IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ερρίκος της Κάπουα

Ο Ερρίκος ή Αρρίκο (1158 - 1172) ήταν πρίγκιπας της Κάπουα (1166-1172) από τον Οίκο των Ωτβίλ. Ήταν υιός του Γουλιέλμου Α' βασιλιά της Σικελίας και της Ελβίρας Χιμένες, κόρης του Γκαρσία βασιλιά της Ναβάρρας.

 Ο Γουλιέλμος Α' είχε τέσσερεις υιούς: ο πρώτος Ρογήρος Δ' έγινε δούκας της Απουλίας και ο δεύτερος Ροβέρτος Γ' έγινε πρίγκιπας της Κάπουα. Μέσα στο διάστημα 1260-1261 απεβίωσαν οι δύο πρώτοι αυτοί υιοί, οπότε ο τρίτος υιός Γουλιέλμος Β' έγινε δούκας της Απουλίας και ο τέταρτος υιός Ερρίκος θα γινόταν πρίγκιπας της Κάπουα, που επειδή ήταν ανήλικος, αναβλήθηκε η απονομή του τίτλου του. Το 1166 απεβίωσε ο πατέρας τους: ο Γουλιέλμος Β' ανέλαβε βασιλιάς της Σικελίας και ο Ερρίκος τον τίτλο του. Το 1172 ο Ερρίκος συνόδευε τον αδελφό του στον Τάραντα, όταν ασθένησε. Μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο Σαλέρνο και από εκεί στο Παλέρμο, όπου απεβίωσε έπειτα από ένα μήνα. Ετάφη στο παρεκκλήσιο της Αγ. Μαρίας Μαγδαληνής, αλλά αργότερα ο αδελφός του τον μετέφερε στον Καθεδρικό του Μονρεάλε. Norwich, John Julius. The Kingdom in the Sun 1130-1194. Longman: London, 1970.
Τζον Γιανγκ

Ο Τζον Γιανγκ (αγγλικά: John Young, 31 Αυγούστου 1807 - 6 Οκτωβρίου 1876) ήταν ο 8ος κατά σειρά λόρδος αρμοστής στα Ιόνια Νησιά (1855 – 1858) κατά τη διάρκεια των πενήντα χρόνων αγγλικής κυριαρχίας των Επτανήσων (1814 – 1864).

 Ο Γιανγκ ανέλαβε την αρμοστεία το 1855, σε μια περίοδο άθλιας κατάστασης των Ιονίων Νήσων όπου η φτώχεια και η χολέρα μάστιζε τον τόπο. Ήδη, εξαιτίας του Κριμαϊκού Πολέμου (1853 – 1856), ο εφοδιασμός σιτηρών στα Ιόνια Νησιά ήταν ανεπαρκής ενώ το 1852 είχε προκληθεί τεράστια καταστροφή στο σταφιδόκαρπο. Έτσι το 1856,με το ξέσπασμα χολέρας στη Ζάκυνθο, το μικρόβιο φτάνει και στην Κέρκυρα με τα πρώτα κρούσματα να εμφανίζονται στη συνοικία Μαντούκι. Αμέσως επικρατεί τρόμος και πανικός, δεν δέχονται οι κάτοικοι την απομόνωση του προαστίου και η επιδημία μεταδίδεται και στην πόλη της Κέρκυρας ταλαιπωρώντας τον κόσμο επί τρεις χαώδεις μήνες. Ο Γιανγκ, όμως, εκτός από τη δεινή αυτή κατάσταση του λαού είχε να αντιμετωπίσει και τις αντιπαραθέσεις των δύο αντίθετων πολιτικών ρευμάτων που είχαν ήδη δημιουργηθεί. Όπως ήταν φυσικό, η αγγλική επέμβαση στα πράγματα της Ιονίου Κοινοπολιτείας είχε δημιουργήσει δυο αντίπαλες παρατάξεις. Από τη μία υπήρχαν οι αριστοκράτες αγγλόφιλοι τους οποίους η αντιπολίτευση έδωσε το χαρακτηριστικό όνομα ‘οι Καταχθόνιοι’ και από την άλλη οι άνθρωποι που θεωρούσε τους Άγγλους καταπιεστές και ονομαζόταν κόμμα των Ριζοσπαστών με κύριο σκοπό την ένωση της Επτανήσου με την Ελλάδα. Μέσα σε αυτό το κλίμα ο Γιανγκ προσπάθησε να κυβερνήσει με μετριοπάθεια υποσχόμενος μελλοντικές μεταρρυθμίσεις. Μία από αυτές ήταν και η πρότασή του να παραχωρηθούν πέντε νησιά του Ιονίου στην Ελλάδα και να διατηρήσει η Αγγλία την Κέρκυρα και τους Παξούς ως αποικιακή κτήση, ισχυριζόμενος ότι οι ίδιοι οι κάτοικοι δεν επιθυμούσαν να χωριστούν από την Αγγλία. Όταν το έγγραφο αυτό έγινε γνωστό ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων. Η βουλή μάλιστα εξέδωσε πρακτικό διακηρύτοντας ότι η μόνη θέλησή τους ήταν να σταματήσει η αγγλική προστασία και να ενωθεί η Επτάνησος με την ελεύθερη Ελλάδα καθώς επίσης ο κάθε αντιπρόσωπος της βουλής είναι έτοιμος να το υπογράψει ‘όχι απλώς διά της μελάνης αλλά δι’ αυτού του αίματός του’. Συνέπεια των γεγονότων αυτών ο λόρδος αρμοστής Γιανγκ παραιτήθηκε το 1858. Αγιούς Ι. Αντωνίου, ΣΕΛΙΔΕΣ ΚΕΡΚΥΡΑΪΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ, ΕΨΙΛΟΝ, ΚΕΡΚΥΡΑ 2001 σελ.120 -121 Σπύρος Κατσαρός, ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ,ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ, ΚΕΡΚΥΡΑ 2003, σελ 328 -329
Καταλυματίας

Ο Καταλυματίας ήταν ονομασία με την οποία αποκαλούνταν, από το 1828 μέχρι το 1863, στον ελληνικό στρατό πρόσωπα (ισότιμα αξιωματικών) που εκτελούσαν οικονομικής φύσης υπηρεσίες σε στρατιωτικές μονάδες. Η θέση και οι αρμοδιότητές της στους σχηματισμούς του στρατού προσδιορίσθηκε κατά τα πρώτα χρόνια της ίδρυσης του νεοελληνικού κράτους. Ευθύνη του Καταλυματία ήταν η μέριμνα του στρατωνισμού και της επιμελητείας των στρατιωτικών καταλυμάτων. Η στέγαση των στρατιωτικών σχηματισμών κατά τις μετακινήσεις τους λεγόταν επισταθμία.

 Το φθινόπωρο του 1829, έπειτα από τη Μάχη της Πέτρας, ο τότε Κυβερνήτης της Ελλάδας Ιωάννης Καποδίστριας, στο πλαίσιο προσπάθειας για εκσυγχρονισμό των ελληνικών στρατευμάτων διέλυσε τις χιλιαρχίες και δημιούργησε 13 ελαφρά τάγματα. Θέσεις ευθύνης και αρμοδιότητας σε αυτούς τους σχηματισμούς ορίστηκαν οι ακόλουθες: Διοικητής (ταγματάρχης) Υποταγματάρχης, ο υποδιοικητής του τάγματος Υπασπιστής, με βαθμό υπολοχαγού Καταλυματίας, με βαθμό υπολοχαγού Σημαιοφόρος, με βαθμό ανθυπολοχαγού σαλπιγκτές, ιερέας.Αργότερα, την εποχή του βασιλία Όθωνα, στους Καταλυματίες, που ήταν ουσιαστικά οικονομικοί υπάλληλοι του Ελληνικού Βασιλικού Στρατού, αποδόθηκε (1837) βαθμός (ισοτιμία) αντίστοιχος των αξιωματικών ανάλογα με τον στρατιωτικό σχηματισμό (σύνταγμα, τάγμα) στον οποίο υπηρετούσαν. Στο πλαίσιο αυτό, οι Καταλυματίες διαβαθμίστηκαν σε αντιστοιχία με τρεις στρατιωτικούς βαθμούς «αξιωματικών γραμμής»: Ανώτερος Καταλυματίας Α΄ και Β΄ τάξεως ή Επικαταλυματίας (έως τότε καταλυματίας συντάγματος): λοχαγός Καταλυματίας (έως τότε καταλυματίας τάγματος Α΄ τάξεως): υπολοχαγός Υποκαταλυματίας (έως τότε καταλυματίας τάγματος Β΄ τάξεως): ανθυπολοχαγός.Ο Καταλυματίας συμμετείχε, μαζί το διοικητή, τον υπασπιστή, τον ανθυπασπιστή, το λοχαγό ιματισμού, τους γιατρούς και τον αρχιτυμπανιστή, στο επιτελείο του τάγματός του.
Ερμενγάρδη του Ζούτφεν

Η Ερμενγάρδη, ολλανδ.: Ermengarde van Zutphen (απεβ. το 1138) ήταν κόρη του κόμη του Zούτφεν και διάδοχος του αδελφού της ως κόμισσα του Ζούτφεν (1122–1138). Με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Χέλρε.

 Ήταν κόρη του Όθωνα Β΄ κόμη του Ζούτφεν και της Γιούντιτ/Ιουδήθ του Άρνσταϊν. Από τους τρεις αδελφούς της ο ένας απεβίωσε, ο άλλος είχε ακολουθήσει εκκλησιαστική σταδιοδρομία και τον τρίτο, τον Ερρίκος Β΄ κόμη του Ζούτφεν, τον διαδέχθηκε ως κόμισσα του Ζούτφεν (Zutphen). Παντρεύτηκε τον Γεράρδο Β΄ κόμη του Χέλρε και έτσι η κομητεία του Ζούτφεν περιήλθε στον Οίκο του συζύγου της, αυτού των Βάσενμπεργκ. Παντρεύτηκε για πρώτη φορά περίπου το 1116 με τον Γεράρδο Β΄ των Βάσενμπεργκ κόμη του Χέλρε (απεβ. 1131) και του Βάσενμπεργκ, και είχε τέκνα: Ερρίκος Α΄ (απεβ. 1182), κόμης του Χέλρε και του Ζούτφεν. Αδελαΐδα, παντρεύτηκε τον Έκμπερτ κόμη του Τέκλενμπουργκ. Σαλώμη (67 1167), παντρεύτηκε τον Ερρίκο Α΄ κόμη του Βίλντεσχαουζεν.Όταν χήρευσε, ξαναπαντρεύτηκε τον Κορράδο Β΄ των Αρντέν, κόμη του Λουξεμβούργου (απεβ. 1136). Δεν απέκτησαν απογόνους. Ermgard, 1118-1129, Gravin van Zutphen
Μνέβις

Ο Μνέβις ή Μνεύις στην Αρχαία Αίγυπτο ήταν ο ιερός ταύρος που λάτρευαν οι κάτοικοι της Ηλιούπολις. Μνημονεύεται στα ιερογλυφικά κείμενα των Πυραμίδων από την εποχή του παλαιού βασιλείου. Περιγράφεται ως μαύρος ταύρος με ισχυρό αυχένα και υπερμεγέθους όρχεις. Ανάμεσα στα κέρατα φέρει τον δίσκο του ήλιου. Μεμονωμένα εικονίζεται ως άνθρωπος με κεφάλι ταύρου.. Ήταν φρουρός του θεού Ρα και σύμμαχος του θεού Ατούμ και μαντατοφόρος του, με τον οποίο ταυτίζεται σε μερικά κείμενα. Αργότερα, την εποχή του νέου βασιλείου θεωρείτο γιος της θεάς Άθωρ.

 Στην Ηλιούπολι τελούνταν η λατρεία του Μνέβι. Προς τιμή του εκτρέφονταν ιερός ταύρος, ο οποίος όταν πέθαινε ενταφιαζόταν και ο επόμενος ταύρος έπαιρνε τη θέση του. Επίσης υπήρχε μια κεφαλή ταύρου σε στήλη παρίστανε το ιερό είδωλο του Μνέβι. Αρχαιολογικά ευρήματα επιβεβαιώνουν τον ενταφιασμό ιερών ταύρων από την εποχή του Ραμσή Β΄. Η νεκρόπολη των ιερών ταύρων βρίσκεται βόρεια της Ηλιούπολις. Το όνομα του Μνέβι συνεχίζει να αναφέρεται σε παπύρους με μαγικά κείμενα και μέχρι τον 5ο αιώνα. Hans Bonnet: Mnevis, in: Lexikon der ägyptischen Religionsgeschichte, Hamburg 2000 ISBN 3-937872-08-6 S. 468-470. Martin Fitzenreiter: Tierkulte im Pharaonischen Ägypten und im Kulturvergleich, 2003 ISBN 0955025621 Wolfgang Helck/Eberhard Otto: Stiere, heilige, in: Kleines Lexikon der Ägyptologie, Harrassowitz Verlag Wiesbaden, 1999 ISBN 3-447-04027-0 S. 298f. Erik Hornung: Der Eine und die Vielen, Ägyptische Gottesvorstellungen, Darmstadt 1971, ISBN 0-3-534-05051, S. 34-40, 276 Mohamed Moursi: Corpus der Mnevis-Stelen und Untersuchungen zum Kult der Mnevis-Stiere in Heliopolis, in: Studien zur altägyptischen Kultur 10 (1983), S. 247-267 Eberhard Otto: Beiträge zur Geschichte der Stierkulte; 1938, S. 34-40 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Mnevis στο Wikimedia Commons
Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Νεοελληνικών Σπουδών «Ανέμη»

Η Ανέμη είναι μια ψηφιακή βιβλιοθήκη, που έχει ως στόχο να παρέχει εύκολη και γρήγορη πρόσβαση σε μια πλούσια συλλογή ψηφιοποιημένου υλικού σχετικά με τις Νεοελληνικό πολιτισμό. Εκτός από την εύρεση βιβλιογραφικών πληροφοριών, η βιβλιοθήκη παρέχει την δυνατότητα περιήγησης σε ψηφιοποιημένα αρχεία και βιβλία σε ηλεκτρονική μορφή. Η συλλογή περιέχει παλιά και σπάνια αρχεία, αλλά και σύγχρονες εκδόσεις των οποίων οι δημιουργοί επέτρεψαν την ψηφιοποίησή τους και την ελεύθερη διάθεσή τους στο διαδίκτυο μέσω της βιβλιοθήκης.

 Ψηφιακή βιβλιοθήκη βιβλιογραφιών, λεξικών και εγχειριδίων νεοελληνικών σπουδών.Αυτή η συλλογή παρέχει δωρεάν πρόσβαση σε βιβλιογραφίες, λεξικά, εγκυκλοπαίδειες, σχολικά βιβλία, και άλλα εργαλεία που σχετίζονται με τις νεοελληνικές σπουδές. Προσφέρει επίσης στους χρήστες τη δυνατότητα να βρουν εναλλακτικές πληροφορίες όταν η σάρωση απαγορεύεται από την ελληνική νομοθεσία. Το υλικό που περιλαμβάνεται στον Νεοελληνιστή είναι οργανωμένο σύμφωνα με το έργο του Πολίτη Αλέξη, "Το εγχειρίδιο του Νεοελληνιστή" (Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 2η έκδοση, 2005) το οποίο εμπλουτίστηκε με διορθώσεις και νέες προσθήκες. Με τη χρήση της ψηφιακής τεχνολογίας, η Ελληνική Ψηφιακή Βιβλιοθήκη αναγεννά το εθνικό βιβλιογραφικό τοπίο της περιόδου 1476-1900. Στόχος της βιβλιοθήκης είναι ηλεκτρονική καταγραφή των αρχείων της και, στο μέτρο του δυνατού, να συνδέονται με το αντίστοιχο ψηφιακό έγγραφο. Όραμά της βιβλιοθήκης είναι να γίνει ο συνδετικός κρίκος, ο οποίος θα χρησιμοποιηθεί για τη χαρτογράφηση της καταγραφής και προβολής όλων των προσπαθειών ψηφιοποίησης, που αφορούν την περίοδο 1476-1900, αποφεύγοντας έτσι τις περιττές προσπάθειες ψηφιοποίησης. Από τον Δεκέμβριο του 2006, 8.000 βιβλιογραφικές εγγραφές είναι διαθέσιμες στη βάση δεδομένων Ανέμη μαζί με μεγάλο αριθμό αντίστοιχων ψηφιοποιημένων σελίδων. Σπάνιες συλλογές από τη Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Κρήτης, με ταξιδιωτική λογοτεχνία, καταλογογραφήθηκαν. Οι βιβλιογραφικές εγγραφές συνδέονται με τα αντίστοιχα ψηφιακά αρχεία που φιλοξενούνται είτε στην τοπική βιβλιοθήκη είτε αλλού σε άλλους βιβλιογραφικούς παράγοντες. Πρόκειται για μια ψηφιακή συλλογή με βιβλία και αρχειακό υλικό που αφορά την Κρήτη. Τα σημαντικότερα τεκμήρια της συλλογής που είναι διαθέσιμα προέρχονται από τη Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Κρήτης. Ανάμεσά τους, το αρχέτυπο : Μέγα Ετυμολογικόν, που τυπώθηκε από τους Κρητικούς Ζαχαρία Καλλιέργη και Νικόλαο Βλαστό, στη Βενετία το 1499. Η Ανέμη δημιουργήθηκε το 2006 από την Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Κρήτης στα πλαίσια του επιχειρησιακού προγράμματος Κοινωνία της Πληροφορίας, ενός προγράμματος για την ανάπτυξη και προώθηση της κοινωνία της πληροφορίας στην Ελλάδα. Επίσημη ιστοσελίδα National Documentation Center
Ινστιτούτο Νεοελληνικών Σπουδών

Το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Σπουδών (Ίδρυμα Μανόλη Τριανταφυλλίδη) είναι φορέας που ιδρύθηκε το 1959 με κληροδότημα του γλωσσολόγου Μανόλη Τριανταφυλλίδη (1883-1959) με σκοπό την προαγωγή, τη μελέτη και την καλλιέργεια της ελληνικής γλώσσας.

 Ο Μανόλης Τριανταφυλλίδης ήταν σημαντικότατος παράγοντας για την καλλιέργεια της δημοτικής γλώσσας, ιδιαίτερα με τη σύνταξη της «Νεοελληνικής Γραμματικής» το 1939, σημαντικότατο έργο για την σχολική εκπαίδευση, που τότε και για αρκετά χρόνια αργότερα είχε σαν χαρακτηριστικό της (όπως και όλο το ελληνικό κράτος) τη διγλωσσία, δηλαδή τη χρήση και της δημοτικής και της καθαρεύουσας. Το 1956, τρία χρόνια πριν το θάνατό του, συνέταξε την διαθήκη του, στην οποία ζητούσε να χρησιμοποιηθεί η περιουσία του για να συνεχιστεί το έργο του ώστε να «...ωφεληθούν κάπως από την περιουσία μου τα Ελληνόπουλα, γιατί αυτά βασανίζονται και ζημιώνουν από τη γλωσσική ακαταστασία που βασιλεύει στην παιδεία και στη ζωή μας.». Το ίδρυμα Τριανταφυλλίδη ιδρύθηκε το 1959 ως παράρτημα της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης με σκοπό την προαγωγή της ελληνικής γλώσσας, με έρευνα, επιστημονικές δημοσιεύσεις, συγκέντρωση αρχειακού ελληνικού και η έκδοση βιβλίων. Το 1998 δημοσίευσε διαδικτυακά (on-line) το ψηφιακό «Λεξικό της κοινής νεοελληνικής». Το 2014, το ίδρυμα βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών με το Χρυσό Μετάλλιο της Τάξης των Γραμμάτων και των Καλών Τεχνών, «για την καλλιέργεια της δημοτικής γλώσσας και της νεοελληνικής φιλολογίας και την προαγωγή της παιδείας του ελληνικού λαού με σημαντικότατο εκδοτικό και ερευνητικό έργο» Ιστοσελίδα του Ιδρύματος Μανόλη Τριανταφυλλίδη Οι εκδόσεις του Ιδρύματος Νεοελληνική λογοτεχνία
Απογραφή Πληθυσμού 2001 (Κύπρος)

Η Απογραφή Πληθυσμού 2001 ήταν η 13η απογραφή πληθυσμού της Κύπρου. Διενεργήθηκε στην Κύπρο την 1η Οκτωβρίου 2001, από τη Στατιστική Υπηρεσία του Υπουργείου Οικονομικών. Η απογραφή κάλυψε τις ελεύθερες περιοχές της Κύπρου, δηλαδή δεν απογράφηκαν οι κατεχόμενες περιοχές και οι Βρετανικές βάσεις. Η προηγούμενη απογραφή ήταν του 1992. Συνοπτικά, το αποτέλεσμα της απογραφής ήταν η καταγραφή πληθυσμού 703.529 κατοίκων, 345.322 ανδρών και 358.207 γυναικών. Εκτός από την αριθμητική καταγραφή του πληθυσμού, η απογραφή περιλάμβανε και ερωτηματολόγια που σκοπό είχαν τη συλλογή πληροφοριών για τη δημογραφική και κοινωνική κατάσταση της χώρας.

 Ο πιο κάτω πίνακας συγκρίνει τα αποτελέσματα των απογραφών του 1992 και του 2001: Οι ακόλουθοι πίνακες καταγράφουν τον καταμετρημένο πληθυσμό για τους είκοσι τέσσερις ελεύθερους δήμους της Κύπρου, ανά επαρχία: Κατανομή σε αστικές ή αγροτικές περιοχές Από το σύνολο του πληθυσμού, 485.304 ή ποσοστό 69% διένεμεναν σε αστικές περιοχές, και 218.225 ή ποσοστό 31% σε αγροτικές. Μορφωτικό επίπεδο Από το σύνολο των 542.087 ατόμων ηλικίας άνω των 15 ετών, 2,1% δεν έχουν πάει ποτέ σχολείο, 6,4% δεν έχουν τελειώσει το δημοτικό, 20,6% έχουν τελειώσει μόνο το δημοτικό, 13,0% το Γυμνάσιο, 35,3% το Λύκειο, 9,6% Κολέγιο, 12,3% Πανεπιστήμιο, και 0,4% κατέχουν Διδακτορικό. Από τις πρώτες δύο ομάδες (καθόλου σχολείο ή δεν έχουν τελειώσει δημοτικό) το 94,1% είναι ηλικίας άνω των 50 ετών. Απογραφή πληθυσμού, Γενικά δημογραφικά χαρακτηριστικά του πληθυσμού (PDF). I. Λευκωσία: Στατιστική Υπηρεσία. 2004. ISBN 9963-34-413-5. Ανακτήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 2011. (pdf) Απογραφή πληθυσμού, Στοιχεία κατά επαρχία, δήμο/κοινότητα (PDF). II. Λευκωσία: Στατιστική Υπηρεσία. 2004. ISBN 9963-34-414-3. Ανακτήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 2011. (pdf) Απογραφή πληθυσμού, Νοικοκυριά και Οικιστικές μονάδες (PDF). III. Λευκωσία: Στατιστική Υπηρεσία. 2004. ISBN 9963-34-418-6. Ανακτήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 2011. (pdf) Απογραφή πληθυσμού, Μετανάστευση (PDF). IV. Λευκωσία: Στατιστική Υπηρεσία. 2004. ISBN 9963-34-419-4. Ανακτήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 2011. (pdf) Απογραφή πληθυσμού, Εργατικό δυναμικό (PDF). V. Λευκωσία: Στατιστική Υπηρεσία. 2004. ISBN 9963-34-420-8. Ανακτήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 2011. (pdf) «Πληθυσμός κατά δήμο/κοινότητα (λογιστικό φύλλο)». Στατιστική υπηρεσία. Ανακτήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 2011. (xls)
Αργεντινή δεκάρα

Η αργεντινή δεκάρα ήταν νόμισμα της Αργεντινής του τέλους του 19ου αιώνα με το χαρακτηριστικό να μοιάζει πολύ στις ελληνικές δεκάρες αλλά με πολύ μικρότερη αξία. Ως φράση χρησιμοποιείται γενικά για να δηλώσει το ψεύτικο.

 Περί τα τέλη του προ παρελθόντος αιώνα και στις αρχές του 20ού όταν η δραχμή δεν είχε ακόμα υποτιμηθεί και κυκλοφορούσαν μεταλλικά κέρματα υποδιαίρεσής της π.χ. πεντάρες, δεκάρες εικοσάρες κτλ.) συνέπεσε τότε η λατινική χώρα Αργεντινή λόγω πτώχευσης να υποστεί στο νόμισμά της πολύ μεγάλη υποτίμηση. Τελείως συμπτωματικά διαπιστώθηκε ότι οι αργεντινές δεκάρες έμοιαζαν καταπληκτικά με αυτές τις ελληνικές και κατά το μέγεθος και κατά όψιν, πλην όμως δεν είχαν καμία αξία έναντι των ελληνικών που ο κάτοχός των μπορούσε με μια δεκάρα να αγοράσει δύο εφημερίδες ή να πιει ένα καφέ σε «καφενείο πολυτελείας». Δεν άργησαν λοιπόν να βρεθούν οι επιτήδειοι εκμεταλλευτές της ομοιότητας και της διαφοράς της αξίας για να μεταφέρουν με πλοίο στην Ελλάδα όχι βέβαια και ευκαταφρόνητο αριθμό αργεντινών δεκάρων τις οποίες προσπάθησαν και εν μέρει το πέτυχαν, σε μικρό σχετικά βαθμό, να τις θέσουν σε κυκλοφορία ως ισότιμης αξίας. Σ΄ αυτό δε το επιχείρημα συνετέλεσε το γεγονός ότι τότε συνηθιζόταν για τη διευκόλυνση των συναλλαγών και την αποφυγή μετρήματος κάθε φορά δεκάρων να τις συσκευάζουν σε φυσίγγια (φουσέκια) που περιείχε έκαστο 10 ή 20 δεκάρες και να τις τυλίγουν με χαρτί. Μέσα σ' αυτά λοιπόν οι λεβέντες εκείνοι κανόνιζαν και παρέμβαλλαν αργεντινές δεκάρες επωφελούμενοι έτσι της υφισταμένης διαφοράς. Βέβαια η Αστυνομία και το Λιμενικό Σώμα δεν άργησαν να εντοπίσουν τους διακινητές πλην όμως η λέξη «αργεντινή» εννοώντας τη δεκάρα δεν άργησε να αντικαταστήσει σε όλες τις λαϊκές εκφράσεις εκείνη του ψεύτικου, του κίβδηλου στη συνήθη τότε έκφραση: «Μπας κι είναι κι αυτό αργεντινό;» ή με έντονη διαβεβαίωση «Δεν έχουμε δω αργεντινά!» Νίκος Γ. Μαργωμένος, «Μικροϊστορίες: η αργεντινή δεκάρα», Ο Νουμάς, τμ. 2, αρ. 120 (1904), σελ. 8–9 (pdf, 1,29 mb). Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου τ.Γ΄, σελ.443
Δεκαετία 1940

19ος αιώνας | 20ος αιώνας | 21ος αιώνας Δεκαετία 1920 | Δεκαετία 1930 | Δεκαετία 1940 | Δεκαετία 1950 | Δεκαετία 1960 1940 | 1941 | 1942 | 1943 | 1944 | 1945 | 1946 | 1947 | 1948 | 1949

 Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, πρώτη χρήση πυρηνικών όπλων, Δίκες της Νυρεμβέργης . Γενοκτονία των Ευρωπαίων Εβραίων και Τσιγκάνων από τους Ναζί, μαζικές δολοφονίες του άμαχου πληθυσμού των κατεχόμενων από τη Γερμανία περιοχών από την Wehrmacht και SS σε όλη την Ευρώπη. Μαζική μετατόπιση πληθυσμού και απελάσεις Πολωνών από Γερμανούς και Σοβιετικούς. Μετά τον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο, εκτοπισμός του γερμανόφωνου πληθυσμού από Πολωνία και Τσεχοσλοβακία. Μεταπολεμική περίοδος στη Γερμανία, κατεχόμενη μεταπολεμική Αυστρία Αρχή του Ψυχρού Πολέμου Ίδρυση του κράτους του Ισραήλ Ίδρυση του Πανεπιστημίου του Βερολίνου Αποκλεισμός του δυτικού Βερολίνου από τη Σοβιετική Ένωση και ανεφοδιασμός της πόλης αεροπορικώς, μέσω των δυτικών συμμάχων Ίδρυση των δύο γερμανικών κρατών, Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας και Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας Κυριαρχεί το σουίνγκ με ήπιους, αρμονικούς τόνους, με κυρίαρχους εκπρόσωπους τους Glenn Miller και Benny Goodman . Η τζαζ, το bebop γίνονται δημοφιλείς στις αρχές της δεκαετίας του '40 ως προοδευτική και στιλιστική κατεύθυνση. Οι καλλιτέχνες όπως ο Dizzy Gillespie, ο Charlie Parker και ο Thelonious Monk συνεχίζουν να εξελίσσονται από τα μεγάλα μεγάλα συγκροτήματα σε μικρότερα σύνολα τα οποία (ειδικά σε μικρά μουσικά κλαμπ) πρέπει επίσης να αντιμετωπίσουν την οικονομική ύφεση κατά τη διάρκεια του πολέμου, οι μεγάλες μπάντες μπορούν να αντέξουν οικονομικά.
Ροδόλφος του Άνχαλτ-Τσερμπστ

Ο Ροδόλφος, γερμ. Rudolf (28 Οκτωβρίου 1576 - 30 Ιουλίου 1621) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν πρίγκιπας του Άνχαλτ (1586-1603) και μετά του Άνχαλτ-Τσερμπστ (1603-1621).

 Ήταν ο τέταρτος γιος του Ιωακείμ-Ερνέστου πρίγκιπα του Άνχαλτ και της Ελεονόρας, κόρης του Χριστοφόρου δούκα της Βυρτεμβέργης. Το 1621 απεβίωσε σε ηλικία 45 ετών και τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Ιωάννης ΣΤ΄. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1605 τη Δωροθέα-Χέντβιχ των Γουέλφων, κόρη του Ερρίκου-Ιουλίου δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ-Λύνεμπουργκ και είχε τέκνα: Δωροθέα 1607-1634, παντρεύτηκε τον Αύγουστο Β΄ των Γουέλφων δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ-Λύνεμπουργκ. Ελεονώρα 1608-1681, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο δούκα του Σ.Χ.Σ.Νόρμπουρκ.Το 1609 απεβίωσε η Ελεονόρα και ο Ροδόλφος έκανε το 1612 δεύτερο γάμο με τη Μαγδαληνή κυρία του Γιέβερ, κόρη του Ιωάννη Ζ΄ κόμη του Όλντενμπουρκ και είχε τέκνα: Ελισάβετ 1617-1639, απεβίωσε 22 ετών. Ιωάννης ΣΤ΄ 1621-1667, πρίγκιπας του Άνχαλτ-Τσερμπστ. Franz Kindscher: Rudolf. In: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Band 29, Duncker & Humblot, Leipzig 1889, S. 519–523.
Εθνικό Πάρκο Σερενγκέτι

Το Εθνικό Πάρκο Σερενγκέτι (Serengeti National Park) είναι εθνικό πάρκο στην Τανζανία, στις περιοχές Μάρα και Σιμίγιου. Το πάρκο είναι γνωστό για την ετησία μετανάστευση πάνω από ενός εκατομμυρίου γκνου και 250.000 ζεβρών και των σαρκοφάγων ζώων που τρέφονται από αυτά σε μια διαδρομή μήκους περίπου 1.000 χιλιομέτρων σε Τανζανία και Κένυα. Η από αέρος πρόσβαση στο Εθνικό Πάρκο, γίνεται μέσω του διαδρόμου προσγείωσης Σερονέρα. Το πάρκο καλύπτει 14.750 τετραγωνικά χιλιόμετρα και περιλαμβάνει πεδιάδες, σαβάνα, παρόχθιο δάσος και δασότοπους. Το πάρκο βρίσκεται στη βορειοδυτική Τανζανία και το βόρειο άκρο του φτάνει στα σύνορα με την Κένυα, όπου βρίσκεται το Εθνικό Καταφύγιο Μασάι Μάρα. Στα νοτιοανατολικά του πάρκου βρίσκεται η Περιοχή Διατήρησης Νγκορονγκόρο.

 Οι Μασάι έβοσκαν τα ζώα τους στις ανοικτές πεδιάδες της ανατολικής περιοχής Μάρα, την οποία ονόμαζαν «ατελείωτη πεδιάδα» περίπου 200 χρόνια πριν ο πρώτος Ευρωπαίος εξερευνητής, ο Αυστριακός Όσκαρ Μπάουμαν, επισκεφτεί την περιοχή το 1892. Το όνομα «Σερενγκέτι» αποτελεί προσεγγιστική απόδοση της λέξης που χρησιμοποιούν οι Μασάι για να περιγράψουν την περιοχή, σιρινγκέτ, η οποία σημαίνει «το μέρος με την ατελείωτη γη».Ο πρώτος Βρετανός που έφτασε στο Σερενγκέτι, ο Στιούαρτ Έντουαρντ Γουάιτ, κατέγραψε τις εξερευνήσεις του στο βόρειο Σερενγκέτι το 1913. Επέστρεψε στο Σερενγκέτι τη δεκαετία του 1920 και κατασκήνωση στην περιοχή Σερονέρα για τρεις μήνες. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του, αυτός και οι σύντροφοί του πυροβόλησαν 50 λιοντάρια. Επειδή το κυνήγι λιονταριών τα κατέστησε σπάνια, η βρετανική αποικιακή διοίκηση δημιούργησε ένα μερικό καταφύγιο άγριων θηραμάτων το 1921 και ένα πλήρες το 1929. Αυτές οι πράξεις ήταν η βάση για τη δημιουργία του Εθνικού Πάρκου Σερενγκέτι το 1951.Για τη διατήρηση της άγριας ζωής, οι Βρετανοί εξεδίωξαν τους Μασάι από το πάρκο το 1959 και τους επανεγκατέστησαν στην περιοχή διατήρησης Νγκορονγκρόρο. Η κίνηση αυτή εξακολουθεί να θεωρείται αμφιλεγόμενη, υποστηρίζοντας ότι υπήρξε εξαναγκασμός και εξαπάτηση από τις αποικιακές αρχές. Επίσημη ιστοσελίδα του Σερενγκέτι Εθνικό Πάρκο Σερενγκέτι, Αρχή Εθνικών Πάρκων Τανζανίας
Στέφανος Μαρτζώκης

Ο Στέφανος Μαρτζώκης (Ζάκυνθος, 22 Φεβρουαρίου 1855 - Αθήνα, 21 Φεβρουαρίου 1913) ήταν Έλληνας ποιητής. Θεωρείται ο τελευταίος από την Επτανησιακή Σχολή. Μετέφρασε επίσης έργα του Σολωμού. Αδερφός του ήταν ο επίσης λογοτέχνης, Ανδρέας Μαρτζώκης. Στην ποίησή του είχε την επιρροή του Τζάκομο Λεοπάρντι.

 Γιος του λόγιου και πρόσφυγα Λουδοβίκου Μαρτζώκη, ο πατέρας του ήταν ιταλικής καταγωγής και μητέρα του ήταν η Μαρίνα Μεσσαλά.. Ο Στέφανος σπούδασε φιλόλογος στο Παρίσι και μετά την επιστροφή του στα Επτάνησα, εργάστηκε ως καθηγητής ιταλικών στο Γυμνάσιο πρώτα στο Αργοστόλι (1883-85) και κατόπιν στην Αθήνα. Έπειτα από την κατάργηση του μαθήματος ο ποιητής έμεινε άνεργος και την οικονομική του κατάσταση επιδείνωσε και η αποτυχία στο γάμο του (που άντεξε 7 χρόνια), από τον οποίο απέκτησε 2 παιδιά. Η μελαγχολία που τον διακατείχε τον ακολουθούσε και στην ποίησή του. Η πρώτη του (ελληνόγλωσση) ποιητική συλλογή με τίτλο "Μπαλάντες" κυκλοφόρησε το 1889. Για την επιβίωσή του στην ελληνική πρωτεύουσα ο Μαρτζώκης δημοσίευσε ποιήματά του σε εφημερίδες και περιοδικά. Στην Αθήνα ανέπτυξε το δικό του φιλολογικό κύκλο, στον οποίο τον φώναζαν "Ο μαέστρος". Μια από τις σημαντικότερες ποιητικές του συλλογές με τίτλο "Βάρβαροι Στίχοι" και "Νέα Ποιήματα" κυκλοφόρησε το 1906, λίγο πριν πεθάνει. Πέθανε καθώς μεταφερόταν στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός, μία ημέρα μετά την απελευθέρωση των Ιωαννίνων, το Φεβρουάριο του 1913. Είχε τιμηθεί για το έργο του με το παράσημο του Αργυρού Σταυρού των Ιπποτών. Ο γιος του, Καίσαρ, εξέδωσε τα άπαντά του (με πρόλογο του Μαρίνου Σιγούρου, 10 περίπου χρόνια μετά το θάνατο του Στέφανου Μαρτζώκη. Μπαλάντες (1889) Σονέτα (1900) Νέα ποιήματα (1906) Τεκμήρια
Αγνέλλος της Νεαπόλεως

Ο Αγνέλλος της Νεαπόλεως ή Αγνέλλος ο Ηγούμενος (535-596) ήταν ένας Βασιλιανός και αργότερα Αυγουστινιανός μοναχός. Έχει ανακηρυχθεί άγιος από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, με ημέρα εορτασμού του τις 14 Δεκεμβρίου, ημέρα κοίμησής του.

 Η πρώτη σημαντική αναφορά του Αγνέλλου περιλαμβάνεται στο «Λιμπέλους Μιρακουλόρουμ», έναν κατάλογο αγίων που γράφηκε τον 10ο αιώνα από τον Πέτρο τον Υποδιάκονο. Γεννήθηκε το 535 στη Νεάπολη της Ιταλίας και ανήκε σε πλούσια οικογένεια συρακουσιανής καταγωγής. Ο πατέρας του ονομαζόταν Φρειδερίκος και η μητέρα του Ιωάννα, πιθανώς συγγενείς με την Αγία Λουκία. Πέρασε τα νιάτα του ως ερημίτης σε μια σπηλιά κοντά σε ένα παρεκκλήσι αφιερωμένο στην Παναγία και στη συνέχεια στην εκκλησία της Παναγίας Μεσίτριας, η οποία αργότερα ονομάστηκε εκκλησία του Μεγίστου Αγίου Αγνέλλου. Με το θάνατο των γονιών του, κληρονόμησε μια μεγάλη περιουσία, την οποία χρησιμοποίησε σε φιλανθρωπικά έργα, όπως με την ίδρυση ενός νοσοκομείου για φτωχούς ανθρώπους.Ο Αγνέλλος έγινε τόσο δημοφιλής μεταξύ των κατοίκων της Νεαπόλεως, που εκείνοι του ζήτησαν να σώσει την πόλη κατά τη διάρκεια της λομβαρδικής εισβολής του 581. Εκείνος εμφανίστηκε κρατώντας ένα λάβαρο σταυρού για να υπερασπιστεί την πόλη. Θέλοντας να ζήσει πιο απομονωμένος, έφυγε από τη Νεάπολη και μετακόμισε στο Μόντε Σαντ Άντζελο και στη συνέχεια στο χωριό Γκουαρτσίνο, όπου παρέμεινε επτά χρόνια και υπάρχει ένας ναός για αυτόν. Αργότερα επέστρεψε στη Νεάπολη για να γίνει αυγουστινιανός μοναχός και στη συνέχεια ιερέας στο Μοναστήρι του Γαυδιόσου της Νεαπόλεως, όπου τελικά έγινε ηγούμενος. Εκεί απεβίωσε σε ηλικία 61 ετών. Alfredo Cattabiani, Santi d'Italia, Milano, Rizzoli, 1993, (ISBN 88-17-84233-8) Piero Bargellini, Mille Santi del giorno, Vallecchi editore, 1977 Bonaventura Gargiulo, Il glorioso S. Agnello, abate: studio storico critico, con appendici, Stab. tip. librario A. e S. Festa, 1903 Anselmo Lettieri, S. Agnello Abate, il suo corpo e il suo culto in Lucca, La Tipografica di O. & E. Malanima, Lucca, 1948 Andrea Manzo, Relazione Storica della parrocchia di Gargani e brevissima vita del Gran Patrono S. Agnello Abbate, Tipografia "Dante Alighieri, 1911 [1] [2]
Φάνης Σπανός

Ο Φάνης Σπανός (Χαλκίδα, 28 Ιανουαρίου 1984), είναι Έλληνας πολιτικός, Περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδος από το 2019. Επίσης, διετέλεσε και Αντιπεριφερειάρχης Εύβοιας (2014-19), και ασχολήθηκε με τα κοινά του δήμου Χαλκίδας.

 Ο Φάνης Σπανός, γεννήθηκε το 1984 στην Χαλκίδα. Σπούδασε Πολιτικός Μηχανικός, στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, και έκανε μεταπτυχιακό στην Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο ALBA. Έχει εργαστεί ως Πολιτικός Μηχανικός και Επιχειρηματίας στον τεχνικό και βιοτεχνικό κλάδο και υπηρετεί την Τοπική Αυτοδιοίκηση από το 2011.Διαμένει στη Χαλκίδα. Είναι παντρεμένος με την εκπαιδευτικό Μαρία Αναστασίου με την οποία έχουν αποκτήσει τρία παιδιά. Το 2010 εξελέγη Δημοτικός Σύμβουλος του Δήμου Χαλκιδέων. Κατά τη διάρκεια της θητείας του υπηρέτησε ως Αντιδήμαρχος Οικονομικών, Πολεοδομίας και Κυκλοφοριακών Ρυθμίσεων, Πρόεδρος της δημοτικής επιχείρησης ΔΑΕΠΕΧ Α.Ε., καθώς και Πρόεδρος της Σχολικής Επιτροπής Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Το 2014 τέθηκε επικεφαλής του ψηφοδελτίου του Νομού Εύβοιας με τον συνδυασμό "Αλλάζουμε στην καρδιά της Ελλάδας" του Κώστα Μπακογιάννη και εξελέγη Χωρικός Αντιπεριφερειάρχης, θέση την οποία υπηρέτησε ως το 2019.Στις 5 Νοεμβρίου 2018 ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του για τις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2019 στην Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας ως υποψήφιος Περιφερειάρχης, επικεφαλής του συνδυασμού "Επιμένουμε στην Καρδιά της Ελλάδας". Στον πρώτο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών (26 Μαΐου 2019) έλαβε ποσοστό 39.77 % (126.822 ψήφους) και 20 έδρες, ενώ στον δεύτερο γύρο (2 Ιουνίου 2019) κέρδισε με ποσοστό 52.43 % (122.178 ψήφους) και αναδείχθηκε ο νεότερος εκλεγμένος Περιφερειάρχης από τη θέσπιση των αιρετών Περιφερειών. Την 1η Σεπτεμβρίου 2019 ανέλαβε τα καθήκοντά του ως Περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας. Παράλληλα, είναι μέλος στο ΔΣ της Ένωσης Περιφερειών Ελλάδας και Πρόεδρος της Επιτροπής Χωροταξίας, Υποδομών και Μεταφορών της Ένωσης. Το 2001 αποφοίτησε από το Κολλέγιο Αθηνών. Το 2007 αποφοίτησε από το Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, με ειδίκευση στα Υδραυλικά Έργα. Μετά την ολοκλήρωση της στρατιωτικής του θητείας το 2008, εργάστηκε στην οικογενειακή επιχείρηση οικοδομικών έργων και έτοιμου σκυροδέματος, αρχικά ως πολιτικός μηχανικός - υπεύθυνος παραγωγής και στη συνέχεια ως Διευθύνων Σύμβουλος της εταιρείας. Παράλληλα, απέκτησε δύο μεταπτυχιακούς τίτλους σπουδών στη Διοίκηση Επιχειρήσεων (Professional MBA) από το ALBA Graduate Business School και στις Διεθνείς και Ευρωπαϊκές Σπουδές (ΜΑ) από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έχει επίσης αποκτήσει τίτλο Executive Certificate από το Harvard Kennedy School στο πεδίο της Δημόσιας Πολιτικής (Public Policy). Ομιλεί την Αγγλική και Γερμανική γλώσσα. Επίσης, είναι μέλος του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας, τ.π. Εύβοιας.
Τζον Χάβλιτσεκ

Ο Τζον Τζόζεφ Χάβλιτσεκ (John Joseph Havlicek, 8 Απριλίου 1940 – 25 Απριλίου 2019) ήταν Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε σε όλη την καριέρα του με τους Μπόστον Σέλτικς, κερδίζοντας οκτώ πρωταθλήματα NBA, τέσσερα από αυτά ήρθαν στις πρώτες τέσσερις σεζόν του με την ομάδα.

 Παιδί Τσεχοσλοβάκων μεταναστών, ήταν βασικό στέλεχος δύο γενιών των Σέλτικς, ο Χάβλιτσεκ έδωσε τη "σπίθα" στον πάγκο κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Σέλτικς τη δεκαετία του 1960, θεωρούμενος ως ο καλύτερος έκτος παίκτης. Μάλιστα, η αρχή της καριέρας του το 1962 ήταν σε δίλημμα για την επιλογή ανάμεσα σε αμερικανικό ποδόσφαιρο και μπάσκετ καθώς οι καλές επιδόσεις του στο πρώτο τον έκαναν ντραφτ στην ομάδα των Κλίβελαντ Μπράουν μαζί με τους Σέλτικς με την επιλογή των δεύτερων να προσφέρει στην ομάδα των πρώτων χρόνων της καριέρας μία λύση από τις καλύτερες για το τελείωμα αγώνων. Έγινε βασικός το 1967 έχοντας μέσο όρο πάνω από 20 πόντους ανά αγώνα μέχρι το τέλος της καριέρας του. Κατά τη δεκαετία του 1970, ήταν ο έμπιστος βετεράνος που ήταν αρχηγός των νεανικών ομάδων στα πρωταθλήματα το 1974 και το 1976. Ήταν ο πρώτος παίκτης που συγκέντρωσε 16 συνεχόμενες σεζόν με τουλάχιστον 1.000 πόντους (1963–78).Στην Εθνική Ένωση Μπάσκετ (NBA) είναι ένας από τους τέσσερις παίκτες που έχουν κερδίσει οκτώ πρωταθλήματα στην καριέρα τους. Μόνο οι συμπαίκτες Μπιλ Ράσελ και Σαμ Τζόουνς κέρδισαν περισσότερα, με 11 και 10 πρωταθλήματα αντίστοιχα. Ο Χάβλιτσεκ είναι επίσης ένας από τους τρεις παίκτες του ΝΒΑ με το αξεπέραστο ρεκόρ 8–0 στα αποτελέσματα της σειράς των τελικών του ΝΒΑ. Κατείχε το ρεκόρ του ΝΒΑ για τους περισσότερους αγώνες (1.270) και ήταν τρίτος στη λίστα όλων των εποχών με πόντους του πρωταθλήματος μετά την αποχώρησή του το 1978 με 26.395 έχοντας μέσο όρο 20,8 ανά αγώνα. Θεωρείται ευρέως ως ένας από τους καλύτερους παίκτες στη θέση του όλων των εποχών και εισήχθη ως μέλος του Naismith Memorial Basketball Hall of Fame το 1984. Είναι μέλος της επετειακής ομάδας του NBA των 35 και 50 χρόνων. Το 2021 συμπεριλήφθηκε στην επετειακή επιλογή των 75 καλύτερων του NBA με τη συμπλήρωση 75 χρόνων ιστορίας του. Στις 13 Δεκεμβρίου 2022 το NBA αποφάσισε τη μετονομασία του βραβείου του καλύτερου έκτου παίκτη σε "Βραβείο Τζον Χάβλιτσεκ" (John Havlichek Trophy). 8 × Πρωτάθλημα NBA (1963–1966, 1968, 1969, 1974, 1976) NBA Finals MVP (1974) 13 × NBA All-Star (1966–1978) 4 × All-NBA Πρώτη ομάδα (1971–1974) 7 × All-NBA Δεύτερη ομάδα (1964, 1966, 1968–1970, 1975, 1976) 5 × NBA Καλύτερη αμυντική ομάδα (1972–1976) 3 × Δεύτερη αμυντική ομάδα (1969–1971) Καλύτερη ομάδα ρούκι (1963) Η φανέλα με το No. 17 αποσύρθηκε από τους Μπόστον Σέλτικς Η ομάδα όλων των εποχών για την 35η επέτειο του NBA Η ομάδα όλων των εποχών για την 50ή επέτειο του NBA Η ομάδα όλων των εποχών για την 75η επέτειο του NBA Πρωταθλητής NCAA (1960) Δεύτερη ομάδα All-American (1962) Η φανέλα με το No. 5 αποσύρθηκε από τους Ohio State Buckeyes Αναλυτικά στατιστικά καριέρας Αρχειοθετήθηκε 2013-05-12 στο Wayback Machine. HOF : John J. Havlicek
Τανχόιζερ (ποιητής)

Ο Τανχόιζερ (Tannhäuser, πέθανε μετά το 1265) ήταν Γερμανός λυρικός ποιητής (Minnesänger). Ιππότης-ποιητής, ήταν ευνοούμενος του δούκα της Αυστρίας Φρειδερίκου Β΄του Πολεμοχαρούς. Εικάζεται ότι πήρε μέρος στις Σταυροφορίες, την πέμπτη ή την έκτη. Μετά τον θάνατο του Φρειδερίκου κατασπατάλησε τα πλούσια δώρα του σε «γυναίκες, κρασιά και φαγητά» κατά την ομολογία του, και έζησε από τότε πλάνητα βίον περιφερόμενος στις αυλές των ευγενών. Σώζονται έξι λυρικές μπαλάντες του, λίγα ερωτικά τραγούδια του σε ύφος παρωδίας και πολλές παροιμίες. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο ίδιος στα ποιήματά του σατιρίζει το κατάντημά του.

 Ήδη από τέλη του 13ου αιώνα (κατ’ άλλους από τα μέσα του 14ου) είχε διαμορφωθεί ο θρύλος του Τανχόιζερ: Ο ιππότης-ποιητής ανακαλύπτει την κατοικία της θεάς Αφροδίτης στο όρος Venusberg (Όρος της Αφροδίτης), κοντά στην πόλη Άιζεναχ (Eisenach) της Θουριγγίας και μένει έναν χρόνο μαζί της παραδομένος στις ηδονές. Καταλαμβάνεται όμως από τύψεις, ταξιδεύει στη Ρώμη και ζητά από τον Πάπα Ουρβανό Δ΄ να τον συγχωρήσει. Ο Πάπας απαντά ότι όπως το ραβδί του Τανχόιζερ δεν πρόκειται ποτέ να ανθίσει, έτσι και οι αμαρτίες του δεν θα συγχωρεθούν ποτέ. Ο Τανχόιζερ πετά το ραβδί του απελπισμένος και ξεκινά πάλι για το Όρος της Αφροδίτης. Αλλά την τρίτη μέρα το ραβδί του άνθισε. Ο Πάπας στέλνει ανθρώπους να τον αναζητήσουν αλλά ο Τανχόιζερ έχει εξαφανιστεί. Ο θρύλος του Τανχόιζερ ενέπνευσε τον Χάινριχ Χάινε και άλλους ρομαντικούς συγγραφείς, ιδιαίτερα τον Ρίχαρντ Βάγκνερ στην περίφημη ομώνυμη όπερα. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Tannhäuser στο Wikimedia Commons
Σαφής και ασαφής αθεϊσμός

Ασαφής και σαφής αθεϊσμός είναι τύποι αθεϊσμού τους οποίους έχει επινοήσει ο Τζορτζ Σμίθ (George H. Smith). Σύμφωνα με τον Σμιθ σαφής Αθεϊσμό, έχουν απορρίψει την ιδέα της ύπαρξης κάποιου θεού, ή θεότητας ενώ ο ασαφής αθεϊστές, αν και δεν πιστεύουν σε κάποια θεότητα, δεν έχουν απορρίψει την έννοια ή δεν την έχουνε σκεφτεί.

 Ο Σμιθ ορίζει τον ασαφή αθεϊσμό ως την απουσία θεϊστικής πίστης χωρίς συνειδητή απόρριψη της. Η απουσία θεϊστικής πίστης, περιλαμβάνει κάθε μορφή μη πίστης σε κάποια θεότητα. Αυτό θα κατηγοριοποιούσε ως «ασαφής άθεους» όλους τους ενήλικες οι οποίοι δεν άκουσαν ποτέ τους για θεότητες καθώς και εκείνους τους ενήλικες που δεν έδωσαν ποτέ σημασία στην ιδέα. Τα παιδιά επίσης συμπεριλαμβάνονται, σε αυτή την κατηγορία, αν και, ανάλογα με τον συγγραφέα, συμπεριλαμβάνονται και τα παιδιά. Το 1772, ο Βαρόνος του Χόλμπαχ έγραφε: «Όλα τα παιδιά γεννιούνται Άθεοι· δεν έχουν ιδέα για τον Θεό». Ο Σμιθ δεν σχολιάζει τα παιδιά, αλλά σίγουρα κατατάσσει ως άθεους ορισμένα παιδιά που δεν είναι γνώστες της έννοιας της θεότητας O άνθρωπος που δεν έχει έρθει ακόμη με τον θεϊσμό, είναι άθεος επειδή δεν πιστεύει στον θεό. Σε αυτή την κατηγορία, συμπεριλαμβάνονται και τα παιδιά με την ικανότητα να συλλάβουν το νόημα των σχετικών ζητημάτων, αλλά πάλι δεν γνωρίζουν αυτά τα ζητήματα. Το ότι το παιδί δεν πιστεύει στον θεό, τον κάνει αθεϊστή. Ο Σμιθ παρατήρησε ότι μερικά κίνητρα για τον σαφή αθεϊσμό είναι λογικά και μερικά όχι. Για τα ρασιοναλιστικά κίνητρα, γράφει: Από τις πιο σημαντικές μορφές του αθεϊσμού είναι ο φιλοσοφικός σαφής αθεϊσμός. Αυτός ο αθεϊσμός συμπεραίνει πως η πίστη στον θεό είναι παράλογη και άρα πρέπει να απορριφθεί. Επειδή αυτή η μορφή του σαφούς αθεϊσμού βασίζεται πάνω στην κριτική των θεϊστικών πιστεύω, περιγράφεται καλύτερα ως «κριτικός αθεϊσμός» Για τον Σμιθ, ο κριτικός σαφής αθεϊσμός, χωρίζεται σε 3 ομάδες Η άποψη που εκφράζεται με την δήλωση «Δεν πιστεύω στην ύπαρξη του θεού ή κάποιου υπερφυσικού όντος» μετά από το «η αποτυχία του θεϊσμού να προσκομίσει αποδείξεις είναι αρκετό» Αντιμέτωποι με την απουσία αποδείξεων και τεκμηρίωσης, αυτό το είδος του κριτικού αθεϊσμού δεν βρίσκει κανένα λόγο να πιστεύει σε υπερφυσικά όντα. Η άποψη που εκφράζεται με την δήλωση «Ο Θεός δεν υπάρχει» ή «η ύπαρξη του θεού είναι αδύνατη» μετά το «μια συγκεκριμένη ιδέα για τον Θεό, όπως αυτή του Χριστιανισμού κρίνεται ως παράλογη και αντιφάσκει με τον ευατό της.» Η άποψη που «αρνείται να συζητήσει την ύπαρξη ή μη ενός θεού» επειδή «η έννοια ενός θεού είναι ακατανόητη» Αγνωστικισμός Απαθεϊσμός Ιγνωστικισμός Μη θεϊσμός Smith, George H. (1979). Atheism: The Case Against God. Buffalo, New York: Prometheus. σελίδες 13–18. ISBN 0-87975-124-X. d'Holbach, P. H. T. (1772). Good Sense. Ανακτήθηκε στις 12 Μαΐου 2010.
Τόμας Μπρίγκστοκ

Ο Τόμας Μπρίγκστοκ (Thomas Brigstocke) (1809 – 11 Μαρτίου 1881) ήταν Ουαλός ζωγράφος. Σπούδασε τέχνη στο Λονδίνο και μετά πέρασε οκτώ χρόνια στην Ιταλία προτού επιστρέψει στην Αγγλία. Στη δεκαετία του 1840 επισκέφτηκε την Αίγυπτο, όπου φιλοτέχνησε πορτρέτα του Μωάμεθ Αλή Πασά και της οικογένειάς του.

 Ο Μπρίγκστοκ γεννήθηκε στο Καρμάρθεν, στις 17 Απριλίου 1809, ο τρίτος γιος του Ντέιβιντ και της Μαίρη Μπρίγκστοκ. Σπούδασε στο Queen Elizabeth's Grammar School στο Καρμάρθεν. Όταν έκλεισε τα 16 οι γονείς του τον έστειλαν για σπουδές στο στούντιο του Χένρι Σας στην Charlotte Street του Λονδίνου. Οκτώ μήνες αργότερα έγινε μαθητής στα Σχολεία της Βασιλικής Ακαδημίας αρχικά υπό τον Χένρι Περόνετ Μπριγκς και στη συνέχεια υπό τον Τζον Πρέσκοτ Νάιτ . Το 1833 άφησε τη Βρετανία για να σπουδάσει στο Παρίσι, τη Φλωρεντία, τη Ρώμη και τη Νάπολη, περνώντας οκτώ έτη στην Ιταλία. Την περίοδο εκείνη δημιούργησε διάφορα αντίγραφα των παλαιών δασκάλων, συμπεριλαμβανομένου ενός από τη Μεταμόρφωση του Ραφαήλ, το οποίο αγοράστηκε ως βωμό για την Εκκλησία του Χριστού, στην οδό Albany, στο Λονδίνο, κατόπιν σύστασης του ζωγράφου Γουίλιαμ Κολίνς . Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Ρώμη έκανε παρέα με δύο άλλους Ουαλούς καλλιτέχνες που κατοικούσαν εκεί, τον Τζον Γκίμπσον και τον Πένρι Γουίλιαμς, καθώς και με Άγγλους όπως ο Έντουαρντ Μάθιου Γουόρντ και ο Τζόζεφ Σέβερν . Ο Μπρίγκστοκ, ομιλητής της ουαλικής, λέγεται ότι δίδαξε τη γλώσσα στον διάσημο γλωσσολόγο Καρδινάλιο Μεζοφάντι . Ο Μπρίγκστοκ εξέθεσε για πρώτη φορά στη Βασιλική Ακαδημία το 1842, παρουσιάζοντας έναν πίνακα που ονομάζεται Alnaschar, ο πέμπτος αδελφός του κουρέα . Από τότε έως το 1865 εξέθεσε 16 έργα στην Ακαδημία και δύο στο Βρετανικό Ίδρυμα. Η Oriental Club του ανέθεσε να ζωγραφίσει ένα πορτρέτο του στρατηγού Sir Γουίλιαμ Νοτ, μετά την επιστροφή του από μια εκστρατεία στο Αφγανιστάν, και το 1847 ο Μπρίγκστοκ πήγε στην Αίγυπτο με μια εισαγωγική επιστολή από την Oriental Club προς τον Αλή Πασά και ζωγράφισε τα πορτρέτα του και την οικογένειά του. Πέρασε δεκαέξι μήνες δουλεύοντας στην Αίγυπτο, κυρίως στο Παλάτι της Σούμπρα, στον Νείλο, κοντά στο Κάιρο, και στο Ρας Ελ Τιν της Αλεξάνδρειας. Στο Λονδίνο ζωγράφιζε, περιστασιακά, σκυλιά. Ο Μπρίγκστοκ πέθανε στις 11 Μαρτίου 1881, σε ηλικία 72 ετών, και ενταφιάστηκε στο νεκροταφείο Kensal Green. Τόμας Μπρίγκστοκ στο Artnet Πορτρέτα του Τόμας Μπρίγκστοκ ( Εθνική Πινακοθήκη Πορτρέτων, Λονδίνο ) Ο Μωυσής με τον Ααρών και τον Χουρ (Απεικόνιση της Βίβλου στη βάση δεδομένων της Ουαλίας) Πορτρέτο ενός νεαρού κυρίου (John Adams Fine Art)
Γιοϊτσίρο Νάμπου

Ο Γιοϊτσίρο Νάμπου (ιαπων. 南部 陽一郎, Nanbu Yōichirō, αγγλ. Yoichiro Nambu, 18 Ιανουαρίου 1921 – 5 Ιουλίου 2015) ήταν Ιαπωνο-Αμερικανός φυσικός, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου. Γνωστός για τις συνεισφορές του στη θεωρητική φυσική, ο Γιοϊτσίρο μοιράσθηκε με τους επίσης Ιάπωνες Μακότο Κομπαγιάσι και Τοσιχίντε Μασκάβα το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 2008 για την ανακάλυψη (1960) του μηχανισμού της αυθόρμητης θραύσεως συμμετρίας στην υποατομική φυσική, που αρχικώς συνειδητοποιήθηκε για τη συμμετρία δεξιού-αριστερού στην ισχυρή αλληλεπίδραση και αργότερα στην ηλεκτρασθενή αλληλεπίδραση και στον μηχανισμό Χιγκς. Προβλέφτηκε έτσι η ύπαρξη τουλάχιστον τριών οικογενειών κουάρκ στη φύση.

 Ο Γιοϊτσίρο Νάμπου γεννήθηκε στο Τόκιο και πήγε αποκλειστικά σε δημόσια σχολεία. Εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο του Τόκιο, όπου σπούδασε φυσική και πήρε πτυχίο το 1942 και διδακτορικό το 1952, ενώ είχε ήδη διορισθεί σε θέση αναπληρωτή καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της πόλης της Οσάκα. Το επόμενο έτος, σε ηλικία μόλις 29 ετών, έγινε καθηγητής α΄ βαθμίδας.Το 1952 προσκλήθηκε από το Ινστιτούτο Προχωρημένων Μελετών του Πρίνστον στις ΗΠΑ. Από εκεί μετακλήθηκε στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου το 1954, όπου έγινε καθηγητής το 1958. Το 1970 έγινε πολίτης των ΗΠΑ. Ο Νάμπου πρότεινε την «αλλαγή χρώματος» της κβαντικής χρωματοδυναμικής, έχοντας εργασθεί παλαιότερα στην αυθόρμητη θραύση συμμετρίας στη σωματιδιακή φυσική και έχοντας ανακαλύψει πως το πρότυπο δυαδικού συντονισμού θα μπορούσε να ερμηνευθεί από μία κβαντομηχανική θεωρία των χορδών. Ο Νάμπου θεωρείται ως ένας από τους θεμελιωτές της θεωρίας των χορδών. Η δράση Νάμπου-Γκότο στη θεωρία των χορδών ονομάσθηκε έτσι προς τιμή του Νάμπου και του Τετσούο Γκότο. Επίσης, τα μποζόνια μηδενικής μάζας που προκύπτουν σε θεωρίες πεδίου με αυθόρμητη θραύση συμμετρίας αναφέρονται κάποιες φορές ως «μποζόνια Νάμπου-Γκόλντστον». Ο Νάμπου απεβίωσε από καρδιακή προσβολή σε ηλικία 94 ετών στην Οσάκα. Η κηδεία του και τα μνημόσυνά του έγιναν σε στενό οικογενειακό κύκλο. Ο Γιοϊτσίρο Νάμπου τιμήθηκε με αρκετά βραβεία, παράσημα και άλλες διακρίσεις κατά τη διάρκεια της ζωής του. Μερικά από αυτά είναι: Το Βραβείο Μαθηματικής Φυσικής Ντάνι Χάινεμαν (1970), το «Βραβείο στη μνήμη του Ρόμπερτ Οπενχάιμερ» (1977), το ιαπωνικό Τάγμα του Πολιτισμού (1978), το Εθνικό Μετάλλιο Επιστήμης των ΗΠΑ (1982), το Μετάλλιο Μαξ Πλανκ (1985), το Βραβείο Ντιράκ του ICTP (1986), το Βραβείο Σακουράι της Αμερικανικής Φυσικής Εταιρείας (1994), το Βραβείο Βολφ Φυσικής (1994/1995) και το «Μετάλλιο Βενιαμίν Φραγκλίνου» του Ινστιτούτο Φραγκλίνου της Φιλαδέλφειας (2005). Τέλος τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής του 2008 «για την ανακάλυψη του μηχανισμού της αυθόρμητης θραύσεως συμμετρία στην υποατομική φυσική». Συγκεκριμένα, ο Νάμπου πήρε το ήμισυ του Βραβείου, ενώ οι άλλοι δύο επιστήμονες στους οποίους απονεμήθηκε, μοιράσθηκαν μεταξύ τους το άλλο μισό. Το «προφίλ» του Νάμπου στο Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου του Σικάγου
Μεσιέ 80

Το Μεσιέ 80 (γνωστό και ως M80 και NGC 6093) είναι σφαιρωτό σμήνος σε απόσταση περίπου 32.600 ετών φωτός στον αστερισμό Σκορπιό. Είναι ένα από τα πυκνότερα σμήνη του Γαλαξία. Το Μ80 βρίσκεται στο μέσο της απόστασης μεταξύ Αντάρη και βήτα Σκορπιού σε μία περιοχή πλούσια σε νεφελώματα. Μπορεί να παρατηρηθεί με ερασιτεχνικά τηλεσκόπια μεσαίας ισχύος σαν μία μπάλα φωτός, η σαν κομήτης χωρίς ουρά.

 Ανακαλύφθηκε από το Σαρλ Μεσιέ το 1781. Ο πρώτος που το ανέλυσε ήταν ο Ουίλιαμ Χέρσελ το 1785 και το χαρακτήρισε ως ένα από τα πλουσιότερα και πυκνότερα σμήνη που είχε παρατηρήσει. Στις 21 Μαΐου 1860, στο Μεσιέ 80 παρατηρήθηκε ένας καινοφανής αστέρας, ο οποίος άλλαξε τελείως την εμφάνιση του σμήνους για κάποιες μέρες. Αυτός ο καινοφανής ονομάστηκε T Σκορπιού και ανακαλύφθηκε από τον Auwers στο Βερολίνο και έφτασε σε φαινόμενο μέγεθος +7 στις 21 και 22 Μαΐου και είχε εξασθενήσει σε 10,5 ένα μήνα μετά. Παρατηρήθηκε ανεξάρτητα από τον Pogson. Η μέγιστη φωτεινότητα του καινοφανή αντιστοιχεί σε απόλυτο μέγεθος -8,5, αν ήταν μέλος του σμήνους. Στο μέγιστο μέγεθός του, ο καινοφανής ήταν αξιοσημείωτα λαμπρότερος από ολόκληρο το σμήνος. Ένας άλλος καινοφανής παρατηρήθηκε στο Μεσιέ 14 το 1938, αλλά ανακαλύφθηκε χρόνια αργότερα με βάση φωτογραφίες του σμήνους. Το Μεσιέ 80 έχει διάμετρο περίπου 95 έτη φωτός και αποτελείται από περίπου 100.000 άστρα. Είναι ένα από τα πυκνότερα του Γαλαξία με τάξη συγκέντρωσης ΙΙ. Το Μ80 περιέχει ένα μεγάλο αριθμό άστρων blue stragglers, δηλαδή άστρων που φαίνονται πολύ νεότερα από ότι το σμήνος στο οποίο ανήκουν. Messier 80, SEDS Messier pages Messier 80, Galactic Globular Clusters Database page Astronomy Picture of the Day description Messier 80 at ESA/Hubble Αρχειοθετήθηκε 2009-02-09 στο Wayback Machine.
Ο πραγματικός κόσμος

Ο πραγματικός κόσμος (γαλλικός τίτλος: Le Monde réel) είναι μυθιστορηματικός κύκλος του Λουί Αραγκόν που δημοσιεύθηκε από το 1934 έως το 1951. Αποτελείται από πέντε μυθιστορήματα με έντονο κοινωνικό περιεχόμενο και παρουσιάζει μια κριτική ανάλυση της αστικής κοινωνίας της Γαλλίας από το 1890 έως το πρώτο μισό του 20ού αιώνα.

 Το 1930, ο Λουί Αραγκόν αποστασιοποιήθηκε από τον σουρεαλισμό και άρχισε να γράφει τη σειρά μυθιστορημάτων με τον γενικό τίτλο Ο πραγματικός κόσμος, έργο που κατατάσσεται στη λογοτεχνία του σοσιαλιστικού ρεαλισμού. Παρουσιάζοντας διάφορα σημαντικά ιστορικά γεγονότα και αναμειγνύοντας πραγματικότητα, μυθοπλασία και ορισμένα αυτοβιογραφικά του στοιχεία, δημιούργησε μια κοινωνική και ιστορική τοιχογραφία του πρώτου μισού του 20ού αιώνα. Τα τρία πρώτα μυθιστορήματα ανασυνθέτουν τους κοινωνικούς, ιδεολογικούς και ιστορικούς παράγοντες που οδήγησαν την κοινωνία να βρεθεί εγκλωβισμένη στην καταστροφή του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Τα δύο τελευταία επαναλαμβάνουν τη μέθοδο, αλλά αυτή τη φορά για την καταστροφή «είκοσι χρόνια αργότερα» του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Το έργο τείνει να δείξει ότι τα ίδια λάθη, οι ίδιες ψυχολογικές και κοινωνικές συμπεριφορές επανέλαβαν την τραγωδία, τόσο στο 1914-1918 όσο και στο 1939-1945. Κάθε μυθιστόρημα συγκλίνει στην παρουσίαση της αποτυχίας της αστικής, καπιταλιστικής και ατομικιστικής κοινωνίας και στην ελπίδα μιας αλλαγής του ορίζοντα που προσφέρει ο κομμουνιστικός αγώνας.Από τους πολλούς χαρακτήρες όλων των κοινωνικών τάξεων που εμφανίζονται στον κύκλο, αρκετοί επανεμφανίζονται στην εξέλιξη των μυθιστορημάτων, μετακινούμενοι από την κεντρική σκηνή στο παρασκήνιο, ανάλογα με το έργο. Ο κύκλος τελειώνει με το τεράστιο και ημιτελές μυθιστόρημα Οι Κομμουνιστές, που επρόκειτο να καλύψει ολόκληρη την περίοδο 1939-1945, διακόπτεται όμως μετά από έξι τόμους και σχεδόν 1500 σελίδες. Κουρασμένος μπροστά στο υπερβολικά φιλόδοξο μυθιστορηματικό του σχέδιο, τα όρια του ρεαλισμού στην ερμηνεία της ιστορίας ή αποθαρρυνμένος μπροστά στις υπερβολικά δογματικές αντιδράσεις στο έργο του, ο Λουί Αραγκόν αποφάσισε να κλείσει τον κύκλο του σε αυτό το αδιέξοδο και να συνεχίσει τους προβληματισμούς του και τον αγώνα του με άλλους τρόπους. Η συνέχιση της λογοτεχνικής του παραγωγής θα λάβει μια έντονη μοντερνιστική κατεύθυνση. 1934: Les Cloches de Bâle - Οι καμπάνες της Βασιλείας. Ελλ. μετάφραση: Γιώργος Παπακυριάκης, εκδόσεις Οδυσσέας, 1978 1936: Les Beaux Quartiers - Οι καλές συνοικίες (1936, βραβείο Ρενοντό). Ελλ. μετάφραση: Μανώλης Κορνήλιος, εκδόσεις Οδυσσέας, 1986 1942: Les Voyageurs de l'impériale - Οι επιβάτες της στέγης της ταχυδρομικής άμαξας 1944: Aurélien - Ορελιέν 1949-1951: Les Communistes (6 τόμοι) - Οι Κομμουνιστές. Ελλ. μετάφραση: Τιτίκα Δημητρούλια- Δ. Παπακωνσταντίνου, εκδόσεις Σύγχρονη εποχή, 1989-1994.
Κολέγιο Χάρβαρντ

Το Κολέγιο Χάρβαρντ (αγγλικά: Harvard College) είναι ένα ιδιωτικό κολέγιο στο Κέιμπριτζ της Μασαχουσέτης, το οποίο αποτέλεσε για μεγάλο μέρος του 20ου αιώνα και συνεχίσει να αποτελεί το κύριο προπτυχιακό κολέγιο του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, στο οποίο και υπάγεται. Έχοντας ιδρυθεί το 1636, το Κολέγιο Χάρβαρντ είναι η παλαιότερη σχολή του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ και το παλαιότερο ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα στις ΗΠΑ. Το Κολέγιο Χάρβαρντ είναι το παραδοσιακό προπτυχιακό πρόγραμμα του ομώνυμου πανεπιστημίου και προσφέρει πτυχία Bachelor of Arts και Bachelor of Science. Είναι πολύ επιλεκτικό (μόνο το 5% των όσων έχουν υποβάλει αίτηση γίνονται δεκτοί). Αν και θεωρείται ευρέως κορυφαίο, τα προπτυχιακά προγράμματα του Χάρβαρντ δεν θεωρούνται τόσο εξαιρετικά όσο τα μεταπτυχιακά. Μεγάλο μέρος των αποφοίτων του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ αποφοιτούν από το ομώνυμο κολέγιο.

 Πέντε Πρόεδροι των ΗΠΑ υπήρξαν απόφοιτοι του Κολεγίου Χάρβαρντ (Τζον Άνταμς, Τζον Κουίνσι Άνταμς, Τζον Φ. Κένεντι, Φραγκλίνος Ρούζβελτ και Θεόδωρος Ρούζβελτ) Είκοσι εννέα βραβευμένοι με Νόμπελ υπήρξαν απόφοιτοι του Κολεγίου Χάρβαρντ (Φίλιπ Άντερσον, Πέρσι Γουίλλιαμς Μπρίντγκμαν, Μάρτιν Λι Τσάλφι, Τ. Σ. Έλιοτ, Γουόλτερ Γκίλμπερτ, Ρόι Γκλάουμπερ, Αλ Γκορ, Έρικ Καντέλ, Μάρτιν Κάρπλους, Χένρι Κίσινγκερ, Γουίλιαμ Νόουλες, Ρότζερ Κορνμπέργκ, Μάικλ Κρέμερ, Έρικ Μάσκιν, Ντέιβιντ Λι, Μέρτον Μίλερ, Τζορτζ Μίνοτ, Ρότζερ Μάιερσον, Σαούλ Περλμούτερ, Θεόδωρος Ρούζβελτ, Γκρεγκ Λ. Σεμένζα, Λόιντ Σάρπλέι, Κρίστοφερ Σιμς, Ρόμπερτ Σόλοου, Γουίλιαμ Χάουαρντ Στάιν, Τζέιμς Σάμνερ, Τζέιμς Τόμπιν, Ρότζερ Τσίεν και Κένεθ Γουίλσον. Άλλοι σημαντικοί απόφοιτοι είναι οι: Σάμνερ Ρεντστόουν, Αμερικανός επιχειρηματίας Τζον Ρόμπαρντς, Αμερικανός δικαστικός Μάικλ Κράιτον, Αμερικανός συγγραφέας Ντάρεν Αρονόφσκι, Αμερικανός σκηνοθέτης Τόμι Λι Τζόουνς, Αμερικανός ηθοποιός Νάταλι Πόρτμαν, Αμερικανίδα ηθοποιός Μίρα Σορβίνο, Αμερικανίδα ηθοποιός Τεντ Κένεντι, Αμερικανός πολιτικός Ρόμπερτ Κένεντι, Αμερικανός πολιτικός Φιλ Μέρφι, Αμερικανός πολιτικός Τεντ Καζίνσκι, Αμερικανός κατά συρροήν δολοφόνος και τρομοκράτηςΕπιφανείς φοιτητές αλλά όχι αποφοίτους υπήρξαν οι: Μπιλ Γκέιτς, Αμερικανός επιχειρηματίας Γουίλιαμ Ράντολφ Χιρστ, Αμερικανός εκδότης εφημερίδων και αρθρογράφος Μαρκ Ζάκερμπεργκ, Αμερικανός επιχειρηματίας και ιδρυτής του Facebook Ματ Ντέιμον, Αμερικανός ηθοποιός Γουίλιαμ Τζέιμς, Αμερικανός φιλόσοφος