IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Γεροπλάτανος Θεσπρωτίας

Ο Γεροπλάτανος (πρώην Ντόλιανη και Γερωπλάτανος) είναι χωριό του δήμου Ηγουμενίτσας, στον νομό Θεσπρωτίας της Ηπείρου. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 42 κατοίκους.

 Ο Γεροπλάτανος βρίσκεται στη περιοχή του χωριού Πηγαδούλια και είναι κτισμένος σε υψόμετρο 80 μέτρων. Στα δυτικά του ρέει ο Θύαμις, ενώ στα βόρεια διέρχεται ο δρόμος Ιωαννίνων - Φιλιατών. Σύμφωνα με την οθωμανική στατιστική του 1895, ο πληθυσμός του Γεροπλατάνου ανερχόταν στους 305 κατοίκους (175 άνδρες και 130 γυναίκες), κατανεμημένους σε 66 φορολογικούς χανέδες. Ενσωματώθηκε στην Ελλάδα - μαζί με την υπόλοιπή Θεσπρωτία - κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων και σύμφωνα με την καταγραφή του 1913 διέθετε 298 κατοίκους. Μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η πλειοψηφία των κατοίκων του οικισμού ανήκε στην τσάμικη μειονότητα. Διοικητικά, κατά την ύστερη περίοδο της Τουρκοκρατίας υπαγόταν στον καζά Φιλιατών, ενώ στα πλαίσια του ελληνικού κράτους υπήχθη αρχικά στην επαρχία Φιλιατών. Το 1997 προσαρτήθηκε στον δήμο Παραποτάμου, ενώ από το 2011 ανήκει στη δημοτική ενότητα Παραποτάμου του καλλικρατικού δήμου Ηγουμενίτσας. Εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας. "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica", τ. 16ος, σελ. 443.
Μικρονησιακές βουλευτικές εκλογές (2015)

Βουλευτικές εκλογές διενεργήθηκαν στις Ομόσπονδες Πολιτείες της Μικρονησίας στις 3 Μαρτίου 2015. Ταυτόχρονα, είχε προγραμματιστεί ένα δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της πολιτείας Τσουκ, ωστόσο αναβλήθηκε πριν αρχίσει η διεξαγωγή των μικρονησιακών βουλευτικών εκλογών.

 Τα 14 μέλη του Κογκρέσου εκλέγονται με 2 τρόπους: τα 10 εκλέγονται από μονοεδρικές περιφέρειες με πλειοψηφικό σύστημα, ενώ 4 γερουσιαστές εκλέγονται από τις ισάριθμες πολιτείες. Έπειτα από τις εκλογές, ο Πρόεδρος και ο Αντιπρόεδρος εκλέγονται από το Κογκρέσο των γερουσιαστών. Συνολικά 34 ήταν οι υποψήφιοι που διεκδίκησαν τις 14 έδρες.Στα τέλη Φεβρουαρίου αναβλήθηκε η εκλογή των μελών της Βουλής των Αντιπροσώπων για την πολιτεία Τσουκ, καθώς δεν ήταν έτοιμα τα έγγραφα για την ψηφοφορία. Παράλληλα, αποφασίστηκε η αναβολή της διεξαγωγής ενός δημοψηφίσματος για την ανεξαρτησία της Τσουκ.
Άγιος Αδριανός Αργολίδας

Ο Άγιος Αδριανός (παλαιά ονομασία: Κατσίγκρι) είναι πεδινό χωριό του νομού Αργολίδας. Ανήκει στο Δήμο Ναυπλιέων του οποίου αποτελεί (μαζί με τα χωριά Παναγία, Προφήτης Ηλίας και τη Μονή Καρακαλά) Δημοτικό Διαμέρισμα. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 17,636 χμ² (2011).

 Το αρχικό όνομα του χωριού ήταν "Κατσίγκρι", από το όνομα ενός τούρκου Πασά που λεγόταν "Κατσίγκρ Αγάς". Μετά την απελευθέρωση πήρε το όνομα "Άγιος Αδριανός", από το εκκλησάκι του Αγίου Αδριανού που σώζεται ακόμα και σήμερα. Απέναντι από το εκκλησάκι βρίσκεται το "Παλιόκαστρο", ένα κάστρο Μυκηναϊκό, που λέγεται ότι ήταν ενδιάμεσος σταθμός των Μυκηναίων πρός το Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου. Μέσα στο χωριό υπάρχει ένα Πυργόσπιτο που έχει κατασκευαστεί περίπου το 1750. Σήμερα είναι τελείως εγκαταλελειμμένο και κινδυνεύει να πέσει. Αρχαιολογικού ενδιαφέροντος είναι το Φράγμα της Τίρυνθας, που βρίσκεται στο βορειοδυτικό μέρος του χωριού. Στο χωριό υπάρχουν ακόμα 2 αρχαία πγάδια. Το εκκλησάκι του Αγίου Αδριανού, βρίσκεται στο λόφο Αγίου Αδριανού και είναι χτισμένο το 1753. Γέροντες του χωριού ισχυρίζονται ότι υπήρχε αναγραφή σε τοίχο με ημερομηνία του 1400. Η φωτιά όμως που έχει κάψει το εκκλησάκι 2 φορές, έσβησε τα ίχνη της χρονολογίας. Στον τοίχο, πάνω σε εικόνα αναγράφεται ότι οι αγιογραφίες έγιναν το 1753. Ό Αγιος Αδριανός θεωρείται θαυματουργός και έχει πολύ μεγάλη προσέλευση πιστών από όλη την Ελλάδα. Δίπλα από την ωραία πύλη της εκκλησίας υπάρχει μια τρύπα, για την οποία λέγεται ότι είναι πολύ καλό να περάσει ο επισκέπτης, ειδικά τα άτεκνα ζευγάρια. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με την καλλιέργεια πορτοκαλιών και πατάτας. Επειδή οι καλλιέργειες των αγροτικών προιόντων δεν αποδίδουν οικονομικά, ορισμένοι κάτοικοι έχουν αρχίσει να λειτουργούν τα παραδοσιακά ταβερνάκια. Μεγάλο πρόβλημα το χωριό έχει με το νερό, το οποίο είναι ακατάλληλο για οικιακή χρήση, επειδή έχει πολύ αυξημένα νιτρικά άλατα και χρησιμοποιείται μόνο για τα περιβολικά και την καθαριότητα των κατοικιών. Έχουν γίνει προσπάθειες να υδρευτεί το χωριό από τις πηγές της Λέρνης από τις οποίες υδρεύεται και το Ναύπλιο. Στο χωριό υπάρχει ο Μορφωτικός Σύλλογος Άγιος Αδριανός που τελευταία έχει αναλάβει πρωτοβουλίες για να αναπτυχθούν οι πολιτισμικές κληρονομιές του χωριού. Εκδίδει διμηνιαία εφημερίδα με τίτλο «Το κατσίγκρι». Στον Άγιο Αδριανό επίσης υπάρχει έντονη αθλητική δραστηριότητα. Η ομάδα ποδοσφαίρου του χωριού, η Δόξα, διακρίνεται στα τοπικά πρωταθλήματα της Αργολίδας. Μάλιστα, έχει στο ενεργητικό της ένα κύπελλο Αργολίδας, το οποίο κατέκτησε το 1984. Στην ομάδα, που αγωνίζεται στο Δημοτικό Στάδιο Ν. Τίρυνθας, αθλείται σημαντικό μέρος της νεολαίας του χωριού. Ο Άγιος Ανδριανός έχει καταγράψει σταθερή πληθυσμιακή αύξηση απο το 1879 μέχρι και σήμερα με την εξαίρεση των απογραφών του 1928 και του 1981. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Incorruptible

Incorruptible είναι ο τίτλος του δωδέκατου άλμπουμ του αμερικανικού heavy metal συγκροτήματος Iced Earth, το οποίο κυκλοφόρησε στις 16 Ιουνίου του 2017 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Century Media".

 Incorruptible (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 16 Ιουνίου 2017 Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Incorruptible" είχε την εξής μορφή: Στου Μπλοκ - φωνητικά Τζον Σέιφερ - κιθάρα, φωνητικά Τζέικ Ντρέιερ - κιθάρα Λουκ Άπλτον - μπάσο Μπρεντ Σμέντλι - τύμπανα Incorruptible - Iced Earth | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Incorruptible | The Official Iced Earth Website Iced Earth - Incorruptible - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
Χλωριούχο βισμούθιο

Το χλωριούχο βισμούθιο (γνωστό και ως «βούτυρο του βισμουθίου») είναι ανόργανη χημική ένωση, άλας του βισμουθίου με χημικό τύπο BiCl3. Αποτελεί συνηθισμένη πηγή του ιόντος Bi3+. Στον κρύσταλλό του, αλλά και ως αέριο, το μόριό του υιοθετεί μια πυραμιδική δομή, σε συμφωνία με τη θεωρία VSEPR.

 Το χλωριούχο βισμούθιο μπορεί να παρασκευασθεί με απευθείας σύνθεση, περνώντας αέριο χλώριο πάνω από βισμούθιο: 2 Bi + 3 Cl2 → 2 BiCl3Επίσης, διαλύοντας βισμούθιο σε «βασιλικό νερό», εξατμίζοντας το διάλυμα για να πάρουμε BiCl3·2H2O, το οποίο μπορεί να αποσταχθεί για να σχηματίσει το άνυδρο BiCl3.Μπορεί επίσης να παρασκευασθεί προσθέτοντας υδροχλωρικό οξύ σε τριοξείδιο του βισμουθίου και εξατμίζοντας το διάλυμα: Bi2O3 + 6 HCl → 2 BiCl3 + 3 H2O Στην αέρια φάση το μόριο του BiCl3 έχει σχήμα πυραμίδας με γωνία Cl-Bi-Cl ίση με 97,5 μοίρες και μήκος δεσμού 242 pm. Στη στερεά κατάσταση το κάθε άτομο Bi έχει τρεις εγγύτατους γείτονες σε απόσταση 250 pm, δύο σε 324 pm και τρία σε μέση απόσταση 336 pm Αυτή η δομή είναι παρόμοια με εκείνη του AsCl3, του AsBr3, του SbCl3 και του SbBr3. Το χλωριούχο βισμούθιο υδρολύεται εύκολα σε οξυχλωριούχο βισμούθιο (BiOCl): Bi3+ + Cl− + H2O → BiOCl (s) + 2 H+Αυτή η αντίδραση μπορεί να αναστραφεί προσθέτοντας ένα οξύ, όπως το υδροχλωρικό.Η αντίδραση του στερεού BiCl3 με υδρατμούς σε θερμοκρασίες κάτω των 50 °C παράγει μονοένυδρο χλωριούχο βισμούθιο, BiCl3.H2O.Το χλωριούχο βισμούθιο είναι οξειδωτικός παράγοντας, αναγόμενος εύκολα σε μεταλλικό βισμούθιο από αναγωγικούς παράγοντες. Σε αντίθεση με την αναμενόμενη συμμόρφωση με τον χαρακτήρα από τον περιοδικό πίνακα, το BiCl3 είναι οξύ κατά Lewis, σχηματίζοντας ποικιλία κρυσταλλικών μορφωμάτων, όπως το [BiCl6]3− , κάτι που παραβιάζει ισχυρά τον κανόνα συμπλήρωσης της στιβάδας σθένους. Επιπλέον, η οκταεδρική δομή αυτής της κρυσταλλικής μονάδας δεν ακολουθεί τις προβλέψεις της θεωρίας VSEPR, καθώς το μοναχικό ζεύγος στο βισμούθιο είναι απροσδόκητα στερεοχημικώς αδρανές. Το διανιονικό σύμπλεγμα [BiCl5]2− ωστόσο, υιοθετεί την αναμενόμενη δομή τετραγωνικής πυραμίδας. Το χλωριούχο βισμούθιο χρησιμεύει ως καταλύτης στην οργανική σύνθεση. Ειδικότερα, καταλύει την αντίδραση Michael και την αντίδραση Mukaiyama-αλδόλης. Η προσθήκη ιωδιούχων αλάτων άλλων μετάλλων αυξάνει την καταλυτική του δράση. Το χλωριούχο βισμούθιο είναι τοξικό. Προκαλεί ερεθισμό στο γαστρεντερικό και στο αναπνευστικό σύστημα. Η παρατεταμένη επαφή του με το δέρμα προκαλεί εγκαύματα.
Μαντζούν

Το ματζόον (αρμενικά: մածուն, προφέρεται matsun) ή ματσόνι (γεωργιανά: მაწონი, προφέρεται mats'oni) είναι αρμενικό γάλα που έχει υποστεί ζύμωση, Χρησιμοποιείται στην κουζίνα του Καυκάσου, ιδίως στην Αρμενία και στην Γεωργία. Μοιάζει πολύ με το γιαούρτι. Επίσης, περιέχει τα βακτήρια γαλακτικού οξέως Lactobacillus delbrueckii του υποείδους bulgaricus και Streptococcus thermophilus.Το ματζόον παράγεται κυρίως από αγελαδινό γάλα. Επίσης, μπορεί να παραχθεί από κατσικίσιο γάλα, πρόβειο γάλα και βουβαλίσιο γάλα.

 Το όνομα του προϊόντος προέρχεται από την αρμενική λέξη matz. Το προϊόν αναφέρεται ευρέως από μεσαιωνικούς αρμένιους συγγραφείς, όπως τον Γκρίγκορ Μάγκιστρος (11ος αιώνας), τον Χοβχάννες Ερζνκάτσι (13ος αιώνας), τον Γκριγκόρ Τατεβατσί (14ος αιώνας) και άλλους. Ο Γκρίγκορ Μάγκιστρος, στο βιβλίο Ορισμός της Γραμματικής, έδωσε τη σωστή ετυμολογία της λέξης. Matsoni: The Countercultural Yogurt Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. (στα αγγλικά) Delicious Georgian Cuisine — MATSONI /YOGHURT/ SOUP (στα αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Matsoni στο Wikimedia Commons
Avro Avocet

Το Avro Type 584 Avocet ήταν βρετανικό μονοκινητήριο ναυτικό μαχητικό που αναπτύχθηκε από την Avro στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Παρόλο που το Avocet δεν εντάχθηκε σε παραγωγή, το δεύτερο πρωτότυπο χρησιμοποιήθηκε σαν εκπαιδευτικό από την RAF για τους πιλότους που συμμετείχαν στο Schneider Trophy.

 Ο αρχισχεδιαστής της Avro, Ρόυ Τσάντγουικ (Roy Chadwick), δημιούργησε το Avocet για να καλύψει την απαίτηση 17/25 του Υπουργείου Αεροπορίας, που αφορούσε την ανάπτυξη νέου ναυτικού μαχητικού. Ήταν ένα διπλάνο ολομεταλλικής κατασκευής με κινητήρα Armstrong Siddeley Lynx των 230 hp και δυνατότητα χρήσης συμβατικού συστήματος προσγείωσης (με τροχούς) ή πλωτήρων. Παρόλο που οι πτέρυγες του δεν ήταν αναδιπλούμενες, ήταν σχεδιασμένες με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορούν εύκολα να αποσυναρμολογηθούν ώστε να εξοικονομείται χώρος στα πλοία. Κατασκευάστηκαν δύο πρωτότυπα, το πρώτο εκ των οποίων αππγειώθηκε για πρώτη φορά τον Δεκέμβριο του 1927, ενώ το δεύτερο βρέθηκε -που ήταν υδροπλάνο- βρέθηκε για πρώτη φορά στον αέρα τον Απρίλιο του επόμενου έτους. Και τα δύο αξιολογήθηκαν για χρήση από την αεροπορία του στόλου (Fleet Air Arm) αλλά οι επιδόσεις τους αποδείχθηκαν ανεπαρκείς εξ αιτίας της μικρής ισχύος του κινητήρα, με συνέπεια να μην ενταχθούν σε παραγωγή. Ηνωμένο ΒασίλειοRAF Vickers Vireo Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Avro Avocet στο Wikimedia Commons
Α.Ο. Σείριος Πατρών

Ο Α.Ο. Σείριος Παραλίας είναι αθλητικός σύλλογος στην Αχαΐα με έδρα το Δήμο Παραλίας. Ιδρύθηκε το 1997 με τμήμα καλαθοσφαίρισης. Το 2000 ιδρύθηκαν τμήματα μπέιζμπολ αντρών και σόφτμπολ γυναικών ενώ το 2005 συμμετείχε μια φορά με σόφτμπολ ανδρών. Η ονομασία προέρχεται από τον άστερα Σείριο. Δεν έχει τμήμα μπέιζμπολ από το 2007.

 Το τμήμα καλαθοσφαίρισης του Σείριου λειτουργεί με ανδρική ομάδα και σαν ακαδημία με μικρές ηλικίες και συμμετέχει στα πρωταθλήματα της Ε.Σ.Κ.Α.-Η. Το τμήμα μπέιζμπολ την πρώτη χρονιά μετά την ίδρυση (2000) του συμμετείχε στο κύπελλο Ελλάδος φτάνοντας μάλιστα μέχρι τα προημιτελικά. Το 2001 συμμετείχε στο πρωτάθλημα Β΄ εθνικής καταλαμβάνοντας την 9η θέση. Το 2002 ανακηρύσσεται πρωταθλητής Β΄Εθνικής και ανεβαίνει στην Α όπου όμως υποβιβάζεται πάλι το 2003 μιας και κατετάγη 9ος. Το 2004 πάλι σαν πρωταθλητής ανεβαίνει στην Α' και ξαναπέφτει 2005 ως 9ος ξανά. Το 2007 όπου δεν υπήρχαν εθνικές κατηγορίες μένει στον πρώτο γύρο και από τότε το τμήμα διαλύεται. Πρωταθλήματα Β΄εθνικής: 2002, 2004 Τουρνουά παίδων Πάτρας: 2002 Το τμήμα σόφτμπολ συμμετέχει από την πρώτη χρονιά ίδρυσης του, το 2000, στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα και κατέλαβε τις εξής θέσεις: Το 2000 5η, το 2001 3η, το 2002 8η, το 2003 6η, το 2004 5η, το 2005 6η, το 2006 4η. Το 2007 κατέκτησε την 3η θέση και το χάλκινο μετάλλιο, όπου στον μικρό τελικό νίκησε τον Σπάρτακο Γλυφάδας με 12-5. Επίσης τρίτη κατετάγη το 2009 και το 2010. Στο πρωτάθλημα το 2011 κατέκτησε την πρώτη θέση όταν στον τελικό νίκησε τον "Λάδωνα" με 5-4 στη παράταση. Το 2012, πήρε την τρίτη θέση και το Χάλκινο μετάλλιο. 2 Πρωταθλήματα Ελλάδας: 2011, 2014 Το τμήμα σόφτμπολ ανδρών αγωνίστηκε το 2005 στο πανελλήνιο πρωτάθλημα καταλαμβάνοντας την 4η θέση (τελευταία). Panthers Patras
Καρολίνα του Νάσσαου-Σααρμπρύκεν

Η Καρολίνα (γερμ. Karoline von Nassau, 12 Αυγούστου 1704 - 25 Μαρτίου 1774) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόρη του Κόμη του Νάσσαου-Σααρμπρύκεν και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν.

 Ήταν η δεύτερη (επιζήσασα) κόρη του Λουδοβίκου Κράτο του Νάσσαου-Σααρμπρύκεν και της Φιλιππίνης Ερριέττας, κόρης του Ερρίκου Φρειδερίκου του Χοενλόε-Λάνγκενμπουργκ. Παντρεύτηκε το 1719 τον Χριστιανό Γ΄ του Βίττελσμπαχ του Παλατινάτου-Τσβαάιμπρυκεν και είχε τέκνα: Καρολίνα (1721 - 1774), παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Θ΄ της Έσσης-Ντάρμστατ. Χριστιανός Δ΄ (1722 - 1775), Παλατινός Κόμης του Τσβάιμπρυκεν. Φρειδερίκος Μιχαήλ (1724 - 1767), στρατάρχης της Αυστρίας. Γιος του ήταν ο: Μαξιμιλιανός Α΄ Ιωσήφ της Βαυαρίας Χριστιανή Ερριέττα (1725 - 1816), παντρεύτηκε τον Κάρολο Αύγουστο του Βάλντεκ και Πυρμόντ. Entry for Caroline, Princess of Nassau in GeneaNet
Αρχιτεκτόνημα από χαρτί

Με τον όρο Αρχιτεκτόνημα από χαρτί (origamic architecture) αναφερόμαστε στην τρισδιάστατη αναπαραγωγή αρχιτεκτονικών σχεδίων ή αντικειμένων, χρησιμοποιώντας χαρτί ή πιο συχνά λεπτό χαρτόνι, το οποίο κόβεται και διπλώνεται κατάλληλα.

 Δημιουργός του αρχιτεκτονήματος από χαρτί είναι ο αρχιτέκτονας Masahiro Chatani (*1939, Hiroshima). Η μαθήτριά του, η Keiko Nakazawa σχεδιάζει κυρίως κάρτες με θέματα ζώων και λουλουδιών. Από τους δυο τους πολλά βιβλία έχουν εκδοθεί. Η Ολλανδέζα Ingrid Siliakus είναι γνωστή για τα σχέδια κτιρίων της και για το βιβλίο της Papierarchitectuur, van gebouw tot kaart (αρχιτεκτόνημα από χαρτί, από κτίριο σε κάρτα). Το πιο γνωστό όνομα του αρχιτεκτονήματος από χαρτί είναι ο αγγλικός όρος origamic architecture (OA). Στα ιαπωνικά ονομάζεται origami kenchiku. Η σημασία του origami είναι δίπλωμα (χαρτιού), kenchiku σημαίνει αρχιτεκτόνημα. Στα ελληνικά, συνήθως, αποκαλείται μακέτα [από χαρτί] από τους μη μυημένους στην ιαπωνική. Μακέτα Κιριγκάμι Οριγκάμι Popup (Αγγλικά) Papyromania (Αγγλικά) Papierarchitectuur (Αγγλικά) Paper (origamic) architecture Origami.gr Αρχειοθετήθηκε 2010-06-06 στο Wayback Machine. Masahiro Chatani(Ιαπωνικά)
Στιχάριο

Το στιχάριο ή στοιχάριον είναι άμφιο, κληρικών κοινό και για τους τρεις βαθμούς της ιεροσύνης στην Ορθόδοξη Εκκλησία που περιβάλλονται κατά την διάρκεια τέλεσης ιερουργίας ως πρώτο και εσώτατο άμφιο. Οι πρεσβύτεροι και οι επίσκοποι φέρουν κατά κανόνα λευκό ενώ οι διάκονοι ποικίλου χρώματος με βραχύτερες χειρίδες (μανίκια).

 Είναι ποδήρης χιτώνας με φαρδιά μανίκια. Φοριέται εσωτερικά. Το χρώμα του είναι συνήθως λευκό, σύμβολο της αγνότητας και της πνευματικής χαράς. Συμβολίζει επίσης τη φωτεινή περιβολή των Αγγέλων, το φως του Θεού, τη σάρκα του Χριστού και το καθαρό και αμόλυντο της ιερατικής τάξης. Εάν έχει κόκκινο χρώμα, σημαίνει το πάθος του Χριστού και ότι ο ενανθρωπήσας Λόγος έχυσε για το λαό του το αίμα του. Οι «ποταμοί» που υπάρχουν μόνον στο αρχιερατικό στιχάριο δηλώνουν τα χαρίσματα της διδασκαλίας, ακόμη δε και τους κρουνούς του αίματος του Χριστού. Κατά την ένδυση του στιχαρίου και των άλλων αμφίων λέγεται ο στίχος: «Αγαλλιάσσεται η ψυχή μου επί τω Κυρίω· ενέδυσε γαρ με ιμάτιον σωτηρίου, και χιτώνα ευφροσύνης περιέβαλέ με· ως νυμφίω περιέθηκέ μοι μίτραν, και ως νύμφην κατεκόσμησέ με κόσμω· πάντοτε νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν».
Ιένα

Η Ιένα (Jena, γερμανική προφορά «Γένα») είναι πόλη της Γερμανίας που βρίσκεται στο ομόσπονδο κρατίδιο της Θουριγγίας. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Θουριγγίας μετά την Ερφούρτη. Είναι διάσημη κυρίως για το ομώνυμο πανεπιστήμιό της και για την εταιρία κατασκευής οπτικών Καρλ Τσάις (Karl Zeiss).

 Η Ιένα αναφέρθηκε για πρώτη φορά σε ένα έγγραφο του 1182. Αρχικά, η Ιένα ήταν υπό την κατοχή των φεουδαρχών του Λόμπντεμπεργκ. Εκείνη την εποχή, η οικονομία της πόλης βασιζόταν κυρίως στην παραγωγή κρασιού. Το 1523 φθάνει στην πόλη η ιδέα της Μεταρρύθμισης. Σύμφωνα με κείμενα της εποχής, οι Δομινικανοί μοναχοί που ήταν εγκατεστημένοι στην Ιένα από το 1286 δέχθηκαν πολλές επιθέσεις από Προτεστάντες μοναχούς. Το 1558, ιδρύεται το Πανεπιστήμιο της Ιένας από τον εκλέκτορα της Σαξονίας Ιωάννη Φραγκίσκο τον Μεγαλόκαρδο. Την περίοδο 1670-1690, η Ιένα ήταν πρωτεύουσα ενός δουκάτου. Στα τέλη του 18ου αιώνα, το Πανεπιστήμιο της Ιένας απέκτησε μεγάλη φήμη μεταξύ των γερμανικών κρατιδίων, με αποτέλεσμα να γίνει πνευματικό κέντρο όχι μόνο της Γερμανίας, αλλά και ολόκληρης της Ευρώπης. Το 1806, μετά τη Μάχη της Ιένας όπου οι Γάλλοι νίκησαν τους Πρώσους (14 Οκτωβρίου 1806), ο Ναπολέων κατέκτησε την πόλη. Οι φοιτητές του Πανεπιστημίου της Ιένας εξεγέρθηκαν εναντίον των Γάλλων κατακτητών το 1813 και τελικά κατάφεραν να κερδίσουν την ανεξαρτησία της πόλης. Στα τέλη του 19ου αιώνα, με τη δημιουργία της σιδηροδρομικής γραμμής Ζάαλμπαν (Saalbahn), η Ιένα έγινε και βιομηχανικό κέντρο της Γερμανίας, καθώς παρασκεύαζε κυρίως οπτικά προϊόντα και υαλικά. Το 1945, λίγο καιρό πριν τη λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, η πόλη βομβαρδίστηκε από συμμαχικά αεροσκάφη. Η Ιένα ανήκει στο ομόσπονδο κρατίδιο της Θουριγγίας από το 1920, ενώ από το 1949 ως το 1990, ανήκε διοικητικά στην Ανατολική Γερμανία. Σήμερα η Ιένα είναι βιομηχανική πόλη, καθώς κατασκευάζει μηχανικό, φαρμακευτικό, οπτικό και φωτογραφικό εξοπλισμό. Η μητροπολιτική περιοχή της Ιένας είναι μία από τις 50 ταχύτερα αναπτυσσόμενες πόλεις της Γερμανίας. Το 2008, η Ιένα βραβεύθηκε με τον τίτλο της Γερμανικής πρωτεύουσας επιστημών από τη Γερμανική εταιρεία επιστημών. Πόρτο, Πορτογαλία Λούγκοϊ, Ρουμανία Έρλανγκεν, Γερμανία Σαν Μάρκος, Νικαράγουα Ομπερβιλιέ, Γαλλία Μπέρκλεϊ, Καλιφόρνια, ΗΠΑ
Ολγίν

Το Ολγίν (Holguín, Ισπανική προφορά: [olˈɣin]) είναι πρωτεύουσα της επαρχίας Ολγίν, στην ανατολική Κούβα. Είναι η τρίτη πολυπληθέστερη επαρχία μετά την Αβάνα και το Σαντιάγο ντε Κούβα και είναι η τετάρτη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, με 346.191 κατοίκους.

 Ιδρύθηκε ως Σαν Ισίδορο δε Ολγίν το 1545 και πήρε το όνομα του από τον αξιωματικό του Ισπανικοί στρατού García Holguín.Πριν το 1978 το Ολγίν ανήκε στην Επαρχία Οριέντε.Το Σεπτέμβριο του 2015 πριν ο Πάπας Φραγκίσκος επισκεφθεί τις ΗΠΑ επισκέφθηκε την Κούβα καθώς και το μέρος που αποβιβάστηκε ο Χριστόφορος Κολόμβος. Ο δήμος χωρίζεται στις περιοχές Aguarás, Aguas Claras, Alcalá, Arroyo Blanco del Sur, Báguanos, Cabezuelas, Cacocún, Calderón, Camazán, Cauto del Cristo, Corralillo, Cruces de Purnio, Damián, Floro Pérez,Gibara, Guabasiabo, Guayabal, Guirabo, Haticos del Purial, La Aguada, La Cuaba, La Palma, La Rioja, Las Calabazas, Managuaco, Melones, Norte, Omaja, Purnio, San Agustín, San Andrés, San Francisco, San Juan, San Lorenzo, Santa Rita, Sur, Tacámara, Tasajeras, Uñas, Uñitas, Velasco, Yareyal and Yayal. Υπάρχουν διάφορες μικρές πόλεις όπως το Parque Infantil,το Parque San Jose, το Parque San Isidoro, το Parque Marti και πολλές άλλες. Ο λόφος Loma de la Cruz,στον οποίο έχει υψωθεί ένας μεγάλος σταυρός, είναι προσβάσιμος από 450 σκαλιά. Στο Ολγίν υπάρχει το αεροδρόμιο Frank Paí (HOG). Η βασική δευτεροβάθμια εκπαίδευση είναι το Πανεπιστήμιο του Ολγίν. Η οικονομία του Ολγίν στηρίζετε στην στο ζυθοποιία Cerveceria Bucanero που παρασκευάζει τις μπύρες Bucanero, Cristal και Mayabe. Κοντά στο Ολγίν,οι κλινικές Villa El Quinque και Villa El Cocal έχουν δεχτεί διάσημους ποδοσφαιριστές όπως τον Ντιέγκο Μαραντόνα που εκείνη την περίοδο έκανε αποτοξίνωση από την κοκαΐνη. Το 2004, ο δήμος του Ολγίν είχε πληθυσμό 326.740. Με συνολική έκταση 655,9 τ.χλμ., και πυκνότητα πληθυσμού 528 κατ./τ.χλμ. Το Ολγίν εξυπηρετείται από το αεροδρόμιο Frank País Airport(HOG/MUHG),το οποίο βρίσκεται 20°47´08"N, 076°18´54"W. Ετόμπικο, Οντάριο, Καναδάς Σάντα Φε, ΗΠΑ Σαλτίγιο, Μεξικό Αλλαχαμπάντ, Ινδία Γιαζντ, Ιράν Holguín Web portal Αρχειοθετήθηκε 2018-08-31 στο Wayback Machine. (Ισπανικά) English-language city guide Holguin beaches guide Holguin Cuba (Αγγλικά) (Γαλλικά) Cuba Holguin Holguin Αρχειοθετήθηκε 2013-05-31 στο Wayback Machine. (Γερμανικά) Casa particular website - English city guide and photos Αρχειοθετήθηκε 2021-05-05 στο Wayback Machine.
Τίμοτσκα Κράινα

Η Τίμοτσκα Κράινα (σερβικά : Тимочка Крајина) είναι γεωγραφική περιοχή της Σερβίας στην αυτόνομη περιφέρεια της Βοϊβοντίνα. Βρίσκεται στην ανατολική Σερβία και καταλαμβάνει την κοιλάδα του ποταμού Τίμοκ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2002 έχει 284.112 κατοίκους.

 Η περιοχή στην αρχαιότητα κατοικήθηκε από το θρακικό φύλο των Μυσών, έως ότου κατακτήθηκαν από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Η περιοχή ήταν υπό την κυριαρχία της Ρώμης έως το 395 μ.χ.. Όταν η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία διαιρείται σε ανατολική και δυτική έγινε τμήμα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας η οποία αργότερα ονομάστηκε Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Σήμερα στο Ζάγετσαρ ανασκάπτονται τα ερείπια της Felix Romulijana (lat. Romuliana Felix ), περισσότερο γνωστή ως Gamzigrad. Κατά το Μεσαίωνα η περιοχή ελέγχεται αρχικά από το Βυζάντιο, έπειτα τη Βουλγαρία, την Ουγγαρία και τέλος την Τουρκία. Ο Σέρβος πρίγκιπας Στέφαν Νεμάνια αποκτά τον έλεγχο της περιοχής. Μετά τη μάχη του Μαρίτσα το 1371 και η Μάχη του Κοσσυφοπεδίου το 1389 οι Οθωμανοί καταλαμβάνουν την περιοχή και παρέμειναν εκεί μέχρι το 1833 όταν η περιοχή ενώθηκε αυτόνομα με τη Σερβία. Ο Σλαβικός πληθυσμός που εγκαταστάθηκε στις αρχές του Μεσαίωνα σχεδόν εξαφανίστηκε από τον 15ο αιώνα αλλά στη συνέχεια εγκαταστάθηκαν βλάχοι και λίγοι Σέρβοι. Μεταξύ 1918 και 1922 υπάρχουν δύο διοικητικές περιοχές του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων της Κράινα και της Τίμοκ, και από το 1922 του Ζάγετσαρ. Το 1929 έγινε τμήμα της Μπανόβινα του Μοράβα. Σέρβοι = 243.148 (85.58%) Βλάχοι = 23.604 (8,31%) Ρομά = 2.723 (0,96%) Ранко Јаковљевић: „Српска тимочка елита почетком 20. века“ Тимочка Крајина
Άστον Ίτον

Ο Άστον Τζέιμς Ίτον (Ashton James Eaton, γεννήθηκε 21 Ιανουαρίου 1988) είναι Αμερικανός αθλητής του δεκάθλου και του επτάθλου. Ήταν χρυσός Ολυμπιονίκης στο δέκαθλο το 2012 αλλά και στους Ολυμπιακούς του Ρίο Ντε Τζανέιρο το 2016.Κέρδισε επίσης το ασημένιο μετάλλιο στο δέκαθλο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Νταεγού το 2011, χρυσό μετάλλιο στο έπταθλο, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου, το 2012 και στο δέκαθλο, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοικτού Στίβου το 2013. Έγινε ο δεύτερος αθλητής (μετά τον Ρόμαν Σέμπρλε) που πέρασε τους 9.000 βαθμούς.

 Γεννήθηκε στο Πόρτλαντ, του Όρεγκον, στις 21 Ιανουαρίου του 1988. Αρχικά προπονητής του ήταν ο Νταν Στιλ, υπό τις οδηγίες του οποίου ο Ίτον βελτίωσε γρήγορα τις επιδόσεις του στα 1.500 μ., το ύψος, τα εμπόδια και το άλμα επί κοντώ. Βελτίωσε το ρεκόρ του στο επί κοντώ κατα ένα μέτρο και 20 εκατοστά μέσα σε ένα χρόνο και έφτασε τους 8.000 βαθμούς στην έκτη του χρονιά στο δέκαθλο ως αθλητής κολεγίου. Αφότου ο Στιλ έφυγε το 2010, το πανεπιστήμιο προσέλαβε τον Χάρι Μάρα για να εξελίξει περαιτέρω τις ικανότητες του Ίτον. Το 2008, ο Ίτον κέρδισε το δέκαθλο στο Πρωτάθλημα Ανοικτού Στίβου για τον Εθνικό Κολεγιακό Αθλητικό Σύνδεσμο Αμερικής. Το 2009 υπερασπίστηκε τον τίτλο του στο δέκαθλο στο Πρωτάθλημα Εθνικού Κολεγιακού Αθλητικού Σύνδεσμου Αμερικής, κερδίζοντας με 8.241 βαθμούς. Κέρδισε επίσης τον τίτλο στο έπταθλο την ίδια χρονιά στους Αγώνες Κλειστού Στίβου για τον Εθνικό Κολεγιακό Αθλητικό Σύνδεσμο Αμερικής με 5.988 βαθμούς. Στους Προκριματικούς Αγώνες των Ηνωμένων Πολιτειών του 2008 για την πρόκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες, τερμάτισε πέμπτος με 8.111 βαθμούς χάνοντας την πρόκριση. Στο Πρωτάθλημα Ανοικτού Στίβου Αμερικής το 2009, τερμάτισε δεύτερος στο δέκαθλο πίσω απο τον Τρέι Χάρντι με 8.075 βαθμούς. Αυτό του έδωσε μια θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοικτού στίβου στο Βερολίνο (2009), όπου τερμάτισε 18ος με 8.061 βαθμούς. Ο Ίτον βελτίωσε το δικό του παγκόσμιο ρεκόρ στο έπταθλο κλειστού στίβου στο Διεθνές Μίτινγκ Πολλαπλών Αγωνισμάτων Κλειστού Στίβου στο Τάλιν το Φεβρουάριο του 2011. Παρόλο που δεν τα πήγε καλά στο ύψος συγκέντρωσε 6.568 βαθμούς. Τον Αύγουστο του 2011, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Νταεγού, κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στο δέκαθλο με 8.505 βαθμούς, χάνοντας την πρώτη θέση από τον συμπατριώτη του Τρέι Χάρντι. Στις 29 Αυγούστου του 2015 κατέρριψε το δικό του ρεκόρ με 9.045 βαθμούς. Στις 3 Ιανουαρίου του 2017 ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την ενεργό δράση.
Φράνκε φαν ντερ Στοκτ

Ο Φράνκε φαν ντερ Στοκτ (φλαμανδικά: Vrancke van der Stockt (προ του 1420 - 14 Ιουνίου 1495) ήταν πρώιμος Φλαμανδός ζωγράφος, ιδιαίτερα αξιοσημείωτος ως άμεσος διάδοχος και διαδότης της τέχνης του Ρόχιερ φαν ντερ Βάιντεν.

 Το 1445 ο Φράνκε φαν ντερ Στοκτ έγινε "Δάσκαλος" στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά των Βρυξελλών και κληρονόμησε το εργαστήριο του πατέρα του, Γιαν φαν ντερ Στοκτ, ο οποίος είχε αποβιώσει πρόσφατα. Το έργο του αναγνωρίστηκε ως σημαντικό και έγινε ο επίσημος ζωγράφος της πόλης ύστερα από τον θάνατο του Ρόχιερ φαν ντερ Βάιντεν το 1464. Υπηρέτησε, επίσης, ως σύμβουλος της πόλης κατά τα έτη 1465, 1472, και 1475 και ανέλαβε επικεφαλής της Συντεχνίας του Αγίου Ελίγιου (Saint Eligius) κατά το χρονικό διάστημα 1471 - 1473.Με τη σύζυγό του Κατερινε ντε Μούγιεν () απέκτησαν δυο γιους, τον Μπέρνερτ φαν ντερ Στοκτ (προ του 1469 - μετά το 1538) και τον Μίχιελ φαν ντερ Στοκτ (προ του 1469 - ;). Και οι δύο έγιναν ζωγράφοι. Το έργο του φαν ντερ Στοκτ επηρεάστηκε έντονα από τον Ρόχιερ φαν ντερ Βάιντεν, με τον οποίο είναι πιθανό να συνεργάστηκαν. Σε σύγκριση με τον Βάιντεν, "διαθέτει απαλότερη σχεδίαση". Αν και οι μορφές του είναι "λεπτές, κομψές και πιο εξεζητημένες", δεν ήταν σε θέση να τους προσδώσει την ίδια κομψή κίνηση και το βαθύ δράμα που απεικόνιζαν τα έργα του δασκάλου του". Συχνά αναπαρήγαγε μοτίβα από πίνακες του φαν ντερ Βάιντεν με μικρές μόνο τροποποιήσεις, όπως μαρτυρά το έργο του "Γονυπετής δωρητής με τον Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή" (σήμερα στη συλλογή του μουσείου Allen Memorial Art), στο οποίο η μορφή του Αγίου μοιάζει εκπληκτικά με αυτήν του πίνακα του Βάιντεν "Η Παναγία των Μεδίκων" Η Πιετά του, επίσης, έχει ως πρότυπο την Πιετά του φαν ντερ Βάιντεν.Αν και κατά κύριο λόγο ήταν ζωγράφος, ο φαν ντερ Στοκτ έφτιαξε και προσχέδια για κεντήματα και ταπισερί καθώς και σχέδια για ξυλογραφίες.Κανένα έργο του δεν είναι τεκμηριωμένο: Τα έργα του αποδίδονται σε αυτόν επί τη βάσει της στυλιστικής τους σχέσης με το "τρίπτυχο της Λύτρωσης" που σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο Πράδο της Μαδρίτης, το οποίο δεν αποδόθηκε σε αυτόν παρά μόνο κατά τη δεκαετία του 1920. Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων Campbell, Lorne & Van der Stock, Jan. Rogier van der Weyden: 1400–1464. Master of Passions. Davidsfonds, Leuven, 2009. ISBN 978-90-8526-105-6 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Vrancke van der Stockt στο Wikimedia Commons Entry for Vrancke van der Stockt στον ιστότοπο Union List of Artist Names Entry for Vrancke van der Stockt στην ArtCyclopedia
Ίνγκα του Βάρταϊγκ

Η Ίνγκα Όλαφσντοτερ Βάρταϊγκ, νορβηγ.: Inga Olafsdatter fra Varteig, (Βάρταϊγκ, Έστφολντ, 1183 ή π. 1185 – 1234 ή 1235) ήταν ερωμένη του βασιλιά Χάακον Γ΄ της Νορβηγίας και μητέρα του βασιλιά Χάακον Δ΄ της Νορβηγίας.

 Η Ίνγκα, από το Βάρταϊγκ στο Έστφολντ, διατήρησε μία σχέση με τον βασιλιά Χάακον Γ΄, που επισκεπτόταν εκεί κοντά το Μποργκ (τώρα Σάρπσμποργκ) στα τέλη του 1203. Ο βασιλιάς Χάακον Γ΄ απεβίωσε στη συνέχεια στις αρχές του 1204. Η βασιλεία του είχε χαρακτηριστεί από ανταγωνισμό μεταξύ των φατριών Μπάγκλερ και Μπίρκεμπάινερ για τον έλεγχο της Νορβηγίας κατά τη διάρκεια μίας περιόδου εμφυλίου πολέμου. Τον βασιλιά Χάακον Γ΄ τον διαδέχθηκε ως βασιλιάς της Νορβηγίας, αρχικά ο ανιψιός του Γκούττορμ και αργότερα με διορισμό ο Ίνγκε Μπάρντσον. Λίγο μετά το τέλος του βασιλιά Χάακον, η Ίνγκα γέννησε έναν γιο, που ισχυρίστηκε ότι ήταν παιδί τού πρόσφατα αποβιώσαντος βασιλιά. Ο ισχυρισμός της Ίνγκα υποστηρίχθηκε από αρκετούς οπαδούς Μπίρκεμπαϊνερ τού βασιλιά Χάακον Γ΄. Ωστόσο, ο ισχυρισμός της έφερε τόσο την ίδια, όσο και τον γιο της σε επικίνδυνη θέση. Κατά συνέπεια, μία ομάδα πιστών των Μπίρκεμπαϊνερ κατέφυγε με την Ίνγκα και τον γιο της από το Λίλεχαμερ στην ανατολική Νορβηγία, επάνω στα βουνά, κατά τα μέσα τού χειμώνα 1205–06. Το ταξίδι με χιονοδρομία συνεχίστηκε βόρεια μέσω του Έστερνταλεν στο Tρέντελαγκ, όπου τέθηκαν υπό την προστασία του βασιλιά Ίνγκε Β΄ της Νορβηγίας. Μετά το τέλος τού βασιλιά Ίνγκε Β΄ τον Απρίλιο του 1217, η Ίνγκα πραγματοποίησε με επιτυχία μία δοκιμασία για να αποδείξει το δικαίωμα του γιου της στη διαδοχή. Έτσι ο γιος της Χάακον Δ΄ ανήλθε στον νορβηγικό θρόνο σε ηλικία 13 ετών. Σύμφωνα με πληροφορίες, η Ίνγκα αρρώστησε βαριά και απεβίωσε πριν από τα Χριστούγεννα στο Μπέργκεν το 1234. Μπίρκεμπαϊνερενετ Εποχή εμφυλίου πολέμου στη Νορβηγία Η κύρια πηγή πληροφοριών σχετικά με την Inga of Varteig είναι από το Saga του Haakon Haakonarson που γράφτηκε μετά το θάνατο του βασιλιά Haakon IV. Jakobsson, Ármann (2005) Βασιλική βιογραφία, στο A Companion to Old Norse-Icelandic Literature and Culture (Blackwell)(ISBN 0-631-23502-7) Thuesen, Nils Petter (1991) Norges dronninger gjennom tusen år (Όσλο: Tiden Norsk Forlag)(ISBN 82-10034-58-8) Tordarson, Sturla (2008) Håkon Håkonssons saga (Thorleif Dahls Kulturbibliotek)(ISBN 978-82-03-19367-5)
Φράγκο CFA

Το CFA φράγκο είναι το όνομα δύο νομισμάτων, του Φράγκο CFA Δυτικής Αφρικής, που χρησιμοποιείται σε οχτώ χώρες της Δυτικής Αφρικής, και το Φράγκο CFA Κεντρικής Αφρικής, που χρησιμοποιείται σε έξι χώρες της Κεντρικής Αφρικής. Και τα δύο νομίσματα είναι εγγυημένα από το γαλλικό δημόσιο ταμείο. Αν και ξεχωριστά, τα δύο νομίσματα φράγκο CFA ήταν πάντα ισοδύναμα και είναι ουσιαστικά εναλλάξιμα. Οι κωδικοί ISO είναι XAF για το Φράγκο CFA Κεντρικής Αφρικής και XOF για το Φράγκο CFA Δυτικής Αφρικής. Στις 22 Δεκεμβρίου 2019 ανακοινώθηκε ότι το νόμισμα Δυτικής Αφρικής θα αντικατασταθεί από ένα ανεξάρτητο νόμισμα με την ονομασία Έκο.Και τα δύο φράγκα CFA έχουν μια Σταθερή συναλλαγματική ισοτιμία με το Ευρώ: 100 φράγκα CFA = 1 πρώην Γαλλικό Φράγκο = 0.152449 ευρώ ή 1 € = 6.55957 FRF = 655.957 CFA ακριβώς.

 Στις 25 Απριλίου 2023 πραγματοποιείται η υπουργική σύνοδος της Οικονομικής και Νομισματικής Κοινότητας της Κεντρικής Αφρικής (Cemac) και της Γαλλίας. Ειδικότερα, συζητήθηκε το θέμα του φράγκου CFA. Από τη γαλλική πλευρά, η εγγύηση που παρέχεται στο φράγκο CFA και η διασφάλιση της μετατρεψιμότητάς του, εκλαμβάνεται ως φορέας οικονομικής σταθερότητας για την περιοχή. Η Γαλλία παραμένει «ανοιχτή» και «διαθέσιμη» για να προχωρήσει σε μια μεταρρύθμιση της νομισματικής συνεργασίας στην Κεντρική Αφρική, όπως ήταν σε θέση να πραγματοποιηθεί στη Δυτική Αφρική. Η Γαλλία δηλώνει έτοιμη να λάβει τις προτάσεις της CEMAC.[1]. Φράγκο Κομορών Διεθνής κατάσταση και χρήση του ευρώ Φράγκο CFP History of the CFA franc Franc zone information at Banque de France Αρχειοθετήθηκε 2016-12-02 στο Wayback Machine. Decision of the Council of Europe on 23 November 1998 regarding the CFA and Comorian francs "For better or worse: the euro and the CFA franc", Africa Recovery, Department of Public Information, United Nations (April 1999)
Μαντίνατ Χαμάντ

Η Μαντίνατ Χαμάντ (αραβικά: مدينة حمد‎) είναι μία, κυρίως, οικιστική πόλη στο βόρειο Μπαχρέιν. Ήταν ένας δήμος του Μπαχρέιν στο κεντρικό τμήμα της χώρας. Διαχωρίστηκε από τον δήμο Ριφά και Νότιας Περιοχής (الرفاع والمنطقة الجنوبية) το 1991 και η επικράτειά της βρίσκεται τώρα στο Βόρειο Κυβερνείο. Το όνομά της αναφέρεται στον σημερινό βασιλιά του Μπαχρέιν, Χαμάντ μπιν Ίσα αλ Χαλίφα. Η πόλη είναι πολυπολιτισμική, όπου στεγάζει έναν αναλογικά αναμεμιγμένο πληθυσμό Σιιτών-Σουνιτών με διαφορετικό κοινωνικοοικονομικό υπόβαθρο. Σήμερα, η Μαντίνατ Χαμάντ είναι μια επιτομή της πολυπολιτισμικότητας του Μπαχρέιν, χωρίς κάποια εθνοτική ή θρησκευτική ομάδα να αποτελεί την πλειοψηφία των κατοίκων.

 Η Μαντίνατ Χαμάντ δημιουργήθηκε το 1984 ως «οικιστική πόλη» όπου η κυβέρνηση δημιούργησε εργατικές κατοικίες για όσους δεν μπορούσαν να αντέξουν οικονομικά τις ολοένα αυξανόμενες τιμές κατοικιών σε άλλα μέρη της χώρας. Το 1990, η κυβέρνηση άνοιξε την πόρτα του Μπαχρέιν στους λαούς του Κουβέιτ που υπέφεραν από τις συνέπειες του πολέμου του Κόλπου με το Ιράκ. Παρείχε δωρεάν σπίτια και σχολεία στην Μαντίνατ Χαμάντ που τους επέτρεψε να χρησιμοποιούν τις εγκαταστάσεις της πόλης. Οι πολίτες του Κουβέιτ επέστρεψαν στις αρχές του 1991 στο τέλος του πολέμου. Το 2001 η κυβέρνηση έδωσε δωρεάν τις εργατικές κατοικίες στους κατοίκους της Μαντίνατ Χαμάντ. Η Μαντίνατ Χαμάντ βρίσκεται 18 χιλιόμετρα μακρία από την πρωτεύουσα Μανάμα και 19 χιλιόμετρα από το αεροδρόμιο. Είναι κοντά στην περιοχή Σάχιρ, η οποία περιέχει την τεράστια πίστα αγώνων Formula 1 (Διεθνής Πίστα Μπαχρέιν), η οποία είναι η μεγαλύτερη πίστα στη Μέση Ανατολή. Η Μαντίνατ Χαμάντ φημίζεται για τους 22 κυκλικούς κόμβους της. Οι διευθύνσεις κατοικίας βασίζονται στον αριθμό του πλησιέστερου κυκλικού κόμβου. Μέχρι το 2005 ο πληθυσμός της πόλης ήταν 52.718 κάτοικοι. Έχει πλέον αντικαταστήσει την Μαντίνατ Ίσα όσον αφορά την πληθυσμιακή κατάταξη. Η Μαντίνατ Χαμάντ είναι μέρος του Βόρειου Κυβερνείου, ενός από τα πέντε Κυβερνεία του Μπαχρέιν. Ωστόσο, απαγορεύεται στους κυβερνήτες να ψηφίζουν τους δικούς τους νόμους και πρέπει να συμμορφώνονται με όλους τους εθνικούς νόμους του Βασιλείου του Μπαχρέιν. Οι κάτοικοι της Μαντίνατ Χαμάντ τείνουν να πηγαίνουν στην πρωτεύουσα Μανάμα για να εργαστούν. Το μεγαλύτερο μέρος της Μαντίνατ Χαμάντ είναι μια κατοικημένη περιοχή, αλλά υπάρχει ένα μεγάλο εμπορικό κέντρο που ονομάζεται Sooq Waqif, το οποίο περιέχει πολλά καταστήματα και παρέχει κάποια απασχόληση στην ίδια την Μαντίνατ Χαμάντ. Τζαμί Κάνου - Σάχης Χαμάντ, μεταξύ του δεύτερου και του τρίτου κυκλικού κόμβου Τζαμί Αλ Αζούρ - δέκατος κυκλικός κόμβος Το Διεθνές Αεροδρόμιο του Μπαχρέιν βρίσκεται 19.7 χιλιόμετρα από τη Μαντίνατ Χαμάντ. Πληθυσμός (2001): 166.824. Πυκνότητα: 1204,16/χλμ² Σημαντικές περιοχές κοντά στην Μαντίνατ Χαμάντ: Σάχιρ Ζαλάκ Ριφά Το Πανεπιστήμιο του Μπαχρέιν έχει την κύρια πανεπιστημιούπολη κοντά στην Μαντίνατ Χαμάντ (Σούχιρ).
Περιφέρεια Καραγκάντα

Η περιφέρεια Καραγκάντα (καζακικά: Қарағанды облысы‎) είναι μια περιφέρεια του Καζακστάν. Πρωτεύουσα είναι η ομώνυμη πόλη Καραγκάντα. Ο πληθυσμός είναι 1.341.700 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2009, μειωμένος σε σχέση με τον πληθυσμό της απογραφής του 1999 που ήταν 1.410.218 κάτοικοι. Ο πληθυσμός της πρωτεύουσας είναι 459.778 στην απογραφή του 2009.

 Η περιφέρεια ήταν ένα μέρος όπου γινόταν έντονη εξόρυξη άνθρακα κατά την Σοβιετική περίοδο και μέρος όπου βρίσκονταν αρκετά γκουλάγκ (στρατόπεδο εξαναγκαστικής εργασίας). Κατά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο οΙωσήφ Στάλιν εξόρισε πολλούς Γερμανούς στην περιοχή. Η περιφέρεια έχει έκταση 428.000 τ.χλμ, και είναι η μεγαλύτερη περιφέρεια του Καζακστάν. Δεν συνορεύει με κάποια χώρα, ωστόσο λόγω του σχήματος της συνορεύει με πολλές περιοχές. Συνορεύει με την Περιφέρεια Ακτόμπε στα δυτικά, με την περιφέρεια Κοστανάι στα βορειοδυτικά, με την περιφέρεια Ακμόλα στα βόρεια, βορειοανατολικά με την περιφέρεια Παβλοντάρ, με την περιφέρεια του Ανατολικού Καζακστάν στα ανατολικά, νοτιοανατολικά με την περιφέρεια Αλμάτι, νότια με τις περιφέρειες Τζαμπίλ και Νότιου Καζακστάν και στα νοτιοδυτικά με την Περιφέρεια Κυζυλόρντα. Η περιφέρεια είναι ξερή και πεδινή, με πεδιάδες που έχουν περιστασιακούς λόφους. Το εθνικό πάρκο Καρκαράλι που έχει έκταση 90.300 εκτάρια, βρίσκεται στην περιφέρεια, όπως και όρος Κιζιλαράι, γνωστό για τα ιστορικά αξιοθέατα και την φυσική ομορφιά του. Ο ποταμός Ισίμ, παραπόταμος του Ιρτίς, πηγάζει στην περιφέρεια. Ο ποταμός Νούρα είναι ένας άλλος που βρίσκεται στην περιοχή. Ακόμη, αρκετό νερό που χρησιμοποιείται στη περιοχή προέρχεται από τον Ιρτύς, που παρέχεται από το Κανάλι Ιρτίς-Καραγκάντα, απόστασης 451 χιλιομέτρων. Το 44,68% του πληθυσμού είναι Καζάκοι και το 39,17% είναι Ρώσοι στην απογραφή 2010. Οι μειοψηφίες είναι Ουκρανοί (4,56%), Γερμανοί (2,93%) και Τάταροι (2,53%). Η περιφέρεια διαιρείται σε 9 επαρχίες και της πόλεις περιφερειακής σημασίας που είναι το Καραγκάντα, το Μπαλκάς, το Τζεζκαζγκάν, το Καραζάλ, το Σαράν, το Σακτίνσκ και το Τεμιρτάου. Οι επαρχίες είναι: Επαρχία Αμπάι, διοικητικό κέντρο η πόλη του Αμπάι Επαρχία Ακτογκάι, διοικητικό κέντρο, το χωριό του Ακτογκάι Επαρχία Μπουχάρ-Ζιράου, διοικητικό κέντρο το Μποτακάρα Επαρχία Καρκαράλι, πόλη του Καρκαράλι Επαρχία Νούρα, οικισμός του Κιγιέβκα Επαρχία Οσακάροφ, οικισμός του Οσακαρόβκα Επαρχία Σετ, χωριό του Ακσού-Αούϊλι Επαρχία Ουλιτάου, χωριό του Ουλιτάου Επαρχία Ζαναάρκα, οικισμός του Ατάσου* Τα ακόλουθα εννέα περιοχές σε Καραγάντα Περιοχή το καθεστώς της πόλης: Καραγκάντα, Μπαλκάς, Ζεζκαζγκάν, Καραζάλ, Πριοζέρσκ, Σαράν, Σατμπάγιεφ, Σακτίνσκ και Τεμιρτάου. Για μερικές δεκαετίας της Σοβιετικής περιόδου, το νότιο κομμάτι της περιφέρειας ήταν η περιφέρεια Τζεζκαζγκάν, με πρωτεύουσα την ομώνυμη πόλη. Ουλσάν, Νότια Κορέα (2010) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Karaganda Region στο Wikimedia Commons
Ασκός Θεσσαλονίκης

Ο Ασκός είναι χωριό του νομού Θεσσαλονίκης του δήμου Λαγκαδά. Βρίσκεται λίγο βορειότερα της λίμνης Βόλβη. Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 1.426 κάτοικοι. Μέχρι το 1926 ονομαζόταν Γιακίνια οπότε μετονομάστηκε σε Ασκό σε ανάμνηση του χωριού Ασκώ της Ανατολικής Θράκης. Η τοπική κοινότητα Ασκού είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 70,419 χμ² (2011).

 Ευρήματα της Εποχής του Χαλκού φανερώνουν το παρελθόν της περιοχής. Κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας, γνωστός με το όνομα Γιαϊκίν, κατοικείται αρχικά, από ομάδα 43 στρατιωτών, Γιουρούκων, ενώ στη συνέχεια μετατρέπεται σε μουσουλμανικό οικισμό με 153 σπίτια. Στο χωριό εγκαταστάθηκαν μετά τη Μικρασιατική καταστροφή, πρόσφυγες από το χωριό Ασκώ της Ανατολικής Θράκης και από το χωριό Αχτάς του Πόντου. Βασική οικονομική δραστηριότητα των κατοίκων είναι η καλλιέργεια καπνών και σιτηρών, καθώς και η κτηνοτροφία. Από τα γύρω υψώματα, η θέα απλώνεται στην πεδιάδα του Λαγκαδά, στις λίμνες, στις κορυφογραμμές του Χορτιάτη και του Χολομώντα. Ιερό κειμήλιο από την Ανατολική Θράκη αποτελεί η εικόνα της Παναγίας Ασκονίτισσας, η οποία χρονολογείται από τον 8ο αιώνα και μεταφέρθηκε στις αρχές του 20 αι. από τους πρόσφυγες στην νέα τους πατρίδα, τον Ασκό. Φυλάσσεται στον Ναό της Ζωοδόχου Πηγής. Τα δύο πάρκα, τα οποία βρίσκονται νότιο και στο κέντρο του χωριού. Το παρεκκλήσι του Προφήτη Ηλία, το οποίο βρίσκεται νοτιοδυτικά. Το Ιερό Ησυχαστήριο Αγίων Ισαποστόλων Κυρίλλου και Μεθοδίου, το οποίο βρίσκεται νοτιοανατολικά του χωριού. Ο Ιερός Ναός Ζωοδόχου Πηγής που βρίσκεται στο κέντρο του χωριού. Η κεντρική πλατεία του χωριού. Στο χωριό υπάρχει ένας χώρος που αξιοποιείται ως νηπιαγωγείο και επίσης ένας χώρος που χρησιμοποιείται ως δημοτικό σχολείο. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Δήμος Σοχού, το δημοτικό διαμέρισμα Ασκού Παναγίες της Μικράς Ασίας και της Θράκης
Στάνισλος Α. Τζέιμς

Ο Σερ Στάνισλος Τζέιμς (Sir Stanislaus James, GCSL, GCMG OBE 13 Νοεμβρίου 1919 – 26 Μαΐου 2011) ήταν παιδαγωγός από την Αγία Λουκία, που υπηρέτησε ως Γενικός Κυβερνήτης από το 1988 ως το 1996.

 Ο Στάνισλος Άντονι Τζέιμς (Stanislaus Anthony James) γεννήθηκε στο Σουφριέρ της Αγίας Λουκίας και μορφώθηκε στο Κολέγιο Σεντ Μέρις του νησιού. Το 1941 απέκτησε προσόντα δασκάλου στο Κολέγιο Τρίνινταντ (Trinidad Training College for Teachers) και δίδαξε επί μακρόν στην Αγία Λουκία. Αργότερα έγινε διοικητικό στέλεχος της κυβέρνησης και απέκτησε δίπλωμα στην Κοινωνική Διοίκηση από το Πανεπιστήμιο του Σουάνσι στην Ουαλία το 1960 και δίπλωμα στη Δημόσια Διοίκηση από το Πανεπιστήμιο Κάρλτον στην Οτάβα το 1968. Ήταν διοικητής σε ποικίλα υπουργεία και τμήματα της κυβέρνησης. Υπηρέτησε ως Γενικός Κυβερνήτης από τις 10 Οκτωβρίου 1988 ως την 1η Ιουνίου 1996. JAMES, Sir Stanislaus (Anthony), Who Was Who, A & C Black, 1920–2007; online edn, Oxford University Press, Δεκέμβριος 2011
Ζώνη προς υπεράσπιση

Η έκφραση Ζώνη Προς Υπεράσπιση ή ZAD (Γαλλικά: zone à défendre) είναι ένας γαλλικός νεολογισμός που αναφέρεται στη μαχητική κατάληψη ή την αναρχική κομμούνα που έχει ως στόχο τη φυσική παρεμπόδιση κάποιου έργου ανάπτυξης. Τα ZAD οργανώνονται συγκεκριμένα σε περιοχές με οικολογική ή γεωργική διάσταση, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το μόνιμο χωριό αποκλεισμού ενάντια στην κατασκευή του αεροδρομίου στη Notre-Dame-des-Landes. Παρ' όλα αυτά, όμως, το όνομα έχει χρησιμοποιηθεί και για καταλήψεις σε αστικές περιοχές, όπως στη Ρουέν. Ένα από τα πρώτα συνθήματα του κινήματος ήταν «ZAD παντού» και παρόλο που δεν υπάρχουν επίσημες μορφές, εκτιμάται ότι στις αρχές του 2016 υπήρχαν κάπου ανάμεσα σε 10 με 15 ZAD σε όλη τη Γαλλία.

 Το ακρωνύμιο "ZAD" είναι μια παράφραση του όρου Αναβληθείσα Ζώνη Ανάπτυξης (Γαλλικά: "zone d'aménagement différé"). Το 2015, ο όρος "Zadist" εισήχθη στην έκδοση του λεξικού Le Petit Robert για το 2016 ως «μαχητής κάποιας κατάληψης ZAD ενάντια σε κάποιο προτεινόμενο σχέδιο ανάπτυξης βλαβερό για το περιβάλλον.» Ο όρος εμφανίστηκε αρχικά τη δεκαετία του 2010 στη Γαλλία και έγινε δημοφιλής κατά τη διάρκεια της εναντίωσης στην κατασκευή αεροδρομίου στην Notre-Dame-des-Landes, βόρεια της Nantes. Το κίνημα των ZAD έχει τις ρίζες του στην αμφισβήτηση μεγάλων έργων υποδομών, την υπεράσπιση του περιβάλλοντος και του δικαιώματος των γηγενών να αποφασίζουν για το μέλλον της γης τους (με αντίτιμο, αν χρειαστεί, τη σύγκρουση με την κρατική εξουσία) και παράλληλα την απόρριψη της Καπιταλιστικής οικονομίας. Στη Γαλλία, οι πιο διάσημοι πρόγονοι του κινήματος των ZAD είναι η μάχη του Larzac (1971-1981), οι διαδηλώσεις ενάντια στην κατασκευή πυρηνικού εργοστασίου στο Creys-Malville, στην Isère (1977), και στο Plogoff τις δεκαετίες των '70 και '80.Τα ZAD έχουν πολλαπλασιαστεί στη Γαλλία έπειτα από την αποτυχημένη προσπάθεια έξωσης της κομμούνας στη Notre-Dame-des-Landes το φθινόπωρο του 2012. Ένα από τα πρώτα ZAD που σχηματίστηκαν μετά το γεγονός αυτό ήταν το ZAD στη φάρμα Bouillons, κοντά στη Ρουέν, μια κατάληψη από την ομάδα Auchan ενάντια στο σχέδιο ακινήτων που ξεκίνησε το χειμώνα του 2012. Πέρα από το ZAD στη Notre-Dame-des-Landes, οι πιο γνωστές περιπτώσεις είναι αυτές ενάντια στο σχέδιο ανέγερσης του φράγματος Sivens στον ποταμό Tarn και στα Center Parks του δάσους του Chambaran στην Isère.
Κιμ Νόβακ

Η Κιμ Νόβακ (αγγλ. Kim Novak, 13 Φεβρουαρίου 1933) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός της τηλεόρασης και του κινηματογράφου γνωστή κυρίως για την ερμηνεία της σε διπλό ρόλο στην ταινία του Άλφρεντ Χίτσκοκ Δεσμώτης του ιλίγγου (Vertigo, 1958). Σημαντική θέση στη φιλμογραφία της έχουν επίσης οι ταινίες: Πικ-νικ (Picnic, 1955), Ο άνθρωπος με το χρυσό χέρι (The Man with the Golden Arm, 1955), Η φλόγα καίει ακόμα (Jeanne Eagles, 1957), Ο φιλαράκος μου (Pal Joey, 1957), Ήρθες αργά αγάπη μου (Bell, Book and Candle, 1958), Περασμένα μεσάνυχτα (Middle of the Night, 1959), Θ' ανταμώσουμε ξανά (Strangers When We Meet, 1960) και Φίλησέ με, κουτέ (Kiss me Stupid).

 Η Νόβακ ξεκίνησε την καριέρα της το 1954 υπογράφοντας συμβόλαιο με την εταιρία Columbia Pictures και γρήγορα έγινε αστέρι πρώτου μεγέθους μετά από την εμφάνισή της σε μια σειρά ταινιών, με σημαντικότερη το Πικ-νικ του Τζόσουα Λόγκαν, στο οποίο πρωταγωνίστησε στο πλευρό του Γουίλιαμ Χόλντεν λαμβάνοντας καλές κριτικές. Την ίδια επίσης χρονιά συμπρωταγωνίστησε με τον Φρανκ Σινάτρα στην ταινία του Ότο Πρέμινγκερ Ο άνθρωπος με το χρυσό χέρι. Την ίδια χρονιά βραβεύτηκε με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Πρωτοεμφανιζόμενης Ηθοποιού. Τρία χρόνια αργότερα είχε την ευκαιρία να υποδυθεί μια από τις θρυλικότερες ξανθές του Άλφρεντ Χίτσκοκ, τη Μάντλιν Έλστερ / Τζούντι Μπάρτον στην ταινία Δεσμώτης του ιλίγγου, όπου εμφανίστηκε στο πλευρό του Τζέιμς Στιούαρτ. Κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1950, η Νόβακ ήταν μια από τις εμπορικότερες ηθοποιούς του αμερικανικού Box-Office κι είχε συμπρωταγωνιστήσει με μερικούς από τους δημοφιλέστερους ηθοποιούς της εποχής, αλλά η καριέρα της άρχισε να φθίνει κατά τα μέσα της δεκαετίας του 1960 και μετά από μια σειρά αποτυχημένων ταινιών αποσύρθηκε από την υποκριτική το 1966 κάνοντας σποραδικές εμφανίσεις σε ταινίες. Επέστρεψε στη μεγάλη οθόνη το 1980, όπου εμφανίστηκε πλάι στην Ελίζαμπεθ Τέιλορ στο θρίλερ Στον καθρέφτη είδα τον δολοφόνο (The Mirror Crack'd). Έπειτα είχε ένα επιτυχημένο γκεστ στην τηλεοπτική σειρά Φάλκον Κρεστ όπου εμφανίστηκε για μια σεζόν την τηλεοπτική περίοδο 1986-1987. Έπειτα αποφάσισε να αποσυρθεί οριστικά από την υποκριτική μετά από την άσχημη εμπειρία που είχε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας Ερωτική καταιγίδα (Liebestraum) το 1991, η οποία έμελλε να είναι και η τελευταία της. Έκτοτε η ίδια έχει δηλώσει ότι δεν έχει καμιά διάθεση να επιστρέψει στα κινηματογραφικά δρώμενα. Η Νόβακ έχει παντρευτεί δυο φορές: την πρώτη με τον ηθοποιό Ρίτσαρντ Τζόνσον και τη δεύτερη με τον γιατρό Ρόμπερτ Μαλόι, με τον οποίον παραμένει παντρεμένη μέχρι και σήμερα. Κιμ Νόβακ στην IMDb Κιμ Νόβακ, σελίδα στον ιστότοπο Cine.gr (Ελληνικά).
InterCity Express

Το Intercity-Express (ICE, προφέρεται Ι - ΤΣΕ - Ε) είναι ένα σύστημα τραίνων υψηλών ταχυτήτων που χρησιμοποιείται κυρίως στη Γερμανία, αλλά και σε γειτονικές χώρες, όπως η Ελβετία, η Αυστρία, η Ολλανδία και το Βέλγιο. Το ICE θεωρείται στη Γερμανία ως η ναυαρχίδα της εταιρίας Deutsche Bahn.

 Τα Intercity-Express αντικατέστησαν το 1993 πολλά τραίνα InterCity που ήταν τα ταχύτερα των σιδηροδρόμων της Δυτικής Γερμανίας Deutsche Bundesbahn. Οι συρμοί ICE απαιτούν ειδικές γραμμές για να αναπτύξουν υψηλές ταχύτητες, αλλά μπορούν επίσης να κινηθούν σε συμβατικές διαδρομές με κανονικές ταχύτητες. Η τρίτη γενιά πλέον αποτέλεσε αντικείμενο εξαγωγής σε διάφορες χώρες, ως προϊόν της Siemens και της Bombardier. Ο Ισπανικός Οργανισμός Σιδηροδρόμων RENFE χρησιμοποιεί στο δίκτυο της AVE επίσης συρμούς βασισμένους στους συρμούς ICE 3 (Siemens Velaro) κυρίως στη γραμμή Μαδρίτη - Βαρκελώνη οι οποίοι αναπτύσσουν ταχύτητες έως 310 χλμ/ώρα. Οι ευρύτερες εκδόσεις παραγγέλθηκαν από την Κίνα για τη σιδηροδρομική γραμμή Πεκίνο - Τιαντζίν (CRH 3) και από τη Ρωσία για τη διαδρομή Μόσχα - Αγία Πετρούπολη και τη διαδρομή Μόσχα - Νίζνι Νόβγκοροντ (Velaro RUS). Μέχρι σήμερα (2015), έχουν κατασκευαστεί 4 κύριοι τύποι τραίνων ICE. Αυτοί είναι: Η δεύτερη γενεά ICE είναι βασικά η ίδια με την πρώτη γενεά, αλλά τα τραίνα έχουν μόνο το μισό μήκος αυτών της πρώτης γενεάς και μπορούν να συνδεθούν σε πολλαπλές συνθέσεις. Έτσι παρέχεται μεγαλύτερη ευελιξία στον αριθμό διαθεσίμων θέσεων σε κάθε διαδρομή. Το ICE τρίτης γενεάς (σειράς 403) έχει διαφορετική φιλοσοφία κατασκευής: ολόκληρος ο εξοπλισμός έλξης είναι εγκατεστημένος υποδαπέδια, διαθέτοντας έναν μεγαλύτερο αριθμό λιγότερο ισχυρών κινητήρων. Μία μονάδα ICE 3 αποτελείται από οκτώ οχήματα, τέσσερα από τα οποία είναι κινητήρια, ενώ τα υπόλοιπα φέρουν άλλο ηλεκτρικό εξοπλισμό, συμπεριλαμβανομένων παντογράφων. Αυτή η διάταξη επιτρέπει την τοποθέτηση καθισμάτων σε όλα τα μέρη του τραίνου, συμπεριλαμβανομένων «πολυθρόνων» στις δύο άκρες του συρμού που χωρίζονται από τον θάλαμο οδήγησης μόνο από ένα γυάλινο χώρισμα. Το ICE 3M (σειράς 406) είναι μια πολυρρευματική παραλλαγή του ICE 3 που εξυπηρετεί αυτήν την περίοδο δρομολόγια προς την Ολλανδία, το Βέλγιο και την Ελβετία. Η παροχή άδειας για την εκτέλεση δρομολογίων προς τη Γαλλία έλαβε χώρα στα τέλη του 2005. Το ICE τέταρτης γενιάς (σειράς 412) αποτελεί την πιο πρόσφατη γενιά τρένων Intercity-Express η οποία παρουσιάστηκε τον Δεκέμβριο του 2015. Η παραγωγή των τρένων αυτών πρόκειται να ξεκινήσει μέσα στο 2016 και στη συνέχεια να τεθούν σε υπηρεσία τον Δεκέμβριο του 2017. TGV AVE Thalys Eurostar Σινκανσέν (Shinkansen) των Ιαπωνικων Σιδηρόδρομων ice-fansite (Γερμανικά) ice-fanpage (Γερμανικά) fernbahn.de (Γερμανικά)