IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Σάντορ Πίντερ

Ο Σάντορ Πίντερ (γεν. στις 3 Ιουλίου 1948) είναι Ούγγρος πολιτικός και πρώην ανώτατος αξιωματικός της ογγρικής αστυνομίας. Υπηρέτησε επίσης ως Υπουργός Εσωτερικών από το 1998 έως το 2002 και από το 2010 μέχρι σήμερα, στις κυβερνήσεις του Βίκτορ Όρμπαν.

 Ο Σάντορ Πίντερ γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Βουδαπέστη. Αποφοίτησε από την Αστυνομική Σχολή (ουγγρικά: Rendőrtiszti Főiskola‎) της Βουδαπέστης το 1978. Εργάστηκε στα τμήματα εγκληματικής έρευνας των εθνικών αστυνομικών τμημάτων της Βουδαπέστης και της περιφέρειας Πέστης μεταξύ 1978 και 1991. Πήρε πτυχίο Νομικών και Πολιτικών Επιστημών από το Πανεπιστήμιο Eötvös Loránd το 1986 σε ηλικία 38 ετών. Πριν από την είσοδό του στον πολιτικό στίβο μετά τη συνταξιοδότηση, ο Πίντερ εργάστηκε ως αστυνομικός. Αφού εισήλθε στην αστυνομία το 1972 και ανέβηκε στην ιεραρχία της, έφτασε σε κορυφαίες θέσεις στην ουγγρική αστυνομία, όπως ο αρχηγός της αστυνομίας της Βουδαπέστης το 1991 και στη συνέχεια αρχηγός της Εθνικής Αστυνομίας κατά το διάστημα μεταξύ 1991 και 1996. Ο Πίντερ ήταν μέλος του Ουγγρικού Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος (MSZMP) πριν από τη μετάβαση στη δημοκρατία στην Ουγγαρία (1990). Σύμφωνα με ισχυρισμούς, κατά το διάστημα μεταξύ 1993 και 1996, ο Ντίτμαν Κλόντο έδωσε μεγάλα χρηματικά ποσά εκ μέρους του Σέμιον Μογκίλεβιτς σε πολλούς Ούγγρους πολιτικούς συμπεριλαμβανομένου του Πίντερ το 1996/1997. Ο Σάντορ Πίντερ υπηρέτησε ως υπουργός εσωτερικών στην πρώτη κυβέρνηση του Βίκτορ Όρμπαν από το 1998 έως το 2002. Εργάστηκε επίσης ως επιχειρηματίας μεταξύ δύο περιόδων της θητείας του ως Υπουργός Εσωτερικών, διοικώντας εταιρείες σεκιούριτι, οικονομικές-συμβουλευτικές και ταξιδιωτικές εταιρείες. Ο Πίντερ διορίστηκε εκ νέου υπουργός εσωτερικών το 2010, μια θέση την οποία διατηρεί μέχρι και σήμερα. Τα σημαντικότερα καθήκοντά του ήταν η καταστολή της παραβατικότητας και η αποκατάσταση της αποτελεσματικότητας της αστυνομίας. Στις 4 Μαρτίου 2022, λίγες ημέρες μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, ο Πίντερ, με την επίσημη ιδιότητά του ως υπουργού εσωτερικών της ουγγρικής κυβέρνησης, συναντήθηκε στα σύνορα με την Ουκρανία τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και υπουργό εσωτερικών της Κροατίας Νταβόρ Μποζίνοβιτς καθώς και τον Έλληνα αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Μαργαρίτη Σχοινά. Ο Πίντερ είναι νυμφευμένος. Η σύζυγός του είναι η Ίλντικο Πιντέρνε Έοτβος και έχει τρεις κόρες.
Γιώργος Φιλιππάκης

Ο Γιώργος Φιλιππάκης (31 Δεκεμβρίου 1929 - 6 Ιουνίου 2014) ήταν Έλληνας καλαθοσφαιριστής και προπονητής που αγωνίστηκε κυρίως στον Πανιώνιο και τον Πανελλήνιο τις δεκαετίες ’50 – ’60. Με ύψος 1,85, συμμετείχε σε ένα φιλικό αγώνα που έδωσε η Εθνική Ελλάδος στις 11 Ιουνίου 1960 με την Πολωνία στην Αθήνα. Στον αγώνα η Ελλάδα νίκησε με 67-61 αλλά ο Φιλιπάκης δεν σημείωσε πόντους.

 Ξεκίνησε την αθλητική του σταδιοδρομία από τον Α.Ο.Ν.Σ «Ο Μίλων» το 1952, όπου αγωνίστηκε για εννέα χρόνια. Το 1958 και 1959 συμμετείχε στην εθνική ομάδα Ενόπλων Δυνάμεων και στην Ολυμπιακή ομάδα ανδρών. Ακολούθησαν μεταγραφές στον Ιωνικό Φιλαδελφείας για ένα χρόνο και στον Πανελλήνιο (1961-1962). Το 1962 συμμετείχε και πάλι στην Εθνική ομάδα ανδρών για το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στην Τουρκία. Το 1964 ξεκίνησε την 18-χρονη προπονητική του καριέρα με τους παίδες, εφήβους και άνδρες στον Πανιώνιο. Συνέχισε σε Α.Ο. «Ζωγράφου» (1968), Α.Ο.Ν.Σ «Ο Μίλων», «Εργοτέλη» (1970), ενώ μετά από ένα χρόνο επέστρεψε στον Πανιώνιο. Κορυφαία στιγμή το 1972, όταν ανέλαβε την προπόνηση διαφόρων ομάδων συμπεριλαμβανομένης της LEVERΚUSEN για δύο χρόνια στη Δυτική Γερμανία. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα το 1974 ανέλαβε πάλι τον Α.Ο.Ν.Σ. «Ζωγράφου» και μετά εκ νέου τον Α.Ο.Ν.Σ «Ο Μίλων». Από το 1975 έως το 1978 προπονούσε την Ε.Α. Πατρών και στη συνέχεια ανέλαβε για τρίτη φορά τον Πανιώνιο. Το 1980 προπονεί τον Γ. Σ. Ιωαννίνων, το 1981 την Παναχαϊκή και το 1982 τον Κολοσσό Ρόδου. Δραστήριος και λάτρης του μπάσκετ, παρακολουθεί συνεχώς από το 1964 μέχρι και σήμερα σεμινάρια Πανευρωπαϊκών πρωταθλημάτων σε Έσσεν, Τορίνο, Μόναχο, Πράγα και Γενεύη. Δημιούργησε ακαδημίες του μπάσκετ ειδικά για τους νέους και με τις δικές του προσπάθειες γεννήθηκαν οι γνωστοί Ομοσπονδιακοί προπονητές Μάκης Δενδρινός και Κώστας Μίσσας. Ανέδειξε δε πολλούς άλλους Έλληνες διεθνείς παίκτες συντελώντας στην πανελλαδική ανάπτυξη του αθλήματος. Το Ελληνικό Μπάσκετ, Multimedia, Compupress, 1997. Γιώργος Φιλιππάκης, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά).
Δήμος Μεθώνης Πιερίας

Ο Δήμος Μεθώνης ήταν ένας από τους 13 συνολικά Δήμους της Πιερίας και είχε (πραγματικό) πληθυσμό 3.946 κατοίκους. Με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης εντάχθηκε στον νέο Δήμο Πύδνας - Κολινδρού. Είχε έδρα το Μακρύγιαλο και πληθυσμό 3.946 κατοίκους. Περιλάμβανε 4 Δημοτικά Διαμερίσματα και είχε 6 οικισμούς.

 Στο δήμο περιλαμβάνονταν τα: Δ.δ. Μακρυγιάλου [ 1.872 ] ο Μακρύγιαλος [ 1.851 ] η Αρχαία Πύδνα [ 21 ] Δ.δ. Μεθώνης [ 1.022 ] η Μεθώνη [ 996 ] ο Αγιάννης [ 26 ] Δ.δ. Νέας Αγαθουπόλεως -- η Νέα Αγαθούπολη [ 421 ] Δ.δ. Παλαιού Ελευθεροχωρίου -- το Παλαιό Ελευθεροχώρι [ 631 ] Ο Δήμος συστάθηκε το 1998 με το Νόμο Καποδίστρια. Δήμαρχοι διετέλεσαν οι: 1999-2007 Χαράλαμπος Πετρίδης 2007-31 Δεκεμβρίου 2010 Κωνσταντίνος Αβραμίδης Η Κοινότητα Μεθώνης είχε συσταθεί με το ΦΕΚ 152Α στις 09/07/1918, με έδρα τον οικισμό Μακρύγιαλο. Μέχρι το 1949 ανήκε στο Νομό Θεσσαλονίκης. Μετά το 1949 ανήκει στο Νομό Πιερίας. Στις 04/12/1997 καταργήθηκε η Κοινότητα Μεθώνης και συνενώθηκε στο Δήμο Μεθώνης.
Ειδησεογραφικό πρακτορείο

Ένα ειδησεογραφικό πρακτορείο ή πρακτορείο ειδήσεων ή πρακτορείο Τύπου είναι ένας οργανισμός δημοσιογράφων με σκοπό την παροχή ειδήσεων σε ειδησεογραφικούς οργανισμούς: εφημερίδες, περιοδικά και ραδιοτηλεοπτικούς παραγωγούς.

 Τον 19ο αιώνα η πληροφόρηση παγκοσμιοποιείται χάρη στις τεχνικές προόδους και στην αύξηση της περιέργειας ενός μεγαλύτερου μέρους του κοινού. Την ίδια εποχή τα όργανα του Τύπου, λόγο των τεράστιων οικονομικών εξόδων, σταματούν να στέλνουν αποστολές τους σε άλλα μέρη του κόσμου. Έτσι τον 19ο αιώνα δημιουργούνται τα πρακτορεία τύπου και αποκτούν τεράστια σημασία. Την αυλαία άνοιξε ο γάλλος Charles Havas όπου ίδρυσε στο Παρίσι το 1835 το ομώνυμο πρακτορείο ειδήσεων. Στην αρχή πρόκειται για ένα γραφείο μετάφρασης ξένου τύπου που εξυπηρετεί τις καθημερινές εφημερίδες. Πολύ γρήγορα όμως ο Havas συλλαμβάνει την ιδέα να αναπτύξει ένα δίκτυο ανταποκριτών και να πουλά τις πληροφορίες τους. Η ανάπτυξη του πρακτορείου στηρίχθηκε σε δύο κύριες βάσεις. Πρώτον: ένας μικρός στόλος από ταξιδιωτικά περιστέρια πετάει κάθε μέρα για να μεταφέρει στον Havas τις τιμές του χρηματιστηρίου του Λονδίνου. Μετά ακολούθησε ο πόλεμος, μια εποχή πολλών συγκρούσεων. Ο Havas στέλνει μερικούς δυναμικούς ανταποκριτές στην Κριμαία, στην Ιταλία, στο Μεξικό, στις Ηνωμένες πολιτείες, κ.τ.λ. Στη Γερμανία κυριάρχησε το πρακτορείο Wolff. Αξιοσημείωτο είναι φυσικά το γεγονός ότι τα δύο μεγάλα πρακτορεία, το γερμανικό και το Αγγλικό, τα ίδρυσαν παλαιοί μαθητές του Havas. Πρόκειται για τον Bernard Wolff που ίδρυσε το πρακτορείο του το 1849 στο Βερολίνο, και το Julius Reuter, ο οποίος ίδρυσε το 1851 στο Λονδίνο το ομώνυμο πρακτορείο. Το Reuter ευνοήθηκε εκ των πραγμάτων λόγω του ότι είχε έδρα το Λονδίνο, την κυριότερη από οικονομική και εμπορική άποψη πόλη του κόσμου από την οποία σε λίγο θα ξεκινήσουν τα πιο πυκνά διεθνή ηλεκτρικά καλωδιακά δίκτυα. Τα τρία αυτά ευρωπαϊκά πρακτορεία εξασφάλισαν στις χώρες τους σχεδόν μονοπωλιακό καθεστώς. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το Associated Press ιδρύθηκε τον Μάιο του 1848, αναγκάστηκε να λειτουργήσει διαφορετικά, διότι οι ανταγωνίστριες εφημερίδες σε κάθε πόλη αρνούνται να γίνουν συνδρομήτριες στο ίδιο πρακτορείο, έτσι ακολουθεί η ίδρυση άλλων πρακτορείων, όπως του United Press τη δεκαετία του 1880. Ο προϋπολογισμός των πρακτορείων είναι μεγάλος εξαιτίας του κόστους της συλλογής και μετάδοσης των ειδήσεων, σε αυτό οφείλεται ότι σύντομα αρχίζουν να κάνουν μεταξύ τους συμφωνίες με σκοπό να αποφύγουν τον μεγάλο ανταγωνισμό. Μοιράζονται την αγορά ανταλλάσσοντας διεθνείς ειδήσεις για τις εθνικές τους αγορές. Η πρώτη συμφωνία τέτοιου τύπου υπογράφτηκε μεταξύ του Havas, του Wolff και του Reuter, το 1859. Το Associated Press συνενώθηκε με τους άλλους το 1872. Jean-Noel Jeaanneney (2005), Η ιστορία των μέσων μαζικής ενημέρωσης, Αθήνα: εκδόσεις Παπαδήμα. Γιώργος Ν. Σκλαβούνης (1995), Ιστορία του τύπου, Αθήνα: Έλλην
Δημοτικό Στάδιο Ρόδου «Διαγόρας»

Το Δημοτικό Στάδιο Ρόδου «Διαγόρας» (πρώην εθνικό), με την αρχική ιταλική του ονομασία Arena Del Sole, είναι ένα ποδοσφαιρικό και ποδηλατικό στάδιο στην πόλη της Ρόδου και είναι έδρα του Διαγόρα Ρόδου και του Α.Σ. Ρόδος. Είναι φωταγωγημένο, διαθέτει ποδηλατοδρόμιο και σκεπαστή οροφή στις θύρες 1 και 2. Διαθέτει επίσης βοηθητικό προπονητικό κέντρο με φυσικό χλοοτάπητα και ανοιχτά γήπεδα καλαθοσφαίρισης και πετοσφαίρισης.

 Το γήπεδο κατασκευάστηκε το 1932 από τις Ιταλικές Αρχές με αρχιτέκτονα τον Armando Bernabiti, βασισμένο στα πλαίσια αρχαίου ελληνικού σταδίου σχήματος U, με κερκίδες στις τρεις πλευρές του, και είχε τότε το όνομα Arena Del Sole (Αρένα του Ήλιου), υπάρχουν αναφορές ότι το 1936 με την αλλαγή διοικητή των ιταλικών τότε Δωδεκανήσων, από τον Mario Lago στον Cesare Maria De Vecchi, το στάδιο μετονομάστηκε σε «Stadio Mussolini» [1]. Προς το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, πήρε το όνομα «Διαγόρας» από το όνομα του αρχαίου ολυμπιονίκη Διαγόρα του Ρόδιου από μέλη του Γ.Σ. Διαγόρα και άλλους Ρόδιους πατριώτες, όπως και χρησιμοποιήθηκε ως έδρα του Γυμναστικού Συλλόγου Διαγόρα. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, το εξωτερικό τοίχος του σταδίου που ήταν περίπου 250εκ. διπλασιάστηκε, κι έτσι έχασε την αρχική ιταλική μορφή του. Η χωρητικότητα-ρεκόρ του σταδίου είναι 8.500 άτομα. Η χωρητικότητα του γηπέδου είναι 3.693 θέσεις. Μέχρι τις αρχές της νέας χιλιετίας, δεν υπήρχαν καθίσματα, εκτός από την σκεπαστή κερκίδα, ώσπου τοποθετήθηκαν και στο υπόλοιπο γήπεδο. Το 2016 με εντολή της Γ' Εθνικής κατηγορίας τα καθίσματα αφαιρέθηκαν. Το 2019 το τοιχίο από την θύρα 4 ως 5 υπέστη κλίση και γκρεμίστηκε για να επιδιορθωθεί. Το 2019 ο Δήμος Ρόδου με εντολή της Football League επανάφερε και πάλι τα καθίσματα. Το 2020 το τοιχίο στις θύρες 4-5 επισκευάστηκε στη πρώιμη ιταλική μορφή του και με τους ίδιους ακριβώς πωρόλιθους που χρησιμοποιήθηκαν στην κατασκευή του το 1932. Το 2021 εγκρίθηκε κονδύλι για την ανακαίνιση και συντήρηση του σταδίου και των εγκαταστάσεων, που όμως δεν θα αλλάξουν την αρχική του όψη λόγω ότι συγκαταλέγεται στην Υπηρεσία Νεωτέρων Μνημείων. http://www.stadia.gr/rodos/rodos-gr.html
Κρέμα γάλακτος

Η κρέμα γάλακτος είναι γαλακτοκομικό προϊόν που αποτελείται από την λιπαρή στιβάδα που σχηματίζεται στην κορυφή ενός περιέκτη γάλακτος άνευ ομογενοποίησης. Επειδή τα λίπη έχουν μικρότερη πυκνότητα ανεβαίνουν στην κορυφή. Στη βιομηχανική παραγωγή της κρέμας γάλακτος, η διαδικασία διαχωρισμού επιταχύνεται με φυγοκέντριση. Η κρέμα γάλακτος είναι συστατικό μαγειρικής σε γλυκά, πικρά, αλμυρά και πικάντικα πιάτα, και έχει μεγάλη περιεκτικότητα σε κορεσμένα λιπαρά. Η κρέμα που προέρχεται από τα βοοειδή (ιδιαίτερα τα Jersey βοοειδή) που βόσκουν σε φυσικούς βοσκότοπους περιέχοντες φυσικά καροτενοειδή είναι κιτρινόχρωμη. Και το βουτύρο είναι, επίσης, κιτρινόχρωμο. Η κρέμα από κατσικίσιο γάλα, ή από αγελάδες εκτροφής σιτισμένες με ζωοτροφές είναι λευκή.

 Η κρέμα γάλακτος είναι συστατικό πολλών τροφίμων, με συμπεριλαμβανόμενα: παγωτό, πολλές σάλτσες, σούπες, μαγειρευτά φαγητά, πουτίγκες, κρέμες ζαχαροπλαστικής και γλυκίσματα. Μπορεί να προστεθεί στον καφέ. Η κρέμα γάλακτος χαρακτηρίζεται από την περιεκτικότητα της σε λίπος και το είδος θερμικής επεξεργασίας που έχει υποστεί. Ανά χώρα υπάρχουν κανονισμοί και νομοθεσίες που ρυθμίζουν τις προδιαγραφές διάθεσης του προϊόντος για κατανάλωση. Στην ελληνική αγορά, η περιεκτικότητα της κρέμας σε λίπη κυμαίνεται από 15 έως 35 % και συνήθως περιέχει και έναν σταθεροποιητή όπως είναι η καραγενάνη. Η κρέμα γάλακτος μπορεί να περιέχει πρόσθετα συστατικά: πηκτικούς παράγοντες και σταθεροποιητές, όπως αλγινικό νάτριο, καραγενάνη, ζελατίνη, όξινο ανθρακικό νάτριο, tetrasodium pyrophosphate, και αλγινικό οξύ.Κάποια από τα προϊόντα έχουν υποστεί πρόσθετη επεξεργασία. Για παράδειγμα, όταν η κρέμα γάλακτος προστίθεται στον καφέ προκύπτουν λιπαρά σφαιρίδια. Καλύτερη σταθερότητα επιτυγχάνεται με αύξηση της περιεκτικότητας σε μη-λιπαρά στερεά, που επιτυγχάνεται με μερικό απιονισμό και προσθήκη καζεϊνικού νατρίου. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Cream στο Wikimedia Commons
Ούτρεντ του Μπέμπανμπεργκ

Ο Ούτρεντ του Μπέμπανμπεργκ (κοινώς γνωστός ως Ούτρεντ Ράγκναρσον ή Ούτρεντ ο Άθεος) ήταν φανταστικός χαρακτήρας, ο οποίος πρωτοεμφανίστηκε στη σειρά "Τα Σαξονικά Χρονικά" (Αγγλικά: The Saxon Stories). Επίσης, ο Ούτρεντ εμφανίζεται και στην τηλεοπτική σειρά The Last Kingdom.

 Σύμφωνα με χρονολογίες που αναφέρονται κατά τη διάρκεια επεισοδίων της τηλεοπτικής σειράς "The Last Kingdom", φαίνεται πως ο Ούτρεντ Ράγκναρσον γεννήθηκε και έζησε κατά τον 9ο αιώνα μ.Χ. στο βρετανικό βασίλειο της Νορθουμβρίας και συγκεκριμένα το Μπέμπανμπεργκ. Προερχόταν από βασιλική οικογένεια, και συγκεκριμένα, ο πατέρας του είχε χρησθεί ως ο βασιλιάς της Νορθουμβρίας. Το κανονικό του όνομα ήταν Όσμπερτ, αλλά μετονομάστηκε σε Ούτρεντ, όταν οι Δανοί (ή Βίκινγκ) στράφηκαν εναντίον του βασιλείου. Ο μεγαλύτερος αδελφός του τότε Όσμπερτ, Ούτρεντ της Νορθουμβρίας, δολοφονήθηκε από τον αρχηγό της αποστολής των Δανών, Κόμη Ράγκναρ. Πτοημένος τότε ο βασιλιάς και πατέρας του πλέον Ούτρεντ καταφεύγει σε ένα αρκετά παράτολμο σχέδιο: να αντιμετωπίσει τους Δανούς χωρίς διαπραγματεύσεις. Εν τω μεταξύ, στο στρατόπεδό τους οι αντίπαλοι στρατιώτες, με αρχηγό τον Άμπα (Αγγλικά: Ubba), ο οποίος κατά τη γνώμη τους επικοινωνεί με τους θεούς, αποφασίζουν να πολεμήσουν τον στρατό των αδύναμων, κατά τη γνώμη τους, Νορθουμβριανών. Φαίνεται όμως, πως εν τέλει είχαν δίκιο. Η νίκη των Βίκινγκ επί των στρατιωτών της Νορθουμβρίας και η καταστροφή του Βασιλείου, είναι γεγονός. Παρόλη την παταγώδη αποτυχία του Βασιλείου του και τον ηρωικό θάνατο του πατέρα του, ο δωδεκάχρονος Ούτρεντ σε μία απελπιστική προσπάθεια, επιδιώκει να σκοτώσει τον Κόμη Ράγκναρ, αρχηγό του αντίπαλου στρατιωτικού σώματος και "δολοφόνο" όλων των στενών οικογενειακών του προσώπων. Προφανώς δεν τα καταφέρνει, αλλά βλέποντας την ανδρεία και τις δυνατότητες του νεαρού, αποφασίζει να τον διασώσει, παίρνοντάς τον μαζί του στα εδάφη των Δανών. Ο Ούτρεντ, μαζί με ένα άλλο μικρό κορίτσι, τη Μπρίντα (Αγγλικά: Brida) επιβιώνουν ανάμεσα στους Βίκινγκ. Για τη ζωή τους κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης περιόδου, δεν έχουμε πολλά στοιχεία, καθώς δεν αναλύεται εκτενώς ούτε στην τηλεοπτική σειρά, αλλά ούτε και στο μυθιστόρημα. Έχουμε όμως αρκετά σημαντικές πληροφορίες για δύο χρονικές στιγμές:
Απολλωνία (Λυκία)

Η Απολλωνία (αρχαία ελληνικά: Ἀπολλωνία) ήταν πόλη της αρχαίας Λυκίας. Τα ερείπιά της βρίσκονται κοντά στο Κιλιτσλί (Σιτσάκ), ένα μικρό χωριό στην περιοχή Κας της επαρχίας Αττάλειας, στην Τουρκία.

 Η πόλη δεν αναφέρεται από κανένα αρχαίο συγγραφέα. Οι τάφοι στη νεκρόπολη στα βόρεια της πόλης μαρτυρούν λυκιακή προέλευση του οικισμού και χρονολογούνται περίπου στο 500 π.Χ.Στα ρωμαϊκά χρόνια η πόλη αποτελούσε μέρος μιας τοπικής ομοσπονδίας, μιας συμπολιτείας, με τα Σίμηνα, Ίσινδα και Άπερλαι. Οι Άπερλαι ήταν επικεφαλής της συμπολιτείας, η οποία εκπροσωπήθηκε στο Κοινό των Λυκίων με μία ψήφο.Τα ερείπια μιας βυζαντινής εκκλησίας χρονολογούνται πιθανώς στον 6ο ή 7ο αιώνα μ.Χ.. Επομένως η πόλη ακόμη κατοικούνταν εκείνη την εποχή. Η πόλη βρίσκεται σε ένα λόφο και έχει μια περιτειχισμένη ακρόπολη στο υψηλότερο σημείο της. Στα ανατολικά η ακρόπολη φαίνεται να είναι διπλή, γιατί μέσα στα βυζαντινά τείχη βρίσκεται πολύ παλαιότερος φράκτης. Στη δυτική και βορειοδυτική πλευρά της ακρόπολης βρίσκονται δύο εκκλησίες, ένα θέατρο, λουτρά με στέρνες και ένα ηρώο. Στη νοτιοδυτική πλευρά χτίστηκαν σπίτια.Γύρω από την ακρόπολη βρίσκονται έξι τάφοι και ένα μεγαλύτερο μνημείο. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Apollonia (Lycia) στο Wikimedia Commons
NGC 6394

Ο NGC 6394 είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Δράκων. Ταξινομείται ως SBb και τον ανακάλυψε ο Αμερικανός αστρονόμος Λιούις Α. Σουίφτ (Lewis A. Swift) στις 7 Ιουλίου 1885.

 Δεδομένα για το NGC 6394 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 6394 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 6394 στο Wikimedia Commons
Goodbye, 20th Century!

To Goodbye, 20th Century! (σλαβομακεδονικά: Збогум на дваесеттиот век!, Zbogum na dvaesettiot vek!‎) είναι κωμική φανταστική ταινία από την Βόρεια Μακεδονία, του 1998, σε σκηνοθεσία Ντάρκο Μιτρέβσκι και Αλεξάνταρ Ποπόβσκι, ενώ οι σκηνοθέτες έγραψαν και το σενάριο, με τον Μιτρέβσκι, να αναλαμβάνει και την παραγωγή. Πρωταγωνιστούν οι Νικολάι Ριστάνοβσκι, Λάζαρ Ριτόβσκι και Βλάντο Γιαβονόβσκι. Ο τίτλος οφείλεται στο ότι γράφτηκε στα τέλη του 20ού αιώνα. Η ταινία τοποθετείται το 2019, μετά την καταστροφή της γης, με τον αθάνατο Κουζμάν, να προσπαθεί να ανακαλύψει το πεπρωμένο του και να βρει τρόπο να πεθάνει. Σε αυτό το ταξίδι του ανακαλύπτει πόσο βλάσφημος ήταν ο αιώνας μας και πως φτάνει στο τέλος του. Κατόπιν ακολουθούν άλλες δύο ιστορίες. Η ταινία υπήρξε υποψήφια για να συμπεριληφθεί στις 5 φιναλίστ, για ένα Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, όμως τελικά δε συμμετείχε στην 71η τελετή της Αμερικανικής Ακαδημίας.

 Η ταινία εκτυλίσσεται σε τρεις ιστορίες, οι οποίες είναι γεμάτες βία και συναισθηματική απόγνωση. Η πρώτη ιστορία τοποθετείται το 2019, όταν η γη έχει ερημωθεί και έχει γεμίσει ερείπια. Ένας άντρας, ο Κουζμάν, είναι έτοιμος να εκτελεστεί από μία νομαδική φυλή, αλλά όλες οι προσπάθειες τους αποτυγχάνουν. Έτσι, αθάνατος όπως είναι, ο Κουζμάν αρχίζει και περιφέρεται σε αυτή τη γη, βρίσκοντας τελικά μία αινιγματική φιγούρα, που του δίνει πληροφορίες για το πώς θα αποδράσει από την αιώνια ζωή.Η δεύτερη ιστορία, διάρκειας, μόλις τριών λεπτών, λαμβάνει χώρα το 1990. Παρουσιάζεται ως η πρώτη εγγραφή γάμου σε φιλμ, όμως η σκηνή γίνεται βίαιη, όταν μαθεύεται ότι οι νεόνυμφοι είναι στην πραγματικότητα αδέλφια.Η τρίτη ιστορία διαδραματίζεται στη Νέα Υόρκη, το έτος 1999. Ένας άντρας ντυμένος με στολή Άγιου Βασίλη επιστρέφει στο διαμέρισμά του. Στο κτίριο του γίνεται μια ολονυχτία. Η επισημότητα της σκηνής καταστρέφεται το επόμενο πρωινό και αρχίζει πάλι η βιαιότητα, υπό τους ήχους του τραγουδιού My Way, σε επανεκτέλεση του Σιντ Βίσιους. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις ΗΠΑ, το 1999, στο Cinequest Film Festival, στον Σαν Χοσέ, της Καλιφόρνια. Την ίδια χρονιά συμμετείχε στο B-Movie Film Festival, στη Νέα Υόρκη, κερδίζοντας βραβείο για Καλύτερο Μοντάζ και Καλύτερα Σκηνικά. Στις ΗΠΑ, κυκλοφόρησε σε βιντεοκασέτα, αλλά όχι και σε DVD έως τώρα. Zbogum na dvaesetiot vek στην IMDb
Ποδοσφαιρικός Όμιλος Ορμήδειας

Ο Ποδοσφαιρικός Όμιλος Ορμήδειας (ή η Ορμήδεια FC) είναι κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την Ορμήδεια της επαρχίας Λάρνακας. Ιδρύθηκε το 2006. Τα χρώματα της ομάδας είναι το μαύρο και το πράσινο. Ως έδρα χρησιμοποιεί το Κοινοτικό Στάδιο Ορμήδειας.Η Ορμηδεια FC είναι μια από τις πολύ λίγες ομάδες που δεν έχουν διαβαθμιστει πότε στην ιστορία τους σε πιο χαμηλη κατηγορία από την Γ' κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου (από την σεζον που πρωβιβαστικαν απο την Δ κατηγορια της κυπρου ή την Επιλεκτη Κατηγορια ΣΤΟΚ και έπειτα ).

 Μετά την ίδρυση της η ομάδα εντάχθηκε στην Επαρχιακή Ποδοσφαιρική Ένωση Λάρνακας (ΕΠΕΛ). Το 2009 συμμετείχε στο Πρωτάθλημα Ένταξης 2009 μέσα από το οποίο καθορίζονταν οι τρεις ομάδες που θα εντάσσονταν στην Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου και θα συμμετείχαν στη Δ΄ κατηγορία. Η Ορμήδεια FC ήταν μια από τρεις ομάδες που προβιβάστηκαν. Την πρώτη περίοδο στη Δ΄ κατηγορία η Ορμήδεια FC τερμάτισε στην έκτη θέση. Την επόμενη περίοδο κατάφερε να κατακτήσει το πρωτάθλημα και να προβιβαστεί στη Γ΄ κατηγορία. Την περίοδο 2011-12 τερμάτισε στη 11η θέση του πρωταθλήματος Γ΄ κατηγορίας, την περίοδο 2012-13 στην ένατη θέση και την περίοδο 2013-14 στην έκτη θέση.Την περίοδο 2014-15 τερμάτισε στη 13η θέση. Παρόλο που σύμφωνα με την προκήρυξη η θέση αυτή οδηγούσε σε υποβιβασμό, ωστόσο μετά το τέλος της περιόδου αποφασίστηκε η αύξηση των ομάδων της Α΄ κατηγορίας από 12 σε 14 με ταυτόχρονη αναδιοργάνωση της Β΄ και Γ΄ κατηγορίας και έτσι ο Ποδοσφαιρικός Όμιλος Ορμήδειας παρέμεινε στη Γ΄ κατηγορία. Την περίοδο 2015-16 τερμάτισε στη δωδέκατη θέση του πρωταθλήματος. Στην ίδια θέση τερμάτισε και την περίοδο 2016-17. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις συμμετοχές της ομάδας ανά εθνική κατηγορία του Συστήματος ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου έως την περίοδο 2019-20 καθώς και στις διοργανώσεις κυπέλλου έως και την περίοδο 2018-19. Δ΄ Κατηγορία:Πρωταθλήτρια (1): 2011Πρωτάθλημα πρωταθλητριών ΣΤΟΚ: Πρωταθλήτρια (1): 2008Πρωτάθλημα ΕΠΕΛ Πρωταθλήτρια (1): 2008Κύπελλο ΕΠΕΛ Κυπελλούχος (1): 2008 Ποδόσφαιρο στην Κύπρο Προφίλ στην ιστοσελίδα της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου Επίσημος ιστότοπος
Άγιος Κωνσταντίνος Σκοτούσσας Λάρισας

Ο Άγιος Κωνσταντίνος είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Σκοτούσσας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Πολυδάμαντα, του δήμου Φαρσάλων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λάρισας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Φαρσάλων του νομού Λαρίσης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας. Μέχρι το 1919 ο οικισμός ονομαζόταν Χατζήμπεη.

 Ο Άγιος Κωνσταντίνος είναι χωριό στο νότιο τμήμα του νομού Λαρίσης. Βρίσκεται λίγο ανατολικότερα της επαρχιακής οδού Λαμίας-Λάρισας (ΕΟ 3) και κοντά στη Σκοτούσσα, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 235. Απέχει 35 χλμ. περίπου Ν. της Λάρισας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1883 ως Χατζήμπεη και προσαρτήθηκε στον δήμο Σκοτούσσης του νομού Λαρίσης. Το 1919 μετονομάστηκε σε Άγιος Κωνσταντίνος. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Κωνσταντίνου και προσαρτήθηκε στον δήμο Πολυδάμαντα. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 ο οικισμός αποσπάστηκε από τον δήμο Πολυδάμαντα και προσαρτήθηκε στον δήμο Φαρσάλων. Η εκκλησία των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στο νότιο τμήμα του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) eetaa.gr
Αμένιρδις Α΄

Η Αμένιδρις Α΄ (όνομα θρόνου Χατνεφερουμούτ) ήταν η θεϊκή σύζυγος του Άμμωνα κατά την 25η Δυναστεία της αρχαίας Αιγύπτου. Με καταγωγή από το Βασίλειο του Κους, ήταν η κόρη του φαραώ Κάστα και της βασίλισσας Πεμπατζμά, και αργότερα υιοθετήθηκε από την Σεπενουπέτ Α΄. Κυβέρνησε κατόπιν ως αρχιέρεια και απεικονίζεται σε αρκετά τεχνουργήματα της περιόδου.

 Ήταν πιθανό να ήταν η αδελφή των φαραώ Σαμπακά και Πιύ. Ο Κάστα κανόνισε ώστε η Αμένιδρις να υιοθετηθεί από τη ιερή θεραπαινίδα του Άμμωνα Σεπενουπέτ Α΄ στις Θήβες ως η διάδοχός της. Αυτό δείχνει ότι ο Καστα ήδη έλεγχε την Άνω Αίγυπτο πριν από τη βασιλεία του Πιύ, διάδοχό του. Κυβέρνησε ως αρχιέρεια από το περίπου 714 ως το 700 π.Χ., υπό τη βασιλεία του Σαμπακά, και υιοθέτησε την κόρη του Πιύ Σεπενουπέτ Β΄ ως διάδοχό της. Κατείχε επίσης τους τίτλους ιερή θεραπαινίδα του Άμμωνα και Χέρι του Θεού. Με το θάνατό της, θάφτηκε σε ένα τάφο στο Μεντινέτ Χαμπού. Απεικονίζεται στο ναό του Όσιρι –Χεκεντζέτ («Όσιρις Ηγεμόνας της Αιωνιότητας») στο Συγκρότημα Ναών του Καρνάκ, και στο Ουάντι Γκασούς μαζί με τη Σεπενουπέτ Α΄. αναφέρεται σε δύο πλάκες προσφοράς, πέντε αγάλματα, μια στήλη και πολλά μικρά αντικείμενα περιλαμβανομένων σκαραβαίων. Ένα άγαλμα της Αμένιδρις Α΄ από γρανιτοειδές πέτρωμα και διακοσμημένο με φύλλα χρυσού φυλάσσεται στο Μουσείο της Νουβίας στο Ασσουάν της Άνω Αιγύπτου. Το άγαλμα την απεικονίζει κοσμημένη ως Αιγύπτια, με ομοιότητες αναπαραστάσεων της Ίσιδος και της Αθώρ. Όμως, οι αποδόσεις των φυσικών της χαρακτηριστικών καταδεικνύουν μια ξεχωριστή αφρικανική επιρροή στο κουσικό στιλ της 25ης Δυναστείας.
50 (αριθμός)

Το 50 (πενήντα) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 49 και πριν από το 51. Είναι άρτιος αριθμός, αφού 50:2 = 25, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 50 συμβολίζεται ως L στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως Λ´ ή λ΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 50 είναι σύνθετος αριθμός, αφού οι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1, 2, 5, 10, 25 και 50, δηλαδή έχει και άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος σύνθετος αριθμός είναι το 51. Το ανάπτυγμα πρώτων παραγόντων του 50 είναι 50 = 2 ·52. Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Ο ατομικός αριθμός 50 αντιστοιχεί στον κασσίτερο. Το Μεσιέ 50 είναι ανοικτό σμήνος σε απόσταση περίπου 3.200 ετών φωτός στον αστερισμό Μονοκέρως.
Γιόχαν Μπόντε

Ο Γιόχαν Έλερτ Μπόντε (Johann Elert Bode, Αμβούργο 19 Ιανουαρίου 1747 – Βερολίνο 23 Νοεμβρίου 1826) ήταν Γερμανός αστρονόμος, που έγινε γνωστός για την επαναδιατύπωση του Νόμου Μπόντε-Τίτιους, τον οποίο και κατέστησε ευρύτερα γνωστό, καθώς και για την προσπάθεια προσδιορισμού της τροχιάς του πλανήτη Ουρανού, για τον οποίο επίσης πρότεινε το σημερινό του όνομα. Του αποδίδεται επιπλέον η ανακάλυψη του γαλαξία M81, που ονομάζεται μερικές φορές και «Γαλαξίας του Μπόντε».

 Ο Μπόντε ξεκίνησε από μικρή ηλικία ν΄ ασχολείται ερασιτεχνικά με την Αστρονομία. Μάλιστα κατασκεύασε και μικρό τηλεσκόπιο για να κάνει τις παρατηρήσεις του. Παράλληλα άρχισε να γράφει αστρονομικές παρατηρήσεις που κατέληξαν να γίνουν συγγράμματα και διατριβές εκ των οποίων τα αναφερόμενα στο πέρασμα της Αφροδίτης από τον δίσκο του Ήλιου έπεισαν τον Κουκ να μεταβεί στο νότιο ημισφαίριο προκειμένου να παρατηρήσει το φαινόμενο. Το 1769 ο Μπόντε ανακάλυψε τον πρώτο γνωστό περιοδικό κομήτη βραχείας περιόδου και υπολογίζοντας την τροχιά του προανήγγειλε την επανεμφάνισή του για το επόμενο έτος. Το 1786 ανέλαβε διευθυντής του Αστεροσκοπείου του Βερολίνου σχεδόν επί 40 χρόνια. Εκεί εξέδωσε την «Ουρανογραφία» του το έτος 1801, έναν ουράνιο άτλαντα που στόχευε τόσο στην επιστημονική ακρίβεια στις θέσεις των αστέρων κ.ά. ουράνιων σωμάτων, όσο και στην καλλιτεχνική αναπαράσταση των μορφών των αστερισμών. Η «Ουρανογραφία» σημειώνει το αποκορύφωμα μιας ολόκληρης εποχής στην καλλιτεχνική αναπαράσταση των αστερισμών, πρόκειται για πολυσέλιδο άτλαντα που περιέχει περισσότερους από 17.000 αστέρες. Οι μεταγενέστεροι άτλαντες έδειχναν όλο και λιγότερες λεπτομερώς ζωγραφισμένες μορφές, μέχρι που σήμερα δείχνουν μόνο μερικές γραμμές. Ο Μπόντε δημοσίευσε επίσης από το 1774 μέχρι το 1825 ένα είδος αστρονομικού αλμανάκ, μορφής αστρονομικών εφημερίδων και έναν άλλο, μικρότερο ουράνιο άτλαντα, προοριζόμενο για τους ερασιτέχνες αστρονόμους (Vorstellung der Gestirne). Επίσης, ένα εισαγωγικό βιβλίο για τους αστερισμούς και τους μύθους τους, που έκανε πάνω από δέκα ανατυπώσεις. Το 1786 ο Μπόντε, για την σπουδαία συμβολή του στην αστρονομία, εκλέχθηκε μέλος της Ακαδημίας του Βερολίνου. Το όνομα του Μπόντε φέρει ένας κρατήρας στο βόρειο ημισφαίριο της Σελήνης. Επίσης, ο αστεροειδής 998 Μπόντεα (998 Bodea) ονομάσθηκε έτσι από τον Μπόντε. Νόμος του Μπόντε Schwemin, Friedhelm (2006). Der Berliner Astronom. Leben und Werk von Johann Elert Bode (1747–1826). Frankfurt am Main: Verlag Harri Deutsch. - Acta Historica Astronomiae, τόμος 30 Sticker, Berhard (1970). «Bode, Johann Elert». Στο: Gillispie, Charles Coulston. Dictionary of Scientific Biography. II. Νέα Υόρκη: Scribner. σελίδες 220–221. Βιογραφία (SEDS) Ο «Πλήρης κατάλογος τον παρατηρηθέντων νεφελωδών αστέρων και αστρικών σμηνών» (1779), με συνδέσμους προς τις παρατηρήσεις και ανακαλύψεις του (SEDS)
Come on Over

Το Come on Over είναι το 3ο studio album από την Καναδή τραγουδίστρια της κάντρι Σανάια Τουέιν. Κυκλοφόρησε στις 4 Νοεμβρίου 1997 στην Αμερική και στην συνέχεια στον υπόλοιπο κόσμο. Μετατράπηκε στο πιο επιτυχημένο εμπορικά solo άλμπουμ μετά το Thriller του Μάικλ Τζάκσον. Είναι επίσης το πιο εμπορικό country άλμπουμ όλων των εποχών και το πιο εμπορικό που έχει κυκλοφορήσει από γυναίκα τραγουδίστρια στην ιστορία της μουσικής. Μέχρι σήμερα, οι πωλήσεις του δίσκου έχουν ξεπεράσει τα 40 εκατομμύρια αντίτυπα. Το άλμπουμ έκανε ντεμπούτο στην πρώτη θέση των Country άλμπουμς στην Αμερική και παρέμεινε εκεί για 18 μη-συνεχόμενες εβδομάδες. Συνολικά, στο top 100 παρέμεινε για 151 εβδομάδες.

 Το άλμπουμ είχε μη αναμενόμενη παγκόσμια επιτυχία και μετατράπηκε στο πιο εμπορικό άλμπουμ όλων των εποχών από γυναίκα τραγουδίστρια (περνώντας ακόμα και τις πωλήσεις των άκρως εμπορικών Jagged Little Pill της Alanis Morisette και The Immaculate Collection της Madonna με 37 και 35 εκατομμύρια πωλήσεις αντίστοιχα). Είναι επίσης το πιο εμπορικό για την ιστορία της country μουσικής, το πιο εμπορικό από Καναδό καλλιτέχνη, το πιο εμπορικό της δεκαετίας του 90 και ένα από τα 10 πιο εμπορικά στην ιστορία της μουσικής. Κάποιοι από τους λόγους της επιτυχίας του ήταν η διαθεσιμότητα του άλμπουμ σε 2 διαφορετικές εκδόσεις. Η αυθεντική έκδοση με τις κάντρι ενορχηστρώσεις των τραγουδιών, και η περισσότερο pop ανανεωμένη σύγχρονη έκδοση που κυκλοφόρησε το 1998 και 1999 αντίστοιχα. Το άλμπουμ δέχτηκε μεγάλη προώθηση, ενώ υποστηρίχτηκε από μία παγκόσμια περιοδεία από sold-out συναυλίες. Επίσης, ο εντυπωσιακός αριθμός των 12 singles, όλα τα οποία κυκλοφόρησαν μεταξύ του Σεπτεμβρίου του 1997 ως τον Ιούλιο του 2000. Έντεκα από από αυτά τα singles κυκλοφόρησαν στον Καναδά και στις ΗΠΑ, και όλα κατάφεραν να φτάσουν στο top 5, συμπεριλαμβανομένου και #1 επιτυχίες όπως το κλασσικό You are still the one. "You're Still the One" "When" "From This Moment On" "Black Eyes, Blue Tears" "I Won't Leave You Lonely" "I'm Holdin' On to Love (To Save My Life)" "Come on Over" "You've Got a Way" "Whatever You Do! Don't!" "Man! I Feel Like a Woman!" "Love Gets Me Every Time" "Don't Be Stupid (You Know I Love You)" "That Don't Impress Me Much" "Honey, I'm Home" "If You Wanna Touch Her, Ask!" "Rock This Country!"
Μάξιμος Αλεξανδρείας

Ο Πάπας Μάξιμος της Αλεξανδρείας ήταν 15ος Πάπας και Πατριάρχης Αλεξάνδρειας. Εορτάζεται στο Κοπτικό Συναξάριον την 14η ημέρα του μήνα Μπαραμούντα (22 Απριλίου) και από τους Ρωμαίους στις 27 Δεκεμβρίου.Διαδέχθηκε τον Διονύσιος το 264. Έπειτα από πατριαρχεία 18 ετών τον Μάξιμο διαδέχθηκε ο Θεωνάς.

 ΓενικέςAnba Maximus Ο δέκατος πέμπτος Πάπας της Αλεξάνδρειας. Αρχειοθετήθηκε 2020-09-26 στο Wayback Machine. Meinardus, Otto F.A. (2002). Two Thousand Years of Coptic Christianity. American University in Cairo Press. ISBN 978-977-424-757-6. 978-977-424-757-6 Atiya A. S. Maximus of Alexandria // The Coptic Encyclopedia. Vol. 5. 1991. — P. 1574—1575. Зайцев Д. В. Максим // Православная энциклопедия. — М. : Церковно-научный центр «Православная энциклопедия», 2016. — Т. XLIII : «Максим — Маркелл I». — С. 17-18. — 752 с. — 30 000 экз. — ISBN 978-5-89572-049-3.Ειδικές Κοπτικά έγγραφα στα γαλλικά
Άγιος Γεώργιος Σκινιά Λασιθίου

Ο Άγιος Γεώργιος είναι οικισμός της Κοινότητος Σκινιά, της δημοτικής ενότητας και δήμου Αγίου Νικολάου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λασιθίου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μιραμπέλλου του νομού Λασιθίου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

 Ο Άγιος Γεώργιος είναι ημιορεινός οικισμός στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Λασιθίου, πριν τον κόλπο Μιραμπέλλου, ακριβώς βόρεια του Σκινιά και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 170. Απέχει 30 χλμ. περίπου Β. του Αγίου Νικολάου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βρουχά. Το 1930 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Σκοινιάς. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Σκινιά και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγίου Νικολάου. Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο ανατολικό τμήμα του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Μπελαΐντ Αμπντεσαλάμ

Ο Μπελαΐντ Αμπντεσαλάμ (αραβικά: بلعيد عبد السلام‎, (20 Ιουλίου 1928 – 27 Ιουνίου 2020) ήταν Αλγερινός πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε πρωθυπουργός της χώρας του την περίοδο 1992–1993.

 Ο Αμπντεσαλάμ γεννήθηκε στην Ντεχαμσά της επαρχίας Σετίφ στην Αλγερία, στις 20 Ιουλίου 1928. Ο Αμπντεσαλάμ ήταν εθνικιστής ηγέτης στο Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο κατά τη διάρκεια του αγώνα της Αλγερίας για ανεξαρτησία από τη Γαλλία. Ήταν υπουργός βιομηχανίας και ενέργειας υπό το στρατιωτικό καθεστώς του Χουαρί Μπουμεντιέν, και το όνομά του συνδέθηκε στενά με την πρώην κρατιστική πολιτική της Αλγερίας για την οικοδόμηση μιας βάσης βαριάς βιομηχανίας μέσω της σχεδιασμένης οικονομίας. Ο Αμπντεσαλάμ διετέλεσε αρχηγός της κυβέρνησης της Αλγερίας από τις 8 Ιουλίου 1992 έως τις 21 Αυγούστου 1993. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, εντατικοποιήθηκε ο Αλγερινός εμφύλιος πόλεμος με τους ισλαμιστές αντάρτες.Στις 27 Ιουνίου 2020, πέθανε στο στρατιωτικό νοσοκομείο Αΐν Ναατζά στο Αλγέρι, σε ηλικία 91 ετών.
Α.Σ. Πασσαρών Ροδοτοπίου

Η Πασσαρώνα Ροδοτοπίου (πλήρης ονομασία: Αθλητικό Σωματείο Πασσαρών Ροδοτοπίου) είναι αθλητικός σύλλογος που εδρεύει στο Ροδοτόπι του νομού Ιωαννίνων. Έχει επίσημο έτος ίδρυσης το 1971 και φέρει το όνομα της ομώνυμης αρχαίας ελληνικής πόλης, ενώ το έμβλημά του αποτυπώνει την μια όψη του νομίσματος της αρχαίας Ηπείρου.Στο παρελθόν αγωνίστηκε 6 φορές στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής κατηγορίας. Την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2021-22, αγωνίζεται στο πρωτάθλημα Α΄ Κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Ηπείρου. Έδρα της ομάδας αποτελεί το Δημοτικό Γήπεδο Ροδοτοπίου.

 Η Πασσαρώνα Ροδοτοπίου ξεκίνησε την αγωνιστική της πορεία με τη συμμετοχή της στο πρωτάθλημα Γ΄ Κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Ηπείρου και πολύ γρήγορα κατόρθωσε να ανέβει και να καθιερωθεί στην Α΄ Κατηγορία. Το 1997 έφτασε για πρώτη φορά στον τελικό του Κυπέλλου Ε.Π.Σ. Ηπείρου, όπου ηττήθηκε με 1-0 από τον Α.Ο. Ανατολής, ενώ το 1998 αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Ε.Π.Σ. Ηπείρου για πρώτη φορά, κερδίζοντας την άνοδο στην Δ΄ Εθνική κατηγορία. Τη σεζόν 1998-99 αγωνίστηκε για πρώτη φορά σε εθνικό πρωτάθλημα, αυτό της Δ΄ Εθνικής, καταλαμβάνοντας τη 2η θέση του 4ου ομίλου πίσω από τον Θεσπρωτό Ηγουμενίτσας, που αποτελεί και την υψήλοτερη θέση που κατέλαβε στην ιστορία της έως σήμερα. Στην Δ΄ Εθνική παρέμεινε για ακόμα 2 χρονιές, μέχρι και τη σεζόν 2000-01 που υποβιβάστηκε προσωρινά, ενώ το 2000 αναδείχθηκε για πρώτη φορά Κυπελλούχος Ε.Π.Σ. Ιωαννίνων, νικώντας με 3-1 τον Α.Ο. Ανατολής. Το 2002 κέρδισε εκ νέου την άνοδο στην Δ΄ Εθνική, στην οποία και αγωνίστηκε τις χρονιές 2002-03, 2003-04 και 2004-05. Το 2003 κατέκτησε για 2η φορά το Κύπελλο Ε.Π.Σ. Ηπείρου, νικώντας με 2-0 τον Ολυμπιακό Βοτανικού. Από το 2005 έως το 2007 αγωνίστηκε στην πρώτη κατηγορία του τοπικού πρωταθλήματος και την επόμενη διετία στη δεύτερη. Το 2009 προβιβάζεται ως πρωταθλήτρια Β΄ κατηγορίας στην Α΄, από την οποία την επόμενη χρονιά υποβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία, για να κατακτήσει το 2011 το πρωτάθλημα και την επάνοδο στην Α΄ κατηγορία. Το 2015 υποβιβάστηκε προσωρινά στη Β΄ κατηγορία, καθώς την επόμενη χρονιά κέρδισε ως δευτεραθλήτρια την άνοδο στην Α΄ Κατηγορία, από την οποία υποβιβάστηκε εκ νέου το 2018. Το 2020 κέρδισε την επάνοδο στην Α΄ Κατηγορία, όπου και αγωνίζεται από τη σεζόν 2020-21. Στις τάξεις της Πασσαρώνας Ροδοτοπίου υπήρξαν ποδοσφαιριστές που έκαναν καριέρα σε ομάδες επαγγελματικών κατηγοριών όπως μεταξύ άλλων οι Γιάννης Ζώης (Π.Α.Σ. Γιάννινα, Ιωνικός, Παναιγιάλειος), Αλέκος Τάτσης (Π.Α.Σ. Γιάννινα, Παναργειακός, Προοδευτική, Ολυμπιακός, Παναχαϊκή), Παύλος Βαρτζιώτης (Προοδευτική, Α.Ο. Κέρκυρα, Π.Α.Σ. Γιάννινα), Δημήτρης Μπιλιλής (Π.Α.Σ. Γιάννινα, Α.Ε. Γιάννενα, Πανθρακικός, Θερμαϊκός Θέρμης, Αγροτικός Αστέρας), Γιώργος Ντάσιος (Π.Α.Σ. Γιάννινα, Ολυμπιακός Βόλου, Π.Α.Σ. Λαμία, Απόλλων Σμύρνης, Παναχαϊκή), Σταύρος Παπαβασιλείου (Π.Α.Σ. Γιάννινα), Θανάσης Μπουτσουρής (Π.Α.Σ. Γιάννινα) και Χρήστος Μάστακας (Π.Α.Σ. Γιάννινα). Πρωτάθλημα Α΄ Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Ηπείρου:1 (1997-98) Κύπελλα Ε.Π.Σ. Ηπείρου:2 (1999-00,2002-03)Φιναλίστ Κυπέλλου Ε.Π.Σ. Ηπείρου:2 (1997-98,2003-04) Πρωταθλήματα Β΄ Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Ηπείρου:5 (1972-73, 1984-85, 1994-95, 2008-09, 2010-11) Επίσημη σελίδα facebook
Hammer Smashed Face

Το Hammer Smashed Face είναι το πρώτο single από τους Cannibal Corpse, που κυκλοφόρησε το 1993 μέσω των Metal Blade Records. Υπάρχουν δύο εκδόσεις της έκδοσης, μια ενιαία έκδοση που χαρακτηρίζει το τραγούδι τίτλου "Hammer Smashed Face" με δύο καλύμματα τραγουδιών από τους Black Sabbath και τους Possessed και την έκδοση EP που περιλαμβάνει τα τρία κομμάτια της ενιαίας έκδοσης μαζί με δύο πρωτότυπα κομμάτια των Cannibal Corpse. Η μονή έκδοση και η έκδοση EP έχουν και διαφορετικές ετικέτες εξωφύλλου.

 Το "Hammer Smashed Face" είναι ένα από τα πιο δημοφιλή τραγούδια του συγκροτήματος, κυρίως λόγω μιας συντομότερης έκδοσης που εμφανίζεται στην ταινία Ace Ventura: Pet Detective. Δεδομένου ότι συμπεριλήφθηκε στον τάφο του ακρωτηριασμένου, απαγορεύτηκε από τη Γερμανία μέχρι τον Ιούνιο του 2006, όταν έπαιξε στην παράσταση του 2006 στο Έσσεν. Όταν ρωτήθηκε αν είχε ένα αγαπημένο άλμπουμ Cannibal Corpse, ο τραγουδιστής Chris Barnes χαρακτήρισε το Hammer Smashed EP ως "ένα από τα υποτιμημένα". Ο Barnes χαιρέτησε επίσης την κάλυψη του συγκροτήματος του "Zero the Hero" του Black Sabbath ως "ένα από τα μεγαλύτερα". Έκδοση EP Single έκδοση Chris Barnes - φωνητικά Paul Mazurkiewicz - τύμπανα Jack Owen - κιθάρα Bob Rusay - κιθάρα Alex Webster - μπάσο Το άλμουμ παράγεται από τον Scott Burns (παραγωγός δίσκων), τον Dennis Fura και τους Cannibal Corpse.
Πλησιαδάπης

Πλησιαδάπης (γένος Plesiadapis) ονομάζεται το παλαιότερο γνωστό θηλαστικό είδος που παρουσίασε χαρακτηριστικά των πρωτευόντων, το οποίο έζησε περίπου 58-55 εκατομμύρια χρόνια πριν στην Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη. “Πλησιαδάπης” κυριολεκτικά σημαίνει “σχεδόν-Αδάπης”, και αναφέρεται στο λεμουριόμορφο είδος Αδάπης, που έζησε κατά την Ηώκαινο εποχή. Τυπικό είδος του γένους αποτελεί ο Plesiadapis tricuspidens και ονομάστηκε έτσι λόγω των τριών γλωχίνων (cusps) που βρίσκονται στους άνω κοπτήρες.

 Απολιθώματα του Πλησιαδάπη εντοπίστηκαν από τον Francois Louis Paul Gervaise το 1877, ο οποίος πρώτος ανακάλυψε τον Plesiadapis tricuspidens στη Γαλλία. Τυπικό είδος ήταν το MNHN Crl-16, και το αριστερό γναθικό κομμάτι που εντοπίστηκε χρονολογείται στην πρώιμη Ηώκαινο εποχή. Το γένος εμφανίστηκε στη Βόρεια Αμερική και μετανάστευσε στην Ευρώπη, πιθανόν μέσω κάποιας φυσικής γέφυρας που δημιουργήθηκε στην τότε Γροιλανδία. Η ποικιλία του γένους Πλησιαδάπης και η ταχύτατη εξέλιξη σου ίσως να εξηγούν τη γρήγορη διαφοροποίηση του σε όλη την Ευρώπη, ενώ επίσης η καταγωγή του αιτιολογεί την πληθώρα κοινών χαρακτηριστικών που μοιράζονται τα σύγχρονα είδη στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Δύο μεγάλη σκελετοί του Πλησιαδάπη, ένας εκ των οπίων είναι σχεδόν ολόκληρος, βρέθηκαν στο Μενάτ της Γαλλίας . Παρά τις κακές συνθήκες διατήρησης, στους σκελετούς εντοπίζονται ακόμα ίχνη δέρματος και τριχώματος σε μορφή ανθρακοφόρων μεμβρανών. Παρόλο που το εξελικτικό παρελθόν του Πλησιαδάπη παραμένει αμφιλεγόμενο, η επικρατούσα άποψη τον θέλει να συγγενεύει περισσότερο με τους πρώιμους τάρσιους. Μερικοί επιστήμονες ταξινομούν τα Πλησιαδαπίμορφα ως ξεχωριστή ομάδα, θυγατρικής αυτής των πρωτευόντων. Άλλοι βιολόγοι ισχυρίζονται πως στα Πλησιαδαπίμορφα ανήκει πιθανότατα το είδος που υπήρξε κοινός πρόγονος όλων των σωζόμενων πρωτευόντων. Mikko's Phylogeny Archive
Χαλιφάτο της Κόρδοβας

Το Χαλιφάτο της Κόρδοβας ή Κορδούης (929-1031 μ.Χ., αραβικά: خلافة قرطبة) ήταν μουσουλμανικό σουνιτικό κράτος που τα εδάφη του περιελάμβαναν την Ιβηρική Χερσόνησο (αλ-Ανταλούς των μουσουλμάνων) και τμήμα της Βόρειας Αφρικής. Πρωτεύουσά του ήταν η πόλη Κόρδοβα. Η περίοδος ύπαρξής του χαρακτηρίστηκε από εκπληκτικές επιτυχίες στον πολιτιστικό και εμπορικό τομέα. Πολλά από τα αριστουργήματα της ισλαμικής Ιβηρικής κατασκευάστηκαν εκείνη την περίοδο, μεταξύ των οποίων και το περίφημο Μεγάλο Τζαμί της Κόρδοβας.

 Τον Ιανουάριο του 929 μ.Χ., ο εμίρης Αμπντ αλ-Ραχμάν Γ΄ αυτοανακηρύχθηκε χαλίφης της Κόρδοβας, μετατρέποντας έτσι το έως τότε εμιράτο σε χαλιφάτο. Ο Αμπντ αρ-Ραχμάν Γ΄ ήταν μέλος της δυναστείας των Ομαγιαδών, τα μέλη της οποίας κατείχαν διαδοχικά τον τίτλο του Εμίρη της Κόρδοβας από το 756 μ.Χ., λίγα χρόνια δηλαδή αφού καταλύθηκε το Χαλιφάτο των Ομαγιαδών της Δαμασκού από τους Αββασίδες της Βαγδάτης και οι αρχηγοί του κατέφυγαν στην Ισπανία, ιδρύοντας αρχικώς, το Εμιράτο της Κόρδοβας. Το Χαλιφάτο πρακτικώς αποσαθρώθηκε εξαιτίας του εμφυλίου πολέμου (Φίτνα αλ-Ανταλούς) ανάμεσα στους απογόνους του τελευταίου νόμιμου χαλίφη Χισάμ Β΄ και τους διαδόχους του πρωθυπουργού του (χατζίμπ), αλ-Μανσούρ. Διατηρήθηκε έως το 1031, όταν μετά από χρόνια εσωτερικών συγκρούσεων, αποσυντέθηκε σε μια σειρά ανεξάρτητων βασιλείων. Παρά τις κατατμήσεις του πολιτικώς σε διάφορα κρατίδια, ο ισλαμικός πολιτισμός της Ιβηρικής συνεχίστηκε έως το 1492, όταν το τελευταίο έρεισμά του, η Αλάμπρα στη Γρανάδα, παραδόθηκε επίσημα στους Χριστιανούς, γεγονός που σήμανε το τέλος της περιόδου της "Ανακατάληψης" (Ρεκονκίστα) στην Ιβηρική Χερσόνησο.
Λουίς Καμπράλ

Ο Λουίς Καμπράλ (Luís de Almeida Cabral, 11 Απριλίου 1931 - 30 Μαΐου 2009) ήταν πολιτικός από τη Γουινέα-Μπισσάου. Υπήρξε ο πρώτος πρόεδρος της αφρικανικής χώρας, από το 1973 έως την ανατροπή του από στρατιωτικό πραξικόπημα, τον Νοέμβριο του 1980.

 Γεννήθηκε στις 11 Απριλίου του 1931 και ήρθε στην εξουσία μετά από τη δολοφονία του δίδυμου αδερφού του, Αμίλκαρ Καμπράλ, στο Κόνακρι το 1973. Ο τελευταίος μάλιστα ήταν και ιδρυτής του κόμματος PAIGC. Στη συνέχεια, την προεδρία του εν λόγω κόμματος ανέλαβε ο μετέπειτα πρόεδρος του Πρασίνου Ακρωτηρίου, Αριστίντες Περέιρα. Ωστόσο, η πτέρυγα της Γουινέας-Μπισσάου ακολούθησε τον Λουίς Καμπράλ. Έπειτα από την Επανάσταση των Γαριφάλων στην Πορτογαλία, το 1974, η χώρα κέρδισε την ανεξαρτησία της, η οποία αναγνωρίστηκε στις 10 Σεπτεμβρίου του ιδίου έτους. Ωστόσο, η ανακήρυξη είχε γίνει από την ίδια τη χώρα ένα χρόνο νωρίτερα, οπότε και ανέλαβε πρόεδρος ο Καμπράλ. Ακολούθησε πρόγραμμα ανασυγκρότησης του κράτους με σκοπό την ανάπτυξη. Έχοντας την υποστήριξη της Σοβιετικής Ένωσης, της Κίνας και σκανδιναβικών χωρών, εγκαθίδρυσε σοσιαλιστικό καθεστώς. Η αμφισβήτηση και η αστάθεια που επικρατούσαν μετά τη δολοφονία του Αμίλκαρ Καμπράλ επέφεραν τη συνακόλουθη πτώση του Λουίς Καμπράλ. Ορισμένες πτέρυγες του κόμματός του κατηγόρησαν τον Καμπράλ και άλλα στελέχη με καταγωγή από Πράσινο Ακρωτήριο ότι κυριαρχούσαν στο κόμμα. Με τον ισχυρισμό αυτό, ο πρωθυπουργός και πρώην αρχηγός του Στρατού Ζοάο Μπερνάρντο Βιέιρα οργάνωσε την ανατροπή του Καμπράλ, με επιτυχημένο πραξικόπημα στις 14 Νοεμβρίου του 1980. Στη συνέχεια ο πρώτος πρόεδρος της Γουινέας-Μπισσάου συνελήφθη και τέθηκε υπό κράτηση για 13 μήνες. Έπειτα εξορίστηκε στην Κούβα και το 1984 στην Πορτογαλία. Λίγο μετά τον τερματισμό του εμφυλίου πολέμου, ο νέος πρωθυπουργός Φρανσίσκο Φαντούλ ζήτησε από τον Καμπράλ να επιστρέψει από την εξορία του, τον Δεκέμβριο του 1998. Ο ίδιος, σε δήλωσή του, είπε ότι όσο ήταν στην εξουσία ο Βιέιρα δεν θα επέστρεφε στη χώρα, επικαλούμενος λόγους για την ασφάλειά του. Εξάλλου, ο Βιέιρα αρνήθηκε να δώσει εγγυήσεις για την ασφάλεια του Καμπράλ, αν ο τελευταίος επέστρεφε Στις 22 Οκτωβρίου του 1999, έπειτα από την ανατροπή του Βιέιρα, ο πραξικοπηματίας Ανσουμάνε Μανέ κάλεσε τον Καμπράλ να επιστρέψει, δίνοντάς του και διαβατήριο. Επέστρεψε στην Μπισσάου στα μέσα Νοεμβρίου του 1999, κάνοντας τη δήλωση ότι δεν ήθελε να ασχοληθεί ξανά με την πολιτική ή να γίνει ξανά μέλος του PAIGC. Ο Καμπράλ πέθανε στις 30 Μαΐου του 2009 στο Τόρες Μπέντρας, στην Πορτογαλία, έπειτα από μακροχρόνια ασθένεια.
Γάιος Κλαύδιος Πούλχερ (ύπατος το 92 π.Χ.)

Ο Γάιος Κλαύδιος Πούλχερ, λατιν.: Gaius Claudius Pulcher, ήταν ύπατος της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας το 92 π.Χ., μαζί με τον Mάρκο Περπένα. Ο προπάππος του ήταν ο Γάιος Κλαύδιος Πούλχερ το 177 π.Χ.

 Το 100 π.Χ. ήταν ένας από αυτούς που πήραν τα όπλα εναντίον του Σατουρνίνου. Το 99 π.Χ. ήταν αγορανόμος καθέδρας (curule aedile), και στους αγώνες-παιχνίδια που οργάνωσε ο ίδιος, οι ελέφαντες εκτέθηκαν για πρώτη φορά στον ιππόδρομο και η ζωγραφική χρησιμοποιήθηκε στις γραφικές διακοσμήσεις. Το 95 π.Χ. ήταν πραίτορας στη Σικελία, και, με εντολή της Συγκλήτου, έδωσε νόμους στους Αλεσίνους σεβόμενοι τον διορισμό της συγκλήτου τους. Οι Μαμερτίνοι τον έκαναν προστάτη τους. Υπήρξε ύπατος το 92 π.Χ. Ο Κικέρων μιλάει γι 'αυτόν ως άνθρωπο με μεγάλη δύναμη και κάποιες ικανότητες ως ρήτορα.
Δαβίδ Α΄ του Κλαρτζέτι

Ο Δαβίδ Α΄, γεωργιανά: დავით I David I, (απεβ. στις 23 Φεβρουαρίου 943) ήταν Γεωργιανός πρίγκιπας από τον Oίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας του κλάδου του Tάο-Κλαρτζέτι που κυβέρνησε, με τον τίτλο του πατρός-κυρίου (mampali), στην Aντζάρα και στο Nιγκάλι από το 889 και στο Kλαρτζέτι από το 900 έως την παραίτησή του το 943.

 Ο Δαβίδ Α΄ ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Σουμπάτ Α΄, ιδρυτή της γραμμής Κλαρτζέτι των Βαγκρατιδών. Μετά το τέλος του Σουμπάτ Α΄ το 889, ο μικρότερος αδελφός τού Δαβίδ Α΄, ο Βαγράτ Α΄ έγινε διάδοχος στο Κλαρτζέτι, ενώ οι κτήσεις του Δαβίδ Α΄ περιορίζοντο στις λιγότερο σημαντικές περιοχές της Ατζαρίας και του Νιγκάλι. Με το τέλος του Βαγράτ Α΄ το 900, ο Δαβίδ Α΄ ανέκτησε το Kλαρτζέτι με το βασικό φρούριο και την εμπορική πόλη Aρτανούτζι. Παραιτήθηκε υπέρ του γιου του Σουμπάτ Β΄ και απεβίωσε ως μοναχός το 943. Ο Δαβίδ Α΄ αναφέρεται από τον Κωνσταντίνο Ζ΄ των Μακεδόνων στο Προς τον ίδιον υιόν Ρωμανόν (περί διοικήσεως της Αυτοκρατορίας) που αποδίδει τον τίτλο πατήρ-κύριος του Δαυίδ Α΄ στα ελληνικά ως μάμπαλις και τον μεταφράζει λανθασμένα ως «πανάγιος».
Λάκκα Αιγίου

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αχαΐα, δείτε: Λάκκα Αχαΐας Η Λάκκα είναι μικρός ορεινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Μελισσίων, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Αιγίου ως τμήμα του πρώην Δημοτικού διαμερίσματος Μελισσίων. Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 325 μέτρων περίπου. Παλιότερα ονομαζόταν Αχούρια και μετονομάστηκε σε Λάκκα με το ΦΕΚ 287Α της 10/10/1955.

 Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Λάκκας Αιγίου. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 21/06/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Μελισσίων Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 20/06/2018. Πανδέκτης: Μετονομασίες των Οικισμών της Ελλάδας. Αχούρια - Λάκκα. pandektis.ekt.gr. Ανακτήθηκε: 21/06/2018.
Διμετρόδοντας

Ο Διμετρόδοντας είναι γένος σαρκοφάγου θηλαστικόμορφου ερπετού που έζησε την Πέρμια περίοδο, 295-270 εκατομμύρια χρόνια πριν. Συγγενεύει περισσότερο με τα θηλαστικά παρά με τις σαύρες. Ήταν ένας πελυκόσαυρος. Τα απολιθώματά του βρίσκονται στην Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη, ενώ έχουν ανακαλυφθεί πατημασιές του στο Νέο Μεξικό.

 Ο διμετρόδοντας ήταν την εποχή του το κορυφαίο αρπακτικό. Ανάλογα με το είδος, έφτανε σε μήκος τα 1,7-4,6 μέτρα και υπολογίζεται ότι το βάρος του κυμαινόταν από τα 28 μέχρι τα 250 κιλά. Το όνομά του προέρχεται από τα δύο διαφορετικών ειδών δόντια του, κάτι που συμβαίνει στα θηλαστικά και όχι στις σαύρες. Είχε τέσσερα πόδια, τα οποία εξείχαν στο πλάι του σώματος, μεγάλη ουρά και θα πρέπει να περπατούσε σαν σαύρα. Το πιο διακριτικό χαρακτηριστικό του Διμετρόδοντα ήταν το εντυπωσιακό πτερύγιο στην πλάτη, κάτι που έχουν και άλλοι πελυκόσαυροι. Το πτερύγιο ήταν πλούσιο σε αιμοφόρα αγγεία, τα οποία πορεύονταν σε αύλακες στο περιόστεο, και πιθανώς χρησίμευε για την ταχύτερη ρύθμιση της θερμοκρασίας του σώματός του.
Μελέτιος Βλαστός

Ο Μελέτιος Βλαστός ήταν Έλληνας λόγιος του 16ου αιώνα. Γεννήθηκε στο Ρέθυμνο Κρήτης. Ασπάστηκε τον μοναχικό βίο. Φαίνεται ότι διέτριψε στην Ελλάδα και δίδασκε γράμματα στα παιδιά. Μαθητής του ήταν ο Κύριλλος Λούκαρις. Φέρεται επιστολή του προς τον Μαργούνιο το 1590.

 Λαούρδας, Β. (1952). «Κρητικά Παλαιογραφικά. 15. Μελέτιος Βλαστός προς Θωμάν Κονταρίνην». Κρητικά Χρονικά 6: 42–27. Σάθας, Κωνσταντίνος (1868). Νεοελληνική Φιλολογία: Βιογραφία των εν τοις γράμμασι διαλαμψάντων Ελλήνων, από της καταλύσεως της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μέχρι της Ελληνικής εθνεγερσίας (1453-1821). Αθήνα: Τυπογραφείο των τέκνων Ανδρέου Κορομηλά. Ανακτήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2009.