Bedford CF

Το Bedford CF ήταν μια σειρά από επαγγελματικά οχήματα που παράχθηκαν από τη Βρετανική Bedford Vehicles από το 1969 έως το 1986, ως τον διάδοχο στο Bedford CA και το μεγαλύτερο Bedford TJ. Ήταν παρόμοιο στο μέγεθος με το Ford Transit, το οποίο ήταν ο κύριος ανταγωνιστής του. Ο σχεδιασμός από το CF ήταν παρόμοιος με το αμερικάνικο Chevrolet Van τρίτης γενιάς, το οποίο κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1971. Από το 1973 το CF διατέθηκε στη Γερμανία και σε άλλες γειτονικές χώρες ως το Bedford Blitz, μαζί με το λίγο μεγαλύτερο αρχικό Opel Blitz, το οποίο τελικά σταμάτησε να παράγεται το 1975 με το Bedford Blitz να το παίρνει το μέρος του ως το μόνο επαγγελματικό όχημα που ήταν διαθέσιμο για πώληση από την Opel.Είναι σημαντικό ιστορικά να αναφερθεί πως το CF ήταν το τελευταίο όχημα που σχεδιάστηκε αποκλειστικά από την Vauxhall όταν σταμάτησε την παραγωγή του το 1986. Το τελευταίο επιβατικό όχημα που σχεδιάστηκε από την εταιρεία ήταν το Vauxhall Viva HC, καθώς μετά από αυτό όλα τα επιβατικά μοντέλα άρχιζαν να χρησιμοποιούν πλατφόρμες τις Opel, κάτι που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα. Μετά από το τέλος του CF, το όνομα Bedford άρχιζε να χρησιμοποιείτε σε οχήματα από την Isuzu κι την Suzuki μέχρι που σταμάτησε να χρησιμοποιείτε τελείως το 1991.

 Η παραγωγή του οχήματος άρχισε το 1969. Μέσα σε λίγο καιρό το CF και οι εκδόσεις του έγιναν ένα από τα πιο δημοφιλή επαγγελματικά οχήματα στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το CF μπορούσε να αγοραστεί με μια κυλιόμενη πόρτα ακριβώς πλευρικά δίπλα από την πόρτα του συνοδηγού και ήταν συχνά αυτός ο τύπος του CF που χρησιμοποιούταν για τροχόσπιτο.Ο κινητήρας από το βαν ήταν ο αρκετά αξιόπιστος "Slant Four", ο οποίος άρχισε να χρησιμοποιείται στο Vauxhall Victor το 1967, αν και με μερικές αλλαγές για να έχει περισσότερη δύναμη με αποτέλεσμα να μπορεί να αντέχει τα βαριά φορτία τα οποία το CF πιθανώς να χρειαζόταν να μεταφέρει. Ένας κινητήρας της Perkins επίσης μπορούσε να αγοραστεί στο CF, άλλα καθώς ήταν αρκετά απαρχαιωμένος αντικαταστάθηκε σύντομα από κινητήρες της Opel. Στην Αυστραλία (οπού το CF παραγόταν σε εγχώριο εργοστάσιο της Holden) το CF μπορούσε να αγοραστεί με κινητήρες της Holden που γενικά είχαν περισσότερα άλογα από άλλες σε διαφορετικές αγορές. Ένας πιθανός λόγος για αυτήν την αλλαγή ήταν πως το Ford Transit στην Αυστραλία χρησιμοποιούσε τις μηχανές από το τοπικής παραγωγής Ford Falcon, κάνοντάς το έτσι ένα ταχύτερο σε επιδόσεις όχημα από τις ευρωπαϊκές του εκδόσεις. Τα αμορτισέρ του CF ήταν βασισμένα στον σχεδιασμό που είχαν αυτά του Vauxhall Victor, αλλά με μεγαλύτερες προεξοχές στις ρόδες. Το CF παραγόταν σε αρκετές εκδόσεις, η πιο ελαφριά έκδοση του οχήματος ήταν το "220", με την πιο βαριά να είναι το "350" με ωφέλιμο βάρος 2 τόνων. Το Bedford CF εξαγόταν και στην Ελλάδα, οπού χρησιμοποιούταν κυρίως σαν ασθενοφόρο, αλλά λόγω των μερικώς κακών σχέσεων μεταξύ Ελλάδας και Ηνωμένου Βασιλείου εκείνα τα χρόνια, λόγω της πρόσφατης Κυπριακής επανάστασης κατά της Βρετανικής κυριαρχίας (έως το 1960) στο νησί, τα Βρετανικά προϊόντα δεν συμπαθούνταν πολύ, με αποτέλεσμα λίγα Bedford βαν να πουληθούν. Βέβαια, το όχημα μετά στην Ελληνική αγορά διατέθηκε με το σήμα της Opel, για να απομακρυνθεί από τις Βρετανικές ρίζες του και έτσι πούλησε λίγο καλύτερα μέχρι την τελική απόσυρσή του από την Ελληνική αγορά το 1983. Ήδη από τη δεκαετία του 1990 όμως, το Bedford CF στην Ελλάδα είχε γίνει εξαιρετικά σπάνιο και στον 21ο αιώνα είναι πρακτικώς αδιανόητο να βρεθεί. Το 1980 το CF εκσυγχρονίστηκε και μετονομάστηκε σε CF1. Πλέον όλοι οι κινητήρες στο όχημα παράγονταν από την Opel. Το Bedford Blitz χρησιμοποιούσε έναν μικρότερο κινητήρα. Ο ίδιος κινητήρας, επίσης, χρησιμοποιούταν και σε μερικές άλλες αγορές οπού οι μικρότερες μηχανές ήταν πιο ωφέλιμες. Το μπροστινό μέρος του CF επίσης άλλαξε, κυρίως στο μηχανικό κομμάτι, με αποτέλεσμα να είναι πιο εύκολη η επισκευή του. Το CF1 συχνά παρομοιάζεται να είναι το ίδιο με το επόμενο CF2 αν και αυτό είναι λάθος, καθώς το CF2 κυκλοφόρησε το 1984. Το σασί επίσης ενισχύθηκε σε σχέση με τα προηγούμενα μοντέλα. Εκείνη την περίοδο η Bedford αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα, με αποτέλεσμα το όχημα να αποσύρεται από αρκετές αγορές οπού είχε διατεθεί προηγουμένως, συμπεριλαμβανομένου και της Αυστραλίας και της Νέας Ζηλανδίας. Το Bedford Blitz συνέχιζε να διατέθηκε στη Γερμανία, η οποία αποτέλεσε τη μεγαλύτερη αγορά εξαγωγής για το CF. Μέσα στη δεκαετία του 1980 το Blitz αποτέλεσε το 20% από τα επαγγελματικά οχήματα στη Γερμανία. Το 1984 το CF έλαβε έναν μεγάλο εκσυγχρονισμό, με το μπροστινό μέρος του οχήματος να λαμβάνει ένα πιο μοντέρνο grille (μάσκα) και μερικές ακόμα μηχανικές αλλαγές. Τελικώς όμως, με την τερματική πτώση στις πωλήσεις της Bedford, το εργοστάσιο στο Λούτον ξανά οργανώθηκε σαν μια συνεργασία με την Isuzu το 1986 και μετονομάστηκε σε IBC Vehicles. Από εκείνη τη στιγμή το μικρότερο Isuzu Fargo άρχιζε να παράγεται στο εργοστάσιο ως το Bedford Midi. Για αυτό τον λόγο οι μικρότερες εκδόσεις του CF σταμάτησαν να παράγονται, καθώς αντικαταστάθηκαν από το Bedford Midi. Οι μεγαλύτερες εκδόσεις που ήταν ακόμα λίγο δημοφιλές ως ασθενοφόρα και σχολικά λεωφορεία συνέχιζαν να παράγονται σε μικρά νούμερα μέχρι το 1987 αν και τα τελευταία οχήματα πουλήθηκαν το 1988. Σήμερα, ο μοντέρνος διάδοχος από το CF είναι το Opel και Vauxhall Vivaro, τα οποία μέχρι το 2017 ήταν βασισμένα στο Renault Trafic, όταν η Opel και η Vauxhall πωλήθηκαν στην PSA Group, με αποτέλεσμα η βάση του οχήματος να αλλάξει και να βασίζεται στο Citroën Jumpy. Μια σημαντική έκδοση του CF ήταν μια ηλεκτρική έκδοση, η οποία άρχισε να παράγεται το 1982. Παράχθηκε σε μια συνεργασία με την Bedford, τη Lucas, την Chloride Group και την κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου. Το Bedford CF χρησιμοποιούταν ευρέως. Η Βρετανική αστυνομία συγκεκριμένα τα χρησιμοποίησε ως «riot vans», κάτι που επίσης έγινε και με την Ιρλανδική αστυνομία. Μερικά ασθενοφόρα βασισμένα στο CF συνέχιζαν να χρησιμοποιούνται για πολλά χρόνια ακόμα μετά τη λήξη της παραγωγής του CF το 1988, καθώς άρεσαν στους νοσοκόμους και ήταν αρκετά αξιόπιστα. Ο Βρετανικός στρατός, επίσης, είχε ένα νούμερο από CF βανάκια. Το CF χρησιμοποιούταν σε όλους τους επαγγελματικούς τομείς, όπως και από το Βρετανικό ταχυδρομείο. Ήταν επίσης το πιο δημοφιλές τροχόσπιτο εκείνη την εποχή, καθώς ήταν αρκετά πρακτικό και οικονομικό. Ένα βελτιωμένο CF χρησιμοποιήθηκε ως η «Μηχανή Μυστηρίου» στην ταινία Scooby-Doo του 2002. Κλαμπ για ιδιοκτήτες Bedford CF οχημάτων