IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 1993

Τα 19α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες (αγγλικά: Los Angeles Film Critics Association Awards), απονεμήθηκαν για να τιμήσουν την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1993.

 Καλύτερη Ταινία: Η Λίστα του Σίντλερ Επιλαχών: Μαθήματα Πιάνου Καλύτερη Σκηνοθεσία: Τζέιν Κάμπιον – Μαθήματα Πιάνου Επιλαχών: Ρόμπερτ Άλτμαν – Short Cuts Α' Ανδρικός Ρόλος: Άντονι Χόπκινς – Shadowlands και The Remains of the Day Επιλαχών: Ντάνιελ Ντέι Λιούις – Τα Χρόνια της Αθωότητας και In the Name of the Father Α' Γυναικείος Ρόλος: Χόλι Χάντερ – Μαθήματα Πιάνου Επιλαχούσα: Ντέμπρα Γουίνγκερ – Shadowlands και A Dangerous Woman Β' Ανδρικός Ρόλος: Τόμι Λι Τζόουνς – The Fugitive Επιλαχών: Ralph Fiennes – Η Λίστα του Σίντλερ Β' Γυναικείος Ρόλος (tie): Anna Paquin – Μαθήματα Πιάνου Rosie Perez – Fearless Καλύτερο Σενάριο: Jane Campion – Μαθήματα Πιάνου Επιλαχών: Robert Altman και Frank Barhydt – Short Cuts Καλύτερου Διευθυντή Φωτογραφίας (tie): Stuart Dryburgh – Μαθήματα Πιάνου Janusz Kamiński – Schindler's List Καλύτερος Σχεδιασμός Παραγωγής: Allan Starski - Η Λίστα του Σίντλερ Επιλαχών: Dante Ferretti – The Age of Innocence Καλύτερη Μουσική: Zbigniew Preisner – Blue (Trois couleurs: Bleu), The Secret Garden και Olivier, Olivier Επιλαχών: Michael Nyman – The Piano Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία: Αντίο, παλλακίδα μου (Ba wang bie ji) • Κίνα/Χονγκ Κονγκ Επιλαχών: Blue (Trois couleurs: Bleu) • France/Poland/Switzerland Best Non-Fiction Film: It's All True: Based on an Unfinished Film by Orson Welles Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων: The Mighty River (Le fleuve aux grandes eaux) The Douglas Edwards Experimental/Independent Film/Video Award: Peter Friedman and Tom Joslin – Silverlake Life: The View from Here Βραβείο Νέας Γενιάς: Λεονάρντο Ντι Κάπριο – This Boy's Life και What's Eating Gilbert Grape Βραβείο Επιτευγματος Καριέρας: Τζον Άλτον Ο Επίσημος ιστότοπος
361 Βονωνία

Η Βονωνία (Bononia) είναι μεγάλος αστεροειδής που κινείται στα εξώτατα όρια της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,22. Ανακαλύφθηκε το 1893 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια, και πήρε το όνομά της από τη λατινική ονομασία της Μπολόνια. Η Βονωνία ανήκει στην Οικογένεια αστεροειδών της Χίλντας.

 Η διάμετρος της Βονωνίας υπολογίσθηκε σε 141,7 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 2,98 τετράκις εκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι D, ενώ το άλβεδό της είναι 0,045 (από δεδομένα του IRAS). Η Βονωνία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 13 ώρες και 50 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 130 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Θάνατοι τριών αδελφών στην Πάτρα

Η υπόθεση θανάτου τριών παιδιών στην Πάτρα (αναφέρεται στα Μέσα και ως υπόθεση της Πάτρας) αφορά την ακολουθία των θανάτων μέσα σε τρία χρόνια, των παιδιών της οικογένειας του Μάνου Δασκαλάκη και της Ρούλας Πισπιρίγκου. Η μητέρα των παιδιών, έχει συλληφθεί και κρίθηκε προφυλακιστέα για ανθρωποκτονία εκ προθέσεως της κόρης της Τζωρτζίνας Δασκαλάκη, μετά από χορήγηση κεταμίνης. Η υπόθεση έχει απασχολήσει και διεθνή μέσα ενημέρωσης.Η υπόθεση αυτή έχει λάβει εξαιρετικά εκτεταμένη κάλυψη στα μέσα ενημέρωσης, με εκπομπές να ασχολούνται με το θέμα της δολοφονίας ακόμη και 3 μήνες μετά την σύλληψη της Πισπιρίγκου.

 Στις 13 Απριλίου 2019, η 3,5 ετών Μαλένα Δασκαλάκη πέθανε στο Νοσοκομείο Παίδων ενώ είχε εισαχθεί με λευχαιμία σε αρχικό στάδιο και με τους ιατρούς να θεωρούν την κατάσταση απολύτως ιάσιμη. Λίγες ημέρες αργότερα, εισήχθη για πρώτη φορά η αδελφή της, Τζωρτζίνα Δασκαλάκη. Στις 21 Μαρτίου 2021, η αδελφή τους Ίριδα Δασκαλάκη βρέθηκε νεκρή στην κούνια της με ένα ματωμένο πανάκι πάνω της. Τον Ιούλιο του 2021 ολοκληρώθηκε και απεστάλη η ιατροδικαστική έκθεση από την ιατροδικαστή Αγγελική Τσιόλα. Ακολούθησε γονιδιακός έλεγχος που ολοκληρώθηκε στις 30 Μαρτίου 2022 με αρνητικό αποτέλεσμα ως προς την ύπαρξη γονιδιακού προβλήματος.Στις 11 Απριλίου 2019 η Τζωρτζίνα Δασκαλάκη εισήχθη στο Καραμανδάνειο Νοσοκομείο στην Πάτρα. Υποβλήθηκε σε καρδιοπνευμονική αναζωογόνηση για πάνω από 50 λεπτά και επανήλθε, ωστόσο είχε υποστεί υποξική ισχαιμική εγκεφαλοπάθεια. Στις 29 Ιανουαρίου 2022, η τετραπληγική πλέον Τζωρτζίνα Δασκαλάκη πέθανε στο νοσοκομείο του Ρίου. Στις 9 Φεβρουαρίου, η εισαγγελία Πατρών παρήγγειλε προκαταρκτική έρευνα για τα τρία κορίτσια. Στις 30 Μαρτίου εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης για τη μητέρα, η οποία απολογήθηκε στις 4 Απριλίου σε ανακρίτρια στην Αθήνα. Με σύμφωνη γνώμη ανακρίτριας και εισαγγελέως κρίθηκε προφυλακιστέα και οδηγήθηκε στις Φυλακές Κορυδαλλού.Τον Ιούλιο του 2022 ασκήθηκε στη μητέρα ποινική δίωξη για ανθρωποκτονία κατά συρροή και των τριών παιδιών της.
Μαϊκέλ Καϊθέδο

Ο Μαϊκέλ Καϊθέδο Σάντσεθ (Ίνκα (Βαλεαρίδες Νήσοι), 21 Ιουνίου 2003), είναι Ισπανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,99 μέτρων και αγωνίζεται στη θέση του σούτινγκ γκαρντ για την Μπαρτσελόνα του Πρωταθλήματος Ισπανίας (Liga ACB) και της Ευρωλίγκα.

 Γεννημένος στην Ίνκα (Βαλεαρίδες Νήσοι), είναι γιος Κολομβιανού πατέρα και Ισπανίδας μητέρας, είναι σούτινγκ γκαρντ που εκπαιδεύτηκε στις νεανικές κατηγορίες της Ρόκα δελ Βαγιές και ΚΜ Γκρανογέρς, πριν πάει στη Μπαρτσελόνα. Τον Δεκέμβριο του 2020, επιλέχθηκε Πολυτιμότερος Παίχτης (MVP) του Αντίντας Νεξτ Γκενερέισον της Βαλένθια μετά από έναν πολυτελή τελικό, στον οποίο είχε βαθμό αξιολόγησης 37.Την περίοδο 2020-21, ήταν μέλος της Μπαρτσελόνα "B" της 2ης Ισπανίας (Liga LEB Plata) και ενάλλασσε προπονήσεις και συμμετοχές με την πρώτη ομάδα.Στις 9 Ιανουαρίου 2021, έκανε την πρώτη συμμετοχή του για τη Μπαρτσελόνα στο πρωτάθλημα (Endesa League) απέναντι στην ΜΠΑΞΙ Μανρέσα, και έγινε ο πέμπτος νεότερος παίκτης που το έκανε σε ολόκληρη την ιστορία του τμήματος των Μπλαουγκράνα. Ο παίκτης από τις Βαλεαρίδες έπαιξε 3 λεπτά και 16 δευτερόλεπτα. Ο παρθενικός αγώνας του στην Ευρωλίγκα πραγματοποιήθηκε την 7η αγωνιστική της περιόδου 2021-22, στον αγώνα με τη Μακάμπι Τελ Αβίβ, παίζοντας μόλις 21 δευτερόλεπτα στον αγώνα. Το πρώτο του καλάθι σε αυτή τη διοργάνωση ήρθε δύο μέρες αργότερα, με κάρφωμα στο παιχνίδι με την Μπασκόνια, σε έναν αγώνα όπου ξεπέρασε τα δέκα λεπτά. Το 2019 έπαιξε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Παίδων, το οποίο κατέκτησε, σημειώνοντας 21 πόντους στον τελικό με τη Γαλλία. Προφίλ παίχτη στην ACB
Σύνδρομο Γιάκομπς

Το σύνδρομο Γιάκομπς ή αλλιώς σύνδρομο ΧΥΥ ή σύνδρομο ΥΥ είναι μία μετάλλαξη και συγκεκριμένα αριθμητική χρωμοσωμική ανωμαλία. Πρόκειται για μία τρισωμία που παρατηρείται στα φυλετικά χρωμοσώματα του ανθρώπου και εμφανίζεται σχετικά σπάνια σε σχέση με άλλες τρισωμίες (σύνδρομο Κλαϊνφέλτερ, σύνδρομο Ντάουν, σύνδρομο Έντουαρντς, σύνδρομο Πατάου), με συχνότητα 1:1000 γεννήσεις αγοριών. Τα άτομα με σύνδρομο ΧΥΥ διαθέτουν συνήθως φυσιολογικό φαινότυπο, έχουν πολύ υψηλό ανάστημα (στο χρωμόσωμα Υ εδράζονται γονίδια που σχετίζονται με το ύψος), παρουσιάζουν μαθησιακές δυσκολίες, εμφανίζουν υπερδραστηριότητα και έχουν έφεση στον αθλητισμό.

 Το φυσιολογικό σωματικό κύτταρο έχει 46 χρωμοσώματα (σε 23 ζεύγη), ενώ το γεννητικό κύτταρο (γαμέτης) έχει 23 (ένα από κάθε ζεύγος των σωματικών). Ο σχηματισμός των γεννητικών κυττάρων γίνεται με μια διαδικασία κυτταρικής διαίρεσης, που λέγεται μείωση.Υπάρχουν δύο τύποι συνδρόμου ΧYΥ: Το σύνδρομο Γιάκομπς οφείλεται στην παρουσία ενός επιπλέον χρωμοσώματος Υ αντί του ζεύγους χρωμοσωμάτων ΧΥ που είναι το φυσιολογικό. Η ύπαρξη του επιπλέον χρωμοσώματος Υ είναι αποτέλεσμα μη διαχωρισμού των αδελφών χρωματίδων κατά το σχηματισμό γαμετών στη 2η μειωτική διαίρεση του πατέρα.Σύνδρομο Γιάκομπς μπορεί να προκληθεί και από λάθος που συμβαίνει κατά τις μιτωτικές διαιρέσεις του ζυγωτού, ενώ και οι 2 γαμέτες που συμμετείχαν στη γονιμοποίησή του ήταν φυσιολογικοί (ο τύπος αυτός εμφανίζεται σε μικρότερο βαθμό). Η μορφή αυτή του συνδρόμου έχει σαν αποτέλεσμα στο ίδιο άτομο ένα μέρος των κυττάρων του να έχουν φυσιολογικό αριθμό χρωμοσωμάτων (46), ενώ άλλα κύτταρα να διαθέτουν 47 χρωμοσώματα (ένα επιπλέον χρωμόσωμα Υ), σαν μωσαϊκό. U.S. National Institute of Health NCBI PubMed
Τέιμα Ονόριο

Η Τέιμα Ονόριο (Teima Onorio, νέα ορθογραφία: Teimwa, 1963-) είναι πολιτικός και υπηρέτησε ως Αντιπρόεδρος της Δημοκρατίας του Κιριμπάτι από τις 28 Μαρτίου 2003 ως τις 12 Μαρτίου 2016.

 Είναι κόρη του Ρότα Ονόριο, Προέδρου του Συμβουλίου του Κράτους, ο οποίος ήταν υπηρεσιακός Πρόεδρος του Κιριμπάτι από τις 10 Δεκεμβρίου 1982 ως τις 18 Φεβρουαρίου 1983. Η Τέιμα υπηρέτησε την πρώτη της θητεία στο αξίωμα της Αντιπροέδρου από το 2003 ως το 2007, προτού επαναδιοριστεί. Εκτός από Αντιπρόεδρος η Τενόριο είναι επίσης υπουργός Παιδείας, Νέας Γενιάς και Ανάπτυξης του Αθλητισμού. Το εν λόγω χαρτοφυλάκιο το κατείχε νωρίτερα, ενώ το 2007 τέθηκε επικεφαλής του υπουργείου Εμπορίου, Βιομηχανίας και Συνεργασίας για να επιστρέψει το 2008 στο υπουργείο Παιδείας, Νέας Γενιάς και Αθλητισμού. Η Ονόριο υπηρέτησε ως μέλος της Βουλής στην περιφέρεια του Αροράε (Arorae) από το 1998 ως το 2002.. Ως Αντιπρόεδρος του Κιριμπάτι, εκπροσώπησε τον Όμιλο των Μικρών Νησιωτικών Κρατών στα Ηνωμένα Έθνη, απευθύνοντας ομιλία με θέμα την κλιματική αλλαγή.
Έρικα Λαστ

Η Έρικα Λουστ (γεν. 1977 στη Στοκχόλμη ως Έρικα Χάλκβιστ) είναι Σουηδή σεναριογράφος, σκηνοθέτης, παραγωγός ταινιών και συγγραφέας. Είναι μία από τις πρωτοπόρες της φεμινιστικής πορνογραφίας. Ζει και εργάζεται στη Βαρκελώνη.

 Η Λουστ σπούδασε πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Λουντ με κύριο θέμα τα ανθρώπινα δικαιώματα. Μετά την αποφοίτησή της μετακόμισε στη Βαρκελώνη το 2000. Αφού εργάστηκε στο θέατρο, ίδρυσε το 2004 την εταιρεία παραγωγής Lust Films, η οποία εξειδικεύτηκε στις φεμινιστικές ερωτικές ταινίες. Στην εταιρεία είναι ταυτόχρονα σεναριογράφος, σκηνοθέτης και παραγωγός και εργάζεται επίσης ως συγγραφέας.Σύμφωνα με την ίδια, οι παραγωγές της έχουν περίπου 40% γυναίκες και 60% άνδρες θεατές. Προτιμά να χρησιμοποιεί για το έργο της τον όρο «ηθικό πορνό» αντί του «φεμινιστικό πορνό». Η δουλειά της διαφέρει μεταξύ άλλων από το συμβατικό πορνό, καθώς στην εταιρεία της εργάζονται κυρίως γυναίκες, από το μακιγιάζ έως την κάμεραμαν και την τεχνικό ήχου. Στις κλασσικές εταιρείες πορνό δουλεύουν σχεδόν αποκλειστικά άντρες.Σε αντίθεση με το κλασικό πορνό, η Λουστ αποφεύγει να επικεντρωθεί στον άνδρα και να κάνει τη γυναίκα το αντικείμενο της ευχαρίστησης και της ικανοποίησής του, στάση που θεωρεί σεξιστική. Αντιθέτως δηλώνει πως σκοπός της ειναι απλά να δείξει ζευγάρια να κάνουν σεξ: «Μερικές φορές μπορεί να είναι αστείο, μερικές φορές σκληρό, μερικές φορές ρομαντικό, μερικές φορές παιχνιδιάρικο. Και θέλω να χρησιμοποιήσω τη φωτογραφική μου μηχανή για να παρατηρήσω πώς όλοι μαζί οι εμπλεκόμενοι αισθάνονται ευχαρίστηση - στο να δίνουν και να παίρνουν. Πρόκειται για ανθρώπους, όχι για εργαλεία διείσδυσης".Οι ταινίες της Λουστ έχουν διακριθεί σε διάφορα φεστιβάλ.Η Λουστ και ο σύζυγός της έχουν δύο παιδιά. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Erika Lust στο Wikimedia Commons Έρικα Λαστ στην IMDb Erika Lust στην ιστοσελίδα Internet Adult Film Database Συνέντευξη Αρχειοθετήθηκε 2020-10-21 στο Wayback Machine. στο Spex (2017) Η Erika επισκέπτεται το TEDxVienna
Ιουδήθ του Μπάμπενμπεργκ

H Ιουδήθ του Μπάμπενμπεργκ (Λατ. Jutta, 1115 - μετά το 1168) μέλος του Οίκου των Μπάμπενμπεργκ ήταν κόρη του Λεοπόλδου Γ΄ Μπάμπενμπεργκ της Αυστρίας και της Αγνής του Βάιμπλινγκεν της μοναδικής κόρης του αυτοκράτορα Ερρίκου Δ΄ από τον Οίκο των Σαλίων. Η Ιουδήθ ήταν ανεψιά του Ερρίκου Ε΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο χρονικογράφος Όθων του Φράιζινγκ ήταν ένας από τους μεγαλύτερους αδελφούς της. Ο Κορράδος Γ΄ της Γερμανίας ήταν ετεροθαλής αδελφός της από τον πρώτο γάμο της μητέρας της με τον δούκα Φρειδερίκο Α΄ της Σουαβίας του Οίκου των Χοενστάουφεν, ο Φρειδερίκος Α΄ Βαρβαρόσσα ήταν ανιψιός της. Ο πατέρας της Ιουδήθ με τον γάμο του έγινε ισχυρός αυτοκρατορικός πρίγκιπας και ένας από τους υποψήφιους για την εκλογή του Ρωμαίου αυτοκράτορα (1125) παραιτήθηκε ωστόσο υπέρ του θετού γιου του Φρειδερίκου Β΄ της Σουαβίας.

 Η Ιουδήθ παντρεύτηκε τον Γουλιέλμοε Ε΄ των Αλεράμιτσι μαρκήσιο του Μομφερράτου, με τον οποίο απέκτησε οκτώ παιδιά. Ο Οίκος των Αλεράμιτσι ήταν πρωταγωνιστής στις Σταυροφορίες, ο Γουλιέλμος Ε΄ συνόδευσε τον ανιψιό του Λουδοβίκο Ζ΄ τον Νεώτερο στη Β΄ Σταυροφορία (1147). Οι πέντε γιοι τού Γουλιέλμου Ε΄ και της Ιουδήθ απέκτησαν υψηλές θέσεις στο Βασίλειο της Ιερουσαλήμ και τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Συγκεκριμένα απέκτησαν: Γουλιέλμος, κόμης της Γιάφα και της Ασκαλώνος, πατέρας του Βαλδουίνου Ε΄ της Ιερουσαλήμ. Κορράδος, βασιλιάς της Ιερουσαλήμ. Βονιφάτιος, διάδοχός του στη μαρκιωνία του Μομφερράτου και ιδρυτής του Βασιλείου της Θεσσαλονίκης. Φρειδερίκος, ακολούθησε εκκλησιαστική σταδιοδρομία και έγινε επίσκοπος της Άλμπα. Ρενιέ, παντρεύτηκε τη Βυζαντινή πριγκίπισσα Μαρία Κομνηνή, κόρη του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού. Αγνή, παντρεύτηκε τον Γκουίντο Γκουέρρα Γ΄ κόμη της Μοντιλιάνα. Ο γάμος ακυρώθηκε πριν το 1180, χωρίς απογόνους. Αζαλαΐς απεβ. 1232, παντρεύτηκε τον Μαμφρέδο Β΄ μαρκήσιο του Σαλούτσο και ήταν επίτροπος για λογαριασμό του ανήλικου εγγονού της Μαμφρέδου Γ΄. Μία κόρη, που παντρεύτηκε τον Αλβέρτο της Μαλασπίνα.Ο Γουλιέλμος Ε΄ ήταν ένας από τους βασικούς οπαδούς τού ανιψιού τής συζύγου τού Φρειδερίκου Β΄ Βαρβαρόσσα και βοήθησε σημαντικά να να γίνει ο γάμος του με τη Βεατρίκη Α΄ της Βουργουνδίας, μικρανεψιά τής μητέρας του Γκιζέλας (1156). Η Ιουδήθ ζούσε το 1168, αλλά πέθανε πριν τον σύζυγο της, παραβρέθηκε στην Ιερουσαλήμ όταν ο μικρός εγγονός της Βαλδουίνος Ε΄ στέφτηκε βασιλιάς της Ιερουσαλήμ. Marco Bicchierai, Tegrimo Guidi, in Dizionario biografico degli Italiani, 61 (2004)
Ελεονώρα της Αυστρίας (1534-1594)

Η Ελεονώρα, γερμ. Eleanor von Habsburg (2 Νοεμβρίου 1534 - 5 Αυγούστου 1594) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κόρη του αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Μάντουας.

 Ήταν η έκτη κόρη του Φερδινάνδου Α΄ αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Γερμανίας και της Άννας των Γιαγκελόνων, κόρης και κληρονόμου του Βλαδίσλαου Β΄ βασιλιά της Ουγγαρίας & Βοημίας. Παντρεύτηκε το 1561 τον Γουλιέλμο Α΄ Γκοντζάγκα δούκα της Μάντουας, γιου και κληρονόμου της Μαργαρίτας Παλαιολογίνας μαρκησίας του Μομφερράτου και είχε τέκνα: Βικέντιος Α΄ 1562-1612, δούκας της Μάντουα και του Μομφερράτου. Μαργαρίτα 1564-1618, παντρεύτηκε τον Αλφόνσο Β΄ των Έστε, δούκα της Φερράρα. Άννα Τζουλιάνα 1566-1621, παντρεύτηκε τον θείο της Φερδινάνδο Β΄ των Αψβούργων αρχιδούκα της Πέραν Αυστρίας & του Τυρόλου. Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Joanna" . Encyclopædia Britannica. 15 (11th ed.). Cambridge University Press. Priebatsch, Felix (1908), "Wladislaw II.", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 54, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 688–696
Νικολάε Τιμόφτι

Ο Νικολάε Τιμόφτι (Nicolae Timofti, γενν. στις 22 Δεκεμβρίου 1948) είναι πολιτικός της Μολδαβίας, νομομαθής και Πρόεδρος της χώρας από τις 23 Μαρτίου 2012 ως τις 23 Δεκεμβρίου 2016. Νωρίτερα υπηρέτησε ως επικεφαλής του Ανωτάτου Δικαστικού Συμβουλίου της Μολδαβίας. Εξελέγη Πρόεδρος από το Κοινοβούλιο στις 16 Μαρτίου 2012.

 Γεννήθηκε στο Τσιουτουλέστι της σοβιετικής Μολδαβίας, στη Σοβιετική Ένωση, . Στις αρχές του 1949, η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στο Φλορέστι. Στις 6 Ιουλίου 1949 ο παππούς του από τον πατέρα του, Τουντόρ Τιμόφτι απελάθηκε από τις σοβιετικές αρχές στην επαρχία Αμούρ, όπου απεβίωσε το 1953.Ο Νικολάε Τιμόφτι είναι παντρεμένος με τη Μαργκαρέτα και έχουν 3 γιους: τον Αλεξέι (γ. 1977) , ο οποίος εργάζεται ως δικηγόρος στην Παγκόσμια Τράπεζα στην Ουάσινγκτον, τον Νίκου (γ. 1980) που εργάζεται ως αθλητικογράφος στο Τσισινάου και το Στέφαν (γ. 1989) που σπουδάζει Οικονομικές Επιστήμες στο Τσισινάου. Ο Τιμόφτι αποφοίτησε από τη νομική σχολή του Κρατικού Πανεπιστημίου της Μολδαβίας το 1972 και υπηρέτησε επί 2 χρόνια στο σοβιετικό στρατό. Το 1976 ξεκίνησε την καριέρα του ως δικαστικού. Το 2005 διορίστηκε στον ανώτατο δικαστικό βαθμό και το 2011 διορίστηκε πρόεδρος του Ανωτάτου Συμβουλίου των Δικαστών. Έπειτα από την εκλογή του από τα μέλη του Κοινοβουλίου, ο Τιμόφτι αναγνώρισε ως προτεραιότητά του τον προσανατολισμό προς την Ευρώπη, συνεχίζοντας την πολιτική των προκατόχων του. Ο ίδιος έχει δηλώσει ότι η χώρα του "δεν έχει άλλο μέλλον από εκείνο στην Ευρώπη".Η εκλογή του Τιμόφτι έγινε στις 16 Μαρτίου 2012 και εγκρίθηκε από το Συνταγματικό Δικαστήριο, στις 19 Μαρτίου.Η ορκωμοσία του έγινε στις 23 Μαρτίου.Τον διαδέχθηκε στην προεδρία της χώρας ο Ιγκόρ Ντοντόν το 2016. Profile: Who Is Moldova's New President-Elect?
Μουσικό όργανο

Τα μουσικά όργανα είναι κατασκευάσματα τα οποία, με τον μηχανισμό τους και τις τεχνικές χρήσεις τους, χρησιμοποιούνται με σκοπό την παραγωγή μουσικών ήχων. Στην πράξη, κάθε μέσο που μπορεί να παράγει ήχους μπορεί να χαρακτηριστεί ως μουσικό όργανο. Η εμφάνισή τους τοποθετείται στα πρώτα στάδια του ανθρώπινου πολιτισμού, χωρίς ωστόσο να μπορεί να καθοριστεί ακριβής χρονολογία εμφάνισης του πρώτου οργάνου. Τα πιο παλιά αρχαιολογικά ευρήματα αφορούν κάποιες πρωτόγονες φλογέρες ηλικίας 37.000ετών, χωρίς όμως να θεωρούνται τα πρώτα όργανα που υπήρχαν.

 Υπάρχουν πολλοί τρόποι ταξινόμησης των μουσικών οργάνων. Όλες οι μέθοδοι εξετάζουν κάποιο συνδυασμό των φυσικών ιδιοτήτων του οργάνου, πως η μουσική εκτελείται στο όργανο, το εύρος του οργάνου, και τη θέση του οργάνου που μπορεί να λάβει σε μια ορχήστρα ή άλλη σύνθεση. Το σύστημα ταξινόμισης Χόρνμποστελ-Ζαξ (ή Ζακς-Χόρνμποστελ) καθιερώθηκε από τους μουσικολόγους Φον Ε. Χόρνμποστελ (1914) και Κ. Ζακς (1940), και διακρίνει τα όργανα στις εξής κατηγορίες: ιδιόφωνα μεμβρανόφωνα χορδόφωνα αερόφωνα ηλεκτρόφωνα Αυτή η μέθοδος ταξινόμησης με ελληνική προέλευση είναι διαδεδομένη στη Δύση και διακρίνει τα όργανα σε έγχορδα, κρουστά και πνευστά. Πιάνο Κιθάρα Τύμπανα Τυμπάνια Ακουστική κιθάρα Κρουστά Φλογέρα Αρμόνιο(πιάνο) Βιολί Ηλεκτρική κιθάρα Μπάσο Σαξόφωνο Μπουζούκι Μπαγλαμάς Λαούτο Ζουρνάς Κλαρινέτο (Κλαρίνο) Βιόλα Κοντραμπάσο Τρομπέτα Τρομπόνι Τούμπα Ούτι Ταμπουράς Κανονάκι Σαντούρι Νέϊ Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα τομ. 3ος, σελ.148.
28η Οκτωβρίου ώρα 5:30

Το 28η Οκτωβρίου ώρα 5:30 είναι μια ελληνική πολεμική δραματική ταινία του 1971, σε σκηνοθεσία Κώστα Καραγιάννη και παραγωγή Τζέιμς Πάρις. Η ταινία όσο προβλήθηκε στους κινηματογράφους έκοψε συνολικά 321.543 εισιτήρια.

 Η κήρυξη του πολέμου βρίσκει τους κατοίκους ενός μικρού μακεδονικού χωριού, της Μικρής Λεύκας, σε γλέντι, αλλά τα παλικάρια σταματούν αμέσως το χορό και ξεκινούν για τον πόλεμο. Με την κατάρρευση του μετώπου, οι Γερμανοί μπαίνουν στο χωριό και ο διοικητής τους ο υπολοχαγός Βίλι Κνουτ (Λάκης Κομνηνός) μετατρέπει το κρατικό εργοστάσιο ξυλείας σε εργοστάσιο κατασκευής πολεμοφοδίων. Υποχρεώνει τους κατοίκους να δουλεύουν σ’ αυτό. Μέσα σε κλίμα βίας και τρομοκρατίας, το πνεύμα της αντίστασης φουντώνει, μέχρι που έρχεται η μέρα της απελευθέρωσης και μια νέα ζωή αρχίζει. Στυλοβάτες της αντίστασης υπήρξαν ο τρελόγερος Τρύφωνας Πλατανιάς (Φερνάντο Σάντσο), που στην πραγματικότητα ήταν ένας συνετός και ένθερμος πατριώτης, και ο γιος του Κυριάκος (Γιάννης Κατράνης) που είχε χάσει τα δύο πόδια του στο αλβανικό μέτωπο. Χρήστος Πολίτης, Στέλιος Βέρα Κρούσκα, Ελένη Φερνάντο Σάντσο, Τρύφων Πλατανιάς Λάκης Κομνηνός, υπολοχαγός Βίλι Κνουτ Δημήτρης Μπισλάνης, λοχίας Γιώτα Σοϊμοίρη, Φρόσω Νικήτας Πλατής, Παντελής Στρατής Γιάννης Κατράνης, Κυριάκος Πλατανιάς Σεναριογράφος της ταινίας είναι ο Διονύσης Τζεφρώνης και σκηνοθέτης ο Κώστας Καραγιάννης. Η ταινία γυρίστηκε στο χωριό Γαλάτιστα του Νομού Χαλκιδικής. 28η Οκτωβρίου ώρα 5:30 στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος 28η Οκτωβρίου ώρα 5:30 στο Cine.gr 28η Οκτωβρίου ώρα 5:30 στην IMDb
423 Διοτίμα

Η Διοτίμα (Diotima) είναι ένας από τους μεγαλύτερους αστεροειδείς της Κύριας Ζώνης με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,24. Ανακαλύφθηκε το 1896 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια, και πήρε το όνομά της από το πιθανώς συμβολικό (ανύπαρκτο) πρόσωπο Διοτίμα, ιέρεια που δίδαξε τον Σωκράτη. Η ονομασία αυτή δόθηκε από το Astromomisches Rechen-Institut (Ινστιτούτο Αστρονομικών Υπολογισμών) της Γερμανίας, όπως και για άλλους έξι από τους 99 συνολικά αστεροειδείς που ανεκάλυψε ο Σαρλουά. Από τροχιακής και φασματοσκοπικής απόψεως, η Διοτίμα ανήκει στη σημαντική Οικογένεια αστεροειδών της Ηούς, της οποίας αποτελεί μάλλον το ογκωδέστερο μέλος.

 Η διάμετρος της Διοτίμας υπολογίσθηκε σε 208,8 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ ο Dunham το 2002 με χρήση 15 χορδών από επιπροσθήσεις της Διοτίμας εκτίμησε τις διαστάσεις της σε 171 × 138 χιλιόμετρα. Η μάζα της Διοτίμας εκτιμάται σε 9,53 τετράκις εκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³, αλλά μπορεί να φθάνει και τα 16. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,051 (από δεδομένα του IRAS). Η Διοτίμα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 4 ώρες και 46,5 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 112 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Δεχόμενοι μάζα 9,53 τετράκις εκατομμύρια τόνους, η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Διοτίμας είναι περίπου 5,84 cm/sec (168 φορές ασθενέστερη από την αντίστοιχη γήινη), ενώ η ταχύτητα διαφυγής 110,4 m/sec (397 χιλιόμετρα την ώρα). Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Έφη Ροδίτη

Η Έφη Ροδίτη (γεννηθείσα το 1936) είναι Ελληνίδα ηθοποιός. Γεννημένη στο Πορτ Σάιντ της Αιγύπτου ήρθε σε μικρή ηλικία στην Αθήνα όπου και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Πέλου Κατσέλη.

 Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο θέατρο το 1960, με την παράσταση του "Θείου Βάνια" του Αντόν Τσέχωφ σε μετάφραση του Λυκούργου Καλλέργη και σκηνοθεσία του Καρόλου Κουν, στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν». Το 1985 ξεκίνησε την συνεργασία της με το Εθνικό Θεάτρο με το έργο Ο βυσσινόκηπος σε σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαηλίδη και πρωταγωνιστές μεταξύ άλλων τους Αντιγόνη Βαλάκου, Βύρωνα Πάλλη και Νικήτα Τσακίρογλου. Καθ' ολη την διάρκεια της θεατρικής καριέρας της συνεργάστηκε με σημαντικούς σκηνοθέτες όπως ο Γιώργος Μιχαηλίδης και ο Σπύρος Ευαγγελάτος, αλλά και με καταξιωμένους ηθοποιούς, όπως ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ, ο Δημήτρης Μυράτ, ο Ντίνος Ηλιόπουλος, η Αντιγόνη Βαλάκου και άλλοι.Το ντεμπούτο της στον ελληνικό κινηματογράφο το έκανε το 1966 με την κωμική ταινία Ό,τι λάμπει είναι χρυσός σε σκηνοθεσία των Παύλου Φιλίππου και Ντίνου Ηλιόπουλου, ενώ στη τηλεόραση εμφανίστηκε το 1975 με την σειρά Περίπλους, που προβλήθηκε στην τότε ΥΕΝΕΔ. Η Έφη Ροδίτη υπήρξε παντρεμένη με τον θεατρολόγο, δημοσιογράφο και πρώην διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου Κώστα Νίτσο (1920- 2015). Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου. Η Έφη Ροδίτη στην IMDb
Φρούριο του Βρσατς

Το Φρούριο του Βρσατς (σερβικά κυριλλικά: Вршачка тврђава, σερβικά λατινικά: Vršačka tvrđava), επίσης γνωστό ως «Πύργος του Βρσατς» (σερβικά: Вршачка кула/Vršačka kula), είναι φρούριο το οποίο βρίσκεται στο Βρσατς, εντός της Επαρχίας της Βοϊβοντίνα και εντός του Διαμερίσματος του Νότιου Βανάτου, στη Σερβία. Είναι καταγεγραμμένο εντός του καταλόγου των πολιτισμικών μνημείων μείζονος σημασίας της Δημοκρατίας της Σερβίας (n° SK 1097).

 Το φρούριο βρίσκεται εντός του ανατολικού τμήματος της πόλης του Βρσατς, επί ενός οροπεδίου των Όρων του Βρσατς, το οποίο υψώνεται σε επίπεδο, περίπου, 400 μέτρων επάνω από το υψόμετρο της θάλασσας, ενώ, παράλληλα, εκτείνεται σε απόσταση 46 μέτρων μήκους και 18 μέτρων πλάτους. Στα ανατολικά του συγκεκριμένου οροπεδίου, βρίσκεται ο ακρόπυργος του φρουρίου ο οποίος έχει ύψος 19,85 μέτρων. Το φρούριο είναι σχήματος ακανόνιστου ορθογωνίου, διαστάσεων 13,80 μ. × 11 μ.. Τα τείχη, πλάτους 3,90 μ., είναι χτισμένα από ασβεστοκονίαμα. Ο ακρόπυργος αποτελείται από ένα ισόγειο, καθώς και τρεις επιπλέον ορόφους. Στον τρίτο όροφο, κατάλοιπα τζακιών και η ύπαρξη δύο δωματίων καταδεικνύουν πως ο πύργος χρησίμευε και ως κατοικία. Δύο, διαφορετικές μεταξύ τους, θεωρίες υφίστανται αναφορικά με τις ιστορικές καταβολές του φρουρίου. Ο Οθωμανός περιηγητής Εβλιγιά Τσελεμπί (1611-1682) αποδίδει την ανέγερσή του στον Δεσπότη της Σερβίας, Τζούρατζ Μπράνκοβιτς. Οι μεταγενέστεροι του Τσελεμπί ιστορικοί εκτιμούν, από την πλευρά τους, πως ο Μπράνκοβιτς προχώρησε στην ανέγερση του συγκεκριμένου φρουρίου έπειτα από την άλωση του Σμεντέρεβο, το 1439. Η συγκεκριμένη εκτίμηση είναι πιθανό να αποτελεί, παράλληλα, εξήγηση σχετικά με τις αρχιτεκτονικές ομοιότητες μεταξύ του Φρουρίου του Βρσατς, του Φρουρίου του Σμεντέρεβο, καθώς και των οχυρών τμημάτων τα οποία περικλείουν το Μοναστήρι της Μανάσιγια. Η έτερη υπόθεση καθιστά το Φρούριο του Βρσατς ως κατάλοιπο παλαιότερου μεσαιωνικού φρουρίου γνωστού ως «Ερντεσουμουλού» (ουγγρικά: Érdsomlyó ή Érsomly, σερβικά: Erd-Šomljo / Ерд-Шомљо ή Šomljo / Шомљо). Ωστόσο, οι πηγές που υποστηρίζουν την συγκεκριμένη θεωρία δεν είναι σε θέση να προχωρήσουν σε ταυτοποίηση μεταξύ του «Ερντεσουμουλού» και του Βρσατς, ενώ, παράλληλα, αναφέρουν πως η τοποθεσία της συγκεκριμένης πόλης και του φρουρίου της τους οδηγεί ανατολικότερα, επί του ποταμού Κάρας, εντός του σημερινού Ρουμανικού Βανάτου. Έπειτα από την οθωμανική κατάκτηση της περιοχής, το 1552, το Φρούριο του Βρσατς πέρασε υπό τον έλεγχο των Τούρκων. Κατά την περίοδο μεταξύ 1590-1591, η οθωμανική φρουρά αποτελείτο από έναν αγά, δύο Τούρκους αξιωματικούς, καθώς και 20 Σέρβους μισθοφόρους. Κατάλογος φρουρίων της Σερβίας Πολιτισμικά μνημεία του Διαμερίσματος του Νότιου Βανάτου
Ταλγιάτ Σεϊχαμέτοφ

Ο Ταλγιάτ Αμπντουλγκανίγιεβιτς Σεϊχαμπέτοφ (24 Απριλίου 1966, στο Σαχρισάμπζ) είναι πρώην σοβιετικός και μετέπειτα ουκρανός ποδοσφαιριστής. Το μικρό του όνομα συχνά προφέρεται ως Τολγιάτ. Συνολικά, στην καριέρα του έβαλε 43 γκολ και είχε 210 συμμετοχές. Το ύψος του είναι 1.78 μέτρα.

 1983: ΦΚ Χισάρ Σαχρισάμπζ 1985: ΦΚ Γκεολόγκ Καρσί 1989: Παχτακόρ Τασκένδης 1990-1994: ΣΚ Ταβρίγια Συμφερόπολης 1993: Χάκοα Αμιντάρ Ραμάτ Γκαν ΦΚ 1994: ΦΚ Μακκάμπι Χέρζλιγια 1994-1996: ΦΚ Κρέμιν Κρεμεντσούκ 1994-1995: Χάκοα Αμιντάρ Ραμάτ Γκαν ΦΚ 1997-1998: ΣΚ Μικολαγίβ 1998: ΦΚ Μεταλούρχ ΝικοπόλΣυνολικά, έχει παίξει σε ομάδες τριών χωρών: της Σοβιετικής Ένωσης, του Ισραήλ και της Ουκρανίας. 2007-2008: Κριμτεπλίτσα 2008: Ιγκροσέρβις 2008-2015: Ουκρανία U-17 2016-: Ουκρανία U-21 (βοηθός προπονητής) Λίστα της καριέρας του (Αγγλικά) Προφίλ στην ιστοσελίδα «legioner.kulichki.com» (Ρωσικά)
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1934-35

Η Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1934-35 ήταν η 1η έκδοση της Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Ένωσις Νέων Τραστ για 1η φορά στην ιστορία της. Ήταν το πρώτο πρωτάθλημα υπό την αιγίδα της νεοσύστατης Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου.

 Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1934-35 συμμετείχαν 8 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Δεν ίσχυσε η διαβάθμιση στη Β΄ κατηγορία (στην οποία συμμετείχαν οι αναπληρωματικές ομάδες των ομάδων της Α΄ κατηγορίας). Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν. Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=2 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος: Οι αγώνες Τουρκική Λέσχη-ΕΠΑ, Ολυμπιακός-ΕΠΑ και Ολυμπιακός-Άρη ματαιώθηκαν. Μετά την ολοκλήρωση των αγώνων του Τραστ και την ανάδειξη του σε πρωταθλητή, η ΚΟΠ αποφάσισε να μην διεξαχθούν οι εναπομείναντες αγώνες γιατί είχε κριθεί ο πρωταθλητής. Ο τελευταίος αγώνας του πρωταθλήματος έγινε στις 23 Ιουνίου 1935. Στεφανίδης, Γιώργος (14 Δεκεμβρίου 2014). «Το πρώτο παγκύπριο πρωτάθλημα» (PDF). Χαραυγή: σελ. 23. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Αυγούστου 2015. https://web.archive.org/web/20150805002000/http://dialogos.com.cy/haravgi/wp-content/uploads/sites/3/2014/12/20141214.pdf. Κυριάκου, Άκη (31 Ιανουαρίου 2016). «Το πρώτο επίσημο πρωτάθλημα του 1934». Η Σημερινή. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2016. «Cyprus 1934/35». www.rsssf.org (στα Αγγλικά). Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. 24 Αυγούστου 2017. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Ιουλίου 2022. Ανακτήθηκε στις 27 Ιουλίου 2022. Γαβριηλίδης, Μιχάλης· Παπαμωυσέως, Στέλιος (2001). Ένας αιώνας Κυπριακό ποδόσφαιρο. Λευκωσία: Ο Συγγραφέας. σελ. 29. ISBN 9963-8720-1-8. Μελετίου, Γιώργος (2011). Κυπριακό ποδόσφαιρο 1900-1960. Λευκωσία: Power Publishing. ISBN 978-9963-688-87-6. Παπαμωυσέως, Στέλιος (2015). 80 χρόνια κυπριακό ποδόσφαιρο 1935-2015. Λευκωσία: Ο Συγγραφέας. ISBN 978-9963-8720-6-0. Στεφανίδης, Γιώργος (2015). Μεγάλες Στιγμές Κυπριακού Ποδοσφαίρου 1934-2014. Κύπρος: Γιώργος Στεφανίδης. σελίδες 41–46. ISBN 978-9963-8841-3-1. Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1934-35 Πρώτοι σκόρερ Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου
Πιέρος Βοϊδής

Ο Πιέρος Βοϊδής Μαυρομιχάλης (Μαυροβούνι Λακωνίας, 18ος αιώνας - Μανιάκι Μεσσηνίας, 20 Μαΐου 1825) ήταν Έλληνας οπλαρχηγός της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 από τη Μάνη, ο οποίος σκοτώθηκε στην Μάχη στο Μανιάκι πολεμώντας εναντίον των αιγυπτιακών δυνάμεων του στρατηγού Ιμπραήμ.

 Ο Βοϊδής από το Μαυροβούνι Γυθείου Λακωνίας, ήταν ξάδελφος του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη και θεωρείτο ήδη από την προεπαναστατική περίοδο ως ένας από τους επιφανέστερους οπλαρχηγούς της Μάνης. Στις 23 Μαρτίου του 1821, συμμετείχε μαζί με άλλους οπλαρχηγούς στην απελευθέρωση της Καλαμάτας, ενώ αμέσως μετά, μαζί με τους Πετρόμπεη και Μούρτζινο, παραχώρησε στον Κολοκοτρώνη 270 άνδρες, καθώς ο «Γέρος του Μοριά» αποφάσισε να κινηθεί προς την Αρκαδία. Λίγες ημέρες αργότερα, την 28η Μαρτίου, συμμετείχε στην μάχη του Αγίου Αθανασίου, κατά την οποία οι επαναστάτες προσπάθησαν να εμποδίσουν την υποχώρηση των μουσουλμάνων του Φαναρίου προς την Τριπολιτσά. Κατά τη διάρκεια της σφοδρής και πολύνεκρης σύγκρουσης, ο Βοϊδής τραυματίστηκε και μεταφέρθηκε από τους άνδρες του μακριά από το πεδίο της μάχης, η οποία τελικά έληξε με τη νίκη των επαναστατών και τον θάνατο 500 περίπου Τούρκων, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονταν και αρκετοί άμαχοι που ακολουθούσαν τους ένοπλους συμπατριώτες τους. Αργότερα, συμμετείχε σε μια σειρά από πολεμικές επιχειρήσεις στην Πελοπόννησο, δρώντας κυρίως στην περιοχή της Αργολίδας. Διακρίθηκε για τις πολεμικές του αρετές και κατάφερε να αναδειχτεί σε έναν από τους σημαντικότερους υπαρχηγούς του Κολοκοτρώνη. Τον Μάιο του 1825 ενίσχυσε με 120 Μανιάτες τον Παπαφλέσσα στο Μανιάκι ενόψει της επικείμενης σύγκρουσης με τον αιγυπτιακό στρατό του Ιμπραήμ Πασά, αναλαμβάνοντας την υπεράσπιση του νοτιότερου εκ των τριών οχυρωμάτων. Στα άλλα δύο είχαν τεθεί επικεφαλής οι Παπαφλέσσας και Δημήτριος Δικαίος. Κατά την μάχη που ακολούθησε την 20ή Μαΐου, το οχύρωμα που υπερασπίζονταν ο Βοϊδής και οι υπόλοιποι Μανιάτες, όντας το ισχυρότερο, ήταν το τελευταίο που κάμφθηκε από τις εχθρικές δυνάμεις (μάλιστα σε αυτό είχαν καταφύγει και όσοι Έλληνες στρατιώτες είχαν καταφέρει να υποχωρήσουν ζωντανοί από τα άλλα δύο οχυρώματα) με τον ίδιο τελικά να σκοτώνεται, όπως άλλωστε και οι Παπαφλέσσας, Δημήτριος Δικαίος, Παναγιώτης Κεφάλας κ.ά. Αποστόλου Ε. Βακαλοπούλου, Ιστορία του Νέου Ελληνισμού, τόμος Ζ', Θεσσαλονίκη 1986. Διονυσίου Κοκκίνου, Η Ελληνική Επανάστασις, εκδόσεις Μέλισσα, έκτη έκδοσις, Αθήναι 1974 Αμβροσίου Φραντζή, Επιτομή της Ιστορίας της αναγεννηθείσης Ελλάδος αρχομένη από του έτους 1715, και λήγουσα το 1837, Εν Αθήναις, 1841. Φώτιος Χρυσανθόπουλος, Βίοι Πελοποννησίων ανδρών και των εξώθεν εις την Πελοπόννησον ελθόντων κληρικών, στρατιωτικών και πολιτικών των αγωνισαμένων τον αγώνα της επαναστάσεως. Αθήναι 1888. Φώτιος Χρυσανθόπουλος, Βίος του παπά Φλέσα, Εν Αθήναις, 1868. Το Βήμα: Μανιάκι 1825.
Μαρισόλ Εσπινόσα

Η Μαρισόλ Εσπινόσα Κρους (Marisol Espinoza Cruz, 30 Ιουλίου 1967-) είναι περουβιανή δημοσιογράφος και πολιτικός, Πρώτη αντιπρόεδρος του Περού από το 2011. Είναι μέλος του Κογκρέσου για την Πιούρα από το 2006. Η Εσπινόσα ανήκει στην Εθνικό Κόμμα του Περού.

 Γεννήθηκε στην πόλη Πιούρα. Από το 1985 ως το 1991 σπούδασε δημοσιογράφος στο Πανεπιστήμιο της Πιούρα. Από το 1988 έως το 1989 ήταν εκπαιδευόμενη συντάκτρια για την τοπική εφημερίδα La Industria. Το 1991 εργάστηκε ως συντάκτης και δημοσιογράφος για το κανάλι RBC Channel 11. To 1991 - 1992 επιμελήθηκε διεθνείς ειδήσεις στην αμερικανική τηλεόραση. Το Δεκέμβριο του 1992 εργάστηκε στην εφημερίδα El Tiempo της Πιούρα, όπου έγινε επικεφαλής της σελίδας Economics το 2002. Έλαβε μέρος στα μεταπτυχιακά προγράμματα του Διεθνούς Πανεπιστημίου της Φλόριντα και του Βορειοδυτικού Πανεπιστημίου. Στην συνέχεια έκανε μεταπτυχιακό στα Οικονομικά. Τον Ιανουάριο του 2005 προσχώρησε στο Ενωτικό Κόμμα του Περού και εξελέγη μέλος του Κογκρέσου στην εκλογική περιφέρεια της Πιούρα. Στις προεδρικές εκλογές του 2011 μετά την νίκη του Ογιάντα Ουμάλα ανέλαβε αντιπρόεδρος του Περού. https//www.congreso.gob.pe/congresista/2006/mespinozac/_hoja-vida.htm
FINA

Η Διεθνής Ομοσπονδία Κολύμβησης (γαλλικά: Fédération Internationale de Natation, FINA) είναι ο αρμόδιος οργαγισμός για τα αθλήματα του υγρού στίβου. Η FINA είναι επιφορτισμένη με πέντε αθλήματα υγρού στίβου τα οποία είναι κολύμβηση, καταδύσεις, συγχρονισμένη κολύμβηση, υδατοσφαίριση και κολύμβηση ανοικτής θάλασσας. Από το 2013, η κατάδυση αποτελεί ένα αναδυόμενο άθλημα εντός της FINA. Εδρεύει στη Λωζάννη της Ελβετίας.

 Ιδρύθηκε στις 19 Ιουλίου του 1908 στο Manchester Hotel του Λονδίνου στο Ηνωμένο Βασίλειο, με την επωνυμία «Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Κολύμβησης» (Fédération Internationale de Natation Amateur, FINA) στα τέλη των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1908, από τις βελγική, Βρετανική, δανική, γαλλική, φινλανδική, γερμανική, ουγγρική και σουηδική ομοσπονδίες κολύμβησης της εποχής. Το συνέδριο των μελών της FINA πραγματοποιείται κάθε τέσσερα χρόνια και συνήθως συμπίπτει με το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Υπάρχουν δύο τύποι συνεδρίου, το κανονικό ή απλό συνέδριο, το γενικό και το τεχνικό. Ανώτατη αρχή της FINA είναι η Γενική Συνέλευση (General Congress). Τυχόν τεχνικά ζητήματα που αφορούν τα πέντε αθλήματα υγρού στίβου της FINA, αποφασίζονται από το Τεχνικό Συνέδριο (Technical Congress). Τα μέλη της FINA χωρίζονται σε πέντε ηπειρωτικές ενώσεις. Αφρικανική Συνομοσπονδία Κολύμβησης (CANA) Αμερικανική Ένωση Κολύμβησης (ASUA) Ασιατική Ομοσπονδία Κολύμβησης (AASF) Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Κολύμβησης (LEN) Ομοσπονδία Κολύμβησης Ωκεανίας (OSA) Το λογότυπο της ομοσπονδίας έχει εξελιχθεί με την πάροδο των ετών. Το 2008, με τη συμπλήρωση εκατό χρόνων από την ίδρυση της, παρουσιάστηκε ένα νέο λογότυπο με πέντε αστέρια. Το 2013, μία νέα εκδοχή του λογότυπου έκανε την εμφάνισή της, αυτή τη φορά με έξι αστέρια. Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρου Στίβου Πρωταθλήματα Κολύμβηση: Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κολύμβησης (25 μ.) Υδατοσφαίριση: Γουόρλντ Λιγκ Υδατοσφαίρισης (ανδρών και γυναικών) Καταδύσεις: Παγκόσμια Σειρά Καταδύσεων Ανοικτής θάλασσας: Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοικτής Θάλασσας Μάστερς: Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Μάστερς Κύπελλα Κολύμβηση: Παγκόσμιο Κύπελλο Κολύμβησης (25 μ.) Υδατοσφαίριση: Παγκόσμιο Κύπελλο Υδατοσφαίρισης (ανδρών, γυναικών) Καταδύσεις: Παγκόσμιο Κύπελλο Καταδύσεων Υπερυψωμένες καταδύσεις: Παγκόσμιο Κύπελλο Υπερυψωμένων Καταδύσεων Ανοικτής θάλασσας: Παγκόσμιο Κύπελλο Ανοικτής Θάλασσας (10 χλμ.) Σγχρονισμένη κολύμβηση: Παγκόσμιο Κύπελλο Συγχρονισμένης Κολύμβησης Υποδομών Κολύμβηση: Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κολύμβησης Νέων-Νεανίδων Υδατοσφαίριση: Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υδατοσφαίρισης Νέων-Νεανίδων και Παίδων-Κορασίδων Καταδύσεις: Παγκόσμιο Κύπελλο Καταδύσεων Νέων-Νεανίδων Ανοικτής θάλασσας: Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοικτής Θάλασσας Νέων-Νεανίδων Σγχρονισμένη κολύμβηση: Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Συγχρονισμένης Κολύμβησης Νέων-Νεανίδων Επίσημος ιστότοπος
Βούλπη Ευρυτανίας

Η Βούλπη είναι ορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας σε υψόμετρο 700 μέτρα. Έχει πολλούς μικρούς οικισμούς όπως η Τριανταφυλλούλα, το Λογγίτσι, το Κλήμα, Καλλιθέα (Κατσούλι), Καρνέικα.

 Στο χωριό αυτό υπάρχει επίσης και ο λόφος του Αγίου Θωμά που εκεί βρίσκεται και ένα μικρό χρυσό εκκλησάκι του Αγίου τούτου. Ακόμη βρίσκεται και το αιώνιο κατεστραμμένο κάστρο της Βούλπης. Σύμφωνα με αρχαιολόγους το κάστρο προστάτευε τη μία από τις δύο ανατολικές προσβάσεις της ενδοχώρας των αρχαίων Αγραίων.Στη Βούλπη υπάρχουν 4 εκκλησίες: Η κοίμηση της Θεοτόκου, που είναι και η κύρια εκκλησία του χωριού (γιορτάζεται στις 15 Αυγούστου), το εκκλησάκι του Αη Γιώργη, το εκκλησάκι του Αγίου Τρύφωνα και η εκκλησία της Αγίας Τριάδος. Οι μόνιμοι κάτοικοι του χωριού, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, ανέρχονται σε 158. Ως οικισμός αναφέρεται από την εποχή της τουρκοκρατίας, επίσημα για πρώτη φορά το 1836 να προσαρτάται στον τότε δήμο Αγραίων. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Στην Βούλπη ζούσε ο Γιαννάκης Βουλπιώτης που ήταν φροντιστής του ελληνικού στρατού στο Άργος το 1825. Της ίδιας οικογένειας και ο Δημήτριος Βουλπιώτης (1843-1911), που διετέλεσε Υπουργός Δικαιοσύνης και Παιδείας στις κυβερνήσεις του Χαρίλαου Τρικούπη. Από το χωριό έλκει την καταγωγή του και ο Ιωάννης Βουλπιώτης.
Φρειδερίκος του Μπύρεν

Ο Φρειδερίκος του Μπύρεν, γερμ.: Friedrich von Büren (άκμασε το 1053) από τον Οίκο των Χοενστάουφεν ήταν κόμης στη βόρεια Σουαβία και πρόγονος της βασιλικής δυναστείας Στάουφερ (παλαιό όνομα του Οίκου) της Γερμανίας.

 Το όνομα Φρειδερίκος του Μπύρεν είναι γνωστό μόνο από τον Πίνακα Συγγενείας (Τabula Consanguinitatis), μια γενεαλογία των Στάουφερ που συντάχθηκε από τον μοναχό Βίμπαλντ στα μέσα του 12ου αι. Ο Βίμπαλντ γράφει ότι ο Φρειδερίκος του Μπύρεν ήταν γιος ενός απροσδιόριστου Φρειδερίκου και πατέρας του Φρειδερίκου Α΄ δούκα της Σουαβίας, «ο οποίος έκτισε το Στάουφ», το κάστρο από το οποίο πήρε αργότερα το όνομά της η οικογένεια. Ο Όθων επίσκοπος του Φράιζινγκ, στα Επιτεύγματα (Gesta) του βασιλιά Φρειδερίκου Α΄ Μπαρμπαρόσα της Γερμανίας, καταγράφει ότι ο Φρειδερίκος Α' δούκας της Σαουηβίας καταγόταν "από τους πιο ευγενείς κόμητες της Σουαβίας" χωρίς να τους κατονομάζει. Το Μπύρεν συνήθως ταυτίζεται με τον Βέσενμποϋρεν και ο Φρειδερίκος με τον ομώνυμο κόμη, που εμφανίζεται ως μάρτυρας σε ένα καταστατικόη του 1053. Επίσης, σε αυτό το καταστατικό εμφανίζεται ο Φρειδερίκος παλατινός κόμης της Σουαβίας, ο οποίος εικάζεται ότι μπορεί να ήταν ο πατέρας του Φρειδερίκου του Μπύρεν, αφού ο τίτλος του παλατινού κόμη στη Σουαβία βρίσκεται αργότερα στον δεύτερο γιο του Φρειδερίκου του Μπύρεν, Λουδοβίκο. Το Βέσενμπϋρεν (Wäschenbeuren) βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από το Στάουφ. Το κύρος του Φρειδερίκου στη Σουαβία και τη γειτονική Αλσατία αποδεικνύεται από τον ευνοϊκό γάμο του. Νυμφεύτηκε Χίλντεγκαρντ του Έγκισχαϊμ, ανιψιά του πάπα Λέοντα Θ'. Γενικά πιστεύεται ότι οι Στάουφερ απέκτησαν το Σελεστά μέσω αυτού του γάμου. Εκτός από τους προαναφερθέντες γιους, τον Φρειδερίκο Α΄ και τον Λουδοβίκο, ο Φρειδερίκος και η Χίλντεγκαρντ είχαν έναν γιο που ονομαζόταν Όθων του Στρασβούργου, που έγινε επίσκοπος του Στρασβούργου, και μια κόρη που ονομαζόταν Αδελαΐδα, η οποία ήταν μητέρα του επισκόπου αγίου Όθωνα του Μπάμπεργκ.
Ζόρδι Έβολε

Ο Ζόρδι Έβολε Ρεκένα (Jordi Évole Requena, Κορνελιά ντε Λιοβρεγάτ, Καταλονία, 21 Ιουλίου 1974), επίσης γνωστός ως El Follonerο είναι ένας Ισπανός δημοσιογράφος. Από το 2008 παρουσιάζει την εκπομπή Salvados στο ισπανικό τηλεοπτικό κανάλι La Sexta και αρθρογραφεί στην πολιτική εφημερίδα El Periódico και στην αθλητική El Mundo Deportivo. Έχει κερδίσει αρκετά βραβεία στον χώρο της τηλεόρασης.

 Γεννημένος στο Κορνελιά ντε Λιοβρεγάτ, η μητέρα του είναι από τη Γρανάδα και ο πατέρας του από την Εξτρεμαδούρα. Σπούδασε Δημοσιογραφία στο Αυτόνομο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης και ξεκίνησε να δουλεύει ως σπίκερ σε τοπικά παιχνίδια ποδοσφαίρου για το Ràdio Barcelona. Επίσης δούλεψε στα δελτία ειδήσεων του τηλεοπτικού καναλιού Telecinco και Cadena SER. To 2000 εργάστηκε ως σεναριογράφος για την εκπομπή La Cosa Nostra του γνωστού καταλανού κωμικού Andreu Buenafuente στο καταλανικό κανάλι TV3. Από τότε ανήκει στην επιχειρηματική ομάδα παραγωγής θεάματος El Terrat. Συμμετείχε και στην ομώνυμη χιουμοριστική εκπομπή Buenafuente στο κανάλι La Sexta, από όπου κι έμεινε γνωστός με το παρατσούκλι El Follonero. Η δουλειά του στην εκπομπή Buenafuente του επέτρεψε να παρουσιάσει την δική του εκπομπή στο ίδιο κανάλι. Η εκπομπή ονομάστηκε Salvados (δηλ. "σωσμένοι") και παρότι στην πρώτη της σαιζόν αποτέλεσε μια κατεξοχήν θεματική εκπομπή (π.χ. περί Εκκλησίας, περί Ταυρομαχιών), με την έναρξη της δεύτερης σαιζόν ξεκίνησε η εβδομαδιαία της παρουσία. Σήμερα αποτελεί μια σημαντική αναφορά που επικεντρώνεται στα σύγχρονα προβλήματα της ισπανικής κοινωνίας. Πέραν της αρθρογραφίας του στην πολιτική εφημερίδα El Periódico και στην αθλητική El Mundo Deportivo, στις 23 Φεβρουαρίου του 2014 πρόβαλε το ψευδο-ντοκιμαντέρ Operación Palace που παρουσίασε το αποτυχημένο πραξικόπημα της 23 Φεβρουαρίου του 1981 ως εκ των προτέρων καθοδηγημένο από τους πολιτικούς της Ισπανίας της εποχής και τον βασιλιά, με σκοπό την οριστική σταθεροποίηση του νέου ισπανικού δημοκρατικού συστήματος.
Μαρκιανός ο Ηρακλειώτης

Ο Μαρκιανός ο Ηρακλειώτης ήταν ελλάσσων γεωγράφος της ύστερης αρχαιότητας. Ήταν προγενέστερος του Στέφανου του Βυζάντιου, ο οποίος τον αναφέρει. Γεννήθηκε στην Ηράκλεια του Πόντου περί το 400. Γενικώς ακολουθεί τον Πτολεμαίο, περιγράφοντας το N ovantae (Mull of Galloway) ως το βορειότερο σημείο της Βρετανίας. Βελτιώνει τον Πτολεμαίο, περιγράφοντας το νησί Ταπροβάνη (πιθανότατα Κεϋλάνη). Στον δεύτερο Περίπλου της Εσωτερικής Θάλασσας (Μεσόγειος), οι περιγραφές του ακολουθούν εκείνες του Μενίππου της Περγάμου, ο οποίος έζησε κατά την περίοδο του Αυγούστου και του Τιβερίου. Περιέχει περιγραφή της νότιας ακτής του Ευξείνου από τον θρακικό Βόσπορο, μέχρι τον ποταμό Ίρις στον Πόντο.

 Κυριότερα από τα γνωστά συγγράμματά του είναι: Επιτομή των ένδεκα της γεωγραφίας του Αρτεμίδωρου του Εφέσιου εν βιβλίοις ια΄. Το έργο αυτό δεν διασώθηκε:. Περίπλους της έξω θαλάσσης. Περί των από Ρώμης προς τας επισήμους της Οικουμένης πόλεις διαστάσεων. Ελάχιστα αποσπάσματα έχουν διασωθεί που περιλαμβάνονται σε έργα άλλων. Επιτομή του εντός θαλάσσης περίπλου, βιβλίου Μενίππου του Περγαμηνού, εν βιβλίοις γ΄. Edward Bunbury (1879). A History of ancient geography among the Greeks and Romans from earliest ages till the fall of the Roman Empire. 2. London: John Murray. σελίδες 660ff. Aubrey Diller (1952). The tradition of the minor Greek geographers. American Philological Association. Geographi graeci minores, Karl Otfried Müller, Paris, editoribus Firmin-Didot et sociis, 1882, vol. 1 pp. 515-576. Wilfred Harvey Schoff, επιμ. (1927). Periplus of the outer sea, east and west, and of the great islands therein. Philadelphia: The Commercial museum. OCLC 5303996.
Νοηματική γλώσσα της Παπούα Νέας Γουινέας

Η «νοηματική γλώσσα» έγινε η τέταρτη επίσημη γλώσσα της Παπούα Νέας Γουινέας το 2015. Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι η τοπική μορφή της νοηματικής γλώσσας μπορεί στη συνέχεια να αναπτυχθεί και τυποποιηθεί (Νοηματική Γλώσσα Παπούα Νέας Γουινέας, ή "PNGSL").Η γλώσσα έχει ονομαστεί ως «Μελανησιακή νοηματική γλώσσα». Ωστόσο, αυτό δεν μεταφράζεται όπως την αποκαλεί η κοινότητά της, και είναι παραπλανητικό, διότι δεν χρησιμοποιείται αλλού στην Μελανησία.

 Είναι άγνωστο σε ποιο βαθμό και που χρησιμοποιείται στην Παπούα Νέα Γουινέα. Ωστόσο, οι δοκιμές μέχρι στιγμής έχουν βρεθεί ότι οι ομιλητές από διάφορες περιοχές της Παπούα Νέας Γουινέας είναι σε θέση να επικοινωνούν ο ένας με τον άλλον, αν και υπάρχουν μεγάλες περιφερειακές διαφορές, λόγω της επιρροής της οικιακής νοηματικής γλώσσας. Πολλά παιδιά που μαθαίνουν την γλώσσα ανατρέφονται από κωφούς γονείς που χρησιμοποιούν την οικιακή νοηματική, και αυτά τα παιδιά έχουν επηρεάσει σημαντικά την γλώσσα σε συγκεντρώσεις κωφών. Η Αουσλάν (Αυστραλιανή Νοηματική Γλώσσα) εισήχθη στην Παπούα Νέα Γουινέα κατά τη δεκαετία του 1990. Υπάρχει επιρροή από τα Τοκ Πισίν και πιο σημαντικά ανάμειξη με την τοπική νοηματική, και οι γλώσσες απέκλιναν σε τέτοιο σημείο που το 2015, εκτιμάται ότι ήταν περίπου μόνο 50% αμοιβαία κατανοητές και ότι οι γηγενείς ομιλητές της Αουσλάν και της νοηματικής γλώσσας της Παπούα Νέας Γουινέας δεν ήταν σε θέση να κατανοήσουν ο ένας τον άλλον. Από τη στιγμή που η νοηματική γλώσσα έγινε επίσημη, η γλώσσα χρησιμοποιείται ως γλώσσα διδασκαλίας στα σχολεία κωφών και σε μονάδες κωφών μέσα σε σχολεία ακουόντων. Μέχρι αυτό το σημείο, τα βιβλία που φιλοδοξούνταν ότι ήταν στην γλώσσα ήταν στην πραγματικότητα της Αουσλάν. Το πρώτο βιβλίο της πραγματικής νοηματικής γλώσσας της Παπούα Νέας Γουινέας αναμένεται να δημοσιευθεί το 2016.
Κλωντίν Φρανσουάζ Μινιό

Η Κλωντίν-Φρανσουάζ Μινιό, γαλλ. Claudine Françoise Mignot, που την αποκαλούσαν Μαρία (20 Ιανουαρίου 1624 - 30 Νοεμβρίου 1711) από τον Οίκο των Μινιό, ήταν γυναίκα της περιπέτειας, Γαλλίδα. Τρίτος σύζυγός της ήταν ο πρώην βασιλιάς της Πολωνίας.

 Γεννήθηκε κοντά στη Γκρενόμπλ, στο Μεϋλάν. Στα 16 της την πρόσεξε ο γραμματέας του Πιέρ ντε Πορτ ντ'Αμπεριέ, θησαυροφύλακα της επαρχίας του Ντωφινέ και ο Αμπεριέ υποσχέθηκε να προωθήσει τον γάμο τους. Αντί γι'αυτό όμως, τη νυμφεύτηκε ο ίδιος ο Αμπεριέ το 1640 και της άφησε την περιουσία του. Αμέσως μετά τον γάμο της με τον Αμπεριέ, ξεκίνησε να μορφώνεται και ο πλούτος και τα ταλέντα της εξασφάλισαν στην Κλωντίν-Φρανσουάζ μία αποδοχή στο Παρίσι. Η διαθήκη του αμφισβητήθηκε από την οικογένειά του και η Κλωντίν μετέβη στο Παρίσι το 1653 για να εξασφαλίσει την εκπλήρωσή της. Ζήτησε την προστασία του Φρανσουά ντε λ'Οπιτάλ, μαρεσάλη της Γαλλίας, που τότε ήταν 75 ετών. Αυτός τη νυμφεύτηκε το 1653, μία εβδομάδα μετά την πρώτη τους συνάντηση. Έπειτα από 7 έτη γάμου, απεβίωσε το 1660, αφήνοντάς της μέρος της ιδιοκτησίας του. Είχαν αποκτήσει έναν γιο (1654-1657). Από έναν τρίτο, μοργανατικό, γάμο το 1674 με τον Ιωάννη Β΄ Καζιμίρ, πρώην βασιλιά της Πολωνίας, λίγες εβδομάδες πριν το αιφνίδιο τέλος του, έλαβε μία τρίτη, τεράστια περιουσία. Στη διαθήκη, γραμένη το 1672 στο Νεβέρ, ο βασιλιάς αποκαλούσε τον εαυτό του "οφειλέτης της". Είχαν κόρη τη Μαρία-Αικατερίνη (1670-μετά το 1672), στην οποία ο πατέρας της είχε αφήσει 15.000 λίρες και της ζήτησε να εισέλθει στο Τάγμα της Επίσκεψης της Αγίας Μαρίας. Σε προχωρημένη ηλικία αποσύρθηκε στη μονή Καρμηλιτισσών της πόλης, όπου απεβίωσε 87 ετών. Η ιστορία της, πολύ τροποποιημένη, έγινε το θέμα του έργου Μαρία Μινιό το 1829 των Μπαγιάρντ και Πωλ Ντυπόρ. Παντρεύτηκε πρώτα τον Πιερ ντε Πορτ ντ'Αμπεριέ, θησαυροφύλακα της επαρχίας του Ντωφινέ, που απεβίωσε το 1640. Το 1653 η Κλωντίν-Φρανσουάζ έκανε δεύτερο γάμο με τον 46 έτη μεγαλύτερό της Φρανσουά ντε λ'Οπιτάλ, μαρεσάλη της Γαλλίας και είχε τέκνο: ένας γιος π.1654-π.1657, απεβ. 3 ετών.Το 1660 απεβίωσε ο Φρανσουά και η Κλωντίν-Φρανσουάζ έγινε ερωμένη του Ιωάννη Β΄ Καζιμίρ των Βάσα πρώην βασιλιά της Πολωνίας-Λιθουανίας. Έκανε μοργανατικό γάμο και είχε τέκνο: Μαρία-Αικατερίνη 1670-μετά το 1672. Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Mignot, Claudine Françoise". Encyclopædia Britannica. 18 (11th ed.). Cambridge University Press. p. 427.
Πέτρος Πέννας

Ο Πέτρος Πέννας (Άνω Πορόια Σερρών, 1902 - Αθήνα, 26 Σεπτεμβρίου 1994), του Θωμά, ήταν Έλληνας ιστορικός, που διετέλεσε δύο φορές βουλευτής Σερρών. Έχει τιμηθεί δύο φορές με το Μετάλλιο των Σερρών (1990 και 1993). Συνέγραψε πλήθος μελετών, την "Ιστορία των Σερρών" (β΄έκδοση 1966), ποιήματα κ.ά.

 Ο Πέτρος Πέννας γεννήθηκε στα Άνω Πορόια Σερρών το 1902. Οι γονείς του ήταν βλάχικης καταγωγής. Έζησε από την παιδική και εφηβική του ηλικία όλα τα δραματικά γεγονότα πριν και μετά την απελευθέρωση των Σερρών. Σπούδασε Νομικά και ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία, εκδίδοντας το 1938 το περιοδικό "Σερραϊκά Χρονικά". Πήρε μέρος στη Μικρασιατική Εκστρατεία και στον Πόλεμο του 1940 πολέμησε στην Πίνδο. Μαζί με άλλους προχώρησε στην καταγγελία των βουλγαρικών ωμοτήτων που είχαν διαπραχθεί στις Σέρρες. Ήταν ο ιδρυτής της Ιστορικής και Λαογραφικής Εταιρείας Σερρών - Μελενίκου, της οποίας διετέλεσε και γενικός γραμματέας και πρώτος πρόεδρος. Απεβίωσε στην Αθήνα στις 26 Σεπτεμβρίου 1994 σε ηλικία 92 ετών. Εγκαταστάθηκε στην Αθήνα , όπου άσκησε το δικηγορικό επάγγελμα. Έλαβε μέρος στις εκλογές του 1946 με τον Συνδυασμό Ηνωμένης Παρατάξεως Εθνικοφρόνων (Λαϊκό Κόμμα) αλλά δεν εξελέγη, συγκεντρώνοντας 6.990 ψήφους. Συνολικά εξελέγη δύο φορές βουλευτής Σερρών, το 1935 και το 1950 με το Λαϊκό Κόμμα. Από το 1946 ως το 1950 ήταν γενικός γραμματέας του Υπουργείου Κοινωνικής Προνοίας. Πέθανε το 1994 και κηδεύτηκε από το Β΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Ήταν παντρεμένος με την Πιπίτσα Πέννα και απέκτησαν παιδιά.