IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ντάνι Λίλκερ

Ο Ντάνι Λίλκερ (αγγλ. "Dan Lilker") είναι Αμερικάνος μπασίστας της χέβι μέταλ μουσικής, γνωστός για τη συνεργασία του με τα συγκροτήματα των Anthrax, Stormtroopers of Death, Nuclear Assault και Brutal Truth.

 Ο Λίλκερ γεννήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 1964 στο Κουίνς της Νέας Υόρκης. Σε ηλικία 17 ετών σχημάτισε τους Anthrax μαζί με τον Σκοτ Ίαν, παίζοντας αρχικά ρυθμική κιθάρα πριν αναλάβει το μπάσο το 1982. Μαζί ηχογράφησαν το άλμπουμ "Fistful of Metal" το 1983 πριν ο Λίλκερ απολυθεί λόγω της ακραίας συμπεριφοράς του. Παρ' όλα αυτά, κάποια από τα τραγούδια του δεύτερου δίσκου του συγκροτήματος, "Spreading the Disease" έχουν συντεθεί και από τον Λίλκερ. Αμέσως μετά, σχημάτισε το thrash metal συγκρότημα Nuclear Assault, οι οποίοι έγιναν γνωστοί με την σύνθεση των Άντονι Μπραμάντε (κιθάρα), Τζον Κόνελι (φωνητικά) και Γκλεν Έβανς (τύμπανα). Μαζί τους ηχογράφησε τέσσερις στούντιο δίσκους, τέσσερα ΕΡ και ένα ζωντανό άλμπουμ, καταφέρνοντας να μπουν δύο φορές στους καταλόγους του Billboard. Λίγο πριν την πρώτη τους κυκλοφορία, ο Λίλκερ είχε συμμετάσχει στο crossover thrash συγκρότημα Stormtroopers of Death, ηχογραφώντας μαζί τους το ιδιαίτερα επιδραστικό άλμπουμ "Speak English or Die". Το 1990, δημιούργησε το Grindcore συγκρότημα Brutal Truth. Μαζί τους ηχογράφησε τα άλμπουμ "Extreme Conditions Demand Extreme Responses" (1992), "Need to Control" (1994), "Kill Trend Suicide" (1996) και "Sounds of the Animal Kingdom" (1997) πριν διαλυθούν το 1999. Σε αυτό το διάστημα, συμμετείχε και σε ηχογραφήσεις των Exit-13, Hemlock, Harter Attack, Holy Moses, όπως και ως ντράμερ για το πρότζεκτ Extra Hot Sauce με το άλμπουμ "Taco of Death". Από το 1997 ως το 2004 είχε σχηματίσει το death metal συγκρότημα The Ravenous κυκλοφορώντας μαζί τους δύο στούντιο άλμπουμ και ένα ΕΡ. Το 2002 επανενώθηκε με τους Nuclear Assault, ηχογραφώντας το ζωντανό άλμπουμ "Alive Again" το 2003 και την στούντιο ηχογράφηση "Third World Genocide" δύο χρόνια αργότερα. Το συγκρότημα συνέχισε να περιοδεύει μέχρι το 2008, όταν αποφάσισαν να διαλυθούν για δεύτερη φορά, αν και επαναδραστηριοποιήθηκαν τρία χρόνια αργότερα. Από το 2006 και έπειτα, ο Λίλκερ ένωσε τις δυνάμεις του και πάλι με τους Brutal Truth, ηχογραφώντας μαζί τους τα άλμπουμ "Evolution Through Revolution" το 2009 και "End Time" το 2011. Επίσης, ηχογράφησε τα άλμπουμ "Bigger Than the Devil" και "Rise Of The Infidels" με τους Stormtroopers of Death. Σε αυτό το διάστημα συνεργάστηκε με ονόματα όπως οι Nokturnal Hellstorm, NunFuckRitual, Venomous Concept, Crucifist, Blurring, Evil Wrath και Overlord Exterminator. Στις 10 Ιανουαρίου 2014, ανακοίνωσε ότι μετά τα πεντηκοστά του γενέθλια στις 18 Οκτωβρίου του έτους, θα αποσυρθεί από την πλήρη ενασχόληση του ως προς τις ηχογραφήσεις και τις περιοδείες και ότι οι Brutal Truth θα διαλυθούν εκείνη την ημέρα. Exclusive Sneak Peek at Danny Lilker Biography “Perpetual Conversion” Dan Lilker - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives Dan Lilker | Credits | AllMusic BRUTAL TRUTH/Ex-ANTHRAX Bassist DAN LILKER To 'Retire' From Being Full-Time Musician
Ουράνιο σώμα

Ουράνιο, αστρονομικό ή αστρικό σώμα ονομάζεται η υλική οντότητα ή σώμα που υπάρχει με φυσικό τρόπο στο παρατηρήσιμο σύμπαν. Στην αστρονομία, οι όροι "αντικείμενο" και "σώμα" συχνά χρησιμοποιούνται εναλλάξιμα. Ωστόσο, το αστρονομικό ή ουράνιο σώμα είναι ένα μονή, συνεκτική οντότητα, ενώ το αστρονομικό ή ουράνιο αντικείμενο είναι μια περίπλοκη, λιγότερο πυκνή δομή, που μπορεί να αποτελείται από πολλαπλά σώματα ή ακόμα και άλλα αντικείμενα με υποδομές.

 Παραδείγματα αστρονομικών αντικειμένων είναι τα πλανητικά συστήματα, τα αστρικά σμήνη, τα νεφελώματα και οι γαλαξίες, ενώ αστρονομικά σώματα θεωρούνται οι αστεροειδείς, τα φεγγάρια (δορυφόροι), οι πλανήτες και οι αστέρες. Ένας κομήτης μπορεί να χαρακτηριστεί και ως σώμα και ως αντικείμενο: είναι σώμα όταν πρόκειται για παγωμένους πυρήνες πάγου και σκόνης, και είναι αντικείμενο όταν πρόκειται για ολόκληρο τον κομήτη, συμπεριλαμβανομένης της διάχυτης σκόνης και της ουράς του. Μπορεί να θεωρηθεί ότι το σύμπαν έχει ιεραρχική δομή. Σε μεγαλύτερες κλίμακες, το θεμελιώδες δομικό στοιχείο συγκέντρωσης είναι ο γαλαξίας. Οι γαλαξίες είναι οργανωμένοι σε ομάδες και σμήνη, που συχνά περιλαμβάνονται μέσα σε μεγαλύτερα υπερσμήνη, που βρίσκονται ανάμεσα σε νήματα τεράστιων άδειων κενών, σχηματίζοντας έναν ιστό που γεφυρώνει το παρατηρήσιμο σύμπαν.Οι γαλαξίες έχουν μία πληθώρα μορφολογιών με ακανόνιστα, ελλειπτικά και δισκοειδή σχήματα, ανάλογα με το ιστορικό του σχηματισμού και της εξέλιξής τους, συμπεριλαμβανομένης της αλληλεπίδρασης με άλλους γαλαξίες, που μπορεί να οδηγήσει και στη συγχώνευσή τους.Οι δισκοειδείς γαλαξίες συμπεριλαμβάνουν φακοειδείς και σπειροειδείς γαλαξίες, με στοιχεία όπως σπειροειδείς βραχίονες και ένα χαρακτηριστικό φωτοστέφανο.Στον πυρήνα τους, οι περισσότεροι γαλαξίες έχουν μια υπερμεγέθη μαύρη τρύπα. Επίσης, οι γαλαξίες μπορούν να έχουν δορυφόρους με τη μορφή των γαλαξιών νάνων και των σφαιρωτών σμηνών. Τα στοιχεία που αποτελούν ένα γαλαξία σχηματίζονται από την αέρια ύλη που συγκεντρώνεται μέσα από τη βαρυτική έλξη σε ένα ιεραρχικό τρόπο. Σε αυτό το στάδιο, το αποτέλεσμα αυτής έλξης είναι ο σχηματισμός θεμελιωδών υλικών, των αστέρων. Αυτοί, συνήθως συνδέονται σε σμήνη από συμπτυγμένα νεφελώματα. Η μεγάλη ποικιλία των αστρικών σχηματισμών καθορίζεται σχεδόν απόλυτα από τη μάζα, τα υλικά και τον εξελικτική κατάσταση αυτών των άστρων. Τα άστρα μπορεί να βρεθούν σε πολυαστρικά συστήματα που περιστρέφονται σε τροχιά το ένα γύρω από το άλλο σε μια ιεραρχική οργάνωση. Ένα πλανητικό σύστημα και διάφορα άλλα μικρά αντικείμενα όπως οι αστεροειδής, οι κομήτες και τα διαστημικά σκουπίδια μπορούν να σχηματιστούν, σε μια ιεραρχική διαδικασία συσσώρευσης των πρωτοπλανητικών δίσκων που περικυκλώνει τα νέα άστρα. Αστρονομία Σύμπαν Γαλαξίες Αστέρες Αστερισμοί
Παναγιώτης Βουδούρης

Ο Παναγιώτης (Πάνος) Βουδούρης (12 Αυγούστου 1893 - 15 Ιουλίου 1963) ήταν Έλληνας επιχειρηματίας, πολιτικός, αντιστασιακός, στρατιωτικός και συγγραφέας. Εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης στις εκλογές του 1951 και 1952 με τον Ελληνικό Συναγερμό. Επανεξελέγη στις εκλογές του 1956 με την ΕΡΕ στην ίδια περιφέρεια.

 Ο Πάνος Βουδούρης γεννήθηκε στη Νέα Φιγαλεία Ηλείας (παλαιά ονομασία - Ζούρτσα) στις 12 Αυγούστου 1893 από τον Κώστα Π. Βουδούρη επονομαζόμενο και "Καπετάνιο" και την Αθανασία χήρα Κόπιτσα από το Στροβίτσι. Έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους, τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τη Μικρασιατική εκστρατεία ως έφεδρος αξιωματικός. Εργάσθηκε ως Διευθυντής του Οργανισμού Υδραυλικών Έργων Μακεδονίας (1936-1940). Μεταξύ 1922 και 1936 ανέπτυξε μεγάλη επιχειρηματική-οικονομική δραστηριότητα: Ασφαλιστής, αντιπρόσωπος ξένων οίκων, της ελληνικής υποδηματοποιίας “Τιτάν”, ενοικιαστής ιχθυοτροφείων λιμνών Αρτζάνης-Αματόβου, κατασκευαστής ενός τότε πορθμείου Καραβουλίου-Γουμένισσας στον Αξιό ποταμό, μύλου αλέσματος σιτηρών στην ίδια περιοχή, ιδρυτής εργοστασίου ηλεκτροφωτισμού Καλαμαριάς Θεσ/νίκης, συνιδιοκτήτης εκμεταλλεύσεως Ύδατος Νιγρίτας, ανάδοχος Ιαματικών Πηγών Ν. Απολλωνίας Θεσ/νίκης (την τελευταία επιχείρηση διατήρησε η οικογένειά του για πολλά χρόνια μετά τον θάνατό του, μέχρι το 1985). Μεταξύ του 1936 και του 1941 διετέλεσε Διευθυντής- Προσωπάρχης της Εταιρείας Υδραυλικών ΄Εργων Μακεδονίας (Ε.Τ.Υ.Ε.Μ.) και Πρόεδρος του Συνδέσμου Εφέδρων Αξιωματικών Μακεδονίας. Ηγετικό στέλεχος οργανώσεων Εθνικής Αντίστασης (ΕΔΕΣ, ΠΑΟ,ΕΚΚΑ, κ.ά.) κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής. Συμμετείχε στην “Υπηρεσία Διαφυγής” που φυγάδευε προς την Αίγυπτο (διαμέσου του Αγίου Όρους), Άγγλους που δεν είχαν κατορθώσει να ακολουθήσουν το εκστρατευτικό τους σώμα κατά την αποχώρησή του από την Ελλάδα τον Απρίλιο του 1941 και την εγκατάσταση ασυρμάτου στην Β. Ελλάδα για την παροχή πληροφοριών προς το συμμαχικό Στρατηγείο της Μ. ΑνατολήςΈγραψε το βιβλίο “Υπό το φως της αλήθειας: Αι οργανώσεις Αντιστάσεως Βορείου Ελλάδος” (1948) ως "Έφεδρος Αξιωματικός". Εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης με τον Ελληνικό Συναγερμό στις εκλογές του 1951 και 1952 και με την ΕΡΕ στις εκλογές 1956. Διετέλεσε Νομάρχης Έβρου (1941), Σάμου και αντιπρόεδρος της Βουλής (22/11/1955-11/1/1956). Απέκτησε τρία παιδιά από δύο γάμους: την Αθανασία με την πρώτη σύζυγό του Λούλα το γένος Κουμένου, και με τη δεύτερη σύζυγό του Ιωάννα το γένος Χωματά, τον Κωνσταντίνο Βουδούρη (1936-2004) ιατρό, διδάκτορα Παν/μίου, Διευθυντή Ρευματολόγο σε Γεν. Νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης και τον Χρήστο Βουδούρη, έμπορο υφασμάτων, επίσης στη Θεσσαλονίκη. Απεβίωσε την 16η Ιουλίου 1963. Τον συνόδευσαν στη τελευταία του κατοικία ο τότε Δήμαρχος Θεσ/νίκης, υπουργοί, βουλευτές, πολιτευτές και πλήθος φίλων του. Τιμές απέδωσαν δύο Φιλαρμονικές, κατατέθηκαν υπερτριάκοντα στέφανοι και εξεφωνήθησαν και δημοσιεύθηκαν δύο επικήδειοι σε εφημερίδες της Θεσσαλονίκης.
Ελβίρα του Τόρο

Η Ελβίρα, ισπαν.: Elvira, (1038 ή 1039 – 15 Νοεμβρίου 1101) από τον Οίκο των Χιμένεθ ήταν μία Λεονέζα πριγκίπισσα (infanta), κυρία του Τόρο και της Θαμόρα .

 Ήταν κόρη του Φερδινάνδου Α' του Λεόν και της Καστίλης και της Σάντσας των Αστουριών-Λεόν, κόρης του Αλφόνσου Ε΄ του Λεόν. Ήταν εκ μητρός εγγονή της Ελβίρας Μενέντεθ και επίσης εκ πατρός θεία της Ελβίρας της Καστίλης, βασίλισσας της Σικελίας. Έκανε μία σημαντική δωρεά γης στο μοναστήρι του Σαν Σαλβαδόρ δε Όνια το έτος 1087. Έλαβε την πόλη Tόρο με το τέλος του πατέρα της, ενώ η αδελφή της Ουρράκα έλαβε τη Θαμόρα και οι αδελφοί της Σάντσο Β΄, Aλφόνσο ΣΤ΄ και Γκαρσία έλαβαν τα βασίλεια της Καστίλης, του Λεόν και της Γαλικίας αντίστοιχα. Η Ελβίρα τάφηκε στο Βασιλικό Πάνθεον στη Βασιλική του Σαν Ισίδορο.
Μάρτα Βιελίτσκο

Η Μάρτα Βιελίτσκο (πολωνικά: Marta Wieliczko) (γενν. 1 Οκτωβρίου 1994, Γκρούντζιοντς) είναι Πολωνή αθλήτρια της κωπηλασίας. Ήταν αργυρή Ολυμπιονίκης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020 στο Τόκιο, και νικήτρια του Παγκόσμιου και του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κωπηλασίας.

 Η Βιελίτσκο ξεκίνησε την κωπηλασία το 2010.Το 2012, κατέλαβε τη 2η θέση στον Β τελικό στο διπλό γυναικών στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Εφήβων. Στο τετραπλό γυναικών κέρδισε το αργυρό μετάλλιο το 2013 και το 2014 και το 2015 και το 2016 ήταν παγκόσμια πρωταθλήτρια νέων. Το 2017, κατέλαβε την 4η θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα και στη συνέχεια κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα (με τις Αγκνιέσκα Κόμπους, Μάρια Σπρίνγκβαλντ και Καταζίνα Ζίλμαν). Το 2018, κέρδισε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα (και τα δύο με τις Αγκνιέσκα Κόμπους, Μάρια Σπρίνγκβαλντ και Καταζίνα Ζίλμαν), το 2019 κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα (με τις Αγκνιέσκα Κόμπους, Μάρια Σπρίνγκβαλντ και Καταζίνα Ζίλμαν). Το 2021, αναδείχθηκε αργυρή Ολυμπιονίκης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020 στο Τόκιο (με τις Αγκνιέσκα Κόμπους-Ζαβόισκα, Μάρια Σάιντακ και Καταζίνα Ζίλμαν).Τον Αύγουστο του 2021, της απονεμήθηκε ο Σταυρός του Ιππότη του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας.. Μαζί με τις συναθλήτριές της, κατέλαβε την 8η θέση στα 87α βραβεία «Αθλητική Προσωπικότητα της Χρονιάς της Πολωνίας».Είναι κόρη της πρώην αθλήτριας της κωπηλασίας, Μαουγκοζάτα Ντουουζέφσκα.
Σιωπή

Σιωπή είναι η απουσία ακουστικού ήχου του περιβάλλοντος, η εκπομπή ήχων τόσο χαμηλής έντασης που δεν τραβούν την προσοχή πάνω τους ή η κατάσταση της παύσης παραγωγής ήχων. Αυτή η τελευταία έννοια μπορεί να επεκταθεί ώστε να ισχύει για τη διακοπή ή την απουσία οποιασδήποτε μορφής επικοινωνίας, είτε μέσω της ομιλίας είτε μέσω άλλου μέσου.Μερικές φορές οι ομιλητές σιωπούν όταν διστάζουν για να αναζητήσουν μια λέξη ή διακόπτουν τον εαυτό τους πριν διορθωθούν. Η ανάλυση λόγου δείχνει ότι οι άνθρωποι χρησιμοποιούν σύντομες σιωπές για να επισημάνουν τα όρια των προσωδιακών μονάδων, κατά τη λήψη σειράς λόγου ή ως αντιδραστικές ενδείξεις, π.χ., ως ένδειξη δυσαρέσκειας, διαφωνίας, αμηχανίας, επιθυμίας για σκέψη, σύγχυσης και παρόμοια. Σχετικά παρατεταμένα διαστήματα σιωπής μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε τελετουργίες. Σε ορισμένες θρησκευτικές επιστήμες, οι άνθρωποι τηρούν τη σιωπή για παρατεταμένες περιόδους, ή ακόμα και για το υπόλοιπο της ζωής τους, ως ασκητικό μέσο πνευματικής μεταμόρφωσης.

 Η σιωπή μπορεί να γίνει μια αποτελεσματική ρητορική πρακτική όταν οι άνθρωποι επιλέγουν να σιωπήσουν για έναν συγκεκριμένο σκοπό. Δεν έχει απλώς αναγνωριστεί ως θεωρία αλλά και ως φαινόμενο με πρακτικά πλεονεκτήματα. Η ρητορική σιωπή δεν μπορεί να εξηγηθεί αφού συμβαίνει όταν δεν αναμένεται έλλειψη επικοινωνίας. Όταν η σιωπή γίνεται ρητορική, είναι σκόπιμη αφού αντανακλά ένα νόημα. Η ρητορική σιωπή στοχεύει περισσότερο το κοινό παρά τον ρήτορα. Ένα από αυτά τα πλεονεκτήματα της σιωπής είναι η επίτευξη διαφόρων τύπων ρητορικών πρακτικών και πρακτικών γραμματισμού. Υπάρχουν πάντα κάποιες έννοιες, προθέσεις και στόχοι που δεν μπορούν να εκφραστούν γλωσσικά με λέξεις και υπάρχουν πάντα φωνές που δεν μπορούν να υψωθούν μέσω των ήχων, αλλά αντικατοπτρίζονται όλες μέσω της σιωπής. Αυτές οι ρητορικές πρακτικές οδηγούν στην άρθρωση νέων νοημάτων. Άβολη σιωπή Ανηχωικός θάλαμος Βουβαμάρα Βουβός κινηματογράφος Θόρυβος φόντου Αποκοπή από τους Μάρτυρες του Ιεχωβά Μπλε κώδικας σιωπής Ομερτά Σιγή ραδιοφώνου Σιωπηλό γράμμα Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Silence στο Wikimedia Commons
Υπουργικό Συμβούλιο (Ελλάδα)

To Υπουργικό Συμβούλιο της Ελληνικής Δημοκρατίας, αποτελεί συλλογικό όργανο του κράτους, το οποίο συγκροτείται από τους υπουργούς και τους αναπληρωτές υπουργούς και του οποίου προΐσταται ο Πρωθυπουργός. Στο Υπουργικό Συμβούλιο μπορεί να παρίστανται και οι Υφυπουργοί (διευρυμένο υπουργικό συμβούλιο), χωρίς όμως να έχουν δικαίωμα ψήφου.

 Ο Θεσμός του Υπουργικού Συμβουλίου έχει αγγλική καταγωγή που προήλθε περί τα τέλη του 16ου αιώνα, ως «Διαρκές» ή «Ιδιαίτερον Συμβούλιον» (Privy Council) που το συγκροτούσαν ευγενείς ή διακεκριμένα πρόσωπα έμπιστα του Στέμματος, το οποίο ήταν διάφορο από το Συμβούλιο Στέμματος. Ο θεσμός του Υπουργικού Συμβουλίου δεν αποτελεί κυρίαρχο στοιχείο επί παντός κυβερνητικού συστήματος (πολιτεύματος) και ούτε απαντάται σε όλα τα κράτη που εφαρμόζουν κοινοβουλευτικό σύστημα. Στην Ελλάδα ο θεσμός αυτός καθιερώθηκε αμέσως μετά τον ερχομό του Βασιλέως Όθωνα, το 1833, δια του Β.Δ. 3/10 Απριλίου 1833 «Περί σχηματισμού των Γραμματειών» (σημερινών υπουργείων) όπου στο άρθρο 5 ορίζονταν «η ολομέλεια των Γραμματέων της Επικρατείας σχηματίζει το Υπουργικόν Συμβούλιον». Από συνταγματική όμως άποψη το Υπουργικό Συμβούλιο θεσπίστηκε ρητά από το Σύνταγμα του 1927 άρθρο 87 και επόμενα. Η σύγχρονη συγκρότησή του προβλέπεται από το άρθρο 81 του Συντάγματος (1975). Τα μέλη, η σύνθεση και η λειτουργία του Υπουργικού Συμβουλίου ορίζονται κάθε φορά διά νόμου, ενώ με διάταγμα που προωθείται από τον εκάστοτε Πρόεδρο της Κυβέρνησης διορίζονται ένας ή περισσότεροι, εκ των υπουργών, Αντιπρόεδροι του Υπουργικού Συμβουλίου και σε έκτακτη περίπτωση προσωρινός αντιπρόεδρος - αναπληρωτής. Το άρθρο 81 του Ελληνικού Συντάγματος του 1975 είναι το αντίστοιχο άρθρο 76 του Συντάγματος του 1952. Μαντζουράνης Ιωάννης 14-1-1982 έως 18-1-1984 Ζώρας Κωνσταντίνος 19-1-1984 έως 26-5-1988 Λύτρας Σωτήριος 26-5-1988 έως 1-7-1989 Βολουδάκης Ευάγγελος 2-7-1989 έως 13-10-1993 Λύτρας Σωτήριος 13-10-1993 έως 6-2-1996 Μαντέλης Αναστάσιος 6-2-1996 έως 23-8-1996 Παπαδημητρίου Γεώργιος 24-8-1996 έως 24-9-1996 Κοσμίδης Σωκράτης 24-9-1996 έως 20-2-2004 Από το 2004, σύμφωνα με το Προεδρικό Διάταγμα 32/2004 (ΦΕΚ 28/τ. Α΄/6-2-2004) μετονομάσθηκαν σε «Γενικοί Γραμματείς της Κυβέρνησης». Παπαδημητρίου Γεώργιος 20-02-2004 έως 10-03-2004 Καρράς Αργύριος 11-03-2004 έως 07-10-2009 Λύτρας Σωτήριος 07-10-2009 έως 20-06-2012 Μπαλτάκος Παναγιώτης 20-06-2012 έως 04-04-2014 Καϋμενάκης Φώτιος 04-04-2014 έως 27-01-2015 Σαγιάς Σπυρίδων 27-01-2015 έως 28-08-2015 Καλογήρου Μιχαήλ 28-08-2015 έως 29-08-2018 Ακρίτας Καϊδατζής 29-08-2018 έως 09-07-2019 Στέλιος Κουτνατζής 09-07-2019 έως σήμερα Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης Υπουργικό Συμβούλιο / Σειρά τάξης Υπουργείων
Χαριτώ

Η Χαριτώ, λατιν. Charito (μέσα 4ου αι.) ήταν Αυτοκράτειρα, ως σύζυγος τού Ιοβιανού Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Μερικοί ιστορικοί αμφιβάλουν, ότι η Χαριτώ έγινε Αυγούστα και δεν υπάρχει αρχαιολογική απόδειξη έως τώρα, που να επιβεβαιώνει ότι έγινε.

 Το όνομά της δεν εμφανίζεται στον Αμμιανό Μαρκελλίνο, την κύρια πηγή για τη βασιλεία τού συζύγου της. Η πιο παλαιά πηγή που το αναφέρει, είναι η Χρονογραφία σύντομος τού Νικηφόρου Α΄ Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης (6ος-7ος αι.). Τον 9ο αι. το μετέφρασε στα Λατινικά ο Αναστάσιος ο Βιβλιοθηκάριος. Ο ιστορικός Τίμοθυ Μπαρνς θεωρεί, ότι η μη μνεία της στο έργο τού Μαρκελλίνου αντανακλά την έλλειψη της πολιτικής της επιρροής. Ο Μπαρνς αναφέρει, ότι ο Μαρκελλίνος δεν καταγράφει ούτε την Αλβία Δομινίκη σύζυγο τού Ουάλη, η οποία είχε μικρή επιρροή. Κατά τον Μαρκελλίνο και τον Ζώσιμο η Χαριτώ ήταν κόρη τού Λουκιλλιανού, στρατιωτικού διοικητή στο Σίρμιον κατά τη βασιλεία τού Κωνστάντιου Β΄. Αυτός υπηρέτησε ως διοικητής σε μία αντιπαράθεση με τους Σασσανίδες το 350. Έπειτα υπηρέτησε ως κόμης τού ανακτόρου (comes domesticorum) υπό τον Κωνστάντιο Γάλλο τον Καίσαρα. Το 358-359 ο Λουκιλλιανός και ο Προκόπιος αποτέλεσαν τη δεύτερη πρεσβεία, που έστειλε ο Κωνστάντιος Β΄ στον Σαπούρ Β΄· διαπραγματεύθηκαν όρους της ειρήνης, αλλά επέστρεψαν χωρία αποτελέσματα. Ο Λουκιλλιανός αργότερα προσπάθησε να αντισταθεί στην πρόοδο τού Ιουλιανού και των δυνάμεών του εναντίον τού Κωνσταντίνου Β΄, αλλά ηττήθηκε και απολύθηκε από τον Ρωμαϊκό στρατό, όταν ο Ιουλιανός ανήλθε στον θρόνο. Select Works of Emperor Julian (1786), English anthology including a translation of the History of Jovian, p. 364. See also de La Bléterie, J. P., Histoire de Jovien, 1740, i. p. 1-238; and Garland, Lynda, Byzantine Empresses: Women and Power in Byzantium, AD 527-1204, Psychology Press, 1999, p. 229. ISBN 978-0415146883. Timothy Barnes, "Ammianus Marcellinus and the Representation of Historical Reality" (1998), page 123 Thomas Banchich , "Jovian (363-364 A.D.)"
Ανδρέας Φούρας

Ο Ανδρέας Φούρας (5 Αυγούστου 1947) είναι Έλληνας πολιτικός, ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑ.ΣΟ.Κ., με το οποίο διετέλεσε, μεταξύ άλλων, βουλευτής Αχαΐας, γενικός γραμματέας και υφυπουργός σε υπουργεία, καθώς και δήμαρχος Πατρέων.

 Γεννήθηκε το 1947 στο Μάνεσι Καλαβρύτων Αχαΐας. Είναι δικηγόρος, νυμφευμένος με τη Θεοδώρα Τσαγκαράκη, επίσης δικηγόρο, και έχουν αποκτήσει ένα γιο. Κατά τη διάρκεια της χούντας των Συνταγματαρχών, συμμετείχε στο αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα ως μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της αντιστασιακής οργάνωσης της Αριστεράς, ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος, αλλά το 1974 ακολούθησε αμέσως τον Ανδρέα Παπανδρέου στο ΠΑ.ΣΟ.Κ., ενώ συνδέθηκε στενά και με τον Κώστα Λαλιώτη.Μετά την κυβερνητική εκλογή του ΠΑ.ΣΟ.Κ. στις εκλογές του 1981, ο Ανδρέας Φούρας διετέλεσε γενικός διευθυντής του Εθνικού Ιδρύματος Νεότητας (1982), νομάρχης Πειραιά και Νήσων (1983 - 1987) και γενικός γραμματέας του υπουργείου Προεδρίας της Κυβερνήσεως (1988 - 1989).To 1989 εκλέχθηκε βουλευτής Αχαΐας του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και εκλεγόταν συνεχώς μέχρι το 2006, οπότε παραιτήθηκε για να διεκδικήσει τον Δήμο Πατρέων. Διετέλεσε υφυπουργός Αθλητισμού στο υπουργείο Πολιτισμού από το 1996 έως το 2000. Το 2006 εκλέχτηκε δήμαρχος Πατρέων, παραμένοντας μέχρι και το 2010, οπότε αποφάσισε να μη θέσει πάλι υποψηφιότητα. Με δική του πρωτοβουλία ξαναχτίστηκε το γήπεδο της ΕΑΠ, κατασκευάστηκε το κολυμβητήριο του ΝΟ Πατρών και το κλειστό Δημ. Τόφαλος. Έχει τιμηθεί από τη Δ.Ο.Ε. με την Olympic Order, δηλ. την ανώτερη Ολυμπιακή τάξη και είναι ο μόνος Έλληνας που κατέχει αυτή τη διάκριση. Από το 2001 είναι μέλος της Δ.Ο.Ε. Θεόδωρος Ηλ. Λουλούδης, ΠΑΣΟΚ Αχαΐας. Μια διαδρομή 40 χρόνων, 1974-2014, Αχαϊκή Βιβλιοθήκη, Εκδόσεις Πελοπόννησος, Πάτρα 2014. ISBN 978-618-81328-4-9 Ανδρέας Τσιλίρας (επιμέλεια), Δημοτικές εκλογές στην Πάτρα, Αχαϊκή Βιβλιοθήκη, Εκδόσεις Πελοπόννησος, Πάτρα 2014. ISBN 978-960-88372-9-4
Αρπάντ Ποτάπι

Ο Αρπάντ Γιάνος Ποτάπι (γεν. στις 28 Μαρτίου 1967) είναι Ούγγρος εκπαιδευτικός και πολιτικός, μέλος της Εθνοσυνέλευσης (βουλευτής) για το Μπόνιχαντ (Εκλογική περιφέρεια της περιφέρειας Tolna III) από το 1998 έως το 2014 και για την περιφέρεια Ντόμποβαρ (Tolna II) από το 2014. Εκλέχθηκε δήμαρχος της γενέτειράς του το 2002, υπηρετώντας με αυτή την ιδιότητα μέχρι το 2014 Ο Ποτάπι είναι υπουργός εσωτερικών της Ουγγαρίας από τις 15 Ιουνίου 2014.

 Ο Ποτάπι τελείωσε το γυμνάσιο Petőfi Sándor στο Μπόνιχαντ το 1985. Εργάστηκε ως ανειδίκευτος δάσκαλος στο δημοτικό σχολείο Vörösmarty Mihály του Μπόνιχαντ από το 1985 έως το 1986. Το 1991 αποφοίτησε από το παιδαγωγικό κολέγιο Juhász Gyula του Σέγκεντ ως καθηγητής ουγγρικής γλώσσας, λογοτεχνίας, ιστορίας. Το 1994 αποφοίτησε με πτυχίο ιστορίας από το Πανεπιστήμιο Eötvös Loránd (ELTE). Ως δήμαρχος του Μπόνιχαντ και επικεφαλής του τμήματος τοπικής αυτοδιοίκησης του παραρτήματος Tolna του κόμματος Φίντες, Ποτάπι γνωρίζει την τοπική αυτοδιοίκηση. Εργάστηκε στο Red School στο Σέγκεντ από το 1991 έως το 1993 και από το 1993 δίδαξε στο λουθηρανικό σχολείο Petőfi Sándor στο Μπόνιχαντ, μια θέση στην οποία παρέμεινε ως βουλευτής. Από το 1991 έως το 1993 ήταν γραμματέας και από το 1998 είναι πρόεδρος της Εθνικής Συμμαχίας του Székelys στη Μπουκοβίνα. Είναι επίσης πρόεδρος του Συνδέσμου της Παραδουνάβιας Ευρώπης και του Ιδρύματος Bibliocaritas από το 1999 και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος Illyés. Ο Ποτάπι μπήκε στην πολιτική το 1993. Ήταν επικεφαλής της εκστρατείας της τοπικής επιτροπής του κόμματος Φίντες στο Μπόνιχαντ στις γενικές εκλογές το 1994. Εντάχθηκε στο ίδιο το κόμμα το 1997. Έκτοτε είναι επικεφαλής της τοπικής επιτροπής του κόμματος στο Μπόνιχαντ. Είναι επίσης αντιπρόεδρος της τοπικής οργάνωσης του κόμματος στην περιφέρεια Τόλνα από το 1998. Μετά τη μετατροπή σε λαϊκό κόμμα το 2003 διορίστηκε πρόεδρος της εκλογικής περιφέρειας του Μπόνιχαντ. Το 1998 και στις εθνικές εκλογές του 2002 εξελέγη βουλευτής της πατρίδας του, του Μπόνιχαντ. Στα μέσα Μαρτίου συνέχισε το έργο το οποίο είχε ξεκινήσει κατά την προηγούμενη θητεία του στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων και μέχρι τον Φεβρουάριο του 2003 υπηρέτησε στην Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Μειονοτήτων και Θρησκευμάτων. Στις 20 Οκτωβρίου εξελέγη τοπικός εκπρόσωπος και δήμαρχος του Μπόνιχαντ καθώς και μέλος της συνέλευσης της περιφέρειας Τόλνα. Εξασφάλισε μια θέση στο Κοινοβούλιο στις εθνικές εκλογές του 2006 για το Μπονιχάντ. Εξελέγη μέλος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων και Ουγγρικών Μειονοτήτων στο Εξωτερικό στις 30 Μαΐου 2006. Έγινε Πρόεδρος της Επιτροπής Εθνικής Συνοχής την 1η Ιανουαρίου 2011, διατηρώντας τη θέση αυτή μέχρι τις 18 Ιουνίου 2014. Ο Μπόνιχαντ είναι ανύπαντρος. Σύζυγός του ήταν η Βικτόρια Χάχνερ, αλλά το ζευγάρι πήρε διαζύγιο. Έχουν δύο γιους.
Γοδεφρείδος ΦιτςΚλάρενς 5ος κόμης του Μάνστερ

Ο Γοδεφρείδος ΦιτςΚλάρενς, αγγλ. Godffrey FitzClarens (17 Φεβρουαρίου 1906 - 26 Αυγούστου 1975) από τον Οίκο του Αννοβέρου ήταν 5ος κόμης του Μάνστερ (Munster). Έγινε πολιτικός των Συντηρητικών.

 Ο Γοδεφρείδος-Γουλιέλμος-Ριχάρδος-Ούγος ήταν γιος του Χάρολντ-Εδουάρδου ΦιτςΚλάρενς ταγματάρχη και της Φράνσις-Ίζαμπελ-Ελέανορ Κέππελ. Το 1928 διαδέχθηκε τον θείο του Ώμπρεϋ 4ο κόμη του Μάνστερ στον τίτλο του κόμη και στα έδρανα των Συντηρητικών στο Κοινοβούλιο. Το 1934 διορίστηκε στο ανάκτορο ως αντιπρόσωπος της Κυβέρνησης από την Εθνική Κυβέρνηση του Ράμσεϋ ΜακΝτόναλντ και έμεινε ως το 1938, οπότε τοποθετήθηκε στο Γενικό Ταμείο. Ένα έτος μετά έγινε υφυπουργός Πολέμου για οκτώ μήνες. Επέστρεψε στο Κοινοβούλιο το 1943, όταν ο Ουίνστον Τσώρτσιλ τον όρισε Κοινοβουλευτικό Γραμματέα για την Ινδία & Βιρμανία. Το 1944 υπηρέτησε ως υφυπουργός Εσωτερικών ως το επόμενο έτος, που εκλέχθηκαν οι Εργατικοί. Ο Τσώρτσιλ εκλέχθηκε πάλι το 1951 και ο Γοδεφρείδος έγινε υπουργός Άνευ Χαρτοφυλακίου (1954-57). Από το 1954 συμμετείχε στο Ιδιαίτερο Συμβούλιο. Εκτός από την πολιτική ήταν υποδιοικητής τού Σάρρεϋ (1957-73). Το 1957 έγινε ιππότης τού Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Το 1975 απεβίωσε σε ηλικία 69 ετών και τον διαδέχθηκε ο 2ος εξάδελφός του Εδουάρδος-Κάρολος ΦιτςΚλάρενς ως 6ος κόμης του Μάνστερ. Νυμφεύτηκε το 1928 την Χίλαρυ Γουίλσον. Η σύζυγός του ήταν επιτυχημένη μουσικός και το 1958 ίδρυσε το "Ίδρυμα της κόμισσας του Μάνστερ" και απεβίωσε το 1979. Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990 Hansard 1803–2005: contributions in Parliament by the Earl of Munster
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1976 – Άλμα εις τριπλούν ανδρών

Το άλμα εις τριπλούν ανδρών στους Βαλκανικούς Αγώνες Στίβου 1976 πραγματοποιήθηκε στις 20 Ιουνίου.Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Κάρολ Κόρμπου από τη Ρουμανία για πέμπτη φορά. Το αργυρό μετάλλιο κατέκτησε ο Γιάνος Χέγκεντις από τη Γιουγκοσλαβία και το χάλκινο ο Απόστολος Καθηνιώτης από την Ελλάδα.

 Ο τελικός πραγματοποιήθηκε στις 20 Ιουνίου. Κάποιες από τις χώρες που συμμετείχαν στο αγώνισμα ήταν: Το συνολικό υπόλοιπο μεταλλίων στο άλμα εις τριπλούν ανδρών μετά τους Βαλκανικούς Αγώνες 1976. ΣημειώσειςΟι Βαλκανικοί Αγώνες του 1946 και οι Βαλκανο-κεντροευρωπαϊκοί Αγώνες του 1947 δεν συμπεριλαμβάνονται στον πίνακα.
Βιολί Χαράκι Ρεθύμνου

Το Βιολί Χαράκι είναι κωμόπολη της Κοινότητας Ατσιποπούλου του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης, που αποτελεί πεδινό προάστιο του Ρεθύμνου με υψόμετρο 117 μέτρα.

 Το Βιολί Χαράκι βρίσκεται σε απόσταση μόλις 4 χλμ. Δ.-ΝΔ. από το λιμάνι της πόλης του Ρεθύμνου και στη νότια πλευρά της Εθνικής Οδού 90 ή Βόρειου Οδικού Άξονα Κρήτης (Β.Ο.Α.Κ.) δίπλα στον κόμβο Ατσιπόπουλου. Νότια συνέχεια του προαστίου είναι το Ατσιπόπουλο, δυτικά τα Αγνά, ενώ στα νοτιοανατολικά του είναι το Πανεπιστήμιο Κρήτης. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1981 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Ατσιποπούλου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Ατσιπόπουλο, τα Αγνά και το Πανόραμα αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Ατσιποπούλου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Νικηφόρου Φωκά του Δήμου Ρεθύμνης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει μόνιμο πληθυσμό 2.785 κατοίκους. Στο Βιολί-Χαράκι στεγάζεται το 2ο ΕΠΑΛ Ρεθύμνου.
Νιλουφέρ Χατούν

Η Νιλουφέρ Χατούν (Οθ. Τούρκικα:نیلوفر خاتون) (Τούρκικα: Nilüfer Hatun, άλλα ονόματα: Μπαγιάν, Μπεϊλούν, Μπεγιάν, Μπιλούν, Σουγιούν, Σουϊλούν, πριν το 1283 - 1383) ήταν Βαλιντέ Χατούν της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και η πρώτη σύζυγος του Ορχάν Γαζή. Ήταν η μητέρα του επόμενου σουλτάνου Μουράτ Α'. Ο άλλος γιος της ήταν ο Ηγεμόνας Κασίμ (πέθανε το 1346). Ορισμένες παλαιότερες πηγές ισχυρίζονται επίσης, ότι ήταν η μητέρα του πρώτου γιου του Ορχάν, Σουλεϊμάν Πασά, το οποίο αμφισβητείται.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Nilüfer Valide Hatun Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri

 Η Νιλουφέρ γεννήθηκε πριν από το 1283 στο Μπιλετσίκ. Η Νιλουφέρ, που σημαίνει στην αραβική «άνθος του λωτού» και στην περσική «νούφαρο» ήταν, σύμφωνα με την παράδοση της εποχής ελληνικής καταγωγής, κόρη του βυζαντινού ηγεμόνα της Βηλοκώμης (σημερινό Μπιλετσίκ). Άλλοι ιστορικοί την θεωρούν κόρη του Πρίγκιπα του Γιαρ Χισάρ ή μιά βυζαντινή πριγκίπισσα, η Ελένη (Nilüfer), η οποία ήταν ελληνικής καταγωγής. Όταν ο Σουλτάνος Οσμάν Α΄, ο ιδρυτής του οθωμανικού κράτους σε καταδρομική επιδρομή του κατέλαβε το Μπιλετσίκ, βλέποντας την κόρη του ηγεμόνα εξεπλάγη από την ομορφιά της. Όταν δε αποκρινόμενη σε σχετική ερώτηση δήλωσε πως λέγεται Ελένη, ο Σουλτάνος της απάντησε: "από σήμερα είσαι η Νιλουφέρ και γίνεσαι σύζυγος του δωδεκαετή γιου μου Ορχάν". Από τη δήλωση αυτή πιθανολογείται ότι το γεγονός πρέπει να συνέβη το έτος 1300, χωρίς αυτό να είναι βέβαιο και όχι μεταγενέστερο χρονικά. Κατ΄ άλλη παράδοση, η παραπάνω συνομιλία έγινε στην έδρα του τότε οθωμανικού κράτους στη Νίκαια Βιθυνίας (σημερ. Ιζνίκ), και την Ελένη την άρπαξε ο Οσμάν ως λάφυρο, ή το όνομα δόθηκε καθ΄ οδό. Άλλη επίσης παράδοση, αντί επιδρομής, κάνει λόγο για ειρηνική συνεννόηση μεταξύ γονέων και μάλιστα με προσφορά δώρων εκ μέρους του Οσμάν. Όπως και να έχουν, οι διάφορες αυτές παραλλαγές διαφέρουν περισσότερο στις λεπτομέρειες του γεγονότος. Τελικά από το γάμο του Ορχάν με την Νιλιουφέρ, που είχε λάβει τον τίτλο Xατούν (=Κυρία, σύζυγος Σουλτάνου) γεννήθηκε το 1326, ο Μουράτ, ο μετέπειτα Σουλτάνος Μουράτ Α΄ που αργότερα κατέκτησε την Αδριανούπολη. Όταν ο Μουράτ ανέλαβε σουλτάνος το 1359, μετά το θάνατο του πατέρα του η μητέρα του Νιλιουφέρ έγινε Βαλιντέ Χατούν. Η Νιλουφέρ Χατούν πέθανε το 1383. Τότε ο γιος της, Σουλτάνος Μουράτ, ανήγειρε προς τιμή της, μετά το θάνατό της, στην πόλη Ιζνίκ φιλανθρωπικό άσυλο που σήμερα στεγάζει το μουσείο της πόλης. Η Νιλουφέρ Χατούν είχε την ιδιότητα της Βαλιντέ Χατούν, αλλά δεν ήταν κανονική Βαλιντέ, εφόσον ο τίτλος χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά από την Αϊσέ Χαφσά Σουλτάν, σύζυγο του Σελίμ Α΄ και μητέρα του Σουλεϊμάν Α' του Μεγαλοπρεπούς. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover) Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια τομ. Γ΄ (συμπλήρωμα), σελ. 830
391

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 391 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 391 (CCCXCI ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Τετάρτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Τατιανού και Συμμάχου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1144 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 391 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Ο Αυτοκράτορας Θεοδόσιος Α΄ εγκαθιδρύει το Χριστιανισμό ως επίσημη θρησκεία. Όλοι οι μη Χριστιανικοί ναοί στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κλείνουν. Η εσωτερική πυρκαγιά στο Ναό της Εστίας στη Ρωμαϊκή Αγορά κατασβήνεται, οι Εστιάδες Παρθένες διαλύονται και παγανιστικές φιλοσοφικές σχολές καταστρέφονται. Ο Κόιντος Αυρήλιος Σύμμαχος, πολίαρχος της Ρώμης, ικετεύει για παραδοσιακές πρακτικές λατρείας. Αιτείται από το Θεοδόσιο Α΄ την επαναλειτουργία των παγανιστικών ναών, αλλά ο Αμβρόσιος αντιτίθεται. Ασία Ένας Ρουράνος φύλαρχος, ο Χεντουοχάν, ηττάται και φονεύεται σε μάχη εναντίον της Τουομπικής Δυναστείας του Βορείου Ουέι. Οι επιζήσαντες Ρουράνοι μετακινούνται δυτικά προς το Γκάοτς, καθοδηγούμενοι από το γιο του Χεντουοχάν, το Σελούν. Ο Βασιλιάς Γκουανγκετό ο Μέγας του Γκουγκορεό (Κορέα) ανέρχεται στο θρόνο. Λογοτεχνία Οι φλόγες καταστρέφουν τη Βιβλιοθήκης της Αλξάνδρειας, ιδρυόμενη στο Μουσείο τον 4ο αιώνα π.Χ. Ανάμεσα στα απωλεσθέντα αντικείμενα στη πυρκαγιά είναι επιστημονικά έργα, εμπεριεχομένων περγαμηνών από τον Έλληνα αστρονόμο Αρίσταρχο τον Σάμιο διαβεβαιώνοντας πως η Γη περιτρέχει τον Ήλιο και εκατοντάδων δραματικών έργων του Ευριπίδη και του Σοφοκλή. Θρησκεία Ο Πατριάρχης Θεόφιλος ρημάζει όλους τους παγανιστικούς ναούς της Αλεξάνδρειας υπό τις εντολές του Θεοδοσίου Α΄. Οι Χριστιανοί συνεχίζουν σε εικονοκλαστικές βιαιοπραγίες, θρυμματίζοντας θρησκευτικά σύμβολα ή μνημεία μέσα στην πόλη και καταστρέφοντας το Ναό του Σεραπείου. Η Τάξη των Μοναχών, γνωστή ως οι Παραβαλανείς παίρνουν τον έλεγχο της περιπολίας των δρόμων. Φλάβιος Αέτιος, Ρωμαίος στρατηγός (Στρατιωτικός μάγιστρος) του μέρους της Γοτθικής κληρονομιάς (πεθαίνει το 454) Χεντουοχάν, φύλαρχος των Ρουρανικών φυλών (σκοτώθηκε σε μάχη εναντίον του Βορείου Ουέι) (γεννιέται σε άγνωστο έτος) Ιουστίνα, Ρωμαία αυτοκράτειρα (προσεγγιστικό έτος θανάτου) (γεννιέται περίπου το 340) Μακάριος ο Αιγύπτιος, Χριστιανός μοναχός και ερημίτης (γεννιέται το 300) Πέτρος ο Σεβάστειας, επίσκοπος Αρμενίας (γεννιέται περίπου το 340) Τζάι Λιάο ''Ουράνιος Πρίγκιπας'' (Τιαν Ουάνγκ) του Ντινγκλανικού κράτους Ουέι (γεννιέται σε άγνωστο έτος)
Νήσος Βικτώρια (Καναδάς)

Η νήσος Βικτώρια (αγγλικά:Victoria Island ή Kitlineq) είναι ένα νησί στο Καναδικό Αρκτικό Αρχιπέλαγος, το οποίο ανήκει στα καναδικά εδάφη Νούναβουτ και Βορειοδυτικά Εδάφη. Με έκταση 217.291 τετραγωνικά χιλιόμετρα είναι το 2ο μεγαλύτερο νησί του Καναδά και το 8ο μεγαλύτερο παγκοσμίως. Είναι ελαφρώς μεγαλύτερο σε έκταση από τη μεγάλη Βρετανία.

 Ο πρώτος Ευρωπαίος που είδε το νησί ήταν ο Τζον Ρίτσαρντσον το 1826. Το 1838 και 1839 οι Πίτερ Γουόρεν Ντις και Τόμας Σίπσον εξερεύνησαν τη νοτιοανατολική ακτή του, ενώ ο Τζον Ράε χαρτογράφησε ολόκληρη τη νότια ακτή το 1851. Οι δυτικές και βορειοδυτικές ακτές χαρτογραφήθηκαν από την αποστολή του Ρόμπερτ ΜακΚλουρ το 1850 και 1851. Ένας από τους άνδρες του Ρόαλντ Αμούνδσεν χαρτογράφησε μέρος της ανατολικής ακτής το 1905. Η χαρτογράφηση του νησιού ολοκληρώθηκε το 1916 και 1917 από το Στόκερ Τ. Στόκερσον, μέρος της καναδικής Αρκτικής Αποστολής του Βιλχιάλμουρ Στέφανσον. Η νήσος Βικτώρια χωρίζεται από το υπόλοιπο αρχιπέλαγος στα βόρεια με το Βίσκοντ Μέλβιλ Σάουντ και στα δυτικά με το κανάλι Μ΄Κλίντοκ και το στενό Βικτώρια. Στα ανατολικά του νησιού βρίσκεται ο κόλπος Αμούσδεν και η νήσος Μπανκς. Η νήσος Βικτώρια χωρίζεται από το νησί Μπάνκς με ένα μακρύ στενό, το στενό του Πρίγκηπα της Ουαλίας. Στα νότια, από ανατολικά προς τα δυτικά βρίσκονται το στενό Ντόλφιν και Γιούνιον, ο κόλπος Ώστιν, ο κόλπος Κορονάσιον και το στενό Ντις. Οι νότιες θαλάσσιες οδοί και μερικές φορές το στενό του Πρίγκηπα της Ουαλίας σχηματίζουν το Βορειοδυτικό Πέρασμα. Η καναδική κυβέρνηση υποστηρίζει ότι είναι ύδατα του Καναδά ενώ άλλα έθνη λένε ότι αποτελούν διεθνή ύδατα. Η νήσος Βικτώρια έχει έντονο διαμελισμό των ακτογραμμών και παρουσιάζει πάρα πολλές χερσονήσους. Στα ανατολικά με κατεύθυνση προς βορρά βρίσκεται η χερσόνησος Στόκερσον, η οποία καταλήγει στο κανάλι Γκολντσμιθ, το οποίο χωρίζει τη χερσόνησο από το Στέφανσον. Ο κόλπος Χάντλεϊ χωρίζει στα δυτικά τη χερσόνησο από το υπόλοιπο νησί. Στο βορειοδυτικό άκρο του νησιού βρίσκεται μια άλλη χερσόνησος, η χερσόνησος του Πρίγκηπα Αλβέρτου, η οποία καταλήγει στο στενό του Πρίγκηπα της Ουαλίας. Τέλος, στα νότια με κατεύθυνση προς τα δυτικά βρίσκεται η χερσόνησος Γουόλαστον, η οποία χωρίζεται στα βόρεια από το υπόλοιπο νησί με το Πρινς Άλμπερτ Σάουντ. Οι τρεις χερσόνησοι δίνουν στο νησί σχήμα παρόμοιο με το φύλλο του σφενδάμου, το εθνικό σύμβολο του Καναδά. Το ψηλότερο σημείο της νήσου έχει υψόμετρο 655 μέτρα και βρίσκεται στα όρη Σάλερ, στο κεντρικό βόρειο τμήμα του νησιού. Η λίμνη Φέργκιουσον στο νοτιοανατολικό τμήμα του νησιού είναι η μεγαλύτερη λίμνη του, με έκταση 562 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Victoria Island, Canada στο Wikimedia Commons
Ροδόλφος Α΄ της Γερμανίας

Ο Ροδόλφος Α΄ (γερμ.: Rudolf I, 1 Μαΐου 1218 – 15 Ιουλίου 1291) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κόμης του Χάμπσμπουργκ από το 1240 και εκλεγμένος βασιλιάς των Ρωμαίων από το 1273 μέχρι τον θάνατό του. Ο Ροδόλφος ήταν ο πρώτος από τους Κόμητες Βασιλείς, όπως ονομάστηκαν από τον ιστορικό Bernd Schneidmüller.

 Ο Ροδόλφος ήταν γιος του κόμη Αλβέρτου Δ΄ των Αψβούργων και της Χέντβιγκ, κόρης του κόμη Ούλριχ του Οίκου των Κίμπουργκ και γεννήθηκε στο κάστρο Λίμπουργκ της περιοχής Μπράισγκαου. Με τον θάνατο του πατέρα του το 1239, κληρονόμησε μεγάλη κτηματική περιουσία από αυτόν γύρω από την προγονική έδρα του κάστρου των Αψβούργων στην περιοχή Άαργκαου της σημερινής Ελβετίας, καθώς και στην Αλσατία. Το 1245 ο Ροδόλφος νυμφεύτηκε τη Γερτρούδη, κόρη του κόμη Μπάρκχαρντ Γ΄ του Χόενμπεργκ της Σουαβίας. Ως εκ τούτου έγινε σημαντικός υπήκοος της Σουαβίας, πρώην Αλεμαννικού-Γερμανικού δουκάτου. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ενδυνάμωση της δυναστείας των Αψβούργων, κρατώντας ηγετική θέση μεταξύ των Αυτοκρατορικών φεουδαρχικών δυναστειών. Αρχικά ως κόμης της Σουαβίας ήταν ο πρώτος των Αψβούργων που απέκτησε τα δουκάτα της Αυστρίας και Στυρίας, περιοχές που παρέμειναν υπό τη δικαιοδοσία των Αψβούργων για περισσότερα από 600 χρόνια και αποτέλεσαν τον πυρήνα της Μοναρχίας των Αψβούργων, καθώς και της σημερινής χώρας της Αυστρίας. Ο Ροδόλφος απεβίωσε στο Σπάιερ στις 15 Ιουλίου 1291 και τάφηκε στον Καθεδρικό Ναό του Σπάιερ. Αν και είχε μεγάλη οικογένεια, αυτή συνεχίστηκε μόνο από έναν γιο του, τον Αλβέρτο, που αργότερα χρίσθηκε βασιλιάς Αλβέρτος Α΄ της Γερμανίας. Οι περισσότερες από τις κόρες του άφησαν διαδόχους, εκτός από την Αικατερίνη, η οποία ετελεύτησε το 1282 κατά τη διάρκεια του τοκετού και τη Χέντβιγκ, που είχε αποβιώσει το 1285/1286. Η βασιλεία του Ροδόλφου έμεινε γνωστή για την εδραίωση του Οίκου των Αψβούργων ως μία ισχυρή δυναστεία στις νοτιοανατολικές περιοχές του βασιλείου. Στις άλλες περιοχές συνεχίστηκε η μακραίωνη πτώση της αυτοκρατορικής εξουσίας από την εποχή της αμφισβήτησης της Αγιοποίησης και οι άρχοντες των περιοχών αυτών είχαν σε μεγάλο βαθμό αφεθεί στην τύχη τους. Πρώτα νυμφεύτηκε το 1251 τη Γερτρούδη, κόρη του Μπούρκχαρντ Ε΄ κόμη του Χόενμπεργκ και είχε τέκνα: Ματθίλδη περ. 1253-1304, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Β΄ των Βίττεσλμπαχ, δούκα της Βαυαρίας. Αλβέρτος Α΄ 1255-1308, βασιλιάς της Γερμανίας, δούκας της Αυστρίας & Στυρίας. Αικατερίνη 1256-1282, παντρεύτηκε τον Όθωνα Γ΄ των Βίττελσμπαχ, δούκα της Βαυαρίας. Αγνή περ. 1257-132, παντρεύτηκε τον Αλβέρτο Β΄ των Άνχαλτ, δούκα της Σαξονίας. Χέντβιγκ περ. 1259-1285/6, παντρεύτηκε τον Όθωνα ΣΤ΄ των Άνχαλτ, μαργράβο του Βρανδεμβούργου-Ζαλτσβέντελ. Κλημεντία περ. 1262-1293, παντρεύτηκε τον Κάρολο Μαρτέλο των Καπετιδών-Ανζού διεκδικητή βασιλιά της Ουγγαρίας. Χάρτμαν 1263-1281, απεβ. 18 ετών. Ροδόλφος Β΄ 1270-1290, δούκας της Αυστρίας & Στυρίας, ψιλώ ονόματι δούκας της Σουαβίας. Ιουδήθ 1271-1297, παντρεύτηκε τον Βεγκέσλαο Β΄ των Πρεμυσλιδών της Βοημίας. Σαμψών 1275, Κάρολος 1276, απεβίωσαν νωρίς.Το 1281 απεβίωσε η Γερτρούδη και το 1284 ο Ροδόλφος Α΄ νυμφεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Ισαβέλλα των Καπετιδών, κόρη του Ούγου Δ΄, δούκα της Βουργουνδίας· δεν απέκτησαν απογόνους.
Hyppolit, the Butler

Το Hyppolit, the Butler (πρωτότυπος τίτλος: Hyppolit, a lakáj) είναι ουγγρική ασπρόμαυρη κωμική - σατιρική ταινία του 1931, σε σκηνοθεσία Ιστβάν Σέκελι. Πρόκειται για μία από τις πρώτες ομιλούσες ταινίες του ουγγρικού κινηματογράφου. Το σενάριο της ταινίας το έγραψε ο Κάρολι Νότι, το οποίο βασίστηκε στο ομώνυμο θεατρικό του Ιστβάν Ζάγκον. Πρωταγωνιστούν οι Γκιούλα Σόρτος, Γκιούλα Κάμπος και Παλ Γιάβορ. Το 1999, η ταινία μετονομάστηκε από το Hippolyt, a lakáj στο Hyppolit, a lakáj. Το 2000, Ούγγροι κριτικοί του κινηματογράφου τη συμπεριέλαβαν ανάμεσα στις 12 καλύτερες ταινίες του ουγγρικού κινηματογράφου. Το φιλμ από τη στιγμή της παραγωγής του έχει προβληθεί αρκετές φορές στους κινηματογράφους της χώρας. Το 2008, το Ουγγρικό Μητρώο Κινηματογράφου, την επεξεργάστηκε και αποκατέστησε ψηφιακά. Έχει κυκλοφορήσει και σε DVD και Blu-ray.

 Ο Ματίας Σνάιντερ είναι ένας τυπικός αγράμματος νεόπλουτος, ο οποίος είχε την τύχη να γίνει γρήγορα πλούσιος. Παρά την ταπεινή του καταγωγή, η γυναίκα του, ζει μία "αριστοκρατική" και "σοφιστικέ" ζωή. Όταν αργότερα προσλαμβάνει έναν μπάτλερ, τον Ιππόλυτο, ο οποίος είναι μορφωμένος, και ο οποίος υπηρετεί σε σπίτια τα τελευταία 27 χρόνια και έχει ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο, όλη τους η ζωή αλλάζει. Ο Σνάιντερ ξυρίζει το μουστάκι του, φορά κατάλληλα ρούχα για το δείπνο και τρώει γαλλικά φαγητά αντί αυτά που του αρέσουν, ενώ η γυναίκα του αρχίζει τη γυμναστική και τη σωστή διατροφή. Στο ενδιάμεσα, η κόρη τους, η Τέρκα, ερωτεύεται τον πρώην οδηγό του Ίστβαν Μπένεντεκ, ο οποίος κρατά μυστικό το ότι έχει δίπλωμα στη μηχανική. Η μητέρας της, ωστόσο, προτιμά για γαμπρό της έναν καθωσπρέπει νέο, αλλά λίγο νοητικά καθυστερημένο, τον Μάκατς. Ο θειός επίσης αυτουνού έχει και αξίωμα στην πόλη. Τα πράγματα αλλάζουν ξανά στη ζωή τους, όταν ο Ιππόλυτος πείθει τον Σνάιντερ να βγει ραντεβού με την Μίμι, μία τραγουδίστρια και χορεύτρια ενός κακόφημου νυχτερινού κέντρου. Σε κάποια φάση, όταν η οικογένεια είχε ένα σημαντικό δείπνο με τον θείο του Μάκατς, εισβάλει η Μίμι και προκαλεί σκάνδαλο. Τέλος, η Τέρκα, αποφασίζει να πάρει τον άντρα που αγαπά. Γκιούλα Σόρτος ως ο μπάτλερ ο Ιππόλυτος Γκιούλα Κάμπος ως ο Ματίας Σνάιντερ Μίσι Χαράστι ως η σύζυγος του Ματίας Εύα Φενιβέσι ως Τέρκα, η κόρη του Ματίας Γκιούλα Γκόζον ως ο Μάκατς Μίσι Έρντελι ως Μιμί Παλ Γιάβορ ως Ίστβαν Μπένεντεκ Σάντορ Γκοθ ως ο θείος του Μάκατς Έρνο Σένες ως Τομπίας Μάρσα Σιμόν ως Γιούλσα 1933 review in The New York Times Hyppolit, a lakáj στην IMDb http://easterneuroepeanfilms.blogspot.com/2011_05_01_archive.html
Αγροτική παράβαση

Ως Αγροτική παράβαση χαρακτηρίζεται γενικά οποιαδήποτε δραστηριότητα που αντίκειται στην κείμενη αγροτική νομοθεσία. Στις αγροτικές παραβάσεις ή αγροτικά αδικήματα περιλαμβάνονται αφενός οι πάσης φύσεως αγροτικές ζημίες από ανθρώπινη δραστηριότητα, και αφετέρου οι αγρονομικές παραβάσεις όπως αυτές καθορίζονται με ειδικότερες διατάξεις. Αρμόδιες καθ΄ ύλη και κατά τόπο Αρχές που επιλαμβάνονται και βεβαιώνουν αυτές είναι οι Αγροτικές και Αστυνομικές Αρχές καθώς και τα Αγρονομικά ή Κοινοτικά Συμβούλια. Σ΄ αυτές ενδέχεται να εμπλακούν και Λιμενικές Αρχές ως προς την πρόσβαση παραβατών σε νησίδες.

 Γενικά στην έννοια αγροτικών παραβάσεων συμπεριλαμβάνονται: Οι αγροτικές ζημίες. Σ΄ αυτές περιλαμβάνονται αδικήματα αγροτικής κλοπής, αγροτικής υπεξαίρεσης και αγροτικής φθοράς Οι καθαρά αγροτικές παραβάσεις. Σ΄ αυτές περιλαμβάνονται αδικήματα που αφορούν: διατάραξη ροής αρδευτικών υδάτων, απαγορεύσεις δικαστικών αποφάσεων, παράνομη σύλληψη ζώων ή είσπραξη συλλήπτρων, μετακίνηση οροσήμων, αφύλακτα πηγάδια και τοποθέτηση παγίδων. Οι αγρονομικές παραβάσεις. Σ' αυτές περιλαμβάνονται ειδικότερες περιπτώσεις που επισύρουν εκτός από πρόστιμο και ποινική δίωξη, έχοντας σχέση περισσότερο με την υγιεινή αγροτικών εκτάσεων και την προστασία ανθρώπων και ζώων. Σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία αρμόδια όργανα για την εκδίκαση αγροτικών παραβάσεων είναι τα αγροτικά πταισματοδικεία. Βασική νομοθεσία λειτουργίας αυτών είναι το ΝΔ 3030/1954 όπως αυτό έχει συμπληρωθεί και τροποποιηθεί σήμερα. Τα αγροτικά αδικήματα εισάγονται προς εκδίκαση εντός 20 ημερών από την ημέρα που έγινε καταγγελία στον τοπικό αγρονόμο. Οι δε επιδόσεις των σχετικών κλητηρίων εγγράφων ή άλλων δικογράφων ή αποφάσεων γίνονται συνηθέστερα από τους αγροφύλακες. Ο παραπάνω νόμος παρέχει επίσης το δικαίωμα στον αρμόδιο υπουργό την ανάθεση της εκδίκασης αγροτικών και αγρονομικών παραβάσεων και ζημιών στον τοπικό αγρονόμο όταν αυτές πρόκειται για μικρές ζημίες. Για δε τα αυτόφωρα παραπάνω αδικήματα ακολουθείται ιδιαίτερη διαδικασία, χωρίς την απαραίτητη παρουσία δημοσίου κατηγόρου, επιλαμβανόμενος απ΄ ευθείας ο πταισματοδίκης. Εναντίον των αποφάσεων των αγροτικών πταισματοδικείων επιτρέπεται το ένδικο μέσο της έφεσης στο κατά τόπο αρμοδιότητας μονομελές πρωτοδικείο. Αγρονομική διάταξη
Νικόλαος Δίκας

Ο Νικόλαος Δίκας (1879 - 6 Φεβρουαρίου 1957) ήταν Έλληνας πολιτικός. Διετέλεσε ο πρώτος δήμαρχος Κατερίνης (η πόλη έγινε Δήμος επίσημα το 1929). Έγινε δήμαρχος το 1929 και διατηρήθηκε στο αξίωμα μέχρι το 1933. Ανέπτυξε σημαντικό έργο και χαρακτηριστικό ήταν η αυτεπιστασία των εκτελούμενων έργων. Συνήθιζε να επιβλέπει ο ίδιος τα έργα καβαλώντας ένα λευκό άλογο, ελέγχοντας τους εργολάβους και τους εργάτες. Πέθανε το 1957 και είναι θαμμένος στο Α΄ Κοιμητήριο της Κατερίνης.

 Γεννήθηκε στο Λιβάδι Ολύμπου. Καταγόταν από τη μεγάλη παροικία των Λιβαδιωτών στην Κατερίνη, όπου έμαθε τα πρώτα του γράμματα και εγκαταστάθηκε. Επιδόθηκε στο εμπόριο και απέκτησε περιουσία. Ανέπτυξε σημαντική εθνική και κοινωνική δράση. Ειδικότερα, υπηρέτησε ως γραμματέας του Μακεδονικού Αγώνα και αρχειοφύλακας της αλληλογραφίας των Μακεδονομάχων. Ήταν στενός συνεργάτης του Παύλου Μελά και του Καπετάν Ματαπά. Παντρεύτηκε και απέκτησε 8 παιδιά.Εξελέγη Δήμαρχος της Κατερίνης το 1929 σχεδόν παμψηφεί. Η δημαρχία του χαρακτηρίζεται από πολλά έργα, με σημαντικότερα την απαλλαγή της πόλης από το πρωτόγονο υδραγωγείο του Πέλεκα και την ύδρευσή της από τις περίφημες Πηγές της Βρυάζας, στα Πιέρια Όρη.Απεβίωσε ξαφνικά το Φεβρουάριο του 1957. Το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Κατερίνης συνεδρίασε εκτάκτως και εξέδωσε ψήφισμα στις 7 Φεβρουαρίου 1957 και η κηδεία έγινε στις 10 Φεβρουαρίου 1957 υπό τους ήχους της Φιλαρμονικής του Δήμου, με το Δήμαρχο Σολομώντα Παπαδόπουλο να εκφωνεί τον επικήδειο κατά τη νεκρώσιμη ακολουθία του στο ναό της Θείας Ανάληψης. Το όνομά του φέρει οδός στην πρωτεύουσα της Πιερίας, στην περιοχή του Μοσχοπόταμου. Γεώργιος Ράπτης, Κατερίνης Οδώνυμα, εκδόσεις Όλυμπος, 2003.
Νικενίκε Βουρομπαράβου

Ο Νικενίκε Βουρομπαράβου (Nikenike Vurobaravu, γενν. το 1964 ) είναι διπλωμάτης και πολιτικός από το Βανουάτου, ο οποίος υπηρετεί ως Πρόεδρος του Βανουάτου από τις 23 Ιουλίου 2022. Προηγουμένως, έχοντας απασχοληθεί σε πολλές διπλωματικές και κυβερνητικές θέσεις, συμπεριλαμβανομένου του πρώτου κάτοικου Ύπατου Αρμοστή στα Φίτζι, εξελέγη πρόεδρος κατά τον όγδοο γύρο των προεδρικών εκλογών τον Ιούλιο του 2022 Είναι μέλος του πολιτικού κόμματος Vanua'aku Pati (VP).

 Ο Βουρομπαράβου είναι παντρεμένος με τη Ρίμα Βουρομπαράβου.Έλαβε πτυχίο Bachelor of Arts από το Πανεπιστήμιο του Νότιου Ειρηνικού (USP) στα Φίτζι το 1977. Ο Βουρομπαράβου απέκτησε επίσης μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στις διπλωματικές σπουδές από το Πανεπιστήμιο του Γουεστμίνστερr στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1993 Εξειδικεύτηκε στην αναπτυξιακή συνεργασία, στην ανάλυση εξωτερικής πολιτικής και στη διαχείριση διπλωματικών αποστολών ενώ σπούδαζε στο Πανεπιστήμιο του Γουεστμίνστερ.Ο Βουρομπαράβου υπηρέτησε ως συντονιστής του Συνολικού Προγράμματος Μεταρρύθμισης του Βανουάτου για την Ασιατική Τράπεζα Ανάπτυξης . Διετέλεσε επίσης πολιτικός σύμβουλος στο Γραφείο του Πρωθυπουργού από το 2008 έως το 2010Τον Φεβρουάριο του 2014 διορίστηκε Ύπατος Αρμοστής του Βανουάτου στα Φίτζι, και έγινε ο πρώτος κάτοικος Ύπατος Αρμοστής της χώρας με έδρα τη Σούβα στην ιστορία. Ωστόσο, ανακλήθηκε στο Βανουάτου από την τότε κυβέρνηση το 2015. Στις 12 Οκτωβρίου 2017 ο πρόεδρος του Βανουάτου Τάλις Ομπέντ Μόουζες διόρισε τον Βουρομπαράβου για δεύτερη θητεία ως Ύπατο Αρμοστή στα Φίτζι. Ο Βουρομπαράβου επέδωσε τα διαπιστευτήριά του στον πρόεδρο των Φίτζι Τζιότζι Κονρότε στις 14 Νοεμβρίου 2017 Ο Βουρομπαράβου εξελέγη πρόεδρος της χώρας του σε έμμεση εκλογή στις 23 Ιουλίου 2022. Στον 1ο γύρο έλαβε 26 ψήφους, στον 2ο συγκέντρωσε 34 , στον 3ο, 4ο και 5ο γύρο 35, στον 6ο γύρο 36, στον 7ο γύρο 37 και στον 8ο γύρο 48 ψήφους (ποσοστό 87,28%). Έτσι εξελέγη στον 8ο γύρο.
Χοφγκάισμαρ

Το Χοφγκάισμαρ (γερμ. Hofgeismar) είναι πόλη της Γερμανίας. Βρίσκεται στο κρατίδιο της Έσσης. Η πόλη έχει 17.084 κατοίκους (Ιούνιος 2005) και καλύπτει μια έκταση 86,39 τετραγωνικών χιλιομέτρων.

 Η περιοχή κατοικείται εδώ και 7000 χρονια, ενώ η πόλη ιδρύθηκε το 1082. Για 300 χρονια όμως ήταν μονο μια αυλή, οικισμός έγινε το 1223. Ο Επταετής Πόλεμος προκάλεσε μεγάλες ζημιες. Από το 1821 μέχρι το 1972 ήταν έδρα του Landkreis Hofgeismar που ενσωματώθηκε μετά στο Kreis Kassel. Επίσημη ιστοσελίδα (γερμ.)
Φίλιππος Α΄ του Κουρτεναί

Ο Φίλιππος του Κουρτεναί (1243 - Βιτέρμπο 15 Δεκεμβρίου 1283) ήταν Τιτλούχος Λατίνος Αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης (1273 - 1283), αφού η Κωνσταντινούπολη είχε επανέλθει από το 1261 στους Βυζαντινούς. Ο Φίλιππος του Κουρτεναί ήταν γιος και διάδοχος του τελευταίου Λατίνου Αυτοκράτορα Βαλδουίνου Β΄ και της Μαρίας των Μπριέν κόρης του στρατηγού Ιωάννη του Μπριέν. Στη νεότητά του ο πατέρας του τον παρέδωσε όμηρο σε Βενετούς εμπόρους, διότι είχε τεράστια ανάγκη από χρήματα για να ανακτήσει την Λατινική αυτοκρατορία, η οποία τελικά καταλήφθηκε από την Αυτοκρατορία της Νίκαιας (1261).

 Με την Συνθήκη του Βιτέρμπο (1267) συμφωνήθηκε να παντρευτεί ο ίδιος ο Φίλιππος με την Βεατρίκη της Σικελίας δεύτερη κόρη του Καρόλου του Ανδεγαυού και της Βεατρίκης της Προβηγκίας. Ο γάμος πραγματοποιήθηκε στην Φότζα τον Οκτώβριο του 1273· αμέσως μετά ο πατέρας του Βαλδουίνος Β΄ απεβίωσε και ο Φίλιππος κληρονόμησε τα δικαιώματά του για την Λατινική Αυτοκρατορία της Κωνσταντινούπολης. Παιδί τους ήταν η: Αικατερίνη Α΄ του Κουρτεναί 1274-1307, τιτουλάρια Λατίνα αυτοκράτειρα της Κωνσταντινούπολης, παντρεύτηκε τον Κάρολο του Βαλουά, μικρότερο αδελφό του Φιλίππου Δ΄ της Γαλλίας. Κόρη της ήταν η: Αικατερίνη του Βαλουά-Κουρτεναί 1303-1346, τιτουλάρια Λατίνα αυτοκράτειρα της Κωνσταντινούπολης. Donald M. Nicol, Byzantium and Venice: A Study in Diplomatic and Cultural Relations Peter Lock, The Franks in the Aegean: 1204-1500, (Routledge, 2013) Wolff, Robert L. (1954). "Mortgage and Redemption of an Emperor's Son: Castile and the Latin Empire of Constantinople". Speculum. 29.