Κλόβις Γ΄

O Κλόβις Γ΄, (Clovis III, 670 - 676) μέλος του Οίκου των Μεροβιγγείων ήταν για σύντομο χρόνο Βασιλιάς της Αυστρασίας (675 - 676). Ήταν ίσως (ο πρώτος) γιος του Θευδέριχου Γ΄ της Νευστρίας & Αυστρασίας (τρίτου γιου τού Κλόβις Β΄ της Νευστρίας & Βουργουνδίας), μερικοί τον θεωρούν γιο του Κλόβις Β΄. Την εποχή που ανέβηκε στον θρόνο ήταν ακόμα μικρό παιδί, βασίλευσε τόσο λίγο που πολλοί τον θεωρούν απλά έναν διεκδικητή. Μερικές φορές απαριθμείται ως Κλόβις Δ΄ αντί για Κλόβις Γ΄. Οι μόνες πληροφορίες που σχετίζονται με την βασιλεία του προέρχονται από τα "Βασανιστήρια του Λεοντεγκάρ" που γράφτηκαν την ίδια εποχή.

 Οι μεγιστάνες υποστηρικτές του στην Αυστρασία τον περιγράφουν ως νόθο γιο του Χλωτάριου Γ΄ της Αυστρασίας (μεγαλύτερου αδελφού τού Θευδέριχου Γ΄). Όταν δολοφονήθηκε ο θείος του Χιλδέριχος Β΄ (675) τα βασίλεια της Αυστρασίας και της Νευστρίας δέχτηκαν διαφορετικούς διεκδικητές. Στην Νευστρία τοποθετήθηκε διάδοχος ο Θευδέριχος Γ΄ με την στήριξη του Λεοντεγκάρ, επισκόπου του Αουτάν. Την εποχή εκείνη ο Εμπρόιν πρώην Μαγιορδόμος της Νευστρίας, δραπέτευσε από την φυλακή σε μονή και ενώθηκε με τους πατριώτες του Κλόβις Γ΄ στην Αυστρασία. Οι μεγιστάνες ισχυρίστηκαν ότι σαν γιος του μεγαλύτερου αδελφού Χλωτάριου Γ΄ έχει περισσότερα δικαιώματα στον θρόνο. Τα "Βασανιστήρια του Λεοντεγκάρ" ισχυρίζονται ότι αυτό ήταν ένα ψέμα αφού ο Χλωτάριος Γ΄ είχε πεθάνει πολύ πρόωρα 21-23 ετών πριν προλάβει να παντρευτεί. Οι υποστηρικτές του ισχυρίστηκαν ότι είχε το όνομα του παππού του Κλόβις Β΄, το όνομα ωστόσο ήταν πολύ διαδεδομένο στην κοινωνία των Μεροβιγγείων. Ο Θευδέριχος Γ΄ απέκτησε ωστόσο έναν γιο μετά τον θάνατο του Κλόβις Γ΄ (677) που τον ονόμασε επίσης Κλόβις τον μελλοντικό Κλόβις Δ΄, αυτό δείχνει ότι οι ισχυρισμοί που γράφουν τα "Βασανιστήρια του Λεοντεγκάρ" είναι σωστοί, ήταν γιος του Θευδέριχου Γ΄. Τον τοποθέτησαν στον θρόνο σε αντίθεση με τον Δαγοβέρτο Β΄ (εξάδελφο τού Θευδέριχου Γ΄), που τον προωθούσε ο Βούλφοαλντ Μαγιορδόμος της Αυστρασίας. Πιθανώς ήλπιζε να χρησιμοποιήσει τον διεκδικητή για να αντιπαρατεθεί στον Θευδέριχο Γ΄ και στον Πεπίνο τού Χέρσταλ μαγιορδόμο της Νευστρίας-Βουργουνδίας. Παρ' όλη την πρόθεσή του, δεν μπόρεσε να εκτοπίσει τον Θευδέριχο Γ΄ ούτε τον Πεπίνο, έλαβε όμως την παλιά θέση του ως Μαγιορδόμου της Νευστρίας. Ο Εμπροίν χρειαζόταν έναν νόμιμο Μεροβίγγειο διεκδικητή για να μπορέσει ο ίδιος ως Μαγιορδόμος να συγκροτήσει τον στρατό και να εκδώσει βασιλικά διατάγματα. Ο γιος του Πεπίνου του Χέρσταλ Κάρολος Μαρτέλος θα ακολουθήσει την ίδια διαδικασία με άλλον έναν Μεροβίγγειο διεκδικητή τον Χλωτάριο Δ΄ (717). Ο Εμπροίν προχώρησε με τον στρατό του στα βορειοδυτικά του βασιλείου και έκανε κατάσχεση του βασιλικού θησαυρού (675), όταν τον απέκτησε δεν είχε ανάγκη περισσότερο τον μικρό Κλόβις Γ΄ και υποστήριξε τον Θευδέριχο Γ΄. Οι ευγενείς στην Νευστρία που ήταν αντίπαλοι με τον Εμπροίν δεν υποστήριξαν τον Θευδέριχο Γ΄ και ανέβασαν στον θρόνο τον πρώτο του ξάδελφο Δαγοβέρτο Β΄ (2 Απριλίου 676 - 30 Ιουνίου 676). Έχουν βρεθεί μερικά νομίσματα που χρονολογούνται την περίοδο της βασιλείας του Κλόβις Γ΄, το έχουν πιστοποιήσει ιστορικοί του 20ου αιώνα όπως ο Φίλιπ Γκριέρσον. Ένα χρυσό νόμισμα με την επιγραφή "CHLODOVIO RIX" και το όνομα του νομισματοκόπου χρεώνεται στην βασιλεία του. Άν και εξακολουθούσαν να κόβονται χρυσά νομίσματα την εποχή του Κλόβις Δ΄ δεν είναι βέβαιο ότι υπήρχε η ίδια πρακτική την δεκαετία του 670. Τα τελευταία χρυσά νομίσματα που έχουν κοπεί στην Μασσαλία με το όνομα "Κλόβις" ανήκουν πιθανότατα στον Κλόβις Γ΄. Ο Δαγοβέρτος Β΄ εξακολούθησε την ίδια τακτική τοποθετώντας στην όπισθεν πλευρά του νομίσματος τον Βυζαντινό σταυρό. Η μετέπειτα τύχη του Κλόβις Γ΄ είναι άγνωστη. The Oxford Merovingian Page. Blet-Lemarquand, Maryse; Bompaire, Marc; Morrisson, Cecile (2010). "Platine et plomb dans les monnaies d'or merovingiennes: nouvelles perspectives analytiques". Revue Numismatique (166): 175–198. Fouracre, Paul J.; Gerberding, Richard A., eds. (1996). Late Merovingian France: History and Hagiography, 640–720. Manchester University Press. Gerberding, Richard A. (1987). The Rise of the Carolingians and the Liber Historiae Francorum. Oxford: Oxford University Press. Grierson, Philip; Blackburn, Mark (2007). Medieval European Coinage, Volume 1: The Early Middle Ages (5th–10th Centuries). Cambridge: Cambridge University Press. Wood, Ian N. (1994). The Merovingian Kingdoms, 450–751. Harlow: Longman.