IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ιτζάν Εσκαμίγια

Ο Ιτζάν Μανουέλ Εσκαμίγια Γκερέρο (Μαδρίτη, 31 Οκτωβρίου, 1997) είναι Ισπανός ηθοποιός, ευρέως γνωστός για τον ρόλο του ως Σαμουέλ Γκαρθία στη σειρά του Netflix, Élite (2018).

 Γεννημένος στη Μαδρίτη στις 31 Οκτωβρίου 1997, είναι γιος ενός τηλεοπτικού παραγωγού και ενός μοντέλου. Σπούδασε υποκριτική στη Μαδρίτη, σε μια γνωστή σχολή. Στις 5 Οκτωβρίου 2018, έκανε πρεμιέρα η σειρά του Netflix, Elite, υποδυόμενος τον Σαμουέλ Γκαρθία, έναν φοιτητή που μετά την κατάρρευση του σχολείου του, λαμβάνει υποτροφία για να σπουδάσει σε ένα αριστοκρατικό σχολείο. Χάρη σε αυτόν τον ρόλο, ο ηθοποιός έγινε παγκοσμίως γνωστός, φτάνοντας τους 7,2 εκατομμύρια ακόλουθους στα δημόσια προφίλ του στα κοινωνικά δίκτυα. Ιτζάν Εσκαμίγια στην IMDb (στα αγγλικά).
Ελεονώρα Μαγδαληνή του Παλατινάτου-Νόιμπουργκ

Η Ελεονώρα Μαγδαληνή (γερμ. Eleonore Magdalene, 6 Ιανουαρίου 1655 - 19 Ιανουαρίου 1720) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του Εκλέκτορα του Παλατινάτου και με τον γάμο της έγινε αυτοκράτειρα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

 Η Ελεονώρα Μαγδαληνή Θηρεσία ήταν η πρώτη κόρη του Φιλίππου Γουλιέλμου του Παλατινάτου και της Ελισάβετ Αμαλίας, κόρης του Γεωργίου Β΄ της Έσσης-Ντάρμστατ. Παντρεύτηκε το 1676 τον Λεοπόλδο Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και είχε τέκνα: Ιωσήφ Α΄ (1678 - 1711), Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Μαρία Χριστίνα Ιωσηφίνα (18 Ιουνίου 1679), θνησιγενής. Μαρία Ελισάβετ (1680 - 1741), κυβερνήτης των Αυστριακών Κάτω Χωρών. Μαρία Άννα (1683 - 1754), παντρεύτηκε τον Ιωάννη Ε΄ της Πορτογαλίας. Μαρία Θηρεσία (1684 - 1696). Κάρολος ΣΤ΄ (1685 - 1740), Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Μαρία Ιωσηφίνα (1687 - 1703). Μαρία Μαγδαληνή (1689 - 1743). Μαρία Μαργαρίτα Μαγδαληνή Γαβριέλλα Ιωσηφίνα Αντωνία (1690 - 1691). Braun, Bettina; Keller, Katrin; Schnettger, Matthias (4 April 2016). Nur die Frau des Kaisers?: Kaiserinnen in der Frühen Neuzeit (in German). Böhlau Verlag Wien. ISBN 978-3-205-20085-7. online Coxe, Guglielmo (1824). Geschichte des Hauses Oesterreich von Rudolph von Habsburg bis auf Leopold des II. Tod (1218 — 1792). Amsterdam: Kunst u. Industrie Compt., 629 p. online von Wurzbach, C. (1860). Habsburg, Eleonora Magdalena Theresia von der Pfalz. Vienna: Kaiserlich-königliche Hof- und Staatsdruckerei., 492 p. online
Ισιντόρα Σέκουλιτς

Η Ισιντόρα Σέκουλιτς (σερβικά κυριλλικά: Исидора Секулић, σερβικά λατινικά: Isidora Sekulić, γεννηθείσα στις 16 Φεβρουαρίου 1877 – 5 Απριλίου 1958) ήταν Σέρβα συγγραφέας, μυθιστοριογράφος, δοκιμιογράφος, πολύγλωσση και κριτικός τέχνης.

 Η Σέκουλιτς γεννήθηκε στο Μόσοριν, ένα χωριό της κομητείας Μπατς-Μπόντρογκ, το οποίο ανήκει σήμερα στη Βοϊβοντίνα. Εκτός από τις σπουδές της στη λογοτεχνία, η Σέκουλιτς γνώριζε πολύ καλά τις φυσικές επιστήμες και τη φιλοσοφία. Αποφοίτησε από τη παιδαγωγική σχολή της Βουδαπέστης το 1892 και πήρε το διδακτορικό της το 1922 στη Γερμανία. Στα ταξίδια της περιλαμβάνονται εκτεταμένες διαμονές στην Αγγλία, τη Γαλλία και τη Νορβηγία. Τα ταξίδια της από το Όσλο μέσω του Μπέργκεν στο Φίνμαρκ είναι το θέμα του βιβλίου της του 1914 το Pisma iz Norveške (γράμματα από το Νορβηγικό διαλογιστικό οδοιπορικό). Η συλλογή των διηγήσεων Saputnici είναι ασυνήθιστα λεπτομερή και είναι διεισδυτικό επίτευγμα στην αυτοανάλυση και ένα γενναίο στυλιστικό πείραμα. Μίλησε επίσης για αρκετές κλασσικές γλώσσες καθώς και εννέα σύγχρονες γλώσσες. Τα λυρικά, διαλογιστικά, ενδοσκοπικά και αναλυτικά γραπτά της Σέκουλιτς έρχονται στην αυγή της σερβικής πεζογραφίας. Ο Σέκουλιτς ενδιαφέρεται για την ανθρώπινη κατάσταση του ανθρώπου στη νέα, άρτια σύγχρονη ευαισθησία του. Στο βασικό της μυθιστόρημα, Το Χρονικό του Κοιμητηρίου της Μικρής Πόλεως (Кроника паланачког гробша), γράφει σε αντίθεση με τη συνηθισμένη χρονολογική εξέλιξη των γεγονότων. Αντ 'αυτού, κάθε τμήμα του βιβλίου αρχίζει στο νεκροταφείο, επιστρέφοντας τελικά στην εποχή της πολυάσχολης ζωής, με όλες τις χαρές και τις τραγωδίες του. Χαρακτήρες όπως η Γκόσπα Νόλα, είναι οι πρώτοι ισχυροί θηλυκοί χαρακτήρες στη σερβική λογοτεχνία, είναι ζωγραφισμένοι λεπτομερώς με όλο τους το θάρρος, την υπερηφάνεια και αποφασιστικότητα. Η Ισιντόρα Σέκουλιτς έγραψε κριτικά συγγράματα στους χώρους της μουσικής, του θεάτρου, της τέχνης, της αρχιτεκτονικής, της λογοτεχνίας και της φιλοσοφίας. Έγραψε μεγάλες μελέτες για την Γιουγκοσλαβική, την Ρωσική, την Αγγλική, την Γερμανική, την Γαλλική, την Ιταλική, την Νορβηγική και άλλες λογοτεχνίες. Saputnici (1913) Pisma iz Norveške (1914) Iz prošlosti (1919) Đakon Bogorodičine crkve (1919) Kronika palanačkog groblja (1940) Zapisi (1941) Analitički trenuci i teme, 1-3 (1941) Zapisi o mome narodu (1948) Njegošu knjiga duboke odanosti (1951) Govor i jezik, kulturna smotra naroda (1956). Isidora Sekulić, Književni pogledi Isidore Sekulić (Οι λογοτεχνικές απόψεις της Ισιντόρα Σέκουλιτς), Εκδοτικός Οίκος Προσβέτα, Βελιγράδι, 1986. Γιελένα Ντιμιτρίγιεβιτς Μιρ-Γιαμ Διάσημες Σέρβες γυναίκες Το πορτραίτο της Jugoslovenski Književni Leksikon (Εγκυκλοπαίδεια της Γιουγκοσλαβικής Λογοτεχνίας), Matica Srpska, Νόβι Σαντ, 1984. Γιόβαν Σκέρλιτς, Istorija Nove Srpske Književnosti (Βελιγράδι, 1921) page 476. Hawkesworth, C. (2000). Voices in the Shadows: Women and Verbal Art in Serbia and Bosnia. Central European University Press. ISBN 978-963-9116-62-7. Ανακτήθηκε στις 23 Μαρτίου 2018.
Ωγκύστ Κουντέ

Ο Λουί Σαρλ Ωγκύστ Κουντέ (γαλλικά: Louis Charles Auguste Couder), γεννήθηκε την 1η Απριλίου 1789 στο Λονδίνο και πέθανε στις 21 Ιουλίου 1873 στο Παρίσι, ήταν Γάλλος ζωγράφος ιστορικών θεμάτων.

 Ο Ωγκύστ Κουντέ, γιος του Ζαν-Μπατίστ Κουντέ, άποικου στον Άγιο Δομίνικο, γεννήθηκε στο Λονδίνο την 1η Απριλίου 1789. Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού όπου είχε δασκάλους τον Ζαν-Μπατίστ Ρενιώ και τον Ζακ-Λουί Νταβίντ. Ειδικεύθηκε στη ζωγραφική ιστορικής θεματολογίας. Άρχισε να εκθέτει στο Σαλόν του Παρισιού το 1814 με τον πίνακα Ο Θάνατος του στρατηγού Μορώ (φυλάσσεται στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Βρέστης). Εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Καλών Τεχνών το 1839 και προήχθη σε αξιωματικό της Λεγεώνας της Τιμής το 1841.Το 1831, εμφανίζεται στον κατάλογο των καθηγητών της Πολυτεχνικής σχολής.Πέθανε στις 21 Ιουλίου 1873 στο Παρίσι σε ηλικία 84 ετών. Ενταφιάστηκε στο κοιμητήριο Περ-Λασαίζ. Έργα του εκτίθενται στις Βερσαλλίες, στο μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι, σε μουσεία Καλών Τεχνών πολλών πόλεων της Γαλλίας και στο μουσείο Ερμιτάζ στην Αγία Πετρούπολη.
Ερμπίλ

Η Ερμπίλ, επίσης γνωστή ως Αρμπίλ ή Ιρμπίλ, ονομασμένη Άρβηλα στα ελληνικά και αποκαλούμενη σε τοπικό επίπεδο ως Χαουλέρ από τους Κούρδους (κουρδικά: ھەولێر‎ Hewlêr, αραβικά: أربيل‎, Arbīl, συριακά: ܐܲܪܒܝܠ, Arbela, αρχαία ελληνικά: Ἄρβηλα) είναι πρωτεύουσα του Ιρακινού Κουρδιστάν και μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη του Βόρειου Ιράκ. Ευρίσκεται σε απόσταση περίπου 350 χμ. βόρεια της Βαγδάτης. Έχει πληθυσμό περίπου 850.000 κατοίκων, ενώ το κυβερνείο της έχει μόνιμο συνολικό πληθυσμό της τάξεως των 2.009.367 το 2015. Τα τελευταία χρόνια είναι μια ταχύτατα αναπτυσσόμενη πόλη σε επιχειρηματικό και τουριστικό επίπεδο.

 Τα παλαιότερα ίχνη κατοίκησης στην Ερμπίλ χρονολογούνται από το 6000 π.Χ. και είναι μια από τις πόλεις με την πιο μακροχρόνια συνεχή κατοίκηση. Η καρδιά της πόλης είναι η Ακρόπολη της Ερμπίλ. Στην αρχή της 3ης χιλιετία π.Χ., οι Χουρρίτες από την Μικρά Ασία ήταν οι πρώτοι που εγκαταστάθηκαν στο Ούρμπιλουμ και επέκτειναν την κυριαρχία τους στη βόρεια Μεσοποταμία. Η πόλη ήταν στην κυριαρχία των Ασσυρίων από τον 25ο αιώνα π.Χ. μέχρι τον 7ο αιώνα π.Χ., αλλά στο τέλος του 7ου αιώνα π.Χ. έχασε την ανεξαρτησία της και πέρασε από τα χέρια των Βαβυλωνίων, των Μήδων, των Περσών και των Ελλήνων. Η Μάχη των Γαυγαμήλων δόθηκε κοντά στη σημερινή Ερμπίλ (Άρβηλα). Η πόλη στη συνέχεια κατακτήθηκε από τους Άραβες και μετά από τους Σελτζούκους και τους Οθωμανούς Τούρκους. Το κύριο αξιοθέατο της πόλης είναι η Ακρόπολη, το ιστορικό κέντρο της πόλης, που βρίσκεται πάνω σε ένα λόφο ο οποίος εξέχει περίπου 25-35 μέτρα από τον περιβάλλοντα χώρο. Η ακρόπολη από το 2014 είναι μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.Η πόλη διαθέτει αρχαιολογικό μουσείο το οποίο στεγάζει μια μεγάλη συλλογή από προ-ισλαμικά τέχνεργα
Άγιος Βικέντιος

Ο Άγιος Βικέντιος (αγγλικά και γαλλικά: Saint Vincent, και για συντομία St. Vincent) είναι το μεγαλύτερο νησί της νησιωτικής χώρας Άγιος Βικέντιος και Γρεναδίνες. Πρωτεύουσα είναι η Κίνγκσταουν, που είναι και η πρωτεύουσα της χώρας. Είναι το μεγαλύτερο νησί τόσο σε έκταση, όσο και πληθυσμό. Το νησί έχει πληθυσμό 120.000 κατοίκων με πυκνότητα 347.83 κατοίων ανά τ.χλμ. (900.88 κατοίκων ανά τετρ. μέτρο).Έχει έκταση 345 τ.χλμ. (133.2 τ.μ.), μήκος 29 χλμ. και πλάτος 18 χλμ. Το ψηλότερο υψόμετρο είναι 1.233,8 μέτρα. Ο Άγιος Βικέντιος και Γρεναδίνες διαιρείται σε 6 ενορίες, από τις οποίες οι 5 βρίσκονται στο νησί του Άγιου Βικέντιου (η άλλη είναι οι Γρεναδίνες). Οι 5 ενορίες του νησιού είναι οι εξής: Άγιος Ανδρέας Άγιος Γεώργιος Άγιος Δαβίδ Άγιος Πατρίκιος Καρλόττα

 Ο Άγιος Βικέντιος βρίσκεται βόρεια της χώρας, νότια της Γρενάδας και βορειοδυτικά των Μπαρμπάντος. Είναι το βορειότερο νησί της χώρας. Έχει έκταση 345 τ.χλμ., μήκος 29 χλμ. και πλάτος 18 χλμ. Το ψηλότερο υψόμετρο είναι 1.233,8 μέτρα). Το ψηλότερο βουνό είναι το Λα Σουφριέρ, που είναι ένα ενεργό ηφαίστειο στα βόρεια του νησιού με ύψος 1.234 μέτρα του οποίου η τελευταία έκρηξη ξεκίνησε τον Απρίλιο του 2021. . Ο Άγιος Βικέντιος και Γρεναδίνες διαιρείται σε 6 ενορίες, από τις οποίες οι 5 βρίσκονται στο νησί του Άγιου Βικέντιου (η άλλη είναι οι Γρεναδίνες). Οι 5 ενορίες του νησιού είναι οι εξής: Οι κυριότερες πόλεις του Άγιου Βικέντιου, μετά την πρωτεύουσα, Κίνγκσταουν, είναι η Άρνος Βαλ, η Βαλλιμπού, η Βερμόν, η Καλιακουά, η Κουστέλ, η Κολοναρί, η Λαγιού, η Σατωμπελαίρ, η Μπαρρουαλί, η Μπελμόν, η Μπιαμπού, η Μπυερά, η Ντουμπουά, η Ριμπισί, η Ρουτλάντ Βαλ, η Πεμπρόκ, η Νιου Σάντλυ Μπέυ Βίλλατζ, η Τζώρτζταουν και η Φρέντλυ. Ο Άγιος Βικέντιος είναι το μεγαλύτερο νησί τόσο σε έκταση, όσο και πληθυσμό. Έχει πληθυσμό 120.000 κατοίκων με πυκνότητα 347.83 κατοίκων ανά τ.χλμ. (900.88 κατοίκων ανά τετρ. μέτρο). Οι λαοί του Άγιου Βιέντιου είναι Μαύροι (66%), Ανατολικοί Ινδοί (6%), Αμερινδοί (2%), Λευκοί (4%) και διάφορες άλλες φυλές (21%). Ο τωρινός πρωθυπουργός είναι ο Ραλφ Γκονσάλβς (Ralph Gonsalves). Κατάλογος νησιών του Άγιου Βικέντιου και Γρεναδίνες U.S. Department of State profile St. Vincent and the Grenadines / San Vicente y Las Granadinas Constitution of 1979 Map Hairouna
Αεροπορική Βάση Δεκέλειας

Η Αεροπορική Βάση Δεκέλειας ή Αεροδρόμιο Τατοΐου (συντομογραφία ICAO: LGTT) είναι στρατιωτικό αεροδρόμιο στην περιοχή της Δεκέλειας στο νομό Αττικής. Απέχει 20 χιλιόμετρα βόρεια-βορειοδυτικά από το κέντρο της Αθήνας. Ξεκίνησε να λειτουργεί το 1918 και σήμερα διαθέτει έναν διάδρομο μήκους 1.764 μέτρων (χωρίς να υπολογίζουμε το κατώφλι μήκος 347 μέτρων). Το αεροδρόμιο χρησιμοποιείται από την Πολεμική Αεροπορία, και λειτουργεί και ως (Α.Κ.Α.). Μεταξύ 1935 και 1941, το αεροδρόμιο υπήρξε κόμβος των Τεχνικών Αεροπορικών Εκμεταλλεύσεων. Αεραθλητικό κέντρο Αθηνών βάση για τις ακόλουθες αερολέσχες: Αερολέσχη Αθηνών Αερολέσχη Δεκέλειας Αερολέσχη Μεσογείων Ανεμολέσχη Αθηνών Αερολέσχη Αττικής Αερολέσχη ΦαέθωνΤα αεροσκάφη γενικής αεροπορίας χρειάζονται ειδική άδεια για τη χρήση του αεροδρομίου. Επιπλέον, στον χώρο βρίσκεται το Μουσείο της Πολεμικής Αεροπορίας, στο οποίο εκτίθενται πολλά παλαιά αεροσκάφη.

 Η Διοίκηση Αεροπορικής Εκπαίδευσης (ΔΑΕ) της Πολεμικής Αεροπορίας χρησιμοποιεί την Αεροπορική Βάση Δεκέλειας ως βάση της. Στο χώρο εδρεύουν οι εξής μονάδες: 120 Πτέρυγα Εκπαίδευσης Αέρος 124 Πτέρυγα Βασικής ΕκπαίδευσηςΕπίσης, οι ακόλουθες Σμηναρχίες: 123 Σμηναρχία Τεχνικής Εκπαίδευσης 128 Σμηναρχία Εκπαίδευσης Τηλεπικοινωνιών - ΗλεκτρονικώνΣτο χώρο εδρεύουν και οι παρακάτω σχολές: Σχολή Τεχνικών Υπαξιωματικών Αεροπορίας Σχολή Υπαξιωματικών Διοικητικών Σχολή Ιπτάμενων Ραδιοναυτίλων Σχολή Διοίκησης και Επιτελών Πολεμικής Αεροπορίας Κέντρο Εκπαίδευσης Προσωπικού Αεράμυνας Κέντρο Εκπαίδευσης Φρουρών ΣκύλωνΤέλος, οι ακόλουθες Μοίρες εδρεύουν στο χώρο: 361 Μοίρα Εκπαίδευσης Αέρος 362 Μοίρα Εκπαίδευσης Αέρος 363 Μοίρα Εκπαίδευσης Αέρος 364 Μοίρα Εκπαίδευσης Αέρος, Στις 27 Δεκεμβρίου 1991, ένα αεροσκάφος τύπου Douglas C-47B KK171 της Πολεμικής Αεροπορίας καταστράφηκε ολοκληρωτικά σε ατύχημα στο Αεροδρόμιο Τατοΐου. Ένα από τα 6 μέλη πληρώματος σκοτώθηκε. Ιστοσελίδα Αερολέσχης Δεκέλειας Ιστοσελίδα Αερολέσχης Μεσογείων Ιστοσελίδα Αερολέσχης Αθηνών
467 Λάουρα

Η Λάουρα (Laura) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,50. Ανακαλύφθηκε το 1901 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.

 Η μέση διάμετρος της Λάουρας εκτιμάται σε 42,0 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 77,4 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,063 (από δεδομένα του IRAS). Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Λάουρα γύρω από τον εαυτό της. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 110 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
DS 7 Crossback

Το DS 7 Crossback είναι ένα κόμπακτ πολυτελές crossover SUV που κατασκευάζεται από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία DS Automobiles, που είναι η πολυτελής θυγατρική της επίσης γαλλικής Citroën. Το μοντέλο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στον Τύπο στις 28 Φεβρουαρίου 2017 και η δημόσια πρεμιέρα του έλαβε χώρα στο 87ο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 2017. Ακολούθησαν οι εκδόσεις ντίζελ, που κυκλοφόρησαν τον Ιανουάριο του 2018.

 Το συγκεκριμένο SUV βασίζεται στην πλατφόρμα EMP2 platform του Groupe PSA, στην οποία βασίζεται και το Citroën C5 Aircross. Αν και δεν είναι το πρώτο, χρονολογικά, SUV της εταιρείας πολυτελείας DS Automobiles, καθώς προηγήθηκε το DS 6 (2014 - 2020), ωστόσο είναι το πρώτο που διατίθεται και στην Ευρώπη. Τον Ιούνιο του 2022, παρουσιάστηκε μια ανανεωμένη έκδοση της σειράς, που κυκλοφόρησε στην αγορά ως DS 7 σκέτο. Για την ορκωμοσία του στις 14 Μαΐου 2017, ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν επέλεξε ένα DS 7 Crossback ως προεδρικό του όχημα. Το DS 7 Crossback Présidentielle κατασκευάστηκε ειδικά για τον σκοπό αυτό. Η επίσημη ελληνική ιστοσελίδα του DS 7 Crossback www.autotriti.gr/ Δοκιμή: DS 7 Crossback Andro.gr/ Driven: η γαλλική φινέτσα της DS 7 Crossback E-Tense 225
Κάστρο Δαβιάς

Το Κάστρο της Δαβιάς ή Νταβιάς (Παλαιόκαστρο) βρίσκεται 14 χλμ. ΒΔ της Τρίπολης, στα δυτικά του χωριού Δαβιά, στη δυτική όχθη του ποταμού Ελισσόντος και σε ύψωμα 880 μ.

 Οι ιστορικές αναφορές για το κάστρο της Δαβιάς είναι εξαιρετικά περιορισμένες. Γνωρίζουμε ωστόσο ότι το 1418 η Ταβία λεηλατήθηκε από τους Ναβαρραίους υπό την ηγεσία Γενουάτη στρατηγού, στην προσπάθεια των Λατίνων του πριγκηπάτου να ανακόψουν την προέλαση των Βυζαντινών. Επίσης, μαρτυρείται ότι στην ίδια περιοχή το 1423 πραγματοποιήθηκε αιματηρή μάχη μεταξύ των Τούρκων του Τουραχάν και Αλβανών. Οι Τούρκοι αναδείχθηκαν νικητές έχοντας μάλιστα σφαγιάσει οκτακόσιους Αλβανούς τα κεφάλια των οποίων εξέθεσε σε «πυργία». Η μεσαιωνική Ταβία φαίνεται ότι ήταν αρκετά σημαντική πόλη για τα δεδομένα της περιοχής, όπως μαρτυρεί άλλωστε και η μεγάλη έκταση του κάστρου της, αλλά και μια ακόμη μαρτυρία: φαίνεται ότι ένας τουλάχιστον ζωγράφος με το όνομα Γαστρέας, διέμεινε για μεγάλο χρονικό διάστημα στην πόλη για να αντιγράψει κάποιες εικόνες. Το κάστρο, τρίγωνης περίπου κάτοψης, έχει έκταση περί τα 40.000μ2. Είναι κτισμένο επάνω σε αρχαία ακρόπολη σε υψόμετρο 880μ. Η Β και ΒΑ πλευρά του είναι απόκρημνη και φυσικά οχυρή και έτσι η πρόσβαση πραγματοποιείται με ανάβαση από την πλευρά που βρίσκεται η γέφυρα του ποταμού Ελισσόντος.Σε όλη την πορεία των τειχών του κάστρου σώζονται σε διαφορετικό βαθμό τα ίχνη της αρχαίας οχύρωσης, επάνω στην οποία προστίθεται η μεσαιωνική. Στα Δ βρίσκεται η μεσαιωνική πύλη, ανοίγματος 2,5μ. Βόρεια υπάρχει πύργος (2,5Χ2,5) σωζόμενος σε ύψος 1,6μ. και όπως και στα νότιά της (2Χ2,5μ.) σωζόμενος σε ύψος 2μ. περίπου. Εκατέρωθεν, τα τείχη, σωζόμενα σε ύψος 2μ. είναι αρχαία με μεσαιωνικές προσθήκες από αργολιθοδομή και ασβεστοκονίαμα στα ανώτερα τμήματα. Λίγο πιο δυτικά στο εσωτερικό του κάστρου σώζονται λείψανα κτίσματος από ξερολιθιά (4Χ6). Νοτιότερα διακρίνονται θεμέλια πύργου και ίχνη του τείχους με φορά προς τα Δ. Σε αυτήν, τη νότια πλευρά, η μεσαιωνική φάση είναι ευδιάκριτη. Στο μέσον περίπου της πορείας του τείχους σώζονται ένας πύργος και μια στέρνα καθώς και η δεύτερη πύλη του κάστρου. Στο ΝΔ άκρο και ψηλότερο σημείο του κάστρου σώζονται τα περισσότερα οικοδομικά λείψανα, μεταξύ των οποίων και ο κεντρικός τριμερής πύργος (2,10Χ12) με σωζόμενο μέγιστο ύψος 4μ. ενώ στην πλαγιά χαμηλότερα σώζονται ερείπια οικισμού. Συνεχίζοντας βόρεια υπάρχουν λείψανα μιας στέρνας, ωστόσο σταδιακά χάνονται και τα τελευταία ίχνη οχύρωσης καθώς μάλιστα η Β και ΒΑ πλευρά είναι φυσικά οχυρή. Κάστρα στην κορυφή Αγία Τριάδα και στις Κοκκινιές Συλίμνας στα ΝΝΑ, κάστρο Τσελεπάκου στα Ν, ταμπούρια στα Τρίκορφα στα Α. * Τάσος Αθ. Γριτσόπουλος, Τα χωριά του Φαλάνθου, Αθήναι 1994, σ. 88-95.* Α. Ι. Μπάλλας, «Τα μεσαιωνικά κάστρα του Μαινάλου», Πελοποννησιακά, ΚΑ΄ (1995), σ. 171-174.
Γκυστάβ Κουρμπέ

Ο Γκυστάβ Κουρμπέ (γαλλικά: Jean Désiré Gustave Courbet, 10 Ιουνίου 1819 - 31 Δεκεμβρίου 1877) ήταν Γάλλος ζωγράφος, μια από τις επιβλητικότερες μορφές της Γαλλικής τέχνης του 19ου αιώνα. Θεωρείται από τους πρωτεργάτες του Ρεαλισμού. Συνέβαλε επίσης στη μετέπειτα εξάπλωση του Ιμπρεσιονισμού, καθώς υποστήριξε την δημιουργική ελευθερία του καλλιτέχνη, τάχθηκε υπέρ της αυτονομίας του και προώθησε τις εκθέσεις τους. Στους πίνακές του φιλοτέχνησε μια σειρά από εντυπωσιακά έργα, με εικόνες και από την αγροτική ζωή, πράγμα που τον χαρακτήρισε κι ως επαναστατική μορφή, ειδικά όταν πήρε μέρος στη Γαλλική Κομμούνα του 1871. Με το τέλος της Κομμούνας συνελήφθη, δημεύτηκαν οι πίνακές του κι έπειτα εξορίστηκε και πέθανε στην Ελβετία.

 Γεννήθηκε στο μικρό αγροτικό χωριό Ορνάν (Ornans), κοντά στην Μπεζανσόν του Νομού Φρανς-Κοντέ (Franche-Compté) το 1819, από εύπορους αγρότες και πήρε τη βασική του εκπαίδευση εκεί. Το 1837 ξεκινά νομικές σπουδές στο Βασιλικό Κολέγιο της Μπεζανσόν και δύο χρόνια μετά πηγαίνει στο Παρίσι να σπουδάσει ζωγραφική. Βελτιώνει την τεχνική του φιλοτεχνώντας αντίγραφα γνωστών έργων. Το 1847 αποκτά γιο με τη Βιρζινί Μπινέ. Δύο χρόνια μετά εκθέτει τρεις μεγάλους πίνακες στο Σαλόν. Το έργο Ενταφιασμός Στο Ορνάν ήταν αυτό που τον ανέδειξε. Το 1855 διοργανώνει τη δική του έκθεση με τίτλο Ρεαλισμός και χωρίζει με τη Βιρζινί. Το 1865 εκδίδεται το βιβλίο Η Προέλευση Της Τέχνης και Ο Κοινωνικός Προορισμός Αυτής που συνέγραψε με τον Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν. Τέσσερα χρόνια αργότερα κερδίζει δυο διακρίσεις από τον Βασιλικό Οίκο της Βαυαρίας. Το 1871, μετά τη Γαλλική Κομμούνα, κατηγορείται πως κατέστρεψε την Στήλη της Πλας Βαντόμ και καταδικάζεται σε εξάμηνη φυλάκιση. Τον επόμενο χρόνο πεθαίνει ο γιος του και το 1873 του ζητούν να πληρώσει για την ανακατασκευή της Στήλης, αλλά, φοβούμενος τη χρεωκοπία, εγκαταλείπει τη Γαλλία και καταφεύγει στην Ελβετία. Πεθαίνει εκεί εξόριστος το 1877, σε ηλικία 58 ετών. Ch. Leger, Courbet et son temps, Παρίσι 1948 G. Lemonnier, Gustave Courbet et son oeuvre, Παρίσι, 1968 Βιογραφικό και έργα του
Κεκλιμένος Πύργος του Τόρουν

Ο Κεκλιμένος Πύργος του Τόρουν (πολωνικά: Krzywa Wieża w Toruniu) είναι μεσαιωνικός πύργος στο Τόρουν της Πολωνίας. Είναι γνωστός ως κεκλιμένος πύργος επειδή η κορυφή του πύργου έχει μετατοπιστεί 1,5 μέτρο από όπου θα ήταν κανονικά αν ο πύργος ήταν τελείως κάθετος. Βρίσκεται στην οδό Ποντ Κσίβο Βιέζο (Pod Krzywą Wieżą, «Κάτω από τον Πύργο») και είναι ένα από τα πιο σημαντικά ορόσημα στην Παλιά Πόλη του Τόρουν.

 Ο Κεκλιμένος Πύργος του Τόρουν χτίστηκε τον 13ο αιώνα για την υπεράσπιση της πόλης. Χτίστηκε από κόκκινο τούβλο. Άρχισε να γέρνει γιατί ήταν χτισμένος σε αργιλώδες έδαφος. Τον 18ο αιώνα έπαψε να χρησιμοποιείται για αμυντικούς σκοπούς. Στη συνέχεια ο πύργος μετατράπηκε σε γυναικεία φυλακή. Τον 19ο αιώνα στέγαζε ένα σιδηρουργείο και ένα διαμέρισμα για έναν οπλουργό. Εκείνη την εποχή, η γοτθική στέγη με πανιά αντικαταστάθηκε από μια δίρριχτη στέγη. Ένα κατάστημα με σουβενίρ και ένα καφέ βρίσκονταν στον πύργο τις δεκαετίες του 1970 και του 1980 και τώρα στεγάζει το Πολιτιστικό Τμήμα του Τόρουν. Μερικοί θρύλοι συνδέονται με τον Κεκλιμένο Πύργο του Τόρουν, τους οποίους αφηγούνται ξεναγοί στους επισκέπτες: Το αμάρτημα του Τεύτονα Ιππότη: Στον πύργο ζούσαν 12 ιππότες του Τευτονικού Τάγματος, στους οποίους απαγορευόταν να συναντώνται με γυναίκες. Ωστόσο, ένας μοναχός ερωτεύτηκε την κόρη ενός πλούσιου εμπόρου και τη συνάντησε κρυφά, παραβιάζοντας έτσι τον μοναστικό κανόνα του Τάγματος. Οι κάτοικοι της πόλης το ανακάλυψαν και το ανέφεραν στον διοικητή και στις αρχές της πόλης. Και στους δύο εραστές επιβλήθηκε πρόστιμο, η γυναίκα καταδικάστηκε σε 25 μαστιγώματα και ο ιππότης διατάχθηκε να χτίσει έναν πύργο. Ωστόσο, ο πύργος έπρεπε να γέρνει, με τον ίδιο τρόπο που η συμπεριφορά του είχε παρεκκλίνει από τον μοναστικό κανόνα. Μέχρι σήμερα, ο θρύλος λέει ότι όσοι έχουν αμαρτήσει δεν μπορούν να κρατήσουν την ισορροπία τους κάτω από τον πύργο. Προέλευση του ονόματος της πόλης: Σύμφωνα με έναν άλλο μύθο, ο πύργος ήταν φίλος του ποταμού Βίσουα και του άρεσε να ακούει ενδιαφέρουσες ιστορίες που διηγούνταν από το ποτάμι. Με τον καιρό, το ποτάμι άρχισε να πλησιάζει τον πύργο και να διαβρώνει τα τείχη του και ο πύργος άρχισε να γέρνει. Ο πύργος παρακαλούσε το ποτάμι να μην κυλήσει τόσο κοντά του, γιατί μπορεί να πέσει κάτω, αλλά το ποτάμι είπε, «Πέσε λοιπόν, τότε!». Οι κραυγές του ποταμού ακούστηκαν από περιπλανώμενους που αναρωτιόντουσαν ποια ήταν η πόλη με τα ψηλά τείχη που μπορούσαν να δουν στον ορίζοντα και αποκαλούσαν την πόλη Τόρουν (που σημαίνει «Πέσε, λοιπόν!», στα πολωνικά). Μνημείο του Νικόλαου Κοπέρνικου (Τόρουν) Ιστότοπος του Κεκλιμένου Πύργου του Τόρουν
Βιλελμίνε φον Λίχτεναου

Η Βιλελμίνε Ένκε κόμισσα φον Λίχτεναου (γερμ. Wilhelmine von Lichtenau) ήταν ερωμένη του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Β΄, βασιλιά της Πρωσίας. Γεννήθηκε το 1754 στο Πότσνταμ και πέθανε το 1820.

 Πολύ όμορφη, ήταν κόρη κάποιου μουσικού της πρωσικής βασιλικής φρουράς. Στα 16 της χρόνια έγινε ερωμένη του διαδόχου τότε Φρειδερίκου Γουλιέλμου, που την εγκατέστησε στο Σαρλότενμπουργκ και, για να τηρηθούν τα προσχήματα, την πάντρεψε με τον θαλαμηπόλο του, τον Ριτς (Rietz). Με το που έγινε βασιλιάς, την έκανε κόμισα του Λιχτενάου. Αν και επηρέαζε πολύ τον βασιλιά, η Βιλελμίνη απέφυγε να αναμειχθεί στην πολιτική. Απέκτησε με τον Φρειδερίκο Γουλιέλμο τρία παιδιά. Η νόμιμη σύζυγος, η βασίλισσα, υποχρεώθηκε να της συμπεριφέρεται φιλικά, ενώ οι υπουργοί και οι ξένοι απεσταλμένοι επεδίωκαν την εύνοιά της. Αλλά τα πράγματα σφίξανε όταν ο βασιλιάς πέθανε. Της πήραν όλη της την περιουσία (της την είχε παραχωρήσει ο βασιλιάς) και την φυλάκισαν για 18 μήνες. Με το που αποφυλακίστηκε έζησε βίον "ελευθέριον όσο και σκανδαλώδη". Όταν το 1807 ο Ναπολέων Α΄ κατέλαβε την Πρωσία, της απέδωσε μέρος της περιουσίας της. Η Βιλελμίνη έγραψε "Απομνημονεύματα" που παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον.
Λεχ Πόζναν

Η Λεχ Πόζναν (πολωνικά: Lech Poznań, προφέρεται: [lɛx ˈpɔznaɲ]) είναι πολωνική ποδοσφαιρική ομάδα από το Πόζναν. Ιδρύθηκε το 1922. Έδρα της ομάδας είναι το Στάδιο Πόζναν, χωρητικότητας 41.609 θεατών. Συμμετέχει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Πολωνίας. Έχει κερδίσει 7 πρωταθλήματα και 5 κύπελλα Πολωνίας.

 Πρωτάθλημα Πολωνίας: Πρωταθλήτρια (7): 1983, 1984, 1990, 1992, 1993, 2010, 2015 2η θέση (2): 2013, 2014 3η θέση (5): 1949, 1950, 1978, 2009, 2017 Κύπελλο Πολωνίας: Κυπελλούχος (5): 1982, 1984, 1988, 2004, 2009 Φιναλίστ (5): 1980, 2011, 2015, 2016, 2017 Σούπερ Καπ Πολωνίας: Νικήτρια (6): 1990, 1992, 2004, 2009, 2015, 2016 Φιναλίστ (3): 1983, 1988, 2010 (αλφαβητική σειρά) Επίσημος ιστότοπος
Official Live: 101 Proof

Το Official Live: 101 Proof είναι το πρώτο ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του αμερικάνικου heavy metal συγκροτήματος Pantera, το οποίο κυκλοφόρησε στις 29 Ιουλίου του 1997 από την "EastWest". Η ηχογράφηση του πραγματοποιήθηκε κατά την περιοδεία "Tourkill" το 1996 και το 1997, στο πλαίσιο της προώθησης του άλμπουμ "The Great Southern Trendkill". Το άλμπουμ ανέβηκε στο # 15 του Billboard στις Ηνωμένες Πολιτείες και βραβεύθηκε ως χρυσό, ενώ μπήκε στο Top-20 στη Φινλανδία, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία και σκαρφάλωσε στο # 57 στη Μεγάλη Βρετανία. Αποτελείται από 16 ζωντανές εκτελέσεις τραγουδιών των Pantera, τα οποία προέρχονται από τους τέσσερις δίσκους που κυκλοφόρησαν από το 1990 μέχρι το 1996 μετά τη μετάβαση τους στο groove metal, αφήνοντας εκτός τους τέσσερις πρώτους δίσκους τους, οι οποίοι είχαν glam metal ύφος.

 1. A New Level (Darrell, Paul, Anselmo, Brown) - 4:24 2. Walk (Darrell, Paul, Anselmo, Brown) - 5:50 3. Becoming (Darrell, Paul, Anselmo, Brown) - 3:59 4. 5 Minutes Alone (Darrell, Paul, Anselmo, Brown) - 5:36 5. (Reprise) Sandblasted Skin (Darrell, Paul, Anselmo, Brown) - 4:29 6. Suicide Note Pt. II (Darrell, Paul, Anselmo, Brown) - 4:20 7. War Nerve (Darrell, Paul, Anselmo, Brown) - 5:21 8. Strength Beyond Strength (Darrell, Paul, Anselmo, Brown) - 3:37 9. Dom/Hollow (Darrell, Paul, Anselmo, Brown) - 3:43 10. This Love (Darrell, Paul, Anselmo, Brown) - 6:57 11. I'm Broken (Darrell, Paul, Anselmo, Brown) - 4:27 12. Cowboys from Hell (Darrell, Paul, Anselmo, Brown) - 4:35 13. Cemetery Gates (Darrell, Paul, Anselmo, Brown) - 7:53 14. Fucking Hostile (Darrell, Paul, Anselmo, Brown) - 3:56 15. Where You Come from (Darrell, Paul, Anselmo, Brown) - 5:11 16. I Can't Hide (Darrell, Paul, Anselmo, Brown) - 2:16 Official Live: 101 Proof (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 29 Ιουλίου 1997 Official Live: 101 Proof (άλμπουμ)Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): Χρυσός Οι μουσικοί που ηχογράφησαν το "Official Live: 101 Proof" ήταν οι εξής: Phil Anselmo - φωνητικά Dimebag Darrell - ηλεκτρική κιθάρα, φωνητικά Rex Brown - μπάσο, φωνητικά Vinnie Paul - τύμπανα Official Live: 101 Proof - Pantera | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Pantera - Official Live: 101 Proof (album review) | Sputnikmusic Pantera - Official Live: 101 Proof - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
Ναννώ Μαρινάτου

Η Ουρανία Μαρινάτου, γνωστή και ως Ναννώ Μαρινάτου, είναι Αμερικανίδα αρχαιολόγος ελληνικής καταγωγής, ειδικευόμενη στη μινωική θρησκεία και την εικονογραφία. Είναι η κόρη του διάσημου αρχαιολόγου Σπυρίδωνα Μαρινάτου, με τον οποίο συνεργάστηκε . Σπούδασε αρχαιολογία στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 1978 αποφοίτησε στο πανεπιστήμιο του Κολοράντο στο Μπόουλντερ. Δίδαξε κλασική αρχαιότητα και αρχαιολογία στο Κολλέγιο Όμπερλιν στο Οχάιο και στο Πανεπιστήμιο του Κολοράντο στο Μπόουλντερ. Σήμερα είναι καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόι, στο Σικάγο Είναι υποστηρίκτρια της θεωρίας της Μητέρας Θεάς. Αρθρογραφεί σε μεγάλα περιοδικά για τη κλασική φιλολογία, την ιστορία της θρησκείας. Εκτός από ιστορικά έργα, εξέδωσε τουριστικούς οδηγούς για διάφορα αρχαία μνημεία: τη Λίνδο (1983), το Ακρωτήρι (1983) και την Κρήτη (1984), καθώς και διάφορα άλλα επιστημονικά έργα.

 Thucydides and Religion, 1981 Sanctuaries and Cults in the Aegean Bronze Age (με τον Ρόμπιν Χεγκ) Σουηδικό Ινστιτούτο Αθηνών, 1981 The Minoan Thalassocracy: Myth and Reality (με τον Ρόμπιν Χεγκ), Σουηδικό Ινστιτούτο Αθηνών, 1984 Art and religion in Thera: reconstructing a Bronze Age society, Αθήνα, Δ. και Ι. Μαθιουλάκης, 1984 Minoan sacrificial ritual: cult practice and symbolism , Στοκχόλμη, Π. Ώστρεμ (P. Åström), 1986. Minoan religion: ritual, image, and symbol, Κολούμπια, Εκδοτικός οίκος του πανεπιστημίου της Νότιας Καρολίνας, 1993 Greek sanctuaries: new approaches (με τον Ρόμπιν Χεγκ), Λονδίνο-Νέα Υόρκη, Routledge, 1993 The goddess and the warrior: the naked goddess and mistress of animals in early Greek religion, Λονδίνο-Νέα Υόρκη, Routledge, 2000 Minoan kingship and the solar goddess: a Near Eastern koine, Ούρμπανα, Εκδοτικός οίκος του Πανεπιστημίου του Ιλινόι (University of Illinois Press,) 2009
Βικτόρ Μπεράρ

Ο Βικτόρ Μπεράρ (Victor Bérard, Μορέζ 1864- Παρίσι 1931) ήταν Γάλλος πολιτικός, διπλωμάτης και ελληνιστής, οπαδός της ριζοσπαστικής σοσιαλιστικής Αριστεράς. Το 1920 εξελέγη γερουσιαστής. Είναι κυρίως γνωστός για τη μετάφραση της Οδύσσειας του Ομήρου στα Γαλλικά, αλλά και της προσπάθειάς του να πραγματοποιήσει το ταξίδι του Οδυσσέα, με τη βοήθεια ενός δικού του σύγχρονου πλοίου και των περιγραφών του Ομήρου.

 Ήταν γιος του φαρμακοποιού στη Mozel Jea-Baptiste Bérard και αδελφός του Λέοντος Μπεράρ καθηγητή της Λυών, γνωστού καρκινολόγου εκείνης της εποχής. Σπούδασε στη σχολή École normale supérieure (1884-1887), ενώ αργότερα έγινε μέλος της Γαλλικής Σχολής Αθηνών (1887-1890)και στη συνέχεια διετέλεσε διπλωμάτης την περίοδο, που στο θρόνο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας βρισκόταν ο Αμπντούλ Χαμίτ Β΄, ασκώντας κριτική για την αντιμετώπιση των κοινοτήτων των Αρμενίων. Το 1894 αρθρογραφούσε στη Revue de Paris Δίδαξε επίσης γεωγραφία (1896-1914) στο Μεταπτυχιακό Τμήμα Ναυτιλίας στο École Pratique des Hautes Études, ενώ αργότερα ασχολήθηκε και με την πολιτική σε τοπικό επίπεδο. Στην Ελλάδα είναι περισσότερο γνωστός για το «Οδοιπορικό του στη Μακεδονία 1891- 1892», α' έκδοση Απρίλιος 1987 Εκτός από τη μετάφραση της Οδύσσειας (1924), συνέγραψε μεταξύ άλλων τα παρακάτω έργα: Περί της καταγωγής της λατρείας στην Αρκαδία (διδακτορική διατριβή). Με τον Μαρτέν Μελκονιάν (Martin Melkonian) , Η πολιτική του Σουλτάνου - Η αρμενική σφαγή (1894-1896), έκδοση 1897 Η Αγγλία και ο Ιμπεριαλισμός Οι Φοίνικες και η Οδύσσεια (1902-1903) Révolutions de la Perse : les provinces, les peuples et le gouvernement du roi des rois (1910) La France d'Afrique. Vers Le Sahara (1911) Un mensonge de la science allemande. Les « Prolégomènes à Homère» de Frédéric-Auguste Wolf (1917) Les Navigations d'Ulysse (1927-1929) L’Atlantide de Platon (1929) La résurrection d'Homère (1930) L'Odyssée d'Homère. Etude et analyse (1931) L.F. Aubert Victor Bérard, La Revue de Paris, 1893 Βικτόρ Μπεράρ, Τουρκία και Ελληνισμός. Οδοιπορικό στη Μακεδονία: Έλληνες, Τούρκοι, Βλάχοι, Αλβανοί, Βούλγαροι, Σέρβοι. Εκδόσεις Τροχαλία, 1987 Εγκυκλοπαίδεια ΔΟΜΗ Έργα του Μπεράρ από το openlibrary.org Φωτογραφία και σχόλια
Δρακονήσι Τήνου

Το Δρακονήσι είναι βραχονησίδα του Αιγαίου πελάγους. Η νησίδα έχει μικρή έκταση και στην απογραφή του 2011 ήταν ακατοίκητη. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Τήνου και στον νομό Νότιου Αιγαίου.

 Η βραχονησίδα κατοικείται από κοράκια και γλάρους που βρίσκουν καταφύγιο εκεί με αποτέλεσμα να φτιάχνουν τις φωλιές τους στο Δρακονήσι.Η βραχονησίδα είναι κατάφυτη από ένα είδος μικροσκοπικού θάμνου που αναπτύσσεται με την αλμύρα των βράχων, τον κρίταμο. Οι ντόπιοι συλλέγουν το φυτό αυτό, το οποίο αποτελεί εξαιρετικό πικάντικο συμπλήρωμα στις σαλάτες και σε διάφορα φαγητά. Επιπλέον υπάρχουν διάφορες απόκρημνες θαλάσσιες σπηλιές.
Ντεμπρτς

Η Ντεμπρτς (σερβικά : Дебрц) είναι χωριό της Σερβίας στο δήμο Βλαντιμίρσκι στην περιφέρεια Ματσβάτσκι. Θεωρείται ιστορική παλιά πρωτεύουσα των Σέρβων κατά τον μεσαίωνα και είναι γνωστή για τα ιαματικά νερά της. Βρίσκεται σε υψόμετρο 140 μέτρα, απέχει 14 χιλιόμετρα από το Βλαντιμίρσκι και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 αριθμούσε 858 κατοίκους. Γεωγραφικά βρίσκεται στο έδαφος της Σάμπατς ποσαβίνα, δηλαδή της παρά τον ποταμό Σάβα περιοχή του Σάμπατς, Η Ντεμπρτς είναι μία από τις μεγαλύτερες και πιο σημαντικές κοινότητες του δήμου Βλαντιμίρτσκι. Στην κοινότητα υπάρχουν πολλές υποδομές για τη ζωή των πολιτών της, όπως: κέντρο υγείας με φαρμακείο, σχολείο με γυμναστήριο και σύγχρονη βιβλιοθήκη, βρεφονηπιακός σταθμός, κτηνιατρικός σταθμός κτλ.

 Η Ντέμπρτς δημιουργήθηκε στα τέλη του 13ου αιώνα όταν κι έγινε η πρωτεύουσα του Βασιλείου της Σίρμιας από το 1276 έως το 1283. Έπειτα έγινε πάλι μέρος του βασιλείου της Ουγγαρίας, του Βασιλείου της Σερβίας και αργότερα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Στη θέση Γκραντουζίνε της Ντεμπρτς, 17 χλμ δυτικά από την Ομπρενόβτσκα, υπήρχε μεσαιωνικό κάστρο που χρησιμοποιούσε ως θερινή κατοικία ο βασιλιάς της Σίρμιας Στέφαν Ντραγκούτιν από το οποίο δημιουργήθηκε ο οικισμός και πήρε το όνομα του το χωριό. Στο Ουγγρικό βασίλειο ήταν γνωστό σαν Ντέμπρετσεν. Τον 15ο αιώνα το κάστρο ανήκε στον Ράντιτς Ποστουπόβιτς και έπειτα στον δεσπότη Τζούρατζ Μπράνκοβιτς. Ο οικισμός Ντέμπρτς έχει 797 κάτοικους και ο μέσος όρος ηλικίας είναι 40,7 χρόνια (39,7 για τους άνδρες και 41,7 για τις γυναίκες). Το χωριό έχει 280 νοικοκυριά, ενώ ο συνολικός αριθμός των κατοικιών είναι 493, Ο μέσος αριθμός των ατόμων ανά νοικοκυριό είναι 2,84. Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή, ο αριθμός των ατόμων που ζουν μετανάστες στο εξωτερικό είναι 38. Το χωριό σε μεγάλο βαθμό κατοικείται από Σέρβους (σύμφωνα με την απογραφή του 2002), και τις τελευταίες τρεις απογραφές, παρατηρήθηκε μείωση του πληθυσμού. Τα ακόλουθα στατιστικά στοιχεία είναι από το 2002. 1948 = 712 1953 = 734 1961 = 809 1971 = 853 1981 = 921 1991 = 890 2002 = 933 2011 = 809 Мапе, аеродроми и временска ситуација локација (-{Fallingrain}-) Сателитска мапа (-{Wikimapia}-) Гугл сателитска мапа (-{Maplandia}-) План насеља на мапи (-{Mapquest}-)
Διοργάνωση ποδοσφαίρου Ελλάδας 1911

Το τουρνουά αυτό διοργανώθηκε το 1911 από τον Πανελλήνιο Ποδοσφαιρικό Όμιλο, η ομάδα του οποίου τελούσε υπό τιμωρία από τον ΣΕΑΓΣ. Οι αγώνες έγιναν υπό την έγκριση της Επιτροπής των Ολυμπιακών Αγώνων. Δεν επρόκειτο για επίσημο πρωτάθλημα αλλά για τουρνουά. Νικητής αναδείχθηκε ο Π.Π.Ο.

 Σύμφωνα με τον κανονισμό του ΣΕΑΓΣ: "Αθλητής παραιτηθείς ή αποκλεισθείς υπό τίνος Σωματείου και γενόμενος δεκτός εν ετέρω τοιούτω, δεν δύναται να διαγωνισθεί εις οίους δήποτε αγώνας ως αθλητής του νέου Σωματείου, ει μή μετά παρέλευση 14 μηνών". Η ομάδα του Πανελληνίου Ποδ. Ομίλου, την οποία είχε ιδρύσει ο Καλαφάτης, όταν αποχώρησε από τον Ποδ. Όμιλο Αθηνών, ως τη λήξη της δεκατετράμηνης τιμωρίας της, θεωρούνταν επισήμως παρακλάδι του Ποδοσφαιρικού Όμιλου Αθηνών. Οι αγώνες έγιναν υπό την έγκριση της Επιτροπής των Ολυμπιακών Αγώνων αλλά επρόκειτο για ένα ανεπίσημο τουρνουά. Το επόμενο πρωτάθλημα θα κατακτούσε αργότερα η ομάδα του ΠΠΟ, το οποίο καταγράφηκε στο επίσημο δελτίο του ΣΕΑΓΣ.Σύμφωνα με το επίσημο δελτίο του ΣΕΓΑΣ νικητής του τουρνουά αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος Ποδοσφαιρικός Όμιλος. Όπως αναφέρεται: "Ο Πανελλήνιος Ποδοσφαιρικός Όμιλος πάντοτε προσπαθεί να διαδώση την ωραίαν ταύτην παιδιάν και τούτου ένεκεν διαρκώς από της ιδρύσεως αυτού μετά διαφόρων Συλλόγων και πληρωμάτων ξένων πολεμικών πλοίων (Άγγλων) εκτέλεσε Match εις α πάντοτε διεκρίνετο και ενίκα. Ετέλεσε δε και αγώνας τοιούτους κατά Φεβρουάριον του 1911 τη εγκρίσει της Επιτροπής των Ολυμπιακών Αγώνων, εις ους συμμετέσχον ο Εθνικός Σύλλογος, ο Σύλλογος Γουδί και η ομάς της Σχολής Ευελπίδων και εις ους ανεκυρήχθη νικητής δια των τριών αυτού ομάδων. Ούτος διοικείται εκ 15μελούς συμβουλίου ως εξής: Ε. Χρύση προέδρου, Γ. Δουκάκη ειδ. γραμματέως, Α. Καλαφάτη ταμείου, Γ. Καλαφάτη γεν. αρχηγού και Αγ. Ζητώμη, Δ. Δεμερτζή, Γ. Σκανδαλίδου, Ι. Γαρουφαλιά, Ε. Πρίντεζη, Α. Παπαδημητρίου συμβούλων." Τον Απρίλιο του 1911 ο ΣΕΓΑΣ διοργάνωσε αγώνες των αθηναϊκών ομάδων με την ποδοσφαιρική ομάδα του εκ Σμύρνης -ακόμη- Πανιώνιου, στο Ποδηλατοδρόμιο, με διαιτητή τον Παναγή Βρυώνη. Τα αποτελέσματα: 11 Απριλίου 1911: Πανιώνιος - Ποδοσφαιρικός Όμιλος Αθηνών: 5-3 12 Απριλίου 1911: Πανιώνιος - Μικτή Π.Ο.Α./Πειραϊκού Συνδέσμου: 1-1 Διοργάνωση ποδοσφαίρου Ελλάδας 1908 Διοργάνωση ποδοσφαίρου Ελλάδας 1915 Ανδρέα Μπόμη, "Γκολ 2000, Ένας αιώνας ποδόσφαιρο", εκδ. Πελεκάνος, σ. 40. Εφημερίδα "Εμπρός", 12 και 14/4/1911.
The Big Black

The Big Black είναι ο τίτλος του τρίτου άλμπουμ του βρετανικού heavy metal συγκροτήματος Orange Goblin, το οποίο κυκλοφόρησε στις 16 Μαΐου του 2000 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας Rise Above Records.Υπήρξε μικρή υποστήριξη και προώθηση από την δισκογραφική εταιρεία για τον δίσκο, αφού αμέσως μετά την κυκλοφορία του, η Rise Above, συνεργαζόμενη εταιρεία της Music for Nations, διαλύθηκε. Παράλληλα, το συγκρότημα αφιέρωσε το άλμπουμ στον φίλο τους, Γκρεγκ Μπάρκερ, ο οποίος πέθανε το 1999 σε ηλικία 23 ετών.Η ηχογράφηση του δίσκου πραγματοποιήθηκε στα Markangelo Studios του Λονδίνου το Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο του 1999 με παραγωγό τον Μπίλι Άντερσον.

 "Scorpionica" - 3:13 "Quincy the Pigboy" - 3:55 "Hot Magic, Red Planet" - 3:51 "Cozmo Bozo" - 5:59 "298 kg" - 3:54 "Turbo Effalunt (Elephant)" - 3:33 "King of the Hornets" - 5:13 "You'll Never Get to the Moon in That" - 4:21 "Alcofuel" - 2:23 "The Big Black" - 11:52Μπόνους κομμάτι της ιαπωνικής έκδοσης"Into the Void" (διασκευή στους Black Sabbath) Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "The Big Black" είχε την εξής μορφή: Μπεν Γουόρντ - φωνητικά Πητ Ο' Μάλεϊ - κιθάρα Τζο Χορ - κιθάρα Μάρτιν Μίλαρντ - μπάσο Κρις Τέρνερ - τύμπανα The Big Black - Orange Goblin | Songs, Reviews, Credits | AllMusic Orange Goblin - The Big Black - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives TΒB - Orange Goblin
Φρουέλα της Κανταβρίας

Ο Φρουέλα Πέρεθ, ισπαν.: Fruela Pérez, (απεβ. π. 758) ήταν ο δεύτερος γιος του δούκα Πέτρου δούκα της Κανταβρίας και αδελφός του Αλφόνσο Α' βασιλιά των Αστουριών.

 Σύμφωνα με τις εκδόσεις Rotensis και Sebastianense του Χρονικού του Αλφόνσο Γ', ο Φρουέλα συνόδευσε τον αδελφό του βασιλιά Αλφόνσο Α΄ στις επιδρομές κατά των μουσουλμάνων εισβολέων και επέτυχε να κατακτήσει πολλές πόλεις, συμπεριλαμβανομένων των Λούγο, Τούι, Οπόρτο, Μπράγα, Βιζέου, Τσάβες, Λεδέσμα και άλλα μέρη. Το όνομα της μητέρας των παιδιών τού Φρουέλα δεν είναι γνωστό. Αυτά ήταν: Βερμούδο Α', βασιλιάς των Αστουριών. Αουρέλιους. Μία κόρη, της οποίας το όνομα είναι άγνωστο, που παντρεύτηκε έναν ευγενή από την Άλαβα ονόματι Λόπε, με τον οποίο απέκτησε έναν γιο Γκαρθία και μια κόρη, τη Μούνια από της Άλαβα, τη σύζυγο του βασιλιά Φρουέλα Α' των Αστουριών. Besga Marroquín, Armando (2000). Orígenes hispanogodos del Reino de Asturias. Oviedo: Real Instituto de Estudios Asturianos. ISBN 84-8964-541-8. Martínez Díez, Gonzalo (2004). El Condado de Castilla (711-1038). La historia frente a la leyenda (στα Spanish). Valladolid: Junta de Castilla y León. ISBN 84-9718-275-8. Λατινικό κείμενο της Chronica Rotensis Λατινικό κείμενο της Chronica ad Sebastianum
Τριαδικό μπαλέτο

Το Τριαδικό μπαλέτο είναι μπαλέτο που αναπτύχθηκε από τον Όσκαρ Σλέμερ. Έκανε πρεμιέρα στη Στουτγάρδη, στις 30 Σεπτεμβρίου-1 Οκτωβρίου 1922, με μουσική που συνέθεσε ο Πάουλ Χίντεμιτ, μετά από διαμορφωτικές παραστάσεις που χρονολογούνται από το 1916. Το μπαλέτο έγινε ο πιο γνωστός καλλιτεχνικός χορός και ενώ ο Σλέμερ ήταν στο Μπάουχαους από το 1921 έως το 1929, το μπαλέτο έκανε περιοδείες συμβάλλοντας στη διάδοση του ήθους του Μπαουχάους.

 Εμπνευσμένος εν μέρει από τον Πιερό Λυνέρ του Σένμπεργκ, τις παρατηρήσεις και τις εμπειρίες του από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Όσκαρ Σλέμερ άρχισε να συλλαμβάνει το ανθρώπινο σώμα ως νέο καλλιτεχνικό μέσο. Είδε το μπαλέτο και την παντομίμα ως ελεύθερη από τις ιστορικές αποσκευές του θεάτρου και της όπερας και έτσι μπορούσε να παρουσιάσει τις ιδέες του για τη χορογραφική γεωμετρία, τον άνθρωπο ως χορευτή, μεταμορφωμένο με κοστούμι, κινούμενο στο διάστημα. Η ιδέα του μπαλέτου βασίστηκε στον νόμο των τριών. Έχει 3 επεισόδια, 3 συμμετέχοντες (2 άνδρες, 1 γυναίκα), 12 χορούς και 18 κοστούμια. Κάθε πράξη είχε διαφορετικό χρώμα και διάθεση. Οι τρεις πρώτες σκηνές δίνουν μια χαρούμενη διάθεση. Οι δύο μεσαίες σκηνές σε ροζ σκηνή δίνει γιορτινή και επίσημη διάθεση. Οι τρεις τελευταίες σκηνές, σε μαύρο χρώμα, προορίζονται να είναι μυστικιστικές και φανταστικές. Είδε την κίνηση των μαριονετών ως αισθητικά ανώτερη από εκείνη των ανθρώπων, καθώς έδινε έμφαση στο ότι το μέσο κάθε τέχνης είναι τεχνητό. Αυτή η τεχνική μπορεί να εκφραστεί μέσω σχηματοποιημένων κινήσεων και την αφηρημενοποίηση του ανθρώπινου σώματος. Η σκέψη του για την ανθρώπινη μορφή (η αφηρημένη γεωμετρία του σώματος, π.χ. ένας κύλινδρος για το λαιμό, ένας κύκλος για το κεφάλι και τα μάτια) οδηγούσε σε όλα τα σημαντικά κοστούμια, για να δημιουργήσει αυτό που ονομάζεται «ειδώλιο». Ακολουθούσε η μουσική και τέλος υπήρχαν χορευτικές κινήσεις. Η άποψη του Σλέμερ για τον σύγχρονο κόσμο ήταν ότι οδηγείται από δύο κύρια ρεύματα, τον μηχανισμό (τον άνθρωπο ως μηχανή και το σώμα ως μηχανισμό) και τις αρχέγονες παρορμήσεις (τα βάθη των δημιουργικών παροτρύνσεων). Ισχυρίστηκε ότι η χορογραφημένη γεωμετρία του χορού προσέφερε μια σύνθεση, τη διονυσιακή και συναισθηματική προέλευση του χορού, που γίνεται αυστηρή και απολλώνια στην τελική της μορφή. Με τη βοήθεια και τη συμβολή του Αλφ Μπέιρλ, φίλου του Σλέμερ, τα «ειδώλια» παρουσιάστηκαν επίσης σε έκθεση στη Σοσιετέ ντεζ Αρ Ντεκορατίφ στο Παρίσι το 1930 και πάλι το 1938 στην έκθεση Μπάουχαους του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης στη Νέα Υόρκη. Τα ειδώλια παρουσιάστηκαν σε στάση, χωρίς τη χορογραφία τους. Πολύ αργότερα, τα ειδώλια του Σλέμερ εμφανίστηκαν στην έκθεση V&A του 2006 συνοδευόμενα από βιντεοσκοπήσεις των κινήσεων τους. Μερικά από τα αρχικά κοστούμια του Σλέμερ διατηρήθηκαν και εκτίθονται στη Νόιε Σταατσγκαλερί της Στουτγάρδης της Γερμανίας . Υπό τον τίτλο Das triadische Ballett, το έργο μεταφέρθηκε στο κινηματογράφο, ως έγχρωμη ταινία 30 λεπτών το 1970 από την Bavaria Atelier GmbH με χορευτές ζωντανής δράσης και νέα μουσική του Έριχ Φερστλ.
Νικόλαος Τσιπούρας Στύλος

Ο Νικόλαος Τσιπούρας Στύλος ήταν Έλληνας αγωνιστής και μακεδονομάχος που πολέμησε στον Μακεδονικό Αγώνα, τους Βαλκανικούς Πολέμους, αλλά και στον αγώνα για την αυτονομία της Βόρειας Ηπείρου όπως επίσης και στον Α 'Παγκόσμιο Πόλεμο και στη Μικρά Ασία.

 Ο Νικόλαος Τσίπουρας Στύλος γεννήθηκε στο χωριό Σκοτίνα Πιερίας το 1860 και από μικρή ηλικία προσχώρησε στα αντάρτικα ένοπλα σώματα για την απελευθέρωση της Μακεδονίας από τον τουρκικό ζυγό, η δράση του ήταν τόσο μεγάλη που απολάμβανε της εμπιστοσύνης όλων των υπολοίπων ένοπλων σωμάτων τα οποια τον ανακήρυξαν αρχηγό όλων των ενόπλων αγωνιστών της περιοχής. Στις 28 Αυγούστου 1928 η ελληνική πολιτεία αναγνωρίζοντας την πολυετή δράση του υπέρ της πατρίδας τον βράβευσε στα πλαίσια των 100 χρόνων της ανεξαρτησίας της. Πέθανε στην Σκοτίνα Πιερίας σε ηλικία 72 χρονών Μεγάλη Στρατιωτική και Ναυτική Εγκυκλοπαιδεία. Τόμος Στ′: Σαράντα Εκκλησίαι – Ώχρα [Great Military and Naval Encyclopedia. Volume VI]. Athens. 1930. p. 414.
Γκραν Πρι Βελγίου 2019 (Φόρμουλα 1)

Το Γκραν Πρι Βελγίου 2019 ήταν ο 13ος αγώνας στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (2019) και διεξήχθη στην πίστα Spa-Francorchamps στο Σταβελότ του Βελγίου το τριήμερο 30 Αυγούστου με 1 Σεπτεμβρίου 2019.

 Η Pirelli από το 2019 εφαρμόζει αλλαγές όσον αφορά τα ελαστικά. Συγκεκριμένα αποφασίστηκε να απλοποιηθεί η ποικιλία των ελαστικών και πλέον σε όλους τους αγώνες η άσπρη γόμα θα είναι η σκληρή, η κίτρινη θα είναι η μεσαία και η κόκκινη θα είναι η μαλακή. Παρότι τα χρώματα θα είναι πάντα 3 συγκεκριμένα (στεγνά), τα ελαστικά που έχει η Pirelli διαθέσιμα είναι 5 και σε κάθε αγώνα θα επιλέγονται 3 από αυτά ανάλογα με τις ανάγκες της κάθε πίστας. Οι ονομασίες των ελαστικών είναι: C1, C2, C3, C4, C5, με την C1 να είναι η πιο σκληρή και την C5 η πιο μαλακή. Εδώ βλέπετε ποιοι οδηγοί θα συμμετάσχουν στον αγώνα και ποια ελαστικά έχουν διαλέξει για το τριήμερο. Στα πρώτα δοκιμαστικά της Παρασκευής, στις 30 Αυγούστου 2019, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τη μαλακή γόμα (Soft), την μεσαία γόμα (Medium) ή την σκληρή γόμα (Hard) της Pirelli. Στα δεύτερα δοκιμαστικά της Παρασκευής, στις 30 Αυγούστου 2019, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τη μαλακή γόμα (Soft), την μεσαία γόμα (Medium) ή την σκληρή γόμα (Hard) της Pirelli. Στα τρίτα δοκιμαστικά του Σαββάτου, στις 31 Αυγούστου 2019, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τη μαλακή γόμα (Soft), την μεσαία γόμα (Medium) ή την σκληρή γόμα (Hard) της Pirelli. Οι κατατακτήριες δοκιμές έλαβαν μέρος το Σάββατο 31 Αυγούστου 2019 λίγες ώρες μετά το FP3. Την Pole Position κέρδισε ο Σαρλ Λεκλέρ με τον Σεμπάστιαν Φέτελ να συμπληρώνει την 1η σειρά της εκκίνησης. Έντονοι χαρακτήρες - Pole positionΠλάγιοι χαρακτήρες - Ταχύτερος γύρος κάθε Q Ο αγώνας διεξήχθη την Κυριακή 1 Σεπτεμβρίου 2019. Εδω παρουσιάζονται οι ποινές που δέχθηκαν οι οδηγοί πριν την έναρξη των αγώνων. ^ΤΓ – Συμπεριλαμβάνεται και 1 πόντος για τον ταχύτερο γύρο του αγώνα.† - Εγκατέλειψε αλλά κατατάχθηκε καθώς είχε συμπληρώσει το 90% της διαδρομής. Σημείωση: Και στις δύο βαθμολογίες αναγράφονται μόνο οι πέντε πρώτοι.
Άνω Χώρα Αιτωλοακαρνανίας

Η Άνω Χώρα είναι ορεινό χωριό του νομού Αιτωλοακαρνανίας στην περιοχή της ορεινής Ναυπακτίας. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1.060 μέτρων στις δυτικές απολήξεις των Βαρδουσίων, στις πλαγιές του υψώματος που ονομάζεται Κερασοβούνι, και είναι ένα από τα ορεινότερα χωριά της Αιτωλοακαρνανίας. Απέχει περίπου 52 χιλιόμετρα από την Ναύπακτο, που είναι και η κοντινότερη μεγάλη πόλη. Στο παρελθόν ονομαζόταν Μεγάλη Λομποτινά ενώ την σημερινή της ονομασία την απέκτησε το 1930. Η Άνω Χώρα αποτελεί την Τοπική κοινότητα Άνω Χώρας της Δημοτικής Ενότητας Αποδοτίας που ανήκει στον δήμο Ναυπακτίας και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 225 κάτοικοι.

 Η Άνω Χώρα υπήρξε κεφαλοχώρι της ορεινής Ναυπακτίας και κύριο διοικητικό και πνευματικό κέντρο της περιοχής. Κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας στην Άνω Χώρα λειτούργησε η μοναδική οργανωμένη σχολή της ορεινής Ναυπακτίας, η οποία αναφέρεται ως Σχολή της Λομποτινάς. Η σχολή λειτούργησε υπό την προστασία των Καναβαίων, παλιάς εύπορης Βυζαντινής οικογένειας, που αργότερα υπήρξαν κοτζαμπάσηδες στην περιοχή των Κραβάρων. Στη σχολή φοίτησε για δύο χρόνια ο Κοσμάς ο Αιτωλός. Στο διάστημα αυτό δάσκαλος στη σχολή ήταν ο μοναχός Ανανίας Δερβισιάνος.Μετά την ίδρυση του Ελληνικού κράτους η Άνω Χώρα υπήρξε πρωτεύουσα του τοπικού δήμου της περιοχής, του Δήμου Αποδοτίας, ο οποίος λειτούργησε αρχικά στο διάστημα 1835 - 1912. Το 1912 ο δήμος καταργήθηκε και η Άνω Χώρα έγινε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1996 επανασυστάθηκε ο δήμος Αποδοτίας με έδρα του πάλι την Άνω Χώρα. Ο δήμος καταργήθηκε για δεύτερη φορά το 2011 με το πρόγραμμα Καλλικράτης και αποτέλεσε μέρος του Δήμου Ναυπακτίας. Κατά την διάρκεια του 20ου αιώνα ο πληθυσμός της Άνω Χώρας παρουσίασε μείωση, ακολουθώντας παρόμοια τύχη με τα περισσότερα ορεινά χωριά. Τα τελευταία χρόνια όμως γνωρίζει σημαντική τουριστική ανάπτυξη, συγκρατώντας τον πληθυσμό της. Το χωριό διαθέτει σήμερα ξενοδοχεία, ενοικιαζόμενα δωμάτια και εστιατόρια ενώ ως πρώην έδρα δήμου διαθέτει και Κέντρο Υγείας. Απογραφές πληθυσμού Στα πλαίσια της πολιτιστικής προβολής του χωριού λειτουργεί από το 2016 λαογραφικό μουσείο ενώ από το 1999 διεξάγεται κάθε Οκτώβρη η επονομαζόμενη "Γιορτή κάστανου και τσίπουρου" με πλήθος επισκεπτών από τις γύρω περιοχές.Ένα κτίσμα με ιστορία αποτελεί ο παλιός νερόμυλος της εκκλησίας που μετρά πολλούς αιώνες παρουσίας στο χωριό. Αδιάψευστος μάρτυρας ο λίθος στην τοιχοποιία του που αναγράφει το έτος 1729. Αναπαλαιώθηκε το 2019 και αποτελεί ένα από τα σημαντικά σημεία αναφοράς του χωριού. GTP - Greek Travel Pages Αιτωλοακαρνανία - Άνω Χώρα Αρχειοθετήθηκε 2008-02-27 στο Wayback Machine. ΕΡΤ - Εκπομπή "Μένουμε Ελλάδα" - Στην Άνω Χώρα της ορεινής Ναυπακτίας