Καρμένου Μιφσούντ Μπονίτσι

Ο Καρμένου Μιφσούντ Μπονίτσι (Karmenu Mifsud Bonnici, KUOM (17 Ιουλίου 1933 - 5 Νοεμβρίου 2022) ήταν Μαλτέζος πολιτικός που διετέλεσε πρωθυπουργός της Μάλτας από τον Δεκέμβριο του 1984 έως τον Μάιο του 1987.

 Γιος του Λορέντσο Μιφσούντ Μπονίτσι και της Κάθριν Μπούτιγκιγκ, ο Καρμένου γεννήθηκε σε μια οικογένεια που ήταν έντονα προσκολλημένη στο Εθνικιστικό Κόμμα. Ο αδελφός του Αντουάν ήταν Εθνικιστής βουλευτής και κοινοβουλευτικός Γραμματέας ενώ ένας ξάδερφός του, ο Ούγκο Μιφσούντ Μπονίτσι, ήταν εθνικιστής βουλευτής, υπουργός και πρόεδρος της Μάλτας. Ο Καρμένου δεν παντρεύτηκε ποτέ.Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή στο Πανεπιστήμιο της Μάλτας το 1954. Αργότερα σπούδασε φορολογικό και Εργατικό δίκαιο στο Πανεπιστημιακό Κολέγιο του Λονδίνου το 1967–68 και στη συνέχεια ήταν λέκτορας του Βιομηχανικού και Δημοσιονομικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο της Μάλτας.Στη δεκαετία του 1960, στο αποκορύφωμα της διαμάχης μεταξύ της Εκκλησίας της Μάλτας και του Εργατικού Κόμματος, ήταν αξιωματούχος μιας σειράς λαϊκών οργανώσεων που συνδέονταν με την Εκκλησία, συμπεριλαμβανομένης της Καθολικής Κοινωνικής Συντεχνίας και του Κινήματος Νέων Χριστιανών Εργατών (επίσης ως συντακτική επιτροπή μέλος της εφημερίδας τους Il-Haddiem ), και υποστήριξε την «επισκοπική χούντα» των εκκλησιαστικών οργανώσεων που ήταν αντίθετοι στον Dom Mintoff και στο κόμμα του. Το 1969 άρχισε να εργάζεται ως τοπικός σύμβουλος του Γενικού Συνδικάτου Εργαζομένων της Μάλτας, παίζοντας ρόλο στον αγώνα του συνδικάτου και του Εργατικού Κόμματος ενάντια στο νομοσχέδιο για τις εργασιακές σχέσεις που πρότεινε η εθνικιστική κυβέρνηση, το οποίο προέβλεπε κυρώσεις έως και φυλάκιση για τους εργάτες σε απεργία. Συνέχισε τη δέσμευσή του με το Εργατικό Κόμμα κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970. Τον Μάιο του 1980, ο Ντομ Μιντόφ διόρισε τον Καρμένου Μιφσούντ Μπονίτσι ως αναπληρωτή αρχηγό του Εργατικού Κόμματος, κάτι που επιβεβαιώθηκε από τη διάσκεψη του κόμματος. Ο Μιφσούντ Μπονίτσι διαχειρίστηκε την εκστρατεία του κόμματος για τις εκλογές του 1981 - την τρίτη και τελευταία νίκη των Εργατικών του Μιντόφ.Τον Οκτώβριο του 1981 ο Μιντόφ όρισε τον Μιφσούντ Μπονίτσι ως διάδοχό του, επιβεβαιωμένο και πάλι από τη διάσκεψη του κόμματος. Έτσι, ο Καρμένου συμμετείχε στο Κοινοβούλιο τον Μάιο του 1982 με την παραίτηση του Πολ Ζουερέμπ, και ανέλαβε το υπουργείο Απασχόλησης και Κοινωνικών Υπηρεσιών, χωρίς ποτέ να είναι υποψήφιος στις εκλογές. Αυτό του χάρισε το παρατσούκλι του «Doctor Zero». Αρκετοί σχολιαστές θεωρούν ότι ο Μιντόφ επέλεξε τον Μιφσούντ Μπονίτσι για να αποτρέψει την εκλογή άλλων, λιγότερο επιδεκτικών, εσωτερικών αντιπάλων στο τιμόνι του κόμματος. Τον Σεπτέμβριο του 1983 ο Μιφσούντ Μπονίτσι διορίστηκε Ανώτερος Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και ανέλαβε το υπουργείο Παιδείας, αξίωμα που είχε μέχρι το 1986, περίοδο κατά την οποία ήταν υπεύθυνος για την εισαγωγή της δωρεάν εκπαίδευσης για όλους, η οποία είχε οδηγήσει σε βαθιά διαμάχη μεταξύ η κυβέρνηση και η Εκκλησία.Στις 22 Δεκεμβρίου 1984 μετά την παραίτηση του Μιντόφ, ο Καρμένου Μιφσούντ Μπονίτσι ορκίστηκε πρωθυπουργός, και έτσι έγινε ο πρώτος πρωθυπουργός της Μάλτας από την ανεξαρτησία που ορκίστηκε χωρίς ουσιαστικά να συμμετάσχει στις γενικές εκλογές. Διατηρούσε επίσης τα χαρτοφυλάκια του υπουργού Εσωτερικών και Παιδείας. Η θητεία του ως πρωθυπουργού θεωρήθηκε ως συνέχεια των χρόνων Ντομ Μιντόφ (διατήρησε μάλιστα το ίδιο υπουργικό συμβούλιο). Η πολιτική βία παρέμεινε, κορυφώθηκε και έγινε πιο έντονη από το γεγονός ότι πλησίαζαν οι εκλογές του 1987. Οι σχέσεις με την εκκλησία επιδεινώθηκαν περαιτέρω σε δύο μέτωπα: τη θέσπιση νομοσχεδίου για την κατάσχεση της εκκλησιαστικής περιουσίας χωρίς αποζημίωση και τις προσπάθειες της κυβέρνησης να πάρει τον έλεγχο των εκκλησιαστικών σχολείων. Το 1984 μια διαδήλωση από ορισμένους εργάτες των Malta Drydocks, στην οποία ήταν παρών ο Μιφσούντ Μπονίτσι, κορυφώθηκε όταν τα γραφεία της Curia της Μάλτας λεηλατήθηκαν μετά το τέλος της διαδήλωσης. Το 1985 ο Karmenu Mifsud Bonnici ήταν ο κύριος διαπραγματευτής στην αεροπειρατεία της πτήσης 648 της EgyptAir κατά την οποία σκοτώθηκαν 60 από τους 92 επιβάτες. Ο Μπονίτσι ηττήθηκε οριακά τις εκλογές του 1987 και αναγκάστηκε να φέρει το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης για την ήττα - η οποία μπορεί να είχε ρόλο στην καρδιακή προσβολή που υπέστη αμέσως μετά. Παρέμεινε ηγέτης της αντιπολίτευσης μέχρι το 1992 όταν, μετά από μια δεύτερη εκλογική ήττα, παραιτήθηκε και τον διαδέχθηκε ο Άλφρεντ Σαντ. Διατήρησε την έδρα του μέχρι τις επόμενες εκλογές το 1996. Στη συνέχεια δεν συμμετείχε σε γενικές εκλογές. Το 2003, κατά τη διάρκεια της εκστρατείας για το δημοψήφισμα για την ένταξη της Μάλτας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ο Μιφσούντ Μπονίτσι με άλλους Εργατικούς ξεκίνησαν την Εκστρατεία για την Εθνική Ανεξαρτησία (CNI) και αργότερα εντάχθηκαν στο Front Maltin Inqumu (Μαλτέζικο Μέτωπο Ανύψωσης) για να αντιταχθούν στην ένταξη της Μάλτας στην ΕΕ. Αντιθέτως, πρότειναν μια εναλλακτική συμφωνία σύνδεσης ή «εταιρική σχέση», που αναβιώνει ένα προηγούμενο όραμα του Μιντόφ για τη Μάλτα ως την « Ελβετία της Μεσογείου».Δύο χρόνια αργότερα αντιτάχθηκε επίσης στην επικύρωση του Ευρωπαϊκού Συντάγματος, αλλά η πρότασή του στη Γενική Συνέλευση του Εργατικού Κόμματος το 2005 απορρίφθηκε. Στη συνέχεια, διατήρησε χαμηλό προφίλ εντός του κόμματος, ενώ διατήρησε έναν ρόλο στο CNI. Ο Μιφσούντ Μπονίτσι πέθανε στις 5 Νοεμβρίου 2022, σε ηλικία 89 ετών. Σύντροφος της Τιμής του Εθνικού Τάγματος της Αξίας (1990) με δικαίωμα ως πρώην Πρωθυπουργός της Μάλτας Επανεισαγωγή της Αυτοδιοίκησης της Μάλτας Μετάλλιο Εβδομηκοστής Πέμπτης Επετείου (1996) Μετάλλιο Πεντηκοστής Επετείου Ανεξαρτησίας Μάλτας (2014)