Ιαπωνικά εγκλήματα πολέμου

Τα Ιαπωνικά εγκλήματα πολέμου συνέβησαν σε πολλές χώρες της Ασίας και του Ειρηνικού κατά τη διάρκεια του «Ιαπωνικού ιμπεριαλισμού», κυρίως κατά τη διάρκεια του Β΄ Σινοϊαπωνικού Πολέμου και του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Κάποια από τα περιστατικά έχουν επίσης ονομαστεί ως «Ασιατικό Ολοκαύτωμα» και «Ιαπωνικές στρατιωτικές θηριωδίες». Κάποια από τα εγκλήματα πολέμου διαπράχθηκαν από το στρατό της Ιαπωνικής Αυτοκρατορίας στα τέλη του 19ου αιώνα, αν και τα περισσότερα διαπράχθηκαν στο πρώτο μέρος της «Εποχής Σόβα» (Ιαπωνικά: 昭和時代, Shōwa jidai), όπως ονομάστηκε η βασιλεία του Αυτοκράτορα Χιροχίτο, έως τη στρατιωτική ήττα της Ιαπωνίας το 1945. Ιστορικοί και κυβερνήσεις κάποιων χωρών θεωρούν τις Αυτοκρατορικές Ιαπωνικές Στρατιωτικές Δυνάμεις, πρώην Ιαπωνικό Αυτοκρατορικό Στρατό, το Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό Ναυτικό και την Ιαπωνική Αυτοκρατορική οικογένεια, ειδικά τον Αυτοκράτορα Χιροχίτο, υπεύθυνους για τις δολοφονίες και άλλα εγκλήματα που διαπράχθηκαν εναντίον εκατομμυρίων αμάχων και αιχμάλωτων πολέμου. Κάποιοι Ιάπωνες στρατιώτες έχουν παραδεχθεί ότι διέπραξαν αυτά τα εγκλήματα. Οι αεροπόροι της Αυτοκρατορικής Ιαπωνικής Εναέριας Στρατιωτικής Υπηρεσίας και της Αυτοκρατορικής Ιαπωνικής Ναυτικής Εναέριας Υπηρεσίας δεν συμπεριλήφθηκαν ως εγκληματίες πολέμου, καθώς δεν υπήρχε θετικό ή εθιμικό διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο που να απαγορεύει τις παράνομες συμπεριφορές των εναέριων πολεμικών επιχειρήσεων πριν και κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η Αυτοκρατορική Ιαπωνική Εναέρια Στρατιωτική Υπηρεσία έλαβε συμμετοχή σε χημικές και βιολογικές επιθέσεις σε εχθρικούς υπηκόους κατά τη διάρκεια του Β΄ Σινοϊαπωνικού Πολέμου και του του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, και η χρήση τέτοιων όπλων στον πόλεμο ήταν γενικά απαγορευμένη από τις διεθνείς συμφωνίες που υπογεγραμμένες και από την Ιαπωνία, όπως οι «Συμβάσεις της Χάγης» των 1899 («Α΄ Συνδιάσκεψις της ειρήνης του 1899») και 1907 («Β΄ Συνδιάσκεψις της ειρήνης του 1907»), οι οποίες απαγόρευσαν τη χρήση του «δηλητηρίου ή δηλητηριασμένων όπλων» στον πόλεμο.Από τη δεκαετία του 1950, ανώτεροι αξιωματούχοι της Ιαπωνικής κυβέρνησης έχουν εκφράσει πολυάριθμες απολογίες για τα εγκλήματα πολέμου της χώρας τους. Το Υπουργείο Εξωτερικών Υποθέσεων της Ιαπωνίας αναφέρει ότι η χώρα αναγνωρίζει το ρόλο της στην πρόκληση «τεράστιων καταστροφών και δεινών» κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ιδίως σε σχέση με την είσοδο του Ιαπωνικού Αυτοκρατορικού Στρατού στην πόλη Ναντσίνγκ, κατά τη διάρκεια της οποίας οι Ιάπωνες στρατιώτες σκότωσαν ένα μεγάλο αριθμό αμάχων και άσκησαν λεηλασίες και βιασμούς. Κάποια μέλη του Ιαπωνικού Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος (Ιαπωνικά: 自由民主党, Jiyū-Minshutō) στην Ιαπωνική κυβέρνηση, όπως ο πρώην πρωθυπουργός Γιουνισίρο Κοϊζούμι και ο νυν πρωθυπουργός Σίνζο Άμπε έχουν προσευχηθεί στο Βωμό Γιασουκούνι (Ιαπωνικά: 靖国神社 ή 靖國神社, Yasukuni Jinja), ο οποίος περιλαμβάνει στους τιμώμενους πεσόντες πολέμου και καταδικασμένους εγκληματίες πολέμου Α΄ κλάσης. Σε κάποια σχολικά βιβλία Ιστορίας στην Ιαπωνία υπάρχουν μόνο σύντομες αναφορές στα διάφορα εγκλήματα πολέμου, ενώ μέλη του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος, όπως ο Σίνζο Άμπε, έχουν αρνηθεί κάποιες από τις φρικαλεότητες, όπως τη συμμετοχή της κυβέρνησης στην απαγωγή γυναικών για να χρησιμοποιηθούν ως «γυναίκες ανακούφισης» (ακούσια πόρνες). Εκτός από το ιαπωνικό στρατιωτικό και πολιτικό προσωπικό, οι Αρχές των Συμμάχων διαπίστωσαν επίσης ότι Κορεάτες και Ταϊβανέζοι, που υπηρετούσαν στις δυνάμεις της Ιαπωνικής Αυτοκρατορίας διαπράξαν εγκλήματα πολέμου.

 Τα εγκλήματα πολέμου καθορίστηκαν στο «Καταστατικό του Διεθνούς Στρατιωτικού Δικαστηρίου για την Άπω Ανατολή» (Αγγλικά: «International Military Tribunal for the Far East Charter» ή «IMTFE Charter» ή «Tokyo Charter») υπό τον Ντάγκλας Μακάρθουρ ως «παραβιάσεις των νόμων ή θεσμών του πολέμου», το οποίο περιλαμβάνει εγκλήματα σε βάρος εχθρικών στρατιωτικών και αμάχων. Τα εγκλήματα περιλάμβαναν, επίσης, εσκεμμένες επιθέσεις σε αμάχους και περιουσίες ουδέτερων κρατών, καθώς υπάγονται στην κατηγορία των μη-στρατιωτικών, όπως η επίθεση στο Περλ Χάρμπορ. Το στρατιωτικό προσωπικό τις Ιαπωνικής Αυτοκρατορίας έχει κατηγορηθεί ή καταδικαστεί για τη διάπραξη πολλών τέτοιων πράξεων κατά τη διάρκεια του ιαπωνικού ιμπεριαλισμού από τα τέλη του 19ου έως τα μέσα του 20ου αιώνα. Έχουν κατηγορηθεί για τη διεξαγωγή μιας σειράς παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων εναντίον αμάχων και αιχμαλώτων πολέμου σε όλη την Ανατολική Ασία και τη δυτική περιοχή του Ειρηνικού. Αυτά τα γεγονότα έφθασαν στο ζενίθ τους κατά τη διάρκεια του Β΄ Σινοϊαπωνικού Πολέμου (1937-1945) και των επιχειρήσεων στην Ασία και στον Ειρηνικό του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου (1941-1945). Εκτός από το ιαπωνικό πολιτικό και στρατιωτικό προσωπικό, Κορεάτες και της Ταϊβανέζοι, οι οποίοι αναγκάστηκαν να υπηρετήσουν στο στρατό της Ιαπωνικής Αυτοκρατορίας βρέθηκαν επίσης να έχουν διαπράξει εγκλήματα πολέμου, ως μέρος του Ιαπωνικού Αυτοκρατορικού Στρατού. Η Ιαπωνία δεν είχε υπογράψει την «Τρίτη Σύμβαση της Γενεύης» για τη μεταχείριση των αιχμαλώτων πολέμου (1929), εκτός από τη Σύμβαση της Γενεύης για τη μεταχείριση αρρώστων και τραυματιών (1929), αν και το 1942 υποσχέθηκε να συμμορφωθεί με τους όρους της. Τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν, επίσης, εμπίπτουν και υπό άλλες πτυχές της διεθνούς και την ιαπωνικής νομοθεσίας. Για παράδειγμα, πολλά από τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν από Ιάπωνες κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου παραβίαζαν την ιαπωνική στρατιωτική νομοθεσία, και παραπέμφθηκαν σε στρατοδικείο, όπως απαιτούνταν από τον νόμο. Η Ιαπωνία παραβίασε επίσης τις διεθνείς συμφωνίες που είχαν υπογραφεί από την ίδια, συμπεριλαμβανομένων διατάξεων των «Συμβάσεων της Χάγης» των 1899 και 1907, όπως προστασία των αιχμαλώτων πολέμου και την απαγόρευση της χρήσης χημικών όπλων, την «Αναγκαστική Σύμβαση Εργασίας» του 1930 που απαγόρευε την καταναγκαστική εργασία, τη «Διεθνή Σύμβαση» του 1921 για την καταστολή της διακίνησης γυναικών και παιδιών που απαγόρευε την εμπορία ανθρώπων, καθώς και άλλες συμφωνίες. Η Ιαπωνική κυβέρνηση είχε, επίσης, υπογράψει το Σύμφωνο του Παρισιού («Σύμφωνο Κέλογκ-Μπριάν» ή «Γενική Συνθήκη για την Παραίτηση του Πολέμου ως Μέσου της Εθνικής Πολιτικής») το 1929, καθιστώντας έτσι τις δράσεις της την περίοδο 1937-1945 υποκείμενες σε κατηγορίες για εγκλήματα κατά της ειρήνης, μια κατηγορία που θεσπίστηκε στο πλαίσιο των «δικών του Τόκιο» για τη δίωξη εγκληματιών πολέμου Α΄ κλάσης. Οι εγκληματίες πολέμου Β΄ κλάσης ήταν εκείνοι όπου κρίνονταν ένοχοι για εγκλήματα πολέμου αυτά καθ' αυτά, και Γ΄ κλάσης εγκληματίες πολέμου ένοχοι για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Η ιαπωνική κυβέρνηση αποδέχθηκε επίσης τους όρους που έθεσε η «Διακήρυξη του Πότσδαμ» το 1945 (μέρος της διάσκεψης του Πότσδαμ) μετά το τέλος του πολέμου, συμπεριλαμβανομένης της διάταξης του «Άρθρου 10» της τιμωρίας για «όλους τους εγκληματίες πολέμου, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που έχουν πράξει ωμότητες στους φυλακισμένους μας». Η Ιαπωνική νομοθεσία δεν καθορίζει όσους έχουν καταδικαστεί στις προ-1945 δίκες ως εγκληματίες, παρά το γεγονός ότι οι κυβερνήσεις της Ιαπωνίας έχουν αποδεχθεί τις αποφάσεις που λήφθηκαν στις δίκες και στη «Συνθήκη του Σαν Φρανσίσκο» («Συνθήκη της ειρήνης με την Ιαπωνία», Ιαπωνικά: サンフランシスコ講和条約, San-Furansisuko kōwa-Jōyaku) το 1952. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η Συνθήκη δεν αναφέρει τη νομική εγκυρότητα του δικαστηρίου. Αν η Ιαπωνία είχε πιστοποιήσει το νομικό κύρος των δικαστηρίων για τα εγκλήματα πολέμου στη «Συνθήκη του Σαν Φρανσίσκο», τα εγκλήματα πολέμου θα είχαν γίνει ανοιχτά προς έφεση και ανατροπή στα ιαπωνικά δικαστήρια. Αυτό θα ήταν απαράδεκτο στους διεθνείς διπλωματικούς κύκλους. Ο πρωθυπουργός της Ιαπωνίας, Σίνζο Άμπε, έχει υποστηρίξει τη θέση ότι η Ιαπωνία δέχθηκε το δικαστήριο του Τόκιο και τις αποφάσεις του ως προϋπόθεση για τον τερματισμό του πολέμου, αλλά ότι οι ετυμηγορίες του δεν έχουν καμία σχέση με την εγχώρια νομοθεσία. Σύμφωνα με αυτή την άποψη, όσοι έχουν καταδικαστεί για εγκλήματα πολέμου δεν είναι εγκληματίες κάτω από την ιαπωνική νομοθεσία. Έξω από την Ιαπωνία, διαφορετικές κοινωνίες χρησιμοποιούν ευρέως διαφορετικά χρονοδιαγράμματα για τον καθορισμό των ιαπωνικών εγκλημάτων πολέμου. Για παράδειγμα, η προσάρτηση της Κορέας από την Ιαπωνία το 1910 («Συνθήκη Ιαπωνίας-Κορέας» του 1910 ή «Συνθήκη Προσάρτησης Ιαπωνίας Κορέας» του 1910) επιβλήθηκε από τον Ιαπωνικό Στρατό και η κοινωνία της Κορεάτικης Δυναστείας Γι μετέβη στο πολιτικό σύστημα της Ιαπωνικής Αυτοκρατορίας. Έτσι, η Βόρεια και η Νότια Κορέα αναφέρουν ως «ιαπωνικά εγκλήματα πολέμου» τα γεγονότα που συμβαίνουν κατά τη διάρκεια της περιόδου της Κορέας υπό ιαπωνική κυριαρχία. Συγκριτικά, η Δύση δεν ενεπλάκη πολεμικά με την Ιαπωνία μέχρι το 1941. Έτσι, οι βορειοαμερικανοί, οι Αυστραλοί, οι κάτοικοι της Νοτιοανατολικής Ασίας και οι ευρωπαίοι αναφέρουν ως «ιαπωνικά εγκλήματα πολέμου», γεγονότα που συνέβησαν κατά τη διάρκεια της περιόδου 1941-1945. Τα ιαπωνικά εγκλήματα πολέμου δεν πράττονταν πάντοτε από ιαπωνικό εθνικό προσωπικό. Μια μικρή μειοψηφία ανθρώπων σε κάθε χώρα της Ασίας και του Ειρηνικού, στην οποία εισέβαλε ή καταλάμβανε η Ιαπωνία συνεργαζόταν με τον ιαπωνικό στρατό, ή ακόμα και υπηρέτησε σε αυτό, για διάφορους λόγους, όπως η οικονομική δυσπραγία, ο εξαναγκασμός, ή η αντιπάθεια προς άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.Η κυριαρχία της Ιαπωνίας στην Κορέα και τη Φορμόζα στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα, αναγνωρίστηκε από διεθνής συμφωνίες, όπως η «Συνθήκη του Σιμονοσέκι» του 1895 και η «Συνθήκη Προσάρτησης Ιαπωνίας Κορέας» του 1910, και θεωρήθηκαν τότε αναπόσπαστα μέρη της Ιαπωνικής Αυτοκρατορίας. Σύμφωνα με το σημερινό διεθνές δίκαιο, υπάρχει μια πιθανότητα η «Συνθήκη Προσάρτησης Ιαπωνίας Κορέας» να ήταν παράνομη, καθώς δεν ζητήθηκε η γνώμη των ιθαγενών πληθυσμών, υπήρχε ένοπλη αντίσταση στις προσαρτήσεις της Ιαπωνίας, και τα εγκλήματα πολέμου μπορεί επίσης να έχουν διαπραχθεί κατά τη διάρκεια των εμφυλίων πολέμων. Η στρατιωτική κουλτούρα, ειδικά κατά τη διάρκεια της ιμπεριαλιστικής φάσης της Ιαπωνίας έπαιξε μεγάλο ρόλο στη διαμόρφωση της συμπεριφοράς των Ιαπώνων στρατιωτικών, πριν και κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά τη «Μεταρρύθμιση Μεϊτζί» και την κατάρρευση του Σογκουνάτου Τοκουγκάβα, ο Αυτοκράτορας της Ιαπωνίας έγινε το επίκεντρο της στρατιωτικής πίστης. Κατά τη διάρκεια της λεγόμενης «Εποχής της Αυτοκρατορίας» στα τέλη του 19ου αιώνα, η Ιαπωνία ακολούθησε το προβάδισμα των άλλων παγκόσμιων δυνάμεων για την ανάπτυξη μιας αυτοκρατορίας, στόχο που επιδίωξε επιθετικά.Σε αντίθεση με πολλές άλλες μεγάλες δυνάμεις, η Ιαπωνία δεν είχε υπογράψει την «Τρίτη Σύμβαση της Γενεύης» για τη μεταχείριση των αιχμαλώτων πολέμου (1929), η οποία ήταν η έκδοση της «Σύμβασης της Γενεύης», που κάλυπτε τη μεταχείριση των αιχμαλώτων πολέμου κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Παρ' όλα αυτά, η Ιαπωνία επικύρωσε τις «Συμβάσεις της Χάγης» των 1899 και 1907, οι οποίες περιείχαν διατάξεις για τους αιχμαλώτους πολέμου και μια Αυτοκρατορική Προκήρυξη του 1894 δήλωνε ότι οι ιάπωνες στρατιώτες θα πρέπει να καταβάλουν κάθε δυνατή προσπάθεια για να κερδίσουν τον πόλεμο χωρίς να παραβιάζουν τη διεθνή νομοθεσία. Σύμφωνα με τον ιστορικό Γιούκι Τανάκα (Ιαπωνικά: 田中 利幸, Tanaka Toshiyuki), οι ιαπωνικές δυνάμεις κατά τη διάρκεια του Α΄ Σινοϊαπωνικού Πολέμου, ελευθέρωσε 1.790 Κινέζους κρατούμενους αβλαβείς, από τη στιγμή που υπέγραψαν συμφωνία να μην ξαναπολεμήοσυν εναντίον της Ιαπωνίας. Μετά το Ρωσοϊαπωνικό Πόλεμο (1904-1905), όλοι οι 79.367 αιχμάλωτοι από τη Ρωσική Αυτοκρατορία αφέθηκαν ελεύθεροι και πληρώθηκαν για την εκτέλεση εργασιών, σύμφωνα με τη «Σύμβαση της Χάγης». Ομοίως, η συμπεριφορά του ιαπωνικού στρατού κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου (1914-1918) ήταν τουλάχιστον τόσο ανθρώπινη όσο αυτή των άλλων στρατών, έχοντας και κάποιους γερμανούς αιχμαλώτους πολέμου, να βρίσκουν τον τρόπο ζωής της Ιαπωνίας τόσο ευχάριστο, όπου έμειναν και εγκαταστάθηκαν εκεί μετά τον πόλεμο. Στα τέλη της δεκαετίας του 30, η αύξηση του μιλιταρισμού στην Ιαπωνία δημιούργησε τουλάχιστον επιφανειακές ομοιότητες μεταξύ της ευρύτερης ιαπωνικής στρατιωτικής κουλτούρας και αυτής του στρατιωτικού προσωπικού της Ναζιστικής Γερμανίας, όπως των Waffen-SS. Η Ιαπωνία είχε επίσης στρατιωτική μυστική αστυνομία μέσα στον Ιαπωνικό Αυτοκρατορικό Στρατό, γνωστή ως «Κενπεϊτάι» (Ιαπωνικά: 憲兵隊, Kenpeitai), η οποία είχε πολλές ομοιότητες με τη Ναζιστική Γκεστάπο στο ρόλο της στις προσαρτημένες και κατεχόμενες χώρες, αλλά υπήρχε για σχεδόν μια δεκαετία πριν από τη γέννηση του Χίτλερ. Εάν γινόταν αντιληπτή κάποια αδυναμία ή ανεπαρκής αφοσίωση στον Αυτοκράτορα, υπήρχε τιμωρία, συχνά σωματικής φύσης. Στο στρατό, οι αξιωματικοί συχνά επετίθεντο και χτυπούσαν τους υπαξιωματικούς τους, οι οποίοι θα μετέφεραν τους ξυλοδαρμούς στα χαμηλότερα αξιώματα, μέχρι το τελευταίο. Στα στρατόπεδα συγκέντρωσης αιχμαλώτων πολέμου, αυτό σήμαινε ότι οι αιχμάλωτοι ήταν αυτοί που λάμβαναν τους χειρότερους ξυλοδαρμούς, εν μέρει με την πεποίθηση ότι αυτές οι ποινές ήταν απλώς η σωστή τεχνική για την αντιμετώπιση της ανυπακοής. Ο Ιαπωνικός στρατός τις δεκαετίες του 1930 και του 1940 συχνά συγκρίνεται με το στρατό της Ναζιστικής Γερμανίας της περιόδου 1933-1945, λόγω της μεγάλης κλίμακας δεινών. Μεγάλο μέρος της διαμάχης σχετικά με το ρόλο της Ιαπωνίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο περιστρέφεται γύρω από τα ποσοστά θανάτου των αιχμαλώτων πολέμου και αμάχων υπό ιαπωνική κατοχή. Ο ιστορικός Τσάλμερς Τζόνσον (Chalmers Ashby Johnson, *6 Αυγούστου 1931 – †20 Νοεμβρίου 2010) έχει γράψει ότι: Σύμφωνα με τα ευρήματα του «Διεθνούς Στρατιωτικού Δικαστηρίου της Άπω Ανατολής» (Αγγλικά: «International Military Tribunal for the Far East» ή «IMTFE»), το ποσοστό θανάτων μεταξύ των αιχμαλώτων πολέμου από τις χώρες της Ασίας, που κρατούνταν από την Ιαπωνία ήταν 27,1%. Το ποσοστό θανάτου των Κινέζων αιχμαλώτων πολέμου ήταν πολύ υψηλότερο, επειδή οι περιορισμοί του Διεθνούς Δικαίου σχετικά με την μεταχείριση των εν λόγω κρατουμένων είχαν αφαιρεθεί, στο πλαίσιο μιας οδηγίας επικυρωμένης στις 5 Αυγούστου 1937 από τον Αυτοκράτορα Χιροχίτο. Μόνο 56 Κινέζοι αιχμάλωτοι πολέμου αφέθηκαν ελεύθεροι μετά την παράδοση της Ιαπωνίας. Μετά τις 20 Μαρτίου 1943, το Ιαπωνικό Ναυτικό είχε διαταγές να εκτελεί όλους τους κρατουμένους που λαμβάνονται στη θάλασσα. Περίπου 1.536 άμαχοι από τις Η.Π.Α. σκοτώθηκαν ή έχασαν τη ζωή τους από την κακοποίηση και κακομεταχείριση στα ιαπωνικά στρατόπεδα κράτησης στην Άπω Ανατολή. Συγκριτικά, 883 άμαχοι από τις Η.Π.Α. σκοτώθηκαν σε γερμανικά στρατόπεδα κράτησης στην Ευρώπη. Το «Άρθρο 1» της «Σύμβασης της Χάγης» του 1907, «3. Η Έναρξη των Εχθροπραξιών» (Αγγλικά: «III – The Opening of Hostilities»), απαγόρευε την έναρξη των εχθροπραξιών εναντίον ουδέτερων δυνάμεων «χωρίς να προηγείται ρητή προειδοποίηση, με τη μορφή είτε της αιτιολογημένης δήλωσης πολέμου ή τελεσίγραφο με όρους κήρυξης πολέμου» και το «Άρθρο 2» ανέφερε επίσης ότι «[η] ύπαρξη της κατάστασης πολέμου πρέπει να κοινοποιείται στις ουδέτερες Δυνάμεις, χωρίς καθυστέρηση, και δεν πρέπει να πραγματοποιηθεί με αυτές έως ότου ληφθεί γνωστοποίηση, η οποία μπορεί να δοθεί τηλεγραφικά». Οι Ιάπωνες διπλωμάτες ήθελαν να παραδώσουν την ειδοποίηση προς τις Ηνωμένες Πολιτείες τριάντα λεπτά πριν από την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ στις 7 Δεκεμβρίου 1941, αλλά παραδόθηκε στην Κυβέρνηση των Η.Π.Α. μια ώρα μετά το τέλος της επίθεσης. Το Τόκιο μετέδωσε την ειδοποίηση των 5.000 λέξεων (γνωστή ως το «Μήνυμα των 14 Μερών», Αγγλικά: «14-Part Message») σε δυο τμήματα στην Ιαπωνική Πρεσβεία στην Ουάσινγκτον, αλλά η καταγραφή του μηνύματος πήρε πάρα πολύ χρόνο και ο Ιάπωνας Πρέσβης δεν μπόρεσε να το παραδώσει νωρίς. Το «Μήνυμα των 14 Μερών» σχετιζόταν στην πραγματικότητα με την αποστολή ενός μηνύματος σε αμερικανούς αξιωματούχους ότι οι ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις μεταξύ της Ιαπωνίας και των Η.Π.Α. ήταν πιθανό να τερματιστούν, και δεν ήταν κήρυξη πολέμου. Στην πραγματικότητα, οι Ιάπωνες αξιωματούχοι γνώριζαν πολύ καλά ότι το μήνυμα δεν ήταν μια σωστή δήλωση πολέμου, όπως απαιτούνταν από τη «Σύμβαση της Χάγης» του 1907, «3. Η Έναρξη των Εχθροπραξιών». Αποφάσισαν να μην εκδώσουν κατάλληλη κήρυξη πολέμου, καθώς φοβούνταν ότι κάτι τέτοιο θα προκαλούσε πιθανή διαρροή πληροφοριών της μυστικής επιχείρησης στους Αμερικανούς. Κάποιοι συνωμοσιολόγοι πιστεύουν ότι ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Φραγκλίνος Ρούζβελτ πρόθυμα επίτρεψε την επίθεση να λάβει χώρα, προκειμένου να δημιουργήσει ένα πρόσχημα πολέμου, αλλά δεν υπάρχει κανένα αξιόπιστο στοιχείο που να υποστηρίζει αυτόν τον ισχυρισμό. Την επομένη της επίθεσης στο Περλ Χάρμπορ, η Ιαπωνία κήρυξε τον πόλεμο στις Η.Π.Α. και οι Η.Π.Α. κήρυξαν τον πόλεμο στην Ιαπωνία προς απάντησή τους. Ταυτόχρονα με το βομβαρδισμό του Περλ Χάρμπορ στις 7 Δεκεμβρίου 1941, η Ιαπωνία εισέβαλλε στις Βρετανικές αποικίες της Μαλάγια (Μαλαισία) και βομβάρδισε τη Σιγκαπούρη και το Χονγκ Κονγκ, χωρίς κήρυξη πολέμου ή αποστολή τελεσίγραφου. Τόσο οι Η.Π.Α., όσο και η Βρετανία ήταν ουδέτερες όταν η Ιαπωνία επιτέθηκε στα εδάφη τους χωρίς ρητή προειδοποίηση κατάστασης πολέμου.Οι Η.Π.Α. καταχώρησαν όλους τους 3.649 στρατιωτικούς και πολίτες και τις καταστροφές στρατιωτικής περιουσίας στο Περλ Χάρμπορ ως αμάχους, αφού δεν υπήρχε εμπόλεμη κατάσταση μεταξύ των Η.Π.Α. και της Ιαπωνίας όταν εκδηλώθηκε η επίθεση, όπως έκανε αργότερα για τα θύματα των βομβαρδισμών των Στρατοπέδων της Βηρυτού το 1983, των Πύργων Κομπάρ στη Σαουδική Αραβία το 1996, της Πρεσβείας των Η.Π.Α. στο Ναϊρόμπι και το Νταρ ες Σαλάμ το 1998, του Θωρηκτού «Κόουλ» («USS Cole») και των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου 2001. Ο Τζόζεφ Μπ. Κήναν (Joseph B. Keenan, *11 Ιανουαρίου 1888 - †8 Δεκεμβρίου 1954), ο γενικός εισαγγελέας στις «Δίκες του Τόκιο», λέει ότι η επίθεση στο Περλ Χάρμπορ συνέβη όχι μόνο χωρίς κήρυξη πολέμου, αλλά και ήταν μια ύπουλη και δόλια πράξη. Στην πραγματικότητα, η Ιαπωνία και οι Η.Π.Α. εξακολουθούσαν να διαπραγματεύονται για μια πιθανή ειρηνευτική συμφωνία, η οποία διατηρούσε απασχολημένου τους Αμερικανούς αξιωματούχους, όταν τα ιαπωνικά αεροπλάνα βομβάρδισαν το Περλ Χάρμπορ. Ο Κήναν εξήγησε τον ορισμό ενός επιθετικού πολέμου και της εγκληματικότητας της επίθεσης στο Περλ Χάρμπορ: Ο Ναύαρχος Γιαμαμότο, ο οποίος σχεδίασε την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ, είχε πλήρη επίγνωση του γεγονότος ότι, αν η Ιαπωνία έχανε τον πόλεμο, θα δικαζόταν ως εγκληματίας πολέμου για αυτή την επίθεση - αν και ο ίδιος σκοτώθηκε από την Αεροπορία των Ηνωμένων Πολιτειών κατά την Επιχείρηση Εκδίκηση (Operation Vengeance) το 1943. Στις Δίκες του Τόκιο, ο πρωθυπουργός Χιντέκι Τότζο, ο Υπουργός Εξωτερικών Σιγκενόρι Τόγκο, ο Υπουργός Ναυτικού Σιγκετάρο Σιμάντα, και ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού Οσάμι Ναγκάνο, κατηγορήθηκαν για εγκλήματα κατά της ειρήνης (κατηγορίες 1-36) και δολοφονία (κατηγορίες 37 με 52) σχετικά με την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ. Μαζί με τα εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας (κατηγορίες 53 έως 55), ο Τότζο ήταν μεταξύ των επτά Ιαπώνων ηγετών που καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν δι' απαγχονισμού το 1948, ο Σιγκενόρι Τόγκο έλαβε εικοσαετή ποινή φυλάκισης, ο Σιμάντα έλαβε ποινή ισόβιας κάθειρξης, και ο Ναγκάνο πέθανε από φυσικά αίτια κατά τη διάρκεια της Δίκης το 1947.Με την πάροδο των ετών, πολλοί Ιάπωνες εθνικιστές υποστηρίζουν ότι η επίθεση στο Περλ Χάρμπορ ήταν δικαιολογημένη, δεδομένου ότι ενήργησαν σε αυτοάμυνα ως απάντηση στο εμπάργκο πετρελαίου που επιβλήθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι περισσότεροι ιστορικοί και επιστήμονες συμφώνησαν ότι το εμπάργκο πετρελαίου δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως δικαιολογία για τη χρήση στρατιωτικής βίας εναντίον μιας ξένης χώρας για την επιβολή του εμπάργκο πετρελαίου, διότι υπάρχει μια σαφής διάκριση ανάμεσα σε μια αντίληψη ότι κάτι είναι ουσιαστικής σημασίας για την ευημερία του έθνους-κράτους και μια πραγματική απειλή αρκετά σοβαρή, ώστε να δικαιολογήσει τέτοια πράξη βίας ως απάντηση, κάτι που η Ιαπωνία δεν έλαβε υπόψη. Ο Ιάπωνας λόγιος και διπλωμάτης, Τακέο Ιγκούτσι, δήλωσε ότι «είναι δύσκολο να πούμε από τη σκοπιά του διεθνούς δικαίου ότι η άσκηση του δικαιώματος της αυτοάμυνας εναντίον οικονομικών πιέσεων θεωρείται έγκυρη». Ενώ η Ιαπωνία θεωρούσε ότι τα όνειρα της περαιτέρω επέκτασής της θα οδηγούνταν σε ένα οδυνηρό αδιέξοδο λόγω του αμερικανικού εμπάργκο, αυτή η «ανάγκη» δεν μπορεί να θεωρηθεί ανάλογη με την καταστροφή που υπέστη ο Στόλος Ειρηνικού των Ηνωμένων Πολιτειών στο Περλ Χάρμπορ, προοριζόμενη από τους Ιάπωνες στρατιωτικούς σχεδιαστές να είναι όσο το δυνατόν ολοκληρωμένη. Ο καθηγητής πολιτικών επιστημών του Πανεπιστημίου της Χαβάης, Ρούντολφ Τζόζεφ Ράμμελ (Rudolph Joseph Rummel), εκτιμά ότι μεταξύ 1937 και 1945, ο Ιαπωνικός Στρατός δολοφόνησε περίπου 3 με 10 εκατομμύρια ανθρώπων, πιθανότατα 6 εκατομμύρια Κινέζων, Ταϊβανέζων, Σιγκαπουρέζων, Μαλαισιανών, Ινδονήσιων, Κορεατών, Φιλιππινέζων και Ινδοκινέζων, μεταξύ άλλων, συμπεριλαμβανομένων των Δυτικών αιχμάλωτων πολέμου. Σύμφωνα με τον Ράμμελ, «αυτή η δημοκτονία οφειλόταν σε μια ηθικά πτωχευμένη πολιτική και στρατιωτική στρατηγική, στις στρατιωτικές σκοπιμότητες και έθιμα, και στην εθνική κουλτούρα». Σύμφωνα με τον Ράμμελ, μόνο στην Κίνα, μεταξύ 1937-1945, σκοτώθηκαν περίπου 3,9 εκατομμύρια Κινέζοι, κυρίως πολίτες, ως άμεσο αποτέλεσμα των ιαπωνικών επιχειρήσεων και 10,2 εκατομμύρια κατά τη διάρκεια του πολέμου. Το πιο διαβόητο περιστατικό κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ήταν η Σφαγή της Ναντσίνγκ, όπου σύμφωνα με τα ευρήματα του «IMTFE», ο Ιαπωνικός Στρατός κατέσφαξε 300.000 άμαχους και αιχμαλώτους πολέμου, αν και το αποδεκτό ποσό είναι κάπου στις εκατοντάδες χιλιάδες.Κατά τη διάρκεια του Β΄ Σινοϊαπωνικού Πολέμου οι Ιάπωνες ακολούθησαν αυτό που ήταν γνωστό ως «πολιτική θανάτωσης», συμπεριλαμβανομένης και κατά των μειονοτήτων, όπως των μουσουλμάνων Χούι της Κίνας. Σύμφωνα με τον Γουάν Λέι, «σε ένα σύμπλεγμα Χούι στο χωριό της κομητείας Γκάοτσενγκ της Χεμπέι, οι Ιάπωνες συνέλαβαν είκοσι Χούι άνδρες, μεταξύ των οποίων άφησαν μόνο δύο νεαρούς άνδρες ελεύθερους, μέσω της "εξαγοράς", και έθαψαν ζωντανούς τους υπόλοιπους δεκαοκτώ. Στο χωριό Μένγκουν της Χεμπέι, οι Ιάπωνες σκότωσαν περισσότερους από 1.300 Χούι εντός τριών ετών από την άφιξή τους στην περιοχή». Οι Ιάπωνες βεβήλωσαν και κατέστρεψαν τζαμιά και νεκροταφεία των Χούι. Πολλοί Κινέζοι μουσουλμάνοι Χούι, στο Δεύτερο Σινοϊαπωνικό Πόλεμο, πολέμησαν εναντίον της Ιαπωνίας. Στη Νοτιοανατολική Ασία, η «Σφαγή της Μανίλα» το Φεβρουάριο του 1945 είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο 100.000 Φιλιππινέζων αμάχων. Εκτιμάται ότι τουλάχιστον ένας στους 20 Φιλιππινέζους πέθαναν στα χέρια των Ιαπώνων κατά τη διάρκεια της κατοχής. Στη Σιγκαπούρη κατά τη διάρκεια του Φεβρουαρίου και Μαρτίου 1942, η «Σφαγή του Σουκ Τσινγκ» ήταν μια συστηματική εξόντωση όσων ήταν αντιληπτοί ως εχθρικά στοιχεία μεταξύ του εκεί κινεζικού πληθυσμού. Ο πρώην-Πρωθυπουργός της Σιγκαπούρης, Λι Κουάν Γιού, είχε δηλώσει σε συνέντευξή του στο National Geographic ότι υπήρξαν απώλειες μεταξύ των 50.000 και 90.000, ενώ σύμφωνα με τον Ιάπωνα Υποστράτηγο Καγουαμούρα Σάμπουρο, οι απώλειες ήταν συνολικά 5.000.Υπήρξαν κι άλλες σφαγές αμάχων, για παράδειγμα η «Σφαγή του Κάλαγκονγκ». Στη Νοτιοανατολική Ασία κατά τη διάρκεια του πολέμου, οι απόδημοι Κινέζοι και Ευρωπαίοι αποτελούσαν εξειδικευμένους στόχους της Ιαπωνικής κατάχρησης. Από τη μία, οι σφαγές υποκινούνταν από ένα σύνδρομο κατωτερότητας λόγω της ιστορικής εξάπλωσης και επιρροής του κινεζικού πολιτισμού, που δεν υπήρχε ανάλογος από τις υπόλοιπες χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας, και από την άλλη, από το ρατσιστικό Παν-ασιανισμό και την επιθυμία να δείξουν στα πρώην αποικιακά άτομα, την ανικανότητα των Δυτικών αφεντικών τους. Οι Ιάπωνες εκτέλεσαν όλους τους Μαλαισιανούς Σουλτάνους στο Καλιμαντάν και εξολόθρευσαν τη μαλαισιανή ελίτ στα «Περιστατικά του Ποντιανάκ». Στην «Εξέγερση του Τζέσσελτον» στο Κότα Κιναμπάλου στο Βόρνεο, οι Ιάπωνες σφάγιασαν χιλιάδες των ιθαγενών πολιτών κατά τη διάρκεια της ιαπωνικής κατοχής του Βρετανικού Βόρνεο και σχεδόν αφάνισαν το συνολικό πληθυσμό των Μουσουλμάων Σουλούκ των παράκτιων νησιών. Κατά τη διάρκεια της ιαπωνικής κατοχής των Φιλιππίνων, όταν ένας Μουσουλμάνος Μόρο ξιφομάχος Χουραμεντάδο πραγματοποιούσε μια επίθεση αυτοκτονίας εναντίον των Ιαπώνων, οι Ιάπωνες θα σφάγιαζαν ολόκληρη την οικογένεια ή τους κατοίκους του χωριού του άνδρα. Ο ιστορικός Μιτσουγιόσι Χιμέτα αναφέρει ότι στην Κίνα από το 1942 μέχρι το 1945 εφαρμόστηκε η τεχνική Καμμένης Γης «Πολιτική των Τριών Όλων» (Ιαπωνικά: じんめつさくせん, Jin-metsu sakusen), δηλαδή «Σκοτώστε τους όλους, κάψτε τους όλους, ληστέψτε τους όλους» (Κινέζικα: 殺光、燒光、搶光) και ήταν υπεύθυνη για το θάνατο «πάνω από 2,7 εκατομμυρίων» κινέζων αμάχων. Η συγκεκριμένη τεχνική ήταν εγκεκριμένη από τον ίδιο το Χιροχίτο. Επιπλέον, αιχμάλωτοι στρατιωτικοί και άμαχοι των Συμμάχων σφαγιάστηκαν σε διάφορα περιστατικά, συμπεριλαμβανομένων των ακόλουθων: Σφαγή του Νοσοκομείου «Αλεξάνδρα» (Σιγκαπούρη, 14-15 Φεβρουαρίου 1942) Σφαγή της Λάχα (Νήσος Άμπον, Ινδονησία, 30 Ιανουαρίου - 2 Φεβρουαρίου 1942) Σφαγή της Μπάνγκα (Νήσος Μπάνγκα, Ινδονησία, 16 Φεβρουαρίου 1942) Σφαγή του Παρίτ Σουλόνγκ (Μαλαισία, 22 Ιανουαρίου 1942) Σφαγή του Πάλαγουαν (Φιλιππίνες, 14 Δεκεμβρίου 1944) Σφαγή του Μπεχάρ (Ινδονησία, 18 Μαρτίου 1944) Μεταγωγικό Τάισαλακ (Ινδικός Ωκεανός, 26 Μαρτίου 1944) από το Ιαπωνικό υποβρύχιο Ι-8 Σφαγή της Νήσου Ουέηκ(Νήσος Ουέηκ, 5 Οκτωβρίου 1943) Σφαγή της Τίντα (Γκουάμ, 15 Ιουλίου 1944) Πορεία Θανάτου του Μπατάαν (Φιλιππίνες, 9 Απριλίου 1942) Περιστατικό του Σίνγιο Μαρού (Φιλιππίνες, 7 Σεπτεμβρίου 1944) Σφαγή της Νήσου Σουλούκ (Μαλαισία, 21 Ιανουαρίου 1944) Περιστατικά του Ποντιανάκ (Μαλαισία, 1943-1944) Ειδικές Ιαπωνικές Στρατιωτικές Μονάδες εκτελούσαν πειράματα σε άμαχους και αιχμαλώτους πολέμου στην Κίνα. Η πιο γνωστή από αυτές ήταν η Μονάδα 731, υπό τον διοικητή Σίρο Ίσι (Ιαπωνικά: 石井 四郎, Ishii Shirō). Η Μονάδα 731 ιδρύθηκε από τον ίδιο το Χιροχίτο. Τα θύματα υποβάλλονταν σε πειράματα που περιλάμβαναν, αλλά δεν περιορίζονταν μόνο, σε ζωοτομία και ακρωτηριασμούς χωρίς αναισθησία, και δοκιμές βιολογικών όπλων. Η αναισθησία δεν χρησιμοποιούταν, επειδή οι επιστήμονες πίστευαν ότι τα αναισθητικά θα επηρέαζαν δυσμενώς και θα αλλοίωναν τα αποτελέσματα των πειραμάτων. Σύμφωνα με μια εκτίμηση, τα πειράματα που διεξήχθησαν μόνο από τη Μονάδα 731 προκάλεσαν 3.000 θανάτους. Επιπλέον, σύμφωνα με τη Διεθνή Διάσκεψη του 2002 για τα εγκλήματα του βακτηριολογικού πολέμου, ο αριθμός των ανθρώπων που σκοτώθηκαν από τον μικροβιακό πόλεμο του Ιαπωνικού Στρατού και τα ανθρώπινα πειράματα είναι περίπου 580.000. Οι ανώτεροι αξιωματικοί της Μονάδας 731 δεν διώχθηκαν για εγκλήματα πολέμου μετά τον πόλεμο, σε αντάλλαγμα για την παράδοση των αποτελεσμάτων της έρευνάς τους στους Συμμάχους. Σύμφωνα με πληροφορίες, δόθηκαν επίσης υπεύθυνες θέσεις στη φαρμακευτική βιομηχανία της Ιαπωνίας, τις ιατρικές σχολές και το υπουργείο Υγείας.Μία περίπτωση ανθρώπινου πειραματισμού συνέβη στην ίδια την Ιαπωνία. Τουλάχιστον εννέα στα 11 μέλη του πληρώματος επέζησαν από τη συντριβή ενός βομβαρδιστικού Boeing B-29 Superfortress της Στρατιωτικής Αεροπορίας του Αμερικανικού Στρατού στην Κιούσου, στις 5 Μαΐου 1945. Αυτό το αεροπλάνο ήταν το πλήρωμα του 29ου βομβαρδιστικού Σμήνους Μάρβιν Ουότκινς της 6ης Μοίρας Βομβαρδισμού. Ο διοικητής του βομβαρδιστικού διαχωρίστηκε από το πλήρωμά του και στάλθηκε στο Τόκιο για ανάκριση, ενώ οι άλλοι επιζώντες μεταφέρθηκαν στο τμήμα ανατομίας του Πανεπιστημίου της Κιούσου, όπου υποβλήθηκαν σε ζωοτομία ή σκοτώθηκαν.Κατά τη διάρκεια των τελευταίων μηνών του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η Ιαπωνία είχε προγραμματίσει να χρησιμοποιήσει την πανούκλα ως βιολογικό όπλο εναντίον Αμερικανών πολιτών στο Σαν Ντιέγκο, Καλιφόρνια, κατά τη διάρκεια της επιχείρησης «Άνθη κερασιάς τη νύχτα», ελπίζοντας ότι η πανούκλα θα εξαπλώσει τον τρόμο στον αμερικανικό πληθυσμό, και έτσι θα αποτρέψει την Αμερική από το να επιτεθεί στην Ιαπωνία. Το σχέδιο ήταν να ξεκινήσει τη νύχτα της 22ης Σεπτεμβρίου 1945, αλλά η Ιαπωνία παραδόθηκε πέντε εβδομάδες νωρίτερα.Στις 11 Μαρτίου 1948, 30 άτομα, συμπεριλαμβανομένων αρκετών γιατρών και μιας νοσοκόμας, δικάστηκαν από το Δικαστήριο Εγκλημάτων Πολέμου των Συμμάχων. Οι κατηγορίες του κανιβαλισμού απορρίφθηκαν, αλλά 23 άτομα κρίθηκαν ένοχοι για ζωοτομία ή λανθασμένους ακρωτηριασμούς. Πέντε καταδικάστηκαν σε θάνατο, τέσσερις σε ισόβια κάθειρξη και οι υπόλοιποι έτυχαν μικρότερων ποινών. Το 1950, ο στρατιωτικός κυβερνήτης της Ιαπωνίας, στρατηγός Ντάγκλας Μακάρθουρ, μετέτρεψε όλες τις θανατικές ποινές και μείωσε σημαντικά τις περισσότερες διάρκειες ποινών. Όλοι όσοι καταδικάστηκαν για ζωοτομία στο Πανεπιστήμιο ήταν ελεύθεροι μετά το 1958.Το 2006, ο πρώην ιατρός του Ιαπωνικού Αυτοκρατορικού Ναυτικού, Ακίρα Μακίνο, δήλωσε ότι του ζητήθηκε - ως μέρος της εκπαίδευσής του - να πραγματοποιήσει ζωοτομία σε περίπου 30 πολιτικούς κρατουμένους στις Φιλιππίνες μεταξύ Δεκεμβρίου 1944 και Φεβρουαρίου 1945. Η χειρουργική επέμβαση περιλάμβανε ακρωτηριασμούς. Τα περισσότερα θύματα του Μακίνο ήταν Μόρο. Ο Κεν Γιουάσα, πρώην στρατιωτικός γιατρός στην Κίνα, έχει επίσης παραδεχτεί παρόμοια περιστατικά στα οποία αναγκάστηκε να συμμετάσχει. Σύμφωνα με τους ιστορικούς Γιοσιάκι Γιοσίμι και Κεντάρο Αγουάγια, κατά τη διάρκεια του Β΄ Σινοϊαπωνικού Πολέμου, όπλα αερίου, όπως το δακρυγόνο, χρησιμοποιήθηκαν σποραδικά το 1937, αλλά στις αρχές του 1938 ο Αυτοκρατορικός Ιαπωνικός Στρατός έκανε πλήρη χρήση φωσγενίου, χλωρίου, λεβισίτηκαι χλωροπικρίνης, και από τα μέσα του 1939, το αέριο μουστάρδας χρησιμοποιήθηκε εναντίον των στρατευμάτων του Κουόμινταγκ και Κινέζων Κομμουνιστών.Σύμφωνα με τους Γιοσίμι και Σέιγια Ματσούνο, ο αυτοκράτορας Χιροχίτο υπέγραψε εντολές που διευκρινίζουν τη χρήση χημικών όπλων στην Κίνα. Για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια της Μάχης του Γουχάν από τον Αύγουστο έως τον Οκτώβριο του 1938, ο αυτοκράτορας ενέκρινε τη χρήση τοξικού αερίου σε 375 ξεχωριστές περιπτώσεις, παρά τις Συμβάσεις της Χάγης του 1899 και του 1907, IV, 2 - Δήλωση σχετικά με την απαγόρευση της χρήσης βλημάτων με μοναδικό αντικείμενο την εξάπλωση ασφυκτικών δηλητηριωδών αερίων και της Δήλωσης ΙΙ - Σύμβαση σχετικά με τους νόμους και τα έθιμα του χερσαίου πολέμου. Ένα ψήφισμα που ενέκρινε η Κοινωνία των Εθνών στις 14 Μαΐου 1938 καταδίκασε τη χρήση δηλητηριωδών αερίων από την Ιαπωνία. Ένα άλλο παράδειγμα είναι η Μάχη του Γιτσάνγκ τον Οκτώβριο του 1941, κατά τη διάρκεια της οποίας το 19ο Σύνταγμα Πυροβολικού βοήθησε την 13η Ταξιαρχία του Ιαπωνικού Ενδέκατου Στρατού εκτοξεύοντας 1.000 κίτρινες οβίδες αερίου (μουστάρδας) και 1.500 κόκκινες οβίδες (λεβισίτη) αερίου προς τις κινεζικές δυνάμεις. Η περιοχή ήταν γεμάτη με Κινέζους πολίτες που δεν μπορούσαν να εκκενώσουν. Περίπου 3.000 Κινέζοι στρατιώτες ήταν στην περιοχή και 1.600 επηρεάστηκαν. Η ιαπωνική αναφορά έγραφε ότι «η επίδραση του φυσικού αερίου φαίνεται σημαντική».Το 2004, οι Γιοσίμι και Γιούκι Τανάκα ανακάλυψαν στο Εθνικό Αρχείο της Αυστραλίας έγγραφα που δείχνουν ότι το κυανίδιο δοκιμάστηκε σε Αυστραλούς και Ολλανδούς κρατούμενους το Νοέμβριο του 1944 στις Νήσους Κάι (Ινδονησία). Ναζιστικά στρατόπεδα εξόντωσης