IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πάρις Γεωργακόπουλος

Ο Πάρις Γεωργακόπουλος (γενν. 23 Ιουνίου 1965) είναι Έλληνας διεθνής παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε στην Παναχαϊκή και στον Παναθηναϊκό. Ήταν μέσος και αριστεροπόδαρος. Υπήρξε εξαιρετικά ταλαντούχος, με υψηλή τεχνική κατάρτιση και δημιουργικός, αλλά αποσύρθηκε πρόωρα από την ενεργό δράση στο ποδόσφαιρο.

 Ο Γεωργακόπουλος γεννήθηκε στις 23 Ιουνίου 1965 στην Πάτρα. Προερχόμενος από αστική οικογένεια, με τον πατέρας του να εξασκεί το επάγγελμα του δικαστικού. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στις ακαδημίες της Παναχαϊκής την δεκαετία του ’70. Αγωνίστηκε ως παίκτης της πρώτης ομάδας από την περίοδο 1981-82 στη Β΄ Εθνική και έπειτα, κάνοντας το ντεμπούτο του σε ηλικία 16 ετών, όντας μαθητής ακόμη. Στην Α΄ Εθνική αγωνίστηκε πρώτη φορά στις 16 Ιανουαρίου 1983. Με την πατραϊκή ομάδα κατέκτησε δύο πρωταθλήματα Β΄ Εθνικής: 1982, 1984, ενώ στο Κύπελλο Ελλάδας το 1983 έφτασε έως τα προημιτελικά του θεσμού. Το 1986 πήρε μεταγραφή στον Παναθηναϊκό, με τον οποίο κατέκτησε δύο συνεχόμενα πρωταθλήματα: 1990, 1991 και τρία κύπελλα: 1988 (δεν έπαιξε στον τελικό), 1989 και 1991 (έπαιξε στον πρώτο από τα δύο ματς του τελικού). Το 1992 διαφώνησε με την ιδιοκτησία της ΠΑΕ Παναθηναϊκός σχετικά με τη διάρκεια επέκτασης του συμβολαίου του και αποφάσισε να σταματήσει το ποδόσφαιρο σε ηλικία μόλις 27 ετών, δηλαδή πάνω στην ποδοσφαιρική του ακμή. Αφότου αποσύρθηκε ως ποδοσφαιριστής, συνέχισε τις σπουδές του όπου είχε διακόψει κατά την ποδοσφαιρική του καριέρα και πήρε το πτυχίο του Πολιτικού Μηχανικού. Επέστρεψε στην Πάτρα και εξάσκησε το επάγγελμα του. Ο Πάρις Γεωργακόπουλος ήταν δύο φορές διεθνής με την εθνική ανδρών το 1989 σε φιλικά ματς στο ΟΑΚΑ: στις 29 Μαρτίου εναντίον της Τουρκίας (σκορ: 0-1), όταν μπήκε ως αλλαγή στο 52΄ και στις 5 Απριλίου επί της Γιουγκοσλαβίας (σκορ: 1-4), στο οποίο αγωνίστηκε ως το 62΄. Πρωταθλήματα Ελλάδος (2): 1990, 1991. Κύπελλα Ελλάδος (3): 1988, 1989, 1991. Πρωταθλήματα Β΄ Εθνικής (2): 1982, 1984. «Όλα για το ποδόσφαιρο ’91», περιοδικό Εικόνες. http://www.national-football-teams.com/v2/player.php?id=23399 https://web.archive.org/web/20101008150329/http://hevshe.pblogs.gr/1986-95.html
Αυτοκινητόδρομοι στη Γαλλία

Η Γαλλία διαθέτει ένα από τα πιο εκτενή δίκτυα αυτοκινητοδρόμων στην Ευρώπη και γενικότερα στον κόσμο. Το δίκτυο των γαλλικών αυτοκινητοδρόμων αγγίζει τα 11.400 χιλιόμετρα, ενώ όλοι οι αυτοκινητόδρομοι (γαλλικά: Autoroutes) διαθέτουν διόδια.

 Ο πρώτος αυτοκινητόδρομος στη Γαλλία κατασκευάστηκε το 1945 και συνέδεε την Λιλ με το Παρίσι και την Λυών με την Μασσαλία. Το σημαντικότερο έτος ήταν το 1955, όταν μετά από μια έντονη συζήτηση, η κυβέρνηση αποφάσισε να θεσπίσει ένα νέο σύστημα οδικών αξόνων με διόδια. Ένα χρόνο αργότερα δημιουργήθηκε και η πρώτη εταιρεία κατασκευής και εκμετάλλευσης αυτοκινητοδρόμου. Από τότε τα έργα επιταχύνονταν και τα χιλιόμετρα αυξάνονταν ραγδαία, έτσι ώστε η Γαλλία διέθετε: Το 1945 - 20 χιλ. Το 1967 - 1.000 χιλ. Το 1981 - 5.000 χιλ. Το 1990 - 6.200 χιλ. Το 2003 - 10.380 χιλ. Το 2013 - 11.400 χιλ. Το 2014 - 11.882 χιλ. Οι γαλλικοί αυτοκινητόδρομοι φημίζονται για την ασφάλεια που παρέχουν, καθώς διαθέτουν αρκετούς νόμους ασφαλείας. Το όριο ταχύτητας στους οδικούς άξονες είναι: 130 km/h - Υπό φυσιολογικές συνθήκες 110 km/h - Υπό ασθενή ή ισχυρή βροχόπτωση 50 km/h - Υπό ασθενή ή ισχυρή χιονόπτωσηΣε φυσιολογικές συνθήκες, υπάρχει επίσης και ένα ελάχιστο όριο ταχύτητας 80 km/h στην αριστερή λωρίδα, ενώ οι υπόλοιπες λωρίδες δεν διαθέτουν τέτοιο όριο. Όλοι οι γαλλικοί αυτοκινητόδρομοι είναι οδοί διοδίων. Τα διόδια είναι τις περισσότερες φορές μετωπικά, ενώ υπάρχουν και διόδια πλευρικά στις εξόδους. Η τιμή των διοδίων είναι 6 €/100 χιλιόμετρα. Τα διόδια μπορεί κάποιος να πληρώσει με μετρητά ή με χρεωστικές ή πιστωτικές κάρτες. Η αρίθμηση των αυτοκινητόδρομων στη Γαλλία γίνεται με βάση την περιοχή στην οποία βρίσκεται. Η κάθε περιοχή έχει και έναν αριθμό για τους αυτοκινητοδρόμους. Αναλυτικότερα: Α1x - Παρίσι Α2x - Βόρεια Γαλλία A3x - Ανατολική Γαλλία A4x - Γαλλικές Άλπεις A5x - Κυανή Ακτή A6x - Νότια Γαλλία A7x - Κεντρική Γαλλία A8x - Δυτικά του Παρισιού Αυτοκινητόδρομους στον Ατλαντικό Ωκεανό σκοπεύουν να κατασκευάσουν η Ισπανία και η Γαλλία, οι οποίες προκήρυξαν ήδη σχετικούς διαγωνισμούς, προκειμένου να επιλεγούν οι τοποθεσίες. Για την κατασκευή των νέων αυτοκινητόδρομων, οι οποίοι θα δημιουργηθούν σε μικρή απόσταση από τις ακτές, θα δοθούν επιδοτήσεις, όπως έγινε γνωστό από το υπουργείο Μεταφορών της Ισπανίας. Η κρατική επιδότηση θα ισχύει για τις χρονικές περιόδους της κατασκευής και της πρώτης εμπορικής εκμετάλλευσης των νέων αυτοκινητόδρομων. Σε πρώτη φάση, το ισπανικό δημόσιο παραχωρεί 15 εκατ. ευρώ και η Γαλλία 41 εκατ. από τον ισχύοντα κρατικό προϋπολογισμό της. Οι θαλάσσιοι αυτοί αυτοκινητόδρομοι αποτελούν καινοτομία για τη Δυτική Ευρώπη και στόχος είναι να δώσουν κυκλοφοριακή ανάσα στους ήδη κορεσμένους οδικούς άξονες μεταξύ Γαλλίας και Ισπανίας, με την απομάκρυνση, καταρχήν των φορτηγών που μεταφέρουν εμπορεύματα. automotopress.gr
Λετονική Εθνική Όπερα

Η Εθνική Όπερα της Λετονίας (Latvijas Nacionālā opera) είναι η εθνική όπερα της Λετονίας. Εδρεύει στη Ρίγα. Η εταιρεία της όπερας περιλαμβάνει το Λετονικό Εθνικό Μπαλέτο, τη Χορωδία και την Ορχήστρα της Εθνικής Όπερας της Λετονίας.

 Η Ρίγα είχε ήδη ένα γερμανόφωνο θέατρο, το οποίο προσέφερε επίσης όπερα και μπαλέτο από το 1782 το οποίο στεγαζόταν στο Θέατρο της Πόλης της Ρίγας από το 1863. Η πρώτη προσπάθεια να δημιουργηθεί μια λετονική εθνική όπερα ήταν το 1893, όταν εκτελέστηκε το Spoku stunda ("Η Ώρα του Φαντάσματος") του Γιέκαμπς Οζόλς. Η Λετονική Όπερα (Latviešu Opera) ιδρύθηκε το 1912 από τον Πάβουλς Γιουργιάνς, όμως σχεδόν αμέσως, κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ο θίασος της όπερας έφυγε για τη Ρωσία. Η 1918, η όπερα επανιδρύθηκε (Latvju Opera) με επικεφαλής τον Γιάζεπς Βιτόλς, ιδρυτή της Λετονικής Ακαδημίας Μουσικής. Η συναυλία ντεμπούτου έγινε στις 23 Ιανουαρίου 1919 με τον Ιπτάμενο Ολλανδό του Βάγκνερ. Από το 1944, μετά την κατάληψη της Λετονίας από τη Σοβιετική Ένωση, και την ενσωμάτωσή της στην δεύτερη, η Εθνική Όπερα της λετονίας μετονομάστηκε σε Κρατική Όπερα και Θέατρο Μπαλέτου της Λετονικής ΣΣΔ. Το 1990, το θέατρο μετονομάστηκε σε Εθνική Όπερα της Λετονίας, αλλά σχεδόν αμέσως το κτίριο έκλεισε μέχρι το 1995 για ανακαίνιση και η Λετονική Εθνική Όπερα μεταφέρθηκε σε προσωρινές εγκαταστάσεις. Για την επαναλειτουργία της το 1995, η πρώτη όπερα ήταν η Uguns un nakts του Γιάνις Μεντίνς (Φωτιά και Βράδυ). Η Εθνική Λυρική Σκηνή κατασκευάστηκε το 1863 από τον αρχιτέκτονα Λούντβιχ Μπόνστεντ (οι εσωτερικοί χώροι κατασκευάστηκαν από την εταιρεία του Άουγκουστ Βολτς), για το τότε γερμανόφωνο Θέατρο της Πόλης, και έχει ανακαινιστεί αρκετές φορές από τότε. Έχει ανακαινιστεί το 1882-1887 (μετά από μια πυρκαγιά το 1882), το 1957-1958 και το 1991-1995 (μετά την ανεξαρτησία). Ένα σύγχρονο παράρτημα προστέθηκε το 2001 με μια Νέα Αίθουσα 300 καθισμάτων. Ο Ρίχαρντ Βάγκνερ ήταν ο μουσικός διευθυντής στη Ρίγα το 1837-1839 πριν από το χτίσιμο της τρέχουσας όπερας. Ο Όττο Λόχσε έγινε ο πρώτος μαέστρος στο κτίριο της όπερας όταν αυτό ήταν το Γερμανικό Θέατρο το 1889. Άλλοι μαέστροι του γερμανικού θεάτρου είναι ο Μπρούνο Βάλτερ το 1898-1900, ο Φριτς Μπους το 1909-1991, ο Έριχ Κλάιμπερ, ο Κλέμενς Κράους το 1913-1914 και ο Χέρμαν Άμπεντμπροθ. Γιάζεπς Βίτλος, 1919 - ιδρυτής Τέοντορς Ράιτερς 1918-1944. Εμίλ Κούπερ (Αγγλορώσος), 1925-1928. Γκέοργκ Σνέεβοϊγκτ (Φινλανδός), 1929-1931 Ιγκνάτς Βάγκχαλτερ, 1933 Λεο Μπλεχ (Γερμανός Εβραίος), 1937-1941 Γιάνις Μέντινς,1920-1928 Ταϊσίγια Μπέρνε, 1933-1944 Ρούντολφς Μπέρζινς, 1944-1949 Λεονίντς Βίγκνερς, 1944-1949 Έντγκαρς Τονς, 1954-1967 Γιάνις Χούνχενς, 1954-1986 Ριχάρντς Γκλάζουπς, 1947-1975 Αλεξάντρς Βιλουμάνις, 1970-1996. Γκιντάρας Ρινκεβίτσιους (Λιθουανός), 1996-2003 Άντρις Νέλσονς, 2003-2007 Μοντέστας Πιτρένας (Λιθουανός), 2008-σήμερα Homepage Latvian National Opera and Ballet at Google Cultural Institute
Σαλγκαόκαρ ΦΚ

Η Σαλγκαόκαρ (πορτογαλικά: Salgaocar) είναι ινδική ποδοσφαιρική ομάδα από το Βάσκο της Γκόα. Χρώματα της ομάδας είναι το πράσινο και το λευκό. Η ομάδα διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Στάδιο Ντούλερ, χωρητικότητας 10.000 θεατών.

 Η ομάδα ιδρύθηκε το 1956. Η ομάδα αποχώρησε από το πρωτάθλημα της Ι-Λιγκ την περίοδο 2016–17 επικαλούμενη την προκατάληψη της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας της χώρας (AIFF) κατά του πρωταθλήματος (I-League). Τελευταία ενημέρωση: 24 Αυγούστου 2018.Ι-ΛιγκΠρωταθλήτρια (1): 2010–11Πρέμιερ ΝτιβίζιονΠρωταθλήτρια (1): 1998–99Ομοσπονδιακό ΚύπελλοΚυπελλούχος (4): 1988, 1989, 1997, 2011Ινδικό Σούπερ ΚαπΝικήτρια (2): 1998, 1999Ντουράντ ΚαπΝικήτρια (3): 1999, 2003, 2014 Το 2012, το λογότυπο της ομάδας αντικαταστάθηκε με ένα νέο, έπειτα από τη μετονομασία της ομάδας. Επίσημος ιστότοπος
Μάχη στη Σπάρτωλο

Η μάχη στη Σπάρτωλο πραγματοποιήθηκε το 429 π.Χ. στο πλαίσιο του Πελοποννησιακού πολέμου στην Σπάρτωλο της Χαλκιδικής ανάμεσα στους Αθηναίους και την ένωση της Χαλκιδικής που περιελάμβανε τη Χαλκιδική, την Όλυνθο και τη Σπάρτωλο.

 Το 431 π.Χ. είχε ξεκινήσει ο Πελοποννησιακός πόλεμος ανάμεσα στους Αθηναίους και τους Σπαρτιάτες με την εισβολή των Πελοποννησίων με αρχηγό τον Αρχίδαμο στην Αττική. Όμως η εισβολή αυτή δεν είχε αντίκρυσμα καθώς οι Αθηναίοι κλείστηκαν στα Μακρά Τείχη και με το στόλο τους έκαναν επιδρομές στα λακωνικά εδάφη. Το δεύτερο χρόνο του πολέμου (430 π.Χ.) εισέβαλαν ξανά χωρίς αποτελέσματα κι αυτή τη φορά. Την επόμενη χρόνια, το 429 π.Χ. , ο λοιμός των Αθηνών αποδεκάτισε τον πληθυσμό της Αθήνας, ανάμεσα του και τον Περικλή. Οι Αθηναίοι υπό τον Ξενοφώντα εξεστράτευσαν στη Θράκη για να επιτεθούν στη Σπάρτωλο. Εκεί ο αντιαθηναϊκός συνασπισμός ζήτησε τη βοήθεια της Ολύνθου. Τότε ήρθε ένας μεγάλος στρατός από την ένωση της Χαλκιδικής. Οι δύο δυνάμεις συναντήθηκαν όπου οι Αθηναίοι οπλίτες κατάφεραν να νικήσουν τους οπλίτες της ένωσης της Χαλκιδικής και εκείνοι αποχώρησαν στη Σπάρτωλο. Το ιππικό τους όμως κατάφερε να νικήσει το αθηναϊκό στρατό. Τότε ήρθαν ενισχύσεις για την ένωση της Χαλκιδικής από την Όλυνθο και όλες οι δυνάμεις επιτέθηκαν κατά των Αθηναίων. Οι Αθηναίοι τράπηκαν σε φυγή και είχαν 430 νεκρούς. Θουκυδίδης, Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου
Αποστόλοι Ηρακλείου

Οι Αποστόλοι είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Μινώα Πεδιάδος στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Η θέση του είναι στο κέντρο περίπου της επαρχίας Πεδιάδος. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 31 χλμ. και από το Καστέλλι, την πρωτεύουσα της επαρχίας, 4 χλμ. Ο λεγόμενος Αποστολιανός Κάμπος (στα βόρεια του οποίου είναι κτισμένοι οι Αποστόλοι) είναι κατάφυτος από ελαιώνες και αμπέλια. Η ονομασία του χωριού οφείλεται στο Ναό των Αγίων Αποστόλων ο οποίος οικοδομήθηκε πάνω στα ερείπια άλλης παλαιότερης εκκλησίας και εγκαινιάστηκε το 1876. Η πανήγυρη λαμβάνει χώρα στις 29 Ιουνίου. Το παλαιό πέτρινο σχολείο του χωριού ανακαινίστηκε και σήμερα είναι το Πολιτιστικό Κέντρο. Το τελευταίο εγκαινιάστηκε το Δεκέμβριο του 2004. Σημαντικός ναός είναι και αυτός του Μιχαήλ Αρχαγγέλου και της Παναγίας, ο οποίος είναι διμάρτυρος. Υπάρχουν επίσης και εξωκλήσια, όπως η Αγία Τριάδα και η Αγία Ειρήνη. Ιδιαίτερη καλλιτεχνική και ιστορική αξία έχουν οι τοιχογραφίες στη βυζαντινή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Στους Αποστόλους λειτουργεί Δημοτικό Σχολείο.

 Είναι άγνωστο από πότε υπάρχει το χωριό. Η αρχαιότερη αναφορά σ' αυτό γίνεται σε συμβόλαιο του 1279. Οι Αποστόλοι τότε αποτελούσαν με το χωριό Ζωφόροι φέουδο του Βενετάρχου Λεονάρδου Γραδόνικου και με το έγγραφο αυτό δόθηκαν στον Πέτρο Γκουίρινο. Το 1577 απογράφεται στα χωριά της Πεδιάδας με το όνομα Αποστόλοι και Καμάρι (το Καμάρι ήταν το σημερινό Πάνω Χωριό). Το 1583 είχε 249 κατοίκους. Η ονομασία τους στις ενετικές απογραφές είναι Apostollus et Camari. Έπειτα από την κατάληψη της Κρήτης από τους Οθωμανούς και στην απογραφή του 1671 το χωριό αναφέρεται με το όνομα Αποστόλους και με 125 χαράτσια, κεφαλικό φόρο. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1835 βρέθηκαν να κατοικούν 16 χριστιανικές και 16 οικογένειες Τούρκων. Το 1881 υπήχθη στο δήμο Καστελλίου και ο πληθυσμός ήταν 419 Χριστιανοί και 110 Μουσουλμάνοι. Ως κοινότητα, το 1920 είχε 550 κατοίκους, το 1928 είχε 702, το 1951 είχε 684 και το 1981 είχε 489 κατοίκους. Από τότε ο πληθυσμός του μειώνεται συνεχώς. Όπως αναφέρει η παράδοση, στους Αποστόλους συνελήφθη εντός του ναού τη νύχτα της Ανάστασης ο οπλαρχηγός Βασιλακογιώργης από το Λασίθι και κρεμάστηκε σε μια συκιά κοντά στο σημερινό νεκροταφείο. Οι κάτοικοι του χωριού παλαιότερα ασχολούνταν με τη βυρσοδεψία, τη γεωργία, την κτηνοτροφία και ιδίως με το εμπόριο και την κηροπλαστική. Δείτε Κοινότητα Αποστόλων Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι αποτελεί την κοινότητα Αποστόλων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Καστελλίου του Δήμου Μινώα Πεδιάδος ενώ σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 322 κατοίκους. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Προπληρωμένη κάρτα

Οι προπληρωμένες κάρτες ( ονομάζονται επίσης επαναφορτιζόμενες προπληρωμένες κάρτες , ή επαναφορτιζόμενες πιστωτικές κάρτες ή απλώς επαναφορτιζόμενες κάρτες) είναι ένας τύπος καρτών πληρωμής (το ποσό πληρωμής αφαιρείται από τα τρέχοντα κεφάλαια).

 Οι κάρτες πληρωμής που ονομάζονται προπληρωμένες διαφέρουν από τις χρεωστικές και πιστωτικές κάρτες, επειδή συνδέονται με το λεγόμενο "ηλεκτρονικό πορτοφόλι", η πρόσβαση στο οποίο είναι εγγυημένη από την ίδια την κάρτα. Η πληρωμή γίνεται άμεσα: αυτή η ουσιαστική διαφορά με τα άλλα μέσα πληρωμής, είναι ένα σημαντικό πλεονέκτημα για αυτόν που πρέπει να εισπράξει το ποσό με την διασφάλιση άμεσης πίστωσης. Οι προπληρωμένες κάρτες συνήθως χρησιμοποιούν τα ίδια κυκλώματα με τις πιστωτικές κάρτες (τα πιο διαδεδομένα είναι η VISA Electron, και η MasterCard). Η δωροκάρτα, ή κάρτα-δώρο, πρέπει να διαχωριστεί από τις προπληρωμένες κάρτες. Αυτές εκδίδονται συνήθως από τους εμπόρους με σκοπό να καταστεί δυνατή η αγορά των προϊόντων τους, μέσω της χρήσης μιας προπληρωμένης δωροκάρτας. Συνοπτικά, τα κύρια είδη των προπληρωμένων καρτών είναι: επαναφορτιζόμενες μη συνδεδεμένες με ένα τρεχούμενο λογαριασμό (που συχνά δεν απαιτούν μια προμήθεια, μόνο το κόστος της ενεργοποίησης, καθώς και τα κόστη φόρτισης), επαναφορτιζόμενες συνδεδεμένες με ένα τρεχούμενο λογαριασμό (που συχνά απαιτούν, εκτός από την ενεργοποίηση, και κάποια προμήθεια), μίας χρήσης.Μια άλλη διαφοροποίηση είναι: ονομαστική κάρτα (συνήθως, είναι εκείνες που συνδέονται με έναν τρεχούμενο τραπεζικό ή ταχυδρομικό λογαριασμό), κάρτα στον κομιστή (συνήθως, αυτές που είναι μιας χρήσης και εκείνες, επίσης, που εκδίδονται από το σύστημα της τράπεζας, ή του ταχυδρομείου, ή άλλα παρόμοια χρηματοπιστωτικά κυκλώματα, αλλά οι οποίες είναι ανώνυμες).Η κάρτα στον κομιστή δεν απαιτεί εγγραφή και, συνεπώς, είναι χρήσιμη σε όποιον έχει προβλήματα αξιοπιστίας ως πληρωτής (στην Ελλάδα οι αναξιόπιστοι πελάτες αναγράφονται στη μαύρη λίστα του Τειρεσία) ή που επιθυμεί να κάνει αγορές (συνήθως e-commerce) με μεγαλύτερο απόρρητο. Στην Ιταλία, η μεγαλύτερη χρήση των προπληρωμένων καρτών γίνεται για τις αγορές μέσω του διαδικτύου. Αυτό έχει επίσης το πλεονέκτημα της ελαχιστοποίησης των κινδύνων που προκύπτουν από την πιθανή κλωνοποίηση των πιστωτικών καρτών. Μία από τις προπληρωμένες κάρτες που χρησιμοποιούνται πιο συχνά στην Ιταλία είναι η PostePay. Πιστωτική κάρτα Χρεωστική κάρτα
Live in Birmingham 2016

Live in Birmingham 2016 είναι ο τίτλος του διπλού, ζωντανά ηχογραφημένου δίσκου του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Rainbow, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 9 Ιουνίου 2017 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας Eagle Rock Entertainment. Η ηχογράφηση πραγματοποιήθηκε στην Genting Arena του Μπέρμιγχαμ στις 25 Ιουνίου 2016, κατά την περιοδεία της δεύτερης επανένωσης του συγκροτήματος.

 CD 1 Over the Rainbow / Highway Star (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) Spotlight Kid (Blackmore, Glover) Mistreated (Blackmore, Coverdale) Since You Been Gone (Bullard) Man on the Silver Mountain (Blackmore, Dio) Soldier of Fortune (Blackmore, Coverdale) Difficult to Cure (Beethoven’s Ninth) / Drum Solo / Bass Solo / Band Jam / Keyboard Solo (inc Toccata & Fugue in Dm) / Difficult to Cure (Beethoven’s Ninth) (Beethoven arr.Blackmore, Glover, Airey)CD 2 Perfect Strangers (Blackmore, Gillan, Glover) Long Live Rock ‘n’ Roll (Blackmore, Dio) Child in Time (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) Black Night / Woman from Tokyo / Black Night (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) Burn (Blackmore, Lord, Paice, Coverdale) Smoke on the Water (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Live in Birmingham 2016" είχε την εξής μορφή: Ρόνι Ρομέρο - φωνητικά Ρίτσι Μπλάκμορ - κιθάρα Γιενς Γιόχανσον - πλήκτρα Μπομπ Νουβό - μπάσο Ντέιβιντ Κιθ - τύμπαναΓκεστ συμμετοχέςΚάντις Νάιτ - φωνητικά Lady Lynn - φωνητικά RITCHIE BLACKMORE'S RAINBOW To Release 'Live In Birmingham 2016' CD Ritchie Blackmore's Rainbow Reveal 'Live in Birmingham 2016' Release The Highway Star — Rainbow Live in Birmingham 2016
Αργυροχώρι Ιωαννίνων

Το Αργυροχώρι (επίσημη ονομασία Αργυροχώριον) είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (πρώην δήμου) Δελβινακίου, του δήμου Πωγωνίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ιωαννίνων, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Πωγωνίου του νομού Ιωαννίνων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.

 Το Αργυροχώρι είναι ορεινός παραμεθόριος οικισμός στο δυτικό τμήμα του νομού Ιωαννίνων, δίπλα στα σύνορα με την Αλβανία, πάνω από τον κάμπο της Δερόπολης. Βρίσκεται στις νότιες πλαγιές του βουνού Μακρύκαμπος, πάνω στον επαρχιακό δρόμο Δελβινακίου-Ορεινού και δυτικά από το Δελβινάκι, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 560. Απέχει 63 χλμ. περίπου ΒΔ. των Ιωαννίνων. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 5,648 χμ² (2011). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1919 και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας του νομού Ιωαννίνων. Με το ΦΕΚ 244Α - 4/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αργυροχωρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Δελβινακίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Δελβινακίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Πωγωνίου. Στην περιοχή «Μπαξέδες» παρατηρήθηκαν λαξευμένοι τάφοι πάνω σε πωρόλιθους, οπότε πιθανόν να κατοικήθηκε από τους ελληνιστικούς ακόμα χρόνους. Ερείπια της πόλης Κλαδιάζανη ή Κλαυδιάζανη -υπό του Κλαυδίου κτισθείσα- βρίσκονται κοντά στη βρύση του Αργυροχωρίου και σε απόσταση 200 μέτρων δυτικά από αυτήν. Η περιοχή, στην οποία κάποτε ήκμασε η πόλη, είναι ιδεώδης τόσο από μορφολογία του εδάφους και ύδρευσης, όσο και από πλευράς οδικής προσπελάσεως. Ίσως, οι κάτοικοι φοβούμενοι τους Τούρκους και Αλβανούς, μετέφεραν την πόλη στη θέση που σήμερα βρίσκεται το Αργυροχώρι. Εξάλλου η θέση του Αργυροχωρίου συνηγορεί σε τούτο. Κατά μία εκδοχή το όνομα του οικισμού προήλθε από το όνομα Αργύρω, η οποία επί Φραγκοκρατίας ήταν δούκισσα με έδρα το Αργυρόκαστρο. Η πλατεία με τη μαρμάρινη βρύση και το ηρώο πεσόντων κατά τη γερμανική κατοχή Το παλαιό κτήριο του δημοτικού σχολείου, κτίσμα του 1961 Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου με το πετρόχτιστο καμπαναριό. Από εδώ εκλάπησαν εικόνες το 2017 Το ξωκκλήσι της Αγίας Παρασκευής στη βόρεια έξοδο του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr https://search.lib.auth.gr/Record/1002938 https://www.youtube.com/watch?v=l888DmqMQ04 https://www.facebook.com/487299555120438/posts/505313669985693/ https://www.newsit.gr/topikes-eidhseis/ioannina-ierosyloi-arpaksan-11-eikones-apo-ekklisia-sto-argyroxori/1028079/ https://vostiniotis.blogspot.com/2000/07/370-27-2001.html
Νηντερμαγερίτης

Ο νηντερμαγερίτης (αγγλ. niedermayerite) είναι θειικό ένυδρο ορυκτό του καδμίου και του χαλκού. Το όνομα τού αποδόθηκε προς τιμήν του Δρα Γκέρχαρντ Νηντερμάγερ (Gerhard Niedermayr, 1941– ), γεωλόγο και ορυκτολόγο, διευθυντή του Naturhistorisches Museum της Βιέννης, Αυστρία, ο οποίος συνέγραψε μελέτη περί τοπικής ορυκτολογίας των Ανατολικών Άλπεων.

 Πρόκειται για σπανιότατο ορυκτό, το οποίο σχηματίζεται στις ζώνες οξείδωσης υδροθερμικών αποθέσεων πλούσιων σε ψευδάργυρο και χαλκό, σε λατυποπαγή μάρμαρα ως προϊόν εξαλλοίωσης χαλκοπυρίτη και γρηνοκίτη. Ορυκτά με τα οποία συνδέεται είναι η γύψος, ο μαλαχίτης, ο χαλκανθίτης, ο βροσαντίτης, ο ημιμορφίτης, ο υδροζινκίτης, ο αουριχαλκίτης, ο σφαλερίτης, ο σιδηροπυρίτης, ο γρηνοκίτης και ο γαληνίτης. Αναφέρονται επίσης και τα (πολύ σπανιότερα) μοντεπονίτης, οταβίτης και χολεΐτης. Απαντάται μόνο στη Γιούτα των ΗΠΑ (ορυχείο Hidden Treasure Mine) και στα μεταλλεία Λαυρίου - ορυχείο «Εσπεράντσα» (όπου αποτελεί και χαρακτηριστικό ορυκτό - type locality - TL) και στο ορυχείο «Βίλλια». Δεν έχουν αναφερθεί εμφανίσεις του σε άλλες περιοχές. Λόγω σπανιότητας είναι ορυκτό περιζήτητο από συλλέκτες. Handbook of Mineralogy Mindat.org Webmineral.com Κατάλογος ορυκτών Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου
Φαρακλάτα Κεφαλονιάς

Τα Φαρακλάτα είναι χωριό του Νομού Κεφαλληνίας. Βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα της νήσου Κεφαλονιάς, σε απόσταση 5 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Αργοστολίου και σε υψόμετρο 268 μέτρων, στους πρόποδες του βουνού "Εύγερος".

 Στον παρακάτω πίνακα δίνεται η πληθυσμιακή εξέλιξη του χωριού, σύμφωνα με τον εκάστοτε χαρακτηρισμό του στην απογραφή πληθυσμού της αντίστοιχης περιόδου. Ανδρέας Βουτσινάς (1930-2010), ηθοποιός και σκηνοθέτης. Παναΐτ Ιστράτι (1884-1935), συγγραφέας.
Γιαν Κορνέλις Φερμάιγεν

Ο Γιαν Κορνέλις Φερμάιγεν (φλαμανδικά: Jan Cornelisz Vermeyen, αποκαλούμενος επίσης και Jan Mayo και Barbalonga (=μακριά γενειάδα), περ. 1504 – 1559) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος της βορειοευρωπαϊκής Αναγέννησης.

 Με στοιχεία βασισμένα στη διαθήκη του, η οποία βρέθηκε το 1998, ο Φερμάιγεν γεννήθηκε στο Μπεφερβάικ το 1504 (πιθανές χρονολογίες γέννησής του είναι, επίσης, το 1503 ή το 1505). Σύμφωνα με τον Κάρελ φαν Μάντερ τιμήθηκε για τη σταδιοδρομία του στην υπηρεσία του αυτοκράτορα Καρόλου Ε΄. Ο Φερμάιγεν ήταν φίλος του Γιαν φαν Σκόρελ και το πορτρέτο του έγινε χαρακτικό από τον Γιαν Βίριξ για την έκδοση του βιβλίου του Ντομίνικους Λαμψόνιους. Ο Φερμάιγεν ήταν ζωγράφος και σχεδιαστής ταπισερί, πιθανόν μαθητής του Γιαν Γκόσσαερτ. Περί το 1525 έγινε Αυλικός ζωγράφος της Αρχιδούκισσας Μαργαρίτας της Αυστρίας, αντιβασίλισσας των Κάτω Χωρών και θείας του αυτοκράτορα Καρόλου Ε΄ στο Μέχελεν. Μεταξύ 1530 και 1535 δραστηριοποιήθηκε στο Άουγκσμπουργ και στο Ίνσμπρουκ. Το 1535 συνόδευσε τον Κάρολο Κουίντο, ανεψιό της Αχιδούκισσας στην κατάληψη της Τύνιδας (1535). Εργάστηκε στην Ισπανία το 1536 και στη συνέχεια μετοίκησε στις Βρυξέλλες, όπου και παρέμεινε ως τον θάνατό του.Σχεδίασε "μια σειρά δώδεκα ταπισερί που θύμιζαν τις σκηνές από την εκστρατεία που πραγματοποίησε με τον Κάρολο, όπου κι αν πηγε, ώστε να μαρτυρούν τον θρίαμβό του." Έχει διασωθεί ο πίνακάς του με τον βασιλέα της Τύνιδας Μουλάι Χασάν, τον οποίο ο Κάρολος επανέφερε στον θρόνο όταν απάλλαξε την πόλη από τον πειρατή Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα, τον οποίο ο Φερμάιγεν ζωγράφισε εν όσω βρισκόταν εκεί. Το ταξίδι αυτό του έδωσε παραστάσεις για τα κατοπινά του έργα, περιλαμβανομένων των ταπισερί που σχεδίασε για την αδελφή του Καρόλου και αντιβασίλισσα Μαρία της Ουγγαρίας. Εν τούτοις, πολλά πορτρέτα αποδίδονται σε αυτόν, με ελάχιστες όμως ενδείξεις, σύμφωνα με τους σύγχρονους ιστορικούς τέχνης. Μαθητές του υπήρξαν οι Βίλλεμ ντε Παννεμάκερ και Γιαν φαν Χέμεσσεν.Ο Φερμάιγεν απεβίωσε στις Βρυξέλλες το 1559. Πρώιμη φλαμανδική ζωγραφική Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων Jan Cornelisz. Vermeyen στο Artnet http://www.artcyclopedia.com/artists/vermeyen_jan.html Horn, Hendrick . J., Jan Cornelisz Vermeyen, painter of Charles V and his conquest of Tunis, Paintings, Etchings, Drawings, Cartoons and Tapestries, 2 vols., Doornspijk, (1989).504 pp., + 340 ills. in b/w and 32 in col., 4to, orig. cloth/d-jacket. https://web.archive.org/web/20160304203011/http://www.arcadja.com/auctions/en/vermeyen_jan_cornelisz_/artist/49833/ Ortiz, A.· Carretero, C. (1991). Resplendence of the Spanish monarchy : Renaissance tapestries and armor from the Patrimonio Nacional. New York: The Metropolitan Museum of Art. (see index) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Jan Cornelisz. Vermeyen στο Wikimedia Commons
Τα σκυλιά του θανάτου

Τα σκυλιά του θανάτου (αγγλικά: Dogs of Hell) είναι ταινία θρίλερ και τρόμου του 1982 σε σκηνοθεσία Γουόρθ Κίτερ και με πρωταγωνιστές τους Ερλ Όουενσμπυ, Μπιλ Γκρίμπλ και Ρόμπερτ Μπλάντγουορθ. Η ταινία έγινε και κυκλοφόρησε ως ταινία 3-D, με εφέ 3-D από τον Κρις Κόντον.

 Η κυβέρνηση των ΗΠΑ ξόδεψε 25 εκατομμύρια δολάρια για να εκπαιδεύσει μια αγέλη από άγρια Ροτβάιλερ. Το φορτηγό όμως που τα μετέφερε ανατράπηκε και πήρε φωτιά. Τα πιο πολλά από τα σκυλιά κάηκαν στις φλόγες και όσα επέζησαν κατέφυγαν σε μια ήσυχη ορεινή κωμόπολη Ερλ Όουενσμπυ ως Χανκ Γουίλις Μπιλ Γκρίμπλ ως Άνταμ Φλέτσερ Ρόμπερτ Μπλάντγουορθ ως Ντένι Νίκολς Κάθι Χέιστι ως Κιμ Νίκολς Εντ Λίλαρντ ως Ντοκ Φέλοους Eλάιτζα Κρίστοφερ Πέρρι ως Καρλ Ντούνιγκαν Μάικ Κρέιγκ ως Μπεν Γουίλις Ντόνα Ο'Νηλ ως Στέισι Άσλει Μπλάιθ ως Μέιτζ Γουίλις Ρέγκαν Φόρμαν ως Κάθριν Γουίλις Κέρτ Ρίκτορ ως Γουέιντ Μπέιν Η ταινία ήταν η πρώτη από τις έξι ταινίες 3-D του παραγωγού Ερλ Όουενσμπυ. Η ταινία ήταν επίσης μια από τις πολλές 3-D κυκλοφορίες του 1983 μάζι με το Amityville 3-D, το Jaws 3-D και το Friday the 13th Part III καμία βέβαια από αυτές τις ταινίες δεν ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένη. Dogs of Hell στο IMDb Dogs of Hell στο Rotten Tomatoes Dogs of Hell στο Allmovie
Αλμπέρτο Κόβα

Ο Αλμπέρτο Κόβα (Alberto Cova, γενν. 1 Δεκεμβρίου 1958) είναι Ιταλός πρώην αθλητής του στίβου, και συγκεκριμένα δρομέας αντοχής (μεγάλων αποστάσεων). Είναι ο «χρυσός» Ολυμπιονίκης στο αγώνισμα του δρόμου των 10.000 μέτρων το 1984 και ο πρώτος στην ιστορία παγκόσμιος πρωταθλητής στο ίδιο αγώνισμα.

 Ο Κόβα γεννήθηκε στην κωμόπολη Ινβέριγκο της Επαρχίας του Κόμο στη Βόρεια Ιταλία. Σε όλη τη σταδιοδρομία του χαρακτηριζόταν από την ανωτερότητά του στην επιτάχυνση των τελευταίων μέτρων, οπότε ο μοναδικός τρόπος για να υπερνικηθεί ήταν να δοθεί πολύ ταχύς ρυθμός στο αγώνισμα από την αρχή μέχρι το τέλος. Η πρώτη σημαντική διάκριση του Κόβα στα 10000 μέτρα ήρθε στην Αθήνα, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 1982, όπου σημείωσε την έκπληξη νικώντας με χρόνο 27.41,03 το «φαβορί» Ανατολικογερμανό Βέρνερ Σιλντάουερ. Το επόμενο έτος, στο πρώτο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου στην ιστορία, που διεξάχθηκε στο Ελσίνκι, αναδείχθηκε και πάλι πρώτος, χάρη στον αργό ρυθμό της κούρσας: Μόλις τριάντα μέτρα πριν από τον τερματισμό, ο Κόβα βρισκόταν στην πέμπτη θέση, αλλά από εκεί και πέρα επιτάχυνε εντυπωσιακά και κέρδισε με χρόνο 28.01,04, αφήνοντας τον Σιλντάουερ και πάλι δεύτερο, αν και η διαφορά του πρώτου αθλητή από τον τέταρτο ήταν μόλις 3,3 δέκατα του δευτερολέπτου. Ο τελικός των 10000 μέτρων στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες άρχισε με ακόμη αργότερο ρυθμό από ό,τι στο Ελσίνκι. Στην αρχή του έκτου χιλιομέτρου, ο Φινλανδός Μάρτι Βάινιο ανέπτυξε ταχύτητα. Ο Κόβα κατόρθωσε να τον ακολουθήσει και, με τον Βάινιο να μη μπορεί να διατηρήσει τον ρυθμό του, τον προσπέρασε μετά το «καμπανάκι» (τελευταίος γύρος) και έτρεξε μόνος του προς τον τερματισμό, κερδίζοντας τον τελευταίο διεθνή του τίτλο με χρόνο 27.47,54. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου του 1986 στη Στουτγκάρδη, ο Κόβα έχασε από τον συμπατριώτη του Στέφανο Μέι στην τελευταία στροφή του τελικού των 10000 μέτρων. Από τότε δεν ξανακέρδισε κάποια μεγάλη κούρσα, αποτυγχάνοντας ακόμα και να προκριθεί στον τελικό των 10000 μέτρων στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988 στη Σεούλ. Αυτοί ήταν και οι τελευταίοι διεθνείς αγώνες στους οποίους έλαβε μέρος. Στον δρόμο 5000 μέτρων η μόνη αξιόλογη διάκριση του Κόβα ήταν το χρυσό μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες του 1983 στην Καζαμπλάνκα. Ο Κόβα ανήκε στον σύλλογο «Pro Patria» του Μιλάνου. Προπονητής του ήταν ο Τζιόρτζιο Ροντέλλι. Ο Αλμπέρτο Κόβα είχε πτυχίο λογιστικής. Το ύψος του είναι 1,76 μ. και κατά τη σταδιοδρομία του ζύγιζε μόλις 58 κιλά. Το 2010 τιμήθηκε στη Ρώμη με το παράσημο του Ιππότη του Τάγματος της Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας. Το «προφίλ» του Κόβα στο Sports-reference.com Το «προφίλ» του αθλητή στον ιστότοπο της Ιταλικής Ομοσπονδίας Στίβου
Βασίλης Φλωρίδης

O Βασίλης Φλωρίδης (Σταυροχώρι Κιλκίς, 1960) είναι Έλληνας ανώτατος δικαστικός, ο οποίος από τον Ιούλιο του 2023 υπηρετεί ως αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου.Γεννήθηκε το 1960 στο Σταυροχώρι Κιλκίς, όπου μεγάλωσε και πέρασε τα παιδικά του χρόνια. Ολοκλήρωσε με άριστα τις εγκύκλιες σπουδές του στο Κιλκίς. Είναι αριστούχος απόφοιτος της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ και κατέχει δύο μεταπτυχιακά διπλώματα στο ποινικό δίκαιο και την εγκληματολογία, όπως και στο Ευρωπαϊκό δίκαιο. Αδελφός του είναι ο πολιτικός, πρώην υπουργός κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και σήμερα υπουργός Δικαιοσύνης, Γιώργος Φλωρίδης.

 Στην επαγγελματική του διαδρομή ως δικαστικός λειτουργός έχει χειριστεί αξιοσημείωτες νομικές υποθέσεις και έχει εκπονήσει πολλές παρεμβάσεις.. Επίσης έχει λάβει δημόσιες θέσεις για φλέγοντα νομικής φύσης ζητήματα.Έγινε γνωστός το 2006 όταν με δική παραγγελία του στην αστυνομία απαίτησε να συλληφθούν οι πρωαίτιοι ταραχών στο ΑΠΘ και το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, οι οποίοι έκαιγαν πανεπιοστημιακούς χώρους του ΑΠΘ, αγνοώντας παντελώς το πανεπιστημιακό άσυλο. Υποστήριξε νομικά ότι «το άσυλο προστατεύει μόνο τη διδασκαλία και όχι το έγκλημα». Διετέλεσε αθλητικός εισαγγελέας το 2005 και εισηγήθηκε τότε νόμο για την καταπολέμηση της βίας στα γήπεδα, επανομαζόμενος και ως ιδιώνυμο. Ο νόμος αυτός γνωστός ως «νόμος Ορφανού» έλυσε προσωρινά το θέμα της βίας αλλά μετά από δύο χρόνια καταργήθηκε. Ο νόμος αυτός ήταν αποτελεσματικός στη μείωση των οπαδικών επεισοδίων. Είχε δηλώσει ο ίδιος χαρακτηριστικά, «η σκληρή εφαρμογή του νόμου λειτουργεί αποτρεπτικά για όλους. Αυτό είναι το κρίσιμο». Το 2011, επί κυβέρνησης Παπαδήμου, ο Φλωρίδης ανέλαβε θέση στη διοίκηση της Ενιαίας Ανεξάρτητης Αρχής Ελέγχου των Δημοσίων Συμβάσεων και Κεντρικού Ηλεκτρονικού Μητρώου Δημοσίων Συμβάσεων. Το 2016 έγινε γνωστός επίσης για την εξιχνίαση του εγκλήματος της δολοφονίας του κτηνοτρόφου Δ. Γραικού ο οποίος είχε θαφτεί από τον δολοφόνο μαζί με το αυτοκίνητό του και παρέμενε θαμμένος επί τρία χρόνια. Η υπόθεση είχε μάλιστα μπει στο αρχείο από τους εισαγγελείς. Ο Φλωρίδης επέμενε ότι υπήρξε δολοφονία και τελικά υπέδειξε τον τόπο της δολοφονίας, ανακαλύφθηκε το πτώμα, και βρέθηκε ο δολοφόνος του Γραικού.Ως νομικός έχει ταχθεί επί σειρά ετών υπέρ της κατάργησης του άρθρου 16 του ελληνικού Συντάγματος (βλέπε ιδιωτικά πανεπιστήμια), και επίσης, υπέρ της πλήρους κατάργησης του πανεπιστημιακού ασύλου στα ελληνικά ΑΕΙ. Ο Εισαγγελέας Εφετών Βασίλης Φλωρίδης για την οπαδική βία σε ημερίδα της ΕΑΥΘ πηγή: youtube.com Βασίλης Φλωρίδης: «Το άσυλο είναι μια Ελληνική εφεύρεση» Άρθρο 16 του Συντάγματος: η ντροπή της δημοκρατίας μας πηγή: kathimerini.gr
Βαλτάσαρ του Μεκλεμβούργου

Ο Βαλτάσαρ, γερμ. Balthasar (1451 - 16 Μαρτίου 1507) από τον Οίκο το υΜεκλεμβούργου ήταν δούκας του Μεκλεμβούργου-Σβερίν (1479-1507), και διοικητής του πριγκιπάτου-επισκοπής του Σβερίν (1474-1479).

 Ήταν ο τέταρτος γιος του Ερρίκος Δ΄ δούκας του Μεκλεμβούργου και της Δωροθέας των Χόεντσολερν, κόρης του Φρειδερίκου Α΄ δούκα του Μεκλεμβούργου. Το 1507 απεβίωσε στο Βίσμαρ σε ηλικία 56 ετών, άτεκνος. Ήταν συγκυβερνήτης με τον αδελφό του Μάγκνους Β΄, που όταν το 1503 απεβίωσε, τον διαδέχθηκαν οι τρεις γιοί του. Νυμφεύτηκε το 1487 τη Μαργαρίτα, κόρη του Έρικ Β΄ δούκα της Πομερανίας· δεν απέκτησαν απογόνους. genealogical table of the House of Mecklenburg
The Originals (4ος κύκλος)

Το The Originals είναι Αμερικανική υπερφυσική δραματική σειρά φαντασίας η οποία ανανεώθηκε για τέταρτο κύκλο επεισοδίων από το κανάλι The CW στις 11 Μαρτίου 2016. Την ανανέωση της σειράς, όπως και τον άλλων σειρών του καναλιού που ανανεώθηκαν για την τηλεοπτική περίοδο 2016-2017, ανακοίνωσε ο πρόεδρος του The CW, Μαρκ Πέντοβιτς.Η πρεμιέρα του τέταρτου κύκλου προγραμματίστηκε για το δεύτερο μισό της τηλεοπτικής σεζόν 2016-17 κι έγινε στις 17 Μαρτίου 2017. Ο κύκλος ολοκληρώθηκε στις 23 Ιουνίου 2017 έπειτα από 13 επεισόδια.

 Τζόζεφ Μόργκαν ως Νικλάους «Κλάους» Μάικλσον / το «Κενό» Ντάνιελ Γκίλις ως Ελάιτζα Μάικλσον / το «Κενό» Φίμπι Τόνκιν ως Χέιλι Μάρσαλ Τσαρλς Μάικλ Ντέιβις ως Μαρσέλους «Μαρσέλ» Τζεράρντ / Τζος Ρόζσα Γιουσούφ Γκέιτγουντ ως Βίνσεντ Γκρίφιν Ράιλι Βόελκελ ως Φρέγια Μάικλσον Στίβεν Κρούκερ ως Τζόσουα «Τζος» Ρόζσα Τέιλορ Κόουλ ως Σοφία Βορόνοβα (εαυτός της και κατειλημμένη από το «Κενό») Ντέμπρα Μούνεϊ ως Μαίρη Ντούμας Κριστίνα Μόζες ως Κίλιν Σάμερ Φοντάνα ως Χόουπ Μάικλσον (εαυτός της και κατειλημμένη από το «Κενό») Αλκόγια Μπράνσον ως Άνταμ Φόλσομ Κάραν Κέντρικ ως Μαξίν Φόλσομ Ναθάνιελ Μπουζόλικ ως Κολ Μάικλσον Τζέισον Ντόχρινγκ ως Ντετέκτιβ Γουίλ Κίννι Ντάρι Ίνγκολφσον ως Ντόμινικ Μπλου Χαντ ως Ινάντου το «Κενό» Μάντελιν Κλάιν ως Τζέσικα Νάτζα Τζάκσον ως Έιμι Για τον τέταρτο κύκλο, ο Τζόζεφ Μόργκαν υπήρξε υποψήφιος στην κατηγορία «Καλύτερος ηθοποιός σε τηλεοπτική σειρά φαντασίας/επιστημονικής φαντασίας» στα βραβεία Teen Choice. Ο τέταρτος κύκλος της σειράς κυκλοφόρησε τόσο σε DVD, όσο και σε Blu ray μορφή. Στις Ηνωμένες Πολιτείες κυκλοφόρησε στις 29 Αυγούστου 2017, ενώ στο Ηνωμένο Βασίλειο κυκλοφόρησε στις 23 Οκτωβρίου 2017.
Αθηνά Ταρσούλη

Η Αθηνά Ταρσούλη (1884 – 1975) ήταν Ελληνίδα ποιήτρια, συγγραφέας, αλλά και διεκεκριμένη ζωγράφος, με σπουδές ζωγραφικής στο Παρίσι. Η Αθηνά Ταρσούλη γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν κόρη του δικαστικού Αλεξάνδρου Πιττακού. Από νεαρή ηλικία ασχολήθηκε με τα γράμματα. Το 1901 παντρεύτηκε τον Νίκο Ταρσούλη και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε με τον σύζυγό της στο Παρίσι. Απέκτησαν μία κόρη, ο πρόωρος θάνατος της οποίας στάθηκε η έμπνευση για την εμφάνισή της στα γράμματα. Η ίδια η Αθηνά απεβίωσε στην Αθήνα από εγκεφαλικό επεισόδιο σε ηλικία 91 ετών. Η Αθηνά Ταρσούλη είχε τιμηθεί με το βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών για το έργο της Κύπρος, αλλά και δεκαετίες ενωρίτερα (το 1935) με τον Α΄ έπαινο της Ακαδημίας.

 Ψυχής στεναγμός (1916) Στα βρόχια της αγάπης (συλλογή διηγημάτων με πρόλογο του Γ. Ξενόπουλου, 1925) Σπίθες και τέφρες (ποιητική συλλογή, 1928) Μαντώ Μαυρογένους (1931) Ο καπετάν Μοναχός (1932) Ελένη Αλταμούρα (1934) Κάστρα και πολιτείες του Μοριά (εικονογραφημένο από την ίδια με 200 σχέδια και εικόνες, Εκδ. Δημητράκος, Αθήνα 1934) Μαργαρίτα Αλβάνα Μηνιάτη (1935) `Ασπρα νησιά (1939, εκδ. Ερίννη: 2008, 160 σελ.) Ελληνικές φορεσιές (λεύκωμα με 65 έγχρωμες εικόνες ελληνικών ενδυμασιών, έργα της ίδιας, 1941) Καταπολιανή (1941) Δωδεκάνησα (3 τόμοι, εκδ. ΑΛΦΑ, 1947-1948) Ελληνίδες ποιήτριες (1951) Περάσματα πουλιών (1956) Κύπρος (2 τόμοι, που εκδόθηκαν το 1955 και το 1964) Η θάλασσα στην αρχαία μας ποίηση και στο δημοτικό τραγούδι (1969) Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 21, σελ. 364 Η Αθηνά Tαρσούλη στο βιβλιοnet Το λήμμα της στη livepedia
Δήμος Φιλίππων

Ο Δήμος Φιλίππων ήταν δήμος του νομού Καβάλας. Συστάθηκε με το ΦΕΚ 105Α - 06/07/1994, από την αναγνώριση της Κοινότητος Κρηνίδων σε Δήμο. Η κοινότητα Λυδίας, Πολυστύλου (με το Μικροχώρι) και η Κοινότητα Φιλίππων (με τη Βρυσούλα) ενετάγησαν στον Δήμο Φιλίππων με έδρα τις Κρηνίδες. Με το πρόγραμμα Καποδίστριας συνενώθηκαν παλαιότερες κοινότητες της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο από τις 6 Ιουλίου 1994 μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Καβάλας. Βρισκόταν στο κεντρικό τμήμα του νομού, βόρεια της πόλης της Καβάλας. Αποτελούταν από 11 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 187,4 Km2 και είχε συνολικό πληθυσμό 10.827 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν οι Κρηνίδες.

 Στον δήμο περιλαμβάνονταν τα εξής 11 δημοτικά διαμερίσματα Δ.δ. Κρηνίδων -- οι Κρηνίδες [ 3.295 ] Δ.δ. Αμυγδαλεώνος -- ο Αμυγδαλεών [ 1.697 ] Δ.δ. Ζυγού [ 2.101 ] το Ζυγός [ 1.485 ] ο Νέο Ζυγός (παλαιότερη ονομασία Πρόσφυγες) [ 616 ] Δ.δ. Κορυφών -- οι Κορυφές [ 76 ] Δ.δ. Κρυονερίου -- το Κρυονέρι [ 619 ] Δ.δ. Λιμνιών [ 372 ] τα Λημνιά (ή Λιμνιά) [ 65 ] το Βουνοχώρι [ 219 ] το Λυκόστομο [ 88 ] Δ.δ. Λυδίας -- η Λυδία [ 832 ] Δ.δ. Παλαιάς Καβάλας -- η Παλαιά Καβάλα [ 135 ] Δ.δ. Πολυνέρου [ 43 ] το Πολύνερο [ 28 ] το Κρανοχώρι [ 15 ] Δ.δ. Πολυστύλου [ 761 ] το Πολύστυλο [ 400 ] το Δάτο[ 274 ] το Μικροχώρι (Άνω Δάτο) [ 87 ] Δ.δ. Φιλίππων -- οι Φίλιπποι [ 896 ] Πρόεδροι της Κοινότητας Ζυγού από το 1924 μέχρι σήμερα ΚΕΚΡΟΠΟΥΛΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ 1924 ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΣΙΓΚΑΚΗΣ ΔΑΜΙΑΝΟΣ 1928 ΙΟΡΔΑΝΙΔΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΡΑΚΟΛΙΔΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΕΖΟΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΟΣ 1933-1934 ΜΕ’Ι’ΧΑ’Ι’ΝΕΤΖΗΣ ΗΛΙΑΣ 1945-1946 ΚΟΥΝΑΤΙΔΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ 1946-1946 ΣΙΜΕΛΕΤΙΔΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ 1946-1947 ΛΑΜΠΑΔΑΡΙΔΗΣ ΡΑΦΑΗΛ 1947-1949 ΣΥΝΑΡΙΔΗΣ ΣΥΝΑΡΗΣ 1949-1956 ΣΥΜΕΩΝΙΔΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ 1957-1960 ΚΕΛΕΣΙΔΗΣ ΛΑΖΑΡΟΣ 1961-1963 ΡΩΜΝΑΚΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ 1963-1964 ΛΑΖΑΡΙΔΗΣ ΠΕΡΙΚΛΗΣ 1965-1967 ΧΑ’Ι’ΤΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ 1967-1974 ΖΓΟΥΡΑΚΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ 1974-1975 ΖΑΧΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ 1975-1982 ΜΟΣΧΟΝΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ 1983-1986 ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ ΙΕΡΟΘΕΟΣ 1987-1990 ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ ΣΑΒΑΣ 1991-1994 ΖΑΧΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΟΣ 1995-1998 ΔΑΛΑΚΟΥΡΑΣ ΠΕΤΡΟΣ 1999-2002 ΚΟΥΓΚΟΥΛΑΣ ΠΑΡΑΣΧΟΣ 2003-2010 ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ 2011-2014 ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ ΛΕΩΝΙΔΑΣ 2014-2019 ΚΟΤΣΑΚΙΔΗΣ ΔΑΜΙΑΝΟΣ 2019- Υπουργείο Εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.
Δασοχώρι Μεσσηνίας

Το Δασοχώρι (πρώην Λυκούρεσι) είναι χωριό του Δήμου Οιχαλίας, στο Νομό Μεσσηνίας. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Απογραφής του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 44 μόνιμους κατοίκους.

 Το Δασοχώρι βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της Μεσσηνίας, κτισμένο σε υψόμετρο 676 μέτρων επί των πλαγιών του Τετραζίου όρους, σε απόσταση 53 χιλιομέτρων από την πρωτεύουσα του νομού, Καλαμάτα.Ο οικισμός αναφέρεται το 1853 στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή ως Λυκούρεσι και αποτελούσε κομμάτι του Δήμου Ανδανίας, της Επαρχίας Μεσσήνης, με πληθυσμό 151 κατοίκων. Το 1928 μετονομάστηκε σε Δασοχώρι, ενώ μέχρι το 1997 ήταν έδρα Κοινότητας, της Επαρχίας Μεσσήνης. Το ίδιο έτος, μετά τις μεταβολές που επέφερε στην τοπική αυτοδιοίκηση, το Σχέδιο «Καποδίστριας», υπήχθη στον ανασυσταθέντα Δήμο Ανδανίας, ενώ από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του Προγράμματος «Καλλικράτης» ανήκει στον διευρυμένο Δήμο Οιχαλίας.Κοντά στον οικισμό, βρίσκεται το σημαντικό θρησκευτικό μνημείο του Ιερού Ναού Αγίας Θεοδώρας Μεσσηνίας. Επίσης, στις 26 Ιουλίου, γίνεται ο εορτασμός της Αγίας Παρασκευής στο χωριό, κατά τον οποίο διεξάγονται ποικίλες πολιτιστικές εκδηλώσεις. ΟΡΕΙΝΗ ΜΕΣΣΗΝΙΑ: Αγ.Θεοδώρα, Δασοχώρι, Άνω Μέλπεια (βίντεο στο youtube).
Αλ Χουντάιντα

Η αλ Χουντάιντα (αραβικά: الْحُدَيْدَة‎, επίσης αποδίδεται ως Χοντέντα, Χοντέιντα, Χουντάυντα ή Χοντέιντα) είναι η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη της Υεμένης και το κύριο λιμάνι της χώρας στην Ερυθρά Θάλασσα. Το 2004 είχε πληθυσμό 402.560 κατοίκων, και αποτελεί την έδρα του κυβερνείου Αλ Χουντάυντα.

 Σύμφωνα με τα ισλαμικά χρονικά, η ονομασία αναφέρθηκε για πρώτη φορά το έτος 1454/55, και έως την δεκαετία του 1520 είχε αναπτυχθεί σε σημαντική πόλη με τον ερχομό των Οθωμανών. Κατά το χρονικό του 1854 του μαλαϊκής καταγωγής ταξιδιώτη Αμπντουλά μπιν Αμπντούλ Καντίρ το οποίο συνέταξε κατά το ταξίδι του χατζ στην Μέκκα, περιέγραψε πως στην πόλη ήταν ευρεία η συνήθεια της κατανάλωσης του φυτού κατ το οποίο έχει επίδραση ναρκωτικού.Κατά τα τέλη του 19ου αιώνα υπήρξε σημαντικό κέντρο εξαγωγών με την εμπορική δραστηριότητα να επικεντρώνεται στο εμπόριο καφέ, βαμβακιού, χουρμάδων και δερμάτων. Σταδιακά ωστόσο έχασε τον κεντρικό του ρόλο από την πόλη του Άντεν στις αρχές του 20ού αιώνα η οποία βρισκόταν σε ασφαλέστερη τοποθεσία. Ο καφές που παράγονταν στην Χουντάυντα ωστόσο εξακολουθούσε να φημίζεται για την ποιότητα του.Κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1914, στην περιοχή είχε την βάση του γερμανικός σταθμός ραδιοσημάτων, ο οποίος χρησιμοποιούνταν ως σημείο αναμετάδοσης επικοινωνιών από την Κωνσταντινούπολη προς την Γερμανική Δυτική Αφρική, καθώς και για την εκπομπή προπαγάνδας έναντι των αγγλικών δυνάμεων στο Σουδάν, Σομαλία και Αβυσσινία.Το 1920 η πόλη θεωρούνταν από τους Βρετανούς ως φτωχή με στοιχειώδεις μόνο λιμενικές υποδομές, ακατάλληλες για μεγάλα πλοία. Η πόλη ωστόσο ήταν γνωστή ως το κέντρο κατασκευής πλοιάριων τύπου ντόου (βάρκες αραβικού τύπου), όπως και για τις βιοτεχνίες βυρσοδεψίας και υποδημάτων σανδαλίων.Η πόλη καταλήφθηκε για μικρό χρονικό διάστημα κατά τον πόλεμο Σαουδικής Αραβίας-Υεμένης το 1934.Το 1961 ολοκληρώθηκε η κατασκευή του αυτοκινητοδρόμου προς την Σαναά, την πρωτεύουσα της χώρας. Το ίδιο έτος, σημειώθηκε πυρκαγία μεγάλης έκτασης η οποία κατέστρεψε το μεγαλύτερο τμήμα της Χουντάιντα. Η πόλη ξανακτίστηκε, ειδικά οι υποδομές στο λιμάνι της, με βοήθεια από την ΕΣΣΔ, και αποτέλεσε σοβιετική ναυτική βάση κατά τις δεκαετίες του 1970 και 1980. Κατά τον υεμενικό εμφύλιο πόλεμο που ξεκίνησε το 2015, το λιμάνι της πόλης έχει κρίσιμο ρόλο στην εισαγωγή ανθρωπιστικής βοήθειας στην χώρα, προς αντιμετώπιση του ευρείας έκτασης λιμού που πλήτει τον πληθυσμό. Έως τον Ιούνιο του 2018, τα 3/4 της ανθρωπιστικής βοήθειας και εμπορευμάτων με κατεύθυνση την Υεμένη κατέφθαναν μέσω του λιμανιού της Χουντάυντα.Η πόλη αποτελεί συχνό πεδίο συγκρούσεων μεταξύ των αντιμαχόμενων δυνάμεων (αντάρτες Χούθι, και φιλοσαουδαραβικές δυνάμεις Χάντι) για την απόκτηση του ελέγχου της. Καθώς το λιμάνι της πόλης διαδραματίζει κεντρικό ρόλο στην λήψη ανθρωπιστικής βοήθειας, τα Ηνωμένα Έθνη ζήτησαν να τεθεί το λιμάνι να τεθεί υπό τον έλεγχο τους, ωστόσο δεν στάθηκε δυνατό να επιτευχθεί συμφωνία με τους Χούθι.
Ελ Ναθ

Ελ Ναθ' ή Αλνάθ είναι το ιδιαίτερο όνομα του αστέρα β (βήτα) στον αστερισμό Ταύρο (beta Tauri, β Tau). Ως ο δεύτερος φωτεινότερος αστέρας αυτού του αστερισμού, είναι εύκολα ορατός από την Ελλάδα, ψηλά στον ουρανό τα βράδια του Νοεμβρίου και του χειμώνα. Επίσης, ο αστέρας φέρει και το όνομα 112 Ταύρου (ονοματολογία κατά Τζον Φλάμστηντ).

 Τα ονόματα El Nath και Alnath προέρχονται από την αραβική λέξη Al Natih (النطح), που σημαίνει «αυτός που χτυπά με τα κέρατα» (ενν. του ταύρου), και οφείλεται στη θέση του αστέρα στο άκρο του βόρειου κέρατου του ταύρου που αναπαριστά ο αστερισμός του. Η ονομασία εμφανίζεται και για τον αντίστοιχο αστέρα του Κριού, τον Χαμάλ. Ο Φερεκύδης, και κατά τον Bayer και πολλοί άλλοι, συγκατέλεγαν τον Ελ Ναθ και τον ζ Ταύρου στις Υάδες, πράγμα που σήμερα φαίνεται απίθανο. Ο β Ταύρου είναι ο ίδιος αστέρας με τον γ Ηνιόχου, και κατά την αρχαιότητα και μέχρι το 1900 περίπου θεωρούσαν ότι ανήκε σε αμφότερους τους αστερισμούς. Ως αστέρας του Ηνιόχου βρισκόταν στον αριστερό αστράγαλο της μορφής και ήταν ο Kabd al Inan των Αράβων, που συνήθως μεταφράζεται ως «η Φτέρνα του Ηνιόχου». Μαζί με την Αίγα και άλλους αστέρες στον Ηνίοχο ο Ελ Ναθ ήταν για τους Κινέζους ο Woo Chay. Στη Βαβυλώνα ο β Ταύρου ήταν ο Shur-narkabti-sha-iltanu, δηλαδή ο «Βόρειος Αστέρας στον Ταύρο», και σημείωνε το έκτο τους ζώδιο. Ο Ήλιος φαινόταν να περνά από κοντά του κατά την εαρινή ισημερία πριν από 6.000 χρόνια περίπου. Για τους Ινδούς ο αστέρας αντιπροσώπευε τον Agni, τον θεό της φωτιάς, και συνήθως αναφερόταν και ο ίδιος με αυτό το όνομα, ή με το παρόμοιο Hutabhuj (= «ο Καταβροχθίζων τη Θυσία»). Ανάμεσα στον β Ταύρου και τον ψ Ηνιόχου εμφανίσθηκε ο «Καινοφανής του Ηνιόχου» στις 24 Ιανουαρίου 1892, που κίνησε τότε το ενδιαφέρον του αστρονομικού κόσμου. Ο β Ταύρου είναι ένας κυανός γίγαντας αστέρας με επιφανειακή θερμοκρασία 13.600 K. Η μάζα του εκτιμάται ότι είναι 4,5 φορές μεγαλύτερη της μάζας του Ήλιου και η διάμετρός του πενταπλάσια ή εξαπλάσια. Το απόλυτο μέγεθος του β Ταύρου είναι −1,37, που αντιστοιχεί σε πραγματική λαμπρότητα 700 φορές μεγαλύτερη από εκείνη του Ήλιου. Σε σχέση με τον Ήλιο μας, ο Ελ Ναθ έχει υψηλή περιεκτικότητα σε μαγγάνιο, αλλά πολύ μικρότερη σε ασβέστιο και μαγνήσιο. Εξελικτικά, ο αστέρας βρίσκεται ακόμα στη φάση της διογκώσεως προς γίγαντα, αφού έχει μόλις εγκαταλείψει την Κύρια Ακολουθία. Ο Ελ Ναθ απομακρύνεται από εμάς με ταχύτητα 9,2 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο (33.000 χιλιόμετρα την ώρα) και εμφανίζει ιδία κίνηση 0,176 δευτερόλεπτο της μοίρας ανά έτος. Ο β Ταύρου υφίσταται τακτικά επιπρόσθηση από τη Σελήνη, όπως φαίνεται από τη Γη, κυρίως από το Νότιο Ημισφαίριο και σχεδόν ποτέ από την Ελλάδα, αφού ο αστέρας βρίσκεται στη βορειότερη απόκλιση στην οποία φθάνει ποτέ η Σελήνη. Κατάλογος αστέρων του Ταύρου Περιγραφή του Ελ Ναθ
Επιστολή Ιακώβου

Η Επιστολή Ιακώβου είναι ένα από τα 27 βιβλία της Καινής Διαθήκης. Η επικρατέστερη άποψη είναι ότι συγγραφέας της ήταν ο Ιάκωβος ο αδελφόθεος. Κάποιοι μελετητές υποστηρίζουν πως η συγγραφή της επιστολής θα πρέπει να ολοκληρώθηκε στο χρονικό διάστημα μεταξύ του 45 και του 48, ενώ υπάρχει και η άποψη πως ο Ιάκωβος την έγραψε, αργότερα, γύρω στο 62 μ.Χ..

 Χαιρετισμός. (1:1) Δοκιμασίες και πειρασμοί. (1:2-17) Ο λόγος του Θεού. (1:18-27) Καταδίκη της μεροληψίας. (2:1-13) Έργα και πίστη. (2:14-26) Η γλώσσα: Ευλογία ή κατάρα; (3:1-12) Σοφία: Η αληθινή και η ψεύτικη. (3:13-18) Ζηλοφθονία: Αίτια και θεραπεία. (4:1-17) Οι πλούσιοι και η επερχόμενη κρίση. (5:1-6) Εκκλησία και υπομονή. (5:7-12) Η προσευχή και η θεραπεία των ασθενών. (5:13-20) newlife4you.gr: το αρχαίο κείμενο του βιβλίου στην κριτική έκδοση των Νέστλε-Άλαντ gospel.gr: το βιβλίο στην Νεοελληνική Μετάφραση και στην Μεταφορά στη Νεοελληνική
Ελάσσων στρογγύλος μυς

Ο ελάσσων στρογγύλος μυς είναι ένας στενός, επιμήκης μυς του στροφικού πετάλου. Εκφύεται από το μασχαλιαίο χείλος της ωμοπλάτης και καταφύεται με μορφή τένοντα στο κάτω μέρος του μείζονος βραχιονίου ογκώματος. Με ενέργειά του προκαλεί στροφή του βραχίονα προς τα έξω και πίσω.

 Ο ελάσσων στρογγύλος μυς είναι ένας από τους μύες του στροφικού πετάλου, συγκεκριμένα ο μικρότερος. Βρίσκεται κάτω από τον υπερακάνθιο μυ κατά μήκος του μασχαλιαίου χείλους της ωμοπλάτης, φέρεται προς τα έξω και πίσω από τον αρθρικό θύλακο της κατ' ώμον διάρθρωσης. Εκφύεται από φύμα της κεφαλής του βραχιονίου οστού και καταφύεται απο το κάτω εντύπωμα του μείζονος βραχιονίου ογκώματος. Ο μυς νευρώνεται από το μασχαλιαίο νεύρο. Ο ελάσσων στρογγύλος μυς, παρόλο που έχει διαφορετική νεύρωση με τον υπακάνθιο μυ, παρουσιάζει ομοιότητες ως προς τη λειτουργία του υπακάνθιου μυός σχετικά με την σταθεροποιήση της κεφαλής και την έξω στροφή του βραχιονίου. ΑΝΝΑ ΤΣΙΛΙΓΚΙΡΟΓΛΟΥ-ΦΑΧΑΝΤΙΔΟΥ (1989). Η ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ. UNIVERSITY STUDIO PRESS A.E. σελ. 187. ISBN 960-12-0243-9.
Ραδιοτηλέφωνο

Ένα ραδιοτηλέφωνο είναι ένα σύστημα επικοινωνιών για τη μετάδοση της ομιλίας μέσω ραδιοσημάτων. Τα ραδιοτηλεφωνικά συστήματα δεν είναι κατ΄ανάγκη διασυνδεδεμένα με το δημόσιο επίγειο τηλεφωνικό δίκτυο. «Ραδιοτηλεφωνία», δηλαδή, σημαίνει μετάδοση τηλεφωνίας από ραδιοσυχνότητες. Η ραδιοτηλεφωνία είναι ο παραδοσιακός τρόπος επικοινωνίας πλοίων και δεν πρέπει να συγχέεται με τη ραδιοτηλεγραφία, όπου πρόκειται για επικοινωνία μέσω μηνυμάτων για μεγάλες αποστάσεις.

 Ένα τυπικό σταθερό τηλέφωνο επιτρέπει και στους δύο χρήστες του να μιλούν και να ακούνε ταυτόχρονα, καθώς οι χρήστες του συστήματος χρησιμοποιούν δύο ανοιχτά κανάλια επικοινωνίας μεταξύ τους. Σε ένα σύστημα ραδιοτηλεφωνίας, αυτή η μορφή λειτουργίας, γνωστή ως πλήρως-ντούπλεξ, απαιτεί ένα σύστημα ραδιοσημάτων να μεταδίδει και να λαμβάνει ταυτόχρονα σε δύο ξεχωριστά κανάλια, τα οποία καταλαμβάνουν ένα εύρος ζώνης και παρουσιάζουν ορισμένες τεχνικές προκλήσεις. Είναι, ωστόσο, η πιο άνετη μέθοδος φωνητικής επικοινωνίας για τους χρήστες, η οποία χρησιμοποιείται σήμερα στα κινητά τηλέφωνα και χρησιμοποιούνταν παλαιότερα στην Βελτιωμένη Υπηρεσία Κινητής Τηλεφωνίας.Η πιο κοινή μέθοδος λειτουργίας των ραδιοτηλεφώνων είναι η μερικώς-ντούπλεξ λειτουργία, η οποία επιτρέπει στο ένα άτομο να μιλάει και στο άλλο να ακούει εναλλάξ. Εάν χρησιμοποιείται ένα κανάλι τότε και οι δύο πομποί εκπέμπουν σε αυτό. Ένας ωτακουστής ο οποίος είναι συντονισμένος στο ίδιο κανάλι θα ακούει και τις δύο πλευρές της συζήτησης. Όταν χρησιμοποιείται διπλή συχνότητα (δύο κανάλια εργασίας) τότε η επικοινωνία χωρίζεται σε δύο ξεχωριστά κανάλια, από τα οποία μόνο ένα χρησιμοποιείται για τη μετάδοση του ήχου κάθε φορά. Οι τελικοί χρήστες θα έχουν την ίδια εμπειρία σαν να χρησιμοποιούν μία μονή συχνότητα, όμως ένας ωτακουστής με ένα δέκτη θα ακούσει μόνο τη μία πλευρά της συνομιλίας.Ο χρήστης, όταν επιθυμεί να μιλήσει, πιέζει ένα ειδικό διακόπτη στον πομπό, ο οποίος ονομάζεται PTT (από το Push-to-talk). Ο διακόπτης αυτός συνήθως βρίσκεται στην πλευρά του μικροφώνου ή σε άλλη εμφανή θέση. Οι χρήστες μπορούν να χρησιμοποιούν ειδικές λέξεις, όπως το όβερ (over) για να επισημάνουν το τέλος της μετάδοσής τους.