Υδραγωγείο Βίργκο

Το Υδραγωγείο Βίργκο (λατιν.: (Aqua Virgo) ήταν ένα από τα ένδεκα ρωμαϊκά υδραγωγεία, που τροφοδοτούσαν την πόλη της αρχαίας Ρώμης. Ολοκληρώθηκε το 19 π.Χ. από τον Μ. Βιψάνιο Αγρίππα, κατά τη διάρκεια της αυτοκρατορίας του Αυγούστου και κτίστηκε κυρίως για να τροφοδοτεί τις Θέρμες του Αγρίππα στο Πεδίον του Άρεως. Στην ακμή του το υδραγωγείο ήταν ικανό να παρέχει περισσότερα από 100.000 m3 νερό την ημέρα. Το όνομα θεωρείται ότι προέρχεται από την καθαρότητα και τη διαύγεια του νερού, επειδή δεν κιμωλιάζει σημαντικά. Σύμφωνα με έναν μύθο που επαναλαμβάνεται από τον Φροντίνο, διψασμένοι Ρωμαίοι στρατιώτες ζήτησαν νερό από μία νεαρή παρθένο, που τους κατεύθυνε στις πηγές, οι οποίες αργότερα τροφοδοτούσαν το υδραγωγείο. Το υδραγωγείο πήρε το όνομά της.

 Η πηγή του βρίσκεται λίγο πριν από το 8ο μίλι βόρεια της Via Collatina. Συλλέγει νερό από πηγές κοντά στην πορεία της Aniene, ένα μεγάλο σύστημα (ακόμη λειτουργικό και επιθεωρήσιμο) υδροφορέων και πηγών που μεταφέροντο σε μία λεκάνη (υπάρχουσα μέχρι τον 19ο αι.) από μία σειρά υπόγειων σηράγγων και τροφοδοτούσε το κανάλι, ρυθμίζοντας την εισροή με φράγμα. Συμπληρώθηκε επίσης από πολλά κανάλια τροφοδοσίας στην πορεία του. Το υδραγωγείο λειτουργούσε υπόγεια σχεδόν όλα τα 20,5 χλμ. του μήκους του, εκτός από το τελευταίο τμήμα των 1800 μ. που βρίσκεται εν μέρει επάνω σε τόξα στην περιοχή Άρεως Πεδίον, από το οποίο διασώζονται δύο τμήματα. Το υδραγωγείο έπεσε μόνο 4 μ. κατά μήκος του μέχρι το τέρμα του στο κέντρο του Άρεως Πεδίου. Η διαδρομή έκανε μία πολύ μεγάλη καμπύλη, ξεκινώντας από τα ανατολικά και μπαίνοντας στην πόλη από τα βόρεια. Έτρεχε μέσω της Via Collaatina μέχρι την περιοχή Portonaccio, περνούσε Via Nomentana στη Via Salaria και στη συνέχεια έστριβε νότια και έμπαινε στην πόλη κάτω από τον Κήπο των Λουκούλων και διέσχιζε το 1,2 χλμ από την περιοχή του λόφου Πίντσιο και τη σημερινή Villa Medici, όπου μία ελικοειδής σκάλα (που ονομάζεται σαλιγκάρι του Πίντσιο) οδηγεί στον υπόγειο αγωγό. Η μεγάλη παράκαμψη δικαιολογείτε, διότι το υδραγωγείο έπρεπε να εξυπηρετεί το βόρειο προάστιο της πόλης, που μέχρι τότε ήταν χωρίς ύδρευση, και επειδή η χαμηλή στάθμη πηγής (μόλις 24 μέτρα επάνω από την επιφάνεια της θάλασσας) καθιστούσε αναγκαία την αποφυγή των απότομων πλαγιών, που θα συναντούσε η συντομότερη διαδρομή. Πιθανώς η είσοδος στην πόλη από εκείνη την πλευρά επέτρεπε επίσης να προσεγγιστεί το Άρεως Πεδίον, χωρίς να διασχίσει τις πυκνοκατοικημένες περιοχές της πόλης. Μετά τη δεξαμενή καθαρισμού (limaria) κοντά στον Πίντσιο, η αστική διαδρομή ξεκινά εν μέρει επάνω σε τόξα, που πολλά ανακαλύφθηκαν το 1871. Στη συνέχεια περνά από την περιοχή της Φοντάνα ντι Τρέβι και στη συνέχεια διασχίζει τη σημερινή Via del Corso με ένα τόξο, που στη συνέχεια μετατράπηκε σε αψίδα θριάμβου, για να γιορτάσει τις στρατιωτικές επιτυχίες του Κλαύδιου στη Βρετανία. Μεταγενέστερη ερμηνεία διαπιστώνει, ότι οι καμάρες του υδραγωγείου συνεχίζοντο κατά μήκος της Via del Seminario σε ένα σημείο ανατολικά του Πανθέου. Κατέληγε στο Άρεως Πεδίο μπροστά από το Περιτοίχισμα του Ιουλίου. Μία δευτερεύουσα διαδρομή έφτανε στις -ανεπαρκώς εξυπηρετούμενες- περιοχές VII, IX και XIV, στην περιοχή Τραστέβερε. Η διαδρομή περνούσε από τη χαμηλή περιοχή του Άρεως Πεδίου επάνω από το ψηλότερο έδαφος της κορυφογραμμής που περιβάλλει τη λεκάνη του Πανθέου και στη συνέχεια, μέσω της γέφυρας του Αγρίππα, επάνω από τον ποταμό Τίβερη. Η διανομή ήταν αρκετά διαδεδομένη: σύμφωνα με τον Φροντίνο, 200 quinary κρατήθηκαν για τα προάστια, 1457 για δημόσια έργα, 509 για την αυτοκρατορική οικία και τα υπόλοιπα 338 για ιδιωτικές παραχωρήσεις, όλα διανεμημένα μέσω ενός δικτύου 18 castella (κιστερνών διανομής) κατά μήκος της διαδρομής. Υπήρχαν προφανώς πολυάριθμες επισκευές με την πάροδο του χρόνου: του Τιβέριου το 37, του Κλαύδιου μεταξύ 45/46, κατόπιν του Κωνσταντίνος Α΄ και του Θεοδώριχου. Ο Κλαύδιος το ανακαίνισε το 46 μ.Χ., όπως μαρτυρείται από μία επιγραφή στο επιστύλιο στη Via del Nazzareno, η οποία αναφέρει ότι ανοικοδόμησε μεγάλα τμήματα του υδραγωγείου σε αυτό το σημείο, επειδή ο Καλιγούλας είχε αφαιρέσει λίθους, για να τους χρησιμοποιήσει στην κατασκευή ενός αμφιθεάτρου. Το 537 οι Γότθοι που πολιορκούσαν τη Ρώμη, προσπάθησαν να χρησιμοποιήσουν αυτό το υπόγειο κανάλι ως μυστική διαδρομή, για να εισβάλουν στη Ρώμη σύμφωνα με τον Προκόπιο.Μετά τη φθορά και την αχρηστία με την πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, το Aqua Virgo επισκευάστηκε από τον πάπα Aδριανό Α΄ τον 8ο αι. Το 1453 ο πάπας Νικόλαος Ε' έκανε μία πλήρη αποκατάσταση και εκτεταμένη αναδιαμόρφωση από την πηγή του μέχρι το τέλος του μεταξύ του Πίντσιο και του Κυριναλίου και εντός του Άρεως Πεδίου και το καθαγίασε Acqua Vergine. Αυτό οδηγούσε επίσης το νερό στη Φοντάνα ντι Τρέβι και στα αναβρυτήρια της Πιάτσα ντελ Πόπολο, την οποία εξυπηρετεί ακόμα και σήμερα. Στη δεκαετία του 1930, κατασκευάστηκε μία επέκταση, η Acqua Vergine Nuovo, ξεχωριστή από τα άλλα κανάλια. Τα περισσότερα από τα αρχαία υδραγωγεία ήταν συστήματα βαρύτητας, δηλαδή διασφαλίζοντας ότι η πηγή ήταν υψηλότερη από τον τερματισμό και σχεδιάζοντας μια ομοιόμορφη πορεία για το υδραγωγείο να ακολουθήσει μια καθοδική κλίση, η βαρύτητα θα παρείχε όλη την ισχύ που απαιτείται για τη ροή του νερού. Τα υδραγωγεία ήταν, στο μεγαλύτερο μέρος τού μήκους τους, κανάλια περίπου 50 εκατοστά έως ένα μέτρο κάτω από το έδαφος, σήραγγες και σωλήνες και μόνο οι τελικές εκτάσεις των υδραγωγείων χρησιμοποιούσαν τόξα. Τα κανάλια κατασκευάζονταν από τρία είδη υλικών, τοιχοποιία (η πιο συνηθισμένη μορφή), μολύβδινους σωλήνες και πηλό (terracotta). Αυτά τα κανάλια κατασκευάστηκαν χρησιμοποιώντας την τεχνική «σκάψε και κάλυψε», όπου η διαδρομή του καναλιού σκαβόταν στο έδαφος και στη συνέχεια καλυπτόταν για να έχει εύκολη πρόσβαση στα κανάλια, που χρειάζοντο επισκευές. Τα δάπεδα και οι τοίχοι των καναλιών ήταν επενδεδυμένα με σκυρόδεμα και η κάλυψη ήταν συνήθως θολωτή. Η κάλυψη είχε ύψος ανάλογα με το ύψος του νερό, το οποίο προοριζόταν να είναι περίπου το μισό με δύο τρίτα του ύψους του καναλιού. Η επένδυση των τοίχων και του δαπέδου με σκυρόδεμα εξυπηρετεί τρεις σκοπούς, την προστασία από τρύπες και διαρροές, την παροχή λείας επιφάνειας ροής και τη συνεχή, χωρίς συνδέσεις, επιφάνεια ροής από το ένα άκρο στο άλλο. Προκειμένου να διατηρηθεί η ελαφρά κλίση προς τα κάτω, τα υδραγωγεία δεν ακολουθούσαν την ευθεία διαδρομή προς τη Ρώμη, αλλά αντίθετα χρησιμοποιούσαν το έδαφος. Συνήθως η κλίση ήταν μικρή, για να κάνει τη ροή του νερού αργή, έτσι θα χρειάζοντο λιγότερες επισκευές, καθώς ταχύτερη ροή νερού θα προκαλούσε ζημιά, ενώ η πολύ μικρή κλίση θα σήμαινε ότι το νερό δεν θα έρεε καθόλου. Χρησιμοποιήθηκαν διαφορετικοί βαθμοί κλίσης για διαφορετικούς λόγους. Ενώ ταξιδεύει το νερό μέσα από μία σήραγγα, για παράδειγμα, μία πιο απότομη κλίση θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να επιταχύνει τη ροή του νερού. Δεδομένου ότι στο εσωτερικό της σήραγγας ήταν λιγότερο πιθανό να χρειαστούν επισκευές, το νερό θα μπορούσε να ρέει με υψηλότερο ρυθμό απαιτώντας μία πιο απότομη κλίση και στη συνέχεια, μόλις περάσει τη σήραγγα, η κλίση θα έπρεπε να αυξηθεί για να επιβραδύνει τη ροή στη μέση ταχύτητά της. Σε μεταγενέστερους χρόνους, η χρήση υψηλών τόξων σε κοιλάδες και πεδιάδες χρησιμοποιήθηκε για τα υδραγωγεία και μερικά ήταν ακόμη και 27 μέτρα από το έδαφος. Εκτός από τα τυπικά επίπεδα νερού παρόμοια με αυτά που χρησιμοποιούν οι εργολάβοι σήμερα, άλλα είδη στάθμης χρησιμοποιήθηκαν κατά την αρχαία ρωμαϊκή εποχή. Τα chorobates, ένας πάγκος με ζυγισμένες χορδές στα πλαϊνά του για τη μέτρηση της γωνίας του εδάφους. Είχε ένα σύστημα εγκοπών και ένα κοντό κανάλι στη μέση που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τον προσδιορισμό της κατεύθυνσης ροής του νερού. Η διόπτρα ήταν ένα άλλο είδος επιπέδου που ακουμπούσε στο έδαφος και ρυθμιζόταν στο πάνω μέρος με βίδες ακριβείας για τον έλεγχο της γωνίας διαφόρων αντικειμένων κοιτάζοντας μέσα από περιστρεφόμενα σκοπευτικά. Ο Βιτρούβιος εξηγεί ότι ενώ τα χοροβικά μπορεί να φαίνονται ανώτερα από τα διόπτρα σε ένα έργο όπως τα υδραγωγεία, τα χοροβικά δεν είναι απρόσβλητα από τον άνεμο που διαταράσσει τα κατακόρυφη πτώση στη συσκευή (ζυγισμένες χορδές), η διόπτρα και τα επίπεδα του νερού ήταν ανοσία σε αυτό. Το groma είναι ένα άλλο τοπογραφικό εργαλείο που χρησιμοποιείται κατά τους αρχαίους ρωμαϊκούς χρόνους. Αν και κανένα δεν σώζεται ανέπαφο σήμερα, μερικά κομμάτια τους πιστεύεται ότι βρίσκονται στον τάφο του Lucius Aebutius Faustus και σε ένα εργαστήριο τοπογράφου στα ερείπια της Πομπηίας . Μια πιθανή ανακατασκευή αυτής της συσκευής από αυτά τα υπολείμματα είναι ότι θα μπορούσε να ήταν ένας άξονας με κλειστούς ξύλινους βραχίονες με σιδερένιο φύλλο σε σχήμα σταυρού στο επάνω μέρος και χάλκινους γωνιακούς βραχίονες κοντά στο κέντρο των βραχιόνων για να αποτρέψουν την ανακρίβεια και φθορά του ξύλου με ένα βαρέλι που κρέμεται κοντά στο άκρο κάθε βραχίονα. Τα βαρέλια στο τέλος των γραμμών ζευγαρώθηκαν στα δύο, το ένα απέναντι από το άλλο από τα μπράτσα. Κάποιος θα έβλεπε το βυθό στην αντίθετη πλευρά του για να πάρει μια ένδειξη όταν ο σταυρός ήταν εκτός κέντρου. Ο σταυρός τοποθετήθηκε σε βραχίονα και όχι απευθείας στον άξονα. Το κάτω μέρος του βραχίονα προσαρμόζεται σε ένα μπρούτζινο γιακά που τοποθετείται στο πάνω μέρος του ραβδιού. Η απόσταση οριζόντια απέναντι από το κέντρο του σταυρού ήταν 23,5 εκ. ενώ το ραβδί μπορεί να ήταν και 2μ. Για να χρησιμοποιήσετε τα σκοπευτικά groma θα μπορούσαν να τοποθετηθούν σε ένα δεύτερο groma σε απόσταση από το πρώτο, και στη συνέχεια δύο ακόμη γκρόμα τοποθετήθηκαν στην ίδια απόσταση με το πρώτο έως το δεύτερο μακριά από τα δύο πρώτα σε ορθή γωνία για να σχηματίσουν ένα τετράγωνο. Το groma επέτρεψε την αποτύπωση ευθειών γραμμών, τετραγώνων, ορθογωνίων και άλλων γεωμετρικών σχημάτων. Ένα φορητό ηλιακό ρολόι ήταν επίσης διαθέσιμο για χρήση κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, όπως φάνηκε από λείψανα που βρέθηκαν στην Πομπηία. Όχι μόνο μπορούσε να πει τον χρόνο, μπορούσε επίσης να δει κτίρια το ένα από το άλλο. Η λιμπέλα ήταν ένα άλλο όργανο ισοπέδωσης που χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου και αποτελούνταν από ένα πλαίσιο σε σχήμα Α με μια οριζόντια ράβδο στην κορυφή. Ένα υδραυλικό αγωγό από την κορυφή αναρτήθηκε μέχρι την κάτω ράβδο, υποδεικνύοντας πότε το όργανο ήταν επίπεδο. Πολλά ανυψωτικά εργαλεία θα χρησιμοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια των ρωμαϊκών χρόνων στην κατασκευή ναών, ψηλών κτιρίων, γεφυρών και καμάρων για τη μετακίνηση μεγάλων λιθόπλινθων και υλικών από για παράδειγμα ένα λατομείο στο εργοτάξιο και στη συνέχεια ανύψωση στη θέση τους. Το ανεμοδαράκι αποτελείται από ένα τύμπανο σε οριζόντιο άξονα αγκυρωμένο έναντι μετατόπισης. Τεντώνοντας ένα σχοινί στο τύμπανο χρησιμοποιώντας κάποια μορφή λαβής, το τύμπανο περιστρέφεται. Η ανεμογεννήτρια θα είχε χρησιμοποιηθεί σε γερανούς κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους. Ο οδοντωτός τροχός είναι το πιο πρωτόγονο γρανάζι και χρησιμοποιήθηκε από τους Αιγύπτιους για να ανυψώσουν το νερό με ένα γρανάζι που γυρνούσε σε οριζόντιο άξονα που θα έστρεφε ένα άλλο γρανάζι σε κάθετο άξονα. Για την ανύψωση του νερού οι Ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν ένα εργαλείο που ονομαζόταν τύμπανο που αποτελούνταν από έναν μεγάλο τροχό με πολλούς εσωτερικούς θαλάμους τομής . Μια άλλη συσκευή ανύψωσης νερού ήταν ο κοχλίας που αποτελούνταν από σπειροειδή περιστροφή μέσα σε ένα σωλήνα. Η μηχανή Ctesibica είναι μια αντλία που μπορεί να ανυψώσει το νερό σε μεγάλο ύψος. Όπως περιγράφεται από τον Βιτρούβιο:Θα είναι από μπρούτζο. Το κάτω μέρος αποτελείται από δύο όμοιους κυλίνδρους σε μικρή απόσταση μεταξύ τους, με σωλήνες εξόδου. Αυτοί οι σωλήνες συγκλίνουν σαν τα δόντια ενός πιρουνιού και συναντώνται σε ένα δοχείο που βρίσκεται στη μέση. Σε αυτό το δοχείο, οι βαλβίδες πρέπει να τοποθετούνται με ακρίβεια πάνω από τα άνω ανοίγματα των σωλήνων. Και οι βαλβίδες κλείνοντας τα στόμια των σωλήνων συγκρατούν ό,τι έχει εξαναγκαστεί από τον αέρα μέσα στο δοχείο. Πάνω από το δοχείο, τοποθετείται και στερεώνεται ένα κάλυμμα σαν ανεστραμμένο χωνί, με έναν πείρο καλά σφηνωμένο, έτσι ώστε η δύναμη του εισερχόμενου νερού να μην προκαλεί την ανύψωση του καλύμματος. Στο κάλυμμα του κουκούτσιου, που ονομάζεται τρομπέτα, ενώνεται με αυτό και γίνεται κάθετο. Οι κύλινδροι έχουν, κάτω από τα κάτω στόμια των σωλήνων, βαλβίδες που εισάγονται πάνω από τα ανοίγματα στις βάσεις τους. Τα έμβολα μπαίνουν τώρα από πάνω στρογγυλεμένα στον τόρνο και καλά λαδωμένα. Όντας έτσι κλεισμένοι στους κυλίνδρους, δουλεύονται με ράβδους εμβόλου και μοχλούς. Ο αέρας και το νερό στους κυλίνδρους, αφού οι βαλβίδες κλείνουν τα κάτω ανοίγματα, τα έμβολα κινούνται προς τα εμπρός. Με ένα τέτοιο φούσκωμα και την επακόλουθη πίεση, πιέζουν το νερό μέσα από τα ανοίγματα των σωλήνων μέσα στο δοχείο. Η χοάνη δέχεται νερό και το αναγκάζει να βγει με πνευματική πίεση μέσω ενός σωλήνα. Παρέχεται δεξαμενή και με αυτόν τον τρόπο τροφοδοτείται νερό από κάτω για βρύσες. Τα υδραγωγεία αρχικά χρηματοδοτούνταν κυρίως από τον πλούτο που συγκεντρώθηκε από τον πόλεμο και την προστασία των πλουσίων ατόμων. Οι φόροι χρησίμευσαν επίσης για να βοηθήσουν στη χρηματοδότηση του κτιρίου με τη φορολόγηση των κατακτημένων ανθρώπων, επειδή τα υδραγωγεία δεν προορίζονταν ποτέ να πληρώσουν για τον εαυτό τους, αλλά λειτουργούσαν ως όφελος για τους κατοίκους της Ρώμης. Στην εποχή της Δημοκρατίας η ιδιωτική χρήση του νερού του υδραγωγείου δεν ήταν κοινή, μόνο το νερό υπερχείλισης πωλούνταν σε ιδιώτες. Στους Αυτοκρατορικούς χρόνους η κατασκευή περισσότερων υδραγωγείων σήμαινε ότι περισσότερο νερό ήταν διαθέσιμο προς πώληση για ιδιωτική χρήση. Η πηγή του νερού ήταν μια εμπειρική επιστήμη στο ότι όταν η πηγή ήταν προφανής, όπως μια πηγή, μια λίμνη ή ένα ρυάκι, ο μηχανικός έπρεπε να καθορίσει την ποιότητα του νερού. Ο μηχανικός έπρεπε να δοκιμάσει τη γεύση, τη διαύγεια και τη ροή του νερού καθώς και τη σωματική διάπλαση και την πολυπλοκότητα των ντόπιων που το έπιναν. Ως δείκτες χρησιμοποιήθηκαν επίσης εδάφη και τύποι πετρωμάτων. Ο πηλός θεωρούνταν φτωχή πηγή, ενώ ο κόκκινος τόφας θεωρούνταν καθαρός. Ο Σέξτος Ιούλιος Φροντίνος έγραψε μια μελέτη για την παροχή νερού της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Επισημαίνει ότι η ευημερία της αστικής κοινότητας της Ρώμης εξαρτάται από την ποιότητα της παροχής νερού.Ο Βιτρούβιος, ένας Ρωμαίος αρχιτέκτονας που εργάστηκε για τον Καίσαρα και τον Αύγουστο, έγραψε το De Architectura , ή στα αγγλικά, On Architecture . Μια έννοια που περιέχεται στο De Architectura είναι ότι η ποιότητα ενός αρχιτεκτονικού έργου εξαρτάται από την κοινωνική συνάφεια του έργου ενός καλλιτέχνη και όχι από τη μορφή ή την ποιότητα κατασκευής του ίδιου του έργου. Ένας άλλος ισχυρισμός του Βιτρούβιου είναι ότι μια κατασκευή πρέπει να παρουσιάζει τις τρεις ιδιότητες firmitas, utilitas και vinustas (στα αγγλικά, πρέπει να είναι ισχυρή και ανθεκτική, χρήσιμη και όμορφη και χαριτωμένη). Το Acqua Vergine είναι η αναγεννησιακή αποκατάσταση του υδραγωγείου Aqua Virgo. Το 1453, ο Πάπας Νικόλαος Ε' ανακαίνισε τα κύρια κανάλια του Aqua Virgo και πρόσθεσε πολυάριθμους δευτερεύοντες αγωγούς κάτω από το Campo Marzio . Το αρχικό τέρμα, που ονομαζόταν mostra, που σημαίνει επίδειξη, ήταν το επιβλητικό, αξιοπρεπές σιντριβάνι τοίχου που σχεδιάστηκε από τον Leon Battista Alberti στην Piazza dei Crociferi. Λόγω πολλών προσθηκών και τροποποιήσεων στα πιο άκρα σημεία των αγωγών κατά τα χρόνια που ακολούθησαν, κατά την περίοδο της Αναγέννησης και του Μπαρόκ, το Acqua Vergine κορυφώθηκε σε πολλά μαγευτικά περισσότερα - τη Φοντάνα ντι Τρέβι και τα σιντριβάνια της Piazza del Popolo . Δύο ξεχωριστά υδραγωγεία αναδύονται από την πηγή για το Acqua Vergine σε αντίθεση με το Aqua Virgo: Το Acqua Vergine Antica, το οποίο ταξιδεύει υπόγεια μέσω ορισμένων από τα ίδια κανάλια που κατασκεύασαν οι μηχανικοί του Αγρίππα, προχωρά στη Ρώμη στα βορειοανατολικά κάτω από τη Via di Pietralata, σε ένα σημείο που παλαιότερα ονομαζόταν Fosso Pietralata, διασχίζει τη Via Nomentana, ρέει δυτικά προς και μέσα από το πάρκο. της Villa Ada, περνά κάτω από τα δυτικά όρια της Villa Borghese, διασχίζει τους κήπους της Villa Medici, κατεβαίνει το Pincio στην Piazza di Spagna, εκτείνεται κάτω από τη Ρώμη της Αναγέννησης για να ξεσπάσει στον ρωμαϊκό ουρανό στη θεαματική, μπαρόκ mostra στον λόφο Quirinal, το σιντριβάνι του Τρέβι. Το Acqua Vergine Nuova, το οποίο ταξιδεύει στη Ρώμη από τα βορειοανατολικά μέσω της Via Tiburtina, ρέει κάτω από το Pincio έως την Porta Pinciana, όπου διακλαδίζεται σε 2 κανάλια: κανείς περνά νοτιοδυτικά για να συνδεθεί, αλλά να μην ανακατευτεί, με την Acqua Vergine Antica ακριβώς πίσω από την Piazza di Spagna και κατεβαίνει το Pincio για να εκπέμπει το νερό του μέσα από τους εκλεκτούς, κομψούς ψεκασμούς της βασιλικής mostra της, τα λιοντάρια της Piazza del Popolo. περνά κανείς βορειοδυτικά κάτω από το Galoppatoio, καμπυλώνει μέσα από τους κήπους Borghese, κάνει μια απότομη νότια στροφή προς την Piazzale Flaminio για να κάνει τη θριαμβευτική εμφάνισή του στην τρίκλιτη mostra που καταρρακτώνεται στις δυτικές πλαγιές του Pincio με θέα στην Piazza del Popolo. Σήμερα, όπως παλιά, το Acqua Vergine θεωρείται ότι παρέχει από τα πιο αγνό, πόσιμο νερό στη Ρώμη, που φημίζεται για τις αναπλαστικές του ιδιότητες. Πολλοί άνθρωποι μέχρι σήμερα φαίνονται να γεμίζουν δοχεία για πόση και μαγείρεμα στα υπέροχα αναβρυτήριά του, όπως: Φοντάνα ντι Τρέβι Τα αναβρυτήρια της Πιάτσα ντελ Πόπολο Οι αλλεπάλληλοι καταρράκτες του Πίντσιο Οι λέοντες της κεντρικής κρήνης Ο Όμιλος της Ρώμης Το αναβρυτήριο του Πάνθεον στην Πιάτσα ντελα Ροτόντα Το αναβρυτήριο Κολόννα στην Πιάτσα Κολόννα Το αναβρυτήριο των Χελωνών (Tartarughe) στην Πιάτσα Ματέι Το σιντριβάνι του Κάμπο ντε' Φιόρι Τα βόρεια και νότια αναβρυτήρια της Πιάτσα Ναβόνα Η κρήνη του Ποσειδώνα Το κρήνη του Μαυριτανού Τα αναβρυτήρια της Πιάτσα Βενέτσια Il Facchino (Ο αχθοφόρος) στη Βία Λάτα Κρήνη του Σαπιοκάραβου στην Πιάτσα ντι Σπάνια Il Babuino (Ο Μπαμπουίνος) στη Βία ντελ Μπαμπουίνο. Κατάλογος υδραγωγείων στην πόλη της Ρώμης Κατάλογος υδραγωγείων στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Κατάλογος ρωμαϊκών υδραγωγείων κατά ημερομηνία Parco degli Acquedotti Αρχαία ρωμαϊκή τεχνολογία Ρωμαϊκή μηχανική Aquae Urbis Romae: τα νερά της πόλης της Ρώμης, Katherine W. Rinne Καταχώρηση Aqua Virgo στον ιστότοπο Lacus Curtius Πληροφορίες για ρωμαϊκά υδραγωγεία «Γκάφα σωλήνων κλέβει την προμήθεια της Trevi» στο BBC Το νερό σταματά να ρέει για τα σιντριβάνια της Ρώμης, Guardian James Grout, Aqua Virgo, μέρος της Encyclopædia Romana (in Italian) Χάρτης των ρωμαϊκών υδραγωγείων