IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Meine Seel erhebt den Herren, BWV 10

Η καντάτα Meine Seel erhebt den Herren (Μεγαλύνει η Ψυχή μου τον Κύριον), με αριθμό BWV 10, είναι το δέκατο σε αρίθμηση έργο του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, σύμφωνα με τον συγκεκριμένο κατάλογο τον οποίο εισήγαγε ο Γερμανός μουσικολόγος Βόλφγκανγκ Σμίντερ (Wolfgang Schmieder, 1901 – 1990) και χρησιμοποιείται ευρύτατα σήμερα. Το έργο ανήκει στις εκκλησιαστικές καντάτες του μεγάλου κάντορα και, συγκεκριμένα, στις κοράλ καντάτες του δεύτερου κύκλου καντατών του. Παρουσιάστηκε στις 2 Ιουλίου 1724 στη Λειψία, για τον εορτασμό της Επίσκεψης της Μαρίας στην Ελισάβετ (για να τής ανακοινώσει το μήνυμα του Ευαγγελισμού) (Festo visitationis Mariae).

 Ο Μπαχ έγραψε την καντάτα Meine Seel erhebt den Herren το 1724, κατά το δεύτερο έτος παραμονής του στη Λειψία, και είναι η πέμπτη κατά σειράν από τις καντάτες τού περίφημου δεύτερου ετήσιου κύκλου καντατών. Την παρουσίασε στην πόλη ξανά, τουλάχιστον μία φορά ακόμη, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας τού 1740. Τα προβλεπόμενα αναγνώσματα για τη συγκεκριμένη ημέρα παρουσίασής της (2 Ιουλίου 1724) ήταν από το Βιβλίο του Ησαΐα (Ησαΐας 11: 1-5) και από το Ευαγγέλιο του Λουκά, (Η Επίσκεψη της Μαρίας στην Ελισάβετ [Κατά Λουκάν 1: 39-56]). Ο ύμνος πάνω στον οποίο βασίζεται η κοράλ καντάτα (cantus firmus) είναι το γερμανικό Magnificat και προοριζόταν για τους Εσπερινούς στις εκκλησίες της Λειψίας. Από αυτή την άποψη, η συγκεκριμένη καντάτα διαφέρει από τις άλλες κοράλ καντάτες του Μπαχ, στις οποίες το κύριο θέμα ήταν ένα λουθηρανικό κοράλ. Επίσης, το καταληκτικό 7ο μέρος δεν είναι ένα τυπικό κοράλ αλλά, περισσότερο, μία κοράλ δοξολογία, που έχει τις ρίζες της στο Γρηγοριανό μέλος. Η καντάτα είναι γραμμένη στην Μι Μείζονα και έχει 7 μέρη. Ο Μπαχ την συνέθεσε για τέσσερις σολίστες φωνής (S, A, T, Β), τετράφωνη χορωδία και μπαρόκ ενόργανο σύνολο από τρομπέτα, δύο όμποε, δύο βιολιά, βιόλα και μπάσο κοντίνουο. Στο κοράλ του φινάλε, τα όργανα παίζουν colla parte στις 3 υψηλότερες φωνές των χορωδών (S, A, T). (S: Σοπράνο, A: Άλτο, T: Τενόρος, B: Μπάσος) Η τονικότητα στα ρετσιτατίβα αναφέρεται μόνον για τα πρώτα μέτρα, ενώ μπορεί να αλλάζει δραματικά στην τελική πτώση Το μπάσο κοντίνουο δεν αναφέρεται ξεχωριστά διότι παίζει σε όλα τα μέρη Dürr, Alfred (2006). «The Cantatas of J. S. Bach: With Their Librettos in German-English Parallel Text. Translated byRichard D. P. Jones». Oxford University Press. ISBN 978-0-19-929776-4 Julian, John (1892). A dictionary of hymnology: setting forth the origin and history of Christian hymns of all ages and nations. C. Scribner's Sons. σσ. 1073–4. Wolff, Christoph (2002). Johann Sebastian Bach: The Learned Musician. Oxford University Press. ISBN 978-0-393-32256-9.
Δράκος του Βάβελ (άγαλμα)

Το Άγαλμα του Δράκου του Βάβελ (πολωνικά: Pomnik Smoka Wawelskiego‎) είναι άγαλμα στους πρόποδες του λόφου Βάβελ, στην Κρακοβία της Πολωνίας, μπροστά από το Άνδρο του Δράκου, αφιερωμένο στον μυθικό Δράκο του Βάβελ. Το άγαλμα τοποθετήθηκε το 1972 και βγάζει φωτιά από το στόμα του κάθε τρία λεπτά.

 Ο Δράκος του Βάβελ (πολωνικά: Smok Wawelski) είναι ένας διάσημος δράκος στην πολωνική μυθολογία που ζούσε σε μια σπηλιά στους πρόποδες του λόφου Βάβελ στις όχθες του ποταμού Βιστούλα. Μία από τις πολλές δημοφιλείς ιστορίες για τον δράκο διαδραματίζεται στην Κρακοβία κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Βασιλιά Κράκου, του μυθικού ιδρυτή της πόλης. Στο μύθο, ο δράκος τρομοκρατεί τους ντόπιους χωρικούς καταστρέφοντας τα σπίτια τους και τρώγοντας τις μικρές κόρες τους. Απελπισμένος να λύσει το πρόβλημα, ο Βασιλιάς Κράκος υπόσχεται το χέρι της κόρης του, Βάντα, σε όποιον γενναίο άνδρα μπορέσει να νικήσει το δράκο. Ένας τσαγκάρης ονόματι Σκούμπα δέχεται την πρόκληση και γεμίζει ένα αρνί με θείο για να το φάει ο δράκος. Ο Σκούμπα αφήνει το αρνί κοντά στη σπηλιά του δράκου και το απρόσεκτο θηρίο καταβροχθίζει το δόλωμα. Αμέσως μετά, η δίψα του δράκου γίνεται αφόρητη και πίνει τόσο πολύ νερό από τον ποταμό Βιστούλα που εκρήγνυται από τον ασύλληπτο όγκο. Στη συνέχεια, ο Βασιλιάς Κράκος παντρεύει την κόρη του, Βάντα, με τον νικητή Σκούμπα. Στην παλαιότερη εκδοχή αυτής της ιστορίας του 12ου αιώνα, γραμμένη από τον Βιντσέτι Καντουούμπεκ, ο δράκος νικήθηκε από τους δύο γιους του βασιλιά Κράκου, τον Κράκο Β΄ και τον Λεχ Β΄. Το άγαλμα σχεδιάστηκε από τον Πολωνό γλύπτη Μπρονίσουαφ Χρόμι και ολοκληρώθηκε το 1969. Εγκαταστάθηκε στη σημερινή του θέση το 1972, μια ημερομηνία που συνήθως επαναλαμβάνεται σε άλλες πηγές. Ο Μπιελόβιτς σημειώνει ότι το άγαλμα κατασκευάστηκε το 1969, αλλά δεν τοποθετήθηκε στη σημερινή του θέση μέχρι το 1972. Το άγαλμα είναι φτιαγμένο από μπρούντζο και στέκεται σε μεγάλο ασβεστολιθικό ογκόλιθο. Έχει ύψος 6 μέτρα. Μερικά πρώιμα σχέδια για το άγαλμα περιελάμβαναν μια πιο παραδοσιακή βρύση. Μια μεταγενέστερη παραλλαγή πρότεινε ότι θα έπρεπε να βυθιστεί μερικώς στον κοντινό ποταμό Βιστούλα, αλλά αυτό απορρίφθηκε. Στο τέλος, το άγαλμα σχεδιάστηκε για να βγάζει φωτιά. Επίσης εκσυγχρονίστηκε πρόσφατα, ώστε η ανάσα της φωτιάς να μπορεί να ενεργοποιηθεί με ένα μήνυμα κειμένου SMS (το άγαλμα μπορεί να το κάνει σε διαστήματα τουλάχιστον 15 δευτερολέπτων). Η υπηρεσία είναι δημοφιλής και δέχεται τουλάχιστον 2.500 αιτήματα την ημέρα. Για τη φωτιά χρησιμοποιείται φυσικό αέριο ως καύσιμο. Χωρίς μηνύματα κειμένου, οι αναπνοές φωτιάς εμφανίζονται σε διαστήματα περίπου πέντε λεπτών.Το άγαλμα έχει περιγραφεί ως «παραδοσιακό» στοιχείο του σύγχρονου τοπίου της Κρακοβίας και ως σημαντικό τουριστικό αξιοθέατο της πόλης, ιδιαίτερα για τα παιδιά.
Γιώργος Θεοδοσιάδης

Οι φωτογραφίες είναι μπερδεμένες με του Μουσικοσυνθέτη και ενορχηστρωτή Γιώργου Θεοδοσιάδη του Β., ο οποίος ζει!!! Ο Γιώργος Θεοδοσιάδης (18 Μαΐου 1924 – 3 Σεπτεμβρίου 2006) ήταν Έλληνας σκηνοθέτης και δάσκαλος του θεάτρου, ένας από τους πρώτους που «δίδαξε» στο ελληνικό κοινό το σύγχρονο αγγλόφωνο θέατρο. Ήταν παντρεμένος με την Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου. Μιλούσε γαλλικά και αγγλικά, ενώ ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών, στη Νέα Σμύρνη. Πέθανε το 2006 από ανακοπή καρδιάς στο νοσοκομείο «Ερρίκος Ντυνάν».

 Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 18 Μαΐου 1924. Φοίτησε στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης και σπούδασε στη Σχολή Μουσικής και Δράματος Γκίλτχωλ στο Λονδίνο, όπου και πρωτοεμφανίστηκε ως σκηνοθέτης το 1954 με το έργο «Living Room». Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1956 και συνεργάστηκε με πολλούς θιάσους, ανάμεσά τους και με αυτόν του Μίμη Φωτόπουλου και πολλές φορές με το Εθνικό Θέατρο. Το 1960 σκηνοθέτησε την κινηματογραφική ταινία τα «Ερωτικά Παιχνίδια», με πρωταγωνιστές τους Λάμπρο Κωνσταντάρα και Θανάση Βέγγο. Το 1962 ίδρυσε και διεύθυνε τη Δραματική Σχολή Αθηνών, που έφερε και το επώνυμό του (Σχολή Θεοδοσιάδη). Εκτός από τον ίδιο, στη σχολή δίδαξαν προσωπικότητες όπως οι Γρηγόρης Γρηγορίου, Τίτος Βανδής, Ανδρέας Φιλιππίδης, Νίκος Τζόγιας. Από τη σχολή Θεοδοσιάδη έχουν αποφοιτήσει πολλοί γνωστοί και καταξιωμένοι ηθοποιοί όπως οι Μάκης Ρευματάς, Νίκος Γαροφάλλου, Ματίνα Καρρά, Νόρα Βαλσάμη, Μίρκα Παπακωνσταντίνου, Σοφοκλής Πέππας, Δάνης Κατρανίδης, Τάσος Κωστής, Κώστας Τριανταφυλλόπουλος, Νίκος Νίκας, Μιμή Ντενίση, Κωνσταντίνος Τζούμας, Παύλος Χαϊκάλης, Λίλα Καφαντάρη, Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, Άννα Κουρή, Καίτη Φίνου, Ελένη Κούρκουλα, Ελένη Κρίτα, Μαρίνα Ψάλτη, Αλεξάνδρα Παλαιολόγου, Μάριος Αθανασίου, Γιώργος Καπουτζίδης, Αγγελική Λάμπρη, Μιχάλης Μαρίνος, Παναγιώτα Βλαντή, Κωνσταντία Χριστοφορίδου, Βασίλης Καΐλας, Μαρία Ζερβού, Βούλα Κώστα, και Λίλιαν Αρχοντή. Ο Γιώργος Θεοδοσιάδης είχε σκηνοθετήσει για το ραδιόφωνο και τη τηλεόραση (ΕΙΡ και ΥΕΝΕΔ) περισσότερα από 2.500 θεατρικά έργα, ραδιοχρονικά, λογοτεχνικές εκπομπές, θεατρικές επιθεωρήσεις κλπ. Σκηνοθέτησε επίσης περισσότερα από 60 θεατρικά έργα και μετέφερε 10 ξένα θεατρικά έργα, που ανέβηκαν από κεντρικούς αθηναϊκούς θιάσους. Ανάμεσα στα έργα αυτά, περιλαμβάνονται τα: "Ιφιγένεια εν Ταύροις", "Ηλέκτρα", "Ελένη" και "Βάκχες" του Ευριπίδη, όπως και πολλά έργα του Σαίξπηρ, Τσέχοφ, Ο'Νηλ, Άρθουρ Μίλερ, Ξενόπουλου, Τερζάκη, Τένεσι Ουίλιαμς κ.ά. Υπήρξε επίσης τακτικός σκηνοθέτης του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος (1972-1975). Υπήρξε επίσης μέλος της Καλλιτεχνικής Επιτροπής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος (1974-1975) αλλά και του Εθνικού Θεάτρου (1975-1976) όπως επίσης και γενικός διευθυντής στο "Άρμα Θέσπιδος" (1976-1978). Κατάλογος θεατρικών παραστάσεων που σκηνοθέτησε ο Γ. Θεοδοσιάδης Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου. Who's Who, 1979, σ. 208
ΦΚ Μλάντα Μπόλεσλαβ

Η ΦΚ Μλάντα Μπόλεσλαβ (τσεχικά: FK Mladá Boleslav) είναι ποδοσφαιρική ομάδα της Τσεχίας με έδρα το Μλάντα Μπόλεσλαβ. Ιδρύθηκε το 1902. Τα χρώματα της είναι λευκό και γαλάζιο.

 Η ομάδα συμμετείχε στην Gambrinus liga (ανώτερο ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα της Τσεχίας) για πρώτη φορά το 2004. Η μεγαλύτερη επιτυχία του συλλόγου έγινε την περίοδο 2005-06, οπότε και τερμάτισε στη δεύτερη θέση του πρωταθλήματος κερδίζοντας τη συμμετοχή της στα προκριματικά του Champions League 2006-07. Προκρίθηκε εις βάρος της Βαλερένγκα (3–1 εντός και 2–2 εκτός) αλλά αποκλείστηκε από τη Γαλατασαράι (2–5 εκτός, 1–1 εντός) συνεχίζοντας στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Προκρίθηκε με συνολικό σκορ 4-3 εις βάρος της Ολιμπίκ Μαρσέιγ (0–1 εκτός, 4–2 εντός), αλλά αποκλείστηκε στους ομίλους με μόνο 3 βαθμούς σε τέσσερα παιχνίδια (Παναθηναϊκός 0–1, Χάποελ Τελ Αβίβ 1–1, Παρί Σεν Ζερμέν 0–0, Ραπίντ Βουκουρεστίου 1–1). Την περίοδο 2010-2012 κατέκτησε το Κύπελλο Τσεχίας για πρώτη φορά στην ιστορία της. 1902–1910 SSK Mladá Boleslav (Studentský sportovní klub Mladá Boleslav) 1910–1919 Mladoboleslavský SK (Mladoboleslavský Sportovní klub) 1919–1948 Aston Villa Mladá Boleslav 1948–1949 Sokol Aston Villa Mladá Boleslav 1949–1950 ZSJ AZNP Mladá Boleslav (Základní sportovní jednota Automobilové závody národní podnik Mladá Boleslav) – συγχώνευση Sokol Slavoj Mladá Boleslav και Sokol Meteor Čejetičky 1950–1959 merged with Sokol Mladoboleslavský 1959–1965 TJ Spartak Mladá Boleslav AZNP (Tělovýchovná jednota Spartak Mladá Boleslav Automobilové závody národní podnik) 1965–1971 TJ Škoda Mladá Boleslav (Tělovýchovná jednota Škoda Mladá Boleslav) 1971–1990 TJ AŠ Mladá Boleslav (Tělovýchovná jednota Auto Škoda Mladá Boleslav) 1990–1992 FK Mladá Boleslav (Fotbalový klub Mladá Boleslav) 1992–1994 FK Slavia Mladá Boleslav (Fotbalový klub Slavia Mladá Boleslav) 1994–1995 FK Bohemians Mladá Boleslav (Fotbalový klub Bohemians Mladá Boleslav) 1995–τώρα FK Mladá Boleslav (Fotbalový klub Mladá Boleslav) Το έμβλημα του συλλόγου όπως έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου. 2η Λίγκα Τσεχίας Πρωταθλήτρια (1): 2003–04Πρωτάθλημα Βοημίας Πρωταθλήτρια (1): 1997–98Κύπελλο Τσεχίας Κυπελλούχος (2): 2010–11, 2015–16 Επίσημος ιστότοπος
Νότιες Ορκάδες

Οι Νότιες Ορκάδες (αγγλικά: South Orkney Islands), είναι αρχιπέλαγος που βρίσκεται περίπου 604 χιλιόμετρα βόρεια της Ανταρκτικής χερσονήσου της Ανταρκτικής με συνολική έκταση 620 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Με τη Συνθήκη της Ανταρκτικής, το 1959, τα νησιά όπως και η Ανταρκτική θεωρούνται επιστημονική προστατευόμενη περιοχή, ελεύθερη για επιστημονική έρευνα και στην οποία απαγορεύεται κάθε στρατιωτική δράση. Το Ηνωμένο Βασίλειο και η Αργεντινή διατηρούν ερευνητικές βάσεις στα νησιά. Η αργεντίνικη βάση, Ορκάδας (Orcadas), που ιδρύθηκε το 1904, βρίσκεται στο νησί Λόρι (Laurie). Στα έντεκα κτίρια της αργεντίνικης βάσης διαμένουν μέχρι 45 άτομα κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, και κατά μέσο όρο 14 άτομα κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Η βρετανική βάση, βρίσκεται στο νησί Σάινι και ιδρύθηκε το 1947. Εκτός από το προσωπικό στις βάσεις, δεν υπάρχουν άλλοι κάτοικοι στα νησιά.

 Οι Νότιες Ορκάδες ανακαλύφθηκαν το 1821 από δύο κυνηγούς φωκών, τον αμερικανικό Ναθάνιελ Πάλμερ και τον Βρετανό Τζόρτζ Πάουελ. Τα νησιά είχαν αρχικά ονομαστεί νησιά του Πάουελ, και το κύριο νησί ονομάστηκε Κορονέισον (Coronation) επειδή ήταν η χρονιά της στέψης του βασιλιά Γεωργίου Δ΄. Το 1823, ο Τζέιμς Ουέντελ επισκέφθηκε τα νησιά και έδωσε στο αρχιπέλαγος το σημερινό του όνομα (από τα νησιά Ορκάδες της Σκωτίας) και μετονόμασε κάποια από τα νησιά. Οι Νότιες Ορκάδες βρίσκονται περίπου στο ίδιο γεωγραφικό πλάτος νότια ενώ οι Ορκάδες βρίσκονται βόρεια (60° S με 59° N αντίστοιχα), αν και δεν είναι γνωστό αν αυτό ήταν ένας παράγοντας πίσω από την ονομασία των νησιών. Τα νησιά επισκέπτονταν συχνά κυνηγοί φωκών και φαλαινοθήρες, αλλά καμία εμπεριστατωμένη έρευνα δεν είχε γίνει μέχρι την αποστολή του Ουίλιαμ Σπιρς Μπρους (William Speirs Bruce) με το πλοίο «Σκωτία» το 1903, η οποία διαχείμασε στο νησί Λόρι. Ο Μπρους ερεύνησε τα νησιά, επανέφερε μερικές από τις ονομασίες που είχε αλλάξει ο Ουέντελ, και δημιούργησε ένα μετεωρολογικό σταθμό, ο οποίος πουλήθηκε στην κυβέρνηση της Αργεντινής κατά την αναχώρησή του, το 1904. Αυτή η βάση, η οποία είναι μέχρι σήμερα σε λειτουργία, μετονομάστηκε σε Ορκάδας το 1951 και είναι η αρχαιότερη ερευνητική βάση, η οποία είναι συνεχώς επανδρωμένη, στην Ανταρκτική. Τα νησιά διεκδικούνται από το Ηνωμένο Βασίλειο από το 1908 και από το 1962 ως μέρος του Βρετανικού εδάφους της Ανταρκτικής. Ενώ η διεκδίκηση της Αργεντινής επί των νησιών υπάρχει από το 1925 ως μέρος της Ανταρκτικής της Αργεντινής. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα South Orkney Islands στο Wikimedia Commons
Σελλασία Λακωνίας

Η Σελλασία είναι χωριό του νομού Λακωνίας της Πελοποννήσου. Βρίσκεται στα βόρεια της Σπάρτης και αποτελεί δημοτικό διαμέρισμα του προκαποδιστριακού δήμου Οινούντος και του διευρυμένου καποδιστριακού δήμου Σπάρτης. Κατά την απογραφή του 2001, είχε πληθυσμό 524 κατοίκων.

 Στην αρχαιότητα υπήρχε φυλάκιο των Σπαρτιατών για να ελέγχει τη διάβαση προς τη Λακωνία. Το 222 π.Χ. έγινε εκεί μία μάχη που έκλεισε το κεφάλαιο πόλις-κράτος στην Αρχαία Ελλάδα. Ο Αντίγονος Γ΄ Δώσων, αντιβασιλιάς της Μακεδονίας και η Αχαϊκή Συμπολιτεία (που ανάμεσα στα στρατεύματά της βρισκόταν ο νεαρός τότε Φιλοποίμην) πολέμησαν με τους Σπαρτιάτες του μεταρυθμιστή βασιλιά Κλεομένη Γ'. Η Σπάρτη ήταν η τελευταία πόλη-κράτος της παλαιότερης εποχής που συνέχιζε να αντιστέκεται, τόσο στην εξουσία των Μακεδόνων όσο και στην Αχαϊκή Συμπολιτεία. Τελικά οι δυνάμεις των συμμάχων νίκησαν τους Σπαρτιάτες και ενέταξαν τη νικημένη πόλη στην Αχαϊκή Συμπολιτεία. Η ονομασία του χωριού πριν τις 2 Δεκεμβρίου 1929 ήταν Βρουλιά, οπότε και μετονομάστηκε με το ΦΕΚ 431/1929. Η Σελλασία είναι τόπος καταγωγής της επιχειρηματικής οικογένειας Γιαννακόπουλου. Επίσης είναι και ο τόπος καταγωγής του μεγάλου ελληνοαμερικάνου τενίστα Πητ Σάμπρας (τόπος γέννησης της μητέρας του).
Σρτζαν Σρέτσκοβιτς

Ο Σρτζαν Σρέτσκοβιτς (σερβικά κυριλλικά: Срђан Срећковић), γεννηθείς στις 12 Απριλίου 1974 στο Βελιγράδι, είναι Σέρβος πολιτικός. Είναι μέλος του Σερβικού Κινήματος της Ανανέωσης, μοναρχικού πολιτικού κόμματος. Από τις 7 Ιουλίου 2008 έως τις 27 Ιουλίου 2012, διετέλεσε Υπουργός Διασποράς εντός της Κυβερνήσεως της Σερβίας, υπό την προεδρία του Μίρκο Τσβέτκοβιτς.

 Ο Σρτζαν Σρέτσκοβιτς παρακολούθησε μαθήματα στην Οικονομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου, όπου και έλαβε τίτλο μεταπτυχιακών σπουδών. Διετέλεσε αναπληρωτής γενικός διευθυντής της Jat Airways, σημαντικότερης αεροπορικής εταιρείας της ΣερβίαςΣε πολιτικό επίπεδο, αποτελεί αντιπρόεδρο του Σερβικού Κινήματος της Ανανέωσης, ενώ, από το 2004 έως το 2007, διετέλεσε αναπληρωτής υπουργός Εμπορείου, Τουρισμού και υπηρεσιών. Ο Σρτζαν Σρέτσκοβιτς είναι παντρεμένος. Ομιλεί, εκτός από σερβικά, αγγλικά. Κυβέρνηση της Σερβίας Πολιτική της Σερβίας (Αγγλικά) «Srdjan Sreckovic, Minister of Diaspora». http://www.srbija.gov.rs. Επίσημη ιστοσελίδα της Κυβερνήσεως της Σερβίας. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουλίου 2008. - Σύντομο βιογραφικό σημείωμα
Σάντα Κρους ντελ Ισλότε

Η Σάντα Κρους ντελ Ισλότε (Santa Cruz del Islote) είναι μικρό νησί κοντά στις ακτές της Κολομβίας. Έχει γίνει ιδιαίτερα γνωστή καθώς θεωρείται το πιο πυκνοκατοικημένο νησί του κόσμου, αφού έχει έκταση μόλις 0,012 τετραγωνικά χιλιόμετρα (12 στρέμματα), ενώ ο πληθυσμός του φτάνει σχεδόν τους 1.250 κατοίκους. Αυτό αντιστοιχεί σε περίπου 104.200 κατοίκους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο (104 κατοίκους ανά στρέμμα).

 Το νησί ανήκει στο αρχιπέλαγος του Σαν Μπερνάρδο, το οποίο βρίσκεται στην Καραϊβική Θάλασσα και πολύ κοντά στις βόρειες ακτές της Κολομβίας. Σε κοντινή απόσταση βρίσκονται τα νησιά Τιντιπάν και Μούκουρα, τα οποία είναι πολύ μεγαλύτερα σε έκταση (γίνεται εύκολα αντιληπτό στον παρακάτω χάρτη) αλλά διαθέτουν λιγότερο πληθυσμό. Οι κατοικίες (καλύβες και χτιστά σπίτια) καλύπτουν σχεδόν ολόκληρη την έκταση του νησιού, φτάνοντας σε πολλές περιπτώσεις μέχρι τη θάλασσα. Μοναδική βλάστηση αποτελούν τα ελάχιστα δέντρα που έχουν απομείνει, ενώ μία κεντρική πλατεία συγκεντρώνει τις βασικές δραστηριότητες των κατοίκων, οι οποίοι ασχολούνται κυρίως με την αλιεία. Η πρόσβαση στο νησί γίνεται με πλοίο από το λιμάνι της πόλης Τολού. Η μετακίνηση από το ένα σημείο του νησιού στο άλλο γίνεται με τα πόδια αλλά και με βάρκες μέσω θαλάσσης. Το νησί διαθέτει μόνο ένα ξενοδοχείο για τους επισκέπτες που συγκεντρώνονται τους καλοκαιρινούς μήνες εκεί, καθώς και ένα κέντρο υγείας και ελάχιστα μικρά μαγαζιά. Δεν λειτουργούν υπηρεσίες και καταστήματα, κάτι που αναγκάζει αρκετούς από τους ντόπιους να μετακινούνται στην ηπειρωτική χώρα για να εργαστούν. Σε παρόμοια κατάσταση βρίσκονται και οι μαθητές, οι οποίοι, λόγω έλλειψης σχολείου, επισκέπτονται κοντινές περιοχές για ολοκληρώσουν την εκπαίδευσή τους. Επιπλέον, το νησί δεν διαθέτει κοιμητήριο ή χώρους αναψυχής και έτσι η μετακίνηση σε γειτονικά νησιά κρίνεται πολλές φορές αναγκαία.
Φρούριο των Σκοπίων

Το Φρούριο των Σκοπίων είναι μεσαιωνική οχύρωση στην πόλη των Σκοπίων στη Βόρεια Μακεδονία. Βρίσκεται χτισμένο στο ψηλότερο σημείο της πόλης με θέα τον ποταμό Βαρδάρη. Το φρούριο απεικονίζεται στο οικόσημο του δήμου των Σκοπίων, η οποία με τη σειρά της έχει ενσωματωθεί στην σημαία της πόλης.

 Το πρώτο φρούριο με ενσωματωμένο οικισμό χτίστηκε τον 6ο αιώνα μ.Χ. από τον βυζαντινό αυτοκράτορα Ιουστινιανό Α´. Είναι κατασκευασμένο με κίτρινο ασβεστόλιθο και τραβερτίνη, στα τείχη έχει εντοιχισμένες λατινικές επιγραφές, που πιστεύεται ότι προέρχονται από την ρωμαϊκή πόλη της Σκούπι που τα ερείπια της βρίσκονται πολύ κοντά και καταστράφηκε ολοσχερώς από σεισμό το 518. Ανακατασκευάστηκε τον 10ο και 11ο αιώνα πάνω στα ερείπια του βυζαντινού φρουρίου που φαίνεται να καταστράφηκε από βαρβαρικές επιδρομές. Στην συνέχεια καταλήφθηκε από τους Βούλγαρους, Οθωμανούς και Αυστοούγγρους. Το 1660 ο Εβλιά Τσελεμπή, ένας περιηγητής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, περιέγραψε το φρούριο και την πόλη που περιέβαλε. Το αναφέρει με διπλά τείχη, τάφρο και ξύλινη γέφυρα για την είσοδο σε αυτό, πενήντα προμαχώνες και τρεις πύλες. Το φρούριο καταστράφηκε μερικώς και πάλι από σεισμό το 1963. Official site dedicated to the Skopje Fortress
Εμμανουήλ Ιγνάτιος του Νάσσαου-Ζήγκεν

Ο Εμμανουήλ-Ιγνάτιος, γερμ. Emmanuel-Ignatius (6 Ιανουαρίου 1688 - 1 Αυγούστου 1735) από τον Οίκο του Νασσάου ήταν επίτροπος της καθολικής κομητείας του Νασσάου-Ζήγκεν και στρατάρχης του Ισπανικού και Αυστριακού στρατού.

 Γεννήθηκε στο Ρόερμοντ και ήταν ο τρίτος (επιζών της ενηλικίωσης) γιος του Ιωάννη-Φραγκίσκου-Δεζιδεράτου κόμη του καθολικού Νασσάου-Ζήγκεν και της Ισαβέλλας-Κλάρας του Πουζέ ντε λα Σερ. Νυμφεύτηκε το 1711 την Καρλόττα, κόρη του Λουδοβίκου Β΄ κόμη του Μαιγύ-Νεσλ και είχε τέκνα: δύο γιοί, απεβίωσαν το πολύ 1 έτους. Erik A. Lund: War for the Every Day: Generals, Knowledge, and Warfare in Early Modern Europe 1680-1740. Westport, 1999, p. 212. Karl Braun: Prinz Hyazint [In:] Preußische Jahrbücher Bd.24 Berlin, 1869 p. 455. Johann Stephan Pütter: Historische Entwicklung der heutigen Staatsverfassung des Deutschen Reiches. Bd.3 Göttingen, 1787, p. 33. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Emmanuel Ignatius of Nassau-Siegen στο Wikimedia Commons
Ρασταμπάν

Ρασταμπάν (Rastaban) είναι το ιδιαίτερο όνομα του αστέρα β του βόρειου αστερισμού Δράκοντα (Beta Draconis, β Dra). Είναι ο τρίτος σε φωτεινότητα αστέρας του αστερισμού αυτού. Ορατός σήμερα από την Ελλάδα όλη σχεδόν τη νύκτα σε όλες τις εποχές του έτους (στο βόρειο μισό της χώρας είναι αειφανής αστέρας), ο Ρασταμπάν βρίσκεται κοντά στα σύνορο του Δράκοντα με τον αστερισμό Ηρακλή, δυτικά του Ελτανίν. Φέρει επίσης το όνομα 23 Δράκοντος (ονοματολογία κατά Τζον Φλάμστηντ).

 Το όνομα Ρασταμπάν, απαντώμενο κάποτε και ως Rastaben, προέρχεται από την αραβική φράση ras ath-thu'ban, που σημαίνει «το κεφάλι του ερπετού» (δηλαδή του δράκου, από τη θέση του στο ιδεατό σχήμα που παριστάνει ο αστερισμός). Δύο άλλες ονομασίες είναι Asuia και Alwaid. Η δεύτερη σημαίνει «ο προορισμένος για να καταστραφεί», αν και κάποιοι ερευνητές το ετυμολογούν από το αραβικό al'awwad (= ο παίκτης του Λαούτου). Για τους παλαιότερους `Αραβες ήταν μέλος της ομάδας άστρων «οι Μητέρες Καμήλες» (al'awa'id) μαζί με τους αστέρες γ, μ, ν και ξ Δράκοντος, αργότερα γνωστής ως «οι 5 δρομάδες» (Quinque Dromedarii). Συγκρινόμενος με τον `Ηλιο, ο Ρασταμπάν είναι ένας τεράστιος αστέρας με εξαπλάσια μάζα και 40 φορές μεγαλύτερη διάμετρο. Η πραγματική του λαμπρότητα είναι 950 φορές μεγαλύτερη της ηλιακής, ενώ η επιφανειακή του θερμοκρασία είναι 5.160 Κ, γεγονός που τον κατατάσσει στους κίτρινους λαμπρούς γίγαντες ή υπεργίγαντες αστέρες. Η ηλικία του εκτιμάται σε 67 εκατομμύρια έτη. Ο Ρασταμπάν είναι μέλος ενός διπλού αστρικού συστήματος, του ADS 10611: έχει ένα νάνο συνοδό που περιφέρεται γύρω του μία φορά κάθε περίπου 4 χιλιάδες χρόνια. Το όλο σύστημα μάς πλησιάζει με μέση ταχύτητα 20 ± 0,9 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο. Dibon-Smith, Richard: StarList 2000: A Quick Reference Star Catalog for Astronomers. John Wiley & Sons, Νέα Υόρκη 1992, ISBN 0-471-55895-8 Κατάλογος αστέρων του Δράκοντος
Ψηφιδωτό του Μεγάλου Αλεξάνδρου (Πομπηία)

Το ψηφιδωτό του Μεγάλου Αλεξάνδρου ανακαλύφθηκε σε αρχαιολογικές ανασκαφές στις 24 Οκτωβρίου 1831 στην έπαυλη του Φαύνου στην Πομπηία. Φιλοξενείται σήμερα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Νάπολι.

 Το ψηφιδωτό κατασκευάστηκε το 150-100 π.Χ. περίπου. Ο άγνωστος καλλιτέχνης χρησιμοποίησε περίπου ενάμισι εκατομμύριο έγχρωμες ψηφίδες, οι οποίες είναι τοποθετημένες ανά τόξα. Το πολύτιμο έργο τέχνης κοσμούσε άλλοτε το δάπεδο της ιδιωτικής έπαυλης κάποιου ευπόρου ή κάποιας πλούσιας οικογένειας. Σύμφωνα με μια εκδοχή, το ψηφιδωτό κατασκευάστηκε στην Ελλάδα και μεταφέρθηκε στην Ρώμη. Το ψηφιδωτό ανακαλύφθηκε στους σύγχρονους χρόνους στις αρχαιολογικές ανασκαφές της Πομπηίας το 1831 και μεταφέρθηκε στη Νάπολη το 1843. Εκεί εκτίθεται σήμερα. Το 2003 το ψηφιδωτό αναλύθηκε επιστημονικά και καλλιτεχνικά, και κατασκευάστηκε ολοκληρωμένο αντίγραφό του, με αποκαταστημένα όλα τα τμήματα που έλειπαν, και αναζωογονημένα χρώματα. Το αντίγραφο εκτίθεται στην έπαυλη του Φαύνου. Το μωσαϊκό απαθανατίζει μια σκηνή μάχης μεταξύ των στρατιωτών του Αλέξανδρου και του Δαρείου. Στα αριστερά κυριαρχεί η μορφή του έφιππου Αλέξανδρου, επάνω στον Βουκεφάλα. Φοράει τον θώρακά του, ο οποίος είναι διακοσμημένος με το γοργόνιο της μέδουσας. Στα δεξιά εικονίζεται ο Δαρείος επάνω σε άρμα, ενώ διατάζει τους στρατιώτες του που τρέπονται σε φυγή. Στο κέντρο βλέπουμε τον αδερφό του Δαρείου, Οξειάρτη, που πέφτει στη μάχη για να σώσει τον βασιλιά. Το ψηφιδωτό είναι έργο του 2ου αιώνα π.Χ. Πιστεύεται ότι είναι αντίγραφο του γνωστού πίνακα του Απελλή του 4ου αιώνα π.Χ. και σύγχρονο του Μεγάλου Αλέξανδρου. Ίσως να είναι αντίγραφο νωπογραφίας του Φιλόξενου της Ερέτρειας, την οποία αναφέρει ο Πλίνιος ο πρεσβύτερος. Bernard Andreae: Das Alexandermosaik. Reclam, Stuttgart 1967. Michael Pfrommer: Untersuchungen zur Chronologie und Komposition des Alexandermosaiks auf antiquarischer Grundlage. von Zabern, Mainz 1998 (Aegyptiaca Treverensia. Trierer Studien zum griechisch-römischen Ägypten 8), ISBN 3-8053-2028-0. Michael Pfrommer: Alexander der Große. Auf den Spuren eines Mythos. Zabern, Mainz 2001 (Antike Welt, Sonderheft; Zaberns Bildbände zur Archäologie). ISBN 3-8053-2729-3. Klaus Stähler: Das Alexandermosaik. Über Machterringung und Machtverlust. Fischer-Taschenbuch-Verlag, Frankfurt am Main 1999, ISBN 3-596-13149-9. Fritz Winzer: Kulturgeschichte Europas. Von der Antike bis zur Gegenwart. Braunschweig: Westermann, o.J. ISBN 3-14-509007-0. Kapitel Die Kultur der griechischen Antike, mit dem Alexandermosaik auf der Doppelseite 36/37. (Αγγλικά) Παρουσίαση του Μωσαϊκού από το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Νάπολης (Γερμανικά) Παρουσίαση του μωσαϊκού (Γερμανικά) Παρουσίαση του μωσαϊκού
Θεόδωρος Ρεστουνί

Ο Θεόδωρος Ρεστουνί, (αρμενικά: Թեոդորոս Ռշտունի‎, 590 - 654/655), που τον ταυτίζουμε με τον πατρίκιο Πασαγνάθη του Θεοφάνη του Ομολογητή, ήταν Αρμένιος ναχαράρ, διάσημος για την αντίσταση στις πρώτες αραβικές εισβολές στην Αρμενία. Ο Ρστούνι διορίστηκε ως ισκάν (πρίγκιπας) και κουροπαλάτης της Ρωμαϊκής Αρμενίας από τον αυτοκράτορα Ηράκλειο, όταν ο προηγούμενος ισκάν Δαβίδ Σαχαρούνι ανατράπηκε από άλλους ναχαράρ.

 Πριν από τις Αραβικές επιδρομές, ο Ρεστουνί είχε διοριστεί ο σπαραπέτ (αρχιστράτηγος) των Αρμενιακών δυνάμεων στο Αρμενικό μαρζμπανάτο και είχε τοποθετηθεί ως ο marzban (δούκας) της Αρμενίας το 634. Πολέμησε, μαζί με τον Ρωμαίο στρατηγό Προκόπιο, ενάντια στην πρώτη, ανεπιτυχή Αραβική επίθεση στην Αρμενία το 640. Δεν μπόρεσε να αποτρέψει τους Άραβες να λεηλατήσουν την πρωτεύουσα τού Ντβιν το 642. Κέρδισε μια νίκη επί των Αράβων και γι' αυτό αναγνωρίστηκε ως κυβερνήτης της Αρμενίας από τον Κώνστα Β΄ το 643. Ο Κώνστας Β΄ έδωσε ιδιαίτερη προσοχή στην αδύναμη πατρίδα της οικογένειάς του, την Αρμενία, και ευνόησε τους Ρωμαίους στρατηγούς αρμενικής καταγωγής, για να σταματήσουν την Αραβική πρόοδο. Εν τω μεταξύ, η ισχύς των Αραβικών επιθέσεων συνέχισε να αυξάνεται. Ο Θεόδωρος τελικά συνήψε ανακωχή με τον τότε κυβερνήτη της Συρίας, τον Μουαβίγια Α' το 651 και οι Άραβες συγκέντρωσαν τις προσπάθειές τους ενάντια στους υπόλοιπους θύλακες αντίστασης στην Αυτοκρατορία των Σασσανιδών. Τελικά το 652 ο Ρεστουνί, απελπισμένος από τις διαρκείς επιθέσεις, αποδέχθηκε την κυριαρχία του Μουαβίγια Α΄ και διορίστηκε κυβερνήτης της Αρμενίας. Ο Ρεστουνί κατάφερε να διαπραγματευτεί μία συνθήκη, που άφησε την Αρμενία με σχετικά υψηλό επίπεδο αυτονομίας. Σε απάντηση, ο Κώνστας βάδισε προσωπικά με στρατό, που τον οδήγησε στην Αρμενία, παρά την αυξανόμενη συνωμοσία εναντίον του στην Κωνσταντινούπολη, από τον Αρμένιο (ειρωνικά) διοικητή του Στρατού της Θράκης. Ο Κώνστας Β΄ εξασφάλισε την Αρμενία και εκτόπισε τον Θεόδωρο, ο οποίος κατέφυγε στο νησί Αγταμάρ. Σε έναν Ρωμαίο διοικητή με το όνομα Μαυριανός, δόθηκε το καθήκον να υπερασπιστεί το Αρμενικό σύνορο. Το 654 ο Μαυριανός εκδιώχθηκε από την Αρμενία στον Καύκασο και ο Θεόδωρος αποκαταστάθηκε. Θεωρώντας πια τον Θεόδωρο αναξιόπιστο, οι Άραβες τον έστειλαν στη Δαμασκό, όπου πέθανε σε αιχμαλωσία τον επόμενο χρόνο. Αντικαταστάθηκε ως πρίγκιπας από τον γαμπρό του, Χαμαζάσπ Μαμικονιάν. Η σορός του μεταφέρθηκε στην πατρίδα του, το Ρεστουνίκ, όπου αποτέθηκε στον τάφο των προγόνων του. Σύμφωνα με τον Μανούκ Αμπεγκιάν και ορισμένους άλλους μελετητές, η δημοτικότητα του Ρστούνι στην Αρμενία εκδηλώθηκε με τον χαρακτήρα τού Κέρι Τόρος (Κύρη Θεοδώρου) στο επικό ποίημα του Δαβίδ του Σασούν. Ο Αρμένιος συγγραφέας Τσερέντς έγραψε επίσης ένα ιστορικό μυθιστόρημα με τίτλο Θεόδωρος Ρεστουνί. Κατάλογος Βυζαντινών σφετεριστών
Deep Purple Forever

Deep Purple Forever - The Very Best of Deep Purple είναι ο τίτλος της συλλογής τραγουδιών του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, η οποία κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2005 από την εταιρεία "ΕΜΙ", μόνο στη Σουηδία, σε μορφή διπλού CD.Περιέχει τραγούδια από όλες τις συνθέσεις του συγκροτήματος από τις οποίες υπάρχει κάποια επίσημη ηχογράφηση, ξεκινώντας από το "Shades of Deep Purple" του 1968 μέχρι το "Bananas" του 2003.Η συλλογή σκαρφάλωσε στο # 19 των σουηδικών τσαρτ και παρέμεινε στους καταλόγους επιτυχιών για οκτώ εβδομάδες.

 CD 1 1. Woman from Tokyo (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 5:49 2. Burn (Blackmore, Coverdale, Lord, Paice) - 6:00 3. Speed King (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 5:50 4. Knockin' at your Back Door (Blackmore, Gillan, Glover) - 7:02 5. Mistreated (Blackmore, Coverdale) - 7:29 6. Smoke on the Water (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 5:39 7. Haunted (Gillan, Morse, Glover, Airey, Paice) - 4:22 8. Comin' Home (Bolin, Coverdale, Hughes) - 3:52 9. Black Night (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 3:26 10. When a Blind Man Cries (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 3:29 11. Soldier of Fortune (Blackmore, Coverdale) - 3:14 12. Ramshackle Man (Blackmore, Gillan, Glover) - 5:34 13. Fireball (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 3:23 14. Child in Time (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 10:15CD 2 1. Highway Star (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 6:07 2. Bad Attitude (Blackmore, Gillan, Glover, Lord) - 4:43 3. House of Pain (Gillan, Bradford) - 3:34 4. Lazy (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 7:21 5. Perfect Strangers (Blackmore, Gillan, Glover) - 5:19 6. Space Truckin' (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 4:33 7. Hush (South) - 4:26 8. I'm Alone (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 3:05 9. Pictures of Home (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 5:05 10. Sometimes I Feel Like Screaming (Gillan, Glover, Morse, Lord, Paice) - 4:35 11. Strange Kind of Woman (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 3:52 12. Sail Away (Blackmore, Coverdale) - 5:49 13. You Keep on Moving (Coverdale, Hughes) - 5:17 14. The Battle Rages On... (Blackmore, Gillan, Lord, Paice) - 5:54 15. Stormbringer (Blackmore, Coverdale) - 4:04 Deep Purple Forever - The Very Best of Deep Purple (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 16 Μαρτίου 2005 Οι μουσικοί οι οποίοι έχουν παίξει σε τραγούδια του "Deep Purple Forever" προέρχονται από επτά διαφορετικές εποχές του συγκροτήματος, την Mark I (1968-1969), την Mark II (1969-1973, 1984-1989, 1992-1993), την Mark III (1974-1975), την Mark IV (1975-1976), την Mark V (1990-1992), την Mark VII (1994-2002) και την Mark VIII (2002-σήμερα) και είναι οι εξής: Ίαν Γκίλαν - φωνητικά Ροντ Έβανς - φωνητικά Ντέιβιντ Κόβερντεϊλ - φωνητικά Τζο Λιν Τέρνερ - φωνητικά Ρίτσι Μπλάκμορ - κιθάρα Τόμι Μπόλιν - κιθάρα Στηβ Μορς - κιθάρα Τζον Λορντ - πλήκτρα Ντον Έρεϊ - πλήκτρα Ρότζερ Γκλόβερ - μπάσο Νικ Σίμπερ - μπάσο Γκλεν Χιούζ - μπάσο Ίαν Πέις - τύμπανα Hits music: Deep Purple - Forever - The Very Best Of (2005)
4η χιλιετία π.Χ.

5η χιλιετία π.Χ. | 4η χιλιετία π.Χ. | 3η χιλιετία π.Χ. 40ος αιώνας π.Χ. | 39ος αιώνας π.Χ. | 38ος αιώνας π.Χ.| 37ος αιώνας π.Χ. | 36ος αιώνας π.Χ. 35ος αιώνας π.Χ. | 34ος αιώνας π.Χ. | 33ος αιώνας π.Χ.| 32ος αιώνας π.Χ. | 31ος αιώνας π.Χ.

 25 Σεπτεμβρίου ή 29 Μαρτίου 3760 π.Χ., η δημιουργία του κόσμου (Anno Mundi), σύμφωνα με το Εβραϊκό ημερολόγιο. 3600 π.Χ., τεχνουργήματα στην Κολομβία Chiribiquete (Caqueta). 3500 π.Χ. - 3400 π.Χ., Αγγείο από την Ιερακόπολη της Αιγύπτου (βρίσκεται στο μουσείο του Μπρούκλιν). 3500 π.Χ. - 2800 π.Χ., Ανάπτυξη των πρώτων πόλεων στη Νότια Μεσοποταμία, από μετανάστες του Βορρά. 3300 π.Χ. πεθαίνει ο άνθρωπος των πάγων Ötzi κοντά στα σημερινά σύνορα μεταξύ Αυστρίας και Ιταλίας. Ανακαλύφθηκε το 1991 μέσα στον πάγο των Άλπεων (Ötztal Alps). Αιτία θανάτου πιστεύεται η ανθρωποκτονία. 3200 π.Χ., Άνθρωποι της νεολιθικής εποχής στην Ιρλανδία, χτίζουν το 250.000 τόνων ηλιακό παρατηρητήριο στο Newgrange. 3150 π.Χ., Τέλος της προδυναστικής περιόδου της Αρχαίας Αιγύπτου. Έναρξη της πρώιμης (αρχαϊκής) δυναστικής περιόδου, η οποία περιλαμβάνει την πρώτη και δεύτερη δυναστεία. 18 Φεβρουαρίου 3102 π.Χ. - Ξεκινά το Κάλι Γιούγκα. 3100 π.Χ. - 2600 π.Χ., Νεολιθικοί οικισμοί στο Skara Brae των νήσων Orkney, Σκωτία. 3000 π.Χ., Ο φαραώ Μήνης (ανήκει στην πρώτη δυναστεία) ενώνει την Άνω με την Κάτω Αίγυπτο και χτίζει τη νέα πρωτεύουσα Μέμφις. Πρώτη έως τέταρτη δυναστεία των Kish στη Μεσοποταμία. 3000 π.Χ., Κεραμοποιία στην Κολομβία, Puerto Hormiga (Magdalena), από τις πρώτες του Νέου Κόσμου. Πρώτοι οικισμοί στο Puerto Badel (Bolivar). Οι πρώτες γραπτές μαρτυρίες Ανακάλυψη του αργύρου. Αλαβάστρινο βάζο από την Ουρούκ
Γλώσσα Αμπάγκα

Η γλώσσα Αμπάγκα (ISO 639-3: abg, Ethnologue: abg, Glottolog: abag1245) είναι γλώσσα της οικογένειας των γλωσσών Παπούα Νέα Γουινέα η οποία χρησιμοποιείται στην Επαρχία Ανατολικών Υψιπέδων της Παπούα Νέα Γουινέα. Σύμφωνα με την απογραφή του 1994 χρησιμοποιείται μόλις από 5 ομιλητές σε σύνολο 150 κατοίκων της περιοχής (2011) και απειλείται άμεσα με εξαφάνιση. Παρουσιάζει πολλές ομοιότητες με τις γλώσσες Καμάνο και Μπεναμπένα.

 Oren R. Claassen and Kenneth A. McElhanon. 1970. Languages of the Finisterre Range. In Papers in New Guinea Linguistics 11, 45-78. Canberra: Research School of Pacific and Asian Studies, Australian National University. Ian Tupper. 2007. Endangered Languages Listing: ABAGA / abg Αρχειοθετήθηκε 2014-11-11 στο Wayback Machine. Glendon A. Lean. 1986. Eastern Highlands. (Counting Systems of Papua New Guinea, 8.) Port Moresby: Papua New Guinea University of Technology. (Draft Edition). (Αγγλικά) OLAC resources in and about the Abaga language Αρχειοθετήθηκε 2019-12-11 στο Wayback Machine.
Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Πετοσφαίρισης

Η Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Πετοσφαίρισης (γαλλικά: Confédération Européenne de Volleyball, CEV) είναι η υπεύθυνη αρχή για το άθλημα της πετοσφαίρισης στην Ευρώπη. Ιδρύθηκε στις 21 Οκτωβρίου του 1963, αν και το άθλημα ήταν ήδη δημοφιλές στην Ευρώπη αρκετά χρόνια νωρίτερα. Η έδρα της είναι στη πόλη του Λουξεμβούργου, στο Λουξεμβούργο.

 Παρά το γεγονός ότι η CEV ιδρύθηκε μόλις στις 21 Οκτωβρίου του 1963, η πετοσφαίριση ήταν δημοφιλής στην Ευρώπη αρκετά χρόνια πριν. Η πλειοψηφία των ομάδων που παρακολούθησαν το συνέδριο, που τελικά οδήγησε στην ίδρυση της Διεθνούς Ομοσπονδίας Πετοσφαίρισης (FIVB) το 1947, ήταν από αυτή την ήπειρο. Στην πραγματικότητα, το ίδιο το θεμέλιο υποτίθεται ότι ήταν μια κίνηση από την πλευρά των ευρωπαϊκών εθνικών ομοσπονδιών. Η πετοσφάιριση εφευρέθηκε στις ΗΠΑ, αλλά έγινε για πρώτη φορά ένα εξαιρετικά δημοφιλές άθλημα στην ανατολική Ευρώπη, αφού εισήχθη από Αμερικανούς στρατιώτες κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Μέχρι τα μέσα του αιώνα, είχε ήδη εξαπλωθεί στην υπόλοιπη ήπειρο. Πολλές τεχνικές και τακτικές που είναι κοινός τόπος στη σύγχρονη πετοσφαίριση, φέρεται να προήλθαν από ευρωπαϊκές ομάδες. Η μακρά και σημαντική παράδοση του αθλήματος στην ήπειρο, μπορεί τουλάχιστον εν μέρει να ευθύνεται στη διοικητική δομή που υπάρχει στη CEV, σε μέγεθος και πληρότητα εν αντιθέσει με τη FIVB. Είναι ο μεγαλύτερος όλων των συνομοσπονδιών πετοσφαίρισης, όπως επίσης και αυτός που διοργανώνει το μεγαλύτερο αριθμό ετήσιων διοργανώσεων. Από το 2005, η έδρα της βρίσκεται στην πόλη του Λουξεμβούργου. Ως προεδρεύουσα οντότητα πάνω από των ευρωπαϊκών ομοσπονδιών πετοσφαίρισης, η CEV διεξάγει ηπειρωτικές διοργανώσεις, όπως το διάσημο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα (αρχής γενομένης το 1948), το Κύπελλο CEV και το Ευρωπαϊκό Λιγκ. Διεξάγει επίσης προκριματικές διοργανώσεις για τους Ολυμπιακούς Αγώνες ή για τα Παγκόσμια Πρωταθλήματα ανδρών και γυναικών, όπως και διεθνείς διοργανώσεις που λαμβάνουν χώρα σε εδάφη εθνικών ομοσπονδιών που βρίσκονται στην επικράτειά της. ΆνδρεςΕυρωπαϊκό πρωτάθλημα πετοσφαίρισης ανδρών European Volleyball League Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα πετοσφαίρισης ανδρών (κάτω των 21) Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα πετοσφαίρισης ανδρών (κάτω των 19)ΓυναίκεςΕυρωπαϊκό πρωτάθλημα πετοσφαίρισης γυναικών Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα πετοσφαίρισης γυναικών (κάτω των 20) Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα πετοσφαίρισης γυναικών (κάτω των 18) ΆνδρεςΤσάμπιονς Λιγκ Κύπελλο Τσάλεντζ ΚαπΓυναίκεςΤσάμπιονς Λιγκ Κύπελλο Τσάλεντζ Καπ Επίσημος ιστότοπος
Ραμ Μπαράν Γιαντάβ

Ο Ραμ Μπαράν Γιαντάβ (रामवरण यादव, 4 Φεβρουαρίου 1948 - ...) είναι πολιτικός του Νεπάλ. Γενικός Γραμματέας του κόμματος του Κογκρέσου του Νεπάλ. Εξελέγη πρώτος πρόεδρος της χώρας, τον Ιούλιο του 2008 από τη Συντακτική Συνέλευση.

 Γεννήθηκε στο Σαφάχι της επαρχίας Ντανούσα, στις 4 Φεβρουαρίου του 1948. Γιος του Τάνι και της Ραμράτι Γιαντάβ, σπούδασε Ιατρική στην Καλκούτα της Ινδίας. Χρημάτισε Υπουργός Υγείας το 1991. Παντρεύτηκε και απέκτησε τρία παιδιά συνολικά. Η σύζυγός του απεβίωσε το 1983. Εξελέγη βουλευτής στην Pratinidhi Sabha στις βουλευτικές εκλογές του 1999 με το κόμμα του Κογκρέσου του Νεπάλ. Έπειτα από την εκλογή, ανέλαβε Υπουργός Υγείας. Στις εκλογές του 2008 κατήλθε υποψήφιος στην εκλογική περιφέρεια της γενέτειράς του και κέρδισε μία έδρα στη Συντακτική Συνέλευση, με 10.392 ψήφους. Το Μάιο του 2007, έγινε επίθεση από εξτρεμιστές στην οικία του στο Τζανακπούρ. Οι δράστες ανήκαν στην οργάνωση Janatantrik Terai Mukti Morcha (JTMM), οι οποίοι άφησαν σημείωμα στο σπίτι, ύψωσαν τις σημαίες τους και πυροδότησαν μια βόμβα. Ο Γιαντάβ εξελέγη ο πρώτος Πρόεδρος της ασιατικής χώρας στις 21 Ιουλίου του 2008, καθώς εξασφάλισε 308 επί συνόλου 590 ψήφων στη Συντακτική Συνέλευση κερδίζοντας τον υποψήφιο του Κομμουνιστικού Κόμματος (Μαοϊστών), Ραμ Ραγιά Πρασάντ Σινγκ. Η ορκωμοσία του έγινε στο Κατμαντού στις 23 Ιουλίου του 2008. Παρέμεινε στην προεδρία της χώρας μέχρι τις 29 Οκτωβρίου 2015, οπότε και τον διαδέχτηκε η Μπίντια Ντεβί Μπαντάρι.
Blue Air

Η Blue Air είναι μια αεροπορική εταιρία χαμηλού κόστους η οποία φαίνεται να έχει διακόψει πλήρως της πτήσεις της από τον Σεπτέμβριο του 2022. Έχει έδρα στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας. Τον Μάιο του 2016 πετούσε προς 48 προορισμούς σε 12 ευρωπαϊκές χώρες. Το 2016 μετέφερε 3.6 εκατομμύρια επιβάτες.

 Η Blue Air πραγματοποιούσε πτήσεις προς 70+ προορισμούς σε Ελλάδα, Κύπρο, Βέλγιο, Γαλλία, Φινλανδία, Ιρλανδία, Ιταλία, Ρουμανία, Σουηδία, Ισπανία καθώς και στο Ηνωμένο Βασίλειο. Επίσης πραγματοποιούσε πτήσεις charter σε όλη την Ευρώπη και σε ένα μέρος της Ασίας, καθώς και πτήσεις εσωτερικού μεταξύ Βουκουρεστίου, Cluj - Napoca, Ιάσιου, Οράντεας και Τιμισοάρας. Η Blue Air είχε συνάψει συμφωνία για πτήσεις κοινού κωδικού με τις παρακάτω εταιρίες: Air Italy Alitalia Blue Panorama Airlines Hahn Air LinesSky Express Κυπριακές Αερογραμμές Τον Μάιο του 2018 ο στόλος της Blue Air είναι ο εξής: Στις 7 Ιανουαρίου 2016, ένα αεροσκάφος τύπου 737-400 με νηολόγιο YR-BAS πραγματοποιούσε την charter πτήση 0Β 9301 από τον Διεθνή Αερολιμένα Βουκουρεστίου προς τη Βαρκελώνη, με μια στάση στο Cluj-Napoca για να επιβιβαστούν επιπλέον επιβάτες. Το αεροπλάνο προσγειώθηκε στις 08:02 στον αεροδιάδρομο 07/25 και βγήκε 10 μέτρα έξω από αυτόν. Οι 110 επιβάτες και τα 6 άτομα του πληρώματος βγήκαν σώοι έξω από το αεροπλάνο. Το αεροδρόμιο έκλεισε για 3 περίπου ώρες.
Κειμήλια του Βασιλείου της Ελλάδας

Τα κειμήλια του Βασιλείου της Ελλάδας είναι σύνολο συμβολικών αντικειμένων (στέμμα, σκήπτρο και σφαίρα) που έφθασαν στην Ελλάδα μαζί με τον Βασιλέα Όθωνα Α΄, λίγο καιρό μετά την εκλογή του στον θρόνο, το 1832.

 Μετά την εκλογή του στον θρόνο της Ελλάδας το 1832, ο Βασιλέας Όθων Α΄ μετέφερε μαζί του βασιλικά εμβλήματα, τα οποία ανοίκαν στον Οίκο του Βίττελσμπαχ: ένα στέμμα, ένα σκήπτρο και μία σφαίρα. Τα καθιέρωσε, τότε, ως τα βασιλικά κειμήλια του Στέμματος της Ελλάδας. Ωστόσο, μία εξέγερση ανέτρεψε τον Όθωνα Α΄ το 1862 και ο βασιλέας υποχρεώθηκε σε εξορία στην Βαυαρία, μεταφέροντας μαζί του τα βασιλικά κειμήλια. Με τον θάνατό του, κληροδοτήθηκαν στον Πρίγκιπα Λεοπόλδο, διάδοχο του Όθωνα. Σχεδόν έναν αιώνα αργότερα, και πιο συγκεκριμένα τον Δεκέμβριο του 1959, ο Δούκας Αλβέρτος της Βαυαρίας, επικεφαλής του Οίκου του Βίττελσμπαχ και απόγονος του Πρίγκιπα Λεοπόλδου, απέστειλε τον υιό του, Μαξιμιλιανό-Εμμανουήλ στην Αθήνα, προκειμένου να αναγνωρίσει επισήμως τα δικαιώματα επί του θρόνου του Οίκου του Όλντενσμπουργκ. Ο Πρίγκιπας παρέδωσε, τότε, στον Παύλο Α΄ της Ελλάδας το σύνολο των βασιλικών κειμηλίων, τα οποία είχε πάρει μαζί του στην εξορία ο Όθων.
Μανουέλ Σολίς

Ο Μανουέλ Σολίς Πάλμα (Manuel Solís Palma) ήταν πολιτικός του Παναμά. Υπηρέτησε ως υπηρεσιακός πρόεδρος από το 1988 ως το 1989. Ανήκε στο Δημοκρατικό Επαναστατικό Κόμμα (PRD).

 Γεννήθηκε στην επαρχία Λος Σάντος, στις 3 Δεκεμβρίου του 1917. Έγινε πρόεδρος της χώρας του στις 26 Φεβρουαρίου του 1988 διαδεχόμενος τον Έρικ Αρτούρο Ντελβάγιε. Διατηρήθηκε στο προεδρικό αξίωμα ως την 1η Σεπτεμβρίου του 1989, οπότε ορκίστηκε πρόεδρος ο Φρανσίσκο Ροδρίγκες. Ο Σολίς υπηρέτησε επίσης ως υπουργός παιδείας κατά την προεδρία του Μαρτίν Τορρίχος.Απεβίωσε από πνευμονικό οίδημα στις 6 Νοεμβρίου του 2009. Τι ωραία με τον Mickey-ο παρέα Νεκρολογία (Ισπανικά) Νεκρολογία στο AP
Ριντζίνα

Η Ριντζίνα (πολωνικά: Rydzyna, γερμανικά: Reisen‎) είναι ιστορική πόλη του Πόβιατ Λέσνο, στο Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας της δυτικής Πολωνίας. Βρίσκεται στο νότιο τμήμα του βοεβοδάτου, 10 χιλιόμετρα νότια του Λέσνο, κοντά στον κεντρικό αυτοκινητόδρομο S5 Πόζναν-Βρότσουαφ. Ο πληθυσμός της είναι 2.943 κάτοικοι (2020).Ήταν η έδρα του Βασιλιά Στανίσουαφ Λεστσίνσκι κατά την πρώτη σύντομη βασιλεία του από το 1704 έως το 1709. Η Ριντζίνα αναφέρεται συνήθως ως το «μαργαριτάρι του πολωνικού μπαρόκ», λόγω του διατηρημένου πυρήνα της Παλιάς Πόλης και της μεγάλης αφθονίας ιστορικών μνημείων.

 Η πόλη ιδρύθηκε στις αρχές του 15ου αιώνα από τον Για της Τσερνίνα, απόγονο της οικογένειας Βιέζμπνο, ιππότη του Βασιλιά Βλαδίσλαου Β΄ Γιαγκέλο. Η Ριντζίνα ήταν μια ιδιωτική πόλη, που βρισκόταν διοικητικά στο Πόβιατ Κόστσιαν του Βοεβοδάτου Πόζναν (14ος αιώνας-1793) στην Επαρχία Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Στα τέλη του 17ου αιώνα η πόλη και τα περίχωρά της ανήκαν σε γνωστούς άρχοντες, τους Λεστσίνσκι και στη συνέχεια στις οικογένειες Σουουκόφσκι, των οποίων η επένδυση στην πόλη είχε ως αποτέλεσμα το σημερινό της παρατσούκλι «μαργαριτάρι του πολωνικού μπαρόκ». Στο δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας, το 1793, η πόλη προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας. Το 1807 ανακτήθηκε από τους Πολωνούς και συμπεριλήφθηκε στο βραχύβιο Δουκάτο της Βαρσοβίας και μετά τη διάλυσή του το 1815, προσαρτήθηκε εκ νέου από την Πρωσία. Το 1871, η πόλη έγινε μέρος της Γερμανίας και ήταν γνωστή ως Reisen στα γερμανικά. Μέχρι το 1887, το Ράιζεν ανήκε στην περιοχή Φράουστατ στην πρωσική Επαρχία του Πόζεν. Από το 1887 έως το 1920, ήταν μέρος του Κράις Λίσα. Σύμφωνα με την απογραφή του 1905, η πόλη είχε πληθυσμό 1.123 κατοίκους, εκ των οποίων οι 814 (72,5%) ήταν Γερμανοί και οι 309 (27,5%) ήταν Πολωνοί. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία της ως Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία, και στη συνέχεια ανέκτησε την πόλη σύμφωνα με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής στην Πολωνία που πυροδότησε το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο το Σεπτέμβριο του 1939, η πόλη καταλήφθηκε από τη Βέρμαχτ. Προσαρτήθηκε από τη Ναζιστική Γερμανία και ενσωματώθηκε στη νεοσύστατη επαρχία Ράιχσγκαου Βάρτελαντ. Από τον Οκτώβριο του 1939 έως τον Φεβρουάριο του 1940, κατά τη διάρκεια του Ιντελιγκέντσακτιον, οι Γερμανοί πραγματοποίησαν μαζικές εκτελέσεις Πολωνών από το Πόβιατ Λέσνο, συμπεριλαμβανομένης της Ριντζίνα, στο δάσος κοντά στην πόλη. Τον Φεβρουάριο του 1940, οι Γερμανοί συνέλαβαν τον ντόπιο Πολωνό ιερέα της ενορίας, Αλεξάντερ Στετσέφσκι, ο οποίος φυλακίστηκε στο Ράβιτς, στη συνέχεια απελάθηκε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και σκοτώθηκε στο Νταχάου. Προς το τέλος του πολέμου, η πόλη καταλήφθηκε από τον Κόκκινο Στρατό την άνοιξη του 1945 και αποκαταστάθηκε στην Πολωνία.
Ρέι Άλεν

Ο Ουόλτερ Ρέι Άλεν (Walter Ray Allen, Jr., γεννήθηκε 20 Ιουλίου 1975) είναι πρώην επαγγελματίας Αμερικανός καλαθοσφαιριστής του ΝΒΑ που αγωνιζόταν στη θέση του σούτινγκ γκαρντ. Αγωνίστηκε για 19 χρόνια στο κορυφαίο πρωτάθλημα του κόσμου, το ΝΒΑ, ενώ έπαιξε για τελευταία φορά στους Μαϊάμι Χιτ το 2014.

 Ο Άλεν υπήρξε αθλητής στο κολεγιακό πρωτάθλημα με την ομάδα του Πανεπιστημίου του Κονέκτικατ και επιλέχθηκε πέμπτος στο ντραφτ του 1996 από την ομάδα των Μινεσότα Τίμπεργουλβς. Έχει επίσης παίξει για τους Μιλγουόκι Μπακς (1996-2009) και τους Σιάτλ Σούπερσονικς (2003-2007), Μπόστον Σέλτικς (2007-2012) και Μαϊάμι Χιτ (2012-2014). Συνολικά μέτρησε 1.300 παιχνίδια στο ΝΒΑ με 18,9 πόντους κατά μ.ο., 4,1 ριμπάουντ και 3,4 ασίστ, ενώ στην καριέρα του επιχείρησε 18.955 σουτ, εκ των οποίων 7.429 τρίποντα. Θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους σουτέρ και σούτινγκ γκαρντ στην ιστορία του NBA. Επιπλέον είναι ο δεύτερος παίκτης στην ιστορία του ΝΒΑ στα εύστοχα τρίποντα (2.973).Την 1η Νοεμβρίου 2016 ο Ρέι Άλεν με μια επιστολή προς τον δεκατριάχρονο εαυτό του, ανακοίνωσε την απόσυρσή του από την ενεργό δράση. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000, κατέκτησε χρυσό μετάλλιο με την Εθνική Ομάδα των Η.Π.Α. Ο Ρέι Άλεν έχει τίτλους και αρκετές διακρίσεις στην καριέρα του: Δυο φορές κέρδισε το πρωτάθλημα το ΝΒΑ το 2008 με τους Σέλτικς και το 2013 με τους Μαϊάμι Χιτ. Έγινε δέκα φορές μέλος στο NBA All-Star Game (2000–02, 2004–09, 2011) Αναδείχθηκε μία φορά μέλος της δεύτερης καλύτερης πεντάδας στο ΝΒΑ (2005) και μια φορά της τρίτης καλύτερης πεντάδας (2001). Επίσης ήταν μέλος της δεύτερης καλύτερης πεντάδας ρούκι του ΝΒΑ το 1997. Παράλληλα, κέρδισε τον διαγωνισμό τριπόντων του All Star Game το 2001. Το 2021 συμπεριλήφθηκε στην επετειακή επιλογή των 75 καλύτερων του NBA με τη συμπλήρωση 75 χρόνων ιστορίας του. Στατιστικά σταδιοδρομίας και πληροφορίες παίκτη από το Basketball-Reference.com Ray Allen
Παππαγιαννάδες Λασιθίου

Οι Παππαγιαννάδες ή Παπαγιαννάδες είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Σητείας, της περιφερειακής ενότητος Λασιθίου, στην ανατολική Κρήτη. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχουν 55 κατοίκους. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 480 μέτρων, 19,7 χιλιόμετρα νότια της Σητείας.

 Στο ύψωμα Άη Λιας, σε υψόμετρο 440, βρισκόταν ιερό κορυφής. Στη θέση Μοναστηράκι σώζονται λείψανα μινωικού οικισμού. Το χωριό δεν αναφέρεται στις ενετικές απογραφές. Η παλαιότερη μνεία του είναι στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834, όπου αναφέρεται ως Papa-Jannadho με 8 χριστιανικές οικογένειες. Ο Χουρμούζης Βυζάντιος το 1842 το αναφέρει ως Παπαγιαννάδο. Το 1881 αναφέρεται ως Παπαγιαννάδω με 77 κατοίκους, όλοι χριστιανοί, και ανήκε στο δήμο Χαντρά. Στην απογραφή του 1900 αναφέρεται ως Παπαγιαννάδων, το 1920 ως Παπαγιαννάδοι, το 1928 ως Παπαγιαννάδα και από το 1940 ως Παπ(π)γιαννάδες. Το όνομα του χωριού ετυμολογείται από το επώνυμο των οικιστών του, του Παπαγιαννάδες.Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Στο χωριό βρίσκεται η εκκλησία της Παναγίας της Ελεούσας, με διατηρημένες αγιογραφήμενες. Στην κτητορική επιγραφή αναφέρεται το έτος 6872, το οποίο αντιστοιχεί στο έτος 1363-1364. Σύμφωνα με τον Gerola μέρος της επιγραφής λέει «του Παριλίου και Σοφρονίας μοναχής της σηνοδίας αυτών...επί της βασιλείας Ιωάννου του Παλαιολόγου και Ανδρόνικου του ειού αυτού Έτος ςΩΟΒ». Το χωριό φημίζεται για το λάδι του και στο κέντρο του οικισμού βρίσκεται η φάμπρικα (το παλαιό ελαιοτριβείο). Δείτε: Κοινότητα Παππαγιαννάδων Οι Παππαγιαννάδες αναφέρονται επίσημα, μετά την ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα, το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτώνται στην τότε κοινότητα Λιθήνων και το 1930 με το ΦΕΚ 47Α - 14/02/1930 να ορίζονται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι, μαζί με τους οικισμούς Βορί, Σκλάβοι και Συκέα αποτελούν την κοινότητα Παππαγιαννάδων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Λεύκης του δήμου Σητείας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 55.
Α-Πινένιο

Το α-πινένιο (αγγλ. a-pinene) είναι φυσική οργανική ένωση της κατηγορίας των τερπενίων. Σε κανονικές συνθήκες είναι αέρια και εξόχως πτητική ουσία, που ανήκει στα μονοτερπένια (βλ. ισοπρένιο, C-10). Απαντάται στη φύση σε δύο ισομερή και αποτελεί το βασικό χημικό συστατικό του φυσικού τερεβινθέλαιου.

 Χημικώς είναι ένα αλκένιο και περιέχει έναν υψηλής δραστικότητας τετραμελή δακτύλιο. Βρίσκεται στα έλαια πολλών ειδών κωνοφόρων δέντρων, κυρίως του πεύκου αλλά και της ελάτης, ψευδοτσούγκας και λάρικας. Απαντάται επίσης στο αιθέριο έλαιο του δεντρολίβανου (Rosmarinus officinalis) και στο είδος Satureja myrtifolia. Και τα δύο εναντιομερή του είναι γνωστά στη φύση. Το (−)-α-πινένιο είναι πιο κοινό στα ευρωπαϊκά πεύκα, ενώ το (+)-α-ισομερές του είναι πιο κοινό στη Βόρεια Αμερική. Το ρακεμικό μείγμα του υπάρχει σε ορισμένα έλαια όπως λ.χ. το έλαιο ευκαλύπτου και το έλαιο της φλούδας πορτοκαλιού. Τα μονοτερπένια, στα οποία, σημειωτέον, το α-πινένιο αποτελεί βασικό συστατικό, εκπέμπονται σε σημαντικές ποσότητες από τη βλάστηση και αυτές οι εκπομπές επηρεάζονται από τη θερμοκρασία και την ένταση του φωτός. Στην ατμόσφαιρα, το α-πινένιο υφίσταται αντιδράσεις με το όζον, τη ρίζα υδροξυλίου και τη νιτρική ρίζα NO3, γεγονός που οδηγεί σε αερολύματα στην ατμόσφαιρα. Το α-πινένιο είναι εξαιρετικά βιοδιαθέσιμο, με 60% ανθρώπινη πνευμονική πρόσληψη, με γρήγορο μεταβολισμό. Αποτελεί ένα αντιφλεγμονώδες συστατικό μέσω του μηχανισμού PGE1, και είναι πιθανώς και αντιμικροβιακό. Επιφέρει δράση ως αναστολέας της ακετυλοχολινεστεράσης, βοηθώντας έτσι τη μνήμη. Επίσης, το α-πινένιο δρα και στη θέση δέσμευσης των βενζοδιαζεπινών.Το α-πινένιο είναι ένα από τα πολλά τερπένια και τερπενοειδή που ανευρίσκονται στα βοτανικά μέρη της κάνναβης. Παρόμοιες -χημικά- τέτοιες ενώσεις υπάρχουν επίσης σε σημαντικά επίπεδα στο αποξηραμένο παρασκεύασμα λουλουδιών κάνναβης, κοινώς γνωστό ως μαριχουάνα.Το α-πινένιο ειδικότερα πιστεύεται ότι μειώνει τα ελλείμματα μνήμης που συνήθως αναφέρονται ως παρενέργεια της κατανάλωσης THC.Το α-πινένιο συμβάλει επίσης σημαντικά σε πολλά από τα διακριτά και μοναδικά προφίλ οσμών των στελεχών και ποικιλιών μαριχουάνας.