IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Άνα Ιβάνοβιτς

Η Άνα Ιβάνοβιτς (σερβικά: Ана Ивановић, 6 Νοεμβρίου 1987) είναι αθλήτρια της αντισφαίρισης από τη Σερβία. Το 2008 έγινε η πρώτη αθλήτρια της χώρας της που ανέβηκε στο νούμερο ένα της διεθνούς κατάταξης, έπειτα από τη νίκη της στο Ρολάν Γκαρός.

 Κόρη ενός επιχειρηματία και μιας δικηγόρου, γεννήθηκε στο Βελιγράδι στις 6 Νοεμβρίου του 1987. Το Σεπτέμβριο του 2007 έγινε πρέσβειρα καλής θελήσεως για τη UNICEF. Ξεκίνησε την αντισφαίριση σε ηλικία 5 ετών, όταν έβλεπε τη συμπατριώτισσά της, Μόνικα Σέλες, στην τηλεόραση. Έζησε τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ το 1999 και η ίδια παραδέχθηκε ότι ελλείψει εγκαταστάσεων, αναγκάστηκε να προπονείται σε εγκαταλελειμμένη πισίνα. Το 2004 έφτασε στους τελικούς του Γουίμπλεντον στις νεανίδες, όπου ηττήθηκε από την Κατερίνα Μπονταρένκο. Το 2005 κέρδισε τον πρώτο επαγγελματικό τίτλο της καριέρας της στο απλό, στην Καμπέρα. Ως τη νίκη της στο Ρολάν Γκαρός το 2008, είχε στο ενεργητικό της 11 συνολικά τίτλους σε επαγγελματικό επίπεδο στο απλό γυναικών. Επίσης, έλαβε μέρος σε τρεις συνολικά τελικούς του Γκραν Σλαμ, το 2007 και 2008 στο Ρολάν Γκαρός και το 2008 στο Αυστραλιανό Όπεν, κερδίζοντας μόνο τον Ιούνιο του 2008 στο Ρολάν Γκαρός. Η Ιβάνοβιτς κατέκτησε αυτόν τον τίτλο στις 7 Ιουνίου του 2008 νικώντας στον τελικό τη Ρωσίδα Ντινάρα Σάφινα, με 6-4, 6-3.. Στις 9 Ιουνίου του 2008 γίνεται η πρώτη τενίστρια από τη Σερβία που αναρριχήθηκε στο νούμερο ένα της διεθνούς κατάταξης. Επίσημος ιστότοπος (στα αγγλικά και σερβικά) Συνέντευξη της αθλήτριας στο Men's Vogue
Τζέιμς Γκάρφιλντ

Ο Τζέιμς Γκάρφιλντ (James Abram Garfield, 19 Νοεμβρίου 1831 – 19 Σεπτεμβρίου 1881) ήταν ο εικοστός πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Γεννήθηκε στο Μόρλαντ Χιλς του Οχάιο το 1831. Καταγόταν από οικογένεια γαιοκτημόνων και ήταν καθηγητής των γερμανικών σε πανεπιστήμιο του Οχάιο.

 Αμερικανός στην υπηκοότητα, ήταν πολιτικός και πρόεδρος των ΗΠΑ. Πολέμησε κατά τον Αμερικανικό εμφύλιο πόλεμο (1861-65) στον στρατό των Βορείων και έφτασε στον βαθμό του αντιστρατήγου. Αργότερα παραιτήθηκε από τον στρατό και εξελέγη στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Το 1876 έγινε αρχηγός του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος και εξελέγη στις προεδρικές εκλογές του 1880. Στις 7 Μαρτίου 1881 ανέλαβε καθήκοντα πρόεδρου των ΗΠΑ. Πέθανε στις 19 Σεπτεμβρίου 1881, λίγους μήνες μετά από επιπλοκές σοβαρού τραυματισμού του, μετά από απόπειρα δολοφονίας του στον σιδηροδρομικό σταθμό της Βαλτιμόρης, στις 2 Ιουλίου του ιδίου έτους.
Αικατερίνη του Παλατινάτου

Η Αικατερίνη (14 Οκτωβρίου 1499 στη Χαϊδελβέργη – 16 Ιανουαρίου 1526 στο αβαείο του Νόιμπουργκ) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του εκλέκτορα του Παλατινάτου, που έγινε ηγουμένη του αβαείου του Νόιμπουργκ.

 Ήταν η τέταρτη (επιζήσασα) κόρη του Φιλίππου εκλέκτορα του Παλατινάτου (1448-1508) από το γάμο του με τη Mαργαρίτα των Βίττελσμπαχ (1456-1501), κόρη του Λουδοβίκου Θ΄ δούκα της Βαυαρίας-Λάντσχουτ. Το 1515 η Αικατερίνη παραιτήθηκε από την κληρονομιά της και μπήκε στο αβαείο Bενεδικτίνων του Nόιμπουργκ. Έγινε ηγουμένη της μονής. Η Αικατερίνη απεβίωσε το 1526 σε ηλικία 26 ετών. Τάφηκε στη μονή του Nόιμπουργκ. Η επιτάφια πλάκα της βρίσκεται στον βόρειο τοίχο του σηκού, απέναντι από την πύλη της μονής. Είναι φτιαγμένη από ερυθρό ψαμμίτη και δείχνει σε ανάγλυφο την Αικατερίνη, που φοράει ενδυμασία μοναχής με τη ράβδο της μονής, ένα βιβλίο στα χέρια της και ένα λιοντάρι στα πόδια της. Αύγουστος Benedict Michaelis: Einleitung zu einer volständigen geschichte der chur- und fürstlichen häuser στο Teutschland vol. 2, 1760, σελ. 32
Ανδριόσαρχος

Ο Ανδριόσαρχος (andrewsarchus) ήταν σαρκοβόρο θηλαστικό που έζησε κατά την Ηώκαινη περίοδο, πριν από 45-36 εκατομμύρια χρόνια, στη σημερινή Μογγολία. Ανακαλύφτηκε το 1923 από τον Ρόι Τσάπμαν Άντριους, από τον οποίο πήρε και το όνομα του. Γνωρίζουμε πολύ λίγα για αυτό το θηρίο, καθώς το μόνο γνωστό μέρος του ζώου είναι το κρανίο του με μήκος 83 και πλάτος 56 εκατοστών. Το όνομα του σημαίνει κυρίαρχος του Άντριους απο την αρχαία ελληνική λέξη άρχω, και η επιστημονική του ονομασία είναι Ανδριόσαρχος ο Μογγολικός.

 Το κρανίο και τα δόντια του Ανδριόσαρχου ήταν σχεδιασμένα για να συνθλίβουν κόκαλα και όστρακα. Λόγω της έλλειψης ευρημάτων δεν μπορούμε να υπολογίσουμε με ακρίβεια το ολικό μήκος και βάρος του ζώου. Οι υπολογισμοί κυμαίνονται από 5 έως και 8 μέτρα σε μήκος και ύψος 1.80 στους ώμους, και βάρος 700-1.000 κιλά. Για να υποστηρίξει τις τεράστιες σιαγόνες του πιθανότατα είχε ένα είδος καμπούρας πάνω στην πλάτη του. Η διατροφή του είναι άγνωστη. Πιθανότητα τρεφόταν με πτώματα γιγάντιων χορτοφάγων ή με οστρακοειδή που έβρισκε κοντά στις ακτές. Οι πιο σύγχρονοι υπολογισμοί τοποθετούν τον Ανδριόσαρχο στα 3,5 μέτρα μήκος. Μέχρι πρόσφατα ο Ανδριόσαρχος θεωρούνταν το μεγαλύτερο χερσαίο σαρκοβόρο θηλαστικό με μοναδικούς ανταγωνιστές του την γιγάντια αρκούδα Αρκτοθήριο με μήκος 4 μέτρα και βάρος 700-1750 κιλά και τη Βραχυπρόσωπη αρκούδα με μήκος 3 μέτρα και βάρος 500-1000 κιλά. Αρχικά ο Ανδριόσαρχος θεωρούνταν πρόγονος των σημερινών λύκων και υαινών, παρόλα αυτά αργότερα κατατάχθηκε στην κατηγορία των Μεσονυχίδων, αλλά πρόσφατες αναλύσεις και έρευνες του κρανίου του δείχνουν ότι ήταν πρόγονος των Εντελόδοντων. Έτσι πιθανότατα ο Ανδριόσαρχος είχε στα πόδια του οπλές αντί για νύχια. Συνεπώς οι σημερινοί του συγγενείς είναι οι φάλαινες, οι ιπποπόταμοι και οι χοίροι.
Σαβίνα του Παλατινάτου-Ζίμμερν

Η Σαβίναμ, γερμ. Sabina von Bayern (1528 - 1578) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του κόμη του Παλατινάτου-Ζίμμερν και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Έχμοντ.

 Ήταν η όγδοη κόρη του Ιωάννη Β΄ κόμη του Παλατινάτου-Ζίμμερν και της Βεατρίκης, κόρης του Χριστοφόρου Α΄ μαργράβου του Μπάντεν-Μπάντεν. Όταν ο σύζυγός της συνελήφθη και κατηγορήθηκε για προδοσία το 1567, η Σαβίνα έγραψε μία επιστολή στον Φίλιππο Β΄ της Ισπανίας και παρακαλούσε για την απελευθέρωσή του. Όμως δεν έγινε κάτι επωφελές και ο Λάμοραλ αποκεφαλίστηκε το επόμενο έτος. Παντρεύτηκε το 1544 τον Λάμοραλ κόμη του Έχμοντ και απέκτησε 12 τέκνα: Κάρολος, 7ος κόμης του Έχμοντ, πρίγκιπας του Γκάβρε. Νυμφεύτηκε τη Μαρία ντε Λανς, κυρία του Ωμπινύ. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Sabina of Palatinate-Simmern στο Wikimedia Commons «Egmont, Lamoral, Count». Encyclopedia Americana. 1920. (Αγγλικά)
Μυθολογία του Θιβέτ

Με τον όρο Μυθολογία του Θιβέτ εννοείται έναν περίπλοκο σώμα μύθων και δοξασιών που αναπτύχθηκαν στη γεωγραφική περιοχή του Θιβέτ. Η αρχαία θρησκεία που επικρατούσε στο Θιβέτ αποκαλούνταν Μπον-πο και επικράτησε μέχρι τον 8ο αιώνα μ.Χ. όταν με βασιλικό διάταγμα αντικαταστάθηκε από τον Βουδισμό.

 Σύμφωνα με τη μυθολογία του Θιβέτ στην αρχή του κόσμου υπήρχε ένα αυγό το οποίο όταν έσπασε δημιουργήθηκε ο κόσμος και ο πρώτος άνθρωπος ο Γκες-μον. Ένας άλλος μύθος λέει ότι υπήρχε ένας απέραντος ωκεανός και καθόλου γη, σε αυτόν ζούσε μια χελώνα που μετέφερε λάσπη από τον βυθό του δημιουργώντας ένα νησί, το πρώτο κομμάτι γης. Πάνω σε αυτό το νησί σχηματίστηκε ένα μεγάλο βουνό, τα Ιμαλάια, ακολούθως δημιουργήθηκε ο πρώτος άνθρωπος και μετά τα στοιχεία της φύσης. Ταυτόχρονα φύτρωσε και το πρώτο δέντρο που κάποια στιγμή όμως μαράθηκε και άρχισαν να σπέρνονται στους ανθρώπους δυστυχίες και έριδες, τότε χωρίστηκαν οι άνθρωποι σε φτωχούς και πλούσιους. Μια άλλη εκδοχή αναφέρει ότι ο πρώτος άνθρωπος ήταν γιος του θεού Νιάμ και της γυναίκας του που ήταν θεά της γης. Στη Θιβετιανή μυθολογία το Έβερεστ κρατούσε τον ουρανό αλλά και τον ένωνε με τη γη σε ένα σημείο που ονομαζόταν βράχος των πνευμάτων. Οι θεοί για να κατέβουν στη γη χρησιμοποιούσαν μια σκάλα , την ίδια σκάλα χρησιμοποιούσαν και οι άνθρωποι για να ανέβουν στον ουρανό. Ένα μεγάλο πουλί δίδαξε στους ανθρώπους να καλλιεργούν τη γη οργώνοντας με το ράμφος του τους αγρούς. Το σύμπαν ήταν χωρισμένο σε έξι περιοχές, στη πρώτη που λεγόταν Ντέβαλκα ζούσαν οι θεοί. Στη Λόκα ζούσαν οι ημίθεοι , στη Λόκα των ανθρώπων οι άνθρωποι και στη Λόκα των ζώων τα ζώα. Στη Πετραλόκα ζούσαν τα φαντάσματα ενώ υπήρχε ακόμα μία περιοχή η Κόλαση. Στη Θιβετιανή μυθολογία υπέρτατος θεός είναι ο Νιάμ. Άλλες σημαντικές θεότητες είναι ο Γκάι-πα προστάτης των ανθρώπων, ο Λούνγκ-στο πνεύμα μεταφυσική διάσταση του ανέμου. Η Γκύου-μα αντίστοιχη της ινδικής Μάγια, οι Ντακίνις αντίστοιχες με τις νεράιδες, και η Ντεμ-τσογκ που σχετίζεται με αναπαραστάσεις της δημιουργίας του σύμπαντος. Οι μυθολογίες του κόσμου, Α'μέρος: επικός μυθολογικός κύκλος , Διονύσιος Πλατανιάς, Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Αθήνα 2004
Ιουδήθ του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς

Η Ιουδήθ (γερμ. Jutta von Mecklenburg-Strelitz, 24 Ιανουαρίου 1880 - 17 Φεβρουαρίου 1946) από τον Οίκο του Mεκλεμβούργου-Στρέλιτς ήταν κόρη του μεγάλου δούκα του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Μαυροβουνίου. Όταν ήταν παντρεμένη, ήταν γνωστή ως Mιλίτσα.

 Η Αυγούστα Καρλόττα Ιουδήθ Αλεξάνδρα Γεωργίνα Αδολφίνη γεννήθηκε στο Nόιστρελιτς, ως η δεύτερη κόρη του Aδόλφου Φρειδερίκου Ε΄, τότε διαδόχου, του Mεκλεμβούργου-Στρέλιτς, και της Ελισάβετ των Ασκάνια, κόρης του Φρειδερίκου Α΄ του Άνχαλτ. Μαζί με την αδελφή της Μαρία, η Ιουδήθ μεγάλωσε από γκουβερνάντες και είχε μικρή επαφή με τους γονείς της. Η ατμόσφαιρα του Καρολίνενπαλαϊς φημιζόταν για την αυστηρότητα και την συνέπεια στην εθιμοτυπία. Ένα σκάνδαλο ξέσπασε, όταν η 19χρονη αδερφή της έμεινε έγκυος από έναν υπηρέτη του παλατιού. Με την επιρροή του Γουλιέλμου Β΄ της Γερμανίας, οργανώθηκε ο γάμος της με τον Ντανίλο, Διάδοχο Πρίγκιπα του Μαυροβουνίου. Λίγες ώρες μετά την άφιξή της στο Αντιβάρι στο Μαυροβούνιο, μεταστράφηκε στην Ορθόδοξη πίστη. Συνοδευόταν από τον μελλοντικό κουνιάδο της, τον Βίκτωρα Εμμανουήλ Γ΄ καθώς πήγαινε στο Τσέτινγιε για τον γάμο της. Παντρεύτηκε τον Ντανίλο στις 27 Ιουλίου 1899. Μετά το γάμο της και την μετατροπή της στην Ορθοδοξία, πήρε το όνομα Μιλίτσα. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου το Μαυροβούνιο πολέμησε ενάντια στις Δυνάμεις του Άξονα, που περιλάμβαναν τη χώρα γέννησής της, τη Γερμανική αυτοκρατορία. Αυτοί οι σύνδεσμοι δεν την εμπόδισαν να γίνει στόχος: η βίλα στο Aντίβαρι όπου έμενε, βομβαρδίστηκε από Αυστριακά αεροσκάφη. Μετά τον πόλεμο, η βασιλική οικογένεια συνέστησε κυβέρνηση στην εξορία, αφού το Μαυροβούνιο ενσωματώθηκε στο νέο Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων. Ο πεθερός της Νικόλαος Α΄ απεβίωσε την 1η Μαρτίου 1921 και ο σύζυγός της τον διαδέχθηκε τον τιτουλάριος Βασιλιάς του Μαυροβουνίου. Κράτησε τη θέση μόνο για μία εβδομάδα, πριν παραιτηθεί υπέρ του ανιψιού του Μιχαήλ. Η Ιουδήθ πέρασε την υπόλοιπη ζωή της στην εξορία. Αυτή και ο σύζυγός της ζούσαν στη Γαλλία. Ο Ντανίλο απεβίωσε στη Βιέννη το 1939. Η Ιουδήθ απεβίωσε στη Ρώμη, όπου βασίλευε ο κουνιάδος της Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ΄. Παντρεύτηκε το 1899 τον Ντανίλο Γ΄ των Πετρόβιτς-Νιέγκος, Διάδοχο και μετά τιτουλάριο Βασιλιά του Μαυροβουνίου. Δεν απέκτησαν απογόνους. 24 Ιανουαρίου 1880 - 27 Ιουλίου 1899: Η Αυτής Υψηλότης Δούκισσα Ιουδήθ του Μεκλεμβούργου-Στρολίτς 27 Ιουλίου 1899 - 28 Αυγούστου 1910: Η Αυτής Υψηλότης Κληρονομική Πριγκίπισσα του Μαυροβουνίου 28 Αυγούστου 1910 - 1 Μαρτίου 1921: Η Αυτής Βασιλική Υψηλότης Πριγκίπισσα του Μαυροβουνίου Με προσποίηση: 1 - 7 Μαρτίου 1921: Η Αυτού Μεγαλειότης Η Βασίλισσα του Μαυροβουνίου 7 Μαρτίου 1921 - 17 Φεβρουαρίου 1946: Η Αυτής Βασιλική Υψηλότης Πριγκίπισσα Ντανίλο του Μαυροβουνίου Pope-Hennessy, James (1959). Queen Mary 1867-1953. London: George Allen and Unwin Unlimited. ISBN 0-04-923025-5.
Μιθριδάτης Ε΄ του Πόντου

Ο Μιθριδάτης Ε΄ ο Ευεργέτης (άκμασε τον 2ο αι. π.Χ., βασίλευσε: 150-120 π.Χ.), γνωστός και ως Μιθριδάτης Ε΄ του Πόντου, από τη Δυναστεία των Μιθριδατιδών ήταν Πρίγκιπας και ο έβδομος Βασιλιάς του πλούσιου Βασιλείου του Πόντου.

 Ο Μιθριδάτης Ε΄ είχε Μακεδόνική και Περσική καταγωγή. Ήταν γιος του βασιλιά Φαρνάκη Α΄ του Πόντου και της βασίλισσας Νύσσας, ενώ η αδελφή του ήταν Νύσσα της Καππαδοκίας. Η μητέρα του πιστεύεται ότι πέθανε στην γέννα είτε αυτουνού είτε της αδελφής του. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Βασίλειο του Πόντου. Ο Μιθριδάτης Ε΄ διαδέχθηκε το πατρική του θεία Λαοδίκη και τον πατρικό του θείο Μιθριδάτη Δ΄ του Πόντου στον ποντιακό θρόνο, αλλά οι συνθήκες της διαδοχής είναι αβέβαιες. Ο Μιθριδάτης Ε΄ συνέχισε την συμμαχία με την Ρωμαϊκή Δημοκρατία που ξεκίνησε από τους προκατόχους του. Τους υποστήριξε με κάποια από τα πλοία τους και μια μικρή βοηθητική δύναμη κατά τη διάρκεια του Τρίτου Καρχηδονιακού Πολέμου (149-146 π.Χ.) και έπειτα τους προσέφερε χρήσιμη βοήθεια στον πόλεμο εναντίον του βασιλιά της Περγάμου, Ευμένη Γ΄ (131-129 π.Χ.). Για τις υπηρεσίες του σε αυτή την περίσταση, ο Μιθριδάτης Ε΄ βραβεύτηκε από τον Ρωμαίο ύπατο Μάνιο Ακουίλλιο με την επαρχία της Φρυγίας. Ωστόσο, οι πράξεις του Ρωμαίου υπάτου ανακαλέσθηκαν από την Ρωμαϊκή Γερουσία, με την αιτιολογία της δωροδοκίας, αλλά φαίνεται ότι διατήρησε την κατοχή της Φρυγία μέχρι τον θάνατό του. Ο Μιθριδάτης Ε΄, επίσης, αύξησε την δύναμη του Βασιλείου του Πόντου παντρεύοντας το πρωτότοκο παιδί του, την κόρη του Λαοδίκη της Καππαδοκίας με τον βασιλιά Αριαράθη ΣΤ΄ της Καππαδοκίας. Το τέλος της βασιλείας του μπορεί μόνο να εκτιμηθεί στο περίπου με βάση δηλώσεις σχετικά με την διαδοχή του από τον γιο του, τον Μιθριδάτη ΣΤ΄, η οποία τοποθετείται στο έτος 120 π.Χ., σηματοδοτώντας το τέλος της βασιλείας του Μιθριδάτη Ε΄. Ο Μιθριδάτης Ε΄ δολοφονήθηκε περίπου το 120 π.Χ. στη Σινώπη, δηλητηριασμένος από άγνωστα άτομα σε ένα πλούσιο συμπόσιο που οργάνωσε. Ο Μιθριδάτης Ε΄, ήταν μεγάλος ευεργέτης του ελληνικού πολιτισμού, το οποίο φαίνεται στα νομίσματα που επιβίωσαν και στις τιμητικές επιγραφές που δηλώνουν τις δωρεές στην Αθήνα και στην Δήλο, και αφιέρωνε στον θεό Απόλλωνα μεγάλη λατρεία. Μια δίγλωσση επιγραφή αφιερωμένη σε αυτόν εμφανίζεται στα Μουσεία Καπιτωλίου στη Ρώμη. Ο Μιθριδάτης Ε΄ τάφηκε στους βασιλικούς τάφους των προγόνων του στην Αμάσεια. Ο Μιθριδάτης Ε΄ παντρεύτηκε την Ελληνίδα πριγκίπισσα των Σελευκιδών Λαοδίκη ΣΤ΄, που ήταν κόρη του Αντιόχου Δ΄ του Επιφανούς και της Λαοδίκης Δ΄. Ο Μιθριδάτης Ε΄ και η Λαοδίκη ΣΤ΄ ήταν συγγενείς, επομένως ήταν συνδεδεμένος με την δυναστεία των Σελευκιδών. Η Λαοδίκη έκανε με τον Μιθριδάτη Ε΄ εφτά παιδιά: την Λαοδίκη της Καππαδοκίας, τον Μιθριδάτη ΣΤ΄ του Πόντου, τον Μιθριδάτη Χρηστό, την Λαοδίκη, την Νύσσα, την Ρωξάνη και την Στατίρη. Η Ρωξάνη και η Στατίρη εξωθήθηκαν να αυτοκτονήσουν με δηλητήριο μετά την πτώση του Βασιλείου του Πόντου το 63 π.Χ. Η Νυσσα πιάστηκε αιχμάλωτη από τους Ρωμαίους και το αναγκάστηκε να βαδίσει στου θριάμβους δύο Ρωμαίων στρατηγών. Νομίσματα του Μιθριδάτη Ε΄ στις σελίδες 16-17 Αρχειοθετήθηκε 2017-08-23 στο Wayback Machine.
Μαρίλου Πάντουα

Η Μαρίλου Πάντουα, πλήρες όνομα Μαρία ντε λα Λουθ Πάντουα, είναι μεξικανή ακτιβίστρια για τα ανθρώπινα δικαιώματα και γραμματέας για τα φύλα και τα ανθρώπινα δικαιώματα της Εθνικής Ένωσης Οικιακών Εργαζομένων, η οποία είναι μία οργάνωση που στοχεύει στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων των οικιακών εργαζομένων στο Μεξικό. Εκεί είναι υπεύθυνη για το πρόγραμμα τοποθέτησης εργαζομένων. Ηγήθηκε της εκστρατείας «Φωνές υπερασπιστών», η οποία δημιούργησε δελτία τύπου και άλλα μέσα ενημέρωσης για να πιέσει τις κυβερνήσεις να ανταποκριθούν στην πανδημία COVID-19 έχοντας κατά νου τα ανθρώπινα δικαιώματα.

 Η Πάντουα εργάστηκε ως οικιακή βοηθός πριν από την ένταξή της στην Εθνική Ένωση Οικιακών Εργαζομένων και έγινε γραμματέας της ένωσης για τα δικαιώματα φύλου και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Επιπλέον, ήταν υπεύθυνη για το πρόγραμμα τοποθέτησης εργαζομένων. Στη συνέχεια έγινε Γενική Γραμματέας της ένωσης, κατευθύνοντας τις προσπάθειές της.Κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19, η Πάντουα επιχείρησε να φέρει στο φως τις προκλήσεις που αντιμετώπιζαν οι οικιακοί εργαζόμενοι και τις αθέμιτες ή επικίνδυνες πρακτικές που εφάρμοσαν οι εργοδότες τους. Μεταξύ των ανησυχιών της ήταν ο προσωπικός προστατευτικός εξοπλισμός για την προστασία από τις χημικές ουσίες που χρησιμοποιούνται για την απολύμανση και τον καθαρισμό, η έλλειψη ασφάλειας στην εργασία, η έκθεση σε άτομα που κινδυνεύουν με COVID-19, η έλλειψη πληρωμένων υπερωριών για τις νέες ευθύνες που σχετίζονται με πανδημία και η νέα δυσκολία για τη φροντίδα των παιδιών που δεν πηγαίνουν πλέον στο σχολείο αυτοπροσώπως. Το 2020, η Πάντουα αναγνωρίστηκε από το Γραφείο της Ύπατης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα ως Περιφερειακή Ηγέτης για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ειδικότερα για την εκστρατεία της «Φωνές των υπερασπιστών».
Βυρώνεια Σερρών

Η Βυρώνεια (παλαιότερο όνομα Χατζή-Μπεϊλίκ) είναι χωριό της κοινότητας Βυρωνείας του δήμου Σιντικής, του νομού Σερρών. Βρίσκεται ανάμεσα στη λίμνη Κερκίνη (από την οποία απέχει 5 χλμ.) και τα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Η κοινότητα Βυρωνείας, που είχε πληθυσμό 1.127 κατοίκων κατά την απογραφή του 2001, περιλαμβάνει την Βυρώνεια (905 κάτοικοι), την Άνω Βυρώνεια (75 κάτοικοι) και το Ομαλό (147 κάτοικοι). Δίπλα στον Σιδηροδρομικό Σταθμό υπάρχει το Δημοτικό Ενυδρείο Βυρώνειας (το δεύτερο σε όλη την Ελλάδα μετά το αντίστοιχο της Ρόδου), το οποίο στεγάζεται σε παλιές αποθήκες του ΟΣΕ. Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Βυρώνειας οργανώνει κάθε Ιούνιο τις πολιτιστικές εκδηλώσεις "ΒΥΡΩΝΕΙΑ".

 Στο Χατζή-Μπεϊλίκ βρισκόταν το στρατηγείο του βασιλιά Κωνσταντίνου Α' κατά τον Β' Βαλκανικό Πόλεμο. Εδώ μαζί με τον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο δέχτηκε την 1 Ιουλίου 1913 την αντιπροσωπεία της Βουλγαρίας για να υπογραφεί η συνθήκη ανακωχής μετά την νίκη της Ελλάδας. Ως θέση του στρατηγείου θεωρείται ο πλάτανος του Σιδηροδρομικού Σταθμού Βυρώνειας. Για το σταθμό του Χατζή Μπελίκ ο Σερραίος συγγραφέας Γιώργος Καφταντζής έχει γράψει ένα ποίημα με τον ίδιο τίτλο. Λέγεται ότι ο τόπος πήρε το όνομά του από το λόρδο Βύρωνα (μετά την εγκατάσταση στο Χατζή Μπεϊλίκ των προσφύγων από τον Πόντο το 1922, γίνονταν κάθε χρόνο εκδηλώσεις προς τιμή του λόρδου Βύρωνα τα "Βυρώνεια". Στις 30-8-1924 με το ΦΕΚ Β76/1924,το Χατζή Μπεϊλίκ μετονομάστηκε σε Βυρώνεια). Γεννήθηκαν στην ΒυρώνειαΚώστας Ιωσηφίδης, Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστήςΚατάγονται από την ΒυρώνειαΙωάννης Μελισσανίδης, Έλληνας Ολυμπιονίκης αθλητής
Ίρις Φοντμπόνα

Η Ίρις Μπαλμπίνα Φοντμπόνα Γκονζάλεζ (γεννημένη το 1943), είναι δισεκατομμυριούχα επιχειρηματίας με καταγωγή από τη Χιλή, χήρα του Αντρόνικο Λούκσιτς Αμπαρόα, και κληρονόμος της "Antofagasta PLC". Είναι το πλουσιότερο άτομο στη Χιλή, πέμπτο πλουσιότερο στη Λατινική Αμερική και το 91ο πλουσιότερο στον κόσμο.

 Η Φοντμπόνα απέκτησε την περιουσία της μετά τον θάνατο του συζύγου της, Αντρόνικο Λούκσιτς Αμπαρόα, το 2005, από καρκίνο.Το μεγαλύτερο μέρος της επιχείρησης του συζύγου της πήγε στους τρεις γιους τους, τον Guillermo, τον Jean Paul και τον Andronico. Ο Jean Paul διαχειρίζεται την ομάδα ανθρακωρυχείων "Antofagasta", την ομάδα εξόρυξης χαλκού της Luksic Group, και μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες εξόρυξης στον κόσμο. Η Φοντμπόνα και η οικογένεια της έχουν τον έλεγχο της "Antofagasta", εταιρεία εξόρυξης με βάση το Σαντιάγο. Μέσω της εταιρείας "Quiñenco", που ελέγχεται από την εταιρεία, ελέγχουν την "Banco de Chile", τη "Madeco", έναν κατασκευαστή προϊόντων χαλκού, τη μεγαλύτερη μονάδα ζυθοποιίας CCU της χώρας και μια ναυτιλιακή εταιρεία, την "CSAV (Compañía Sudamericana de Vapores)". Η "CSAV" είναι η 16η μεγαλύτερη ναυτιλιακή εταιρεία παγκοσμίως, με βάση τα TEUs. Το 2013, ελέγχει το 65% της Antofagasta.Μετά το θάνατο του συζύγου της, με την επιχείρηση του συζύγου της υπό τον έλεγχο της, «η Fontbona κατάφερε να κάνει την οικογενειακή επιχείρηση να μεγαλώσει και να φτάσει στα νέα της ύψη της επιτυχίας».Αυτό περιλάμβανε τη μετατροπή της επιχείρησης στη δεύτερη μεγαλύτερη τράπεζα στη Χιλή, τον μεγαλύτερο ζυθοποιό στον κόσμο, διαχειριστή των μεγαλύτερων μεταλλείων χαλκού στον κόσμο και τον έλεγχο της μεγαλύτερης ναυτιλιακής εταιρείας στον κόσμο. Μια άλλη από τις επιχειρήσεις της είναι ένα ζευγάρι πολυτελών ξενοδοχειακών αλυσίδων και ένα πολυτελές θέρετρο στην Κροατία. Μία από τις πρώτες μεγάλες ενέργειές της μετά το θάνατο του συζύγου της ήταν να αποκτήσει μερίδιο 70% στον Χιλιανό τηλεοπτικό σταθμό "Canal 13". Μεγάλο μέρος της δύναμης της στην εταιρεία φαίνεται να είναι έμμεση. Σημαντικές επιχειρηματικές αποφάσεις που επηρεάζουν την εταιρεία που διευθύνεται σε μεγάλο βαθμό από τον γιο της, τον Andrónico Luksic Craig, πρέπει να εγκριθούν από τη Fontbona. Το 2015, η Fontbona έδωσε ένα ποσό ύψους 3.100 εκατομμυρίων πέσο Χιλής σε ετήσιο Χιλιανό τηλεμαραθώνιο, ο οποίος επιδιώκει να βοηθήσει τα παιδιά με σωματικές αναπηρίες. Εμφανίζεται στην τηλεόραση για έναν τηλεμαραθώνιο, ο οποίος επίσης πραγματοποιείται μπροστά από ζωντανό κοινό.Το 2016, έδωσε ένα άλλο μεγάλο ποσό, ύψους 4.400 εκατομμυρίων πέσο Χιλής, το οποίο βοήθησε στη δημιουργία ενός ρεκόρ για τη φιλανθρωπική εκδήλωση όσον αφορά τα χρηματικά ποσά που συγκεντρώθηκαν.
Γκιόργκι Κολόνικς

Ο Γκιόργκι Κολόνικς (György Kolonics) ήταν Ούγγρος αθλητής του κανόε καγιάκ, ο οποίος αναδείχθηκε Ολυμπιονίκης στο άθλημά του και επίσης κατέκτησε 15 χρυσά μετάλλια σε Παγκόσμια πρωταθλήματα, αριθμός που αποτελεί ρεκόρ.

 Γεννήθηκε στη Βουδαπέστη στις 4 Ιουνίου του 1972. Είχε το ψευδώνυμο Kolo και ξεκίνησε το άθλημά του στην ομάδα του Σπάρτακου Βουδαπέστης. Αργότερα εντάχθηκε στο δυναμικό της Κσέπελ (Csepel), όπου και παρέμεινε σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του. To 1991 εκπροσώπησε για πρώτη φορά την Ουγγαρία στο παγκόσμιο πρωτάθλημα εκείνης της χρονιάς. Πέτυχε την 5η και την 6η θέση στα αγωνίσματα του C4. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992 στη Βαρκελώνη ήταν 5ος και 6ος στα αγωνίσματα του C2. Μετά τους αγώνες αυτούς, αποτέλεσε δίδυμο με τον Κσάμπα Χορβάτ και μονοπώλησαν το διπλό στα επόμενα χρόνια. Κατέκτησαν μαζί το πρώτο τους χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα του 1993. Το 1995 κατέκτησαν 5 χρυσά μετάλλια στο παγκόσμιο πρωτάθλημα εκείνης της χρονιάς, ενώ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996 κέρδισαν χρυσό μετάλλιο στο C2 στα 500 μέτρα (στο φώτο φίνις) και ένα χάλκινο μετάλλιο στο αγώνισμα των 1000 μέτρων του C2 . Συνολικά κέρδισαν 11 χρυσά μετάλλια σε αγωνίσματα C2 και C4 σε παγκόσμια πρωταθλήματα. Ο Χορβάτ αποσύρθηκε το 1998 και ο Κολόνικς αγωνίστηκε στο απλό. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000 κατέκτησε ένα χρυσό μετάλλιο στο C1, στα 500 μέτρα. Εν συνεχεία επέστρεψε στο διθέσιο, με συναθλητή τον Γκιόργκι Κόζμαν. Οι δυο τους κατέκτησαν ένα χάλκινο μετάλλιο στα 1000 μέτρα στο C2 κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 στην Αθήνα και ένα χρυσό μετάλλιο στα παγκόσμια πρωταθλήματα του 2006 και 2007, στα 500 μέτρα του διθέσιου κανόε. Οι δυο τους θα εκπροσωπούσαν την Ουγγαρία στα 500 και 1000 μέτρα του διθέσιου κανόε και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 στο Πεκίνο. Θα ήταν οι πέμπτοι Ολυμπιακοί Αγώνες για τον Κολόνικς. Ο Κολόνικς απεβίωσε λίγες ημέρες πριν από την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων, στις 15 Ιουλίου του 2008 έπειτα από καρδιακή προσβολή στη Βουδαπέστη. Ο θάνατος επήλθε κατά την προπόνησή του για τους Ολυμπιακούς. Οι νοσοκόμοι που έσπευσαν στο πλευρό του ήταν αδύνατο να τον επαναφέρουν στη ζωή.
Ιπποκράτης Ζαΐμης

Ο Ιπποκράτης Ζαΐμης (1916-1992), του Νικολάου και της Κασσάνδρας, ήταν Έλληνας γεωργός και πολιτικός της Αριστεράς, ο οποίος διετέλεσε βουλευτής με την ΕΔΑ. Κατά την περίοδο της Κατοχής ανέπτυξε έντονη αντιστασιακή δράση, ηγούμενος του ΕΑΜ στην ιδιαίτερη πατρίδα του, τη Σάμο.

 Γεννήθηκε στο Καρλόβασι της Σάμου στις 16 Δεκεμβρίου 1916.Κατά την περίοδο της Κατοχής ήταν αρχηγός του ΕΑΜ, μοναδικής αντιστασιακής οργάνωσης στη Σάμο. Υπηρέτησε ως δημοτικός σύμβουλος Καρλοβασίου. Στις εκλογές του 1958 εκλέχθηκε βουλευτής με την ΕΔΑ. Με την σύζυγό του, Θάλεια Σαραντίδη, απέκτησε παιδιά.Απεβίωσε στη Σάμο στις 2 Οκτωβρίου 1992. Θάλειας Ζαΐμη, "Ο Ιπποκράτης Ζαΐμης και η εποχή του", Απόπλους , Σάμος 2004, (ISBN 960-86652-4-8)
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1984-85

Η Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1984-85 ήταν η 46η έκδοση της Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Ομόνοια για 14η φορά στην ιστορία της.

 Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1984-85 συμμετείχαν 14 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι δύο τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 1985-86.Η πρωταθλήτρια ομάδα εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης 1985-86. Επιπλέον, η ομάδα που τερμάτισε στη δεύτερη θέση εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1985-1986. Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Σε σχέση με το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1983-84, στο πρωτάθλημα της περιόδου 1984-85 συμμετείχαν οι δύο πρώτες ομάδες του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας 1983-84 Ολυμπιακός Λευκωσίας και Ευαγόρας Πάφου. Στο πρωτάθλημα δεν συμμετείχαν ο Εθνικός Άχνας και ο Ερμής Αραδίππου που είχαν υποβιβαστεί στη Β΄ κατηγορία 1984-85. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν. Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=2 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά). Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος: «1984/85 Cypriot First Division». Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. 14 Ιανουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2016. ΚΟΠ (Ιούνιος 2017). Το περιοδικό της ΚΟΠ. Λευκωσία: ΚΟΠ, σελ. 70-73. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2018-09-29. https://www.webcitation.org/72nizthLX?url=https://www.cfa.com.cy/images/DownloadsGr/PERIODIKO%20KOP%20T27%20LOW%20FINAL.pdf. Ανακτήθηκε στις 2018-09-29. Γαβριηλίδης, Μιχάλης· Παπαμωυσέως, Στέλιος (2001). Ένας αιώνας Κυπριακό ποδόσφαιρο. Λευκωσία: Ο Συγγραφέας. σελ. 116. ISBN 9963-8720-1-8. Στεφανίδης, Γιώργος (2003). 40 χρόνια κυπριακές ομάδες στην Ευρώπη. Λευκωσία: Χαραυγή. σελ. 161. ISBN 9963-8841-1-3. Στυλιανού, Πάμπος· Γεωργίου, Νεόφυτος (1988). Νέα Σαλαμίνα, 40 χρόνια πρωτοπόρας αθλητικής πορείας. Κύπρος: Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου. σελ. 146. Κυριάκου, Άκης (23 Νοεμβρίου 2014). «Παιχνίδια και αποτελέσματα που συζητήθηκαν». sigmalive.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 2015. Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1984-85 Πρώτοι σκόρερ Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Πορεία των κυπριακών ομάδων στα ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρου
Κουζίνα του Μαυροβουνίου

Η κουζίνα του Μαυροβουνίου είναι αποτέλεσμα της γεωγραφικής θέσης του Μαυροβουνίου και της μακράς ιστορίας και παράδοσής του. Έχει έντονες επιρροές από τη μεσογειακή διατροφή, τις χώρες της ευρύτερης περιοχής (όπως η Σερβία, η Κροατία και η Ιταλία), ενώ γνωρίζει διακρίσεις στις παράκτιες περιοχές σε σχέση με την ενδοχώρα. Οι παράκτιες περιοχές παραδοσιακά ανήκουν στη μεσογειακή κουζίνα, με τα θαλασσινά να αποτελούν ένα πολύ συχνό πιάτο. Τα παραδοσιακά πιάτα της Αδριατικής ακτής του Μαυροβουνίου, σε αντίθεση με την ενοδοχώρα του, έχουν σημαντικές ιταλικές επιρροές.

 Το σπιτικό ψωμί που παρασκευάζεται στο Μαυροβούνιο σχετίζεται με το αντίστοιχο ιταλικό καζαρέτσιο (casareccio). Σερβίρεται με κάθε γεύμα και περιλαμβάνει κριθαρένιο ψωμί (Ječmeni), ψωμί σίκαλης (Ražani), ψωμί σίτου (Pšenični) και ψωμί καλαμποκιού (Rumetinov). Σιτσβάρα (βρασμένο τρίμα καλαμποκιού με καϊμάκι και σβάρτσι) Μπανίτσα με γιαούρτι ή βουτυρόγαλα Ποπάρα και ψωμί με καϊμάκι Πρσουτ (είδος ζαμπόν) Κοκόσιγια σούπα (κοτόσουπα) Γοβέδα / Γιουνέτσα / Τελέτσα σούπα (σούπα βοδινού / μοσχαριού) Γιαγκνέτσα σούπα (σούπα αρνιού)Παραδοσιακά, αφότου γίνει ο ζωμός, μια χούφτα ρύζι προστίθεται στην κατσαρόλα για να καταστήσει τη σούπα περισσότερο χορταστική. Σήμερα, πολλές φορές προστίθενται ζυμαρικά στη θέση του ρυζιού. Τσόρμπα οντ κοπρίβε (σούπα τσουκνίδας) Τσόρμπα οντ κοπρίβε σα σίρομ (σούπα τσουκνίδας με τυρί) Τσομπάνσκα κρεμ σούπα οντ βργκάνια (κρεμώδη σούπα με μανιτάρια) Ότκος τσόρμπα (είδος χορτόσουπας) Τσόρμπα οντ κρνγιάκα (κρεμμυδόσουπα) Γιέτσμενα κάσα σα πετσούρκαμα (σούπα με κριθάρι και μανιτάρια) Κάσα σα πετσούρκαμα (χυλός μανιταριών) Κάσα οντ ρεζάνακα (χυλός από νούντλς) Κουβάνι Μπραβ (βραστό αρνί) Μπραβ ου Μλιγέκου (αρνί μαγειρεμένο σε γάλα) Κατσάμακ (φάβα με βουτυρωμένη πατάτα και καϊμάκι, που σερβίρεται με κρύο γάλα, βουτυρόγαλα ή γιαούρτι) Κουβάνα Κρτόλα (βραστές πατάτες, κομμένες στη μέση, που σερβίρονται με κρύο γιαούρτι, τυρί ή φρέσκη κρέμα) Ουκλιέβα (καπνιστό και αποξηραμένο σίρκο) Κραπ (καπνιστός και φρέσκος κυπρίνος από τη λίμνη Σκόδρα) Πάστρβα (πέστροφα γλυκού νερού) Ραστάν (είδος λαχανικού, παρόμοιο με το ιταλικό καβόλο νέρο. Μαγειρεύεται μαζί με χοιρινά παϊδάκια ή ζαμπόν Ζέλγιε ου κοκότε να καστραντίνου (μαγειρεμένο λάχανο με καπνιστό και αποξηραμένο αρνίσιο κρέας) Γιαπράτσι (ντολμαδάκι με φύλα από ραστάν, που σερβίρεται με πουρέ πατάτας) Τσόρμπαστ Πασούλ (στιφάδο από φασόλια, σαλάμι και λουκάνικα. Μοιάζει με το γαλλικό κασουλέ, την ισπανική φαμπάδα και την πορτογαλική φεϊζοάδα) Μάουνε (στιφάδο πράσινων φασολιών) Γκρασάκ (στιφάδο αρακά και βόειου κρέατος) Βαλσίτσα τάβα (τηγανητό μοσχάρι με ποικιλία λαχανικών και γαλακτομικά προϊόντα) Παστρόφσκι μακαρούλι (σπιτικά μακαρόνια με ελαιόλαδο και αλμυρό τυρί)Στα θαλασσινά πιάτα περιλαμβάνονται: Καλαμάρι σχάρας ή τηγανιτό, σαλάτα χταποδιού, μαύρο ριζώτο θαλασσινών (με σουπιές), τόνος, γαρίδες και οστρακοειδή.
Μάκης Αξιώτης

Ο Μάκης Αξιώτης είναι ζωγράφος, ερευνητής, συγγραφέας και γιατρός χειρουργός στο Βοστάνειο Νοσοκομείο της Μυτιλήνης. Γεννήθηκε στη Μυτιλήνη το 1950 και από το 1985 περίπου ζει και εργάζεται στη Λέσβο.

 Μεγάλωσε σε ένα καλλιτεχνικό περιβάλλον και διδάχτηκε τη ζωγραφική από τον πατέρα του, επίσης γνωστό Λέσβιο ζωγράφο, τον Στρατή Αξιώτη. Πήγε σχολείο στο Παππάδο της Γέρας, όπου διέμενε με τους γονείς του και το μικρότερο αδελφό του Δημήτρη. To 1987 εκδίδει το πρώτο του βιβλίο. Άλλη μια σημαντική εργασία του είναι το δίτομο έργο του "Περπατώντας στη Λέσβο", στο όποιο περιγράφει ό,τι υπάρχει στο νησί, όπως επίσης και η διδακτορική διατριβή του για το τμήμα Πολιτιστικής Τεχνολογίας του Πανεπιστήμιου Αιγαίου για τους υδρόμυλους της Λέσβου.Παράλληλα, ζωγραφίζει και γράφει ποίηση. Έχει κάνει δυο ατομικές εκθέσεις στη Μυτιλήνη το 1985 και το 1995 και έχει λάβει μέρος σε πολλές ομαδικές εκθέσεις με βασική θεματογραφία τα τόπια της Λέσβου τα οποία παρουσιάζει με ελαιογραφίες και ακουαρέλες. Επίσης, εκδίδει από το 1992 τη σατιρική φυλλάδα Μασέλα η Ναύς με σκίτσο και ποίημα στη ντοπιολαλιά του νησιού. Είναι μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών και του ICOMOS. Παρουσίαζε και επιμελούνταν για οκτώ χρόνια εκπομπή στο τοπικό κανάλι με τίτλο «Οδοιπορικό στη Λέσβο» και για 14 χρόνια υλικό στις εφημερίδες Εμπρός, Αιολικά και Δημοκράτης Μυτιλήνης. Αρθρογραφεί στον τοπικό και συλλογικό τύπο μέχρι σήμερα (2015). Άρθρο Λεσβιακής εφημερίδας για τη ζωή και το έργο του Ζωγράφου Μάκη Αξιώτη Υδρόμυλοι της Λέσβου του Μάκη Αξιώτη Λεύκωμα Έκθεση Λέσβιων Ζωγράφων, Βιογραφίες Καλλιτεχνών Έκδοση του Επιμελητηρίου Λέσβου και του Φιλοτεχνικού Ομίλου Μυτιλήνης «Ο ΘΕΟΦΙΛΟΣ», Μυτιλήνη 2002 Επίσημη Ιστοσελίδα του Φιλοτεχνικού Ομίλου Μυτιλήνης "Ο Θεόφιλος" με ψηφιοποιημένο όλο το αρχειακό υλικό του από το 1977
Πολιόχνη VII (ιώδης περίοδος)

Η Ιώδης περίοδος της Πολιόχνης, της προϊστορικής πόλης που ανακαλύφθηκε στην ανατολική Λήμνο, κοντά στο χωριό Καμίνια, αποτελεί το κύκνειο άσμα της πόλης και αντιστοιχεί στην περίοδο 1700-1400 π.Χ. σύμφωνα με τη χρονολόγηση της Ιταλικής Αρχαιολογικής Σχολής Αθηνών.

 Η Ιώδης Πολιόχνη δεν παρουσίασε κάτι καινούργιο πολιτισμικά. Είναι επηρεασμένη από τον πρωτομυκηναϊκό και το μινωικό πολιτισμό, όπως προκύπτει από την ύπαρξη πλήθους αγγείων. Σίγουρα οι μύθοι για τον Κρητικό στην καταγωγή βασιλιά της Λήμνου, το Θόαντα και για την θεσσαλικής καταγωγής γυναίκα του Μύρινα έχουν κάποιο ιστορικό υπόβαθρο, που αντιστοιχεί μάλλον σε αυτή την εποχή. Κάποια συμμαχία μεταξύ Μινωιτών και Μινύων πρέπει να υπήρξε σχετικά με την κυριαρχία στη Λήμνο. Πάντως το κέντρο βάρος της ζωής στο νησί έχει μετατοπιστεί πλέον στο Κουκονήσι, το οποίο αυτή την περίοδο γνωρίζει μεγάλη ακμή. Είναι σίγουρο ότι η παρακμή της Πολιόχνης συνέβαλε σε αυτή την εξέλιξη. «Η πόλη της Πολιόχνης», Υπουργείο Πολιτισμού, 1987. «Η Πολιόχνη και η Πρώιμη Εποχή του Χαλκού στο Βόρειο Αιγαίο - Poliochni e l’ Antica Eta del Bronzo nell’ Egeo Settentrionale», Πρακτικά Διεθνούς Συνεδρίου, Αθήνα 22-25 Απριλίου 1996, Scuola Archeologica Italiana di Atene, Πανεπιστήμιο Αθηνών, Αθήνα 1997. Θ. Μπελίτσου, Η Λήμνος και τα χωριά της, 1994. Θ. Μπελίτσου, Τα Καμίνια της Λήμνου, 2004.
Αλκορκόν

Το Αλκορκόν (Ισπανική προφορά: alkoɾˈkon) είναι ισπανική πόλη στο νοτιοδυτικό μέρος της Κοινότητας της Μαδρίτης. Είναι η 40η πόλη σε πληθυσμό στην Ισπανία με 167,354 κατοίκους (2016).

 Ο χώρος φαίνεται ότι κατοικείται από τους προϊστορικούς χρόνους. Το όνομα είναι αραβικής καταγωγής, αλλά λίγα είναι γνωστά για το Αλκορκόν πριν από το Ρεκονκίστα. Μια πρώιμη γραπτή αναφορά που λέει για το Αλκορκόν είναι ένα μεσαιωνικό έγγραφο που χρονολογείται από τις 28 Ιουλίου 1208. Το Αλκορκόν διαθέτει ένα μικρό ιστορικό κέντρο, το οποίο προστατεύεται ως «αρχαιολογική ζώνη». Το κέντρο περιβάλλεται από σύγχρονες εξελίξεις, καθώς η πόλη αναπτύσσεται ταχέως τα τελευταία χρόνια λόγω της μετάβασης από άλλες περιοχές της Ισπανίας και της Λατινικής Αμερικής. Το Αλκορκόν συνδέεται με τη Μαδρίτη και με άλλες πόλεις με μετρό, τρένο και με πολλά λεωφορεία και τρόλεϊ ενώ δεν διαθέτει αεροδρόμιο. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Alcorcón στο Wikimedia Commons
Μασίστης

Ο Μασίστης (απεβ. π. 478 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Αχαιμενιδών ήταν πρίγκιπας της Περσίας, που έγινε σατράπης της Βακτρίας κατά τη βασιλεία του αδελφού του Ξέρξη Α΄. Από εκεί προσπάθησε να ξεκινήσει εξέγερση εναντίον τού Ξέρξη Α΄ το 478 π.Χ..

 Ήταν γιος του Δαρείου Α΄ της Περσίας και της 3ης εξαδέλφης του Άτοσσας , κόρης του Κύρου Β΄ της Περσίας. Ήταν ένας από τους έξι αρχιστρατήγους κατά την Β΄ περσική εκστρατεία εναντίον της Ελλάδας (480-479 π.Χ.). Μαζί με τον Μαρδόνιο στρατηγό, διοίκησε μία μοίρα στρατού, που πέρασε από τη Θράκη κατά μήκος της ακτής. Πάντως στη μάχη της Σαλαμίνας και των Πλαταιών ήταν απών. Εμφανίζεται προς το τέλος τού πολέμου, όπου έλαβε μέρος στη μάχη της Μυκάλης (479 π.Χ.). Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο η μάχη θα ξεκινούσε στη θάλασσα, αλλά οι Πέρσες αποφάσισαν να πάνε στην ακτή της Ιωνίας και να πολεμήσουν στη στεριά. Τελικά οι Πέρσες νικήθηκαν ολοσχερώς· οι διοικητές τους Τιγράνης και Μαρδόντης σκοτώθηκαν στη μάχη, αλλά ο Αρταΰντης, ο Ιταμίθρης και ο Μασίστης κατάφεραν να δραπετεύσουν. Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι καθώς ο Μασίστης πήγαινε στις Σάρδεις, όπου έμενε ο βασιλιάς, κατηγόρησε τον Αρταΰντη για δειλία και τον κατέκρινε ως «χειρότερο γυναίκας». Σε απάντηση ο Αρταΰνης έβγαλε το ξίφος από τη θήκη του, τον σταμάτησε όμως ο Ξεναγόρας ο Αλικαρνασσεύς. Οι οικογένειά του έμενε στις Σάρδεις, καθώς συνηθιζόταν στους ευγενείς να μένουν οι δικοί τους κοντά στη μάχη. Ο ιστορικός στις Ιστορίες του αναφέρει, ότι όταν ο Μασίστης πολεμούσε, ο Ξέρξης Α΄ αποπλάνησε τη σύζυγο του Μασίστη. Briant, P (1997): "Bulletin d'Histoire Achéménide", in Topoi 1. Briant, P. (2002): From Cyrus to Alexander: A History of the Persian Empire, Eisenbrauns. Brosius, M (1998): Woman in Ancient Persia, Clarendon Press. Burn, AR (1962): Persia and the Greeks, St. Martin's Press.
La Carrera Panamericana

To La Carrera Panamericana βίντεο ενός αγώνα αυτοκινήτων με την ονομασία "Carrera Panamericana", ο οποίος λαμβάνει χώρα στο Μεξικό. Το σάουντρακ της ταινίας αποτελούνταν αποκλειστικά από μουσική των Pink Floyd, ενώ ο κιθαρίστας Ντέιβιντ Γκίλμορ, ο ντράμερ Νικ Μέισον και ο μάνατζερ του συγκροτήματος, Στιβ Ο'Ρουρκ, αγωνίστηκαν στην κούρσα. Η μουσική που αποτελεί το σάουντρακ είναι ένας συνδυασμός παλιότερων τραγουδιών αλλά και νέων ηχογραφήσεων οι οποίες δημιουργήθηκαν για το συγκεκριμένο βίντεο. Δεν υπήρξε επίσημη κυκλοφορία σάουντρακ, αλλά τα τραγούδια υπάρχουν στο bootleg "A Tree Full of Secrets".

 1. Signs of Life (Gilmour, Ezrin) 2. Yet Another Movie (Gilmour, Leonard) 3. Sorrow (Gilmour) 4. One Slip (Gilmour, Manzanera) 5. Run Like Hell (live) (Gilmour, Waters) 1. Country Theme (Gilmour) 2. Small Theme (Gilmour) 3. Big Theme (Gilmour) 4. Carrera Slow Blues (Gilmour, Wright, Mason) 5. Mexico '78 (Gilmour) 6. Pan Am Shuffle (Gilmour, Wright, Mason) Το "La Carrera Panamericana" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Ντέιβιντ Γκίλμορ - φωνητικά, κιθάρα Ρίτσαρντ Ράιτ - φωνητικά, πλήκτρα Νικ Μέισον - τύμπανα, κρουστά La Carrera Panamericana with Music by Pink Floyd | IMDB Pink Floyd - La Carrera Panamericana - Brain Damage Pink-Floyd-La-Carrera-Panamericana - The New York Times
Λουίζα της Μεγάλης Βρετανίας

Η Λουίζα (Louise, 18 Δεκεμβρίου 1724 - 19 Δεκεμβρίου 1751) ήταν πριγκίπισσα της Μεγάλης Βρετανίας και Βασίλισσα της Δανίας και της Νορβηγίας από το 1746 μέχρι τον θάνατό της το 1751, ως η πρώτη σύζυγος του Φρειδερίκου Ε΄. Ήταν κόρη του Γεωργίου Β΄ της Μεγάλης Βρετανίας και της συζύγου του Καρολίνας των Χοεντσόλλερν, κόρης του Ιωάννη Φρειδερίκου του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ.

 Γεννήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 1724 στο Μέγαρο Λέστερ του Λονδίνου και βαπτίστηκε στις 22 Δεκεμβρίου. Στις 11 Ιουνίου 1727, όταν η Λουίζα ήταν δύο ετών, ο παππούς της Γεώργιος Α΄ απεβίωσε και ο πατέρας της ανέβηκε στον βρετανικό θρόνο ως Γεώργιος Β΄.Με έναν δυναστικό γάμο, η Λουίζα παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο, Πρίγκιπα της Δανίας και της Νορβηγίας, στις 11 Δεκεμβρίου 1743 στην Κοπεγχάγη. Ο γάμος είχε προταθεί από τη Μεγάλη Βρετανία, αλλά και ο πατέρας τού Φρειδερίκου, ο Χριστιανός ΣΤ΄, ήλπιζε ο γάμος να οδηγούσε σε βρετανική υποστήριξη για την απόκτηση του θρόνου της Σουηδίας από το γιο του.Το ζευγάρι απέκτησε πέντε παιδιά, εκ των οποίων το ένα δεν επέζησε. Αν και ο γάμος τους ήταν προϊόν διπλωματίας, το ζευγάρι είχε έναν χαρούμενο γάμο, τουλάχιστον κατά τα πρώτα χρόνια. Θεωρείται ότι ο Φρειδερίκος αισθανόταν μεγάλη εκτίμηση για τη Λουίζα και ότι της φερόταν με ευγένεια, όμως φέρεται να μην ήταν ερωτευμένος μαζί της και να έχει εξωσυζυγικές σχέσεις.Όταν ο σύζυγός της ανέβηκε στον θρόνο, στις 6 Αυγούστου 1746, η Λουίζα έγινε Βασίλισσα της Δανίας και της Νορβηγίας. Ως Βασίλισσα ήταν πολύ δημοφιλής και αφιέρωνε τον χρόνο της για τη μουσική, τον χορό και το θέατρο. Το 1747 προσκάλεσε την ιταλική εταιρεία όπερας του Πιέτρο Μινγκότι να παίξει στο βασιλικό θέατρο και το 1748 τον γαλλικό θίασο Ντυ Λοντέλ για δραματικές παραστάσεις.Η προσπάθειά της να μάθει τη δανική γλώσσα εκτιμήθηκε πολύ, καθώς η βασιλική αυλή της Δανίας μιλούσε κυρίως γερμανικά.Η Λουίζα προσπάθησε να εμποδίσει ανεπιτυχώς το γάμο μεταξύ της κόρης της Σοφίας Μαγδαληνής και του διαδόχου Γουσταύου της Σουηδίας το 1751. Ο λόγος ήταν ο φόβος της, ότι η κόρη της δεν θα αντιμετωπιζόταν καλά από τη Λουίζα Ουλρίκα της Πρωσίας, Βασίλισσα της Σουηδίας. Η Λουίζα Ουλρίκα ήταν γνωστή για τις αντι-δανικές απόψεις της και για την εναντίωσή της σε αυτόν τον γάμο. Όταν ήταν έγκυος με το έκτο της παιδί, η Λουίζα πέθανε από επιπλοκές της εγκυμοσύνης της στις 19 Δεκεμβρίου 1751. Ενταφιάστηκε στον Καθεδρικό Ναό του Ρόσκιλε. Παντρεύτηκε το 1743 τον Φρειδερίκο Ε΄ της Δανίας και είχε τέκνα: Χριστιανός (1745 - 1747). Σοφία Μαγδαληνή (1746 - 1813), παντρεύτηκε τον Γουσταύο Γ΄ της Σουηδίας. Βιλελμίνη Καρολίνα (1747 - 1820), παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Α΄ της Έσσης. Χριστιανός Ζ΄ (1749 - 1808), Βασιλιάς της Δανίας. Φρειδερίκος ΣΤ΄ (1768 - 1839), Βασιλιάς της Δανίας. Λουΐζα (1750 - 1831), παντρεύτηκε τον Κάρολο της Έσσης-Κάσσελ. Λουίζα Καρολίνα της Έσσης-Κάσσελ (1789 - 1867). Χριστιανός Θ΄ (1818 - 1906), Βασιλιάς της Δανίας.Ο Φρειδερίκος Ε΄ έκανε μετά δεύτερο γάμο και είχε τέκνο τον διάδοχο Φρειδερίκο, αυτός τον Χριστιανό Η΄, και αυτός τον Φρειδερίκο Ζ΄, τελευταίο του κύριου κλάδου των Όλντενμπουργκ.
Τζιούρτζιου

Το Τζιούρτζιου είναι πόλη της νότιας Ρουμανίας στην περιοχή της Βλαχίας και είναι έδρα της ομώνυμης επαρχίας. Βρίσκεται εν μέσω των πεδιάδων ιλύος και βάλτων στην αριστερή όχθη του Δούναβη απέναντι από τη βουλγαρική πόλη Ρούσε. Την πόλη ατενίζουν τρία μικρά νησιά και ένα μεγαλύτερο προστατεύει το λιμάνι της, Σμάρντα. Την πλούσια περιοχή παραγωγής σιτηρών προς βορράν διασχίζει μια σιδηροδρομική γραμμή προς το Βουκουρέστι, η πρώτη που άνοιξε στη Ρουμανία, κατασκευάστηκε το 1869 και στη συνέχεια επεκτάθηκε στο Σμάρντα. Το Τζιούρτζιου εξάγει ξυλεία, σιτηρά, αλάτι και πετρέλαιο και εισάγει άνθρακα, σιδήρο και κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα. Η Γέφυρα Φιλίας Τζιούρτζιου-Ρούσε, στο κοινό βουλγαρορουμανικό τμήμα του Δούναβη, διασχίζει το ποτάμι στα περίχωρα της πόλης. Το Τζιούρτζιου είναι αδελφοποιημενη πόλη με το Περιστέρι.

 Η περιοχή γύρω από το Τζιούρτζιου ήταν πυκνοκατοικημένη την εποχή των Δακών (πρώτος αιώνας π.Χ.), όπως δείχνουν αρχαιολογικές μαρτυρίες και η πρωτεύουσα του Βυρεβίστα ήταν σε αυτή την περιοχή (πιστεύεται ότι ήταν στο Ποπέστι στον Ποταμό Aρτζες). Κατά τη Βυζαντινή εποχή αυτή ήταν η θέση της Θεοδωρόπολης, που χτίστηκε από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό (483-565). Η πόλη του Τζιούρτζιου πιθανότατα ιδρύθηκε το 14ο αιώνα ως λιμάνι στο Δούναβη από Γενουάτες τυχοδιώκτες εμπόρους , που ίδρυσαν μια τράπεζα και εμπορεύονταν μετάξια και βελούδα. Υπάρχει μια άποψη ότι ονόμασαν την πόλη από τον πολιούχο της Γένοβας, Σαμ Τζιόρτζιο (Άγιος Γεώργιος), ωστόσο ο Νικολάε Γιόργκα την αμφισβητεί, υποστηρίζοντας ότι το Τζιούρτζιου είναι απλώς παλιά ρουμανική μορφή του Γεώργιος. Αναφέρεται για πρώτη φορά στον Codex Latinus Parisinus το 1395, επί της βασιλείας του Μιρτσέα αΑ της Βλαχίας, και κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς το 1420 για τον έλεγχο της κυκλοφορίας του Δούναβη. Οι Οθωμανοί ονόμασαν την πόλη Yergöğü, όπως από yer 'γη' + gök ουρανός', αλλά το όνομα αυτό πρέπει μάλλον να δόθηκε λόγω της ομοιότητας μεταξύ της προφοράς του "(Σαν) Τζιόρτζιο" και του "Yergöğü". Ως οχυρωμένη πόλη, το Τζιούρτζιου έζησε συχνά τους πολέμους για την κατάκτηση του κάτω Δούναβη. Ήταν η θέση της ομώνυμης μάχης τον Οκτώβριο του 1595, των αγώνων του Μιχαήλ του Γενναίου (1593-1601) εναντίον των Τούρκων και αργότερα του Ρωσοτουρκικού Πολέμου (1787-1792). Κάηκε το 1659. Το 1829 τα τείχη της τελικά ισοπεδώθηκαν και μοναδικό μέσο άμυνας απέμεινε ένα κάστρο στο νησί Σλομπόζια, που συνδέεται με τη στεριά με μια γέφυρα. Το 1952-1954, κατά τη διάρκεια του κομμουνιστικού καθεστώτος, η ΕΣΣΔ βοήθησε την κατασκευή της γέφυρας μεταξύ Τζιούρτζιου και Ρούσε, της Γέφυρας της Φιλίας, στο Δούναβη, που συνδέει τη Ρουμανία με τη Βουλγαρία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 το Τζιούρτζιου είχε πληθυσμό 54.655.
Νοβοκουιμπισέβσκ

Το Νοβοκουιμπισέβσκ (Ρωσικά: Новоку́йбышевск, αγγλικά Novokuybyshevsk) είναι πόλη στην Περιφέρεια Σαμάρα, Ρωσία, 6 χιλιόμετρα (3,7 μίλια) από τον Βόλγα ποταμό, στην δυτική όχθη του. Είναι πολύ κοντά στον ποταμό Κριβούσα που ενώνεται με τον Τατιάνκα, στην βόρεια πλευρά της πόλης. Πληθυσμός: 108,438 (απογραφή 2010), (απογραφή 2002: 112,973 κάτοικοι, απογραφή 1989: 112,987 κάτοικοι);. Οι συντεταγμένες της πόλης είναι 53.0927972,49.9168765. Ο πληθυσμός της πόλης έχει μείνει σταθερός μετά την Σοβιετική απογραφή του 1989, γεγονός που συμβαίνει και σε άλλες πρώην σοβιετικές περιοχές. Επίσης, είναι γνωστό κυρίως για της βιομηχανίες παραγωγής ενέργειας, που χτίστηκαν την Σοβιετική περίοδο και ιδιαίτερα την δεκαετία του 1950.

 Με την Διοικητική Υποδιαίρεση της Ρωσίας, μαζί με αυτή είναι 7 αγροτικές περιοχές με την περιφερειακή σημασία του Νοβοκουϊμπισέβσκ - μια διοικητική περιφέρεια που αντιστοιχεί σε επαρχία. Ως μια διοικητική περιοχή, η πόλη της περιφερειακής σημασίας του Νοβοκουιμπισέβσκ λέγεται Αστικό Οκρούγκ του Νοβοκουϊμπισέβσκ. . Στον Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο, η περιοχή ήταν μέρος μαχών με τους Λευκούς Τσέχους. Λίγο μετά το τέλος του Β' Παγκόσμιου Πολέμου οι Σοβιετικοί έφτιαξαν ένα διυλιστήριο που είχε ως αποτέλεσμα την εγκαθίδρυση ενός μεγάλου χωριού με περίπου 14,000 κατοίκους. Η ανάπτυξη ήταν τόσο μεγάλη που η κυβέρνηση μετέτρεψε το χωριό σε βιομηχανική περιοχή. Τον Σεπτέμβριου του 1951 τα πρώτα διυλιστήρια ξεκίνησαν την δουλειά τους και στις 22 Φεβρουαρίου 1952, λόγω της απόφασης του πρεζίντιουμ του Ανώτατου Σοβιέτ της Ρωσικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας (ΡΣΟΣΔ) η πόλη μετονομάστηκε από Νόβο-Κουιμπίσεφ (Νέο Κουιμπίσεφ) σε Νοβοκουιμπισέφσκ. Στην πόλη υπάρχει σιδηροδρομικός σταθμός. Συνδέεται με την Σαμάρα (Ρωσία) με τον δρόμο P226. Απέχει 39,7 χιλιόμετρα από την Σαμάρα (Ρωσία) (63 χιλιόμετρα από εναλλακτική διαδρομή), 221 χιλιόμετρα από το Συζράν και 128 χιλιόμετρα από το Τολιάττι (περίπου 160 χιλιόμετρα από εναλλακτική διαδρομή). Βρίσκεται κοντά σε περιοχές με αρκετές λίμνες (Κουστοβατόγιε, Κρούτελς, Πριαμόγιε, Κλιουτσεβόγιε, Μπαρσκόγιε, Βετλιανόγιε, Κριβόγιε, Κρουτέτς, Κοστυλί, Λεμπιάζιε, Ζαπορνόγιε, Πεστσανόγιε και άλλες) και ποταμούς (Κριβούσα, Τσαπαέβκα, Σουχάγια Σαμάρκα, Γκνιλοιρούτς, Τατιάνκα κτλ.). Είναι στην κεντροδυτική περιοχή της Περιφέρειας Σαμάρα. Η περιοχή γύρω από την πόλη είναι πεδινή. Το κλίμα είναι ηπειρωτικό, και η θερμοκρασία το καλοκαίρι δεν ξεπερνά τους 25οC και τον χειμώνα μερικές φορές η θερμοκρασία κατεβαίνει τους -10οC. Γενικά, αρκετές φορές ο καιρός είναι συννεφιασμένος, πράγμα που συμβαίνει και σε άλλες περιοχές της Ρωσίας, κυρίως λόγω του μεγάλου γεωγραφικού πλάτους. Στην περιοχή τα πετροχημικά παράγονται από τρία διυληστήρια της Ροσνέφτ, αλλά και άλλα εργοστάσια πετροχημικών όπως το Σαμαραοργκσιντέζ και το Διυλιστήριο Νοβοκουϊμπισέβσκ. Σήμερα είναι σημαντικός παραγωγός ενέργειας στην περιοχή, και λίγα χιλιόμετρα από την πόλη, βρίσκονται μεγάλες εγκαταστάσεις παραγωγής ενέργειας, πολύ κοντά στην κωμόπολη Ποντστεπνόφκα.
Μαλεβιζιώτικος χορός

Ο μαλεβιζιώτικος χορός ή μαλεβιζιώτης είναι ένας κρητικός χορός ο οποίος ονομάστηκε έτσι καθώς χορεύτηκε πρώτα στην Επαρχία Μαλεβιζίου. Συναντάται και ως καστρινός παίρνοντας το όνομά του από το Ηράκλειο που παλιά ονομαζόταν Κάστρο. Είναι αλματώδης χορός. Πρόκειται για έναν από τους πιο γρήγορους και ζωηρούς κρητικούς χορούς. Γι' αυτό το λόγο, είναι και ένας από τους πιο αγαπητούς. Χορεύεται σε κύκλο, με τα χέρια πιασμένα από τις παλάμες στο ύψος των ώμων και τους αγκώνες λυγισμένους.

 Ο χορός αυτός συνοδεύεται από μουσική προερχόμενη από κρητική λύρα, ασκομαντούρα, βιολί, λαούτο ή μαντολίνο. Χορεύεται σε ρυθμό με μέτρο 2/4. Περιλαμβάνει 16 βήματα: 8 μπροστά και 8 πίσω. Μερικές φορές όμως τα 8 βήματα μπορούν να γίνουν και επιτόπου. Ο χορευτής που κρατάει πρώτος, έχει τη δυνατότητα να αποσπαστεί από τον κύκλο έτσι ώστε να κάνει άλματα στριφογυριστά, συνθέτοντας πολλαπλούς ενθουσιώδεις βηματισμούς. Οι βηματισμοί αυτοί περιλαμβάνουν φιγούρες που παρουσιάζουν μια ιδιομορφία. Πρόκειται για πλαγιαστές, κοφτές φιγούρες. Ειδικότερα, εάν είναι ο χορευτής γνωρίζει καλά τους κρητικούς χορούς, έχει την ικανότητα να δημιουργήσει την δική του χορευτική πράξη και να εκτελέσει τις λεγόμενες όρτσες (αυτοσχέδιες κινητικές δημιουργίες του χορευτή). Προκειμένου να εκτελέσει ο άντρας τις συγκεκριμένες χορευτικές φιγούρες, μπορούν και τα 16 βήματα του χορού να γίνουν επιτόπου. Ο Γεώργιος Χατζιδάκις έχει περιγράψει με χαρακτηριστικό τρόπο αυτές τις ιδιαίτερες φιγούρεςάλλοτε ο οδηγός του χορού αποσπάται του κύκλου και χορεύει μόνος κρούοντας χείρας, άλλοτε πάλιν υψών τους πόδας κτυπά αυτούς με τα χείρας του εν ρυθμό. Οι πλέον ευκίνητοι στηριζόμενοι δια της μία χειρός επί του δευτέρου χορευτού και υψούντες το σώμα επί των ποδών, κάμπτουν τούτο προς τα όπισθεν, μέχρις ότου η κεφαλή αυτών εγγίζει το έδαφος. Ανορθούμενοι δ’ έπειτα αποτόμως εξακολουθούν χορεύοντας χωρίς να χάσουν τον ρυθμόν. Πήρε το όνομά του από την επαρχία Μαλεβιζίου όπου πρωτοεμφανίστηκε. Λέγεται μάλιστα πως προήλθε από τον αρχαίο πολεμικό χορό Ορσίτη (είδος πυρρίχιου χορού) ή από κάποιο άλλο είδος πολεμικού χορού που αναπαριστά σκηνές της μάχης ή της προσπάθειας να καταληφθεί το κάστρο του Ηρακλείου. Σημαντικό είναι να ειπωθεί πως ο χορός ειναι διαφορετικός στα ορεινά και τα καμπίσια μέρη. Ο Μαλεβιζιώτης είναι από τους πιο διαδεδομένους χορούς της Κρήτης. Παρατηρείται πως είναι ιδιαίτερα αγαπητός στους ντόπιους Κρητικούς αλλά και σε πολλούς ακόμα. Για το λόγο αυτό, στα κρητικά πανηγύρια και γλέντια, καταλαμβάνει πρώτη θέση. Χορεύεται κυρίως από άνδρες αλλά και η δυναμική παρουσία των γυναικών γίνεται αισθητή. «Μαλεβιζιώτης ή Καστρινός Χορός ή Πηδηχτός». Λαογραφικός - Χορευτικός Όμιλος «ΚΡΗΤΕΣ». «Ο τόπος και οι χοροί του: «Μαλεβιζιώτης»». Επί Ασπαλάθων - Ι.Ν. Αγίων Αναργύρων Ηλιουπόλεως. 16 Ιουνίου 2017.