IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ιωάννης Καραγεωργής

Ο Γιάννης Καραγεωργής ή ο Ιωάννης Καραγεωργής, 17 Φεβρουαρίου 1929 - Νέα Υόρκη, 20 Μαρτίου 2002 υπήρξε Έλληνας ιστιοπλόος, λεμβοδρόμος και αθλητής που είχε λάβει το χάλκινο μετάλλιο για τη χώρα του το 1991 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Radial Laser.

 Ο Γιάννης Καραγεωργής γεννήθηκε τις 17 Φεβρυαρίου 1929 στην Αθήνα. Όντας αγωνιστής λεμβοδρομίας σε προχωρημένη ηλικία, κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο το 1991 για τη χώρα του στην κατηγορία Laser Radial . Στις 20 Μαρτίου 2002, πέθανε στη Νέα Υόρκη, Ηνωμένες Πολιτείες, όπου ζούσε. Θάφτηκε στο νεκροταφείο του Αγίου Μιχαήλ στο Ανατολικό Elmhurst της Νέας Υόρκης. Το νεοδημιουργούμενο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Laser Radial, που διοργάνωσε η Διεθνής Ιστιοπλοϊκή Ομοσπονδία (ISAF), πραγματοποιήθηκε την 1η Ιανουαρίου 1991 στην τρίτη του έκδοση στο Porto Carras Grand Resort, , που βρίσκεται στο Δήμο Σιθωνίας, στη Μακεδονία, Ελλάδα. Εκείνη την εποχή, δεν ήταν ακόμα στο Ολυμπιακό ημερολόγιο, οπότε ήταν το σπουδαιότερο τουρνουά της ειδικότητας. Για την ημερομηνία, αναφέρεται στην τρίτη έκδοση του παγκόσμιου πρωταθλήματος της ειδικότητας, το μετάλλιο της οποίας κατείχε ο Αυστραλός Stewart Casey στην πρώτη θέση με χρυσό, στη δεύτερη θέση βρίσκοταν με το ασημένιο η Ελληνίδα Μαρία Βλάχου και στην Τρίτη θέση, ο Ιωάννης Καραγεωργής με το χάλκινο μετάλλιο . Μέχρι το 2019, ο Καραγεωργής υπήρξε ένας από τους 6 Έλληνες με μετάλλια στην ιστορία του διαγωνισμού. Η Ελλάδα καταλαμβάνει την 8η θέση στον πίνακα κατάταξης μετάλλων της κατηγορίας, από συνολικά 20 χώρες που διαγωνίζονται σε αυτήν.
Σπήλαιο Οπτιμιστίτσνα

Το Οπτιμιστίτσνα (ουκρανικά: Оптимістична‎: σημαίνει "αισιοδοξία") είναι σπηλιά γύψου που βρίσκεται κοντά στο ουκρανικό χωριό Κορολίβκα, στην επαρχία Μπορστσίβ της περιφέρειας Τέρνοπιλ. Περίπου 230 χλμ. διαδρόμων έχουν χαρτογραφηθεί στο σπήλαιο. Ως αποτέλεσμα, είναι το μεγαλύτερο σπήλαιο στην Ευρασία και το πέμπτο μεγαλύτερο σπήλαιο στον κόσμο, μετά από τα σπήλαια Μαμόθ, Σίστεμα Σακ Ακτούν, Τζίουελ και Σίστεμα Οξ Μπελ Χα. Είναι το μεγαλύτερο σπήλαιο γύψου στον κόσμο.

 Το συγκρότημα σπηλαίων ανακαλύφθηκε από τους σπηλαιολόγους του σπηλαιολογικού συλλόγου "Κύκλωπες" του Λβιβ στις 8 Μαΐου 1966. Ήταν εντελώς άγνωστο πριν από τότε. Έχουν σταλεί περισσότερες από 50 αποστολές από τότε, αλλά η εξερεύνηση έχει επιβραδυνθεί σημαντικά κατά τα τελευταία χρόνια και σήμερα γίνονται πολύ λίγες έρευνες. Το σπήλαιο βρίσκεται πολύ κοντά στην σπηλιά του Ιερέα ή σπήλαιο Οζέρνα, τη ενδέκατη μεγαλύτερη σπηλιά στον κόσμο με γνωστές διαδρομές ύψους 130.4 χιλιομέτρων, αλλά οι δύο σπήλαια δεν έχουν βρεθεί να συνδέονται μεταξύ τους.Το 1977, όταν το σπήλαιο βρισκόταν στη Σοβιετική Ένωση, αναφερόταν και ως Πεστσέρα Οπτιμιστιτσέσκαγια.Το 2008 η σπηλιά αναγνωρίστηκε ως Φυσικό Θαύμα της Ουκρανίας. Ολόκληρη η σπηλιά βρίσκεται κάτω από μια περιοχή 2 τ.χλμ. που χρονολογείται από γύψο της Νεογενούς περιόδου, με πάχος λιγότερο των 30 μέτρων. Τα περάσματα τείνουν να είναι αρκετά μικρά, με πλάτος όχι παραπάνω από 3 μέτρα και ύψος 1.5 μέτρων, αν και σε διασταυρώσεις μπορούν να είναι έως και 10 μέτρα ψηλό. Συχνά καλύπτονται με λάσπη. Αποτελούνται από ένα πυκνό δίκτυο σε διάφορα επίπεδα, καθιστώντας το Οπτιμιστίτσνα ως "σπηλιά λαβύρινθος". Το κρεβάτι γύψου του Οπτιμιστίτσνα ολοκληρώνεται με στρώμα ασβεστόλιθου, το οποίο έχει διαρρεύσει μέσα στο σπήλαιο μέσω της διάβρωσης και διαμορφώνεται σε σπηλαιοθέματα ασβεστίτη. Σε άλλα μέρη, ο γύψος έχει σχηματίσει κρυστάλλους, συχνά βαμμένος με πλήθος χρωμάτων από ορυκτά άλατα. Σε ορισμένες περιοχές, έχουν σχηματιστεί μεγάλες ροζέτες γύψου μαύρου χρώματος με οξείδιο του μαγγανίου. Επίσημη ιστοσελίδα των Αισιόδοξος σπηλιά Κεφάλαιο II.9, Καρστικού Γύψου στη Δυτική Ουκρανία από Alexander Klimchouk άρθρο που εμφανίζονται σε: International Journal of Σπηλαιολογίας, vol. 25, #3-4, 1996, σελ. 263-278.
Άγιος Κύριλλος Ηρακλείου

Ο Άγιος Κύριλλος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Γορτύνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Καινούργιου του νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται σε υψόμετρο 420 μέτρων. Στον Άγιο Κύριλλο υπάρχει Δημοτικό Σχολείο. Τα κυριότερα προϊόντα είναι το λάδι, τα πρώιμα κηπευτικά και τα κτηνοτροφικά φυτά. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν ο κύριος ναός του χωριού, αφιερωμένος στον Άγιο Κύριλλο, ο οποίος, σύμφωνα με την παράδοση, κτίστηκε στα ερείπια παλαιότερου ναού, όπως και ο μικρός ναός του Αγίου Θεοδώρου που έχει τοιχογραφίες.

 Το χωριό είναι στενά συνδεδεμένο με τον Άγιο Κύριλλο, ο οποίος πιθανότατα μαρτύρησε εκεί το 299 και από αυτό το γεγονός έλαβε το όνομά του. Μάλιστα ο Άγιος ήταν και Επίσκοπος Γορτύνης και σύμφωνα με τον Δετοράκη (βλ. βιβλιογραφία) το μαρτύριο του Κυρίλλου ήταν το 304 και όχι το 299 καθώς την τελευταία χρονιά δεν είχε ακόμα κηρυχθεί ο διωγμός του Διοκλητιανού. Ο ίδιος συγγραφέας αναφέρει ότι ετάφη σε οχυρό και τραχύτατο μέρος, που ονομαζόταν Ράξος και οδηγήθηκε στο μαρτύριο με άμαξα που την έσυραν βόδια του οργώματος. Ο Άγιος Κύριλλος αναφέρεται ότι χειροτονήθηκε Επίσκοπος της πόλης σε ηλικία 68 ετών και διακρίθηκε για τις πράξεις και την πίστη του. Στον ίδιο χώρο ενταφιάστηκε και ο επίσκοπος Γορτύνης Ευμένιος. Το 1583 το χωριό αναγράφεται με τη λατινική ονομασία S. Chirlo, με 39 κατοίκους. Ανασκαφές Νότια του χωριού, στην περιοχή των Αστερουσίων, ανασκάφηκε θολωτός τάφος που ανάγεται στα τέλη των προϊστορικών χρόνων (πρωτομινωική ΙΙ/μεσομινωική Ι). Ο τάφος βρέθηκε συλημένος αλλά απέδωσε ενδιαφέροντα ευρήματα (ανδρικό ειδώλιο, λίθινα αγγεία και κεραμικά, σφραγίδες, χάνδρες περιδεραίων, κ.α.). Νοτιοανατολικά του τάφου επισημάνθηκε πρωτομινωικός οικισμός, ενώ βόρεια βρέθηκε σπήλαιο με ενδιαφέρουσα κεραμική από τους ίδιους χρόνους (Κρητικά Χρονικά, 1969, 21:533). Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην κοινότητα Μιαμούς. Το 1949 με το ΦΕΚ 153Α - 11/07/1949 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με τον παραθαλάσσιο οικισμό Γερόκαμπος αποτελούν την κοινότητα Αγίου Κυρίλλου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γόρτυνας του Δήμου Γόρτυνας και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 125 κατοίκους.Δείτε: Κοινότητα Αγίου Κυρίλλου (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Δετοράκης Θεοχάρης, Οι Άγιοι της πρώτης βυζαντινής περιόδου της Κρήτης και η σχετική προς αυτούς φιλολογία, διατριβή επί δικτατορία, Αθήναι 1970. Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971. Μητροπολίτου Τιμόθεου, Επτά ματιές από τη Φαιστό, Μοίρες 1970, σελ. 80. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Νταρίγκα Ναζαρμπάγιεβα

Η Νταρίγκα Νουρσουλτανκιζί Ναζαρμπάγιεβα (καζακικά: Дариға Нұрсұлтанқызы Назарбаева‎, ρωσικά: Дарига Нурсултановна Назарбаева‎* γεννηθείσα στις 7 Μαΐου 1963) είναι πολιτικός από το Καζακστάν και κόρη του Προέδρου του Καζακστάν Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγεφ. Ήταν αναπληρώτρια πρωθυπουργός από το 2015 έως το 2016.

 Η Ναζαρμπάγιεβα γεννήθηκε στο Τεμιρτάου της τότε Σοβιετικής Ένωσης το 1963. Για ένα διάστημα εργάστηκε στο επίσημο κρατικό πρακτορείο ειδήσεων Χαμπάρ. Σχημάτισε το πολιτικό κόμμα Ασάρ (σημαίνει «Όλοι μαζί» στα καζακικά). Το Ασάρ συγχωνεύτηκε με το κόμμα Οτάν τον Ιούλιο 2006, το οποίο ήταν κόμμα που υποστήριζε τον Ναζαρμπάγιεφ.Πολλοί αναλυτές πιστεύουν ότι ο πρόεδρος Ναζαρμπάγιεφ ετοιμάζει την κόρη του για να τον διαδεχθεί μετά από τη συνταξιοδότηση ή τον θάνατό του, ωστόσο οι σχέσεις με τον πατέρα της έχουν επειδεινωθεί μερικώς λόγω της κριτικής που ασκεί για τη διοίκησή του.Ήταν παντρεμένη για χρόνια με τον Καζάκο επιχειρηματία Ραχάτ Αλίγιεφ μέχρι το διαζύγιό τους τον Ιούνιο 2007. Ο Αλίγιεφ πιστεύει ότι το διαζύγιο εκτελέστηκε χωρίς τη συγκατάθεσή του και ότι αναγκάστηκε από τον πρόεδρο Ναζαρμπάγιεφ. Με τον Αλίγιεφ απέκτησε δύο γιους, τον Νουράλι και Αϊσουλτάν, και μια κόρη, τη Βενέρα. Η σύζυγος του Νουράλι γέννησε τη Λάουρα Αλίγιεφ το 2003.Η Ναζαρμπάγιεβα διετέλεσε μέλος της κριτικής επιτροπής στη δεύτερη σεζόν του SuperStar KZ. Είναι φανατική ερασιτέχνιδα τραγουδίστρια όπερας. Παρά την έλλειψη επίσημης μουσικής εκπαίδευσης εκτελεί συχνά όπερες άριας σε συναυλίες και εκδηλώσεις. Στις 13 Μαΐου 2013 έδωσε συναυλία σε συνδιοργάνωση με τον Κόμη Πιέρ Σερεμέτεφ στο θέατρο τον Ηλήσιων Πεδίων στο Παρίσι. Έπαιξε μαζί με την ορχήστρα Λαμουρό, η οποία διευθυνόταν από τον Ντμίτρι Γιαμπλόνσκι και την ομάδα Σάζγκεν Σάζι που διευθυνόταν από τον Μπαγκντάτ Τιλεγκένοφ, και μερικούς καλλιτέχνες όπως τους Τιμούρ Ουρμαντσέγιεφ, τον Σουντέτ Μπαϊγκόζιν και τον Μεντέτ Τσοταμπάγιεφ. Στο κοινό συμπεριλαμβάνονταν ο Αλεκσάντρ Ορλόφ, ο πρέσβης της Ρωσίας στη Γαλλία, άλλοι πρέσβεις, διπλωμάτες ή επενδυτές και ο γάλλος συγγραφέας Ζαν-Πιερ Τιολλέ. Στις 3 Απριλίου 2014 η Ναζαρμπάγιεβα εξελέγη Αντιπρόεδρος της Ματζιλίς. Στις 11 Σεπτεμβρίου 2015 ονομάστηκε αναπληρώτρια πρωθυπουργός. Στις 13 Σεπτεμβρίου του 2016 διορίστηκε στη Γερουσία και τοποθετήθηκε επικεφαλής της επιτροπής Διεθνών Σχέσεων, Άμυνας και Ασφάλειας στις 16 Σεπτεμβρίου. Kazakh President's Daughter Chides Steel Baron Mittal Kazakhstan: New Political Party Borrows From Western Right Nazarbayev schmiss seine Tochter raus (γερμανικά) Nazarbayev boots his daughter out.
Καουσέα Νατάνο

Ο Καουσέα Νατάνο (Kausea Natano, 5 Ιουλίου 1957) είναι πολιτικός από το Τουβαλού και ο 13ος πρωθυπουργός της χώρας από τις 19 Σεπτεμβρίου 2019. Είναι επίσης βουλευτής στην περιφέρεια Φουναφούτι, έχοντας υπηρετήσει αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Επικοινωνιών επί πρωθυπουργίας του Γουίλι Τελάβι.Προτού αρχίσει να ασχολείται με τα κοινά, ο Νατάνο ήταν διευθυντής Τελωνείων του Τουβαλού, ακι επίσης υπηρέτησε ως βοηθός γραμματέας στο υπουργείο Οικονομικών και Οικονομικού Σχεδιασμού. Έπειτα από τις γενικές εκλογές του 2019, στις 19 Σεπτεμβρίου 2019, ο Νατάνο εξελέγη από τα μέλη του κοινοβουλίου ως πρωθυπουργός με ψήφους 10-6.

 Ο Νατάνο επανεξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 2006 λαμβάνοντας 340 ψήφοι. Έπειτα από εκείνες τις εκλογές, διορίστηκε υπουργός Κοινωφελών Υπηρεσιών και Βιομηχανίας στην κυβέρνηση του πρωθυπουργού Απισάι Ιελέμια. Επανεξελέγη στις εκλογές του 2010 αλλά απέτυχε να εκλεγεί πρωθυπουργός , καθώς ηττήθηκε οριακά από τον Μαατία Τοάφα, ο οποίος εξελέγη πρωθυπουργός με 8 ψήφους. Τον Δεκέμβριο του 2010 η κυβέρνηση Τοάφα ανατράπηκε με πρόταση δυσπιστίας και ο Γουίλι Τελάβι τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία. Ο Νατάνο ήταν μεταξύ εκείνων που υποστήριξαν τον Τελάβι και διευκόλυνε έτσι τη διαδοχή του. Στις 24 Δεκεμβρίου διορίστηκε από τον Τελάβι ως υπουργός Επικοινωνιών. Επίσης, διορίστηκε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης.Ο Νατάνο επανεξελέγη στις εκλογές του 2015 και του 2019.
Σπόρος ο εκ Νικαίας

Ο Σπόρος ο εκ Νικαίας (γενν. 240, Νίκαια - 300) ήταν Αρχαίος Έλληνας μαθηματικός και αστρονόμος, πιθανότατα από τη Νίκαια της αρχαίας περιοχής της Βιθυνίας (σήμερα Ιζνίκ), η οποία ανήκει στη σημερινή Τουρκία. Ο Σπόρος ο εκ Νικαίας ήταν μαθητής του Φίλωνα εκ Γαδάρων. Με τη σειρά του, ο Σπόρος δίδαξε τον Πάππο τον Αλεξανδρέα, από του οποίου τα κείμενα γνωρίζουμε για αυτόν, σε συνδυασμό με τα γραπτά του Ευτοκίου του Ασκαλωνίτη. Ασχολήθηκε κυρίως με τα κλασικά προβλήματα της Αρχαίας Ελλάδας, όπως τον διπλασιασμό του κύβου, στο οποίο η λύση του είναι παρόμοια με αυτή του Διοκλή, παρόλο που αποφεύγει τη χρήση του κισσοειδούς του Διοκλή και αντ' αυτού, κάνει χρήση ενός θεωρήματος που είναι παρόμοιο με την ολοκλήρωση, αλλά και τον τετραγωνισμό του κύκλου.

 Εκτός από τις λύσεις του στα διάφορα άλυτα, πλέον, προβλήματα της αρχαιότητας, ο Σπόρος ο εκ Νικαίας πραγματοποίησε κριτικές σε έργα κι έρευνες άλλων μαθηματικών, από τις οποίες οι δύο είναι γνωστές: Κριτική στη μέθοδο τετραγωνισμού του κύκλου με χρήση της τετραγωνίζουσας του Ιππία του ΗλείουΟ Σπόρος ορθά έγραψε πως για να πραγματοποιήσει κανείς τον σχεδιασμό της τετραγωνίζουσας που χρησιμοποιείται στην κατασκευή του Ιππία του Ηλείου, είναι απαραίτητο να γνωρίζει την αναλογία της ακτίνας του κύκλου με την περιφέρειά του. Κριτική στον Αρχιμήδη διότι δεν παρήγαγε ακριβή προσέγγιση του π Ο Σπόρος επέκρινε τον Αρχιμήδη, καθώς δεν παρήγαγε ακριβή αριθμό της σταθεράς π. Ο Ευτόκιος ο Ασκαλωνίτης, ωστόσο, υποστηρίζει τον Αρχιμήδη και σε ένα έργο του γράφει:"[Αρχιμήδης] το αντικείμενο σε αυτό το βιβλίο ήταν να βρεθεί μία κατάλληλη (προσέγγιση του π), κατάλληλη για τη χρήση στην καθημερινή ζωή. Ως εκ τούτου δεν μπορούμε να θεωρήσουμε βάσιμη την κριτική του Σπόρου εκ Νικαίας, που φαίνεται να χρεώνει τον Αρχιμήδη με την αποτυχία να καθοριστεί με τόση ακρίβεια το μήκος της ευθείας γραμμής που είναι ίση με την περιφέρεια του κύκλου. Για να κρίνουμε από τη μετάβασή του στη Καρία (έργο-βιβλίο του Σπόρου) όπου ο Σπόρος παρατηρεί ότι ο δάσκαλός του (εννοεί ο Φίλων εκ Γαδάρων) υπολόγισε ακριβέστερη αριθμητική τιμή από αυτή του Αρχιμήδη..."
Χασούν Καμαρά

Ο Χασούν Καμαρά (γεννημένος στις 3 Φεβρουαρίου 1984 στο Νουαζί-λε-Σεκ) είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται αυτό τον καιρό για λογαριασμό της Μόντρεαλ Ίμπακτ στην Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ.

 Ο Καμαρά ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από την ομάδα της γενέτειράς του, Ολιμπίκ Νουαζί-λε-Σεκ, αγωνιζόμενος μαζί της σε συνολικά 67 αναμετρήσεις και έχοντας πετύχει ένα τέρμα. Υπέγραψε το πρώτο του ολοκληρωμένο επαγγελματικό συμβόλαιο με την Ολιμπίκ Μαρσέιγ το 2006. Ωστόσο, έπειτα από παρουσία μόλις λίγων μηνών στην ομάδα της Μασσαλίας, δεν κατάφερε να πάρει την θέση του βασικού αμυντικού του συλλόγου, Χαμπίμπ Μπεγιέ και αναζητώντας αγωνιστικό χρόνο, υπέγραψε συμβόλαιο τριετούς συνεργασίας με την ομάδα της Λιγκ 2, ΣΚ Μπαστιά, αγωνιζόμενος κυρίως στην θέση του δεξιού και του κεντρικού αμυντικού. Η πλέον παραγωγική του χρονιά ήταν η σεζόν 2008–09, όπου και σημείωσε συνολικά 26 συμμετοχές με τρία γκολ. Πέτυχε το πρώτο του τέρμα ως επαγγελματίας στις 22 Φεβρουαρίου 2008, σε αναμέτρηση απέναντι στην Λιμπούρν-Σαιν-Σεράν. Την επόμενη σεζόν δεν περιλαμβανόταν, πλέον, στα πλάνα του προπονητή του κι έτσι η συνεργασία του με την Μπαστιά λύθηκε κοινή συναίνεση στις 18 Ιανουαρίου 2010. Στις 7 Φεβρουαρίου 2011, ο Καμαρά υπέγραψε με την Μόντρεαλ Ίμπακτ, ομάδα της North American Soccer League. Στη διάρκεια της πρώτης του σεζόν με την Μόντρεαλ, ο Καμαρά αγωνίστηκε σε 22 αναμετρήσεις πρωταθλήματος και πέτυχε 2 τέρματα, ενώ βραβεύτηκε ως ο καλύτερος παίκτης της ομάδας εκείνης της σεζόν. Έπειτα από μια άκρως επιτυχημένη πρώτη σεζόν με την Μόντρεαλ, στην διάρκεια της οποίας ήταν ένας από τους κορυφαίους παίκτες του πρωταθλήματος της North American Soccer League, ο Καμαρά υπέγραψε εκ νέου με την Μόντρεαλ Ίμπακτ στις 11 Οκτωβρίου 2011, ενόψει της πρώτης σεζόν της ομάδας, το 2012, στην Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ. Στις 29 Μαΐου 2013, πέτυχε το νικητήριο τέρμα για την Μόντρεαλ Ίμπακτ στον τελικό του Καναδικού Πρωταθλήματος απέναντι στους Βανκούβερ Γουάιτκαπς. Το τέρμα αυτό, έδωσε, ταυτόχρονα, την ευκαιρία στην Μόντρεαλ Ίμπακτ να πάρει την πρόκριση για το ΚΟΝΚΑΚΑΦ Τσάμπιονς Λιγκ για δεύτερη φορά στην ιστορία της. Πρωτάθλημα Καναδά (1): 2013 lequipe.fr (Γαλλικά) Hassoun Camara : Στατιστικά γαλλικού πρωταθλήματος στο LFP.fravebastia.free.fr
Sentinel-1A

Ο Sentinel-1A είναι ευρωπαϊκός δορυφόρος απεικόνισης με ραντάρ ο οποίος εκτοξεύτηκε το 2014. Είναι ο πρώτος δορυφόρος τύπου Sentinel 1 που στάλθηκε στο διάστημα, στα πλαίσια του προγράμματος Κοπέρνικος της ESA και φέρει ραντάρ συνθετικού διαφράγματος χάρη στο οποίο παρέχει δεδομένα ανεξαρτήτως των καιρικών συνθηκών που επικρατούν στην γήινη επιφάνεια και των συνθηκών φωτισμού. Παρατηρεί μεγάλο εύρος φαινομένων στην επιφάνεια, όπως πετρελαιοκηλίδες, παγόβουνα και μεγάλες συγκεντρώσεις πάγου στην θάλασσα, μετακινήσεις στην ξηρά και αλλαγές στον τρόπο χρήσης της γης.

 Ο Sentinel 1A έφτασε στο διαστημικό κέντρο στο Κουρού της Γαλλικής Γουινέας στις 25 Φεβρουαρίου 2014. Η εκτόξευσή του είχε προγραμματιστεί για τις 28 Μαρτίου και πραγματοποιήθηκε τελικά στις 3 Απριλίου (21:02 GMT) με πύραυλο Σογιούζ. Τα προκαταρκτικά δεδομένα που συλλέχθηκαν έδειξαν πως ο δορυφόρος έστελνε χρήσιμη πληροφορία πριν από την ολοκλήρωση της διαμέτρησης (αγγλ. calibration) του ραντάρ του. Καταγράφηκαν πληροφορίες σχετικά με την ύπαρξη επιπλέοντος πάγου προκειμένου να διασφαλισθεί η ασφαλής διέλευση των πλοίων, καθώς και δεδομένα για τον καθορισμό της διαφοράς ανάμεσα σε εκτάσεις ξηράς που καλύπτονται από δάση, χρησιμοποιούνται για καλλιέργεια ή είναι αστικές περιοχές.Η πλήρως επιχειρησιακή φάση του Sentinel-1A ξεκίνησε στις 6 Οκτωβρίου 2014, όταν τα δεδομένα έγιναν διαθέσιμα σε όλους τους συμβεβλημένος χρήστες του συστήματος.Ο δορυφόρος χρησιμοποιήθηκε επίσης για τον έλεγχο του Ευρωπαϊκού Συστήματος Αναμετάδοσης Δεδομένων (European Data Relay System). Συγκεκριμένα μεταδόθηκαν μέσω οπτικής σύνδεσης δεδομένα από τον Sentinel-1A, που βρίσκεται σε χαμηλή περιγήινη τροχιά, στον δορυφόρο Alphasat και από εκεί σε σταθμό εδάφους. Διαστημικές αποστολές το 2014 Sentinel-1 sends back 'selfie' with open arms - ESA image of Sentinel 1A in space after solar panel and radar deployment Sentinel-1 at ESA – Sentinel Online Sentinel-1 at ESA – Earth Online Sentinel-1 at ESA – about us Sentinel-1 Scientific Data Hub – ESA EDRS SpaceDataHighway
Ραμπί Ναμάλιου

Ο Ραμπί Ναμάλιου (Sir Rabbie Namaliu, 3 Απριλίου 1947 - 31 Μαρτίου 2023) ήταν πολιτικός από την Παπούα Νέα Γουινέα, πρωθυπουργός την περίοδο 1988-1992. Υπηρέτησε επίσης σε υπουργικά αξιώματα. Είναι χήρος με 2 γιους.

 Γεννήθηκε στις 3 Απριλίου 1947. Έχει διατελέσει υπουργός Εξωτερικών το 1982-1984 και 2002-2006, καθώς επίσης και υπουργός Οικονομικών από το 2006 ως το 2007. Υπηρέτησε ως πρωθυπουργός από τις 4 Ιουλίου 1988 ως τις 17 Ιουλίου 1992. Ηττήθηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2007 και αντικαταστάθηκε από υπουργός. Απεβίωσε σε ηλικία 75 ετών στις 31 Μαρτίου 2023.
Τα τέκνα του πλοιάρχου Γκραντ

Τα τέκνα του πλοιάρχου Γκραντ (γαλλικά: Les Enfants du capitaine Grant) είναι μυθιστόρημα του Γάλλου συγγραφέα Ιουλίου Βερν το οποίο δημοσιεύθηκε το 1867-1868. Η αρχική έκδοση έγινε από τον Pierre-Jules Hetzel και περιέχει εικονογραφήσεις του Édouard Riou. Το 1876 επαναδημοσιεύτηκε από τον εκδοτικό οίκο George Routledge & Sons ως τρίτομο έργο με τίτλο «A Voyage Round The World» (Ένα ταξίδι στον κόσμο). Οι τρεις τόμοι είχαν υπότιτλους «Νότια Αμερική», «Αυστραλία» και «Νέα Ζηλανδία».

 Το βιβλίο περιγράφει την ιστορία της αναζήτησης του ναυαγού πλοιάρχου Γκραν. Αφού το πλοίο του «Βρετάνια» ναυάγησε, ο πλοίαρχος Γκραν βρέθηκε σε ένα έρημο νησί από το οποίο πέταξε ένα μπουκάλι με τις συντεταγμένες στις οποίες βρισκόταν προσμένοντας σε βοήθεια. Ο λόρδος και η λαίδη Γκλέναρβαν βρήκαν το μπουκάλι στη Σκωτία και ανακοίνωσαν το περιεχόμενό του σε μια εφημερίδα. Έτσι, τα παιδιά του πλοιάρχου Γκραν, ήρθαν σε επαφή μαζί τους ζητώντας πληροφορίες. Η Βρετανική κυβέρνηση αρνήθηκε να ξεκινήσει μια αποστολή διάσωσης, αλλά ο λόρδος και η λαίδη Γκλέναρβαν, λόγω του αδιεξόδου στο οποίο είχαν περιέλθει τα παιδιά, αποφασίζουν να το κάνουν μόνοι τους. Η δυσκολία είναι ότι οι συντεταγμένες έχουν σβηστεί και μόνο το γεωγραφικό πλάτος είναι γνωστό. Έτσι, ξεκινούν για τη Νότια Αμερική με τη θαλαμηγό τους «Ντίνκαν». Διερευνούν μεταξύ άλλων, την Παταγονία, το νησί του Άμστερνταμ και την Αυστραλία. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους, συναντούν ένα πρώην μέλος του «Βρετάνια», τον Άυρτον, ο οποίος προτείνει να τους οδηγήσει στο χώρο του ναυαγίου. Ωστόσο αποκαλύπτεται ότι δεν ήταν παρών κατά τη διάρκεια της απώλειας του «Βρετάνια», αλλά εγκαταλείφθηκε στην Αυστραλία λόγω της ανταρσίας που σχεδίασε. Προσπαθεί να πάρει τον έλεγχο του «Ντίνκαν» και εγκαταλείπει τους Γκλέναρβαν, τα παιδιά του Γκραν και άλλους στην Αυστραλία, οι οποίοι πιστεύουν ότι το «Ντίνκαν» έχει πλέον χαθεί. Προσπαθούν λοιπόν να επιστρέψουν στην Ευρώπη, μέσω Νέας Ζηλανδίας, αλλά το πλοίο τους ναυαγεί και αιχμαλωτίζονται από μια φυλή Μαορί. Καταφέρνουν να ξεφύγουν νύχτα και επιβιβάζονται σε ένα πλοίο, το οποίο ανακαλύπτουν προς έκπληξή τους ότι είναι το «Ντίνκαν»! Από τον Άυρτον, που πλέον είναι κρατούμενος, ζητείται να αναφέρει οτιδήποτε γνωρίζει για τον πλοίαρχο Γκραν και ως αντάλλαγμα συμφωνείται να εγκαταλειφθεί σε ένα ερημικό νησί αντί να δικαστεί. Το «Ντίνκαν» ξεκινάει για το νησί Τάβορ, το οποίο τελικά ήταν το καταφύγιο του πλοιάρχου Γκραν. Ο Γκραν διασώζεται και στη θέση του αφήνουν τον Άυρτον να ζήσει απομονωμένος ανάμεσα στα άγρια θηρία. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα In Search of the Castaways στο Wikimedia Commons
Οπτικός δίσκος

Στην σύγχρονη τεχνολογία οπτικός δίσκος είναι ένας επίπεδος κυκλικός δίσκος ο οποίος περιέχει ηχητικές πληροφορίες, εικόνα ή δεδομένα σε ψηφιακή μορφή. Τα ψηφιακά δεδομένα στον οπτικό δίσκο αντιστοιχούν σε μικροσκοπικές προεξοχές και βαθουλώματα στην μεταλλική επιφάνεια του. Στις περιπτώσεις εγγράψιμων οπτικών δίσκων η επιφάνεια είναι καλυμμένη με φωτοευαίσθητη μπογιά στην οποία τα ψηφιακά δεδομένα αντιστοιχούν σε μικροσκοπικά «καψίματα» ή ανέπαφα σημεία. Στις περιπτώσεις των επανεγγράψιμων οπτικών δίσκων η επιφάνεια είναι καλυμμένη με μικροσκοπικούς υγρούς κρυστάλλους που μπορούν να αποκτήσουν διαφανή ή αδιαφανή μορφή. Η ανάγνωση ενός οπτικού δίσκου γίνεται με την χρήση μίας δέσμης Laser. Η δέσμη ανακλάται διαφορετικά στα βαθουλώματα και στις προεξοχές και έτσι καταγράφει τα δυαδικά δεδομένα που είναι χαραγμένα στην επιφάνεια του οπτικού δίσκου. Αντίστοιχα γίνεται η ανάγνωση ενός εγγράψιμου ή επανεγγράψιμου δίσκου, όπου η δέσμη Laser ανακλάται διαφορετικά στα σκοτεινά και στα ανέπαφα σημεία του δίσκου.

 Οι διαστάσεις ενός οπτικού δίσκου είναι στάνταρ διεθνώς. Η πιο κοινή διάσταση των γνωστότερων οπτικών δίσκων (CDs, DVDs κλπ.) είναι 12 εκατοστά διάμετρος και 1,2 χιλιοστά πάχος. Υπάρχουν και οπτικοί δίσκοι με μικρότερες διαστάσεις, συνήθως των 8 εκατοστών, που μπορούν να αναγνωστούν από συσκευές με υποδοχή για τις τυπικές διαστάσεις. Οι πιο σημαντικοί οπτικοί δίσκοι που χρησιμοποιούνται σήμερα ή είχαν χρησιμοποιηθεί κατά το παρελθόν είναι: το CD το DVD το Blu-ray το HD DVD, μέσο ανταγωνιστικό του Blu-ray, το οποίο δεν επέζησε του ανταγωνισμού με το δεύτερο. το Laserdisc, παλαιότερο μέσο που δεν πωλείται πλέον, διαμέτρου 30 εκατοστών, το οποίο χρησιμοποιούνταν κυρίως για αποθήκευση ταινιών και αποτέλεσε τον προπομπό των CD και DVD.Τα CD έχουν χωρητικότητα μέχρι 700 MBytes. Η ανάγνωση των Cds γίνεται από μία δέσμη υπέρυθρου λέιζερ με μήκος κύματος 780 nm. Τα DVDs έχουν χωρητικότητα 4,7 ή 10 GBytes και είναι κατάλληλα για εγγραφή προγραμμάτων που απαιτούν μεγάλη χωρητικότητα, όπως οι ψηφιοποιημένες ταινίες. Η ανάγνωση των DVDs γίνεται από κόκκινο λέιζερ με μήκος κύματος 650 nm. Το Blu-Ray φτάνει τα 25 GB και η ανάγνωση πραγματοποιείται από μπλε λέιζερ με μήκος κύματος 405 nm. Πανεπιστήμιο Μακεδονίας Αρχειοθετήθηκε 2009-12-02 στο Wayback Machine. Πληροφορίες για τους οπτικούς δίσκους
Τέντα Ούκενα

Η Τέντα κόρη του Ούκο, γερμ.: Theda Ukena (1432 στο Όλντερσουμ - 16 Νοεμβρίου 1494 στο Γκρέετσηλ) ήταν από το 1466 έως περίπου το 1480 επίτροπος της κομητείας της Ανατολικής Φρισίας.

 Η Τέντα ήταν εγγονή και κληρονόμος του φυλάρχου Φόλκο Ούκενα (απεβ. το 1436). Αυτή γεννήθηκε το 1432 στο Όλντερσουμ ως κόρη του Ούκο Φούκενα και της Χέμπα Άτενα του Ντόρνουμ. Πιθανότατα πήρε το όνομά της από τη γιαγιά της Τέντα του Ράιντ, την πρώτη σύζυγο του Φόκο Ούκενα. Ο πατέρας της δολοφονήθηκε τον Ιούνιο του 1432. Το 1455 έγινε η δεύτερη σύζυγος τού Ούλριχ Α΄, ο οποίος ήταν κόμης της Ανατολικής Φρισίας από το 1454. Μεταξύ 1457 και 1465 απέκτησαν έξι παιδιά: Χέμπα, Γκέλα, Έννο Α΄, Έντσαρντ Α΄ ο Μέγας, Ούκκo και Άλμουτ. Η Tέντα έφερε, μεταξύ άλλων με την προίκα της, τη διεκδίκηση του Όλντερσουμ, το οποίο εξασθένισε σημαντικά τον φύλαρχο Βίαρντ του Όλντερσουμ. Μετά το τέλος του Ούλριχ το 1466, η Τέντα ανέλαβε την επίσημη διαχείριση του Οίκου των Σίρκσενα. Βοηθήθηκε από τον φύλαρχο Σίμπετ Άτενα. Αυτή κυβέρνησε μέχρι περίπου το 1480, όταν οι γιοι της Έννο Α΄ και Έντσαρντ Α΄ ενηλικιώθηκαν. Ο Tέντα απεβίωσε στις 16 Νοεμβρίου 1494 στο Γκρέετσηλ. Παντρεύτηκε το 1455 τον Ούλριχ Α΄ των Σίρκσενα κόμη της Ανατολικής Φρισίας και είχε τέκνα: Χέμπα (1457 - 1476), παντρεύτηκε τον Έρικ Α΄ του Σάουμπουργκ-Πίνεμπεργκ. Γκέλα (1458 - 1497). Έννο Α΄ (1460 - 1491), κόμης της Ανατολικής Φρισίας. Έντσαρντ Α΄ (1462 - 1528), κόμης της Ανατολικής Φρισίας. Ούκo (1463 - 1507). Άλμουτ (1465 - 1522/23). Walter Deeter Theda Αρχειοθετήθηκε 2012-03-24 στο Wayback Machine., σε: Biographisches Lexikon für Ostfriesland Günther Möhlmann (1957), Cirksena, 3, Berlin: Duncker & Humblot, σελ. 255–256 (Οικογενειακό άρθρο Cirksena) Günther Möhlmann (1959), Edzard I the Great, 4, Berlin: Duncker & Humblot, σελ. 317–318 (αναφέρω) Paul Wagner (1894), «Theda», Allgemeine Deutsche Biographie (ADB), 37, Leipzig: Duncker & Humblot, σελ. 666–668
Παϊδοχώρι Χανίων

Το Παϊδοχώρι (επίσημο: το Παϊδοχώριον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του δήμου Αποκορώνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Απέχει 29 χιλιόμετρα από τα Χανιά και είναι κτισμένο σε υψόμετρο 200 μ.

 Ανάμεσα στα χωριά Ράμνη και Παϊδοχώρι έχουν βρεθεί λείψανα λαξευτού ελληνορωμαϊκού κυκλικού τάφου.Το χωριό δεν αναφέρεται στις ενετικές απογραφές του 16ου αιώνα, αλλά ήταν κατοικημένο, όπως πιστοποιεί η ύπαρξη κτίσματος εκείνης της περιόδου. Είναι πιθανόν να πρόκειται για τον οικισμό Pomogna Barbarigo, ο οποίος αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα. Η ετυμολογία του ονόματος δεν είναι γνωστή. Σύμφωνα με τη μία άποψη προέρχεται από τον παπά Παΐδη, ο οποίος αναφέρεται στην απογραφή ναών του 1637. Μια άλλη άποψη αναφέρει ότι προέρχεται από τα «παΐδια», τα οποία είναι τα ατροφικά χαρούπια, μια αναφορά στο γεγονός ότι η περιοχή δεν είναι ιδιαίτερα γόνιμη.Η παλαιότερη μνεία στο χωριό γίνεται στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 όπου αναφέρεται ως Paidhokhori ότι είχε 10 χριστιανικές και 5 τουρκικές οικογένειες. Το 1881 ανήκε στον δήμο δήμου Φρε, ενός από τους τέσσερις του Αποκόρωνα, και σύμφωνα με την απογραφή είχε αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, με 164 κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 233 κατοίκους και ανήκε στον ίδιο δήμο. Το 1920 είχε οριστεί έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Αρχικά εντάχθηκε στην κοινότητα Πεμονίων, αλλά το 1929 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας. Το 1970 ο οικισμός Νεροχώρι προσαρτήθηκε στο Παϊδοχώρι. Η κοινότητα διατηρήθηκε μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν προσαρτήθηκε στον δήμο Φρε.Δείτε: Κοινότητα Παϊδοχωρίου Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Ειρηναίος (Μιχαήλ Γαλανάκης) 1911-2013, Μητροπολίτης Κισσάμου και Σελίνου 1957-1971 και 1981-2005, Μητροπολίτης Γερμανίας 1971-1980. Γεννήθηκε στον οικισμό Νεροχώρι της Κοινότητος Παϊδοχωρίου (ο οικισμός καταργήθηκε το 1971).
Αρσάκ Φετβατζιάν

Ο Αρσάκ Αμπραχάμι Φετβατζιάν (αρμ: Արշակ Աբրահամի Ֆեթվաճյան, Τραπεζούντα, Οθωμανική Αυτοκρατορία, 1864 ή 1866 - Μέντφορντ Μασαχουσέτης, ΗΠΑ, 1947) ήταν Αρμένιος καλλιτέχνης και ιστορικός τέχνης, γνωστός κυρίως για τα ζωγραφικά του έργα.

 Ο Φετβατζιάν γεννήθηκε το 1864 ή το 1866 στην Τραπεζούντα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και σπούδασε ζωγραφική στην Αυτοκρατορική Ακαδημία Τεχνών της Κωνσταντινούπολης, από την οποία αποφοίτησε το 1887. Τα επόμενα χρόνια συνέχισε τις σπουδές του πρώτα στην Ακαδημία Τεχνών του Αγίου Λουκά της Ρώμης (1887 - 1891) και έπειτα στη Βιέννη (1891 - 1895), όπου παράλληλα εργαζόταν. Κατόπιν εγκαταστάθηκε στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Στις αρχές του 20ού αιώνα, επισκέφτηκε επανειλημμένα τον αρχαιολογικό χώρο του Ανί, στην περιοχή του Καρς, ζωγραφίζοντας τα μεσαιωνικά μνημεία και συμμετέχοντας στις ανασκαφές του Νίκολας Μαρ. Παράλληλα, δημιούργησε πίνακες (κατά κύριο λόγο υδατογραφίες) πολλών ακόμη μνημείων της ευρύτερης περιοχής της Αρμενίας, οι οποίοι κυκλοφόρησαν στην Αυστρία με τη μορφή καρτ-ποστάλ. Επιπλέον, συνεργάστηκε με διάφορους εκδότες και συγγραφείς δημοσιεύοντας σειρά άρθρων με θέματα την αρμενική αρχιτεκτονική και τέχνη, ενώ συμμετείχε στον σχεδιασμό, τη διακόσμηση και την αγιογράφηση ναών της Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας. Το 1918 ο Φετβατζιάν επιλέχτηκε από τις αρχές της θνησιγενούς Πρώτης Δημοκρατίας της Αρμενίας (1918 - 1920) ως υπεύθυνος για τον σχεδιασμό και τη δημιουργία σειράς χαρτονομισμάτων και γραμματοσήμων, ενώ μετά την κατάλυση του κράτους από τους μπολσεβίκους, παρέμεινε στο Παρίσι, όπου βρισκόταν για ζητήματα σχετικά με τα καθήκοντά που του είχαν ανατεθεί από την αρμενική κυβέρνηση. Αργότερα μετανάστευσε στις ΗΠΑ όπου απεβίωσε την 7η Οκτωβρίου του 1947, ενώ η σορός του μεταφέρθηκε στο Γερεβάν της Σοβιετικής Αρμενίας. Κατά τη διάρκεια της καλλιτεχνικής του καριέρας, υπολογίζεται πως ο Φετβατζιάν φιλοτέχνησε περισσότερους από 2.000 πίνακες (κυρίως ελαιογραφίες και υδατογραφίες), τους οποίους παραχώρησε στην Εθνική Πινακοθήκη της Αρμενίας λίγο καιρό πριν τον θάνατό του. Παράλληλα, παρουσίασε τα έργα του σε εκθεσιακούς χώρους της Γαλλίας, της Βρετανίας, των ΗΠΑ κλπ.
Μαρία δε λα Παθ της Ισπανίας

Η Μαρία δε λα Παθ (ισπαν. María de la Paz de Borbón y Borbón, 23 Ιουνίου 1862 - 4 Δεκεμβρίου 1946) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ισπανίας ήταν κόρη του Δούκα του Κάδιθ και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Βαυαρίας.

 Η Μαρία δε λα Παθ Ιωάννα Αμαλία Αδαλβέρτα Φραγκίσκη δε Πάουλα Ιωάννα Βαπτιστή Ισαβέλλα Φραγκίσκη δε Ασσίς ήταν η τρίτη κόρη του Φραγκίσκου δε Ασσίς, Δούκα του Κάδιθ, και της Ισαβέλλας Β΄ της Ισπανίας, κόρης του Φερδινάνδου Ζ΄ της Ισπανίας. Παντρεύτηκε το 1883 τον Λουδοβίκο Φερδινάνδο της Βαυαρίας και είχε τέκνα: Φερδινάνδος (1884 - 1958), Πρίγκιπας της Βαυαρίας. Αδαλβέρτος (1886 - 1970), Πρίγκιπας της Βαυαρίας. Πιλάρ (1891 - 1987). Rey y Cabieses, Amadeo-Martín, Wittelsbach y Borbón: Relaciones y Enlaces Entre las Casas Reales de Baviera y de España, Siglos XIX Al XXI, Consejo Superior de Investigaciones Científicas, 2005 Vidal Sales, José Antonio; Francisco de Asís de Borbón y Borbón: la peripecia íntima, secreta y sentimental del esposo de Isabel II, un rey consorte afeminado y blando. Ed. Planeta, 1995
Δασική πεύκη

Η δασική πεύκη, δασόπευκο ή λιάχα (επιστημονική ονομασία Pinus sylvestris, Πεύκη η αγρία) είναι ένα είδος πεύκου ιθαγενές στην Ευρώπη και την Ασία, από την Πορτογαλία και τη βόρεια Νορβηγία, μέχρι τον Καύκασο και την ανατολική Σιβηρία. Βρίσκεται σε μερικά όρη της βορείου Ελλάδας. Πρόκειται για το πιο διαδεδομένο κωνοφόρο μετά τον κοινό γιουνίπερο. Στα βόρεια, το είδος ζει σε χαμηλό υψόμετρο, από το επίπεδο της θάλασσας μέχρι τα χίλια μέτρα, ενώ στα νότια είναι είδος μεγάλου υψομέτρου, ζώντας στα 1.200 με 1.600 μέτρα. Αναγνωρίζεται από τις σχετικά μικρές πρασινομπλέ βελόνες και το πορτοκαλοκόκκινο κορμό του.

 Η δασική πεύκη είναι αειθαλές δέντρο με κιτρινοκόκκινο φλοιό και μεγάλο ύψος που φτάνει και τα 40 μέτρα και διάμετρο κορμού το ενάμισι μέτρο. Ένα δέντρο είχε διάμετρο κορμού στο ύψος του στήθους 4,5 μέτρα και ένα άλλο ύψος 50 μέτρα. Ο φλοιός στον κατώτερο κορμό είναι καφεγκρί, ενώ το ανώτερο μέρος και τα κλαδιά είναι πορτοκαλί. Τα κουκουνάρια του είναι μικρά και ωοειδή, χρώματος γκριζοκάστανου. Ο κορμός του ίσιος με μεγάλες ρωγμές. Όταν είναι γέρικο γυμνώνεται αφήνοντας μία τούφα στην κορυφή του. Συνήθως ζουν 150 με 300 χρόνια, αν και κάποια δέντρα στη Σουηδία είχαν ηλικία 700 ετών και ένα άλλο στην ανατολική Λαπωνία είχε το 2007 ηλικία 764 ετών. Οι βλαστοί είναι χρώματος ανοικτού καφέ και είναι διατεταγμένοι σπειροειδώς. Στα ώριμα δέντρα τα φύλλα («βελόνες») έχουν χρώμα ανοικτό μπλε-πράσινο, συχνά πιο σκούρο πράσινο με σκούρο κίτρινο-πράσινο το χειμώνα, μήκος 2,5 έως 5 εκατοστά και ένα με δύο χιλιοστά πλάτος, και παράγονται σε δέσμες των δύο με μια μόνιμη γκρι θήκη· στα ακμαία νεαρά δέντρα τα φύλλα μπορεί να είναι διπλάσια σε μέγεθος, και μερικές φορές εμφανίζονται σε δέσμες των τριών ή τεσσάρων στις άκρες των ισχυρών βλαστών. Ο χρόνος που ένα φύλλο παραμένει στο δέντρο κυμαίνεται από δύο έως τέσσερα χρόνια σε θερμότερα κλίματα μέχρι έως και εννέα χρόνια στις υποαρκτικές περιοχές. Δενδρύλια μέχρι ενός έτους φέρουν νεανικά φύλλα· αυτά είναι ενιαία (όχι σε ζεύγη), μήκους 2-3 cm, επίπεδα, με ένα οδοντωτό περιθώριο.Οι κώνοι σπόρων είναι κόκκινοι κατά την επικονίαση, στη συνέχεια είναι ανοιχτοί καφέ, στρογγυλοί και με διάμετρο 4-8 mm το πρώτο έτος, και φτάνουν στο πλήρες μέγεθός τους τον δεύτερο χρόνο. Κατά την ωριμότητα είναι μυτεροί, ωοειδείς-κωνικοί, πράσινοι και στη συνέχεια γκρι-πράσινοι με κίτρινο-καφέ, και έχουν μήκος 3 έως 7,5 cm. Οι φολίδες του κώνου έχουν μία επίπεδη ως πυραμιδοειδή απόφυση, με ένα μικρό αγκάθι στην άκρη του σπονδύλου. Οι σπόροι είναι μαυριδεροί, με μήκος τρία έως πέντε χιλιοστά. Απελευθερώνονται όταν οι κώνοι ανοίγουν την άνοιξη 22-24 μήνες μετά τη γονιμοποίηση. Οι κώνοι με τη γύρη είναι κίτρινοι, περιστασιακά ροζ, με μήκος 8 με 12 χιλιοστά. Η γύρη απελευθερώνεται στα μέσα έως τα τέλη της άνοιξης. Το ξύλο του είναι γνωστό με την ονομασία κόκκινη ξυλεία, ερυθρωπό εσωτερικά και σκληρό, και χρησιμοποιείται ως πρώτη ύλη για την παρασκευή ξυλοπολτού για χαρτί, στις οικοδομικές κατασκευές και στη ναυπηγική.
Περιοχή Τσιούρε

Η Τσιούρε (πορτογαλικά: Chiúre) είναι περιοχή της Επαρχίας Κάμπο Ντελγκάντο της Μοζαμβίκης. Πρωτεύουσα είναι η Τσιούρε. Έχει έκταση 4.210 τ.χλμ. και πληθυσμό 230.044 κατοίκων το 2005. Υπάρχει ένα νοσοκομείο που είναι υπό κατασκευή. Μόλις τελειώσει θα είναι το πρώτο στη Συνοικία.

 Η Τσιούρε βρίσκεται νοτιοδυτικά της Κάμπο Ντελγκάντο και βορειοδυτικά της Μοζαμβίκης. Συνορεύει στα βόρεια με τη Συνοικία Ανκουάμπε, στα βορειοδυτικά με τη Συνοικία Μοντεπουέζ, στα δυτικά με τη Συνοικία Ναμούνο, στα νότια με τις Εράτι και Μέμπα και στα βορειοανατολικά με τη Συνοικία Μεκούφι της Επαρχίας Ναμπούλα. Έχει συνολική έκταση 4.210 τ.χλμ.. Υπάρχει ένα νοσοκομείο που είναι υπό κατασκευή. Μόλις τελειώσει θα είναι το πρώτο στη συνοικία. Η Μπαλάμα το 2005 είχε 230.044 κατοίκους. Η πυκνότητα πληθυσμού είναι 51,66 κάτοικοι ανά χιλιόμετρο. Το 1997 είχε 185.618 κατοίκους με πυκνότητα 44,1 ανά χιλιόμετρο. Μάλιστα, η συνοικία Τσιούρε έχει τον μεγαλύτερο πληθυσμό από όλες τις άλλες συνοικίες της Κάμπο Ντελγκάντο. Η Τσιούρε διαιρείται σε 6 υποσυνοικίες και 13 περιοχές. Οιπρωτεύουσες των υποσυνοικιών είναι με μαύρα γράμματα. Οι υποσυνοικίες και οι περιοχές είναι οι εξής: Υποσυνοικία Τσιούρε Τσιούρε Ζόνγκα Μιλάμπα Υποσυνοικία Καταπούα Μεκουλάνε Υποσυνοικία Τσιούρε Βέλιο Μικολένε Σαλάβε Υποσυνοικία Μαζέζε Τζουράβο Μαζέζε Μουροκούε Υποσυνοικία Ναμεγκέλια Μπιλιμπίζα Υποσυνοικία Οκούα Μαρέρα Οκούα Σαμόρα Ματσέλ Οι κυριότερες πόλεις της Τσιούρε είναι οι εξής: Τσιούρε Ζόνγκα Μιλάμπα Μεκουλάνε Μικολένε Σαλάβε Μαζέζε Τζουράβο Μουροκούε Μπιλιμπίζα Οκούα Μαρέρα Σαμόρα Ματσέλ Συνοικίες της Μοζαμβίκης Government profile (Πορτογαλικά)
Ιρανικές βουλευτικές εκλογές 2016

Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στο Ιράν στις 26 Φεβρουαρίου 2016 για την εκλογή των μελών της Ισλαμικής Συμβουλευτικής Συνέλευσης. Ο δεύτερος γύρος διενεργήθηκε στις 29 Απριλίου 2016 για ορισμένες περιφέρειες όπου οι υποψήφιοι απέτυχαν να συμπληρώσουν το ελάχιστο απαιτούμενο ποσοστό του 25% των ψήφων. Η θητεία των βουλευτών διαρκεί από τις 28 Μαΐου 2016 ως τις 27 Μαΐου 2020. Οι εκλογές αποτέλεσαν μέρος των γενικών εκλογών, στο πλαίσιο των οποίων εξελέγησαν και τα μέλη της Συνέλευσης των Ειδικών. Ήταν οι πρώτες εκλογές στις οποίες και τα 2 σώματα εξελέγησαν ταυτόχρονα. Οι εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι ήταν 54.915.024 (η ηλικία χορήγησης δικαιώματος ψήφου είναι τα 18 έτη). Περισσότερα από 12.000 άτομα έκαναν αίτηση για να διεκδικήσουν την εκλογή. Το Συμβούλιο των Κηδεμόνων απέρριψε τις υποψηφιότητες 5.200 ατόμων, κυρίως μεταρρυθμιστών και αποχώρησαν 612 άτομα.

 Η Ισλαμική Συμβουλευτική Συνέλευση αριθμεί 290 μέλη, από τα οποία τα 285 εκλέγονται άμεσα και 5 έδρες προορίζονται από πριν για τους Ζωροάστρες, τους Εβραίους, τους Ασσύριους και Χαλδαίους Χριστιανούς και για τους Αρμένιους του Ιράν (μία για τους Αρμένιους του Βορρά και μία για εκείνους του Νότου).Τα 285 άμεσα εκλεγμένα μέλη εκλέγονται από τις 196 περιφέρειες, που αποτελούν ένα μίγμα μονοεδρικών και πολυεδρικών περιφερειών. Στις μονοεδρικές περιφέρειες οι υποψήφιοι πρέπει να συμπληρώσουν το 1/3 των ψήφων από τον πρώτο γύρο προκειμένου να εκλεγούν. Εάν δεν υπάρχει κανένας υποψήφιος που να φτάνει το όριο, διεξάγεται και δεύτερος γύρος ανάμεσα στους υποψηφίους που έλαβαν τις περισσότερες ψήφους. Στις πολυεδρικές περιφέρειες οι ψηφοφόροι ψήφισαν ανάλογα με τις διαθέσιμες έδρες. Οι υποψήφιοι πρέπει να συγκεντρώσουν ψήφους από τουλάχιστον το ένα τρίτο των ψηφοφόρων προκειμένου να εκλεγούν. Εάν δεν πληρωθούν όλες οι έδρες στον πρώτο γύρο της ψηφοφορίας, διεξάγεται 2ος γύρος με τον διπλάσιο αριθμό υποψηφίων όσες και οι έδρες που πρέπει να πληρωθούν. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών, οι μεταρρυθμιστές κέρδισαν πλειοψηφία, όμως στο κοινοβούλιο κανένα κόμμα δεν θα έχει αυτοδυναμία. Ο πρόεδρος Χασάν Ροχανί και ο πρώην πρόεδρος Αλί Ακμπάρ Χασεμί Ραφσαντζανί εξελέγησαν με τον μεγαλύτερο αριθμό των ψήφων στη Συνέλευση των Ειδικών. Η θητεία των 88 μελών της 5ης Συνέλευσης των Ειδικών προβλέπεται να είναι οκταετής. Η συμμετοχή διαμορφώθηκε στο 62%.
Δαμάνια Ηρακλείου

Τα Δαμάνια είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Αρχανών-Αστερουσίων στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης και παλιότερα ανήκε στην επαρχία Μονοφατσίου του νομού Ηρακλείου. Η θέση του είναι στις νοτιοανατολικές πλαγιές του υψώματος Όφις, κοντά στην Ιερά Μονή Επανωσήφη. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 33,7 χλμ. Η αμπελοκαλλιέργεια και η ελαιοκομία είναι οι κύριες ασχολίες των κατοίκων του οικισμού. Στα Δαμάνια υπάρχει Δημοτικό Σχολείο.

 Για την ονομασία του οικισμού, ο Νικόλαος Πλάτων υποστηρίζει ότι αυτή προήλθε από προγενέστερο τύπο Δαμάνα, που με τη σειρά του προέρχεται από το Δα Μα= Μήτηρ Γη. Το 1583 στην απογραφή του Καστροφύλακααναφέρεται Damagna με 51 κατοίκους. Στην ίδια απογραφή αναγράφονται οι οικισμοί Arcadi, με 91 κατοίκους και Mellidhochoriμε 23 κατοίκους. Επί Τουρκοκρατίας δεν κατοικούσε κανένας Έλληνας στα χωριά. Το 1834 στο Αρκάδι αναφέρονται 6 οικογένειες Οθωμανών. Το 1881 αναφέρονται 117 Τούρκοι στα Δαμάνια, 40 στο Μελισσοχώρι, όπως αναγράφεται το Μελιδοχώρι στην απογραφή αυτή, και 57 στο Αρκάδι. Έπειτα από τη Μικρασιατική Καταστροφή εγκαταστάθηκαν στα Δαμάνια πρόσφυγες από τη Σελεύκεια της Μικράς Ασίας. Οι πλέον ηλικιωμένοι μιλούν την τουρκική γλώσσα. Την περίοδο της Ναζιστικής Κατοχής, το Μελιδοχώρι αποτέλεσε κέντρο της Εθνικής Αντίστασης. Στο χωριό εγκαταστάθηκε ασύρματος σε σπήλαιο, όπως επίσης και δικαστήριο που δίκαζε τους «δωσίλογους» και τους έριχναν σε παρακείμενη χαράδρα. Στη θέση Κουρήνα ανακαλύφθηκε το 1915 σημαντικός θολωτός τάφος με νερό, που χρησιμοποιούνταν από τους Μουσουλμάνους κατοίκους για την ύδρευση. Είναι κτισμένος σύμφωνα με το μυκηναϊκό σύστημα. Έχει δρόμο μήκους 10μ. και πλάτους 1μ. και νεκρικό θάλαμο διαστάσεων 4Χ2,80 και ύψους 4 μ. με δάπεδο στρωμένο με πλάκες, Ανασκάφηκε από τον Ξανθουδίδη και βρέθηκαν τρεις κιβωτιόσχημες λάρνακες από πηλό, καθώς επίσης και διάφορα κτερίσματα. Χρονολογείται από την Υστερομινωική εποχή, το 13ο αιώνα π.Χ. Δείτε Κοινότητα Δαμανίων Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971.
Ρίβερτον

Το Ρίβερτον είναι πόλη στο Ουαϊόμινγκ των ΗΠΑ. Σύμφωνα με απογραφή του 2020, η πόλη είχε πληθυσμό 10.682 κατοίκων, καθιστώντας την την μεγαλύτερη πόλη στην Κομητεία Φρεμόντ.

 Η πόλη ιδρύθηκε το 1906. Ονομάστηκε Ρίβερτον, καθώς στην περιοχή συναντιούνται τέσσερις ποταμοί. Τον Αύγουστο του 2017 παρατηρήθηκε έκλειψη ηλίου από το Ρίβερτον. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, στην πόλη ζούσαν 10.615 άτομα, υπήρχαν 4.252 νοικοκυριά, καθώς και 2.600 οικογένειες. Από τα 4.252 νοικοκυριά το 31% είχε παιδιά κάτω των 18 ετών, το 43.2% ήταν παντρεμένα ζευγάρια. Το 18% ήταν μονογονεϊκές οικογένειες.
Αλέξανδρος Βασιλείου

Ο Αλέξανδρος Βασιλείου (1760-1818) ήταν λόγιος και έμπορος από το Αργυρόκαστρο, φίλος και συνεργάτης του Αδαμάντιου Κοραή που συνέβαλε μαζί του στη διάδοση ελληνικών βιβλίων στην υπόδουλη ελληνική επικράτεια λίγο πριν από το ξέσπασμα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.

 Γεννήθηκε το 1760 στο Αργυρόκαστρο. Υπήρξε από τους πολλούς Έλληνες εμπόρους του 18ου-19ου αιώνα που ασχολήθηκε με θέματα παιδείας που συνέβαλλε στην εδραίωση του Νεοελληνικού Διαφωτισμού. Λόγω της εμπορικής του δραστηριότητας έζησε σε διάφορες πόλεις της Ευρώπης (διαδοχικά): Άμστερνταμ, Μασσαλία, Λυών, Παρίσι, Βιέννη και Τεργέστη. Στην Τεργέστη διατέλεσε και πρόξενος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Σημαντικός σταθμός στη ζωή του υπήρξε η γνωριμία του με τον Αδαμάντιο Κοραή στο Παρίσι στις αρχές του 19ου αιώνα. Η αλληλογραφία μεταξύ τους ήταν συνεχείς ιδιαίτερα σε θέματα παιδείας. Ο Βασιλείου διέθεσε κεφάλαια, επαφές και γνώσεις από τους εμπορικούς δρόμους για τη διάδοση των βιβλίων που μετέφραζε κι εξέδιδε στο Παρίσι ο Α.Κοραής. Στο γλωσσικό ζήτημα υποστήριξε τις απόψεις του Α. Κοραή και δημοσίευσε από το 1811 σχετικές πραγματείες στο περιοδικό Λόγιο Ερμή. Ενίσχυσε και οικονομικά το περιοδικό αυτό που εξέδιδε στη Βιέννη ο εφημέριος της ελληνικής παροικίας Άνθιμος Γαζής. Ο Βασιλείου ήταν πολέμιος (όπως και ο Α. Κοραής) των συντηρητικών απόψεων Νεόφυτου Δούκα στο γλωσσικό ζήτημα. Από το 1814 ήταν ενεργό μέλος της «Φιλόμουσου Εταιρείας» της Βιέννης. Πέθανε στην Τεργέστη το 1818. Λίγο πριν πεθάνει κήρυξε πτώχευση. Λόγιος και έμπορος υπήρξε και ο μικρότερος αδελφός του Μιχαήλ Βασιλείου, που ζούσε στην Κωνσταντινούπολη, ενώ υπήρχε και ένας άλλος αδερφός, ο Πασχάλης που ζούσε στο Ιάσιο και κατά διαστήματα στην Κωνσταντινούπολη. Και οι δύο αναφέρονται πολλές φορές στην Αλληλογραφία του Αδαμάντιου Κοραή. Ο Πασχάλης διευκόλυνε το 1808 τον Νεόφυτο Βάμβα να έρθει στη Βιέννη, κι από κει στο Παρίσι στον Α.Κοραή, γράφοντας σχετική επιστολή στον Αλέξανδρο που μας διασώθηκε. Τέλος σε επιστολή του Ιάκωβου Ρώτα προς τον Κοραή αναφέρεται το όνομα του γαμπρού τους, του Ηπειρώτη εμπόρου Ιωάννη Χριστοδούλου (....-1817) που είχε αφήσει άτεκνη την αδερφή τους, να ζει υπέργηρη το 1818 στα Ιωάννινα και πλούσια "με κατάστασιν λαμπράν". [1] Αρχειοθετήθηκε 2011-07-21 στο Wayback Machine. Ἀλέξανδρος Βασιλείου,Ὁ ἀφοσιωμένος φίλος καὶ συναθλητὴς τοῦ Κοραῆ (1760-1818) Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό, Εκδοτική Αθηνών, Τόμος 2, σελ.205-206
Μιχάλης Περάνθης

Ο Μιχάλης Περάνθης (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Μιχάλη Γ. Παπαδόπουλου) ήταν ποιητής, πεζογράφος και κριτικός από τους σπουδαιότερους της νεότερης ελληνικής γραμματείας, ο οποίος γεννήθηκε στην Άρτα το 1917 και πέθανε στην Αθήνα στις 3 Αυγούστου 1984.

 Η καταγωγή του ήταν από την περιοχή των Τζουμέρκων. Παρακολούθησε τα μαθήματα του Δημοτικού και του Γυμνασίου στη γενέτειρά του και το 1934 εγγράφηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, στο τμήμα πολιτικών και οικονομικών επιστημών, από όπου και αποφοίτησε το 1941. Το Μάρτιο του 1939 στρατεύθηκε, το Φεβρουάριο του 1941 ορκίστηκε έφεδρος ανθυπολοχαγός και κατά τη διάρκεια της Κατοχής υπηρέτησε ως υπάλληλος στο Ελεγκτικό Συνέδριο. Μετά το τέλος του Πολέμου επανήλθε στις τάξεις του στρατού, όπου έμεινε μέχρι το 1948 απασχολούμενος συγχρόνως ως δημοσιογράφος. Συνεργάστηκε με τις εφημερίδες Έθνος, Αθηναϊκή, Ελεύθερος Λόγος, Ηπειρωτικό Μέλλον και με τα λογοτεχνικά περιοδικά Νέα Εστία, Πάνθεον, Καλλιτεχνικά Νέα, Γνώσεις και Πνευματική Ζωή. Ήδη από το 1933 είχε δημοσιεύσει στίχους του στις εφημερίδες Μαθητικός Τύπος και Ελεύθερος Λόγος στην Άρτα και το 1935 βραβεύθηκε από την Ηπειρωτική Εταιρεία για μια συλλογή λαογραφικού υλικού, που είχε συγκεντρώσει από τα μαθητικά του χρόνια. Από το 1949, όμως, επιδόθηκε συστηματικά στη λογοτεχνία. Τιμήθηκε για διάφορα έργα του από την Ακαδημία Αθηνών, από την Επιτροπή Κρατικών Βραβείων και το Δήμο Αθηναίων. Έγραψε ποιήματα, αναγνώσματα, ταξιδιωτικές εντυπώσεις, χρονογραφήματα, κριτικές βιβλίων, θεάτρου και κινηματογράφου. Το 1937 έγινε μέλος της Ένωσης Συντακτών Το 1943 έγινε μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών Το 1948 έγινε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της εταιρείας Το 1958 ήταν γενικός γραμματέας της Ομοσπονδίας Λογοτεχνικών και Καλλιτεχνικών Οργανώσεων.Μεταξύ του 1955 και του 1959 διετέλεσε σύμβουλος σε πνευματικά θέματα του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, μέλος της Επιτροπής Εθνικών Δημοσιευμάτων και της Επιτροπής Κρίσεως Σχολικών Βιβλίων. Το 1936 εξέδωσε τη μελέτη Κώστας Κρυστάλλης που ήταν και το πρώτο του έργο Αμβρακία, χρονογραφία μιας πρωτεύουσας. Το 1937 εξέδωσε την ποιητική συλλογή Τα πρώτα τραγούδια Tο 1949 Τα μήλα των Εσπερίδων. Η σκληρή βροχή, ένα ημερολόγιο πολέμου Το χρώμα της θάλασσας Οι Σουλιώτες το 1952, το οποίο απέσπασε κρατικό και βραβείο του δήμου Αθηναίων το 1943 Ο τσέλιγκας Κώστας Κρυστάλλης το 1948 Ο κοσμοκαλόγερος Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης το 1953 Ο αμαρτωλός Κωνσταντίνος Καβάφης Μεγάλη ανθολογία της ελληνικής ποιήσεως
Safari

Ο Safari είναι ένας φυλλομετρητής Web (Web browser) που παρέχεται με τους υπολογιστές Macintosh. Αρχικά εκδόθηκε στις 7 Ιανουαρίου του 2003 ως συνοδευτικό λογισμικό μαζί με το λειτουργικό σύστημα της Apple, Mac OS X, έγινε εντέλει ο προκαθορισμένος φυλλομετρητής στο Mac OS X v10.3. Είναι επιπλέον ο σύγχρονος φυλλομετρητής του Apple iPhone, του iPad και του iPod touch.

 Ο Safari βασίζεται στην τεχνολογία Webkit και αναπτύχθηκε για να πλαισιώσει τα λειτουργικά συστήματα της Apple τα οποία έως τότε βασίζονταν στη χρήση Internet Explorer. Το 2007 μεταπήδησε και στην πλατφόρμα iOS (τότε γνωστό ως iPhone OS) στην οποία, έως και σήμερα παραμένει ως ο βασικός περιηγητής χωρίς τη δυνατότητα αλλαγής από τον χρήστη. Από το 2005 ως το 2012, ο Safari ήταν διαθέσιμος και για την πλατφόρμα Microsoft Windows, ωστόσο η Apple τελικά σταμάτησε την υποστήριξη της πλατφόρμας και η έκδοση δεν είναι πλέον διαθέσιμη. Safari ιστότοπος Safari and WebKit version information Αρχειοθετήθηκε 2008-12-20 στο Wayback Machine. WebKit Multi-Safari downloadable older versions of Safari for web testing Review of Safari 3.1 in PC Magazine Safari 4 preview Safari στο Curlie
Ιωάννης Δροσόπουλος

Ο Ιωάννης Α. Δροσόπουλος (Σούρπη Μαγνησίας 12 Ιουλίου 1870 – Αθήνα 27 Ιουλίου 1939) ήταν Έλληνας οικονομολόγος που διετέλεσε υποδιοικητής και διοικητής της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος.

 Προσελήφθη στην Εθνική Τράπεζα σε νεαρή ηλικία και εργάσθηκε σε αυτή επί τριάντα δύο συνολικά χρόνια. Το 1911 προήχθη στη θέση του Γενικού Επιθεωρητή, εν συνεχεία σε αυτήν του Διευθυντή και το 1914 εξελέγη Υποδιοικητής. Το 1928 ανέλαβε Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του. Υπήρξε κορυφαία προσωπικότητα της εποχής και επηρέασε σημαντικά τη χάραξη της οικονομικής πολιτικής της περιόδου του μεσοπολέμου. Υπήρξε από τους πρώτους οικιστές της Εκάλης. Απεβίωσε στις 27 Ιουλίου 1939 στην Αθήνα. Γιος του ήταν ο Αθανάσιος Δροσόπουλος. Πανελλήνιον Λεύκωμα Εθνικής Εκατονταετηρίδος 1821-1921 : Η χρυσή βίβλος του ελληνισμού. Τόμος Α' Οικονομολογικά. Αθήνα: Ν. Σηφάκης και Ι. Χατζηιωάννου. 1921. Ανακτήθηκε στις 24 Μαΐου 2010. Πορτραίτο του Ιωάννη Δροσόπουλου, Διοικητές στον τοίχο, Παρασκευή 26 Φεβρουαρίου 2010, Το Βήμα online Πλατεία Δροσοπούλου, εφημερίδα "Οδός Αρκαδίας", Μάρτιος 2008 Ιωάννης Δροσόπουλος στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών
Ευθύμιος Τσιμικάλης

Ο Ευθύμιος Τσιμικάλης (1879–1943) ήταν Έλληνας αξιωματικός, που έφτασε έως το βαθμό του αντιστρατήγου. Ξεχώρισε ιδιαίτερα για το ρόλο του στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και στα ελληνικά πολιτικά πράγματα του Μεσοπολέμου.

 Γεννήθηκε στις 17 Ιουνίου 1879 στο Αγρίνιο. Εισήχθη στη Σχολή Ευελπίδων, από την οποία αποφοίτησε στις 16 Ιουλίου 1900 ως Ανθυπολοχαγός Πεζικού. Κατόπιν συνέχισε τις σπουδές του για δύο χρόνια στη Γαλλία. Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων 1912-13 υπηρέτησε ως διοικητής λόχου και στη συνέχεια τάγματος στο 6ο Σύνταγμα Πεζικού, και τραυματίστηκε στη μάχη του Σαραντάπορου. Τον Αύγουστο 1916 συμμετέσχε στην Προσωρινή Κυβέρνηση Εθνικής Αμύνης του Ελευθερίου Βενιζέλου στη Θεσσαλονίκη, και του ανατέθηκε η οργάνωση και διοίκηση του 5ου Συντάγματος της Μεραρχίας Αρχιπελάγους. Ο Τσιμικάλης ηγήθηκε του συντάγματος στο Μακεδονικό Μέτωπο το Μάιο του 1917, όπου πολέμησε με διάκριση, ειδικώς στη μάχη του Σκρα το Μάιο του 1918, όπου το 5ο Σύνταγμα Αρχιπελάγους ηγήθηκε της κύριας επίθεσης στις βουλγαρικές θέσεις. Μετά τη νίκη στο Σκρα, τοποθετήθηκε φρούραρχος της Αθήνας. Το Σεπτέμβρη 1920 ανέλαβε τη διοίκηση της Μεραρχίας Κρητών στο Μικρασιατικό Μέτωπο, αλλά μετά την ήττα του Ελευθερίου Βενιζέλου και των Φιλελευθέρων στις εκλογές του Νοεμβρίου 1920, αποτάχθηκε από το στράτευμα από τους νικητές των εκλογών φιλοβασιλικούς ως βενιζελικός το Φεβρουάριο του 1921, και ετέθη σε διαθεσιμότητα. Ανακλήθηκε στην ενεργό υπηρεσία μετά το Κίνημα της 11ης Σεπτεμβρίου 1922 και ανέλαβε τη διοίκηση της 10ης Μεραρχίας Πεζικού στη Στρατιά του Έβρου (1922–23), και κατόπιν το Δ΄ Σώμα Στρατού μέχρι το 1925, οπότε και ετέθη ξανά σε διαθεσιμότητα. Επανήλθε ξανά στην ενεργό υπηρεσία μετά το τέλος της δικτατορίας του Θεόδωρου Πάγκαλου, αναλαμβάνοντας έκτοτε τη διοίκηση σωμάτων στρατού και ανώτερων διοικήσεων. Ως σωματάρχης αποτελούσε μέλος του Ανωτάτου Στρατιωτικού Συμβουλίου της χώρας. Το Μάρτιο 1933 αποτέλεσε μέλος της έκτακτης "Κυβέρνησης των Αντιστρατήγων" υπό τον Αλέξανδρο Οθωναίο, που ανέλαβε την εξουσία για ν΄ αντιμετωπίσει την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος υπό τον Νικόλαο Πλαστήρα. Στη μεταβατική και βραχύβια αυτή κυβέρνηση διετέλεσε στα πόστα του υπουργού Εσωτερικών (6–10 Μαρτίου 1933) και υπουργού Οικονομικών (6–7 Μαρτίου 1933). Απεβίωσε το 1943. Σε μια οδό στη γενέτειρά του Αγρίνιο έχει τιμητικώς δοθεί το όνομά του.