IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ελλάκτωρ

Η Ελλάκτωρ Α.Ε. είναι ελληνική πολυεθνική εταιρεία που δραστηριοποιείται κυρίως στο χώρο των κατασκευών και της ενέργειας. Αποτελεί συγχώνευση της Τεχνικής Εταιρείας Βόλου που ιδρύθηκε το 1949, της Ελληνικής Τεχνοδομικής που ιδρύθηκε το 1955 και της Άκτωρ που ξεκίνησε τη λειτουργία της το 1977.

 Στις θυγατρικές του Ομίλου Ελλάκτωρ ανήκουν επίσης οι: Τομή ΑΒΕΤΕ (κατασκευαστική) Ηλέκτωρ Α.Ε. Ενεργειακών και Περιβαλλοντικών Εφαρμογών (φωτοβολταϊκά, διαχείριση απορριμμάτων) Reds Α.Ε. (ανάπτυξη ακινήτων και υπηρεσιών) Ελληνικά Λατομεία Α.Ε.Συμμετέχει επίσης στις European Goldfields και Ελληνικός Χρυσός. Στα σημαντικότερα έργα που έχει αναλάβει περιλαμβάνονται: η γέφυρα Ρίου – Αντιρρίου η Αττική Οδός το Ολυμπιακό Χωριό το Νέο Μουσείο Ακρόπολης το Ολυμπιακό Αθλητικό Κέντρο Αθηνών «Σπύρος Λούης» κατασκευές Χ.Υ.Τ.Α. κομμάτια των κύριων δρόμων της Ελλάδας τους βιολογικούς καθαρισμούς Ψυττάλειας και Θεσσαλονίκης τον κυκλικό κόμβο Λεωφόρου Κηφισίας (συμμετοχή 45%) Επίσημος ιστότοπος
Αβυσσαλός Σερίφου

Ο Αβυσσαλός (ή Αβεσσαλός ) είναι οικισμός του δήμου Σερίφου, της περιφερειακής ενότητας Μήλου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Κέας και, κατόπιν, στην επαρχία Μήλου του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους. Στις αρχές του περασμένου αιώνα ονομαζόταν Αβύσσαλος.

 Ο Αβυσσαλός είναι παραθαλάσσιος αγροτικός οικισμός της Δ. Σερίφου. Βρίσκεται στον μυχό του φερώνυμου όρμου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Απέχει περίπου 9 χλμ. Δ. ΒΔ. της Χώρας Σερίφου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1908 και προσαρτάται στον δήμο Σερίφου του νομού Κυκλάδων. Καταργήθηκε το 1928 για να επανασυσταθεί το 1991. Ο οικισμός πήρε την ονομασία του από την ενετική λέξη vassale «σκλάβος» και οφείλεται στην περίοδο κυριαρχίας του Ερμόλαο Μινόττο, ο οποίος ξεκίνησε μεταλλευτικές εργασίες στον οικισμό παίρνοντας μαζί του σκλάβους. Στη θέση «Σκουριές» έχουν εντοπιστεί αρχαίες εγκαταστάσεις εκκαμίνευσης χαλκού. Επίσης, ερείπια κατοικιών, γραφείων της μεταλλευτικής εταιρείας και της σκάλας φόρτωσης. Η βοτσαλωτή παραλία του οικισμού Η εκκλησία της Παναγίας του Βουνού Η εκκλησία των Αγίων Αναργύρων Η εκκλησία Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, με τοιχογραφίες του 17ου αιώνα, 2 χλμ. περίπου ανατολικά, του οικισμού Το πανηγύρι της Παναγίας του Βουνού, στις 8 Σεπτεμβρίου. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr map of Serifos (ed. Eleni Costopoulou) http://e-serifos.com/Were_to_go_in_Serifos/serifos_villages/avessalos_serifos.htm http://www.youtube.com/watch?v=IDxSIxmGlyk
413 Εντμπούργκα

Η Εντμπούργκα (Edburga) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,18. Ανακαλύφθηκε το 1896 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.

 Η διάμετρος της Εντμπούργκας υπολογίσθηκε σε 32 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 34,2 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι M (μεταλλικός), ενώ το άλβεδό της είναι 0,147 (από δεδομένα του IRAS). Η Εντμπούργκα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 15 ώρες. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 100 ως 105 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Δασκύλιο

Το Δασκύλιο ήταν πόλη στην Μικρά Ασία ευρισκόμενη δίπλα στην ομώνυμη λίμνη και σε απόσταση περίπου 30 χιλιομέτρων νότια από την Πάνορμο της Κυζίκου και τις ακτές της Προποντίδας, στην θέση του σημερινού Εργκιλί της Τουρκίας. Η τοποθεσία της ανακαλύφθηκε εκ νέου το 1952 και, έκτοτε, αποτελεί αντικείμενο αρχαιολογικών ανασκαφών.

 Αρχαιολογικά ευρήματα έχουν καταδείξει το γεγονός πως η συγκεκριμένη τοποθεσία άρχισε να κατοικείται κατά την διάρκεια της Εποχής του Χαλκού. Φρύγες εγκαταστάθηκαν στην συγκεκριμένη περιοχή προ του 750 π.Χ. Στην συνέχεια, περιήλθε υπό τον έλεγχο της Λυδίας. Εκείνη την περίοδο, πιστεύεται, πως η πόλη έλαβε την ονομασία της από τον Δάσκυλο, πατέρα του Γύγη.Έπειτα από τις κατακτήσεις του Κύρου Β΄ της Περσίας το 547 π.Χ., το Δασκύλιο επελέγη ως έδρα του Πέρση σατράπη της Ελλησποντιακής Φρυγίας, η οποία περιελάμβανε εδάφη της Τρωάδας, της Μυσίας και της Βιθυνίας.Ο Φαρνάβαζος διατέλεσε σατράπης του Δαρείου Γ΄ στην περιοχή, έως ότου ο Μέγας Αλέξανδρος όρισε τον Κάλα από την Ελίμεια της Μακεδονίας, ο οποίος και αντικαταστάθηκε από τον Αρριδαίο, έπειτα από την Συμφωνία του Τριπαραδείσου. Σύμφωνα με τον Στράβωνα, η Ελλησποντιακή Φρυγία και η Επίκτητος Φρυγία αποτελούσαν την Μικρά Φρυγία (Μυσία). Άλλοι γεωγράφοι, ωστόσο, διέφεραν ως προς τον συγκεκριμένο γεωγραφικό προσδιορισμό.Όταν ο Μέγας Αλέξανδρος εισέβαλε στην Ασία το 334 π.Χ., η πρώτη από τις σημαντικές μάχες μέσω των οποίων πέτυχε την διάλυση της Αχαιμενιδικής Αυτοκρατορίας έλαβε χώρα στον Γρανικό ποταμό, ενώ ο ίδιος ευρισκόταν καθ'οδόν κατευθυνόμενος από το Δασκύλιο προς την Άβυδο κατά μήκος της ακτογραμμής. Το Δασκύλιο εμφανίζεται ως χριστιανική επισκοπή εντός της, χρονολογούμενης από τα μέσα του 7ου αιώνα, Notitia Episcopatuum του Ψευδο-Επιφάνιου. Αποτελούσε υπαγόμενη επισκοπή της Μητροπόλεως της Νικομήδειας, πρωτεύουσας της επαρχίας της Βιθυνίας. Ως πρώτος επίσκοπος του Δασκυλίου του οποίου το όνομα εμφανίζεται εντός έγγραφης πηγής είναι ο Ιωάννης, ο οποίος έλαβε μέρος στην Γ΄ Οικουμενική Σύνοδο Κωνσταντινουπόλεως το 680, καθώς και στην Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδο το 692. Ο ιερέας Βασίλειος αποτέλεσε εκπρόσωπο αγνώστων λοιπών επισκόπου της συγκεκριμένης έδρας στην Β΄ Σύνοδο της Νίκαιας το 787. Ο Γεώργιος ήταν παρών στην Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως του 869, ενώ ο Γερμανός στην Φωτιανή Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως του 879. Weiskopf, Michael (1994). «DASCYLIUM». Encyclopaedia Iranica, Vol. VII, Fasc. 1, σσ. 85-90. http://www.iranicaonline.org/articles/dascylium.
Στάδιο Σκεντερμπέου

Το Στάδιο Σκεντερμπέου (αλβανικά: Stadiumi Skënderbeu) είναι στάδιο πολλαπλών χρήσεων στην Κορυτσά της Αλβανίας. Το στάδιο είναι αυτή τη στιγμή η έδρα της Σκεντερμπέου Κορυτσάς. Έχει χωρητικότητα 12.373 θεατών.

 Το στάδιο εγκαινιάστηκε το 1957 και στη συνέχεια ανακαινίστηκε πλήρως το 2010, χάρη σε σημαντικές συνεισφορές από διάφορους εταιρικούς δωρητές. Το στάδιο εγκρίθηκε από την UEFA για τη διεξαγωγή προκριματικών αγώνων αγώνων του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ το 2011. Εικόνες του σταδίου
Γιάννης Βονόρτας

Ο Γιάννης Βονόρτας (γεν. 25 Ιουνίου 1960, Βρότσουαφ), είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής στον Παναθηναϊκό Β. Λόγω του ύψους του (1,85 μ.) αγωνίζονταν ως κεντρικός αμυντικός.

 Σε ηλικία 17 ετών, ο Γιάννης Βονόρτας, έγινε μέλος της ακαδημίας του Παναθηναϊκού. Έπειτα από 4 χρόνια στην ακαδημία προωθήθηκε στην ανδρική ομάδα το 1981. Ένα χρόνο αργότερα, στάλθηκε στο Αιγάλεω ως δανεικός για ένα χρόνο (1982-83). Επιστρέφοντας από τον δανεισμό του, καθιερώθηκε από τον Γιάτσεκ Γκμοχ. Με τους "πράσινους" κέρδισε το κύπελλο του 1982, το ντάμπλ του 1984 και του 1986, αν και στη δεύτερη περίπτωση δεν είχε επίσημη συμμετοχή στο πρωτάθλημα, λόγω τραυματισμού (ρήξη χιαστών). Στον Παναθηναϊκό, αγωνίσθηκε μέχρι τον Δεκέμβριο του 1987. Πρωτόπαιξε βασικός στο Αιγάλεω, σαν δανεικός στη Β΄Εθνική, την περίοδο 1982-83. Τον Δεκέμβριο του 1987, έπειτα από 9 χρόνια στον Παναθηναϊκό, πήρε μεταγραφή στον Λεβαδειακό, παραμένοντας στον σύλλογο εώς το 1989. Έκλεισε την καριέρα του στον Παναργειακό το 1992, έπειτα από σοβαρό τραυματισμό. Ένα χρόνο μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής σταδιοδρομίας, ξεκίνησε να εργάζεται ως προπονητής στις ακαδημίες ποδοσφαίρου του Χουάν Ραμόν Ρότσα. Από το 2005 εώς και σήμερα, εργάζεται ως προπονητής στις ακαδημίες του Παναθηναϊκού. Στις 14 Νοεμβρίου του 2012 ανακοινώθηκε η πρόσληψή του ως βοηθού προπονητή της ομάδας. Στις 31 Μαρτίου του 2013 ανέλαβε την θέση του πρώτου προπονητή στον σύλλογο. Από τις 14 Μαΐου του 2013, είναι βοηθός προπονητή του Γιάννη Αναστασίου στον Παναθηναϊκό. Τον Ιούλιο του 2021 ανέλαβε την θέση του πρώτου προπονητή της δεύτερης ομάδος του Παναθηναϊκού. Διεθνής ποδοσφαιρική ιστοσελίδα Νίκος Δημ. Νικολαΐδης, "50 χρόνια Αιγάλεω", έκδοση Δήμος Αιγάλεω, 1998 Ευρυτανικά
Ραπάλλο

Το Ραπάλο ή Ραπάλλο (ιταλικά: Rapallo) είναι παραθαλάσσιος δήμος στη Λιγουρία, βόρεια Ιταλία. Είναι τμήμα της μητροπολιτικής περιοχής της Γένοβας. Ο πληθυσμός το 2018 υπολογίστηκε σε 29.711 κατοίκους. Είναι κτισμένο στον ανατολικό μύχο του κόλπου του Ραπάλλο και απέχει περίπου 30 χιλιόμετρα από τη Γένοβα. Στα νότια συνορεύει με δημοφιλή θέρετρα όπως το Πορτοφίνο και η Σάντα Μαργκερίτα Λίγκουρε.

 Το Ραπάλο βρίσκεται πάνω σε πέρασμα και ως τέτοιο κατοικούταν από τους προ-ρωμαϊκούς χρόνους. Τον 10ο ή τον 11ο αιώνα πέρασε στην κατοχή των Γενοβέζων. Το 1550, μετά τη λεηλασία της πόλης από τον Τουργκούτ Ρέις, που πήρε τον πληθυσμό της ως σκλάβους, κατασκευάστηκαν οχυρώσεις σε όλο τον κόλπο. Η πόλη άρχισε να ακμάζει το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα ως τουριστικός προορισμός. Το 1868 συνδέθηκε σιδηροδρομικώς με τη Γένοβα και τη Λα Σπέτσια. Κατασκευάστηκαν πολυτελή ξενοδοχεία. Ανάμεσα σε αυτούς που εγκαταστάθηκαν στην πόλη ήταν οι Νίτσε, Φραντς Λιστ, Γκυ ντε Μωπασσάν, Θεόδωρος Ρούσβελτ και Έρνεστ Χέμινγουεϊ.Στο Ραπάλο το 1917 έλαβε χώρα συνέδριο των Συμμάχων του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1920, μετά τη λήξη του πολέμου υπογράφηκε στην πόλη συνθήκη μεταξύ Ιταλίας και Βασιλείου Σερβών, Κροατών και Σλοβένων ώστε να καθοριστούν τα σύνορα των δύο χωρών. Δύο χρόνια αργότερα, το 1922, στο Ραπάλλο υπογράφηκε συνθήκη μεταξύ Γερμανίας και Σοβιετικής Ένωσης. Τον Ιούλιο του 1944 η πόλη βομβαρδίστηκε από τους συμμάχους. Το Καστέλο σουλ Μάρε (Castello sul Mare - κάστρο στη θάλασσα), ανοικοδομήθηκε το 1551 ώστε να αντιμετωπιστούν οι συχνές πειρατικές επιθέσεις. Έχει μικρό παρεκκλήσι αφιερωμένο στον άγιο Γκαετάνο, κτισμένο το 1688. Το Καστέλο ντι Πούντα Παγκάνα (Castello di Punta Pagana) κτίστηκε από το τάγμα της Μάλτας και ολοκληρώθηκε το 1631 Ο ιστορικός πύργος Φιέσκι και ο Τόρε Τσιβίκα (1473). Η Πόρτα ντέλε Σαλίνε, η μόνη σωζόμενη πύλη από τα αρχαία τείχη της πόλης. Η βασιλική των Αγίων Γερβασίου και Πρωτασίου, ο οποίος καθαγιάστηκε το 1118 και ανακαινίστηκε στις αρχές του 17ου αιώνα. Το 1679 προστέθηκε νέο ιερό. Έχει κεκλιμένο κωδωνοστάσιο. Ο ναός του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης (έναρξη κατασκευής το 1519). Το ιερό της Νόστρα Σινιόρα ντι Μονταλέγκρο (1558–1640). Το κατεστραμμένο μοναστήρι Βάλε Κρίστι (13ος αιώνας), εγκαταλείφθηκε το 1568, μετά τις πειρατικές επιδρομές. Η αρχαία ρωμαϊκή γέφυρα του Αννίβα, κτισμένη το 218 π.Χ. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Rapallo στο Wikimedia Commons
Ραδιοτηλεόραση της Σερβίας

Η Ραδιοτηλεόραση της Σερβίας (σερβικά: Радио-телевизија Србије, Αγγλικά :Radio Television of Serbia ) είναι η κρατική τηλεόραση της Σερβίας η οποία ιδρύθηκε τον Ιούλιο του 2001 μεταδίδει σε όλη την περιοχή της Σερβίας αλλά και της Βοσνίας και Ερζεργοβίνης και στο Μαυροβούνιο μέσω επίγειας. Η ραδιοτηλεόραση της Σερβίας διαθέτει τέσσερις οργανωτικές μονάδες - ραδιόφωνο, τηλεόραση, μουσική παραγωγή και δισκογραφική εταιρεία (PGP-RTS). Χρηματοδοτείται κυρίως μέσω μηνιαίων τελών συνδρομής και εσόδων από διαφημίσεις.

 Το RTS1 είναι το πρώτο κανάλι της Σερβίας και κάθε μέρα έχει υψηλή τηλεθέαση. Μεταδίδει ένα γενικό πρόγραμμα το οποίο περιέχει: Πολιτικές εκπομπές Ψυχαγωγικές εκπομπές Ειδήσεις-ειδησεογραφικές εκπομπές Σειρές (Εγχώριες και ξένες παραγωγές) Παιδικά Ντοκιμαντέρ Αθλητικά (Τσάμπιονς Λιγκ) Ταινίες Το πρόγραμμα του καναλιού είναι ελαφρύ με συνήθως μουσικό πρόγραμμα, ντοκιμαντέρ, εκπομπές πολιτιστικού ενδιαφέροντος, αθλητικά με αγώνες από το Κύπελλο Σερβίας και σύντομες ειδησεογραφικές εκπομπές για τα νέα της χώρας, την αγροτική οικονομία και τα χρηματοοικονομικά. Κανάλι το οποίο μεταδίδει εκπομπές για τον πολιτισμό με έμφαση στη μουσική (κλασσική και τζαζ), προβάλλοντας κονσέρτα και μπαλέτα. Είναι το πρώτο HD κανάλι της Σερβίας. Οι πρώτες μεταδόσεις ήταν στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2010. Από τις 21 Μαρτίου του 2012 είναι διαθέσιμο σε όλη τη Σερβία. Επίσης υπάρχει το δορυφορικό κανάλι το οποίο μεταδίδει διάφορα προγράμματα στη Σερβική γλώσσα. Επίσημος ιστότοπος
Τζούλιους Τσεν

Ο Τζούλιους Τσεν (陳仲民 Chén Zhòngmín - Julius Chan) είναι πολιτικός από την Παπούα Νέα Γουινέα και πρώην πρωθυπουργός της το 1980–1982 και 1994–1997. Είναι παντρεμένος με 4 παιδιά.

 Γεννήθηκε στις 29 Αυγούστου 1939 στο Taishan της Κίνας. Βρέθηκε στην Παπούα πριν την ανεξαρτησία της ασκώντας το εμπόριο και ήταν αντιπρόσωπος της επαρχίας Namatanai στην Εθνική Συνέλευση το 1976, 1985, 1992 και 1994. Έχει διατελέσει ακόμα Υπουργός των Οικονομικών δύο φορές, το 1972-1977 και 1992-1994, Υπουργός Βιομηχανίας το 1976, Εξωτερικών και Εμπορίου το 1994. Έγινε για πρώτη φορά πρωθυπουργός στις 11 Μαρτίου του 1980, διαδεχόμενος τον πρώτο πρωθυπουργό στην ιστορία της ανεξάρτητης χώρας, Μάικλ Σομάρε. Υπηρέτησε στο αξίωμα ως τις 2 Αυγούστου του 1982, οπότε έγινε ξανά πρωθυπουργός ο Σομάρε. Τον Αύγουστο του 1994 ανέτρεψε τον πρωθυπουργό Πάιας Γουίνγκτι και ανέλαβε πρωθυπουργός και υπουργός αρμόδιος για την εθνική ασφάλεια και για την οικονομική διαχείριση. Το 1997 η κυβέρνησή του σύναψε συμβόλαιο με την οργάνωση μισθοφόρων Sandline International, με σκοπό να πολεμήσει τους αυτονομιστές στο νησί Μπουγκαινβίλ. Το σκάνδαλο πυροδότησε λαϊκές κινητοποιήσεις και ο - απλήρωτος -εθνικός στρατός έκανε ανταρσία, που διήρκεσε 10 ημέρες. Στις 25 Μαρτίου του 1997, έπειτα από την έναρξη έρευνας για το θέμα και τη συνακόλουθη παραίτηση 5 υπουργών, το Κοινοβούλιο έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση του Χαν, (με διαφορά ψήφων 59-38 πέρασε η πρόταση μομφής). Ωστόσο, την επομένη ημέρα, ο Χαν και δύο υπουργοί του επέλεξαν να παραιτηθούν και προσωρινός πρωθυπουργός ανέλαβε ο Τζον Γκιχένο, μια μέρα μετά. Λίγο πριν τη διεξαγωγή των γενικών εκλογών, ο Χαν έγινε πάλι πρωθυπουργός, στις 2 Ιουνίου του 1997. Στις εκλογές του 1997 ο Χαν ηττήθηκε και τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Μπιλ Σκέιτ, στις 22 Ιουλίου του 1997. Ο Χαν παρέμεινε εκτός κοινοβουλίου μέχρι την απόκτηση μιας έδρας. Μετά τις εκλογές και στη διάρκεια διαπραγματεύσεων για σχηματισμό κυβέρνησης, ορίστηκε υποψήφιος για το αξίωμα του πρωθυπουργού , με την υποστήριξη του Μεκέρε Μοράουτα και Μπαρτ Φιλίμον, ως εναλλακτική πρόταση στο Κόμμα Εθνικού Συνασπισμού, το οποίο φαινόταν να το διοικεί ξανά ο Σομάρε. Ο πρόεδρος του Κοινοβουλίου Τζέφρι Νέιπ αρνήθηκε να δεχτεί την υποψηφιότητα του Χαν για την πρωθυπουργία και στις 13 Αυγούστου ο Σομάρε κέρδισε την πρωθυπουργία χωρίς αντίπαλο. Την ίδια στιγμή, 21 βουλευτές υποστήριξαν την Αντιπολίτευση του Χαν.
Θεοδολίνδη ντε Μπωαρναί

Η Θεοδολίνδη ντε Μπωαρναί (Théodelinde de Beauharnais, 13 Απριλίου 1814 - 1 Απριλίου 1857) από τον Οίκο του Μπωαρναί ήταν κόρη του Δούκα του Λόιχτενμπεργκ και με τον γάμο της έγινε Δούκισσα του Ούραχ.

 Η Θεοδολίνδη Λουίζα Ευγενία Αυγούστα Ναπολεωνία γεννήθηκε στις 13 Απριλίου 1814 στη Μάντοβα, και ήταν το πέμπτο παιδί και η τέταρτη κόρη του Ευγένιου ντε Μπωαρναί και της Αυγούστας της Βαυαρίας. Ονομάσθηκε Θεοδολίνδη από την Βασίλισσα Θεοδελίνδη της Λομβαρδίας. Στις 8 Φεβρουαρίου 1841 παντρεύτηκε στο Μόναχο τον Γουλιέλμο της Βυρτεμβέργης, Δούκα του Ούραχ. Μαζί απέκτησαν τέσσερα παιδιά: την Αυγούστα Ευγενία Βιλελμίνη Μαρία Παυλίνα Φρειδερίκη (1842–1916), παντρεύτηκε (1) τον Ρούντολφ φον Έντσενμπερκ τσουμ Φρόυεν ουντ Γιόχελστουρν και (2) τον Φραντς φον Τουν ουντ Χόχενσταϊν. την Μαρία Ιωσηφίνα Φρειδερίκη Ευγενία Βιλελμίνη Θεοδολίνδη (1844–1864). την Ευγενία Αμαλία Αυγούστα Βιλελμίνη Θεοδολίνδη (1848–1867). την Ματθίλδη Παυλίνα Βιλελμίνη Θεοδολίνδη (1854–1907), παντρεύτηκε τον Πάολο Αλτιέρι του Οριόλο και Βιάνο.Πέθανε στις 1 Απριλίου 1857 στη Στουτγάρδη σε ηλικία 42 ετών. Είναι θαμμένη στο Παλάτι του Λούντβιγκσμπουργκ. 13 Απριλίου 1814 - 14 Νοεμβρίου 1817: Θεοδολίνδη ντε Μπωαρναί 14 Νοεμβρίου 1817 - 8 Φεβρουαρίου 1841: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Θεοδολίνδη του Λόιχτενμπεργκ 8 Φεβρουαρίου 1841 - 1 Απριλίου 1857: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Η Κόμισσα της Βυρτεμβέργης Théodolinde de Beauharnais at thePeerage.com Arnold McNaughton: The Book of Kings: A Royal Genealogy, London (1973)
Κωνσταντίνος Μαυροκορδάτος

Ο Κωνσταντίνος Μαυροκορδάτος (27 Φεβρουαρίου 1711 - 23 Νοεμβρίου 1769) ήταν Φαναριώτης ηγεμόνας της Βλαχίας και της Μολδαβίας. Συνολικά ανέλαβε έξι φορές την ηγεμονία της Βλαχίας και τέσσερις φορές αυτήν της Μολδαβίας.

 Γεννήθηκε το 1711 στη Κωνσταντινούπολη και ήταν γιος του Νικόλαου Μαυροκορδάτου, ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας και μεγάλου διερμηνέα της Υψηλής Πύλης. Υπήρξε άτομο μεγάλης μόρφωσης και γνώριζε έξι γλώσσες (ελληνικά, λατινικά, τουρκικά, ρουµανικά, γαλλικά και ιταλικά).Ανέλαβε πρώτη φορά, από τις συνολικά έξι, την ηγεμονία της Βλαχίας το 1730, το ίδιο όμως έτος καθαιρέθηκε από υποστηρικτές του γηγενή Μιχάι Ρακόβιτσα, που εκμεταλλεύτηκαν την αλλαγή στη θέση του σουλτάνου, επανήλθε όμως το 1731 στη θέση του, την οποία διατήρησε ως το 1733. Ηγεμόνευσε επίσης τις περιόδους 1735 - 1741, 1744 - 1748, 1756 - 1758 και 1761 - 1763. Στον θρόνο της Μολδαβίας ανήλθε τέσσερις φορές, τις περιόδους 1733 - 1735, 1741 - 1743, 1748 - 1749 και το 1769. Ενδιάμεσα, εξορίστηκε για ένα διάστημα στη Λήμνο. Ο Κωνσταντίνος Μαυροκορδάτος έμεινε γνωστός για τη Μεταρρύθμιση του 1740, που ονομάστηκε «Ρεφόρμα». Συγκεκριμένα παραχώρησε Σύνταγμα, με το οποίο καταργήθηκε η δουλεία των χωρικών, αναδιοργανώθηκε το προβληματικό σύστημα φορολόγησης, καταργήθηκαν η πολιτοφυλακή και οι στρατιωτικές συνοδείες των βογιάρων, εισήχθη η μέχρι τότε άγνωστη στην περιοχή καλλιέργεια του αραβόσιτου, μεταφράστηκε η Αγία Γραφή στη ρουμανική, καθιερώθηκε η ρουμανική γλώσσα στη λατρεία της Εκκλησίας αντί της σλαβονικής και τέθηκαν οι βάσεις για την αναβάθμιση της εκπαίδευσης. Στην αυλή του φιλοξενήθηκαν μεταξύ άλλων ο ζωγράφος από τη Γενεύη Jean-Étienne Liotard, οι Έλληνες λόγιοι Καισάριος Δαπόντες, Μάρκος Αντώνιος Κατσαΐτης, Πέτρος Δεπάστας κ.ά.Κατά τη διάρκεια του ρωσοτουρκικού πολέμου του 1768 - 1774 τραυματίστηκε στις 5 Νοεμβρίου 1769 σε μάχη στο Γαλάτσι με συνέπεια να πεθάνει στην αιχμαλωσία λίγες μέρες αργότερα. Γιος του ήταν ο Αλέξανδρος Α' Μαυροκορδάτος ο λεγόμενος δελήβεης.
Περιβόλια Πυλλήνης Αιτωλοακαρνανίας

Τα Περιβόλια είναι ορεινός οικισμός που βρίσκεται στη Ναυπακτία του νομού Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 820 μέτρα. Έχει πληθυσμό 29 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 μαζί με τον Παλαιόπυργο συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Παλαιοπύργου που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Πυλλήνης του Δήμου Ναυπακτίας.

 Τα Περιβόλια βρίσκονται βόρεια της Ναυπάκτου σε απόσταση 25,5 χλμ. από αυτήν και επάνω στην επαρχιακή οδό Ναυπάκτου - Πλατάνου - Ψηλού Σταυρού. Την περίοδο της τουρκοκρατίας, πολλοί κάτοικοι του χωριού μετοίκησαν νοτιότερα στις πλαγιές του Βλασινιά, γύρω από το παλιό μοναστήρι της Αγίας Τριάδας που ήταν μετόχι της Ιεράς Μονής Αμπελακιώτισσας και δημιούργησαν τον Παλαιόπυργο. Αναγνωρίστηκε ως οικισμός το 1961 με το ΦΕΚ 19/03/1961 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Παλαιόπυργου. Παλαιόπυργος Αρχειοθετήθηκε 2017-10-21 στο Wayback Machine. από το http://www.nafpaktos.gr
Μάρια Λουντβίκα Μπέρνχαρντ

Η Μάρια Λουντβίκα Μπέρνχαρντ (πολωνικά: Maria Ludwika Bernhard) (6 Αυγούστου 1908 - 1998) ήταν Πολωνή κλασική αρχαιολόγος και ειδική στην Αρχαία Ελληνική Τέχνη. Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής της Πολωνίας στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Μπέρνχαρντ ζούσε στη Βαρσοβία και ήταν ενεργή στο Πολωνικό Κίνημα Αντίστασης. Μετά τον πόλεμο, η Μπέρνχαρντ ήταν καθηγήτρια Κλασικής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας. Το 1957 έγινε πρόεδρος του Τμήματος Κλασικής Αρχαιολογίας στο Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο. Ήταν επίσης επιμελήτρια της έκθεσης Αρχαίας Τέχνης στο Εθνικό Μουσείο της Βαρσοβίας από το 1945 έως το 1962.

 Η Μπέρνχαρντ σπούδασε ιστορία τέχνης και κλασική αρχαιολογία στη Γαλλική Σχολή Αθηνών από το 1937 έως το 1938. Συνέχισε και απέκτησε διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας το 1939, σπουδάζοντας υπό τον καθηγητή Καζίμιες Μιχαουόφσκι. Η Μπέρνχαρντ προσλήφθηκε ως βοηθός πανεπιστημίου του καθηγητή Μιχαουόφσκι το 1934. Το 1938, η Μπέρνχαρντ ανέλαβε την ευθύνη οργάνωσης της Πινακοθήκης Αρχαίας Τέχνης στο Εθνικό Μουσείο της Βαρσοβίας. Τελικά έγινε επικεφαλής της Πινακοθήκης. Το ξέσπασμα του πολέμου στην Ευρώπη το 1939 διέκοψε ξαφνικά την καριέρα της Μπέρνχαρντ. Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής της Πολωνίας, η Μπέρνχαρντ ζούσε στη Βαρσοβία και ήταν ενεργή στο πολωνικό κίνημα αντίστασης στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ήταν αξιωματικός σύνδεσμος του Πολωνικού Εθνικού Στρατού και αργότερα διευθύνθηκε το Τμήμα Επικοινωνιών VK της Διοίκησης της Περιοχής της Βαρσοβίας ZWZ-AK. Συνέχισε να εργάζεται στο μουσείο κατά τη διάρκεια του πολέμου, όπου διατήρησε τις συλλογές τέχνης. Τον Ιούνιο του 1940, η Μπέρνχαρντ συνελήφθη και στάλθηκε στη Φυλακή Πάβιακ, μια γερμανική φυλακή της Γκεστάπο. Αφού απελευθερώθηκε από τη φυλακή στο τέλος του πολέμου, η Μπέρνχαρντ εργάστηκε ως καθηγήτρια Κλασικής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας. Παράλληλα, εργάστηκε ως επιμελήτρια του τμήματος Αρχαίας Τέχνης στο Εθνικό Μουσείο της Βαρσοβίας. Ήταν επιμελήτρια στο μουσείο μέχρι το 1962. Το 1954, προήχθη στην προεδρία του τμήματος Κλασικής Αρχαιολογίας στο Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο της Κρακοβίας. Δίδαξε μαθήματα στο Πανεπιστήμιο μέχρι την αποχώρησή της το 1978.Η Μπέρνχαρντ συμμετείχε σε ανασκαφές στο Τελ Εντφού στην Αίγυπτο το 1954 και στην Κριμαία την περίοδο 1956-1958. Επέβλεψε μια αποστολή στην Παλμύρα το 1967.Η Μπέρνχαρντ είναι κυρίως γνωστή για την πολωνική έκδοση τεσσάρων τόμων της Ιστορίας της Αρχαίας Ελληνικής Τέχνης και για τους επτά τόμους του Corpus Vasorum Antiquorum, μια επιστημονική συζήτηση για τις συλλογές τέχνης στο Εθνικό Μουσείο της Βαρσοβίας.
Μπόι Τζορτζ

Ο Μπόι Τζορτζ (πραγματικό όνομα στα αγγλικά: George Alan O'Dowd, 14 Ιουνίου 1961 - ) είναι Άγγλος τραγουδιστής, τραγουδοποιός, στιχουργός, συγγραφέας βιβλίων, σχεδιαστής ρούχων, φωτογράφος και DJ.

 Ήταν μέλος του αγγλικού νεορομαντικού κινήματος που εμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Η μουσική του έχει συχνά χαρακτηριστεί ως blue-eyed soul και είναι επηρεασμένη από rhythm and blues και ρέγκε. Τις δεκαετίες του 1990 και του 2000 -την εποχή της σόλο καριέρας του- η μουσική του είχε glam επιρροές από καλλιτέχνες όπως ο Ντέιβιντ Μπόουι και ο Iggy Pop. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, ο Μπόι Τζορτζ ήταν ο τραγουδιστής των Culture Club που έγινε γνωστός για την αισθαντική φωνή του και την ανδρόγυνη εμφάνιση. Την περίοδο 1989-1992 δημιούργησε το συγκρότημα Jesus Loves You με το οποίο κυκλοφόρησε ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της δεκαετίας του ΄90, το The Martyr Mantras. Το 2006, στο ντοκιμαντέρ σε σκηνοθεσία Σάιμον Τζορτζ με τίτλο Η τρέλα του Μπόι Τζορτ, ο Μπόι Τζορτζ δήλωσε στην κάμερα ότι είναι «μαχητικά γκέι». Επιπλέον, στο ντοκιμαντέρ του 2008 Ζώντας με τον Μπόι Τζορτζ, μίλησε για πρώτη για την ομοφυλοφιλία του και τους γονείς του. Επίσης, είναι και ηθοποιός.
Λουδοβίκος Κάρολος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Φραντσχάγκεν

Ο Λουδοβίκος Κάρολος, γερμ. Ludwig Karl (4 Ιουνίου 1684 - 11 Οκτωβρίου 1708 ή 11 Φεβρουαρίου 1708) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ ήταν δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Φραντσχάγκεν (1707).

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Χριστιανού-Αδόλφου, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Φραντσχάγκεν και της Ελεονώρας-Καρλόττας των Ασκάνια, κόρης του Φραγκίσκου-Ερρίκου δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ. Ο πατέρας του ήταν γιος του Ιωάννη-Χριστιανού πρίγκιπα του Σ.Χ.Σ. (γιού τού Αλεξάνδρου, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ). Η μητέρα του ασκούσε ισχυρό έλεγχο πάνω του, κάτι που τον ώθησε ήδη στα 18 του να θελήσει να αποδεσμευτεί. Έτσι απευθύνθηκε στον δούκα Φρειδερίκο Γουλιέλμο ζητώντας του να τον στρατολογήσει ακόμα και κόντρα στις τυχόν αντιρρήσεις της μητέρας του, κάτι που εκείνος δεν αρνήθηκε, όμως συνάντησε την σθεναρή άρνηση της Ελεονόρας Καρλόττας. Το 1706 ο Λουδοβίκος Κάρολος ζήτησε τη μεσολάβηση της δούκισσας Σοφίας, ώστε να καταταγεί στον πρωσικό στρατό και εκείνη απευθύνθηκε με επιστολή στον βασιλιά Φρειδερίκο, όμως εκ του αποτελέσματος ούτε αυτή η προσπάθεια φαίνεται να τελεσφόρησε.Στο μεταξύ τον Ιούνιο του 1706 η μητέρα του είχε αντιληφθεί την ερωτική σχέση που συνήψε ο Λουδοβίκος Κάρολος με την Άννα Βαρβάρα Δωροθέα του Βίντερφελντ, κυρία της Αυλής της και μερικά χρόνια μεγαλύτερης από τον γιο της και απευθύνθηκε με τη σειρά της στον δούκα Φρειδερίκο Γουλιέλμο για βοήθεια απέναντι στην κατωτέρας τάξης και ήδη μια φορά διαζευγμένη αυλική της, που ξελόγιασε τον γιο της. Πράγματι με τη μεσολάβηση του Φρειδερίκου Γουλιέλμου απαγορεύτηκε στον τοπικό ιερέα να παντρέψει το ζευγάρι αν τυχόν του ζητείτο, ενώ και η Άννα Βαρβάρα Δωροθέα έλαβε γραπτή διαταγή να μην προχωρήσει σε γάμο με τον Λουδοβίκο Κάρολο. Οι κινήσεις αυτές αποδείχτηκαν μάταιες, αφού το ζευγάρι είχε ήδη παντρευτεί κρυφά τον Δεκέμβριο του 1705 και εκείνη ήταν ήδη έγκυος στο πρώτο τους παιδί. Το 1707 ο Λουδοβίκος Κάρολος διαδέχθηκε τον μεγαλύτερο αδελφό του Λεοπόλδο Χριστιανό ως δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Φραντσχάγκεν, απεβίωσε όμως ήδη το επόμενο έτος σε ηλικία 24 ετών. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Χριστιανός Αδόλφος, που όμως απεβίωσε λίγους μήνες αργότερα. Ήταν το τελευταίο άρρεν μέλος του κλάδου, ο οποίος έτσι εξέλιπε. Νυμφεύτηκε το 1705 την Άννα-Βαρβάρα-Δωροθέα του Βίντερφελντ, κυρία της Αυλής της μητέρας του και απέκτησαν τέκνα: Ελεονόρα-Καρλόττα-Χριστιανή 1706-1708 Χριστιανός-Αδόλφος 1707-1709, δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Φράντσχαγκεν. Stokvis, Anthony Marinus Hendrik Johan (1890–93). Manuel d'histoire, de généalogie et de chronologie de tous les États du globe, depuis les temps les plus reculés jusqu'à nos jours (E.J. Brill Leide ed.) «Descendants of Johann the Younger of Schleswig-Holstein-Sonderburg» Georg Christian Friedrich Lisch: «Ueber die letzten Herzoge von Holstein-Sonderburg von der Linie Franzhagen» In: Jahrbücher des Vereins für Mecklenburgische Geschichte und Altertumskunde, Band 31 (1866), Dokumentenserver der Landesbibliothek Mecklemburg-Vorpommern, σελ. 17-21, 23-34 (γερμ.)
Χιλντεράλντο Μπελίνι

Ο Χιλντεράλντο Λουίζ Μπελίνι (πορτογαλικά: Hilderaldo Luiz Bellini) (7 Ιουνίου 1930 – 20 Μαρτίου 2014) ήταν Βραζιλιάνος ιταλικής καταγωγής, ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός. Ήταν γνωστός στη Βραζιλία ως ένας από τους πιο σκληρούς κεντρικούς αμυντικούς της χώρας.

 Κατά τη διάρκεια της καριέρας του έπαιξε για τις Βάσκο ντα Γκάμα, Σάο Πάολο και Ατλέτικο Παραναένσε, και ήταν ο πρώτος Βραζιλιάνος που σήκωσε το Παγκόσμιο Κύπελλο το 1958. Κέρδισε άλλο ένα Παγκόσμιο Κύπελλο το 1962 και συμμετείχε επίσης στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966, ξανά ως αρχηγός της ομάδας. Έχει τιμηθεί με ένα άγαλμα στην είσοδο του Σταδίου Μαρακανά, το οποίο τον απεικονίζει να σηκώνει το τρόπαιο του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1958. Στο τέλος της διεθνούς καριέρας του με τη Βραζιλία, που διήρκεσε από το 1957 έως το 1966, έκανε συνολικά 51 συμμετοχές.Ο Μπελίνι πιστώνεται ότι ξεκίνησε την παράδοση της άρσης του τροπαίου στον αέρα στο ποδόσφαιρο. Αρχικά το έκανε έτσι ώστε οι φωτογράφοι να έχουν καλύτερη οπτική του τροπαίου και, καθώς οι φωτογραφίες δημοσιεύονταν σε όλο τον κόσμο, η χειρονομία συνδέθηκε με τη νίκη.Ο Μπελίνι απεβίωσε στις 20 Μαρτίου 2014, σε ηλικία 83 ετών, στο Σάο Πάολο, λόγω επιπλοκών που προκλήθηκαν από τη Νόσο Αλτσχάιμερ, που κορυφώθηκαν με καρδιακή ανακοπή.Λίγο μετά τον θάνατό του το 2014, διαγνώστηκε μετά θάνατον με χρόνια τραυματική εγκεφαλοπάθεια. Ο Μπελίνι, μαζί με τους Πελέ, Ντίντι και Γκαρίντσα, Νίλτον Σάντος, Ντζάλμα Σάντος, οδήγησαν τη Βραζιλία στις κατακτήσεις των Παγκοσμίων Κυπέλλων το 1958 και το 1962. Βάσκο ντα ΓκάμαΚαμπεονάτο Καριόκα: 1952, 1956, 1958 Κύπελλο Ρίο: 1953 Τουρνουά Ρίο – Σάο Πάολο: 1958 ΒραζιλίαΠαγκόσμιο Κύπελλο: 1958, 1962 Καλύτερη Ομάδα του Παγκοσμίου Κυπέλλου: 1958
Τζουζέπε Τορέλλι

Ο Τζουζέπε Τορέλλι (Giuseppe Torelli, 22 Απριλίου 1658 - 8 Φεβρουαρίου 1709) ήταν Ιταλός βιολονίστας, βιολιστής, δάσκαλος και συνθέτης. Ο Τορέλλι είναι πιο γνωστός για τη συμβολή του στην ανάπτυξη του ενόργανου κοντσέρτου, ειδικά του concerto grosso και του solo concerto, καθώς και ως ο πιο παραγωγικός μπαρόκ συνθέτης για τρομπέτες. Έγραψε σονάτες, έργα για βιολί και τσέλο, πάνω από 30 κονσέρτα για 1-4 τρομπέτες και άλλα.

 Γεννήθηκε στη Βερόνα, όπου και έλαβε τα πρώτα του μαθήματα μουσικής. Πιθανόν να ήταν μαθητής του Λεονάρντο Μπρουνιόλι ή του Μπαρτολομέο Λαουρέντι, εντούτοις θεωρείται βέβαιο ότι σπούδασε σύνθεση με τον Τζάκομο Αντόνιο Πέρτι. Το 1684 γίνεται μέλος στην ορχήστρα Accademia Filarmonica παίζοντας βιολί, ενώ το 1698 αναλαμβάνει τη μουσική διεύθυνση στην αυλή του Γεωργίου Φρειδερίκου Β΄, Μαργράβου του Βραδεμβούργου-Άνσμπαχ. Τον επόμενο χρόνο ταξιδεύει στη Βιέννη και το 1701 επιστρέφει στη Μπολόνια, όπου και παίζει βιολί στην εκκλησιαστική ορχήστρα του San Petronio που διευθύνει ο πάλαι ποτέ δάσκαλός του Τζάκομο Πέρτι. Πεθαίνοντας στη Μπολόνια το 1709, τα χειρόγραφά του διατηρήθηκαν στα αρχεία του San Petronio. 10 Sonate a 3, με συνεχές βάσιμο, op. 1 (1686). 12 Concerto da camera, για 2 βιολιά και συνεχές βάσιμο, op. 2 (1686). 12 Sinfonie, για 2-4 όργανα, op. 3 (1687). 12 Concertino per camera για βιολί και βιολοντσέλο, op. 4 (1688). 12 Sinfonie a 3 e concerti a 4, op. 5 (1692). 12 Concerti musicali a quattro, op. 6 (1698). 12 Concerti grossi con una pastorale per il Santissimo Natale, op. 8 (1709). Περισσότερα από 30 κοντσέρτα για 1 έως 4 τρομπέτες, συμπεριλαμβανομένης μιας Sinfonia à 4 (1702), ήτοι ένα κοντσέρτο για τέσσερις τρομπέτες και ορχήστρα που περιλαμβάνει υποχρεωτικά τουλάχιστον τέσσερα όμποε, δύο φαγκότα, τρομπόνι, τυμπάνια, τέσσερα βιολιά, δύο βιόλες, τέσσερα βιολοντσέλα, δύο κοντραμπάσσα και συνεχές βάσιμο. Bukofzer, Manfred F. 1947. Music in the Baroque Era: From Monteverdi to Bach. New York: W. W. Norton. Newman, William S. 1972. The Sonata in the Baroque Era. New York: W. W. Norton. Schnoebelen, Ann, and Marc Vanscheeuwijk. 2001. "Torelli, Giuseppe." The New Grove Dictionary of Music and Musicians, ed. S. Sadie and J. Tyrrell. London: Macmillan. Tarr, Edward H. 1974. Unpaginated editorial notes to his edition of Giuseppe Torelli, Sinfonia a 4, G. 33, in C major. London: Musica Rara. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Giuseppe Torelli στο Wikimedia Commons
Σουν Μίνγκμινγκ

Ο Σουν Μίνγκμινγκ (αγγλικά:Sun Mingming, κινέζικα:孙明明, πινγίν:Sūn Míngmíng, γενν. στις 23 Αυγούστου 1983) είναι Κινέζος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής και ηθοποιός. Είναι ο ψηλότερος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής στον κόσμο και μετρήθηκε από το Γκίνες με ύψος 2,36 μέτρα.

 Γεννήθηκε σε μια μικρή πόλη κοντά στη Χαρμπίν στην επαρχία Χεϊλονγκτσιάνγκ της Κίνας. Έχει δύο αδέλφια: έναν αδελφό και μία αδελφή. Δεν άρχισε να παίζει καλαθοσφαίριση μέχρι που ήταν 15 χρόνων. Ο Σουν παρακολούθησε και έπαιξε καλαθοσφαίριση στο Κολέγιο Βεντούρα, ένα κοινοτικό κολέγιο στη Βεντούρα της Καλιφόρνια. Αγωνίστηκε εκεί μόνο για την περίοδο 2005-2006, προτού προχωρήσει για να παίξει επαγγελματικά. Ο Σουν έπαιξε σε αρκετές αμερικανικές ομάδες κατώτερων πρωταθλημάτων, συμπεριλαμβανομένων των Ντόντζ Σίτι Λέτζεντ της USBL, των Μέριλαντ Νάιτχοκς της ΑΒΑ και των Γκραντ Ράπιντς Φλάιτ της IBL. Επίσης, έγινε ντραφτ από τους Χάρλεμ Γκλομπτρότερς το 2007, γίνοντας ο ψηλότερος παίκτης στην ιστορία τους που επιλέχθηκε στα ντραφτ από αυτούς, παρόλο που δεν έπαιξε ποτέ για αυτούς. Αργότερα, έπαιξε στο Πρωτάθλημα Μεξικού με τη Φουέρθα Ρέχια ντε Μοντερέι και στη bj league της Ιαπωνίας με τη Hamamatsu Phoenix. Το 2009 επέστρεψε στην Κίνα για να παίξει για τους Μπεϊτζίνγκ Ντακς. Αργότερα έγινε μέλος των ομάδων που κατέκτησαν το Πρωτάθλημα Κίνας το 2012 και το 2014. Το καλοκαίρι του 2005, ο Σουν ανακάλυψε ότι είχε έναν καλοήθη όγκο συνδεδεμένο με την υπόφυση του. Επειδή δεν είχε ούτε ασφάλιση υγείας, ούτε αρκετά χρήματα για να πληρώσει τα περισσότερα από 100.000 δολάρια σε ιατρικούς λογαριασμούς, ο μάνατζερ του, Avery Loi, ξεκίνησε έναν έρανο για να συγκεντρώσει τα απαραίτητα χρήματα. Ο όγκος αφαιρέθηκε με επιτυχία στις 26 Σεπτεμβρίου 2005.Στις 4 Αυγούστου 2013, παντρεύτηκε τη Χου Γιάν (Xu Yan). Αναγνωρίζονται από το Βιβλίο Γκίνες ως το ψηλότερο εν ζωή παντρεμένο ζευγάρι, με συνδυασμένο ύψος 423,47 εκ. Sun Ming Ming στην IMDb Ένα άρθρο σχετικά με αυτόν στο Αλ-Αχράμ(Αραβικά)
Μονή Πορετσού

Η Ιερά Μονή Πορετσού είναι ανδρώο μοναστήρι που ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη Ηλείας και είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Βρίσκεται εντός του Νομού Αχαΐας κοντά στα όριά του με τον Νομό Ηλείας, πλησίον των χωριών Αγράμπελα (πρώην Πορετσό) και Πλατανίτσα (πρώην Γερμοτζάνι ή Ρεμουτζάνι) των Καλαβρύτων και είναι χτισμένη στους πρόποδες του Ερύμανθου σε υψόμετρο 794 μέτρων . Απέχει περίπου: 52 χιλιόμετρα από τα Καλάβρυτα, 80 χιλιόμετρα από τον Πύργο, 88 χιλιόμετρα από την Τρίπολη και 102 χιλιόμετρα από την Πάτρα.

 Σαφείς πληροφορίες για την ίδρυση της Μονής δεν υπάρχουν. Σύμφωνα με μια εκδοχή ιδρύθηκε τον 10ο αιώνα από τον όσιο Λουκά. Άλλοι πάλι ερευνητές υποστηρίζουν ότι ιδρύθηκε τον 11ο αιώνα από τον όσιο Μελέτιο σε διαφορετική πάντως θέση από αυτή που βρίσκεται σήμερα. Μετά την καταστροφή της αρχικής Μονής από πυρκαγιά, αυτή ξανακτίστηκε στο σημείο που βρίσκεται τώρα. Την σημερινή της μορφή η Μονή την απέκτησε μεταξύ των ετών 1608 - 1611 όταν ανακαινίστηκε "εκ βάθρων" με την συνδρομή του άρχοντα Σπυλιώτη Κλωκόνη, σύμφωνα με επιγραφή που υπάρχει στο καθολικό της το οποίο αγιογραφήθηκε την ίδια περίοδο από τους Ναυπλιώτες αδελφούς Μόσχου. Τόσο η Μονή όσο και οι μοναχοί της διαδραμάτισαν σημαντικότατο ρόλο κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας και ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της Επανάστασης. Σε αυτήν κατέφυγε το 1824 - 1825 ο Ασημάκης Φωτήλας όταν διατάχτηκε η σύλληψή του από τον Κωλλέτη. Επίσης σε ένα σπήλαιο κοντά στο μοναστήρι κρυβόταν για μεγάλο διάστημα και ο Ανδρέας Ζαΐμης μαζί με τον πατέρα του μέχρι να τους δοθεί αμνηστία από την κυβέρνηση Κουντουριώτη. Σοβαρά προβλήματα αντιμετώπισε το μοναστήρι κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής. Το 1943 λεηλατήθηκε από τους Γερμανούς και τα περισσότερα κειμήλιά του κλάπηκαν. Από αυτά τα μόνα που σώθηκαν είναι ορισμένοι χειρόγραφοι κώδικες σε μεμβράνη, ο παλιότερος των οποίων είναι του 1698 καθώς και ένα χειρόγραφο τετραευάγγελο του 13ου ή 14ου αιώνα. Σήμερα η Μονή έχει ανακαινιστεί πλήρως, αλλά δεν διαθέτει δική της Αδελφότητα. Ιερά Μονή Πορετσού, kalavrita.gr. Ανακτήθηκε: 09/04/2017. Ιερά Μητρόπολη Ηλείας - Ιερά Μονή Παναγίας Πορετσού, www.imilias.gr. Ανακτήθηκε: 09/04/2017
Ισαβέλλα της Φουά

Η Ισαβέλλα, γαλλ. Isabelle (πριν τις 2 Νοεμβρίου 1361 - 1428) από τον Οίκο των Φουά ήταν ιδίω δικαιώματι (suo jure) κόμισα της Φουά και υποκόμισσα τού Μπεάρν (1399-1428). Είχε διαδεχθεί τον αδελφό της Ματθαίο. Την εξουσία τη μοιραζόταν με τον σύζυγό της και -όταν αυτός απεβίωσε- με τον γιο της.

 Ήταν κόρη τού Ρογήρου-Βερνάρδου Ε΄ υποκόμη τού Καστελμπόν και της Ζερώντ ντε Ναβάιγ. Η Ισαβέλλα ήταν η μεγαλύτερη από τρία παιδιά: αδέλφια της ήταν ο Ματθαίος και ο Ρογήρος, που απεβίωσε νέος και άτεκνος. Το 1398 απεβίωσε και ο Ματθαίος, που είχε διεκδικήσει το στέμμα τής Αραγωνίας για τη σύζυγό του Ιωάννα. Η Ισαβέλλα ήταν το τελευταίο επιζών μέλος τού Οίκου των Φουά και κληρονόμος μεγάλης ιδιοκτησίας με επίκεντρο τις βόρειες κλιτύες των Πυρηναίων. Όταν παντρεύτηκε τον Αρσαμπώ των Γκραγύ, πρωτεύοντα του Μπυς (captal de Buch) στη Γασκώνη και υποτελή τού βασιλιά της Αγγλίας, ο βασιλιάς της Γαλλίας τής αρνήθηκε την κληρονομία της, διότι ο Οίκος των Γκραγύ ήταν με τη μεριά των Άγγλων στον Εκατονταετή Πόλεμο. Ο Κάρολος ΣΤ΄ της Γαλλίας ήθελε να αποτρέψει το Φουά να περιέλθει στην επιρροή της Αγγλίας, έτσι ο βασιλικός στρατός υπό την ηγεσία τού κονόσταυλου ντε Σανσέρ εισέβαλε στο Φουά και κατέλαβε μεγάλα τμήματα. Έτσι όπως έγινε η κατάσταση, η Ισαβέλλα και ο σύζυγός της προτίμησαν να γίνουν υποτελείς τού Γαλλικού στέμματος. Το 1399 η συνθήκη τού Τάρμπες όρισε την Ισαβέλλ κόμισσα, όσο ο άνδρας της θα έπαυε τη συμμαχία του με τους Άγγλους· οι δύο μεγαλύτεροι γιοί της έπρεπε να μεταβούν στην Αυλή στο Παρίσι. Έτσι οι απόγονοί της απέρριψαν το όνομα και το οικόσημο των Γκραγύ και υιοθέτησαν αυτά των Φουά. Η πίστη τής δυναστείας στη Γαλλία αμείφθηκε το 1412 με τον ορισμό τού Αρσαμπώ ως υποστράτηγου τού Λανγκεντόκ. Το 1402 η Ισαβέλλα και ο άνδρας της κανόνισαν τον γάμο τού πρωτότοκου γιού τους Ιωάννη με τη μεγαλύτερη κόρη τού Καρόλου Γ΄ της Ναβάρρας, την Ιωάννα των Εβρέ, η οποία έπειτα το ίδιο έτος αναγνωρίστηκε διάδοχος τού βασιλείου της Ναβάρρας. Ο γάμος επρόκειτο να ενώσει το Φουά με τη Ναβάρρα, όμως το 1413 η Ιωάννα απεβίωσε χωρίς απογόνους και η ελπίδα της ένωσης δεν τελεσφόρησε. Το Φουά ήταν γειτονικό με το βασίλειο της Αραγωνίας. Ο Μαρτίνος της Αραγωνίας, όταν μαχόταν για το στέμμα, είχε πάρει το Καστελμπόν από τον Ματθαίο. Τώρα οι συνθήκες ήταν πιο χαλαρές και ο Μαρτίνος απέδωσε την κομητεία πίσω στην Ισαβέλλα. Το 1413 απεβίωσε ο Αρσαμπώ και το 1428 η Ισαβέλλα. Αυτή τάφηκε στο αββαείο τού Μπουλμπόν, τόπο ανάπαυσης των προγόνων της. Παντρεύτηκε το 1381 τον Αρσαμπώ των Γκραγύ υποκόμη τού Καστιγιόν & Γκρουσόν, κόμη τού Μπενώζ και πρωτεύοντα του Μπυς (captal de Buch). Είχε τέκνα: Ιωάννης 1382-1436, κόμης της Φουά. Γκαστόν απεβ. μετά το 1455, πρωτεύων τού Μπυς (captal de Buch), κόμης τού Μπενώζ, υποκόμης τού Καστιγιόν. Αρσαμπώ απεβ. 1419. Ματθαίος παντρεύτηκε τη Μαργαρίτα κόμισσα τού Κομμάνζ. Πέτρος ο Πρεσβύτερος 1386-1464, καρδινάλιος και αρχιεπίσκοπος τού Αρλ. Short Biography of Isabella of Foix Cawley, Charles, Medieval Lands, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy
Βουνί Κέρκυρας

Το Βουνί (ή επίσημα Βουνίον) είναι ημιορεινός οικισμός 37 κατοίκων (απογραφή 2011), σε υψόμετρο 187 μέτρων, στα βορειοανατολικά του νησιού της Κέρκυρας στις πλαγιές του όρους Παντοκράτορα. Απέχει περίπου 6 χιλιόμετρα από το παραλιακό τουριστικό θέρετρο της Αχαράβης. Μαζί με τους οικισμούς Περίθεια (3 κ.), Άγιος Ηλίας (232 κ.), Βαθύ (17 κ.), Βασιλικά (20 κ.), Κάρνιαρης (12 κ.), Κρινιάς (16 κ.), Πελεκητόν (126 κ.), Περούλι (39 κ.), Πίθος (26 κ.) και Ριλιάτικα (32 κ.) αποτελεί την τοπική κοινότητα Περιθείας (560 κ.) της δημοτικής ενότητας Θιναλίου του δήμου Κέρκυρας.

 Η μεταβολή του μόνιμου πληθυσμού έχει ως εξής: Το 1940, κατά την απογραφή, αναγνωρίζεται ο οικισμός Βουνίον, με 2 κατοίκους και προσαρτάται στην κοινότητα Περιθείας με έδρα τον οικισμό Περίθεια. Το 1989, η κοινότητα Περιθείας μαζί με τις κοινότητες Αγίου Παντελεήμονος, Λαυκίου, Πεταλείας, Επισκέψεως, Λουτσών και Σφακερών συνενώνονται για να αποτελέσουν τον δήμο Θιναλίου με έδρα τον οικισμό Αχαράβη. Έτσι ο οικισμός Βουνίον υπάγεται διοικητικά στο δήμο Θιναλίου. Το 2010, με την εφαρμογή του προγραμματος Καλλικράτης (νόμος 3852/2010), ο οικισμός αποσπάται από το δήμο Θιναλίου, ο οποίος καταργείται και προσαρτάται στο δήμο Κέρκυρας.Σήμερα ο οικισμός Βουνίον, μαζί με τους οικισμούς Περίθεια (3 κ.), Άγιος Ηλίας (232 κ.), Βαθύ (17 κ.), Βασιλικά (20 κ.), Κάρνιαρης (12 κ.), Κρινιάς (16 κ.), Πελεκητόν (126 κ.), Περούλιον (39 κ.), Πίθος (26 κ.) και Ριλιάτικα (32 κ.) αποτελεί την τοπική κοινότητα Περιθείας (560 κ.) της δημοτικής ενότητας Θιναλίου του δήμου Κέρκυρας.
Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών 1969-70

Το Κύπελλο Κυπελλούχων ομάδων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών της περιόδου 1969-70 ήταν η τέταρτη κατά σειρά διασυλλογική διοργάνωση του θεσμού. Σε αυτήν, πρώτευσε και αναδείχθηκε ως τροπαιούχος η ιταλική Φιντές Νάπολι (Fides Napoli), χαρίζοντας στη χώρα της το δεύτερο τρόπαιο της διοργάνωσης επί της γαλλικής Βισύ (Vichy Jeanne d'Arc) σε διπλό Τελικό, όπως και στα 1967.

 Το σύστημα διεξαγωγής περιελάμβανε έναν προκριματικό γύρο με πέντε ζευγάρια σε διπλές αναμετρήσεις και στη συνέχεια τρεις γύρους (φάση των "14", προημιτελικός και ημιτελικός) πάντα με διπλές συναντήσεις, έως τον επίσης διπλό Τελικό αγώνα. Οι συμμετέχουσες ομάδες ήσαν είκοσι, ενώ η φιναλίστ της προηγούμενης σεζόν Ντιναμό Τιφλίδας ξεκίνησε τις υποχρεώσεις της από τα προημιτελικά. Η κάτοχος του τρόπαιου Σλάβια Πράγας δε συμμετείχε λόγω των ταραχών στην Τσεχοσλοβακία και την εισβολή των στρατευμάτων του Συμφώνου της Βαρσοβίας, το 1968. Από τη φάση αυτή πέρασαν πέντε ομάδες. Ήταν η Σταντάρ Λιέγης, η Στεάουα Βουκουρεστίου, η Φιντές Νάπολι, η Βισύ και η ισπανική Ζουβεντούτ. Απέκλεισαν, αντίστοιχα, τις Σόλνα Βίκινγκς, Γκίσεν, Μπενφίκα, Ετσέλα (Λουξεμβούργο) και Ράντενταϊν (Ολλανδία). Εδώ επικράτησαν η Σταντάρ (επί της τσεχοσλοβακικής Iskra Svit με συνολικό σκορ 182-139), η Λοκομοτίβ Ζάγκρεμπ επί της ITU Istanbul (171-164), η Πολώνια Βαρσοβίας σε βάρος της Στεάουα Βουκουρεστίου (140-133), η Φιντές Νάπολι επί της Μακάμπι Τελ Αβίβ (173-151), η ΑΕΚ επί της MAFC Ουγγαρίας (190-128), το Βισύ δύσκολα επί της Λέφσκι Σόφιας με 144-140 και η Ζουβεντούτ σε βάρος του Kisa-Toverit Ελσίνκι ΜΕ 171-149. Η Ντιναμό Τιφλίδας (174-159 επί της Πολόνια), η Φιντές Νάπολι (191-164 επί του Ζάγκρεμπ) και η Βισύ (140-133 επί της Σταντάρ) πέρασαν σχετρικά εύκολα έως και άνετα στους ημιτελικούς. Αντίθετα, μάχη έγινε μεταξύ της Ζουβεντούτ (που θριάμβευσε με 19 πόντους διαφορά στο πρώτο ματς) και της ΑΕΚ που τη συνέτριψε στη ρεβάνς του Καλλιμάρμαρου και πέτυχε μια εκπληκτική ανατροπή! Τα αποτελέσματα: Πολόνια-Ντιναμό 77-82, 82-92. Λοκομοτίβ Ζ.-Φιντές Νάπολι 80-89, 84-102. Ζουβεντούτ-ΑΕΚ 87-68, 46-74. Λιέγη-Βισύ 95-95, 53-78. Η Ντιναμό δεν κατάφερε να επικρατήσει στην έδρα της των ιταλών, με αποτέλεσμα στη ρεβάνς να ηττηθεί για δεύτερη φορά. Στον αντίποδα η ΑΕΚ ηττήθηκε με 18 πόντους διαφορά στη Γαλλία και απέτυχε να ανατρέψει την κατάσταση στον επαναληπτικό. Ντιναμό-Φιντές Νάπολι 83-88, 69-86. Βισύ - ΑΕΚ 78-60, 67-74. Οι γάλλοι της Βισύ προσπάθησαν να εξασφαλίσουν διαφορά από το πρώτο παιχνίδι, αλλά οι τέσσερις πόντοι με τους οποίους νίκησαν δεν ήταν αρκετοί για τον επαναληπτικό. Οι ναπολιτάνοι του Αντόνιο "Τονίνο" Τζόρτζι οδηγούμενοι από τον αμερικανό σέντερ Μάιλς Άικεν και τον γκαρντ Κάρλος Ντακουίλα επικράτησαν άνετα και στέφθηκαν κυπελλούχοι Ευρώπης για πρώτη και μοναδική φορά στην ιστορία τους. Το υπόλοιπο ρόστερ: Ουΐλιαμς (ΗΠΑ), Μπουφαλίνι, Αμπάτε, Ματζέτι, Όβι, Κοέν, Φούτσιλε, Γκαβανίν, αδελφοί Ερίκο. Βισύ-Φιντές Νάπολι 64-60. Φιντές Νάπολι-Βισύ 87-65. Ρώσικη Βικιπαίδεια BASKETPEDYA-Historical Basketball Database "100 χρόνια μπάσκετ 1891-1991". Περιοδικό "Τρίποντο" (αναδρομές και αφιερώματα στο θεσμό). Αθλητικές εφημερίδες της εποχής.
Καρλ φον Πιλότυ

Ο Καρλ φον Πιλότυ (Karl Theodor von Piloty, Μόναχο, 1 Οκτωβρίου 1826 – Μόναχο, 21 Ιουλίου 1886) ήταν Γερμανός ζωγράφος κοντά στον οποίο μαθήτευσαν μερικοί από τους σπουδαιότερους Έλληνες ζωγράφους του 19ου αιώνα.

 Ο πατέρας του Πιλότυ, Φερδινάνδος, ήταν διακεκριμένος λιθογράφος. Το 1840 ο Καρλ έγινε δεκτός στην Ακαδημία του Μονάχου για να σπουδάσει ζωγραφική με δασκάλους τον Schorn και τον Schnorr. Με το τέλος των σπουδών του, ταξίδεψε για ένα σύντομο διάστημα στο Βέλγιο, τη Γαλλία και την Αγγλία. Επέστρεψε στο Μόναχο και άρχισε να ζωγραφίζει ιστορικά θέματα με επικό και εθνικιστικό χαρακτήρα. Το 1854 παρουσίασε τον πίνακα Η άνοδος του βασιλιά Μαξιμιλιανού Α΄ στην Καθολική Συμμαχία και το επόμενο έτος (1855) παρουσίασε τον πίνακα Ο Σένι εμπρός στο πτώμα του Βαλλενστάιν, έργο που του εξασφάλισε την έδρα ζωγραφικής στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου. Συνέχισε να ζωγραφίζει ιστορικά θέματα από την αρχαιότητα, τον Μεσαίωνα και τα νεότερα χρόνια. Πέθανε το 1886 αφήνοντας ημιτελές το έργο Θάνατος του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Θεωρείται ο κυριότερος εκπρόσωπος του γερμανικού ρεαλισμού (ή γερμανικού ακαδημαϊσμού) του 19ου αι. Μεταξύ των μαθητών συγκαταλέγονται και μερικοί πολύ γνωστοί Έλληνες ζωγράφοι όπως ο Νικηφόρος Λύτρας, ο Νικόλαος Γύζης και ο Κωνσταντίνος Βολανάκης. Επιλογή έργων
Χριστόφορος του Όλντενμπουργκ

Ο Χριστόφορος, γερμ. Christoph (π. 1504 - 4 Αυγούστου 1566) από τον Οίκο του Όλντενμπουργκ ήταν Κόμης του Όλντενμπουργκ & Ντέλμενχορστ (1526-66) μαζί με τους αδελφούς του.

 Ήταν ο τρίτος γιος του Ιωάννη Ε΄, κόμη του Όλντενμπουργκ & Ντέλμενχορστ και της Άννας, κόρης του Γεωργίου Α΄, πρίγκιπα του Άνχαλτ-Τσέρμπστ. Ως νέος εκπαιδεύτηκε για κληρικός, αλλά αργότερα, μάλλον λόγω οικονομικών προβλημάτων, επέλεξε στρατιωτική σταδιοδρομία και έλαβε μέρος σε πολέμους στη Γερμανία. Περιγράφεται ως "ο διανοουμενος μισθοφόρος" (condottiere), που κατείχε κλασική ελληνική παιδεία, αλλά μάλλον όχι μεγάλο στρατιωτικό ταλέντο. Ως δεύτερος εξάδελφος του έκπτωτου Χριστιανού Β΄ της Δανίας ενδιαφέρθηκε για την πολιτική της Σκανδιναβίας. Όταν απεβίωσε ο Φρειδερίκος Α΄ το 1534, ο γιος του Χριστιανός Γ΄ (επίσης δεύτερος εξάδελφός του) διεκδίκησε τον θρόνο. Τότε ο Χριστόφορος, που είχε γίνει Προτεστάντης, μισθώθηκε από την πόλη Λύμπεκ ως ο στρατιωτικός ηγέτης της συμμαχίας του Λύμπεκ, των Δανών λαϊκών και των Προτεσταντών εναντίον του Χριστιανού Γ΄ και των Δανών ευγενών. Ο σκοπός τους ήταν η επιστροφή του Χριστιανού Β΄ στην εξουσία, αλλά η πρόθεση του Χριστόφορου ήταν να λάβει ο ίδιος τον θρόνο. Έγινε κυβερνήτης του Σέλαιν και της Σκάνια (της νοτιότερης επαρχίας της Σουηδίας) με τον τίτλο του αντιβασιλιά και κατέκτησε τη νήσο Φύνεν. Αλλά μετά από αυτή την ευοίωνη αρχή είχε στρατιωτικές αποτυχίες και οι σύμμαχοι διαμαρτυρήθηκαν. Το Λύμπεκ προσέφερε το στέμμα στον Αλβέρτο Ζ΄, δούκα του Μεκλεμβούργου, πράγμα που προκάλεσε αντιζηλία μεταξύ των δύο ανδρών. Εν τω μεταξύ ο Χριστιανός Γ΄ κατέλαβε τη Γιουτλάνδη και το Φύνεν και πολιόρκησε τους δύο αντιπάλους του Χριστόφορο και Αλβέρτο στην Κοπεγχάγη, ώσπου τους αιχμαλώτισε. Μετά την ήττα του ο Χριστόφορος επέστρεψε στο Όλντενμπουργκ. Ενεπλάκη σε μερικούς πολέμους στη βόρεια Γερμανία. Σχεδίασε την κατάληψη της Σουηδίας και υποστήριξε τη Σμαλκαλδική Ένωση. Έπειτα διέμεινε σε μια μονή, όπου απεβίωσε το 1566 άγαμος, σε ηλικία 62 ετών. Dansk Biografisk Leksikon (δανικά), 3, Copenh., DK, 1979. Bech, Svend Cedergreen (1963), Politikens Danmarkshistorie (δανικά), 6, Copenh., DK.
Μιχαήλ Χλουβεράκης

Ο Μιχαήλ Χλουβεράκης (1905 - 8 Μαρτίου 1970) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός, που διετέλεσε βουλευτής Λασιθίου. Ανηψιός του είναι ο επίσης βουλευτής και υπουργός Γιάννης Πλακιωτάκης.

 Η καταγωγή του ήταν από την Τουρλωτή Λασιθίου, γιος του Μάρκου και της Στερεώ. Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του πανεπιστημίου Αθηνών και αποφοίτησε το 1929. Εργάστηκε σε ιατρείο που άνοιξε ο ίδιος στη Σητεία. Είχε γίνει γνωστός ως «ο γιατρός με την άσπρη φοράδα» και αναφέρθηκε στον Τύπο της εποχής ως «έντιμος πολίτης, λευκός και άσπιλος πολιτικός».Υπηρέτησε ως γιατρός στη γραμμή των πρόσω. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής πολέμησε στην Εθνική Αντίσταση. Ευπροσήγορος, ειλικρινής και μειλίχιος, ενθάρρυνε τους ασθενείς του, καθώς ήταν πάντα γελαστός, όπως ανέφεραν οι νεκρολογίες του στον τοπικό Τύπο το 1970.Από το Μάρτιο του 1945 ως τον Απρίλιο του 1946 εξέδιδε, μαζί με το Γαλανάκη, την εβδομαδιαία πολιτική εφημερίδα «Ελευθέρα Φωνή», η οποία ήταν η πρώτη εφημερίδα που κυκλοφόρησε στη Σητεία. Η πρώτη του κάθοδος σε εκλογές έγινε με ανεξάρτητο συνδυασμό στις εκλογές του 1946. Στον ίδιο συνδυασμό ανήκαν οι Εμμανουήλ Γαλανάκης και Μιχαήλ Καταπότης. Στις εκλογές εκείνες ο συνδυασμός των τριών πολιτευτών ηττήθηκε. Εκλέχθηκε για πρώτη φορά βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια του Λασιθίου με την ΕΠΕΚ του Πλαστήρα το 1950 Επανεκλέχθηκε στις εκλογές των ετών 1951, 1952, 1956 (άνευ σταυρών με τη Δημοκρατική Ένωση, εξαιτίας του πλειοψηφικού), του 1961, 1963 και 1964 με την Ένωση Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου. Στις 13 Ιουλίου 1951, έπειτα από το κίνημα του ΙΔΕΑ, ο Χλουβεράκης μαζί με πολλούς άλλους βουλευτές αποχώρησε από το κόμμα ΕΠΕΚ και πολιτεύτηκε στις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις αρχικά με το Κόμμα Φιλελευθέρων και έπειτα με την Ένωση Κέντρου. Με την τελευταία εκλέχθηκε στις εκλογές του 1961 συγκεντρώνοντας 9.500 ψήφους και με πρώτο τον Εμμανουήλ Κοθρή. Αναφέρεται ότι κάποτε που ήταν άρρωστος, η σύζυγός του τον συμβούλεψε να μην πάει στη Βουλή για να ψηφίσει, γιατί θα επιδεινωνόταν η κατάσταση της υγείας του. Η απάντηση του Χλουβεράκη ήταν: «Ας πεθάνω, Μαρία, αφού πρόκειται για την Κρήτη. Άντρες τα' ρίζουν τα Σφακιά».. Πέθανε στην Αθήνα το 1970 και κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο. Στη Σητεία έχει δοθεί το όνομα του Χλουβεράκη σε ένα πάρκο, με απόφαση του Δήμου Σητείας.