Άντον Λούτσκιεβιτς

Ο Άντον Λούτσκιεβιτς (Anton Luckievič) (Λευκορωσικά: Антон Луцкевіч; 29 Ιανουαρίου 1884 - 23 Μαρτίου 1942) ήταν ηγετική φυσιογνωμία του κινήματος ανεξαρτησίας της Λευκορωσίας στις αρχές του 20ου αιώνα, εμπνευστής της ανακήρυξης της ανεξαρτησίας της Λευκορωσίας, ο Πρωθυπουργός και ο Υπουργός Εξωτερικών της Λαϊκής Δημοκρατίας της Λευκορωσίας, που διώχθηκε από τις σοβιετικές αρχές. Ήταν αδελφός του Ιβάν Λούτσκιεβιτς.

 Ο Λούτσκιεβιτς γεννήθηκε στο Σιαουλιάι, στο Κυβερνείο του Κάουνας, στη Ρωσική Αυτοκρατορία στην οικογένεια ενός μικρού ευγενούς του οικόσημου Νοβίνα, ο οποίος εκείνη την εποχή εργαζόταν ως σιδηροδρομικός υπάλληλος.Το 1902 αποφοίτησε από το Γυμνάσιο του Μινσκ. Ακολούθησαν σπουδές στη Μαθηματική και Φυσική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αγίας Πετρούπολης και στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Τάρτου. Το 1903 ο Λούτσκιεβιτς, μαζί με τον αδελφό του Ιβάν και μια άλλη εξέχουσα προσωπικότητα του εθνικού κινήματος της Λευκορωσίας, Βατσλάου Ιβανούσκι, ίδρυσαν τη Λευκορωσική Επαναστατική Συνέλευση (αργότερα Λευκορωσική Σοσιαλιστική Συνέλευση) με στόχο να αγωνιστούν για τη δημοκρατία και τα εθνικά δικαιώματα των Λευκορώσων, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος να συνεχίσουν την εκπαίδευση στη λευκορωσική γλώσσα, καθώς και να ξεσηκωθούν ενάντια στις ρωσικές τσαρικές αρχές. Το 1904 ο Λούτσκιεβιτς συνελήφθη στο Μινσκ για διανομή επαναστατικής λογοτεχνίας, αλλά τελικά αφέθηκε ελεύθερος με περιορισμένο το δικαίωμά του να φύγει από την πόλη. Ωστόσο, έφυγε για το Βίλνιους το 1906 επειδή έγινε μια απόπειρα δολοφονίας κατά του Κυβερνήτη του Μινσκ, Πάβελ Κούρλοφ, που διαπράχθηκε από τον Ιβάν Πουλιτσάου και την Αλεξάντρα Ιζμαΐλοβιτς, που σύχναζε στο διαμέρισμα του Λούτσκιεβιτς, κάτι που τον έθετε αυτόματα υπό την απειλή σύλληψης.Στο Βίλνιους, οι αδελφοί Λούτσκιεβιτς συνέβαλαν στη δημιουργία του εκδοτικού οίκου "Naša Chata" ("Το σπίτι μας") και της Λευκορωσικής Εκδοτικής Εταιρείας το 1906, καθώς και στην έκδοση των πρώτων λευκορωσικών εφημερίδων "Naša Dolia" ("Το Πεπρωμένο μας»), «Naša Niva» («Το Χωράφι μας με καλαμπόκι») και «Homan».Ο Λούτσκιεβιτς ήταν επίσης ένας από τους ιδρυτές της Ελευθεροτεκτονικής Στοάς "Jedność" ("Ενότητα") που ιδρύθηκε στο Βίλνιους το 1910, καθώς και ενεργό μέλος των Στοών "Litva" και "Belarus" που εκπροσωπούσαν εκεί τα εθνικά συμφέροντα της Λευκορωσίας. Ασχολήθηκε με τις εκδοτικές δραστηριότητες των στοών καθώς συνέγραψε τη συντριπτική πλειονότητα των άρθρων για τη ρωσόφωνη εφημερίδα «Вечерняя газета» («Εσπερινή Εφημερίδα») και εξέδιδε την πολωνόφωνη εφημερίδα «Kurjer Krajowy» («Εθνικός Αγγελιοφόρος»). Μετά την κατάληψη του Βίλνιους από τα γερμανικά στρατεύματα το 1915, ο Λούτσκιεβιτς έγινε αντιπρόεδρος της Λευκορωσικής Εταιρείας Βοήθειας για Θύματα Πολέμου. Οι γερμανικές αρχές είχαν απαγορεύσει οποιαδήποτε πολιτική δραστηριότητα και αυτή η Εταιρεία κάλυπτε στην πραγματικότητα τη μυστική Λευκορωσική Λαϊκή Επιτροπή της οποίας επικεφαλής ήταν επίσης ο Λούτσκιεβιτς. Την ίδια χρονιά, μαζί με τον αδερφό του Ιβάν καθώς και με την Αλάιζα Πάσκεβιτς (Τσιότκα), ο Λούτσκιεβιτς συμμετείχε στη δημιουργία της Λευκορωσικής Σοσιαλδημοκρατικής Εργατικής Ομάδας, που ένωνε εκπροσώπους των εργοστασίων του Βίλνιους, που ήταν μια αυτόνομη μονάδα της Λευκορωσικής Σοσιαλιστικής Συνέλευσης. Ήταν ένας από τους εμπνευστές της Συνομοσπονδίας του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας, μιας ένωσης Λευκορωσικών, Λιθουανικών, Πολωνικών και εβραϊκών οργανώσεων, που στόχευε στην εκ νέου δημιουργία ενός κράτους Λευκορωσίας-Λιθουανίας-Λεττονίας στην επικράτεια του πρώην Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας.Ο Λούτσκιεβιτς διατύπωσε επίσης τις βασικές αρχές των Ηνωμένων Πολιτειών από τη Βαλτική Θάλασσα μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα, που αποτελούσε το πολιτικό ιδεώδες που ήταν αποδεκτό από όλα τα λευκορωσικά πολιτικά κόμματα και κινήματα εκείνης της εποχής και εγκρίθηκε από τη Λευκορωσική Λαϊκή Επιτροπή το 1916. Το 1918 ο Λούτσκιεβιτς εξελέγη Πρόεδρος του Λευκορωσικού Συμβουλίου του Βίλνιους. Μαζί με τον αδερφό του Ιβάν, ηγήθηκε αντιπροσωπείας του Λευκορωσικού Συμβουλίου του Βίλνιους στη Ράντα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Λευκορωσίας που, στις 25 Μαρτίου 1918, αποδέχτηκε την Τρίτη Συνταγματική Συνέλευση (ή την Τρίτη Συνταγματική Χράματα, Τρίτο Συντακτικό Χάρτη) και διακήρυξε την ανεξαρτησίας της Λαϊκής Δημοκρατίας της Λευκορωσίας.Το Σεπτέμβριο - Νοέμβριο του 1918 ο Λούτσκιεβιτς ηγήθηκε μιας αντιπροσωπείας της Λευκορωσίας στην Ουκρανία και συναντήθηκε εκεί με τον Χέτμαν Πάβλο Σκοροπάντσκι. Συναντήθηκε επίσης κρυφά με τον Κρίστιαν Ρακόφσκι, έναν μπολσεβίκο πολιτικό. Ως αποτέλεσμα αυτών των συναντήσεων, ο Λούτσκιεβιτς διαπίστωσε ότι η Σοβιετική Ρωσία δεν θα αναγνώριζε τη Λαϊκή Δημοκρατία της Λευκορωσίας.Στις 12 Οκτωβρίου 1918 διορίστηκε Πρωθυπουργός και αργότερα το ίδιο έτος - Υπουργός Εξωτερικών. Ο Λούτσκιεβιτς κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια προκειμένου οι εκπρόσωποι της Λαϊκής Δημοκρατίας της Λευκορωσίας να συμμετάσχουν στη Διάσκεψη Ειρήνης του Παρισιού (1919–1920). Στις 22 Ιανουαρίου 1919 υπέγραψε ένα υπόμνημα της Λευκορωσικής Κυβέρνησης προς τον Πρόεδρο της Διάσκεψης Ειρήνης του Παρισιού στο οποίο δικαιολόγησε το δικαίωμα του λευκορωσικού λαού για κρατική υπόσταση αναφερόμενος στην ιστορία του κινήματος ανεξαρτησίας της Λευκορωσίας και απαίτησε να δεχθεί εκπροσώπους της Λευκορωσίας Λαϊκή Δημοκρατία στη διάσκεψη. Η αντιπροσωπεία της Λευκορωσίας έφτασε στο Παρίσι πέντε μήνες μετά την έναρξη της διάσκεψης, όταν είχαν ήδη ακουστεί οι θέσεις των γειτονικών χωρών (Λιθουανία και Πολωνία). Ο λόγος μιας τόσο καθυστερημένης άφιξης στο συνέδριο ήταν η αρχική έλλειψη οικονομικών και η ανάγκη αναμονής για δάνειο από την Ουκρανία.Ο Λούτσκιεβιτς έμεινε στο Παρίσι για τρεις μήνες. Τον Ιούλιο του 1919 δημιούργησε επαφές με τον Ιγκνάτσι Γιαν Παντερέφσκι, Πρωθυπουργό της Πολωνίας και Επικεφαλής της πολωνικής αντιπροσωπείας, και του παρέδωσε ένα σχέδιο συμφωνίας «Για τη δημιουργία της ένωσης δύο κυρίαρχων κρατών - της Λαϊκής Δημοκρατίας της Λευκορωσίας και της Πολωνικής Δημοκρατίας». Η συμφωνία αυτή καθόριζε διατάξεις για στενή συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών και είχε επίσης κρυφή προσάρτηση για στρατιωτική συνεργασία και αμοιβαίες ενέργειες για τη θέσπιση συνόρων με τις γειτονικές χώρες. Ο Ιγκνάτσι Γιαν Παντερέφσκι κάλεσε τον Λούτσκιεβιτς στη Βαρσοβία. Την 1η Σεπτεμβρίου 1919 ο τελευταίος έφτασε εκεί αλλά ούτε μπορούσε να συναντηθεί με τον Πρωθυπουργό που είχε φύγει νωρίτερα για το Παρίσι ούτε να επιστρέψει στο Παρίσι επειδή το Υπουργείο Εξωτερικών, σε αντίθεση με πολλές άλλες χώρες, δεν αναγνώρισε το διαβατήριο της Λαϊκής Δημοκρατίας της Λευκορωσίας και αρνήθηκε να εκδώσει διπλωματική βίζα στον Λούτσκιεβιτς. Αντίθετα, θα μπορούσε να συναντηθεί με τον Γιούζεφ Πιουσούτσκι, αλλά οι διαπραγματεύσεις δεν κατέληξαν σε καμία υποστήριξη για τη Λαϊκή Δημοκρατία της Λευκορωσίας.Την 1η Δεκεμβρίου 1919 ο Λούτσκιεβιτς επέστρεψε στο Μινσκ. Μετά από μια ρήξη στη Ράντα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Λευκορωσίας έγινε Πρόεδρος του Συμβουλίου Υπουργών του Ανώτατου Ράντα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Λευκορωσίας. Ωστόσο, έχοντας αποτύχει να έρθει σε συμφωνία με την Πολωνία, ο Λούτσκιεβιτς παραιτήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 1920 και έφυγε για τη Βίλνια. Στη Βίλνια ο Λούτσκιεβιτς συνέχισε να εκδίδει την εφημερίδα "Naša Niva" και δημοσίευσε τα βιβλία "Naša Niva" και "Памяці Івана Луцкевича" ("Στη μνήμη του Ιβάν Λούτσκιεβιτς"). Τον Ιούλιο του 1920 φυλακίστηκε για λίγο από τις αρχές των Μπολσεβίκων.Το 1921 ο Λούτσκιεβιτς έγινε Πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής της Λευκορωσίας στη Βίλνια. Δίδαξε επίσης στο Λευκορωσικό Γυμνάσιο της Βίλνια και, το 1921, ίδρυσε το Λευκορωσικό Συμβούλιο Σχολών που θα συγχωνευόταν αργότερα με την Εταιρεία των Λευκορωσικών Σχολείων. Συνέβαλε επίσης καθοριστικά στην ίδρυση του Λευκορωσικού Μουσείου Ιβάν Λούτσκιεβιτς.Το 1922 ηγήθηκε της Κεντρικής Εκλογικής Επιτροπής της Λευκορωσίας στη Βίλνια και διαμόρφωσε την τακτική και τη δομή της Λέσχης των Λευκορωσικών Αντιπροσώπων, ενός λευκορωσικού κλάσματος στο Πολωνικό Σέιμ. Ο Λούτσκιεβιτς έγραψε εκτενώς για πολλές εφημερίδες και επιμελήθηκε τα περιοδικά της Λευκορωσικής Λέσχης Αναπληρωτών, συμπεριλαμβανομένων των "Syn Bielarusa" ("Ο γιος ενός Λευκορώσου"), "Sialianskaja Praŭda" ("Η αλήθεια ενός αγρότη"), "Holas Bielarusa" ( "Η Φωνή ενός Λευκορώσου"), "Bielaruskaja Dolia" ("Η Μοίρα της Λευκορωσίας"), "Bielaruskaja Niva" ("Το Λευκορώσικο Χωράφι με Καλαμπόκι"), "Iskra" ("Σπίθα"). Μετά τη δημιουργία της Λευκορωσικής Ένωσης Αγροτών και Εργατών το 1925, εργάστηκε στη συντακτική της επιτροπή μετά από πρόσκληση του Symon Rak-Michajłoŭski .Στις 12 Οκτωβρίου 1927 ο Λούτσκιεβιτς συνελήφθη από τις πολωνικές αρχές και κατηγορήθηκε για συνεργασία με γερμανικές και σοβιετικές υπηρεσίες πληροφοριών. Αθωώθηκε από όλες τις κατηγορίες δικαστικά στις αρχές του 1928. Αργότερα το ίδιο έτος συνελήφθη εκ νέου και αθωώθηκε ξανά. Το 1929 ο Λούτσκιεβιτς αποβλήθηκε από την Εταιρεία των Λευκορωσικών Σχολείων επειδή οι απόψεις του δεν υποστηρίχθηκαν από τους κομμουνιστές που είχαν ισχυρή θέση στην Εταιρεία.Το 1930 οι πολωνικές αρχές απαγόρευσαν τις δραστηριότητες της Λευκορωσικής Εκδοτικής Εταιρείας με επικεφαλής τον Λούτσκιεβιτς. Το 1931 απολύθηκε από το Λευκορωσικό Γυμνάσιο της Βίλνια. Ο Λούτσκιεβιτς έγινε στόχος πολιτικών εικασιών και επιθέσεων. Μεταξύ 1933 και 1939 οι λευκορωσικές εφημερίδες και περιοδικά αρνήθηκαν να δημοσιεύσουν τα έργα του. Ο Λούτσκιεβιτς διέκοψε τις πολιτικές του δραστηριότητες και εργάστηκε στη Λευκορωσική Επιστημονική Εταιρεία και στο Λευκορωσικό Μουσείο Ιβάν Λούτσκιεβιτς. Στη Σοβιετική Λευκορωσία τα βιβλία του έπρεπε να καούν σύμφωνα με το Διάταγμα Νο 33 του Προϊσταμένου Τμήματος Λογοτεχνίας και Εκδοτικών Οίκων της 3ης Ιουνίου 1937 σύμφωνα με το «Ο κατάλογος της λογοτεχνίας που πρέπει να κατασχεθεί από δημόσιες βιβλιοθήκες, εκπαιδευτικά ιδρύματα και βιβλιοπωλεία». Μετά τη σοβιετική προσάρτηση της Δυτικής Λευκορωσίας, ο Λούτσκιεβιτς συμμετείχε στη Διάσκεψη της λευκορωσικής πνευματικής ελίτ και προέτρεψε να αναβιώσει την εκπαίδευση, τον πολιτισμό και τις τέχνες της Λευκορωσίας. Υποστήριξε την ενοποίηση της Σοβιετικής Λευκορωσίας και της Δυτικής Λευκορωσίας. Στις 30 Σεπτεμβρίου 1939 ο Λούτσκιεβιτς συνελήφθη από τις σοβιετικές αρχές στη Βίλνια και, αργότερα, μεταφέρθηκε στο Μινσκ. Στις 8 Αυγούστου 1940 κατηγορήθηκε για συνεργασία με την πολωνική υπηρεσία πληροφοριών, τη δημιουργία αντεπαναστατικών οργανώσεων εντός των λευκορωσικών εθνικιστικών κύκλων και την ίδρυση της κυβέρνησης μιας αστικής Λευκορωσίας με επικεφαλής τον εθνικοφασίστα Λούτσκιεβιτς. Στις 14 Ιουνίου 1941 καταδικάστηκε για αντισοβιετικές δραστηριότητες σε οκτώ χρόνια σε στρατόπεδα φυλακών Γκουλάγκ. Ο Λούτσκιεβιτς πέθανε στις 23 Μαρτίου 1942 κατά τη μεταφορά του στο στρατόπεδο των φυλακών. Κηδεύτηκε στον ειδικό τομέα του κοινοτικού νεκροταφείου του Ατκάρσκ στη Ρωσία. Ο Λούτσκιεβιτς αθωώθηκε μετά θάνατον το 1989. Белорусы [Λευκορώσοι], Αγία Πετρούπολη, 1909; Jak prawilna pisać pa biełarusku [Πώς να γράφεις σωστά στα Λευκορωσικά], Βίλνια, 1917; Нашы песняры: літаратурна-сацыяльныя нарысы [Our National Bards: Literary-Social Sketches], Βίλνια, 1918; Ekanamičnaja ewalucyja i biełaruski ruch [Οικονομική Εξέλιξη και Λευκορωσικό Κίνημα], Βίλνια, 1918; Польская акупацыя Беларусі [Πολωνική Κατοχή της Λευκορωσίας], Βιένια, 1920; Пуцяводныя ідэі беларускае літаратуры [The Guiding Ideas of the Belarusian Literature], Βίλνια, 1921; Вільня ў беларускай літаратуры [Viĺnia in the Belarusian Literature], Βίλνια, 1925; Για δύο φορές, 1903—1928: Арганізацый [Σε είκοσι πέντε χρόνια (1903-1928): Αναμνήσεις για τις δραστηριότητες των πρώτων πολιτικών οργανώσεων της Λευκορωσίας], Βιένια, 1928 (αναδημοσίευση: Μινσκ, 1991); Адбітае жыццё [Broken Life], Βίλνια, 1929; Białorusini ich organ «Homan» [Οι Λευκορώσοι και το όργανό τους «Homan» (the «Babble»)] Lwów, 1935; Злучаныя Штаты ад Балтыкі да Чорнага мора [Οι Ηνωμένες Πολιτείες από τη Βαλτική Θάλασσα μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα]// Svaboda [Svaboda]. 1990. Νο. 2; Дзённік [Ημερολόγιο]// Полымя [Πολυμία]. 1990. Νο. 4-5; Выбраныя творы: праблемы культуры, літаратуры і мастатва [Επιλεγμένα Έργα: Προβλήματα Πολιτισμού, Λογοτεχνίας και Τεχνών ], Μινσκ, 2006. Беларуская граматыка [Βιβλίο Γραμματικής της Λευκορωσίας], Βίλνια, 1916;Αυτό το βιβλίο είναι το πρώτο βιβλίο γραμματικής της Λευκορωσίας. Γράφτηκε το 1916, πριν από το Βιβλίο Γραμματικής της Λευκορωσίας από τον Μπρανισλάου Ταρασκίεβιτς, το 1918, αλλά ανακαλύφθηκε και δημοσιεύτηκε από τον Γερμανό σλαβιστή Χέρμαν Μπίντερ μόλις το 2017. Το χειρόγραφο του βιβλίου φυλάσσεται στη Βιβλιοθήκη της Λιθουανικής Ακαδημίας Επιστημών. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Anton Luckievič στο Wikimedia Commons