν από τον Γιέβερ, τους οποίους κατάφερε γρήγορα να υποτάξει. Υπήρξε επίσης υποστηρικτής της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης στα εδάφη του, μέσω της δημιουργίας νέων νόμων στην Ανατολική Φρισία, της μεταρρύθμισης του νομίσματος και της καθιέρωσης της διαδοχής στον πρωτότοκο για το Οίκου του, αυτόν των Σίρκσενα. Οι εξωτερική του πολιτική οδήγησε σε έναν τριετή πόλεμο (1514–1517) ενάντια στον Γεώργιο. Ο πόλεμος διεξήχθη ως επί το πλείστον στο έδαφος της Ανατολικής Φρισίας και προκάλεσε καταστροφή σε μεγάλες περιοχές. Η πόλη του Άουριχ, για παράδειγμα, έμεινε καμένη γη. Ο δούκας της Σαξονίας διορίστηκε stadholder (κυβερνήτης) όλων των Φρισικών εδαφών το 1514 από τον Μαξιμιλιανό Α΄ αυτοκράτορα της Γερμανίας. Αυτό δεν έγινε αποδεκτό από την πόλη του Χρόνινγκεν. Ο κόμης Έντσαρντ Α΄ το είδε αυτό ως ευκαιρία για να επεκτείνει την επιρροή του στην επαρχία του Χρόνινγκεν και ανακήρυξε τον εαυτό του προστάτη της πόλης. Ως αποτέλεσμα, 24 γερμανοί δούκες και κόμητες εισέβαλαν στα εδάφη της Φρισίας με τα στρατεύματά τους και κατέστρεψαν την περιοχή. Ο Έντσαρντ Α΄ κηρύχθηκε παράνομος (reichsacht) από τον αυτοκράτορα. Κατά τη διάρκεια του τριετούς πολέμου, ο Έντσαρντ Α΄ κατάφερε τελικά να κρατήσει τo μεγαλύτερο μέρος της Ανατολικής Φρισίας υπό τον έλεγχό του. Μόνο όταν ο Κάρολος Ε΄ ήρθε στην εξουσία στις Κάτω Χώρες, ο Έντσαρντ Α΄ κατάφερε να τερματίσει τον πόλεμο και να επιβεβαιωθεί ως κυβερνήτης της Ανατολικής Φρισίας. Νυμφεύτηκε το 1498 την Ελισάβετ του Ρήτμπεργκ-Άρνσμπεργκ (1470–1512), κόρη του Ιωάννη Α΄ κόμη του Ρήτμπεργκ και απέκτησε παιδιά: Μαργαρίτα (1500–1537), παντρεύτηκε τον Φίλιππο του Βάλντεκ-Βίλντουνγκεν. Έννο Β΄ (1505-1540), κόμης της Ανατολικής Φρισίας. Ιωάννης Α΄ (1506–1574), κόμης της Ανατολικής Φρισίας. Franz Xaver von Wegele (1877), «Edzard I.», Allgemeine Deutsche Biographie (ADB), 5, Leipzig: Duncker & Humblot, σελ. 650
Αποθήκες Λέσβου

Οι Αποθήκες (ή Αποθήκα για τους ντόπιους, επίσημη ονομασία Αποθήκαι) είναι οικισμός της Λέσβου. Υπάγεται στην δημοτική κοινότητα Άγρας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Καλλονής, του δήμου Δυτικής Λέσβου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λέσβου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μηθύμνης του νομού Λέσβου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.

 Οι Αποθήκες είναι παράλιος οικισμός της νότιας Λέσβου, στις νότιες απολήξεις του Προφήτη Ηλία και στις δυτικές ακτές της εισόδου του κόλπου Καλλονής (όρμος Αποθηκών), απέναντι από το νησάκι του Αγίου Γεωργίου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Ο οικισμός απέχει 61 χλμ. περίπου Δ. της Μυτιλήνης. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1920 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Άγρας της Λέσβου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Άγρας και προσαρτήθηκε στον δήμο Καλλονής. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Καλλονής και προσαρτήθηκε στον δήμο Λέσβου. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019, αποσπάστηκε από τον δήμο Λέσβου και προσαρτήθηκε στον δήμο Δυτικής Λέσβου. Ο αναλημματικός τοίχος, δημιούργημα των Αρχαϊκών Χρόνων, όπου ανασκάφηκαν διάφορα ευρήματα και υπολείμματα λατόμευσης Το γραφικό αλιευτικό λιμανάκι του οικισμού Το εκκλησάκι του Αγίου Παντελεήμονα, δυτικά του οικισμού Η παραλία «Αποθήκες», στο βόρειο τμήμα του οικισμού Η παραλία «Μάκαρα» με τον χαρακτηριστικό βράχο «Κούκο», νότια του οικισμού Οι παραλίες «Βαθρακιά» και «Βαθύ Κρητήρι» Το νησάκι του Αγίου Γεωργίου, απέναντι από τον οικισμό Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr https://www.youtube.com/watch?v=dWEJ2T-xnOU
Βαγιονιά Ηρακλείου

Η Βαγιονιά είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Γόρτυνας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Μονοφατσίου. Βρίσκεται στην πεδιάδα της Μεσαράς, στους πρόποδες των Αστερουσίων Ορέων. Από το χωριό διέρχεται και ο χείμαρρος Χυλβέστρα, παραπόταμος του Γεροποταμού. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 230 μ. και απέχει 51 περίπου χιλιόμετρα από το Ηράκλειο. Στο χωριό υπάρχει δραστήριος Εκπολιτιστικός Σύλλογος , Δημοτικό Σχολείο και νηπιαγωγείο, Γυμνάσιο και, από το 2007 δανειστική βιβλιοθήκη και κέντρο πρόσβασης στο Διαδίκτυο.Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η ελαιοκαλλιέργεια, τα αμπέλια και τα σιτηρά. Ο ναός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου ανεγέρθηκε στη θέση παλαιότερου με το ίδιο όνομα, ο οποίος κατεδαφίστηκε το 1937. Υπάρχουν και πολλοί ακόμα ναοί, όπως της Σαμαρείτιδας, του Αγίου Μοδέστου, προστάτη των ζώων και του Αγίου Χαραλάμπους.

 Στην περιοχή του χωριού Βαγιονιά ίδρυσε στις αρχές του 15ου αιώνα ο Νείλος Νταμιλάς με προσωπικά του έξοδα ένα γυναικείο μοναστήρι, όπως αναφέρεται στη διαθήκη του (1417): "Του μακαριωτάτου εν ιερομονάχοις κυρού Νείλου του λεγομένου Νταμιλά διαθήκη και τυπική παράδωσις ην παρέδωκε των μοναζουσών των εν τη σεβασμία μονή της υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας της παντανάσσης της παρ' εκείνου οικοδομηθείσης εν τη τοποθεσία τη λεγομένη Βαϊοναία". Πράγματι, υπήρχε στο χωριό Βαγιονιά παλαιός ναός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, ο οποίος κατεδαφίστηκε το 1937. Στη βενετική απογραφή του Πέτρου Καστροφύλακα, αναφέρονται και οι άλλοι δύο οικισμοί (1583): τα Λούκια με 57 κατοίκους στο Κ99 με την ονομασία Lucia και η Κουμάσα στο Κ98 με το όνομα Cumassa και 106 κατοίκους. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Σταβγίων και με το ΦΕΚ 408Α - 18/12/1925 αποσπάσθηκε από την κοινότητα Σταβγιών και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Βαγιωνιάς. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με τους οικισμούς Κουμάσα και Λούκια αποτελούν την κοινότητα Βαγιονιάς που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γόρτυνας του Δήμου Γόρτυνας και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 580 κατοίκους.Δείτε Κοινότητα Βαγιονιάς Εμίλ Λεγκράν, Testament de Nil Damilas, revue des Études Grecques vol. 4 (1891) Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971. Οι ναοί του χωριού αναλυτικά Αρχειοθετήθηκε 2009-07-22 στο Wayback Machine.
Φέρες Έβρου

Οι Φέρες (παλαιότερα ως Βήρα ή Φέραι και τουρκικά ως Φερετζίκ) είναι κωμόπολη της Περιφερειακής Ενότητας Έβρου στη Θράκη, έδρα της ομώνυμης δημοτικής ενότητας του Δήμου Αλεξανδρούπολης. Η ομώνυμη δημοτική κοινότητα, που περιλαμβάνει και τον οικισμό Πόρος, σύμφωνα με την απογραφή του 2021 είχε πληθυσμό 4.228 κατοίκους, από 5.659 το 2011. Βρίσκονται βορειοανατολικά της Αλεξανδρούπολης σε απόσταση 28 χιλιομέτρων και σε απόσταση 6 χιλιομέτρων δυτικά του ποταμού Έβρου.

 Η πόλη ιδρύθηκε γύρω από την οχυρωμένη μονή της Παναγίας της Κοσμοσώτειρας, την οποία ίδρυσε ο σεβαστοκράτωρ Ισαάκιος Κομνηνός και στην οποία έχει ταφεί και ο ίδιος (περί το 1152). Την περίοδο αυτή η περιοχή ονομαζόταν Βήρος, που σημαίνει τόπος κοντά σε βάλτους ή νερά. Η πόλη που δημιουργήθηκε γύρω από τη μονή πήρε το όνομα Βήρα. Μετά την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους το 1204, η Βήρα παραχωρείται ως φέουδο στον Γοδεφρείδο Βιλλεαρδουίνο. Την εποχή που αυτοκράτορας του Βυζαντίου αναλαμβάνει ο Ιωάννης Καντακουζηνός το 1341, οι κάτοικοι της πόλης επαναστατούν εναντίον του, με τον Καντακουζηνό να πολιορκεί την πόλη. Στην έξοδο του οικισμού σώζεται βυζαντινό υδραγωγείο με βρύση. Κατά τον Τούρκο περιηγητή Εβλιγιά Τσελεμπή, λίγο αργότερα, η πόλη καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς, από τον γιο του Σουλτάνου Ορχάν, Σουλεϊμάν. Αυτός γκρέμισε τα τείχη και μετέτρεψε το καθολικό της μονής σε τζαμί. Αντίθετα ο ιστορικός και γεωγράφος Χατζή Κάλφα αναφέρει πως η πόλη κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς από τον στρατηγό Λαλά Σαχίν Πασά, δώδεκα περίπου χρόνια μετά την πτώση της Αδριανουπόλεως. Η πόλη αναφέρεται συχνά ως Φέρα ή Φερετζίκ, ενώ τον 15ο αιώνα αναφέρεται και ως Φέραι. Η πόλη επανήλθε οριστικά στο Ελληνικό κράτος το 1919, μαζί με όλη την υπόλοιπη Δυτική Θράκη. Μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης το 1923 και την ανταλλαγή των πληθυσμών, στις Φέρες κατοίκησαν πολλοί πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία.Κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά την εισβολή των Γερμανών στην Ελλάδα η Π.Ε. Έβρου βρίσκεται υπό διπλή κατοχή. Η δυτική Π.Ε. Έβρου περιέρχεται στα χέρια των Βουλγάρων ενώ η ανατολική Π.Ε. Έβρου παραμένει στα χέρια των Γερμανών κατακτητών. Οι Φέρες παρέμειναν υπό γερμανική κατοχή μέχρι την 3η Σεπτεμβρίου 1944 σύμφωνα με έγγραφο της Διοίκησης Χωροφυλακής Έβρου της 6ης Μαρτίου του 1946. Σύμφωνα με μια άλλη πηγή οι Φέρες απελευθερώθηκαν ήδη από τον Αύγουστο του 1944 έπειτα από τοπική εξέγερση και ήταν η πρώτη πόλη της Θράκης που απελευθερώθηκε από τους Γερμανούς. Δημοσθένης Μιχαλεντζάκης, (γένν. 1998), χρυσός παραολυμπιονίκης στην κολύμβηση (Ρίο, 2016)Λευτέρης Χαψιάδης, συγγραφέας και συνθέτης τραγουδιών Οι Φέρες στο GTP
Σεισμός της Θεσσαλονίκης (1978)

Ο σεισμός της Θεσσαλονίκης σημειώθηκε την Τρίτη 20 Ιουνίου 1978 και ώρα 23:03, με επίκεντρο 35 χιλιόμετρα ανατολικά-βορειοανατολικά της πόλης και συγκεκριμένα στο χωριό Στίβος, που βρίσκεται ανάμεσα στις λίμνες Κορώνεια και Βόλβη.

 Η σεισμική δραστηριότητα ξεκίνησε στις 8 Μαΐου 1978 με ισχυρότερους προσεισμούς αυτών της 24ης Μαΐου (ώρα 02:34) με μέγεθος 5,8 Ρίχτερ και της 19ης Ιουνίου με μέγεθος 5,3 Ρίχτερ. Ο κύριος σεισμός της 20ης Ιουνίου ήταν μεγέθους 6,5 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ, είχε εστιακό βάθος 10 χιλιομέτρων, διάρκεια 10 δευτερολέπτων και έγινε αισθητός σε όλη τη Βόρεια Ελλάδα, τη Γιουγκοσλαβία και τη Βουλγαρία. Υπήρξε ο πρώτος που έπληξε μεγάλο αστικό κέντρο στην Ελλάδα σε σύγχρονους χρόνους και θεωρείται η μεγαλύτερη σεισμική δραστηριότητα στη γύρω περιοχή από το 1932, όταν και σημειώθηκε ο σεισμός της Ιερισσού στη Χαλκιδική. Ακολούθησε επίσης σειρά ισχυρών μετασεισμών με μεγαλύτερο εκείνο της 5ης Ιουλίου, μεγέθους 5 Ρίχτερ και με μετακινημένο επίκεντρο δυτικά της λίμνης Κορώνειας στα 7-10 χιλιόμετρα από τη πόλη. Το μέγεθος των καταστροφών που προκάλεσε, εκτιμήθηκε στο επίπεδο VIII (8) στη 12-βάθμια κλίμακα Μερκάλι, ήταν δηλαδή «καταστροφικός». Επίσης προκάλεσε συνολικά 49 θανάτους ανθρώπων, εκ των οποίων οι περισσότεροι (37) ήταν ένοικοι οκταόροφης πολυκατοικίας που κατέρρευσε στην πλατεία Ιπποδρομίου. Τραυματίστηκαν 220 άνθρωποι, ενώ χιλιάδες έμειναν άστεγοι σε όλο τον νομό Θεσσαλονίκης. Οι υλικές ζημιές, οι οποίες όμως αποκαταστάθηκαν σύντομα, έφτασαν τα 1,2 δισεκατομμύρια ευρώ, σε σημερινές τιμές.Εντοπίστηκαν συνολικά 3.170 (4,5%) κτίρια με σοβαρές και επικίνδυνες βλάβες (κόκκινα), 13.918 (21,0%) κτίρια με μέσης ή και μικρής κλίμακας βλάβες (κίτρινα) και 49.071 (74,5%) κτίρια χωρίς βλάβες (πράσινα). Tην αποκατάσταση των σεισμοπαθών ανέλαβε η Υ.Α.Σ.Β.Ε. (Υπηρεσία Αποκατάστασης Σεισμοπλήκτων Βορείου Ελλάδας). Εντοπίστηκαν εκτεταμένες βλάβες στα μνημεία της πόλης (Ροτόντα, Αχειροποίητο κ.τ.λ.) που οφείλονταν πιο πολύ στην επιδείνωση υφισταμένων βλαβών από δεκαετίες ή και αιώνες. TV100 (ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΕΙΣΜΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 1978)[1] Βίντεο στα Αγγλικά του Associated Press με τη μορφή επίκαιρων https://www.youtube.com/watch?v=uPANK4LcpDQ Βίντεο του Associated Press από την επομένη του σεισμού, εστιασμένο στην οικοδομή που κατέρρευσε https://www.youtube.com/watch?v=9fRNNdA1JDQ
Εθνική Πινακοθήκη του Ζε ντε Πομ

H Εθνική Πινακοθήκη του Ζε ντε Πομ (γαλλικά: Galerie nationale du Jeu de Paume) είναι ένα μουσείο σύγχρονης τέχνης αφιερωμένο στην εικόνα και τη φωτογραφία. Βρίσκεται στο 1ο διαμέρισμα του Παρισιού, στο βορειοδυτικό άκρο του κήπου του Κεραμεικού, δίπλα στην πλατεία Κονκόρντ.

 Το ορθογώνιο κτήριο, επιφάνειας 1.200 τετραγωνικών μέτρων, κατασκευάστηκε το 1861 κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ναπολέοντα Γ' ως αντίστοιχο του ήδη υπάρχοντος κτηρίου του πορτοκαλεώνα στο νοτιοδυτικό άκρο του κήπου, σήμερα Μουσείο Ορανζερί. Σχεδιάστηκε σαν χώρος για το δημοφιλές παιχνίδι της εποχής ζε ντε πομ, ένα παιχνίδι περίπου σαν το σύγχρονο τένις. Από το 1909 στο χώρο άρχισαν να διοργανώνονται εκθέσεις έργων τέχνης, όπως την έκθεση του 1909 «Εκατό πορτρέτα γυναικών από την έκθεση αγγλικής και γαλλικής σχολής του 18ου αιώνα». Λειτουργώντας πρώτα ως επέκταση του Λούβρου και του μουσείου της Ορανζερί, έγινε ανεξάρτητος εκθεσιακός χώρος από το 1922, παρουσιάζοντας εκθέσεις με θέμα μια χώρα ή έναν καλλιτέχνη, ως επί το πλείστον σύγχρονα ξένα έργα. Από το 1937, ο χώρος στράφηκε προς την αβάν γκαρντ με εκθέσεις που διοργάνωναν οι Ζαν Κασού, Ανρί Ματίς, Ζωρζ Μπρακ, Πικασό και Φερνάν Λεζέ. Από το 1940 έως το 1944 το μουσείο χρησιμοποιήθηκε από τους Γερμανούς για να αποθηκεύουν έργα τέχνης που είχαν κατασχέσει και τα οποία περιελάμβαναν αριστουργήματα από τις συλλογές γαλλικών εβραϊκών οικογενειών.Από το 1947 έως το 1986, το κτήριο στέγαζε το Μουσείο του Ζε ντε Πομ, το οποίο φιλοξενούσε πολλά σημαντικά ιμπρεσιονιστικά έργα που από το 1986 μεταφέρθηκαν στο Μουσείο Ορσέ. Από το 1989, το κτήριο ανακαινίσθηκε και έχει πλέον τρεις εκθεσιακούς χώρους, έναν σε κάθε όροφο. Η αίθουσα υποδοχής που προηγουμένως ήταν κλειστή μετατράπηκε σε ανοιχτό χώρο που μοιάζει με αίθριο και έχει πλημμυρίσει με φυσικό φως από τα μεγάλα παράθυρα, που επιτρέπουν τη θέα στους γειτονικούς κήπους του Κεραμεικού, την πλατεία Κονκόρντ και τον πύργο του Άιφελ. Ο τελευταίος όροφος διαθέτει μια σειρά από αίθουσες που φωτίζονται από φεγγίτες. Το 1991, το Ζε ντε Πομ άνοιξε εκ νέου ως « Εθνική Πινακοθήκη Σύγχρονης τέχνης», με έκθεση αφιερωμένη στον Ζαν Ντυμπυφέ. Από το 2004 έχει αφιερωθεί αποκλειστικά στη σύγχρονη φωτογραφία και την τέχνη του βίντεο. Η επίσημη σελίδα του μουσείου (γαλλικά, αγγλικά)
Κασίμπασα Σπορ Κουλουμπού

Η Κασίμπασα Σπορ Κουλουμπού (τουρκικά: Kasımpaşa Spor Kulübü) είναι τουρκικός αθλητικός σύλλογος. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1921 και θεωρείται ένας από τους παλαιότερους συλλόγους στη χώρα του. Έδρα της είναι το Ταγίπ Ερντογάν Στάντιουμ, όνομα που προέρχεται από τον πρωθυπουργό της χώρας τους τον Ταγίπ Ερντογάν και βρίσκεται στην Κωνσταντινούπολη, χωρητικότητας 13.500 θέσεων. Αγωνίζεται από την περίοδο 2008-09 στην Σούπερ Λιγκ καταλαμβάνοντας τη 13η θέση, ενώ το 2009-10 την 11η. Τα χρώματα της είναι το γκρι και το άσπρο.

 Αρχικά ο προβιβασμός της έλαβε χώρα το Μάιο του 2007, οπότε και τερμάτισε ανάμεσα στις θέσεις 1 και 2. Αντίπαλος της ήταν η Αλτάι Σ.Κ., ομάδα της Σμύρνης. Νίκησε με 4-3 και κατάφερε να κατακτήσει το πρωτάθλημα. Ωστόσο έμεινε για μία σεζόν στη Δεύτερη Κατηγορία. Την περίοδο 2008-09 νίκησε την Καρσίγιακα, ομάδα που επίσης εδρεύει στη Σμύρνη με σκορ 14-1 Σούπερ Λιγκ : 1959-1964, 2007-2008, 2009- Δεύτερη Κατηγορία : 1964-1968, 1989-1992, 1997-2000, 2006-2007, 2008-2009 Τρίτη Κατηγορία : 1968-1979, 1984-1989, 1992-1997, 2000-2001, 2005-2006 Τέταρτη Κατηγορία : 2001-2005 Τοπικά Πρωταθλήματα : 1958-1959, 1979-1984
Η Αποικία

H Αποικία (πρωτότυπος τίτλος: Colonia) είναι ταινία του 2015 γερμανικής, γαλλικής και λουξεμβουργιανής συμπαραγωγής. Η σκηνοθεσία είναι του Φλόριαν Γκάλενμπεργκερ και το σενάριο είναι του σκηνοθέτη και του Τόρστεν Βέντσελ. Βασίζεται στην υπόθεση της ναζιστικής Αποικίας της Αξιοπρέπειας (ισπανικά: Colonia Dignidad‎) που υπήρχε κοντά στο χωριό Παράλ της Χιλής. Επρόκειτο για ένα ιδιότυπο κοινοβιακό στρατόπεδο, τόπος βασανιστηρίων και λατρείας, που λειτουργούσε με το προκάλυμμα της θρησκείας.

 Βρισκόμαστε στο 1973. Η Λένα και ο Ντάνιελ είναι ένα ζευγάρι Γερμανών. Ο Ντάνιελ είναι υποστηρικτής της κυβέρνησης του Σαλβαδόρ Αγιέντε και μεταναστεύει στη Χιλή. Η Λένα είναι αεροσυνοδός και ταξιδεύει επαγγελματικά μία μέρα στο Σαντιάγο. Συναντά και μένει μαζί με τον Ντάνιελ στο σπίτι του. Την επομένη, πραγματοποιείται πραξικόπημα και την ηγεσία του κράτους αναλαμβάνει ο δικτάτορας Αουγούστο Πινοσέτ. Ο Ντάνιελ συλλαμβάνεται και τον βασανίζουν με σκοπό να τον στείλουν στην Αποικία της Αξιοπρέπειας. Η Λένα τηλεφωνεί στον πιλότο και φίλο της Ρόμαν και του λέει πως θα γυρίσει την επόμενη εβδομάδα. Στη συνέχεια, επικοινωνεί με τους συντρόφους του Ντάνιελ για βοήθεια, οι οποίοι απλώς της λένε ότι ο Ντάνιελ θα καταλήξει στην Αποικία. χωρίς να έχουν την πρόθεση να βοηθήσουν. Τότε η Λένα απευθύνεται στον Νιλς Μπίντερμαν, υπεύθυνο της Διεθνούς Αμνηστίας, ο οποίος την προτρέπει να εισχωρήσει στην Αποικία ως μέλος, αν θέλει να βρει τον Ντάνιελ. Η Λένα γίνεται μέλος στην Αποικία και την υποδέχεται η υπεύθυνη για τις γυναίκες τρόφιμους, η Γκιζέλα. Τη συστήνει στον ιδρυτή, τον Πάουλ Σέφερ ή αλλιώς Ευσεβή, και της λέει πως πρέπει να δρα σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Η Λένα εργάζεται σκληρά υπό αντίξοες συνθήκες. Μία νύχτα γίνεται μάρτυρας του ηθικού εξευτελισμού από άντρες, μιας κοπέλας, της Ντόρο. Σύντομα ανακαλύπτει ότι γίνονται βασανιστήρια και ότι τα ανήλικα αγόρια κακοποιούνται σεξουαλικά από τον Σέφερ. Ο Ντάνιελ, μετά τους βασανισμούς, γίνεται μέλος στην Αποικία, συστήνεται πλέον ως Χανς και παριστάνει πως έχει νοητική στέρηση, για να μη του δίνουν σημασία. Κανονίζει να συναντηθεί ένα βράδυ με τη Λένα και εντοπίζει ένα υπόγειο τούνελ που οδηγεί στην έξοδο. Την επόμενη νύχτα, οι δυο τους αποφασίζουν να δραπετεύσουν μαζί με την Ούρσελ, που είναι έγκυος και κόρη της Γκιζέλα. Όταν βγαίνουν απ' το τούνελ, η Ούρσελ πυροβολείται θανάσιμα και οι δυο τους ξεφεύγουν. Καταφτάνουν στη Γερμανική πρεσβεία και τους διηγούνται για την Αποικία. Η Λένα βρίσκει δύο θέσεις στο αεροπλάνο για Φρανκφούρτη από τον Ρόμαν. Η πρεσβεία ειδοποιεί τον Σέφερ και κλείνει την Λένα και τον Ντάνιελ σε ένα δωμάτιο στο αεροδρόμιο. Οι δυο τους το καταλαβαίνουν και δραπετεύουν και τρέχουν και προλαβαίνουν το αεροπλάνο. Όταν μπαίνουν, ο Ρόμαν ειδοποιείται από τον πύργο ελέγχου ότι η πτήση ακυρώνεται, όμως, εκείνος ξεκινά, για να σώσει το ζευγάρι.