IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πίτερ Κλέντζος

Ο Πίτερ Κλέντζος (Peter Clentzos) ή Παναγιώτης Χλέντζος (15 Ιουνίου 1909 - 11 Σεπτεμβρίου 2006) ήταν Ελληνοαμερικανός επικοντιστής που έλαβε μέρος στην Ολυμπιάδα του 1932 στο Λος Άντζελες. Επίσης, εργάστηκε πολλά χρόνια σε σχολεία ως καθηγητής και γυμναστής.

 Ο Πίτερ Κλέντζος (Παναγιώτης Χλέντζος) γεννήθηκε στις 15 Ιουνίου 1909 στο Όκλαντ της Καλιφόρνια. Ήταν γιος Ελλήνων μεταναστών. Ο πατέρας του, που ήταν ξυλουργός και η μητέρα του είχαν έρθει από τα Κύθηρα. Ο Κλέντζος φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνια (University of Southern California), όπου ήταν μέλος της ομάδας στίβου. Επί τρία χρόνια μετείχε στην ομάδα στίβου του Πανεπιστημίου, η οποία υπό τον κόουτς Ντιν Κρόμγουελ (Dean Cromwell) κατέκτησε δυο φορές τον εθνικό κολεγιακό τίτλο του NCAA, το 1930 και το 1931. Ως αθλητής του επί κοντώ προσπάθησε να μπει στην Ομάδα των ΗΠΑ για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1932, αλλά δεν τα κατάφερε. Όμως, η ελληνική του ιθαγένεια του επέτρεψε να συμμετάσχει ως ένα από τα 16 μέλη της ελληνικής αποστολής. Κατέλαβε την 7η θέση με άλμα 12 πόδια και 3,5 ίντσες. Το προσωπικό του ρεκόρ ήταν 13 πόδια και 9 ίντσες (3,75μ). Ήταν ο πρώτος Έλληνας αθλητής που έσπασε το φράγμα των 4μ, το 1935 με 4,015μ ως αθλητής του Πανιωνίου Γ.Σ. Μετά την αποφοίτησή του από το πανεπιστήμιο, δίδαξε ιστορία και ξυλουργική, την οποία είχε μάθει από τον πατέρα του, στο Γυμνάσιο του Μπάρστοου (Barstow) της Καλιφόρνια. Επίσης, εργάστηκε ως προπονητής σε ομάδες στίβου και αμερικανικού ποδοσφαίρου. Στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο υπηρέτησε στον αμερικανικό στρατό στην Αεροπορική Βάση της Σάντα Άνα (Santa Ana Army Air Base) στην Καλιφόρνια ως προπαιδευτής και γυμναστής νεοσυλλέκτων. Μετά τον πόλεμο εγκαταστάθηκε στην Πασαντίνα (Pasadena) της Καλιφόρνια, μαζί με τη σύζυγό του, Έλεν, όπου εργάστηκε ως δάσκαλος και προπονητής στο Γυμνάσιο Ρούσβελτ (Roosevelt High School). Αργότερα, υπηρέτησε ως διαχειριστής (administrator) στο Γυμνάσιο Ναρμπόν (Narbonne High School) και ως υποδιευθυντής αρρένων στο Γυμνάσιο Φράνκλιν (Franklin High School) στο βορειοανατολικόΛος Άντζελες. Το 2004, σε ηλικία 95 ετών, παρακολούθησε τους Ολυμπιακούς Αγώνες στην Αθήνα, ως επίσημος καλεσμένος της ελληνικής κυβέρνησης. Την ίδια χρονιά ήταν λαμπαδηδρόμος στη μεταφορά της ολυμπιακής φλόγας. Εθεωρείτο ο γηραιότερος εν ζωή Έλληνας που είχε λάβει μέρος σε Ολυμπιάδα. Πέθανε στις 11 Σεπτεμβρίου 2006 σε ηλικία 97 ετών, στο νοσοκομείο του Ράντσο Μιράζ (Rancho Mirage) της Καλιφόρνια, από επιπλοκές σε εγχείρηση αποκατάστασης εξάρθρωσης. Άφησε ένα γιο, τον Πίτερ τζούνιορ. Noland, Claire. (2006, September 15). Pete Clentzos, 97; USC Athlete Was Olympian in 1932. The Los Angeles Times
Μέισον Ράιαν

Ο Μπάρι Γκρίφιθς (γεννημένος στις 13 Ιανουαρίου 1982) είναι ένας Ουαλός επαγγελματίας παλαιστής, περισσότερο γνωστός με το ψευδώνυμο Μέισον Ράιαν και για το χρόνο του στην εταιρεία WWE.

 Ξεκίνησε την ενασχόλησή του με την επαγγελματική πάλη το 2006 και τα επόμενα δύο χρόνια αγωνίστηκε σε πολλές μικρές εταιρείες επαγγελματικής πάλης σε ολόκληρο τον κόσμο, μέχρι και τα μέσα του 2009, όταν υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την εταιρεία WWE. Συμφώνησε με το WWE, όταν κατάφερε να εξασφαλίσει την παραμονή του στις Η.Π.Α.. Αμέσως στάλθηκε στην θυγατρική εταιρεία FCW, για να εκπαιδευτεί περισσότερο και να αποκτήσει παλαιστικές εμπειρίες. Εκεί κατέκτησε μια φορά τον κορυφαίο τίτλο της εταιρείας. Το 2011, μεταφέρθηκε στο κύριο ρόστερ του WWE, όπου έγινε μέλος της ομάδας Νέξους (Nexus). Μετά την διάλυσή της, συνέχισε μόνος του και μετά απο λίγο βρέθηκε στην αφάνεια. Τον Απρίλιο του 2014 αποδεσμεύτηκε απο το WWE. House of Pain (Swinging Side Slam) Προφίλ στο IMDb.com Προφίλ στο owow.com Αρχειοθετήθηκε 2012-08-29 στο Wayback Machine.
Βεατρίκη της Ισπανίας

Η Βεατρίκη (ισπαν. Beatriz de Borbón y Battenberg, 22 Ιουνίου 1909 - 22 Νοεμβρίου 2002) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ισπανίας ήταν πριγκίπισσα της Ισπανίας και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Τσιβιτέλα-Τσέζι.

 Η Βεατρίκη Ισαβέλλα Φρειδερίκη Αλφόνσα Ευγενία Χριστίνα Μαρία Θηρεσία Μπιενβενίδα Λαδισλάη ήταν η πρώτη κόρη του Αλφόνσου ΙΓ΄ της Ισπανίας και της Βικτωρίας Ευγενίας της Έσσης-Μπάττενμπεργκ, κόρης του Ερρίκου του Μπάττενμπεργκ. Ο σύζυγός της ανήκε σε Οίκο που είχε πλουτίσει τον 18ο και 19ο αι. διοικώντας τα οικονομικά του Βατικανού. Οι πρόγονοί του είχαν λάβει από την Αγία Έδρα το 1794 τον τίτλο του δούκα του Μπρατσιάνο· το 1803 ο Πάπας Πίος Ζ΄ τους έδωσε τον τίτλο του πρίγκιπα της Τσιβιτέλα-Τσέζι. Απέκτησαν και άλλους τίτλους. Ωστόσο ο γάμος ήταν μοργανατικός και η Βεατρίκη έπρεπε να αποκηρύξει το δικαίωμα διαδοχής της στον (προσωρινά σε παύση) θρόνο της Ισπανίας. Ο Βασιλιάς ζούσε εξόριστος, έτσι η τελετή έγινε στην Εκκλησία του Ιησού, έδρα των Ιησουιτών, στη Ρώμη και η Βεατρίκη είχε νυφικό με ουρά 6 μ. και τιάρα με άνθη πορτοκαλιάς. Ήλθαν περισσότεροι από 50 πρίγκιπες και πολλοί Ισπανοί, όχι όμως ο αδελφός της διάδοχος Αλφόνσος και η μητέρα τους Βικτωρία Ευγενία, που είχαν κακές σχέσεις με τον Αλφόνσο ΙΓ΄. Μετά την τελετή, το ζεύγος δέχθηκε ο Πάπας Πίος ΙΑ΄. Παντρεύτηκε το 1935 τον Αλέξανδρο Τορλόνια, 5ο Πρίγκιπα της Τσιβιτέλα-Τσέζι, και είχε τέκνα: Σάντρα 1936-2014, παντρεύτηκε τον Κλεμέντε Λεκούιο, κόμη της Ασάμπα: Αλεσάντρο γενν. 1960, κόμης της Ασάμπα. Ντεζιντέρια γενν. 1962, παντρεύτηκε τον Οντόνε κόμη Τουρνόν. Μάρκο 1937-2014, 6ος πρίγκιπας της Τσιβιτέλα-Τσέζι: Τζοβάνι γενν. 1962, 7ος πρίγκιπας της Τσιβιτέλα-Τσέζι. Βιτόρια Εβτζένια Καρολίνα Ονόρ Πάολα Αλεξάντρα Μαρία γενν. 1971, παντρεύτηκε πρώτα τον Κέννεθ Λίντσεϋ και μετά το Στέφανο Κολόννα. Καταρίνα Αγκνέζε γενν. 1974, παντρεύτηκε τον Στέφανο ντ' Άμπορα. Μαρίνο 1939-1995, πρίγκιπας της Τσιβιτέλα-Τσέζι, άγαμος. Ολίμπια γενν. 1943, παντρεύτηκε τον Πωλ Αννίκ Βηλέρ (γιο της Αλίκη Διπλαράκου, Μις Ελλάδας και Μις Ευρώπης το 1930): Μπεατρίτσε Αλίκι Βικτόρια γενν. 1967, παντρεύτηκε τον Αντρέ Αράντα Κορρέια ντο Λάγκο, πρεσβευτή της Βραζιλίας. Σιβύλλα γενν. 1968, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο του Λουξεμβούργου. Πωλ Αλεξάντρ 1971-1975. Λάουρα Ντάφνε Λαβίνια 1974-1980. Ντομιτίλα Λουίζε Μαρίε γενν. 1985. Balansó, Juan. La familia Real y la familia irreal. Ed. Planeta, Barcelona, 1992, ISBN 84-320-7549-3 Balansó, Juan. Las perlas de la Corona. Plaza & Janés Editores SA, 1997, ISBN 84-01-53023-7 Baviera, S.A.R. Princesa Pilar de and Chapman-Huston, Desmond. Alfonso XIII., Col. Z, 1959, ISBN 84-261-0053-8 García Louapre, Pilar. Cinco días con la infanta Beatriz de Borbón y Battenberg hija de Alfonso XIII : su testimonio sobre su vida y sus circunstancias. Vision Libros, 2007. ISBN 84-982-1759-8 Puga, Maria Teresa and Ferrer, Eusebio. 20 Infantas de España: Sus vidas, entre las ilusiones y el destino. Ed. Juventud, Barcelona, 1998. ISBN 84-261-3084-4
Σαρλό Σαλουάι

Ο Σαρλό Σαλουάι (Charlot Salwai Tabimasmas, 1963-) είναι πολιτικός και πρώην λογιστής από το Βανουάτου, και πρωθυπουργός από τις 6 Οκτωβρίου 2023. Υπηρέτησε ξανά στην πρωθυπουργία από τον Φεβρουάριο του 2016 ως τις 20 Απριλίου 2020.

 Γεννήθηκε στις 24 Απριλίου 1963. Είναι αρχηγός του κόμματος Ναμάνγκι Άουτε (Επανένωση των Κινημάτων για Αλλαγή), το οποίο αποτελεί μέρος του συνασπισμού Ενότητα για Αλλαγή. Ο Σαλουάι είναι γαλλόφωνος από το Νησί της Πεντηκοστής. Νωρίτερα υπηρέτησε ως υπουργός Εμπορίου, Γαιών, Παιδείας, Οικονομικών και ως υπουργός Εσωτερικών.Στις 6 Οκτωβρίου 2023 εξελέγη ξανά πρωθυπουργός, έπειτα από πρόταση μομφής σε βάρος του Σάτο Κίλμαν.
Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 1984-85

Η Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 1984-85 ήταν η 8η έκδοση της Α΄ κατηγορίας πετοσφαίρισης της Κύπρου υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης. Το πρωτάθλημα κέρδισε ο ΑΠΟΕΛ για 6η φορά στην ιστορία του.

 Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1984-85 συμμετείχαν 10 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα εξασφάλισε τη συμμετοχή της στο Κύπελλο πρωταθλητών Ευρώπης πετοσφαίρισης ανδρών 1985-86. Οι τελευταίες δύο ομάδες υποβιβάστηκαν στη Β΄ κατηγορία. Κάθε νίκης βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και κάθε ήττα με 1 βαθμό. Οι ομάδες κατατάσσονταν με βάση τον συνολικό αριθμό βαθμών που κέρδισαν. Σε περίπτωση ισοβαθμίας στον συνολικό αριθμό βαθμών που κέρδισαν δύο ή περισσότερες ομάδες πιο ψηλά κατατασσόταν η ομάδα με τη μεγαλύτερη διαφορά μεταξύ των νικηφόρων και των απολεσθέντων σετ. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα. Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Γαβριηλίδης, Μιχάλης (2002). ΑΠΟΕΛ 1926 – 2001: 75 χρόνια ένδοξης πορείας. Λευκωσία: ΑΠΟΕΛ. σελ. 254. Στυλιανού, Πάμπος· Γεωργίου, Νεόφυτος (1988). Νέα Σαλαμίνα, 40 χρόνια πρωτοπόρας αθλητικής πορείας. Κύπρος: Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου. σελ. 179.
269

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 269 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 269 (CCLXIX ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Παρασκευή. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Κλαυδίου και Πατέρνου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1022 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 269 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Δεύτερη Γοτθική Εισβολή: Οι Γότθοι και άλλα Γερμανικά φύλα επιτίθενται στις Βοσπορικές πόλεις στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας. Περίπου 2.000 πλοία και 320.000 άνδρες από τον Ίστρο Ποταμό (Δούναβη) εισέρχονται στη Ρωμαϊκή επικράτεια. Ο Αυτοκράτορας Κλαύδιος Β΄ Γοτθικός κατατροπώνει τους εισβολείς και λαμβάνει τον τίτλο Γοτθικός για τον θρίαμβό του. Πολλοί από τους αιχμαλώτους θα υπηρετήσουν στις Ρωμαϊκές λεγεώνες και θα εγκατασταθούν σε ελεύθερες εκτάσεις στις Παραδουνάβιες επαρχίες. Ο Κλαύδιος Β΄ Γοτθικός ταξιδεύει στο Σίρμιο και προετοιμάζει έναν πόλεμο εναντίον των Βανδάλων, οι οποίοι επιδράμουν στην Παννονία. Οι Ερούλοι αιχμαλωτίζουν την Αθήνα και εισβάλλουν στα νησιά του Αιγαίου Πελάγους, καθώς επίσης στην Κρήτη και στη Ρόδο. Ο Μάρκος Κασσιανός Λατίνιος Πόστουμος σκοτώνεται από τα δικά του στρατεύματα αφ' ότου δεν τους επετράπη η λεηλασία της πόλης του Μογοντιάκου. Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και Αίγυπτος Η Βασίλισσα Ζηνοβία κυριεύει τη Συρία, την Παλαιστίνη, τον Λίβανο, μέρη της Μεσοποταμίας, της Ανατολίας και της Αιγύπτου, παραχωρώντας της τον έλεγχο της προμήθειας σιτηρών της Ρώμης. Η Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας καίγεται τμηματικώς κατά τη διάρκεια μίας εφόδου του Ζάβδα, στρατηγού της Ζηνοβίας. Θρησκεία 5 Ιανουαρίου - Ο Πάπας Φήλιξ Α΄ διαδέχεται τον Πάπα Διονύσιο ως τον 26ο Πάπα. Ο Παύλος Αντιοχείας (Σαμοσατέας) καθαιρείται ως Πατριάρχης Αντιοχείας (παρ' όλο που δεν μετακινείται έως το 272). Μουρόν Ουέι, Ξιανμπεϊανός αρχηγός και Δούκας Ξιαν του Λιαοντάν (πεθαίνει το 333) Τζίνγκου της Ιαπωνίας, Ιαπωνέζα αυτοκράτειρα (γεννιέται το 169) Λου Κάι, Κινέζος πολιτικός του Ανατολικού Γου (γεννιέται το 198) Μάρκος Κασσιανός Λατίνιος Πόστουμος, Γαλατικός αυτοκράτορας 260-269 Άγιος Βαλεντίνος (εκτελέστηκε από τον Κλαύδιο Β΄) (πιθανή ημερομηνία) Ουάν Ξιάν, Κινέζος αξιωματούχος του Σάο Ουέι (γεννιέται το 185)
Γέφυρα του Μεχμέτ Πασά Σοκόλοβιτς

Η γέφυρα του Μεχμέτ Πασά Σοκόλοβιτς (βοσνιακά: Most Mehmed-paše Sokolovića, σερβικά: Мост Мехмед-паше Соколовића, τουρκικά: Sokullu Mehmet Paşa Köprüsü) είναι πέτρινη τοξωτή γέφυρα στο Βίσεγκραντ, Βοσνία-Ερζεγοβίνη, και εκτείνεται πάνω από τον ποταμό Δρίνο ή Ντρίνα, στην ανατολική Σερβική Δημοκρατία. Έχει μήκος περίπου 180 μέτρα. Ολοκληρώθηκε το 1577 σε σχέδιο Μιμάρ Σινάν, μετά από εντολή του μεγάλου Βεζίρη Σοκολού Μεχμέτ Πασά. Από το 2007 αποτελεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.

 Η γέφυρα είναι χαρακτηριστικό δείγμα οθωμανικής μνημειακής αρχιτεκτονικής και πολιτικής μηχανικής, αλλά και αντιπροσωπευτικό της αρχιτεκτονικής του Μιμάρ Σινάν, ενός από τους σημαντικότερους Οθωμανούς αρχιτέκτονες και μηχανικούς. Αποτελείται από 11 πετρόκτιστα τόξα, με άνοιγμα 10,7 με 14,8 μέτρα, και ράμπα προσβάσης στην αριστερή όχθη του ποταμού. Το τόξο στη δεξιά όχθη του ποταμού είναι το μικρότερο, με άνοιγμα 5,2 μέτρα. Το συνολικό μήκος της γέφυρας είναι 179,5 μέτρα. Η γέφυρα στηρίζεται σε εννέα πέτρινα βάθρα με πλάτος 3,5-4 μέτρα και μήκος περίπου 11,5 μέτρα. Ο δρόμος πάνω στη γέφυρα έχει πλάτος 6 μέτρα, ενώ τα πλάγια παραπετάσματα είναι 60 εκατοστά παχιά. Η πρόσβαση αποτελείται από τέσσερα τόξα, από τα οποία το μεγαλύτερο σχηματίζει γωνία, και έχει μήκος 120 μέτρα.Τα βάθρα, τόξα και τείχη είναι φτιαγμένα από τοπικό ασβεστόλιθο. Κάποιοι από τους λίθους συγκρατούνται με σιδερένιους σφιγκτήρες που σφραγίζονται με μόλυβδο. Τα βάθρα προς την άναντη πλευρά του ποταμού έχουν τριγωνική διατομή, που καταλήγουν σε μια ορθογώνια προέκταση, σε τυφλή πύλη με χρονογραμματική επιγραφή. Στην κατάντη πλευρά έχει πολυγωνικό σχήμα, και καταλήγει σε ορθογώνια προέκταση με εντοιχισμένα καθίσματα, τα οποία χρησιμοποιούνται μέχρι σήμερα. Το έκτο βάθρο είναι διακοσμημένο. Ένας ξύλινος πύργος, ο οποίος χρησίμευε ως φυλάκιο, στο μέσο της γέφυρας κατεδαφίστηκε το 1886. Η κατασκευή της γέφυρας έγινε ύστερα από διαταγή του μεγάλου Βεζίρη Σοκολού Μεχμέτ Πασά. Η γέφυρα κατασκευάστηκε την περίοδο 1571-1577 και συνέδεε τη Βοσνία με την Κωνσταντινούπολη, και ήταν τμήμα του δρόμου ο οποίος αναφερόταν ως αυτοκρατορικός. Η γέφυρα είναι γνωστό ότι επιδιορθώθηκε το 1664, 1875, 1911, 1940 και 1950-52. Τα παραπετάσματα της γέφυρας καταστράφηκαν από πλημμύρα το 1896, όταν ο Ντρίνα έφτασε σε ύψος 1,6 μέτρα πάνω από τη γέφυρα. Τρία από τα τόξα της καταστράφηκαν στον Α΄ΠΠ, και επιδιορθώθηκαν το 1939. Στο ενδιάμεσο, τα κενά γεφυρώθηκαν με μεταλλικές κατασκευές. Στον Β΄ΠΠ, καταστράφηκαν από τους Γερμανούς πέντε τόξα. Η επιδιόρθωση των βλαβών έλαβε χώρα την περίοδο 1949-52.Κατά τη διάρκεια του πολέμου του 1992-95 στη Βοσνία Ερζεγοβίνη, η γέφυρα ήταν ο τόπος της βίαιης δολοφονίας μεγάλου αριθμού Βοσνίων πολιτών από τον Βοσνιακό Στρατό των Σέρβων, κατά τη διάρκεια της σφαγής του Βίσεγκραντ το 1992.Η γέφυρα ανακηρύχθηκε πολιτιστικό μνημείο το 1962 και από το 2007 αποτελεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO. Η γέφυρα είναι γνωστή από το βιβλίο του νομπελίστα συγγραφέα Ίβο Άντριτς Το γεφύρι του Δρίνου (1945).
Ελισάβετ Χριστίνα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ

Η Ελισάβετ Χριστίνα (γερμ. Elisabet Christine, 28 Αυγούστου 1691 - 21 Δεκεμβρίου 1750) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν κόρη του Δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνμεπουργκ-Βόλφενμπυτελ και με τον γάμο της έγινε αρχιδούκισσα της Αυστρίας και βασίλισσα της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Λουδοβίκου Ροδόλφου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Βόλφενμπυτελ και της Χριστίνας Λουίζας, κόρης του Αλβέρτου Ερνέστου Α΄ του Έττινγκεν-Έττινγκεν. Παντρεύτηκε το 1708 τον Κάρολο ΣΤ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και είχε τέκνα: Λεοπόλδος Ιωάννης (13 Απριλίου - 4 Νοεμβρίου 1716). Μαρία Θηρεσία (1717 - 1780), Αρχιδούκισσα της Αυστρίας και Βασίλισσα της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας. Παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο Γ΄ της Λωρραίνης. Μαρία Άννα (1718 - 1744), Κυβερνήτης των Αυστριακών Κάτω Χωρών. Μαρία Αμαλία (1724 - 1730). Ingrao, Charles W.; Thomas, Andrew L. (2004). "Piety and Power: The Empresses-Consort of the High Baroque". In Campbell Orr, Clarissa (ed.). Queenship in Europe 1660-1815: The Role of the Consort. Cambridge University Press. pp. 107–130. ISBN 0-521-81422-7.
Διακήρυξη της ανεξαρτησίας της Μολδαβίας

Η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας της Δημοκρατίας της Μολδαβίας (ρουμανικά: Declarația de independență a Republicii Moldova) ήταν ένα έγγραφο που εγκρίθηκε στις 27 Αυγούστου 1991 από το Κοινοβούλιο της Δημοκρατίας της Μολδαβίας μετά την αποτυχία της απόπειρας πραξικοπήματος που επιχειρήθηκε νωρίτερα τον ίδιο μήνα.

 Το έγγραφο αναφέρεται στην «χιλιόχρονη ιστορία» και στην «αδιάλειπτη κρατική υπόσταση» εντός των ιστορικών και εθνικών συνόρων και αναφέρεται στην επίσημη γλώσσα της χώρας ως «ρουμανική». Αυτή η ιδρυτική πράξη της Δημοκρατίας της Μολδαβίας γιορτάζεται ως Ημέρα Ανεξαρτησίας. Το πρωτότυπο έγγραφο που εγκρίθηκε και υπογράφηκε από 278 βουλευτές το 1991 κάηκε κατά την διάρκεια των διαδηλώσεων για τις βουλευτικές εκλογές της Μολδαβίας του 2009 αλλά ένα πανομοιότυπο έγγραφο αποκαταστάθηκε το 2010. Η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας της Μολδαβίας διεκδικεί σαφώς και άμεσα την κυριαρχία της Μολδαβίας επί του εδάφους της Υπερδνειστερίας ως «συστατικό μέρος της ιστορικής και εθνικής επικράτειας του λαού μας». Αυτό προκάλεσε διαμάχη, καθώς η περιοχή αυτή είχε κηρύξει την ανεξαρτησία της από τη Μολδαβική Ε.Σ.Σ.Δ. το 1990 και σχημάτισε την Πριδνεστοριανή Μολδαβική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία (PMSSR), η οποία δεν είχε αναγνωριστεί ως νόμιμη σοβιετική δημοκρατία ούτε από τη Σοβιετική Ένωση ούτε από τη Μολδαβική Ε.Σ.Σ.Δ. Διακήρυξη της ανεξαρτησίας της Δημοκρατίας της Μολδαβίας
Παντικάπαιον

Το Παντικάπαιον (γενική: του Παντικαπαίου) ήταν σημαντική αρχαιοελληνική πόλη και λιμένας στην Ταυρική (Ταυρική Χερσόνησο), κείμενη σε λόφο (Όρος Μιθριδάτης) στη δυτική πλευρά του Κιμμέριου Βόσπορου στην έξοδο της λίμνης Μαιώτιδος (σημερινή Αζοφική θάλασσα), εκεί που σήμερα είναι η πόλη Κερτς. Ιδρυτές της πόλης θεωρούνται οι Μιλήσιοι κατά τον ύστερο 7ο-πρώιμο 6ο αιώνα Π.Κ.Ε.

 Κατά τους πρώτους αιώνες ύπαρξης της πόλης, κυριαρχούσαν τα εισαγόμενα ελληνικά προϊόντα: κεραμικά, τερακότες και μεταλλικά αντικείμενα, πιθανώς από εργαστήρια στη Ρόδο, την Κόρινθο, τη Σάμο και την Αθήνα. Η τοπική παραγωγή, μιμούμενη αυτά τα πρότυπα, εξελίχθηκε παράλληλα. Η Αθήνα κατασκεύαζε ένα ειδικό είδος κύπελλου για την πόλη, γνωστό ως σκεύος Κερτς. Οι ντόπιοι αγγειοπλάστες μιμήθηκαν τα ελληνιστικά κύπελλα, γνωστά ως γνάθια, καθώς και ανάγλυφα (Μεγαρικά κύπελλα). Η πόλη έκοβε ασημένια νομίσματα από τον 5ο αιώνα π.Χ. και χρυσά και χάλκινα από τον 4ο αιώνα π.Χ.. Στη μεγαλύτερη έκτασή της, η πόλη καταλάμβανε 100 εκτάρια (250 στρέμματα). Τα Μουσεία Ερμιτάζ και Κερτς περιέχουν υλικό από την περιοχή, η οποία ακόμη βρίσκεται υπό ανασκαφή. Κατά τον 5ο - 4ο αιώνα Π.Κ.Ε. η πόλη έγινε έδρα των δυναστειών των Αρχαιανακτιδών και των Σπαρτοκιδών, βασιλέων του βασιλείου του Βοσπόρου όπου και ονομαζόταν ενίοτε Βόσπορος. Την εποχή εκείνη γνώρισε μεγάλη ακμή από το σιτεμπόριο που ανέπτυξε με άλλες αρχαίες ελληνικές πόλεις. Η οικονομική της πτώση κατά τον 4ο και 3ο αιώνα Π.Κ.Ε. ήταν το αποτέλεσμα αφενός οι επιδρομές των Σαρμάτων στα βόρεια και αφετέρου το άνοιγμα νέων αγορών και του αυξανόμενου ανταγωνισμού ιδίως του αιγυπτιακού σταριού. Ο τελευταίος των Σπαρτοκιδών άφησε το βασίλειό του στον Μιθριδάτη Στ', βασιλέα του Πόντου, το 115 π.Χ. όταν κατέλαβε τη νότια Ρωσία. Noonan, Thomas S. «The Origins of the Greek Colony at Panticapaeum», American Journal of Archaeology, Vol. 77, No. 1. (1973), 77–81. Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Περσέας (Perseus Digital Library) Διάταγμα προς τιμήν του Διόφαντου Αρχειοθετήθηκε 2021-09-22 στο Wayback Machine., γενικά στοιχεία για τον Μιθριδάτη ΣΤ' Ευπάτορα. Ομοιότητες της πόλης του Παντικάπαιου και της Ατλαντίδας όπως περιγράφηκε από τον Πλάτωνα. Eagle/Wind 2005 MA in Black Sea Cultural Studies.International Hellenic University-School of Humanities
Ιωάννης Τσακασιάνος

Ο Ιωάννης Τσακασιάνος (Ζάκυνθος 1853 – Ναύπλιο 1908) ήταν Έλληνας ποιητής της Επτανησιακής Σχολής. Συνέγραψε λυρικά ποιήματα καθώς και σατιρικά, τα οποία υπήρξαν δημοφιλή την εποχή του εξ αιτίας του ηπίου περιεχομένου τους.

 Γεννήθηκε το 1853 στη Ζάκυνθο. Ο πατέρας του είχε βενετσιάνικη αριστοκρατική καταγωγή, ενώ η μητέρα του ασχολούνταν με την υφαντική. Είχε πέντε αδέλφια εκ των οποίων δύο κορίτσια και τρία αγόρια. Όταν ήταν μικρός εργάστηκε ως βοηθός στο κουρείο που λειτουργούσε ο θείος του στη Ζάκυνθο, το οποίο ήταν ένα από τα πλέον γνωστά στην υψηλή κοινωνία της Ζακύνθου. Εκεί, ήρθε σε επαφή με καλλιτέχνες και ποιητές, μελέτησε ποίηση, έμαθε ξένες γλώσσες και κιθάρα. Έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον, και οι ικανότητες του σε αυτά τον έκαναν γνωστό στους αριστοκρατικούς κύκλους της εποχής του. Ήταν ανάμεσα στους συνιδρυτές του περιοδικού Ποιητικός Άνθων, όντας ένας από τους σημαντικότερους χρηματοδότες του. Το περιοδικό αυτό απέκτησε φήμη και αναγνώριση από λόγιους της εποχής όπως ο Ανδρέας Λασκαράτος και ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης. Στο περιοδικό αυτό, ο Τσακασιάνος δημοσίευε ποιήματα, χρησιμοποιώντας κυρίως το ψευδώνυμο Σπουργίτης.Στη συνέχεια αποφάσισε να ασχοληθεί με το θέατρο. Έγινε ιμπρεσάριος και εργολάβος του θερινού θεάτρου της Ζακύνθου, το οποίο κατασκευάστηκε με δικά του έξοδα. Βρέθηκε στη Νάπολη όπου γνωρίστηκε με πρωταγωνίστρια του θεάτρου Ροσίνι, και εμπνεύστηκε τη δημιουργία θιάσου. Ο θίασος όμως δεν ευδοκίμησε και ο Τσακασιάνος οδηγήθηκε σε οικονομική καταστροφή. Στη συνέχεια αποχώρησε από την πατρίδα του και μετέβη στην Αθήνα όπου εξέδωσε τις επιτυχημένες ποιητικές συλλογές Κόντε Σπουργίτης και Πρωτοχρονιάτικο δώρο. Μετά την επιτυχία αυτή επέστρεψε στη Ζάκυνθο όπου άνοιξε βιβλιοπωλείο, το οποίο όμως δεν πέτυχε οικονομικά. Μετά από ενέργειες της Σοφίας Τρικούπη, αδελφής του Χαριλάου, διορίστηκε υποτελώνης κατά σειρά στο Φισκάρδο, στην Ιθάκη, στην Κόπραινα, στην Κυπαρισσία, στον Πόρο, στην Άρτα, στη Λευκάδα, στη Λάρισα και τέλος στο Ναύπλιο, χωρίς όμως να αποκτήσει οικονομική ευχέρεια. Πέθανε στο Ναύπλιο το 1908, και κηδεύτηκε στη Ζάκυνθο. Ανάμεσα στα σημαντικότερα του έργα περιλαμβάνονται τα εξής: Φιλιά και κλάυματα, 1879. Στιχουργήματα, 1884. Σπουργίτης, Αποχαιρετισμός του Κοντούση, Νέος δασμός, Ζάκυνθος, τυπ. Ο Φώσκολος, 1888. Ο Κόντε-Σπουργίτης, Αθήνα, τυπ. Κορίννης, 1888. Άπαντα Α΄, Αθήνα, 1926 Αβουρής Σπύρος, «Τσακασιάνος Ιωάννης», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ. Βαλέτας Γ. Μ., «Τσακασιάνος Ιωάννης», Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια. Αθήνα, Πυρσός, 1933 Ζώντος Α. Ι., Γιάννης Τσακασιάνος· Ο άνθρωπος και ο ποιητής. Αθήνα, τυπ. Α. Γ. Ματαράγκα, 1932 Μπαρλάς Τάκης, «Τα πενηντάχρονα του Γιάννη Τσακασιάνου», Νέα Εστία, ετ. ΛΒ΄, 1/12/1958, αρ. 754. Ξενόπουλος Γρηγόριος, «Προεισήγησις», Πρόλογος στον Κόντε-Σπουργίτη. Αθήνα, τυπ. Κορίννης, 1888 Παλαμάς Κωστής, «Τσακασιάνος», Γιάννης Τσακασιάνος Άπαντα Α΄, σσ. 5-12. Αθήνα, 1926
J. L. Mackie

Ο John Leslie Mackie (25 Αυγούστου 1917– 12 Δεκεμβρίου 1981) ήταν Αυστραλός φιλόσοφος, ο οποίος καταγόταν από το Σίδνεϋ. Έκανε σημαντικές συνεισφορές στη φιλοσοφία της θρησκείας, τη μεταφυσική, τη φιλοσοφία της γλώσσας, αλλά είναι περισσότερος γνωστός για τις απόψεις του στην μετα-ηθική και κυρίως για την υπεράσπιση του ηθικού σχετικισμού. Είναι ευρέως γνωστός για το βιβλίο του Ethics: Inventing Right and Wrong (1977), το οποίο ξεκινάει «δεν υπάρχουν αντικειμενικές αξίες» και συνεχίζει για να εξηγήσει πως η ηθική επινοείται παρά ανακαλύπτεται.

 Ο Mackie στη μετα-ηθική είναι υποστηρικτής του ηθικού σχετικισμού, επιχειρηματολογώντας εναντίον της θέσης πως το σωστό και το λάθος, είναι έμφυτες οντότητες γερά θεμελιωμένες μέσα μας, εάν υπάρχουν καθόλου.Το πιο γνωστό του έργο είναι ίσως το βιβλίο Ethics: Inventing Right and Wrong όπου ξεκινά αμφισβητώντας ευθέως την αντικειμενικότητα τέτοιων αξιών. Ισχυρίζεται πως ορισμένες πλευρές της ηθικής είναι σχετικές, ενώ οι αντικειμενικές ηθικές αξίες απαιτούν ένα παράλογο ενδογενή μηχανισμό καθοδήγησης. Σχετικά με την θρησκεία, ο Mackie ήταν ένθερμος υποστηρικτής του αθεϊσμού και επίσης υποστήριζε ότι το πρόβλημα του κακού έκανε τις βασικές μονοθεϊστικές θρησκείες πολύ ευάλωτες στην κριτική. Η κριτική του στην απάντηση της ελευθερησς βούλησης είναι ιδιαίτερα σημαντικη, καθώς δεν την θεωρούσε ως ικανοποιητική απάντηση για όσους θελουν να πιστεύουν σε ένα παντοδύναμο Ον το οποίο μπροστά στον πόνο και την δυστυχία, καθώς Αυτός θα μπορούσε να μας δώσει τόση ελεύθερη βούληση όσο και ηθική τελειότητα, ώστε να επιλέγουμε το καλό σε κάθε κατάσταση. Το 1955 έκδοσε ένα από τα πιο ανατυπωμένα άρθρα της φιλοσοφίας «Το κακό και η παντοδυναμία» όπου εξηγεί την θέση οτι η ταυτόχρονη ύπαρξη του κακού και ενός παντοδύναμου, πανσοφου και πανάγαθου θεού είναι «θετικά παράλογη». ΒιβλίαTruth, Probability, and Paradox (1973), Oxford University Press, (ISBN 0-19-824402-9). The Cement of the Universe: A Study of Causation (1980 [1974]), Oxford University Press, (ISBN 0-19-824642-0). Problems from Locke (1976), Oxford University Press, (ISBN 0-19-824555-6). Ethics: Inventing Right and Wrong (1977), Viking Press, (ISBN 0-14-013558-8). Hume's Moral Theory (1980), Routledge Keegan & Paul, (ISBN 0-7100-0525-3). The Miracle of Theism: Arguments for and against the Existence of God (1982), Oxford University Press, (ISBN 0-19-824682-X).ΑνθολογίεςLogic and Knowledge: Selected Papers, Volume I (1985), Oxford University Press, (ISBN 0-19-824679-X). Persons and Values: Selected Papers, Volume II (1985), Oxford University Press, (ISBN 0-19-824678-1). Franklin, James. (2003) Corrupting the Youth: A History of Philosophy in Australia, Macleay Press, (ISBN 1-876492-08-2), ch. 5. Honderich, Ted (ed). (1985) Morality and Objectivity: A Tribute to J. L. Mackie, Routledge Kegan & Paul, (ISBN 0-7100-9991-6). Stegmüller, Wolfgang. (1989) Hauptströmungen der Gegenwartsphilosophie (Vol. IV, Ch. II, Part A.: Moralphilosophie ohne Metaphysik; Part B.: Mackies Wunder des Theismus), Alfred Kröner Verlag, (ISBN 3-520-41501-1). K. Campbell, 'Mackie, J.L.' in A Companion to Philosophy in Australia and New Zealand
Εξαιρετικά Δυνατά και Απίστευτα Κοντά

Εξαιρετικά Δυνατά και Απίστευτα Κοντά (αγγλικά: Extremely Loud and Incredibly Close) είναι αμερικανική δραματική ταινία, παραγωγής 2011, σε σκηνοθεσία Στίβεν Ντάλντρι και σε σενάριο του Έρικ Ροθ. Η ταινία είναι βασισμένη στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Τζόναθαν Σάφραν Φόερ. Πρωταγωνιστούν οι Τομ Χανκς και Σάντρα Μπούλοκ. Η ταινία κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ σε περιορισμένο κύκλωμα αιθουσών στις 25 Δεκεμβρίου 2011, με ευρύτερη διανομή στις 20 Ιανουαρίου 2012. Στην Ελλάδα θα προβληθεί στις 23 Φεβρουαρίου 2012. Παρά τις μικτές κριτικές που έλαβε, απέσπασε υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και Β' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του Μαξ φον Σίντοφ.

 Ο 10χρονος Όσκαρ Σελ χάνει τον πατέρα του στις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001. Τότε θα ξεκινήσει ένα ταξίδι στη Νέα Υόρκη όταν στην ντουλάπα του πατέρα του βρίσκει ένα κλειδί. Από την στιγμή εκείνη ξεκινά η αναζήτηση του μυστηρίου πάνω στην ύπαρξή του, που πιστεύει ότι θα τον φέρει πιο κοντά στον αδικοχαμένο πατέρα του. Τομ Χανκς στο ρόλο του Τόμας Σελ Σάντρα Μπούλοκ στο ρόλο της Λίντα Σελ Τόμας Χορν στο ρόλο του Όσκαρ Σελ Τζον Γκούντμαν στο ρόλο του Σταν Ζόι Κάλντγουελ στο ρόλο της Γιαγιάς Μαξ φον Σίντοφ στο ρόλο του Ενοικιαστή Βαϊόλα Ντέιβις στο ρόλο της Άμπι Μπλακ Τζέφρι Ράιτ στο ρόλο του Γουίλιαμ Μπλακ Χέιζελ Γκούντμαν στο ρόλο της Χέιζελ Μπλακ Τον Αύγουστο του 2010 ανακοινώθηκε ότι ο σκηνοθέτης Στίβεν Ντάλντρι και ο παραγωγός Σκοτ Ρούντιν δούλευαν στην κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος "Εxtremely Loud and Incredibly Close" για πέντε χρόνια. Ο Έρικ Ροθ ανέλαβε να γράψει το σενάριο και η ταινία αποτελεί συμπαραγωγή της Warner Bros. και της Paramount Pictures.Οι Τομ Χανκς και Σάντρα Μπούλοκ ήταν οι πρώτοι ηθοποιοί που ανακοινώθηκαν ότι συμμετέχουν στην ταινία. Το Δεκέμβριο του 2010 ο Τόμας Χορν κέρδισε το ρόλο του Όσκαρ Σελ. Τον Ιανουάριο του 2011 ανακοινώθηκε η συμμετοχή του Τζον Γκούντμαν ενώ αργότερα τον ίδιο μήνα ανακοινώθηκαν οι συμμετοχές των Βαϊόλα Ντέιβις και Τζέφρεϊ Ράιτ. Το Εξαιρετικά Δυνατά και Απίστευτα Κοντά έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 4η θέση με 10 εκατομμύρια δολάρια. Συνολικά συγκέντρωσε 31,8 εκατομμύρια δολάρια στο αμερικανικό box office και 23,4 εκατομμύρια δολάρια στον υπόλοιπο κόσμο. Παγκοσμίως απέφερε 55,2 εκατομμύρια δολάρια. Επίσημη ιστοσελίδα Εξαιρετικά Δυνατά και Απίστευτα Κοντά στο IMDb
Μεχμέτ Ζιγιαεντίν Εφέντι

Ο Ηγεμόνας Μεχμέτ Ζιγιαεντίν Εφέντι (οθωμ. τουρκικά:محمد ضياء الدين أفندي) (τουρκικά: Şehzade Mehmed Ziyaeddin Efendi, 26 Αυγούστου 1873 - 30 Ιανουαρίου 1938) ήταν γιος του σουλτάνου Μεχμέτ Ε΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

 Ο Μεχμέτ Ζιγιαεντίν γεννήθηκε στις 26 Αυγούστου 1873 στο Παλάτι Ορτάκιοϊ στην Κωνσταντινούπολη, και ήταν γιος του σουλτάνου Μεχμέτ Ε΄ και της πρώτης συζύγου του Καμουρές Καντινεφέντι. Ο Μεχμέτ Ζιγιαεντίν έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην Κωνσταντινούπολη στο περιοριστικό περιβάλλον του παλατιού Ντολμαμπαχτσέ. Εκπαιδεύτηκε στο Κολλέγιο Χαμπιμοπιγιέ στην Κωνσταντινούπολη. Ήταν στρατηγός του οθωμανικού στρατού. Ήταν επίσης γνωστός δερματολόγος. Μαζί με τον αδελφό του, προσπάθησε να στηρίξει τον πατέρα του κατά τα δύσκολα χρόνια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας και την κατάργηση του οθωμανικού σουλτανάτου και του χαλιφάτου, ολόκληρη η αυτοκρατορική οθωμανική οικογένεια αναγκάστηκε να εξοριστεί τον Μάρτιο του 1924. Η ζωή στην εξορία ήταν πάντα πολύ δύσκολη, καθώς τα μέλη της αυτοκρατορικής οθωμανικής οικογένειας δεν είχαν οικονομικά μέσα και όλοι θέλησαν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους. Ο Μεχμέτ Ζιγιαεντίν παντρεύτηκε πέντε φορές: την Περνιγιάν Χανίμ (1880-1947), απέκτησαν: την Μπεχιτζέ Σουλτάν (1900-1950) την Ουσνιγιάρ Χανίμ (1887-1934), απέκτησαν: την Ντουριγιέ Σουλτάν (1905-1922) την Ρουκιγιέ Σουλτάν (1906-1927) τον Ηγεμόνα Μεχμέτ Ναζίμ (1910-1984) την Πιριζάντ Χανίμ (1889-1934), απέκτησαν: την Χαϊριγιέ Σουλτάν (1908-1943) την Λουφτιγιέ Σουλτάν (1910-1997) την Μελεκσεϊράν Χανίμ (1890-1966), απέκτησαν: τον Ηγεμόνα Ομέρ Φεβζί (1912-1986) την Νισέμεντ Χανίμ (1905-1934), απέκτησαν: την Μιχριμάχ Σουλτάν (1920-2000)Πέθανε στις 30 Ιανουαρίου 1938 στην Αλεξάνδρεια σε ηλικία 64 ετών. Είναι θαμμένος στο Μαυσωλείο Χεδίβη Τοφίκ στο Κάιρο. Δυναστικές Κολάρο του Οίκου του Οσμάν Nishan-i Ali ImtiazΞένες Ιππότης του Τάγματος του Μαύρου Αετού της Πρωσίας Ιππότης Μεγαλόσταυρου του Βικτωριανού Βασιλικού Τάγματος (21 Νοεμβρίου 1911) Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Θοδωρής Δραβίλλας

Ο Θοδωρής Δραβίλλας ήταν ο Διοικητής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (Ε.Υ.Π.) από τις 19 Ιουλίου 2012 έως τις 30 Ιανουαρίου 2015, όταν και αντικαταστάθηκε από τον Γιάννη Ρουμπάτη.

 Ο Θοδωρής Δραβίλλας γεννήθηκε το 1968 στην Αθήνα και κατάγεται από τον Παλαιόπυργο Αρκαδίας. Είναι Διπλωματούχος Ηλεκτρολόγος Μηχανικός, με ειδίκευση στις Τηλεπικοινωνίες, απόφοιτος του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Επίσης, είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου (Master) στις Ψηφιακές Επικοινωνίες από το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου καθώς και μεταπτυχιακού τίτλου στη Διοίκηση Επιχειρήσεων (ΜΒΑ) με ειδίκευση στη Διαχείριση Έργων, από το ίδιο Πανεπιστήμιο. Είναι γνώστης της Αγγλικής και Γερμανικής γλώσσας. Ως εισηγητής ή σύνεδρος έχει συμμετάσχει σε πλήθος σεμιναρίων και ημερίδων πάνω σε θέματα Διοίκησης, Ανθρωπίνων Πόρων και Νέων Τεχνολογιών, ενώ συνεντεύξεις και άρθρα του έχουν δημοσιευθεί στον κλαδικό τύπο. Μετά από την εκπλήρωση των στρατιωτικών του υποχρεώσεων, εργάστηκε επί μία δωδεκαετία στο χώρο της πληροφορικής και των τηλεπικοινωνιών, καταλαμβάνοντας θέσεις ευθύνης τόσο στον ιδιωτικό όσο και στο δημόσιο τομέα. Έχει συμμετάσχει στην εκπόνηση σημαντικών μελετών και στην υλοποίηση σύνθετων έργων υψηλής τεχνολογίας, συνεργαζόμενος με διεθνείς οίκους. Παράλληλα, διαθέτει σημαντική εμπειρία στη διοίκηση ανθρώπινων πόρων, το σχεδιασμό και την αναδιοργάνωση διοικητικών δομών καθώς και στη διαχείριση κρίσεων. Έχει διατελέσει αιρετό μέλος του Δ.Σ του Πανελληνίου Συλλόγου Διπλωματούχων Μηχανολόγων - Ηλεκτρολόγων, της Επιστημονικής Επιτροπής Ειδικότητας Ηλεκτρολόγων Μηχανικών καθώς και της Αντιπροσωπείας του ΤΕΕ Προηγούμενες δημόσιες θέσεις που κατείχε ήταν αυτή του Αντιπροέδρου της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων (που αποτελεί Ανεξάρτητη Ρυθμιστική Αρχή), καθώς και εκείνη του Γενικού Γραμματέα του υπουργείου πολιτισμού. iefimerida
Μονή Αγίας Τριάδος Καρδίτσας

Η Μονή Αγίας Τριάδος ή Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος Δρακότρυπας βρίσκεται στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας, κοντά στα δυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων και είναι κτισμένη νοτιοδυτικά του χωριού Δρακότρυπα στις βόρειες πλαγιές του όρους Οξυά, σε υψόμετρο 800 μέτρα.

 Πρόκειται για παλιό μοναστηριακό συγκρότημα από το οποίο σήμερα σώζεται μόνο το καθολικό του, το οποίο είναι αγιορείτικου τύπου ναός, κατάγραφος εσωτερικά από τοιχογραφίες του 1758 με ζωγράφο τον ιερέα από την Αγιά Λαρίσης Θεόδωρο και με εξαιρετικής τέχνης ξυλόγλυπτο τέμπλο του 1744.Υπάρχουν περιορισμένα ιστορικά στοιχεία και κυρίως ένα πατριαρχικό σιγγίλιο του 1743, που την καθιστά σταυροπηγιακή και το οποίο αναφέρει ότι στην ίδια θέση υπήρχε "ένα πτωχόν μοναστηράκι τιμώμενο επ' ονόματι της Αγίας Τριάδος το οποίο, λόγω της εγκατάλειψης και της φθοράς του χρόνου, είχε μεταβληθεί σε ερείπια". Έτος ανέγερσης, σύμφωνα με επιγραφή σε φορητή καταγράφεται το 1785. Υπάρχει ακόμα επιστολή (του 1797) των μοναχών προς τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως με την οποία ζητούν προστασία ως προς τη διαμάχη τους με τους ντόπιους και τις οικονομικές αυθαιρεσίες Τούρκων σπαχήδων.Το μοναστήρι είχε σημαντική εθνική συμβολή την περίοδο της Τουρκοκρατίας, υπήρξε καταφύγιο για πολλούς αγωνιστές του 1821, όπως του Γεωργίου Καραΐσκάκη και σύμφωνα με την παράδοση το επισκέφθηκε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός.Ως ξεχωριστός οικισμός απογράφεται για πρώτη φορά το 1971 στην κοινότητα Δρακότρυπας. Οι απογραφές πληθυσμού είναι: Ιερά Μονή Αγίας Τριάδας Δρακότρυπας από τον ιστότοπο https://mouzakinews.gr/
Σέρτζιο Σλίπακ

Ο Σέρτζιο Ντέιβιντ Σλίπακ (ισπανικά: Sergio David Slipak‎, γενν. 28 Ιουλίου 1965, Μπουένος Άιρες) είναι Αργεντινός σκακιστής και προπονητής. Του απονεμήθηκε ο τίτλος του Διεθνούς Μαιτρ το 1990 και ο ανώτατος σκακιστικός τίτλος του Γκρανμαίτρ το 2001. Επίσης, απέκτησε τον τίτλο του Διεθνή Προπονητή FIDE το 2015. Η μέγιστη Βαθμολογία ΕΛΟ που κατάφερε να πετύχει ήταν 2535 βαθμοί, τον Ιανουάριο του 1996.

 Αποτελέσματα Σκακιστικών Ολυμπιάδων Ο Σ. Σλίπακ εκπροσώπησε την Αργεντινή σε μία σκακιστική Ολυμπιάδα. Τα αποτελέσματά του φαίνονται αναλυτικά στον παρακάτω πίνακα: Αποτελέσματα Σκακιστικών Πρωταθλημάτων Αργεντινής Ο Σ. Σλίπακ συμμετείχε επανειλημμένα στο Σκακιστικό Πρωτάθλημα Αργεντινής. Παρακάτω φαίνονται μερικά από τα πιο αξιοσημείωτα αποτελέσματά του: 1993: Κατέλαβε την τέταρτη θέση στο πρωτάθλημα Αργεντινής (+3, =6, -0). Το τουρνουά κέρδισε ο Ουγκώ Σπάνγκενμπεργκ. 1996: Κατέλαβε την τέταρτη θέση στο πρωτάθλημα Αργεντινής (+4, =10, -1). Το τουρνουά κέρδισε ο Πάμπλο Ρικάρντι. 1998: Κατέλαβε τη δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα Αργεντινής (+3, =10, -0). Το τουρνουά κέρδισε ο Πάμπλο Ρικάρντι. 2002: Κατέλαβε τη δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα Αργεντινής (+6, =3, -0). Το τουρνουά κέρδισε ο Μάρτιν Λαμπολλίτα. 2012: Κατέλαβε την πέμπτη θέση στο πρωτάθλημα Αργεντινής (8 βαθμοί σε 11 αγώνες), σε ισοβαθμία, όμως με τον δεύτερο, Φεντερίκο Πέρεζ Πόνσα. Το τουρνουά κέρδισε ο Μαρτίν Λορεντσίνι. Αποτελέσματα Άλλων Σκακιστικών Τουρνουά 1995: Συμμετείχε στο Παναμερικανικό Ομαδικό Σκακιστικό Πρωτάθλημα στο Κασκαβέλ, όπου κατάφερε να αποσπάσει το χρυσό μετάλλιο για την ατομική συμμετοχή του στην τρίτη σκακιέρα, αλλά και το αργυρό μετάλλιο, καθώς η χώρα την οποία εκπροσωπούσε (Αργεντινή), κατόρθωσε να καταλάβει τη δεύτερη θέση συνολικά. 1995: Κατέλαβε την πρώτη θέση σε ένα τουρνουά στο Μαρ ντελ Πλάτα. 1999: Κατέλαβε την πρώτη θέση σε ένα τουρνουά στο Μαρ ντελ Πλάτα. 2001: Κατέλαβε την πρώτη θέση σε ένα τουρνουά στο Μαρ ντελ Πλάτα. Ο Σ. Σλίπακ έχει συγγράψει ένα βιβλίο: Secretos del ajedrez argentino (1992-1999), εκδοτικός οίκος Martelli Chess. Το συγκεκριμένο σύγγραμμα παρουσιάζει μια ανασκόπηση των Σκακιστικών Πρωταθλημάτων Αργεντινής που διεξήχθησαν τη χρονική περίοδο 1992-1999.
Άγιος Ιωάννης Άνδρου

Ο Άγιος Ιωάννης είναι οικισμός της Άνδρου. Υπάγεται διοικητικά στην τοπική κοινότητα Μακροταντάλου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Υδρούσας, του δήμου Άνδρου, της περιφερειακής ενότητας Άνδρου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.

 Ο Άγιος Ιωάννης είναι οικισμός της ΒΔ. Άνδρου, στις νότιες υπώρειες του υψώματος «Σπαρτιά», νοτιοδυτικά του οικισμού Χάρτες και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 170. Απέχει περίπου 45 χλμ. ΒΔ. της Χώρας Άνδρου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1928 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Μακροταντάλου. Το 1940 ο οικισμός καταργήθηκε για να επανασυσταθεί το 1991. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Μακροταντάλου και προσαρτήθηκε στον δήμο Υδρούσας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Υδρούσας και προσαρτήθηκε στον δήμο Άνδρου. Η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Χάρτες «ROAD» (Άνδρος 1:50.000)
Ιωάννα του Χάναου-Μύντσενμπεργκ

H Ιωάννα, γερμ. Johanna von Hanau-Münzenberg (1610 - 13 Σεπτεμβρίου 1673) από τον Οίκο του Χάναου ήταν κόρη του κόμη του Χάναου-Μύντσενμπεργκ και με τους γάμους της έγινε πρώτα Βιλντ- και Ρίνεγκραβίνα του Ζαλμ και μετά πριγκίπισσα της Πορτογαλίας.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Αλβέρτου κόμη του Χάναου-Μύντσενμπεργκ-Σβάρτσενφελς και της Έρενγκερτ του Ίζενμπουργκ. Παντρεύτηκε πρώτα το 1637 τον Βιλντ- και Ρινεγκραβο Βόλφγκανγκ-Φρειδερίκο του Σαλμ (1589-1638). Δεν απέκτησαν απογόνους. Το 1646 εκανε δεύτερο γάμο με τον Εμμανουήλ-Αντώνιο των Αβίς πρίγκιπα της Πορτογαλίας και είχε τέκνα: Ελισάβετ-Μαρία 1648-1717, παντρεύτηκε τον αντισυνταγματάρχη Άντριααν βαρόνο του Γκεντ. Βιλελμίνα-Αμαλία 1647. Dek, Anders W. E. (1962). Graf Johann der Mittlere von Nassau-Siegen und seine 25 Kinder [Genealogy of the Counts of Nassau, of Nassau, Germany] (in German). Rijswijk. Van Kamp, J. L. J. (September 1957). "Nog een tak afstammelingen van Willem de Zwijger". De nederlandsche Leeuw (in Dutch). LXXIV (9). columns 266–287; 306–316.
Ποντογωβιός

Ο Ποντογωβιός (Κνιποβίτσια η καυκασιανή - Knipowitschia caucasica), είναι ένα είδος ψαριού του γένους Κνιποβίτσια της οικογένειας των Γωβιιδών (γωβιοί) ενδημικό σε αλμυρά, γλυκά και υφάλμυρα νερά κατά μήκος των ακτών της Μαύρης Θάλασσας, της Θάλασσας του Αζόφ, της Κασπίας Θάλασσας και του Αιγαίου πελάγους δυτικά μέχρι την περιοχή των εκβολών του ποταμού Αλιάκμονα. Στο παρελθόν το είδος είχε εισαχθεί και στην λίμνη Αράλη, από την οποία έχει πλέον εξαφανιστεί. Πληθυσμοί του γένους Knipowitschia που έχουν εντοπιστεί στις λίμνες Τριχωνίδα και Οζερός θεωρούνται προσωρινά ως K. caucasica, η συστηματική θέση τους όμως παραμένει ακόμα ασαφής. Ασαφής παραμένει και η θέση πληθυσμών της ανατολικής Αδριατικής.

 Ο Ποντογωβιός απαντάται σε γλυκά έως υπερ-αλμυρά (μέχρι 55 ppt) ρηχά (0 έως 2 m) νερά λιμνών, λιμνοθαλασσών και εκβολών ποταμών, όπου η υδρόβια βλάστηση αφθονεί και μπορεί να βρει την λεία του, η οποία αποτελείται από μικρά καρκινοειδή και προνύμφες των διπτέρων εντόμων Chironomidae· ο πληθυσμός της Τριχωνίδας τρέφεται από Κωπήποδα και προνύμφες του μυδιού Dreissena polymorpha. Είναι βενθικό και αμφίδρομο είδος. Το μήκος του Ποντογωβιού φτάνει τα 5 cm (ολικό μήκος - Total Length). Φέρει 7 ραχιαίες άκανθες (συνολικά) και 7–8 μαλακές ραχιαίες ακτίνες (συνολικά), 1 εδρική άκανθα, 7–9 μαλακές εδρικές ακτίνες και 31-32 σπονδύλους· τα -χαρακτηριστικά των Γωβιιδών- εμπρόσθια (ενίοτε και οπίσθια) οφθαλμοωμοπλατικά κανάλια και τα κανάλια του προεπικαλύμματος των βραγχίων είναι παρόντα. Λέπια καλύπτουν πλήρως τις περιοχές του μίσχου της ουράς και κατά μήκος τουλάχιστον της πλευρικής μέσης γραμμής μέχρι την μασχάλη. Τα αρσενικά άτομα φέρουν 4–5 μεγάλες κάθετες ραβδώσεις. Ζει λιγότερο από δύο χρόνια. Η αναπαραγωγή γίνεται μετά τον πρώτο χειμώνα ζωής, από τον Μάρτιο έως τον Ιούλιο, και τα αυγά αποτίθενται, σε μέχρι και τέσσερεις δόσεις, στην οροφή κοιλοτήτων που σχηματίζονται από βράχους, όστρακα ή φυτικά υλικά· προστατεύονται από το αρσενικό. Σε αντίθεση με τα βενθικά ενήλικα, τα νεαρά άτομα είναι πελαγικά.
Μεταχονδρωμάτωση

Η μεταχονδρωμάτωση είναι μια αυτοσωματικά επικρατή, ατελώς διεισδυτική σκελετική διαταραχή που επηρεάζει την ανάπτυξη των οστών, οδηγώντας σε πολλαπλά ενχονδρώματα και οστεοχονδρώματα. Αυτός ο όγκος σύνδρομο επηρεάζει κυρίως τα σωληνοειδή οστά, αν και μπορεί επίσης να αφορά τους σπονδύλους, μικρές αρθρώσεις και επίπεδα οστά.

 Η μεταχονδρωμάτωση μεταδίδεται κληρονομικά με τον αυτοσωματικό επικρατή τρόπο. Αυτό σημαίνει ότι το ελαττωματικό γονίδιο που είναι υπεύθυνο για μια διαταραχή βρίσκεται σε ένα αυτόσωμα. Έστω και ένα αντίγραφο του γονιδίου να υπάρχει, είναι αρκετό να προκαλέσει διαταραχή σε ένα άτομο όταν έχει κληρονομήσει την διαταραχή από έναν γονέα. Έχει συσχετιστεί με το ένζυμο PTPN11.
Μαρία Φραγκίσκη της Μπραγκάνσα

Η Μαρία Φραγκίσκη του Ασσίς της Μπραγκάνσα (Maria Francisca de Assis de Bragança, 22 Απριλίου 1800 - 4 Σεπτεμβρίου 1834) ήταν ινφάντα της Πορτογαλίας, κόρη του Ιωάννη ΣΤ΄ της Πορτογαλίας και της Καρλόττας Ιωακείμης της Ισπανίας.

 Η Μαρία Φραγκίσκη ντε Ασσίς ντε Ματερνιδάδε Χαβιέρ της Πάουλα και της Αλκαντάρα Αντωνία Ιωακείμη Γκοντζάγκα Καρλόττα Μόνικα Σενιορίνα Σοτέρα (Δέσποινας Σωτήρος) ε Κάια (και Κάιας) παντρεύτηκε τον Ισπανό ινφάντη Κάρολο Μαρία, Κόμη της Μολίνα, αδελφό του Φερδινάνδου Ζ΄ και διεκδικητή του ισπανικού θρόνου. Μαζί της ήρθε αργότερα στην Ισπανία και η μεγάλη της αδελφή, Μαρία Θηρεσία, ενώνοντας τις δυνάμεις της με τον Κάρολο, που τον παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο το 1838, λίγα χρόνια μετά τον θάνατο της Μαρίας Φραγκίσκης το 1834. Με τον Κάρολο Μαρία, Κόμη της Μολίνα, έκαναν τρία παιδιά: Κάρολος των Βουρβόνων (1818 - 1861). Χουάν Κάρλος των Βουρβόνων (1822 - 1887). Φερδινάνδος Μαρία Ιωσήφ (1824 - 1861).
Σαΐχ Τζουναΐντ

Ο σεΐχ Τζουναΐντ (απεβ. το 1460) (περσικά: شیخ جنید‎ Σαΐχ Τζουναΐντ) ήταν γιος τού σαΐχ Ιμπραχίμ, πατέρας τού σεΐχ Χαϊντάρ και παππούς τού ιδρυτή της δυναστείας των Σαφαβιδών, σαχ Ισμαήλ Α΄. Μετά το τέλος τού πατέρα του, ανέλαβε την ηγεσία των Σαφαβιδών από το 1447 ως το 1460.

 Επί Τζουναΐντ, οι Σαφαβίδες μετατράπηκαν από ένα τάγμα των Σούφι, που είχε οργανωθεί γύρω από έναν άγιο ασκητή, σε ένα ενεργό στρατιωτικό κίνημα με μία πολιτική κατάκτησης και κυριαρχίας. Ήταν ο πρώτος πνευματικός ηγέτης των Σαφαβιδών, που ασπάστηκε ειδικά τις σιιτικές ισλαμικές διδασκαλίες, και ειδικότερα εκείνες των γκουλάτ των δώδεκα ιμάμηδων. Ο Τζουναΐντ θεωρήθηκε ως θεϊκή ενσάρκωση από τους οπαδούς του. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Αρνταμπίλ, ο Τζουναΐντ προσέλκυσε τόσους πολλούς μαθητές, που το 1448, ο Τζαχάν σαχ (ο πρίγκιπας Καρά Κογιουνλού) τον οδήγησε στην εξορία στη Μ. Ασία και τη Συρία. Ενώ ήταν εκεί, ασχολήθηκε με ιεραποστολικές δραστηριότητες και συγκέντρωσε Τουρκμένιους οπαδούς. Στη συνέχεια πήγε στην αυλή τού Ουζούν Χασάν στο Ντιγιάρμπακιρ, όπου νυμφεύτηκε την αδελφή τού Ουζούν Χασάν, Χαντιτζά Μπεγκούμ, κάπου μεταξύ 1456 και 1459. Ο Τζουναΐντ εμποδίστηκε να επιστρέψει στο Aρνταμπίλ, έτσι έζησε στο Σιρβάν, όπου απεβίωσε σε μία τοπική αψιμαχία κοντά στον ποταμό Σαμούρ στο σύγχρονο Αζερμπαϊτζάν, όπου και τάφηκε. Αυτό οδήγησε στην αρχή της εχθρότητας μεταξύ των κυρίως σουνιτών Σιρβανσάχ και των ολοένα και πιο ετερόδοξων Σιιτών Σαφαβιδών. Το μαυσωλείο τού Σαΐχ Τζουναΐντ βρίσκεται στο χωριό Χαζρά στο Αζερμπαϊτζάν. Τον Τζουναΐντ διαδέχθηκε ο γιος του σαΐχ Χαϊντάρ. Νυμφεύτηκε το 1456-59 στο Ντιγιάρμπακιρ τη Χαντιτζά Μπεγκούμ, αδελφή τού Ουζούν Χασάν, και είχε τέκνο: Σαΐχ Χαϊντάρ 1459-1488, ηγέτης τού τάγματος των Σαφαβιδών. Δυναστεία των Σαφαβιδών Οικογενειακό δέντρο της δυναστείας των Σαφαβιδών JONAYD Encyclopædia Iranica
Ρίτσαρντ Ντουξάιρ

Ο Ρίτσαρντ Ντουξάιρ (Richard "Duke" Dukeshire, Dick Dukeshire) (1933-2012) ήταν Αμερικανός πρώην προπονητής καλαθοσφαίρισης, ο οποίος γεννήθηκε στη Μασαχουσέτη των ΗΠΑ. Αγωνίστηκε στις ομάδες των κολλεγίων Νορθάμπτον και Αμέρκαν Ιντερνάσιοναλ του Σπρίνγκφιλντ παράλληλα με τις σπουδές του εκεί. Ανέλαβε προπονητής του Πανεπιστημίου του Νορθέρστερν από το 1956 έως το 1971.

 Ανέλαβε την Εθνική Ελλάδος από τις 7 Ιανουαρίου μέχρι και τις 19 Αυγούστου το 1972. Στη συνέχεια εργάστηκε στην Εθνική Εφήβων και την Εθνική Παίδων Ελλάδας. Επέστρεψε στην Εθνική Ανδρών και εργάστηκε από το 1975 έως το 1979 στο τιμόνι της.Με την εθνική ανδρών σε 107 αγώνες σημείωσε 64 νίκες και 43 ήττες, με την Εθνική εφήβων σε 8 αγώνες σημείωσε 6 νίκες και 2 ήττες και με την εθνική παίδων σε 16 αγώνες είχε 7 νίκες και 9 ήττες. Ο Ρίτσαρντ Ντουξάιρ ήταν ο πρώτος αλλοδαπός προπονητής που ανέλαβε την Εθνική Ελλάδος καλαθοσφαίρισης και ο μοναδικός μέχρι το 2009, οπότε προσελήφθη ο Γιόνας Καζλάουσκας. Μεγαλύτερη επιτυχία του με την Εθνική Ελλάδος ήταν η κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στους Μεσογειακούς Αγώνες του Σπλιτ το οποίο ήταν και το πρώτο χρυσό μετάλλιο στην ιστορία της εθνικής καλαθοσφαίρισης. Στον τελικό η Ελλάδα επικράτησε της Γιουγκοσλαβίας με 85-74 γεγονός που προκάλεσε έκπληξη, καθώς 10 ημέρες νωρίτερα η Ελλάδα με προπονητή το Ντουξάιρ είχε νικήσει και πάλι τη Γιουγκοσλαβία με 66-62 για το Βαλκανικό πρωτάθλημα. Οδήγησε επίσης την εθνική Ελλάδος στο Ευρωμπάσκετ 1979. Σε συλλογικό επίπεδο ο Ριτσαρντ Ντουξάιρ αναδείχθηκε πρωταθλητής Ελλάδος την σεζόν 1974-75 οπότε και ήταν ο προπονητής του Παναθηναϊκού. Την επόμενη χρονιά εργάστηκε στον Έσπερο και τον Πανιώνιο. Ανέλαβε επίσης τον Παναθηναϊκό και την περίοδο 1987-88. Τη σεζόν 1992-93 εργάστηκε ως προπονητής της ΑΕΚ. Ο Ριτσαρντ Ντουξάιρ ήταν ο πρώτος που έφερε τη στατιστική ανάλυση των αγώνων στην Ελλάδα μαζί με άλλες καινοτομίες. Η σελίδα του στην ΕΟΚ Αρχειοθετήθηκε 2017-06-17 στο Wayback Machine.
Πολιόχνη VI (Καστανή περίοδος)

Η Καστανή ή Φαιά περίοδος της Πολιόχνης, της προϊστορικής πόλης που ανακαλύφθηκε στην ανατολική Λήμνο, κοντά στο χωριό Καμίνια, αντιστοιχεί στην περίοδο 2100-1700 π.Χ. σύμφωνα με τη χρονολόγηση της Ιταλικής Αρχαιολογικής Σχολής Αθηνών.

 Στο τέλος της Κίτρινης περιόδου, στα 2100 π.Χ. περίπου, η Πολιόχνη υπέστη μεγάλη καταστροφή από σεισμό. Στη συνέχεια η πόλη άρχισε δειλά-δειλά πάλι να αναπτύσσεται. Παλιότερα πιστευόταν ότι ερημώθηκε για μεγάλη περίοδο, αλλά οι νέες ανασκαφές δείχνουν ότι κατοικήθηκε τουλάχιστον στην κορυφή του λόφου. Δεν κτίστηκαν νέα οικοδομήματα, απλά επισκευάστηκαν τα παλιά. Οι νέοι(;) κάτοικοι γνωρίζουν τη χρήση του τροχού στην αγγειοπλαστική, απόδειξη ότι δεν έ-χουμε πολιτισμική οπισθοδρόμηση. Έτσι τα σχέδια και η ποιότητα των αγγείων βελτιώθηκαν. Η πόλη έχει επαφές τόσο με την Τροία IV-V όσο και με το νότιο Αιγαίο. Όμως σιγά-σιγά παρακμάζει και δεν γνωρίζει την εμπορική ακμή των παλιότερων εποχών. Την περίοδο αυτή το Κουκονήσι βρίσκεται στην κορύφωση της ανάπτυξής του και μάλλον έχει πάρει τη σκυτάλη από την Πολιόχνη ως εμπορικός σταθμός για όσους πλησιάζουν στο νησί. Την εποχή αυτή στο Αιγαίο και στην Τροία κυριάρχησαν για κάποιο διάστημα οι Μινύες, διώχνοντας από εκεί τους Ινδοευρωπαίους. Λογικό είναι να υποθέσουμε, ότι είχαν καταλάβει και την Πολιόχνη, αφού τα ευρήματα είναι όμοια με της Τροίας. Την υπόθεση αυτή ενισχύει μια παράσταση, που βρέθηκε χαραγμένη σε πίθο της καστανής περιόδου, η οποία ερμηνεύτηκε ως η αρχαιότερη απεικόνιση του Διός. «Η πόλη της Πολιόχνης», Υπουργείο Πολιτισμού, 1987. «Η Πολιόχνη και η Πρώιμη Εποχή του Χαλκού στο Βόρειο Αιγαίο - Poliochni e l’ Antica Eta del Bronzo nell’ Egeo Settentrionale», Πρακτικά Διεθνούς Συνεδρίου, Αθήνα 22-25 Απριλίου 1996, Scuola Archeologica Italiana di Atene, Πανεπιστήμιο Αθηνών, Αθήνα 1997. Θ. Μπελίτσου, Η Λήμνος και τα χωριά της, 1994. Θ. Μπελίτσου, Τα Καμίνια της Λήμνου, 2004.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα κάνοε-καγιάκ σλάλομ

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα κάνοε καγιάκ σλάλομ (ορμητικών νερών) ξεκίνησε το 1999 από την Ελληνική ομοσπονδία κανοέ-καγιάκ, κατά τον πρώτο χρόνο δραστηριότητας της ανεξάρτητης ομοσπονδίας. Έως το 1998 το άθλημα υπαγόταν στην Ελληνική Κωπηλατική ομοσπονδία (Ε.Κ.Ο.Φ.Ν.Σ.), η οποία διοργάνωνε μόνο το πρωτάθλημα σπριντ.

 Το πανελλήνιο πρωτάθλημα περιλαμβάνει τις παρακάτω ηλικιακές κατηγορίες: Ανδρών-Γυναικών (19 ετών και άνω) Εφήβων-Νεανίδων (17-18 ετών) Παίδων-Κορασίδων (15-16 ετών)Στο πλαίσιο του πρωταθλήματος διεξάγονται τα παρακάτω αγωνίσματα: Τα αγωνίσματα διεξάγονται σε όλες τις ηλικιακές κατηγορίες, με εξαίρεση το αγώνισμα 3xC2 το οποίο διεξάγεται στις κατηγορίες ανδρών, εφήβων και παίδων. Τα πρωταθλήματα διεξάγονται στον Εύηνο ποταμό, ενώ σε ελάχιστες περιπτώσεις διεξήχθησαν στην ολυμπιακή εγκατάσταση σλάλομ του Ελληνικού. Η κατάταξη των συλλόγων και η ανάδειξη του πρωταθλητή γινόταν από τη διοργάνωση του 1999 ως αυτή του 2011 με βάση τα χρυσά μετάλλια (σε περίπτωση ισοπαλίας υπολογίζονταν τα αργυρά, ενώ σε περιπτώση νέας ισοπαλίας υπολογίζονταν τέλος τα χάλκινα μετάλλια). Στα αντίστοιχα χρόνια, ένα σύστημα βαθμολογίας εφαρμοζόταν στο πανελλήνιο κύπελλο. Μετά το κύπελλο του 2011 η διοργάνωση καταργήθηκε, και το σύστημα βαθμολογίας πέρασε στο πρωτάθλημα, όπου και εφαρμόζεται για την ομαδική κατάταξη από το 2012 ως σήμερα. Νικητής βάση βαθμολογίας: 2012-σήμερα. Νικητής βάση μεταλλίων: 1999-2011. Ελληνική Ομοσπονδία Κάνοε-Καγιάκ Αρχειοθετήθηκε 2016-08-18 στο Wayback Machine.