IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πανεπιστήμιο του Κάδιθ

Το Πανεπιστήμιο του Κάδιθ (ισπανικά: Universidad de Cádiz - UCA) είναι ένα δημόσιο πανεπιστήμιο που βρίσκεται στην επαρχία του Κάδιθ της Ανδαλουσίας, στην Ισπανία. Ιδρύθηκε το 1979 και επικεντρώνεται στις ιατρικές και θαλάσσιες επιστήμες στις οποίες προσφέρει κατάρτιση. Κατά τη διάρκεια του ακαδημαϊκού έτους 2007/2008, υπήρχαν στο ίδρυμα 17.280 σπουδαστές, 1.698 λέκτορες και 680 υπάλληλοι διοίκησης και λοιπό προσωπικό.Οι ρίζες του πανεπιστημίου ανάγονται στον 15ο αιώνα και συγκεκριμένα στο Κολέγιο των Πηδαλιούχων των Θαλασσών του Λεβάντε και της Δύσης. Η Ιατρική Σχολή του ανιχνεύει την ίδρυσή της στο Βασιλικό Ναυτικό Κολέγιο Χειρουργικής του 1748, το οποίο ήταν το πρώτο στην Ευρώπη που συνδύασε την ιατρική και την χειρουργική επιστήμη σε ένα ενιαίο ίδρυμα. Το σύγχρονο Πανεπιστήμιο του Κάδιθ ιδρύθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1979, με τον πρώτο πρύτανη να εκλέγεται το 1984. Τον Μάρτιο του 1984 δόθηκε από το ίδρυμα μια χρυσή πλακέτα στον Βασιλιά Χουάν Κάρλος.

 Εκτός από την κύρια πανεπιστημιούπολη στο Κάδιθ, το πανεπιστήμιο διαθέτει τρεις επιπλέον πανεπιστημιουπόλεις: Πανεπιστημιούπολη Κόλπου της Αλχεθίρας Πανεπιστημιούπολη της Χερέθ ντε λα Φροντέρα Πανεπιστημιούπολη του Πουέρτο Ρεάλ Πανεπιστημιακή Σχολή Σύγχρονων Γλωσσών Πανεπιστημιακή Σχολή Υγείας ("Salus Infirmorum") (Κάδιθ) Πανεπιστημιακή Σχολή Μηχανικής (Πουέρτο Ρεάλ) Πανεπιστημιακή Σχολή Εργασιακών Σχέσεων (Χερέθ ντε λα Φροντέρα) Πανεπιστημιακή Σχολή Νομικών και Οικονομικών Σπουδών («Φρανθίσκο Τομάς - Βαλιέντε») (Αλχεθίρας) Πανεπιστημιακό Κέντρο Ανώτερων Σπουδών (Αλχεθίρας) Πανεπιστημιακή Σχολή Εργασιακών Σχέσεων (Αλχεθίρας) Πανεπιστημιακή Σχολή Παιδαγωγικής («Παναγία της Ευρώπης») at (Λα Λίνεα ντε λα Κονθεπθιόν) Οι Πρυτάνεις του Πανεπιστημίου του Κάδιθ από την ίδρυσή του έως σήμερα είναι: Οκτώβριος 1979 – Φεβρουάριος 1984: Φελίπε Γκαρίδο Φεβρουάριος 1984 – Ιούνιος 1986: Μαριάνο Πενιάλβερ Σιμό Σεπτέμβριος 1986 – Ιανουάριος 1995: Χοσέ Λουίς Ρομέρο Παλάνκο Ιανουάριος 1995 – Απρίλιος 2003: Γκιγέρμο Μαρτίνεθ Μασάνετ Μάιος 2003 – Ιούλιος 2011: Ντιέγκο Σάλες Μαρκές Ιούλιος 2011 – 2019: Εδουάρδο Γκονζάλεθ Μάθο Ιούλιος 2019 – σήμερα: Φρανθίσκο Πινιέγια Κορμπάτσο University of Cádiz, Newspaper library, 25 years History section at the official website Αρχική Σελίδα του Πανεπιστημίου (στα ισπανικά) University home page in English UCA image gallery Virtual gallery Αρχειοθετήθηκε 2017-10-17 στο Wayback Machine. Libre Software and Open Knowledge Office Αρχειοθετήθηκε 2014-03-21 στο Wayback Machine. Brief description in English
Επιτραπέζια αντισφαίριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες

Η επιτραπέζια αντισφαίριση ή πινγκ πονγκ, όπως είναι περισσότερο γνωστό το άθλημα, αποτελεί ολυμπιακό άθλημα από το 1988, τόσο για τους άνδρες όσο και για τις γυναίκες.

 Ως το 2004 διεξάγονταν το μονό και το διπλό αγώνισμα, συνολικά τέσσερα. Από το 2008 το διπλό αντικαταστάθηκε από τον ομαδικό αγώνα. Ως το 1992 απονέμονταν δύο χάλκινα μετάλλια, κάτι το οποίο καταργήθηκε στη συνέχεια. Την πλειονότητα των μεταλλίων έχει κατακτήσει η Κίνα με 16 χρυσά. Σημείωση: Μετάλλια ως το 2008.
Καλλιρρόη Μυριαγκού

Η Καλλιρρόη Μυριαγκού (Χίος, 19 Οκτωβρίου 1972) είναι Ελληνίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια. Έγινε γνωστή από το ρόλο της Ματίνας που ενσάρκωσε στην τηλεοπτική σειρά "Κωνσταντίνου και Ελένης".

 Μεγάλωσε στο Μόντρεαλ του Καναδά. Μόλις τελείωσε το σχολείο, επέστρεψε στην Ελλάδα προκειμένου να σπουδάσει υποκριτική. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή Βεάκη το 1994. Η πρώτη της τηλεοπτική εμφάνιση - αλλά και αυτή που την έκανε γνωστή στο ευρύ κοινό - ήταν μέσα από την κωμική σειρά του ΑΝΤ1, Κωνσταντίνου και Ελένης, που προβλήθηκε τις σεζόν 1998-2000, με το ρόλο της ευαίσθητης Ματίνας Μανταρινάκη. Το σενάριο της σειράς έγραψαν οι Χάρης Ρώμας & Άννα Χατζησοφιά, ενώ την σκηνοθεσία ανέλαβε ο Κώστας Λυχναράς. Ύστερα πρωταγωνίστησε σε αρκετές ακόμη σειρές, με πιο γνωστή την Νταντά, που προβλήθηκε από το Mega Channel, τις σεζόν 2003-2005.
Αιολικοί αθλητικοί αγώνες 1908

Οι Β΄ Αιολικοί Αγώνες του 1908 ήταν αγώνες στίβου που διεξήχθησαν στο Αϊβαλί τον Ιούνιο του 1908 από τον τοπικό αθλητικό σύλλογο. Σε αυτούς σημειώθηκαν πολλές επιδόσεις που βελτίωναν τα πανελλήνια ρεκόρ. Οι Β΄ Αιολικοί Αγώνες κατέχουν μια αθλητική πρωτιά: ήταν η πρώτη ελληνική αθλητική διοργάνωση στην οποία διεξήχθη το αγώνισμα της σκυταλοδρομίας 4Χ100 με νικήτρια την ομάδα του Απόλλωνα Σμύρνης. Όμως, η επίδοση που πέτυχε δεν αναγνωρίστηκε ως το πρώτο πανελλήνιο ρεκόρ, διότι ο ΣΕΓΑΣ θεώρησε τους αγώνες ανεπίσημους.

 Ο Γυμναστικός Σύλλογος "Αιολικός Κυδωνιών" είχε ιδρυθεί το 1906. Το ίδιο έτος ή το 1907 διοργάνωσε για πρώτη φορά τους Αιολικούς Αθλητικούς Αγώνες, για τους οποίους δεν υπάρχουν στοιχεία. Επίσης, αθλητές του μετείχαν στους Πανιώνιους Αγώνες. Στις αρχές Ιουνίου του 1908 ο διοργάνωσε για δεύτερη φορά αθλητικούς αγώνες με την επωνυμία "Αιολικοί Αγώνες" στο γυμναστήριο του στο Αϊβαλί (Κυδωνίες) της Μικρασίας, το οποίο είχε στίβο με περίμετρο 325μ. Στους αγώνες μετείχαν αθλητές από ελληνικά μικρασιατικά σωματεία με επικεφαλής τους συλλόγους της Σμύρνης Απόλλωνα και Πανιώνιο, οι οποίοι έστειλαν τους καλύτερους αθλητές τους, κάποιοι από τους οποίους τον Απρίλιο του ίδιου έτους είχαν διακριθεί στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1908 και το Μάιο στους Πανιώνιους Αγώνες. Διεξήχθησαν 24 αθλητικά αγωνίσματα. Αν και οι αγώνες είχαν τοπικό χαρακτήρα σε αυτούς σημειώθηκαν πολλές επιδόσεις πανελληνίου επιπέδου. Σε δύο αγωνίσματα: άλμα εις μήκος και ελληνικός ακοντισμός σημειώθηκαν επιδόσεις καλύτερες από τα πανελλήνια ρεκόρ της εποχής εκείνης. Επίσης, διεξήχθη για πρώτη φορά σε ελληνικούς αγώνες η σκυταλοδρομία 4Χ100 με νικήτρια την ομάδα του Απόλλωνα, η οποία φυσικά πέτυχε το πρώτο ρεκόρ του αγωνίσματος. Όμως, επειδή οι αγώνες δεν έγιναν με την έγκριση του ΣΕΓΑΣ, οι επιδόσεις αυτές δεν αναγνωρίστηκαν ως πανελλήνια ρεκόρ. Πολυνίκης αθλητής αναδείχθηκε ο Νικόλαος Ανδρεαδάκης με τέσσερις πρώτες νίκες (μήκος, ύψος, ύψος άνευ φοράς και τριπλούν) και τιμήθηκε με το ειδικό "μετάλλιο του πρωταθλητού". Τέσσερις νίκες είχε και ο ρίπτης Αναγνωστόπουλος αλλά ο Ανδρεαδάκης είχε περισσότερες δεύτερες και τρίτες θέσεις. Τρεις νίκες πέτυχαν οι Γαλάτης και Σιτόπουλος του Απόλλωνα. *Πανιώνιος και Απόλλων μοιράστηκαν τη νίκη στο άλμα εις ύψος. * Οι επιδόσεις του μήκους, του ελληνικού ακοντισμού και των 4Χ100 ήταν καλύτερες από τα αντίστοιχα πανελλήνια ρεκόρ αλλά δεν αναγνωρίστηκαν από τον ΣΕΓΑΣ, διότι δεν είχε στείλει αντιπρόσωπο στους Αιολικούς Αγώνες και τους θεώρησε ανεπίσημους. Πέτρος Λινάρδος, "Η Σμύρνη του Πανιωνίου", 1998, σελ. 111-112. εφ. Αμάλθεια Σμύρνης, 6 Ιουνίου 1908, https://srv-web1.parliament.gr/display_doc.asp?item=43906&seg= Αρχειοθετήθηκε 2020-12-01 στο Wayback Machine., ψηφ. φύλλο 419.
Δήμος Παούλ

Ο Δήμος Παούλ (πορτογαλικά: Paul) είναι ένας δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου. Βρίσκεται στο Νησί Σάντο Αντάο. Έχει έκταση 54,26 τ.χλμ. και πληθυσμό 8.383 κατοίκων (2005). Πρωτεύουσα είναι η Βίλα ντας Πόμπας.

 Ο Δήμος Παούλ βρίσκεται βορειοδυτικά του Πράσινου Ακρωτηρίου και βορειοανατολικά του νησιού Σάντο Αντάο. Συνορεύει στα βορειοδυτικά με το Ριμπέιρα Γκράντε και στα νοτιοδυτικά με το Πόρτο Νόβο. Έχει έκταση 54,26 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση ο δέκατος ένατος μεγαλύτερος δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου μετά το Μπόα Βίστα, το Πόρτο Νόβο, το Σάο Φιλίπε, το Μάιο, το Σάο Βισέντε, το Πράια, το Ριμπέιρα Μπράβα, το Σάντα Καταρίνα, το Δήμος Σάντα Καταρίνα ντο Φόγκο, το Σάντα Κρουζ, το Σαλ, το Ριμπέιρα Γκράντε, το Ριμπέιρα Γκράντε ντε Σαντιάγο, το Σάο Ντομίνγκος, το Ταρραφάλ ντε Σάο Νικολάου, το Ταρραφάλ, το Σάο Μιγκέλ, το Μοστέιρος και το Μπράβα. Ο Δήμος Παούλ συμπεριλαμβάνει μόνο μία ενορία: Ζανέλα Κούρραλ ντα Ρούσσα Βίλα ντας Πόμπας Ο Δήμος Παούλ έχει πληθυσμό 8.383 κατοίκων (2005) με πυκνότητα 154 κατοίκων ανά τ.χλμ. Είναι σε πληθυσμό ο δέκατος έβδομος μεγαλύτερος δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου, μετά το Πράια, το Σάο Βιτσέντε, το Σάντα Κρουζ, το Σαλ, το Σάο Φιλίπε, το Δήμος Ριμπέιρα Γκράντε, το Πόρτο Νόβο, το Ταρραφάλ, το Μοστέιρος, το Σάο Μιγκέλ, το Σάντα Καταρίνα ντο Φόγκο, το Ριμπέιρα Μπράβα, το Ριμπέιρα Γκράντε ντε Σαντιάγο και το Σάο Λουρένσο ντος Οργκάος. Ο Δήμος Παούλ είναι ένας από τους αρχαιότερους δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου. Στο τέλος του 19ου αιώνα, συγχωνεύτηκε με το Δήμο Ριμπέιρα Γκράντε. Έγινε δήμος του Σάντο Αντάο από το 1971. Δήμοι του Πράσινου Ακρωτηρίου Ιστοσελίδα του Παούλ Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Paul (Cape Verde) στο Wikimedia Commons
Αντώνιος του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν

O Αντώνιος (γερμ. Anton, 7 Οκτωβρίου 1841 - 6 Αυγούστου 1866) από τον Οίκο του Χοεντσόλλερν-Ζίγκμαρινγκεν ήταν πρίγκιπας (ως προς τον τίτλο μόνο) του Χοεντσόλλερν-Ζίγκμαρινγκεν.

 Ο Αντώνιος Έγκον Κάρολος Φρειδερίκος ήταν ο τρίτος γιος του Καρόλου Αντωνίου του Χοεντσόλλερν-Ζίγκμαρινγκεν και της Ιωσηφίνας, κόρης του Καρόλου του Μπάντεν. Το 1866 απεβίωσε στο Καίνιγκινχοφ αν ντερ Έλμπε (νυν Ντβουρ Κράλοβε ναντ Λάμπεμ της Τσεχίας) σε ηλικία 25 ετών, άγαμος. Fortgesetzte neue genealogisch-historische Nachrichten von den vornehmsten Begebenheiten, welche sich an den europäischen Höfen zugetragen, Heinsius, Leipzig 1768, ZDB-ID 515492-3, p. 457.
Άγιος Κυπριανός Λακωνίας

Ο Άγιος Κυπριανός είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Λαγίας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Ανατολικής Μάνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Γυθείου του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

 Ο Άγιος Κυπριανός είναι παράλιος οικισμός στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Λακωνίας. Βρίσκεται στη Λακωνική Μάνη, από την πλευρά του Λακωνικού κόλπου, κοντά στην επαρχιακή οδό Χωσιαρίου-Γερολιμένα και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 20. Απέχει 85 χλμ. περίπου Ν. της Σπάρτης. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1889 και προσαρτήθηκε στον δήμο Λαγείας. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Λακωνικής και το 1909 υπήχθη οριστικά στον νομό Λακωνίας. Το 1912 αποσπάστηκε από τον δήμο Λαγείας και και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λαγείας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Λαγίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Ανατολικής Μάνης. Η εκκλησία του Αγίου Κυπριανού στην παραλία Η παραλία του οικισμού και η παραλία «Άμπελο» στα νοτιοανατολικά Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) eetaa.gr
Γιάννης Κακουλίδης

Ο Γιάννης Κακουλίδης (Πειραιάς, 1946 - Αθήνα, 14 Νοεμβρίου 2015) ήταν Έλληνας θεατρικός συγγραφέας, ποιητής, σεναριογράφος και στιχουργός. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στην Αθήνα και νομικά στο Παρίσι. Έγραψε πάνω από 500 γνωστά ελληνικά τραγούδια. Τιμήθηκε δυο φορές με το Α' βραβείο του Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης (1965 και 1972). Υπήρξε μέλος της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Γαλλικής Εταιρείας Συγγραφέων, της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, της Ένωσης Ελλήνων Σεναριογράφων και της Ένωσης Μουσικοσυνθετών-Στιχουργών Ελλάδας. Ως αρθρογράφος συνεργάστηκε με πολλά περιοδικά και υπήρξε αναπληρωτής πρόεδρος της ΕΔΑ, υποψήφιος ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ στις ευρωεκλογές του 1982 και υποψήφιος Επικρατείας του Συνασπισμού στις εκλογές του 1996. Ήταν επίσης σύμβουλος της ΔΗΜΑΡ.

 Στην βάση δεδομένων της BiblioNet είναι καταχωρισμένα τα παρακάτω έργα: (1970) Νέροβιλ, ιδιωτική έκδοση (1972) Μηχανήματα ευκρασίας, Εκδόσεις Διεθνούς Επικαιρότητας (2010) Τα λουστρίνια της παρέλασης, Modern Times (2009) Αναφορά στον Κύριο Κωστάκη Πρου, Εκδόσεις Καστανιώτη (2002) Από τη Νέροβιλ έως τη Λούνα Λουνέρα, Εκδόσεις Καστανιώτη (2002) Ελληνικός θάνατος, Εκδόσεις Καστανιώτη (1996) Ελληνικός θάνατος, Περίπλους (1996) Λούνα Λουνέρα, Περίπλους (1986) Ωραία μπλε, Επικαιρότητα (1982) Ο θρίαμβος του Χάπα Χούπα, Επικαιρότητα (2013) 1ο Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης Αθηνών, Κύκλος Ποιητών (2011) Η απουσία του έρωτα, Modern Times (2009) Πειραιάς, Τσαμαντάκη (2000) Συλλογικό έργο, Jerzy Skolimowski, Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης Τιμήθηκε με το Α΄ βραβείο του Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης το 1965 και το 1972. Ο Κακουλίδης απεβίωσε μετά από δεκαήμερη νοσηλεία σε νοσοκομείο της Αθήνας στις 14 Νοεμβρίου 2015, σε ηλικία 69 ετών. Είχε διαγνωσθεί με καρκίνο στο ήπαρ και τον οισοφάγο στις αρχές Νοεμβρίου.
Ρέουτοφ

Το Ρέουτοφ (ρωσικά: Ре́утов‎) είναι πόλη στην Περιφέρεια Μόσχας της Ρωσίας. Βρίσκεται ανατολικά της Μόσχας. Στην απογραφή του 2010 είχε πληθυσμό 87.314 κατοίκων, σημαντικά αυξημένος σε σύγκριση με την απογραφή του 2002 όπου είχε 76.805 κατοίκους. Το 1989 είχε 68.326 κατοίκους και το 1970 είχε 50.200 κατοίκους.

 Η ακριβής ημερομηνία ίδρυσης του Ρέουτοφ είναι άγνωστη, ωστόσο οι περισσότεροι ιστορικοί πιστεύουν ότι ιδρύθηκε μεταξύ του 1492 και του 1495. Τον 17ο-18ο αιώνα, το χωριό Ρεούτοβο ανήκε στις δυναστείες του Πρίγκιπα Τουρένιν και του Πρίγκιπα Βασιλείου Ντολγκορούκοφ. Στις αρχές του 18ου αιώνα, το Ρεούτοβο έγινε χωριό. Το βιβλίο της απογραφής του 1709 περιέχει πληροφορίες για το χωριό Ρεούτοβο, το οποίο ανήκει στον πρίγκιπα Ντολγκορούκοφ. Το 1787, το χωριό αποκτήθηκε από τον Πρίγκιπα Ν. Ι. Μάσλοφ. Στην εποχή του το Ρεούτοβο έγινε πολυτελές κτήμα. Στις αρχές του 19ου αιώνα ο Πρίγκιπας Μάσλοφ πτώχευσε και το χωριό έγινε ιδιοκτησία του αντισυνταγματάρχη Α. Μ. Ποχβίστνιεφ, ο οποίος έχτισε ένα κλωστήριο το 1824. Το νήμα του εργοστασίου ήταν μεταξύ των καλύτερων στη Ρωσία και κέρδισε ένα χρυσό μετάλλιο στην πανρωσική επίδειξη το 1831. Λίγο μετά από αυτό ο Ποχβίστνιεφ πούλησε τη γη και τον μύλο. Το 1843, η γη και το εργοστάσιο βαμβακιού αγοράστηκε από τον μοσχοβίτη έμπορο Σ. Α. Μαζούριν. Έχτισε ένα εργοστάσιο τούβλων, κοιτώνες και αναδιοργάνωσε τον μύλο βαμβακιού χτίζοντας σταδιακά ένα βιομηχανικό κέντρο. Από το 1955, στο Ρέουτοφ εδρεύει η ΝΠΟ Μασινοστροένιγια, πρώην γνωστή ως 52ο Γραφείο Πειραματικού Σχεδιασμού της ΕΣΣΔ, όπου αναπτύσσονταο διάφοροι ρομποτικοί και επανδρωμένοι διαστημικοί δορυφόροι, διηπειρωτικοί βαλλιστικοί πύραυλοι, πύραυλοι κρουζ. Πρώην διευθυντής ήταν ο Βλαντιμίρ Τσελομέι.Η πόλη χωρίζεται από τη Μόσχα με τον περιφερειακό αυτοκινητόδρομο Μόσχας, καθώς και τον αυτοκινητόδρομο Νοσοβιχίνσκογιε. Έχει καθεστώς επιστημονικής πόλης (ναουκογκράντ) και γιορτάζει την επέτειό της το τελευταίο Σάββατο του Σεπτεμβρίου. Εντός του πλαισίου των διοικητικών διαιρέσεων, υπάγεται στην πόλη υπό περιφερειακή δικαιοδοσία του Ρέουτοφ—έχοντας καθεστώς επαρχίας. Ως δημοτική διαίρεση, το Ρέουτοφ υπάγεται στον αστικό θύλακα του Ρέουτοφ. Σε αντίθεση με άλλες πόλεις και κωμοπόλεις της περιφέρειας Μόσχας, οι δημόσιες μεταφορές εξυπηρετούνται πλήρως από τη Μοσγκοστράνς (κρατική ενιαία επιχείριηση "αστικές μεταφορές Μόσχας"), αλλά πάντα χωρίς προαστιακό ναύλο. Το μόνο λεωφορείο 28 ξεκινά το δρομολόγιο από τη Μπαλασίχα. Οι λεωφορειακές συνδέσεις του Ρέουτοφ περιλαμβάνουν: Προς τα δυτικά: σταθμός του μετρού Νοβογκιρέγιεβο Προς το νότο: με τις επαρχίες Νοβοκόσινο, Κόσινο, Λιούμπερτσι, και τον σιδηρόδρομο Καζάνσκι. Προς τα βόρεια: σταθμός του μετρό Περβομαΐσκι (σημαίνει "της πρώτης Μαΐου") Σιδηροδρομικές συνδέσεις: Ρεούτοβο, 5 στάσεις (περίπου 20 λεπτά) από τον προαστιακό (ελεκτρίτσκα) από τον σιδηροδρομικό τερματικό σταθμό της Μόσχας "Κούρσκι". Σταθμοί μετρό: Νοβοκόσινο. Περίπου 7 σταθμοί από το κέντρο της πόλης της Μόσχας. Το Ρέουτοφ είναι αδελφοποιημένο με τις παρακάτω πόλεις: Μάνσφιλντ, Ηνωμένο Βασίλειο Νιέσβιζ, Λευκορωσία
Άννα της Έσσης

Η Άννα, γερμ. Anne von Hessen (13 Νοεμβρίου 1504 - 31 Μαρτίου 1567) από τον Οίκο της Έσσης ήταν κόρη του λαντγκράβου της Έσσης και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Φιλίππου Α΄ λαντγκράβου της Έσσης και της Χριστίνας των Βέττιν, κόρης του Γεωργίου δούκα της Σαξονίας. Παντρεύτηκε το 1544 τον Βόλφγκανγκ των Βίττελσμπαχ δούκα του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν και είχε τέκνα: Χριστίνα 1546-1619. Φίλιππος-Λουδοβίκος 1547-1614, κόμης του Νόιμπουργκ. Οι απόγονοι του κύριου κλάδου του θα κληρονομήσουν το 1685 το Παλατινάτο, ενώ οι απόγονοι του κλάδου του Ζούλτσμπαχ θα κληρονομήσουν το 1777 το Παλατινάτο και τη Βαυαρία. Ιωάννης Α΄ 1550-1604, παλατινός κόμης του Τσβάιμπρυκεν. Τρεις απόγονοί του θα γίνουν βασιλείς της Σουηδίας. Άννα 1554-1576, απεβίωσε 22 ετών. Ελισάβετ 1555-1625. Όθων-Ερρίκος 1556-1604, κόμης του Ζούλτσμπαχ. Φρειδερίκος 1557-1597, κόμης του Βόενστραους-Πάρκσταϊν. Βαρβάρα 1559-1618, παντρεύτηκε τον Γκότφριντ κόμη του Έτινγκεν-Έτινγκεν. Κάρολος Α΄ 1560-1600, κόμης του Μπίρκενφελντ. Οι απόγονοί του θα κληρονομήσουν το 1799 το Παλατινάτο και τη Βαυαρία· από δούκες θα αναβαθμιστούν σε βασιλείς. Μαρία-Ελισάβετ 1561-1629, παντρεύτηκε τον Έρικ ΙΒ΄ κόμη του Λάινινγκεν-Ντάγκσμπουργκ-Χάρντενμπουργκ. Δωροθέα-Αγνή 1551-1552, Ελισάβετ 1553-1554, Σουζάνα 1564-1565, απεβίωσαν νήπια. Friedrich Rehm: Handbuch der Geschichte beider Hessen p. 82 Christoph von Rommel: Geschichte von Hessen p. 609 ff
Ζαοζιόρσκ

Το Ζαοζιόρσκ (ρωσικά: Заозёрск), παλαιότερα γνωστό ως Ζαοζιόρνι (Заозёрный), Σεβερομόρσκ-7 (Североморск-7), και Μούρμανσκ-150 (Му́рманск-150), είναι μια κλειστή πόλη στην Περιφέρεια Μούρμανσκ στη Ρωσία. Στην Απογραφή του 2010, ο πληθυσμός της πόλης ήταν 11.199 κάτοικοι, μειωμένος από τους 12.687 κατοίκους στην απογραφή του 2002.

 Το κτίσιμο του Ζαοζιόρσκ ξεκίνησε το 1958 ως βάση για τα πυρηνικά υποβρύχια του στόλου που θα αναπτυχθεί το 1961. Αρχικά ήταν γνωστό ως Ζαοζιόρνι (Заозёрный), αναφερόταν ως Σεβερομόρσκ-7 (Североморск-7) για ταχυδρομικούς σκοπούς. Στις 14 Σεπτεμβρίου 1981, χορηγήθηκε το καθεστώς της πόλης και μετονομάστηκε σε Ζαοζιόρσκ, αν και για ταχυδρομικούς σκοπούς χρησιμοποιήθηκε το όνομα του Μουρμάνσκ-150 (Му́рманск-150). Στις 4 Ιανουαρίου 1994, η χρήση του παρόντος κωδικού ονόματος σταμάτησε. Εντός του πλαισίου των διοικητικών διαιρέσεων, ενσωματώνεται ως κλειστή διοικητική-εδαφική διαμόρφωση του Ζαοζιόρσκ—διοικητική μονάδα με ίσο καθεστώς με αυτό των επαρχιών. Ως δημοτική διαίρεση, η κλειστή διοικητική-εδαφική διαμόρφωση του Ζαοζιόρσκ έχει ενσωματωθεί ως Αστικό Οκρούγκ του Ζαοζιόρσκ.
Sri Lanka Matha

"Sri Lanka Matha" είναι ο εθνικός ύμνος της Σρι Λάνκα. Οι στίχοι και η μουσική γράφτηκαν από τον Ανάντα Σαμαρακούν (Ananda Samarakoon) το 1940 στη σιναλεζική γλώσσα (Σίνχαλα) και καθιερώθηκε επίσημα ως εθνικός ύμνος στις 22 Νοεμβρίου του 1951 από μια επιτροπή με επικεφαλής τον Σερ Έντουιν Ουιτζεγιεράτνε. Η πρώτη σειρά του ύμνου αρχικά έγραφε: "Namo namo matha, apa Sri Lanka". Η μετάφραση του εθνικού ύμνου στη Γλώσσα Ταμίλ έγινε από τον φημισμένο Ταμίλ ποιητή, Παντιθάρ Ναλαθάμπι.

 Sri Lanka Matha, apa Sri Lanka, Namo Namo Namo Namo Matha. Sundara siri barini, Surendi athi Sobamana Lanka Dhanya dhanaya neka mal pala thuru piri, Jaya bhoomiya ramya. Apa hata sapa siri setha sadana, jeewanaye Matha! Piliganu mena apa bhakthi pooja, Namo Namo Matha. Apa Sri Lanka, Namo Namo Namo Namo MathaObawe apa widya, Obamaya apa sathya Obawe apa shakti, Apa hada thula bhakthi Oba apa aloke, Aapage anuprane oba apa jeewana we, Apa muktiya obawe Nawa jeewana demine Nnithina apa Pubudu karan matha Gnana weerya wadawamina ragena yanu mena jaya bhoomi kara Eka mawekuge daru kala bawina yamu yamu wee nopama Prema wada sama bheda durara da Namo Namo Matha Apa Sri Lanka, Namo Namo Namo Namo Matha. Mother Lanka we salute Thee! Plenteous in prosperity, Thou, Beauteous in grace and love, Laden with grain and luscious fruit, And fragrant flowers of radiant hue, Giver of life and all good things, Our land of joy and victory, Receive our gratefull praise sublime, Lanka! we worship Thee.Thou gavest us Knowledge and Truth, Thou art our strength and inward faith, Our light divine and sentient being, Breath of life and liberation. Grant us, bondage free, inspiration. Inspire us for ever. In wisdom and strength renewed, Ill-will, hatred, strife all ended, In love enfolded, a mighty nation Marching onward, all as one, Lead us, Mother, to fullest freedom. Μητέρα Λάνκα σε χαιρετούμε! Άφθονη σε ευημερία, Εσύ, Όμορφη στη χάρη και στην αγάπη, Φορτωμένη με δημητριακά και ώριμα φρούτα, Και λουλούδια που μυρίζουν πανέμορφα και ακτινοβολούν ευχάριστα/ Εσύ που δίνεις ζωή και όλα τα καλά, Η χώρα μας ευτυχισμένη και νικήτρια, Δέξου τους ανυπέρβλητους επαίνους (με τους οποίους σου εκφράζουμε) ευγνωμοσύνη , Λάνκα! Σε προσκυνούμε.Εσύ που μας έδωσες την Γνώση και την Αλήθεια, Εσύ είσαι δύναμη και εσωτερική πίστη, Το θεϊκό μας φως και που αντιλαμβανόμαστε την ύπαρξή μας, Ανάσα ζωής και απελευθέρωση. Δώσε μας, έμπνευση, χωρίς να έχουμε δεσμά. Έμπνεε μας για πάντα.. Με σοφία και ανανεωμένη δύναμη, Η κακή βούληση, το μίσος και η φιλονικία τέλειωσαν όλες, Διπλωμένο με αγάπη, ένα τεράστιο κράτος Με πορεία προς τα εμπρός, όλο να γίνουμε ένα, Οδήγησέ μας, Μητέρα, στην πληρέστερη ελευθερία. Siha Shakthi - "Himnuszok" Siha Shakthi. αρχείοMIDI File από τον Abacci Atlas Ορχηστρική έκδοση του "Sri Lanka Matha" από τον ιστότοπο "National Symbols". (MP3t)
The Best of the Rest

Το The Best Of The Rest είναι συλλογή τραγουδιών του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος UFO, η οποία κυκλοφόρησε το 1988 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Chrysalis Records". Τα κομμάτια τα οποία περιλαμβάνονται εδώ προέρχονται από τις ηχογραφήσεις οι οποίες ακολούθησαν την αποχώρηση του Μίκαελ Σένκερ από τους UFO και κυκλοφόρησαν από το 1980 ως το 1985.

 "The Writer" - 4:09 (από το Mechanix) "Mystery Train" - 3:54 (από το No Place to Run) "Makin Moves" - 4:44 (από το The Wild, the Willing and the Innocent) "Night Run" - 4:22 (από το Misdemeanor) "You and Me" - 3:18 (από το Making Contact) "Alpha Centauri" - 1:56 (από το No Place to Run) "Lettin' Go" - 4:01 (από το No Place to Run) "Something Else" - 3:19 (από το Mechanix) "Blinded by a Lie" - 4:01 (από το Making Contact) "Diesel in the Dust" - 4:21 (από το Making Contact) "Chains Chains" - 3:25 (από το The Wild, the Willing and the Innocent) "This Time" - 4:37 (από το Misdemeanor) "Back into My Life" - 4:53 (από το Mechanix) "The Way the Wind Blows" - 4:13 (από το Making Contact) "Money, Money" - 3:29 (από το No Place to Run) "Let It Rain" - 4:00 (από το Mechanix) "A Fool for Love" - 3:54 (από το Making Contact) Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν τα κομμάτια του "The Best Of The Rest" ήταν οι εξής: Φιλ Μογκ - φωνητικά Πολ Τσάπμαν - κιθάρα Τόμι ΜακΚλέντον - κιθάρα Πιτ Γουέι - μπάσο Πολ Γκρέι - μπάσο Πωλ Ρέιμοντ - πλήκτρα, κιθάρα Νιλ Κάρτερ - πλήκτρα Άντι Πάρκερ - τύμπανα Τζιμ Σίμπσον - τύμπανα Τζον Σλόμαν - πλήκτρα The Best of the Rest - UFO | Songs, Reviews, Credits | AllMusic UFO (5) - The Best Of The Rest (CD) at Discogs MusicMight :: Artists :: UFO
Παράδοση

Παράδοση είναι η μεταβίβαση - παραχώρηση ενός εθίμου ή ενός ήθους σε κάποιον ή σε κάποιους μεταγενέστερους (απογόνους). Με άλλα λόγια, η μουσική και η τοπική ενδυμασία, όπως και τα εδέσματα ενός τόπου θα μπορούσαν εύκολα να χαρακτηριστούν ως παράδοση του τόπου .Επίσης, είναι η μεταφορά ή η αποστολή αντικειμένων ή λόγων σε κάποια περιοχή ή κάποιο άτομο.

 Είναι ό,τι αναπτύσσεται ιστορικά και μεταδίδεται(σε ομάδα, κοινωνία κλπ) από γενιά σε γενιά, σε συμπεριφορές, αντιλήψεις, ιδέες, έθιμα, θεσμούς κλπ εξελισσόμενο παράλληλα με τις αλλαγές της κοινωνίας. Όταν λέμε παράδοση εννοούμε τις πληροφορίες που μεταδίδονται από γενιά σε γενιά. Οι πληροφορίες αυτές συνήθως μας λένε για το τι πίστευαν παλιά οι άνθρωποι γύρω από διάφορα θέματα και τις συνέπειες που είχαν. Την παράδοση, όπως καταλαβαίνετε και εσείς, τη διαμορφώνει ο απλός λαός ανάλογα με το πνευματικό και πολιτιστικό του επίπεδο. Η μετάδοση στους μεταγενέστερους, ηθών, εθίμων, δοξασιών, διδαχών, αντιλήψεων, δραστηριοτήτων, πρακτικών κλπ. Το σύνολο των κληρονομικών μεταβιβασθέντων και δια μέσω των γενεών, τα παραδεδομένα, τα πατροπαράδοτα. Το σύνολο των στοιχείων του πολιτισμού(γνώση,έργα,αξίες,πρότυπα,τρόπος ζωής, έθιμα, ήθη) που μεταβιβάζονται από τη μια γενιά στην άλλη. Παράδοση ακόμη είναι ο,τι έχει επαναληφθεί πολλές φορές και έχει πλέον παγιωθεί.
Ελισάβετ του Βελγίου

Η Πριγκίπισσα Ελισάβετ, Μεγάλη Δούκισσα της Βραβάντης (γεννημένη ως Ελισάβετ Θηρεσία Μαρία Ελένη, Élisabeth Thérèse Marie Hélène de Belgique, 25 Οκτωβρίου 2001-) είναι η διάδοχος του θρόνου του Βελγίου. Είναι το πρώτο παιδί του Φίλιππου, Βασιλιά των Βέλγων και της Βασίλισσας Ματθίλδης. Η Ελισάβετ απέκτησε τον τίτλο της Δούκισσας της Βραβάντης με την άνοδο του πατέρα της στο βελγικό θρόνο στις 21 Ιουλίου 2013.

 Γεννήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 2001 με καισαρική τομή στο Νοσοκομείο Έρασμος του Άντερλεχτ του Βελγίου. Στις 9 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους βαπτίστηκε στο παρεκκλήσι του Κάστρου Σιερνιόν από τον Καρδινάλιο Γκόντφριντ Ντάνιλς. Ονομάσθηκε Ελισάβετ από την προ-προ γιαγιά της Ελισάβετ Γαβριέλα της Βαυαρίας, Θηρεσία από την Κόμισσα Θηρεσία Σομπάνσκα (γιαγιά της μητέρας της), Μαρία από την Παρθένο Μαρία και Ελένη από την θεία και νονά της Κόμισσα Έλενα ντ Ουντεκέμ ντ Ακόζ. Ανάδοχοι στη βάπτισή της ήταν ο ξάδελφός της Πρίγκιπας Αμαντέο του Βελγίου και η θεία της Κόμισσα Έλενα ντ Ουντεκέμ ντ Ακόζ.10 χρόνια πριν την γέννηση της Ελισάβετ, το 1991, έγινε συνταγματική αναθεώρηση στο Βέλγιο, επιτρέποντας την διαδοχή του θρόνου ανάλογα με την ηλικία και όχι το φύλο. Αυτή η νομοθεσία έκανε αυτόματα την Ελισάβετ διάδοχο ως μεγαλύτερο τέκνο του Βασιλιά Φίλιππου. Αν ανεβεί στο θρόνο, όπως αναμένεται, θα είναι η πρώτη γυναίκα Βασίλισσα των Βέλγων.Η Πριγκίπισσα Ελισάβετ είναι μαθήτρια στο ολλανδόφωνο κολλέγιο Άγιος Ιωάννης Μπέρχμανς των Βρυξελλών. Παρακολουθεί, επίσης, μαθήματα χορού στη Δημοτική Μουσική Ακαδημία της πόλης Άσε. Μιλάει ολλανδικά, γαλλικά και γερμανικά. 25 Οκτωβρίου 2001 - 21 Ιουλίου 2013: Η Αυτής Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Ελισάβετ του Βελγίου 21 Ιουλίου 2013 - έως σήμερα: Η Αυτής Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Ελισάβετ, Δούκισσα της Βραβάντης The official website of the Belgian Royal Family Belgian Monarchy-Princess Elisabeth Best of Princess Elisabeth
Ο κόσμος της σιωπής (ταινία)

Ο κόσμος της σιωπής (Γαλλικά: Le Monde du silence) είναι γαλλική ταινία ντοκιμαντέρ του 1956 σε σκηνοθεσία Ζακ-Υβ Κουστώ και Λουί Μαλ.Είναι μία από τις πρώτες ταινίες στην ιστορία της υποβρύχιας έγχρωμης φωτογραφίας που χρησιμοποιήθηκε για να καταγράψει τα βάθη των ωκεανών. Ο τίτλος της ταινίας προέρχεται από το ομώνυμο βιβλίο του Ζακ-Υβ Κουστώ του 1953, αν και δεν περιλαμβάνει το περιεχόμενο του βιβλίου αλλά μόνο τις υποβρύχιες εξερευνήσεις που πραγματοποιήθηκαν στο πλοίο Καλυψώ το 1954 και το 1955. Το 1956 με τη συμμετοχή της στο Φεστιβάλ των Καννών η ταινία κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα. Το 1957, στις Ηνωμένες Πολιτείες, κέρδισε το Όσκαρ καλύτερου ντοκιμαντέρ.

 Η ταινία αρχίζει με το ακόλουθο κείμενο: «Πενήντα μέτρα κάτω από την επιφάνεια, γυρίζεται μια ταινία. Εξοπλισμένοι με σκάφανδρα πεπιεσμένου αέρα, οι δύτες είναι απαλλαγμένοι από τη βαρύτητα. Ελίσσονται ελεύθερα». Είναι η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους του Ζακ-Υβ Κουστώ και παρουσιάζει έναν κόσμο που οι περισσότεροι από τους θεατές δεν θα δουν ποτέ ζωντανά: τον όμορφο, πολύχρωμο και μυστηριακό κόσμο στα βάθη του ωκεανού. Παρουσιάζονται τεράστια κοπάδια φαλαινών, επικίνδυνοι καρχαρίες, τεράστιες χελώνες και βυθισμένα ναυάγια. Ταξιδεύοντας με το πλοίο Καλυψώ, ένα πρώην βρετανικό ναρκαλιευτικό που ο Κουστώ μετέτρεψε σε πλοίο ωκεανογραφικής έρευνας, η ομάδα των δυτών περιόδευσε μεταξύ 1954 και 1955 για εκατοντάδες ώρες στη Μεσόγειο θάλασσα, τον Περσικό Κόλπο, την Ερυθρά Θάλασσα και τον Ινδικό Ωκεανό. Από τα 25 χιλιόμετρα της ταινίας που γυρίσθηκαν, αξιοποιήθηκαν τα 2.500 μέτρα στο τελικό κομμάτι της ταινίας. Οι ηθοποιοί και οι άλλοι συντελεστές της ταινίας ήταν οι ίδιοι ναυτικοί που απάρτιζαν το πλήρωμα του πλοίου Καλυψώ: ο Ζακ-Υβ Κουστώ (καπετάνιος, δύτης, σκηνοθέτης, φωτογράφος), ο Λουί Μαλ (βοηθός σκηνοθέτη), ο Φρανσουά Σαού (δεύτερος καπετάνιος) , ο Φρεντερίκ Ντυμά (δύτης, φωτογράφος), ο Αλμπέρ Φαλκό (δύτης, φωτογράφος), ο Αντρέ Λαμπάν (δύτης, χημικός μηχανικός), ο Ντενί Μαρτέν-Λαβάλ (γιατρός επί του σκάφους) και ο Ανρί Πλε (επικεφαλής βάρδιας). Το 1956 η ταινία κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών. Ήταν υποψήφια στην κατηγορία βραβείων σκηνοθέτη και στο ειδικό βραβείο κριτικής επιτροπής του ίδιου φεστιβάλ. Έλαβε επίσης το βραβείο Μελιές (βραβείο κριτικών για την καλύτερη γαλλική ταινία) και το Εθνικό βραβείο κριτικής (National Board of Review) για την καλύτερη ξένη ταινία το 1956. Το 1957, στις Ηνωμένες Πολιτείες, Ο κόσμος της σιωπής κέρδισε το Όσκαρ για το Καλύτερο Ντοκιμαντέρ. Η ταινία είναι η πρώτη ταινία ντοκιμαντέρ στο box office του γαλλικού κινηματογράφου με 4.600.000 εισιτήρια. Τρέιλερ του ντοκυμαντέρ στο youtube
Haunting the Chapel

Haunting the Chapel είναι ο τίτλος του EP σινγκλ του αμερικανικού Thrash Metal συγκροτήματος Slayer, το οποίο κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 1984 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας Metal Blade Records.

 Μετά την επιτυχία του "Show No Mercy", το οποίο έγινε ο πιο επιτυχημένος δίσκος τον οποίο είχε κυκλοφορήσει μέχρι τότε η Metal Blade Records, ο ιδιοκτήτης της εταιρείας, Μπράιαν Σλάγκελ ζήτησε από το συγκρότημα να ηχογραφήσει ένα 12" σινγκλ με τρία νέα τραγούδια για να κρατήσει το ενδιαφέρον του κοινού. Το "Haunting the Chapel" ηχογραφήθηκε στο Λος Άντζελες εν μέσω διάφορων προβλημάτων. Ένα από αυτά, ήταν το ότι δεν υπήρχε χαλί κάτω από το σετ τυμπάνων του Ντέιβ Λομπάρντο και αυτό μετακινούνταν με τα χτυπήματα του ντράμερ των Slayer. Έτσι, αναγκάστηκε να ζητήσει από τον βοηθό του και μετέπειτα ντράμερ των Dark Angel, Τζιν Χόγκλαν, να κρατάει με τα χέρια του τα τύμπανα κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης του κομματιού "Chemical Warfare". Στα τρία τραγούδια του EP, ο ήχος του συγκροτήματος έγινε πιο σκοτεινός και γρήγορος σε σύγκριση με τα τραγούδια του πρώτου δίσκου τους τα οποία είχαν έντονες επιρροές από βρετανικά χέβι μέταλ συγκροτήματα όπως οι Iron Maiden και οι Judas Priest. Η περιοδεία για την προώθηση της συγκεκριμένης κυκλοφορίας ονομάστηκε "Haunting the West Coast Tour" και οι Slayer άνοιγαν συναυλίες των Metal Church. Στις 14 Ιανουαρίου 1994, το "Haunting the Chapel" εκδόθηκε από την Metal Blade Records σε μορφή CD και περιελάμβανε εκτός των τριών αρχικών κομματιών, το τραγούδι "Aggressive Perfector". 1. Chemical Warfare (King, Hanneman) - 6:02 2. Captor of Sin (King, Hanneman) - 3:29 3. Haunting the Chapel (King, Hanneman) - 3:56 Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Haunting the Chapel" είχε την εξής μορφή:Τομ Αράγια - φωνητικά, μπάσοΚέρι Κινγκ - κιθάραΤζεφ Χάνεμαν - κιθάραΝτέιβ Λομπάρντο - τύμπανα Αναλυτικό ιστορικό An exclusive oral history of Slayer Allmusic review Sputnik Music review Encyclopaedia Metallum review
Νεοχώρι Πωγωνίου Ιωαννίνων

Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Νεοχώρι (αποσαφήνιση) Το Νεοχώρι,(παλαιότερα: Νέα Κατούνα), είναι ημιορεινός οικισμός της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων σε υψόμετρο 320 μέτρα

 Το Νεοχώρι βρίσκεται σε απόσταση 18 χλμ. ΒΔ. από τα Ιωάννινα (μέσω Ροδοτόπι) και 22 χλμ. ΝΑ. από το Καλπάκι (η έδρα του δήμου). Ως οικισμός αναφέρεται το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 με την παλιά ονομασία Νέα Κατούνα να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κτισμάτων. Μετονομάστηκε σε Νεοχώριον το 1955 με το ΦΕΚ 287Α - 10/10/1955. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τα Κτίσματα αποτελούν την τοπική κοινότητα Κτισμάτων που ανήκει στη δημοτική ενότητα Δελβινακίου του Δήμου Πωγωνίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 7 κάτοικοι.
Πατέρας αφέντης

Το Πατέρας αφέντης (ιταλικά: Padre padrone‎) είναι ιταλική ταινία του 1977, σε σκηνοθεσία των αδερφών Ταβιάνι. Βασίζεται στην ομότιτλη αυτοβιογραφία του γλωσσολόγου και συγγραφέα Γκαβίνο Λέντα.Κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα, το FIPRESCI και το Interfilm Grand Prix στο φεστιβάλ των Καννών.

 Στην αρχή της ταινίας μιλά ο Γκαβίνο Λέντα, διηγούμενος την προσωπική του ιστορία. Στη συνέχεια ξεκινά η εξιστόρηση. Σαρδηνία, δεκαετία του 1940. Ο μικρός Γκαβίνο αναγκάζεται να σταματήσει το σχολείο για να δουλέψει στα χωράφια του αυταρχικού πατέρα του. Για τα επόμενα 14 χρόνια ζει σαν αγρότης και υπομένει την εξουσιαστική συμπεριφορά του. Όμως, φεύγει από το σπίτι, όταν τον καλούν για να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία. Όσον καιρό λείπει, εκπαιδεύεται και αποκτά διάφορες δεξιότητες. Έτσι, όταν γυρίζει, επαναστατεί ενάντια στον πατέρα του και του λέει πως θα πάει στο πανεπιστήμιο. Εκείνος τον διώχνει από το σπίτι. Ο Γκαβίνο τελικά κάνει αυτό που θέλει, πηγαίνει στο πανεπιστήμιο και γίνεται γλωσσολόγος. Στο τέλος, μιλά ξανά ο Λέντα και εξηγεί γιατί έγραψε το βιβλίο. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Padre padrone στο Wikimedia Commons
Βούκαν της Ράσκας

Ο Βούκαν ή Βολκάνος της Ράσκας (σερβικά: Вукан, 1050 - 1112) ήταν μεγάλος ζουπάνος του Μεγάλου πριγκιπάτου της Ράσκας κατά τον Μεσαίωνα, από το 1083 μέχρι τον θάνατό του το 1112, αρχικά μαζί με τον αδελφό του Μάρκο. Υποτελής αρχικά του θείου του Κωνσταντίνου Μπόντιν, μετά τον θάνατο εκείνου το 1101 γίνεται ανεξάρτητος και ο πιο ισχυρός ηγεμόνας των Σέρβων. Νίκησε τους Βυζαντινούς αρκετές φορές κατακτώντας μέρη της βόρειας Μακεδονίας. Είναι ο γενάρχης της οικογένειας των Βουκάνοβιτς.

 Ο Βούκαν ήταν ο πρωτότοκος γιος του Πέτρισλαβ, ο οποίος ήταν γιος του βασιλιά Μιχάιλο Α΄ και της δεύτερης Ελληνίδας συζύγου του. Αυτός και ο αδελφός του Μάρκο έδωσαν όρκο πίστης στον Κωνσταντίνο Μποντίν κυβερνήτη της Διόκλειας και ανέλαβαν την εξουσία ως υποτελείς του στη Ράσκια το 1083 ή το 1084. Το όνομα του Μάρκο εξαφανίζεται αργότερα από τις πηγές. Η Βοσνία, η Ζαχλουμία και η Ράσκα δεν είχαν ποτέ ενσωματωθεί στην Διόκλεια. Κάθε ζουπανάτο είχε τη δική του αριστοκρατία και θεσμούς και είχε κεφαλή έναν απόγονο του Βόισλαβλιεβιτς ως Ζουπάνο. Το 1091 ή το 1092 η Ράσκα έγινε ανεξάρτητο κράτος και ο Βούκαν έλαβε τον τίτλο του μεγάλου ζουπάνου (μεγάλου πρίγκιπα). Τα όρια τού κράτους του ήταν επικεντρωμένα γύρω από τη σημερινή Νόβιπαζάρ. Περίπου το 1090 ο Βούκαν, ανεξάρτητος ποια, άρχισε επιδρομές στα βυζαντινά εδάφη για πρώτη φορά στην περιοχή του σημερινού Κοσσυφοπεδίου. Αρχικά, οι Βυζαντινοί δεν ήταν σε θέση να λάβουν μέτρα κατά του Βούκαν, δεδομένου ότι αντιμετώπιζαν σοβαρή απειλή από εισβολή των Πετσενέγων. Στις 29 Απριλίου 1091 οι Βυζαντινοί συνέτριψαν τους Πετσενέγους και ο Αλέξιος Α΄ Κομνηνός θα μπορούσε τώρα να ασχοληθεί με τον Βούκαν. Ο Αλέξιος Α΄ έστειλε για πρώτη φορά έναν στρατό με τον στρατηγό τού Δυρραχίου, ο οποίος όμως νικήθηκε από τον Βούκαν το 1092. Ο Αυτοκράτορας κινητοποίησε τότε έναν πολύ μεγαλύτερο στρατό, με επικεφαλής τον ίδιο. Ο Βούκαν στέλνει τότε απεσταλμένους, που προσφέρουν ειρήνη στον Αλέξιο Α΄, ο οποίος την έκανε αποδεκτή, έχοντας ένα νέο πρόβλημα που είχε προκύψει στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, όταν οι Κουμάνοι λεηλάτησαν εδάφη στη Θράκη. Όμως αμέσως μετά την αναχώρηση του Αυτοκράτορα ο Βούκαν διέρρηξε τη συνθήκη και άρχισε να επεκτείνεται κατά μήκος τού Βαρδάρη, αποκτώντας πολύ λεία και καταλαμβάνοντας τις πόλεις Βράνιε, Σκούποι και Oαίνεον. Το 1094 ή 1095, ο Αλέξιος Α΄ επιστρέφει να αντιμετωπίσει τον Βούκαν, ο οποίος του προσφέρει πάλι ειρήνη και όμηρο τον γιο του Ούρο Α΄, την οποία ο Αλέξιος δέχτηκε. Αργότερα ο Βούκαν έσπασε ξανά τη συνθήκη και βάδισε και πάλι νότια στη Μακεδονία. Έκανε επίσης συνθήκη με τους Βούλγαρους για να αντιμετωπίσει τον Βυζαντινό στρατό, ο οποίος ήταν απασχολημένος στα ανατολικά σύνορα της Αυτοκρατορίας. Οι μελετητές πιστεύουν ότι πέθανε μετά από το 1112 διάδοχος του ήταν ο Ούρος. Άννα Κομνηνή, Αλεξιάδα, translated by Elizabeth A. Dawes in 1928 John Kinnamos, The Deeds of John and Manuel Comnenus, trans. C.M. Brand (New York, 1976). ISBN 0-231-04080-6 Imperii Graeci Historia, ed. Hieronymus Wolf, 1557, in Greek with parallel Latin translation. (PDF of 1593 reprint) Živković Tibor, 2005, br. 52, str. 9–22, Jedna hipoteza o poreklu velikog župana Uroša I
Κακαόδεντρο

Το κακαόδεντρο είναι αειθαλές τροπικό δασικό δέντρο, ιθαγενές τών ανατολικών ισημερινών περιοχών των Άνδεων. Η επιστημονική του ονομασία είναι Theobroma cacao (Θεοβρώμα το κακάο). Προκύπτει από τις λέξεις «θεός» και «βρώμα» (βλ. το βρῶμα), δηλαδή είναι το «φαγητό των θεών». Το ύψος του κακαόδεντρου κυμαίνεται από 6 (συνήθως) έως και 12 μέτρα. Τα φύλλα του είναι απλά δερματώδη, επιμήκη και φθάνουν τα 30 εκατοστόμετρα. Τα άνθη του εμφανίζονται στον κορμό και στα κλαδιά. Είναι άοσμα και έχουν άσπρο, ροζ, κίτρινο ή λαμπρό κόκκινο χρώμα. Οι καρποί είναι μεγάλοι, ωοειδείς, κιτρινοκάστανοι έως μωβ και ωριμάζουν σε 4-6 μήνες. Οι ώριμοι καρποί έχουν μήκος 35 περίπου εκατοστόμετρα και διάμετρο περίπου 12. Κάθε καρπός περιέχει 20-40 ωοειδή σπέρματα καλυμμένα από μια γλυκόπικρη, άσπρη γλοιώδη σάρκα.

 Το πιο μεγάλο μέρος της αγοράς κακάου προέρχεται από το κακαόδεντρο του τύπου φοραστέρο (forastero). Ένας άλλος τύπος κακαόδεντρου είναι το κριόγιο (criollo). Το φοραστέρο κατάγεται από τον Αμαζόνιο και είναι το συνηθισμένο κακάο για την μαζική αγορά επειδή είναι το πιο ανθεκτικό και αποδοτικό. Έχει πικρή και ενίοτε ξινή γεύση. Το υβρίδιο του κριόγιο με το φοραστέρο έχει την εμπορική ονομασία trinitario. Το κριόγιο σήμερα δεν είναι γνήσιο και μοιάζει με τρινατάριο. Το γνήσιο κριόγιο υπάρχει ακόμα αλλά η παραγωγή του δεν φτάνει σε υπολογίσιμες ποσότητες. Όλοι οι τύποι κακάου είναι πιθανόν υβρίδια των φοραστέρο και κριόγιο. Ειδικά για το γνήσιο κριόγιο έχουν γίνει προσπάθειες στη ζούγκλα τής Βενεζουέλας να βρεθεί το γενετικώς πιο γνήσιο κακαόδεντρο και να εδραιωθεί μια εμπορική ονομασία και αγορά ανωτέρας ποιότητας κακάου. Ο τύπος του κριόγιο είναι ο ευγενέστερος από όλους, και εμπεριέχει μόνο μικρές ποσότητες πολυφενολών, για αυτό δεν είναι τόσο πικρός όπως οι άλλες ποικιλίες κακάο. Η γεύση του είναι μαλακή και αφήνει αισθητά αρώματα αμυγδάλου και μάνγκο. Έτσι τα προϊόντα του χρειάζονται μόνο μικρές ποσότητες ζάχαρης. Αλλά κάθε ποιότητα έχει και την τιμή της. Τα συνηθισμένα κακάο από Αφρική ή Αμερική κοστίζουν για την αγορά της Ευρώπης $500 τον τόνο και το γνήσιο κριόγιο $1500. Επίσης υπάρχουν και άλλα καλά κακάο όπως είναι το φοραστέρο από το Εκουαδόρ με την ονομασία: Νacional (arriba). Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, τόμος 31, σελ. 185
Σεπτάρ Μεχμέτ Γιακούμπ

Ο Σεπτάρ Μεχμέτ Γιακούμπ (γνωστός στα Ρουμανικά ως Septar Mehmet Iacub, 1904-1991) ήταν ένας Κριμαίος Τάταρος δικηγόρος, στοχαστής, πνευματικός ηγέτης των Τατάρων και των Τούρκων στην Ντομπρούγια και μουφτής της μουσουλμανικής κοινότητας στη Ρουμανία. Ήταν υποστηρικτής της αρμονίας και της ειρήνης.

 Ο Γιακούμπ γεννήθηκε το 1904 στο Αζαπλάρ, που βρίσκεται στην Ταταρική ύπαιθρο δυτικά της Μανγκαλίας, ένα χωριό γνωστό σήμερα με το επίσημο όνομα Τάταρου. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου και υπηρέτησε στο δικηγορικό σύλλογο της Κωνστάντζας. Υποστήριξε τη μετανάστευση στην Τουρκία.Υπηρέτησε ως Μουφτής σε ολόκληρη την κομμουνιστική εποχή στη χώρα του, μεταξύ 31 Δεκεμβρίου 1947 και του 1990. Προηγήθηκε ο Μιτάτ Ριφάτ και τον διαδέχθηκε ο Αμπλακίμ Ιμπραήμ. Ως επικεφαλής της μουσουλμανικής λατρείας, τοποθετήθηκε από τη Σεκουριτάτε υπό μυστική επιτήρηση στην επιχείρηση "Ο Σουλτάνος" υπό τους ισχυρισμούς ότι προσβάλλει την ΕΣΣΔ και προσπάθησε να ιδρύσει το 1950 έναν Παγκόσμιο Μουσουλμανικό Οργανισμό Ειρήνης.Κατά τη διάρκεια των ετών θητείας του Nicolae Ceauşescu εκπροσώπησε την κοινότητα στη Μεγάλη Εθνοσυνέλευση, τώρα στο Κοινοβούλιο της Ρουμανίας. Ήταν φίλος με τον Ιουστινιανό Μαρίνα και τον Θεόκτιστο Αράπασου, Πατριάρχες της Ρουμανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και με τον Δρ Μωυσέ Ρόζεν, Επικεφαλής Ραβίνο του Ρουμανικού Εβραϊσμού. Είχε μια καλή γνωριμία με τον ρουμανικό πολιτισμό και έγινε ένας από τους σημαντικούς ομιλητές της Ρουμανίας στη διεθνή σκηνή, ένας ανεπίσημος "πρεσβευτής" κατά τις επισκέψεις του στις αραβικές και μουσουλμανικές χώρες. Σκέφτηκε ότι «το Ισραήλ και οι Άραβες πρέπει να έρθουν μαζί και να μιλήσουν άμεσα για την ειρήνη».Το 1990, όταν οι συντάκτες του περιοδικού Ρένκλερ στο Βουκουρέστι, υπό την ηγεσία του ιστορικού Ταχσίν Γκεμίλ, δημιούργησαν το ταταρικό κίνημα βασισμένο σε ιδέες πολιτιστικής και γλωσσικής ομοιομορφίας, ο Μεχμέτ Γιακούμπ αντιτάχθηκε στο σχέδιο αυτό δημιουργώντας ένα κίνημα με πολιτιστικές διαφορετικές απόψεις διατηρώντας το σύνθημα Tek niyet, mútenevviyet ("Ενότητα στην πολυμορφία").Ο Γιακούμπ πέθανε το 1991 στην Κωνστάντζα. Το σώμα του έχει ταφεί κοντά στη σύζυγό του, Ζεϊνέμπ, στο μουσουλμανικό κεντρικό νεκροταφείο της Κωνστάντζας. Ισλάμ στη Ρουμανία Τάταροι της Κριμαίας Κατάλογος Τατάρων της Κριμαίας
Κέλυφος Χαλκιδικής

Η Κέλυφος είναι νησίδα του Αιγαίου πελάγους και πιο συγκεκριμένα του Τορωναίου κόλπου. Η νησίδα έχει έκταση 1,5 τ.χλμ. και στην απογραφή του 2011 ήταν ακατοίκητη. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Σιθωνίας. Επίσης ανοίκει στο δημοτικό διαμέρισμα του Νέου Μαρμαρά.

 Έχει χρησιμοποιηθεί σαν κρυψώνα στην αρχαία Ελλάδα, αλλά και στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Επιπλέον έχουν βρεθεί ερείπια ρωμαϊκού οικισμού. Το νησί έχει ονομαστεί Κέλυφος διότι το σχήμα του εύκολα παρομοιάζεται με κέλυφος χελώνας. Μοναδικοί κάτοικοι του νησιού είναι τα αγριοκάτσικα και οι γλάροι. Υπάρχουν διάφορα ψάρια, μεγάλη ποικιλία κοραλλιών, ανεμώνες και αστερίες με αποτέλεσμα πολλά καταδυτικά κέντρα οργανώνουν εκεί τα μαθήματά τους ενώ ολόκληρο το νησάκι προσφέρεται για καταδύσεις, σε περισσότερα από 10 σημεία, φτάνοντας μάλιστα τα 45 μέτρα σε βάθος. Έχει ποικιλία χλωρίδας με πολλά πεύκα και αγριελιές. Τέλος, υπάρχουν και πολλές σπηλιές που έχουν δημιουργηθεί από απόκρημνους βράχους.
Αΐμονας Ρεθύμνης

O Αΐμονας είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Βρίσκεται 48 χλμ. ανατολικά από το Ρέθυμνο, σε υψόμετρο 400 μ.

 Στην περιοχή του χωριού έχουν βρεθεί αρχαϊκές πλάκες και ειδώλια οι οποίες απεικονίζουν αρχαία θεά.Η ετυμολογία του ονόματος δεν είναι γνωστή. Ο Εμμανουήλ Λαμπρινάκης στο έργο του Γεωγραφία της Κρήτης (1890) αναφέρει ότι το όνομα προέρχεται από το Άγιος Μόνος. Ο Νικόλαος Σταυρινίδης θεωρεί πιθανότερη προέλευση την παραφθορά του ονόματος Άγιος Παντελεήμονας, λόγω της παρουσίας ομώνυμου ναού στο χωριό. Ο Στέργιος Σπανάκης αναφέρει ότι μπορεί να προέρχεται από το επίθετο Aymo ή Aymone, το οποίο συναντάται στις βενετσιάνικες συμβολαιογραφικές πράξεις του 14ου αιώνα.Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Aimonos. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Aimona με 202 κατοίκους και ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 ως Aimonas. Στην οθωμανική απογραφή του 1671 αναφέρεται ως Aymonos, με 38 χαράτσια. Το 1881 ανήκε στο δήμο Δαμάστας και σύμφωνα με την απογραφή είχε 149 κατοίκους, όλοι χριστιανοί. Σε εκείνη την απογραφή αναφέρεται ως Αΐμονος. Στην απογραφή του 1900 είχε 227 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο.Το 1925, ο Αΐμονας (αναφέρεται ως Αείμονος) ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας, η οποία διατηρήθηκε μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον δήμο Κουλούκωνα.Δείτε Κοινότητα Αΐμονα Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Ο κεντρικός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στον Άγιο Βασίλειο. Άλλοι ναοί του χωριού περιλαμβάνουν τους Άγιος Δημήτριος, Kοίμηση της Θεοτόκου και Άγιος Παντελεήμων, ο οποίος είναι τοιχογραφημένος, και στην ενορία του χωριού υπάγονται επίσης τα εξωκλήσια Άγιος Iωάννης ο Πρόδρομος και Άγιοι Πάντες.Ενδιαφέρον παρουσίαζει επίσης το κτίριο του δημοτικού σχολείου, της πρώτης δεκαετίας του 20ού αιώνα. Αποτελείται από μία ψηλοτάβανη ορθογώνια αίθουσα διδασκαλίας, με χωλ εισόδου και δωμάτιο όπου βρισκόταν η βιβλιοθήκη. Η οροφή είναι ξύλινη και τα κουφώματα των υψηλών παραθύρων είναι ξύλινα ταμπλαδωτά. Η στέγη του είναι τετράρριχτη, καλυμμένη με κεραμίδια. Τζεδάκης Θεόδωρος: Επίσκοπος Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου Ιστότοπος του πολιτιστικού συλλόγου του χωριού
Χιούμπερτ Μίνις

Ο Δρ Χιούμπερτ Αλεξάντερ Μίνις (Dr. Hubert Alexander Minnis, 16 Απριλίου 1954-) είναι πολιτικός από τις Μπαχάμες, ο οποίος χρημάτισε πρωθυπουργός από τον Μάιο του 2017 ως τις 17 Σεπτεμβρίου 2021. Είναι αρχηγός του Ελεύθερου Εθνικού Κινήματος, και μέλος του Κοινοβουλίου στην εκλογική περιφέρεια Νιου Πρόβιντενς του Κιλάρνεϊ Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στις εκλογές του 2007 και διαδέχθηκε τον Χιούμπερτ Ίνγκραμ στην ηγεσία του κόμματος μετά την ήττα του κόμματος στις εκλογές του 2012.Απολύθηκε από τον ηγετικό του ρόλο στο FNM τον Δεκέμβριο του 2016 και επανήλθε στη θέση του τον Απρίλιο του 2017 έπειτα από πολλές εσωτερικές συγκρούσεις στο κόμμα. Έγινε πρωθυπουργός μετά τη νίκη του κόμματός του στις γενικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 10 Μαΐου 2017.

 Ο Μίνις γεννήθηκε στην πόλη Μπέιν, στο Νιου Πρόβιντενς, γιος της Ρόζαλι Νορθ και του Ράντολφ Μίνις. Εκπαιδεύτηκε στο Δημοτικό Σχολείο της Παναγίας, στο Δυτικό Γυμνάσιο και στο κολλέγιο Αγίου Αυγουστίνου, στο Νασσάου και παρακολούθησε επίσης μαθήματα στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα. Αφού έλαβε το πτυχίο ιατρικής του Πανεπιστημίου των Δυτικών Ινδιών και από το Βασιλικό Κολέγιο Μαιευτικής και Γυναικολογίας (MRCOG) του Λονδίνου το 1985, επέστρεψε στη χώρα του και άρχισε να εργάζεται ως ιατρός στο νοσοκομείο "Πριγκίπισσα Μαργαρίτα", όπου διετέλεσε σύμβουλος και διευθυντής του τμήματος Μαιευτικής και Γυναικολογίας και επίσης ως αναπληρωτής προσωπάρχης. Ήταν πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου των Μπαχαμών, μέλος του Ιατρικού Συμβουλίου, πρόεδρος του Συλλόγου Ξενοδόχων των Μπαχαμών και επίκουρος λέκτορας στο Πανεπιστήμιο Δυτικών Ινδιών στη Μαιευτική και Γυναικολογία. Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και αφοσίωση στην προώθηση της ιδιοκτησίας των Μπαχαμών στην οικονομία και στην ανασυγκρότηση των παραδοσιακών κοινοτήτων Over-the-Hill. Ο Μίνις εξελέγη για πρώτη φορά στο Κοινοβούλιο τον Μάιο του 2007 και διορίστηκε στο υπουργικό συμβούλιο ως υπουργός Υγείας. Είναι παντρεμένος με την Πατρίσια Μπένεμπαϊ και πατέρας τριών παιδιών. Το κόμμα του Μίνις είχε μόνο 10 βουλευτές. Η ηγεσία του θεωρείτο αδύναμη και αντιμετώπισε πολλές προκλήσεις. Τον Δεκέμβριο του 2016, έπειτα από πρόταση δυσπιστίας, που υποστηρίχθηκε από 7 επί συνόλου των 10 βουλευτών του στο κόμμα του, πέντε μέλη του ζήτησαν από τον γενικό κυβερνήτη να απομακρυνθεί από την ηγεσία του κόμματος. Παρότι παρέμεινε πρόεδρος του κόμματος ο Μίνις, επικεφαλής της Αντιπολίτευσης έγινε επίσημα η Λορέτα Μπάτλερ-Τέρνερ. Με τις εκλογές να πλησιάζουν, ο Μίνις κέρδισε την συμπάθεια των μελών του κόμματός του, ενώ τα μέλη που ήταν εναντίον του έχασαν την υποστήριξη του κόμματος και το χρίσμα για είναι υποψήφιοι. Ο Μίνις και το FNM, με το σύνθημα "Είναι η Ώρα του Λαού!", κέρδισαν το αντίπαλο Προοδευτικό Φιλελεύθερο Κόμμα (PLP) στις γενικές εκλογές που διενεργήθηκαν στις 10 Μαΐου 2017, κερδίζοντας τις 35 από τις συνολικά 39 έδρες της Βουλής. Ο Μίνις έγινε πρωθυπουργός. Ο Μίνις ορκίστηκε πρωθυπουργός στις 12 Μαΐου 2017 και παρουσίασε τη σύνθεση της κυβέρνησής του τρεις μέρες αργότερα. Τον Αύγουστο του 2021 προκήρυξε πρόωρες γενικές εκλογές, στις οποίες ηττήθηκε.
Ψηφιακό νόμισμα

Το ψηφιακό νόμισμα ή ψηφιακό χρήμα ή ηλεκτρονικό χρήμα ή ηλεκτρονικό νόμισμα είναι οποιοδήποτε νόμισμα που αποθηκεύεται ή ανταλλάσσεται κατά κύριο λόγο σε ψηφιακά συστήματα υπολογιστών, ειδικά μέσω του διαδικτύου. Τα περισσότερα ψηφιακά νομίσματα είναι κρυπτογραφημένα όπως για παράδειγμα το Bitcoin, το Ethereum, το Litecoin, και πολλά άλλα.

 Τα ψηφιακά νομίσματα παρουσιάζουν ιδιότητες παρόμοιες με τα παραδοσιακά νομίσματα, αλλά γενικά δεν έχουν φυσική μορφή, σε αντίθεση με τα παραδοσιακά νομίσματα τα οποία είναι τυπωμένα, πχ το ευρώ. Η έλλειψη φυσικής μορφής επιτρέπει σχεδόν στιγμιαίες συναλλαγές μέσω του διαδικτύου και αφαιρεί το κόστος που σχετίζεται με τη διανομή χαρτονομισμάτων και κερμάτων. Αυτοί οι τύποι νομισμάτων μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την αγορά φυσικών αγαθών και υπηρεσιών, αλλά μπορεί επίσης να περιορίζονται σε ορισμένες κοινότητες, όπως για χρήση σε ένα διαδικτυακό παιχνίδι, και παρουσιάζουν γοργή ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια.
Αμπντελαζίζ Τζεράντ

Ο Αμπντελαζίζ Τζεράντ (αραβικά: عبد العزيز جراد‎, γεν. στις 12 Φεβρουαρίου 1954) είναι Αλγερινός πολιτικός που υπηρέτησε ως πρωθυπουργός της Αλγερίας από τις 28 Δεκεμβρίου 2019 έως τις 30 Ιουνίου 2021.

 Ο Τζεράντ γεννήθηκε στη Χενσέλα στις 12 Φεβρουαρίου 1954. Αφού έλαβε το πτυχίο του στο Ινστιτούτο Πολιτικών Επιστημών και Διεθνών Σχέσεων του Αλγερίου το 1976, συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Παρί-Ναντέρ όπου έλαβε το διδακτορικό του. Εργάστηκε επίσης ως καθηγητής πολιτικής επιστήμης στο Πανεπιστήμιο του Αλγερίου και δημοσίευσε αρκετά βιβλία. Ο Τζεράντ υπηρέτησε σε διάφορες θέσεις υπό τους Αλί Καφί, Λιαμίν Ζερουάλ και Αμπντελαζίζ Μπουτεφλίκα. Ωστόσο, το 2003, υπό τον Μπουτεφλίκα, παραμερίστηκε και έκτοτε έγινε σκληρός επικριτής του πρώην Προέδρου. Στις 28 Δεκεμβρίου 2019, ο Τζεράντ διορίστηκε πρωθυπουργός της Αλγερίας από τον Πρόεδρο Αμπντελματζίντ Τεμπούν και ανέλαβε αμέσως τη δημιουργία νέας κυβέρνησης. Η κυβέρνηση του διορίστηκε στις 2 Ιανουαρίου 2020. Ο ίδιος ο Τζεράντ αναπλήρωσε τον πρόεδρο Τεμπούν όταν ο τελευταίος διαγνώστηκε θετικός στην COVID-19. Ο Τεμπούν επανήλθε στα καθήκοντά του στις 29 Δεκεμβρίου 2020. Παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία στις 24 Ιουνίου 2021 έπειτα από τη διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών. Τον διαδέχθηκε στη θέση του πρωθυπουργού ο Αϊμέν Μπεναμπντεραμάν.