IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Γιώργος Νταρακλίτσας

Ο Γιώργος Νταρακλίτσας (γεννημένος την 1η Αυγούστου 1968, στην Καρδίτσα) είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Κατά τη διάρκεια της ποδοσφαιρικής του καριέρας αγωνίστηκε κυρίως ως μέσος αλλά και ως δεξιός πλάγιος επιθετικός στον Άρη Θεσσαλονίκης και τον Ιωνικός Νίκαιας.

 Ο Γιώργος Νταρακλίτσας, ξεκίνησε την καριέρα του από τη γενέτειρά του, την Καρδίτσα, αγωνιζόμενος με τα χρώματα της τοπικής Αναγέννησης. Το μεγάλο άλμα της καριέρας του πραγματοποιήθηκε το 1988, όταν και μεταγράφηκε στον Αρη, όπου και παρέμεινε για 1,5 χρόνο. Πραγματοποίησε το επαγγελματικό του ντεμπούτο στις 4 Σεπτεμβρίου 1988 στον αγώνα Κυπέλλου Α.Ο. Χαλκίδας - Άρης Θεσσαλονίκης 0-3. Αγωνίζονταν κυρίως ως πλάγιος μέσος, αλλά χρησιμοποιήθηκε κάποιες φορές κι ως εξτρέμ. Με τους «κίτρινους» είχε συνολικά 28 συμμετοχές (23 για το Πρωτάθλημα και 5 για το Κύπελλο Ελλάδας) και τρία τέρματα. Τον Δεκέμβριο του 1989 πήγε στον Ιωνικό όπου και έμεινε για 12 χρόνια, δηλαδή σχεδόν ολόκληρη την διάρκεια της ποδοσφαιρικής του καριέρας. Το καλοκαίρι του 2004 μεταγράφηκε στον Εθνικός Ο.Φ.Π.Φ - Α.Ο. Μάνης, ο οποίος αγωνίζονταν στην Γ’ Εθνική. Συνέχισε την καριέρα του αγωνιζόμενος στις χαμηλότερες κατηγορίες με τα χρώματα της Αγία Παρασκευή (2004-06), του Πρωτεά Παλαιάς Φωκαίας (2006-07) και του Α.Ο. Καρτεράδου Σαντορίνης (2008-09) όπου υπήρξε παίκτης και παράλληλα προπονητής της ομάδας. Την επόμενη χρονιά (2009-10) επέστρεψε για να αγωνιστεί με τη φανέλα της Αναγέννησης Καρδίτσας και στην ουσία να κλείσει την πολύχρονη καριέρα του ως ποδοσφαιριστής. Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του πορείας ακολούθησε προπονητική καριέρα σε τοπικές ομάδες της Καρδίτσας κρατώντας τυπικά τον διττό ρόλο του παίκτη-προπονητή: στον Αετό Αγίου Θεοδώρου Καρδίτσας (2010-11, 2013-14 , 2017-18 και 2020), και στον Ταυρωπός Καρδίτσας (2011-13 και 2014-15). Ενδιάμεσα προπόνησε επίσης τον Α.Ο. Καρτεράδος Σαντορίνης (2015-2016) , τον Ατρόμητο Παλαμά Καρδίτσας (2019) , την Αναγέννηση Καρδίτσας (2018-19) και τον Α.Ο. Σελλάνων Καρδίτσας (2020). Προφίλ του Γ. Νταρακλίτσα στο transfermarkt.com Προφίλ του Γ. Νταρακλίτσα στο weltfussball.de
Απλό σύστημα για τη μεταγραφή της βουλγαρικής γλώσσας

Το Απλό σύστημα ((Αγγλικά) Streamlined System) είναι το επίσημο σύστημα της Βουλγαρίας για την μεταγραφή της βουλγαρικής γλώσσας στο λατινικό αλφάβητο, που ορίζεται από τον ακόλουθο πίνακα: Το σύστημα είναι επίσης υιοθετήθηκε επίσημα από τα Ηνωμένα Έθνη, καθώς και από τις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο.

 Το Απλό αυτό σύστημα δημιουργήθηκε από τον Λιουμπομίρ Ιβανόφ στο Ινστιτούτο Μαθηματικών και Πληροφορικής της Βουλγαρικής Ακαδημίας Επιστημών το 1995. Αρχικά, στις 2 Μαρτίου 1995, το σύστημα αυτό καθιερώθηκε για να εξυπηρετήσει τον εκλατινισμό των βουλγαρικών γεωγραφικών ονομάτων στην Ανταρκτική. Στη συνέχεια το σύστημα εγκρίθηκε με διατάγματα της βουλγαρικής κυβέρνησης το 2000 και το 2006 και, τέλος, με το Νόμο της μεταγραφής που εγκρίθηκε το 2009. Ιβάνοφ προτίθεται να χρησιμοποιήσει την προσέγγιση του εκρωμαϊσμού για κυριλλικό αλφάβητο της άλλες σλαβικές γλώσσες, ιδιαίτερα το ρωσικό αλφάβητο. Παράδειγμα. (Το άρθρο 1 από την Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα): Μεταγραφή Βουλγαρική γλώσσα Κυριλλικό αλφάβητο
The Eagle Has Landed – Part II

Το The Eagle Has Landed part II είναι ένα διπλό, ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Saxon, το οποίο κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 1996 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Virgin". Ο δίσκος αυτός, ηχογραφήθηκε κατά τη διάρκεια του ευρωπαϊκού κομματιού της περιοδείας για την προώθηση του δίσκου "Dogs of War", τον Δεκέμβριο του 1995.Το "The Eagle Has Landed part II" ήταν ο πρώτος δίσκος τον οποίο ηχογράφησαν οι Saxon με τον κιθαρίστα Νταγκ Σκάρατ στη σύνθεση τους, ενώ στο κομμάτι "Denim and Leather" συμμετέχει ο βιρτουόζος κιθαρίστας Yngwie Malmsteen.

 CD 1 Intro / Warlord (Byford, Glockler) - 2:15 Dogs of War (Byford, Glockler) - 4:53 Forever Free (Byford, Oliverm Quinn) - 4:53 Requiem (Saxon) - 5:49 Crusader (Byford, Sawson, Oliver, Quinn, Gill) - 6:03 Light in the Sky (Byford, Johnson, Quinn) - 4:20 Iron Wheels (Byford, Glockler) - 4:13 Ain't Gonna Take it (Byford, Oliver, Carter, Glockler) - 4:59 Crash Drive (Saxon) - 4:19 Refugee (Saxon) - 6:05CD 2 Solid Ball of Rock (Tchaichovsky, Broadbent) - 4:52 Great White Buffalo (Byford, Glockler) - 6:35 The Eagle Has Landed (Byford, Dawson, Oliver, Quinn) - 7:44 Princess of the Night (Byford, Dawson, Oliver, Quinn, Gill) - 5:14 Can't Stop Rockin' (Byford, Quinn) - 4:22 Denim and Leather (Byford, Dawson, Oliver, Quinn, Gill) - 6:39 Wheels of Steel / Demolition Alley (Saxon) - 12:54 Το The Eagle Has Landed – Part II ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Μπιφ Μπάιφορντ - φωνητικά Νταγκ Σκάρατ - κιθάρα Πωλ Κουήν - κιθάρα Νιμπς Κάρτερ - μπάσο Νάιτζελ Γκλόκλερ - τύμπανα
Φιλελευθερισμός στην Κύπρο

Αυτό το άρθρο παρέχει μια επισκόπηση του φιλελευθερισμού στην Κύπρο. Περιορίζεται σε φιλελεύθερα κόμματα με ουσιαστική υποστήριξη, η οποία αποδεικνύεται από το ότι είχε τουλάχιστον ιστορικά μια εκπροσώπηση στο κοινοβούλιο. Το σύμβολο ⇒ υποδηλώνει ένα άλλο κόμμα αυτής της ιδεολογίας.

 Το Πρώτο Κόμμα Φιλελευθέρων που διαμορφώθηκε στην Κύπρο ήταν το Κόμμα Φιλελευθέρων από τον πρώην Υπουργό Εξωτερικών της Κύπρου Νίκο Ρολάνδη ο οποίος υπηρέτησε στη θέση αυτή σε δύο κυβερνήσεις. Ο Ρολάνδης εξελέγη πρόεδρος της Φιλελεύθερης Διεθνούς το 1993. Το Φιλελεύθερο Κόμμα συγχωνεύτηκε με το ΔΗΣΥ το 1998 Γιώργος Βασιλείου Νίκος Ρολάνδης, Χρήστος Σοφρωνίου
Δήμος Σαλ

Ο Δήμος Σαλ (πορτογαλικά: Sal) είναι ένας δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου. Βρίσκεται στο Νησί Σαλ. Έχει έκταση 216 τ.χλμ. και πληθυσμό 29.110 κατοίκων (2005). Πρωτεύουσα είναι η Εσπάργκος.

 Ο Δήμος Σαλ βρίσκεται βορειοανατολικά του Πράσινου Ακρωτηρίου. Καλύπτει όλο το νησί Σαλ. Έχει έκταση 216 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση ο δέκατος μεγαλύτερος δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου μετά το Μπόα Βίστα, το Πόρτο Νόβο, το Σάο Φιλίπε, το Μάιο, το Σάο Βισέντε, το Πράια, το Ριμπέιρα Μπράβα, το Σάντα Καταρίνα, το Σάντα Καταρίνα ντο Φόγκο και το Σάντα Κρουζ. Ο Δήμος Ριμπέιρα Μπράβα συμπεριλαμβάνει μόνο μία ενορία: Σάντα Μαρία (Αγία Μαρία) Εσπάργκος Μουρδέιρα Παλμέιρα Πέδρα ντε Λούμε Ρεγκίνιο Φιούρα Τέρρα Μπόα Φεϊζοάλ Φοντόνα Ο Δήμος Ριμπέιρα Μπράβα έχει πληθυσμό 29.110 κατοίκων (2005) με πυκνότητα 53 κατοίκων ανά τ.χλμ. Είναι σε πληθυσμό ο τέταρτος μεγαλύτερος δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου, μετά το Πράια, το Σάο Βισέντε και το Σάντα Καταρίνα. Ο Δήμος Ριμπέιρα Μπράβα δημιουργήθηκε το 1935 όταν, εξαιτίας του πληθυσμού, χωρίστηκε από τον πρώην Δήμο Μπόα Βίστα. Δήμοι του Πράσινου Ακρωτηρίου Ιστοσελίδα του Σαλ
Κεφαλοχώρι Σερρών

Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Κεφαλοχώρι (αποσαφήνιση) Το Κεφαλοχώρι είναι ημιορεινό χωριό του Δήμου Ηρακλείας της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών. Βρίσκεται σε υψόμετρο 560 μέτρων στην ορεινή ζώνη που περιβάλλεται από τα βουνά Φλαμούρι και Μαυροβούνι (το νότιο μέρος από τα Κρούσσια όρη). Απέχει 35 χλμ. νότια της Ηράκλειας και 35 χλμ. νοτιοδυτικά των Σερρών. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 130 κατοίκων, ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είχε πληθυσμό 144 κατοίκων.

 Την περίοδο της Τουρκοκρατίας ο αρχικός οικισμός (παλιό Κεφαλοχώρι) βρισκόταν περίπου ένα χιλιόμετρο νότια του σημερινού και ονομαζόταν Μπάσκιοϊ ή Μπας-Κιόϊ, που σημαίνει κεφαλοχώρι, λόγω της γεωγραφικής θέσης του, που τότε δέσποζε ανάμεσα στα άλλα πολύ μικρότερα χωριά και οικισμούς. Με το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων, ο οικισμός περιήλθε στην ελληνική επικράτεια και κατά την ελληνική απογραφή του 1913 είχε πληθυσμό 142 κατοίκων. Το 1920 προσαρτήθηκε στη νεοσυσταθείσα κοινότητα Μακιών (Άμπελοι), μαζί με τα χωριά Λιβαδοχώρι, Τριανταφυλλιά, Βαρικό κ.ά. Το 1927 μετονομάστηκε σε Κεφαλοχώρι, ενώ το ίδιο έτος αποσπάστηκε από την προηγούμενη κοινότητα και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Καλού Κάστρου (Καλόκαστρο). Κατά το έτος 1922 στην Κοινότητα εγκαθίστανται Έλληνες από τη Μικρά Ασία, ενώ με την ανταλλαγή των πληθυσμών οι Τούρκοι κάτοικοι του χωριού αποχώρησαν. Κατά την περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου ο οικισμός εκκενώθηκε και οι περισσότεροι κάτοικοι μεταφέρθηκαν στις Σέρρες. Με τη λήξη του πολέμου, ελάχιστοι από αυτούς επέστρεψαν και στον οικισμό μετεγκαταστάθηκαν Πόντιοι πρόσφυγες από το εγκαταλελειμμένο χωριό Φλαμούρι Θεσσαλονίκης και τον Λαγκαδά Θεσσαλονίκης. Κατά το πρώτο μισό της δεκαετίας του 1960, με την παραχώρηση στους κατοίκους από το ελληνικό κράτος, νέας έκτασης για ανοικοδόμηση, ο παλιός οικισμός εγκαταλείφθηκε οριστικά και οι κάτοικοι μετεγκαταστάθηκαν στον σημερινό οικισμό. Οι κάτοικοι του Κεφαλοχωρίου ασχολούνται με τις καλλιέργειες σιταριού, αραβόσιτου και καπνού. Πριν την κατασκευή της σημερινής εθνικής οδού Σέρρών-Θεσσαλονίκης, η οδική σύνδεση του νομού Σερρών με τη Θεσσαλονίκη, γινόταν μέσω παλιάς εθνικής οδού που διερχόταν από το Κεφαλοχώρι. Σπυρίδων Μαϊδάνογλου (1929-1975), Έλληνας ψάλτης βυζαντινής μουσικής Γιάννης Καλπατσινίδης (1936), Έλληνας μουσικός
Projects in the Jungle

Το Projects in the Jungle είναι το δεύτερο στούντιο άλμπουμ του αμερικάνικου heavy metal συγκροτήματος Pantera, το οποίο κυκλοφόρησε στις 27 Ιουλίου 1984 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Metal Magic". Οι κριτικές για το άλμπουμ υπήρξαν μέτριες προς αρνητικές, με το "Allmusic" να του δίνει 2,5 / 5 αστέρια, το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 2,1 / 5 και το "Metal Archives" 78%. Το "Music Radar" κατέταξε το εξώφυλλο του άλμπουμ 24ο στην λίστα με τα "51 χειρότερα εξώφυλλα δίσκων στην ιστορία του heavy metal".Το κομμάτι "All Over Tonight" αποτέλεσε το πρώτο βίντεο κλιπ του συγκροτήματος.

 1. All Over Tonight (Glaze, Darrell, Rex Rocker, Vinnie Paul) - 3:36 2. Out for Blood (Glaze, Darrell, Rex Rocker, Vinnie Paul) - 3:09 3. Blue Light Turnin' Red (Glaze, Darrell, Rex Rocker, Vinnie Paul) - 1:38 4. Like Fire (Glaze, Darrell, Rex Rocker, Vinnie Paul) - 4:01 5. In Over My Head (Glaze, Darrell, Rex Rocker, Vinnie Paul) - 3:58 6. Projects in the Jungle (Glaze, Darrell, Rex Rocker, Vinnie Paul) - 3:05 7. Heavy Metal Rules (Glaze, Darrell, Rex Rocker, Vinnie Paul) - 4:18 8. Only a Heartbeat Away (Glaze, Darrell, Rex Rocker, Vinnie Paul) - 4:01 9. Killers (Glaze, Darrell, Rex Rocker, Vinnie Paul) - 3:30 10. Takin' My Life (Glaze, Darrell, Rex Rocker, Vinnie Paul) - 4:31 Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Projects in the Jungle" ήταν οι εξής: Terry Glaze - φωνητικά Diamond Darrell - κιθάρα Rex Rocker - μπάσο Vinnie Paul - τύμπανα Projects in the Jungle - Pantera | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Pantera - Projects in the Jungle (album review) | Sputnikmusic Pantera - Projects in the Jungle - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
Στάδιο Ζυλ Ντεσασώ

Το Στάδιο Ζυλ Ντεσασώ (γαλλ. Stade Jules-Deschaseaux) είναι ποδοσφαιρικό γήπεδο στην Χάβρη της Γαλλίας όπου αγωνιζόταν η τοπική ομάδα, Χάβρη ΑΚ, από το 1971 ως το 2012. Η χωρητικότητά του το 2012 ήταν της τάξεως των 16.382 θέσεων.

 Το πρώην Σταντ Μυνισιπάλ ντυ Αβρ, το οποίο εγκαινιάστηκε στις 28 Ιουνίου 1931, φέρει από το 1957 το όνομα του Ζυλ Ντεσασό (1872-1957), Δημοτικού Συμβούλου της πόλης της Χάβρης ο οποίος ήταν υπεύθυνος θεμάτων αθλητισμού.Στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το γήπεδο καταστράφηκε ολοκληρωτικά από τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς των Ναζί. Ανακατασκευάστηκε λίγα χρόνια αργότερα και άνοιξε εκ νέου τις πύλες του στο φίλαθλο κοινό της πόλης στις 14 Ιανουαρίου 1951.Το 1971, η ΧΑΚ αποχώρησε από την προηγούμενη έδρα της: το Σταντ ντε λα Καβέ Βερτ, τα εγκαίνια του οποίου είχαν γίνει το 1918, το οποίο και είχε φιλοξενήσει μία αναμέτρηση για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1938 και πιο συγκεκριμένα για την Φάση των 16 μεταξύ της Τσεχοσλοβακίας και της Ολλανδίας (3-0), και το οποίο αποτέλεσε έδρα της ΧΑΚ από το 1918 ως το 1970. Οι ρεζέρβες της ΧΑΚ εξακολουθούν να το χρησιμοποιούν ως έδρα. Η μέγιστη χωρητικότητα του Στάδιο Ζυλ Ντεσασώ ήταν της τάξεως των 22.000 θέσεων, πριν την ψήφιση σχετικής νομοθεσίας για την μετατροπή όλων των θέσεων σε καθημένων στα μέσα της δεκαετίας του 1990. Επρόκειτο για γήπεδο "αγγλικού στυλ", όπου το κοινό βρισκόταν σε μικρή απόσταση από τους παίκτες. Συνεπώς, ο δωδέκατος παίκτης της ομάδας βρισκόταν σε πλεονεκτική θέση για να ενθαρρύνει τους παίκτες του συλλόγου ή να αποθαρρύνει τους αντιπάλους. Τα καθίσματα, γαλάζιου και σκούρου μπλε χρώματος, δημιουργούν στην κερκίδα Paul Langlois τις λέξεις LE HAVRE και στις κερκίδες Kop και Harfleur την λέξη HAC. Η επαγγελματική ομάδα της ΧΑΚ άρχισε να αγωνίζεται σε αυτό το γήπεδο από την σεζόν 1970/1971, ενώ τελευταία της εμφάνιση σε αυτό ήταν στις 18 Μαΐου 2012, με μια αναμέτρηση απέναντι στην Ανζέ στα πλαίσια της τελευταίας αγωνιστικής του πρωταθλήματος της σεζόν 2011-2012. Λαμβάνοντας υπόψη την περιορισμένη χωρητικότητά του, τα μειονεκτήματά του σε θέματα εξυπηρέτησης των φιλάθλων (απουσία ανελκυστήρα, απουσία θέσεων πάρκινγκ) και την γενικότερη λιτότητα που το χαρακτήριζε, μια μελέτη σχετικά με την κατασκευή νέου γηπέδου ξεκίνησε από τον σύλλογο της Χάβρης το 2004. Το σχέδιο αυτό επισημοποιήθηκε από την CODAH τον Ιούλιο του 2007. Στις 9 Σεπτεμβρίου 2009, ο Αντουάν Ρυφενάκτ, δήμαρχος της Χάβρης, και ο Λυκ Ντελαμαίν, αρχιτέκτονας ο οποίος εκπροσωπούσε την κοινοπραξία (Vinci Construction France/SCAU/KSS/IOSIS) η οποία είχε αναλάβει τον σχεδιασμό-υλοποίηση, παρουσίασαν το σχέδιο, το οποίο είχε λάβει την προσωρινή ονομασία Le Grand Stade de la CODAH. Έχοντας ξεκινήσει το 2010, η κατασκευή του ολοκληρώθηκε το 2012. Το νέο γήπεδο τελικώς αποφασίστηκε να φέρει την ονομασία "Stade Océane". Χάβρη ΑΚ Επίσημη Ιστοσελίδα της Χάβρης ΑΚ Ιστορία του Στάδιο Ζυλ Ντεσασώ Παγκόσμιο Κύπελλο 1938 - Τσεχοσλοβακία 3-0 Ολλανδία - Χάβρη Αρχειοθετήθηκε 2010-07-03 στο Wayback Machine.
Stinson L-5 Sentinel

Το L-5 Sentinel ήταν Αμερικανικό αεροσκάφος συνδέσμου του Β’ Παγκοσμίου πολέμου, βασισμένο στο προπολεμικό μοντέλο 105 της Stinson, παράρτημα της Consolidated Vultee, το οποίο έφερε την ονομασία «Voyager». Με το ξέσπασμα του πολέμου το «Voyager» απέκτησε νέο κωδικό και εισήλθε σε υπηρεσία σε ρόλους συνδέσμου. Ανέλαβε επίσης ρόλους παρατήρησης θέσεων πυροβολικού και εναέριου ασθενοφόρου. Τα μεταγενέστερα μοντέλα L-5 είχαν τροποποιημένες ατράκτους ώστε να δέχονται ένα φορείο.

 Το L-5 κατασκευαζόταν μεταξύ του Οκτωβρίου του 1942 και του Σεπτεμβρίου του 1945, χρονικό διάστημα στο οποίο κατασκευάστηκαν συνολικά 3.590 αεροσκάφη για τις Αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις, καθιστώντας το δεύτερο περισσότερο παραγμένο ελαφρύ αεροσκάφος επιτήρησης του πολέμου, γεγονός που οδήγησε το προσωπικό και των τριών κλάδων να του δώσουν το παρατσούκλι «Ιπτάμενο Τζιπ» (Flying Jeep). Το L-5 ήταν κατασκευασμένο από μεταλλικό σωληνωτό πλαίσιο και κόντρα πλακέ και καλυμμένο από πλαστικοποιημένο βαμβακερό ύφασμα. Έχοντας την ικανότητα να επιχειρεί από προωθημένα, μη προετοιμασμένα, αεροδρόμια, το L-5 Sentinel παρέδιδε πληροφορίες και προμήθειες στα στρατεύματα στην πρώτη γραμμή. Στο ταξίδι της επιστροφής μπορούσε να μεταφέρει βαριά τραυματισμένους στρατιώτες στα παρακείμενα νοσοκομεία μάχης για περαιτέρω περίθαλψη. Η Αεροπορία του Αμερικανικού Στρατού χρησιμοποίησε το αεροσκάφος στα θέατρα της Ευρώπης, του Ειρηνικού και της Μέσης Ανατολής στη διάρκεια του πολέμου, αλλά και στην χερσόνησο της Κορέας, στη διάρκεια του ομώνυμου πολέμου. Η πολεμική αεροπορία των Φιλιππίνων χρησιμοποίησε επίσης το αεροσκάφος από το 1945 έως το 1947. Μετά το τέλος του Β' παγκοσμίου πολέμου το L-5 χρησιμοποιήθηκε εκτενώς από τις Αμερικανική πολιτοφυλακή σε ρόλους έρευνας και διάσωσης. Σήμερα υπάρχους περίπου 300 αεροσκάφη σε ολόκληρο τον κόσμο, τα λιγότερα από τα μισά όμως είναι σε πτητική κατάσταση. Η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία παρέλαβε το 1946 επτά αεροσκάφη Stinson L-5 Sentinel από τα πλεονάσματα της Αμερικανικής αεροπορίας, χωρίς όμως απόθεμα ανταλλακτικών και τα απαραίτητα εγχειρίδια πτήσης. Τρία από τα αεροσκάφη, εκδόσεως –B, μπορούσαν να μεταφέρουν ένα φορείο, ενώ άλλα δύο, εκδόσεως –C, μπορούσαν να μεταφέρουν μία κάμερα στην άτρακτο. Χρησιμοποιήθηκαν σε ρόλους στρατιωτικής συνεργασίας. Συνολικά κατασκευάστηκαν πέντε εκδόσεις για την αεροπορία του Αμερικανικού Στρατού, τα L-5, L-5B, L-5C, L-5E και L-5G. Το L-5 έφερε διμελές πλήρωμα, με τον παρατηρητή να κάθεται πίσω από τον πιλότο. Τα L-5B και L-5G ήταν τροποποιημένα ώστε να μπορούν να μεταφέρουν ένα φορείο ή ελαφρύ φορτίο. Οι εκδόσεις του Ναυτικού και των Πεζοναυτών έφεραν τις ονομασίες OY-1 και OY-2. Η διαφορά του από τις εκδόσεις του Αμερικανικού Στρατού ήταν η ύπαρξη ηλεκτρικού συστήματος 24 βολτ έναντι των 12 βολτ που ήταν το σύνηθες. Οι Βρετανοί προμηθεύτηκαν επίσης 40 L-5, που ονομάστηκαν Sentinel I, και 60 L-5B, γνωστά ως Sentinel II. Ελλάδα Ηνωμένο Βασίλειο ΗΠΑ Φιλιππίνες Πηγή: Stinson Voyager Το L-5 Sentinel στην επίσημη ιστοσελίδα της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας www.als-cannonfield.com - The Alamo Liaison Squadron is a group dedicated to restoring and flying liaison aircraft including a Stinson L-5
Εθνική Ελβετίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Τελ. Ενημέρωση: Απρίλιος 2019 Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Ελβετίας αντιπροσωπεύει την Ελβετία στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης που οργανώνει η FIBA. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ελβετικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Swiss Basketball).

 Ακολουθεί η πορεία της ομάδας της Ελβετίας σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα: Ακολουθεί η πορεία της ομάδας της Ελβετίας σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα: Πορεία σε European Promotion Cup / European Championship Division C / Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Μικρών Κρατών FIBA Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Ελβετίας σε European Promotion Cup / European Championship Division C / Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Μικρών Κρατών FIBA: Συμμετοχές σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα FIBA [Division B] Ακολουθούν οι συμμετοχές της Εθνικής Ομάδας της Ελβετίας σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα FIBA [Division B]: Πορεία στην Τελική Φάση Ευρωπαϊκού Κυπέλλου FIBA 3x3 Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Ελβετίας σε Τελικές Φάσεις Ευρωπαϊκού Κυπέλλου FIBA 3x3: Switzerland, ιστορικό ανά έτος στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά) Swiss Basketball, επίσημος ιστότοπος. (Γαλλικά)
Ουροβόρος όφις

Ο ουροβόρος όφις (οὐροβόρος < οὐρά + βορά, βόρος), ουροβόρος ή κερκοβόρος λέγεται ο όφις (το φίδι) τη στιγμή που ελίσσεται γύρω από τον εαυτό του και δαγκώνει την ουρά του αφαιρώντας το υπόλοιπο παλαιού δέρματός του, δίνοντας έτσι την εντύπωση ότι τρώει την ουρά του. Η περίκλειστη αναπαράστασή του είναι ένα αρχαίο σύμβολο της αιωνιότητας και της συνέχειας του κυκλικού χρόνου, όπως και ένα από τα πλέον διαδεδομένα τεκτονικά ή ακόμη και γνωστικά σύμβολα, ωστόσο υπάρχει πολύ πριν εμφανιστεί ο τεκτονισμός.

 Ιστορικά φαίνεται να λατρεύεται ως σύμβολο κατά τους πρώτους μετά Χριστόν χρόνους στη Φρυγία από τους Ναασενιανούς (οπαδοί γνωστικής αίρεσης όπως και οι Οφείτες) που θεωρούσαν τον Όφι ως σύμβολο της υπέρτατης δύναμης της φρόνησης και της μυστηριακής γνώσης. Είχε συνδυασθεί η ρήση του Ιησού Χριστού στη Καινή Διαθήκη: «γίνεσθε φρόνιμοι ως ο όφις».Αργότερα για τους Αλχημιστές ο ουροβόρος όφις όπως και το "φιλοσοφικό ωόν" υποδηλώνει το ενιαίο της ύλης, την απόλυτη ενότητα, την έννοια της ψυχής του κόσμου, δηλαδή το "πάν που περιβάλλει παν ότι παρέχει γένεση". Εξ αυτού παρέχεται και η μυστικιστική ρήση: «εν το παν και δι΄ αυτού το παν και εις αυτό το παν». Υπάρχουν πολλές εκδοχές για το τι ακριβώς αντιπροσωπεύει. Πολλοί πιστεύουν ότι αντιπροσωπεύει την δημιουργική ώθηση της νέας αρχής, αλλά και την σοφία. Κάποιοι το έχουν συνδέσει και με την ανανέωση και την αναγέννηση επειδή το φίδι έχει την δυνατότητα να αλλάζει δέρμα. Μια άλλη άποψη είναι ότι το κυκλικό του σχήμα υποδεικνύει την εκπνοή και την εισπνοή του Ινδού Βράχμα, του Κοσμικού Δημιουργού, του θεού της επέκτασης. Όταν ο Βράχμα εκπνέει οι κόσμοι εμφανίζονται, και αυτό συμβολίζεται με την κατερχόμενη φορά του σώματος του φιδιού, ενώ η ανερχόμενη φορά του συμβολίζει την άνοδο και επιστροφή των κόσμων προς το πνεύμα. Η σπειροειδής αυτή κίνηση είναι αιώνια και δείχνει την εξέλιξη της ζωής μέσω των κύκλων του χρόνου. Ο ίδιος ο κύκλος αντιπροσωπεύει την τελειότητα και την αποκατάσταση της συμπαντικής αρμονίας, καθώς επίσης και το Απεριόριστο, από το οποίο όλα προέρχονται και στο οποίο όλα επιστρέφουν. Το σύμβολο συναντάται στην αρχαία Αίγυπτο, Αρχαία Ελλάδα, Δ. Αφρική, τους Γνωστικούς, τους Βουδιστές κ.λ.π. Το σύμβολο υπάρχει στο παλιό χαρτονόμισμα των πεντακοσίων δραχμών. Συγκεκριμένα στο κάτω μέρος του χαρτονομίσματος. Ο οργανικός χημικός Κεκουλέ (Friedrich August Kekulé von Stradonitz) διηγείται ότι εμπνεύστηκε την ιδέα της κλειστής (κυκλικής) ανθρακικής αλυσίδας του βενζολίου (αρωματικός δακτύλιος) χάρη σ' ένα όνειρο σχετικό με τον ουροβόρο: «Για δες! Τι ήταν αυτό; Ένα από τα φίδια είχε δαγκώσει την ίδια του την ουρά, και αυτή η μορφή στροβίλιζε περιπαικτικά μπροστά στα μάτια μου. Σαν από λάμψη αστραπής ξύπνησα... Όλη την υπόλοιπη νύχτα την πέρασα βγάζοντας τις συνέπειες αυτής της υπόθεσης. Λοιπόν κύριοι ας μάθομε να ονειρευόμαστε και τότε ίσως βρούμε την αλήθεια.» https://web.archive.org/web/20070525063409/http://www.artofwise.gr/html/categories_content/symvola/ourovoros.html https://web.archive.org/web/20070927031134/http://www.theosophicalsociety.gr/TSsymbolgreek/ http://www.coinsmania.gr/cgi-bin/portal/index.cgi?action=viewnews&id=286
Σάμμερσαϊντ

Το Σάμμερσαϊντ (αγγλικά: Summerside) είναι καναδική πόλη στην Κομητεία Πρινς της Νήσου του Πρίγκιπα Εδουάρδου. Αποτελεί τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της επαρχίας και το κύριο κέντρο εξυπηρέτησης για το δυτικό τμήμα του νησιού.

 Το Σάμμερσαϊντ ενσωματώθηκε επίσημα ως κωμόπολη την 1η Απριλίου 1877. Την 1η Απριλίου 1995, η Κωμόπολη του Σάμμερσαϊντ συγχωνεύτηκε με τις ενσωματωμένες κοινότητες των Σαιντ Έλενορς και Ουίλμοτ. Ταυτόχρονα, το συγχωνευμένο Σάμμερσαϊντ επισύναψε τμήματα της κοινότητας Σέρμπρουκ και της κοινότητας Λοτ 17. Ήταν η δεύτερη ενσωματωμένη πόλη της Νήσου του Πρίγκιπα Εδουάρδου, μετά την επαρχία της Σάρλοτταουν. Το Σάμμερσαϊντ πήρε την ονομασία του από ένα πανδοχείο που ανήκε στον Γεώργιο Λίνκλεττερ Β', που ονομάζεται Summer Side House.Ο πληθυσμός της Κωμοπόλεως του Σάμμερσαϊντ το 1991, την τελευταία απογραφή πριν τη συγχώνευση, ήταν 7.474 κάτοικοι. Ο προσαρμοσμένος πληθυσμός του 1991 ως αποτέλεσμα της συγχώνευσης ήταν 13.636. Κατά την απογραφή του 2016, ο πληθυσμός της πόλης ήταν 14.829.
Γκέντζο Γκουλάν

Ο Γκέντζο Γκουλάν (Genco Gulan, γεννήθηκε το 1969 στην Τουρκία), είναι σύγχρονος καλλιτέχνης και θεωρητικός. Ζει και εργάζεται στην Κωνσταντινούπολη. Εννοιολογικά διερευνά τη σχέση ανάμεσα στην κοινωνία και τον πολιτισμό μέσα από τη ζωγραφική, τη γλυπτική, τα νέα μέσα, την performance art και τις εγκαταστάσεις.

 Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Καλές Τέχνες στο Πανεπιστήμιο Bogazici, και στη συνέχεια αποφοίτησε με Master από τη σχολή The New School της Νέας Υόρκης. Έργα του έχουν εκτεθεί σε πολλούς εκθεσιακούς χώρους και μουσεία, όπως το Μουσείο Pera της Κωνσταντινούπολης, το ΜΑΜ στο Ρίο ντε Τζανέιρο, το ZKM στην Καρλσρούη, την Triennale di Milano, την Μπιενάλε της Τεχεράνης και το κέντρο Πομπιντού. Μεταξύ των πολυάριθμων ατομικών εκθέσεων, ο Gulan έχει εκθέσει στην Gallery Artist στο Βερολίνο, στο Μουσείο Γλυπτικής, στην Αγκυρα και Artda Gallery στο Σεούλ. Έχει βραβευθεί από την BP, Lions και πρόσφατα προτάθηκε ως φιναλίστ για το Sovereign Foundation, Ευρώπη Βραβείο Τέχνη 2011. Διδάσκει στα πανεπιστήμια Bogazici και Mimar Sinan ακαδημία. Graf, Marcus. Concepual Colors of Genco Gulan, Revolver, 2012. 978-3868952049 Gulan, Genco. De-constructing the Digital Revolution, LAP, 2009. 978-3838320472 gencogulan.com. Java Museum. Αρχειοθετήθηκε 2013-01-13 στο Wayback Machine. iS.CaM Web Biennial Ethnos.gr Soundcloud
Μητρούσι Σερρών

Το Μητρούσι είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών. Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Χομόνδος. Τη νέα του ονομασία, την έλαβε προς τιμήν του Μακεδονομάχου Δημητρίου "Μητρούση" Γκογκολάκη ο οποίος πέθανε μαχόμενος τους Τούρκους στο καμπαναριό του ιερού ναού Ευαγγελίστριας των Σερρών. Σήμερα είναι ένας οικισμός από κατοίκους του παλαιού οικισμού και των προσφύγων που ήρθαν στην περιοχή το 1925. Τους δύο οικισμούς χωρίζει η στραγγιστική Τάφρος "Μπέλιτσα". «Κάτω Μητρούσι» ονομάζεται ο πιο παλιός οικισμός και «Άνω Μητρούσι» ο νεότερος. Μετά τον «Καποδιστριακό» νόμο, περί συνένωσης κοινοτήτων σε δήμους, ολόκληρος ο οικισμός ανήκε στο Δήμο "Κ. Μητρουσίου"(Καπετάν Μητρούση) με έδρα τον Προβατά Σερρών. Σήμερα, το Μητρούσι ανήκει στο Δήμο Σερρών.

 Το Κάτω Μητρούσι είναι παλαιός οικισμός. Το Άνω Μητρούσι κατοικήθηκε πρώτα από πρόσφυγες της Ανατολικής Θράκης κατοίκους των χωριών Σουφλί, Κιουπλί, Δουβάντζιλι, Αλεπλί, Ανταντερλί, Πέτρα, Γέννα, Άσμπουγα κ.ά. το 1923. Οι πρώτες κατοικίες κτίστηκαν από άγρια νεροκάλαμα ή από πλέγματα με βέργες και επίχρισμα λάσπης. Η στέγη ήταν επικλινής με υλικά τα σάζια (είδος καλαμιού με το οποίο φτιάχνονται οι ψάθες, τα παπύρια). Το 1925 οι περισσότερες οικογένειες εγκαταστάθηκαν σε σπίτια του επικοισμού. Βρίσκεται νοτιοδυτικά της πόλης των Σερρών σε απόσταση 11 χιλιομέτρων και συγκεκριμένα 2 χιλιόμετρα από την εθνική οδό Σερρών-Θεσσαλονίκης. Δυτικά του χωριού περνά η "Μπέλιτσα" - που καταλήγει στο Στρυμόνα - μια στραγγιστική τάφρος που βοηθά στην άρδευση αλλά και την αποτροπή πλημμύρων. Η έκταση του αγροκτήματος Μητρουσίου είναι 25.108 στρ. και διανέμονται ως εξής: 21.158 στρ. καλλιεργήσιμα εκ των οποίων τα 14.253 στρ. αρδευόμενα 690 στρ. βοσκότοποι, και 3260 στρ. του οικισμού και άλλα άγονα εδάφηΤο έδαφος είναι πεδινό. Τα εδάφη υδρεύονται από αρτεσιανά πηγάδια με αρκετή ποσότητα σιδήρου. Έχει υψόμετρο 18μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και κλίμα υγρό. Οι κάτοικοι ασχολούνταν κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Παρήγαγαν κριθάρι, σιτάρι, αραβόσιτο, βαμβάκι, ρύζι, ζαχαρότευτλα και μηδική (τριφύλλι). Σήμερα πια, όλα τα εδάφη είναι αρδευόμενα από τον ποταμό Στρυμόνα. Οι καλλιέργειες δεν έχουν αλλάξει και πολύ με τη διαφορά πως καλλιεργούνται λιγότερο το σιτάρι και το κριθάρι γιατί το εισόδημα που αποφέρουν είναι μικρό. Οι κάτοικοι εκτός της γεωργίας και κτηνοτροφίας, που είναι και οι κύριες ασχολίες, απασχολούνται και στις βιοτεχνίες ρούχων που υπάρχουν στο χωριό αλλά και πολλοί από τους κατοίκους είναι υπάλληλοι που εργάζονται στην πόλη των Σερρών ενώ μένουν στο χωριό. Γεννήθηκαν στο ΜητρούσιΓιώργος Γεωργιάδης (1987), Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής Βασίλης Λέκκας (1960), Έλληνας τραγουδιστής Καπετάν Μητρούσης (1882 - 1907), Έλληνας οπλαρχηγός του Μακεδονικού Αγώνα (Β' τάξεως) Μιχαήλ Ουζούνης (; - 1907), Έλληνας οπλίτης Μακεδονομάχος Ιωάννης Ούρδας ή Αθανασίου (; - 1907), Έλληνας οπλίτης ΜακεδονομάχοςΚατάγονται από το ΜητρούσιΒασίλης Μπορμπόκης (1969), Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής Στέφανος Μπορμπόκης (1966), Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής
Σιέντ Ισχράτ Αμπάς

Ο Σιέντ Ισχράτ Αμπάς (1928 - 8 Νοεμβρίου 1980), περισσότερο γνωστός με το καλλιτεχνικό όνομα Ντάρπαν, ήταν Ινδός ηθοποιός κι ένας από τους αυθεντικούς ρομαντικούς πρωταγωνιστές της «χρυσής εποχής» της Πακιστανικής κινηματογραφικής βιομηχανίας.

 Ο Ντάρπαν προερχόταν από μία μουσουλμανική Σία, μεσαίας τάξης οικογένεια, η οποία είχε καταγωγή από τις Ηνωμένες Επαρχίες της Ινδίας, όπου και γεννήθηκε (συγκεκριμένα στο Ούταρ Πραντές) το 1928. Ο μεγαλύτερος αδελφός του, Σάντος Κουμάρ, ήταν επίσης ηθοποιός, ενώ ο άλλος του αδελφός, Σ. Σουλεϊμάν, ήταν σκηνοθέτης. Σε αντίθεση με τον αδελφό του, ο οποίος πρωταγωνιστούσε σε σοβαρούς ρομαντικούς ρόλους, ο Ντάρπαν συνήθιζε να πρωταγωνιστεί σε λιγότερο σοβαρούς και πιο διασκεδαστικούς ρομαντικούς ρόλους. Η πρώτη εμφάνιση του Ντάρπαν στον κινηματογράφο έγινε στην ταινία Amanat το 1950, ενώ στη συνέχεια συμμετείχε στην Πακιστανική Παντζάμπι ταινία Billo (1951). Αφού πρωταγωνίστησε σε μερικές ταινίες στη Λαχόρη, αποφάσισε να δοκιμάσει την τύχη του στην Ινδία, όπου δεν γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Αξιοσημείωτες ταινίες στις οποίες συμμετείχε εκείνη την περίοδο, περιλαμβάνουν τις Barati (1954) και Adl-e-Jehangir (1955). Την περίοδο που βρισκόταν στην Ινδία, δημιούργησε ερωτική σχέση με την Ινδή ηθοποιό Νίγκαρ Σουλτάνα, η οποία είχε παίξει τον ρόλο της 'Μπαχάρ' στην κλασική Ινδική ταινία Mughal-e-Azam (1960).Ο Ντάρπαν επέστρεψε στη Λαχόρη λίγα χρόνια αργότερα, όπου η βιομηχανία του κινηματογράφου άνθιζε, και συμμετείχε στην ταινία Baap Ka Gunah (1957). Η μεγάλη επιτυχία ήρθε με την ταινία Sathi, στην οποία ήταν παραγωγός ο ίδιος. Μερικές από τις ταινίες στις οποίες είχε ζωτικής σημασίας ρόλο είναι οι Raat Ke Rahi], Saheli, Gulfam, Qaidi, Anchal, Baji, Shikwa, Ik Tera Sahara και Naela. Οι κριτικοί επαίνεσαν την ερμηνεία του στην Πακιστανική ταινία Saheli (1960), στην οποία συμπρωταγωνιστούμε με τις Ναϊάρ Σουλτάνα και Σαμίν Αρά.Η τελευταία μεγάλη του ταινία όπου είχε πρωταγωνιστικό ρόλο ήταν η Payal Ki Jhankar το 1966. Πρωταγωνίστησε επίσης σε δύο παραγωγές του Γουαχίντ Μουράντ, Insaan Badalta Hai και Jab Se Dekha Hai Tumhen. Έπαιξε τον κακό στην ταινία Ik Gunah Aur Sahi και είχε τον β' αντρικό ρόλο στις ταινίες Khuda Te Maan, Jub Jub Phool Khile (1975) και μερικές ακόμα. Ο Ντάρπαν ήταν παντρεμένος με τη συνάδελφό του Ναϊάρ Σουλτάνα, με την οποία είχαν συμπρωταγωνιστήσει στην Πακιστανική ταινία Saheli το 1960. Ο Ντάρπαν κέρδισε το βραβείο Νίγκαρ στην κατηγορία του «Α' Αντρικού Ρόλου» για την ταινία Saheli (1960), καθώς επίσης κι ένα βραβείο Presidential (προεδρικό). Ο Ντάρπαν πέθανε στις 8 Νοεμβρίου 1980 στη Λαχόρη, σε ηλικία 52 ετών. Ο Ντάρπαν συμμετείχε συνολικά σε 67 ταινίες - 57 στη γλώσσα Ούρντου, 8 στα Παντζάμπι και 2 στη γλώσσα Παστού. Barati (1954) Adl-e-Jehangir (1955) Darpan στην IMDb
Πορθμός του Ντέιβις

Ο Πορθμός του Ντέιβις (αγγλικά: Davis Strait) είναι πορθμός μεταξύ της δυτικής Γροιλανδίας και του νησιού Μπάφιν, του εδάφους Νούναβουτ, του Καναδά. Ο πορθμός χωρίζει τη Θάλασσα του Λαμπραντόρ, που βρίσκεται νότια, από τον κόλπο του Μπάφιν που βρίσκεται βόρεια. Ο πορθμός πήρε το όνομά του από τον βρετανό εξερευνητή Τζον Ντέιβις (1550-1605), ο οποίος εξερεύνησε την περιοχή ενώ αναζητούσε το Βορειοδυτικό Πέρασμα. Από το 1650 ο πορθμός χρησιμοποιήθηκε για το κυνήγι φαλαινών.

 Ο Διεθνής Υδρογραφικός Οργανισμός καθορίζει τα όρια του πορθμού Ντέιβις ως εξής: Από το Βορρά: Το νότιο όριο του κόλπου του Μπάφιν. Από Ανατολικά: Η νοτιοδυτική ακτή της Γροιλανδίας. Από νότια: Ο 60ος βόρειος παράλληλος ανάμεσα στη Γροιλανδία και τη χερσόνησο Λαμπραντόρ. Από δυτικά: Το ανατολικό όριο του Βορειοδυτικού περάσματος, νοτίως του 70ου βόρειου παράλληλου (η ανατολική ακτή του νησιού Μπάφιν μέχρι το ανατολικό Μπλαφ, το νοτιοανατολικότερο άκρο του νησιού Μπάφιν) και το ανατολικό όριο του πορθμού Χάντσον (Μία γραμμή από το ανατολικό Μπλαφ, το νοτιοανατολικότερο άκρο του νησιού Μπάφιν (61°53′Β 65°57′Δ) στο , το δυτικότερο άκρο του νησιού Λόουερ Σάβατζ, κατά μήκος των ακτών του μέχρι το νοτιοδυτικό άκρο του νησιού και από εκεί απέναντι στο δυτικότερο άκρο του νησιού Ρεζολούσιον, κατά μήκος των ακτών του ως το Χάτον Χέντλαντ, το νοτιότερο άκρο του και από εκεί μία γραμμή ως το ακρωτήριο Τσίντλεϊ του Λαμπραντόρ (60°24′Β 64°26′Δ). Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Davis Strait στο Wikimedia Commons
Ανδρέας Χριστόπουλος

Ο Ανδρέας Χριστόπουλος, γεννημένος στην Πάτρα το 1958, είναι έλληνας δημοσιογράφος, συγγραφέας και εκδότης. Πτυχιούχος των ΤΕΙ Πατρών στις τουριστικές επιχειρήσεις, ασχολήθηκε από τα μαθητικά του χρόνια με την δημοσιογραφία. Σήμερα αρθρογραφεί σε δέκα περιφερειακές ελληνικές εφημερίδες.

 Φοίτησε στο Γ' Γυμνάσιο Πατρών όπου ήρθε πρώτη φορά σε επαφή με τον χώρο της δημοσιογραφίας όπου εξέδιδε σχολική εφημερίδα με χιουμοριστικό περιεχόμενο. Το 1974, 16 ετών, εντάσσεται στο δημοσιογραφικό επιτελείο της αθλητικής εφημερίδας "Αθλητικά Νέα", και παράλληλα με τις σπουδές εργάζεται ως δημοσιογράφος. Το 1982 γίνεται αρχισυντάκτης στην εφημερίδα "Αλλαγή" και από το 1986 εργάζεται για την εφημερίδα Η Ημέρα επίσης ως αρχισυντάκτης. Την ίδια περίοδο έγινε ανταποκριτής των εφημερίδων Ελευθεροτυπία και Μακεδονία, ενώ παρουσίαζε ραδιοφωνική εκπομπή στην ΕΡΑ με θέματα που αφορούσαν το Πανεπιστήμιο Πατρών. Το 1988 έγινε ιδιοκτήτης της εφημερίδας Η Ημέρα, όπου εργαζόταν και αγόρασε κτίριο στην οδό Τσαμαδού όπου φιλοξένησε το τυπογραφείο της εφημερίδας και διευθυντής προγράμματος στον ραδιοφωνικό σταθμό "Ράδιο Πάτρα". Ιδρυτής και εκδότης της αθλητικής εφημερίδας "Sportweek", του περιοδικού "Ημερολόγιο", ιδρυτής του ραδιοφωνικού σταθμού "Ημέρα FM". Το 2005 πουλάει την Ημέρα και στην συνέχεια ιδρύει και εκδίδει την καθημερινή εφημερίδα "Σημερινή" έως το 2010 και το 2011 εκδίδει την νέα εφημερίδα "Πατρινός Τύπος", σήμερα εκδίδει την εφημερίδα «Μ» (Μολονότι). "Το στοίχημα" (διήγημα), έκδοση Εφημερίδα "Ημέρα", (1999), ISBN 960-86173-9-1 "Μισές αλήθειες" , Εκδόσεις Πικραμένος Γιάννης, (2008), ISBN 960-6628-16-7 "24 Ώρες Ακόμη" (μυθιστόρημα), Εκδόσεις Πικραμένος Γιάννης, (2017), ISBN 960-6628-99-Χ
Eurobank

Ο Όμιλος Eurobank είναι ένας δυναμικός χρηματοοικονομικός οργανισμός με παρουσία σε 6 χώρες, ήτοι Ελλάδα, Κύπρο, Λουξεμβούργο, Σερβία, Βουλγαρία και Ηνωμένο Βασίλειο. Ο Όμιλος Eurobank μετρά 647 σημεία εξυπηρέτησης σε Ελλάδα και εξωτερικό.

 Το 1990, ιδρύθηκε η Ευρωεπενδυτική Τράπεζα. Αγόρασε πάνω από το 75% των μετοχών της EFG Private Bank (Luxembourg) S. A. και αυτό το τμήμα εντάχθηκε το 1994. Οι εξαγορές στην Ελλάδα περιλαμβάνουν την Interbank Ελλάδος Α.Ε. το 1996-97 και το δίκτυο των καταστημάτων της Credit Lyonnais Ελλάδος Α.Ε., το 99,8% της Cretabank το 1998, της Τράπεζας Αθηνών το 1999 και το 50.1% της Ergobank. Το 1997, η Ευρωεπενδυτική Τράπεζα άλλαξε το όνομά της σε "EFG Eurobank Α.Ε." και το 2000 σε "EFG Eurobank Ergasias Α.Ε." μετά την ανάληψη της γνωστής τράπεζας Ergasias. Η θυγατρική χρηματοοικονομικών προϊόντων δημιουργήθηκε το 2007 (όπου το 49.9% της θυγατρικής ανήκει στους εργαζομένους). Το 2012, η τράπεζα πούλησε το 70% της πολωνικής θυγατρικής Polbank στη Raiffeisen Bank International. Μετά την ελληνική οικονομική κρίση και τα μέτρα διάσωσης των ελληνικών τραπεζών το 2012, η ελβετολουξεμβουργική EFG Group, τότε ιδιοκτήτης της Eurobank, αποφάσισε να διαχωρίσει την ελληνική τράπεζα από το υπόλοιπο της επιχείρησης. Τον Ιούλιο του έτους η Eurobank αποσπάστηκε από την ομάδα και τις μετοχές πουλήθηκαν στην ελληνική οικογένεια Λάτση. Έτσι μετονομάστηκε σε Eurobank Ergasias. Τον Ιανουάριο του 2013 η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος έκανε μια προσφορά, η οποία τελικά δεν προχώρησε. Με τη προσφορά αυτή θα αναλάμβανε την Eurobank Ergasias, 64.000 μετόχους της Eurobank και η ελληνική επιτροπή κεφαλαιαγοράς είχε συμφωνήσει. Λίγες εβδομάδες μετά την πρόταση εξαγοράς η Εθνική Τράπεζα παρουσίασε σχέδια μείωσης του προσωπικού στο νέο τραπεζικό όμιλο, ιδίως μέσω της ενθάρρυνσης της πρόωρης συνταξιοδότησης. Η Τράπεζα Eurobank Ergasias ΑΕ ανακεφαλαιοποιείται από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας και απορροφά λόγω συγχώνευσης το Νέο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο Ελλάδος ΑΤΕ. Το 2014 η τράπεζα ήταν η τρίτη μεγαλύτερη στην Ελλάδα από το σύνολο του ενεργητικού. Στο σύνολο των δανείων και καταθέσεων, καθώς και στη κεφαλαιοποίηση της αγοράς, ήταν τέταρτη τον Δεκέμβριο του 2014. Από την 1η Φεβρουαρίου 2015, διευθύνων σύμβουλος είναι ο Φωκίων Καραβίας, ενώ από τον Απρίλιο του 2019 πρόεδρος είναι ο Γεώργιος Ζανιάς. Το καναδικό επενδυτικό ταμείο Fairfax financial αποτελεί σημαντικό μέτοχο. Τον Νοέμβριο του 2021 στην Ελλάδα η εταιρεία άλλαξε λογότυπο. Τράπεζα Τραπεζικός τομέας στην Ελλάδα Κατάλογος τραπεζών στην Ελλάδα Επίσημος ιστότοπος Το προφίλ της εταιρείας στην ιστοσελίδα του χρηματιστηρίου Αθηνών Stock quote στο Bloomberg
NGC 4414

Ο NGC 4414 είναι μη ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας, ο οποίος απέχει 62,3 εκατομμύρια έτη φωτός από τον Γαλαξία μας. Έχει διάμετρο 56.000 έτη φωτός, παρατηρείται στον αστερισμό Κόμη Βερενίκης και διαθέτει μικρές σπειροειδείς δομές χωρίς μεγάλους διακριτούς βραχίονες. Στον NGC 4414 έχουν παρατηρηθεί δύο υπερκαινοφανείς αστέρες, ο SN 1974G το 1974 και ο SN 2013df το 2003.

 Παρατηρήθηκε δύο φορές από το διαστημικό τηλεσκόπιο Χαμπλ, μία το 1995 ως μέρος της κύριας αποστολής του, που αφορούσε εν γένει στις αποστάσεις των γαλαξιών, και μία το 1999 ως μέρος του Heritage Project. Οι εξωτερικοί βραχίονες του γαλαξία φαίνονται μπλε λόγω της συνεχιζόμενης δημιουργίας νέων αστέρων. Ο NGC 4414 είναι επίσης ένας ιδιαίτερα απομονωμένος γαλαξίας, χωρίς αλληλεπιδράσεις με άλλους γαλαξίες. Δεδομένα για το NGC 4414 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 4414 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) «The Hubble Space Telescope Key Project on the Extragalactic Distance Scale. XI. The Cepheids in NGC 4414». Astrophysical Journal 505 (1): 207–229. doi:10.1086/306150. Bibcode: 1998ApJ...505..207T. Hubble Heritage Project NGC 4414. Astronomy Picture of the Day April 3 2002. ESA/Hubble image of NGC 4414.
Κωπηλασία στην Ολυμπιάδα 1906

Στους μεσοολυμπιακούς του 1906 στην Αθήνα διεξήχθησαν έξι αγωνίσματα κωπηλασίας: μονοθέσιο σκιφ 1000 μ., δίκωπος με πηδαλιούχο 1000 μ., δίκωπος με πηδαλιούχο ενός μιλίου, τετράκωπος με πηδαλιούχο 2000 μ., εξαθέσια με πηδαλιούχο ναυτών 2000 μ., 16θέσια με πηδαλιούχο ναυτών 3000 μ.

 Μονοθέσιο σκιφ 1000 μ. Γκαστόν Ντελαπλάν Ζοζέφ Λαράν Δεν δόθηκεΣημείωση: συμμετείχαν μόνο δύο λέμβοι. Δίκωπος με πηδαλιούχο 1000 μ. Ιταλία Ιταλία ΓαλλίαΔίκωπος με πηδαλιούχο ενός μιλίου Ιταλία Βέλγιο/ Ελλάδα ΓαλλίαΣημείωση: το ασημένιο μετάλλιο το πήρε λέμβος με Βέλγους κωπηλάτες και Έλληνα πηδαλιούχο. Τετράκωπος με πηδαλιούχο 2000 μ. Ιταλία Γαλλία ΓαλλίαΕξαθέσια με πηδαλιούχο ναυτών 2000 μ. Λέμβος πλοίου «Βαρέζε» Λέμβος πλοίου «Σπέτσαι» Λέμβος πλοίου «Ύδρα»16θέσια με πηδαλιούχο ναυτών 3000 μ. Προγυμναστήριον Πόρου' Λέμβος πλοίου «Ύδρα» Λέμβος πλοίου «Βαρέζε» Οι Έλληνες ολυμπιονίκες του 1906 στην κωπηλασία ήταν οι εξής: Χρυσό 16θέσια με πηδαλιούχο ναυτών 3000 μ.: Προγυμναστήριον Πόρου: Ισίδωρος Μίχας, Ιωάννης Γεωργιάς, Μιχαήλ Σόκος, Ιωάννης Αγρίμης, Άργος Μυλωνάς, Δημήτριος Κακούσης, Ιωάννης Λουκάς, Παύλος Καγκιότζης, Ιωάννης Λαφιώτης, Π. Μουράτης, Χρήστος Τσιριγωτάκης, Άγγελος Δρίβας, Κωνσταντίνος Κεφάλας, Ιωάννης Καισαρεύς, Ιωάννης Πηλιούρης, Δημήτριος Πιαδίτης, Πέτρος Βελιώτης (πηδαλιούχος). Ασημένια Εξαθέσια με πηδαλιούχο ναυτών 2000 μ.: Λέμβος πλοίου «Σπέτσαι»: Δημήτριος Νταής, Παύλος Κυπραίος, Δημήτριος Βαλούρδος, Νικόλαος Δεκαβάλας, Νικόλαος Καρσούμπας, Σπύρος Βεσάλας, Κωνσταντίνος Μισοκοκκίνης (πηδαλιούχος). 16θέσια με πηδαλιούχο ναυτών 3000 μ.: Λέμβος πλοίου «Ύδρα»: Ιωάννης Τσιράκης, Μιχαήλ Κατσούλης, Κωνσταντίνος Νιώτης, Ν. Στεργίου, Ιωάννης Παπαπαναγιώτου, Ιωάννης Δόλας, Πέτρος Πτερνέας, Γεώργιος Νικολούτσος, Ιωάννης Γρυπαίος, Σταμάτιος Διοματάρας, Ευάγγελος Χαλδαίος, Ιωάννης Φασίλης, Κωνσταντίνος Παπαγιαννούλης, Σ. Λεμονής, Ευάγγελος Κανακάρης, Ξενοφών Στέλλας, Ιωάννης Μηλάκας (πηδαλιούχος). Δίκωπος με πηδαλιούχο ενός μιλίου: Θεόφιλος Ψιλιάκος (πηδαλιούχος στη βελγική λέμβο). Χάλκινο Εξαθέσια με πηδαλιούχο ναυτών 2000 μ.: Λέμβος πλοίου «Ύδρα»: Διονύσιος Χρηστέας, Δημήτριος Γκρους, Γεώργιος Μαρούλης, Νικόλαος Φωτεινάκης, Π. Λομβάρδος, Δημήτριος Σουράνης, Πέτρος Μέξης (πηδαλιούχος).
Η Επιστροφή του Φαντομά

Η Επιστροφή του Φαντομά (γαλλικά: Fantomas se dechaine) είναι μια γαλλική κωμωδία παραγωγής του 1965 σε σκηνοθεσία Αντρέ Ίνεμπελ και πρωταγωνιστούν οι Λουί ντε Φυνές, Ζαν Μαρέ και η Μιλέν Ντεμονζό.

 Στη δεύτερη ταινία της τριλογίας του Φαντομά, ο γνωστός κακοποιός και ειδικός στις μεταμφιέσεις, απαγάγει τον διακεκριμένο επιστήμονα, καθηγητή Μαρσάντ, προκειμένου να αναπτύξει ένα νέο ισχυρό όπλο και να απειλήσει τον κόσμο. Ο Φαντομάς προγραμματίζει επίσης να απαγάγει και άλλον έναν επιστήμονα τον καθηγητή Λεφέβρ. Ο δημοσιογράφος Φαντόρ (Ζαν Μαρέ, ο οποίος ερμηνεύει και τον καθηγητή Λεφέβρ) αποφασίζει να στήσει μια παγίδα για να συλλάβει τον Φαντομά. Η Επιστροφή του Φαντομά στην IMDb (Αγγλικά)
Τζάκοπο Μπασσάνο

Ο Τζάκοπο Μπασσάνο (Jacopo Bassano), γνωστός και ως Τζάκοπο νταλ Πόντε (Jacopo dal Ponte, γεννήθηκε και πέθανε στο Bassano del Grappa, 1517-1592}, ήταν Ιταλός ζωγράφος, δημοφιλής στην Βενετία για τις σκηνές καθημερινού βίου και τα τοπία που ζωγράφιζε, παράλληλα εννοείται με θρησκευτικά θέματα. Ήταν μαθητής του Μπονιφάτσιο Βερονέζε. Θεωρείται ο πρώτος σύγχρονος ζωγράφος τοπίων.

 Κατάλογος Ιταλών ζωγράφων Scena pastorale (Ποιμενική σκηνή, 1560). Μαδρίτη, Museo Thyssen-Bornemisza Pecora e agnello (Προβατίνα και αρνάκι, 1560). Ρώμη, Galleria Borghese Entrata degli animali nell'arca di Noè (Είσοδος των ζώων στην κιβωτό του Νώε, 1570. Μαδρίτη, Μουσείο Πράδο. Paradiso terrestre (Ο επίγειος Παράδεισος, 1570-73). Ρώμη, Galleria Doria Pamphilj Ultima cena (Μυστικός Δείπνος, 1546). Ρώμη, Galleria Borghese
Μενς Σάνα 1871

Η Μενς Σάνα 1871 (ιταλικά: Mens Sana 1871) είναι ένα από τα παλαιότερα ιταλικά αθλητικά σωματεία. Ιδρύθηκε στη Σιένα της Ιταλίας στις 16 Απριλίου 1871 από ορισμένους φοιτητές και αμέσως προσχώρησε στην Ιταλική Γυμναστική Ομοσπονδία (FGNI) [2] με την επωνυμία «Ασσοτσατσιόνε Γκιμνάστικα Σενέσε Μενς Σάνα ιν Κορπόρε Σάνο 1871» (Associazione Ginnastica Senese Mens Sana in Corpore Sano 1871). Το 1971 τιμήθηκε με το «χρυσό αστέρι αθλητικής αξίας» (stella d'oro al merito sportivo) το 2002 και το «χρυσό κολάρο αθλητικής αξίας» (collare d'oro al merito sportivo). Επιπλέον, η «Μενς Σάνα 1871» απονεμήθηκε το 1994 στη Ρώμη από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κατά τη διάρκεια του Ομοσπονδιακού Συνεδρίου Γυμναστικής για τα 100 χρόνια και το 1995 από την Ιταλική Ομοσπονδία Χόκεϊ και Πατινάζ για τα 70 χρόνια.

 Το 1875 οργανώθηκε ως «Μενς Σάνα οργκανιζό α Σιένα ιλ Κονγκρέσο Γκιμνάστικο Νατσιονάλε» (Mens Sana organizzò a Siena il Congresso Ginnastico Nazionale), αποκτώντας όλο και μεγαλύτερη ισχύ σε εθνικό επίπεδο, χάρη στο δάσκαλο Λεοπόλντο Πεσολίνι. Στις αρχές του εικοστού αιώνα, με τη δημιουργία νέων αθλητικών τμημάτων (ξιφασκία, στίβος, ποδηλασία, αγώνες δρόμου και ένα τμήμα μουσικής), η Ασοτσατσιόνε Γκιμνάστηκα Σενέσε (Associazione Ginnastica Senese) επεκτάθηκε. Το 1907 στη Βενετία, η ομάδα καλαθοσφαίρισης των γυναικών κέρδισε τον πρώτο τίτλο στην Ιταλία.Η έλευση του φασισμού επέφερε μια βαθιά κρίση στη διεξαγωγή των διοργανώσεων, με αποτέλεσμα τη λειτουργία μόνο ορισμένων τμημάτων στην ποδηλασία, το πατινάζ και το χόκεϊ. Με τη συμπλήρωση τριάντα ετών, παρουσιάστηκαν αρκετές οικονομικές δυσκολίες που μάστιζαν το αθλητικό σωματείο, επιτυγχάνοντας μόνο τη λειτουργία του τμήματος πατινάζ. Μετά την πτώση του φασισμού, ο σύλλογος αναγεννήθηκε, αποκτώντας δικό του γυμναστήριο, το Σαντ'Αγκάτα (Sant'Agata). Το 1945 ο σύλλογος είχε πάνω από 1.000 μέλη.Η ανάγκη για νέο χώρο και κατάλληλες εγκαταστάσεις το 1968, οδήγησε την κατασκευή του Ντοντεκάεντρο (Dodecaedro, «Palazzetto Giannelli») Σύντομα ακόμη και αυτή η δομή έγινε ανεπαρκής, και το 1976 χτίστηκε το «Πάλα Μενς Σάνα» (Pala Mens Sana). Από εκείνη τη στιγμή, χάρη στη συμβολή των ανθρώπων, όπως ο Τζόρτζο Λουκεσίνι, οι δραστηριότητες του αθλητικού συλλόγου αυξήθηκαν από έτος σε έτος, με αποτέλεσμα να φθάσει σε σημαντικά επιτεύγματα τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο.Σήμερα, η πλήρης ονομασία του συλλόγου είναι «Σοσιετά Σπορτίβα Ντιλεταντίστικα Μενς Σάνα ιν Κορπόρε Σάνο» (Società Sportiva Dilettantistica Mens Sana in Corpore Sano 1871). Επίσημος ιστότοπος
Κυλλήνη Ηλείας

Η Κυλλήνη είναι χωριό και λιμάνι της Ηλείας που βρίσκεται στα βορειοδυτικά παράλια της Πελοποννήσου, ανατολικά του ομώνυμου ακρωτηρίου. Πρώην ανεξάρτητη κοινότητα και πρώην δημοτικό διαμέρισμα και έδρα του Καποδιστριακού Δήμου Κάστρου-Κυλλήνης. Σήμερα ανήκει στον Δήμο Ανδραβίδας - Κυλλήνης. Η Κυλλήνη είναι γνωστή και για τα ιαματικά λουτρά της. Κατά τη διάρκεια της Φραγκοκρατίας, σε πολύ κοντινή θέση βρισκόταν η Γλαρέντζα, το επίνειο της Ανδραβίδας, της πρωτεύουσας του Πριγκιπάτου της Αχαΐας.

 Τα ιαματικά λουτρά της Κυλλήνης απέχουν περίπου 13 χλμ. Ν.-ΝΑ. από την κωμόπολη και βρίσκονται μέσα σε φυσικό δάσος. Τα λουτρά υπάρχουν από την αρχαιότητα και έχουν βρεθεί εγκαταστάσεις ρωμαϊκών χρόνων. Η Κυλλήνη έχει κατοικηθεί από την παλαιολιθική εποχή. Η πρώτη γραπτή μαρτυρία είναι από τον Όμηρο ο οποίος μας λέει για τον φόνο του Ώτου του Κυλλήνιου, αρχηγού των Επειών κατά τον Τρωικό πόλεμο από τον Πολυδάμα. Σύμφωνα με τον Παυσανία ιδρύθηκε από Αρκάδες που μετανάστευσαν εδώ από την περιοχή του όρους Κυλλήνη και ήταν επίνειο της αρχαίας Ήλιδας, σε απόσταση 120 σταδίων (23 χιλιόμετρα) από αυτή. Είχε ιερά του Ασκληπιού, της Αφροδίτης και άγαλμα του Ερμή, το οποίο ήταν ένας όρθιος Φαλλός επάνω σε βάθρο. Ο Ερμής ήταν ο προστάτης της πόλης και η λατρεία του ήρθε μαζί με τους Αρκάδες οικιστές, αφού ο θεός είχε γεννηθεί στο όρος Κυλλήνη. Το άγαλμα του Ασκληπιού είχε φτιαχτεί από τον Κολώτη, μαθητή του Φειδία. Αναφέρει μάλιστα πως ήταν στραμμένη προς τη Σικελία.Το 1204 οι Φράγκοι ανακατασκεύασαν το αρχαίο λιμάνι και δημιούργησαν μια νέα πόλη, τη Γλαρέντζα, η οποία έκοψε και δικό της νόμισμα, το τορνέζι. Η Γλαρέντζα έφτασε σε μεγάλη ακμή και ήταν από τα μεγαλύτερα λιμάνια της Μεσογείου. Το 1421-22 ο Κάρολος Α΄ Τόκκος θα εξαγοράσει από τον Φράνκο Ολιβιέρο τη Γλαρέντζα και θα την εποικίσει με Αλβανούς και με πρώην άρχοντες από το Δεσποτάτο της Ηπείρου. Το 1428 πέρασε σαν προίκα στον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, τον τελευταίο βυζαντινό αυτοκράτορα, ο οποίος όμως το 1432 θα την γκρεμίσει εκ θεμελίων για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα των πειρατών. Από τότε η περιοχή ήταν μικρός οικισμός μέχρι την απελευθέρωση, που εποικίστηκε από Επτανήσιους και βοσκούς και αργότερα από πρόσφυγες Μικρασιάτες.
Βλαδίμηρος Γ΄ Μστισλάβιτς

Ο Βλαντίμιρ Γ΄ Μστισλάβιτς, ρωσ. Владимир III Мстиславич (1131/2 - 1173) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν μεγάλος πρίγκιπας τού Κιέβου (1154-71), πρίγκιπας τού Ντορογκόμπουζ (!150-54, 70-71), Βλαντίμιρ & Βολίν (1154-57), Σλουτσκ (1162), Τριπόλιε (1162-68) και μεγάλος πρίγκιπας του Κιέβου (1171).

 Ήταν γιος τού Μστισλάβ Α΄ μεγάλου πρίγκιπα τού Κιέβου και της Λιουμπάβας, κόρης του Ντμίτρι Ζαβιντόβιτς ευγενούς τού Νόβγκοροντ. Ο Βλαντίμιρ Γ΄ διατήρησε εξαίρετες σχέσεις με την Ουγγαρία και τη Σερβία. Η αδελφή του Ευπραξία παντρεύτηκε τον Αλέξιο Κομνηνό, γιο τού Ιωάννη Β΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Νυμφεύτηκε το 1150 την κόρη τού Μπέλος Βουκάνοβιτς μεγάλου πρίγκιπα της Σερβίας και μπάνου της Σλαβονίας η σύζυγός του απεκαλείτο μπάνοβνα. Princes of Kyiv
Σαν Πέδρο ντε Ατακάμα

Το Σαν Πέδρο ντε Ατακάμα (San Pedro de Atacama) στην Χιλή είναι ένας οικισμός (κομμούνα, ισπανικά: comuna) στην επαρχία Ελ Λόα (El Loa) στην περιφέρεια της Αντοφαγάστα (Antofagasta). Βρίσκεται ανατολικά της πόλης Αντοφαγάστα και περίπου 106 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της πόλης Κάλαμα και το ορυχείο χαλκού «Chuquicamata», με θέα το ηφαίστειο Λικανκαμπούρ (Licancabur). Διαθέτει ένα σημαντικό αρχαιολογικό μουσείο με μια μεγάλη συλλογή από κειμήλια και αντικείμενα από την περιοχή (προ-Κολομβιανής εποχής Τέχνεργα). Ερείπια στην ευρύτερη περιοχή προσελκύουν όλο και περισσότερους τουρίστες που ενδιαφέρονται για την προ-Κολομβιανή κουλτούρα. Οι τουρίστες επισκέπτονται την πόλη και για άλλες δημοφιλείς δραστηριότητες όπως Αμμοσανίδα (αντίστοιχο της Χιονοσανίδας αλλά σε άμμο) και παρατήρηση των αστεριών στους πεντακάθαρους ουρανούς της έρημου της Ατακάμα, λόγος για τον οποίο πολλά τηλεσκόπια από πολλές χώρες είναι εγκατεστημένα εκεί.

 Το Σαν Πέδρο ντε Ατακάμα εξαπλώθηκε, εδώ και αιώνες, γύρω από μία όαση στην έρημο της Ατακάμα. Οι πρώτοι κάτοικοι ήταν οι Ατακαμένιος (Atacameños), οι οποίοι ανέπτυξαν βιοτεχνίες αγγειοπλαστικής, τα προϊόντα των οποίων μπορούν τώρα να εκτιμηθούν από τους τουρίστες στα διάφορα μαγαζιά με σουβενίρ και παραδοσιακά προϊόντα στην πόλη. Σύμφωνα με την απογραφή του 2002 της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας της Χιλής, το Σαν Πέδρο ντε Ατακάμα είχε 4.969 κατοίκους (2.928 άνδρες και 2.041 γυναίκες). Από αυτούς, 1.938 (39%) ζούσε σε αστικές περιοχές και οι 3.031 (61%) σε αγροτικές περιοχές. Ο πληθυσμός αυξήθηκε κατά 5,6% (2.140 άτομα) μεταξύ του 1992 και 2002. Η πόλη βρίσκεται σε μέσο υψόμετρο 2407 μέτρων και οι επισκέπτες εκδηλώνουν σε ήπια μορφή την «ασθένεια του υψομέτρου», όπως ζάλη, λήθαργο και πονοκέφαλο. Το τοπικό κλίμα είναι εξαιρετικά ξηρό και ήπιο, με ημερήσια θερμοκρασία 25 έως 30 βαθμούς Κελσίου το καλοκαίρι (από Δεκέμβριο έως Φεβρουάριο) και 18 έως 25 βαθμούς Κελσίου το χειμώνα (από Ιούνιο έως Αύγουστο). Την νύχτα η θερμοκρασία συνήθως πέφτει κάτω από το μηδέν και μπορεί να φτάσει τόσο χαμηλά όσο -10 °C το χειμώνα. Το Σαν Πέδρο ντε Ατακάμα βρίσκεται στον κεντρικό δρόμο από την Αργεντινή μέσω του Πάσο ντε Χάμα (Paso de Jama). Ο δρόμος είναι ασφαλτοστρωμένος σε όλο του το μήκος του και άνοιξε στις 6 Δεκεμβρίου του 1991. Υπάρχουν συχνά δρομολόγια λεωφορείων προς Κάλαμα, καθημερινά προς το Σαντιάγο και έξι ημέρες την εβδομάδα προς την Σάλτα στην Αργεντινή. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα San Pedro de Atacama στο Wikimedia Commons