IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αυτοκράτορας Σουντσί

Ο Αυτοκράτορας Σουντσί (顺治帝, 15 Μαρτίου 1638 - 5 Φεβρουαρίου 1661) ήταν αυτοκράτορας της Κίνας. Πατέρας του ήταν ο Χονγκ Ταιζί και μητέρα του ήταν η Μπουμπουτάι. Ο πατέρας του κατέλαβε το Πεκίνο και έγινε ο πρώτος αυτοκράτορας των Τσινγκ.

 Γεννήθηκε στις 15 Μαρτίου 1638 στην Σεντζίν, στην επαρχία Λιαοντόνγκ. Ο πατέρας του σφετερίστηκε το θρόνο το 1643, αλλά πέθανε το ίδιο έτος. Στέφθηκε αυτοκράτορας στις 8 Οκτωβρίου 1643. Δεκαεφτά χρόνια αργότερα, η Ντόνγκο πέθανε ξαφνικά τον Σεπτέμβρη του 1660 από ευλογιά την οποία έπαθε και ο ίδιος λίγους μήνες αργότερα στις 2 Φεβρουαρίου 1661, από την οποία πέθανε τρεις μέρες αργότερα. Πέθανε στις 5 Φεβρουαρίου 1661 στην Απαγορευμένη Πόλη στο Πεκίνο, η Δυναστεία των Τσινγκ και τάφηκε στην τοποθεσία Ξιαολίνγκ, στους ανατολικούς τάφους Τσινγκ Ζουνχουά. Απέκτησε 14 παιδιά, όπου τα μισά ήταν ανώνυμα και συνολικά ήταν 8 γιοι και 6 κόρες (όλες ανώνυμες), και 3 υιοθετημένες κόρες. Νιουνίου (13 Δεκεμβρίου 1651 - 9 Μαρτίου 1652) Φουκουάν (8 Σεπτεμβρίου 1653 - 10 Αυγούστου 1703) Ξουάνγιε (4 Μαΐου 1654 - 20 Δεκεμβρίου 1722), αργότερα αυτοκράτορας Κανγκξί Ανώνυμος γιος (12 Νοεμβρίου 1657 - 25 Φεβρουαρίου 1658) Τσανγκνίνγκ (8 Δεκεμβρίου 1657 - 20 Ιουλίου 1703) Κισού (3 Ιανουαρίου 1660 - ημερομηνία θανάτου άγνωστη) Λονγκξί (30 Μαΐου 1660 - 20 Αυγούστου 1679) Γιονγκάν (23 Ιανουαρίου 1661 - ημερομηνία θανάτου άγνωστη) 1η κόρη (1652-1653) 2η κόρη (1654-1685) 3η κόρη (1654-1658) 4η κόρη (1655-1662) 5η κόρη (1655-1661) 6η κόρη (1655-1662)Παρακάτω οι υιοθετημένες Άγνωστη (1648-1691/92) Πριγκίπισσα Ρουτζία (1652-1673) Πριγκίπισσα Ρουανμίν (1653-1729)
Θηρεσία Βενεδίκτη της Βαυαρίας

H Θηρεσία Βενεδίκτη (γερμ. Theresa Benedicta von Bayern von Wittelsbach, 6 Δεκεμβρίου 1725 - 29 Μαρτίου 1743) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του Εκλέκτορα της Βαυαρίας και Βασιλιά της Βοημίας & Γερμανίας.

 Η Θηρεσία Βενεδίκτη Μαρία ήταν η δεύτερη κόρη του Καρόλου Ζ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Μαρίας Αμαλίας των Αψβούργων, κόρης του Ιωσήφ Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Γεννήθηκε στο Ανάκτορο Νύμφενμπουργκ. Αδέλφια της ήταν ο Μαξιμιλιανός Γ΄ Ιωσήφ της Βαυαρίας, η Μαρία Αντωνία (σύζυγος του Φρειδερίκου Χριστιανού της Σαξονίας), και η Μαρία Άννα Ιωσηφίνα (σύζυγος του Λουδοβίκου Γεωργίου του Μπάντεν-Μπάντεν). Ασθένησε από ευλογιά ή ανεμοβλογιά και απεβίωσε 17 ετών στη Φρανκφούρτη. Genealogie ascendante jusqu'au quatrieme degre inclusivement de tous les Rois et Princes de maisons souveraines de l'Europe actuellement vivans [Genealogy up to the fourth degree inclusive of all the Kings and Princes of sovereign houses of Europe currently living] (in French). Bourdeaux: Frederic Guillaume Birnstiel. 1768. p. 40.
Άντριεν ντε Μπι

Ο Άντριεν ντε Μπι (φλαμανδικά:Adriaen de Bie, 1593 – 1668) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος της περιόδου του μπαρόκ, σημαντικός δάσκαλος ζωγράφων του μπαρόκ και πατέρας του ποιητή Κορνέλις ντε Μπι.

 Σύμφωνα με τον βιογράφο Άρνολντ Χαουμπράκεν, ο πατέρας του είχε αποκοπεί από τη μήτρα της μητέρας του και έζησε ως εκ θαύματος ως "αγέννητο παιδί". Ο Χαουμπράκεν πήρε τις βιογραφικές αυτές πληροφορίες σχετικά με τον ντε Μπι από τον Χ. Πότερ, ο οποίος ανέφερε ότι ο Άντριεν ντε Μπι έμαθε να ζωγραφίζει μαθητεύοντας αρχικά στον ζωγράφο Βάουτερ Αμπτς (Wouter Abts). Σε ηλικία 18 ετών έφυγε για το Παρίσι, όπου σπούδασε για δύο χρόνια με τον Ρούντολφ Σχόοφ (Rudolf Schoof), ο οποίος τότε ήταν ζωγράφος στην Αυλή του Λουδοβίκου ΙΓ΄ της Γαλλίας. Από εκεί αναχώρησε για τη Ρώμη, όπου διέμεινε επί έξι έτη. Από εκεί επισκέφθηκε τις πιο σημαντικές πόλεις της Ιταλίας όπου για τα επόμενα τρία χρόνια ζωγράφιζε για λογαριασμό Καρδιναλίων κυρίως πίνακες με χρυσές και ασημένιες πλάκες και πολύτιμους λίθους. Το 1623 επέστρεψε στη Βραβάντη, όπου ζωγράφιζε πορτρέτα και διακοσμήσεις για την εκκλησία του Αγίου Χουμμάρους πάνω από την Αγία Τράπεζα του Αγίου Ελίγιου, προστάτη Αγίου των χρυσοχόων.Απεβίωσε στο Λίερ τον Ιούνιο του 1668. Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων Filippo Baldinucci's Artists in biographies by Filippo Baldinucci, 1610–1670, p. 197 Google books νεκρός σύνδεσμος] Adriaen de Bie στο RKD
Βαλδουίνος του Λουξεμβούργου

Ο Βαλδουίνος, γερμ. Baldwin (π. 1285 - 21 Ιανουαρίου 1354) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν αρχιεπίσκοπος-εκλέκτορας της Τριρ και αρχικαγκελλάριος της Βουργουνδίας (1307-1354). Ήταν διοικητής των επισκοπών Μάιντς, Βορμς και Σπάιερ.

 Γεννήθηκε στο Λουξεμβούργο και ήταν ο τρίτος γιος του Ερρίκου ΣΤ΄ κόμη του Λουξεμβούργου και της Βεατρίκης Αβέν, κόρης του Βαλδουίνου κυρίου του Μπωμόν. Από τα νεανικά του έτη προοριζόταν για εκκλησιαστική σταδιοδρομία: σπούδασε θεολογία και κανονικό δίκαιο στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού, μια και οι οικογένειά του είχε καλές σχέσεις με την Αυλή του Οίκου των Καπετιδών της Γαλλίας. Το 1307, αν και μόνο 22 ετών, εκλέχθηκε αρχιεπίσκοπος της Τριρ. Το επόμενο έτος χειροτονήθηκε επίσκοπος στο Πουατιέ από τον πάπα Κλήμη Ε΄. Γρήγορα έγινε ένας από τους πιο με επιρροή πρίγκιπες της Γερμανίας. Ως εκλέκτορας ψήφισε -και επηρέασε άλλους να ψηφίσουν- τον αδελφό του Ερρίκο Ζ΄ βασιλιά της Γερμανίας. Τον συνόδευσε στην Ιταλία, όπου εκείνος στέφθηκε από τον πάπα το 1312. Το επόμενο έτος απεβίωσε ο αδελφός του και υποστήριξε την εκλογή του Λουδοβίκου Δ΄ Βίττελσμπαχ της Γερμανίας. Ωστόσο αργότερα τον απέρριψε και υποστήριξε τον εγγονό του Ερρίκου Ζ΄, τον Κάρολο Δ΄. Ήταν ένας από του τέσσερις άρχοντες που πολέμησαν το Μάιντς (1324-26). To 1328 η Λορέττα του Σπόνχαϊμ τον παρέσυρε στο κάστρο του Στάρκενμπουρκ και τον κράτησε αιχμάλωτο, ώσπου ο Βαλδουίνος πλήρωσε λύτρα και έκανε παραχωρήσεις. Προτάθηκε ως υποψήφιος για την αρχιεπισκοπή του Μάιντς, αλλά ο πάπας διόρισε τον Ερρίκο Γ΄ του Βίρνεμπουρκ. Κατά το Σχίσμα του Μάιντς διοίκησε την αρχιεπισκοπή εκεί, ως τη λήξη του Σχίσματος το 1336 από την Αβινιόν. Το ίδιο διάστημα προσπάθησε να ελέγξει τις επισκοπές Βορμς και Σπάιερ. Όπως όλοι οι επίσκοποι του μεσαίωνα, μερίμνησε για μεγάλα έργα στην επισκοπή του: κατασκεύασε τη γέφυρα του Βαλδουίνου (Balduinbrüke) στο Κόμπλεντς και επισκεύασε την παλαιά Ρωμαϊκή γέφυρα στην Τριρ. Αναμόρφωσε τη διοίκηση της επισκοπής και διατήρησε τα επίσημα έγγραφα: έκανε πολλά αντίγραφα. Τέσσερα χειρόγραφα αντίγραφα των αρχείων σώζονται στα Εθνικά Αρχεία του Κόμπλεντς. Αγωνίστηκε να διασυνδέσει τις διάφορες περιοχές (Τριρ, Κόμπλεντς) της επισκοπής του. Δεν δίσταζε να χρησιμοποιήσει στρατιωτικές μεθόδους. Απεβίωσε σε ένα κελί μονής και τάφηκε στον δυτικό χοροστάσιο του καθεδρικού τηου Τριρ. Heyen, Franz-Josef, ed. (1985). Balduin von Luxemburg: Erzbischof von Trier – Kurfürst des Reiches 1285–1354 (in German). Mainz: Verlag der Gesellschaft für Mittelrheinische Kirchengeschichte. Nolden, Reiner, ed. (2010). Balduin von Luxemburg: Erzbischof und Kurfürst von Trier (1308–1354) (in German). Trier: Stadtarchiv. ISBN 978-3-00-032031-6.
ΦΚ Ντιναμό Τιφλίδας

Η Ντιναμό Τιφλίδας (γεωργιανά: დინამო თბილისი, αγγλικά: Dinamo Tbilisi) είναι κορυφαίος ποδοσφαιρικός σύλλογος της Γεωργίας που εδρεύει στην Τιφλίδα, πρωτεύουσα της χώρας. Ιδρύθηκε το 1925 και αγωνίζεται στο Στάδιο «Μπορίς Παϊκάτζε», χωρητικότητας 55.000 θεατώv. Έχει χρώματα γαλάζιο και σκούρο μπλε Η πιο ακριβή μεταγραφής ομαδας για το 2008 ήταν ο Κύπριος ανερχόμενος ποδοσφαιριστης Κυριάκος Χρυσοστόμου, γεννημένος 19/09/1987. Η μεταγραφή του κόστισε 200 χιλιαδες ευρώ με 25% μεταπώληση στην Fc Baku. Είχε 56 συμμετοχές 12 γκολ. Κατέκτησε ένα πρωτάθλημα 2008-2009, ένα κύπελλο τη σεζν 2009-2010 και ένα σούπερ καπ 2009-2010 Με την εθνική κ19 είχε 12 συμμετοχές και 2 γκολ. Στην συνέχεια έχει σπουδάσει αθλητική επιστήμη και έχει ολοκληρώσει το ουεφα Β. Η πορεία του ως γυμναστής Ανορθωση κ17 2015-2016 Διγεννης οροκληνης 2016-2019 Αναγέννηση Δερυνειας 2019-2021 Εθνικούς Άννας 2021-2022 Σαλαμινα κ17 2022 μέχρι σημερα

 Η Ντιναμό υπήρξε στο παρελθόν μια από τις δυνατότερες ομάδες του σοβιετικού πρωταθλήματος. Ανήκε στη σοβιετική αθλητική κοινωνία Ντιναμό (Динамо), που διατηρούσε ομάδες σε πολλές μεγάλες πόλεις της ΕΣΣΔ, όπως: Ντιναμό Μόσχας, ΦΚ Ντιναμό Κιέβου, Ντιναμό Μινσκ κλπ. Η σημαντικότερη επιτυχία της υπήρξε η κατάκτηση του Κυπέλλου Κυπελλούχων το 1981 νικώντας 2-1 στον τελικό την Καρλ Τσάις Ιένα από την Ανατολική Γερμανία. Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης αγωνίζεται στο γεωργιανό πρωτάθλημα, στο οποίο κυριαρχεί απόλυτα με 13 τίτλους. Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης: 1981 Πρωτάθλημα ΕΣΣΔ (2): 1964, 1978 Κύπελλο ΕΣΣΔ (2): 1976, 1979 Κύπελλο CIS: 2004 Πρωτάθλημα Γεωργίας (19): 1990, 1991, 1992, 1993, 1994, 1995, 1996, 1997, 1998, 1999, 2003, 2005, 2008, 2013, 2014, 2016, 2019, 2020, 2022 Κύπελλο Γεωργίας (13): 1992, 1993, 1994, 1995, 1996, 1997, 2003, 2004, 2009, 2013, 2014, 2015, 2016 Σούπερ Κύπελλο Γεωργίας (5): 1996, 1997, 1999, 2005, 2008 Η Ντιναμό έχει αλλάξει αρκετές φορές το έμβλημά της. Το αμέσως προηγούμενο από το σημερινό έμβλημα, χρησιμοποιήθηκε μόνο για την περίοδο 2011-2012. Το σημερινό έμβλημα έχει ως σύμβολο το λατινικό γράμμα "D", παραλλαγές του οποίου χρησιμοποιούνται από ομώνυμες ομάδες από διαφορετικές χώρες, όπως η ΦΚ Ντιναμό Κιέβου, η Ντιναμό Μόσχας όπως και πολλές άλλες ομάδες σλαβόφωνων κυρίως χωρών. Επίσημη ιστοσελίδα
Βελάκια

Τα βελάκια (Darts) είναι ποικιλία παιχνιδιών, όπου μικρά βέλη ρίχνονται σε έναν κυκλικό στόχο (dartboard) ο οποίος κρέμεται στον τοίχο. Ο όρος 'darts' αναφέρεται συνήθως σε έναν συγκεκριμένο τύπο παιχνιδιού με συγκεκριμένο σχέδιο στο στόχο και ιδιαίτερους κανόνες. Εκτός από την επαγγελματική του φύση, το εν λόγω παιχνίδι παίζεται παραδοσιακά στις μπυραρίες (παμπ) και κυρίως στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η χώρα αυτή ήταν η πρώτη που αναγνώρισε τα βελάκια ως άθλημα. Παίζεται επίσης στις χώρες της Κοινοπολιτείας, στην Ολλανδία, στην Ιρλανδική Δημοκρατία, στις σκανδιναβικές χώρες, τις ΗΠΑ και αλλού.

 Ο στόχος πιθανότατα έχει τις ρίζες του σε ένα μέρος από κορμό δέντρου. Η παλιά ονομασία για το στόχο είναι 'butt' και θρυλείται ότι οι πάτοι από τα βαρέλια του κρασιού χρησιμοποιούνταν αρχικά ως στόχοι. Η λέξη αυτή προήλθε από το γαλλικό butte, που σημαίνει στόχος. Έχουν χρησιμοποιηθεί διάφοροι τύπο dartboard και τοπικές παραλλαγές παραμένουν ως σήμερα στο Σταφορντσάιρ του Μάντσεστερ και στο Γιορκσάιρ. Μια ακόμα παραλλαγή είναι ο στόχος των πέντε του Λονδίνου. Αυτός αποτελείται από 12 ίσα μέρη με τους αριθμούς 20,5,15,10,20,5,15,10,20,5,15,10 . Στην Ελλάδα το άθλημα εξασκείται σε καφετέριες και Internet Cafe στην Αθήνα στην Θεσσαλονίκη στον Άγιο Νικόλαο και σε άλλα μέρη της χώρας. Υπάρχουν σύλλογοι στην Αθήνα (www.padc.gr), στο Ελληνικό (www.syntel.gr) και στην Γλυφάδα (www.atticadarts-greece.com) στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης (darts.agiosnikolaos@gmail.com) Λίστα παιχνιδιών με βελάκια Κανόνες, darting.com Ιστορία παραδοσιακών παιχνιδιών Ιστοσελίδα Πανελληνίου Αθλητικού Συλλόγου Ντάρτς Ιστοσελίδα Συλλόγου Νταρτς Ελληνικού
Νίδα

Η Νίδα είναι οροπέδιο της Κρήτης σε υψόμετρο 1.450 μέτρων, ανάμεσα στον ανατολικό και δυτικό ορεινό όγκο του Ψηλορείτη. Απέχει περίπου 22 χλμ. από την κωμόπολη Ανώγεια. Δυτικά του οροπεδίου ξεκινά η κλασική διαδρομή του ορειβατικού μονοπατιού Ε4 για την κορυφή Ίδα του Ψηλορείτη. Εκεί κοντά βρίσκεται και το Ιδαίον Άντρον, σπουδαία αρχαιολογική τοποθεσία. Νότια, μέσα από ένα άνοιγμα που σχηματίζεται ανάμεσα στις κορυφές Μαύρη και Σωρός, κατηφορίζει ανάμεσα στα φαράγγια των Βοριζίων και των Καμαρών προς την πεδιάδα της Μεσσαράς.

 Στο χάρτη του Μάρκο Μποσκίνι του 17ου αιώνα βλέπουμε ότι το οροπέδιο της Νίδας έχει το ίδιο όνομα με την κοντινή κορυφή Ίδα και διακρίνονται μόνο από το είδος τους, η κορυφή αναφέρεται ως M (monte) IDA και το οροπέδιο ως CAMPA IDA. Επόμενος είναι πιθανό τουλάχιστον ως την εποχή που δημιουργήθηκε ο χάρτης οι δυο αυτές τοποθεσίες να είχαν το ίδιο όνομα, ή το τοπωνύμιο Ίδα να αναφερόταν σε μια ευρύτερη περιοχή του Ψηλορείτη που περιελάμβανε το οροπέδιο, την κορυφή και το Ιδαίο άντρο, ενώ το τοπωνύμιο Νίδα προέκυψε αργότερα πιθανόν από την φράση 'εις την Ίδα'.
Δαιμονοποίηση του εχθρού

Η δαιμονοποίηση του εχθρού ή η απανθρωποποίηση του εχθρού είναι τεχνική προπαγάνδας που προωθεί την ιδέα ότι ο εχθρός είναι ένας απειλητικός, κακός θύτης με αποκλειστικά καταστροφικούς στόχους. Η δαιμονοποίηση αποτελεί την αρχαιότερη τεχνική προπαγάνδας που σκοπό έχει να εμπνεύσει μίσος προς τον εχθρό, απαραίτητο για να τον πληγώσει πιο εύκολα, να διατηρήσει και να κινητοποιήσει συμμάχους και να αποθαρρύνει τον εχθρό.

 Σύμφωνα με τον Τζουλς Μπόικοφ (Jules Boykoff) η κατάχρηση του όρου δαιμονοποίηση στέρησε από τη λέξη τις ουσιαστικές της ιδιότητες. Για τον λόγο αυτό ο συγγραφέας όρισε τέσσερα κριτήρια που όταν υπάρχουν στην κρατική προπαγάνδα συνιστούν προσπάθεια δαιμονοποίησης: Τα μέσα ενημέρωσης και το κράτος χρησιμοποιούν πλαίσια για να απεικονίσουν την εγγενή φύση του λεγόμενου εχθρού κυρίως με ηθικούς όρους. Ο χαρακτήρας του αντιπάλου απεικονίζεται με μανιχαϊστικό τρόπο, ως o κακός εναντίον του καλού. Το κράτος είναι η πηγή μιας τέτοιας δαιμονολογικής απεικόνισης. Δεν υπάρχει καμία σημαντική ανταπαίτηση από το κράτος. Ο Φίλιπ Νάιτλι πίστευε ότι η δαιμονοποίηση του εχθρού στα δυτικά ΜΜΕ, ακολουθεί συγκεκριμένα στάδια: ξέσπασμα κρίσης, δαιμονοποίηση του αρχηγού του εχθρού, δαιμονοποίηση του πληθυσμού, διάπραξη και δικαιολόγηση φρικαλεοτήτων. Η στρατηγική της δαιμονοποίησης του εχθρού οδηγεί αναπόφευκτα σε έναν φαύλο κύκλο θηριωδιών, τον οποίο επεξεργάστηκαν πολλοί συγγραφείς, συμπεριλαμβανομένου του Καρλ φον Κλάουζεβιτς. Η απεικόνιση του εχθρού ως ιδιαίτερα κακού εμπνέει συναισθήματα που κάνουν πιο εύκολους τους φόνους.Η απεικόνιση του εχθρού κάποιου ως δαιμονικού έχει συχνά οδηγήσει στη μεταχείριση ολόκληρου του πληθυσμού ή του πολιτικού μηχανισμού που σχετίζεται με την εχθρική ομάδα ή τον αρχηγό ως εξίσου δαιμονικό. Αυτό οδηγεί επίσης συχνά σε μια τάση να μειώνονται τα πιο σύνθετα κίνητρα ενός εχθρού σε απλή προώθηση του καθαρού κακού. Φίλιπ Κόουλ (1 January 2006), The Myth of Evil: Demonizing the Enemy, Greenwood Publishing Group, ISBN 978-0-275-99216-3, https://books.google.com/books?id=fZiUxFHXD58C, ανακτήθηκε στις 29 August 2013 Harry Van Der Linden· John W. Lango· Michael W. Brough (1 Φεβρουαρίου 2012). «Dehumanization of the Enemy and the Moral Equality of Soldiers». Rethinking the Just War Tradition. SUNY Press. σελίδες 149–167. ISBN 978-0-7914-7969-8.
Βίμπο Βαλέντια

Η Βίμπο Βαλέντια είναι Δήμος και πρωτεύουσα της Ιταλικής επαρχίας Βίμπο Βαλέντια στην Ιταλική Περιφέρεια Καλαβρία στην νότια Ιταλία. Βρίσκεται στην Τυρρηνική θάλασσα και αποτελεί σημαντικό εμπορικό, αγροτικό και τουριστικό κέντρο, σημαντική πηγή για την οικονομία της πόλης αποτελεί το γειτονικό λιμάνι της Βίμπο Μαρίνα. Στην πόλη ιδρύθηκε επισκοπή (451) που διαλύθηκε όταν ενσωματώθηκε στην επισκοπή της Μιλήτου (1083), επανήλθε σαν επισκοπική έδρα (1968).

 Η Βίμπο Βαλέντια ήταν αρχικά Ελληνική αποικία με το όνομα "Ιππόνιον", ιδρύθηκε τον 7ο αιώνα π.Χ. από κατοίκους των Επιζεφυρίων Λοκρών που ήταν μία από τις μεγαλύτερες αποικίες στην Μεγάλη Ελλάδα, στα νότια με θέα το Ιόνιο Πέλαγος. Ο Διόδωρος Σικελιώτης γράφει ότι την πόλη άλωσε ο τύραννος των Συρακουσών Διονύσιος ο Πρεσβύτερος που έδιωξε τον πληθυσμό της (388 π.Χ.), επανήλθαν με βοήθεια από την Καρχηδόνα (378 π.Χ.) Τα επόμενα χρόνια κύριοι στο Ιππόνιον ήταν οι Βρέττιοι που κυβερνούσαν ολόκληρη την Καλαβρία. Η Ρωμαϊκή Δημοκρατία κατέλαβε το Ιππόνιον και του έδωσε το όνομα "Βίμπο Βαλέντια", μετά από μια περίοδο ευημερίας στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία όταν έπεσε η Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία η πόλη ερημώθηκε. Οι Νορμανδοί έκτισαν ένα κάστρο στην θέση που βρισκόταν η παλιά Ακρόπολη (1070), ο Φρειδερίκος Β΄ Χοενστάουφεν ίδρυσε μια νέα πόλη με το όνομα "Μοντελεόνε". Τον 20ο αιώνα η Βίμπο Βαλέντια ξαναπήρε το παλιό της Ρωμαϊκό όνομα (1928). G. A. Loud, The Latin Church in Norman Italy (Cambridge University Press, 20 Dec. 2007) Joseph Bingham, Origines ecclesiasticæ Volume 2(Printed for William Straker, 1834)
Μάστερ Θεώρημα

Το μάστερ θεώρημα (master theorem) είναι ειδική περίπτωση του θεωρήματος Akra-Bazzi. Χρησιμοποιείται στην ανάλυση αλγορίθμων για τον προσδιορισμό του ασυμπτωτικού ορίου μιας αναδρομικής συνάρτησης. Ωστόσο δεν επιλύεται κάθε αναδρομική σχέση με το μάστερ θεώρημα.

 Η γενική μορφή του θεωρήματος είναι: T ( n ) = a ⋅ T ( n b ) + f ( n ) {\displaystyle T(n)=a\cdot T{\bigg (}{\frac {n}{b}}{\bigg )}+f(n)} ,όπου T ( n ) {\displaystyle T(n)} είναι η αναδρομική σχέση, a {\displaystyle a} και b {\displaystyle b} είναι σταθερές και f ( n ) {\displaystyle f(n)} είναι μια μη αρνητική συνάρτηση ανεξάρτητη της T ( n ) {\displaystyle T(n)} . Για να εφαρμοστεί το μάστερ θεώρημα θα πρέπει να ισχύουν για τις δυο σταθερές a , b {\displaystyle a,b} οι εξής ανισότητες: a ≥ 1 {\displaystyle a\geq 1} και b ≥ 1 {\displaystyle b\geq 1} . Το μάστερ θεώρημα χωρίζεται σε τρεις περιπτώσεις, οι οποίες μπορούν συνήθως να δώσουν λύση. Παρόλα αυτά υπάρχει και μια ειδική περίπτωση, η οποία μπορεί να χρησιμοποιηθεί όταν δεν ταιριάζουν όλες οι άλλες. Περίπτωση πρώτη Αν f ( n ) = O ( n l o g b a ) {\displaystyle f(n)=O(n^{{log}_{b}a})} , τότε T ( n ) = Θ ( n l o g b a ) . {\displaystyle T(n)=\Theta (n^{{log}_{b}a}).} Περίπτωση δεύτερη Αν f ( n ) = Θ ( n l o g b a ) {\displaystyle f(n)=\Theta (n^{{log}_{b}a})} , τότε T ( n ) = Θ ( n l o g b a ⋅ l o g n ) . {\displaystyle T(n)=\Theta (n^{{log}_{b}a}\cdot logn).} Περίπτωση τρίτη Αν f ( n ) = Ω ( n l o g b a ) {\displaystyle f(n)=\Omega (n^{{log}_{b}a})} και a f ( n / b ) < c f ( n ) , c = σταθ. {\displaystyle af(n/b)<cf(n),c={\text{σταθ.}}} , τότε T ( n ) = Θ ( f ( n ) ) . {\displaystyle T(n)=\Theta (f(n)).} Συμπέρασμα Δηλαδή, ο ασυμπτωτικά μεγαλύτερος απο τους όρους f ( n ) {\displaystyle f(n)} και n l o g b a {\displaystyle n^{{log}_{b}a}} καθορίζει την λύση της εξίσωσης.
Μπρατοσεβίτσε

Το Μπρατοσεβίτσε (πολωνικά: Bratoszewice) είναι χωριό του Πόβιατ Ζγκιες, στο Βοεβοδάτο Λοτζ της κεντρικής Πολωνίας. Απέχει περίπου 6 χλμ. βορειοανατολικά του Στρίκουφ, 20 χλμ. βορειοανατολικά του Ζγκιες και 22 χλμ. βορειοανατολικά της πρωτεύουσας του βοεβοδάτου, Λοτζ.

 Στις 30 Ιουλίου 2012, περίπου στις 6:00 π.μ. (04:00 GMT), 9 άνθρωποι σκοτώθηκαν και 1 τραυματίστηκε σοβαρά μετά από σύγκρουση τρένου και μίνι λεωφορείου σε αφύλακτη ισόπεδη διάβαση σιδηροδρόμων στο Μπρατοσεβίτσε. Στο μίνι λεωφορείο επέβαιναν δέκα άτομα, κυρίως εποχικοί εργαζόμενοι από την Ουκρανία. Οι επιβάτες του τρένου δεν τραυματίστηκαν.
Τζόνι Ντάνκαν

Ο Τζόνι Ντάνκαν (αγγλικά: Johnny Duncan, 5 Οκτωβρίου 1938 – 14 Αυγούστου 2006) ήταν Αμερικανός τραγουδιστής της country. Γεννήθηκε στο Τέξας και πέθανε από καρδιακή προσβολή, το 2006.

 1973: Sweet Country Woman (Columbia 45818) 1976: Thinkin' Of A Rendezvous (Columbia 10417) 1976: The Best of Johnny Duncan (Columbia) 1977: It Couldn't Have Been Any Better (Columbia 10474), Come A Little Bit Closer (Columbia 10634) 1978: She Can Put Her Shoes Under My Bed, Anytime (Columbia 10694) 1989: Greatest Hits (CBS, Columbia) 1998: Pure Country (Sony Special Products) 1998: Classic Couintry (Simitar) 2002: From Tennessee to Taree (Rollercoaster) 2003: It Couldn't Have Been Any Better (Collector's Choice Music)
Πρωτεΐνωμα

Με τον όρο πρωτεΐνωμα (εσφ. πρωτέωμα από το αγγλικό proteome) ονομάζεται το σύνολο των πρωτεϊνών σε έναν ζωντανό οργανισμό, έναν ιστό, ένα σύνολο κυττάρων ή ακόμα και σε ένα μεμονωμένο κύτταρο κάτω υπό ακριβείς συνθήκες και σε συγκεκριμένο χρόνο. Στα βακτηριακά κύτταρα, το πρωτεΐνωμα περιλαμβάνει περίπου 1.000 έως 10.000 διαφορετικούς τύπους πρωτεϊνικών μορίων, ανάλογα με το είδος. Στους ανθρώπους (βλ. «ανθρώπινο πρωτεΐνωμα») υπολογίζεται ότι εμπλέκονται μεταξύ 500.000 και 1.000.000 πρωτεϊνικά είδη.

 Το πρωτεΐνωμα μπορεί να είναι μεγαλύτερο από το γονιδίωμα, ειδικά σε ευκαρυωτικά κύτταρα, καθώς περισσότερες από μία πρωτεΐνες μπορούν να παραχθούν από ένα γονίδιο (π.χ. το ανθρώπινο πρωτεΐνωμα αποτελείται από 92.179 πρωτεΐνες από τις οποίες 71.173 είναι παραλλαγές άλλων). Από την άλλη πλευρά, αρκετά γονίδια δεν μεταφράζονται στις πρωτεΐνες και πολλά γνωστά γονίδια κωδικοποιούν μόνο το RNA που είναι το τελικό λειτουργικό προϊόν. Επιπλέον, το πλήρες μέγεθος των πρωτεϊνωμάτων ποικίλει ανάλογα με το βασίλειο ζωής. Για παράδειγμα, οι ευκαρυώτες, τα βακτηρίδια, τα αρχαία και οι ιοί έχουν κατά μέσο όρο 15.145, 3.200, 2.358 και 42 πρωτεΐνες αντίστοιχα κωδικοποιημένες στα γονιδιώματά τους.Ο όρος «σκοτεινό πρωτεΐνωμα» που δημιουργήθηκε από τον Περντιγκάο και τους συνεργάτες του ορίζει περιοχές πρωτεϊνών που δεν έχουν ανιχνεύσιμη ομολογία αλληλουχίας με άλλες πρωτεΐνες γνωστής τρισδιάστατης δομής και συνεπώς δεν μπορούν να μοντελοποιηθούν με ομολογία. Για 546.000 πρωτεΐνες Σουίς-Προτ, το 44-54% του πρωτεϊνώματος σε ευκαρυωτικά κύτταρα και ιούς βρέθηκε να είναι «σκοτεινό», σε σύγκριση με μόλις ~ 14% στα αρχαία και τα βακτήρια. Γονιδίωμα, σύνολο γονιδίων και μη κωδικοποιητικού DNA Μεταγράφωμα, σύνολο μεταγράφων (το μετάγραφο) Μεταβολίτωμα, σύνολο μεταβολιτών Πρωτεϊνωματική
Γκρεγκ Μονρό

Ο Γκρεγκ Μονρό είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στους Μιλγουόκι Μπακς. Γεννήθηκε στις 4 Ιουνίου του 1990 στο Χάρβει των Η.Π.Α.. Έχει ήδη αγωνιστεί από το 2010 έως το 2015 στην ομάδα των Ντιτρόιτ Πίστονς, ενώ στην κολεγιακή του καριέρα ονομάστηκε Big East Rookie of the Year.

 Ο Μονρό παρακολούθησε το κολέγιο Helen Cox . Την περίοδο 2007-2008 ονομάστηκε Mc Donald's All American και προβιβάστηκε στην πρώτη ομάδα με Μ.Ο. πόντων 21 και ριμπάουντ 14 ανα παιχνίδι. Ο Μονρό αναφέρεται ως Νο 1 πάουερ Φόργουορντ και Νο 8 παίκτης του έθνους το 2008. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Greg Monroe στο Wikimedia Commons
Άγιος Γεώργιος Λάγγουρα

Για οικισμούς με την ονομασία Άγιος Γεώργιος στην Αχαΐα, δείτε: Άγιος Γεώργιος ΑχαΐαςΟ Άγιος Γεώργιος Λάγγουρα είναι συνοικία της Πάτρας που βρίσκεται νοτιοανατολικά του κέντρου της πόλης. Σε μικρή απόσταση από την συνοικία βρίσκεται το Παμπελοποννησιακό Εθνικό Αθλητικό Κέντρο (Π.Ε.Α.Κ. Πάτρας) με το Παμπελοποννησιακό Στάδιο και το βοηθητικό ανοιχτό γήπεδό του, το Εθνικό Κολυμβητήριο "Αντώνιος Πέπανος" και το Κλειστό Γυμναστήριο. Γειτνιάζει με τις συνοικίες Άγιος Νεκτάριος, Δροσιά, Εγλυκάδα, Κουκούλι, Σύνορα και Ψαροφάι.

 Γενικά στοιχεία Παλαιότερα αποτελούσε οικισμό-χωριό της πρώην Επαρχίας Πατρών. Έχει πάρει την ονομασία της από την εκκλησία και από τις κτηματικές εκτάσεις της εύπορης οικογένειας Λάγγουρα, το σπίτι της οποίας σώζεται ακόμα και σήμερα σε πολύ καλή κατάσταση. Οι εκτάσεις αυτές κατά την Επανάσταση ανήκαν στην οικογένεια Λόντου, μάλιστα αναφέρονται σαν "το Λινό του Λόντου". Κατά την Τουρκοκρατία στην περιοχή υπήρχαν όλα τα προξενεία και οι κατοικίες των προξένων. Διοικητική εξέλιξη Το 1928 με το ΦΕΚ - 16/05/1928 αναγνωρίστηκε ως οικισμός και προσαρτήθηκε στην Κοινότητα Εγλυκάδος με 58 κατοίκους. Με το ΦΕΚ 182Α - 07/07/1933 καταργήθηκε η τότε Κοινότητα Εγλυκάδος και ο Λάγγουρας προσαρτήθηκε στο Δήμο Πατρέων. Με το ΦΕΚ - 07/04/1951 παύει να αποτελεί ανεξάρτητο οικισμό και ενσωματώνεται στον οικιστικό ιστό της πόλης των Πατρών. Δ. Καρατζά, Χ. Χαραλάμπους, Δ. Γκότση, Γ. Λύρα, Πάτρα, ονομάτων επίσκεψις, Έκδοση των εφημερίδων «Εθνικός Κήρυξ των Πατρών» και «Ημερήσιος Κήρυξ των Πατρών», Πάτρα 1995. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Αγίου Γεωργίου (Λάγγουρα) Εγλυκάδας Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 29/10/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Εγλυκάδας Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 29/10/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Πατρέων, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 28/10/2017.
Virgin Express

Η Virgin Express είναι μια εταιρεία χαμηλού κόστους, δημιουργημένη εντός του Ομίλου Virgin, του Σερ Ρίτσαρντ Μπράνσον. Η εταιρεία εκτελεί δρομολόγια κυρίως προς τη Νότια Ευρώπη, από τη βάση της στο αεροδρόμιο των Βρυξελλών. Οι πωλήσεις εισιτηρίων γίνονται κυρίως μέσω του διαδικτύου, αλλά σε αντίθεση με άλλες εταιρείες χαμηλού κόστους δεν προσφέρει ανταποκρίσεις πτήσεων.

 Το 2005 η εταιρεία εξαγοράσθηκε από την SN Brussels Airlines, την εταιρεία που διαδέχθηκε την χρεοκοπημένη Sabena. Η εταιρεία έχει διατηρήσει το πτητικό κομμάτι της VE. Όμως, οι δύο εταιρείες συγχωνεύονται, με αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας νέας εταιρείας, η οποία φημολογείται πως θα αποκτήσει το όνομα της πτωχευμένης Sabena. Η VE διαθέτει στόλο δέκα αεροσκαφών, που περιλαμβάνει τους παρακάτω τύπους (Αύγουστος 2005): 5 Boeing 737-300 5 Boeing 737-400 Κωδικός ΙΑΤΑ: TV Κωδικός ICAO: VEX Callsign: Virgin Express Virgin Express SN Brussels Airlines
Νάντια Γιαννακοπούλου

Η Νάντια (Κωνσταντίνα) Γιαννακοπούλου (Αθήνα, 11 Δεκεμβρίου 1977) είναι Ελληνίδα δικηγόρος και πολιτικός, που υπηρετεί ως βουλευτής Β2' Δυτικού Τομέα Αθηνών του Ελληνικού Κοινοβουλίου με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. - Κίνημα Αλλαγής από τον Ιούλιο του 2019.

 Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 11 Δεκεμβρίου 1977, και είναι κόρη του πρώην βουλευτή του ΠΑΣΟΚ, Γιάννη Γιαννακόπουλου. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του ΕΚΠΑ και έχει εργαστεί ως δικηγόρος. Από το 2008 είναι παντρεμένη με τον ηθοποιό Μάξιμο Μουμούρη. Στις εκλογές του 2009 και του Μαΐου του 2012, εξελέγη βουλευτής με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. στην εκλογική περιφέρεια Μεσσηνίας. Από το 2013 έως το 2014, διατέλεσε γενική γραμματέας στο Υπουργείο Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής.Στις εκλογές του 2019, εξελέγη βουλευτής με το Κίνημα Αλλαγής στην περιφέρεια Β2' Δυτικού Τομέα Αθηνών. Στις 14 Δεκεμβρίου 2021, ανέλαβε ύστερα από την πρόταση του Προέδρου του Κινήματος Αλλαγής, Νίκου Ανδρουλάκη, αναπληρώτρια Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος του κόμματος, υπό τον Κώστα Σκανδαλίδη.Στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2023 ανανέωσε τη βουλευτική της θητεία.
Χάρης Τσιρκινίδης

Ο Χάρης Τσιρκινίδης είναι Έλληνας συγγραφέας. Ένα από τα πιο διάσημα έργα του, το Κόκκινο Ποτάμι, έγινε σειρά στην ελληνική τηλεόραση για την περίοδο 2019-2020 και συνεχίζεται το 2022.

 Γεννήθηκε το 1938 στη Λεκάνη Καβάλας από γονείς πρόσφυγες του Πόντου. Στις παιδικές του αναμνήσεις κυριαρχούν οι ανεξίτηλες εικόνες, από την γερμανοϊταλοβουλγαρική κατοχή, από τους αδελφοκτόνους εμφύλιους πολέμους του 1944 και του 1946-49. Οι τραγικές διηγήσεις των προσφύγων γονιών του για το ολοκαύτωμα του Πόντου και τη Μικρασιατική Καταστροφή, οι διωγμοί των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης και η Τουρκική εισβολή στην Κύπρο, εδραιώνουν την πικρή του πεποίθηση για την τραγική μοίρα της πατρίδας μας και το απάνθρωπο πρόσωπο του κόσμου. Το 1961 αποφοίτησε από τη Σχολή Ευελπίδων σαν ανθυπολοχαγός πυροβολικού. Υπηρέτησε σε μονάδες και επιτελεία στην Ελλάδα και την Κύπρο ενώ είναι απόφοιτος της Σχολής Ευελπίδων και Πτυχιούχος Νομικής. Μιας και μιλάει αγγλικά και γαλλικά, φοίτησε στις Σχολές Πολέμου Γαλλίας και Ελλάδας και υπήρξε Καθηγητής Σχολής Πολέμου. Υπηρέτησε επί τριετία τις ελληνικές πρεσβείες Παρισίων, Βρυξελλών και Μαδρίτης ως Ακόλουθος Άμυνας. Αποστρατεύτηκε ενώ υπηρετούσε σαν στρατιωτικός ακόλουθος στην ελληνική πρεσβεία στο Παρίσι. Είναι επίσης ιστορικός ερευνητής και έχει γράψει ιστορικά βιβλία και ιστορικά μυθιστορήματα. (2009) Συνοπτική ιστορία της γενοκτονίας των Ελλήνων της Ανατολής, Κυριακίδη Αφοί (2007) Πληγωμένος ήλιος, Ερωδιός (2006) Το κόκκινο ποτάμι, Κυριακίδη Αφοί (2005) Έχω όπλο την αγχόνη, Ερωδιός (2002) Γιέλενα Απολλώνεια, Κέδρος (2002) Σύννεφα στη Μακεδονία, Ερωδιός (2001) Το κόκκινο ποτάμι, Ερωδιός (1999) Αγώνες χωρίς δικαίωση, Ερωδιός
Καθεδρικός Ναός της Τσάλεντζικχα

Ο Καθεδρικός Ναός της Τσάλεντζικχα της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος (γεωργιανά: წალენჯიხის მაცხოვრის ფერისცვალების საკათედრო ტაძარი) είναι ένας μεσαιωνικός Γεωργιανός Ορθόδοξος καθεδρικός ναός που βρίσκεται σε έναν ψηλό λόφο στην ομώνυμη πόλη και δήμο, στο μχάρε Σαμεγκρέλο-Ζέμο Σβανέτι της Γεωργίας.Ο καθεδρικός ναός της Τσάλεντζικχα είναι θολωτός, σταυροειδής σε ορθογώνια βάση, με τρία περίστωα. Είναι γνωστός για τον μοναδικό κύκλο τοιχογραφιών που αντιπροσωπεύει την εισαγόμενη βυζαντινή παλαιολογική τεχνοτροπία, και αναγνωρισμένος ως Μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Γεωργίας.

 Ο καθεδρικός ναός χτίστηκε τον 12ο-14ο αιώνα. Το 1384-1396 ο Εμμανουήλ Ευγενικός, ένας βυζαντινός καλλιτέχνης από την Κωνσταντινούπολη, τοιχογράφησε το εσωτερικό της εκκλησίας με εντολή του εριστάβι (Δούκα) Βάμε Α' Νταντιάνι, όπως αναφέρεται στις επιγραφές του ναού στα γεωργιανά και στα ελληνικά. Οι εξαιρετικές τοιχογραφίες είναι τα μοναδικά χρονολογημένα και υπογεγραμμένα έργα τέχνης της Κωνσταντινουπολίτικης Σχολής από τα τέλη του 14ου αιώνα.Τον 17ο αιώνα ο Πρίγκιπας Λεβάν Β' της Μινγκρελίας (βασ. 1611-1657) ίδρυσε μία επισκοπή στην Τσάλεντζικχα. Με εντολή του επίσκοπου Ευδαίμων Τζαϊάνι έγιναν εργασίες συντήρησης των τοιχογραφιών. Στο ναό έχουν εργαστεί αρκετοί καλλιγράφοι, αντιγράφοντας χειρόγραφα και ευαγγέλια. Στο νεκροταφείο του ναού έχει ενταφιαστεί ο Λεβάν Β', η βασίλισσά του, και άλλα σημαντικά πρόσωπα. Κατά τη σοβιετική περίοδο η εκκλησία έκλεισε για επτά δεκαετίες. Το 1988 ο ναός αποκαταστάθηκε. Επί του παρόντος λειτουργεί και υπάγεται στην Επισκοπή του Ζουγκντίντι και Τσάισι της Γεωργιανής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ο καθεδρικός ναός είναι θολωτός, σταυροειδής σε ορθογώνια βάση. Στα ανατολικά καταλήγει στο ημικυκλικό αψιδωτό ιερό με την Αγία Τράπεζα που φωτίζεται από 3 παράθυρα. Εκατέρωθεν αυτού υπάρχουν δύο παστοφόρια, έκαστο εκ των οποίων φωτίζεται από ένα παράθυρο. Ο θόλος έχει 10 παράθυρα στο τύμπανό του. Ο ναός περιβάλλεται από περίστωα στις 3 πλευρές του: δυτικά, βόρεια και νότια.Στο εσωτερικό του ναού, στην κεντρική τοιχογραφία του ιερού απεικονίζεται την Παναγία, στα δεξιά ο Άγιος Πέτρος και ο Αρχάγγελος Μιχαήλ, στα αριστερά ο Άγιος Παύλος και ο Αρχάγγελος Γαβριήλ. Από πάνω υπάρχει μια σκηνή της Ανάληψης. Στον ίδιο τοίχο απεικονίζονται άγγελοι, οι Πατέρες της εκκλησίας, ο Ιωάννης ο Βαπτιστής και άλλοι άγιοι. Στις απεικονίσεις περιλαμβάνονται ιστορικές μορφές, όπως μέλη του Οίκου των Νταντιάνι.Η εκκλησία περιβάλλεται από τείχος, στο βορειοδυτικό άκρο του οποίου υπάρχει ένα διώροφο καμπαναριό. Έξω από το τείχος υπάρχει το ερειπωμένο ανάκτορο των Νταντιάνι. Στα δυτικά υπάρχει μία σήραγγα μήκους 40-45 μ. και ύψους 3-4 μ. გ.კალანდია, წალენჯიხის ტაძრის მოხატულობა. ჟურნ: “ივერიელნი”. N 5. 2007 "წალენჯიხის მონასტრის ქტიტორთა გალერეა". ჟურნ: “ქართველოგია” N 3. 2008 "ლევან II დადიანის ეკვდერი. ჟურნ: “ქართველოგია” N 4. 2008 ზაქარაია პ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, გვ. 285-286, თბ., 1987 წელი.
Γκότφριντ

Ο Γκότφριντ, γερμ. Gotfid, gotefrid, Gottefried, λατιν. Gotfridus, Cotefredus (π. 650 - 709) ήταν δούκας της Αλαμανίας στα τέλη του 7ου αι. και ως το τέλος του. Η σύζυγός του ανήκε στον Οίκο των Αγιλολφιδών, Φραγκική δυναστεία στο δουκάτο της Βαυαρίας.

 Σε ένα έγγραφο του έτους 700 στο Κάνστατ στο μοναστήρι του Αγ. Γάλλου, αναφέρεται ότι ο Γκότφριντ, μετά από αίτημα ενός ιερέα ονόματι Μαγούλφους, δώρισε το κάστρο του Μπίμπερμπουργκ στη μονή του Αγ. Γάλλου. Ο Γκότφριντ, που ήταν de facto ανεξάρτητος από τους Φράγκους Μεροβιγγείους, έκανε πόλεμο για την πλήρη ανεξαρτησία του με τον μαγιορδόμο Πεπίνο του Χέρσταλ. Ο πόλεμος δεν είχε τελειώσει, όταν ο Γκότφριντ απεβίωσε το 709. Οι γιοί του Λάντφριντ και Θευδεβάλδος είχαν την υποστήριξη του Πεπίνου και διαδέχθηκαν τον πατέρα τους. Έχει επίσης αναφερθεί ότι ο Γκότφριντ παντρεύτηκε την κόρη του Θέοδου δούκα της Βαυαρίας, αλλά δεν υπάρχουν πειστικά στοιχεία για τον ισχυρισμό αυτόν. Η άποψη βασίζεται στην εικασία, ότι ο τρίτος γιος του Όδίλος κυβέρνησε αργότερα τη Βαυαρία. Επιπλέον ο Γκότφριντ απεβίωσε αρκετά έτη πριν, από τότε που πιστεύουμε ότι γεννήθηκαν τα περισσότερα παιδιά του Θέοδου. Ακόμη και αν είχε μνηστευθεί με μία κόρη του Θέοδου, που δεν ξέρουμε το όνομά της, θα ήταν λίγο μεγαλύτερη από παιδί, μη μπορώντας να ολοκληρώσει τον γάμο πριν το τέλος του, πόσο μάλλον να τού κάνει και πολλά παιδιά. Μία θεωρία προτείνει ότι είχε σύζυγο από τον Οίκο των Μεροβιγγείων, με βάση το γεγονός ότι αρκετοί απόγονοί του έφεραν τα ονόματα Μεροβιγγείων, συμπεριλαμβανομένων των τέκνων της 2ης δισεγγονής του Χιλδεγάρδης του Φίντσγκαου, συζύγου του Καρλομάγνου. Οι Αγιλολφίδες κυβερνούσαν πράγματι τη Βαυαρία και την Αλαμανία υπό την επικυριαρχία της δυναστείας των Μεροβιγγείων την εποχή αυτή, έτσι μία τέτοια επιγαμία δεν είναι απίθανη. Ωστόσο δεν υπάρχουν αποδείξεις, που να το επιβεβαιώνουν. Από τον γιο του Χουόχινγκ (Χουόκιν, Χουόχι, Χουγκ) προήλθε ο Οίκος των Αχαλολφιδών. Η κόρη του Ρεγάρδη παντρεύτηκε τον Χιλδεπράνδο δούκα του Σπολέτο και άφησε έναν γιο με το όνομα Λιούτφριντ. Νυμφεύτηκε μάλλον μία κόρη του Θεόδου δούκα της Βαυαρίας ή μάλλον μία των Μεροβιγγείων και είχε τέκνα: Λάντφριντ απεβ.730, δούκας της Αλαμανίας. Θευδεβάλδος, δούκας της Αλαμανίας. Οδίλος απεβ.748, δούκας της Βαυαρίας. Χουόχινγκ π.674-744. Χνάμπι π.710-π.789, δούκας της Αλαμανίας. Έμμα απεβ. 789/798 ή μετά το 784), παντρεύτηκε τον Γκέρολντ του Φίντσγκαου. Χιλδεγάρδη π.754-783, παντρεύτηκε τον Καρλομάγνο βασιλιά των Φράγκων. Ρεγάρδη, παντρεύτηκε τον Χιλδεπράνδο δούκα του Σπολέτο. Geuenich, Dieter. Geschichte der Alemannen. Kohlhammer Verlag: Stuttgart, 2004. ISBN 3-17-018227-7 Gotfrid at Mittelalter-Geneaolgie
Μοριοσανίδα

Μοριοσανίδα (ή μοριοπλάκα) (MDF) (αγγλ. particleboard, chipboard) είναι ένα από τα συγκολλημένα προϊόντα του ξύλου. Το κοινό και εμπορικό όνομα της μοριοσανίδας στη χώρα μας είναι νοβοπάν, λόγω του ότι η πρώτη εταιρεία που το εισήγαγε στην Ελλάδα έφερε μοριοσανίδες της φερώνυμης βιομηχανίας της Αυστρίας, Novopan Styria.

 Οι μοριοσανίδες είναι προϊόντα που έχουν τη μορφή πλάκας (panel) και προέρχονται από τη συγκόλληση μικρών σε διαστάσεις τεμαχιδίων ξύλου (συνήθως ελάτης, οξιάς, ερυθρελάτης, πεύκων, λεύκης κ.α.). Κατά κόρον χρησιμοποιούνται ρητίνες (κόλλες) ουρίας- (UF) ή μελαμίνης-ουρίας (MUF) φορμαλδεϋδης για την παραγωγή τους. Υπάρχουν και οι πράσινες μοριοσανίδες, οι οποίες είναι ανθυγρές, με με μεγάλη αντοχή στην υγρασία και οι οποίες συγκολλούνται με ειδικές ρητίνες MUF, υψηλής περιεκτικότητας σε μελαμίνη. Πρόσθετα, η μοριοσανίδα επενδύεται, συνήθως με συνθετικά υλικά, όπως φύλλα χαρτιού (μελαμίνες) ή ξύλινους καπλαμάδες (φύλλα ξύλου) ή καπλαμάδες με απομίμηση ξύλου. Επιφάνειες μοριοσανίδων (panels) συνήθως επενδεδυμένες χρησιμοποιούνται στις περισσότερες των περιπτώσεων για ντουλάπες, γραφεία, βιβλιοθήκες, κουζίνες, τραπέζια και άλλες κατασκευές πρωτίστως εσωτερικού χώρου. Υπάρχουν και οι πυράντοχες μοριοσανίδες (FR-PB) που έχουν ελαφρύ κοκκινωπό χρωματισμό. Το γεγονός ότι μπορεί να αξιοποιηθεί ξύλο μικρών διαστάσεων, καθώς και υπολείμματα άλλων κατεργασιών, μαζί με τη δυνατότητα αξιοποίησής του σε πολλές εφαρμογές, κυρίως στα έπιπλα, έδωσε σημαντική ώθηση στην εμπορική εξάπλωση του προϊόντος στην Ευρώπη και στον κόσμο. Περίπου 30 εκατ. κυβικά μέτρα μοριοσανίδων παρήχθησαν στην Ευρώπη το 2017.
Βαθμολόγηση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Φόρμουλα 1

Η βαθμολόγηση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 γίνεται βάσει του τερματισμού των μονοθεσίων σε κάθε αγώνα. Το παρόν σύστημα, το οποίο ισχύει από το 2010, προβλέπει ότι βαθμολογούνται οι 10 πρώτοι οδηγοί με το σύστημα 25-18-15-12-10-8-6-4-2-1, ενώ η ομάδα τους βαθμολογείται με το άθροισμα των βαθμών των δύο οδηγών της. Κατ' εξαίρεση, εάν ένας αγώνας διακοπεί για κάποιο σοβαρό λόγο (ατύχημα, καιρικές συνθήκες) πριν ολοκληρωθούν τα 3/4 των προβλεπόμενων γύρων, οι οδηγοί παίρνουν το 50% των βαθμών που αντιστοιχούν στη θέση τους. Στο τέλος της αγωνιστικής περιόδου, ο οδηγός που έχει συγκεντρώσει τους περισσότερους βαθμούς αναδεικνύεται παγκόσμιος πρωταθλητής, ενώ αντίστοιχα η ομάδα με τους περισσότερους βαθμούς κερδίζει το πρωτάθλημα κατασκευαστών.

 Κατά το παρελθόν είχαν δοκιμασθεί διάφορα συστήματα βαθμολόγησης. Χαρακτηριστικά: Τα πρώτα χρόνια βαθμολογούνταν μόνο οι 5 πρώτες θέσεις και ο οδηγός που έκανε τον ταχύτερο γύρο, ενώ στη βαθμολογία των κατασκευαστών η ομάδα λάμβανε μόνο τους βαθμούς του καλύτερου οδηγού της σε κάθε αγώνα. Αργότερα καταργήθηκε ο βαθμός για τον ταχύτερο γύρο και δόθηκε στην 6η θέση. Στις περισσότερες διοργανώσεις, η τελική κατάταξη ενός οδηγού δεν προέκυπτε από το σύνολο των βαθμών του, αλλά από τα καλύτερα αποτελέσματά του. Για παράδειγμα, το 1988 λαμβάνονταν υπ' όψιν μόνο τα 11 καλύτερα αποτελέσματα κάθε οδηγού, με αποτέλεσμα ο 1ος Αλέν Προστ να χάσει 18 βαθμούς (από τους 105 που είχε μαζέψει) και να καταταγεί 2ος! Άλλες χρονιές το πρωτάθλημα χωριζόταν σε δύο μέρη και οι οδηγοί κρατούσαν μόνο έναν αριθμό αποτελεσμάτων από κάθε μέρος.Αναλυτικά η εξέλιξη των συστημάτων βαθμολόγησης έχει ως εξής: 1950 - 1957: Δεν υπήρξε βαθμολογία κατασκευαστών. 1958 - 1978: Κάθε ομάδα λάμβανε ανά αγώνα τους βαθμούς του καλύτερου οδηγού της. 1979 έως σήμερα: Καθιερώνεται ο περιορισμός των δύο μονοθεσίων για κάθε ομάδα. Στη βαθμολογία κατασκευαστών λαμβάνεται υπ' όψιν το άθροισμα της βαθμολογίας τους ανά αγώνα.Σημείωση: Για να θεωρηθεί μια ομάδα ως κατασκευάστρια, πρέπει να έχει κατασκευάσει η ίδια τουλάχιστον το αμάξωμα των μονοθεσίων της. Ομάδες που χρησιμοποιούν «ξένα» αμαξώματα (π.χ. η Ραμ το 1976 που έτρεχε με ένα παλαιό μοντέλο της Μπράμπαμ) δεν θεωρούνται κατασκευαστές και δεν βαθμολογούνται.
Μαγδαληνή Αικατερίνη του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν

Η Μαγδαληνή, γερμ. Magdalena (26 Απριλίου 1607 - 20 Ιανουαρίου 1648) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του κόμη του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Παλατινάτου-Μπίρκενφελντ-Μπίσβαϊλερ.

 Ήταν το μόνο τέκνο του Ιωάννη Β΄ κόμη του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν και της πρώτης συζύγου του Αικατερίνης των Ροάν, κόρης του Ρενέ Β΄ υποκόμη του Ροάν. Παντρεύτηκε το 1630 τον Χριστιανό Α΄ δούκα του Παλατινάτου-Μπίρκενφελντ-Μπίσβαϊλερ και είχε τέκνα: Δωροθέα-Αικατερίνη 1634-1715, παντρεύτηκε τον Ιωάννη-Λουδοβίκο κόμη του Νάσσαου-Ότβαϊλερ. Λουίζα-Σοφία 1635-1691. Χριστιανός Β΄ 1637-1717, κόμης του Μπίρκενφελντ. Ιωάννης-Κάρολος 1638-1704, κόμης του Γκέλνχαουζεν. Άννα-Μαγδαληνή 1640-1693, παντρεύτηκε τον Ιωάννη-Ράινχαρτ Β΄ κόμη του Χανάου-Λίχτενμπεργκ. γιος 1631, Γουσταύος-Αδόλφος 1632, Ιωάννης-Χριστιανός 1633, απεβίωσαν νωρίς. Annelise Stemper: Die Medaillen der Pfalzgrafen und Kurfürsten bei Rhein: pfälzische Geschichte im Spiegel der Medaille, Band 1, Wernersche, 1997, p. 845
Γκλεμπ Βσεσλάβιτς

Ο Γκλεμπ Βσεσλάβιτς, ρωσ. Глеб Всеславич (απεβ. 13 Σεπτεμβρίου 1119) από τον Οϊκο των Ρουρικιδών-Πολότσκ ήταν πρίγκιπας του Μινσκ (1101-1119). Κατά τη διακυβέρνησή του το Μινσκ ήταν σε πόλεμο με το Κίεβο και το Πολότσκ.

 Ήταν γιος του Βσεσλάβ πρίγκιπα του Πολότσκ του λεγόμενου προφήτη. Το 1104 το Μινσκ επολιορκείτο από τον βοεβόδα Πουτιάτα, τον Ολέγκ Α΄ του Τσέρνιγοβ και τον Γιαροπόλκ Β΄ του Κιέβου. Ο Ολέγκ Α΄ ήταν εξάδελφος του Βλαντίμιρ Β΄ Μονομάχου, πατέρα τού Γιαροπόλκ Β΄. Το 1106 ο Γκλεμπ συμμετείχε σε επιδρομή εναντίον της φυλής των Σεμιγγαλίων της Βαλτικής. Το 1116 ξεκίνησε πόλεμο με τον Βλαντίμιρ Β΄ και έκαψε το Σλούτσκ. Σε απάντηση ο Βλαντίμιρ Β΄ μαζί με τα τέκνα του, τον Νταβίντ (αδελφό του Ολέγκ Α΄) και τα τέκνα τού Ολέγκ Α΄ επιτέθηκαν στο Μινσκ. Οι Βλαντιμίροβιτς κατέλαβαν την Όρσα, το Ντούτσκ και, κατόπιν πολιορκίας, το Μινσκ. Τότε ο Γκλεμπ άρχισε διαπραγματεύσεις με τον Βλαντίμιρ Β΄, ο οποίος, λόγω του επικείμενου Πάσχα, συμφώνησε σε ειρήνη. Ωστόσο ξεχνώντας τη συμφωνία, ο Γκλεμπ επανέλαβε τις εχθροπραξίες το 1119. Το ίδιο έτος ο Μστισλάβ Α΄ του Κιέβου (γιος του Βλαντίμιρ Β΄) αιχμαλώτισε τον Γκλεμπ και τον φυλάκισε στο Κίεβο, όπου έπειτα από λίγο απεβίωσε. Νυμφεύτηκε το 1090 την Αναστασία των Ρουρικιδών, κόρη του Γιαροπόλκ πρίγκιπα του Τούροβ & Βολύν και είχε τέκνα: Ροστισλάβ απεβ. 1165, πρίγκιπας του Μινσκ και του Πολότσκ. Βολοντάρ απεβ. μετά το 1167, πρίγκιπας του Γκόροντετς, Μινσκ, Πολότσκ. Βσέβολοντ απεβ. 1159/62, πρίγκιπας του Ιζιασλάβ, Στρεζέβ. Ιζιασλάβ απεβ. 1134. Alekseyev L. V. — Polotsk Land // Medieval Russian Principality 10th—13th centuries — published 1975 Глеб Всеславич Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Gleb Vseslavich στο Wikimedia Commons
Αναξιμάνδρεια όρη

Τα Αναξιμάνδρεια όρη είναι υποθαλάσιο γεωλογικό ύψωμα. Αποτελούν σημαντική λασποηφαιστιογενή περιοχή και στόχο κοιτασμάτων μεθανυδρίτη. Βρίσκονται νότια του συμπλέγματος του Καστελλορίζου και αποτελούν μέρος της μεσογειακής ράχης.

 Τα Αναξιμάνδρεια όρη συνορεύουν στα δυτικά με την λεκάνη της Ρόδου. Έχουν μορφή επίμηκη. Στις πλαγιές τους βρίσκονται τα λασποηφαίστεια «Αμστερντάμ», «Καζάν», «Κούλα», από τα οποία ξεχυλίζουν λασποποταμοί. Πέριξ του λασποηφαιστείου «Αμστερντάμ» βρίσκονται κοιτάσματα υδρογονανρθάκων, ενώ ένας ποταμός κοιλάει προς τον βορά. Το «Καζάν» είναι επίσης πλούσιο σε κοιτάσματα. Τα λασποηφαίστεια αυτά χρονολογούνται στην ύστερη ολόκαινο εποχή, με το «Κούλα» να εκρύγνυται κάθε 5 με 10 χιλ. χρόνια. Δύο άλλα νεότερα λασποηφαίστεια, το «Αθήνα» και «Θεσσαλονίκη» είναι ενεργά και επίσης πλούσια σε υδρογονάνθρακες. Η εκτίμηση των κοιτασμάτων των Αναξιμάνδρειων όρων κυμαίνεται από δυόμιση έως εξίμιση κυβικά χιλιόμετρα. Lykousis, V.; Alexandri, S.; Woodside, J.; de Lange, G.; Dählmann, A.; Perissoratis, C.; Heeschen, K.; Ioakim, Chr. και άλλοι. (2009). «Mud volcanoes and gas hydrates in the Anaximander mountains (Eastern Mediterranean Sea)». Marine and Petroleum Geology 26 (6): 854–872. doi:10.1016/j.marpetgeo.2008.05.002.
Βαρκούλια Αιτωλοακαρνανίας

Τα Βαρκούλια είναι ορεινός οικισμός της Σκουτεράς στο δήμο Αγρινίου της περιφερειακής ενότητας Αιτωλοακαρνανίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 21 μόνιμους κατοίκους.

 Τα Βαρκούλια είναι κτισμένα σε υψόμετρο 491 μέτρων, σε απόσταση 16 χλμ. ΒΑ. από το Αγρίνιο και 3 χλμ. Β. από τη Σκουτερά. Αναφέρεται επίσημα ως οικισμός από το 2001 να απογράφεται στο τότε τοπικό διαμέρισμα Σκουτεράς του δήμου Παναιτωλικού, έχοντας πληθυσμό 37 κατοίκων. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τη Σκουτερά, τα Ζευγαράκι, το Ελληνικό, τον Κακαβά, τη Λίμνη και τα Σταματογιανναίικα αποτελούν την τοπική κοινότητα Σκουτεράς που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Παναιτωλικού του δήμου Αγρινίου.
48 (αριθμός)

Το 48 (σαράντα οκτώ) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 47 και πριν από το 49. Είναι άρτιος αριθμός, αφού 48:2 = 24, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 48 συμβολίζεται ως XLVΙII στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΜΗ´ ή μη΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 48 είναι ένας σύνθετος αριθμός, αφού οι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1, 2, 3, 4, 6, 8, 12, 16, 24 και 48, δηλαδή έχει και άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος σύνθετος αριθμός είναι το 49. Aποτελεί υψηλά σύνθετο αριθμό καθώς διαθέτει περισσότερους διαιρέτες (9) από όλους τους αριθμούς που προηγούνται πριν από αυτόν. Το 48 είναι υπερτέλειος αριθμός, αφού το άθροισμα των διαιρετών του, πλην του εαυτού του, είναι μεγαλύτερο από τον ίδιο. Το ανάπτυγμα πρώτων παραγόντων του 48 είναι 48 = 24 ·3. Είναι ψευδο-φίλιος αριθμός με τον 75 καθώς το σύνολο των διαιρετών του 48 ισούται με τον αριθμό αυτό + 1, και αντίστροφα το σύνολο των διαιρετών του 75 με το 48+1. Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Ο ατομικός αριθμός 48 αντιστοιχεί στο κάδμιο. Το Μεσιέ 48 είναι ένα ανοικτό σμήνος σε απόσταση 1.500 ετών φωτός στον αστερισμό Ύδρα.
Δημοκρατία της Μπαράνια και Μπάια

Η Δημοκρατία της Μπαράνια και Μπάια ή Σερβοουγγρική Δημοκρατία της Μπαράνια και Μπάια (σερβικά : Српско-мађарска република Барања-Баја ή Барањско-Бајска Република ουγγρικά : Baranya-Bajai Szerb-Magyar Köztársaság) ήταν μια βραχύβια κατάσταση που διακηρύχθηκε στην πόλη Πεκς στις 14 Αυγούστου 1921. Η επικράτειά της περιελάμβανε τα βόρεια τμήματα των γεωγραφικών περιοχών της Μπαράνια και Μπάτσκα.

 Μετά την στρατιωτική ήττα της Αυστροουγγαρίας τον Οκτώβριο το 1918 τα εδάφη της Μπαράνια και της Μπάτσκα πέρασαν υπό τον έλεγχο του στρατού του Βασιλείου της Σερβίας που στις 25 Νοεμβρίου 1918 κήρυξε την προσάρτηση των εδαφών στο Βασίλειο της Σερβίας και αποτέλεσαν την αυτόνομη περιοχή που ονομάστηκε Βανάτο, Μπάτσκα και Μπαράνια. Την 1 Δεκεμβρίου 1918 η περιοχή ως τμήμα του Βασιλείου της Σερβίας έγινε μέρος του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων. Το καλοκαίρι του 1919 πολλοί κομμουνιστές αντιφρονούντες της Ουγγαρίας φεύγουν από τη "λευκή τρομοκρατία" του ναυάρχου Μίκλος Χόρθι και μεταναστεύουν στην Μπαράνια όπου ο δήμαρχος του Πετς Μπέλα Λίντερ τους παρείχε στέγαση. Η Διάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων απένειμε τα βόρεια τμήματα της Μπαράνια και της Μπάτσκα στην Ουγγαρία. Η απόφαση προκάλεσε γενική απεργία και μαζικές διαδηλώσεις στο Πεκς οι διαδηλώσεις κορυφώθηκαν με την Εθνοσυνέλευση στις 14 Αύγουστο 1921 όπου μπροστά σε 30.000 ανθρώπους ο Πέτερ Ντόμπροβιτς πρότεινε τη σύσταση μιας ανεξάρτητης δημοκρατίας που θα την αποτελούν οι βόρειες περιοχές της Μπάτσκα και Μπαράνια που είχαν δοθεί στην Ουγγαρία. Ο Ντόμπροβιτς έγινε πρόεδρος της εκτελεστικής επιτροπής της νέας δημοκρατίας. Η κυβέρνηση της νέας δημοκρατίας ωστόσο δεν κατάφερε να κερδίσει τη διεθνή αναγνώριση της ανεξαρτησίας της, και μετά την αποχώρηση του Γιουγκοσλαβικού στρατού οι Ουγγρικές δυνάμεις εισήλθαν στο Πεκς καταλύοντας την βραχύβια Δημοκρατία. Η διάρκεια της Δημοκρατίας ήταν μικρής διάρκειας από τις 14 έως τις 21 Αυγούστου 1921. Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της Δημοκρατίας αποτελείτο από τους Ούγγρους , και σε αυτό υπήρχαν Σέρβοι, Κροάτες, Γερμανοί, Εβραίοι και άλλοι Димитрије Боаров, Политичка историја Војводине, Нови Сад, 2001. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Serbian-Hungarian Baranya-Baja Republic στο Wikimedia Commons
Αδάμι Αργολίδας

Το Αδάμι (επίσημη ονομασία Αδάμιον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ασκληπιείου, του δήμου Επιδαύρου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αργολίδας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Ναυπλίας του νομού Αργολίδος, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

 Το Αδάμι είναι ημιορεινός οικισμός στο κεντροανατολικό τμήμα του νομού Αργολίδας. Βρίσκεται στις βόρειες απολήξεις της κορυφής «Μαυροβούνι» (αρχ. όρος Κορυφάον 825 μ.), πάνω στην επαρχιακή οδό Λυγουριού-Πόρτο Χελίου και κοντά στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 480. Απέχει 30 χλμ. περίπου Α. του Ναυπλίου. Η τοπική κοινότητα Αδαμίου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 54,014 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Άγιος Νικόλαος και Δημοσιά. Ο πληθυσμός του Αδαμίου γνώρισε σημαντική πληθυσμιακή αύξηση απο το 1879 μέχρι και το 1971 αλλά έκτοτε έχει μειωθεί. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1834 και προσαρτήθηκε στον δήμο Λήσσης του τέως νομού Αργολίδος & Κορινθίας. Το 1840 προσαρτήθηκε στον δήμο Επιδαύρου. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Αργολίδος, αλλά 1909 ξαναπέρασε στον νομό Αργολίδος & Κορινθίας. Το 1949 υπήχθη οριστικά στον νομό Αργολίδος. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Αδαμίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ασκληπιείου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ασκληπιείου και προσαρτήθηκε στον δήμο Επιδαύρου. Ο ναός του Αγίου Γεωργίου στο κέντρο του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Άγιος Νικόλαος Πάρου

Ο Άγιος Νικόλαος είναι οικισμός της Πάρου. Υπάγεται διοικητικά στην τοπική κοινότητα Αρχιλόχου, του δήμου Πάρου, της περιφερειακής ενότητας Πάρου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός καταγράφηκε χωρίς κατοίκους.

 Ο Άγιος Νικόλαος είναι παράλιος οικισμός στο ανατολικό τμήμα της Πάρου. Βρίσκεται στον δίαυλο Πάρου-Νάξου, στον νότιο μυχό του όρμου Κεφάλου και στην αρχή του μικρού ακρωτηρίου Κράτζι, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 8. Απέχει 18 χλμ. περίπου Α.ΝΑ. της Παροικιάς. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αρχιλόχου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αρχιλόχου και προσαρτήθηκε στον δήμο Πάρου. Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου Φτωχού, σε θέση με την οποία ταυτίζεται κατ’ ουσίαν ό οικισμός, στον νότιο μυχό του όρμου Κεφάλου Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου Πλούσιου, στον βόρειο μυχό του όρμου Κεφάλου Η εκτεταμένη, αμμώδης παραλία του Μώλου που χωρίζει τις παραπάνω εκκλησίες. Ανήκει στο Δίκτυο NATURA 2000 Η παραλία «Καλόγερος», νότια του οικισμού γνωστή για τον φυσικό της άργιλο. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Χάρτες «ROAD» (Πάρος 1:50.000)
Ο κήπος των μαρτυρίων

Ο κήπος των μαρτυρίων (στα γαλλικά, Le Jardin des supplices) είναι ένα παρακμάζον μυθιστόρημα του Γάλλου συγγραφέα Οκτάβιου Μιρμπό, που δημοσιεύτηκε τον Ιούνιο του 1899, στην καρδιά της υπόθεσης Ντρέυφους.

 Είναι ένα έργο που προκαλεί ιδιαίτερη σύγχυση, που ταράζει τα λογοτεχνικά και ηθικά σημεία αναφοράς του αναγνώστη. Πράγματι αποτελείται από τρία μέρη επινοημένα ανεξάρτητα το ένα από το άλλο, με πρόσωπα διαφορετικά και στυλ διαφορετικά, και στην αναφορά των κινέζικων μαρτυρίων του τρίτου μέρους, ο τρόμος δεν αποκλείει τη γοητεία. Το μυθιστόρημα μπορεί να διαβαστεί σε πολλά επίπεδα. Μπορούμε να δούμε μια παραβολή της τραγικής κατάστασης του ανθρώπου, καταδικασμένου στο νόμο του φόνου και του οποίου η ζωή είναι μια κοιλάδα δακρύων. Το μυθιστόρημα μεταφράστηκε στα Ελληνικά από την Αλίνα Πασχαλίδη ("Εστία", 1989) Οκτάβ Μιρμπώ, Le Jardin des supplices (στα γαλλικά). Pierre Michel, Πρόλογος (στα γαλλικά).