IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κέντζι Κάιντο

Ο Κέντζι Κάιντο (ιαπωνικά: 海道 賢仁, Χέπμπορν Kaidō Kenji) είναι Ιάπωνας παραγωγός, πρώην μέλος της Taito και μετέπειτα της Sony Computer Entertainment Japan στο #1 τμήμα Ανάπτυξης Προϊόντος.

 Ξεκίνησε την καριέρα του στο χώρο των βιντεοπαιχνιδιών στην Taito το 1987, όπου εργάστηκε ως project leader και διευθύνων σχεδιαστής των arcade βιντεοπαιχνιδιών Bonze Adventure, Night Striker, Champion Wrestler, Cameltry, Sonic Blast Man, Warrior Blade και Dead Connection. Κάποια στιγμή άλλαξε τμήμα ώστε να δουλέψει από την αρχή της στην κονσόλα X55 (αργότερα ονομάστηκε MEDIA BOX), την πρώτη καραόκε κονσόλα για ιδιωτική χρήση στο σπίτι. Το 1996 εργάστηκε ως project leader και διευθύνων σχεδιαστής παιχνιδιού για το coin-op παιχνίδι Cleopatra Fortune. Το 1997, ο Κάιντο έφυγε από την Taito και μπήκε στη Sony Computer Entertainment Inc. Τότε ξεκίνησε να εργάζεται στο παιχνίδι Ape Escape ως διευθύνων σχεδιαστής παιχνιδιού και βοηθός παραγωγής. Εργάστηκε ως διαχειριστής προϊόντος και παραγωγός για το Ico το 2001, και το Shadow of the Colossus το 2005. Έφυγε από το Sony τον Αύγουστο του 2012, ενώ τα σχέδια του για το μέλλον είναι ακαθόριστα. Bonze Adventure (1988) Night Striker (1989) Champion Wrestler (1989) Cameltry (1989) Sonic Blast Man (1990) Warrior Blade (1991) Dead Connection (1992) Cleopatra Fortune (1996) Tomba! (1998) Ape Escape (1999) Tomba! 2: The Evil Swine Return (2000) Ico (2001) Shadow of the Colossus (2005) Interview with EuroGamer.net Αρχειοθετήθηκε 2007-09-30 στο Wayback Machine. Interview with Kikizo.com
65 (αριθμός)

Το 65 (εξήντα πέντε) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 64 και πριν από το 66. Είναι περιττός αριθμός, αφού δεν διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 65 συμβολίζεται ως LXV στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΞΕ´ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 65 είναι σύνθετος αριθμός καθώς οι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1, 5, 13 και 65, δηλαδή έχει και άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος σύνθετος αριθμός είναι το 66. Το ανάπτυγμα πρώτων παραγόντων του 65 είναι 65 = 5 · 13. Το 65 είναι ημιπρώτος αριθμός, διότι αποτελεί γινόμενο δύο πρώτων αριθμών (5 · 13). Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Ο ατομικός αριθμός 65 αντιστοιχεί στο τέρβιο. Ο Μεσιέ 65 είναι ένας σπειροειδής γαλαξίας σε απόσταση 35 εκατομμυρίων ετών φωτός στον αστερισμό Λέοντα. Μαζί με τον Μεσιέ 66 και τον NGC 3628 αποτελούν την Τριάδα του Λέοντα.
Live at Montreux 2011

Live at Montreux 2011 είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου, διπλού CD και DVD του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το οποίο κυκλοφόρησε στις 7 Νοεμβρίου του 2011, από την εταιρεία "Eagle Rock Entertainment". Η ηχογράφηση του δίσκου έγινε στο Μοντρέ της Ελβετίας, στις 16 Ιουλίου του ίδιου έτους και εμφανίζονται σε αυτήν, οι Deep Purple και η φιλαρμονική ορχήστρα της Φρανκφούρτης με διευθυντή τον Στήβεν Μπέντλεϊ-Κλάιν.Η ηχογράφηση έγινε από την όγδοη σειρά μελών του συγκροτήματος και είναι το τέταρτο ζωντανό άλμπουμ του συγκροτήματος το οποίο έχει ηχογραφηθεί στην περιοχή του Μοντρέ, μετά το "Live in Montreux 69", το "Live at Montreux 1996" και το "Live at Montreux 2006".

 CD 1 1. Intro 2. Highway Star 3. Hard Lovin' Man 4. Maybe I’m A Leo 5. Strange Kind of Woman 6. Rapture of the Deep 7. Woman from Tokyo 8. Contact Lost 9. When a Blind Man Cries 10. The Well Dressed Guitar CD 2 11. Knockin' at your Back Door 12. Lazy 13. No One Came 14. Don Airey keyboard solo 15. Perfect Strangers 16. Space Truckin' 17. Smoke on the Water 18. Hush 19. Black Night 1. Intro/Highway Star 2. Hard Lovin' Man 3. Maybe I’m A Leo 4. Strange Kind of Woman 5. Rapture of the Deep 6. Woman from Tokyo 7. Contact Lost 8. When a Blind Man Cries 9. The Well Dressed Guitar 10. Knockin' at your Back Door 11. Lazy 12. No One Came 13. Don Airey keyboard solo 14. Perfect Strangers 15. Space Truckin' 16. Smoke on the Water 17. Hush 18. Black Night Έξτρα Συνέντευξη με τους Deep Purple Live at Montreux 2011 (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 7 Νοεμβρίου 2011 Το Live in Montreux 2011 ηχογραφήθηκε από τη όγδοη σειρά μελών του συγκροτήματος, σε συνεργασία με τη Φιλαρμονική Ορχήστρα της Φρανκφούρτης. Οι μουσικοί του συγκροτήματος ήταν οι εξής: Ίαν Γκίλαν - φωνητικά Στηβ Μορς - κιθάρα Ντον Έρεϊ - πλήκτρα Ρότζερ Γκλόβερ - μπάσο Ίαν Πέις - τύμπανα deep purple w/orchestra live at montreux 2011-”reaching new heights” review by john emms
Αντόνιο Τοβάρ

Ο Αντόνιο Τοβάρ (Antonio Tovar Llorente, Βαγιαδολίδ 1911 - Μαδρίτη 1985) ήταν Ισπανός φιλόλογος, γλωσσολόγος και ιστορικός. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους ακαδημαϊκούς και από τους λίγους που προώθησε τη φιλολογική και γλωσσολογική έρευνα κατά τη δικτατορία του στρατηγού Φράνκο, ασχολούμενος τόσο με την κλασική, ισπανική, καταλανική και βασκική φιλολογία και τις γλώσσες της Ιβηρικής όσο και με τις ιθαγενείς γλώσσες της Αμερικής. Υπήρξε μέλος της Βασιλικής Ισπανικής Ακαδημίας.

 Από μικρός έμαθε καταλανικά και βασκικά λόγω των συνεχών μετακινήσεων της οικογένειάς του. Σπούδασε Δίκαιο, Ιστορία και Κλασική Φιλολογία σε πανεπιστήμια της Ισπανίας, στο Παρίσι και το Βερολίνο έχοντας ως καθηγητή τον Ραμόν Μενέντεθ Πιδάλ. Με την έκρηξη του Ισπανικού Εμφυλίου ανέλαβε σημαντικές θέσεις στο εθνικιστικό στρατόπεδο (υπεύθυνος προπαγάνδας και διευθυντής του Εθνικού Ραδιοφώνου της Ισπανίας που μόλις είχε ξεκινήσει τη λειτουργία του) δίπλα στον φίλο του Ντιονίσιο Ριδρουέχο και υπό τη σκέπη του πολιτικού Ραμόν Σεράνο Σούνιερ. Παρότι είχε υποστηρίξει τη Δεύτερη Ισπανική Δημοκρατία, μετά τη διαμονή του στο Βερολίνο για ένα σύντομο χρονικό διάστημα υπήρξε θερμός υποστηρικτής του εθνικοσοσιαλισμού. Υπήρξε ο διερμηνέας του Σεράνο Σούνιερ σε συνομιλίες του με τον Χίτλερ και σε συναντήσεις τον Μουσολίνι.Έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα το 1941 με μια μετάφραση του Παυσανία και έκτοτε απομακρύνθηκε από την πολιτική. Μεταξύ άλλων ίδρυσε την πρώτη έδρα βασκικής φιλολογίας με τη συνδρομή του Βάσκου φιλολόγου Κόλντο Μιτσελένα. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1960, ως ένδειξη συμπαράστασης στην απομάκρυνση από το πανεπιστήμιο ακαδημαϊκών όπως ο Αγουστίν Γκαρθία Κάλβο και ο Ενρίκε Τιέρνο Γκαλβάν, εγκαταστάθηκε στο μόνιμα εξωτερικό, στο Πανεπιστήμιο της Τυβίνγκης μέχρι την συνταξιοδότησή του το 1979. Προηγουμένως είχε εργαστεί στην Αργεντινή και τις ΗΠΑ γύρω από τις ιθαγενείς γλώσσες και την κλασική φιλολογία. Εξέδωσε πολυάριθμα βιβλία. Μερικά από τα σημαντικότερα είναι τα ακόλουθα: Vida de Sócrates, Madrid, Revista de Occidente, 1947 La lengua vasca, San Sebastián, Biblioteca Vascongada de los Amigos del País, 1950. Historia de Grecia (con Martín Sánchez Ruipérez), Barcelona, Montaner y Simón, 1963 Estudios sobre la España Antigua (με τον Χούλιο Κάρο Μπαρόχα), Madrid : CSIC-Fundación Pastor, 1971. Catálogo de las lenguas de América del Sur: con clasificaciones, indicaciones tipológicas, bibliografía y mapas, Madrid, Gredos, 1984. Diccionario etimológico vasco (con Manuel Agud), Donostia, Gipuzkoako Foru Aldundia, 1991 y 1992.
Δήμος Κορινθίων (πρόγραμμα Καποδίστριας)

Ο Δήμος Κορινθιών του προγράμματος Καποδίστριας ήταν δήμος που λειτούργησε την περίοδο 1999-2010. Συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση του παλαιότερου δήμου Κορινθίων και των γειτονικών του παλαιότερων κοινοτήτων, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Το 2010 καταργήθηκε και εντάχθηκε στον νέο διευρυμένο δήμο Κορινθίων. Βρίσκόταν στα βορειοανατολικά του νομού. Συνόρευε με τους δήμους Τενέας, Λουτρακίου-Περαχώρας, Σαρωνικού και Άσσου-Λεχαίου. Ο δήμος αποτελούταν από 5 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 102,2 τ.χλμ και είχε πληθυσμό 36.555 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001 με αποτέλεσμα να αποτελούσε τον μεγαλύτερο σε πληθυσμό Καποδιστριακό δήμο της Κορινθίας. Έδρα του δήμου ήταν η Κόρινθος. Ο τότε δήμος μετεξελίχθηκε στη δημοτική ενότητα Κορινθίων του Δήμου Κορινθίων που σχηματίστηκε από το πρόγραμμα Καλλικράτης.

 Ο δήμος Κορινθίων περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς: Δ.δ. Κορίνθου -- η Κόρινθος [ 29.787 ] Δημοτικό διαμέρισμα Αρχαίας Κορινθίας [ 2.578 ] η Αρχαία Κόρινθος [ 1.800 ] το Αρχαίο Λιμάνι [ 778 ] Δ.δ. Εξαμιλίων [ 2.224 ] τα Εξαμίλια [ 1.563 ] ο Άγιος Κοσμάς [ 55 ] η Δάφνη [ 59 ] η Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος [ 80 ] τα Κάτω Εξαμίλια [ 467 ] Δ.δ. Ξυλοκέριζας [ 1.215 ] η Ξυλοκέριζα [ 783 ] η Αγία Παρασκευή [ 81 ] ο Άγιος Δημήτριος [ 85 ] η Θυμαριώνα [ 29 ] οι Κεχριές [ 237 ] Δ.δ. Σολομού [ 751 ] ο Σολομός [ 683 ] τα Μπεκιάνικα [ 68 ] Δήμος Κορινθίων Υπουργείο εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.
Θανατική ποινή στην Κίνα

Η θανατική ποινή αποτελεί νομική ποινή στην ηπειρωτική χώρα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Εφαρμόζεται ως επί το πλείστον για τη δολοφονία και τη διακίνηση ναρκωτικών, και οι εκτελέσεις πραγματοποιούνται με θανατηφόρες ενέσεις ή με τυφεκισμό. Παρόλο που η κινεζική κυβέρνηση συχνά επιπλήττεται από τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις για το θέμα αυτό, η θανατική ποινή ως νομική κύρωση λαμβάνει συντριπτική δημόσια στήριξη στην ηπειρωτική Κίνα. Πολλοί πιστεύουν ότι αυτό οφείλεται στον φόβο ότι θα θανατωθούν αν δεν υποστηρίξουν τη θανατική ποινή.

 Η θανατική ποινή ήταν μία από τις κλασικές Πέντε Ποινές της δυναστείας της Κίνας. Στην κινεζική φιλοσοφία, η θανατική ποινή υποστηρίχθηκε από τους Νομικιστές, αλλά η εφαρμογή της αμβλυνόταν υπό την επίδραση των Κομφουκιανών, οι οποίοι προτιμούσαν την αναμόρφωση και το έλεος αντί της θανατικής ποινής. Ο Κομφούκιος δεν απέρριψε απολύτως τη θανατική ποινή, αλλά έκρινε ότι σε μια σωστά διατεταγμένη κοινωνία που βασίζεται στην ηθική πειθώ, η θανατική ποινή θα καθίστατο περιττή. Σύμφωνα με τα επιβεβαιωμένα μεγέθη, το ποσοστό των εκτελέσεων στην ηπειρωτική Κίνα είναι πολύ υψηλότερο από το αντίστοιχο των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο αριθμός των εκτελέσεων μειώθηκε σημαντικά από τη στιγμή που το Ανώτατο Λαϊκό Δικαστήριο ανέκτησε την εξουσία επανεξέτασης όλων των περιπτώσεων θανατικής καταδίκης το 2007. Για παράδειγμα, το Dui Hua Foundation εκτιμά ότι η Κίνα εκτέλεσε 12.000 άτομα το 2002, 6.500 άτομα το 2007 και περίπου 2.400 άτομα το 2013 και το 2014. Λαμβάνοντας υπ' όψιν τις συντηρητικές και αποκλίνουσες ως προς τα μεγέθη των μετρήσεων εκτιμήσεις των εκτελέσεων στην Κίνα, οι εκτελέσεις στην Κίνα αντιπροσωπεύουν περισσότερο από το 58% το 2009 και το 65% το 2010 του συνόλου των εκτελέσεων σε ολόκληρο τον κόσμο. Μετά από μια πρώτη δίκη που διεξήχθη από ένα Ενδιάμεσο Λαϊκό Δικαστήριο, του οποίου η απόφαση ήταν η θανατική ποινή, πρέπει να έπεται μια διπλή διαδικασία προσφυγής. Για την εξέταση της πρώτης προσφυγής αρμόδιο είναι ένα ανώτατο δικαστήριο, αν ο κατηγορούμενος απευθύνει έκκληση σε αυτό και, από το 2007, το Ανώτατο Λαϊκό Δικαστήριο της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας (SPC) Πεκίνο εξετάζει αυτομάτως άλλη μία προσφυγή (ακόμα και αν ο καταδικασθείς αντιταχθεί στην πρώτη προσφυγή) προκειμένου να αποφευχθούν περιπτώσεις, στις οποίες ο εναγόμενος αποδείχθηκε αθώος μετά την εφαρμογή της "εσχάτης των ποινών" - μιας προφανώς αμετάκλητης τιμωρίας.
Καλός Αγρός Δράμας

Ο Καλός Αγρός (παλαιότερα γνωστός ως Οσμανίτσα) είναι οικισμός του νομού Δράμας που βρίσκεται σε απόσταση 8 χλμ ΝΔ από της ομώνυμης πρωτεύουσας του νομού, σε υψόμετρο 70 μέτρων. Διοικητικά υπάγεται στον δήμο Δράμας και είναι αγροτική περιοχή.

 Ο Καλός Αγρός (έως το 1927 γνωστός ως Οσμανίτσα) περιήλθε στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, ενώ αργότερα εγκαταστάθηκαν σε αυτόν Έλληνες πρόσφυγες από τις περιοχές της Θράκης και της Μικράς Ασίας. Την περίοδο της Κατοχής πέρασε - μαζί με την υπόλοιπη Ανατολική Μακεδονία και το μεγαλύτερο κομμάτι της Θράκης - υπό βουλγαρικό έλεγχο. Στα τέλη Σεπτεμβρίου του 1941, ένοπλοι του χωριού συμμετείχαν στην εξέγερση της Δράμας, πυρπολώντας το τοπικό κτήριο της βουλγαρικής διοίκησης και διώχνοντας στρατιωτικό απόσπασμα που κατείχε μια οδική γέφυρα. Ακολούθησαν σκληρά αντίποινα από τη βουλγαρική πλευρά που περιλάμβαναν την καταστροφή αρκετών σπιτιών του οικισμού και την εκτέλεση 25 ή 26 νέων ανδρών, εκ των οποίων οι 22 ήταν κάτοικοι του Καλού Αγρού. Κατά τους τελευταίους μήνες της Κατοχής, βρήκαν καταφύγιο στον Καλό Αγρό αρκετοί κάτοικοι των χωριών της Ελατιάς, τα οποία είχαν νωρίτερα πυρποληθεί από τον βουλγαρικό στρατό ως αντίποινα για τη μάχη της γέφυρας Παπάδων. Διοικητικά, μετά την ενσωμάτωσή του στο ελληνικό κράτος, ο Καλός Αγρός υπήχθη αρχικά στην επαρχία Δράμας, ενώ από το 1997 ανήκει στον ομώνυμο δήμο. «Καλός Αγρός Δράμας», πληροφορίες στον ιστότοπο του Γυναικείου Αγροτικού Συνεταιρισμού Καλού Αγρού Δράμας «Η Καλοαγρίτισσα».
Πρωθυπουργός της Ρουμανίας

Ο Πρωθυπουργός της Ρουμανίας (ρουμανικά: Prim-ministrul României‎) είναι ο επικεφαλής της Κυβέρνησης της Ρουμανίας. Αρχικά, το αξίωμα είχε τον τίτλο Πρόεδρος του Συμβουλίου των Υπουργών (ρουμανικά: Președintele Consiliului de Miniștri‎), όπου στον όρο "Κυβέρνηση" περιλαμβάνονται περισσότερα από τον όρο Υπουργικό συμβούλιο, ενώ το Υπουργικό συμβούλιο ονομαζόταν Συμβούλιο των Υπουργών (Consiliul de Miniștri). Ο τίτλος άλλαξε επίσημα σε Πρωθυπουργός κατά τη διάρκεια του κομμουνιστικού καθεστώτος.

 Ένας από τους ρόλους του Προέδρου της Δημοκρατίας είναι να ορίσει έναν υποψήφιο για το αξίωμα του Πρωθυπουργού. Ο Πρόεδρος πρέπει να συμβουλευτεί το κόμμα που έχει την πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο ή, αν δεν υπάρχει πλειοψηφία,τα κόμματα που εκπροσωπούνται στο Κοινοβούλιο.Μόλις οριστεί, ο υποψήφιος καταθέτει επίσημα την πρότασή του για το κυβερνητικό πρόγραμμα και το υπουργικό συμβούλιο. Η πρόταση πρέπει να εγκριθεί από το Κοινοβούλιο εντός δέκα ημερών, μέσα από μια διαδικασία ψήφου εμπιστοσύνης. Τόσο το πρόγραμμα όσο και ο ορισμός των μελών της κυβέρνησης συζητώνται στο Κοινοβούλιο σε κοινή συνεδρίαση της Βουλής των Αντιπροσώπων και της Γερουσίας. Η πρόταση γίνεται δεκτή μόνο αν η πλειοψηφία όλων των βουλευτών και γερουσιαστών εγκρίνει.Μόλις αποκτήσει την ψήφο εμπιστοσύνης, ο υποψήφιος γίνεται πρωθυπουργός και όλα τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου γίνονται υπουργοί. Ο Πρωθυπουργός, οι Υπουργοί, και άλλα μέλη της Κυβέρνησης, ορκίζονται ενώπιον του Προέδρου της, όπως ορίζεται σύμφωνα με το Άρθρο 82 του Συντάγματος. Η Κυβέρνηση στο σύνολό της και καθένα από τα μέλη της ασκούν την εντολή τους από την ημερομηνία ορκωμοσίας. Ο Πρωθυπουργός κατευθύνει τις ενέργειες της Κυβέρνησης και συντονίζει τις δραστηριότητες των μελών της. Καταθέτει για συζήτηση στη Βουλή των Αντιπροσώπων ή τη Γερουσία, εκθέσεις και δηλώσεις για την κυβερνητική πολιτική. Η βουλή μπορεί να αποσύρει την υποστήριξή του μέσω ψήφου δυσπιστίας. Η πολιτική στάση του πρωθυπουργού πριν την ανάπτυξη σύγχρονου κομματικού κράτους χαρακτηρίζεται από Η πολιτική στάση του πρωθυπουργού μετά την ανάπτυξη σύγχρονου κομματικού κράτους χαρακτηρίζεται από Από το 1859 έως το 1862, οι δύο Ηγεμονίες είχαν η καθεμιά τη δική της κυβέρνηση, και ένα Γραφείο, με έδρα το Ιάσιο και το Βουκουρέστι, αντίστοιχα. Το 1862 ο Αλέξανδρος Ιωάννης Α' Κούζας άλλαξε το Σύνταγμα και εκεί εμφανίστηκε μια ενιαία Κυβέρνηση και υπουργικό συμβούλιο, με έδρα το Βουκουρέστι. Τον Ιανουάριο του 2018 εξελέγη η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός στη χώρα, η Βιόριτσα Ντάντσιλα. Nicolae C. Nicolescu, Șefii de stat și de guvern ai României (1859–2003), Editura Meronia, Bucharest, 2003 Stelian Neagoe, Istoria guvernelor României de la începuturi – 1859 până în zilele noastre – 1995, Editura Machiavelli, Bucharest, 1995 Guvernele României Αρχειοθετήθηκε 2012-02-05 στο Wayback Machine. (Ρουμανικά) Ιστότοπος της Κυβέρνησης
Εξαδεκάεδρο

Στη στερεομετρία, εξαδεκάεδρο λέγεται ένα πολύεδρο που έχει δεκαέξι έδρες. Δεν υπάρχουν κανονικά εξαδεκάεδρα, συνεπώς η ονομασία αυτή είναι διφορούμενη. Υπάρχουν πολυάριθμες τοπολογικώς διακριτές μορφές ενός εξαδεκάεδρου, για παράδειγμα, η πενταδεκαγωνική πυραμίδα, το τετραδεκαγωνικό πρίσμα και το επταγωνικό αντιπρίσμα.

 Υπάρχουν 387.591.510.244 τοπολογικώς διακριτά κυρτά εξαδεκάεδρα που έχουν τουλάχιστον 10 κορυφές, εξαιρουμένων των καθρεφτισμών τους. Δύο πολύεδρα είναι «τοπολογικώς διακριτά» όταν έχουν εγγενώς διαφορετικές ρυθμίσεις εδρών και κορυφών, έτσι ώστε να είναι αδύνατο να στρεβλωθεί το ένα μέσα στο άλλο απλώς με την αλλαγή του μηκους των ακμών ή των γωνιών μεταξύ των ακμών ή των εδρών τους. Υπάρχουν 302.404 αυτο-δυϊκά εξαδεκάεδρα, 1.476 εξ αυτών έχουν τουλάχιστον τάξης 2 συμμετρία. Το υψηλής συμμετρίας αυτο-δυϊκό εξαδεκάεδρο έχει χειρική τετραεδρική συμμετρία και ονομάζεται τετραεδρικά μειωμένο δωδεκάεδρο, αφού τοπολογικώς μπορεί να κατασκευαστεί αφαιρώντας 4 από τις 20 κορυφές ενός κανονικού δωδεκάεδρου. Υπάρχει ένα ακόμα τοπολογικά πολυεδρικό σχήμα με δεκαέξι έδρες, που εκφυλίζεται ως πολύεδρο, ενώ υφίσταται ως σφαιρική πλακόστρωση δίγωνων εδρών, το οποίο ονομάζεται πενταδεκαγωνικό οσόεδρο και έχει συμβολισμό Schläfli {2,16}. Το πενταδεκαγωνικό οσόεδρο διαθέτει 2 κορυφές (αντίποδα σημεία), 16 ακμές και 16 έδρες (δίγωνα). «What Are Polyhedra?». members.aol. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Φεβρουαρίου 2005. Ανακτήθηκε στις 11 Μαΐου 2016. (με ελληνικά αριθμητικά προθέματα)
Στρατονίκη της Θράκης

Η Στρατονίκη (4ος αιώνας π.Χ.) ήταν κόρη του Κορράγου, βασιλιά της Θράκης, και σύζυγος του Αντίγονου Α' του Μονόφθαλμου, ενός από τους στρατηγούς του Αλεξάνδρου του Μέγα, ο οποίος μετά το θάνατο του τελευταίου έγινε ο ανώτατος κυβερνήτης των ασιατικών του κτίσεων. Μαζί του απέκτησε δύο γιους: το Φίλιππο, ο οποίος πέθανε νέος, και το Δημήτριο, που έμεινε στην ιστορία ως Δημήτριος ο Πολιορκητής (337 – 283 π.Χ.). Ο Δημήτριος ανέβηκε τελικά στο θρόνο της Μακεδονίας το 294 π.Χ., ξεκινώντας μια γραμμή βασιλέων που κυβέρνησαν μέχρι και την κατάκτηση της χώρας από τους Ρωμαίους: τη Δυναστεία των Αντιγονιδών.

 Το 316 π.Χ. αναφέρεται πως έλαβε μέρος στις διαπραγματεύσεις του συζύγου της με το Δόκιμο, ένα στρατηγό που, μαζί με άλλους εχθρούς του αντιβασιλιά του Αλεξάνδρου Περδίκκα, είχε κλειστεί σε ένα φρούριο στη Φρυγία. Πείθοντάς τον όμως να εγκαταλείψει τη θέση του, τελικά στάθηκε για εκείνον η αιτία να αιχμαλωτιστεί. Κατά την περίοδο των Πολέμων των Διαδόχων, ο Αντίγονος και ο γιος τους Δημήτριος απέκτησαν μεγάλη δύναμη, θέτοντας υπό την επιρροή τους πολλές ελληνικές πόλεις - κράτη. Ήταν οι πρώτοι που οι ελληνικές πόλεις αναγνώρισαν το 306 π.Χ. ως βασιλείς μετά τον Αλέξανδρο, ένα κομβικό σημείο στην ιστορία των ελληνιστικών χρόνων. Η ισχυροποίηση της θέσης τους όμως, προκάλεσε την ανησυχία των άλλων διεκδικητών των εδαφών του αποθανόντος Μακεδόνα στρατηλάτη που συνασπίστηκαν εναντίον τους σε πολλές περιπτώσεις. Μετά τη Μάχη της Ιψού το 301 π.Χ., όπου σκοτώθηκε ο ηλικιωμένος πια σύζυγός της, η Στρατονίκη έφυγε από την Κιλικία μαζί με το γιο της Δημήτριο. Προορισμός τους ήταν η Σαλαμίνα της Κύπρου. Γνωρίζουμε πως βρισκόταν μέσα στην πόλη μαζί με τα παιδιά και τη σύζυγο του Δημητρίου, τη Φίλα, όταν ο Πτολεμαίος, εχθρός της οικογένειάς της, πολιόρκησε και κατέλαβε το νησί γύρω στο 295 π.Χ.. Αν και ο Πτολεμαίος φέρθηκε με σεβασμό στη Φίλα και τελικά της επέτρεψε να επιστρέψει κοντά στο Δημήτριο τον επόμενο χρόνο, για τη Στρατονίκη δεν υπάρχουν πληροφορίες σχετικά με το αν πέθανε στην Κύπρο και πώς. Ο Δημήτριος έδωσε στην κόρη του Στρατονίκη το όνομα της γιαγιάς της, και κατόπιν αρκετές πριγκίπισσες της εποχής φέρουν αυτό το όνομα. Δυναστεία των Αντιγονιδών Μακεδονικό βασίλειο Ελληνιστική περίοδος Πλουτάρχου Βίοι Παράλληλοι, Δημήτριος [1]
Αβγαριά Ευβοίας

Η Αβγαριά (παλαιότερη γραφή Αυγαριά) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ιστιαίας, του δήμου Ιστιαίας-Αιδηψού, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ευβοίας, στην περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Ιστιαίας του νομού Ευβοίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.

 Η Αβγαριά είναι χωριό της βόρειας Εύβοιας. Βρίσκεται κοντά και ανατολικά της Ιστιαίας, βόρεια του ποταμού Ξηριά (Ξεροπόταμου) και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 220. Απέχει 108 χλμ. περίπου ΒΔ. της Χαλκίδας (Μέσω Ροβιών). Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός και καταλαμβάνει έκταση 6,252 χμ² (2011). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 και προσαρτήθηκε στον δήμο Ιστιαίων του νομού Ευβοίας. Το 1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Αβγαριάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Ιστιαίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ιστιαίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Ιστιαίας-Αιδηψού. Η Αβγαριά εικάζεται ότι ιδρύθηκε επί τουρκοκρατίας, χωρίς όμως αυτό να είναι απόλυτα εξακριβωμένο. Πιθανολογείται ότι ο Αχμέτ πασάς προσπάθησε, για οικονομικούς λόγους, να συγκεντρώσει τους χωρικούς, οι οποίοι μέχρι τότε κατοικούσαν στις περιοχές Ντινιούς και Παληοχώρι. Ο Μπαραμπούτης μπέης εμφανίζεται ως ο τελευταίος ιδιοκτήτης της περιοχής που ήταν τσιφλίκι. Μετά το θάνατό του και, επειδή δεν υπήρχαν κληρονόμοι, η ιδιοκτησία μεταβιβάστηκε απ’ ευθείας στον σουλτάνο. Η ευρύτερη περιοχή της Αβγαριάς έπαθε μεγάλη καταστροφή από τις πυρκαγιές του Αυγούστου 2021. Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα, η ονομασία του χωριού να προήλθε από τις άφθονες αβγαριές (Sorbus sp. ), ένα δένδρο που ευδοκιμεί στην περιοχή και παράγει χαρακτηριστικούς ωοειδείς καρπούς. Εχει διατυπωθεί και η άποψη ότι, η ονομασία Αβγαριά, ναι μεν προέρχεται από το συγκεκριμένο δένδρο, αλλά επειδή οι καρποί του έχουν το χρώμα της αυγής, όταν ανατέλλει ο ήλιος, πρέπει να γράφεται με υ και όχι με β, δηλ. Αυγαριά. Μάλιστα, η παλαιότερη ονομασία του χωριού ήταν Αυγαριά και μετονομάστηκε σε Αβγαριά, το 1940. Στο χωριό υπάρχει η παλιά εκκλησία της Αγίας Παρασκευής χτισμένη το 1866, αλλά και το Δημοτικό σχολείο του χωριού χρονολογείται από το 1864. Τα ξωκκλήσια των Αγίου Κωνσταντίνου, Προφήτη Ηλία και Αγίου Ιωάννη Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr Google Earth http://www.voriaevia.gr/γνωρίστε-την-βόρεια-εύβοια/δήμος-ιστιαίας-αιδηψού/δημοτική-ενότητα-ιστιαίας/257-αβγαριά Αρχειοθετήθηκε 2016-08-11 στο Wayback Machine. http://www.palmosev.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=986:2012-06-18-07-41-41&catid=5:politismos&Itemid=6
ΦΚ ΣΚΑ Ροστόφ

Η ΦΚ ΣΚΑ Ροστόφ (ρωσικά: ФК СКА Ростов-на-Дону) είναι ρωσική ποδοσφαιρική ομάδα της πόλης Ροστόφ στον Ντον. Η πλούσια ιστορία της ομάδας περιλαμβάνει τη δεύτερη θέση στο Πρωτάθλημα ΕΣΣΔ του 1966 και το Κύπελλο ΕΣΣΔ του 1981.

 Η ομάδα ιδρύθηκε στις 27 Αυγούστου 1937 ως «ΡΝΤΚΑ» (Ρα Ντε Κά, 1937-1953) και αργότερα άλλαξε το όνομά της διαδοχικά σε «ΟΝΤΟ» (1954-1956), «ΣΚΒΟ» (1957-1959) και «ΣΚΑ» από το 1960. Το 1958 εισήλθε ως ΣΚΒΟ στην Α' Κατηγορία (δεύτερη ανώτερη κατηγορία της ΕΣΣΔ) του σοβιετικού ποδοσφαίρου. Έως τότε και για είκοσι χρόνια περίπου, η ομάδα αγωνιζόταν σε τοπικά τουρνουά και λίγκες. Η ΣΚΒΟ έγινε πρωταθλήτρια της Α' Κατηγορίας το 1958, την πρώτη κιόλας της χρονιά σε κανονική λίγκα και κέρδισε την άνοδο στην Τοπ Κατηγορία της ΕΣΣΔ. Παρέμεινε στην κορυφαία κατηγορία του σοβιετικού ποδοσφαίρου μέχρι το 1973, με μεγαλύτερη επιτυχία τη 2η θέση του 1966 και την τέταρτη θέση στα πρωταθλήματα του 1959, 1960, 1963 και 1964. Τη δεκαετία του '70 και του '80, η ΣΚΑ Ροστόφ ανεβοκατέβαινε μεταξύ Τοπ και Α' Κατηγορίας. Συγκεκριμένα, μετά τον υποβιβασμό του 1973, αγωνίστηκε στην Α' Κατηγορία τις σεζόν 1973-74, 1976-78, 1982-83 και 1986-1989 και στην Τοπ Κατηγορία το 1974-75, 1979-81 και 1984-85. Στο σοβιετικό κύπελλο η ΣΚΑ επίσης διακρίθηκε. Κέρδισε το Κύπελλο του 1981 και ήταν φιναλίστ το 1969 και το 1971. Το 1990 και 1991, τελευταίες δύο χρονιές του σοβιετικού πρωταθλήματος, η ΣΚΑ αγωνίστηκε στη Β' Κατηγορία (τρίτη κατηγορία του σοβιετικού ποδοσφαίρου). Με την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και την αναδιοργάνωση των κατηγοριών, εντάσσεται στη Β' Κατηγορία της Ρωσίας (τρίτη κατηγορία του ρωσικού ποδοσφαίρου), όπου και παίζει συνεχώς, με λίγες μόνο εξαιρέσεις: το 1994 έπαιξε στη Γ' Κατηγορία, το 1998 στο Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα και το 2002 στην Α' Κατηγορία. Το 2002 τερμάτισε 17η στην Α' Κατηγορία (δεύτερη κατηγορία της Ρωσίας, μετά την Πρέμιερ Λιγκ που είναι η κορυφαία κατηγορία) υποβιβαζόμενη αμέσως στη Β' Κατηγορία μέσα σε μόλις μια χρονιά, καταφέρνοντας όμως να ανέβει επίσης αμέσως, κάνοντας ρεκόρ στο ρωσικό ποδόσφαιρο. Αν και τερμάτισε 2η στη Νότια Ζώνη της Β' Κατηγορίας, ανέβηκε λόγω του υποβιβασμού των Δυναμό Μαχατσκαλά, Βόλγκαρ-Γκάζπρομ Άστραχαν και Λάντα Τολιάττι, λόγω απορριφθεισών αδειών συμμετοχής τους στην Α' Κατηγορία. Το 2007 και το 2008, η ΣΚΑ τερμάτισε 17η και 13η αντίστοιχα στην Α' Κατηγορία. Παρότι όμως τερμάτισε πάνω από τη ζώνη υποβιβασμού το 2008, η ομάδα δεν μπορούσε να ανταποκριθεί οικονομικώς στις απαιτήσεις της Α' Κατηγορίας και υποβιβάστηκε οικειοθελώς στη Β' Κατηγορία για τη σεζόν 2008-2009. Το 2013 μετονομάστηκε πάλι σε «ΣΚΒΟ», ενώ το 2015 επανέφερε την ονομασία «ΣΚΑ». Επίσημος ιστότοπος
Κωνσταντίνος Δημάδης

Ο Κωνσταντίνος Δημάδης (Λαύκος Πηλίου; - Παρίσι ή Αλεξάνδρεια 1901) ήταν έλληνας αρχιτέκτονας με σπουδές στη Γερμανία που εργάστηκε κυρίως στην Κωνσταντινούπολη. Η Μεγάλη του Γένους Σχολή στο Φανάρι (1880-82) που δεσπόζει στον Κεράτιο, σχεδιασμένη στο πνεύμα ενός νεοβυζαντινού εκλεκτικισμού, αποτελεί το σπουδαιότερο έργο του.

 Ζωγράφειο Παρθεναγωγείο, Έτος κατασκευής 1872, Κωνσταντινούπολη Αστική Σχολή Νεοχωρίου στο Βόσπορο, Έτος κατασκευής 1872, Κωνσταντινούπολη Ελληνικό Γυμνάσιο Αρρένων, Έτος κατασκευής 1872, Αδριανούπολη Μεγάλη του Γένους Σχολή, Έτος κατασκευής 1881, Κωνσταντινούπολη Δημοτικό Θέατρο Βόλου, Έτος κατασκευής 1894-1896, Βόλος Μέγαρο Σαραφόπουλου (αργότερα στεγάστηκε η Eξωραϊστική Λέσχη Bόλου), Έτος κατασκευής 1894, Βόλος Θέρετρο Tριανταφυλλίδη στην Πρίγκηπο, Πριγκηπονήσια Κολώνας Βασίλης, (2005) Έλληνες αρχιτέκτονες στην οθωμανική αυτοκρατορία, Εκδόσεις ΟΛΚΟΣ Φεσσά - Εμμανουήλ Ελένη, (2015) Αρχιτέκτονες του Βόλου και του Πηλίου στα χρόνια του Μεσοπολέμου (https://www.greekarchitects.gr/site_parts/articles/print.php?article=10479&language=gr) https://politic.gr/diethni/%ce%b2%cf%81%ce%b1%ce%b2%ce%b5%ce%af%ce%bf-europa-nostra-%ce%b1%cf%80%ce%bf%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%ac%cf%83%cf%84%ce%b1%cf%83%ce%b7-%ce%b6%cf%89%ce%b3%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%b5%ce%b9%ce%bf-%ce%ba%cf%89/ https://www.slideshare.net/gelkamarwn/ss-15423558
Λιούτγκαρτ της Σαξονίας (932-953)

Η Λιούτγκαρτ της Σαξονίας (932 - 18 Νοεμβρίου 953) μέλος του Οίκου των Οθωνιδών ήταν δουκική σύζυγος στην Λωρραίνη χάρη στον γάμο της με τον Δούκα της Λωρραίνης Κορράδο τον Ερυθρό. Ο Κορράδος και η Λιούτγκαρτ έγιναν οι προπάτορες του Οίκου των Σαλίων από τον οποίων κατάγονταν 4 Ρωμαίοι αυτοκράτορες.

 Η Λιούτγκαρτ της Σαξονίας ήταν η μοναδική κόρη του Όθων Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με την πρώτη σύζυγο του Ήντιθ, κόρη του Αγγλο-Σάξονα βασιλιά Εδουάρδου του Πρεσβύτερου. Ο Όθων Α΄ που ήθελε να δημιουργήσει ισχυρούς δεσμούς με την οικογένεια των Σαλίων την πάντρεψε με τον Κορράδο τον Ερυθρό (947), τον τοποθέτησε Δούκα της Λωρραίνης τρία χρόνια αργότερα. Ο γάμος δεν ήταν ιδιαίτερα ευτυχής, σε τρία χρόνια γεννήθηκε ο μοναδικός τους γιος Όθων Α΄ της Καρινθίας. Ο σύζυγος της συνόδευσε τον αυτοκράτορα στην Ιταλική εκστρατεία, έπεσε στην δυσμένεια του την εποχή που βρισκόταν σε διαπραγματεύσεις με τον Βερεγγάριο Β΄ της Ιταλίας. Η Λιούτγκαρτ πέθανε στο Μάιντς (953) την εποχή που ο σύζυγος της είχε ενωθεί σε επανάσταση με τον αδελφό της Λιούντολφ της Σουαβίας και τον αρχιεπίσκοπο Φρειδερίκο εναντίον του πατέρα της. Τάφηκε στο αβαείο του Αγίου Αλβάνου στο Μάιντς, την επόμενη χρονιά ο σύζυγος της υποτάχθηκε στο πατέρα της και έγινε υποτελής του, έπεσε στην "μάχη του Λέχφελντ" εναντίον των Μαγυάρων (955). Ο αδελφός της Λιούτγκαρτ πέθανε και εκείνος πρόωρα δύο χρόνια αργότερα σε εκστρατεία στην Ιταλία. Με τον θάνατο του Όθων Α΄ ο θρόνος πέρασε στον γιο του Όθων Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με την δεύτερη σύζυγο του Αδελαΐδα της Ιταλίας. Ο γιος του Λιούντολφ Όθων Α΄ της Σουαβίας και Βαυαρίας πήρε το Δουκάτο της Σουαβίας και ο γιος της Λιούτγκαρτ Όθων του Βορμς το Δουκάτο της Καρινθίας (978). Όταν πέθανε ο Όθων Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας υποψήφιοι για τον βασιλικό θρόνο μπροστά στους Εκλέκτορες εμφανίστηκαν ο ίδιος ο Όθων του Βορμς και ο Ερρίκος Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, εγγονός του Ερρίκου Α΄ της Βαυαρίας μικρότερου αδελφού του Όθων Α΄. Ο Όθων παραιτήθηκε υπέρ του Ερρίκου Β΄, όταν πέθανε ο Ερρίκος Β΄ ο δισέγγονος της Λιούτγκαρντ Κορράδος Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας εξελέγη ο πρώτος Βασιλιάς της Γερμανίας από τον Οίκο των Σαλίων. Reuter, Timothy (1991). Germany in the Early Middle Ages, 800-1056. Longman Group UK Unlimited. Schutz, Herbert (2010). The Medieval Empire in Central Europe: Dynastic Continuity in the Post-Carolingian Frankish Realm, 900–1300. Cambridge Scholars Publishing.
306

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 306 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 306 (CCCVI ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Τρίτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Κωνσταντίου και Βαλερίου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1059 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 306 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Ο Κωνστάντιος Χλωρός αναλαμβάνει μία Τιμωρητική εξόρμηση εναντίων των Πίκτων πέρα από το επισκευασμένο Τείχος του Αδριανού. Ο γιος του, Κωνσταντίνος, συμμετέχει μαζί του στην εκστρατεία και αποκτούν μία καθοριστική νίκη. 25 Ιουλίου - Ο Κωνστάντιος Α΄ Χλωρός πεθαίνει έξω από το Εβόρακο (σημερινό Γιορκ). Ο Κωνσταντίνος Α΄, σε ηλικία 26 ετών, ανακηρύσσεται αύγουστος (αυτοκράτορας) από τα στρατεύματά του. Τελικά ο αυτοκράτορας Γαλέριος παραχωρεί στον Κωνσταντίνο τον τίτλο του καίσαρα και αναδεικνύει τον Φλάβιο Βαλέριο Σεβήρο σε συναυτοκράτορα της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. 28 Οκτωβρίου - Ο Μαξέντιος, γιος του πρώην Δυτικού Αυτοκράτορα Μαξιμιανού, συμμετέχει σε μία εξέγερση της Πραιτωριανής Φρουράς και ανακηρύσσεται Ρωμαίος αυτοκράτορας. Η Νότια Ιταλία, πικραμένη από την φορολογία, υποστηρίζει το Μαξέντιο, όπως και η Αφρική, η Κορσική, η Σαρδηνία και η Σικελία. Ο Γαλέριος αποστέλλει το Σεβήρο για να καταπνίξει την επανάσταση στη Ρώμη. Οι στρατιώτες τον εγκαταλείπουν και ο Σεβήρος δραπετεύει στη Ραβέννα. Οι Φράγκοι διαπερνούν το Ρήνο, αλλά αποκρούονται από τον Κωνσταντίνο. Οι Θέρμες του Διοκλητιανού εγκαινιάζονται: οι Θέρμες γίνονται τα μεγαλύτερα αυτοκρατορικά λουτρά στη Ρώμη. Ο Γαλέριος κατασκευάζει τη Ροτόντα στη Θεσσαλονίκη (Μακεδονία). Ασία Ο Πόλεμος των Οχτώ Πριγκίπων ολοκληρώνεται στην Κίνα. Θρησκεία Πιθανό έτος - Η Σύνοδος της Ελιβύργης τελειώνει με τη θέσπιση διαφόρων κανόνων, εμπερικλείοντας μία που διασαφηνίζει ότι ο φόνος μέσω ενός μαγικού ξορκιού είναι αμαρτία και έργο διαβόλου. Ο Μητροφάνης γίνεται Επίσκοπος Βυζαντίου. Το Πατριαρχείο της Λισσαβόνας ιδρύεται. Ο Χριστιανισμός εγκαθιδρύεται στη Ρωμαϊκή Βρετανία. Οι Βρετανοί επίσκοποι συμμετέχουν στις συνόδους της Αρελάτης (314), της Νίκαιας (325) και του Αρμίνου (349). Σε απροσδιόριστη ημερομηνία - Εφραίμ ο Σύρος, Σύριος θεολόγος και υμνολόγος 17 Φεβρουαρίου - Άγιος Θεόδωρος ο Τήρων, Ρωμαίος στρατιώτης και μάρτυρας 4 Μαρτίου - Άγιοι Ανδριανός και Ναταλία, Χριστιανοί μάρτυρες 25 Ιουλίου - Κωνστάντιος Α΄ Χλωρός, Ρωμαίος αυτοκράτορας (γεννιέται περίπου το 250) 25 Αυγούστου - Άγιος Μαγίνος, Χριστιανός ερημίτης και μάρτυρας από την Ταρραγόνα της Καταλονίας (αποκεφαλίζεται) Άγιος Δημήτριος Σίμα Γιν, διάδοχος του θρόνου της Δυναστείας των Τζιν στην Κίνα (γεννιέται το 279)
Μαυροβουνιακή Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών

Η Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών του Μαυροβουνίου (μαυροβουνιακά-σερβικά: Црногорска академија наука и умјетности, Crnogorska akademija nauka i umjetnosti) είναι ο σημαντικότερος επιστημονικός θεσμός του Μαυροβουνίου. Σημερινός της πρόεδρος είναι ο Ντράγκαν Βούκσεβιτς (από το 2016).

 Ιδρύθηκε το 1973 ως «Εταιρεία Επιστημών και Τεχνών του Μαυροβουνίου» (Йрногорско друйтво за науку и уметност, Crnogorsko društvo za nauku i umjetnost) και μετονομάστηκε στο τωρινό του όνομα το 1976. Επί του παρόντος, έχει 40 μέλη (ακαδημαϊκούς) οι οποίοι κατατάσσονται σε τρία τμήματα: φυσικές επιστήμες, ανθρωπιστικές και καλλιτεχνικές τέχνες.Το Ακαδημία έχει χαρακτηριστεί ως ένας φιλοσερβικός θεσμός στο Μαυροβούνιο, καθώς έχει υποστηρίξει την άποψη ότι οι κάτοικοι του Μαυροβουνίου είναι μια σερβική εθνοτική ομάδα. Σε αντίθεση με την Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών, μια ομάδα διανοουμένων ίδρυσε την Διοκλητιανή Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών (DANU) (Dukljanska akademija nauka i umjetnosti), το 1997, η οποία έχει καταχωρηθεί ως μη κυβερνητική οργάνωση, σε μια προσπάθεια να αντιπαρατεθεί με την επίσημη φερόμενη φιλοσερβική Ακαδημία. Εν μέσω των συνταγματικών μεταρρυθμίσεων του 2007, η Ακαδημία αντιστάθηκε στην «τυποποίηση» της μαυροβουνιακής γλώσσας, υποστηρίζοντας την ότι η τελευταία αποτελεί διάλεκτο της σερβικής γλώσσας. Μερικά από τα εξέχοντα μέλη της είχαν συμμετάσχει ενεργά στην εκστρατεία ενάντια στην ανεξαρτησία του Μαυροβουνίου, στο δημοψήφισμα του Μαΐου του 2006. Ο τότε πρόεδρος της Ακαδημίας, Μομίρ Ντουούροβιτς, είχε διατηρήσει επαφές με μέλη της φιλοσερβικής αντιπολίτευσης και είχε επισκεφθεί τα κεντρικά γραφεία του Σερβικού Λαϊκού Κόμματος και τον αρχηγό του Αντρίγια Μάντιτς, κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων για την ονομασία της γλώσσας στο νέο σύνταγμα. Η Ακαδημία κατέκρινε, επίσης, την απόφαση της κυβέρνησης του Μαυροβουνίου να αναγνωρίσει τη μονομερή διακήρυξη της ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου.Το 2015, η Διοκλητιανή Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών (DANU) συγχωνεύθηκε με την Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών του Μαυροβουνίου (CANU), καθώς όλα τα ενεργά μέλη της έγιναν δεκτά στην επίσημη κρατική οργάνωση, με αποτέλεσμα εκείνη να παραμένει ως ο μοναδικό επίσημος επιστημονικός θεσμός στο Μαυροβούνιο.
Άνω Βέργα Μεσσηνίας

Η Άνω Βέργα είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 16 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει στην κοινότητα Βέργας και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Καλαμάτας, του Δήμου Καλαμάτας.

 Η Άνω Βέργα βρίσκεται σε υψόμετρο 869 μέτρων στον Ταΰγετο, πάνω από την Καλαμάτα και μέχρι το 1956 ονομαζόταν Άνω Σέλιτσα. Στην περιοχή της Άνω Βέργας και Κάτω Βέργας, έγινε η ιστορική Μάχη της Βέργας, που οι Μανιάτες οχυρωμένοι πίσω από το «Τείχος της Βέργας», νίκησαν τον Ιμπραήμ και η Μάνη παρέμεινε αδούλωτη. 16-10-1940, αναγνώριση του οικισμού Άνω Σέλιτσα και προσάρτησή του στην κοινότητα Σελίτσης. 21-05-1956, ο οικισμός Άνω Σέλιτσα μετονομάζεται σε Άνω Βέργα. 04-12-1997, ο οικισμός Άνω Βέργα αποσπάται από την Κοινότητα Βέργας και προσαρτάται στο Δήμο Καλαμάτας. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1995, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Δήμος Καλαμάτας
Ford Model 48

Το Ford Model 48 ήταν εκσυγχρονισμός του αυτοκινήτου 40A της αμερικανικής αυτοκινητοβιομηχανίας Ford με κινητήρα V8, και ήταν τότε το κύριο προϊόν της εταιρείας. Παρουσιάστηκε στα τέλη του 1935, για τη σεζόν (model year) του 1936, ενώ κάθε χρόνο ανανεωνόταν αισθητικά, ξεπερνώντας τα Ford του 1937, πριν ξανασχεδιαστεί πλήρως για το έτος 1941. Ο συνδυασμός τιμής, πρακτικότητας και εμφάνισης της Ford το 1935 έθεσε την εταιρεία μπροστά από την αντίπαλη εταιρεία Chevrolet για την πρωτιά των πωλήσεων εκείνο το έτος, με 820.000 συνολικές πωλήσεις. Αντικαταστάθηκε από το Ford του 1937.

 Το μοντέλο του 1935 ήταν ριζική ανανέωση του δημοφιλούς Ford με κινητήρα V8. Ο τετρακύλινδρος κινητήρας του Ford Model A δεν προσφερόταν πλέον, αφήνοντας μόνο τον κινητήρα 3.6 λίτρων V8 να τροφοδοτεί κάθε αυτοκίνητο και φορτηγό της Ford την τότε εποχή. Η ανάρτηση της εγκάρσιας σούστας παρέμεινε, αλλά το μπροστινό ελατήριο μεταφέρθηκε μπροστά από τον άξονα για να δοθεί περισσότερος εσωτερικός χώρος στο σαλόνι. Το αμάξωμα χαμηλώθηκε και τα νέα καθίσματα «Center-Poise» βελτίωσαν την άνεση των επιβατών. Οπτικά, το Ford του 1935 ήταν πολύ πιο σύγχρονο με τη γρίλια να προωθείται και να γίνεται πιο εμφανής από τα πιο ενσωματωμένα πλέον φτερά, αντανακλώντας τις σύγχρονες επιρροές του αρ ντεκό. Σημαντική πρόοδος ήταν ένας πραγματικός ενσωματωμένος κορμός σε «trunkback» sedan, αν και προσφέρθηκε επίσης το παραδοσιακό «flatback». Τα παλαιά στυλ αμαξώματος όπως η Victoria καταργήθηκαν επίσης για αυτό το έτος. Τα ξύλινα πάνελ κατασκευάστηκαν στο Ford Iron Mountain Plant στη Χερσόνησο του Μίσιγκαν από ξυλεία της Ford. Η εταιρεία πρόσφερε δύο επίπεδα εξοπλισμού, το στάνταρ και το deluxe, σε διάφορα στυλ αμαξώματος, όπως ένα βασικό roadster, κουπέ πέντε παραθύρων, κουπέ τριών παραθύρων, σεντάν Tudor και Fordor σε εκδόσεις flatback ή trunkback, ένα convertible sedan, ένα station wagon με επένδυση ξύλου, καθώς και το νέο ελαφρύ φορτηγό Model 51. Τα αναδιπλούμενα καθίσματα στο πίσω μέρος του αμαξώματος ήταν προαιρετικά στο μοντέλο κουπέ. Το μανόμετρο λαδιού (με επιπλέον χρέωση 4 δολάρια) και οι δύο υαλοκαθαριστήρες ήταν προαιρετικά. Αν κάποιος το αγόραζε με ραδιόφωνο, τότε αυτό αντικαθιστούσε το τασάκι. Αν και αυτά τα φορτηγά δεν χρησιμοποίησαν παρόμοια ονομασία, ήταν οι διάδοχοι των φορτηγών Ford Model BB. Ήταν λίγο μικρότερα από τις προηγούμενες εκδόσεις όμως, αλλά ήταν αρκετά δημοφιλή, κυρίως στους αγρότες. David L. Lewis (2005). 100 Years of Ford. Publications International. pp. 81–89. ISBN 0-7853-7988-6. «Generations: Ford Model T to Crown Victoria». Edmunds.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Απριλίου 2009. Carsized Website for comparing car dimensions featuring early Ford vehicles incl. Model 48.
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου

Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου (αγγλικά: World Championships in Athletics) είναι διοργάνωση στίβου που λαμβάνει χώρα κάθε δύο χρόνια (με εξαίρεση τις 3 πρώτες διοργανώσεις όπου έγιναν με διαφορά 4 χρόνων η μία από την άλλη). Τελούνται υπό την αιγίδα της Διεθνούς Ένωσης Ομοσπονδιών Κλασικού Αθλητισμού (IAAF), η οποία αποφασίζει, μετά από εξέταση κατατεθειμένων φακέλων υποψηφιοτήτων, ποια πόλη θα διοργανώσει το επόμενο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου.

 Η ιδέα για τη δημιουργία ενός παγκόσμιου πρωταθλήματος για το στίβο, ξεχωριστό από τους Ολυμπιακούς αγώνες (η IAAF είχε αποφασίσει από το 1913, πως οι Ολυμπιακοί αγώνες θα λειτουργούσαν ως παγκόσμιο πρωτάθλημα για τα αγωνίσματα του στίβου) ξεκίνησε τη δεκαετία του '60, ενώ η τελική απόφαση για τη διεξαγωγή του πάρθηκε το 1976, σε συνέδριο της IAAF στο Πουέρτο Ρίκο. Το πρώτο παγκόσμιο πρωτάθλημα διεξήχθη στο Ελσίνκι της Φινλανδίας, το 1983. Στο πρώτο παγκόσμιο πρωτάθλημα έλαβαν μέρος 1.355 αθλητές από 154 χώρες, ενώ μέχρι το 2009, στο Βερολίνο, ο αριθμός των χωρών είχε ανέβει σε 202. Το πρόγραμμα των αγώνων είναι περίπου το ίδιο για άντρες και γυναίκες. Συχνά πάντως προσθέτονται νέα αγωνίσματα κυρίως στο γυναικείο πρόγραμμα. Έτσι, μέχρι το 2005, οι διαφορές στο πρόγραμμα είχαν να κάνουν με έναν πρόσθετο αγώνα 50 χλμ. βάδην για τους άντρες, ενώ στους άντρες υπήρχε το αγώνισμα του δρόμου 110 μέτρων μετ' εμποδίων με το αντίστοιχο αγώνα στις γυναίκες να έχει μήκος διαδρομής τα 100 μέτρα, καθώς επίσης και το αγώνισμα του δεκάθλου για τους άντρες, με τις γυναίκες να αγωνίζονται στο έπταθλο. Στα δύο πρώτα πρωταθλήματα κυριάρχησε στον πίνακα των μεταλλίων η Ανατολική Γερμανία. Από το 1991 και μετά κυριαρχεί η ομάδα των Ηνωμένων Πολιτειών. Τα παγκόσμια πρωταθλήματα που έχουν διεξαχθεί μέχρι τώρα ή που είναι προγραμματισμένα να διεξαχθούν είναι τα εξής: Αποτελέσματα παλαιών παγκόσμιων πρωταθλημάτων από τον επίσημο ιστότοπο της IAAF Διάφορα αποτελέσματα Αποτελέσματα και λεπτομερή στατιστικά
Πόρτο Γερμενό

Το Πόρτο Γερμενό (επίσημη ονομασία Αιγόσθενα) είναι οικισμός της δημοτικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Βιλίων του δήμου Μάνδρας - Ειδυλλίας, της περιφερειακής ενότητας Δυτικής Αττικής, στην περιφέρεια Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μεγαρίδος του νομού Αττικής, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας. Μέχρι το 1940 ο οικισμός ονομαζόταν Γερμενός.

 Το Πόρτο Γερμενό είναι παραθαλάσσιο χωριό της βορειοδυτικής Αττικής, στις νότιες ακτές του Κόλπου Αλκυονίδων, στον κεντρικό μυχό του όρμου Αιγοσθένων. Βρίσκεται στους νότιους πρόποδες του Κιθαιρώνα, στην έξοδο του μικρού ρέματος της Χούνης και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10μ. Απέχει 66 χλμ. περίπου ΒΔ. της Αθήνας (μέσω Ελευσίνας και 81 χλμ. μέσω Αττικής Οδού). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1920 ως Γερμενός και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βυλλίων (Βιλλίων) του τέως νομού Αττικής & Βοιωτίας. Το 1940 μετονομάστηκε σε Αιγόσθενα και το 1943 υπήχθη στον νομό Αττικής. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Βιλλίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Μάνδρας - Ειδυλλίας. Το Πόρτο Γερμενό θεωρείται επίνειο των Βιλίων και είναι από τους σημαντικότερους παραθεριστικους οικισμούς της δυτικής Αττικής, με καλή τουριστική υποδομή. Ο οικισμός κινδύνευσε το 2009 από την καταστροφική πυρκαγιά της δυτικής Αττικής που έφτασε στα όρια του οικισμού. Ο αρχαιολογικός χώρος των Αιγοσθένων στο νότιο τμήμα του οικισμού, είναι από τους σημαντικότερους της Αττικής. Περιλαμβάνει το περίφημο φρούριο (4ος-3ος αίωνας π.Χ.), τον οχυρωματικό περίβολο με διατείχισμα, τα θεμέλια πεντάκλιτης βασιλικής με ψηφιδωτό δάπεδο (5ος αιώνας μ.Χ.), το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου και τα ερειπωμένα κελιά μεσαιωνικού μοναστηριού. Η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής στη βορειοδυτική έξοδο του οικισμού. Η παραλία του οικισμού. Το παραλιακό μονοπάτι που, με δυτική κατεύθυνση, οδηγεί στο ακρωτήριο «Πούντα» που οριοθετεί τον κόλπο των Αλκυονίδων στα βορειοδυτικά. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Χάρτες «Ανάβαση» (Κιθαιρώνας-Πατέρας-Γεράνεια 1:25.000) Χάρτες «ROAD» (Αττική 1:60.000)
Μαρία του Λουζινιάν, βασίλισσα της Νάπολης

Η Μαρία, γαλλ. Marie (1381 - 4 Σεπτεμβρίου 1404) από τον Οίκο του Πουατιέ γεννήθηκε πριγκίπισσα της Κύπρου και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Νάπολης.

 Ήταν η 3η κόρη του Ιακώβου Α΄ της Κύπρου και της Χέλβις των Γουέλφων, κόρης του Φιλίππου ευγενούς του Μπράουνσβαϊγκ-Γκρούμπενχαγκεν, κοντόσταυλου της Ιερουσαλήμ. Γεννήθηκε στη Γένουα. Ο Λαδίσλαος του Δυρραχίου, στον αγώνα του για τον θρόνο της Νάπολης εναντίον του Λουδοβίκου Β΄ των Βαλουά δούκα του Ανζού, διαζεύχθηκε τη σύζυγό του Κωνσταντία Κιαραμόντε το 1392, από την οποία δεν είχε τέκνα, και νυμφεύτηκε ως 2η σύζυγο τη Μαρία. Αυτή απεβίωσε το επόμενο έτος, άτεκνη. Ο Λαδίσλαος νυμφεύτηκε για 3η φορά, τη Μαρία του Ανγκιάν. Παντρεύτηκε το 1403 τον Λαδίσλαο των Καπετιδών-Ανζού βασιλιά της Νάπολης· δεν απέκτησαν απογόνους. Marek, Miroslav. "A listing of descendants of Hugh IV of Cyprus". Genealogy.EU.
Δήμος Αμπελακίων

Ο Δήμος Αμπελακίων ήταν ένας από τους δύο δήμους στους οποίους διαιρούταν διοικητικά η Σαλαμίνα με το πρόγραμμα Καποδίστριας. Καταλάμβανε το ανατολικότερο τμήμα του νησιού και συνόρευε με τον άλλο δήμο του νησιού τον Δήμο Σαλαμίνας. Ο Καποδιστιακός Δήμος Αμπελακίων ανήκε στην νομαρχία Πειραιά της περιφέρειας Αττικής. Περιλάμβανε δύο δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 7.060 κατοίκους. Η έκταση του δήμου ήταν μόλις τα 10 τ.χλμ. από τα 95 τ.χλμ. της συνολικής έκτασης του νησιού. Έδρα του δήμου ήταν τα Αμπελάκια. Μετά την εφραμογή του Προγράμματος «Καλλικράτης» το 2010, καταργείται ο Δήμος και προσαρτάται στον νέο, ενιαίο Δήμο Σαλαμίνας.

 Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς: Δ.δ. Αμπελακίων [ 4.714 ] τα Αμπελάκια [ 4.537 ] η Κυνόσουρα [ 137 ] το Σπιθάρι [ 40 ] Δ.δ. Σεληνίων -- τα Σελήνια [ 2.346 ] Απο την σύσταση της κοινότητας Αμπελακίων το 1912 (ΦΕΚ262Α - 31/08/1912),έως και το 1997 όπου καταργείται (ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997), η τοπική αρχή ήταν το κοινοτικό συμβούλιο Αμπελακίων. Από το 1997, με το Σχέδιο «Καποδίστριας», συστάθηκε ο νέος Δήμος Αμπελακίων (ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997) στον οποίο προσαρτώνται όλοι οι οικισμοί των πρώην κοινοτήτων Αμπελακίων και Σεληνίων. Για τρείς τετραετίες εκλέγεται δήμαρχος και δημοτικό συμβούλιο χωρίς να υπάρχει κοινοτικό (τοπικό) συμβούλιο. Το 2010, με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», ο Δήμος Αμπελακίων καταργείται (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) και γίνεται προσάρτηση αυτού στον νεοσυστηθέν Δήμο Σαλαμίνας. Λόγω της έκτασης που φέρει το δημοτικό διαμέρισμα Αμπελακίων - Σεληνίων, από το 2010 έως και σήμερα τη θέση και τις αρμοδιότητες του Δημάρχου Αμπελακίων κατέχουν: α) ο δημοτικός σύμβουλος της πλειοψηφίας, που έχει εκλεγεί στη Δημοτική Ενότητα Αμπελακίων και έχει ορισθεί με απόφαση δημάρχου Αντιδήμαρχος Αμπελακίων Σαλαμίνας, β) i.2010-2019: ο πρώτος σε σταυρούς κοινοτικός σύμβουλος του συνδυασμού του δημάρχου, ο οποίος ορίζεται Πρόεδρος Κοινότητας Αμπελακίων, ii.2019- : ο πρώτος σε σταυρούς κοινοτικός σύμβουλος του πλειοψηφούντος συνδυασμού στη συγκεκριμένη κοινότητα, ο οποίος ορίζεται Πρόεδρος Κοινότητας Αμπελακίων. Ενδέχεται να έιναι διαφορετικός ο πλειοψηφών συνδυασμός από αυτόν του δημάρχου. Πηγή: https://www.eetaa.gr/index.php?tag=dhmekl_details&id=1890 και https://www.eetaa.gr/metaboles/dkmet_details.php?id=6584 (Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης) Δήμος Αμπελακίων
Πρόεδρος του Μαυροβουνίου

Ο Πρόεδρος του Μαυροβουνίου (μαυροβουνιακά: Predsjednik Crne Gore, Predśednik Crne Gore) είναι ο αρχηγός κράτους του Μαυροβουνίου. Το Γαλάζιο Παλάτι στην Τσέτινιε αποτελεί την επίσημη κατοικία του προέδρου. Η θητεία του είναι πενταετής και εκλέγεται από τον λαό. Σημερινός πρόεδρος είναι ο Γιάκοβ Μιλάτοβιτς, από το 2023.

 Στο Άρθρο 88 του Συντάγματος αναφέρεται ότι καθήκοντα του Προέδρου είναι να: εκπροσωπεί τη χώρα στο εσωτερικό και διεθνώς, να υπογράφει νομοσχέδια, να προκηρύσσει εκλογές για τη Συνέλευση, να προτείνει στη Συνέλευση υποψήφιους για την πρωθυπουργία και για τον πρόεδρο και τους δικαστές του Συνταγματικού Δικαστηρίου, να προτείνει στη Συνέλευση τη διεξαγωγή ενός δημοψηφίσματος, να χορηγεί αμνηστία για ποινικά αδικήματα, να φέρει παράσημα και βραβεία, να ασκεί όλα τα υπόλοιπα καθήκοντα σύμφωνα με το Σύνταγμα.Ο Πρόεδρος θα πρέπει να είναι μέλος του Ανώτατου Συμβουλίου Άμυνας. Η εκλογή του γίνεται χρησιμοποιώντας το σύστημα των δύο γύρων. Εάν κανένας υποψήφιος δεν λάβει την πλειοψηφία των ψήφων στον πρώτο γύρο, διεξάγεται τελικός γύρος δύο εβδομάδες αργότερα. Προκειμένου να υποβάλουν την υποψηφιότητά τους στην Κρατική Εκλογική Επιτροπή, οι υποψήφιοι απαιτείται να συλλέξουν 7.993 υπογραφές. Νέος πρόεδρος εκλέγεται κάθε πέντε χρόνια, και μπορεί να υπηρετήσει μόνο μέχρι δύο θητείες. Σύμφωνα με το σύνταγμα, η θητεία του Προέδρου μπορεί να παραταθεί σε περίπτωση κήρυξης πολέμου, για όσο διαρκεί ο πόλεμος. Σύμφωνα με το Άρθρο 87 του Συντάγματος, η θητεία του Προέδρου τερματίζεται όταν τελειώνει και η θητεία για την οποία εξελέγη, σε περίπτωση ανάκλησης και με την παραίτησή του. Ο Πρόεδρος μπορεί να ανακληθεί από την Συνέλευση, μόνο σε περίπτωση που το Συνταγματικό Δικαστήριο αποφανθεί ότι παραβίασε τις διατάξεις του Συντάγματος. Την σχετική διαδικασία καθαίρεσης και απομάκρυνσης του Προέδρου ξεκινά η Συνέλευση. Σύμφωνα με το Άρθρο 90 του Συντάγματος, σε περίπτωση που η θητεία του Προέδρου τερματιστεί, μέχρι να εκλεγεί νέος πρόεδρος και όταν ο πρόεδρος προσωρινά εμποδίζεται να ασκήσει τα καθήκοντά του, μπορεί να αναλάβει προεδρικά καθήκοντα η Συνέλευση. Σε περίπτωση που η τελευταία διαλύεται, τότε ο Πρωθυπουργός του Μαυροβουνίου αναλαμβάνει προσωρινά τα καθήκοντα του Προέδρου.
Νόρα του Λίχτενσταϊν

Η Πριγκίπισσα Νόρα του Λίχτενσταϊν (Prinzessin Nora vu Liechtenstein, 31 Οκτωβρίου 1950 -) είναι η μοναχοκόρη του Φραγκίσκου Ιωσήφ Β΄, Πρίγκιπα του Λίχτενσταϊν και αδελφή του σημερινού Πρίγκιπα του Λίχτενσταϊν Ιωάννη Αδάμ Β΄.

 Γεννήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 1950 στη Ζυρίχη και είναι η μοναχοκόρη του Φραγκίσκου Ιωσήφ Β΄, Πρίγκιπα του Λίχτενσταϊν και της Κόμισσας Γεωργίνας του Βίλτζεκ. Η Νόρα το 1988 παντρεύτηκε τον Δον Βισέντε Σαρτόριους ι Καβέσα δε Βάκα, 3ο Μαρκήσιο του Μαρίνιο. Μαζί απέκτησαν το μοναδικό τους παιδί: την Μαρία Τερέσα Σαρτόριους ι δε Λίχτενσταϊν (1992-)Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης και στο Μεταπτυχιακό Ινστιτούτο Διεθνών και Αναπτυξιακών Μελετών, επίσης στη Γενεύη. Έχει εργαστεί στην Παγκόσμια Τράπεζα και στο Διεθνές Ινστιτούτο Περιβάλλοντος και Ανάπτυξης. Μιλάει Γαλλικά, Αγγλικά, Γερμανικά και Ισπανικά. Είναι μέλος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής από το 1984. Διετέλεσε πρόεδρος της Εθνικής Ολυμπιακής Επιτροπής του Λίχτενσταϊν από το 1982 έως το 1992 και από το 2002 είναι Πρόεδρος των Special Olympics του Λίχτενσταϊν.Ήταν επικεφαλής οδηγός προσκόπων του σώματος προσκόπων του Λίχτενσταϊν Σάντα Μαρία από το 1973 έως το 1989. Σήμερα είναι επίτιμο μέλος του συλλόγου των προσκόπων.Η πριγκίπισσα Νόρα είναι ανάδοχος της Λετίσιας Μαρίας, αρχιδούκισσας της Αυστρίας-Έστε, κόρη της πριγκίπισσας Άστριντ του Βελγίου. 31 Οκτωβρίου 1950 – 11 Ιουνίου 1988: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Πριγκίπισσα Νορμπέρτα του Λίχτενσταϊν, Κόμισσα του Ρίτμπεργκ 11 Ιουνίου 1988 – 22 Ιουλίου 2002: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Πριγκίπισσα Νορμπέρτα, Μαρκησία του Μαρίνιο 22 Ιουνίου 2002 - μέχρι σήμερα: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Πριγκίπισσα Νορμπέρτα, Χήρα Μαρκησία του Μαρίνιο Εθνικές Λίχτενσταϊν: Αναμνηστικό Μετάλλιο των 70ων Γενεθλίων του Πρίγκιπα Φραγκίσκου Ιωσήφ Β΄ (16/08/1976).