IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ασπροπουλιά Μεσσηνίας

Η Ασπροπουλιά είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 141 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Ασπροπουλιάς και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Άριος, του Δήμου Καλαμάτας.

 Ο οικισμός είναι κτισμένος στην περιοχή του Μεσσηνιακού κάμπου, δίπλα στον ποταμό Άρι, σε υψόμετρο 23 μέτρων. Βρίσκεται περίπου 12 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από την πρωτεύουσα του νομού, Καλαμάτα. Αναφέρεται το 1853 στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή και σύμφωνα με τον Έλληνα λόγιο είχε πληθυσμό 420 κατοίκων.Μέχρι το 1928 έφερε το όνομα Μπισμπάρδι, ενώ διοικητικά υπαγόταν από το 1835 μέχρι το 1912 στο Δήμο Άριος. Έκτοτε έως το 1997, περιήλθε στην Επαρχία Καλαμών. Στη συνέχεια αποτέλεσε τμήμα του Καποδιστριακού Δήμου Άριος, ενώ από το 2011 βρίσκεται εντός των ορίων της Δημοτικής Ενότητας Άριος, του Δήμου Καλαμάτας. Οι κάτοικοι του οικισμού ασχολούνται κυρίως με την αγροτική παραγωγή (ελαιοπαραγωγή). Ο κύριος Ιερος Ναός της Ασπροπουλιάς είναι αφιερωμένος στη Ζωοδόχο Πηγή, ενώ το σημαντικότερο πανηγύρι του χωριού, πραγματοποιείται στις 20 Ιουλίου, ημέρα γιορτής του Προφήτη Ηλία. 21-04-1835, ο οικισμός Μπισμπάρδι προσαρτάται στο Δήμο Άριος. 31-08-1912, ο οικισμός Μπισμπάρδι αποσπάται από το Δήμο Άριος και προσαρτάται στην Κοινότητα Ασλάναγα. 22-12-1927, ο οικισμός Μπισμπάρδι μετονομάζεται σε Ασπροπουλιά. 26-09-1946, ο οικισμός Ασπροπουλιά αποσπάται από την Κοινότητα Άριος και ορίζεται έδρα της Κοινότητας Ασπροπουλιάς. 04-12-1997, ο οικισμός Ασπροπουλιά αποσπάται από την Κοινότητα Ασπροπουλιάς και προσαρτάται στο Δήμο Άριος. 07-06-2010, ο οικισμός Ασπροπουλιά αποσπάται από το Δήμο Άριος και προσαρτάται στο Δήμο Καλαμάτας.
Επιμερές

Στην στερεοχημεία, ως επιμερές ορίζεται κάθε ένωση από ένα ζεύγος διαστερεομερών. Τα δύο επιμερή έχουν αντίθετη διαμόρφωση μόνο σε ένα στερεογονικό κέντρο από τα τουλάχιστον δύο. Όλα τα υπόλοιπα στερεογονικά κέντρα στις ενώσεις αυτές είναι όμοια. Επιμερισμός - συνεπώς - είναι η αλληλομετατροπή του ενός επιμερούς στο άλλο επιμερές του. Η δοξορουβικίνη και η επιρουβικίνη είναι δύο επιμερή που χρησιμοποιούνται ως φαρμακευτικές ουσίες.

 Τα στερεοϊσομερή β-D-γλυκοπυρανόζη και β-D-μαννοπυρανόζη είναι επιμερή διότι διαφέρουν μόνο στη στερεοχημεία τους, ήτοι στη θέση του άνθρακα, C-2. Η υδροξυλική ομάδα στη β-D-γλυκοπυρανόζη είναι ισημερινή (στο «επίπεδο» του δακτυλίου), ενώ στη β-D-μαννοπυρανόζη η υδροξυλική ομάδα στο C-2 είναι αξονική (πάνω από το «επίπεδο» του δακτυλίου). Αυτά τα δύο μόρια είναι επιμερή αλλά, επειδή δεν είναι κατοπτρικά είδωλα το ένα του άλλου, δεν είναι εναντιομερή. Τα εναντιομερή έχουν την ίδια ονομασία, αλλά διαφέρουν στην ταξινόμηση D και L. Επίσης δεν είναι ανωμερή σακχάρου, αφού δεν είναι ο ανωμερής άνθρακας που εμπλέκεται στη στερεοχημεία. Παρομοίως, η β-D-γλυκοπυρανόζη και η β-D-γαλακτοπυρανόζη είναι επιμερή, τα οποία διαφέρουν στη θέση του άνθρακα C-4, αφού στην πρώτη ένωση είναι ισημερινό (το υδροξύλιο -ΟΗ) και στην δεύτερη είναι αξονικό. Στην περίπτωση εκείνη που η διαφοροποίηση υφίσταται στο -ΟΗ στην ανθρακική θέση C-1, ο ανωμερής άνθρακας, όπως στην περίπτωση της α-D-γλυκοπυρανόζης και της β-D-γλυκοπυρανόζης, τα μόρια είναι και επιμερή και ανωμερή (όπως υποδεικνύεται από τον χαρακτηρισμό -α και -β). Άλλες στενά συγγενείς ενώσεις είναι η επι-ινοσιτόλη και η ινοσιτόλη, όπως και η λιποξίνη και η επιλιποξίνη. Ο επιμερισμός είναι χημική διαδικασία όπου ένα επιμερές μετατρέπεται στο διαστερεομερικό αντίστοιχό του. Μπορεί αυτό να συμβεί μέσα από αντιδράσεις αποπολυμερισμού συμπυκνωμένων τανινών. Ο επιμερισμός μπορεί να είναι αυθόρμητος (αργή διαδικασία) ή να καταλυθεί από ένζυμα. Το προτελευταίο βήμα στην κλασική σύνθεση επιμπατιδίνης - των Zhang & Trudell - αποτελεί κλασικό παράδειγμα επιμερισμού. Άλλα φαρμακευτικά παραδείγματα περιλαμβάνουν τον επιμερισμό των ερυθροϊσομερών της μεθυλφαινιδάτης προς τα φαρμακολογικά προτιμώμενα και χαμηλότερης ενέργειας θρεο-ισομερή, και στον ανεπιθύμητο in vivo επιμερισμό της τεσοφενσίνης σε μπραζοφενσίνη.
Ρικ Σκοτ

Ο Ρίτσαρντ Λιν Σκοτ (αγγλ. Richard Lynn Scott né Myers, 1 Δεκεμβρίου 1952), είναι Αμερικανός πολιτικός, επιχειρηματίας και δικηγόρος, που υπηρετεί ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την Φλόριντα από το 2019. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Προηγουμένως, υπηρέτησε ως 45ος Κυβερνήτης της Φλόριντα από το 2011 έως το 2019.Η προσωπική του περιουσία, υπολογίζεται γύρω στα 300 εκατομμύρια δολάρια.

 Ο Ρικ Σκοτ, γεννήθηκε το 1952, στο Μπλούμινγκτον του Ιλινόι, ως Ρίτσαρντ Λιν Μάϊερς. Ο ίδιος, ποτέ δεν γνώρισε τον βιολογικό του πατέρα (Γκόρντον Ουίλλιαμ Μάϊερς). Η μητέρα του, Εσθίρ Φράι, είχε χαρακτηρίσει τον Γκόρντον, ως αλκοολικό, ενώ είχαν χωρίσει πριν γεννηθεί ο Σκοτ. Ο Ρικ Σκοτ, πήρε το επώνυμο του πατριού του, Τζορτζ Σκοτ. Μεγάλωσε στο Κάνσας Σίτι του Μιζούρι.Το 1970, αποφοίτησε το "North Kansas City High School", και ακολούθως στρατολογήθηκε στο Πολεμικό Ναυτικό των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου υπηρέτησε για 29 μήνες. Σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο του Μιζούρι στο Κάνσας Σίτι, και έλαβε πτυχίο (BSc) το 1975. Στη συνέχεια, σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Παρκ στο Ντάλας του Τέξας, απ'όπου έλαβε πτυχίο (JD), το 1978. Το ίδιο έτος, έλαβε άδεια ασκήσεως δικηγορίας από τον Δικηγορική Ένωση του Τέξας. Στις κυβερνητικές εκλογές του 2010 στην Φλόριντα, ως Ρεπουμπλικανός υποψήφιος, ο Ρικ Σκοτ, κατάφερε να εκλεγεί 45ος Κυβερνήτης της Φλόριντα, με ποσοστό 48,9% έναντι 47,7% της Δημοκρατικής ανθυποψήφιάς του. Ορκίστηκε στο αξίωμα, στις 4 Ιανουαρίου 2011. Επανεξέλεγη στο αξίωμα, στις εκλογές του 2014, με 48,1% έναντι 47,1% του Δημοκρατικού υποψηφίου και πρώην Κυβερνήτη της Φλόριντα, Τσάρλι Κριστ. Παρέμεινε στο αξίωμα έως τις 7 Ιανουαρίου 2019. Στις εκλογές του 2018 για την Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών, στην Φλόριντα, ο Σκοτ, κατάφερε να εκλεγεί με οριακή πλειοψηφία των ψήφων, με 50,05% έναντι 49,93% του εν ενεργεία Δημοκρατικού Γερουσιαστή Μπιλ Νέλσον. Ορκίστηκε στις 8 Ιανουαρίου 2019, λίγες ημέρες αργότερα από τη συνηθισμένη ορκωμοσία των μελών του Κογκρέσου (3 Ιανουαρίου), αφού δεν είχε λήξει η θητεία του ως Κυβερνήτης της Φλόριντα. Το 1972, σε ηλικία μόλις 19 ετών, ο Σκοτ, παντρεύτηκε την Φράνσις Άνν Χόλαντ (γενν. 1952). Έχουν δύο κόρες και έξι εγγόνια. Διαμένουν στο Νέιπλς της Φλόριντα.
Θερμικός εκτυπωτής

Οι θερμικοί εκτυπωτές ή thermal printers είναι ειδικοί εκτυπωτές που εκτυπώνουν σε θερμικό χαρτί. Τους συναντάμε στην καθημερινότητα μας, γιατί χρησιμοποιούνται σε φορολογικούς μηχανισμούς, fax, τερματικά πιστωτικών καρτών, εκτυπώσεις εισιτηρίων σινεμά, συναυλιών, Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και κυρίως σε ταμειακές μηχανές καταστημάτων, ΑΤΜ κ.α.

 Η βασική διαφορά ενός θερμικού εκτυπωτή με έναν κοινό εκτυπωτή είναι θερμική εκτυπωτική κεφαλή που διαθέτει, αλλά και το θερμικό χαρτί το οποίο μαυρίζει όπου εφαρμοστεί αυξημένη θερμότητα. Το κυριότερο όμως είναι ότι ένας θερμικός εκτυπωτής δεν χρησιμοποιεί μελάνι ή τόνερ. Κατά την εντολή της εκτύπωσης τα δεδομένα μεταφέρονται στην θερμική κεφαλή και ανάλογα το είδος του εκτυπωτή, μεταφέρει θερμικά το μελάνι από την μελανοταινία στην ετικέτα ή απευθείας στο ειδικό χαρτί. Υπάρχουν διάφορα είδη μελανοταινιών και διαφέρουν ως προς το υλικό κατασκευής τους (ρητίνης, κεριού ή και συνδυασμός) και τις χρησιμοποιούμε ανάλογα την ετικέτα που θέλουμε να εκτυπώσουμε, εάν είναι χάρτινη ή πλαστική. Εκτύπωση θερμικής μεταφοράς: Για την εκτύπωση αυτή απαιτείται ειδική μελανοταινία και μοιάζει ιδιαίτερα με την κλασική εκτύπωση. Αυτός ο τρόπος χρησιμοποιείται ευρέως, διότι είναι ποιο ανθεκτική λύση και έχει υψηλότερη ποιότητα. Άμεση θερμική εκτύπωση: Για την εκτύπωση αυτή απαιτείται ένα ειδικό χαρτί που μαυρίζει κατά τη διαδικασία. Έτσι η κεφαλή εκτύπωσης εκτυπώνει θερμικά, "μαυρίζοντας" το χαρτί. Συγκριτικά με άλλες εκτυπωτικές λύσεις, οι εκτυπώσεις με θερμικούς εκτυπωτές είναι πολύ οικονομικές. Δεν απαιτούνται μελάνια και αναλώσιμα και το κόστος κυμαίνεται περίπου 4 ευρώ ανά 1000 ετικέτες. Το κυριότερα πλεονεκτήματα είναι Η υψηλή ταχύτητα εκτύπωσης Η ανθεκτικότητα στον χρόνο Δεν χρειάζονται καθόλου συντήρηση Υψηλή ποιότητα εκτύπωσης Κάπως υψηλό κόστος μελανοταινίας και θερμικών ετικετών Μικρή διάρκεια ζωής της εκτύπωσης (λόγω μεγάλης ευαισθησίας στο φως)
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Φθιωτιδοφωκίδας 1979–80

Το πρωτάθλημα της Α΄ Κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Φθιωτιδοφωκίδας/Ευρυτανίας της περιόδου 1979-80 διεξήχθη με τη συμμετοχή 15 ομάδων εκ των οποίων οι 13 προέρχονταν από τη Φθιώτιδα (Παλλαμιακή, Δάφνη Λιβανάτων, Λάρυμνα, Άρης Αγίου Κωνσταντίνου, Οπούντιος Μαρτίνου, Αχιλλέας Δομοκού, Α.Ο. Αταλάντη, Παμμωλιακός, Καμένα Βούρλα, Α.Ο. Στυλίδα, Αγρότης Λιανοκλαδίου, Α.Σ. Κηφισσός, Παγκρατιακός), μια από τη Φωκίδα (Α.Σ. Αστέρας Ιτέας) και μια από την Ευρυτανία (Βελούχι Καρπενησίου). Τον τίτλο διεκδίκησαν η Παλλαμιακή, η Δάφνη και μέχρις ενός σημείου ο Άρης Α.Κ. με τη Λάρυμνα. Η τελευταία είχε μια απρόσμενη απώλεια, στην αρχή του πρωταθλήματος, όταν αρκετοί ποδοσφαιριστές της τραυματίσθηκαν κατά το πολύνεκρο ατύχημα που σημειώθηκε στις εγκαταστάσεις του εργοστασίου "ΛΑΡΚΟ" που έδρευε στην πόλη.

 Μετά τα πρώτα παιχνίδια ξεχώρισαν οι προαναφερόμενες 3-4 ομάδες, με την Παλλαμιακή να τερματίζει στην πρώτη θέση με 23 βαθμούς στο τέλος του α΄γύρου, ακολουθούμενη από τους αντιπάλους της Άρη και Δάφνη (21 β.), οι οποίοι όμως είχαν ένα ματς περισσότερο. Την 21η αγωνιστική η Δάφνη έπιασε στην κορυφή την Παλλαμιακή (πάντα με ένα παιχνίδι περισσότερο), αλλά την 22η μέρα έχασε την ευκαιρία να την υποσκελίσει, αναδεικνυόμενη ισόπαλη 2-2 στη Λάρυμνα, παρότι οι γηπεδούχοι αγωνίσθηκαν με 10 ποδοσφαιριστές σε μεγάλο μέρος της αναμέτρησης. Τελικά, η Παλλαμιακή απέσπασε την τελευταία ημέρα μια ισοπαλία στο Μαρτίνο με 1-1 και παρά τη νίκη της Δάφνης στο Δομοκό (1-0), κατέκτησε τον τίτλο με ένα βαθμό διαφορά (45, έναντι 44 της αντιπάλου της). Στην τρίτη θέση με 38 βαθμούς τερμάτισε η Λάρυμνα που επικράτησε 2-1 της Αταλάντης, ενώ τέταρτος ήταν ο Άρης Α.Κ. με 34 βαθμούς. Στην τελευταία θέση βρέθηκε ο Αστέρας Ιτέας, που υποβιβάστηκε έτσι στη Β΄ τοπική κατηγορία. Στη διοργάνωση πήραν μέρος επιπλέον (πλην των σωματείων Α΄κατηγορίας) οι σύλλογοι Πανδαμαστιακός, Άρης Λαμίας, Θρονιακός, Ευβοϊκός, Φραντζή, Απόλλων Λαμίας, Παλλαμιακός, Πελασγιακός, Νέα Άμπλιανη, Μαγνησιακός και Ηρακλής Ροδίτσας. Ηλεκτρονικό αρχείο εφημερίδας "Αθλητική Ηχώ" Αρχείο εφημερίδας "Φως των Σπορ"
Αναγέννηση (πολιτικό κόμμα)

Η Αναγέννηση (γαλλικά: Renaissance) (παλαιότερη ονομασία: Η Δημοκρατία Μπροστά!, γαλλικά: La République En Marche!) είναι γαλλικό φιλελεύθερο πολιτικό κόμμα. Το κόμμα ιδρύθηκε στις 6 Απριλίου 2016 στην Αμιάν από τον τρέχοντα πρόεδρο της Γαλλίας Εμμανουέλ Μακρόν, ενώ σημερινός του γενικός γραμματέας αποτελεί ο Στεφάν Σεζουρνέ. Το κόμμα είναι ο κύριος υποστηρικτής των πολιτικών του προέδρου Μακρόν.

 Παρόλο που ο Μακρόν ήταν μέλος του Σοσιαλιστικού Κόμματος από το 2006 μέχρι το 2009, το κόμμα αυτοπροσδιορίζεται ως υπερκομματικό. Συγκεκριμένα, ο Μακρόν έχει χαρακτηρίσει το En Marche! ως ένα προοδευτικό κόμμα τόσο της Δεξιάς όσο και της Αριστεράς.Το κόμμα έχει συγκριθεί με το ισπανικό κόμμα των Πολιτών, ενώ ο ίδιος ο Μακρόν έχει συγκριθεί με τον επικεφαλής των Πολιτών Αλβέρ Ριβέρα.Το κόμμα διαφοροποιείται σε σχέση με διάφορα κόμματα της Δεξιάς και της Αριστεράς για τη φιλοευρωπαϊκή του στάση. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα La République En Marche στο Wikimedia Commons Επίσημος ιστότοπος
Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου γυναικών 2022

Το 36o Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου γυναικών διεξήχθη υπό την εποπτεία του ΣΕΓΑΣ. Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας μεταξύ 26 και 27 Φεβρουαρίου του 2022.

 Στην ανεπίσημη Βαθμολογία Γυναικών του ΣΕΓΑΣ ο Παναθηναϊκός Α.Ο. ήταν πρώτος με 53 βαθμούς. Ακολούθησαν Γ.Σ. Κηφισιάς με 40 βαθμούς και Γ.Σ. Ελευθέριος Βενιζέλος με 35 βαθμούς. Στην ανεπίσημη Γενική Βαθμολογία Ανδρών και Γυναικών του ΣΕΓΑΣ πρώτος ήταν ο Παναθηναϊκός Α.Ο. με 66 βαθμούς. Ακολούθησαν Α.Σ.Σ. Αλέξανδρος Μακεδονίας με 60 βαθμούς και Γ.Σ. Κηφισιάς με 57 βαθμούς. 2020 | 2021 | 2022 | 2023 | 2024 Πηγή:
Rat Bat Blue

Το Rat Bat Blue είναι τραγούδι του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το πέμπτο του δίσκου "Who Do We Think We Are", ο οποίος κυκλοφόρησε στις 26 Ιανουαρίου του 1973, μέσω της "Warner" στην Αμερική και της "ΕΜΙ" στην Ευρώπη.

 Το τραγούδι ξεκινάει με ένα ρυθμικό ριφ κιθάρας έχοντας έναν μέσο, funky ρυθμό. Το ιδιαίτερα τεχνικό σόλο πλήκτρων του Τζον Λορντ έχει χαρακτηριστεί ως μία από τις καλύτερες εκτελέσεις του είδους. Παράλληλα, το συγκεκριμένο τραγούδι δείχνει την αδιαφορία του κιθαρίστα Ρίτσι Μπλάκμορ κατά την διάρκεια των ηχογραφήσεων του δίσκου, αφού είναι ένα από τα ελάχιστα κομμάτια της καριέρας του στο οποίο δεν παίζει σόλο κιθάρας. Σύμφωνα με τον μπασίστα Ρότζερ Γκλόβερ, ο Λορντ δεν ήθελε να παίζει σόλο σε τραγούδια τα οποία ήταν γραμμένα για κιθάρα, αλλά δεν είχε άλλη επιλογή αφού ήταν ο μοναδικός σολίστας του συγκροτήματος πέραν του Μπλάκμορ. Ο τίτλος του "Rat Bat Blue" προέρχεται από το γέμισμα που έκανε ο Ίαν Πέις με τα τύμπανα του και ο Ρότζερ Γκλόβερ, ο οποίος έχει δηλώσει ότι είναι το αγαπημένο του κομμάτι από το άλμπουμ, ανέφερε ότι οι στίχοι του μιλάνε για μια βραδιά με μία "ελαφρών ηθών" κοπέλα. Digital Dream Door 100 Greatest Keyboard and Piano Performances - # 8 Society of Rock The Greatest Classic Rock Keyboard And Piano Performances - # 8 Το "Rat Bat Blue" ηχογραφήθηκε από τη δεύτερη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής: Ίαν Γκίλαν - φωνητικά Ρίτσι Μπλάκμορ - κιθάρα Τζον Λορντ - πλήκτρα Ρότζερ Γκλόβερ - μπάσο Ίαν Πέις - τύμπανα Who Do We Think We Are CD Booklet 2004 EMI Records The Complete Deep Purple, Michael Heatley, Reynolds & Hearn, 2005 Ian Gillan: The Autobiography of "Deep Purple's" Lead Singer, Blake Publishing, 1998 Στίχοι Rat Bat Blue Rat Bat Blue tablature 1 Rat Bat Blue tablature 2 Rat Bat Blue (Bass) tablature Deep Purple - Rat Bat Blue [High Quality - YouTube]
Το δόλωμα

Το δόλωμα είναι τίτλος ελληνικής ταινίας παραγωγής Φίνος Φιλμ του 1964 σε σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου, με πρωταγωνιστές τους Αλίκη Βουγιουκλάκη, Αλέκο Αλεξανδράκη, Ντίνο Ηλιόπουλο και Βαγγέλη Βουλγαρίδη.

 Ο Μπάμπης Βαλέρης (Αλέκος Αλεξανδράκης) και ο συνεργάτης του Μάνθος (Ντίνος Ηλιόπουλος) ηγούνται μιας σπείρας απατεώνων, οι οποίοι ειδικεύονται σε χαρτοπαικτικές απάτες. Χρειάζονται στις δραστηριότητές τους μία ωραία γυναίκα ως δόλωμα, έτσι ώστε να προσελκύουν ευκολότερα τα πλούσια θύματά τους. Γι' αυτό ο Μπάμπης επισκέπτεται ένα καμπαρέ της Τρούμπας, στο οποίο ξεχωρίζει την Καίτη (Αλίκη Βουγιουκλάκη) και της προτείνει να συνεργαστούν. Εκείνη δέχεται και έτσι ακολουθεί μια περίοδος εκπαίδευσης, ώστε να αποκτήσει τρόπους και συμπεριφορά αριστοκράτισσας. Μετά από μερικές επιτυχημένες εξορμήσεις σε διάφορα μέρη, η σπείρα βρίσκεται στη Ρόδο. Εκεί, η Καίτη γνωρίζει τον Μίλτο (Βαγγέλης Βουλγαρίδης), ο οποίος εκδηλώνει ερωτικό ενδιαφέρον γι' αυτήν. Όμως στο μεταξύ η αστυνομία φτάνει στα ίχνη του Μπάμπη, με τη συμβολή του Γιώργου (Ανδρέας Μπάρκουλης), φίλου του Μίλτου, που αναγνώρισε την Καίτη από το διάστημα που εργαζόταν στο καμπαρέ. Τελικά η σπείρα εξαρθρώνεται, αλλά η Καίτη αφήνεται ελεύθερη και μπορεί να χαρεί τον έρωτά της με τον Μίλτο. Η ταινία έκοψε 557.302 εισιτήρια κατά την πρώτη της προβολή στους κινηματογράφους της Αθήνας και του Πειραιά, κατατασσόμενη στην 2η θέση ανάμεσα στις 93 ελληνικές ταινίες που προβλήθηκαν την κινηματογραφική περίοδο 1964–65. Στο εξωτερικό η ταινία κυκλοφόρησε με τους αγγλικούς τίτλους The bait και Ace of spades. Το δόλωμα στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος Το δόλωμα στο FinosFilm.com Το δόλωμα στο Cine.gr Το δόλωμα στο imdb.com
Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1940-41

Το Κύπελλο Κύπρου 1940-41 ήταν η 7η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου. Συμμετείχαν οι ομάδες της Α΄ κατηγορίας 1940-41. Νικητής ήταν ο ΑΠΟΕΛ για δεύτερη φορά στην ιστορία του.

 Στο κύπελλο Κύπρου 1940-41 συμμετείχαν οι 4 ομάδες του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 1940-41 (η Τουρκική Λέσχη είχε αποχωρήσει από το πρωτάθλημα πριν τη διεξαγωγή του κυπέλλου). Διεξήχθη σε 2 γύρους με το σύστημα νοκ-άουτ. Οι αγώνες ήταν μονοί και διεξάγονταν στην έδρα της ομάδας που είχε κληρωθεί ως γηπεδούχος. Σε περίπτωση ισοπαλίας διεξαγόταν επαναληπτικός στην έδρα της άλλης ομάδας. Στον τελικό προκρίθηκαν ο ΑΠΟΕΛ και η ΑΕΛ. Ο τελικός διεξήχθη στις 11 Μαΐου 1941 στο Παλιό Γ.Σ.Π. (το οποίο ήταν και έδρα του ΑΠΟΕΛ) στη Λευκωσία. Νικητής ήταν ο ΑΠΟΕΛ με σκορ 2-1.Διαιτητής: Σπύρος Ηλία Σκόρερ: 37΄ 1-0 Ανδρέας Καραμάνης, 2-0 Γιώργος Λαμπερτίδης, 2-1 Πάμπος Μιχαλάς «1940/41 Cyprus Cup». RSSSF. 24 Αυγούστου 2017. Ανακτήθηκε στις 25 Αυγούστου 2017. «Ιστορίες... κυπέλλου». goal.philenews.com. 18 Μαΐου 2011. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2015. Γαβριηλίδης, Μιχάλης· Παπαμωυσέως, Στέλιος (2001). Ένας αιώνας Κυπριακό ποδόσφαιρο. Λευκωσία: Ο Συγγραφέας. σελ. 41. ISBN 9963-8720-1-8. Μελετίου, Γιώργος (2011). Κυπριακό ποδόσφαιρο 1900-1960. Λευκωσία: Power Publishing. σελ. 285. ISBN 978-9963-688-87-6. Κύπελλο Κύπρου (ποδόσφαιρο ανδρών) Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1940-41
Ματθίλδη του Παλατινάτου

H Ματθίλδη, γερμ. Mechtild (1418 - 22 Αυγούστου 1482) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του εκλέκτορα του Παλατινάτου και με τους γάμους της έγινε πρώτα κόμισσα της Βυρτεμβέργης και μετά αρχιδούκισσα της Αυστρίας.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Λουδοβίκου Γ΄ εκλέκτορα του Παλατινάτου και της Ματθίλδης της Σαβοΐας, κόρης του Αμεδαίου κόμη του Πεδεμοντίου & διεκδικητή πρίγκιπα της Αχαΐας. Ήταν 15 ετών όταν έγινε ο πρώτος γάμος της με τον Λουδοβίκο Α΄ κόμη της Βυρτεμβέργης-Ούραχ. Απέκτησε 4 τέκνα και το 1450 ο Λουδοβίκος Α΄ απεβίωσε. Δύο έτη μετά η Ματθίλδη παντρεύτηκε τον Αλβέρτο ΣΤ΄ αρχιδούκα της Αυστρίας, ο οποίος απεβίωσε το 1463. Τότε η Ματθίλδη αποσύρθηκε στο Ρόττενμπουργκ αμ Νέκαρ και η Αυλή της έγινε το κέντρο ανάπτυξης της λογοτεχνίας ως το τέλος της δούκισσας. Μερικοί από τους λογοτέχνες που υποστήριξε, έδειξαν την ευγνωμοσύνη τους με το να της αφιερώσουν τα έργα τους. Ο Νίκλας φαν Βύλε έφθασε εκεί το 1460 και τέσσερις από τις μεταφράσεις του τις αφιέρωσε σε αυτήν. Μεταξύ άλλων η Ματθίλδη είναι γνωστή και για τη βιβλιοφιλία της. Ο Γιάκομπ Πύτεριχ φον Ράιχερτσχαουζεν έγραψε το ποίημα Επιστολή της τιμής γι' αυτήν. Στο ποίημα συγκρίνει τα βιβλιά της βιβλιοθήκης του με αυτά της δικής της. Η Ματθίλδη του είχε στείλει έναν κατάλογο 94 βιβλίων της, πριν αυτός αρχίσει να γράφει τα ποιήματά του, για να τα χρησιμοποιήσει. Μερικά από αυτά ο Γιάκομπ δεν τα είχε ξανακούσει. Σε συνεργασία με τον γιο της Έμπερχαρτ, σύζυγο της Βαρβάρας Γκοντζάγκα, ίδρυσε το Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ στο Μπράισγκαου το 1457. Έπειτα ίδρυσε με άλλους το ανθρωπιστικών σπουδών Πανεπιστήμιο του Τύμπιγκεν το 1477. Απεβίωσε 64 ετών και τάφηκε στη μονή των Καρθουσιανών στο Γκύτερσταϊν. Παντρεύτηκε πρώτα τον Λουδοβίκο Α΄ κόμη της Βυρτεμβέργης-Ούραχ και είχε τέκνα: Ματθίλδη 1436-1495, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Β΄ λάντγκραβο της Έσσης. Λουδοβίκος Β΄ 1439-1457, κόμης της Βυρτεμβέργης-Ούραχ, απεβ. 18 ετών. Έμπερχαρτ Α΄ 1445-1496, δούκας της Βυρτεμβέργης. Ελισάβετ 1447-1505, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Β΄ δούκα του Νάσσαου-Σααρμπρύκεν. Christ, Karl (1984). The handbook of medieval library history. Scarecrow Press. Jeep, John M. (2001). Medieval Germany: An Encyclopedia. Psychology Press. p. 632. ISBN 0824076443.
Καντόνι του Νεσατέλ

Η Δημοκρατία και Καντόνι του Νεσατέλ (γαλλικά: la République et Canton de Neuchâtel‎) είναι ένα γαλλόφωνο καντόνι στη δυτική Ελβετία. Το 2019 ο πληθυσμός του ήταν 176.496 κάτοικοι, εκ των οποίων περί το 23% ήταν αλλοδαποί. Πρωτεύουσα του καντονιού είναι το Νεσατέλ.

 Το Νεσατέλ είναι το μόνο μέλος της σημερινής Ελβετίας που εισήλθε στη Συνομοσπονδία ως πριγκιπάτο (το 1814) και έχει μια μοναδική ιστορία. Ο πρώτος αναφερόμενος ηγέτης του, ο Ροδόλφος Γ΄ της Βουργουνδίας, ανέφερε το Νεσατέλ στη διαθήκη του το 1032. Το 1405, οι πόλεις της Βέρνης και του Νεσατέλ συνενώθηκαν. Τα εδάφη του Νεσατέλ είχαν περιέλθει στον Οίκο του Τσέρινγκεν του Φράιμπουργκ στα τέλη του 14ου αιώνα ως κληρονομιά από την άτεκνη Ελισάβετ, κόμισσα του Νεσατέλ, στους ανιψιούς της και στη συνέχεια το 1458 στον Οίκο του Μπάντεν. Ο Γάλλος ιεροκήρυκας Γκιγιόμ Φαρέλ (Guillaume Farel) έφερε τις διδασκαλίες της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης στην περιοχή το 1530. Όταν ο Οίκος της Ορλεάνης-Λονγκβίλ εξαφανίστηκε με τον θάνατο της Μαρίας του Νεμούρ το 1707, το προτεσταντικό Νεσατέλ θέλησε να αποφύγει να περιέλθει σε έναν καθολικό κυβερνήτη. Νόμιμος κληρονόμος ήταν η Πωλ ντε Γκοντί (Paule de Gondi), Δούκισσα του Ρετζ, η οποία ήταν καθολική. Ο λαός του Νεσατέλ επέλεξε τον διάδοχό της μεταξύ δεκαπέντε υποψηφίων. Παρά τις παρεμβάσεις του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας, ο οποίος προώθησε ενεργά τους πολλούς Γάλλους υποψηφίους, ο λαός του Νεσατέλ επέλεξε το 1708 τον Προτεστάντη Βασιλιά Φρειδερίκο Α΄ της Πρωσίας, ο οποίος διεκδίκησε τον τίτλο με αρκετά περίπλοκο τρόπο, μέσω του Οίκου της Οράγγης και του Νασάου, που δεν κατάγονταν καν από την Ιωάννα του Ροτελίν. Ο Φρειδερίκος Α΄ και οι διάδοχοί του κυβέρνησαν το Πριγκιπάτο του Νεσατέλ (γερμανικά: Fürstentum Neuenburg‎) σε προσωπική ένωση με την Πρωσία από το 1708 έως το 1798. Ο Ναπολέων Βοναπάρτης εκθρόνισε τον βασιλιά Φρειδερίκο Γουλιέλμο Γ΄ από πρίγκιπα του Νεσατέλ και όρισε αντ'αυτού τον Λούις Αλεξάντρ Μπέρτιερ, επικεφαλής της Αυλής του. Μετά τους Απελευθερωτικούς Πολέμους, το πριγκηπάτο περιήλθε εκ νέου στον Φρειδερίκο Γουλιέλμο Γ΄ το 1814. Έναν χρόνο αργότερα συμφώνησε να επιτρέψει στο πριγκηπάτο να ενταχθεί στην Ελβετική Συνομοσπονδία, τότε όχι ακόμη ολοκληρωμένο ομόσπονδο κράτος, αλλά συνομοσπονδία, ως πλήρες μέλος. Έτσι, το Νεσατέλ έγινε η πρώτη και μοναδική μοναρχία που προσχώρησε στα κατά τα άλλα δημοκρατικά ελβετικά καντόνια. Αυτό άλλαξε το 1848, όταν μια ειρηνική επανάσταση εγκατέστησε δημοκρατία, την ίδια χρονιά που η σύγχρονη Ελβετική Συνομοσπονδία μετατράπηκε σε Ομοσπονδία. Ο βασιλιάς Φρειδερίκος Γουλιέλμος Δ΄ της Πρωσίας δεν παραιτήθηκε αμέσως των δικαιωμάτων του και πραγματοποιήθηκαν αρκετές απόπειρες αντεπανάστασης, με αποκορύφωμα την κρίση του Νεσατέλ του 1856–57, μετά την οποία παραιτήθηκε τελικά από τις αξιώσεις του.
Γιούλιους Σάουντερ

Ο Γιούλιους Πάβεου Σάουντερ (Juliusz Paweł Schauder) (21 Σεπτεμβρίου 1899, Λβουφ, Αυστροουγγαρία – Σεπτέμβριος 1943, Λβουφ, Κατεχόμενη Πολωνία) ήταν Πολωνός μαθηματικός εβραϊκής καταγωγής, γνωστός για το έργο του στη συναρτησιακή ανάλυση, τις μερικές διαφορικές εξισώσεις και τη μαθηματική φυσική.

 Γεννημένος στις 21 Σεπτεμβρίου 1899 στο Λβουφ, έπρεπε να πολεμήσει στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αμέσως μετά την αποφοίτησή του από το σχολείο. Συνελήφθη και φυλακίστηκε στην Ιταλία. Εισήλθε στο Πανεπιστήμιο του Λβουφ το 1919 και πήρε το διδακτορικό του το 1923. Δεν προσλήφθηκε στο πανεπιστήμιο και συνέχισε την έρευνά του ενώ εργαζόταν ως δάσκαλος σε ένα σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Λόγω των εξαιρετικών αποτελεσμάτων του, έλαβε μια υποτροφία το 1932 που του επέτρεψε να περάσει αρκετά χρόνια στη Λειψία και, ιδιαίτερα, στο Παρίσι. Στο Παρίσι ξεκίνησε μια πολύ επιτυχημένη συνεργασία με τον Ζαν Λερέ. Γύρω στο 1935 ο Σάουντερ έλαβε τη θέση του ανώτερου βοηθού στο Πανεπιστήμιο του Λβουφ. Ο Σάουντερ, μαζί με τον Στανίσουαφ Μάζουρ, ήταν προσκεκλημένος ομιλητής του Διεθνούς Συνεδρίου Μαθηματικών το 1936 στο Όσλο.Ο Σάουντερ ήταν Εβραίος και μετά την εισβολή των γερμανικών στρατευμάτων στο Λβουφ το 1941 του ήταν αδύνατο να συνεχίσει το έργο του. Ακόμη και πριν δημιουργηθεί το Γκέτο του Λβουφ, έγραψε στον Λούντβιχ Μπίμπερμπαχ παρακαλώντας για την υποστήριξή του. Αντίθετα, ο Μπίμπερμπαχ έδωσε το γράμμα του στην Γκεστάπο και ο Σάουντερ συνελήφθη. Στις επιστολές του προς Ελβετούς μαθηματικούς, έγραψε ότι είχε σημαντικά νέα αποτελέσματα, αλλά δεν υπήρχε χαρτί για να τα γράψει. Εκτελέστηκε από την Γκεστάπο, πιθανότατα τον Οκτώβριο του 1943.Το μεγαλύτερο μέρος της μαθηματικής του δουλειάς είναι στον τομέα της συναρτησιακής ανάλυσης, αποτελώντας μέρος μιας μεγάλης πολωνικής ομάδας μαθηματικών, π.χ. Σχολή Μαθηματικών του Λβουφ. Υπήρξε πρωτοπόρος σε αυτόν τον τομέα με ευρείες εφαρμογές σε όλα τα σημεία της σύγχρονης ανάλυσης. Ο Σάουντερ είναι περισσότερο γνωστός για το θεώρημα σταθερού σημείου του Σάουντερ, το οποίο είναι ένα σημαντικό εργαλείο για την απόδειξη της ύπαρξης λύσεων σε διάφορα προβλήματα, τη βάση Σάουντερ (γενίκευση μιας ορθοκανονικής βάσης από το Χώρο Χίλμπερτ στο Χώρο Μπάναχ) και την αρχή Λερέ−Σάουντερ, ένας τρόπος δημιουργίας λύσεων μερικών διαφορικών εξισώσεων από εκ των προτέρων εκτιμήσεις. Το Μετάλλιο Σάουντερ απονέμεται από το Κέντρο Μη Γραμμικών Μελετών «Γιούλιους Σάουντερ» στο Πανεπιστήμιο «Νικόλαος Κοπέρνικος» του Τόρουν της Πολωνίας, σε άτομα για τα σημαντικά τους επιτεύγματα που σχετίζονται με τις τοπολογικές μεθόδους στη μη γραμμική λειτουργική ανάλυση. Θεώρημα Μπάναχ-Σάουντερ Βάση Σάουντερ Θεώρημα σταθερού σημείου του Σάουντερ Juliusz P. Schauder Center for Nonlinear Studies
Arcade Fire

Οι Arcade Fire είναι ένα Καναδικό συγκρότημα από το Μόντρεαλ. Το συγκρότημα είναι γνωστό για την χρήση μουσικών οργάνων που δεν συνηθίζονται από ροκ συγκροτήματα, όπως βιολί, ξυλόφωνο, ακορντεόν και άρπα. Είναι ιδιαίτερα αναγνωρισμένο, καθώς έχει κερδίσει έξι υποψηφιότητες για Βραβείο Γκράμι και πέντε υποψηφιότητες για Βραβείο Μπριτ. Το 2011 κέρδισαν το βραβείο Γκράμι για τον Δίσκο της Χρονιάς, καθώς και το Μουσικό Βραβείο Πολάρις.

 Ο τραγουδιστής Ουΐν Μπάτλερ δημιούργησε το συγκρότημα μόλις μετακόμισε στο Μόντρεαλ, αφού προηγουμένως έκανε σόλο εμφανίσεις ως Arcade Fire. Αρχικά, το συγκρότημα περιλάμβανε εκείνον, την μελλοντική του σύζυγο Ρετζίν Τσασάν, τον μπασίστα Μάιλς Μπρόσκοου, τον κιθαρίστα-ντράμερ Ντέιν Μιλς και τον πολυοργανίστα Μπρένταν Ριντ. Το 2002 ηχογράφησαν το πρώτο τους ομώνυμο EP. Κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης, υπήρξε ένταση μεταξύ του Μπάτλερ και του Μπρόσκοου, που είχε ως αποτέλεσμα την αποχώρηση του τελευταίου. Το 2003 αποχώρησε και ο Ντέιν Μιλς. Οι Μπρόσκοου και Μιλς αντικαταστάθηκαν από τον αδερφό του Ουΐν Μπάτλερ, Ουίλιαμ, και τον Τιμ Κίνγκσμπερι. Οι Arcade Fire υπέγραψαν συμβόλαιο με την ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρία Merge Records. Το 2004, το συγκρότημα κυκλοφορεί τον πρώτο του δίσκο με τίτλο Funeral, ο οποίος ήταν εμπορικά επιτυχημένος, ενώ έλαβε πολύ καλές κριτικές από μουσικοκριτικούς. Οι Arcade Fire άνοιξαν συναυλίες των U2. Ο δίσκος προτάθηκε για Γκράμι στην κατηγορία καλύτερου δίσκου εναλλακτικής ροκ, ενώ το τραγούδι "Cold Wind" προτάθηκε για καλύτερο τραγούδι για ταινία, τηλεοπτική σειρά ή άλλα οπτικά μέσα, για την εμφάνισή του στη σειρά Γραφείο Κηδειών Φίσερ. Το 2007, κυκλοφόρησε ο δεύτερος δίσκος τους με τίτλο Neon Bible. Ο δίσκος αυτός περιείχε το πιο χαρακτηριστικό, ίσως, τραγούδι του συγκροτήματος, το "Keep the Car Running". Ο δίσκος ήταν εξίσου επιτυχημένος με τον προηγούμενο δίσκο τους. Το 2010 κυκλοφορούν το The Suburbs, που έλαβε ιδιαίτερα επαινετικές κριτικές ενώ βραβεύτηκε και με βραβείο Grammy ως ο καλύτερο άλμπουμ του 2010. Κέρδισαν επίσης και το Μουσικό Βραβείο Πολάρις για τον καλύτερο καναδικό δίσκο. Τον Οκτώβριο του 2013 κυκλοφόρησε ο τέταρτος δίσκος της μπάντας Reflektor, με σαφείς επιρροές από την παραδοσιακή μουσική rara της Αϊτής, πατρίδας της Ρετζίν, αλλά και την αρτ ροκ. Στιχουργικά αντλήθηκε έμπνευση από τον αρχαίο ελληνικό μύθο του Ορφέα και της Ευρυδίκης και πιο συγκεκριμένα από τη βραζιλιάνικη ταινία "Μαύρος Ορφέας (Orfeu Negro)" αλλά και από τα κείμενα του Σαίρεν Κίρκεγκωρ. Οι Arcade Fire μαζί με τον Owen Pallett επιμελήθηκαν το soundtrack της ταινίας Δικός της το οποίο μάλιστα ήταν υποψήφιο και για βραβείο Όσκαρ στην αντίστοιχη κατηγορία. Λίγες μέρες πριν την ορκωμοσία του Ντόναλντ Τραμπ, το συγκρότημα προστέθηκε στη μακρά λίστα των μουσικών που καταδίκασαν τις εξαγγελίες μίσους του νεοεκλεγέντος Προέδρου των ΗΠΑ με την κυκλοφορία του "I Give You Power". Ο πέμπτος δίσκος φημολογείται πως θα κυκλοφορήσει μέσα στο 2017, ενώ το συγκρότημα πραγματοποιεί ζωντανές εμφανίσεις σε Ευρώπη και ΗΠΑ. Funeral (2004) Neon Bible (2007) The Suburbs (2010) Reflektor (2013) Everything Now (2017) We (2022) Επίσημος ιστότοπος
Μεγαλοχώρι Θήρας

Το Μεγαλοχώρι είναι χωριό στη νήσο Σαντορίνη των Κυκλάδων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 594 κατοίκους. Αποτελεί τοπική κοινότητα του δήμου Θήρας.

 Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα της Σαντορίνης, περίπου 9 χιλιόμετρα από τα Φηρά και αποτελεί ένα από τα χαρακτηριστικά δείγματα αρχιτεκτονικής του νησιού. Στην ευρύτερη περιοχή του Μεγαλοχωρίου έχουν βρεθεί ίχνη προϊστορικών οικισμών της Πρωτοκυκλαδικής και Υστεροκυκλαδικής περιόδου. Αναφορά στον σύγχρονο οικισμό γίνεται το 1650 από τον Γάλλο καθολικό ιερέα F. Richard. Κατά την απογραφή του 1928 είχε 583 κατοίκους. Την 1 Ιουλίου διεξάγεται πανηγύρι στην εκκλησία των Αγίων Αναργύρων.
Μιχάλης Στεφανίδης

Ο Μιχαήλ Στεφανίδης του Σοφοκλή (1907 - 22 Νοεμβρίου 2000) ήταν Έλληνας νομικός, συγγραφέας και πολιτικός από τη Σκύρο, σημαντική φυσιογνωμία του φιλελεύθερου - κεντρώου χώρου για δεκαετίες.

 Γεννήθηκε το 1907 στη Σκύρο και σπούδασε στη Νομική Σχολή Αθηνών, της οποίας αναγορεύτηκε διδάκτορας.Άσκησε τη δικηγορία στη Χαλκίδα και την Αθήνα και ασχολήθηκε με την πολιτική μέσα από τις γραμμές του Κόμματος των Φιλελευθέρων. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Εύβοιας το 1950, και επανεξελέγη το 1951, 1956 και 1958. Με την ίδρυση της Ένωσης Κέντρου το 1961 από τον Γεώργιο Παπανδρέου, προσχώρησε στο νέο κόμμα και εξελέγη με αυτό βουλευτής το 1961, 1963 και 1964. Στις κυβερνήσεις της Ένωσης Κέντρου 1963 - 1965, διετέλεσε υφυπουργός Άνευ Χαρτοφυλακίου (1964) και υφυπουργός Οικονομικών (1964 - 1965).Μεταπολιτευτικά, αρχικά προσχώρησε στην Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις υπό τον Γεώργιο Μαύρο, όπως οι περισσότεροι παλιοί κεντρώοι, και επανεξελέγη βουλευτής Εύβοιας με αυτό το κόμμα στις πρώτες ελεύθερες μεταδικτατορικές εκλογές το 1974. Τελικά όμως προσέγγισε το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου με το οποίο και εξελέγη βουλευτής το 1981, το 1985 και το 1989 - 1990. Στις δύο πρώτες κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου (1981 - 1989), διετέλεσε Α΄ αντιπρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων, με πρόεδρο τον Γιάννη Αλευρά. Πολύ έμπειρος κοινοβουλευτικός, χειρίστηκε με επιτυχία για λογαριασμό του Ανδρέα Παπανδρέου τις ιδιαίτερα κρίσιμες και επεισοδιακές ψηφοφορίες για την εκλογή του Χρήστου Σαρτζετάκη στην Προεδρία της Δημοκρατίας τον Μάρτιο του 1985. Απεβίωσε σε ηλικία 93 ετών στην οικία του, στις 22 Νοεμβρίου 2000 και κηδεύτηκε την επομένη από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων του Α΄ Νεκροταφείου Αθηνών.Είχε πλούσιο συγγραφικό έργο: «Αι εν Σκύρω εορταί των αποκαλυπτηρίων του μνημείου του Άγγλου ποιητού Ρούμπερτ Μπρούκ» (1931), «Ρούμπερτ Μπρούκ» (1932), «Το συντελεσθέν έργον της Κοινότητος Σκύρου μιας επταετίας, 1934-1940» (1940), «Η αποκατάστασις των ακτημόνων καλλιεργητών» (1951), «Μια πολιτική προσπάθεια υπέρ του Ευβοϊκού λαού» (1951) κ.α.
Μπέρτι Αχέρν

Ο Μπέρτι Αχέρν (Patrick Bartholomew "Bertie" Ahern, γενν. 12 Σεπτεμβρίου 1951) είναι Ιρλανδός πολιτικός, που διετέλεσε πρωθυπουργός της χώρας του από τις 26 Ιουνίου του 1997 έως τις 7 Μαΐου του 2008.

 Γεννήθηκε στο Δουβλίνο στις 12 Σεπτεμβρίου 1951. Εκλέγεται βουλευτής από το 1977 και το 1994 έγινε ο έκτος ηγέτης του Φίανα Φαλ. Νωρίτερα ήταν υπουργός Εργασίας (1987-1991) και υπουργός Οικονομικών (1991-1994). Λογιστής το επάγγελμα, όρισε αντιπρόεδρο της κυβέρνησης τη Μαίρη Χάρνεϊ από το PD. Παντρεύτηκε το 1975 τη Μίριαμ Κέλι. Έγινε δήμαρχος του Δουβλίνου το 1986. Ο γάμος τους τελείωσε το 1992. Απέκτησαν 2 κόρες. Η κόρη του, Τζορτζίνα, παντρεύτηκε τον τραγουδιστή του συγκροτήματος Westlife, Νίκι Μπερν (Nicky Byrne). Πιστός Ρωμαιοκαθολικός, ο Αχέρν έγινε ο νεότερος πρωθυπουργός της Ιρλανδίας στις 26 Ιουνίου 1997, σε ηλικία 45 ετών. Σημείωσε μεγάλη πρόοδο στο θέμα της Βορείου Ιρλανδίας και συνυπέγραψε την ιστορική συμφωνία του 1998 (συμφωνία Μεγάλης Παρασκευής). Πέτυχε επίσης την επέκταση της ιρλανδικής οικονομίας στα πρώτα πέντε χρόνια διακυβέρνησης. Έπειτα από τις γενικές εκλογές του 2002, παρέμεινε στην εξουσία. Η κυβέρνηση Αχέρν εξελέγη ξανά με τεράστια πλειοψηφία. Το 2004 ήταν με επιτυχία πρόεδρος για ένα εξάμηνο της ΕΕ. Έπειτα από τις εκλογές του Μαΐου του 2007, ο Αχέρν εξασφάλισε και τρίτη συνεχή θητεία στην πρωθυπουργία, που αποτελεί επίτευγμα για Ιρλανδό πρωθυπουργό. Η επανεκλογή του επισημοποιήθηκε στις 14 Ιουνίου του 2007. Ο Αχέρν ενεπλάκη σε σκάνδαλο που αφορά πληρωμές που έγιναν σε αυτόν κατά τα μέσα της δεκαετίας του ' 90. Συνεπεία αυτού, ανακοίνωσε την πρόθεσή του να παραιτηθεί, σε συνέντευξή στου στα ΜΜΕ, στις 2 Απριλίου του 2008]. Η παραίτησή του από την πρωθυπουργία και επίσης από την ηγεσία του κόμματος Φίανα Φαλ έγινε επίσημα στις 6 Μαΐου του 2008. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Μπράιαν Κόουεν. Τον Οκτώβριο του 2018, ο Αχέρν διορίστηκε ως επικεφαλής της Επιτροπής Δημοψηφίσματος του Μπουγκαινβίλ, η οποία είναι υπεύθυνη για τη προετοιμασία του δημοψηφίσματος ανεξαρτησίας του 2019.
Άννα Σοφία της Πρωσίας

Η Άννα Σοφία της Πρωσίας (γερμανικά: Anna Sophie von Preußen, 11 Ιουνίου 1527 - 6 Φεβρουαρίου 1591) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόρη του δούκα τη Πρωσίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μεκλεμβούργου.

 Γεννήθηκε στο Kένιγκσμπεργκ ως το πρώτο και μόνο επιζόν τέκνο τού Aλβέρτου δούκα της Πρωσίας από τον 1ο γάμο του με τη Δωροθέα των Όλντενμπουργκ, κόρη του Φρειδερίκου Α΄ της Δανίας. Από τη μητέρα της έλαβε επισταμένη εκπαίδευση στη φυσικοπαθητική και τη γυναικολογία . Ήδη από το 1546 οι γαιοκτήμονες της Πρωσίας συμφώνησαν σε έναν λεγόμενο «φόρο προίκας», για να παράσχουν μία προίκα 30.000 γκέλντερς, που η Άννα-Σοφία θα λάμβανε όταν θα παντρευόταν. Παντρεύτηκε στις 24 Φεβρουαρίου 1555 στο Βίσμαρ τον Ιωάννη-Αλβέρτο Α΄ δούκα του Μεκλεμβούργου. Ως δώρο γάμου, ο πατέρας της μεσολάβησε στη διαμάχη μεταξύ τού συζύγου της και τού αδελφού του Ούλριχ δούκα του Μεκλεμβούργου. Με την ευκαιρία του γάμου του, ο Ιωάννης-Αλβέρτος Α΄ μετασκεύασε το ανάκτορο Φύρστενχοφ στο Βίσμαρ σε αναγεννησιακό ρυθμό. Μετά τον γάμο, ο Ιωάννης-Αλβέρτος Α΄ και η σύζυγός του μετακόμισαν σε αυτό το παλάτι. Ο Ιωάννης-Αλβέρτος Α΄ και η Άννα-Σοφία είχαν τρεις γιους· αναφέρεται ως στοργική μητέρα. Ο δούκας του Μεκλεμβούργου παρέμεινε πιστός σύμμαχος στον πεθερό του, μέσα στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία καθώς και στη Λιβονία. Επειδή ο Αλβέρτος δεν είχε δικούς του γιούς, προσπάθησε αρκετές φορές ανεπιτυχώς να κάνει τον Ιωάννη-Αλβέρτο Α΄ κληρονόμο και διάδοχό του στο δουκάτο της Πρωσίας. Έπειτα από το τέλος του Ιωάννη-Αλβέρτου Α΄ το 1576, η Άννα-Σοφία αποσύρθηκε στο Βίττουμ στο Λυμπτς, όπου απεβίωσε το 1591. Τάφηκε στον καθεδρικό του Σβερίν. Παντρεύτηκε το 1555 τον Ιωάννη-Αλβέρτο Α΄ δούκα του Μεκλεμβούργου και είχε τέκνα: Aλβέρτος 1556–1561, διάδοχος στο Μεκλεμβούργο, απεβ. 5 ετών. Ιωάννης Ζ΄ 1558-1592, δούκας του Mεκλεμβούργου-Σβερίν από το 1576 έως το 1592. Νυμφεύτηκε το 1588 με τη Σοφία δούκισσα του Χόλσταϊν-Γκόττορπ (1569-1634). Σιγισμούνδος-Αύγουστος 1560–1600, τιτουλάριος δούκας του Μεκλεμβούργου. Νυμφεύτηκε το 1593 τη Μαρία-Κλάρα δούκισσα της Πομερανίας-Μπαρτ (1574-1623). Karl Friedrich Pauli: Allgemeine preussische Staatsgeschichte, CP Francken, 1762, σελ. 458 Dietmar Willoweit, Hans Lemberg: Reiche und Territorien in Ostmitteleuropa: historische Beziehungen und politische Herrschaftslegitimation, Oldenbourg Wissenschaftsverlag, Μόναχο, 2006, σ. 64 στ.
Μπίλι Μπερκ

Ο Γουίλιαμ Άλμπερτ "Μπίλι" Μπερκ (William Albert Burke, 25 Νοεμβρίου 1966) είναι Αμερικανός ηθοποιός και μουσικός. Είναι γνωστός για τον ρόλο του ως Τσάρλι Σουάν στην σειρά ταινιών του Έπους του Λυκόφωτος.

 Ο Μπερκ γεννήθηκε στο Μπέλινγκχαμ της Ουάσιγκτον. Το 2008 παντρεύτηκε την ηθοποιό Πολυάννα Ρόουζ και χώρισαν το 2017. Έχουν μια κόρη που ονομάζεται Μπλούζι ΛαΡου Μπερκ. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Billy Burke στο Wikimedia Commons
Διεθνής Ένωση Παγκόσμιων Αγώνων

Η Διεθνής Ένωση Παγκόσμιων Αγώνων (αγγλικά: International World Games Association, IWGA) είναι μια διεθνής ένωση, αναγνωρισμένη από τη ΔΟΕ, η οποία διεξάγει κάθε τέσσερα χρόνια από το 1981, αθλητικές διοργανώσεις πολλών αγωνισμάτων που ονομάζονται Παγκόσμιοι Αγώνες.

 Η IWGA ιδρύθηκε κατά τη διάρκεια του 1980 στη Σεούλ της Κορέας, ως «Παγκόσμιο Συμβούλιο Αγώνων» (World Games Council) από 12 διεθνείς αθλητικές ομοσπονδίες με παγκόσμια εμβέλεια, οι οποίες δεν αποτελούσαν ακόμη μέρος των Ολυμπιακών Αγώνων. Η πρόθεση ήταν να αυξηθεί η δημοτικότητα των αθλημάτων που εκπροσωπούνται από αυτές τις ομοσπονδίες. Η IWGA συγκροτήθηκε σύμφωνα με το ελβετικό δίκαιο ως μη κυβερνητική οργάνωση, μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα. Το 1984, το «Παγκόσμιο Συμβούλιο Αγώνων» σε «Διεθνή Ένωση των Παγκόσμιων Αγώνων». Από την ίδρυσή της, ο αριθμός των ομοσπονδιών μελών έχει αυξηθεί σε 39, με την πιο πρόσφατη εισδοχή να είναι της Διεθνούς Ομοσπονδίας Σάμπο και της Διεθνούς Ομοσπονδίας Γοσού τον Μάιο του 2021. Οι ομοσπονδίες που σκοπεύουν να γίνουν μέλη της IWGA, πρέπει να αποτελούν μέρος της Παγκόσμιας Ένωσης Διεθνών Αθλητικών Ομοσπονδιών (GAISF). Η ίδια η IWGA είναι επίσης μέλος της GAISF και εκπροσωπείται στο συμβούλιο της. Αθλήματα για τα οποία υπάρχει η πρόθεση να αναγνωριστούν από τη IWGA, πρέπει να έχουν παγκόσμια εμβέλεια, όπως επίσης δεν πρέπει να εμπεριέχονται στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων. Το ανώτατο όργανο της IWGA είναι η γενική συνέλευση που λαμβάνει χώρα κάθε τέσσερα έτη, ένα χρόνο έπειτα από τη διεξαγωγή των Παγκόσμιων Αγώνων. Η γενική συνέλευση εκλέγει επταμελή εκτελεστική επιτροπή με θητεία τέσσερα χρόνια και επίσης αποφασίζει για τις διοργανώτριες πόλεις των Παγκόσμιων Αγώνων. Επίσημος ιστότοπος
Ριβιέρα του Νότου

Η Ριβιέρα του Νότου (γαλλικά: Rivières du Sud) ήταν ένα τμήμα της Γαλλικής Δυτικής Αφρικής, που αντιστοιχεί χονδρικά στις παράκτιες περιοχές της σημερινής Γουινέας. Παρότι η ονομασία χρησιμοποιούνταν από τον 18ο έως τον 20ο αιώνα, η Ριβιέρα ως διοικητική ενότητα υφίστατο μόνο από το 1882 ως το 1891.

 Από τον 18ο αιώνα, Πορτογάλοι, Βρετανοί και Γάλλοι έμποροι είχαν δημιουργήσει μικρούς σταθμούς στην ακτή που ονομάστηκε Ριβιέρα του Νότου από τους Γάλλους. Οι Πορτογάλοι είχαν εμπορικούς σταθμούς στον Ρίο Πόνγκο και τον Ρίο Νούνες, ως επί το πλείστον για να προμηθεύονται Αφρικανούς σκλάβους που μετέφεραν στη Βραζιλία. Στη συνέχεια, αρκετοί Άγγλοι και Αμερικανοί έμποροι εγκαταστάθηκαν επίσης στην περιοχή. Με την ίδρυση της Σιέρα Λεόνε από Βρετανούς αμπολισιονιστές, στις αρχές του 19ου αιώνα, η περιοχή έγινε πεδίο ανταγωνισμού ανάμεσα στις αποικιακές δυνάμεις. Η Γαλλία, εκμεταλλευόμενη την πορτογαλική αυτοκρατορική παρακμή, κατέλαβε αρκετούς παράκτιους εμπορικούς σταθμούς. Έτσι, τη δεκαετία του 1840, ο Γάλλος ναύαρχος Εντουάρ-Μπουέ Βιλομέζ σύναψε διάφορες συνθήκες με παράκτιες κοινότητες της περιοχής (συνήθως υπό την απειλή της ισχύος του) και διασφάλισε σε εμπορικούς οίκους της Μασσαλίας την αποκλειστική πρόσβαση στο εμπόριο φοινικελαίου. Το εμπόριο φοινικέλαιου, που ήταν χρήσιμο για την παραγωγή σαπουνιού, διεξήχθη με τη φυλή των Ντιόλα, μέσω των οποίων γινόταν η μεταφορά από την ενδοχώρα προς τους παράκτιους σταθμούς. Ο Γάλλος αποικιακός κυβερνήτης της Σενεγάλης, Λουί Φεντέρμπ, κατά τη δεκαετία του 1850 επισημοποίησε την αποικιακή δομή που ονομάστηκε Ριβιέρα του Νότου. Το 1859, ο Λουί Φεντέρμπ εκστρατεύει και κατακτά τις ακτές νότια του Γκορέ. Η Ριβιέρα του Νότου πλέον αναφέρεται στην περιοχή από το Σιν-Σαλμό έως τα σύνορα της βρετανικής Σιέρα Λεόνε. Η περιοχή του Ρίο Πόνγκο, η οποία άνηκε θεωρητικά στη Γερμανία, αποτέλεσε αντικείμενο διαπραγμάτευσης ανέμεσα στις δύο χώρες (Γαλλία και Γερμανία) για τον καθορισμό των ζωνών επιρροής της κάθε μίας. Οι Βρετανοί αναγνώρισαν επίσημα τον γαλλικό έλεγχο της περιοχής, καθώς και το διοικητικό τμήμα της Ριβιέρας του Νότου το 1882. Μετά τη Διάσκεψη του Βερολίνου, του 1884, παρουσιάζεται η λεγόμενη «παύση» της γαλλικής αυτοκρατορικής επέκτασης. Αφορμή για την αναθεώρηση της ιμπεριαλιστικής πολιτικής ήταν η καταστροφική γαλλική ήττα στο Τονκίνο και η κατάρρευση της αποικιακής πολιτικής της κυβέρνησης του Ζιλ Φερρύ.Το 1891, η Ριβιέρα του Νότου τέθηκε κάτω από τη διοίκηση του Ντακάρ, που ήλεγχε τις αποικίες από τη Μαδαγασκάρη στα βόρεια ως το Πόρτο-Νόβο στα ανατολικά. Μεταξύ των ετών 1889 και 1894, η Ριβιέρα του Νότου, η Ακτή Ελεφαντοστού και η Δαχομέη χωρίστηκαν σε «ανεξάρτητες» αποικίες, με τη Ριβιέρα του Νότου να μετονομάζεται σε «Αποικία της Γαλλικής Γουινέας». Το 1895 αυτές οι αποικίες τέθηκαν υπό τη διοίκηση του Γενικού Κυβερνήτη της Γαλλικής Δυτικής Αφρικής, κάτι που οριστικοποιήθηκε επίσημα το 1904. Η Γαλλική Γουινέα, μαζί με τη Σενεγάλη, τη Δαχομέη, την Ακτή Ελεφαντοστού και την Άνω Σενεγάλη και Νίγηρα βρισκόταν η καθεμία στην αρμοδιότητα ενός τοπικού διοικητή, υπό τον έλεγχο όμως του Γενικού Κυβερνήτη του Ντακάρ.
Λουτρό Αιτωλοακαρνανίας

Το Λουτρό βρίσκεται στα βόρεια του Νομού Αιτωλοακαρνανίας μεταξύ Αμφιλοχίας και Άρτας και ανήκει στο Δήμο Αμφιλοχίας. Πήρε το όνομά του από αρχαία λουτρά που βρέθηκαν στο παλιό χωριό. Στο χάρτη υπάρχει και με το όνομα Κρίκελλος. Μέσα από το χωριό περνάει η παλαιά Εθνική Οδός Αντιρρίου - Ιωαννίνων. Κοντά στο χωριό και πριν το χωριό Ανοιξιάτικο βρίσκεται η παραλία Αράπης. Η παραλία έχει ψιλή άμμο και τα νερά είναι αρκετά ζεστά και ρηχά. Στο σημείο το καλοκαίρι υπάρχει για τους λουόμενους και αναψυκτήριο.

 Το Λουτρό βρίσκεται στις ανατολικές ακτές του Αμβρακικού και αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα χωριά του δήμου Αμφιλοχίας. Η καλή ρυμοτομία του χωριού διευκολύνει τον επισκέπτη να διασχίσει όλη την περιοχή είτε πεζός είτε με ποδήλατο, ενώ όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην επιβλητική εκκλησία του Αγίου Νικολάου που βρίσκεται στο κέντρο του χωριού. Γύρω από την πλατεία υπάρχουν ταβέρνες με νόστιμα ντόπια κρεατικά και καφετέριες που γεμίζουν από άτομα κάθε ηλικίας. Αξίζει κανείς να δοκιμάσει, πέρα από τα ψητά κρεατικά και τα τυροκομικά προϊόντα που παράγονται σε τυροκομεία της περιοχής. Μόλις 2 χλμ. από το χωριό υπάρχει η αμμώδης παραλία Αράπης που τα αβαθή νερά της είναι κατάλληλα για μικρούς και για μεγάλους κολυμβητές. Εκεί διοργανώνονται τον Αύγουστο αγώνες beach soccer στους οποίους παίρνει μέρος όποιος επιθυμεί, ενώ συνέχεια της διοργάνωσης αποτελεί το πανηγύρι του χωριού, διαρκείας δύο ημερών, με τα χορευτικά και μουσικά συγκροτήματα να δίνουν μια ξεχωριστή νότα στο καλοκαίρι. Αυτό όμως που κάνει διάσημο το χωριό είναι το ονομαστό Παλιό Λουτρό που απέχει 1,5 χλμ. από τον νέο οικισμό και βρίσκεται "βυθισμένο" στα γερασμένα επιβλητικά πλατάνια. Πρόκειται για ένα σχετικά ορεινό μέρος, με ερειπωμένα πετρόχτιστα σπίτια και καταπράσινο τοπίο, ενώ το χωριό χωρίζεται στα δύο από τον ποταμό Κρικελιώτη. Διασώζεται ο παλαιός ναός του Αγίου Νικολάου, ο οποίος λειτουργεί για βαπτίσεις και γάμους, ο παλιός μετρητής στάθμης νερού, η μοναδική πέτρινη βρύση στο κέντρο του χωριού, αλλά και το νεόχτιστο γεφυράκι που συνδέει την ανατολική και δυτική πλευρά του χωριού. Λίγα χλμ πιο πάνω λειτουργεί το μοναστήρι της Παναγίας της Ξερακιώτισσας με έναν μοναχικό καλόγερο να φροντίζει το μέρος, ενώ στις 15 Αυγούστου στη μονή συρρέει πλήθος κόσμου για να τιμήσει την Παναγία. Το σχεδόν απόκοσμο φυσικό τοπίο του παλιού οικισμού δίνει τη δυνατότητα σε λάτρες του βουνού και της φύσης για εξερευνήσεις. Ενδείκνυνται οι περίπατοι πριν τη δύση του ηλίου αλλά και οι αποδράσεις με ποδήλατο. Μερικά χιλιόμετρα νοτιότερα από το σημερινό Λουτρό σώζονται τα ερείπια αρχαίας πόλης, που ανήκουν πιθανώς στο αρχαίο Αμφιλοχικό Άργος. Ελληνική επανάσταση του 1821 Ιωάννης Στράτος
Δημήτρης Γριμπελάκος

Ο Δημήτρης (Μίμης) Γριμπελάκος ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε ως αμυντικός μέσος για την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης από το 1963 ως το 1969. Πέθανε στις 18 Ιουλίου 2014 σε ηλικία 76 ετών.

 Ο Γριμπελάκος αγωνίστηκε στην πρώτη ομάδα του Θερμαϊκού στη μοναδική χρονιά του συλλόγου στην πρώτη εθνική κατηγορία. Συνέχισε για δύο ακόμη σεζόν στον Θερμαϊκό και το 1962-63 κατέλαβε την δεύτερη θέση του τρίτου ομίλου της Β' εθνικής.Το καλοκαίρι του 1963 πήρε ελεύθερη μεταγραφή για τον Άρη, αγωνιζόμενος στη θέση του αμυντικού μέσου. Αγωνίστηκε για έξι σεζόν με τους "κίτρινους", όντας μέλος της ομάδας που έσπασε την πρώτη τριάδα του Π.Ο.Κ. το 1968-69, ενώ αγωνίστηκε σε οκτώ αγώνες για το κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων. Έπαιξε στους δύο αγώνες κόντρα στην Ρόμα τον Σεπτέμβριο του 1964, στους δύο αγώνες με την Κολωνία, όπου οι "κίτρινοι" πέτυχαν την πρώτη τους ευρωπαϊκή νίκη στο Καυτατζόγλειο, στα δύο παιχνίδια με την Γιουβέντους την σεζόν 1966-67, στην επιβλητική εκτός έδρας νίκη κατά της Χιμπέρνιαν Μάλτας με 0-6, όπου σκόραρε, και στην ήττα με 1-2 από την Ούιπεστ.Σταμάτησε το ποδόσφαιρο σε ηλικία 32 ετών και μνημονεύεται ως μαχητικός και δυνατός μέσος που γέμιζε τον χώρο του κέντρου. Βασίλης [άγνωστο επίθετο], Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6
Κλασικό λεξικό της Οξφόρδης

Το Κλασικό λεξικό της Οξφόρδης (αγγλικά: Oxford Classical Dictionary ή OCD ως συντομογραφία) είναι αγγλικό εγκυκλοπαιδικό επίτομο λεξικό σχετικά με την κλασική αρχαιότητα και τους πολιτισμούς της, και θεωρείται ως ένα από τα κύρια έργα αναφοράς για την μελέτη της αρχαίας Ελλάδας και Ρώμης. Εκδόθηκε για πρώτη φορά από τον εκδοτικό οίκο Oxford University Press το 1949, και κατόπιν το 1970, 1996, και 2012. Το έργο διαθέτει πάνω από 6.700 λήμματα, καλύπτοντας την καθημερινή ζωή των αρχαίων Ελλήνων και Ρωμαίων, την γεωγραφία, θρησκεία, και τις σημαντικές προσωπικότητές τους. Στη συγγραφή των λημμάτων συμμετείχαν σημαντικοί επιστήμονες, όπως οι Τζων Τσάντγουικ, καθώς και ο Νίκολας Χάμοντ, ο οποίος υπήρξε και ο επιμελητής της 2ης έκδοσης. Από την 3η έκδοση του λεξικού το 1996 και έπειτα, τα περιεχόμενά του ψηφιοποιήθηκαν και διατέθηκαν σε οπτικό δίσκο καθώς και διαδικτυακά μέσω συνδρομής.Επίσης από το 1998 άρχισε να εκδίδεται ως ανεξάρτητο συνοδευτικό έργο το Oxford Companion to Classical Civilization, το οποίο αποτελείται από επιλεγμένα άρθρα του κλασικού λεξικού (περίπου το 1/10, 600 με 700) και είναι εικονογραφημένο.

 Oxford Classical Dictionary Oxford Classical Dictionary. Max Cary, H.J. Rose, H.P. Harvey, and A. Souter. Oxford: Clarendon Press, 1949. Oxford Classical Dictionary. Nicholas G.L. Hammond and H.H. Scullard. 2nd ed. Oxford: Clarendon Press, 1970. Oxford Classical Dictionary. Simon Hornblower and Antony Spawforth. 3rd ed. Oxford and New York: Oxford University Press, 1996. ISBN 978-0-19-866172-6. Oxford Classical Dictionary. Simon Hornblower and Antony Spawforth. 3rd rev. ed. Oxford and New York: Oxford University Press, 2003. ISBN 978-0-19-860641-3. Oxford Classical Dictionary. Simon Hornblower and Antony Spawforth, Esther Eidinow. 4th ed. Oxford and New York: Oxford University Press, 2012. ISBN 978-0-19-954556-8.Oxford Companion to Classical Civilization Oxford Companion to Classical Civilization. Simon Hornblower and Antony Spawforth. Oxford and New York: Oxford University Press, 1998, 2004. ISBN 978-0-19-860165-4 (hb), ISBN 978-0-19-860958-2 (pb). Oxford Companion to Classical Civilization. Simon Hornblower, Antony Spawforth, and Esther Eidinow. 2nd ed. Oxford and New York: Oxford University Press, 2014. ISBN 978-0-19-870677-9. Επίσημος ιστότοπος - περιγραφή του έργου Επίσημος ιστότοπος - διαδικτυακή έκδοση