IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μπάρτος Μπερεσίνσκι

Ο Μπάρτος Μπερεσίνσκι (πολωνικά: Bartosz Bereszyński) (γενν. στις 12 Ιουλίου 1992) είναι Πολωνός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως δεξιός πλάγιος αμυντικός για την ΟΚ Σαμπντόρια και την Εθνική Πολωνίας.

 Ο Μπερεσίνσκι γεννήθηκε στο Πόζναν και έπαιξε ποδόσφαιρο ως νέος με τις ΤΠΣ Βινογκράντι Πόζναν, Ποζνάνιακ Πόζναν, Βάρτα Πόζναν και Λεχ Πόζναν. Έπαιξε ποδόσφαιρο σε επίπεδο ανδρών με τις Λεχ Πόζναν, Βάρτα Πόζναν και Λέγκια Βαρσοβίας. Ενώ ήταν στην Λεχ Πόζναν, έπαιξε στους προκριματικούς γύρους του UEFA Europa League. Ήταν ένας από τους πολύ λίγους παίκτες που μετακινήθηκαν εθελοντικά από τη Λεχ Πόζναν στη Λέγκια Βαρσοβίας, οι οποίοι είναι μισητοί αντίπαλοι, του έδωσαν το παρατσούκλι «Ιούδας» και δέχτηκε βίαιη αντίδραση από τους οπαδούς της Λεχ.Ο Μπερεσίνσκι αποβλήθηκε στον τελευταίο γύρο της φάσης των ομίλου του UEFA Europa League 2013-14 και τιμωρήθηκε για τους επόμενους τρεις ευρωπαϊκούς αγώνες. Δεν συμμετείχε στο δεύτερο γύρο ούτε στον πρώτο αγώνα του 3ου γύρου των προκριματικών του UEFA Champions League 2014-15. Ωστόσο, καθώς ο σύλλογός του δεν κατάφερε να τον συμπεριλάβει στην εγγραφή της ομάδας για τους αγώνες του δεύτερου γύρου, δεν είχε ολοκληρώσει τον αριθμό αγώνων τιμωρίας, όταν μπήκε ως αλλαγή στο 86ο λεπτό στο επαναληπτικό αγώνα εναντίον της Σέλτικ Γλασκώβης στον τρίτο γύρο. Η Λέγκια κέρδισε τον αγώνα με 2-0 και με συνολικό σκορ 6-1. Ωστόσο, αφού εξέτασε το λάθος, η UEFA κατοχύρωσε το αποτέλεσμα με νίκη 3-0 για τη Σέλτικ. Αυτό έκανε την σκωτσέζικη ομάδα να προκριθεί με τον κανόνα των εκτός έδρας γκολ.Τον Ιανουάριο του 2017, ο Μπερεσίνσκι μετακόμισε στην Ιταλία, υπογράφοντας τετραετές συμβόλαιο με την ΟΚ Σαμπντόρια της Σέριε Α. Ο Μπερεσίνσκι έκανε το διεθνές ντεμπούτο του για την Εθνική Πολωνίας στις 4 Ιουνίου 2013, σε φιλικό αγώνα εναντίον του Λιχτενστάιν.Τον Μάιο του 2018 ορίστηκε στην προκαταρκτική 35μελή ομάδα της Πολωνίας ομάδα για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018 στη Ρωσία και ακολούθως στην τελική ομάδα, όπου αγωνίστηκε και στους 3 αγώνες της φάση ομίλων.Στις 17 Μαΐου 2021, ονομάστηκε στην τελική αποστολή της Πολωνίας για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2020.Επίσης, ήταν μέλος της Πολωνίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022 στο Κατάρ. Στις 14 Μαρτίου 2020, ο Μπερεσίνσκι βρέθηκε θετικός στον COVID-19, μετά την πανδημία COVID-19 στην Ιταλία. Ο πατέρας του, Πσεμίσουαφ Μπερεσίνσκι, ήταν επίσης επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και επί του παρόντος επαγγελματίας προπονητής. Προφίλ στο Transfermarkt.com
Λόρενς Λάμπε

Ο Λόρενς Μόρις Λάμπε (Lawrence Morris Lambe, 1863-1919) ήταν Καναδός γεωλόγος και παλαιοντολόγος μέλος του Geological Survey of Canada (GCS). Το δημοσιευμένο έργο του στο οποίο περιέγραφε πολλές και ποικίλες ανακαλύψεις δεινοσαύρων από τα αποθέματα απολιθωμάτων στην Αλμπέρτα, συνέβαλλαν πολύ στην προβολή των δεινοσαύρων στην κοινή γνώμη και αποτέλεσαν προπομπό της Χρυσής Εποχής των Δεινοσαύρων της περιοχής. Κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου, μεταξύ της δεκαετίας του 1880 και του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, κυνηγοί δεινοσαύρων από όλο τον κόσμο συνέρρεαν στην Αλμπέρτα. Ο λαμπεόσαυρος, ένας καλά γνωστός αδρόσαυρος, ονομάστηκε προς τιμήν του το 1923.

 Ο Λάμπε σπούδασε στο Βασιλικό Στρατιωτικό Κολέγιο του Καναδά (Royal Military College of Canada) στο Κίνγκστον του Οντάριο την περίοδο 1880-1883. Το έργο του Λάμπε στον δυτικό Καναδά ξεκίνησε στο 1897. Ανακάλυψε αρκετά νέα γένη και είδη δεινοσαύρων τα επόμενα χρόνια και πέρασε πολύ από τον καιρό του προετοιμάζοντας εκθέσεις απολιθωμάτων για το μουσείο του Geological Survey of Canada. Το 1902 περιέγραψε τα πρώτα ευρήματα δεινοσαύρων από τον Καναδά, διάφορα είδη μονοκλώνιου. Περιέγραψε τον κεντρόσαυρο το 1904. Ονόμασε τον ευοπλοκέφαλο το 1910 και τον στυρακόσαυρο το 1913, τον χασμόσαυρο και τον γοργόσαυρο το 1914 και τον Ηωκεράτωψ το 1915. Το 1917 δημιούργησε το γένος εντμοντόσαυρος και το 1919 το πανοπλόσαυρος. Ανακάλυψε επίσης και ονόμασε τον αδροσαυρίδη γρυπόσαυρο.Δεν ανακάλυψε μόνο δεινόσαυρους. Το 1907 περιέγραψε το κροκοδείλιο είδος Leidyosuchus canadensis, το πλέον κοινό κροκοδείλιο που βρίσκεται στα αποθέματα του Ύστερου Κρητιδικού της Αλμπέρτας. Μελέτησε επίσης ψάρια του Δεβόνιου από το Νιου Μπρούνσγουικ, παλαιοζωικά κοράλια, συνέλεξε έντομα και φυτά από το Τεταρτογενές στη Βρετανική Κολούμπια, όμως είναι περισσότερο γνωστός για το έργο του στα σπονδυλωτά από τον δυτικό Καναδά, και ιδίως στους δεινόσαυρους.
Η πικραγαπημένη

Η πικραγαπημένη (Ισπανικά: La malquerida) είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 2014. Είναι βασισμένη στο μυθιστόρημα του Ισπανού συγγραφέα, Χαθίντο Μπεναβέντε.Πρωταγωνιστούν Βικτόρια Ρούφο, Αριάδνε Ντίας και Κριστιάν Μέγερ.

 Όταν η Κριστίνα έμεινε χήρα, παντρεύτηκε τον Εστέμπαν, η οποία απορρίπτεται από την κόρη της, αγνοώντας ότι στην πραγματικότητα έχουν ξυπνήσει μια βαθιά αγάπη που κρύβεται πίσω από τη μάσκα της εχθρότητας. Το χειρότερο έρχεται όταν ο Εστέμπαν αρχίζει να διώχνει όλους τους άντρες που περιβάλλουν την Ακάσια. Βικτόρια Ρούφο ως Κριστίνα Μαλντονάδο Ρέγες χηρ. ντε Ρίβας/ντε Ντομίνγκες Αριάδνε Ντίας ως Ακάσια Ρίβας Μαλντονάδο Κριστιάν Μέγερ ως Εστέμπαν Ντομίνγκες Πάρρα Άφρικα Σαβάλα ως Άνα Αλεχάντρα Σίλβα Γκονσάλες "Τουρκέσα" Αρτούρο Πενίτσε ως Έκτορ Ρομπλέδο Γκιγιέρμο Γκαρσία Καντού ως Νορμπέρτο Παλάσιος Ρινκόν Αλμπέρτο Εστρέγια ως Ντανίλο Βάργας Νόρα Σαλίνας ως Χουλιάνα Σαλμερόν ντε Παλάσιος Σαμπίνε Μουσιέρ ως Εντελμίρα Πέρες Λόπεζ/Πέρλα Μανέ ντε λα Πάρρα ως Ουλίσες Τόρρες Γκαγιάρδο Ιγνάσιο Λόπες Τάρσο ως Χουάν Κάρλος Μαλντονάδο Ρακέλ Ολμέδο ως Ρόσα Μολίνα Σίλβια Μαρισκάλ ως Ελένα Ρέγες ντε Μαλντονάδο Φαμπιάν Ρόμπλες ως Μπραούλιο "Ελ Ρούμπιο" Χιμένες Οσβάλντο ντε Λεόν ως Χερμάν Παλάσιος Σαλμερόν/Χερμάν Βιβάνκο Σαλμερόν Μπράντον Πενίτσε ως Μανουέλ "Μανόλο" Παλάσιος Σαλμερόν Τόνιο Μάουρι ως Αντρές Βιβάνκο Λουπίτα Γιόνς ως Κάρμεν Γκαγιάρδο χηρ. ντε Τόρρες Μισέλ Ραμάγλια ως Νούρια Βάσκες Χιμένα Γκόμες ως Λουίσα Βαλέρο Μολίνα Γκονσάλο Πένια ως Αρτούρο Τόρρες Γκαγιάρδο Χόσουα Γκουτιέρρες ως Γκιγιέρμο "Μέμο" Γκονσάλες Μαρσέλο Κόρδοβα ως Αλόνσο Ρίβας Μαρίτσα Ολιβάρες ως Όλγα Αντρέα Γκερρέρο ως Λίσι Η Τηλενουβέλα βραβεύτηκε με ένα βραβείο: Bravo (Κορυφαίος Ηθοποιός) Η πικραγαπημένη στην IMDb
447 Βαλεντίνη

Η Βαλεντίνη (Valentine) είναι μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,99. Ανακαλύφθηκε το 1899 από τους Γερμανούς αστρονόμους Μαξ Βολφ και Φρήντριχ Καρλ Άρνολντ Σβάσμαν, που παρατηρούσαν από τη Χαϊδελβέργη.

 Οι διαστάσεις της Βαλεντίνης εκτιμώνται σε 79,5 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 526 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,071 (από δεδομένα του IRAS). Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Βαλεντίνη γύρω από τον εαυτό της. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 110 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Εφαρμοσμένη μηχανική

Η εφαρμοσμένη μηχανική είναι κλάδος της φυσικής και αποτελεί επέκταση, ανάπτυξη και εξειδίκευση της μηχανικής. Δηλαδή, ενώ η μηχανική διατυπώνει, μελετά, διερευνά (πειραματικά και θεωρητικά) τους θεμελιώδεις νόμους που περιγράφουν τη συμπεριφορά των φυσικών σωμάτων (π.χ. διατήρηση μάζας, διατήρηση ενέργειας, διατήρηση ορμής κ.ο.κ.) η εφαρμοσμένη μηχανική ασχολείται με την εφαρμογή αυτών των νόμων για τη λεπτομερή επίλυση μηχανικών συστημάτων. Η εφαρμοσμένη μηχανική μελετά την συμπεριφορά των στερεών και ρευστών υπό την επίδραση εξωτερικών δράσεων (δυνάμεων, ροπών κ.ο.κ.). Στα υπό εξέταση μηχανικά συστήματα μπορεί να περιλαμβάνονται για παράδειγμα η ροή ενός υγρού, η ελαστική παραμόρφωση ή/και θραύση ενός στερεού, η κίνηση του ήχου (δηλ. των ηχητικών κυμάτων) στην ατμόσφαιρα και η δόνηση μιας χορδής. Χαρακτηριστικά της πρακτικής της εφαρμοσμένης μηχανικής περιλαμβάνουν τη διατύπωση εννοιών και θεωριών, την ερμηνεία φαινομένων, καθώς επίσης και την ανάπτυξη πειραματικών και υπολογιστικών εργαλείων.

 Ως κλάδος μακροχρόνιας και ενδιαφέρουσας ιστορίας, η εφαρμοσμένη μηχανική έχει αλληλεπιδράσει με πολλούς άλλους κλάδους. Στην περιγραφή αυτών των αλληλεπιδράσεων, συνήθως αναφέρονται τα ακόλουθα: Ως επιστημονικός κλάδος, η εφαρμοσμένη μηχανική αντλεί πολλές από τις αρχές και τις μεθόδους της από τις φυσικές επιστήμες (π.χ. από την κλασική μηχανική), από τα μαθηματικά και όλο και περισσότερο από την πληροφορική. Υπό αυτήν τη μορφή, η εφαρμοσμένη μηχανική μοιράζεται παρόμοιες ιδιότητες και προοπτικές με την εφαρμοσμένη φυσική και τα εφαρμοσμένα μαθηματικά. Ως εναρκτήριος επιστήμη, η εφαρμοσμένη μηχανική έχει λάβει ώθηση από τη μελέτη φυσικών φαινομένων όπως οι τροχιές των πλανητών, η κυκλοφορία του αίματος, η μετανάστευση των ζώων, ο σχηματισμός των βουνών και η διάδοση των σεισμικών κυμάτων. Τέτοιες μελέτες έχουν οδηγήσει σε επιστήμες όπως την ουράνια μηχανική, τη βιομηχανική και την γεωμηχανική. Ως πρακτικός τομέας, η εφαρμοσμένη μηχανική έχει προωθηθεί επίσης με τη συμμετοχή της σε σημαντικές εφευρέσεις καθ όλη την ιστορία, όπως κτήρια, σκάφη, αυτοκίνητα, σιδηροδρόμους, διυλιστήρια, μηχανές, αεροπλάνα, πυρηνικούς αντιδραστήρες, σύνθετα υλικά, υπολογιστές και ιατρικά μοσχεύματα. Σε τέτοιες περιπτώσεις ο τομέας είναι επίσης γνωστός ως εφαρμοσμένη τεχνική μηχανική, όχι σπάνια επικαλυπτόμενη με τις επιστήμες του πολιτικού μηχανικού, του μηχανολόγου μηχανικού, του χημικού μηχανικού, του ηλεκτρολόγου μηχανικού κλπ. Αναλυτική μηχανική Μηχανική ρευστών Μηχανική στερεών Πειραματική μηχανική Δυναμική (μηχανική) Μηχανική συνέχειας Θεωρία παραμορφώσεων, συνήθως στην ελαστική περιοχή Μηχανική θραύσεως Μηχανική κατασκευών
Κώδικας Βέζα

Ο Κώδικας Βέζα (Λατ. Codex Bezae) ή Κώδικας του Βέζα είναι ένας μεσαιωνικός χειρόγραφος κώδικας που περιέχει τα τέσσερα Ευαγγέλια της Καινής Διαθήκης. Συμβολίζεται με το D ή το 05, ενώ φυλάσσεται στη Βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ (Κέιμπριτζ, Ηνωμένο Βασίλειο), όπου καταγράφεται ως Nn. II 41. Το όνομά του προέρχεται από τον Θεόδωρο Βέζα, Γάλλο προτεστάντη θεολόγο του Μεσαίωνα, που έφερε το χειρόγραφο στη βιβλιοθήκη του Κέιμπριτζ.Ο κώδικας είναι γραμμένος σε κεφαλαιογράμματη τετραγωνισμένη ελληνική γραφή και χρονολογείται στα μέσα του 5ου αιώνα. Η διάσταση της κάθε σελίδας είναι 26x21.5 εκατοστά. Το υλικό των φύλλων είναι εξαιρετικής ποιότητας περγαμηνή (vellum). Το κείμενο της Καινής Διαθήκης καλύπτει 415 φύλλα.

 J. R. Harris, Codex Bezae: A Study of the so-called Western Text of the New Testament. Cambridge: University Press, 1891. F. G. Kenyon, Our Bible and the Ancient Manuscripts (4th ed.), London 1939. B. M. Metzger, Manuscripts of the Greek Bible: An Introduction to Palaeography, Oxford University Press, Oxford 1981. D. C. Parker, Codex Bezae: An Early Christian Manuscript and its Text. Cambridge: University Press, 1992. Codex Bezae, Studies from the Lunel Colloquium, June 1994, ed. D.C. Parker & C.-B. Amphoux, Leiden: Brill, 1996. Low resolution digital facsimile of the Codex Bezae – Cambridge University Library Bible Researcher website discusses the Codex Bezae (Αγγλικά) Greek and Latin Text of Luke according to codex Bezae; translation and comments in French History of Research on Codex Bezae (Αγγλικά) Codex Bezae and the Da Vinci Code The alleged parchment 1 has been copied from Codex Bezae Real secrets and hoaxes, of Da Vinci Code, Rennes-le-Château and Codex Bezae, analyzed on the "Mercure de Gaillon" (Γαλλικά) Codex Bezae and Codex Claromontanus (Γαλλικά) Catholic Encyclopedia 1910: Codex Bezae (Αγγλικά) Μεγαλογράμματοι κώδικες της Καινής Διαθήκης Καινή Διαθήκη Σιναϊτικός Κώδικας
Τροπολόνη

Η τροπολόνη (αγγλικά tropolone) είναι αρωματική οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και οξυγόνο, με μοριακό τύπο C7H6O2, Η χημικά καθαρή τροπολόνη, στις «κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος», δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι ανοικτοκίτρινο στερεό, που είναι ευδιάλυτο σε οργανικούς διαλύτες. Αυτή η ένωση παρουσιάζει ενδιαφέρον στους ερευνητές χημικούς, εξαιτίας της ασυνήθιστης ηλεκτρονιακής δομής της και του ρόλου της ως πρόδρομη ένωση συναρμοτών. Παρόλο που συνήθως δεν παράγεται από την τροπόνη, μπορεί να θεωρηθεί (δομικά) ως «θυγατρική» τροπόνη, περιέχοντας μια επιπλέον υδροξυλομάδα, συνδεμένη με το #2 άτομο άνθρακα. Επίσης, στην πραγματικότητα υπάρχουν τρεις (3) ισομερείς τροπολόνη.

 Η τροπολόνη αυτού του λήμματος είναι η α-τροπολόνη, που αντιστοιχεί στην 2-υδροξυτροπόνη. Υπάρχει, όμως επίσης, η β-τροπολόνη, με γραμμικό τύπο και αριθμό CAS 3324-76-3, που αντιστοιχεί στην 3-υδροξυτροπολόνη. Ακόμη, υπάρχει και η γ-τροπολόνη, με γραμμικό τύπο και αριθμό CAS 4636-39-9. Τέλος, ο όρος χρησιμοποιείται ενίοτε και σε «θυγατρικά» παράγωγα των τριών (3) ισομερών «μητρικών» τροπολονών. Υπάρχουν πολλά φυσικά προϊόντα που αποτελούν «θυγατρικές» τροπολόνες, περιέχουντας στη δομή τους τον τροοπολονικό σκελετό. Σε αυτές πειριλαμβάνονται το πουβερουλικό οξύ, το στιπιτατονικό οξύ, το στιπιτατικό οξύ, το πουβερουλονικό οξύ, η σεπεδονίνη και τη θεαφιβίνες του μαύρου τσαγιού. Προκύπτει μέσω της μεταβολικής οδού πολυκετιδίου, που περιέχει ένα φαινολικό ενδιάμεσο προϊόν που υφίσταται επέκταση του δακτυλίου του. Πολλές μέθοδοι έχουν περιγραφεί για τη σύνθεση της τροπόνης. Μια από αυτές περιλαμβάνει βρωμίωση της 1,2-κυκλοεπτανοδιόνης με N- βρωμηλεκτριμίδιο, που ακολουθείται από αφυδραλογόνωση σε υψηλές θερμοκρασίες. Σύμφωνα με μια άλλη, εφαρμώζεται ακυλοϊνική συμπύκνωση του πιμελικού διαιθυλεστέρα σε ακυλοΐνη, που στη συνέχεια οξειδώνεται με στοιχειακό βρώμιο (Br2) σε τροπολόνη, Η τροπολόνη εύκολα δίνει O-αλκυλίωση, δίνοντας κυκλοετατριενυλοπαράγωγα, που με τη σειρά τους αποτελούν ευέλικτες συνθετικές πρόδρομες ενώσεις. Με μεταλλικά κατιόντα συμβα΄νει αποπρωτονίωση, που δίνει χηλικά σύμπλοκα των αντιστοίχων μετάλλων, όπως για παράδειγμα ο δι(κυκλοεπτατριενυλο)χαλκός [Cu(O2C7H5)2]. Είναι αναστολέας του ενζύμου οξειδάση των πολυφαινολών του σταφυλιού και του ενζύμου τυροσινάση των μανιταριών.
Νίκος Μπαϊρακτάρης

Ο Νίκος Μπαϊρακτάρης (Αθήνα, 1926-Αιγάλεω 8 Ιανουαρίου 2001, 1.80 μ.) ήταν Έλληνας τερματοφύλακας και προπονητής ποδοσφαίρου. Επίσης, ήταν διεθνής με την ομάδα των Ενόπλων Δυνάμεων.

 Ο Μπαϊρακτάρης ξεκίνησε τον αθλητισμό στον ΠΑΟ Ρουφ, από όπου το 1949 μεταγράφηκε στο Αιγάλεω. Υπήρξε τερματοφύλακας της ομάδας για 6 συνεχόμενα έτη, κερδίζοντας ένα πρωτάθλημα Β΄κατηγορίας Αθηνών (1950), ένα τίτλο Α2 κατηγορίας Αθηνών (1954) και παράλληλα την άνοδο στην κορυφαία κατηγορία του Αθηναϊκού ποδοσφαίρου. Συμμετείχε σε 68 επίσημους αγώνες πρωταθλήματος, από το 1949 έως και το 1955. Αρκετά αργότερα, ακολούθησε το επάγγελμα του προπονητή, στο οποίο διακρίθηκε ιδιαίτερα. Το 1965 αποφοίτησε από τη σχολή προπονητών, ενώ παράλληλα εργάζονταν ως τεχνικός στη Ιεράπολη. Δούλεψε κατά σειρά στο Αιγάλεω (1965-66), στον Παναργειακό δυο φορές (1966-67 και 1979 όταν τον ανέβασε στο Εθνικό Ερασιτεχνικό), στα Τρίκαλα (2 φορές), στον Ολ. Βόλου τον οποίο οδήγησε το 1969 στην Α΄Εθνική, στην Καστοριά (1970), στον Παναιτωλικό (2 φορές), στη Θήβα (1972), στον Ορφέα Αιγάλεω, στην Κόρινθο, στον Ηλυσιακό, στη Νίκη Βόλου (2 φορές), στον ΠΑΟ Ρουφ, στον Πανελευσινιακό στο Θεμιστοκλή κ.α. Σε όσες ομάδες εργάσθηκε είχε τη φήμη αυστηρού τεχνικού και ήταν αγαπητός στους φιλάθλους. Ηλεκτρονικό αρχείο "Αθλητικής Ηχούς" Νίκος Δημ. Νικολαΐδης "50 Χρόνια Αιγάλεω" (έκδοση δήμος Αιγάλεω, 1998)
Έξι Ναπολέοντες

Το Έξι Ναπολέοντες (αγγλικά: The Pearl of Death) είναι μια αμερικανική ασπρόμαυρη ταινία μυστηρίου του 1944 σε σκηνοθεσία Ρόι Γουίλιαμ Νιλ. Ειναι η όγδοη ταινία μυστηρίου βασισμένη στο χαρακτήρα του Σέρλοκ Χολμς με πρωταγωνιστικό ζευγάρι τον Μπέιζιλ Ράθμποουν και Νάιτζελ Μπρους και αποτελει μια ελεύθερη έμπνευση από την ιστορία The Adventure of the Six Napoleons, μια από τις ιστορίες που περιέχονται στην Επιστροφή του Σερλοκ Χολμς του σερ Άρθουρ Κόναν Ντόιλ (1905).

 Ο διαβόητος εγκληματίας Τζιλ Κόνοβερ κλέβει το διάσημο " Borgia Pearl" από το Royal Regent Museum κάτω από τη μύτη του Χολμς και του Γουότσον, αλλά όταν αργότερα θα συλλυφθει το μαργαριτάρι δεν θα βρεθεί σε αυτόν και αφήνεται ελεύθερος. Αργότερα, ο Χολμς ακούει μια φαινομενικά χωρίς κίνητρο δολοφονία. Ένας ηλικιωμένος συνταγματάρχης βρίσκεται με την πλάτη του σπασμένη μέσα σε ένα σωρό από θρυμματισμένη πορσελάνη. Ο Χολμς ενδιαφέρεται άμεσα για την υπόθεση, καθώς η ασυνήθιστη μέθοδος δολοφονίας παραπέμπει σε αυτή του "Τέρατος του Χόκτον", που είναι γνωστό ότι είναι το δεξί χερι του Κόνοβερ. Στη συνεχεια μια νεα δολοφονία συμβαίνει, αυτήν μιας ηλικιωμένης κυρίας, που περιβάλλεται επίσης από θρυμματισμένη πορσελάνη. Ο Κονοβερ κάνει δύο προσπάθειες να σκοτώσει τον Χολμς, ο οποίος υποθέτει ότι ο Κονοβερ προσπαθεί απεγνωσμένα να ανακτήσει το κλεμμένο μαργαριτάρι. Μετά απο μία τρίτη δολοφονία, ο Χολμς βρίσκει το κοινό χαρακτηριστικό του καθενόςβτο οποίο ειναι η προτομή του Ναπολέοντα. Ο Κόνοβερ στην προσπάθεια του να ξεφύγει απο την αστυνομία, είχε περάσει από το εργαστήριο όπου κατασκευαζονταν οι προτομές και έκρυψε το μαργαριτάρι μέσα σε μία από τις έξι πανομοιότυπες προτομές. Ο Χολμς ακολουθεί τον πωλητή των προτομών και ανακαλύπτει ότι δεν είναι ακόμα κατανοητό, οτι εμπλέκεται και η συνεργός του Κόνοβερ, Ναόμι. Ο Κόνοβερ και το Τέρας του Χόκτον φτάνουν στο σπίτι του ιδιοκτήτη της τελευταίας προτομής, μόνο για να διαπιστώσουν ότι ο Χολμς έχει πάρει τη θέση του ιδιοκτήτη. ο Χολμς όντας μεταμφιεσμένος, αξιοποιεί το "τέρας", πείθοντας τον ότι το αφεντικό του ο Κονοβερ κάνει ό, τι μπορεί για να τον απομακρύνει από τη νεαρή Naomi Derek, με την οποία είναι κρυφά ερωτευμένη μαζί του, αλλά τον απορρίπτει εξαιτίας της εμφάνισης του. Το τέρας στρέφεται κατά του Κόνοβερ και τον σκοτώνει προσπαθώντας να κάνει το ίδιο και με τον Χολμς, ο οποίος όμως καταφέρνει να σκοτώσει τον επιτιθέμενο του. Ο Χολμς τελικά σπάει την τελευταία προτομή και βρίσκει το μαργαριτάρι "με το αίμα πέντε άλλων θυμάτων στην ιστορία του" Έξι Ναπολέοντες στο AllMovie Έξι Ναπολέοντες στην IMDb (Αγγλικά) Έξι Ναπολέοντες στο Rotten Tomatoes (Αγγλικά)
Shameless

Το Shameless είναι αμερικανική τηλεοπτική σειρά η οποία μεταδίδεται από το τηλεοπτικό κανάλι Showtime. Δημιουργοί της σειράς είναι ο Τζον Γουέλς και Πολ Άμποτ και πρόκειται για διασκευή της ομότιτλης βρετανικής τηλεοπτικής σειράς του Άμποτ. Η σειρά διαδραματίζεται στις νότιες περιοχές του Σικάγου και συγκεκριμένα στην γειτονιά του Κανάριβιλ. Η πρεμιέρα σημειώθηκε στις 9 Ιανουαρίου του 2011. Στις 8 Ιανουαρίου 2012 προβλήθηκε για πρώτη φορά το πρώτο επεισόδιο του δεύτερου κύκλου, ενώ αντιστοίχως το πρώτο επεισόδιο του τρίτου κύκλουστις 13 Ιανουαρίου 2013. Το τελευταίο επεισόδιο της σειράς προβλήθηκε στις 11 Απριλίου 2021.

 Η σειρά αυτή εστιάζει στην καθημερινή ζωή της δυσλειτουργικής οικογένειας του αλκοολικού Φρανκ Γκάλαχερ, πατέρα 6 παιδιών. Όταν μεθάει, τα παιδία του οφείλουν να διαχειρίζονται μόνα τους τον εαυτό τους. Γουίλιαμ H. Μέϊσι στον ρόλο του Φρανκ Γκάλαχερ Κάμερον Μόναχαν στον ρόλο του Ίαν Γκάλαχερ Έμμυ Ρόσουμ στον ρόλο της Φιόνα Γκάλαχερ Τζάστιν Τσάτγουιν στον ρόλο του Στιν Γουίλτον / Τζίμι Λίσμαν Τζέρεμι Άλεν Γουάιτ στον ρόλο του Φίλιπ "Λιπ" Γκάλαχερ Έμα Κάνεϊ στον ρόλο της Ντέμπι Γκάλαχερ Ίθαν Κατκόσκι στον ρόλο του Καρλ Γκάλαχερ Μπρέναν Κέιν Τζόνσον και Μπλέι Αλεξάντερ Τζόνσον στον ρόλο του Λίαμ Γκάλαχερ Στιβ Χάουι στον ρόλο του Κέβιν "Κεβ" Μπολ Τζόαν Κιούζακ στον ρόλο της Σίλα Τζάκσον Λόρα Σλέιντ Γουίγκινς στον ρόλο της Κάρεν Τζάκσον Νόελ Φίσερ στον ρόλο του Μίκι Μίλκοβιτς Τζέιν Λιβάι και Έμα Γκρίνγουελ στον ρόλο της Μάντι Μίλκοβιτς Ζακ Μαγκάουαν στον ρόλο του Τζόντι Σίλβερμαν Έιμι Σμαρτ στον ρόλο της Τζάσμιν Χολάντερ Τάιλερ Τζέικομπ Μουρ στον ρόλο του Τόνι Μάρκοβιτς Το HBO ξεκίνησε να αναπτύσσει την αμερικανική εκδοχή του Shameless αφότου κατάφερε και έκλεισε συμφωνία με τον Τζον Γουέλς τον Ιανουάριο του 2009. Τον Οκτώβριο του 2009 κανάλι Showtime πήρε τα δικαιώματα για τα γυρίσματα. Το Στούντιο Παραγωγής του Τζον Γουέλς γύρισε το πρώτο επεισόδιο για το κανάλι τον Δεκέμβριο του 2009. Αν και η σειρά διαδραματίζεται στο Σικάγο, το μεγαλύτερο μέρος της γυρίστηκε στο Λος Αντζελες κυρίως, με επιπλέον σκηνές μόνο να γυρίζονται στο Σικάγο.
Τζον Μπράουερ Μίνοχ

Ο Τζον Μπράουερ Μίνοχ (29 Σεπτεμβρίου 1941 - 10 Σεπτεμβρίου 1983) ήταν Αμερικανός άντρας ο οποίος, στο μέγιστο βάρος του, ήταν ο βαρύτερος άνθρωπος που καταγράφηκε ποτέ ζυγίζοντας 635 κιλά.

 Στην ηλικία των 12, ο Μίνοχ ζύγιζε 133 κιλά με εκτιμώμενο ύψος 170 εκατοστά, και μέχρι την ηλικία των 22 είχε ύψος 185 εκατοστά και ζύγιζε 230 κιλά. όταν έφτασε στο μέγιστο βάρος του, συχνά αναφέρεται ως «ο παχύτερος άνθρωπος στη γη». Το βάρος του Μίνοχ συνέχισε να αυξάνεται σταθερά μέχρι και τη νοσηλεία του το Μάρτιο του 1978 σε ηλικία 36 ετών λόγω καρδιακής και αναπνευστικής ανεπάρκειας. Την ίδια χρονιά, κατέρριψε το ρεκόρ για τη μεγαλύτερη διαφορά βάρους μεταξύ ενός παντρεμένου ζευγαριού όταν παντρεύτηκε τη σύζυγό του, Τζάνετ, η οποία τότε ζύγιζε 408 κιλά). Με τη σύζυγό του απέκτησαν δύο παιδιά. Διαγνώστηκε με μαζικό γενικευμένο οίδημα, μια κατάσταση στην οποία το σώμα κατακρατεί πλεονάζον εξωκυτταρικό υγρό. Κατά την εισαγωγή του στο νοσοκομείο, εκτιμήθηκε από τον ενδοκρινολόγο Ρόμπερτ Σβαρτς ότι πάνω από 408 κιλά της συνολικής μάζας του σώματος του βρισκόταν σε υγρή μορφή.Η διακομιδή του Μίνοχ ήταν εξαιρετικά δύσκολη. Χρειάστηκαν πάνω από δώδεκα πυροσβέστες και διασώστες καθώς και ένα ειδικά τροποποιημένο φορείο προκειμένου να μεταφερθεί στο Ιατρικό Κέντρο του Πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον στο Σιάτλ. Εκεί, τοποθετήθηκε σε δύο κρεβάτια ενωμένα, ενώ χρειάστηκαν 13 άτομα για να τον μετακινήσουν για μία απλή αλλαγή σεντονιών. Ο Μίνοχ πήρε εξιτήριο από το νοσοκομείο μετά από 16 μήνες με αυστηρή δίαιτα 1200 χιλιοθερμίδων ανά ημέρα. Ζύγιζε 216 κιλά, έχοντας χάσει περίπου 419 κιλά, η δεύτερη μεγαλύτερη απώλεια ανθρώπινου βάρους που έχει καταγραφεί ποτέ. Ωστόσο, επανήλθε στο νοσοκομείο λίγο περισσότερο από ένα χρόνο αργότερα, τον Οκτώβριο του 1981, αφού το βάρος του αυξήθηκε σε 432 κιλά. Με την υποκείμενη κατάσταση του οιδήματος να είναι ανίατη και δύσκολη στη θεραπεία, αποφασίστηκε να διακόψει τη θεραπεία και πέθανε 23 μήνες αργότερα στις 10 Σεπτεμβρίου 1983, σε ηλικία 41 ετών. Τη στιγμή του θανάτου του, ζύγιζε 362 κιλά, έχοντας δείκτη μάζας σώματος 105,3. Παχυσαρκία
Ανδρέας Χριστοδούλου

Ο Ανδρέας Χριστοδούλου (Λεμεσός, 22 Φεβρουαρίου 1995), είναι Ελληνοκύπριος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Διαθέτοντας ύψος 1,97 μέτρα, αγωνίζεται ως σούτινγκ γκαρντ και σμολ φόργουορντ για την ΑΕΚ Λάρνακας. Το 2014 απέκτησε και επίσημα την ελληνική υπηκοότητα, κάτι που του επέτρεψε να αγωνίζεται στην ελληνική εθνική ομάδα.

 Ο Ανδρέας Χριστοδούλου ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία ως καλαθοσφαιριστής στην ΑΕΛ Λεμεσού, στην οποία αγωνίστηκε μέχρι το καλοκαίρι του 2011. Επόμενος σταθμός της καριέρας του Χριστοδούλου ήταν ο ΑΠΟΕΛ, ομάδα επίσης τη Κύπρου, στην οποία αγωνίστηκε για μία σεζόν. Το καλοκαίρι του 2012, μεταπήδησε από την Κύπρο στην Ελλάδα και ο Μορφωτικός Αθλητικός Σύλλογος Μαντουλίδης (γνωστός πιο απλά και ως Μαντουλίδης) ήταν η ομάδα που τελικά τον απέκτησε. Στον Μαντουλίδη παρέμεινε για μία σεζόν πραγματοποιώντας κατά διαστήματα πολύ καλές εμφανίσεις. Το 2013, ο Ολυμπιακός Πειραιώς πρότεινε στον Ανδρέα Χριστοδούλου συμβόλαιο πενταετούς διαρκείας, το οποίο και αποδέχθηκε. Ο Χριστοδούλου κατέκτησε λίγους μήνες μετά τη μεταγραφή του στους ερυθρόλευκους τον πρώτο του τίτλο, ο οποίος μάλιστα ήταν και διεθνής. Ο λόγος για το Διηπειρωτικό Κύπελλο, το οποίο κατέκτησε ο Ολυμπιακός μετά από δύο νίκες σε ισάριθμους αγώνες με αντίπαλο την Πινιέιρος Σκάι. Τη σαιζόν 2015-16 δόθηκε δανεικός στην ομάδα του Κόροιβου Αμαλιάδας. Τον Ιούλιο 2016 υπέγραψε διετές συμβόλαιο συνεργασίας με την ομάδα του Ρεθύμνου.Στις 20 Ιουλίου 2020, ανακοινώθηκε από τον Προμηθέα Πατρών. Στις 24 Σεπτεμβρίου 2020, κατέκτησε με τον Προμηθέα το Σούπερ Καπ Ελλάδας, νικώντας στον τελικό το Περιστέρι 82-74. Στο Πρωτάθλημα είχε 9 λεπτά κατά μέσο όρο, με 2,4 πόντους σε 34 παιχνίδια. Στις 14 Ιουλίου 2021, ανακοινώθηκε από τον Π.Α.Ο.Κ. με μονοετές συμβόλαιο.Στις 20 Ιουνίου 2022, συμφώνησε με την ΑΕΚ Λάρνακας για τα επόμενα τρία χρόνια, επιστρέφοντας έτσι στην Κύπρο. Το 2014, μετά και την απόκτηση της ελληνικής υπηκοότητας, ο Χριστοδούλου ήταν μέλος της αποστολής της εθνικής ομάδας Κ20, με την οποία συμμετείχε στο αντίστοιχο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης του ίδιου έτους. Συνολικά έχει καταγράψει 30 συμμετοχές με την Εθνική Νέων Ανδρών. Μέχρι 20 Ιουνίου 2022. 1. † Κατάκτηση πρωταθλήματος2. Στατιστικά από esake.gr Ολυμπιακός Διηπειρωτικό Κύπελλο: (2013) Πρωτάθλημα Ελλάδας: (2015) Προμηθέας Πατρών Σούπερ Καπ Ελλάδος: (2020) Ανακοίνωσε Χριστοδούλου ο Ολυμπιακός Ο Χριστοδούλου απέκτησε την ελληνική υπηκοότητα Ανδρέας Χριστοδούλου, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά). Antreas Christodoulou, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Euroleague Basketball (Αγγλικά).
Αν Τάιλερ

Η Αν Τάιλερ (Anne Tyler) (25 Οκτωβρίου, 1941) είναι Αμερικανίδα συγγραφέας. Το 1989 τιμήθηκε με το βραβείο Πούλιτζερ για το μυθιστόρημά της Δεσμώτες του παρελθόντος (Breathing Lessons). Γεννήθηκε στη Μινεάπολη της Μινεσότα και μεγάλωσε στη Βόρεια Καρολίνα. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Duke και ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές της σπουδές στη Ρωσική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης. Εργάστηκε ως βιβλιοθηκονόμος μέχρι που μετακόμισε στη Βαλτιμόρη του Μέριλαντ. Το 1963 παντρεύτηκε τον Ιρανό ψυχίατρο και συγγραφέα Ταγκί Μοχάμεντ Μονταρέσι (Taghi Mohammad Modarressi), με τον οποίο απέκτησε δύο κόρες. Ο Modarressi πέθανε το 1997. Μερικά διηγήματά της έχουν δημοσιευθεί στις εφημερίδες "The New Yorker" και "The Saturday Evening Post" καθώς και στο περιοδοκό "Harper's", αλλά δεν έχουν εκδοθεί σε συλλογή.

 If Morning Ever Comes (1964) The Tin Can Tree (1965) A Slipping-Down Life (1970) The Clock Winder (1972) Celestial Navigation (1974) Searching for Caleb (1975) Earthly Possessions (1977) Morgan's Passing (1980) Dinner at the Homesick Restaurant (1982) The Accidental Tourist (Αταίριαστοι εραστές) (1985) Breathing Lessons (Δεσμώτες του παρελθόντος) (1988) Saint Maybe (1991) Ladder of Years (Η κλίμακα του χρόνου) (1995) A Patchwork Planet (1998) Back When We Were Grownups (2001) The Amateur Marriage (2003) Digging to America (2006) The Accidental Tourist (1988) Breathing Lessons (TV) (1994) Saint Maybe (TV) (1998) A Slipping-Down Life (1999) Earthly Possessions (TV) (1999) Back When We Were Grownups (TV) (2004) Συνέντευξη της Αν Τάιλερ στο failbetter.com Βιογραφία της Αν Τάιλερ και κριτική του Back When We Were Grownups Accidental Celeb, The Observer, της Lisa Allardice. Ενημέρωση στις 14 Ιανουαρίου 2010.
Ελεονώρα της Αραγωνίας (1346-1405)

Η Ελεονώρα, ιταλ.: Eleonora d'Aragona (1346 - 1405) από τον Οίκο της Βαρκελώνης-Σικελίας ήταν κόρη του δούκα του Ραντάτσο, Αθηνών και Νέων Πατρών και με τον γάμο της έγινε κόμισσα της Καλταμπελότα.

 Ήταν κόρη του Ιωάννη πρίγκιπα της Σικελίας, δούκα του Ραντάτσο, των Αθηνών και των Νέων Πατρών και της Τσεζάρεα Λάντσια, μεγαλύτερης κόρης του Πέτρου κόμη της Καλτανισέτα. Απεβίωσε στη Τζουλιάνα της Σικελίας και η προτομή του ταφικού μνημείου της βρίσκεται τώρα στην Επαρχιακή Πινακοθήκη του Παλάτσο Αμπατέλις στο Παλέρμο. Παντρεύτηκε τον Γκουιλλέν δε Περάλτα, κόμη της Καλταμπελότα (σικελικά: Cataviddotta), μίας πόλης στην επαρχία του Aγκριτζέντο στη Σικελία. Η πόλη βρίσκεται περίπου 60 χλμ. νότια του Παλέρμο και περίπου 45 χλμ. βορειοδυτικά από Αγκριτζέντο. «Una tomba svelerà il mistero di Eleonora d' Aragona». la Repubblica. 20 November 2004. http://ricerca.repubblica.it/repubblica/archivio/repubblica/2004/11/20/una-tomba-svelera-il-mistero-di-eleonora.html. Ανακτήθηκε στις 2018-07-21.
Εθνικό Πάρκο Δέλτα Αξιού

Το Εθνικό Πάρκο Δέλτα Αξιού (Εθνικό Πάρκο Αξιού - Λουδία - Αλιάκμονα) περιλαμβάνει τη Λιμνοθάλασσα Καλοχωρίου Θεσσαλονίκης, τις εκβολές του Γαλλικού ποταμού, το δέλτα του ποταμού Αξιού, καθώς και την κοίτη του έως τα σύνορα της Ελλάδας, το δέλτα του ποταμού Αλιάκμονα, τον υγρότοπο της Νέας Αγαθούπολης και τους υγροτόπους της Αλυκής Κίτρους. Η προστασία που παρέχεται ως σήμερα στην περιοχή οφείλεται στην ένταξη του το 1971 στην Σύμβαση Ραμσάρ ως Υγροτόπου Διεθνούς Σημασίας και στη ένταξή της στο δίκτυο περιοχών Natura 2000. Επίσης έχει περιληφθεί στον κατάλογο των σημαντικών περιοχών για τα πουλιά IBA (Important Bird Areas- Σημαντική περιοχή για πουλιά).

 Το κλίμα της περιοχής είναι το καλοκαίρι θερμό, χωρίς ιδιαίτερες θερμοκρασιακές εξάρσεις, και το χειμώνα ψυχρό και υγρό. Σπάνια παρατηρούνται ακραία φαινόμενα τον χειμώνα, με χιονόπτωση, ενώ ακόμα σπανιότερα παγώνουν τα νερά. Το μέσο ετήσιο ύψος βροχής φθάνει τα 442,5 χιλιοστά, με τις περισσότερες βροχές να πέφτουν το φθινόπωρο. Η χλωρίδα του πάρκου δεν περιλαμβάνει ενδημικά, σπάνια ή απειλούμενα είδη, παρά μόνο τα συνήθη είδη των υγροτόπων, των υφάλμυρων εδαφών και των παραλίων. Τα οικοσυστήματα των ποταμών του Πάρκου είναι ιδιαίτερα πλούσια σε αριθμό ειδών. Μόνο στο ποταμό Αξιό έχουν μετρηθεί συνολικά είκοσι έξι είδη ψαριών, ενώ στον Αλιάκμονα υπάρχουν είκοσι έξι είδη αυτόχθονα και τέσσερα εισαχθέντα είδη. Ιδιαίτερα πρέπει να αναφερθεί το μαυροτσιρώνι (Rutilus Macedonicus). Μεταξύ δε των θηλαστικών περιλαμβάνονται o Μυοκάστορας (Myocastor coypus), ο Λαγόγυρος (Citelus Citelus, η Βίδρα (lutra lutra) και ο ελληνικός Βούβαλος (Νεροβούβαλος). Αλκυόνη, (Alcedo athis) μένει μόνιμα στην περιοχή του πάρκου Αργυροπελεκάνος (Pelecanus crispus) Ήταυρος (Botaurus stellaris) Κύκνος Μελανοκέφαλος γλάρος (Larus melanocephalus) Μικροτσικνιάς (Ixobrychus minutus) Νεροχελίδονο, (Glareola prantocola) Νυχτοκόρακας, (Nyctorax nyctocorax) Πετροτριλίδα (Burchinus oedicnemus) Πρασινοκέφαλη, (Anas platyrhynchos) Σταχτοτσικνιάς, (Ardea cinerea) Στρειδοφάγος, (Haematopus ostralegus) Σφυριχτάρι, (Anas penelope) Τσαλαπετεινός, (Upupa epops) έρχεται στην περιοχή του πάρκου την άνοιξη Φαλαρίδα, (Fulica atra) Φοινικόπτερο (Phoenicopterus roseus) Σουβλόπαπια, (Anas acuta) κ.α. Εθνικοί δρυμοί της Ελλάδας Ελληνικοί Υδροβιότοποι, Καθημερινή «ΕΠΤΑ ΗΜΕΡΕΣ» Ιστοσ. Φορέα Διαχείρισης, Δέλτα Αλιάκμονα, Λουδία και Αξιού Αρχειοθετήθηκε 2010-09-13 στο Wayback Machine. Βάση Δεδομένων Φιλότης, Τομέας Υδατικών Πόρων και Περιβάλλοντος ΕΜΠ, Εκβολές Αξιού-Λουδία-Αλιάκμονα, Βιότοπος CORINE (Αγγλικά) Βάση Δεδομένων Φιλότης, Τομέας Υδατικών Πόρων και Περιβάλλοντος ΕΜΠ, Δέλτα Αξιού, Λουδία, Αλιάκμονα, Ευρύτερη περιοχή, Αξιούπολη - Βιότοπος Natura
Σαρλ ντ'Αμπανκούρ

Ο Σαρλ Ξαβιέ Ζοζέφ ντε Φρανκ Βιλ ντ'Αμπανκούρ (γαλλικά: Charles Xavier Joseph de Franque Ville d'Abancourt‎, 4 Ιουλίου 1758 – 9 Σεπτεμβρίου 1792) ήταν Γάλλος πολιτικός, υπουργός του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄.

 Ο ντ'Αμπανκούρ γεννήθηκε στο Ντουαί και ήταν ανιψιός του Σαρλ-Αλεξάντρ ντε Καλόν. Ήταν ο τελευταίος υπουργός πολέμου επί Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ (Ιούλιος 1792) και οργάνωσε την υπεράσπιση του παλατιού του Κεραμεικού κατά την επίθεση της 10ης Αυγούστου. Διατάχθηκε από τη Νομοθετική Συνέλευση να διώξει την Ελβετική Φρουρά, κάτι που αρνήθηκε, και συνελήφθη για προδοσία στο έθνος. Στάλθηκε στην Ορλεάνη για να δικαστεί.Στα τέλη Αυγούστου η Συνέλευση διέταξε τον Αμπανκούρ και τους άλλους κρατούμενους στην Ορλεάνη να μεταφερθούν στο Παρίσι με συνοδεία υπό τον Κλωντ Φουρνιέ λ'Αμερικαίν. Στις Βερσαλλίες, ενημερώθηκαν για τις σφαγές του Σεπτεμβρίου στο Παρίσι. Ο Αμπανκούρ και οι συγκρατούμενοί του δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ σε σφαγές στις 9 Σεπτεμβρίου 1792 στις Βερσαλλίες και ο Φουρνιέ κατηγορήθηκε άδικα για συνέργεια στο έγκλημα. Το παρόν λήμμα ενσωματώνει κείμενο από έκδοση που είναι πλέον κοινό κτήμα: Chisholm, Hugh, επιμ.. (1911) «Abancourt, Charles Xavier Joseph de Franqueville D'» Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα 1 (11η έκδοση) Cambridge University Press, σελ. 6
Μύρτος Αχαΐας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Ελλάδα, δείτε: Μύρτος. Ο Μύρτος είναι οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Μόβρης ως έδρα του ομώνυμου πρώην δημοτικού διαμερίσματος.

 Σχετικά με την αρχική ονομασία του χωριού, η παρατιθέμενη βιβλιογραφία δέχεται ότι το χωριό υπήρξε αρχικά αλβανόφωνο και ότι η ονομασία «Μέρτεζα» είναι αλβανοποιημένη ελληνική ονομασία με την προσθήκη της κατάληξης -ζα και σημαίνει μικρή μυρτιά. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κώστας Θανασουλόπουλος, Τα τοπωνύμια της Αχαΐας ως ιστορικές μνήμες του μεσαιωνικού εποικισμού της, Εκδόσεις περί τεχνών, Πάτρα 2007. ISBN 978-960-6684-27-2. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Μέρτεζα. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Μύρτου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 10/12/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Μύρτου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 28/10/2017.
Κύπελλο Λίχτενσταϊν ποδοσφαίρου ανδρών 2009-10

Το Κύπελλο ποδοσφαίρου ανδρών του Λίχτενσταϊν 2009-10 ήταν η 65η διοργάνωση του ετήσιου Κυπέλλου του κράτους του Λίχτενσταϊν. Η νικήτρια του θεσμού, Βαντούζ κέρδισε το εισιτήριο για τον δεύτερο προκριματικό γύρο του Γιουρόπα Λιγκ 2010-11.

 Στον πρώτο γύρο αγωνίστηκαν 12 ομάδες: οι πρώτες ομάδες Τρίσεν και Τρίσενμπεργκ, οι δεύτερες ομάδες Έσεν/Μάουρεν Β΄, Βαντούζ Β΄, Τρίσενμπεργκ Β΄, Ρούγκελ Β΄, Τρίσεν Β΄ και Σάαν Ατσούρι, οι τρίτες ομάδες Μπάλζερς Γ΄, Βαντούζ Πόρτουγκεσε και Έσεν/Μάουρεν Γ΄, καθώς και η τέταρτη ομάδα της Βαντούζ. Οι αγώνες έγιναν το διήμερο 18-19 Αυγούστου 2009. Οι έξι νικητές του πρώτου γύρου, αγωνίστηκαν στον δεύτερο γύρο. Οι αγώνες έγιναν στις 15-16 και 23 Σεπτεμβρίου 2009. Οι τέσσερις νικητές, μαζί με τις πρώτες ομάδες Μπάλζερς, Έσεν/Μάουρεν, Σάαν και Βαντούζ αγωνίστηκαν στα προημιτελικά. Οι αγώνες έγιναν στις 20, 21, 27 και 28 Οκτωβρίου 2009. Οι τέσσερις νικητές των προημιτελικών αγωνίστηκαν στα ημιτελικά. Οι αγώνες έγιναν στις 6 Απριλίου 2010. Ο τελικός, ανάμεσα στη Βαντούζ και στην Έσεν/Μάουρεν έγινε στο Ράινπαρκ Στάντιον. Η κανονική διάρκεια του αγώνα και στο τέλος της παράτασης το σκορ ήταν 1-1. Η Βαντούζ κατέκτησε το κύπελλο νικώντας με 4-2 στη διαδικασία των πέναλτι. Ο τελικός έγινε στις 13 Μαΐου 2010. Επίσημη ιστοσελίδα
Πρεσβυτεριανή Εκκλησία στην Αμερική

Η Πρεσβυτεριανή Εκκλησία στην Αμερική (αγγλ.: Presbyterian Church in America ή εν συντομία PCA) είναι Ευαγγελικό Προτεσταντικό χριστιανικό δόγμα και το δεύτερο μεγαλύτερο Πρεσβυτεριανό εκκλησιαστικό σώμα στις Ηνωμένες Πολιτείες, μετά την Πρεσβυτεριανή Εκκλησία (ΗΠΑ). Η Πρεσβυτεριανή Εκκλησία στην Αμερική δίνει έμφαση στον ευαγγελισμό, στο ιεραποστολικό έργο, και στην χριστιανική εκπαίδευση. Ως στόχος της τίθεται το να είναι πιστή στις Γραφές, σύμφωνη με την Μεταρρυθμισμένη πίστη, και υπάκουη στη Μεγάλη Αποστολή.

 Η Πρεσβυτεριανή Εκκλησία στην Αμερική, κοινωνικά και θεολογικά είναι πιο συντηρητική από την μεγαλύτερη Πρεσβυτεριανή Εκκλησία (ΗΠΑ). Εν γένει είναι λιγότερο συντηρητική από την Ορθόδοξη Πρεσβυτεριανή Εκκλησία, αλλά πιο συντηρητική από την Ευαγγελική Πρεσβυτεριανή Εκκλησία, αν και οι διαφορές μπορεί να ποικίλουν από πρεσβυτέριο σε πρεσβυτέριο, ή ακόμη και από συνάθροιση σε συνάθροιση. Η Πρεσβυτεριανή Εκκλησία στην Αμερική, δεν αναγνωρίζει τη χειροτονία γυναικών ως ποιμένες, πρεσβύτερους και διακόνους. Η Ευαγγελική Πρεσβυτεριανή Εκκλησία θεωρεί ότι αυτό το θέμα ως μη ουσιώδες, όπου εναπόκειται στην κάθε τοπική εκκλησία. Επίσης, οι συναθροίσεις των εκκλησιών της Πρεσβυτεριανής Εκκλησίας στην Αμερική έχουν διάφορα είδη λατρείας (παραδοσιακό Πρεσβυτεριανό, λειτουργικό, σύγχρονο), ενώ οι περισσότερες της Ορθόδοξης Πρεσβυτεριανής Εκκλησίας κρατούν το παραδοσιακό Σκωτσέζικο και Ιρλανδικό στυλ, με την υμνωδία μόνο ψαλμών και παλαιών ύμνων. Η επίσημη σελίδα της Πρεσβυτεριανής Εκκλησίας στην Αμερική
Ιούλιος Βασσιανός

Ο Ιούλιος Βασιανός, λατιν.: Julius Bassianus (γενν. β' ήμισυ 2ου αι. - 217) ήταν ένας Άραβας αρχιερέας του Ελαγάβαλου στον Ναό του Ήλιου στην Έμεσα της Συρίας, όπου αυτή η ηλιακή θεότητα λατρευόταν σε σχήμα μαύρης πέτρας (βαίτυλου = κωνικού μετεωρίτη). Το όνομα Ελαγάβαλος προέρχεται από το Ilāh (μία σημιτική λέξη για τον «θεό») και το gabal (μία αραβική λέξη για το «βουνό»), δηλ. «ο θεός του βουνού», η Εμεσηνή έκφραση για τη θεότητα.

 Ο Βασιανός ήταν μέλος της βασιλικής οικογένειας της Έμεσας (σύγχρονη Χομς), που ήταν μέρος της αραβικής αριστοκρατίας σε αυτό το πελατειακό (υποτελές) βασίλειο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η αρχή της ιεροσύνης του είναι άγνωστη, αλλά το 187 ήταν αρχιερέας στην Έμεσα. Ο Bασιανός ήταν γιος ενός Ιουλίου και εκ πατρός θείος του ήταν ο Ιούλιος Αγρίππας, που υπηρέτησε ως Primipilaris (πρώην κορυφαίος centurion, εκατόνταρχος). Ο μελλοντικός Αυτοκράτορας Λεύκιος Σεπτίμιος Σεβήρος είχε επισκεφθεί την Έμεσα, με βάση ένα πολλά υποσχόμενο ωροσκόπιο ότι θα βρει τη μελλοντική του σύζυγο στη Συρία. Ο Ι. Bασιανός γνώρισε στον Σεβήρο στις δύο κόρες του. Η σύζυγος τού Bασιανού είναι άγνωστη. Η μεγαλύτερη κόρη του Ιουλία Mαίσα ήταν παντρεμένη με έναν Σύριο ευγενή, τον Ιούλιο Άβιτο Aλεξιανό και είχε δύο κόρες: την Ιουλία Σοαιμιάδα Βασιανή και την Ιουλία Aβίτα Μαμαία. Η μικρότερη όμως κόρη του Ιουλία Δόμνα δεν ήταν παντρεμένη· ο Σεβήρος και η Δόμνα παντρεύτηκαν πολύ αργότερα. Η Ι. Δόμνα έκανε στον Σεβήρο δύο γιους, τον Λεύκιο Σεπτίμιο Βασιανό Καρακάλλα (4 Απριλίου 188 - 8 Απριλίου 217) και τον Πόπλιο Σεπτίμιο Γέτα (7 Μαρτίου 189 - 19 Δεκεμβρίου 211). Ο Καρακάλλας και ο Γέτας θα γίνουν μελλοντικοί Ρωμαίοι Αυτοκράτορες και κληρονόμοι του πατέρα τους. Μετά το τέλος του Καρακάλλα, Αυτοκράτορας έγινε ο εγγονός της Ι. Μαίσας, ο Ελαγάβαλος, στον οποίο αυτή επέβαλε να υιοθετήσει έναν άλλον εγγονό της, τον γιο της Ι. Αβίτας Μαμαίας, που πήρε το όνομα Αλέξανδρος Σεβήρος και τελικά έγινε και ο ίδιος Αυτοκράτορας. Ο Ι. Βασιανός είναι πιθανός απόγονος του Γαΐου Ιουλίου Αλεξίου. Η Ι. Δόμνα έκανε στον Σεβήρο δύο γιους, τον Λεύκιο Σεπτίμιο Βασιανό Καρακάλλα (4 Απριλίου 188 - 8 Απριλίου 217) και τον Πόπλιο Σεπτίμιο Γέτα (7 Μαρτίου 189 - 19 Δεκεμβρίου 211). Δυναστεία των Σεβήρων Δυναστεία Emesan Τζούλια Ντόμνα Ελαγάβαλος (θεότητα) Birley, A.R. (2002). Septimius Severus: The African Emperor. Routledge. Levick, B. (2007). Julia Domna: Syrian Empress. Routledge. Cleopatra Selene της Μαυριτανίας, Αρχείο Διαδικτύου https://www.livius.org/jo-jz/julia/julia_maesa.html Αρχειοθετήθηκε 2014-11-22 στο Wayback Machine. http://www.roman-emperors.org/sevjulia.htm https://www.livius.org/ei-er/emperors/emperors03.html Αρχειοθετήθηκε 2014-12-03 στο Wayback Machine. http://www.roman-emperors.org/sepsev.htm
Αλφόνσος, κόμης του Τσέστερ

Ο Αλφόνσος, κόμης του Τσέστερ (Alphonso, Earl of Chester, 24 Νοεμβρίου 1273 - 19 Αυγούστου 1284) από τον Οίκο του Ανζού ήταν γιος του Εδουάρδου Α' της Αγγλίας και της πρώτης συζύγου του Ελεονώρας της Καστίλης, διάδοχος του Αγγλικού θρόνου αλλά δεν έγινε βασιλιάς ποτέ λόγω του πρόωρου θανάτου του. Ο Αλφόνσος γεννήθηκε στο Μπαγιόν στην Γασκώνη ένα δουκάτο που διεκδίκησε από τον θείο του από μητέρα Αλφόνσο τον Σοφό από την εποχή του γάμου των γονέων του (1254).

 Οι γονείς του Εδουάρδος Α' και Ελεονώρα είχαν πολύ καλή σχέση με τον μεγάλο ετεροθαλή αδελφό της βασίλισσας Αλφόνσο Ι' τον Σοφό γι'αυτό αποφάσισαν να ονομάσουν τον γιο τους Αλφόνσο κάτι που αποτελούσε μεγάλη τιμή για τον ίδιο επειδή το όνομα του δεν υπήρχε καθόλου στην Αγγλία. Η Ελεονώρα της Καστίλης έπεισε τον ετεροθαλή αδελφό της να ταξιδεύσει στην Γασκώνη για να γίνει ο ίδιος ο νονός του νέου πρίγκηπα. Μετά τον θάνατο των δυο μεγαλύτερων αδελφών του Ιωάννη (1271) και Ερρίκου (1274) σε βρεφική ηλικία έγινε διάδοχος του Αγγλικού θρόνου από τους πρώτους μήνες της ζωής του. Ο Αλφόνσος ζούσε στο δικό του νοικοκυριό επειδή οι γονείς του έλειπαν συνεχώς σε εκστρατείες, η μητέρα του φρόντισε για την ανατροφή του με Ισπανούς δασκάλους και Ισπανό μάγειρα. Σε ηλικία 10 ετών ο Αλφόνσος αρραβωνιάστηκε με την Μαργαρίτα κόρη του Φλόρις Ε΄, κόμη της Ολλανδίας προετοιμάστηκε ένα πλούσιο ψαλτήρι αλλά ο πρίγκηπας αρρώστησε και πέθανε λίγο πριν τον γάμο. Το Ψαλτήρι του Αλφόνσου ολοκληρώθηκε μια δεκαετία αργότερα όταν έγινε ο γάμος της αδελφής του Ελισάβετ του Ρούντλαν με τον αδελφό της Μαργαρίτας, Ιωάννη Α΄ κόμη της Ολλανδίας. Ο πρόωρος θάνατος του Αλφόνσου στο Ουίνδσορ συνέβη αμέσως μετά την γέννηση του μικρότερου αδελφού του Εδουάρδου, πρίγκηπα της Ουαλίας ο οποίος θα είναι ο διάδοχος στον θρόνο, η ταφή του Αλφόνσου έγινε στο Αββαείο του Ουαλίας, η καρδιά του μεταφέρθηκε στο μοναστήρι των Μπρίακφριαρς στο Λονδίνο. Σαν διάδοχος του Αγγλικού θρόνου είχε τα ίδια βασιλικά σύμβολα με αυτά που είχε ο μικρότερος αδελφός του Εδουάρδος με μοναδική διαφορά μια γαλάζια ετικέτα σε τρία σημεία. Bent, Margaret (2016). "Magister Jacobus de Ispania, Author of the Speculum Musicae". Routledge. Το ψαλτήρι του Αλφόνσου Δημιουργική ιστορία Σύμβολα του Αγγλικού βασιλικού Οίκου
Εκτελεστικό του 1823

Το Εκτελεστικό του 1823 (Απρίλιος 1823 – Οκτώβριος 1824) ήταν η δεύτερη κυβέρνηση της «Προσωρινής Διοικήσεως της Ελλάδας». Το «Εκτελεστικόν» σώμα προέκυψε ύστερα από την Β΄ Εθνοσυνέλευση του Άστρους, και την ψήφιση των μελών του από το «Βουλευτικόν» που συγκροτήθηκε επίσης μετά το τέλος της Εθνοσυνέλευσης.

 Πρόεδρος : Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης (26 Απριλίου 1823 - 5 Ιανουαρίου 1824) καθαιρέθηκε από το «Βουλευτικόν»αντικαταστάθηκε από τον Γεώργιο Κουντουριώτη (5 Ιανουαρίου - 10 Οκτωβρίου 1824), δείτε επίσης Ελληνικός εμφύλιος πόλεμος (1823–1825)Μέλος : Ανδρέας Π. Μεταξάς (26 Απριλίου - 25 Νοεμβρίου 1823) καθαιρέθηκε από το «Βουλευτικόν»- αντικαταστάθηκε στις 6 Ιανουαρίου 1824 από τον Παναγιώτη Μπόταση - εκλέχτηκε Αντιπρόεδρος της Επιτροπής στις 9 Φεβρουαρίου 1824Μέλος : Ανδρέας Ζαΐμης (26 Απριλίου 1823 - 5 Ιανουαρίου 1824) (παραιτήθηκε)- αντικαταστάθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 1924 από τον Αναγνώστη ΣπηλιωτάκηΜέλος: Σωτήριος Χαραλάμπης (26 Απριλίου 1823 - 5 Ιανουαρίου 1824) καθαιρέθηκε από το «Βουλευτικόν»- αντικαταστάθηκε από τον Νικόλαο Λόντο - απεβίωσε στις 16 Απριλίου 1824 και η θέση προσφέρθηκε στον Ανδρέα Ζαΐμη, ο οποίος όμως την αρνήθηκε - τη θέση κατέλαβε κατέλαβε τελικά, στις 14 Ιουλίου 1824 ο Πανούτσος ΝοταράςΑντιπρόεδρος : Θεόδωρος Κολοκοτρώνης (27 Μαΐου - 15 Οκτωβρίου 1823) (παραιτήθηκε)- αντικαταστάθηκε από τον Ιωάννη Κωλέττη με την ιδιότητα του Μέλους στις 25 Νοεμβρίου 1823 Γενικός Γραμματέας του Εκτελεστικού (με αρμοδιότητα και τις εξωτερικές υποθέσεις): Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος- αντικαταστάθηκε στις 12 Ιουλίου 1823 από τον Νικόλαο Σπηλιάδη - αντικαταστάθηκε στις 6 Ιανουαρίου 1824 από τον Παναγιώτη ΡόδιοΥπουργός επί των Εσωτερικών : Γρηγόριος Δικαίος Υπουργός επί της Οικονομίας : Αναγνώστης Σπηλιωτάκης- αντικαταστάθηκε στις 25 Αυγούστου 1823 από τον Χαράλαμπο Περρούκα - αντικαταστάθηκε στις 25 Νοεμβρίου 1823 (προσωρινά) από τον Σπυρίδωνα Παπαλεξόπουλο - αντικαταστάθηκε στις 13 Ιουλίου 1824 από τον Νικόλαο ΠονηρόπουλοΥπουργός επί του Δικαίου : Επίσκοπος Ανδρούσης, Ιωσήφ- αντικαταστάθηκε στις 2 Ιουνίου 1823 από τον Γεώργιο Βάρβογλη - αντικαταστάθηκε στις 13 Ιουνίου 1824 από τον Νικήτα Κάλλα - αντικαταστάθηκε στις 13 Ιουλίου 1824 από τον Ιωάννη Βαπτιστή ΘεοτόκηΥπουργός επί των Πολεμικών : τριμελής επιτροπή αποτελούμενη από τους Διονύσιο Τρουπάκη (Μούρτζινος) , Χριστόφορο Περραιβό και Αναγνώστη Παπαγεωργίου- στις 19 Σεπτεμβρίου 1823 τον Χριστόφορο Περραιβό τον αντικατέστησε ο Αλεξάκης ΒλαχόπουλοςΥπουργός επί των Ναυτικών: τριμελής επιτροπή αποτελούμενη από τους Γεώργιο Κιβωτό (δεν υπάρχουν ακριβείς πληροφορίες), Ιωάννη Λαζάρου (παραιτήθηκε 22 Δεκεμβρίου 1823 χωρίς να αντικατασταθεί) - Ιωάννη Καλημέρη (παραιτήθηκε 7 Μαΐου 1824 χωρίς να αντικατασταθεί) Υπουργός επί της Θρησκείας : Επίσκοπος Ανδρούσης, Ιωσήφ- αναπληρώθηκε -λόγω πολύμηνης απουσίας - από τον Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου Δανιήλ ΓεωργόπουλοΥπουργός επί της Αστυνομίας : Γεώργιος Αινιάν- αντικαταστάθηκε, την 1η Ιουλίου 1823, προσωρινά, από τον Υπουργό Εσωτερικών Γρηγόριο Δικαίο Γεώργιος Δημακόπουλος (1966). Η διοικητική οργάνωσις κατά την Ελληνική Επανάσταση 1821-1827: συμβολή εις την ιστορίαν της ελληνικής διοικήσεως. Αθήνα.
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1949

Τα 15α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards),που ανακοινώθηκαν στις 27 Δεκεμβρίου 1949, απονεμήθηκαν στις 5 Φεβρουαρίου 1950, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1949.

 Καλύτερη Ταινία: Όλοι οι Άνθρωποι του ΒασιλιάΚαλύτερη Σκηνοθεσία: Κάρολ Ριντ - Πρώτη ΑπογοήτευσηΚαλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος: Μπρόντερικ Κρόφορντ - Όλοι οι Άνθρωποι του ΒασιλιάΚαλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος: Ολίβια Ντε Χάβιλαντ - Η κληρονόμοςΚαλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία: Κλέφτης ποδηλάτων (Ladri di biciclette) Ο Επίσημος ιστότοπος
Δούβιανη

Η Δούβιανη (αλβανικά: Dhuvjani) είναι χωριό του νομού Αργυροκάστρου στην νότια Αλβανία. Ιστορικά ανήκει στην περιοχή Πωγωνίου της Βορείου Ηπείρου. Το 2015 έγινε μέρος του δήμου Δρόπολης αφού η Αλβανική κυβέρνηση κατάργησε τον δήμο Πωγωνίου. Στο χωριό κατοικούν μέλη της ελληνικής μειονότητας.

 Στο χωριό βρίσκεται η διάσημη Μονή Δούβιανης που χρονολογείται τον 6ο αιώνα καθώς και άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες. Ένα Ελληνικό σχολείο ιδρύθηκε κοντά στην Δούβιανη από το 1777. Το πρώτο σχολείο του ίδιου του χωριού, ένα Ελληνικό δημοτικό σχολείο, ιδρύθηκε το 1853, ενώ μια σχολή κοριτσιών άνοιξε αργότερα το 1914. Τάσος Βιδούρης (1888-1967), Έλληνας ποιητής Βασίλειος Σαχίνης (1894-1943), Έλληνας ηγέτης του Μετώπου Απελευθέρωσης της Βορείου Ηπείρου Γρηγόριος Λαμποβιτιάδης (1908-1945), ακτιβιστής του κινήματος της Βορείου Ηπείρου
Ζαν Μπερώ

Ο Ζαν Μπερώ (γαλλικά: Jean Béraud) (1849 - 1935) ήταν Γάλλος ζωγράφος γνωστός για τους πολυάριθμους πίνακές του που απεικονίζουν τη ζωή του Παρισιού και τη νυχτερινή ζωή της κοινωνίας της εύπορης αστικής τάξης του Παρισιού. Οι εικόνες των Ηλυσίων Πεδίων, οι καφετέριες, η Μονμάρτρη και οι όχθες του Σηκουάνα εμφανίζονται σε λεπτομερείς απεικονίσεις της καθημερινής παριζιάνικης ζωής κατά τη διάρκεια της Μπελ Επόκ. Επίσης ζωγράφισε θρησκευτικά θέματα σε σύγχρονο σκηνικό.

 Ο Ζαν Μπερώ γεννήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 1849 στην Αγία Πετρούπολη. Ο πατέρας του (επίσης Ζαν) ήταν γλύπτης και πιθανότατα εργάζονταν στον χώρο του καθεδρικού ναού του Αγίου Ισαάκ. Μετά τον θάνατο του πατέρα του, η μητέρα του μετακόμισε στο Παρίσι. Μετά τις δευτεροβάθμιες σπουδές του, άρχισε να σπουδάζει νομικά με σκοπό να γίνει δικηγόρος. Αλλά η καλλιτεχνική τάση του τον οδήγησε να εγγραφεί στην Εθνική Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών στο Παρίσι όπου σπούδασε με καθηγητή τον Λεόν Μπονά και παρουσίασε έργα ζωγραφικής του στο Σαλόνι για πρώτη φορά το 1872. Ωστόσο, δεν κέρδισε την αναγνώριση μέχρι το 1876, με τον πίνακα Η επιστροφή από την κηδεία. Έγινε ένας από τους κύριους ζωγράφους της παριζιάνικης ζωής κατά τη διάρκεια της Μπελ Επόκ. Ζωγράφιζε πολλές σκηνές της καθημερινής ζωής του Παρισιού σε στυλ που βρίσκεται κάπου ανάμεσα στην ακαδημαϊκή τέχνη του Σαλονιού και σε αυτό των Ιμπρεσιονιστών. Μέσα από μια πληθώρα σκηνών, απεικόνισε με οξύτητα, και μερικές φορές με ειρωνεία, το σιωπηλό περιβάλλον της αστικής τάξης, τα μικροκαταστήματα, την ατμόσφαιρα των καφέ, τις δημόσιες συναντήσεις, σκηνές της καθημερινής ζωής στους δρόμους του Παρισιού. Δημιούργησε επίσης περίπου 200 πορτρέτα. Σε ένα πολύ διαφορετικό τόνο, συνέθεσε μερικούς πίνακες με θρησκευτικά θέματα που απεικονίζουν τον Χριστό σε θεαματικά σύγχρονα σκηνικά (Η Μαρία Μαγδαληνή στον Φαρισαίο, 1891, Παρίσι, Μουσείο Ορσέ), ή πίνακες με κοινωνικά θέματα με πιο σοβαρό τόνο (Οι Τρελοί, Σαλόνι του 1885). Ο Ζαν Μπερώ ήταν ένας από τους μάρτυρες του Μαρσέλ Προυστ κατά τη διάρκεια της μονομαχίας του στο Μεντόν με τον συγγραφέα Ζαν Λοραίν, τον Φεβρουάριο του 1897 για ένα άρθρο που κρίθηκε προσβλητικό για το ποιητικό του έργο Les Plaisirs et les Jours, 1896 (Οι ηδονές και οι μέρες).Το 1894 του απονεμήθηκε το Παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής, ανώτατη γαλλική τιμητική διάκριση. Προς το τέλος του 19ου αιώνα, ο Μπερώ αφιέρωσε λιγότερο χρόνο στη ζωγραφική του, αλλά εργάστηκε σε πολλές επιτροπές εκθέσεων. Δεν παντρεύτηκε ποτέ και δεν είχε παιδιά. Πέθανε στο Παρίσι στις 4 Οκτωβρίου 1935 και ενταφιάστηκε στο νεκροταφείο Μονπαρνάς δίπλα στη μητέρα του. Σήμερα, ένα μεγάλο μέρος των έργων του βρίσκεται σε ιδιωτικές συλλογές και μουσεία σε όλο τον κόσμο. Στο Παρίσι αρκετά έργα του βρίσκονται στο μουσείο Καρναβαλέ και το μουσείο Ορσέ. Ζαν Μπερώ, στο Youtube