IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Χάρρυ Χουντίνι

Ο Χάρρυ Χουντίνι (Harry Houdini, 24 Μαρτίου 1874 – 31 Οκτωβρίου 1926), πραγματικό όνομα Έρικ Βέις (Erik Weisz), ήταν Ούγγρος μάγος, καλλιτέχνης των αποδράσεων και διασκεδαστής, καθώς επίσης και πολέμιος του πνευματισμού, παραγωγός ταινιών και ηθοποιός. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους και διασημότερους μάγους όλων των εποχών.

 The Right Way to Do Wrong (1906) Handcuff Secrets (1907) The Unmasking of Robert Houdin (1908) Magical Rope Ties and Escapes (1920) Miracle Mongers and their Methods (1920) Houdini's Paper Magic (1921) A Magician Among the Spirits (1924) Under the Pyramids (1924) with H. P. Lovecraft Χουντίνι Χάρι: Ο θρυλικός Μάγος
Βλαχέρνες

Οι Βλαχέρνες (Βλαχέρναι) ήταν προάστιο της Κωνσταντινούπολης. Βυζαντινές πηγές αναφέρουν ότι στις Βλαχέρνες υπήρχε μία κρήνη και αρκετές εκκλησίες, ανάμεσα σε αυτές και αυτή της Πουλχερίας καθώς και της Θεοτόκου (Παναγία των Βλαχερνών).

 Αρχικά, η περιοχή ήταν εκτός των πρώτων τειχών της πόλης, όμως το 627, τα Θεοδοσιανά τείχη ενσωμάτωσαν τις Βλαχέρνες στο κύριο σώμα της Κωνσταντινούπολης.Τον 11ο αιώνα, ο Αλέξιος Α' Κομνηνός δημιούργησε το ανάκτορο των Βλαχερνών, το οποίο υπήρξε η μόνιμη κατοικία των αυτοκρατόρων από το 1081 ως το 1453. Παρ' όλα αυτά, το παλάτι συνέχιζε να χρησιμοποιείται για επίσημες τελετές. Η αδυναμία να οχυρωθεί η εν λόγω περιοχή διαφάνηκε από την Δ' Σταυροφορία από όπου οι Σταυροφόροι διείσδυσαν στην πόλη από εκεί. Κατά την Άλωση από τους Τούρκους το 1453, τα τείχη στον τομέα των Βλαχερνών καταστράφηκαν ολοσχερώς από τους ανελέητους βομβαρδισμούς.Μετά την οθωμανική κατάκτηση, η περιοχή των Βλαχερνών περιέπεσε σε αφάνεια. Ιστορία του Ελληνικού Έθνους. Τόμος Θ', σελ. 207-213. Εκδοτική Αθηνών. Αθήνα 1972, 2000. ISBN 960-213-105-5.
Αφράτα Χανίων

Τα Αφράτα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του δήμου Πλατανιά στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Βρίσκεται στο ακρωτήρι του Ροδωπού, σε μια περιοχή με ελαιώνες. Απέχει 3,5 χιλιόμετρα από το Κολυμβάρι και 28 χιλιόμετρα από την πόλη των Χανίων.

 Η παραλία στα Αφράτα βρίσκεται σε απόσταση ενός χιλιομέτρου από τον οικισμό και είναι πάντα προστατευμένη από τους ανέμους. Το παραδοσιακό χωριό των Αφράτων διαθέτει ταβέρνες και κάθε χρόνο οι κάτοικοι διοργανώνουν γιορτή Μελιού. Η διαδρομή για τα Αφράτα περνάει από το ιστορικό μοναστήρι της Παναγίας της Οδηγήτριας (Γωνιάς) και την Ορθόδοξη Ακαδημία Κρήτης. Ο «Ελληνόσπηλιος», που βρίσκεται στην περιοχή, είναι ένα όμορφο σπήλαιο στο οποίο βρέθηκαν σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα με πλούσιο διάκοσμο, αλλά δεν είναι επισκέψιμο. Δείτε Κοινότητα Αφράτων Αναφέρονται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτόνται στην τότε κοινότητα Κολυμβαρίου. Το 1926 με το ΦΕΚ 407Α - 17/11/1926 ορίστηκαν έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφηκαν 137 κάτοικοι. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 8,306 χμ² (2011). Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Φράμτα

Ο Φράμτα, Φράμταν ή Φραμτάνε, Framta, Framtan ή Framtane, λατινικά: Framtanus, ισπανικά: Frantán, (απεβ. το 457 ) ήταν ένας από τους βασιλείς των Σουηβών στη Γαλισία το 457.

 Μετά το τέλος του βασιλιά των Σουηβών Ρεχίαρ, που εκτελέστηκε από τους κατακτητές Βησιγότθους, και του (Βαρνικής καταγωγής) βασιλιά των Σουηβών Aϊούλφ, που εκτελέστηκε από τους Βησιγότθους κυρίους του για ανυποταξία, οι Σουηβοί ανασυγκροτήθηκαν και «έστησαν» έναν δικό τους, τον Μάλδρα, ως βασιλιά το 456. Το 457, ωστόσο, κάποιοι από τους Σουηβούς προφανώς εγκατέλειψαν τον Μάλδρα και «αποκαλούσαν» βασιλιά τον Φράμτα. Υπό το φως των στοιχείων της δυναστικής βασιλείας μεταξύ των Σουηβών, η περίπτωση των Μάλδρα και Φράμτα έχει ληφθεί ως ενδεικτική, ότι ο λαός διατηρούσε κάποιο δικαίωμα να εκλέγει έναν βασιλιά της επιλογής του στο τέλος μίας γενεαλογίας. Ο Φράμτα και ο Μάλδρας, καθώς και οι οπαδοί τους, έδρασαν ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλο. Ενώ βασίλευε ο Φράμτα, ο Μάλδρας οδήγησε τους Σουηβούς του στη Λουζιτανία. Ο Φράμτα απεβίωσε μετά από μερικούς μήνες, και υπάρχει συζήτηση για το αν οι δύο φατρίες των Σουηβών ενώθηκαν ξανά υπό τον Μάλδρα σε εκείνη τη συγκυρία ή όχι. Σύντομα οι οπαδοί του Φράμτα βρέθηκαν υπό την ηγεσία του Ρεχίμουνδ, ο οποίος δεν ήταν βασιλιάς. Thompson, E. A. Romans and Barbarians: The Decline of the Western Empire. Madison: University of Wisconsin Press, 1982. (ISBN 0-299-08700-X).
Δήμος Σελλών

Ο Δήμος Σελλών ήταν δήμος του νομού Ιωαννίνων που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Δωδώνης. Βρισκόταν στα νότια του νομού στα όρια με το Νομό Θεσπρωτίας , και περιλάμβανε δεκαπέντε δημοτικά διαμερίσματα. Η έδρα του Δήμου βρισκόταν στον οικισμό Τύρια του δημοτικού διαμερίσματος Μπαουσιών δίπλα στον ποταμό Τύρια. Από τον οικισμό διερχόταν η Εγνατία Οδός (Κόμβος Σελλών). Ο Δήμος Σελλών είχε πληθυσμό 2.213 κατοίκους και έκταση 166.075 στρέματα Το όνομα του δήμου προέρχεται από τους αρχαίους Σελλούς ή Ελλούς, κατοίκους της Δωδώνης και της γύρω περιοχής.

 Στο δήμο περιλαμβάνονταν τα εξής 15 δημοτικά διαμερίσματα: Δ.δ. Μπαουσιών η Τύρια οι Κολυζωαίοι οι Μπαγαίοι οι Μπαουσιοί Δ.δ. Αγίου Ανδρέου -- ο Άγιος Ανδρέας Δ.δ. Αγίου Νικολάου ο Άγιος Νικόλαος η Παλιουρή Δ.δ. Ανθοχωρίου Δωδώνης -- το Ανθοχώριον Δ.δ. Αρτοπούλας -- η Αρτοπούλα Δ.δ. Ασπροχωρίου το Ασπροχώριον το Κάτω Ασπροχώριον Δ.δ. Βαλανιδιάς η Βαλανιδιά ο Προφήτης Ηλίας Δ.δ. Ζωτικού το Ζωτικόν το Κάτω Ζωτικόν Δ.δ. Καταμάχης η Καταμάχη ο Κακόλακκος Δ.δ. Κερασέας η Κερασέα τα Λωζανά Δ.δ. Κουμαριάς η Κουμαριά η Μπούλμου Δ.δ. Λίππας η Λίππα η Ανάληψη η Κάτω Λίππα Δ.δ. Παρδαλίτσης η Παρδαλίτσα η Πηλογρανίτσα Δ.δ. Πλατανίων -- τα Πλατάνια Δ.δ. Σενίκου το Σενίκον η Δομολεσσά το Μικροχώριον Στοιχεία για το δήμο Σελλών από το Υπουργείο Εσωτερικών Αρχειοθετήθηκε 2008-02-10 στο Wayback Machine. Η επίσημη ιστοσελίδα του δήμου
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Πειραιά 1991–92

Το Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1991–92 διεξήχθη σε τρεις κατηγορίες. Η Δόξα Ασπρόπυργου και ο Μαύρος Αετός Κερατσινίου κατέκτησαν τους τίτλους των 2 ομίλων της Α' Κατηγορίας και ανήλθαν στην Δ' Εθνική. Υπερπρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ομάδα του Ασπροπύργου. Την άνοδο στην Δ' Εθνική κατέκτησε και ο Ηρακλής Νίκαιας.

 Πρωταθλητές ομίλων που ανέβηκαν στη Δ΄ Εθνική: Δόξα Ασπρόπυργου Μαύρος Αετός Κερατσινίου Αγώνας για τον Υπερπρωταθλητή: 13 Ιουνίου 1992, γήπεδο Μοσχάτου: Δόξα Ασπρόπυργου - Μαύρος Αετός Κερατσινίου: 3-2. Αγώνας για την Τρίτη Θέση ανόδου στη Δ΄ Εθνική: 13 Ιουνίου 1992, γήπεδο Νίκαιας: Ηρακλής Νίκαιας - Νίκη Ρέντη: 1-0. Αγώνας για τον Υπερπρωταθλητή Β' κατηγορίας: 13 Ιουνίου 1992, γήπεδο Κορυδαλλού: Α.Ε. Χατζηκυριακείου - Ολυμπιάδα Κερατσινίου: 6-2. 1. Ολυμπιάδα Κερατσινίου 45 β. (προβιβάστηκε στην Α' κατηγορία) 2. Ακράτητος 44 β. (προβιβάστηκε στην Α' κατηγορία) Υποβιβάστηκαν στην Γ' κατηγορία: Φλόγα, Αμπελακιακός, ΠΑΟΑΝ. 1. Α.Ε. Χατζηκυριακείου* 40 β. (προβιβάστηκε στην Α' κατηγορία) 2. ΑΟΑΔ* 40 β. (προβιβάστηκε στην Α' κατηγορία) Υποβιβάστηκαν στην Γ' κατηγορία: ΑΕΚ Παλ. Κοκκινιάς, Θύελλα Κορυδαλλού, Πίνδος. * Σε αγώνα κατάταξης για την πρώτη θέση: 6 Ιουνίου 1992, γήπεδο Νίκαιας: Α.Ε. Χατζηκυριακείου - Α.Ο. Αγ. Δημητρίου Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Πειραιά. Εφημερίδα «Φως των Σπορ», φύλλα 2, 9 και 16 Ιουνίου 1992.
Ιρακινή Αστυνομία

Η Ιρακινή Αστυνομία (αραβικά: الشرطة العراقية, αγγλικά: Iraqi Police, IP) είναι η ένστολη αστυνομική δύναμη που είναι επιφορτισμένη με την επιβολή του νόμου στο Ιράκ. Υπάγεται στο ιρακινό Υπουργείο Εσωτερικών. Η Ιρακινή Αστυνομία ανοίκει στις ευρύτερες ιρακινές δυνάμεις ασφαλείας.

 Η προπολεμική αστυνομική υπηρεσία είχε χαμηλή προτεραιότητα καταστολής και ήταν επαγγελματική. Η αστυνομία αναμενόταν να παραμείνει συνεκτική και να αποτελέσει χρήσιμο εργαλείο και μετά την εισβολή, υπό την Προσωρινή Αρχή Συνασπισμού. Σκοπός της ήταν να αποτελέσει τη βάση για την αστυνομική δύναμη του νέου Ιράκ, αλλά η πολιτική αναταραχή προκάλεσε την εγκατάλειψη του σχεδίου αυτού. Μετά την επείγουσα κατανομή επιδομάτων, κάποιοι αστυνομικοί επέστρεψαν ειδικά στη Βαγδάτη και η στρατιωτική αστυνομία του Στρατού των ΗΠΑ πραγματοποίησε εκγύμναση έκτακτης ανάγκης. Ταυτόχρονα, στο νότο οι βρετανικές δυνάμεις άρχισαν να δημιουργούν τοπικές αστυνομικές δυνάμεις σε συντονισμό με Σιίτες θρησκευτικούς ηγέτες. Στο βορρά, οι κουρδικές δυνάμεις ασφαλείας δεν διέκοψαν τη λειτουργία τους και στη Μοσούλη προσλήφθηκαν χιλιάδες πρώην αστυνομικοί από τον στρατηγό Ντέιβιντ Πετρέους για τη διατήρηση της δημόσιας τάξης.Εν τω μεταξύ, οι προσωρινές αρχές συνεργάστηκαν με το Υπουργείο Εσωτερικών προκειμένου να απομακρύνουν τους υπαλλήλους του καθεστώτος Μπάαθ (7.000 αστυνομικοί αποπέμφθηκαν από τον Μπέρναρντ Κέρικ μόνο στη Βαγδάτη) και να συστήσουν σύντομα αστυνομικές δυνάμεις. Κατά τους πρώτους τέσσερις μήνες, ξεκίνησε το πρώτο εκπαιδευτικό πρόγραμμα και εκπαιδεύτηκαν περισσότεροι από 4.000 αξιωματικοί. Στις προσλήψεις του 2003, οι αιτούντες ήταν κυρίως πρώην στρατιωτικοί και αστυνομικοί που υπηρετούσαν υπό τις διαταγές του καθεστώτος Μπάαθ. Στα τέλη του 2003, η Ιρακινή Αστυνομία ανέρχονταν επίσημα σε 50.000 αξιωματικούς. Επίσημος ιστότοπος
Βασίλειος Βασιλείου

Ο Βασίλειος Βασιλείου του Ανδρέα, περισσότερο γνωστός ως Βάσος Βασιλείου (Άρτα, 1915 - Αθήνα, 8 Ιανουαρίου 1985) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και συγγραφέας, μέλος της κυβέρνησης εθνικής ενότητας του 1974.

 Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Εκτός αυτών, ακολούθησε και σπουδές φιλολογίας. Αργότερα εργάστηκε ως θεατρικός κριτικός στα "Φιλολογικά Χρονικά". Ήταν επίσης γνωστός ως ΒΑΣ. ΒΑΣ. (από τα αρχικά του). Ως δημοσιογράφος ξεκίνησε την καριέρα του από την εφημερίδα Ελληνικός Βορράς και συνέχισε σε άλλα έντυπα, ιδιαίτερα μεταπολεμικά, με κυριότερη την εφημερίδα "Ακρόπολη" της οποίας υπήρξε πολιτικός συντάκτης και μετά τη "Βραδυνή". Το 1981 ανέλαβε πρόεδρος του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου. ενώ την ίδια περίοδο παρουσίασε στην τηλεόραση εκπομπές με πολιτιστικό περιεχόμενο. Ο Βασιλείου υπήρξε διευθυντής του γραφείου Τύπου του αρχηγού του Ελληνικού Συναγερμού, Αλέξανδρου Παπάγου. Εντάχθηκε στη Νέα Δημοκρατία και στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1974 εξελέγη βουλευτής Αθηνών. Υπηρέτησε ως υφυπουργός Πολιτισμού και Επιστημών από τις 28 Αυγούστου 1974 ως τις 9 Οκτωβρίου 1974. Πέθανε το 1985 σε ηλικία 70 ετών έπειτα από εγκεφαλικό επεισόδιο και κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη στο Α΄ Νεκροταφείο.
Υπερμακρά κύματα

Υπερμακρά κύματα (Αγγλική γλώσσα very low frequency, VLF) είναι η ονομασία των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων του φάσματος συχνοτήτων από 3 έως 30kHz . Το εύρος συχνοτήτων κάτω από 9 kHz δεν απασχολεί τον διεθνή οργανισμό τηλεπικοινωνιών (ITU).

 Τις πρώτες ημέρες μετά την εφεύρεση της ραδιοφωνίας, τα υπερμακρά κύματα δοκιμάστηκαν για τη μετάδοση ραδιοφωνικών εκπομπών, αλλά τα αποτελέσματα δεν ήταν ικανοποιητικά λόγω του χαμηλού εύρους συχνοτήτων της συγκεκριμένης μορφής κυμάτων. Ο ιστορικός πομπός υπερμακρών κυμάτων μεγάλης κυματομορφής SAQ στο Γκρίμετουν (κοντά στο Βάρμπεργκ στη Σουηδία) μετέδιδε για περίπου μισή ώρα σε ειδικές περιπτώσεις (όπως εθνικές γιορτές) και συνεχίζει τη λειτουργία του μέχρι και σήμερα σποραδικά. Τα υπερμακρά κύματα χάρη στην δυνατότητα τους να ξεπερνούν εμπόδια (όπως βουνά) και να μεταδίδονται σε μεγάλες αποστάσεις άλλα και να διεισδύουν έως και 40 μέτρα στο θαλασσινό νερό χρησιμοποιούνται για επικοινωνία αεροσκαφών και υποβρυχίων.
Σωβινισμός

Ο σωβινισμός είναι η αφοσίωση σε μια ομάδα στην οποία κάποιος ανήκει, ιδιαίτερα όταν αυτή η αφοσίωση προϋποθέτει μοχθηρία και μίσος εναντίον μιας αντίπαλης ομάδας.Ο όρος έλκει την καταγωγή του από τον Νικολά Σωβέν, έναν στρατιώτη του Ναπολέοντα Α΄ Βοναπάρτη κατά τη διάρκεια της Πρώτης Γαλλικής Αυτοκρατορίας, εξαιτίας του φανατικού του ζήλου για τον αυτοκράτορά του. Η καταγωγή του και η πρώιμη χρήση του δείχνουν πως επινοήθηκε για την περιγραφή του εθνικισμού και πατριωτισμού. Σήμερα, ωστόσο, ο όρος σωβινισμός χρησιμοποιείται συχνότερα ως αναφορά στον ρατσισμό ή τον σεξισμό. Ο όρος εισήλθε σε δημόσια χρήση εξαιτίας μιας ιδιαίτερα επιτυχημένης σατιρικής απεικόνισης του Σωβάν στο Γαλλικό θεατρικό έργο La Cocarde Tricolore (Η Τρίχρωμη Κονκάρδα), που παρουσιάστηκε το 1831. Σ' αυτό ο ήρωας Σωβέν (Chauvin) είχε το ίδιο πάθος με το συνονόματο αξιωματικό.

 Στο "Ιμπεριαλισμός, Εθνικισμός, Σωβινισμός", Πολιτική Κριτική, η Χάνα Άρεντ περιγράφει τον όρο: Ο σωβινισμός είναι ένα σχεδόν φυσικό προϊόν της εθνικής αρχής στον βαθμό που ξεπηδά κατευθείαν από την παλαιά ιδέα της «εθνικής αποστολής.» ...(Μια) εθνική αποστολή θα μπορούσε να ερμηνευθεί με ακρίβεια ως η διαφώτιση (από το έθνος με την αποστολή αυτή) άλλων, λιγότερο τυχερών λαών οι οποίοι, για κάποιο λόγο, έχουν από θαύμα αφεθεί από την ιστορία χωρίς μια εθνική αποστολή. Όσο η αρχή αυτή δεν αναπτύχθηκε στην ιδεολογία του σωβινισμού και παρέμεινε στο μάλλον ακαθόριστο βασίλειο της εθνικής ή ακόμα εθνικιστικής υπερηφάνειας, συχνά κατέληξε σε μια υψηλή αίσθηση ευθύνης για την ευημερία υπανάπτυκτων λαών.Ο όρος δεν προϋποθέτει την κρίση πως ο σωβινιστής έχει σωστή ή λάθος γνώμη, αλλά πως είναι τυφλός και χωρίς λογική στην πορεία σχηματισμού αυτής της γνώμης, αγνοώντας όποια δεδομένα να κατευνάσουν τη ζέση του. Ωστόσο, στη σύγχρονη χρήση του, ο όρος χρησιμοποιείται συχνά μειωτικά για να υποδηλώσει πως ο σωβινιστής είναι παράλογος και λάθος στην γνώμη του. Η φράση αντρικός σωβινισμός πρωτοεμφανίστηκε τη δεκαετία του `60 με την άνοδο του φεμινισμού και χρησιμοποιείται για την περιγραφή της πίστης στην αντρική ανωτερότητα. Κοινή είναι και η μειωτική φράση "Αντρικό σωβινιστικό γουρούνι" ως μειωτική για έναν άντρα που θεωρείται πως έχει σεξιστική συμπεριφορά έναντι των γυναικών. Γυναικείος σωβινισμός Αντρικός σωβινισμός Αντρική κυριαρχία Μισανδρισμός Μισογυνισμός Σεξισμός Ρατσισμός
Άγιος Παύλος Ρόδου

Ο Άγιος Παύλος είναι οικισμός της Ρόδου. Υπάγεται διοικητικά στην τοπική κοινότητα Κατταβίας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Νότιας Ρόδου, του δήμου Ρόδου, της περιφερειακής ενότητας Ρόδου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Ρόδου του νομού Δωδεκανήσου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους. Μέχρι το 1948 ο οικισμός ονομαζόταν Σαν Μάρκο.

 Ο Άγιος Παύλος βρίσκεται στη νότια Ρόδο, δίπλα στο χωριό Κατταβία, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 45. Απέχει 78 χλμ. περίπου ΝΔ. της πόλης της Ρόδου. Ο οικισμός, επί Ιταλικής κατοχής, είχε την ονομασία Σαν Μάρκο. Το 1948 καταχωρείται με την ονομασία Άγιος Παύλος και προσαρτάται στην κονότητα Κατταβίας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κατταβίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Νότιας Ρόδου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Νότιας Ρόδου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ρόδου. Η εκκλησία του Αγίου Μάρκου, στο κέντρο του οικισμού, βαμμένη σε όμορφα χρώματα Το εκκλησάκι του Αποστόλου Παύλου, ανατολικά του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Χάρτες «ROAD» (Ρόδος, 1:100.000) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010
Ομπλός

Ο Ομπλός είναι βουνό της Αχαΐας, νοτιοανατολικά της πόλης της Πάτρας, με υψόμετρο στα 860 μέτρα περίπου. Είναι τμήμα ενός σύνολου/συμπλέγματος χαμηλών βουνών που αποτελούν προέκταση του Παναχαϊκού όρους στα δυτικά και νοτιοδυτικά του και διαχωρίζονται από τον κύριο όγκο του από τον ποταμό Γλαύκο. Στις παρυφές του βρίσκονται τα χωριά Κρήνη, Σαραβάλι και Κεφαλόβρυσο, που παράλληλα αποτελούν προάστια της Πάτρας, ενώ στην νοτιοδυτική προέκταση του βουνού βρίσκεται το ορεινό χωριό Κρυσταλλόβρυση. Από τον Ομπλό πηγάζουν: ο χείμαρρος Ξεροπόταμος, που αποτελεί παραπόταμο του Γλαύκου και εκβάλλει σε αυτόν ανάμεσα στον Άγιο Στέφανο Σαραβαλίου και την Περιβόλα Πάτρας, και ο χείμαρρος Παναγίτσα, που εκβάλλει στον Πατραϊκό κόλπο στην περιοχή της Παραλίας Πατρών. Ο Ομπλός φημίζεται για την εξαιρετική θέα που προσφέρει αλλά και ως πόλος έλξης για πτήσεις με αλεξίπτωτο πλαγιάς (παραπέντε).

 Στο βουνό βρίσκεται η ιστορική Μονή Ομπλού που χτίστηκε στα τέλη του 12ου αιώνα και συγκεκριμένα το 1189, ενώ πριν στην θέση εκείνη υπήρχε ένα εκκλησάκι. Στην Ζωητάδα του Ομπλού και κοντά στην μονή βρίσκεται το Σιδηρόκαστρο, ένα κτίσμα των Φράγκων του Πριγκιπάτου Αχαΐας που χρησίμευε στην άμυνα της Πάτρας. Από το κάστρο σήμερα υπάρχουν ελάχιστα λείψανα σε δύσβατο σημείο στη κορυφή απρόσιτου λόφου και σε τοποθεσία που διατηρεί την ονομασία Σιδηρόκαστρο. Πρώτη φορά αναφέρεται σε κατάλογο κάστρων της Αχαΐας το 1364. Άγνωστη είναι και η ιστορία του παρόλο που βρισκόταν σε στρατηγικό σημείο και δίπλα στον παλιό αμαξιτό δρόμο προς Καλάβρυτα, τον δρόμο της Μακελαριάς όπως λεγόταν. Πιστεύεται ότι η σημερινή σιδερένια πύλη της μονής Ομπλού ήταν η πύλη του κάστρου. Κατά τον ιστορικό Στέφανο Θωμόπουλο το εκκλησάκι που υπήρχε στην θέση που είναι η μονή, είχε κατασκευαστεί Αρβανίτες και ονομαζόταν «Ομπλίτ Παναγιά Κουκούρ», δηλαδή η «Γλυκιά Παναγιά του βουνού του Κούκου». Η λέξη Κουκούρ στην αρβανιτική διάλεκτο, αποδίδεται στην λέξη κούκος, από την οποία μάλιστα ονομαζόταν το βουνό, πριν την επικράτηση της ονομασίας Ομπλός. Σε έγγραφο του Μεγάλου Σπηλαίου σημειώνεται πως το όνομα προέρχεται από το «Οπλούς καί χυδαιότερον Ομπλούς», δηλαδή από τη λέξη όπλο. Άλλοι ιστορικοί και φιλόλογοι υποστήριξαν ότι μπορεί να προέρχεται από το «ομαλός» ή «Ομυαλός», συνηθισμένο τοπωνύμιο στην Ήπειρο για εδάφη με κατολισθήσεις. Άλλη άποψη, τέλος, για την ονομασία ήταν πως έχει σχέση με τον πηλό, το μπηλό, «μπλός» στην Ήπειρο και «μπήλια» στη Ρόδο. Στην έρευνα του ονόματος συνέβαλε σημαντικά ο καθηγητής Ανδριώτης που, σε άρθρο του το 1972 στο επιστημονικό περιοδικό Ελληνικά, υποστήριξε πως στη λέξη οπλή (το νύχι του ζώου ή ανθρώπου, ίχνος ποδαριού, το μονοπάτι, όπως και στην Κύπρον «ομπλή») βρίσκεται πιθανώς η ρίζα της ονομασίας Ομπλός. Εξού και το όνομα έχει σχέση με μονοπάτι σε δασώδη έκταση, πέρασμα ζώων και ανθρώπων. Στο Χρονικό του Μορέως επίσης υπάρχει η φράση «Σ’ το παραπόταμον το αλφαιος, εις τόν Ομπλόν τό λέγουν». Μονή Ομπλού
Ρότζερ Άλμπερτσεν

Ο Ρότζερ Άλμπερτσεν (Roger Albertsen, 15 Μαρτίου 1957 - 2 Μαρτίου 2003) ήταν Νορβηγός ποδοσφαιριστής. Είχε αγωνιστεί στην ΑΝΤΟ Ντεν Χάαχ και στη Φέγενορντ που εκείνη την εποχή ήταν πολύ καλές ομάδες αλλά και στον Ολυμπιακό. Γεννήθηκε την 15 Μαρτίου του 1957 και πέθανε 13 μέρες πριν γιορτάσει 46α γενέθλια του.

 Ξεκίνησε την καριέρα του με τις τοπικές, χαμηλότερου επιπέδου ομάδες, την Tyssedal και της Odda. Θεωρείται ως ένας πολύ μεγάλο ταλέντο, και εκπροσωπεί τη Νορβηγία αρκετές φορές σε επίπεδο νεολαίας. Παρ 'όλα αυτά, σόκαρε, όταν έφυγε από τη χώρα σε ηλικία 17 ετών για να δοκιμάσει την τύχη του στην Ολλανδία, όπου συνάντησε τον συμπατριώτη του Harald Berg της ΑΝΤΟ Ντεν Χάαχ. Το καλοκαίρι του 1979, μεταφέρθηκε στη Φέγενορντ, όπου έγινε ένας πολύτιμος παίκτης στην ομάδα που τερμάτισε τέταρτη στο πρωτάθλημα και κέρδισε το κύπελλο. Ωστόσο, στο τέλος της σεζόν, μετά από μόλις ένα χρόνο στο Ρότερνταμ, επέστρεψε στην ΑΝΤΟ Ντεν Χάαχ. Στα μέσα της σεζόν 1982/83, πήγε στον Ολυμπιακό, όπου κέρδισε ένα μετάλλιο πρωταθλήματος. Πέρασε τρία χρόνια από την καριέρα του εκεί, έκανε καλή δουλειά σαν μέσος, πριν ο παλιός του φίλος Arne Dokken τον έπεισε να επιστρέψουν στην πατρίδα τους και να παίξουν για τη Ρόσενμποργκ. Έτσι, το καλοκαίρι του 1985, μετά από μια δεκαετία στο εξωτερικό, ο Άλμπερτσεν έπαιξε πρώτη φορά στην κορυφαία ομάδα στο νορβηγικό πρωτάθλημα. Ήταν μέλος της Ρόσενμποργκ ΜΚ τότε που κέρδισε τον τίτλο με δραματικό τρόπο το 1985, και έπαιξε δύο χρόνια στο σύλλογο του Τρόντχαϊμ πριν κρεμάσει τα παπούτσια του, λόγω τραυματισμού στο τέλος της σεζόν 1987. Είχε αγωνιστεί 25 φορές με τη Νορβηγία , και έκανε το ντεμπούτο του το 1976. Πολλοί τον θυμούνται από το διάσημο αγώνα ενάντια στην Αγγλία το 1981, όπου τιμήθηκε με την ισοφάριση του παιχνιδιού σε 1-1, παρά το γεγονός ότι οι τηλεοπτικές επαναλήψεις έχουν δείξει ότι στην πραγματικότητα δεν έχει αγγίξει την μπάλα, και η σέντρα του Tom Lund πήγε κατ 'ευθείαν στα δίχτυα. Μετά την απόσυρση του από το παιχνίδι, ο Άλμπερτσεν εργάστηκε σε επιχείρηση υπολογιστών, καθώς επίσης προπονούσε ομάδες χαμηλότερου επιπέδου όπως την Orkanger, την Sokna και την Kongsberg. Στα τέλη του 2002, είχε διαγνωστεί με καρκίνο, και η πέθανε από την ασθένεια τον Μάρτιο του 2003. Φέγενορντ Κύπελλο KNVB: 1979-80Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. Α΄ Εθνική: 1982-83Ρόσενμποργκ ΜΚ Νορβηγική Πρέμιερ Λιγκ: 1985
Εκατό χιλιάδες λίρες

Το Εκατό χιλιάδες λίρες είναι κωμική, κινηματογραφική, ελληνική ταινία του 1948, παραγωγής Άττικα Φιλμ και σε σκηνοθεσία Αλέκου Λειβαδίτη, ενώ ο Νίκος Τσιφόρος έγραψε το σενάριο της ταινίας. Πρωταγωνιστούν: οι Αλέκος Λειβαδίτης, Μίμης Φωτόπουλος, Ντίνος Ηλιόπουλος και Καίτη Πάνου.

 Η Παγώνα (που τη φωνάζουν Πέγκυ) κόρη ενός ομογενούς από την Αυστραλία, γυρίζει στην Ελλάδα μετά τον θάνατο του πατέρα της. Πηγαίνει να μείνει μαζί με τον θείο της, Διονύση Κατιφέ, που εκτελεί και χρέη διαχειριστή της περιουσίας του νεκρού αδελφού του. Η περιουσία αυτή ανέρχεται σε εκατό χιλιάδες λίρες και ο Διονύσης τις διαχειρίζεται μέχρι τον γάμο της Πέγκυς, οπότε τα χρήματα θα περάσουν στη δική της κυριότητα. Ο Διονύσης, όμως, σκοπεύει να σφετεριστεί αυτήν την περιουσία και σκαρφίζεται ένα σχέδιο, βάζοντας τον Φρίξο, τον συνέταιρό του, να παντρευτεί την Πέγκυ η οποία τον ερωτεύεται. Ταυτόχρονα, με την Πέγκυ φλερτάρει και ο Κλεομένης, καθηγητής γεωλογίας και ζητά βοήθεια από τον Χρόνη, υπάλληλο του Διονύση, για να την κατακτήσει. Για να αποφασίσει, η κοπέλα αποφασίζει να δοκιμάσει τους δύο επίδοξους μνηστήρες, προσποιούμενη ότι έχει χρεοκοπήσει, με σκοπό να επιλέξει εκείνον που θα αποδείξει ότι θέλει την ίδια και όχι την περιουσία της. Αλέκος Λειβαδίτης - Φρίξος Μίμης Φωτόπουλος - Κλεομένης Ντίνος Ηλιόπουλος - Χρόνης Καίτη Πάνου - Παγώνα (Πέγκυ) Κατιφέ Γιώργος Δαμασιώτης - Διονύσης Κατιφές Φίλιας Φιλιππίδης - Αγκόπ Τζένη Σταυροπούλου - Αγγέλα Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις αίθουσες στις 17 Μαρτίου 1948, ενώ το 1956 επανακυκλοφόρησε με την προσθήκη σκηνών και με τον τίτλο Γαμπροί Με Δόσεις. Εκατό χιλιάδες λίρες στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος Εκατό χιλιάδες λίρες στο Cine.gr Εκατό χιλιάδες λίρες στην IMDb
Τερέλ Καστλ

Ο Τερέλ Καστλ, γεννημένος στις 12 Σεπτεμβρίου 1972 στο Τζίνερετ της Λουιζιάνα, είναι πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,82 μέτρα και αγωνιζόταν στη θέση του πλέι μέικερ. Τελευταίος σταθμός της καριέρας του ήταν η σουηδική Έκο Έρεμπρο.

 Ο Καστλ ξεκίνησε να παίζει στο "Southwestern Community College" της Αϊόβα το 1991, πριν συνεχίσει στο πανεπιστήμιο Nicholls State University της Λουιζιάνα για τη σεζόν 1995-96, έχοντας μέσο όρο 18,3 πόντων. Το 1997 μεταγράφηκε στη Κοτσάνι Ντέλικεϊτς (ομάδα της Βόρειας Μακεδονίας), συνεχίζοντας στη βοσνιακή Σλόμποντα Τούζλα από το 1998 μέχρι το 2001. Αγωνιζόταν ως κοινοτικός, αφού διέθετε βοσνιακό διαβατήριο. Το 2001, έπαιξε για την ισραηλινή Μακάμπι Ρα' Ανανά, συνεχίζοντας στη Γαλλία και τις Μπουργκ Ον Μπρες και Στρασμπούρ, ενώ το 2003-04 αγωνίστηκε στη γερμανική Όλντενμπουργκ.Το καλοκαίρι του 2004 μεταγράφηκε στον Άρη, καταλαμβάνοντας την πέμπτη θέση στο πρωτάθλημα και χάνοντας το κύπελλο Ελλάδος στον τελικό με αντίπαλο τον Παναθηναϊκό.Το 2005-06, ο Άρης έφθασε μέχρι τον τελικό του ULEB Cup, όπου ηττήθηκε από την Ντιναμό Μόσχας, με τον Καστλ βασικό στέλεχος της ομάδας του. Οι "κίτρινοι" κατέλαβαν την τρίτη θέση στο ελληνικό πρωτάθλημα για δύο συνεχόμενες σεζόν, κερδίζοντας τη συμμετοχή τους στη διοργάνωση της Ευρωλίγκα, με τον Καστλ να έχει μέσο όρο 11,9 πόντους το 2006 και 12,6 πόντους το 2007. Το καλοκαίρι του 2008, μεταγράφηκε στην Ουνικάχα Μάλαγα και ολοκλήρωσε τη σεζόν στην Ολύμπια Λάρισας. Μετά από ένα σύντομο πέρασμα από τη βοσνιακή Ιγκοκέα, επέστρεψε και πάλι στην Ελλάδα και αυτή τη φορά τον Ηρακλή Θεσσαλονίκης, ο οποίος αγωνιζόταν στην Α2 εθνική κατηγορία.Τη σεζόν 2010-11, αγωνίστηκε με την ομάδα της ΑΕΚ, η οποία κατατάχθηκε προτελευταία και υποβιβάστηκε. Ο Τερέλ Καστλ έκλεισε την καριέρα του αγωνιζόμενος στη Σουηδία, αρχικά με τους Ιγκλς και στη συνέχεια με την Έκο Έρεμπρο. Terrel Ray Castle profile | Game center | FIBA.com Terell Castle Basketball Player Profile
Σαντζάκι της Θεσσαλονίκης

Το Σαντζάκι της Θεσσαλονίκης (οθωμανικά τουρκικά: Sancak-i/Liva-i Selanik) ήταν οθωμανική επαρχία δεύτερου επιπέδου (σαντζάκι), η οποία περιελάμβανε τα περίχωρα της πόλης της Θεσσαλονίκης (τουρκικά: Selanik) και τη χερσόνησο της Χαλκιδικής.

 Μετά την τελική κατάκτησή της από τη Δημοκρατία της Βενετίας, η Θεσσαλονίκη έγινε κέντρο σαντζακιών στο Εγιαλέτι της Ρούμελης, περιλαμβάνοντας την κεντρική Μακεδονία μεταξύ των ποταμών Αξιού και Αλιάκμονα, καθώς και τη χερσόνησο της Χαλκιδικής.Μέχρι το 1846, ως μέρος των μεταρρυθμίσεων του Τανζιμάτ, η Θεσσαλονίκη έγινε το κέντρο ενός ξεχωριστού εγιαλετίου (Εγιαλέτι της Θεσσαλονίκης, μετά το 1867 Βιλαέτι της Θεσσαλονίκης) και ως εκ τούτου το σαντζάκι έγινε το πασά-σαντζάκι της νέας επαρχίας.Το 1912, το σαντζάκι περιλάμβανε τις ακόλουθες συνοικίες (καζάς): Θεσσαλονίκη, Κεσέντιρε (Χερσόνησος Κασσάνδρας), Καραφέργε (Βέροια), Γενίτσε Βαρντάρ (Γιαννιτσά), Βόντινα (Έδεσσα), Λανγκαζά (Λαγκαδάς), Γκεβγκελού (Γευγελή), Χισάρ (Νέο Γυναικόκαστρο), Τόιραν (Δοϊράνη), Ουστρούμτζα (Στρώμνιτσα), Τίκος/Καβαντάρ (Καβάνταρτσι), Κατερίν (Κατερίνη), Αϊναρόζ (Άγιο Όρος) και Καράαγκααμπαντ. Το μεγαλύτερο μέρος του σαντζακιού καταλήφθηκε από την Ελλάδα τον Οκτώβριο του 1912, κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου, ενώ τα βόρεια τμήματα περιήλθαν στη Σερβία και τώρα αποτελούν μέρος της Βόρειας Μακεδονίας.
Στον κάμπο

Το έργο Στον κάμπο (γερμανικά: Tiefland‎) είναι μια όπερα σε μουσική Εζέν ντ'Αλμπέρ, απαρτιζόμενη από έναν πρόλογο και δύο πράξεις. Το γερμανικό λιμπρέτο της όπερας συνέγγραψε ο Ρούντολφ Λόταρ, βασίζοντάς το στο θεατρικό έργο Terra baixa που είχε συγγράψει το 1896 ο καταλανός συγγραφέας Άνζελ Γκιμερά. Η όπερα έκανε πρεμιέρα στις 15 Νοεμβρίου 1903 στην Κρατική Όπερα της Πράγας· αρχικά δεν γνώρισε σημαντική επιτυχία, ωστόσο σήμερα είναι το πλέον γνωστό οπερατικό έργο του Ντ' Αλμπέρ.

 Bach, S. (2007). Leni: The Life and Work of Leni Riefenstahl (στα Αγγλικά). New York: Knopf. Rothstein, Edward (20 March 1995). «After 81 Years, a New Look at d'Albert's Tiefland» (στα αγγλικά). The New York Times. https://www.nytimes.com/1995/03/20/arts/opera-review-after-81-years-a-new-look-at-d-albert-s-tiefland.html. Upton, G (1928). Felix Borowski, επιμ. The Standard Operas: Their Plots and Their Music (στα Αγγλικά) (enlarged and revised έκδοση). Chicago: A. C. McClurg. Dassanowsky, Robert von (1995). «Leni Riefenstahl's Self-Reflection and Romantic Transcendence of Nazism in Tiefland» (στα αγγλικά). Camera Obscura 12: 106–128. doi:10.1215/02705346-12-2_35-106. Lace, I. 1999. Review of Tiefland (στα αγγλικά, Münchner Rundfunkorchester; Marek Janowski; ARTS 2CD 47501-2), Music Web International (Ανακτήθηκε στις 28 Απριλίου 2007) Melitz, Leo. 1921. The Opera Goer's Complete Guide (στα αγγλικά, μτφ. Richard Salinger). New York: Garden City Publishing Company. (Ανακτήθηκε στις 28 Απριλίου 2007) Παρτιτούρες της όπερας στην International Music Score Library Project Σύνοψη και λιμπρέτο του έργου
Volkswagen

Η Volkswagen (προφέρεται: [ˈfɔlksˌvaːɡən]), συντομογραφία: VW, αναφέρεται στη γερμανική καθομιλουμένη ως Φάου Βε (από την προφορά της συντομογραφίας) είναι μια γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία που εδρεύει στο Βόλφσμπουργκ, στην Κάτω Σαξονία της Γερμανίας. Το όνομά της βγαίνει από τις δύο γερμανικές λέξεις «Volk» που σημαίνει «λαός» και «Wagen», που σημαίνει «Αυτοκίνητο», δηλαδή το «Αυτοκίνητο του λαού», διότι οι τιμές της τότε ήταν πολύ προσιτές για την χαμηλή κοινωνικά τάξη. Είναι η κορυφαία σε πωλήσεις και η αρχική μάρκα του σημερινού Ομίλου Volkswagen. Ιδρύθηκε στις 28 Μαΐου 1937 από την ναζιστική οργάνωση Γερμανικό Μέτωπο Εργασίας, το Ναζιστικό σωματείο, και αποτελεί τη μεγαλύτερη αυτοκινητοβιομηχανία της Γερμανίας και, έως πρόσφατα, ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη αυτοκινητοβιομηχανία στον κόσμο, πίσω από την Toyota, αν και συνολικά ο Όμιλος Volkswagen κατέλαβε από το 2016 και την πρώτη θέση παγκοσμίως. Το σημερινό της επίσημο σλόγκαν είναι Das Auto (Το Αυτοκίνητο).

 Η Volkswagen έχει τρία αυτοκίνητα στην λίστα των 10 αυτοκινήτων όλων των εποχών με τις μεγαλύτερες πωλήσεις, που έχει καταρτισθεί από την ιστοσελίδα 24/7 Wall St: το Volkswagen Golf, το Volkswagen Beetle (Σκαθάρι) και το Volkswagen Passat. Με αυτά τα τρία αυτοκίνητα, η Volkswagen έχει τα περισσότερα αυτοκίνητα από κάθε κατασκευαστή αυτοκινήτων στη λίστα που εξακολουθούν να κατασκευάζονται. Η Volkswagen κατέχει την πρώτη θέση στις δαπάνες από κάθε αυτοκινητοβιομηχανία για την έρευνα και την ανάπτυξη από το 2011. Τον Σεπτέμβριο του 2015, ξέσπασε ένα τεράστιο σκάνδαλο παγκόσμιας κλίμακας όταν αποδείχτηκε ότι η εταιρεία είχε τοποθετήσει ένα παράνομο λογισμικό στα οχήματά της (και γενικότερα του ομίλου της) με κινητήρες ντίζελ, προκειμένου αυτά να φαίνεται ότι εκπέμπουν λιγότερους ρύπους από τους πραγματικούς. Το γεγονός αυτό, είχε ως αποτέλεσμα να παραιτηθεί ο Διευθύνων Σύμβουλος της εταιρείας και να πληγεί σοβαρά το γόητρό της στις αγορές που δραστηριοποιείται. Η VW όπως και όλες οι αυτοκινητοβιομηχανίες στην εποχή μας, ετοιμάζονται για την «ηλεκτρική» εποχή της αυτοκίνησης, παρουσιάζοντας εκδόσεις οχημάτων με ήπιο υβριδικό σύστημα (MHEV (Mild Hybrid Electric Vehicle)), plug in υβριδικά (PHEV) ή πλήρως ηλεκτρικά οχήματα. Σήμερα (2021) η VW έχει στη γκάμα της τα παρακάτω υβριδικά και ηλεκτρικά οχήματα: VW e-UP. Μικρό ηλεκτρικό όχημα πόλης, το οποίο αποδίδει 83 ίππους. VW ID.3. Μικρομεσαίο ηλεκτρικό όχημα, το οποίο είναι διαθέσιμο σε εκδόσεις με 145 και 204 ίππους. VW ID.4. SUV - Crossover ηλεκτρικό όχημα, το οποίο είναι διαθέσιμο σε εκδόσεις με 204 ίππους. VW GOLF 1.0 eTSI (MHEV), με 110 ίππους. VW GOLF 1.4 eHybrid (PHEV), με 204 ίππους και 245 ίππους (VW GOLF GTE). VW GOLF 1.5 eTSI (MHEV), με 130 ίππους και 150 ίππους. VW PASSAT GTE 1.4 eHybrid (PHEV), με 218 ίππους. VW TIGUAN 1.4 eHybrid (PHEV), με 245 ίππους. VW TOUAREG R eHybrid (PHEV), με 462 ίππους. Τα μοντέλα που η Volkswagen εκτελεί την παραγωγή τους μέχρι και σήμερα είναι τα εξής: Πίνακες τεχνικών χαρακτηριστικών για τα μοντέλα της Volkswagen Αρχειοθετήθηκε 2017-02-16 στο Wayback Machine.Επίσημος ιστότοπος VW. Η ιστορία όλων των μοντέλων, κωδικοί κινητήρων
Bedford TM

Το Bedford TM ήταν ένα βαρύ φορτηγό που κατασκευάστηκε από την Bedford Vehicles μεταξύ 1974 και 1986. Μέχρι το TM, το Bedford κατασκεύαζε κυρίως φορτηγά διανομής μικρών αποστάσεων χαμηλών προδιαγραφών, όπως τα Bedford TK και KM. Εν όψει της αυξανόμενης δημοτικότητας των ψηλών καμπίνων στην κατηγορία μεγάλων αποστάσεων μέγιστου βάρους, όπως τα Leyland Marathon, Scania L110 και Volvo F88, η Bedford σχεδίασε το TM ως ανταγωνιστή.

 Το TM εισήχθη το 1974. Μια ενδελεχής ενημέρωση το 1982 άφησε την εμφάνιση ως επί το πλείστον ανέγγιχτη - ίσως εις βάρος των πωλήσεων αυτού που ήταν ένα ουσιαστικά νέο μοντέλο. Οι βελτιώσεις περιλάμβαναν τον νέο κινητήρα Detroit Diesel Series 92, ένα νέο πλαίσιο, πολλές νέες επιλογές κινητήρα και μετάδοσης και μια ποικιλία άλλων ενημερωμένων εξαρτημάτων. Τα κιβώτια Fuller έλαβαν τώρα έναν νέο μηχανισμό τηλεσκοπικής αλλαγής, επιτρέποντας ένα σφραγισμένο δάπεδο καμπίνας. Η καμπίνα αντισταθμίστηκε έτσι ώστε να επιτρέπει την κλίση ενός ατόμου, ενώ δύο μπροστινά πτερύγια επέτρεπαν την πρόσβαση για τον έλεγχο των ζωτικών στοιχείων. Η παραγωγή σταμάτησε το 1986, με το κλείσιμο της Bedford. Βέβαια, με την αγορά του εργοστάσιο του Ντάνστεϊμπλ από την AWD, η παραγωγή του οχήματος ξανά άρχισε σε μικρά νούμερα και παράχθηκε μέχρι το 1992, όταν η παραγωγή σταμάτησε οριστικά και ο σχεδιασμός πουλήθηκε στην Κινέζικη First Tractor Group, υπό το όχημα παράχθηκε μέχρι το 2009. Καθ' όλη τη διάρκεια ζωής του, ήταν διαθέσιμο με έναν κινητήρα Bedford 500 turbo γνωστό και ως 8.2 Blue, έναν δίχρονο V6 και V8 της Detroit Diesel ή έναν Cummins L10, σε συνδυασμό με ένα κιβώτιο ταχυτήτων Fuller ή Spicer και έναν πίσω άξονα SOMA (άλλαξε μετά το λίφτινγκ του 1982). Ο κινητήρας της Detroit δεν ήταν μια επιτυχημένη επιλογή στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το TM ήταν διαθέσιμο είτε ως νταλίκα είτε ως φορτηγό με πλατφόρμα, είτε σε φαρδιά είτε σε στενή καμπίνα ημέρας και ύπνου, το TM ήταν στην πραγματικότητα ένα εξαιρετικά ικανό όχημα και με την πάροδο των ετών ήταν συνηθισμένο θέαμα με μερικούς από τους μεγαλύτερους χειριστές φορτηγών του Ηνωμένου Βασιλείου. Προσέφερε νέα πρότυπα άνεσης και φινέτσας ειδικά για ένα Bedford. Ο Βρετανικός Στρατός αγόρασε χιλιάδες τετρακίνητες και εξακίνητες παραλλαγές, μερικές από τις οποίες παρέμειναν σε χρήση μέχρι το 2010.Όταν το TM παραγόταν από την AWD, η νέα εταιρία μέσω της θυγατρικής της, Multidrive Vehicles, προσπάθησε να παράγει μια 8x6 έκδοση νταλίκας του TM που προοριζόταν για χρήση από εργοτάξια και τον στρατό, αλλά και για εξαγωγές. Αν και βρήκε στην αρχή μερική επιτυχία, κυρίως στον Βρετανικό στρατό, οπού αγοράστηκαν αρκετά τέτοια οχήματα και χρησιμοποιήθηκαν στο Πόλεμο του Κόλπου και στην Βοσνία. Μερικά οχήματα επίσης εξάχθηκαν και στο Ντουμπάι. Bedford gets MoD order
Πινακοθήκη της Ακαδημίας (Βενετία)

Η Πινακοθήκη της Ακαδημίας της Βενετίας (ιταλικά: Gallerie dell'Accademia di Venezia‎) είναι μουσειακή πινακοθήκη κυρίως και φιλοξενεί την πιο σημαντική συλλογή βενετσιάνικης ζωγραφικής από τον 14ο έως τον 18ο αιώνα. Στεγάζεται στην Scuola della Carità, επί της νότιας όχθης του Canal Grande, στο αστικό διαμέρισμα (sestiere) του Ντορσοντούρο.

 Το 1750 ιδρύθηκε η Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βενετίας (Accademia di Belle Arti di Venezia), ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα που παρείχε μεταξύ άλλων και εξειδίκευση στην αναπαλαίωση έργων τέχνης. Μετά από πολλές περιπέτειες λόγω της πολιτικής κατάστασης στην Ιταλική χερσόνησο, η Ακαδημία αυτή μεταφέρθηκε στο σημερινό της οίκημα, το οποίο άρχισε να λειτουργεί το 1817. Το 1879 η πινακοθήκη (Gallerie) της Ακαδημίας ανεξαρτητοποιήθηκε, και δημιουργήθηκαν έτσι δύο ιδρύματα, η Ακαδημία Καλών Τεχνών και η Πινακοθήκη της Ακαδημίας. Η τελευταία παρέμεινε στην Scuola della Carità, μολονότι το κτίριο φέρει ακόμη την επιγραφή Accademia di Belle Arti. Ο αρχικός πυρήνας των συλλογών περιείχε έναν μικρό αριθμό έργων που είχαν δωρίσει οι ίδιοι οι ακαδημαϊκοί και είχαν μεταφερθεί εδώ από την παλιά τους έδρα- κοντά στο Φοντεγκέτο της Φαρίνα- μια σειρά από πίνακες που ανήκαν στη Σκουόλα ντέλα Καριτά και ανέκαθεν φυλάσσονταν στο κτίριο του παλαιού ιδρύματος, και μια συλλογή από γύψινα έργα, που ανήκε στον ηγούμενο Φαρσέτι και που αγοράστηκε από την αυστριακή κυβέρνηση το 1805. Σημαντικά έργα προστέθηκαν στη συλλογή χάρη στα κληροδοτήματα. Το 1838 ο Τζιρόλαμο Κονταρίνι δώρισε στην Ακαδημία τη σημαντική συλλογή του, που περιείχε εκατόν ογδόντα οκτώ έργα, όπως η Παναγία των δένδρων και οι Αλληγορίες του Τζοβάνι Μπελίνι, καθώς και έξι πίνακες του Πιέτρο Λόνγκι. Τα σπουδαιότερα από τα έργα της πινακοθήκης παρουσιάζονται στο λήμμα "Κατάλογος έργων της Πινακοθήκης της Ακαδημίας της Βενετίας". Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Gallerie dell'Accademia (Venice) στο Wikimedia Commons
Pfizer

Η Pfizer Inc. (Φάιζερ) είναι αμερικανική πολυεθνική φαρμακευτική εταιρεία με έδρα τη Νέα Υόρκη. Το 2012 ήταν μία από τις μεγαλύτερες φαρμακευτικές εταιρείες στον κόσμο και κατατάσσεται 57η στον κατάλογο Fortune 500 του 2018, με τις 500 μεγαλύτερες εταιρείες των Ηνωμένων Πολιτειών με βάση το σύνολο των εσόδων.

 Η εταιρεία ιδρύθηκε στη Νέα Υόρκη από τον Γερμανό-Αμερικανό Τσαρλς Πφίτσερ και τον ανιψιό του Τσαρλς Φ. Έρχαρτ από το Λούντβιχσμπουργκ στη Γερμανία. Η εταιρεία αναπτύσσει και παράγει φάρμακα και εμβόλια, για ευρύ φάσμα ιατρικών ειδικοτήτων, συμπεριλαμβανομένης της ανοσολογίας, της ογκολογίας, της καρδιολογίας, της ενδοκρινολογίας, της νευρολογίας κ.ά. Τα κυριότερα εμπορικά προϊόντα της περιλαμβάνουν: το Lipitor ατορβαστατίνη, το οποίο χρησιμοποιείται για τη μείωση των επιπέδων της χοληστερόλης στο αίμα ΛΧΠ, το Lyrica πρεγκαμπαλίνη, χρησιμοποιούμενο για την αντιμετώπιση του νευροπαθητικού πόνου και της ινομυαλγίας, το Diflucan φλουκοναζόλη, το οποίο είναι ένα πόσιμο αντιμυκητιασικό φάρμακο, τη Zithromax αζιθρομυκίνη, ένα ευρέος φάσματος αντιβιοτικό, το Viagra σιλδεναφίλη, χρησιμοποιούμενο για την αντιμετώπιση της στυτικής δυσλειτουργίας, το Celebrex, επίσης γνωστό ως Celebra, σελεκοξίμπη, ένα αντιφλεγμονώδες φάρμακο. το Zoloft (σερτραλίνη, αναστολέας επαναπροσβολής της σεροτονίνης, το οποίο χρησιμοποιείται ως αντικαταθλιπτικό, αλλα και ως αγχολυτικό. Το 2016, η Pfizer Inc. αναμενόταν να συγχωνευθεί με την Allergan για να δημιουργήσει την "Pfizer plc" με έδρα την Ιρλανδία. Η αξία της συμφωνίας ήταν 160 δισεκατομμύρια δολάρια. Η συγχώνευση ακυρώθηκε τον Απρίλιο του 2016, ωστόσο, λόγω των νέων κανόνων από το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ κατά της αντιστροφής φόρου (μιας μεθόδου αποφυγής της φορολογίας μέσω της συγχώνευσης με μια εταιρεία του εξωτερικού). Η εταιρεία έχει συμφωνήσει τον δεύτερο μεγαλύτερο φαρμακευτικό διακανονισμό με το υπουργείο δικαιοσύνης των ΗΠΑ. Στις 19 Δεκεμβρίου 2018, η Pfizer ανακοίνωσε τη κοινή συγχώνευση του τμήματος καταναλωτικών ιατρικών προϊόντων με τον βρετανικό φαρμακευτικό γίγαντα GlaxoSmithKline. Η βρετανική εταιρεία θα διατηρήσει τον έλεγχο του 68% των μετοχών.Η Pfizer ήταν συστατικό του Βιομηχανικού δείκτη Ντόου Τζόουνς από το 2004 έως το 2020, όταν ανακοινώθηκε ότι η εταιρεία θα αντικατασταθεί από την Amgen στον βιομηχανικό δείκτη. Η αλλαγή τέθηκε σε ισχύ στις 31 Αυγούστου 2020. Επίσημος ιστότοπος
Έλληνες της Μάλτας

Οι Έλληνες έχουν μια μακραίωνη επαφή με τη Μάλτα, από τους αρχαίους ήδη χρόνους όταν και χρησιμοποιούσαν το νησί ως εμπορικό σταθμό κατά τον εμπορικό ανταγωνισμό τους με τους Φοίνικες.

 Κατά τον 16ο αιώνα, αρκετοί Έλληνες βρήκαν καταφύγιο στη Μάλτα, προερχόμενοι από τις ελληνικές περιοχές υπό Οθωμανική κυριαρχία, και το 1560 έχτισαν τον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου στη Βαλέτα. Αργότερα μετά την προσχώρηση του Ορθοδόξου Ιερέα στους ουνίτες ο ναός περιήλθε στους Λατίνους. Στις 2 Ιουλίου 1816 οι Έλληνες Ιδρύουν τον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου στη Βαλέτα, η οποία είναι η μοναδική Ορθόδοξη εκκλησία στο νησί σήμερα.Ίδιαίτερα σημαντική προσωπικότητα των Ελλήνων της Μάλτας, υπήρξε ο εθνικός ευεργέτης Ιωάννης Παπάφης (1792-1886), ο οποίος καταγόταν από τη Θεσσαλονίκη, μετανάστευσε στη Μάλτα στις αρχές του 19ου αιώνα, και έζησε εκεί -Βαλέτα και Ραμπάτ- ως το τέλος της ζωής του, το 1886, συνεισφέροντας σημαντικά στην τοπική κοινωνία, καθώς και υποστηρίζοντας οικονομικά την Ελληνική επανάσταση και το μετέπειτα νεοσύστατο Ελληνικό κράτος.Ο Ιωάννης Γεννάδιος (1844-1932), Έλληνας διπλωμάτης στη Μεγάλη Βρετανία και εθνικός ευεργέτης της Ελλάδας, αποτελεί επίσης αξιομνημόνευτη προσωπικότητα της εποχής αυτής έχοντας ζήσει τα νεανικά του χρόνια στη Μάλτα. Το ελληνικό στοιχείο στη Μάλτα σήμερα αποτελείται από 700 περίπου άτομα (νέας και μέσης ηλικίας) που αφίχθηκαν κατά τα τελευταία έτη για βιοποριστικούς λόγους λόγω της συρρίκνωσης της οικονομικής δραστηριότητας στη χώρα μας καθώς και από 20 περίπου άτομα που έχουν εγκατασταθεί από τις προηγούμενες δεκαετίες (κυρίως τρίτης ηλικίας). Πέραν των ως άνω 720 περίπου ατόμων, στη Μάλτα δραστηριοπείται μικρός αριθμός Ελλήνων επιχειρηματιών χωρίς αυτοί να διαβιούν συνεχώς στη Μάλτα, την οποία όμως επισκέπτονται σε τακτά χρονικά διαστήματα. Κυριότερη ελληνική επένδυση (από το 2004) είναι εκείνη της ελληνικής εταιρείας Intralot στη Μαλτέζικη Maltco. Σε ότι αφορά την ναυτιλιακή πτυχή, μπορεί μεν το 71% της χωρητικότητας του υπό τη σημαία της Μάλτας στόλου να αφορά πλοία ελληνικών συμφερόντων, πλην όμως το μόνο συνδετικό στοιχείο με τη Μάλτα είναι το νηολόγιό της χωρίς την ενεργό εδώ ύπαρξη ναυτιλιακών γραφείων. Οι Έλληνες που διαβιούν στη Μάλτα έχουν ως σημείο αναφοράς την Ελληνική Κοινότητα Μάλτας καθώς και την Ελληνορθόδοξη Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. οι οποίες και συλλειτουργούν το Τμήμα Ελληνικής Γλώσσης για Έλληνες και για ενηλίκους μαθητές. Στο νησί λειτουργεί επίσης η Ελληνική Καθολική Εκκλησία της Παναγίας της Δαμασκηνής που κτίσθηκε τον 16ο αιώνα με χρήματα των τότε Ελλήνων κατοίκων της Μάλτας. Η εκκλησία της Παναγίας της Δαμασκηνής υπάγεται σήμερα στο Βατικανό, το οποίο διορίζει σ' αυτήν καθολικό ιερέα του ελληνικού εκκλησιαστικού τυπικού.
Εκλογές στη Γρενάδα

Στη Γρενάδα διεξάγονται εκλογές για την ανάδειξη των μελών της Βουλής των Αντιπροσώπων. Γενικές εκλογές έγιναν το 1869 , το 1925, το 1951, 1954, 1957, 1961, 1962, 1967 και 1972 πριν την ανεξαρτησία. Το πρώτο δημοψήφισμα στην ιστορία της χώρας διεξήχθη το 2016.

 Οι πιο πρόσφατες εκλογές διεξήχθησαν πρόωρα τον Ιούνιο του 2022. Οι πρώτες γενικές εκλογές μετά την ανεξαρτησία της χώρας από το Ηνωμένο Βασίλειο διεκδίκησαν στις 7 Δεκεμβρίου 1976. Το αποτέλεσμα ήταν η νίκη του Ενωμένου Εργατικού Κόμματος της Γρενάδας του Έρικ Γκέρι, ο οποίος κέρδισε τις 9 από τις συνολικά 15 έδρες έναντι της αντιπολιτευόμενης Λαϊκής Συμμαχίας και του Ενωμένου Λαϊκού Κόμματος. Ωστόσο, οι εκλογές επισκιάστηκαν από νοθεία και χαρακτηρίστηκαν νόθες και από τους διεθνείς παρατηρητές, καθώς η μυστικά αστυνομία του Γκέρι, γνωστή ως η Συμμορία της Μαγκούστας, απειλούσαν την αντιπολίτευση. Η προσέλευση ήταν 65,2%.Έπειτα από τρία χρόνια ο Γκέρι ανατράπηκε από το Νέο Κίνημα Κοσμημάτων, κίνηση που υποστηρίχθηκε από την πλειοψηφία του κόσμου. Στις 3 Δεκεμβρίου 1984 διεξήχθησαν οι πρώτες εκλογές μετά την αμερικανική εισβολή του 1983 και δύο πραξικοπήματα.. Στις εκλογές το Νέο Εθνικό Κόμμα κέρδισε 14 επί συνόλου 15 εδρών με τη συμμετοχή να διαμορφώνεται στο 86,2%. Στις γενικές εκλογές του 1990, που έγιναν στις 13 Μαρτίου, νικητής αναδείχθηκε το Εθνικό Δημοκρατικό Κογκρέσο, καθώς από τις συνολικά 15 έδρες κέρδισε τις 7, με ποσοστό συμμετοχής 68,4%. Το Νέο Εθνικό Κόμμα κέρδισε τις 8 από τις συνολικά 15 έδρες στις εκλογές που διενεργήθηκαν στις 20 Ιουνίου 1995. Η συμμετοχή ήταν 61,7%. Οι επόμενες εκλογές έγιναν πρόωρα στις 18 Ιανουαρίου 1999 και το κυβερνών Νέο Εθνικό Κόμμα κέρδισε σαρωτική νίκη, καταλαμβάνοντας και τις 15 έδρες. Η συμμετοχή καταγράφηκε στο 56,5%. Έτσι, ο πρωθυπουργός κέρδισε και 2η θητεία. Ήταν μόλις η 2η φορά που μία κυβέρνηση είχε πετύχει την επανεκλογή της από το 1974. Στις εκλογές που διενεργήθηκαν στις 27 Νοεμβρίου 2003, το κυβερνών Νέο Εθνικό Κόμμα του πρωθυπουργού Κιθ Μίτσελ κέρδισε τρίτη συνεχόμενη νίκη, αν και με μειωμένα τα ποσοστά του. Η προσέλευση στις κάλπες ήταν 57,7%. Στις 8 Ιουλίου του 2008 διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές. Σύμφωνα με τα πρώτα αποτελέσματα, το αντιπολιτευόμενο Εθνικό Δημοκρατικό Κογκρέσο κέρδισε 11 έδρες έναντι μόνο 4 για το κυβερνών Νέο Εθνικό Κόμμα. Ως αποτέλεσμα. ο Τίλμαν Τόμας αντικατέστησε στην πρωθυπουργία τον Κιθ Μίτσελ. Bουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στις 19 Φεβρουαρίου του 2013. Το αντιπολιτευόμενο Νέο Εθνικό Κόμμα του Κιθ Μίτσελ κέρδισε όλες τις έδρες, συνολικά 15. Στις εκλογές του 2018, το κυβερνών Νέο Εθνικό Κόμμα κέρδισε όλες τις έδρες του Κοινοβουλίου, συνολικά 15, πετυχαίνοντας την δεύτερη συνεχή σαρωτική νίκη, μετά τη νίκη στις εκλογές του 2013. Το πρώτο δημοψήφισμα στην ιστορία της Γρενάδας διεξήχθη στις 24 Νοεμβρίου 2016. Και οι 7 προτάσεις που τέθηκαν στο δημοψήφισμα απορρίφθηκαν από το εκλογικό σώμα.
Κίνημα του Τσαγιού

Το Κίνημα του Τσαγιού (αγγλικά: Tea Party movement, αρχικά του "Taxed Enough Already", ελληνικά: "Αρκετά Φορολογημένοι Ήδη") είναι αμερικανικό λαϊκό πολιτικό κίνημα, που γενικά χαρακτηρίζεται ως συντηρητικό (σε κοινωνικά θέματα) και φιλελεύθερο (σε οικονομικά ζητήματα). Έχει γίνει ανάδοχος διαμαρτυριών, και έχει υποστηρίξει υποψηφίους από το 2009. Υποστηρίζει τις μειωμένες κυβερνητικές δαπάνες, την αντίθεση στη φορολόγηση σε διάφορους βαθμούς, τη μείωση του εθνικού χρέους και του ομοσπονδιακoύ ελλείμματος του προϋπολογισμού, και στροφή προς μια πρωτότυπη ερμηνεία του Συντάγματος των Ηνωμένων Πολιτειών.

 Στις 16 Δεκεμβρίου του 1773 στην Βοστώνη στις Η.Π.Α., Βρετανοί αξιωματούχοι αρνήθηκαν να γυρίσουν στην Βρετανία τρία φορτία με φορολογημένο τσάι, που μεταφέρονταν σε φορτηγά πλοία. Τότε μία ομάδα αποίκων ανέβηκε σε αυτά και πέταξε το τσάι μέσα στο Λιμάνι της πόλης, ως ένδειξη διαμαρτυρίας. Ήθελαν να φορολογούνται δίκαια από τους δικούς τους εκλεγμένους αντιπροσώπους και όχι με τις βαριές φορολογίες των Βρετανών. Το γεγονός αυτό αποτέλεσε αφορμή για την Αμερικανική Επανάσταση ενάντια στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ελευθεροτυπία, 8 Φεβρουαρίου 2010, Ποιο είναι το κίνημα Tea Party Rasmussen, Scott· Schoen, Doug (2010). Mad As Hell: How the Tea Party Movement Is Fundamentally Remaking Our Two-Party System. Harper. ISBN 978-0061995231. Avlon, John (2010). Wingnuts: How the Lunatic Fringe is Hijacking America. Forward by Tina Brown. Beast Books. ISBN 978-0984295111. Lepore, Jill (2010). The Whites of Their Eyes: The Tea Party's Revolution and the Battle over American History. Princeton, New Jersey: Princeton University Press. ISBN 978-1-4008-3696-3. O'Hara, John M. (2010). A New American Tea Party: The Counterrevolution Against Bailouts, Handouts, Reckless Spending, and More Taxes. Forward by Michelle Malkin. Hoboken, New Jersey: John Wiley & Sons. ISBN 978-0470567982. Pierce, Charles (2010). Idiot America: How Stupidity Became a Virtue in the Land of the Free. Anchor. ISBN 978-0767926157. Skocpol, Theda· Williamson, Vanessa (2012). The Tea Party and the Remaking of Republican Conservatism. Oxford University Press. ISBN 978-0199832637. Taibbi, Matt (2010). The Great Derangement: A Terrifying True Story of War, Politics, and Religion. Spiegel & Grau. ISBN 978-0385520348. Zernike, Kate (2010). Boiling Mad: Inside Tea Party America. Times Books. ISBN 978-0805093483. Collected news and coverage at Fox News Collected news and coverage at The New York Times Collected news and coverage at The Guardian Tea Party Movement at History News Network at George Mason University
Μπατ (θεά)

Η Μπατ ήταν θεά-αγελάδα της Αιγυπτιακής μυθολογίας με ανθρώπινο πρόσωπο με αφτιά και κέρατα αγελάδας. Μέχρι το Μέσο βασίλειο η ταυτότητα και οι ιδιότητές της είχαν απορροφηθεί από τη θεά Αθώρ.

 Η λατρεία της Μπατ ανάγεται σε πρώιμους περιόδους, και πολλοί τη χρονολογούν στην ύστερη παλαιολιθική αγελαδοτροφία. Η Μπατ ήταν η κύρια θεά του Seshesh, αλλιώς Hu, ο οποίος είναι στα ελληνικά ο Διοσπολίτης, 7ος νομός της Άνω Αιγύπτου. Το επίθετο Μπατ μπορεί να συνδεθεί με τη λέξη μπα συν τη θηλυκή κατάληξη τ. Το μπα ενός ατόμου ισοδυναμεί περίπου με την προσωπικότητα ή ουσία του, και συνήθως μεταφράζεται ως ψυχή. Ενώ είναι σπάνιο να απεικονίζεται καθαρή η Μπατ στη ζωγραφική ή τη γλυπτική κάποια σημαντικά αντικείμενα (όπως τα πάνω μέρη της Παλέτας του Νάρμερ) έχουνε απεικονίσεις της θεάς με τη μορφή αγελάδας. Σε άλλες περιπτώσεις, απεικονίζεται ως ουράνια αγελάδα που περιτριγυρίζουν άστρα, ή ως ανθρώπινη γυναίκα. Συνήθως απεικονίζεται σε φυλακτά με ανθρώπινο πρόσωπο αλλά με χαρακτηριστικά αγελάδας, όπως αφτιά και με κέρατα προς τα μέσα, όπως αυτά που είχαν τα πρώτα βοοειδή που εξέθρεψαν η Αιγύπτιοι. Η Μπατ συσχετίστηκε με το σείστρο και το κέντρο της λατρείας της ήταν γνωστό ως 'Οίκος του Σείστρου'. Το σείστρο ήταν μουσικό όργανο σε μορφή ανκχ, το οποίο ήταν ένα από τα πιο συχνά ιερά όργανα που χρησιμοποιούσαν στους αιγυπτιακούς ναούς. Κάποια σείστρα περιλάμβαναν απεικονίσεις της Μπατ, με το κεφάλι και το λαιμό ως το χερούλι και τη βάση, και τα κρόταλα μεταξύ των κεράτων της. Η εικόνα αυτή επαναλαμβάνεται και στις δύο πλευρές, έχοντας δύο πρόσωπα, όπως αναφέρεται στα Κείμενα των Πυραμίδων:. 'Είμαι ο Έπαινος. Είμαι η Μεγαλοπρέπεια. Είμαι η Μπατ με τα Δύο της Πρόσωπα. Είμαι Αυτή που έχει σωθεί, και έχω σωθεί από όλα τα κακά. Η απεικόνιση της Μπατ ήταν έντονα όμοια με αυτήν της Αθώρ, μια αντίστοιχη θεά της Κάτω Αιγύτπυο. Σε δυσδιάστατες αναπαραστάσεις, και οι δύο θεές απεικονίζονται ανφάς, κοιτώντας των θεατή, και όχι προφίλ σύμφωνα με τη συνήθη αρχαία αιγυπτιακή απεικόνιση. Η σημαντική διαφορά στην απεικόνιση είναι ότι τα κέρατα της Μπατ έχουν κλίση προς τα μέσα, ενώ της Αθώρ ελαφρά προς τα έξω. Είναι πιθανόν αυτή η διαφορά να αντιστοιχεί στα διαφορετικά είδη βοοειδών που εκτρέφονταν σε διαφορετικές περιόδους. Το κέντρο λατρείας της Αθώρ ήταν στον 6ο νομό της Άνω Αιγύπτου, δίπλα στον 7ο που ήταν της Μπατ, κάτι που υποδηλώνει ότι ίσως στην Προδυναστική Αίγυπτο οι θεές ήταν η ίδια θεά. Ως την εποχή του Μέσου βασιλείου η λατρεία της Αθώρ είχε και πάλι απορροφήσει αυτή της Μπατ, όπως ήταν συνηθισμένο στο αιγυπτιακό πάνθεον. The goddess Bat - discussion on Philae The goddess Bat - discussion on Egyptian Myths
Σοφοκλής Τζανετής

Ο Σοφοκλής Τζανετής (1908 – 10 Ιανουαρίου 2001) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και υπουργός στην υπηρεσιακή κυβέρνηση του Παρασκευόπουλου το 1966. Διετέλεσε διοικητής της Ανωτάτης Σχολής Πολέμου από το 1958 ως το 1959 με το βαθμό του Υποστράτηγου.

 Ήταν διοικητής του 2ου Τάγματος του Ελ Αλαμέιν στην Ταξιαρχία του Ρίμινι κατά τον Πόλεμο του 1940. Από τις 7 Ιανουαρίου 1963 ως τις 9 Δεκεμβρίου 1963 ήταν Γενικός Επιθεωρητής Στρατού (ΓΕΠΣ). Από τις 22 Δεκεμβρίου 1966 ως τις 3 Απριλίου 1967 χρημάτισε υπουργός Δημοσίας Τάξεως στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Παρασκευόπουλου.. Πέθανε σε ηλικία 93 ετών, το 2001.