IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ντούλα Μουρίκη

Η Ντούλα Μουρίκη (Αμπελόκηποι Αιγιαλείας, 17 Ιουνίου 1934 - 25 Νοεμβρίου 1991) ήταν Ελληνίδα πανεπιστημιακός. Υπήρξε η πρώτη γυναίκα καθηγήτρια της Αρχιτεκτονικής Σχολής στην Ιστορία της τέχνης. Έγινε γνωστή και από τον αγώνα της για τη διάσωση της βυζαντινής κληρονομιάς στην Ελλάδα. Τιμήθηκε με πολλές διακρίσεις, μεταξύ των οποίων και το βραβείο Χέρντερ (1987) από το Πανεπιστήμιο της Βιέννης.

 Ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στην ιδιαίτερη πατρίδα της και το 1956 πήρε το πτυχίο από τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου των Αθηνών στο τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας. Δύο χρόνια αργότερα έγινε και πτυχιούχος Γαλλικής Φιλολογίας. Την ίδια περίοδο είχε φοιτήσει με υποτροφία στη Σορβόννη και στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1960 πάλι με υποτροφία στο Πρίνστον από όπου απέκτησε μεταπτυχιακό τίτλο στις καλές τέχνες με άριστα. Στο ίδιο πανεπιστήμιο αναγορεύτηκε διδάκτωρ Φιλοσοφίας το 1970 και ήταν η πρώτη γυναίκα που πέτυχε κάτι τέτοιο. Το 1971 έγινε ξανά η πρώτη γυναίκα που εξελέγη καθηγήτρια στην έδρα της Γενικής Ιστορίας της Τέχνης στην Ανωτάτη Αρχιτεκτονική Σχολή του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Το σημαντικότερο ίσως έργο της είναι η μονογραφία της για τα ψηφιδωτά της Νέας Μονής Χίου, που εκδόθηκε το 1985. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της μελέτησε τις τοιχογραφίες του Μυστρά. Αναγέννηση, μανιερισμός, μπαρόκ, 1975 Τα ψηφιδωτά της Νέας Μονής Χίου, τομ. 1,2, εκδ. Εμπορική Τράπεζα της Ελλάδος, 1985 Εθνικό Κέντρο Τεκμηρίωσης - Δελτίον της Χριστιανικής Αρχαιολογικής Εταιρείας 17 (1993-1994) Αντώνης Κ. Αντωνιάδης, Μαίρη Άσπρα - Βαρδαβάκη, Μυρτάλη Αχειμάστου - Ποταμιάνου και άλλοι, Λαμπηδών: Αφιέρωμα στη μνήμη της Ντούλας Μουρίκη, (επιμ. Μαίρη Άσπρα-Βαρβαδάκη), Πανεπιστημιακές Εκδόσεις ΕΜΠ, 2003, ISBN 978-960-254-632-1.
Τσάρλι Χάας

Ο Τσαρλς Ντόλι "Τσάρλι" Χάας (Charles Doyle "Charlie" Haas II, γενν. 27 Μαρτίου 1972) είναι Αμερικανός πρώην παλαιστής. Έγινε γνωστός στην εταιρεία πάλης WWE, όπου πάλευε ως ομάδα μαζί με τον Σέλτον Μπέντζαμιν.

 Ξεκίνησε την καριέρα του το 1996, ως ομάδα με τον αδερφό του Ρας. Μαζί παλέψανε σε διάφορα σόου της Αμερικής, πριν δοκιμαστούν το 2000 στο WWE. Οι δυο τους, μεταφέρθηκαν σε θυγατρική εταιρεία. Η μοίρα έπαιξε άσχημο παιχνίδι στον αδερφό του, αφού στις 15 Δεκεμβρίου του 2001, σε ηλικία 27 ετών πεθαίνει στον ύπνο του από καρδιά. Ο Τσάρλι προσφέρει τιμή στο όνομά του με διάφορους τρόπους και προσπαθεί να προσπεράσει το άσχημο συμβάν. Το 2002 γνωρίζει τον Σέλτον Μπέντζαμιν και δημιουργούν ομάδα, στο πλευρό του αρχηγού τους τότε, Κερτ Ανγκλ. Μαζί του δεν έμειναν για πολύ καιρό. Οι δυο τους, κατέκτησαν συνολικά στο WWE, τρεις φορές τους ομαδικούς τίτλους. Το 2006 θα χωρίσουν οι δρόμοι τους και θα επανασυνδεθούν ένα χρόνο μετά αλλά για πολύ λίγο. Από το 2008 ως το 2010, δοκιμάζει να παίξει έναν κωμικό χαρακτήρα, αφού συνεχίζει μόνος του και δεν παίρνει ευκαιρίες από την εταιρεία. Το 2010 και αφού έφυγε από το WWE, συνέχισε στην ανεξάρτητη σκηνή και έγινε μέλος του ROH. Εκεί θα περιμένει έναν χρόνο για να συναντήσει και πάλι τον Σέλτον Μπέντζαμιν, με τον οποίο θα ξαναγίνουν ομάδα. Μαζί κατάφεραν σε δύο περιπτώσεις να γίνουν πρωταθλητές στην ομαδική κατηγορία. Τον Μάρτιο του 2013, ο Χάας ανακοίνωσε την απόσυρση του από την επαγγελματική πάλη. Προσωπική ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2012-06-03 στο Wayback Machine. OWoW.com
Χριστός Παντοκράτωρ (Σινά)

Ο Χριστός Παντοκράτωρ είναι εικόνα κηρόχυτης εγκαυστικής τεχνικής που διασώζεται στη Μονή του Όρους Σινά. Χρονολογείται γύρω στον 6ο αιώνα και καταλαμβάνει σημαντική θέση στην εκκλησιαστική αγιογραφική τέχνη. Η εικόνα, διαστάσεων 84 x 45,5 εκ., θεωρείται ως μία από τις πιο πιστές απεικονίσεις της μορφής του Χριστού.

 Ο Χριστός παριστάνεται έως τη μέση, κρατώντας κλειστό ευαγγέλιο και ευλογώντας με το δεξί χέρι του. Προβάλλει με χρυσό φωτοστέφανο και στο πρόσωπό του διακρίνεται μια μικρή ασυμμετρία των ματιών. Η εγκαυστική τεχνική που χρησιμοποιήθηκε, καθώς και το ύφος της μορφής, θυμίζουν έντονα τα πορτραίτα του Φαγιούμ. Είναι ενδεδυμένος με πορφυρό χιτώνα και το φωτοστέφανο που περιβάλλει το κεφάλι του φέρει σταυρό και μια σειρά διακοσμητικές χάντρες στην περιφέρειά του. Μια ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια είναι η διαφορά ανάμεσα στο χρώμα του προσώπου και το χρώμα των χεριών. Σύμφωνα με τον Κουρτ Βάιτζμαν, «η υψηλή ποιότητα αυτής της εικόνας στηρίζεται στο λεπτό χειρισμό της σάρκας, που υποδεικνύει μια σταθερή σχέση με τη κλασική παράδοση, και στη δυνατότητα του καλλιτέχνη να ξεπερνά την ανθρώπινη φύση του Χριστού με τη μεταβίβαση της εντύπωσης του άχρονου που συνδέεται με το Θείο». Στη συγκεκριμένη εικόνα συνυπάρχουν οι νατουραλιστικές τάσεις της ελληνιστικής παράδοσης –ιδιαίτερα στο πρόσωπο- με την εμφανή προσπάθεια του καλλιτέχνη να προχωρήσει στην αφαιρετική διαδικασία και να προβάλλει μια άχρονη Ύπαρξη πίσω από την απεικόνιση του συγκεκριμένου προσώπου, χρησιμοποιώντας συγκεκριμένες χρωματικές αποδόσεις, τη μετωπικότητα, την έκφραση των ματιών, τα σύμβολα του φωτοστέφανου και του σταυρού. Η μετάβαση από το νατουραλισμό στην αφαίρεση είναι ένα κυρίαρχο στοιχείο στη διαδικασία της ιστορικής μετάβασης της τέχνης από την Ύστερη Ρωμαϊκή στην Πρώιμη Βυζαντινή περίοδο και ως εκ τούτου είναι ένα σημείο αιχμής για τη διάκριση και καθιέρωση μιας πραγματικά μοναδικής αντίληψης για την τέχνη. Ψηφιδωτά της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη Το έργο του Αντρέι Ρουμπλιώφ Αλμπάνη, Τζ., 1999, Τέχνες Ι: Ελληνικές Εικαστικές Τέχνες, Τομ. Β΄, Βυζαντινή και Μεταβυζαντινή Τέχνη, Ε.Α.Π., Πάτρα. Hauser, A. 1976, Κοινωνική Ιστορία της Τέχνης, Τομ. 1, Κάλβος, Αθήνα. Lowden J., 1999, Πρώιμη Χριστιανική και Βυζαντινή Τέχνη, Καστανιώτης, Αθήνα. Πανσελήνου Ν., 2002, Βυζαντινή Ζωγραφική, Η Βυζαντινή Κοινωνία και οι Εικόνες της, Καστανιώτης, Αθήνα. Weitzmann, Κ. (εκδ). 1982, The Icon: Images-Sixth to Fourteenth Century, Alfred A. Knopf, Rev. Edition, New York.
Σιδωνία της Βαυαρίας

H Σιδωνία, (γερμ. Sidonia von Bayern von Wittelsbach, 1 Μαΐου 1488 – 29 Μαρτίου 1505) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του δούκα της Βαυαρίας-Μονάχου.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Αλβέρτου Δ΄ δούκα της Βαυαρίας-Μονάχου και της Κουνιγούνδης των Αψβούργων, κόρης του Φρειδερίκου Γ΄ δούκα της Έσω Αυστρίας, αρχιδούκα της Αυστρίας & βασιλιά της Γερμανίας. Οι γονείς της υποσχέθηκαν να την παντρέψουν με τον Λουδοβίκο Ε΄ των Βίττελσμπαχ, εκλέκτορα του Παλατινάτου, αλλά η Σιδωνία απεβίωσε 17 ετών. Τελικά ο Λουδοβίκος Ε΄ νυμφεύθηκε την αδελφή της Σίβυλλα. Helga Czerny (2005): Der Tod der bayerischen Herzöge im Spätmittelalter und in der frühen Neuzeit 1347–1579. Vorbereitungen – Sterben – Trauerfeierlichkeiten – Grablegen – Memoria, Munich: C.H. Beck, p. 708, ISBN 3-406-10742-7 Katrin Nina Marth (2009): "Dem löblichen Hawss Beirn zu pesserung, aufnemung vnd erweiterung…". Die dynastische Politik des Hauses Bayern an der Wende vom Spätmittelalter zur Neuzeit (PDF) (dissertation), University of Regensburg, pp. 119–153
Άγγελος Βλαχόπουλος

Ο Άγγελος Βλαχόπουλος (γεννήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 1991 στην Θεσσαλονίκη) είναι Έλληνας επαγγελματίας υδατοσφαιριστής, με σημαντικές διεθνείς επιτυχίες, που αγωνίζεται ως περιφερειακός στην ομάδα Νόβι Μπέογκραντ της Σερβίας.

 Ο Άγγελος Βλαχόπουλος έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο της υδατοσφαίρισης στις ακαδημίες του Ν.Ο. Βουλιαγμένης, με τον οποίο υπέγραψε και το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο. Στην ομάδα της Βουλιαγμένης παρέμεινε μέχρι το 2013, έχοντας καταφέρει να κατακτήσει προηγουμένως το πρωτάθλημα αλλά και το κύπελλο Ελλάδας του 2012. Το καλοκαίρι του 2013, ο Άγγελος Βλαχόπουλος μετεγγράφη στον Ολυμπιακό Πειραιώς. Στην ομάδα του Πειραιά παρέμεινε μέχρι και το 2016, έχοντας καταφέρει να κατακτήσει μέχρι στιγμής το πρωτάθλημα αλλά και το Κύπελλο Ελλάδας του 2014. Το 2016 μεταγράφηκε στην ιταλική Ποσίλιπο και την επόμενη χρονιά στην ουγγρική Έγκερ με την οποία αγωνίστηκε για 3 συνεχόμενα χρόνια. Από το 2019 εώς και το 2020 παρέμεινε στην ιταλική ομάδα Brecia. Έπειτα με την εθνική ομάδα ανδρών πόλο Ελλάδος κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο των Ολυμπιακών Αγώνων του Τόκυο 2021. Το 2021 μεταγράφηκε στην Σέρβικη ομάδα Νόβι Μπέογκραντ. Ο Άγγελος Βλαχόπουλος είναι διεθνής με τις μικρές εθνικές ομάδες υδατοσφαίρισης της Ελλάδος με τις οποίες έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές. Έχει συμμετάσχει στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης εφήβων που διεξήχθη το 2009 καθώς επίσης και στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης νέων ανδρών που διεξήχθη το 2011 και το 2015 ήρθε 3ος στο παγκόσμιο πρωτάθλημα. Επιπρόσθετα το 2016 βρέθηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο, ενώ αργότερα του δόθηκε η ευκαιρία μαζί με την εθνική μας ομάδας πόλο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκυο 2020, να φέρουν το ασημένιο στην Ελλάδα. 1 αργυρό μετάλλιο στος Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκυο (2020) 3ος στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα το 2015 2 Πρωταθλήματα Ελλάδος: 2012, 2014 3 Κύπελλα Ελλάδος: 2012, 2014, 2015 Το προφίλ του Άγγελου Βλαχόπουλου στο gavros.gr Αποδέχθηκε την πρόταση του Ολυμπιακού ο Βλαχόπουλος
Γκέρμπεργκα του Γκλάιμπεργκ

Η Γκέρμπεργκα (γερμ.: Gerberga von Gleiberg, π. 970 - μετά το 1036) από τον Οίκο των Κορραδιδών ήταν κόρη του Χέρμπερτ, κόμη του Βέτεραου, και της Ίρμτρουντ του Άβαλγκαου (957 - 1020).

 Παντρεύτηκε τον Ερρίκο του Σβάινφουρτ (του Οίκου των Ποπονιδών) και απέκτησε τα ακόλουθα παιδιά: Όθων Γ΄ δούκας της Σουαβίας. Αϊλίκα (π. 1005 - 10 Δεκεμβρίου 1059), παντρεύτηκε τον Bερνάρδο Β΄ δούκα της Σαξονίας. Ιουδήθ 1003-1058, παντρεύτηκε τον Μπρετίσλαφ Α΄ των Πρεμυσλιδών δούκα της Βοημίας. πιθανώς Μπούρχαρντ (απεβ. 18 Οκτωβρίου 1059), επίσκοπος του Χάλμπερστατ το 1036, καγκελάριος του Κορράδου Β΄ της Γερμανίας. πιθανώς Ερρίκος, κόμης του Πέγκνιτς, στο Άνω Nάαμπ και στο Άλτμυλ. Το 1040 συμμετείχε σε μία αποστολή στη Βοημία και είχε πολλές συγκρούσεις με τον επίσκοπο Άιχστατ. Νυμφεύτηκε μία κόρη του Kούνο του Άλτντορφ (π. 980 - μετά το 1020).
Ιππίδες

Οι Ιππίδες (Equidae) αποτελούν μία από τις τρεις αρτίγονες οικογένειες των περισσοδακτύλων θηλαστικών και περιλαμβάνουν μονάχα ένα γένος, τον Ίππο (Equus). Στην οικογένεια των ιππιδών ανήκουν τα ζώα που είναι ευρύτερα γνωστά ως άλογα, ζέβρες και όνοι (γαϊδούρια). Ο διαχωρισμός των ειδών είναι μέχρι και σήμερα θέμα συζητήσεων ανάμεσα στους ειδικούς. Στις περισσότερες ταξινομήσεις πάντως αναγνωρίζονται επτά είδη. Μερικά από αυτά θεωρούνται απειλούμενα, άλλα όμως χαίρουν ως εξημερωμένα κατοικίδια παγκόσμιας εξάπλωσης.

 Οι ίπποι είναι όλοι ζώα μέσου μεγέθους με λεπτά πόδια και σχετικά μεγάλα κρανία. Το μήκος τους κυμαίνεται μεταξύ 200 cm και 300 cm ενώ το ύψος ακρωμίου φτάνει τα 100 cm ως 160 cm. Το βάρος ενήλικων ίππων είναι 170 kg ως 450 kg. Το σώμα τους καλύπτεται με κοντό και πυκνό τρίχωμα, το οποίο σε μερικά είδη σχηματίζει στην περιοχή του αυχένα χαίτη. Οι ίπποι είναι σε αντίθεση με τα υπόλοιπα περισσοδάκτυλα μόνοπλοι (μώνυχοι). Εκ των τριών δακτύλων της οπλής έχουν ατροφήσει τα δύο, με αποτέλεσμα να έχει απομείνει μόνο ένα λειτουργικό δάκτυλο (μονοδακτυλία). Όλοι οι ίπποι είναι δακτυλοβάμονες, στηρίζουν δηλαδή κατά την βάδηση όλο τους το βάρος σ' αυτό το μοναδικό δάκτυλο - οπλή. Κοιτίδα των ιππιδών θεωρείται η Β. Αμερική. Παρόλα αυτά όμως οι ίπποι εξαφανίστηκαν εντελώς απ' αυτή τη ήπειρο πριν περίπου 10000 χρόνια για ανεξακρίβωτους ακόμα λόγους. Σήμερα ζουν σε άγρια κατάσταση μόνο στην Α. και Ν. Αφρική, καθώς και στην Κεντρική Ασία. Εικάζεται ότι εξαφανίστηκαν από την Β. Αφρική και τη Δ. Ασία στους ιστορικούς χρόνους με ανθρώπινη παρέμβαση. Μόνο μερικές νησίδες Όναγρων (Equus hemionus) έχουν απομείνει στο Ιράκ και στο Ιράν. Στην ανατολική Ευρώπη τα τελευταία άγρια άλογα (Equus przewalskii) εξαφανίστηκαν στις αρχές του 20ο αιώνα. Το είδος διασώθηκε χάρη στις οργανωμένες προσπάθειες ζωολογικών κήπων που φιλοξενούσαν τα τελευταία άτομα, όπως ο ζωολογικός κήπος του Μονάχου. Το άλογο (Equus caballus) και το γαϊδούρι (Equus asinus) είναι ως κατοικίδια ζώα εξαπλωμένα παγκοσμίως Οι ίπποι προτιμούν τα ανοιχτά πεδία και ενδιαιτούν στις σαβάννες, τις στέππες αλλά ακόμα και σε ερημικές και ημιερημικές εκτάσεις. Η οικογένεια περιλαμβάνει μόνο ένα γένος τον Ίππο (Equus), στο οποίο ανήκουν επτά είδη: Equus przewalskii - Ίππος του Przewalski Equus caballus - Άλογο Equus asinus - Αφρικανικός όνος Equus hemionus - Ίππος ο ημίονος Equus kiang - Equus quagga - Equus zebra - Ζέβρα η γνήσια Equus hartmannae - Ίππος (Ζέβρα) του Hartmann Equus grevyi - Ίππος (Ζέβρα) του Grevy
Πον ντεζ Αρ

Η γέφυρα Πον ντεζ Αρ (γαλλικά: Pont des Arts), σημαίνει Γέφυρα των Τεχνών, είναι πεζογέφυρα στο Παρίσι που διασχίζει τον ποταμό Σηκουάνα. Συνδέει το Ινστιτούτο της Γαλλίας και την κεντρική πλατεία του μουσείου του Λούβρου.Είναι ιστορικό μνημείο από τις 17 Μαρτίου 1975.

 Το όνομα της γέφυρας Πον ντεζ Αρ, σημαίνει Γέφυρα των Τεχνών, προέρχεται από το παλάτι του Λούβρου, που κατά την Πρώτη Γαλλική Αυτοκρατορία είχε ονομασθεί «παλάτι των Τεχνών». Η γέφυρα συνδέει το Και Φρανσουά-Μιτεράν στο 1ο διαμέρισμα του Παρισιού στη δεξιά όχθη με το Και ντε Κοντί στο 6ο διαμέρισμα στην αριστερή όχθη. Είναι η πρώτη γέφυρα κάτω από το Ιλ ντε λα Σιτέ και το Πον Νεφ. Η επόμενη γέφυρα κατάντη είναι η γέφυρα Καρουζέλ (Pont du Carrousel). Εξυπηρετείται από το σταθμό του μετρό Λούβρο - Ριβολί. Μεταξύ 1802 και 1804, υπό την κυβέρνηση του Ναπολέοντα Βοναπάρτη, κατασκευάστηκε μια μεταλλική πεζογέφυρα εννέα αψίδων στη θέση της σημερινής γέφυρας: ήταν η πρώτη μεταλλική γέφυρα στο Παρίσι. Οι μηχανικοί Λουί-Αλεξάντρ ντε Σεσάρ και Ζακ Ντιλόν αρχικά σχεδίασαν μια γέφυρα που θα μοιάζει με αναρτημένο κήπο, με δέντρα, παρτέρια λουλουδιών και παγκάκια. Το πέρασμα κατά μήκος της γέφυρας εκείνη την εποχή στιγμή κόστιζε ένα μικρό ποσό.Το 1976, παρατηρήθηκαν αρκετές ελλείψεις στη γέφυρα. Είχαν προκληθεί ζημίες από δύο εναέριους βομβαρδισμούς κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και από πολλαπλές συγκρούσεις σκαφών. Η γέφυρα έκλεισε το 1977 και το 1979 υπέστη κατάρρευση σε τμήμα 60 μέτρων μετά το πέρασμα μιας φορτηγίδας. Η παρούσα γέφυρα χτίστηκε μεταξύ 1981 και 1984 «πανομοιότυπα» σύμφωνα με τα σχέδια του Louis Arretche, ο οποίος μείωσε τον αριθμό των καμαρών από εννέα σε επτά, επιτρέποντας τη διατήρηση της όψης της παλιάς γέφυρας. Στις 27 Ιουνίου 1984, η νέα ανακατασκευασμένη γέφυρα εγκαινιάστηκε από τον Ζακ Σιράκ, τότε δήμαρχο του Παρισιού.Η γέφυρα χρησίμευσε αρκετές φορές ως χώρος για εκθέσεις τέχνης, και σήμερα είναι ένα «στούντιο ανοιχτού χώρου» για ζωγράφους, καλλιτέχνες και φωτογράφους που προσελκύονται από τη μοναδική της θέα. Το 1991, η ΟΥΝΕΣΚΟ καταχώρησε τις όχθες του Σηκουάνα, από τον Πύργο του Άιφελ έως το τέλος του Ιλ Σαιν-Λουί ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς και η γέφυρα αποτελεί πλέον μέρος αυτού του μνημείου. Από το 2008, τα στηθαία της γέφυρας έγιναν χώρος ανάρτησης πολλών «λουκέτων αγάπης» που κρεμούσαν ζευγάρια κατά μήκος του παραπέτου και μετά πετούσαν το κλειδί στο ποτάμι, ως ένδειξη αιώνιας αγάπης.Αντιμέτωποι με τη διαμάχη από την παρουσία αυτών των τόνων λουκέτων, τα οποία, σύμφωνα με ειδικούς, καθώς το βάρος τους έφτανε τους 45 τόνους, βάραιναν τη γέφυρα και θα μπορούσαν να προκαλέσουν κατάρρευση, αλλά και λόγω της εμφάνισής τους που θεωρήθηκαν ιδιαίτερα αντιαισθητικά, η δημαρχία του Παρισιού λόγω της «υποβάθμισης της πολιτιστικής κληρονομιάς και του κινδύνου για την ασφάλεια των επισκεπτών» αποφάσισε να αφαιρέσει τα λουκέτα τον Σεπτέμβριο του 2014. Έτσι, οι φράκτες αφαιρέθηκαν οριστικά την 1η Ιουνίου 2015 και αντικαταστάθηκαν αρχικά από μια προσωρινή έκθεση έργων τέχνης και στη συνέχεια από γυάλινα παραπέτα από το φθινόπωρο του 2015. Δορυφορική εικόνα στο Google Maps
Πετροκέφαλο Ηρακλείου

Το Πετροκέφαλο είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Ηρακλείου στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Μαλεβιζίου. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 16 χιλιόμετρα. Βρίσκεται σε λόφο. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την αμπελοκαλλιέργεια και την ελαιοκομία.

 Περιλαμβάνωντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Πετροκεφάλου έχει 182 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Εμμανουήλ Αγγουριδάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Πετροκεφάλου. Το χωριό αναφέρεται στον Καστροφύλακα με το όνομα Petrochiefalo και με 114 κατοίκους. Στο γεγονός ότι βρίσκεται πάνω σε λόφο, που έχει τη μορφή ανθρώπινου κεφαλιού, οφείλεται πιθανότατα η ονομασία του. Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, ο οικισμός ονομάστηκε έτσι από κάποιον Πέτρο, ιδιοκτήτη του λόφου και πρώτο οικιστή. Το χωριό πανηγυρίζει στις 8 Σεπτεμβρίου, της πολιούχου του , Παναγίας. Ο οικισμός έχει σαφή χαρακτηριστικά οχυρωματικού τύπου. Τελευταία βρέθηκαν στην περιοχή λαξευτός τάφος με λουτροειδή λάρνακα, σαρκοφάγος και ταφικοί πίθοι. Δήμος Γοργολαΐνη Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971.
315

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 315 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 315 (CCCXV ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε το Σάββατο. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Κωνσταντίνου και Λικινιανού (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1068 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 315 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Ο Μέγας Κωνσταντίνος και ο συναυτοκράτορας Λικίνιος μάχονται τους Σαρμάτες, τους Γότθους και τους Καρπάτες κατά μήκος του Ίστρου Ποταμού (Δούναβη). Ο Κωνσταντίνος καθοδηγεί μία τιμωρητική εκστρατεία εντός της Δακίας και αποκαθιστά τα ρωμαϊκά οχυρώματα στα σύνορα. 25 Ιουλίου - Ολοκληρώνεται επίσημα η Αψίδα του Κωνσταντίνου κοντά στο Κολοσσαίο στη Ρώμη, για να τιμηθεί η νίκη του Κωνσταντίνου Α' επί του Μαξέντιου στη Μιλβία Γέφυρα. Ως μέρος της τελετής, ο Κωνσταντίνος αναμένεται να κάνει θυσία στους παραδοσιακούς θεούς της Ρώμης, αλλά εκείνος αρνείται να το πράξει. Ο Κωνσταντίνος Α' εγκαινιάζει τη Βασιλική του Μαξέντιου και τοποθετεί ένα μεγαλόπρεπο άγαλμά του μέσα στο ναό. Η σταύρωση καταργείται ως τιμωρία στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ένα πρόγραμμα αρωγής προς τους απόρους εγκαθιδρύεται στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Τεράστια λουτρά κατασκευάζονται στην Αυγούστα Τρεβερόρο (σημερινό Τριρ). Θρησκεία Ο Ευσέβιος γίνεται επίσκοπος της Καισαρείας. Ο αμνός γίνεται το σύμβολο του Ιησού Χριστού στη Χριστιανική τέχνη. Φλάβιος Αννιβαλιανός, βασιλιάς της Αρμενίας και του Πόντου (πεθαίνει το 337) Ιλάριος του Πικταυίου, επίσκοπος και διδάσκαλος της Εκκλησίας (πεθαίνει περίπου το 367) Ιμέριος, Έλληνας σοφιστής και ρήτορας (πεθαίνει το 386) Βέττιος Αγόριος Πραιτέξτατος, Ρωμαίος πολιτικός (πεθαίνει το 384) 29 Ιανουαρίου - Άγιος Βαλέριος, επίσκοπος της Σαραγόσας (μαρτύρησε) (γεννιέται σε απροσδιόριστη ημερομηνία) 14 Σεπτεμβρίου - Ματέρνος ο Κολώνειος (γεννιέται το 285) Γαλερία Βαλερία, Αυτοκρατορική σύζυγος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Λου Κονγκ, Αυτοκρατορική σύζυγος της Κίνας Πρίσκα, Αυτοκρατορική σύζυγος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Λίμνη Ντοπόλη

Η Λίμνη Ντοπόλη της Χριστιανούπολης, είναι τεχνητή λίμνη της Πελοποννήσου, που δημιουργήθηκε από την κατασκευή φράγματος, στη ροή του Φιλιατρινού ποταμού. Βρίσκεται στην Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας και ειδικότερα, στη Δημοτική Ενότητα Φιλιατρών, του Δήμου Τριφυλίας.

 Το Φιλιατρινό Φράγμα δημοπρατήθηκε τον Οκτώβριο του 2008, η σύμβαση κατασκευής υπογράφτηκε το Μάιο του 2009, το έργο ολοκληρώθηκε το Σεπτέμβριο του 2017 και η οριστική παραλαβή από το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, έγινε το Δεκέμβριο του 2019. Φράγμα Φιλιατρά Μεσσηνίας (βίντεο στο YouTube) Το Φράγμα στην Χριστιανούπολη Μεσσηνίας (βίντεο στο YouTube)
Νίκος Λαζαρίδης

Ο Νίκος Λαζαρίδης (Κοζάνη, 12 Ιουλίου 1979) είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής και νυν γενικός αρχηγός του Ατρόμητου. Κατά την ποδοσφαιρική του καριέρα, αγωνίστηκε σε Κοζάνη, Καστοριά, Πανιώνιο, Αστέρα Τρίπολης, Άρη Θεσσαλονίκης και Ατρόμητο, στον οποίο ολοκλήρωσε την καριέρα του το 2017.

 Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα την περίοδο 2000-01 στην Κοζάνη και έμεινε στην ομάδα (τότε συμμετείχε στο πρωτάθλημα της 3ης εθνικής κατηγορίας) για τρία χρόνια. Το 2003 πήρε μεταγραφή στην ομάδα της Καστοριάς, που αγωνιζόταν στη 2η κατηγορία της Ελλάδας, όπου παρέμεινε για δύο χρονιές. Τα προσόντα του εκτιμήθηκαν από τον Πανιώνιο το 2005, ο οποίος του έδωσε τη δυνατότητα να κάνει το άλμα στη μεγάλη (1η) κατηγορία. Μην έχοντας χρόνο συμμετοχής, το 2006 αποφάσισε να μετακομίσει στον Αστέρα Τρίπολης, ο οποίος μέσα σε τρία χρόνια ανέβηκε τρεις κατηγορίες και πρωταγωνίστησε στη Σούπερ Λίγκα. Στον αρκαδικό σύλλογο καθιερώθηκε ως βασικός και παρέμεινε τέσσερα συνολικά χρόνια. Επόμενος σταθμός της καριέρας του ήταν ο Άρης, που τον απέκτησε το 2010. Ο ίδιος δήλωσε πως από μικρή ηλικία ήταν οπαδός της ομάδας. Για πρώτη φορά στην καριέρα του αγωνίστηκε στην Ευρώπη, ενώ πέτυχε και το γκολ που έδωσε τη νίκη με ανατροπή στον Άρη, στην εκτός έδρας αναμέτρηση με την Ατλέτικο Μαδρίτης. Το 2012 έληξε το συμβόλαιό του με την ομάδα της Θεσσαλονίκης και υπέγραψε στον Ατρόμητο. Στον σύλλογο των δυτικών προαστίων παρέμεινε πέντε συνολικά χρόνια, μέχρι το 2017 όταν αποσύρθηκε από την ενεργό δράση, συμπληρώνοντας 140 συμμετοχές πρωταθλήματος και 9 τέρματα. Το προφίλ του Νίκου Λαζαρίδη στο soccerway Ο Νίκος Λαζαρίδης στο transfermarkt Ο Νίκος Λαζαρίδης στο sport.gr
Άννα Καμιένσκα

Η Άννα Καμιένσκα (πολωνικά: Anna Kamieńska) (12 Απριλίου 1920 - 10 Μαΐου 1986) ήταν Πολωνή ποιήτρια, συγγραφέας, μεταφράστρια και λογοτεχνική κριτικός, η οποία έγραψε πολλά βιβλία για παιδιά και εφήβους.

 Η Καμιένσκα γεννήθηκε στο Κρασνίσταφ. Οι γονείς της ήταν ο Ταντεόυς Καμιένσκι και η Μάρια Τσενκαλσκίχα. Πέρασε τα πρώτα της χρόνια στο Λούμπλιν. Συχνά έμενε με τους παππούδες της στο Σφίντνικ. Ο πατέρας της πέθανε νωρίς, έτσι το βάρος της ανατροφής των τεσσάρων κόρων έπεσε στη μητέρα της. Το πρώτο ποίημα της Άννας συντάχθηκε όταν ήταν περίπου 14 ετών (1936), το οποίο δημοσιεύτηκε στο «Płomyczek», υπό την αιγίδα του Γιούσεφ Τσεχόβιτς. Από το 1937, σπούδασε στην Παιδαγωγική Σχολή της Βαρσοβίας. Κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής, έζησε στο Λούμπλιν και δίδαξε σε υπόγεια σχολεία στα χωριά. Μετά την αποφοίτησή της από τη σχολή του Λούμπλιν, σπούδασε κλασική φιλολογία, αρχικά στο Καθολικό Πανεπιστήμιο του Λούμπλιν και στη συνέχεια στο Πανεπιστήμιο του Λοτζ. Η Καμιένσκα συνδέθηκε με την πολιτιστική εβδομαδιαία εφημερίδα Χώρα, της οποίας ήταν συντάκτρια από το 1946 έως το 1953, την εβδομαδιαία Νέα Κουλτούρα (συντάκτρια ποίησης, 1950-1963) και την μηνιαία Εργασία (από το 1968). Στα μέσα της δεκαετίας του 1950, άρχισε να γράφει τραγούδια για τη νεολαία. Το 1948, παντρεύτηκε την ποιητή και μεταφραστή Για Σπιέβακ. Μαζί απέκτησαν δύο γιους: τον Γιάν Λέον (1949-1988, δημοσιογράφος, υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων, συγγραφέας, κοινωνικός ακτιβιστής) και τον Πάβεου (γεννήθηκε το 1951, καθηγητής κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας και μέλος του Σέιμ, 2005 -2007). Η Άννα και ο Γιαν εργάστηκαν μαζί σε μεταφράσεις ρωσικής ποίησης και δράματος και επιμελήθηκαν πολλά βιβλία. Το 1967, ο Γιαν αρρώστησε ξαφνικά με καρκίνο και πέθανε στις 22 Δεκεμβρίου. Στη θλίψη της, η Καμιένσκα μεταστράφηκε στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, η οποία επηρέασε βαθιά τα μετέπειτα έργα της. Η Καμιένσκα πέθανε στις 10 Μαΐου 1986 στη Βαρσοβία. Η Καμιένσκα έγραψε δεκαπέντε βιβλία ποίησης, δύο τόμους «Σημειωματαρίων», παρέχοντας ένα σύντομο αρχείο για τις αναγνώσεις και τις αυτοαξιολογήσεις της, τρεις τόμους σχολίων για τη Βίβλο και μεταφράσεις από διάφορες σλαβικές γλώσσες, καθώς και από εβραϊκά, λατινικά και γαλλικά. Τα ποιήματά της καταγράφουν τους αγώνες ενός ορθολογικού νου με θρησκευτική πίστη, αντιμετωπίζοντας τη μοναξιά και την αβεβαιότητα με έναν άμεσο, μη συναισθηματικό τρόπο. Εξερευνώντας το νόημα της αγάπης και της θλίψης και τη λαχτάρα για αγάπη, η ποίηση της Καμιένσκα εξακολουθεί να εκφράζει ένα ήσυχο χιούμορ και μια διεισδυτική αίσθηση ευγνωμοσύνης για την ανθρώπινη ύπαρξη και για μυριάδες πλάσματα, σκαντζόχοιρους, πουλιά και «νεαρά φύλλα που θέλουν να ανοίξουν προς τον ήλιο». Τα ποιήματα της Καμιένσκα αφορούν επίσης τον Ιουδαϊσμό και την πλήρη απώλεια του εβραϊκού πολιτισμού και της γλώσσας γίντις από την Πολωνία ως αποτέλεσμα του Ολοκαυτώματος.
Συκέα Λάρισας

Η Συκέα ή Συκιά είναι χωριού του δήμου Ελασσόνας του νομού Λάρισας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021 έχει 497 κατοίκους. Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 190 μέτρων.. Απέχει 15 χιλιόμετρα από την Ελασσόνα. Οι κάτοικοι του ασχολούνται με τη γεωργία, κυρίως με καλλιέργειες ελιάς, καπνού και αμπελιών, και την κτηνοτροφία.

 Η Συκιά ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας το 1919. Η κοινότητα διατηρήθηκε μέχρι το 1997, οπότε και προσαρτήθηκε στον δήμο Ποταμιάς με το πρόγραμμα Καποδίστριας και το 2010 προσαρτήθηκε στον δήμο Ελασσόνας. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: 2021 497 Στο χωριό βρίσκονται οι ναοί της Αγίας Παρασκευής και του Αγίου Δημητρίου, οι οποίοι έχουν χαρακτηριστεί μνημεία. Ο ναός του Αγίου Δημητρίου είναι τρίκλιτη βασιλική με γυναικωνίτη του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα. Η δίρριχτη, με αποτμήσεις, στέγη του ναού καλύπτεται με κεραμίδια γαλλικού τύπου. Στην δυτική πλευρά του ναού υπάρχει στοά με δίρριχτη, επίσης, στέγη. Βορείως του ναού και σε άμεση επαφή με αυτόν υπάρχει κωδωνοστάσιο το οποίο χρονολογείται βάσει επιγραφής στα 1880. Εσωτερικά στο ναό, από τον αρχικό ζωγραφικό διάκοσμο σώζεται μόνο η παράσταση της Αποκαθήλωσης στην κόγχη της Προθέσεως. Στον ναό σώζεται κιβώριο, το οποίο χρονολογείται βάσει επιγραφής στα 1889. Σώζονται επίσης 45 εικόνες (τέμπλου και φορητές), οι οποίες χρονολογούνται βάσει επιγραφών στο τέλος του 19ου αιώνα. Ο ναός της Αγίας Παρασκευής βρίσκεται στη βορειοανατολική πλευρά του χωριού και είναι μονόχωρη βασιλική. Ο εσωτερικός του διάκοσμος έχει καλυφθεί με ασβεστοκονίαμα. Το τέμπλο του χρονολογείται στο 1800.Κοντά στο χωριό βρίσκεται η πέτρινη γέφυρα του Μπακάλη και δάσος από οξιές.
Ραφαέλ Καμάτσο

Ο Ραφαέλ Εουκλίντες Σοάρες Καμάτσο (πορτογαλικά: Rafael Euclides Soares Camacho, γενν. 22 Μαΐου 2000) είναι Πορτογάλος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται, από τις 12 Ιουλίου 2022, για τον Άρη Θεσσαλονίκης, ως δανεικός για ένα χρόνο, από τη Σπόρτινγκ Λισαβόνας .

 Γεννήθηκε στη Λισαβόνα αλλά έχει καταγωγή από την Αγκόλα. Ο Καμάτσο εντάχθηκε στις ακαδημίες της Λίβερπουλ, ενώ προηγουμένως ανήκε στις ακαδημίες της Σπόρτινγκ Λισαβόνας. Η μεταγραφή του στις ακαδημίες της Λίβερπουλ έγινε στο τέλος της σεζόν 2015-16 μετά από επιτυχημένο δοκιμαστικό. Είναι ευέλικτος παίκτης ο οποίος μπορεί να παίξει οπουδήποτε στη πρώτη γραμμή, αλλά έχει παίξει και ως δεξιός μπακ καθώς και ως ουίνγκ μπακ.Ο Καμάτσο ορίστηκε αναπληρωματικός για το ντέρμπι του Μέρζισαϊντ κατά της ομάδας της Πρέμιερ Λιγκ Έβερτον στις 7 Απριλίου 2018. Συγκεκριμένα ορίστηκε ως αναπληρωματικός μετά τον τραυματισμό του Αλμπέρτο Μορένο αλλά δεν αγωνίστηκε. Τον Δεκέμβριο του 2018 τοποθετήθηκε ως αναπληρωματικός στους αγώνες εναντίον της Μπέρνλι και της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Έκανε το ντεμπούτο του ως επαγγελματίας ποδοσφαιριστής στον αγώνα του τρίτου γύρου του Κυπέλλου Αγγλίας εναντίον των Γουλβερχάμπτον Γουόντερερς στις 7 Ιανουαρίου 2019, ενώ δώδεκα μέρες αργότερα έκανε το ντεμπούτο του στην Πρέμιερ Λιγκ σε νίκη 4-3 εναντίον της Κρίσταλ Πάλας.Στις 27 Ιουνίου 2019 ο Καμάτσο υπέγραψε με τη Σπόρτινγκ, σηματοδοτώντας την επιστροφή του στην πορτογαλική ομάδα μετά από 3.5 χρόνια.Τη σεζόν 2019-20 αγωνίστηκε 26 φορές με τη φανέλα της Σπόρτινγκ σε πρωτάθλημα, Κύπελλο και Europa League. Την σεζόν 2020-21 αγωνίστηκε ως δανεικός στην πορτογαλική Ρίο Άβε, με την οποία κατέγραψε 11 συμμετοχές και 3 γκολ. Την σεζόν 2021-2022 παραχωρήθηκε ξανά ως δανεικός στην Μπελενένσες, με τη φανέλλα της οποίας αγωνίστηκε 16 φορές στο πορτογαλικό πρωτάθλημα και μια φορά στο Κύπελλο. Στις 12 Ιουλίου 2022, ανακοινώθηκε η παραχώρησή του (εκ νέου με ετήσιο δανεισμό) στον Άρη Θεσσαλονίκης. Με τους κίτρινους κατέγραψε συνολικά 32 εμφανίσεις (25 για το πρωτάθλημα, 3 για το κύπελλο Ελλάδας και 4 για το Γιουρόπα Κόνφερενς Λιγκ) όμως μόνο στις 9 από αυτές ξεκίνησε ως βασικός. Ολοκλήρωσε την παρουσία του στη Θεσσαλονίκη έχοντας πετύχει συνολικά 3 τέρματα και δίνοντας 2 ασίστ. Ωστόσο αυτό που θα μείνει για πάντα χαραγμένο στη μνήμη του ελληνικού κοινού είναι σίγουρα η απίστευτη ευκαιρία που έχασε ο Καμάτσο μπροστά σε κενή εστία στις καθυστερήσεις του αγώνα Μακαμπί Τελ Αβίβ- Άρη, και εν πολλοίς έκρινε την πρόκριση στον επόμενο γύρο της διοργάνωσης . Τελευταία ενημέρωση: αγώνες που παίχτηκαν μέχρι τις 7 Ιουνίου 2023
Ασία του Ειρηνικού ωκεανού

Ως Ασία του Ειρηνικού ωκεανού αναφέρεται το σύνολο των χωρών που βρίσκονται κοντά στο δυτικό τμήμα του Ειρηνικού ωκεανού και περιλαμβάνει την Ανατολική Ασία, τη Νοτιοανατολική Ασία, τη Νότια Ασία, την Αυστραλία και την Ωκεανία.

 Ο όρος μπορεί να περιλαμβάνει τμήματα της Ρωσίας (στο Βόρειο Ειρηνικό) και χώρες της Αμερικής που βρίσκονται στις ακτές του Ανατολικού Ειρηνικού Ωκεανού. Η Οικονομική Συνεργασία Ασίας-Ειρηνικού, για παράδειγμα, περιλαμβάνει τον Καναδά, τη Χιλή, τη Ρωσία, το Μεξικό, το Περού και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Εναλλακτικά, ο όρος μερικές φορές περιλαμβάνει όλη την Ασία και την Αυστραλασία, καθώς και τα νησιωτικά έθνη του Ειρηνικού (Ειρηνική Ασία και Αυστραλιανή ήπειρος) — για παράδειγμα, όταν διαιρείται ο κόσμος σε μεγάλες περιοχές για εμπορικούς σκοπούς (π.χ. Αμερική/ΛΑΚ, ΕΜΑΑ και Ασία του Ειρηνικού). Η Δυτική και η Κεντρική Ασία δεν περιλαμβάνονται σχεδόν ποτέ. Ο όρος έγινε δημοφιλής στα τέλη της δεκαετίας του 1980 σε θέματα που αφορούσαν στο εμπόριο, τα οικονομικά και την πολιτική. Παρά την ετερογένεια των οικονομιών των περιοχών, τα περισσότερα μεμονωμένα έθνη εντός της ζώνης είναι αναδυόμενες αγορές που γνωρίζουν ταχεία ανάπτυξη. Ανατολική Ασία Κίνα Χονγκ Κονγκ (Κίνα) Ιαπωνία Μακάου (Κίνα) Μογγολία Βόρεια Κορέα Νότια Κορέα ΤαϊβάνΒόρεια Ασία Ρωσική Άπω Ανατολή (Ρωσία)Νότια Ασια Αφγανιστάν Μπανγκλαντές Μπουτάν Βρετανικό Έδαφος Ινδικού Ωκεανού (Ηνωμένο Βασίλειο) Ινδία Μαλδίβες Νεπάλ Πακιστάν Σρι ΛάνκαΝοτιοανατολική Ασία Μπρουνέι Καμπότζη Νήσος των Χριστουγέννων (Αυστραλία) Νήσοι Κόκος (Αυστραλία) Ινδονησία Λάος Μαλαισία Μιανμάρ Φιλιππίνες Σιγκαπούρη Ταϊλάνδη Ανατολικό Τιμόρ Βιετνάμ Αυστραλασία Αυστραλία Νέα Ζηλανδία (επίσης μέρος τη Πολυνησίας)Μελανησία Φίτζι Νέα Καληδονία (Γαλλία) Παπούα Νέα Γουινέα Νήσοι Σολομώντα ΒανουάτουΜικρονησία Γκουάμ (Ηνωμένες Πολιτείες) Κιριμπάτι Νήσοι Μάρσαλ Ομόσπονδες Πολιτείες της Μικρονησίας Ναουρού Βόρειες Μαριάνες Νήσοι (Ηνωμένες Πολιτείες) Παλάου Νήσος Ουέηκ (Ηνωμένες Πολιτείες)Πολυνησία Αμερικανική Σαμόα (Ηνωμένες Πολιτείες) Νήσοι Κουκ (Νέα Ζηλανδία) Νησί του Πάσχα (Χιλή) Γαλλική Πολυνησία (Γαλλία) Χαβάη (Ηνωμένες Πολιτείες) Νιούε (Νέα Ζηλανδία) Νήσος Νόρφολκ (Αυστραλία) Νήσοι Πίτκαιρν (Ηνωμένο Βασίλειο) Νήσοι Σάλας και Γκόμεζ (Χιλή) Σαμόα Τοκελάου (Νέα Ζηλανδία) Τόνγκα Τουβαλού Ουαλίς και Φουτουνά (Γαλλία) Γεωγραφία της Ασίας Ωκεανία Ρωσική Άπω Ανατολή Σιβηρία Οικονομική Συνεργασία Ασίας-Ειρηνικού (APEC) Ένωση Νότιας Ασίας για Περιφερειακή Συνεργασία Σύνοδος Κορυφής Ανατολικής Ασίας Ινδο-Ειρηνικός Ανατολικός Κόσμος Άπω Ανατολή Διαχωρισμός Ανατολής-Δύσης Ελεύθερος και Ανοιχτός Ινδο-Ειρηνικός APEC Ίδρυμα Ειρηνικής Ασίας του Καναδά Δίκτυο Ιθαγενών Νέων Ειρηνικής Ασίας BBC Ειρηνικής Ασίας Αρχειοθετήθηκε 2010-05-07 στο Wayback Machine.
Ιμπραϊμά Νιάς

Ο Μπάγε Ιμπραϊμά Νιάς (γαλλικά: Baye Ibrahima Niasse, γενν. στις 18 Απριλίου 1988) είναι Σενεγαλέζος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αμυντικός μέσος για την Κοζάνη.

 Ο Νιάς ξεκίνησε την επαγγελματική σταδιοδρομία του με τη Β ομάδα της ΑΣ Νανσί. Ο Νιάς έπαιξε 64 αγώνες πρωταθλήματος με την ελβετική Νεσατέλ Ξαμάξ.Στις 5 Ιουνίου 2013, ο Νιάς υπέγραψε μονοετή συμβόλαιο με την Γκαμπάλα, όπου μετακινήθηκε από την επίσης αζέρικη Ίντερ Μπακού. Έκανε το ντεμπούτο του για την Γκαμπάλα στην εκτός έδρας νίκη με 2-1 επί της ΦΚ Μπακού στις 2 Αυγούστου 2013. Σημείωσε το πρώτος γκολ του για τον σύλλογο στη νίκη με 3-2 επί της Ίντερ Μπακού στον δεύτερο του αγώνα.Αφού αποχώρησε από την Γκαμπάλα στο τέλος του συμβολαίου του, ο Νιάς δοκιμάστηκε από τη Μορντόβια Σαράνσκ, υπογράφοντας συμβόλαιο δύο ετών στις 26 Ιουνίου 2014. Μετά από μία μόνο σεζόν με την ομάδα, ο Νιάς αποχώρησε από τον σύλλογο με κοινή συναίνεση τον Ιούνιο του 2015.Ύστερα από έξι μήνες χωρίς σύλλογο, ο Νιάς υπέγραψε εξάμηνο συμβόλαιο με την Κονκόρντια Κιάζνα τον Ιανουάριο του 2016.Αφού αποδεσμεύτηκε από την Κονκόρντια Κιάζνα, ο Νιάς υπέγραψε με την ινδική Ντέλι Ντάιναμος στις 10 Σεπτεμβρίου 2016.Στις 26 Ιανουαρίου 2017, ο Νιάς υπέγραψε συμβόλαιο 1,5 έτους με τον Λεβαδειακό.Τη σεζόν 2018-19, αγωνίστηκε στη μαροκινή Ραζά Καζαμπλάνκα. Στις 31 Οκτωβρίου 2019, ο Νιάς επέστρεψε στην Γκαμπάλα, υπογράφοντας συμβόλαιο μέχρι το τέλος της σεζόν 2019-20.Στις 28 Ιανουαρίου 2020, ο Νιάς επέστρεψε στη Σούπερ Λιγκ Ελλάδας, υπογράφοντας συμβόλαιο με τη Λαμία.Τον Ιανουάριο του 2021 αποχωρεί από τη Λαμία χωρίς να έχει πείσει τον προπονητή του, Μιχάλη Γρηγορίου και υπογράφει στην ομάδα του Ιωνικού. Ο Νιάς έχει τέσσερις συμμετοχές στην Εθνική Σενεγάλης U20. Ο αδερφός του, Ουμάρ Νιάς, είναι επίσης επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, διεθνής με την Εθνική Σενεγάλης. (Αγγλικά) Προφίλ Ιμπραϊμά Νιάς στο Soccerway Προφίλ στο Transfermarkt.com
Φιλίππο Τομάζο Μαρινέττι

Ο Φιλίππο Τομάζο Μαρινέτι (Filippo Tommaso Emilio Marinetti, 22 Δεκεμβρίου 1876 - 2 Δεκεμβρίου 1944) ήταν Ιταλός ποιητής και συγγραφέας. Αποτέλεσε έναν από τους κύριους ιδρυτές του κινήματος του φουτουρισμού στις αρχές του 20ού αιώνα.

 Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και σπούδασε νομικά στα πανεπιστήμια της Παβίας και της Γένοβας στην Ιταλία. Με το τέλος των σπουδών του αποφασίζει να αφοσιωθεί στην λογοτεχνία και αρχίζει να δημοσιεύει έργα του, τόσο στα Ιταλικά όσο και στα Γαλλικά. Το 1905 ιδρύει το λογοτεχνικό περιοδικό Poesia (Ποίηση), το οποίο εκδίδεται στο Μιλάνο για συνολικά τέσσερα χρόνια. Στις 20 Φεβρουαρίου του 1909, ο Μαρινέτι δημοσιεύει στη γαλλική εφημερίδα Le Figaro το μανιφέστο του φουτουρισμού που θεωρείται και το σημαντικότερο έργο του, πηγή έμπνευσης και για άλλους Ιταλούς καλλιτέχνες της εποχής, όπως ο Κάρλο Καρά, ο Ουμπέρτο Μποτσιόνι και ο Τζιάκομο Μπάλα. Το 1910 δημοσιεύεται και το πρώτο του μυθιστόρημα, με τον τίτλο Mafarka il futurista. Στην συλλογή ποιημάτων Guerra sola igiene del mundo (1915) ο Μαρινέτι χαιρέτησε το ξέσπασμα του Α' παγκοσμίου πολέμου και ενθάρρυνε την συμμετοχή της Ιταλίας. Το 1918 ιδρύει το Φουτουριστικό Πολιτικό Κόμμα (Partito Politica Futurista) και ο ίδιος αποτελεί έναν από τους πρώτους υποστηρικτές του φασιστικού ιταλικού κόμματος. Μαζί με τον εθνικο-συνδικαλιστή Αλσέστε ντε Άμπρις (Alceste De Ambris) συνέταξε τον Φασιστικό μανιφέστο το 1919.Πέθανε στις 2 Δεκεμβρίου του 1944 στην Ιταλία. Μαρινέττι, Φ. Τ. (2004). Μανιφέστα του φουτουρισμού. μετάφραση: Βασίλης Μωυσίδης. Αθήνα: Αιγόκερως. ISBN 978-960-322-190-6. Βιβλιονέτ, Marinetti, Filippo Tommaso.
Κιρίλλ Ναμπάμπκιν

Ο Κιρίλλ Ανατόλιεβιτς Ναμπάμπκιν (ρωσικά: Кирилл Анатольевич Набабкин) γεννήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1986 στη Μόσχα και είναι Ρώσος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος παίζει στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας.

 Ο Ναμπάμπκιν ξεκίνησε την καριέρα του στην ΦΚ Μόσχας. Τον Δεκέμβριο του 2009 μετακόμισε δωρεάν στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Στις 25 Μαϊου 2012, ο Ναμπάμπκιν συμπεριλήφθη στην 23μελη σύνθεση της εθνική Ρωσίας για το Euro 2012, αντικαθιστόντας τον Ρομάν Σίσκιν. Μέχρι τις 7 Μαϊου 2012. Κύπελλο ποδοσφαίρου Ρωσίας: 1 2011 (Ρωσικά) Η σελίδα του παίκτη στην ιστοσελίδα της Ρωσικής Πρέμιερ Λιγκ Transfermarkt.co.uk Profile
110 Λυδία

Η Λυδία (Lydia) είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,80. Η Λυδία έδωσε το όνομά της στην Οικογένεια αστεροειδών της Λυδίας. Ανακαλύφθηκε το 1870 από τον Γάλλο αστρονόμο Αλφόνς Μπορελλύ, που παρατηρούσε από τη Μασσαλία, και πήρε το όνομα της αρχαίας χώρας της Μικράς Ασίας (βλ. Λυδία). Η Λυδία ήταν ο δεύτερος από τους συνολικά 18 αστεροειδείς που ανακαλύφθηκαν από τον συγκεκριμένο αστρονόμο.

 Η μέση διάμετρος της Λυδίας υπολογίσθηκε σε 86,1 χλμ., ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 670 τρισεκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Λυδίας εκτιμάται σε 2,41 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 406 φορές ασθενέστερη από την αντίστοιχη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 45,5 m/sec (164 χιλιόμετρα την ώρα). Ο φασματικός τύπος της Λυδίας δίνεται γενικώς ως M (μεταλλική σύσταση, από σίδηρο-νικέλιο), παρότι το ταξινομικό σύστημα Bus την κατατάσσει στον υπότυπο Xk (είδος ανθρακούχου). Η φασματική απορροφηση που εμφανίζει στο εγγύς υπέρυθρο αποδίδεται σε ορυκτά όπως ο ορθοπυρόξενος με χαμηλή περιεκτικότητα σε σίδηρο και ασβέστιο. Η περιεκτικότητα των ορυκτών της επιφάνειας σε νερό εκτιμάται μεταξύ του 0,14% και του 0,27% κατά μάζα. Το άλβεδό της είναι 0,181, ενώ η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 105 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Μια επιπρόσθηση αμυδρού αστέρα από τη Λυδία σημειώθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 1999. Η Λυδία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ώρες και 56 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Μάχη της σοδειάς

Η επονομαζόμενη Μάχη της σοδειάς πραγματοποιήθηκε στις 20 Ιουλίου 1944, στον δρόμο Βόλου-Ν. Αγχιάλου περί τη θέση "Καντήραγας" (16ο χλμ., σημερινή ονομασία: "Χρυσή Ακτή Παναγίας").

 Από τον χειμώνα των αρχών του 1944, ο Γερμανικός στρατός που έδρευε κοντά στον Βόλο Μαγνησίας στην Κεντρική Ελλάδα άρχισε να αισθάνεται έντονα την έλλειψη σοβαρής και αποτελεσματικής επιμελητείας λόγω της συνεχούς κατάρρευσης των σοβαρότερων μετώπων: του ανατολικού στη Ρωσία, του δυτικού στη Γαλλία και τις Κάτω Χώρες, αλλά και του νοτίου πλέον, καθώς είχε πραγματοποιηθεί ήδη η απόβαση στην Ιταλία και η συνθηκολόγησή της στους Συμμάχους. Από τις αρχές του Αυγούστου του 1944, η Ελληνική Αντίσταση είχε βάσιμες πληροφορίες ότι θα γινόταν απόπειρες ιδιοποιήσεων των καρπών και των τροφίμων που οι τοπικοί αγροτικοί πληθυσμοί μετέφεραν από τα χωράφια στις αποθήκες τους στα χωριά της περιοχής. Η τοπική οργάνωση του ΕΛΑΣ είχε ήδη ειδοποιήσει και υπήρχαν πλέον "σκοπιές", αλλά και καλά ενεργοποιημένη κατασκοπεία στο Βόλο και μέσω των συνεργαζομένων με το Στρατό Κατοχής Ελλήνων. Μεγάλος ήταν και ο κίνδυνος και από τα μέλη της Κατοχικής Πολιτοφυλακής που αποτελείτο από Φιλογερμανούς ντόπιους. Από το καλοκαίρι του 1944 και μετά, έγιναν διάφορες μικροαπόπειρες Γερμανών ενόπλων με μοτοσυκλέτες και με στρατιωτικά οχήματα, οι οποίες απωθήθηκαν σε μικρές αψιμαχίες. Η πιο ενδεικτική ήταν αυτή της 20ής Ιουλίου, οπότε οι Γερμανοί θα επέστρεφαν με το κύριο μέρος του τάγματος ευθύνης της διατήρησης τάξης με ελαφριά και βαρύτερα όπλα. Η παρεμβαλλομένη μεταξύ Βόλου-Αλμυρού Νέα Αγχίαλος, ήδη καμένη από τους Ιταλούς, στέγαζε σημαντικό κλιμάκιο αντίστασης και όλοι περίμεναν τον τελικό εξανδραποδισμό. Ωστόσο, εκείνη την ημέρα έφθασαν τα νέα για την απόπειρα κατά του Χίτλερ, πράγμα που ακύρωσε αφενός τις επιχειρήσεις κατά των χωριών της περιοχής, αλλά και επιτάχυνε δραστικά τις ετοιμασίες για την οπισθοχώρηση του Γερμανικού Στρατού Κατοχής προς τη Γερμανία. Συγκροτήθηκαν ειδικά τμήματα για την προστασία της σοδειάς, από τα οποία αναχαιτίστηκαν οι γερμανικές δυνάμεις. Η αντίσταση του ντόπιου πληθυσμού στα γερμανικά στρατεύματα υπενθυμίζεται πλέον από μνημείο που υπάρχει στην περιοχή και έγινε γνωστή ως Μάχη της Σοδειάς, λόγω της προσπάθειας των κατοίκων να διασώσουν τις σοδειές και τα χωράφια τους. Γριβέλλας Λ., Καραφύλλης Ν. & Β. Μαγόπουλος, Εγχειρίδιο Τοπικής Ιστορίας, Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Καρδίτσας, Καρδίτσα 1997 Ριζοσπάστης, η "Μάχη της Σοδειάς", 29/7/2006 Ρεντίνα, Μουσείο Εθνικής Αντίστασης - Πίνακας ζωγραφικής "Η Μάχη της Σοδειάς"
Ο Ανθρωπάκος (ταινία)

Ο Ανθρωπάκος (Πρωτότυπος τίτλος: Un Borghese piccolo piccolo, που κυριολεκτικά σημαίνει ένας μικρός-μικροαστός) είναι μια ιταλική δραματική ταινία του 1977 σε σκηνοθεσία Μάριο Μονιτσέλι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Βιτσέντζο Τσεράμι. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο είναι ο Αλμπέρτο Σόρντι. Η ταινία είναι ένα μείγμα ιταλικής κωμωδίας με μια ψυχολογική δραματική τραγωδία και πήρε μέρος στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ των Καννών το 1977.

 Ο Τζιοβάνι Βιβάλντι είναι ένας δημόσιος υπάλληλος έτοιμος να βγει στη σύνταξη, και θα κάνει το παν για να μπορέσει να διορίσει τον γιο του, Μάριο στο δημόσιο. Γι αυτό τον λόγο θα μυηθεί ακόμα και στη μασονία, προκειμένου να πετύχει το σκοπό του. Την μέρα που όλα είναι έτοιμα για να δώσει εξετάσεις ο Μάριο, βασιζόμενος στη βοήθεια του Δρ Σπατσιάνι, μία αδέσποτη σφαίρα από μια ληστεία νεαρών κακοποιών θα βρει τον Μάριο και θα σκοτώσει. Αυτό το αναπάντεχο γεγονός θα έχει σαν αποτέλεσμα την δυστυχία και τα βάσανα της οικογένειας Βιβάλντι. Η σύζυγος του Τζιοβάνι, Αμαλία, αρρωσταίνει και χάνει τη φωνή της. Ο ίδιος ο Τζιοβάνι, τώρα τυφλωμένος από τη θλίψη και το μίσος, θα αρχίσει να ψάχνει απομονωμένος και απελπισμένος τον δολοφόνο του γιου του. Αφού καταφέρει να τον εντοπίσει θα τον απαγάγει και θα τον οδηγήσει σε μια απομονωμένη καλύβα. Εκεί ο Τζιόβανι θα υποβάλλει τον δολοφόνο σε διάφορα βασανιστήρια θέλοντας να εκδικηθεί με αυτόν τον τρόπο τον θάνατο του Μάριο, αλλά τελικά άθελά του ο δολοφόνος θα βρει έναν αργό θάνατο εξαιτίας ενός τσιμπήματος μιας σφήκας. Αλμπέρτο Σόρντι ως Τζοβάνι Βιβάλντι Σέλλεϊ Γουίντερς ως Αμαλία Βιβάλντι Βιτσέντζο Κροσίτι ως Μάριο Βιβάλντι Ρομόλο Βάλλι ως Δρ. Σπατσιάνι Ρέντζο Καρμπόνι ως ληστής Ενρίκο Μπερούτσι ως Τότι Ο Ανθρωπάκος (1977) στην IMDb
Στιλβενοειδή

Τα στιλβενοειδή είναι υδροξυλιωμένα παράγωγα του στιλβενίου. Έχουν τη χημική δομή C6–C2–C6. Από βιοχημική άποψη, ανήκουν στην οικογένεια των φαινυλοπροπανοειδών και μοιράζονται το μεγαλύτερο μέρος της οδού βιοσύνθεσής τους με τις χαλκόνες. Τα περισσότερα στιλβενοειδή παράγονται από φυτά, και η μόνη γνωστή εξαίρεση είναι το αντιελμινθικό και αντιμικροβιακό στιλβενοειδές, 2-ισοπροπυλ-5-[( Ε )-2-φαινυλβινυλ]βενζολο-1,3-διόλη, που βιοσυντίθεται από το Gram-αρνητικό βακτήριο Photorhabdus luminescens.

 Ανήκουν στην οικογένεια των φαινυλοπροπανοειδών και μοιράζονται το μεγαλύτερο μέρος της οδού βιοσύνθεσής τους με τις χαλκόνες. Υπό την υπεριώδη ακτινοβολία, το στιλβένιο και τα παράγωγά του υφίστανται ενδομοριακή κυκλοποίηση, που ονομάζεται φωτοκυκλοποίηση στιλβενίου για να σχηματίσουν διυδροφαινανθρένια. Οι ολιγομερείς μορφές είναι γνωστές ως ολιγοστιλβενοειδή. Πικοταννόλη στις ρίζες της ερυθρελάτης της βόρειας Ευρώπης. Πινοσυλβίνη είναι μια μυκητιασική τοξίνη που προστατεύει το ξύλο από μυκητιασική μόλυνση, που βρίσκεται σε δέντρα της οικογένειας πεύκων Πτεροστιλβένιο σε αμύγδαλα, πεύκο και βατόμουρα. Ρεσβερατρόλη στα σταφύλια. Τα στιλβενοειδή παράγονται σε διάφορα φυτά, για παράδειγμα είναι δευτερογενή προϊόντα σχηματισμού εγκάρδιου σε δέντρα που μπορούν να λειτουργήσουν ως φυτοαλεξίνες. Ένα άλλο παράδειγμα είναι η ρεσβερατρόλη, ένα αντιμυκητιασικό που βρίσκεται στα σταφύλια και το οποίο έχει προταθεί ότι έχει οφέλη για την υγεία. Hillis, W.E. (1987). Heartwood and Tree Exudates. Berlin, Heidelberg: Springer Berlin Heidelberg. ISBN 978-3-642-72534-0. YAMADA, Toshihiro; ITO, Shin-ichiro (1993). «Chemical Defense Responses of Wilt-Resistant Pine Species, Pinus strobus and P. taeda, against Bursaphelenchus xylophilus Infection.». Japanese Journal of Phytopathology 59 (6): 666–672. doi:10.3186/jjphytopath.59.666.
Άννα του Βρανδεμβούργου, δούκισσα του Μεκλεμβούργου

Η Άννα, γερμαν.: Anna von Brandenburg von Hohenzollern (1 Ιανουαρίου 1507 - 19 Ιουνίου 1567 στο Lübz) ήταν κόρη του εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και με τον γάμο της έγινε σύζυγος του δούκα του Μεκλεμβούργου.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Ιωακείμ Α΄ Νέστορα εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και της Eλισάβετ των Όλντενμπουργκ, κόρης του Ιωάννη της Δανίας. Παντρεύτηκε στις 17 Ιανουαρίου 1524 στο Βερολίνο με τον Αλβέρτο Ζ΄ δούκα του Μεκλεμβούργου. Αυτή είχε προίκα 20.000 γκίλντερς και σε αντάλλαγμα θα ελάμβανε ως εισόδημα, μετά το τέλος τού συζύγου της, την πόλη και την περιοχή του Λυμπτς και την περιοχή του Κρίβιτς. Μετά το τέλος του Αλβέρτου Ζ΄ το 1547, εγκαταστάθηκε ως χήρα στο Έλντενμπουργκ, έδρα του Λυμπτς. Απεβίωσε το 1567· στη διαθήκη της με ημερομηνία 25 Μαρτίου 1557, ζήτησε από τον γιο της Ιωάννη-Αλβέρτο Α΄ να ταφεί στον καθεδρικό ναό του Σβερίν. Παντρεύτηκε το 1524 τον Αλβέρτο Ζ΄ δούκα του Μεκλεμβούργου και είχε τα ακόλουθα παιδιά: Ιωάννης-Αλβέρτος Α΄ 1525–1576, δούκας του Μεκλεμβούργου. Ούλριχ 1527-1603, δούκας του Μεκλεμβούργου. Γεώργιος 1528-1552, απεβ. 24 ετών. Άννα (1533-1602), παντρεύτηκε τον Γκότχαρντ των Κέττλερ, δούκα της Κουρλάνδης. Χριστόφορος 1537–1592, διοικητής του Ράτσεμπουργκ. Κάρολος Α΄ 1540–1610, δούκας του Μεκλεμβούργου. Μάγνους 1524, Λουδοβίκος 1535, Ιωάννης 1536, Σοφία 1538, απεβίωσαν νήπια. Ernst Seraphim: Geschichte Von Livland: 1. Μπάντα: Das Livlndische Mittelalter Und Die Zeit Der Reformation, BiblioBazaar, LLC, 2009, σελ. 212 ff Friedrich Ludwig Röper: Geschichte und Anekdoten von Dobberan στο Mecklenburg:, αυτο-δημοσιευμένο, 1808, σ. 176 http://www.guide2womenleaders.com/womeninpower/Womeninpower1500.htm http://www.emecklenburg.de/Niklot/i0128.htm
Δαβίδ Ε΄ της Γεωργίας

Ο Δαβίδ Ε΄, γεωργιανά: დავით V, Davit' V) (απεβ. το 1155) από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας, ήταν ο 7ος βασιλιάς της Γεωργίας το 1154 ως το τέλος του το 1155.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Δημητρίου Α΄ της Γεωργίας. Φοβούμενος ότι ο Δημήτριος θα έκανε διάδοχο του θρόνου τον μικρότερο γιο του Γεώργιο (Γ΄), ο Δαβίδ Ε΄ επιχείρησε μία εξέγερση το 1130. Τελικά ανάγκασε τον πατέρα του να παραιτηθεί και ο Δαβίδ Ε΄ έγινε βασιλιάς το 1154 ή το 1155. Στα Γεωργιανά και Αρμενικά χρονικά υπάρχει σύγχυση σχετικά με τη διάρκεια και τη φύση της βασιλείας του Δαβίδ Ε' και διαφωνούν για τις συνθήκες του μυστηριώδους τέλους του. Σύμφωνα με τον Αρμένιο χρονικογράφο Βαρντάν Αρεβέλτσι, κυβέρνησε για έναν μήνα και δολοφονήθηκε από τους ευγενείς του Σουμπάτ και Iβάνε Ορμπέλι, που είχαν κάνει μυστική συμφωνία με τον Γεώργιο 9Γ΄), τον μικρότερο αδερφό του Δαβίδ. Ο Αρμένιος Στέπανος Ορμπελιάν, απόγονος της φυλής Ορμπέλι, γράφοντας λίγο μετά τον Βαρντάν, ισχυρίζεται ότι ο Δαβίδ Ε΄ βασίλευσε για δύο χρόνια και αρνείται οποιαδήποτε οικογενειακή ανάμειξη στη δολοφονία του βασιλιά. Αναφέρει ότι ο Γεώργιος Γ΄ είχε ορκιστεί στον βασιλεύοντα αδελφό του, ότι θα κυβερνούσε μόνο μέχρις ο γιος του Δαβίδ, η Ντέμνα, να έφτανε στην ενηλικίωσή του, αλλά στη συνέχεια αρνήθηκε τον όρκο του. Ισχυρίζεται ότι οι Ορμπέλις ήταν μάρτυρες αυτού τού όρκου και ότι οδήγησαν την εξέγερση τού 1177 για να επαναφέρουν τον Ντέμνα, ο οποίος ήταν πλέον ενήλικος, στη θέση που εδικαιούτο. Τα Γεωργιανά χρονικά λένε ότι η βασιλεία του Δαβίδ Ε΄ διήρκεσε έξι μήνες, αλλά αποφεύγουν προσεκτικά οποιαδήποτε αναφορά στις συνθήκες του τέλους του. Κατάλογος Γεωργιανών Βασιλέων
Άμπραχαμ Ουάσινγκτον

Ο Μπράιαν Μπάρι Τζόσι (γεννημένος στις 4 Ιουλίου 1977) είναι ένας Αμερικανός επαγγελματίας παλαιστής αλλά και μάνατζερ άλλων παλαιστών. Στα ρινγκ έχει χρησιμοποιήσει τα ονόματα, A.W. ή παλαιότερα Άμπραχαμ Ουάσινγκτον.

 Η ενασχόλησή του με το κατς ξεκίνησε το 2008 όταν προπονήθηκε και έδωσε αγώνες σε μικρές εταιρείες πάλης. Το 2009, συμφώνησε με το WWE και στάλθηκε για εκπαίδευση στο θυγατρικό FCW. Τον Ιούνιο του 2009, έγινε παρουσιαστής εκπομπής στο τηλεοπτικό σόου ECW και έπαιρνε συνεντεύξεις από διάφορους παλαιστές του ρόστερ. Ο ρόλος του ως Άμπραχαμ Ουάσινγκτον ήταν αντιπαθητικός. Με το κλείσιμο του σόου, τον Μάρτιο του 2010, γύρισε στο FCW. Τον Μάρτιο του 2012, επέστρεψε στο κύριο ρόστερ του WWE, ως μάνατζερ άλλων παλαιστών. Αρχικά προσπάθησε να προσελκύσει πολλούς ώστε να δημιουργήσει ομάδα. Ονόμασε την εταιρεία του "All World Promotions" και μανάτζαρε τους Πρίμο και Έπικο. Αφού τους εξαπάτησε, έγινε μάνατζερ των Ντάρεν Γιάνγκ & Τάιτους Ο' Νιλ. Στις 10 Αυγούστου 2012, απολύθηκε, λόγω λάθους που έκανε σε ζωντανό πρόγραμμα τηλεόρασης. Προφίλ στο OWoW.com
Απόλλων Αθηαίνου

Ο Αθλητικός Σύλλογος Απόλλων Αθηαίνου (ή ο Απόλλων Αθηαίνου) ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την Αθηένου της επαρχίας Λάρνακας. Η ομάδα είχε συμμετοχές στη Β΄ κατηγορία και στη Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου.

 Ο Απόλλων Αθηαίνου ιδρύθηκε το 1958. Μέχρι και το 1969 συμμετείχε στις διοργανώσεις της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Επαρχίας Λευκωσίας. (ΠΟΕΛ). Το 1969 εντάχθηκε στη Β΄ κατηγορία και στις τάξεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ).Στην πρώτη συμμετοχή του στο πρωτάθλημα, την περίοδο 1969-70, τερμάτισε στην προτελευταία θέση και υποβιβάστηκε στη νεοϊδρυθείσα Γ΄ κατηγορία. Την περίοδο 1970-71 τερμάτισε στην 6η θέση του πρωταθλήματος. Την επόμενη περίοδο τερμάτισε στην πέμπτη θέση. Μετά το τέλος του πρωταθλήματος ενοποιήθηκε με τον Οθέλλο Αθηαίνου (διατηρήθηκε το όνομα «Οθέλλος»).Ο Απόλλων συμμετείχε το 1971 στο Κύπελλο Παλιγγενεσίας όπου αποκλείστηκε στη δεύτερη φάση των προκριματικών. Στεφανίδης, Γιώργος (2015). Μεγάλες Στιγμές Κυπριακού Ποδοσφαίρου 1934-2014. Κύπρος: Γιώργος Στεφανίδης. σελίδες 180–186. ISBN 978-9963-8841-3-1. Μπότσαρης, Ανδρέας (2013). Αθηαίνου: Αναμνήσεις από το χθές. Κύπρος: Κώστας Επιφανίου. σελ. 118. Ποδόσφαιρο στην Κύπρο