Ανδρέας Τσίπας

Ο Ανδρέας Τσίπας (1904-1956) ήταν σλαβόφωνος Έλληνας κομμουνιστής και διετέλεσε Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ την περίοδο από τον Ιούλιο μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1941. Μετά τον εμφύλιο πόλεμο εγκαταστάθηκε στη Γιουγκοσλαβία μέχρι το τέλος της ζωής του.

 Ο Ανδρέας Τσίπας γεννήθηκε στον Άγιο Παντελεήμονα Φλώρινας το 1904 και ήταν Σλαβομακεδόνας. Εργαζόταν ως αγρότης και ως καπνεργάτης και εντάχθηκε στο ΚΚΕ στη δεκαετία του '20. Το 1934 έγινε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ. Το 1936 στην περίοδο της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου συνελήφθη και φυλακίστηκε στην Ακροναυπλία μέχρι το 1941. Εκεί ήταν στην ηγεσία της καθοδήγησης μαζί με τους Γιάννη Ιωαννίδη, Κώστα Θέο, Βασίλη Βερβέρη και Μιχάλη Σινάκο. Στις 30 Ιουνίου 1941 με επέμβαση της Βουλγαρικής πρεσβείας αποφυλακίστηκε σαν σλαβομακεδόνας από την Ακροναυπλία μαζί με 26 άλλα μέλη του ΚΚΕ. Αμέσως μετά την αποφυλάκισή του μετέβη στην Αθήνα και εργάστηκε για την ανασυγκρότηση του ΚΚΕ. Την περίοδο Μαΐου – Ιουνίου 1941 συγκροτήθηκε η λεγόμενη Νέα Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ (ΝΚΕ) με τέσσερα μέλη: τον Πέτρο Ρούσο, την Χρύσα Χατζηβασιλείου, τον Παντελή Καραγκίτση και τον Ανδρέα Τσίπα. Στις 1-3 Ιούλη του 1941 συνήλθε στην Αθήνα η 6η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ από τα 4 μέλη της ΝΚΕ και τους Κώστα Λαζαρίδη και Ανδρέα Τζήμα. Η Ολομέλεια κάλεσε τον ελληνικό λαό, τα κόμματα και τις οργανώσεις του σε ένα εθνικό μέτωπο απελευθέρωσης. Γραμματέας της ΝΚΕ ανέλαβε ο Ανδρέας Τσίπας με εντολή του έγκλειστου στην Ακροναυπλία Γιάννη Ιωαννίδη. Την 1η Αυγούστου 1941, με την καθοδήγηση της ΝΚΕ, εκδόθηκε το πρώτο φύλλο της νέας σειράς του Ριζοσπάστη. Τον Δεκέμβριο του 1941 ο Ανδρέας Τσίπας αντικαταστάθηκε στη θέση του Γραμματέα της ΚΕ από τον Γιώργη Σιάντο, που λίγο καιρό πριν δραπέτευσε κατά τη μεταγωγή του από τις φυλακές της Κέρκυρας. Ύστερα από ένα σύντομο χρονικό διάστημα ο Τσίπας απομακρύνθηκε από κάθε υπεύθυνη καθοδηγητική θέση γιατί, παρά το ανεπτυγμένο ιδεολογικοπολιτικό του επίπεδο, παραβίαζε θεμελιώδεις συνωμοτικούς κανόνες και ήταν εθισμένος στο αλκοόλ. Μετά την καθαίρεσή του ως στοιχείου λούμπεν, μετακινήθηκε στη Σόφια. Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου συμμετείχε στη ΝΟΦ. Μετά την ήττα του ΔΣΕ εγκαταστάθηκε στη Γιουγκοσλαβία, στην πόλη Μοναστήρι (Μπίτολα) όπου έζησε μέχρι το τέλος της ζωής του, το 1956. Αντώνης Φλούντζης, Ακροναυπλία και Ακροναυλιώτες (1937-1943), εκδόσεις Θεμέλιο, Αθήνα 1979 Δημήτριος Μιχελίδης, Ο σκληρός δρόμος. Ένα χρονικό που αποκαθιστά την αλήθεια στο διάστημα της παρανομίας του ΚΚΕ κατά την 4η Αυγούστου, Αθήνα [1983] Θωμάς Δρίτσιος, Ποια τύχη σε περιμένει σύντροφε, εκδόσεις Γλάρος, Αθήνα 1985 Ιωάννης Κολλιόπουλος, Η Μακεδονίας στη δίνη του Β΄Παγκοσμίου πολέμου, εκδόσεις Βάνιας, Θεσσαλονίκη 1986 Πέτρος ή Κυριάκος Πυλάης, (1870-1990): Μνήμες, βιώματα στοχασμοί, Αθήνα 1990 Γιάννης Μανούσακας, Ακροναυπλία (θρύλος & πραγματικότητα), εκδόσεις ΔΩΡΙΚΟΣ, Αθήνα 1978 Η Μακεδονία στη δίνη του Β΄Παγκοσμίου πολέμου «Οι απελευθερωθέντες της Ακροναυπλίας Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, Α' τόμος 1919-1949, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2012 Πέτρος Ρούσος:Η Μεγάλη Πενταετία 1940-1945, Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1976 Γρηγόρης Φαράκος:Ο ΕΛΑΣ και η εξουσία, Τόμος Δεύτερος, Μυστική Έκθεση (1946) και άλλα ντοκουμέντα, Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, σελ.275