IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ρωμιοσύνη

Ρωμιοσύνη είναι ο όρος που αναφέρεται στο σύγχρονο ελληνικό έθνος. Καθιερώθηκε σχετικά πρόσφατα στην βαθιά διχασμένη μετεμφυλιακή Ελλάδα, κυρίως την δεκαετία 1960. Εμφανίζεται για πρώτη φορά στο κείμενο «Το τραγούδι του Δασκαλογιάννη» το 1786, ενώ το 1883 ο Γεώργιος Σουρής εκδίδει στην Σύρο την σατυρική εβδομαδιαία εφημερίδα "Ο Ρωμηός". Στο νεοελληνικό κράτος, για τον Ρωμιό και τη Ρωμιοσύνη υπάρχουν δύο βασικά βιβλία, η «Πονεμένη Ρωμιοσύνη» (1963) του Φώτη Κόντογλου, από το Αϊβαλί της Μικράς Ασίας και «Ρωμιοσύνη» (1975) του π. Ιωάννη Ρωμανίδη, από την Καππαδοκία. Σύμφωνα με τον συγγραφέα Φώτη Κόντογλου, η λέξη "Ρωμιός" δημιουργήθηκε στα τελευταία χρόνια του Βυζαντίου και ξεκίνησε να χρησιμοποιείται ευρέως κατά την Τουρκοκρατία.

 Ο όρος Ρωμιοσύνη προέρχεται από τον Ρωμιό που είναι η ελληνική μορφή της τουρκικής λέξης "Ρουμ" και αναφερόταν σε όσους προέρχονταν από την ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, όπου μέχρι το 19ο αιώνα ήταν ισοδύναμη με την έννοια του Ορθόδοξου Χριστιανού. Ο όρος χρησιμοποιούνταν από την οθωμανική διοίκηση για να περιγράψει όλους όσους βρίσκονταν υπό τη διοίκηση των ορθόδοξων πατριαρχείων και εκκλησιών στην οθωμανική επικράτεια. Όλοι αυτοί υπόκεινταν στον άμεσο ή έμμεσο έλεγχο του Οικουμενικού Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης. Όλοι οι Ορθόδοξοι (ελληνόγλωσσοι, αρβανιτόφωνοι, σλαβόφωνοι, βλαχόφωνοι, αραβόφωνοι, τουρκόφωνοι), ονομάζονται Ρωμιοί και συγκροτούν το «Ρουμ μιλλέτ». Αντίστοιχα μιλέτ ή μιλέτια έχουν και οι Μουσουλμάνοι, οι Εβραίοι και οι Αρμένιοι. Προϋπόθεση για να είσαι υπήκοος στην αυτοκρατορία ήταν να είσαι μέλος σε ένα από τα εθνικοθρησκευτικά μιλέτια. Μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα Έλληνες και μη-Έλληνες των Βαλκανίων, ειδικά μεταξύ του αστικού πληθυσμού, αυτοαποκαλούνταν "Ρωμιοί", ενώ στην ύπαιθρο χρησιμοποιούσαν τον όρο "Χριστιανοί". Για τα μέλη της Ορθόδοξης κοινότητας, σε αστικά και αγροτικά περιβάλλοντα, η μετοχή στη θρησκευτική κοινότητα θεωρούνταν σημαντικότερη από την εθνότητα και σπάνια γινόταν χρήση εθνωνυμίων. Κατά την διάρκεια του εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα, γραμμένο περί το 1945-47 και τυπωμένο το 1954, κυκλοφόρησε το ποίημα του Γιάννη Ρίτσου, Ρωμιοσύνη (στην ποιητική συλλογή Αγρυπνία), όπου αποτυπώνεται η περιπέτεια που έζησε η Ελλάδα την εποχή εκείνη. Το 1966, η Ρωμιοσύνη εκδίδεται αυτοτελώς και το ίδιο έτος μελοποιείται από τον Μίκη Θεοδωράκη όπου ο λαός βιώνει βαθιά τα μηνύματά του, το αγκαλιάζει και το κάνει «κτήμα ες αεί». Το μελοποιημένο ποίημα και οι έννοιες που εμπεριέχει τραγουδιέται σε κάθε γωνιά της Ελλάδας και του ελληνισμού εμπεριέχοντας, πλέον, το μήνυμα της εθνικής ενότητας. Ρωμιοσύνη, ομώνυμο ποίημα του Γιάννη Ρίτσου
Βραβείο Πάλμε

Το Βραβείο Πάλμε θεσπίστηκε στη μνήμη του σοσιαλιστή πολιτικού της Σουηδίας, Ούλαφ Πάλμε, το 1987. Αφορά την ενεργό δράση και την αφοσίωση των τιμωμένων στον αγώνα για την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της ειρήνης και της ασφάλειας. Το βραβείο αποτελείται από ένα τιμητικό δίπλωμα και 75.000 δολάρια.

 1987 Σιρίλ Ραμαπόζα (Νότια Αφρική) 1988 Ειρηνευτική Αποστολή των Ηνωμένων Εθνών υπό το Χαβιέρ Πέρες ντε Κουέγιαρ (Περουβιανός) 1989 Βάτσλαβ Χάβελ (Τσεχοσλοβακία) 1990 Αρλέμ Ντεζίρ (Γαλλία) και Οργάνωση SOS Ρατσισμός 1991 Διεθνής Αμνηστία 1992 Αρζού Αμπντουλάγιεβα και Αναχίτ Μπαγιαντούρ 1993 Φοιτητές για το Σαράγεβο 1994 Γουέι Τζινσένγκ (Κίνα) 1995 Νεολαία της Φατάχ, Ηγεσία Εργατικής Νεολαίας και Ελευθερία Τώρα 1996 Casa Alianza υπό την ηγεσία του Μπρους Χάρις (Αμερικανός) 1997 Σαλίνα Γκεζαλί (Αλγερινή) 1998 Ανεξάρτητα ΜΜΕ στην πρώην Γιουγκοσλαβία, υπό τους Βέραν Μάτιτς (Σερβία), Σέναντ Πεκάνιν (Βοσνία-Ερζεγοβίνη) και Βίκτορ Ιβάντσιτς (Κροατία). 1999 Σουηδοί αντιρατσιστές: Κούρντο Μπάκσι, Μπγιορν Φρις και η Θυγατρική Ομάδα στο Κλίππαν, που αντιπροσωπεύει τη λαϊκή κινητοποίηση ενάντια στον αυξανόμενο ρατσισμό και την ξενοφοβία στη χώρα. 2000 Μπράιαν Στίβενσον (ΗΠΑ) 2001 Φαζλέ Χασάν Αμπέντ (Μπανγκλαντές) και εκπαίδευση κοριτσιών 2002 Χανάν Ασράουι (Παλαιστίνη) 2003 Χανς Μπλιξ (Σουηδία) 2004 Λουντμίλα Αλεξέγιεβα, Σεργκέι Κοβαλιόφ, Άννα Πολιτόφσκαγια (Ρωσία) 2005 Αούνγκ Σαν Σου Κίι (Μιανμάρ) 2006 Κόφι Ανάν (Γκάνα), Μοσάαντ Μοχάμετ Άλι 2007 Παρβίν Αρνταλάν (Ιρανή) 2008 Ντενίς Μουκουένγκε (Κονγκό) 2009 Κάρστεν Γιένσεν (Δανία) 2010 Εγιάντ αλ Σαράτζ (Παλαιστίνη/Λωρίδα της Γάζας) 2011 Λίδια Κάτσο (Μεξικό), Ρομπέρτο Σαβιάνο (Ιταλία) 2012 Ράντια Νασράουι (Τυνησία), Γουαλίντ Σαμί Αμπού Αλχάιρ 2013 Ρόσα Τάικον (Σουηδία) 2014 Χσου Γιουγού (Κίνα) 2015 Γκιντεόν Λεβί (Ισραήλ), Μίτρι Ράχεμπ (Παλαιστίνη) Ιστοσελίδα του βραβείου
Μίστικο

Ο Λουίς Ιγκνάσιο Ουρίβε Αλβίρτε (γεννημένος 22 Δεκεμβρίου 1982) είναι Μεξικανός μασκοφόρος επαγγελματίας παλαιστής. Έχει συμβόλαιο με την εταιρεία πάλης, WWE και στα σόου της εταιρείας (Raw και SmackDown), εμφανίζεται με το ψευδώνυμο "Σιν Κάρα", που στα ελληνικά σημαίνει χωρίς πρόσωπο. Έγινε γνωστός αγωνιζόμενος για την μεγαλύτερη εταιρεία πάλης της πατρίδας του, στην οποία αγωνιζόταν με το ψευδώνυμο "Μίστικο".

 Ξεκίνησε να προπονείται για να γίνει παλαιστής σε ηλικία 15 ετών. Ο πατέρας του που ήταν πρώην παλαιστής και μετά το τέλος της καριέρας του, διοργάνωνε αγώνες πάλης, έγινε προπονητής του. Ο αδερφός του, που ακολουθούσε και εκείνος τον δρόμο της επαγγελματικής πάλης, έφυγε από την ζωή όταν εκείνος ήταν 18 ετών, κάτι που συμμάδεψε τον Ουρίβε. Το 2003 και για τον υπόλοιπο χρόνο, πήγε στην Ιαπωνία και έφτιαξε το όνομά του, ενώ η επόμενη χρονιά (2004), τον βρήκε στην μεγαλύτερη εταιρεία πάλης του Μεξικό. Εκεί έμεινε ως το 2011 και έγινε ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα της. Ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο και έγινε παγκοσμίως γνωστός, για τις εντυπωσιακές του εναέριες κινήσεις. Το 2011, η μεγαλύτερη εταιρεία επαγγελματικής πάλης παγκοσμίως, το WWE, του κάνει πρόταση συνεργασίας και ο "Μίστικο" κάνει το μεγάλο βήμα στην καριέρα του. Μετά από παρουσίασή του και διαφήμισή του για αρκετές εβδομάδες, έκανε το ντεμπούτο του στις 25 Μαρτίου του 2011. Στις 18 Ιουλίου, τιμωρήθηκε με αποκλεισμό 30 ημερών από την εταιρεία, λόγω χρήσης απαγορευμένων ουσιών. Την θέση του πήρε ο Ούνικο, ένας παλαιστής, με τον οποίο έχει βρεθεί αντιμέτωπος πάρα πολλές φορές στο Μεξικό. Ο τελευταίος παρίστανε τον Σιν Κάρα, αλλά αλλαγμένος σε αντιπαθητικό προς το κοινό παλαιστή. Με την επιστροφή του αληθινού μασκοφόρου, ξετυλίχθηκε το σενάριο τους επόμενους μήνες. Από τις 20 Νοεμβρίου του ίδιου έτους, έμεινε εκτός δράσης λόγω σοβαρού τραυματισμού, για τους επόμενους έξι μήνες και επέστρεψε στις 19 Μαΐου του 2012. Προφίλ στο WWE.com https://web.archive.org/web/20120622143400/http://www.onlineworldofwrestling.com/profiles/s/sin-cara.html
446 Αιωνιότης

Η Αιωνιότης (Aeternitas) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,9. Ανακαλύφθηκε το 1899 από τους Γερμανούς αστρονόμους Μαξ Βολφ και Φρήντριχ Καρλ Άρνολντ Σβάσμαν, που παρατηρούσαν από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του από την προσωποποίηση της αιωνιότητας στη ρωμαϊκή μυθολογία.

 Οι διαστάσεις της Αιωνιότητος εκτιμώνται σε 45,4 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 98 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι A, ενώ το άλβεδό της είναι 0,236 (από δεδομένα του IRAS). Η Αιωνιότης περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 15 ώρες και 51 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 110 ως 115 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Ιερός Ναός Αγίας Αικατερίνης (Κουφός Κυδωνίας)

Ιερός Ναός Αγίας Αικατερίνης (Κουφός Κυδωνίας). Ο ναός της Αγίας Αικατερίνης στον οικισμό Κουφό Κυδωνίας χρονολογείται στην ύστερη περίοδο της ενετοκρατίας στην Κρήτη (τέλη 16ου με αρχές 17ου αι.). Στο μονόχωρο κτίσμα έγιναν αρκετές παρεμβάσεις που αλλοίωσαν την αρχική του μορφή.

 Ανδριανάκης, Μιχάλης Γ., Γιαπιτσόγλου, Κωνσταντίνος, Χριστιανικά Μνημεία της Κρήτης, Συνοδική Επιτροπή Θρησκευτικού Τουρισμού της Εκκλησίας Κρήτης: Μ.Κ.Ο. "Φιλοξενία", Ηράκλειο 2012. Ψιλάκης, Βασίλειος, Ιστορία της Κρήτης: από της απωτάτης αρχαιότητος μέχρι των καθ' ημάς χρόνων, τ. Γ΄, εκδ. Νέα Έρευνα, εν Χανίοις, 1909. Ανδριανάκης, Μιχάλης, «Μοναστήρια του νομού Χανίων», εφ. Χανιώτικα Νέα, 5-14/06/1985.
Βιλελμίνη της Ολλανδίας

Η Βιλελμίνη (Wilhelmina der Nederlanden, 31 Αυγούστου 1880 - 28 Νοεμβρίου 1962) ήταν βασίλισσα της Ολλανδίας (1890-1948) από τον Οίκο της Οράγγης-Νασσάου. Ήταν κόρη του Γουλιέλμου Γ΄ των Κάτω Χωρών και της δεύτερης συζύγου του Έμμας, κόρης του Γεωργίου Βίκτωρα του Βάλντεκ και Πύρμοντ. Η βασιλεία της των 58 ετών ήταν η μακρότερη από κάθε προηγούμενο Ολλανδό μονάρχη. Είδε δύο Παγκοσμίους Πολέμους, την οικονομική κρίση του 1933 και την παρακμή της Ολλανδίας ως αποικιοκρατικής δύναμης. Ενέπνευσε την Ολλανδική Αντίσταση κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

 Η Βιλελμίνη Ελένη Παυλίνα Μαρία γεννήθηκε στη Χάγη, τότε ο πατέρας της ήταν 63 ετών. Η Βιλελμίνη ήταν το μόνο τέκνο του που ζούσε όταν εκείνος απεβίωσε το 1890. Η νέα Βασίλισσα ήταν 10 ετών και η μητέρα της ορίστηκε αντιβασίλισσα. Ενθρονίστηκε όταν ενηλικιώθηκε το 1898. Παντρεύτηκε το 1901 και είχε τρεις ανεπιτυχείς κυήσεις. Αν η Βιλελμίνη έμενε άτεκνη, σύμφωνα με το ημι-Σαλικό δίκαιο διαδοχής που ίσχυε, διάδοχος ήταν ο Ερρίκος ΛΒ΄ Ρόις του Κέστριτς, ένας Γερμανός με στενές σχέσεις με την αυτοκρατορική οικογένεια και το στρατό. Η κοινή γνώμη έβλεπε με δυσαρέσκεια την προοπτική του να περάσει η Ολλανδία υπό γερμανική επιρροή, χάνοντας την ανεξαρτησία της. Επιτέλους όμως γεννήθηκε η Ιουλιάνα το 1909 προς χαρά όλων. Η Βιλελμίνη είχε άλλες δύο αποβολές. Το 1900 έστειλε το πλοίο Γκέλντερλαντ στη Νότιο Αφρική να παραλάβει τον πρόεδρο Πωλ Κρούγκερ από το εμπόλεμο Τράνσβααλ. Οι απόγονοι των πρώτων Ολλανδών αποίκων εκεί, οι Μπόερς, έχαιραν της υποστήριξής της και τους εκτιμούσε για τις σκοπευτικές τους ικανότητες. Στον πόλεμο των Μπόερς όμως με τους εκεί Βρετανούς, η Κυβέρνηση του Κέιπ Τάουν προσάρτησε το Τράνσβααλ και την Οράγγη, πράγμα που έκανε τη Βιλελμίνη να νοιώθει αντιπάθεια για τους Άγγλους. Παρόλα αυτά το 1940 ο Γεώργιος ΣΤ΄ έστειλε το πλοίο Χίαργουορντ για να παραλάβει την οικογένειά της και την Κυβέρνηση, μεταφέροντάς τους στην ασφάλεια της Βρετανίας. Της παραχώρησε χρόνο στο BBC για τη μετάδοση ραδιοφωνικών μηνυμάτων στο λαό της. Κατανοούσε επιχειρηματικά θέματα και οι επενδύσεις της την έκαναν την πλουσιότερη γυναίκα στον κόσμο· ήταν η πρώτη δισεκατομμυριούχος (σε δολλάρια ΗΠΑ). Πριν τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η Βιλελμίνη επισκέφθηκε το Γουλιέλμο Β΄. Ο Αυτοκράτορας της Γερμανίας για να την εντυπωσιάσει της είπε "οι φρουροί μου είναι 7 πόδια υψηλοί, οι δικοί σας τους φθάνουν ως τον ώμο". Η ετοιμόλογη Βασίλισσα απάντησε "αλλά όταν ανοίξουμε τα αναχώματά μας το νερό θα είναι 10 πόδια βαθύ!". Παντρεύτηκε το 1901 τον Ερρίκο του Μεκλεμβούργου-Σβερίν και είχε τέκνο: Ιουλιάνα (1909 - 2004), Βασίλισσα της Ολλανδίας, παντρεύτηκε τον Βερνάρδο του Λίππε-Μπήστερφελτ. Απέκτησαν μεταξύ άλλων: Βεατρίκη (1938-), Βασίλισσα της Ολλανδίας (1980 - 2013). Παραιτήθηκε υπέρ του γιου της: Γουλιέλμου-Αλεξάνδρου (1967-), Βασιλιάς της Ολλανδίας (2013-). Hubbard, Robert H. (1977). Rideau Hall: An Illustrated History of Government House, Ottawa, from Victorian Times to the Present Day. Montreal: McGill-Queen's University Press. ISBN 978-0-7735-0310-6 Wilhelmina. (1959). Eenzaam maar niet alleen. Amsterdam: Ten Have Uitgevers Kok. ISBN 978-90-259-5146-7. Full text (pdf, 8 MB) online.
Νταν Άουερμπακ

Ο Νταν Άουερμπακ, (αγγλ. Dan Auerbach, γενν. 14 Μαΐου 1979), είναι ο τραγουδιστής και κιθαρίστας του συγκροτήματος Black Keys. Μαζί με τον Πάτρικ Κάρνι, που είναι ο ντράμερ και το άλλο μισό του ντουέτου έχουν κυκλοφορήσει 7 άλμπουμ ως Black Keys, ενώ όσο η μπάντα ήταν διαλυμένη, κυκλοφόρησε την ατομική του δουλειά "Keep It Hid" το 2009.

 Οι πρώτες του επιρροές ήταν μπλουζίστες όπως ο Ρόμπερτ Τζόνσον και ο Τζούνιορ Κίμπροου, οι οποίοι τον έκαναν να ενστερνιστεί τον σκληρό και απλό ήχο αυτών των μπλουζ. Γεννημένος και μεγαλωμένος στο Άκρον του Οχάιο, ο Άουερμπακ δηλώνει ότι παρότι το περιβάλλον της πόλης συνέβαλλε στην επιτυχία του, παρ'όλα αυτά η πόλη η ίδια δεν είχε μουσική σκηνή. Στο σχολείο γνώρισε τον μελλοντικό ντράμερ του συγκροτήματος, Πάτρικ Κάρνι, όμως τα ενδιαφέροντα τους δεν συνέπιπταν. Ο Άουερμπακ ήταν αρχηγός της ομάδας αμερικανικού ποδοσφαίρου του σχολείου, ενώ ο Κάρνι, ήταν εσωστρεφής και πιο αντικοινωνικός. Η συστηματική ασχολία του με τη μουσική άρχισε στο πανεπιστήμιο, όπου άκουγε με τις ώρες τον Κίμπροου. Όπως περιγράφει και ο ίδιος, «Τον έχω ακούσει τόσο πολύ, είναι απλά το πώς τον ακούω ... Τον έχω μελετήσει τόσο πολύ ... Έπαιρνα F (κάτω από τη βάση δηλαδή) στο κολέγιο, γιατί όταν έπρεπε να μελετήσω για το πανεπιστήμιο, άκουγα την μουσική του Κίμπροου". To 2001 σχημάτισε τους Black Keys. Με τον Κάρνι έχουν κυκλοφορήσει 7 άλμπουμ, ξεκινώντας με το "The Big Come Up" το 2002, και έχοντας ως τελευταία δουλειά το "El Camino" το 2011. Έχουν κερδίσει 6 Grammys για τη δουλειά τους, μεταξύ των οποίων ένα προσωπικό του Άουερμπακ για παραγωγή. Το 2009 το συγκρότημα χώρισε για λίγο εξαιτίας προβλημάτων επικοινωνίας. Ο Νταν δεν άντεχε τη γυναίκα του Πάτρικ, Γρόλμους, για την οποία έχει πει ότι έκανε συναισθηματικούς εκβιασμούς και χειραγωγούσε τον Πάτρικ. Εκείνο το χρόνο ο Άουερμπακ κυκλοφόρησε την προσωπική του δουλειά "Keep it Hid". Ο Νταν παντρεύτηκε την Στέφανι Γκόνις, με την οποία απέκτησε μία κόρη το 2008, όμως το ζευγάρι χώρισε το 2013. Ατομική Δουλειά Keep It Hid (2009)Με τους Black Keys The Big Come Up (2002) Thickfreakness (2003) The Moan (2004) Rubber Factory (2004) Chulahoma: The Songs of Junior Kimbrough (2006) Magic Potion (2006) Attack & Release (2008) Blakroc (2009) Brothers (2010) El Camino (2011) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Dan Auerbach στο Wikimedia Commons
Φοίνικας Αγίας Μαρίνας Χρυσοχούς

Ο Φοίνικας Αγίας Μαρίνας Χρυσοχούς είναι κυπριακή αθλητικός σύλλογος με έδρα την Αγία Μαρίνα Χρυσοχούς της επαρχίας Πάφου. Ιδρύθηκε το 1973. Χρώματα της ομάδας είναι το πράσινο και το άσπρο. Διατηρεί τμήμα ποδοσφαίρου. Έδρα της ομάδας είναι το Κοινοτικό Στάδιο Ευριπίδης Αγίας Μαρίνας Χρυσοχούς.

 Ο Φοίνικας ιδρύθηκε το 1973. Σκοπός την ίδρυσης του σωματείου ήταν η απασχόληση της νεολαίας της κοινότητας της Αγίας Μαρίνας Χρυσοχούς και της ευρύτερης περιοχής με τον αθλητισμό και ειδικά με το ποδόσφαιρο ώστε να παραμένει μακριά από οποιεσδήποτε εξαρτήσεις. Μέχρι το 2010 αγωνιζόταν στις διοργανώσεις της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Αγροτικών Σωματείων Πάφου (ΠΟΑΣΠ). Το 2010 κέρδισε την ένταξη του στην Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) και στο πρωτάθλημα Δ΄ κατηγορίας μέσω του πρωταθλήματος ένταξης 2010.Την πρώτη περίοδο η ομάδα τερμάτισε στην 11η θέση και παρέμεινε στην κατηγορία. Την επόμενη περίοδο τερμάτισε στην έβδομη θέση. Την περίοδο 2012-13 κατέκτησε τη δεύτερη θέση και προβιβάστηκε στη Γ΄ κατηγορία. Στο πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας 2013-14 τερμάτισε στην έβδομη θέση. Την περίοδο 2014-15 τερμάτισε στην τελευταία θέση του πρωταθλήματος και υποβιβάστηκε στη νεοϊδρυθείσα Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ 2015-16.Την περίοδο 2016-17 τερμάτισε στην 3η θέση του πρωταθλήματος και προβιβάστηκε στη Γ΄ κατηγορία. Την περίοδο 2017-18 τερμάτισε στην 15η θέση του πρωταθλήματος Γ΄ κατηγορίας και υποβιβάστηκε στην Επίλεκτη Κατηγορία. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις συμμετοχές της ομάδας ανά εθνική κατηγορία του Συστήματος ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου έως και την περίοδο 2019-20 καθώς και στις διοργανώσεις κυπέλλου έως και την περίοδο 2018-19. Α΄ κατηγορία ΠΟΑΣΠ (1): 2009-10 «Αθλητικός Σύλλογος «Φοίνικας»». www.agiamarinachrysochous.org. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Ιουνίου 2017. Ανακτήθηκε στις 27 Ιουνίου 2017. Ποδόσφαιρο στην Κύπρο Προφίλ στην ιστοσελίδα της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου Φοίνικας Αγίας Μαρίνας Χρυσοχούς στο Facebook
2263 Σαανσί

Ο Σαανσί (Shaanxi) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,134. Ανακαλύφθηκε το 1978 από το προσωπικό του Αστεροσκοπείου του Μενεξεδένιου Βουνού στο Νανκίνγκ της Κίνας και πήρε το όνομά του από την ομώνυμη κινεζική επαρχία.

 Η μέση διάμετρος του Σαανσί εκτιμάται σε 20,68 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,180 ± 0,020. Ο Σαανσί περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 30 ως 54 ώρες περίπου, μία αργή περιστροφή για αστεροειδή. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Γάμμα

Το γράμμα γάμμα (κεφαλαίο Γ, πεζό γ) είναι το τρίτο γράμμα του Ελληνικού αλφαβήτου. Στα αρχαία ελληνικά αντιπροσώπευε το υπερωικό κλειστό σύμφωνο /g/ ενώ στα νέα ελληνικά, με την μετατροπή του από κλειστό σε τριβόμενο /ɣ/, πραγματώνεται σε δύο φθόγγους, τον τριβόμενο υπερωικό [ɣ] (γάλα) και τον τριβόμενο ουρανικό [ʝ] (γέλιο) ενώ σε περιορισμένες περιπτώσεις συμβολίζει και το έρρινο ουρανικό [ŋ] (άγχος). Επίσης χρησιμοποιείται στην αναπαράσταση των διπλών γραμμάτων <γγ> και <γκ> που πραγματώνονται ως κλειστά υπερωικά [g].Μια παραλλαγή του, το «λατινικό γάμμα», εμφανίζεται στο Διεθνές Φωνητικό Αλφάβητο όπου αντιπροσωπεύει το ηχηρό τριβόμενο υπερωικό σύμφωνο και ως γράφημα σε αλφάβητα αφρικανικών γλωσσών όπως των βερβερικών και της έβε.Στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης έχει αριθμητική αξία γ´ = 3.

 Έχει άμεση σχέση με το γράμμα G, g άλλων αλφαβήτων. Προήλθε από το φοινικικό γράμμα γκίμελ που αντιπροσώπευε το φώνημα /g/ η μορφή του οποίου προέρχεται πιθανότατα από το ιερογλυφικό σύμβολο που αναπαριστούσε ένα ρόπαλο. Το αντίστοιχο γράφημα του χαλκιδικού αλφαβήτου υπήρξε ο πρόγονος του λατινικού <C> έχοντας αρχικά υιοθετηθεί από τους Ετρούσκους όπου λόγω της απουσίας ηχηρού υπερωικού /g/ ταυτίστηκε με το άηχο /k/. Στα κλασικά λατινικά εφευρέθηκε το γράφημα <G> για να αντιπροσωπεύσει το ηχηρό. Το γράμμα Γ, γ ως σύμβολο το συναντούμε σε διάφορες περιπτώσεις: γ ακτινοβολία που είναι η ακτινοβολία που παράγεται από τους ραδιενεργούς πυρήνες. γ κάμερα που είναι μία συσκευή που χρησιμοποιείται στην ιατρική στη διαγνωστική μέθοδο που ονομάζεται σπινθηρογράφημα. Γ συνάρτηση (που σχετίζεται με τα παραγοντικά) των μαθηματικών. Έχει επικρατήσει ως σύμβολο τών φωτονίων στην σωματιδιακή φυσική. Τη σταθερά γ στην ειδική θεωρία της σχετικότητας γ ≡ 1 / 1 − β 2 {\displaystyle \gamma \equiv 1/{\sqrt {1-\beta ^{2}}}} Ο λόγος των ειδικών γραμμομοριακών θερμοχωρητικοτήτων πίεσης και όγκου γ = C p C v {\displaystyle \gamma ={\frac {Cp}{Cv}}} Τη σταθερά Euler–Mascheroni. Το γυρομαγνητικό λόγο γ στον ηλεκτρομαγνητισμό. Το συντελεστή δραστικότητας γ στη θερμοδυναμική. Εγκυκλοπαίδεια Μαλλιάρης 2005 Μποτίνης, Α. (2011): Φωνητική της ελληνικής. ISEL.
Γιώργος Βαΐτσης

Ο Γιώργος Βαΐτσης, γεννημένος την 1η Αυγούστου 1967, είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη θέση του επιθετικού, με κύριά του χαρακτηριστικά τις κεφαλιές και τα δυνατά σουτ.

 Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στην Αναγέννηση Άρτας, στην οποία παρέμεινε για 2 χρόνια, πετυχαίνοντας 10 γκολ σε 53 εμφανίσεις. Το καλοκαίρι του 1985 «κατηφόρισε» στον Πειραιά για χάρη του Ολυμπιακού, στον οποίο αγωνίστηκε για 3 χρόνια, πετυχαίνοντας 8 γκολ σε 34 εμφανίσεις. Εκείνη την περίοδο και συγκεκριμένα στις 16 Μαρτίου 1986 στο ντέρμπι Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός, πέτυχε το πρώτο γκολ στο νικητήριο 1-2 υπέρ του Ολυμπιακού σε ηλικία 18 ετών και 228 ημερών, παραμένοντας μέχρι σήμερα ο νεότερος σκόρερ σε ντέρμπι των «αιωνίων» αντιπάλων.Την περίοδο 1987-88, ο Γιώργος Βαΐτσης μεταπήδησε στην Παναχαϊκή, στην οποία αγωνίστηκε για 4 χρόνια. Κατάφερε να πετύχει 41 γκολ σε 109 εμφανίσεις. Οι καλές εμφανίσεις του Βαΐτση με τη φανέλα της Παναχαϊκής, προκάλεσαν το ενδιαφέρον του Ολυμπιακού για δεύτερη φορά. Πράγματι, το καλοκαίρι του 1991, ο Γιώργος Βαΐτσης επέστρεψε στον Ολυμπιακό, παραμένοντας για 3 χρόνια, στα οποία πραγματοποίησε 55 εμφανίσεις με την ερυθρόλευκη φανέλα, πετυχαίνοντας και 9 γκολ. Στις 21 Οκτωβρίου 1992 στον εκτός έδρας αγώνα για το κύπελλο Κυπελλούχων με τη Μονακό (τελικό αποτέλεσμα 0-1), σημείωσε το μοναδικό γκολ της αναμέτρησης στο 86ο λεπτό, σε μια αξιομνημόνευτη νίκη του Ολυμπιακού στη διοργάνωση, καθώς στον επαναληπτικό αγώνα στο "Γεώργιος Καραϊσκάκης" το σκορ έμεινε στο 0-0 και οι "ερυθρόλευκοι" πήραν την πρόκριση στα προημιτελικά του θεσμού.Την περίοδο 1994-95 επέστρεψε και πάλι στην Παναχαϊκή, στην οποία παρέμεινε για 5 περιόδους, πραγματοποιώντας 141 εμφανίσεις και πετυχαίνοντας 26 τέρματα. Την περίοδο 1999-2000 πραγματοποίησε ένα σύντομο πέρασμα από τον Πανελευσινιακό, με τη φανέλα του οποίου πέτυχε 5 γκολ σε 22 εμφανίσεις. Το καλοκαίρι του 2000 μεταπήδησε στον Εθνικό Πειραιώς, στον οποίο παρέμεινε μέχρι το 2002, πραγματοποιώντας 41 εμφανίσεις και 14 γκολ. Την περίοδο 2002-03 αγωνίστηκε στον Άγιο Δημήτριο με τον οποίο πραγματοποίησε μόλις 4 εμφανίσεις, χωρίς να καταφέρει να πετύχει κάποιο γκολ και με την ολοκλήρωσή τους αποφάσισε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση, σε ηλικία 36 ετών. Ο Γιώργος Βαΐτσης πραγματοποίησε τη μία και μοναδική του εμφάνιση με την εθνική Ελλάδας, στις 11 Νοεμβρίου του 1992, εναντίον της Ουγγαρίας, υπό τις οδηγίες του Αλκέτα Παναγούλια. Υπήρξε μέλος της εθνικής Ελπίδων που έλαβε μέρος στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ελπίδων (Κ-21) το 1988, εναντίον της Γαλλίας. Το προφίλ του Γιώργου Βαΐτση στο transfermarkt Η καριέρα του Γιώργου Βαΐτση στο national football teams Μεγάλοι Αρτινοί Ποδοσφαιριστές: Γιώργος Βαίτσης, ανακτήθηκε 12/10/2015
Αλκαϊκό μέτρο

Το αλκαϊκό μέτρο είναι ποιητικό μέτρο, το οποίο θεωρείται οτι δημιούργησε ο Λέσβιος λυρικός ποιητής Αλκαίος, τον 6ο π.Χ. αιώνα. Το αλκαϊκό μέτρο μαζί με το σαπφικό μέτρο, αποτελούν προσωπικές εκδοχές του βασικού Αιολικού μέτρου και είναι τα δύο σημαντικότερα μέτρα στην αρχαία ελληνική Λυρική ποίηση.

 Ο Λατίνος λυρικός ποιητής Οράτιος (γενν.το 65 π.Χ.) υιοθέτησε το αλκαϊκό μέτρο στις 'Ωδές του' το οποίο όμως προσάρμοσε στο λατινικό στυλ. Πολύ αργότερα τον ακολούθησαν Άγγλοι και Γάλλοι ποιητές κατά την Αναγέννηση. Δείγματα αλκαϊκού μέτρου συναντώνται και στην Ουγγρική ποίηση διαχρονικά. Ελληνική εκδοχή: ¯ ˘ ¯ : ¯ ˘ ˘ ¯ ˘ ¯ ¯ ˘ ¯ : ¯ ˘ ˘ ¯ ˘ ¯ ¯ ˘ ¯ : ¯ ˘ ¯ ¯ ¯ ˘ ˘ ¯ ˘ ˘ ¯ ˘ ¯ ¯ Λατινική εκδοχή: _ _ u _ _ : _ u u _ u _ _ _ u _ _ : _ u u _ u _ _ _ u _ _ _ u _ _ _ u u _ u u _ u _ _
Κρατικός Αερολιμένας Καλαμάτας «Καπετάν Βασίλης Κωνσταντακόπουλος»

Ο Κρατικός Αερολιμένας Καλαμάτας ή με το πλήρες του όνομα Κρατικός Αερολιμένας Καλαμάτας «Καπετάν Βασ. Κωνσταντακόπουλος» (ΙΑΤΑ: KLX, ICAO: LGKL, ΥΠΑ: ΚΑΚΛ) βρίσκεται 9 χιλιόμετρα δυτικά από την πόλη της Καλαμάτας. Κυρίως λαμβάνει ναυλωμένες πτήσεις (charter) τους θερινούς μήνες. Το αεροδρόμιο βρίσκεται ανάμεσα στην Καλαμάτα και τη Μεσσήνη, δίπλα στην Εθνική Οδό Καλαμάτας - Πύλου (82) (Πύλος - Καλαμάτα - Σπάρτη) και δυτικά τον σιδηροδρομικών γραμμών, από τις οποίες εξυπηρετείται με παρακείμενο σιδηροδρομικό σταθμό και δίπλα στον ποταμό Πάμισο. Ο διάδρομος έχει μήκος περίπου 3 χλμ. και ο τερματικός σταθμός βρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα του διαδρόμου.

 Το αεροδρόμιο φέρει το όνομά του, προς τιμή του καπετάνιου και εφοπλιστή Βασίλη Κωνσταντακόπουλου, καθώς θεωρήθηκε ως ο πρωτεργάτης της αναβάθμισης του αεροδρομίου της πόλης της Καλαμάτας, αθροίζοντας νέους αερομεταφορείς (Aegean Airlines, κ.ά.), νέα δρομολόγια ναυλωμένων πτήσεων, κάτι που τελικά βοηθά στη σύνδεση της μεσσηνιακής πρωτεύουσας με διάφορες περιοχές της Ευρώπης. Ακριβώς απέναντι από τον τερματικό υπάρχει η «120 Πτέρυγα Εκπαιδεύσεως Αέρος» (120 ΠΕΑ), η οποία χρησιμοποιεί επίσης το χώρο του αεροδρομίου. Ο Κρατικός Αερολιμένας Καλαμάτας άρχισε να λειτουργεί το 1959. Οι πρώτες ναυλωμένες πτήσεις από το εξωτερικό αρχίζουν να χρησιμοποιούν το αεροδρόμιο από το 1986. Η αυξημένη επιβατική κίνηση οδήγησε στην δημιουργία νέου αεροσταθμού το 1991. Από το έτος αυτό, το αεροδρόμιο βρίσκεται στη δικαιοδοσία της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας. Το 2016, η αεροπορική εταιρία Aegean Airlines πρόσθεσε για πρώτη φορά όλο το χρόνο δρομολόγια για Στοκχόλμη, Ντίσελντορφ, Μόναχο και Παρίσι, πρωτοβουλία που ανέβασε σημαντικά την επιβατική κίνηση. Στις 16 Οκτωβρίου 1971, αεροσκάφος τύπου YS-11A των Ολυμπιακών Αερογραμμών υπέστη αεροπειρατεία. Είχε αναχωρήσει από τον Κρατικό Αερολιμένα Καλαμάτας και είχε προορισμό το Διεθνές Αεροδρόμιο Ελληνικού. Οι 64 επιβαίνοντες του αεροσκάφους ήταν σώοι. Ένας από τους αεροπειρατές απαίτησε να μεταφερθεί στον Λίβανο. Το αεροσκάφος προσγειώθηκε και οι αεροπειρατές συνελήφθησαν. Η αεροπειρατεία διήρκεσε λιγότερο από μια ημέρα. Το Νοέμβριο του 2001, δεκατέσσερις φωτογράφοι αεροσκαφών (planespotters) (12 Βρετανοί και 2 Ολλανδοί) συνελήφθησαν από την αστυνομία, αφού φωτογράφιζαν την αεροπορική βάση. Ο χώρος του αεροδρομίου παρουσιάζεται στην εναρκτήρια σκηνή της ταινίας του 2013 Before Midnight. Ελληνικά αεροδρόμια: Kalamata International Airport Οδηγός ελληνικών αεροδρομίων: Kalamata Airport
Απολλόδωρος

Ο Απολλόδωρος ο Αθηναίος (180 π.Χ. – περ.110 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ιστορικός, γραμματικός και μυθογράφος, που έζησε πολλά χρόνια στην Αλεξάνδρεια.

 Σύμφωνα με το Λεξικό της Σούδας, ο πατέρας του Απολλόδωρου ονομαζόταν Ασκληπιάδης. Ο Απολλόδωρος υπήρξε μαθητής του στωικού Διογένη, και παρακολούθησε παραδόσεις του γραμματικού Αριστάρχου. Αναμίχθηκε στην επιστημονική έρευνα του «Μουσείου» της Αλεξανδρείας, από όπου εκδιώχθηκε το 146 π.Χ. μαζί με τους άλλους σοφούς από τον Πτολεμαίο τον Φύσκωνα. Μετά ταξίδεψε στην Πέργαμο, όπου τον φιλοξένησε ο Άτταλος Β΄, και το 133 π.Χ. επέστρεψε στην Αθήνα, όπου φαίνεται και ότι πέθανε. Η χρονολογία του θανάτου του δεν είναι εξακριβωμένη, αλλά τοποθετείται στο διάστημα 111-109 π.Χ. Από τα πολυάριθμα έργα του Απολλοδώρου γνωστότερα είναι τα «Χρονικά», τα οποία αφιέρωσε στον Άτταλο Β΄. Πρόκειται για μία λεπτομερέστατη εξιστόρηση των ιστορικών αλλά και πνευματικών γεγονότων από την εποχή του Τρωικού Πολέμου μέχρι το 144 π.Χ.. Το έργο αποτελείται από 4 βιβλία γραμμένα σε κωμικό ιαμβικό τρίμετρο στίχο. Τα Χρονικά επανεμφανίσθηκαν αργότερα συμπληρωμένα με γεγονότα (;) πριν τον Τρωικό Πόλεμο και μετά το 144, ως το 119 π.Χ.. Υποστηρίζεται η θεωρία ότι οι συμπληρώσεις αυτές έγιναν από τον ίδιο συγγραφέα, αλλά αυτό αμφισβητείται εξαιτίας των δυσκολιών στην κατανόηση αυτών των τμημάτων. Το έργο μεταφράσθηκε στη λατινική γλώσσα από τον Κορνήλιο Νέπωτα, ενώ πολλά αποσπάσματα αναφερόμενα στην ιστορία της Λογοτεχνίας σώθηκαν μέσα από έργα του Διογένη και του Ευσεβίου. Τα Χρονικά απετέλεσαν πηγή για πολλούς μετέπειτα συγγραφείς. Το ιστορικό υπόμνημα Περί νεών, επίσης λεπτομερές, αναφέρεται στον «κατάλογο των πλοίων» που αναφέρει ο Όμηρος στην Ιλιάδα, και αναπτύσσεται σε 12 βιβλία. Βασίζεται σε σχετική προεργασία του Ερατοσθένη και του Δημητρίου. Το Περί νεών αξιοποίησε 150 περίπου χρόνια μετά ο Στράβων ως κύρια πηγή των βιβλίων 8, 9 και 10 των Γεωγραφικών του (τα βιβλία αυτά αναφέρονται στην Ελλάδα), καθώς και ο Διόδωρος ο Σικελιώτης για τη «Νησιωτική» του. Το επίσης εκτενές σύγγραμμα του Απολλοδώρου Περί Θεών, σε 24 βιβλία, εκτιμήθηκε πολύ κατά την Αναγέννηση. Σε αυτό έχουν συλλεχθεί και ταξινομηθεί όλες οι παραδόσεις για τους θεούς που ανέφεραν οι ποιητές και οι ιστορικοί, ενώ έχουν καταγραφεί και όλες οι φιλοσοφικές απόψεις περί θεών. Ο Απολλόδωρος προσωπικά επιμένει στην αλληγορική ερμηνεία των θρησκευτικών αντιλήψεων, κατά τη διδασκαλία των Στωικών. Τα αποσπάσματα που σώθηκαν παρουσιάζουν τις απόψεις του με επιχειρήματα, αλλά και τη συνήθειά του να «παίζει» με την ετυμολογία των λέξεων. Το έργο αυτό, σε 4 βιβλία τα οποία περιγράφουν την ελληνική μυθολογία, δεν θεωρείται πλέον έργο του συγγραφέα Απολλοδώρου του Αθηναίου. Βασίζεται στο Περί θεών, προς το οποίο πάντως εμφανίζει αντιφάσεις. Ο Απολλόδωρος έγραψε και εργασίες φιλολογικής κριτικής, τις Περί Σώφρονος, Περί Επιχάρμου και Περί ετυμολογιών. Ιωάννη Κακαβούλια: «Ελληνική Γραμματολογία (αρχαία και βυζαντινή)», εκδ. Νικόδημος, Αθήνα Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Χάρη Πάτση
Αρμί Χανίων

Το Αρμί (επίσημη ονομασία Αρμίον) είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Κακοδικίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Καντάνου, του δήμου Καντάνου - Σελίνου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χανίων, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Σελίνου του νομού Χανίων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

 Το Αρμί είναι ορεινός οικισμός στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Χανίων. Βρίσκεται στο οροπέδιο της Καντάνου, πάνω στον επαρχιακό δρόμο Ταυρωνίτη-Παλαιοχώρας και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 420. Απέχει 64 χλμ. περίπου ΝΔ. των Χανίων. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κακοδικίου του νομού Χανίων. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κακοδικίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Καντάνου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Καντάνου και προσαρτήθηκε στον δήμο Καντάνου-Σελίνου. Η εκκλησία Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr https://ellinismos.gr/istoria-ellinismoy/topikes-istories/armi-chanion/
Προκριματικά Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2018 (ΟΥΕΦΑ)

Το ευρωπαϊκό τμήμα των προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 της FIFA αποτελεί τη διοργάνωση των προκριματικών για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2018, που θα πραγματοποιηθεί στη Ρωσία, για εθνικές ομάδες μέλη της Ένωσης Ευρωπαϊκών Ποδοσφαιρικών Ομοσπονδιών (UEFA). Συνολικά 13 θέσεις είναι διαθέσιμες για την τελική φάση. Η μορφή των προκριματικών επιβεβαιώθηκε από τη συνεδρίαση της εκτελεστικής επιτροπής της UEFA στις 22 με 23 Μαρτίου του 2015 στη Βιέννη.

 Η UEFA παρουσίασε το λογότυπο (branding) για τα προκριματικά της στις 15 Απριλίου του 2013. Εμφανίζει μια εθνική φανέλα μέσα σε μια καρδιά, και εκπροσωπεί την Ευρώπη, την τιμή και τη φιλοδοξία. Το ίδιο το λογότυπο χρησιμοποιείται επίσης στα Ευρωπαϊκά Προκριματικά (European Qualifiers) για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2016 (UEFA Euro 2016). Οι προκριματικοί αγώνες ξεκίνησαν τον Σεπτέμβριο του 2016 και θα ολοκληρωθούν τον Νοέμβριο του 2017. Η κλήρωση για τον πρώτο γύρο (φάση των ομίλων) πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της κλήρωσης για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 στις 25 Ιουλίου 2015, ξεκινώντας στις 18:00 MSK (UTC + 3), στο Μέγαρο Κονσταντινόφσκι στη Στρέλνα της Αγίας Πετρούπολης στη Ρωσία.Η τοποθέτηση των ομάδων βασίστηκε στην Παγκόσμια Κατάταξη ΦΙΦΑ του Ιουλίου του 2015. Οι 52 ομάδες τοποθετήθηκαν σε έξι δοχεία: Δοχείο 1 με ομάδες στην κατάταξη 1–9. Δοχείο 2 με ομάδες στην κατάταξη 10–18. Δοχείο 3 με ομάδες στην κατάταξη 19–27. Δοχείο 4 με ομάδες στην κατάταξη 28–36. Δοχείο 5 με ομάδες στην κατάταξη 37–45. Δοχείο 6 με ομάδες στην κατάταξη 46–52.Η FIFA αναγνώρισε τα ποδοσφαιρικά έθνη του Γιβραλτάρ και του Κοσόβου μετά την κλήρωση, οπότε στις 9 Ιουνίου του 2016 αποφασίστηκε το Γιβραλτάρ να ενταχθεί στον Όμιλο Η και το Κόσοβο στον Όμιλο Θ. Επιπλέον, αποφασίστηκε ότι το Κόσοβο δεν θα αγωνιστεί εναντίον της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης ή της Σερβίας για λόγους ασφαλείας. Όμιλος Α΄ Όμιλος Β΄ Όμιλος Γ΄ Όμιλος Δ΄ Όμιλος Ε΄ Όμιλος ΣΤ΄ Όμιλος Ζ΄ Όμιλος Η΄ Όμιλος Θ΄ Αυτή είναι η βαθμολογία των ομάδων που βρίσκονται στην 2η θέση. Στην βαθμολογία αυτή δεν συνυπολογίζονται οι αγώνες των ομάδων αυτών κόντρα στην τελευταία κάθε ομίλου. Οι 8 πρώτες ομάδες περνάνε στα μπαράζ ενώ η 9η αποκλείεται.
Μονή Αγίου Γεωργίου Σεληνάρι

Η Μονή Αγίου Γεωργίου Σεληνάρι ή Σελλινάρι είναι ορθόδοξο μοναστήρι το οποίο βρίσκεται στην Κοινότητα Βραχασίου του δήμου Αγίου Νικολάου, στην ανατολική Κρήτη, κοντά στο χωριό Βραχάσι, επί της εθνικής οδού, 42 χιλιόμετρα από το Ηράκλειο.

 Στην περιοχή της μονής Σεληνάρι, με τις απότομες πλαγιές, στο παρελθόν ζούσαν ασκητές. Ο παλιός ναός της μονής χρονολογείται από τον 16ο αιώνα. Ήταν το καθολικό παλιάς μονής η οποία διαλύθηκε τον 19ο αιώνα και εγκαταλείφθηκε. Σύμφωνα με την παράδοση το 1522 κατέφυγαν τρία αδέλφια από τη Ρόδο. Ένα από αυτά, ο Νικόλαος, έγινε μοναχός και εγκαταστάθηκε στην περιοχή. Μια νύχτα είδε στην απέναντι πλαγιά ένα φως και μια φωνή να τον καλεί. Την επόμενη μέρα βρήκε εκεί μια εικόνα του Αγίου Γεωργίου και έτσι άρχιζε να κτίζει ένα ναό. Ο ίδιος συνέχισε να ζει στην περιοχή μέχρι το θάνατό του. Φαίνεται ότι εγκαταστάθηκαν σε κελιά και άλλοι μοναχοί μέχρι τον 19ο αιώνα.Μετά τη διάνοιξη της εθνικής οδού το 1925, ο ναός του Αγίου Γεωργίου έγινε τόπος προσκυνήματος για τους διερχόμενους οδηγούς, καθώς ο στενός ανηφορικός δρόμος περνούσε δίπλα από γκρεμό. Η σύγχρονη μονή ιδρύθηκε το 1961. Το 1963 ιδρύθηκε στο χώρο κέντρο φροντίδας ηλικιωμένων, το έτος 1991 έπαυσε να λειτουργεί. Το μοναστηριακό συγκρότημα της Μονής έχει δύο επίπεδα. Η είσοδος στη μονή γίνεται από πύλη με τριμερές αέτωμα και με ψηφιδωτά. Μετά την είσοδο βρίσκεται πέτρινη κρήνη με ανάγλυφη διακόσμηση, η οποία κτίστηκε το 1923. Δίπλα στην κρήνη, στο ανατολικό τμήμα της μονής βρίσκεται ο παλιός ναός του Αγίου Γεωργίου, πιθανόν της ενετικής εποχής. Έχει δύο θυρώματα, στη νότια και στη δυτική πρόσοψη, και ένα παράθυρο. Το αγιοθύριδο μεταφέρθηκε από άλλο ναό και φέρει τη χρονολογία 1813. Οι τοιχογραφίες στο εσωτερικό είναι σύγχρονες.Δυτικότερα βρίσκονται οι νεότεροι ναοί των Θεοφανίων και της Αναστάσεως. Ο Ιερός Ναός των Θεοφανείων ανεγέρθηκε το 2000 και ο ναός της Αναστάσεως του Κυρίου το 1992. Δυτικά βρίσκεται το διώροφο συγκρότημα που στεγάζει την τράπεζα, τα γραφεία της μονής, κελιά μοναχών καθώς και το Εκκλησιαστικό Μουσείο. Σε υψηλότερο επίπεδο βρίσκεται το πυργώδες κωδωνοστάσιο και χώροι φιλοξενίας επισκεπτών. Στους αδερφούς της Μονής συγκαταλέγονται ο Αρχιεπίσκοπος Κρήτης Ευγένιος και ο Μητροπολίτης Πισιδίας Ιώβ.
Αγριλιά Κρατήγου Λέσβου

Η Αγριλιά Κρατήγου είναι οικισμός της Λέσβου. Διοικητικά υπάγεται στη τοπική κοινότητα Αγίας Μαρίνας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Μυτιλήνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λέσβου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μυτιλήνης του νομού Λέσβου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.

 Η Αγριλιά Κρατήγου είναι παράλιος οικισμός της νοτιοανατολικής Λέσβου. Είναι ο τελευταίος οικισμός πριν το ακρωτήρι Αγριλιά, το απώτατο νοτιοανατολικό άκρο του νησιού, μετά το αεροδρόμιο Μυτιλήνης και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 20. Απέχει 10 χλμ. περίπου ΝΑ. της Μυτιλήνης. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1971 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αγίας Μαρίνας του νομού Λέσβου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίας Μαρίνας και προσαρτήθηκε στον δήμο Μυτιλήνης. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, αποσπάστηκε από τον δήμο Μυτιλήνης και προσαρτήθηκε στον δήμο Λέσβου. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019, αποσπάστηκε από τον δήμο Λέσβου και επανήλθε στον δήμο Μυτιλήνης. Τα ερείπια παλαιοχριστιανικής βασιλικής στη θέση «Αργαλάς» (5ος αιώνας) Το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου βόρεια του οικισμού Το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου Κουτσουμπάρα, κοντά στο ακρωτήρι Αγριλιά Το ακρωτήρι Αγριλιά, το απώτατο νοτιοανατολικό άκρο της Λέσβου, με το νησάκι της Χαβιαρόπετρας απέναντι Η Παναγία Αμαλή, πετρόχτιστη εκκλησία δυτικά του οικισμού, σε περίοπτη θέση με θέα στο Αιγαίο Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Κάρμεν ντε Παταγόνες

Το Κάρμεν ντε Παταγόνες (ισπανικά: Carmen de Patagones‎) είναι η νοτιότερη πόλη στην επαρχία του Μπουένος Άιρες της Αργεντινής. Έχει 20.533 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010.

 Βρίσκεται 937 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από την πόλη του Μπουένος Άιρες, στη βόρεια όχθη του Ρίο Νέγκρο, κοντά στον Ατλαντικό Ωκεανό, και απέναντι από τη Βιέδμα, πρωτεύουσα της επαρχίας Ρίο Νέγκρο. Η πόλη είναι η πρωτεύουσα του Παταγόνες Παρτίδο, του μοναδικού διοικητικού τμήματος της επαρχίας Μπουένος Άιρες που βρίσκεται εντός της Παταγονίας. Η πόλη ιδρύθηκε το 1779 από τον Φρανσίσκο ντε Βιέδμα, έναν εξερευνητή που ηγήθηκε μιας ισπανικής αποστολής που είχε αναλάβει να αποικίσει τις ακτές της Παταγονίας.Τον 19ο αιώνα, το Κάρμεν ντε Παταγόνες διέθετε φρούριο, το οποίο μετά την επανάσταση του Μαΐου του 1810, έγινε φυλακή για τους βασιλόφρονες (Ισπανοί και φιλοϊσπανοί ντόπιοι κατά του κινήματος ανεξαρτησίας).Αργότερα, κατά τη διάρκεια του Πολέμου Αργεντινής-Βραζιλίας (1825-1828), η πόλη έγινε ναυτική βάση, καθώς το κύριο ασφαλές λιμάνι της Αργεντινής, οι εκβολές του Ρίο ντε λα Πλάτα, είχε αποκλειστεί από βραζιλιάνικα πλοία. Τα βραζιλιάνικα στρατεύματα επιχείρησαν να καταλάβουν το Κάρμεν ντε Παταγόνες, αλλά απωθήθηκαν από τους οπλισμένους κατοίκους στις 7 Μαρτίου 1827 - η ημερομηνία αυτή τιμάται μέχρι σήμερα με εορτασμό στην πόλη. Η πόλη φυλάσσει δύο σημαίες της αυτοκρατορίας της Βραζιλίας, οι οποίες κατασχέθηκαν κατά τη διάρκεια της μάχης, στον κεντρικό καθεδρικό ναό στη θέση του αρχικού οχυρού όπου έγινε η μάχη.Η πόλη και η δίδυμη πόλη της, η Βιέδμα, βρέθηκαν στο επίκεντρο της προσοχής το 1986, όταν ο πρόεδρος Ραούλ Αλφονσίν ανακοίνωσε το σχέδιο Παταγονία, το οποίο προέβλεπε τη μεταφορά της πρωτεύουσας της χώρας σε μια νέα ομοσπονδιακή περιφέρεια που θα περιλάμβανε τις δύο πόλεις στις εκβολές του Ρίο Νέγκρο. Το σχέδιο εγκρίθηκε από το Κογκρέσο το 1987, αλλά ακυρώθηκε όταν ο διάδοχος του Αλφονσίν, ο πρόεδρος Κάρλος Μένεμ, διέλυσε την Entecap, την επιτροπή που επέβλεπε το σχέδιο, το 1989.
Χινκάλι

Το χινκάλι (γεωργιανά: ხინკალი khink'ali) (listen ), είναι ένα πολύ δημοφιλές ζυμαρικό στη γεωργιανή κουζίνα. Είναι φτιαγμένο από τυλιγμένα κομμάτια ζύμης, γεμιστά με κρέας και μπαχαρικά.

 Τα γεμίσματα του χινκάλι ποικίλλουν ανάλογα με την περιοχή. Η αρχική συνταγή, το λεγόμενο χεβσούρλι, αποτελούταν μόνο από κιμά (αρνίσιο ή μοσχαρίσιο και χοιρινό ανάμεικτο), κρεμμύδια, τσίλι, αλάτι και κύμινο. Ωστόσο, η σύγχρονη συνταγή που χρησιμοποιείται κυρίως στις αστικές περιοχές της Γεωργίας, το λεγόμενο καλακούρι, χρησιμοποιεί βότανα όπως μαϊντανό και κόλιανδρο. Στη θέση του κρέατος μπορούν να χρησιμοποιηθούν μανιτάρια, πατάτες ή τυριά. Το χινκάλι τρώγεται σκέτο ή με αλεσμένο μαύρο πιπέρι. Το κρέας τοποθετείται άψητο αρχικά στην ζύμη, ώστε όταν ψηθεί, τα ζουμιά του κρέατος παγιδεύονται μέσα στο ζυμαρικό. Για να γίνει πιο ζουμερό το χινκάλι, συνήθως προστίθεται ζεστό νερό ή ζωμός στον κιμά. Το Χινκάλι συνήθως, καταναλώνεται πρώτα ρουφώντας τα ζουμιά που περιέχει το ζυμαρικό, προκειμένου να αποφευχθεί το σκάσιμο του ζυμαρικού. Η κορυφή, όπου συναντώνται οι πιέτες, είναι σκληρή, και βάση της παράδοσης δεν τρώγεται, αλλά πετιέται στο πιάτο, ώστε οι καταναλωτές να μπορούν να μετρήσουν πόσα χινκάλι έχουν καταναλώσει. Στη Γεωργία, αυτή η κορυφή ονομάζεται kudi (γεωργιανά : კუდი, "ουρά") ή k'uch'i (Γεωργιανά: კუჭი, "στομάχι"). Υπάρχει μια ευρέως διαδεδομένη εθιμοτυπία στη Γεωργία να χρησιμοποιεί κανείς μόνο τα χέρια του για να καταναλώσει αυτά τα ζυμαρικά. Η χρήση σκευών, όπως το πιρούνι, θεωρείται λανθασμένη ή παιδική. Αυτό συμβαίνει επειδή ο χυμός είναι ένα σημαντικό μέρος του χινκάλι. Χρησιμοποιώντας ένα πιρούνι θα σκάσει το χινκάλι και ο χυμός θα χυθεί. Οι πόλεις Dusheti, Pasanauri και Μτσχέτα είναι ιδιαίτερα γνωστές για το χινκάλι τους. Γεωργιανό ψωμί Γεωργιανή κουζίνα Χάρτσο Συνταγή Khinkali (στα ρωσικά, με φωτογραφίες) Συνταγή Χινκάλι (στα ρωσικά) Αρχειοθετήθηκε 2012-03-13 στο Wayback Machine. Συνταγή Khinkali (στα αγγλικά)
Κρανάη

Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία η Κρανάη (μεταφράζεται ως πετρώδης) ήταν Αθηναία πριγκίπισσα, κόρη του δεύτερου βασιλιά Κραναού και της Πεδιάδας, κόρης του Μύνητα από την Αρχαία Σπάρτη. Οι αδελφές της ήταν η Κραναίχμην και η Ατθίς.

 Apollodorus, The Library with an English Translation by Sir James George Frazer, F.B.A., F.R.S. in 2 Volumes, Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1921. Graves, Robert, The Greek Myths: The Complete and Definitive Edition. Penguin Books Limited. 2017.
Google Tensor

Το Google Tensor είναι μια σειρά από επεξεργαστές συστήματος σε τσιπ (SoC) που έχει σχεδιαστεί από την Google για τα Pixel κινητά της. Το τσιπ πρώτης γενιάς έκανε το ντεμπούτο του στη σειρά smartphone Pixel 6 το 2021 και αναβαθμίζεται κάθε χρόνο με τα νέα μοντέλα Pixel.

 Η ανάπτυξη ενός συστήματος-on-chip (SoC) που σχεδιάστηκε από την Google ξεκίνησε για πρώτη φορά τον Απρίλιο του 2016, αν και ο Διευθύνων Σύμβουλος της Google, Sundar Pichai και ο επικεφαλής υλικού, Rick Osterloh συμφώνησαν ότι πιθανότατα θα χρειαζόταν μεγάλο χρονικό διάστημα μέχρι να είναι έτοιμο το προϊόν. Τον επόμενο χρόνο, η εταιρεία συγκέντρωσε μια ομάδα 76 ερευνητών ημιαγωγών ειδικευμένων στην τεχνητή νοημοσύνη και τη μηχανική μάθηση, η οποία έκτοτε έχει αυξηθεί σε μέγεθος, για να εργαστεί στο τσιπ. Μέχρι τον Απρίλιο του 2020, η εταιρεία είχε σημειώσει "σημαντική πρόοδο" προς έναν προσαρμοσμένο επεξεργαστή βασισμένο σε ARM για τις συσκευές Pixel και Chromebook, με την κωδική ονομασία "Whitechapel". Στη μητρική εταιρεία Google Alphabet Inc. τον Οκτώβριο σε τριμηνιαία κλήση κερδών, ο Pichai εξέφρασε ενθουσιασμό για τις "βαθέστερες επενδύσεις" της εταιρείας σε υλικό, τις οποίες ορισμένοι ερμήνευσαν ως υπαινιγμό στο Whitechapel. Τον Απρίλιο του 2021, αναφέρθηκε ότι το Whitechapel θα τροφοδοτούσε τα επόμενα smartphone Pixel της Google.Η Google παρουσίασε επίσημα το τσιπ, που ονομάζεται Tensor, τον Αύγουστο, ως μέρος μιας προεπισκόπησης των smartphone Pixel 6 και Pixel 6 Pro. Τα προηγούμενα smartphone Pixel είχαν χρησιμοποιήσει τσιπ Qualcomm Snapdragon, με το Pixel 5a του 2021 να είναι το τελευταίο τηλέφωνο Pixel που το έκανε. Το "Tensor" είναι μια αναφορά στις τεχνολογίες TensorFlow και Tensor Processing Unit της Google και το τσιπ αναπτύσσεται από την ομάδα Google Silicon που στεγάζεται στο τμήμα υλικού της εταιρείας, με επικεφαλής τον αντιπρόεδρο και γενικό διευθυντή Phil Carmack μαζί με την ανώτερη διευθύντρια Monika Gupta, σε συνεργασία με το τμήμα Έρευνας Google. Τον Σεπτέμβριο του 2022, το The Verge ανέφερε ότι ο διάδοχος του φορητού υπολογιστή Pixelbook με τεχνολογία Tensor με προγραμματισμένη κυκλοφορία το 2023 είχε ακυρωθεί λόγω μέτρων μείωσης του κόστους.Στις 4 Οκτωβρίου 2023, ανακοινώθηκαν τα Pixel 8 και Pixel 8 Pro με το Google Tensor G3.
Ίμβραμος

Ο Ίμβραμος (και Ίμβρασος) ήταν προελληνική καρική θεότητα της ευφορίας και της γονιμότητας που αντιστοιχούσε στον Ερμή του ελληνικού δωδεκαθέου. Λατρευόταν ιδιαίτερα στο νησί Ίμβρος από τον οποίο έλαβε και το όνομά της, όπου απολάμβανε ιδιαίτερες τιμές όπως συμπεραίνεται τόσο από την μνεία που γίνεται για αυτόν σε διάφορες αρχαίες επιγραφές όσο και από την απεικόνισή του σε αρχαία χάλκινα νομίσματα του 300 π.Χ.

 Barclay Vincent Head (1844-1914), μετάφραση Ιωάννης Σβορώνος (1863-1923) (1898). Ιστορία των νομισμάτων. Αθήνα: Π. Δ. Σακελλαρίου, βιβλιοπωλείο Καρόλου Μπεκ. σελίδες Τόμος Β'. Ανακτήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2009. Θωμόπουλος Ι.Α. 1980: "Ίμβρος", Ονόματα 5: 23-29. Καράς Μ. 1987: Η νήσος Ίμβρος: συμβολή εις την εκκλησιαστικήν ιστορίαν της, Θεσσαλονίκη. Παπαγεωργίου Σ.Ν. 1994: Ίμβρος: η ιστορία ενός ελληνικού νησιού, Αθήνα. Τζαβάρας Ξ. 1998: "Ετυμολογίες ιμβριακών τοπωνυμίων", Ίμβρος 50: 12. Ελληνική Μυθολογία Ίμβρος Ίμβρασος
Γκρο-Μορν

Το Γκρο-Μορν (γαλλικά: Gros-Morne) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Μαρτινίκας. Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Γκρο-Μορναί (γαλλικά: Gros-Mornais).

 Το Γκρο-Μορν βρίσκεται κεντρο-ανατολικά της Μαρτινίκας και νότια του Διαμερίσματος Λα Τρινιτέ. Βρίσκεται ανατολικά της Λα Μενταίλ, νοτιοδυτικά της Λερό και της Λα Τρινιτέ, βορειοανατολικά της Σαιν-Ζοζέφ και βορειοδυτικά του Λε Ρομπέρ. Βρίσκεται σε συντεταγμένες 14°42′N 61°00′W. Ο Δήμαρχος του Γκρο-Μορν είναι ο Αλμπέρ Ζαν-Ζεφιρέν (Albert Jean-Zéphirin). Θα είναι δήμαρχος από το 2008 έως το 2014. Κατάλογος οικισμών της Μαρτινίκας [1]
Κωνσταντία της Σικελίας, βασίλισσα της Κύπρου

Η Κωνσταντία της Σικελίας (περί το 1304 - μετά τις 19 Ιουνίου 1344) ήταν βασίλισσα της Κύπρου και της Ιερουσαλήμ με τον γάμο της με τον Ερρίκο Β΄ της Κύπρου και βασίλισσα της Αρμενίας με τον γάμο της με τον Λέοντα Ε΄ της Αρμενίας. Η Κωνσταντία ήταν μεγαλύτερη κόρη και τρίτο παιδί του Φρειδερίκου Β΄ της Σικελίας και της Ελεονώρας του Ανζού. Τα αδέλφια της ήταν : Ελισσάβετ, δούκισσα της Βαυαρίας, Πέτρος Β΄ της Σικελίας, Μανφρέδος των Αθηνών, Γουλιέλμος B' των Αθηνών και Ιωάννης του Ραντάτσο.

 Η Κωνσταντία αρχικά αρραβωνιάστηκε τον πρίγκιπα Ροβέρτο (1297 - 1308) μικρότερο γιο των βασιλέων της Γαλλίας Φιλίππου του Ωραίου και Ιωάννας Α΄ της Ναβάρρας. Ο αρραβώνας διαλύθηκε με τον πρόωρο θάνατο του Ροβέρτου το καλοκαίρι του 1308, ο βασιλιάς Φίλιππος έστειλε ένα γράμμα στον πατέρα της να την ενημερώσει για τα δυσάρεστα νέα. Η επιστολή έγραφε : "Η Αυτού Μεγαλειότητα σας γνωρίζει για την συμφωνία που έχουμε κλείσει με τον γάμο ανάμεσα στην κόρη σας Κωνσταντία και τον αγαπημένο μας γιο Ροβέρτο, που θα έφερνε ειρήνη και συμμαχία ανάμεσα στους οίκους μας. Με τεράστια θλίψη σας ανακοινώνω ότι ο γιος μας Ροβέρτος ο περισσότερο αγαπημένος από όλα μας τα παιδιά πέθανε, ο θάνατος του μας έχει προκαλέσει τεράστια θλίψη και αισθανόμαστε έρημοι στον κόσμο. Η μόνη μας παρηγοριά είναι ότι ο αγαπημένος μας γιος έφυγε χωρίς αμαρτίες, τον λατρέψαμε με όλη μας την αγάπη αλλά τώρα πήγε στον ουρανό". Η Κωνσταντία παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Ερρίκο Β΄ της Κύπρου δεύτερο γιο του Ούγου Γ΄ της Κύπρου και της Ισαβέλλας του Ιμπελέν (16 Οκτωβρίου 1317) που ήταν μεγαλύτερος της περισσότερο από 30 χρόνια. Με τον γάμο η Κωνσταντία έγινε βασίλισσα της Κύπρου και της Ιερουσαλήμ μέχρι τον θάνατο του Ερρίκου Β΄ επτά χρόνια αργότερα χωρίς να αποκτήσουν απογόνους (16 Οκτωβρίου 1317). Η Κωνσταντία παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Λέων Ε΄ της Αρμενίας (29 Δεκεμβρίου 1331) ύστερα από την απαραίτητη παπική απαλλαγή που εκδόθηκε την ίδια μέρα. Ο Λέων Ε΄ ήταν έντονα φιλοδυτικός, ήθελε ένωση της Αρμενικής με την Καθολική εκκλησία κάτι που δυσαρέστησε έντονα τους γηγενείς βαρόνους, ο γάμος έφερε περισσότερες και πιο έντονες αντιδράσεις. Η πρώτη σύζυγος του Λέων Αλίκη του Κώρυκος και ο πατέρας της Οσίν του Κόρυκος δολοφονήθηκαν με διαταγή του Λέων επειδή δολοφόνησαν την θεία του βασιλιά πριγκίπισσα Ισαβέλλα για να την αποτρέψουν να κληρονομήσει τον θρόνο. Η Κωνσταντία ήταν στην Αρμενία συνεχώς άρρωστη, υπέφερε από βήχα, κόπωση και ζάλες. Ο Λέων την παραμέλησε και όλες οι εγκυμοσύνες της κατέληξαν σε αποβολή. Ο Λέων Ε΄ δολοφονήθηκε από τους βαρόνους του την παραμονή της δεκάτης επετείου του γάμου τους, δεν άφησαν παιδιά. Η Κωνσταντία της Σικελίας παντρεύτηκε σε τρίτο γάμο τον Ιωάννη των Λουζινιάν (1343) αλλά ο γάμος ήταν επίσης άτεκνος. Η ασθένεια της Κωνσταντίας χειροτέρευε συνεχώς και πέθανε λίγο μετά τις 19 Ιουνίου 1344 σε ηλικία περίπου 40 ετών. Ο τρίτος της σύζυγος παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο μετά τον θάνατο της την Αλίκη του Ιμπελέν με την οποία απέκτησε πολλά παιδιά ανάμεσα στα οποία και τον διάδοχο του Ιάκωβο. ΣΙΚΕΛΙΑ ΚΑΙ ΝΑΠΟΛΗ : Κόμητες και Βασιλείς