IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Καταραμένοι στρατιώτες

Ο όρος καταραμένοι στρατιώτες αναφέρεται στους Πολωνούς αντάρτες που μάχονταν εναντίον των Σοβιετικών και κομμουνιστικών αρχών γύρω στο 1945 και είναι το σύμβολο διαφόρων μορφών του εορτασμού τους. Η ονομασία τους προέρχεται από την κομμουνιστική προπαγάνδα. Οι συγκεκριμένοι στρατιώτες κατόρθωσαν να προκαλέσουν αρκετές ζημιές στο αντίπαλο καθεστώς. Αποτελούμενοι κατά κύριο λόγο από στρατιώτες του Στρατού της Πατρίδας επιτέθηκαν σε αστυνομικούς σταθμούς, κατασκηνώσεις συγκέντρωσης κομμουνιστών και σε μέλη κομμουνιστικών οργανώσεων. Οι Σοβιετικοί απάντησαν με ομαδικές εκτελέσεις και βασανισμούς στις Πολωνικές φυλακές, αλλά και εξορία στη Σιβηρία. Bάσει των επίσημων αρχείων μόνο οι εκτελεσθέντες των καταραμένων στρατιωτών ξεπέρασαν τους 6000 άνδρες και γυναίκες, ενώ υπολογίζεται ότι περίπου 21.000 πέθαναν στις φυλακές και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ο τελευταίος καταραμένος στρατιώτης Γιοσέφ Φράντσακ σκοτώθηκε τον Οκτώβριο του 1963 πάνω στη μάχη του με μια 35μελή επιχειρησιακή ομάδα των Σοβιετικών.

 Τον Μάιο του 1945, οι Πολωνοί αντιστασιακοί,με αρχηγό τον Φρανσίσεκ Πρισιένιανσκ (Franciszek Przysiężniak), σκότωσαν περίπου 70 Σοβιετικούς μυστικούς πράκτορες σε έναν οικισμό κοντά στη κοινότητα Κιριλόβκα. Ο Βλάντισλαβ Γκομούλκα, ο γενικός γραμματέας του Εργατικού Κόμματος Πολωνίας, επισήμανε ότι οι στρατιώτες του Στρατού της Πατρίδας αποδείχθηκαν εχθρικό στοιχείο που πρέπει να αφαιρεθεί. Το 1956 35.000 πρώην στρατιώτες του Εσωτερικού Στρατού απελευθερώθηκαν από τις Πολωνικές φυλακές αλλά οι διώξεις συνεχίστηκαν μέχρι το 1963, με το θάνατο του Γιοσέφ Φράντσακ. Πρώτες προσπάθειες αμφισβήτησης της επίσημα προωθημένης ερμηνείας των Σοβιετικών άρχισαν στις δεκαετίες του 1970 και 1980 από μετανάστες Πολωνούς συγγραφείς που ζούσαν στο Ηνωμένο Βασίλειο και τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, οι περισσότεροι εκ των οποίων ήταν πρώην αντάρτες.Η εφεύρεση και αναγνώριση του όρου των καταραμένων στρατιωτών αποτελείται από τρία στάδια: η κληρονομιά τους διεκδικήθηκε από τη λαϊκή γνώμη στα τέλη της δεκαετίας του 1980, σταδιακά αναγνωρίστηκε από το κράτος γύρω στο 2011 και τελικά επισημοποιήθηκε από μια πολιτική δύναμη το 2015. Οι ποινές του Στρατού της Παρτίδας, που είχαν επιβληθεί από τους Σοβιετικούς, αναθεωρήθηκαν το 1989.Από τo 2011 στην Πολωνία η 1η Μαρτίου κάθε έτους τιμάται η ''Ημέρα Μνήμης των Καταραμένων Στρατιωτών''.
NGC 920

Ο NGC 920 είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος βρίσκεται στον αστερισμό Ανδρομέδα. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Λιούις Α. Σουίφτ (Lewis A. Swift) στις 11 Σεπτεμβρίου 1885.

 Δεδομένα για το NGC 920 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 920 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 920 στο Wikimedia Commons
Στέλιος Σκευοφύλακας

Ο Στυλιανός (Στέλιος) Σκευοφύλακας (Νέα Ιωνία Αττικής, 6 Ιανουαρίου 1939 - Αθήνα, 10 Ιουνίου 2009) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής. Υπήρξε από τους σημαντικότερους παίκτες της ΑΕΚ κατά τη δεκαετία του 1960.

 Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από την Ελευθερούπολη και το 1961 μεταγράφηκε στην ΑΕΚ. Αγωνίστηκε με επιτυχία στους "κιτρινόμαυρους" επί 11 συναπτά έτη, έως το 1972 στη θέση του ακραίου μέσου. Ξεχώριζε για την κάθετη πάσα του (ασίστ) και φορούσε το νούμερο 8. Κατέκτησε 3 πρωταθλήματα (1962-63, 1967-68, 1970-71) και 2 κύπελλα Ελλάδας (1963-64, 1965-66). Αγωνίστηκε συνολικά σε 339 αγώνες με τη φανέλα της ΑΕΚ και σημείωσε 19 γκολ. Υπήρξε διεθνής σε 11 αγώνες της εθνικής Ελλάδας. Το ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε στις 22 Μάη 1963 στην εκτός έδρας φιλική αναμέτρηση εναντίον της Πολωνίας. Τελευταία του συμμετοχή ήταν στις 16 Οκτωβρίου 1966 στην εντός έδρας νίκη με 2-1 εναντίον της Φινλανδίας, για τα προκριματικά του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος 1968. Πρωταθλήματα Ελλάδας: 3 (1962-63, 1967-68, 1970-71) Κύπελλα Ελλάδας: 2 (1963-64, 1965-66) Μετά την απόσυρσή του από το ποδόσφαιρο έμεινε κοντά στην ομάδα της ΑΕΚ και για μια οκταετία διετέλεσε πρόεδρος των βετεράνων της ομάδας. Στις 10 Ιουνίου 2009 απεβίωσε έχοντας προσβληθεί από καρκίνο. Σωτηρακόπουλος, Χρήστος (11 Ιουνίου 2009). ««Εδωσε νέα διάσταση στο παιχνίδι»». NovaΣΠΟΡ FM. http://www.sport-fm.gr/article/180625. ««Εφυγε από τη ζωή ο Στέλιος Σκευοφύλαξ»». Contra.gr. 10 Ιουνίου 2009. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2009-06-12. https://web.archive.org/web/20090612221732/http://www.contra.gr/Soccer/Hellas/Superleague/AEK/241654.html. Η καριέρα του Στέλιου Σκευοφύλακα στο transfermarkt
MacRuby

Η MacRuby είναι μια υλοποίηση της γλώσσας Ruby που εκτελείται με τη βιβλιοθήκη χρόνου εκτέλεσης της Objective-C και το πλαίσιο CoreFoundation και αναπτύσσεται από την Apple με σκοπό "κάποια στιγμή να αντικαταστήσει τη RubyCocoa". Βασίζεται στη Ruby 1.9 και χρησιμοποιεί την υψηλής απόδοσης δομή μεταγλωττιστή LLVM από την έκδοση 0.5. Υποστηρίζει μεταγλώττιση ahead-of-time και just-in-time. Η MacRuby υποστηρίζει το Interface Builder και έρχεται με τη βασική βιβλιοθήκη HotCocoa που απλοποιεί τον προγραμματισμό του Cocoa. Η MacRuby έχει επίσης χρησιμοποιηθεί σαν ενσωματωμένη γλώσσα σεναρίων σε εφαρμογές σε Objective-C.

 Η MacRuby αρχικά ονομαζόταν "ruby+objc" και αναπτύχθηκε από τον Laurent Sansonetti, ο οποίος άρχισε να δουλεύει σε αυτή προς το τέλος του 2007. Το Μάρτιο του 2008, κυκλοφόρησε ευρέως η πρώτη έκδοση, η MacRuby 0.1, η οποία και ανακοινώθηκε στο επίσημο φόρουμ RubyTalk. Η έκδοση 0.2 κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2008, και υλοποίησε τις συμβολοσειρές, τους απλούς πίνακες και τους πίνακες κατακερματισμού της Ruby σαν εγγενείς τύπους του Cocoa. Το Σεπτέμβριο του 2008 κυκλοφόρησε η MacRuby 0.3, η οποία και περιλάμβανε τη βιβλιοθήκη HotCocoa και διάφορα παραδείγματα προγραμμάτων με τη HotCocoa. Τον Οκτώβριο του 2009, η Apple δημιούργησε την πρώτης σελίδα για τη MacRuby στη σελίδα της Developer Connection. Η MacRuby 0.4 κυκλοφόρησε το Μάρτιο του 2009, η MacRuby 0.5 τον Ιανουάριο του 2010 και η MacRuby 0.6 το Μάιο του 2010. Το Μάρτιο του 2011 κυκλοφόρησε η MacRuby 0.10. F-Script Nu MacRuby project homepage (Αγγλικά) MacRuby download (Αγγλικά) Developing Cocoa Applications Using MacRuby Αρχειοθετήθηκε 2010-07-26 στο Wayback Machine. (Αγγλικά) MacRuby presentation during RubyConf 08 by Laurent Sansonetti (video) (Αγγλικά) OS X Application Development with HotCocoa by Rich Kilmer (video) (Αγγλικά) Introduction to MacRuby (slides) (Αγγλικά) MacRuby: The Definitive Guide (Αγγλικά) MacRuby's Twitter account (Αγγλικά) Fool's Ruby and Cocoa Workshop - MacRuby Archive (Αγγλικά) MacRuby Core Data Tutorial (Αγγλικά) Using MacRuby with Snow Leopard (Αγγλικά)
Αντιπρόεδρος της Γκαμπόν

Ο Αντιπρόεδρος της Γκαμπόν είναι μια πολιτική θέση στην Γκαμπόν, η οποία λειτούργησε αρχικά από το 1961 έως το 1975 και από το 1997 έως το 2009.

 Με βάση τις αλλαγές στο Σύνταγμα του 1966 ο Αντιπρόεδρος κατέστη αυτόματος διάδοχος του Προέδρου σε περίπτωση κενής θέσης. Ο Αλμπέρ-Μπερνάρ Μπονγκό διορίστηκε αντιπρόεδρος το1966 με την προσδοκία ότι θα διαδεχόταν συνταγματικά τον ασθενούντα πρόεδρο Λεόν Μπα, και έτσι έγινε μετά τον θάνατο του Μπα, τον Νοέμβριο του 1967. Τον Απρίλιο του 1975 η θέση του Αντιπροέδρου, καταργήθηκε και τα καθήκοντά του πέρασαν στον Πρωθυπουργό. Η θέση του Αντιπροέδρου επαναφέρθηκε το 1997, ως μια θέση που ορίζεται από τον Πρόεδρο της Γκαμπόν. Ο Αντιπρόεδρος ενεργούσε ως αναπληρωτής του Προέδρου, αλλά δεν ήταν ο διάδοχος του Προέδρου σε περίπτωση κενής θέσης του τελευταίου. Ο πρόεδρος Αλί Μπόνγκο Οντίμπα κατήργησε το αξίωμα, τον Οκτώβριο του 2009. Τον Αύγουστο του 2017 επαναφέρθηκε, για να καταργηθεί ξανά το 2019 και να επαναφερθεί το 2023. Πολιτικά κόμματα
Κλακέτα

Η κλακέτα (από τη γαλλική λέξη claquette) είναι μια συσκευή που χρησιμοποιείται στη δημιουργία ταινιών και στην παραγωγή βίντεο, για να βοηθήσει στον συγχρονισμό της εικόνας και του ήχου και για τον προσδιορισμό και τη σήμανση των διαφόρων σκηνών και λήψεων κατά τη λήψη και την ηχογράφησή τους.

 Οι παραδοσιακές κλακέτες αποτελούνταν από μια ξύλινη πλακέτα, με μία ακόμα ξύλινη λωρίδα προσαρτημένη στην κορυφή τους με μεντεσέ. Οι σύγχρονες κλακέτες χρησιμοποιούν γενικά ένα ζευγάρι ξύλινων ράβδων, οι οποίες τοποθετούνται πάνω σε μία λευκή ή ημιδιαφανή ακρυλική γυάλινη πλάκα. Η τελευταία, είναι πιο ευανάγνωστη μέσω του φωτός που τη διαπερνά ο φωτισμός από τη σκηνή που πρόκειται να γυριστεί.
Εμμανουήλ Ματζαπετάκης

Ο Εμμανουήλ Ματζαπετάκης (30 Νοεμβρίου 1905 - 7 Απριλίου 1971), υιός του Στυλιανού, ιατρού και βουλευτή επί Κρητικής πολιτείας, και της Φωτεινής, ήταν Έλληνας φαρμακοποιός και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής Ηρακλείου με την Ένωση Κέντρου.

 Γεννήθηκε στον Αμπελούζο Ηρακλείου το 1905 και σπούδασε στη Φαρμακευτική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εργάστηκε ως φαρμακοποιός. Υπήρξε πρόεδρος του Φαρμακευτικού Συλλόγου και του Συνεταιρισμού Φαρμακοποιών. Εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Ηρακλείου και αργότερα βουλευτής Ηρακλείου με την Ένωση Κέντρου το 1961, το 1963 και το 1964. Αντιδρώντας στην οξύτητα και την επικρατούσα πολιτική κατάσταση δήλωσε το 1967 ότι δεν θα συμμετείχε στις εκλογές που τελικά δεν πραγματοποιήθηκαν λόγω δικτατορίας. Σημαντικές ήταν οι παρεμβάσεις του σε θέματα σχετικά με το φαρμακευτικό επάγγελμα, την βιομηχανική ανάπτυξη του Νομού, αλλά και την κοινωνία όπως με την (γνωστή) πιεστική και αποτελεσματική παρέμβαση του στον τότε προκαθήμενο της εκκλησίας της Κρήτης για την πραγματοποίηση θρησκευτικής τελετής στην κηδεία του Ν Καζαντζάκη. Συνέβαλε ιδιαίτερα στην επίλυση θεμάτων του φαρμακευτικού κλάδου, ενθάρρυνε και στήριξε την βιομηχανική ανάπτυξη του νομού. Ήταν παντρεμένος με την Μερόπη Λυδάκη ιατρό Μικροβιολόγο (1905-1989) και απέκτησαν μία κόρη και δύο γιους. Από τα παιδιά του, ο γιος του, Στυλιανός Εμμ. Ματζαπετάκης, υπηρέτησε επίσης ως βουλευτής μεταπολιτευτικά, με τη Νέα Δημοκρατία και με το ΠΑΣΟΚ. και ο Νίκος επί σειρά ετών ως Δημοτικός Σύμβουλος και Αντιδήμαρχος Ηρακλείου. Πέθανε στο Ηράκλειο στις 7 Απριλίου 1971.
Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 2000-2001

Στο Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 2000-2001, συμμετείχαν όλες οι ομάδες των Α1 και Α2. Στην πρώτη φάση συμμετείχαν οι 12 ομάδες της Α2 (6 αναμετρήσεις). Από της 6 που κέρδισαν την πρόκριση, οι 4 με κλήρωση, αναμετρήθηκαν στη Β' φάση (2 αναμετρήσεις), ενώ οι άλλες δύο προκρίθηκαν απευθείας στη Γ' φάση. Στη Γ' φάση συμμετείχαν οι 4 ομάδες της Α2 που προκρίθηκαν από την Α' και τη Β' φάση, και οι 12 ομάδες της Α1 (8 αναμετρήσεις). Η Δ' φάση ήταν οι προημιτελικοί όπου συμμετείχαν οι 8 ομάδες που προκρίθηκαν από τη Γ' φάση. Οι 4 νικήτριες των προημιτελικών συμμετείχαν στο φάιναλ-4 που έγινε στην Ξάνθη στις 10 και 11 Μαρτίου του 2001. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός Πειραιώς για 10η φορά στην ιστορία του. Πολυτιμότερος Παίκτης (MVP) αναδείχθηκε ο Μάριος Γκιούρδας.

 Οι αγώνες έγιναν στις 28 Οκτωβρίου 2000. Οι αγώνες έγιναν στις 4 Νοεμβρίου 2000. Σημειώσεις: Ο Α.Ο. Δεξαμενή Μεταμόρφωσης αποχώρησε, η Α.Ε. Κομοτηνής κατέβηκε με 8 παίκτες. Χωρίς αγώνα στη Γ' φάση: Αριστοτέλης Σκύδρας, Πανερυθραϊκός Ν. Ερυθραίας. Όλοι οι αγώνες έγιναν στις 15 Νοεμβρίου 2000. Όλοι οι αγώνες έγιναν στις 31 Ιανουαρίου 2001. 10 Μαρτίου 2001 Ο τελικός διεξήχθη στις 11 Μαρτίου 2001 στην Ξάνθη, στο Γυμναστήριο «Φίλιππος Αμοιρίδης». Ο Ολυμπιακός Πειραιώς επεκράτησε με 3−0 του Ηρακλή Θεσσαλονίκης και κατέκτησε το 10ο κύπελλο στην ιστορία του. Διαιτητές: Καλπακτσόγλου, Αντωνούλης. MVP: Μάριος Γκιούρδας (Ολυμπιακός) Συνθέσεις: Ολυμπιακός Πειραιώς (Ρίτσι): Χριστοφιδέλης, Γκιούρδας, Γκόμεζ, Κουρνέτας, Ζελιάσκοφ, Τσακιρόπουλος / Καλαϊτζίδης, Τερζής, Ρόχας (λ). Δεν έπαιξαν: Μηνούδης, Θεοδωρίδης, Ντράγκοβιτς. Ηρακλής Θεσσαλονίκης (Λεώνης): Δεσλής, Κυριαζής, Κράβαρικ, Μέλκας, Νέμετς, Καστόρνοφ / Καρυπίδης, Ιωαννίδης, Καλμαζίδης, Γζουντέλης (λ). Δεν έπαιξαν: Γιώτας, Γεωργιάδης. Όλοι οι τελικοί του Κυπέλλου Ανδρών έως το 2019 www.volleynews.gr Αρχειοθετήθηκε 2023-03-09 στο Wayback Machine. Κύπελλο Ελλάδας Ανδρών 2001 - Όλοι οι αγώνες greekvolley.eu Αρχειοθετήθηκε 2021-01-04 στο Wayback Machine. «Κύπελλο Ελλάδας 2001». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Ιουλίου 2009. archive.sport.gr Αθλητική Ηχώ, Ιστορικό αρχείο 1945-2007 Γ' φάση: 16 Δεκεμβρίου 2000 σελίδα 33 Προημιτελικοί: 1 Φεβρουαρίου 2001 σελίδα 33 Ημιτελικοί: 11 Μαρτίου 2001 σελίδα 38 Τελικός: 12 Μαρτίου 2001 σελίδα 40
The Best of Testament

The Best of Testament είναι ο τίτλος της συλλογής τραγουδιών του αμερικάνικου thrash metal συγκροτήματος Testament, η οποία κυκλοφόρησε στις 1 Μαρτίου 1996 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Megaforce Records". Η συλλογή περιλαμβάνει τραγούδια από τις στούντιο ηχογραφήσεις των Testament, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν από το 1987 έως το 1994, ενώ η ιαπωνική έκδοση της συλλογής περιείχε και τις διασκευές του συγκροτήματος στο "Sails of Charon" των Scorpions και το "Draw the Line" των Aerosmith.

 1. Over the Wall (Souza, Peterson, Skolnick, Christian) - 4:04από το "The Legacy"2. The New Order (Skolnick, Peterson) - 4:25από το "The New Order"3. Sins of Omission (Billy, Peterson, Skolnick) - 5:00από το "Practice What You Preach"4. Electric Crown (Billy, James, Peterson, Skolnick) - 5:31από το "The Ritual"5. The Legacy (Billy, Peterson, Clemente, Skolnick) - 5:30από το "Souls of Black"6. Burnt Offerings (Souza, Skolnick, Peterson) - 5:03από το "The Legacy"7. Practice What You Preach (Billy, Peterson, Skolnick) - 4:54από το "Practice What You Preach"8. Hail Mary (Billy, James, Murphy, Peterson) - 3:32από το "Low"9. Trial by Fire (Billy, Skolnick, Peterson) - 4:14από το "The New Order"10. Alone in the Dark (Souza, Skolnick, Peterson) - 4:01από το "The Legacy"11. Disciples of the Watch (Billy, Skolnick, Peterson) - 5:05από το "The New Order"12. Greenhouse Effect (Skolnick) - 4:52από το "Practice What You Preach"13. Low (Billy, Peterson) - 3:33από το "Low"14. Souls of Black (Billy, Peterson, Skolnick, Clemente) - 3:22από το "Souls of Black"15. Return to Serenity (Billy, James, Peterson) - 6:25από το "The Ritual" Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "The Best of Testament" είναι οι εξής: Τσακ Μπίλι - φωνητικά Άλεξ Σκόλνικ - κιθάρα Έρικ Πίτερσον - κιθάρα Τζέιμς Μέρφι - κιθάρα Γκρεγκ Κρίστιαν - μπάσο Λούι Κλεμέντε - τύμπανα Τζον Τεμπέστα - τύμπανα The Best of Testament - Testament | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Testament - The Best of Testament (album review) | Sputnikmusic Testament - The Best of Testament - Reviews - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
T.A.T.u.

Οι t.A.T.u. (ρωσικά: Тату‎) είναι ρωσικό συγκρότημα που αποτελούνταν από τις Έλενα Κάτινα και Γιούλια Βόλκοβα. To όνομα Тату είναι η σύντομη εκδοχή της ρωσικής φράσης "Эта девочка любит ту девочку" (eta devochka lyubit tu devochku), που σημαίνει "αυτό το κορίτσι αγαπάει εκείνο το κορίτσι". Σχηματίστηκαν στις 31 Μαΐου του 1999 από τον Ιβάν Σαποβάλοφ.

 Οι t.A.T.u. καθ 'όλη τη διάρκεια της καριέρας τους πούλησαν σχεδόν 15.000.000 αντίτυπα παγκοσμίως, γεγονός που τις έκανε το πιο επιτυχημένο συγκρότημα στη μουσική ιστορία της Ρωσίας. Ήταν το πρώτο συγκρότημα που έλαβε IFPI Ευρωπαικό πλατινένιο βραβείο για το ίδιο άλμπουμ σε δύο διαφορετικές γλώσσες. Τα αγγλικά και τα ρωσικά, έκαναν τις t.A.T.u. να επιτύχουν και σε άλλες χώρες εκτός από τη Ρωσία, όπως στην Αμερική, στο Ηνωμένο Βασίλειο, στην Ιαπωνία και σε πολλές άλλες. Το 2003, συμμετείχαν στο διαγωνισμό της Eurovision καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση. Το Μάρτιο του 2011 το συγκρότημα ανακοίνωσε τη διάλυση του μέσω της ιστοσελίδας του, με τη Γιούλια και την Έλενα να ακολουθούν σόλο καριέρες. Τον πρώτο καιρό, η Έλενα και η Γιούλια έδιναν την εντύπωση πως είχαν λεσβιακό δεσμό μεταξύ τους, αλλά όπως υποστήριξαν το 2003 σε ένα ντοκουμέντο γι' αυτές, ξεκαθάρισαν πως αυτό ήταν απλά και μόνο το ύφος του συγκροτήματος και ότι δεν υπήρχε ερωτική σχέση μεταξύ τους. Η Γιούλια είχε δηλώσει ανοιχτά την αμφισεξουαλικότητα της.
Στίβος στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 - Σφυροβολία Γυναικών

Το αγώνισμα της σφυροβολίας γυναικών στο πρόγραμμα του στίβου των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου διεξήχθη τη Δευτέρα 18 και την Τετάρτη 20 Αυγούστου 2008 το Εθνικό Στάδιο του Πεκίνου. Πήραν μέρος 50 αθλήτριες που προέρχονταν από 30 χώρες. Ολυμπιονίκης αναδείχτηκε η Ακσάνα Μιάνκοβα από τη Λευκορωσία με επίδοση 76,34 μέτρα πετυχαίνοντας ολυμπιακό ρεκόρ, ενώ το ασημένιο μετάλλιο κατέκτησε η Κουβανή Γίπσι Μορένο και το χάλκινο η Κινέζα Βενξιού Ζανγκ.

 Οι προκριματικοί διεξήχθησαν το πρωί της 18ης Αυγούστου 2008. Το όριο πρόκρισης των 71,50 μέτρων έπιασαν 7 σφυροβόλοι, ενώ πέρασαν και άλλες 5 μέσω κατάταξης ώστε να συμπληρωθεί η δωδεκάδα του τελικού. Το πρώτο προκριματικό γκρουπ ξεκίνησε στις 09:10 (UTC+8) Το δεύτερο προκριματικό γκρουπ ξεκίνησε στις 10:50 (UTC+8) Ο τελικός ξεκίνησε στις 19:20 τοπική ώρα (UTC+8) την Τετάρτη 20 Αυγούστου 2008. Επίσημα αποτελέσματα τελικού, IAAF Επίσημα αποτελέσματα προκριματικών, IAAF Women's Hammer Throw - FINAL, αναφορά για τον τελικό στην ιστοσελίδα της IAAF
Μάχη της Ντεβίνα

Η μάχη της Ντεβίνα έγινε στις 17 Ιουλίου 1279 κοντά στο μικρό φρούριο Ντέβινα, κοντά στη σύγχρονη πόλη Κοτέλ, επαρχία Μπουργκάς, στη νοτιοανατολική Βουλγαρία. Ο Ιβάιλο της Βουλγαρίας επιτέθηκε στον Βυζαντινό στρατό, που στάλθηκε για να βοηθήσει τον αντίπαλό του για το στέμμα Ιβάν Ασέν Γ΄.

 Το 1277 σε μια λαϊκή εξέγερση με επικεφαλής τον Ιβάιλο ξέσπασε στη βορειοανατολική Βουλγαρία ενάντια στην ανικανότητα του βασιλιά Κωνσταντίνου Τιχ να αντιμετωπίσει τις συνεχείς επιδρομές των Μογγόλων, που κατέστρεφαν τη χώρα για χρόνια. Ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος αποφάσισε να εκμεταλλευτεί την αστάθεια στη Βουλγαρία. Έστειλε στρατό για να επιβάλει στο θρόνο τον σύμμαχό του Ιβάν Ασέν Γ΄. Ο Iβάν Ασέν Γ΄I απέκτησε τον έλεγχο της περιοχής μεταξύ Βίντιν και Σέρβεν. Ο Ιβάιλο πολιορκήθηκε από τους Μογγόλους στο Ντραστάρ (Σίλιστρα) και οι ευγενείς στην πρωτεύουσα Τάρνοβο δέχτηκαν τον Ιβάν Άσεν Γ΄ για βασιλιά. Την ίδια χρονιά ωστόσο ο Iβάιλο κατάφερε να κάνει ένα σημαντικό ρήγμα στο Ντράσταρ και κατευθύνθηκε προς την πρωτεύουσα. Για να βοηθήσει τον σύμμαχό του, ο Μιχαήλ Η΄ έστειλε στρατό 10.000 ανδρών προς τη Βουλγαρία υπό τον Μούριν. Όταν ο Ιβάιλο έμαθε για εκείνη την εκστρατεία, εγκατέλειψε την πορεία του στο Τάρνοβο. Παρόλο που τα στρατεύματά του ήταν λιγότερα, ο Βούλγαρος ηγέτης επιτέθηκε στον Μουρίν στο πέρασμα του Κοτέλ στις 17 Ιουλίου 1279 και οι Ρωμαίοι καταστράφηκαν εντελώς. Πολλοί από αυτούς χάθηκαν στη μάχη, ενώ οι υπόλοιποι αιχμαλωτίστηκαν και αργότερα σκοτώθηκαν με εντολή του Ιβάιλο. Μετά την ήττα ο Μιχαήλ Η΄ έστειλε έναν άλλο στρατό 5.000 ανδρών υπό τον Απρίν, αλλά επίσης ηττήθηκε από τον Ιβάιλο πριν φτάσει στα Βαλκανικά Όρη. Χωρίς υποστήριξη, ο Ιβάν Ασέν Γ΄ αναγκάστηκε να διαφύγει στην Κωνσταντινούπολη. Η εσωτερική σύγκρουση στη Βουλγαρία συνεχίστηκε έως το 1280, όταν ο Ιβάιλο έπρεπε με τη σειρά του να διαφύγει στους Μογγόλους και ο Γεώργιος Α΄ Τέρτερ ανέβηκε στον θρόνο. Angelov, D., Cholpanov, B. Βουλγαρική στρατιωτική ιστορία στον Μεσαίωνα (X-XV αιώνα), Έκδοση BAN, Σόφια 1994, σελ. 167-168 Zlatarski, Vasil (1971) [1927]. История на българската държава през средните векове. Том I. История на Първото българско царство, Част II. От славянизацията на държавата до падането на Първото царство (852—1018). Sofia: Nauka i izkustvo. , σελ. 568-572
Γιώργος Κωστίκος

Ο Γιώργος Κωστίκος (Τασκένδη, 26 Απριλίου 1958) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του επιθετικού και νυν προπονητής. Είναι ο μικρότερος αδερφός του τερματοφύλακα Αλέκου Κωστίκου.

 Ξεκίνησε την καριέρα του από τον Πιερικό και στις 7 Οκτωβρίου 1973 στον Πολύγυρο πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με τη φανέλα της ομάδας της Κατερίνης στο πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής, σε ηλικία 15 ετών. Μετά την περίοδο 1976-77 αποκτήθηκε από τον ΠΑΟΚ με τον οποίο πανηγύρισε το πρωτάθλημα το 1985 έχοντας τη χρονιά εκείνη 8 τέρματα σε 17 συμμετοχές. Συνολικά στον ΠΑΟΚ αγωνίστηκε 9 χρόνια, πετυχαίνοντας 78 τέρματα στο πρωτάθλημα, 15 τέρματα σε 44 συμμετοχές στο κύπελλο και 4 τέρματα σε 17 συμμετοχές σε ευρωπαϊκούς αγώνες. Το καλοκαίρι του 1986 έμεινε ελεύθερος από τον ΠΑΟΚ και αποκτήθηκε από τον Ολυμπιακό, με τον οποίο στέφθηκε το 1987 πρωταθλητής Ελλάδας. Την επόμενη χρονιά φόρεσε τη φανέλα του Διαγόρα Ρόδου, όπου και έκλεισε πρόωρα την καριέρα του. Συνολικά αγωνίστηκε σε 323 αγώνες πρωταθλήματος, πετυχαίνοντας 102 τέρματα. Στις 23 Μαρτίου 1977, σε ηλικία μόλις 18 ετών, έγινε διεθνής με την Ελλάδα, στην εκτός έδρας φιλική αναμέτρηση εναντίον της Τσεχοσλοβακίας. Αγωνίστηκε συνολικά 35 φορές, σκοράροντας 3 τέρματα. Συμμετείχε στην αποστολή που επέλεξε ο Αλκέτας Παναγούλιας για το Euro 1980 στην Ιταλία, όπου αγωνίστηκε και στους τρεις αγώνες που έδωσε η Ελλάδα. Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση ξεκίνησε καριέρα προπονητή, έχοντας εργαστεί, μεταξύ άλλων, σε: Πιερικό, Λεβαδειακό, Κοζάνη, Ναυπακτιακό Αστέρα, Εθνικό, ΠΑΟΚ, Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου, Απόλλωνα Καλαμαριάς, Βέροια κλπ. Η καριέρα του Γιώργου Κωστίκου στο national-football-teams
Αναλυτική γεωμετρία

Αναλυτική γεωμετρία είναι το είδος της γεωμετρίας που θεωρεί τον γεωμετρικό χώρο ως διανυσματικό χώρο. Κάθε διάνυσμα αντιστοιχεί σε ένα σημείο του χώρου, ενώ τα γεωμετρικά σχήματα και οι γεωμετρικές σχέσεις μεταξύ των σημείων και διάφορων σχημάτων περιγράφονται με διανυσματικές σχέσεις, τις οποίες μπορούμε να τις επεξεργαστούμε όπως και τις αλγεβρικές. Έτσι μέσω της αναλυτικής γεωμετρίας έγινε μια αλγεβροποίηση της γεωμετρίας, σε σημείο ώστε να υποστηρίζεται ότι πλέον η γεωμετρία δε χρειάζεται καθόλου αξιωματική θεμελίωση, αλλά αρκεί να στηριχθεί μέσω κατάλληλων ορισμών στην άλγεβρα.

 Σημείο: κάθε σημείο M {\displaystyle {\rm {M}}} αντιστοιχίζεται σε ένα διάνυσμα m → {\displaystyle {\vec {m}}} , το διάνυσμα θέσης του ( m → = O M → {\displaystyle {\vec {m}}={\vec {OM}}} , όπου O {\displaystyle {\rm {O}}} η αρχή των αξόνων) Ευθεία: μπορεί να οριστεί ως το σύνολο των σημείων x → {\displaystyle {\vec {x}}} που ικανοποιούν την εξίσωση της μορφής d e t | x → − p → , d → | = 0 {\displaystyle \mathrm {det} |{\vec {x}}-{\vec {p}},{\vec {d}}|=0} , όπου p → {\displaystyle {\vec {p}}} ένα σημείο που ανήκει στην ευθεία και d → {\displaystyle {\vec {d}}} ένα διάνυσμα ίδιας διεύθυνσης με την ευθεία. Επίπεδο: μπορεί να οριστεί ως το σύνολο των σημείων ( x → − p → ) ⋅ n → = 0 {\displaystyle ({\vec {x}}-{\vec {p}})\cdot {\vec {n}}=0} , όπου p → {\displaystyle {\vec {p}}} ένα σημείο που ανήκει στο επίπεδο και n → {\displaystyle {\vec {n}}} ένα διάνυσμα κάθετο στο επίπεδο. Εξίσωση ευθείας Παραβολή (γεωμετρία) Κωνικές τομές Κεχαγιάς, Θ. (2009). «Σημειώσεις αναλυτικής γεωμετρίας» (PDF). Ανακτήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2023. Γιαννιώτης, Παναγιώτης (2019). «Αναλυτική γεωμετρία» (PDF). Ανακτήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2023. Κορνάρος, Χαράλαμπος. «Αναλυτική γεωμετρία» (PDF). Τμήμα μαθηματικών, Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Ανακτήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2023. Ατρέας, Νικόλαος Δ. (2009). «Αναλυτική γεωμετρία» (PDF). Θεσσαλονίκη: Α. Π. Θ. Γενικό τμήμα πολυτεχνικής σχολής. Ανακτήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2023. Λυγάτσικας, Ζήνων (Οκτωβρίου 2021). «Επίλυση γεωμετρικού προβλήματος με αναλυτική γεωμετρία». Ευκλείδης Β΄ (122): 36-38. http://www.hms.gr/sites/default/files/subsites/problems/material/EYKLEIDHS_B_t122_2021.pdf.
398

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 398 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 398 (CCCXCVIII ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Παρασκευή. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Αυγούστου και Ευτυχιανού (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1151 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 398 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Γιλδωνική Επανάσταση: ο Γίλδων, ένας Βέρβερος υπηρετώντας ως υψηλός αξιωματούχος (κόμης) στη Μαυριτανία, επαναστατεί κατά της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η Γιλδωνική Επανάσταση ωθείται από έναν αξιωματούχο στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, καλούμενο Ευτρόπιο, ο οποίος εύχεται να υποσκάψει τους εχθρούς στη Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία με την περικοπή της προμήθειας σιτηρών στη Ρώμη. Αφού ο Γίλδων παίρνει αρκετή ποσότητα από τη Βόρεια Αφρική και κόβει την προμήθεια σιτηρών για τη Ρώμη, ο Φλάβιος Στιλίχων επιστρέφει στην Ιταλία για να ξεσηκώσει τα στρατεύματα εναντίον των στασιαστών. Μετά από μία σύντομη εκστρατεία στην έρημο, ο Στιλίχων νικά το Γίλδωνα. Ο Γίλδων δραπετεύει και αυτοκτονεί με απαγχονισμό. Ο Ευτρόπιος, Ρωμαίος στρατηγός (στρατιωτικός μάγιστρος), γιορτάζει τη νίκη εναντίον των Ούννων (τους λύκους του Βορρά σε μία παρέλαση μέσα στην Κωνσταντινούπολη (βλέπε 395). Ένα αυτοκρατορικό έδικτο υποχρεώνει τους Ρωμαίους γαιοκτήμονες με φυτεία να παραχωρούν το ένα τρίτο των εδαφών τους στους βαρβάρους, οι οποίοι έχουν εγκατασταθεί στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ο Αυτοκράτορας Ονώριος παντρεύεται την κόρη του Στιλίχωνα, Μαρία. Πιθανό έτος για το Δεύτερο Πικτικό Πόλεμο. Θρησκεία Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, δέχεται μία ομάδα εκπροσώπων κληρικών, οι οποίοι ζητούν το κλείσιμο των παγανιστικών ναών στη Γάζα (Παλαιστίνη) όπου οι πιστοί αψηφούν ανοιχτά το νόμο. Ο Ιωάννης εργάζεται διαμέσου του ευνούχου Ευτροπίου, ο οποίος ασκεί τεράστια επιρροή στον Αρκάδιο και εντός μίας εβδομάδας ένα εκδιδόμενο Σύνταγμα ορίζει το κλείσιμο των Ρωμαϊκών ναών, αλλά οι διοριζόμενοι αξιωματούχοι που καλούνται να εκτελέσουν αυτή τη διαταγή είναι εκδουλευόμενοι. Ο Αυγουστίνος Ιππώνος ολοκληρώνει τις Ομολογίες του, μία αυτοβιογραφία που εξιστορεί την πνευματική του ανάπτυξη. Φαν Γι, Κινέζος ιστορικός (πεθαίνει το 445) 27 Μαΐου - Μουρόνγκ Μπάο, αυτοκράτορας του Ξιανμπεϊκού κράτους Μετέπειτα Γιαν (γεννιέται το 355) 15 Αυγούστου - Λαν Χαν, αξιωματούχος του Ξιανμπεϊκού κράτους Μετέπειτα Γιαν (γεννιέται σε άγνωστο έτος) Δίδυμος ο Τυφλός, Αλεξανδρινός θεολόγος (γεννιέται περίπου το 313) Γίλδων, Μαυριτανός πρίγκιπας και Αφρικανός Κόμης (κυβερνήτης) (γεννιέται σε άγνωστο έτος) Μουρόνγκ Λιν, Κινέζος πρίγκιπας του Ξιανμπεϊκού κράτους Μετέπειτα Γιαν (γεννιέται σε άγνωστο έτος) Μουρόνγκ Νονγκ, Κινέζος πρίγκιπας του Ξιανμπεϊκού κράτους Μετέπειτα Γιαν (γεννιέται σε άγνωστο έτος)
Τοσκάνη

Η Τοσκάνη (Toscana) είναι περιφέρεια της κεντρικής Ιταλίας. Η συνολική της έκταση είναι 23.000 τετρ. χιλ. και ο πληθυσμός 3.610.556 κάτοικοι. Πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη είναι η Φλωρεντία. Η Τοσκάνη είναι γνωστή για τα τοπία της και την πολιτιστική κληρονομιά της. Έξι τοποθεσίες της έχουν κηρυχθεί από την UNESCO Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς: το ιστορικό κέντρο της Φλωρεντίας (1982), το ιστορικό κέντρο της Σιένα (1995), η πλατεία του καθεδρικού ναού της Πίζας (1987), το ιστορικό κέντρο του Σαν Τζιμινιάνο (San Gimignano) (1990), το ιστορικό κέντρο Πιέντσα (Pienza) (1996) και η Βαλ ντ' Όρτσια (Val d'Orcia) (2004).

 Στην αρχαιότητα η Τοσκάνη ονομαζόταν Τουσκία ή Ετρουρία. Κατακτήθηκε αρχικά από τους Ρωμαίους και ακολούθησαν οι Οστρογότθοι, οι Βυζαντινοί, οι Λομβαρδοί. Η Τοσκάνη θεωρείται τόπος γεννήσεως της ιταλικής Αναγέννησης και η καλλιτεχνική κληρονομιά της περιλαμβάνει δημιουργίες της αρχιτεκτονικής, της ζωγραφικής και της γλυπτικής, συγκεντρωμένες στις δωδεκάδες των μουσείων στις κωμοπόλεις αλλά και πόλεων πέρα από την περιοχή. Ίσως τα πιο γνωστά είναι τα Ουφίτσι και το Μπαρτζέλλο (Bargello) στη Φλωρεντία. Η Τοσκάνη ήταν ο τόπος γεννήσεως του Λεονάρντο ντα Βίντσι, του Μικελάντζελο και του Ντάντε Αλιγκέρι («ο πατέρας της ιταλικής γλώσσας»). Το 1569 η Τοσκάνη, ενώ πρώτα ήταν χωρισμένη σε πόλεις-κράτη, ενώθηκε απ'τους Μέδικους σ' ένα μεγάλο δουκάτο. Το 1807 η Τοσκάνη έγινε βασίλειο της Ετρουρίας. Το 1807 ενώθηκε με τη γαλλική αυτοκρατορία και χαρίστηκε στην αδελφή του Μεγάλου Ναπολέοντα, Ελίζα. Μέχρι την ενοποίηση της Ιταλίας το 1859 αποτελούσε, ως Μεγάλο Δουκάτο της Τοσκάνης, ανεξάρτητο κράτος. Το υπέδαφός της περιέχει σίδηρο, λιγνίτη, υδράργυρο, μάρμαρο, αλάβαστρο. Το έδαφος είναι εύφορο για καλλιέργειες. Διαρρέεται από τα ποτάμια Άρνο, Ομβρόνε, Τίβερη, Τσετσίνα. Το έδαφός της είναι γενικά λοφώδες. Οι πεδιάδες της αποτελούν κατά βάση την κοιλάδα του Άρνου. Στα ανατολικά της υψώνονται τα τοσκανικά Απέννινα. Συνορεύει με την βορειοδυτικά με Εμίλια-Ρομάνια και την Λιγουρία, ανατολικά με την Ούμπρια και την περιφέρεια Μάρκε, νότια με το Λάτιο, ενώ δυτικά βρέχεται από τη Λιγουρική θάλασσα και το Τυρρηνικό πέλαγος. Η Τοσκάνη αποτελείται από 10 επαρχίες: Αρέτσο (Arezzo) Γκροσσέτο (Grosseto) Λιβόρνο (Livorno) Λούκα (Lucca) Μάσσα-Καρράρα (Massa-Carrara) Πίζα (Pisa) Πιστόια (Pistoia) Πράτο (Prato) Σιένα (Siena) Φλωρεντία (Firenze) Στις πρόσφατες περιφερειακές εκλογές στις 20-21 Σεπτεμβρίου 2020, ο Εουτζένιο Τζιάνι εξελέγη πρόεδρος με ποσοστό 48,6% των ψήφων και σε ηλικία 61 ετών έγινε ο γηραιότερος αιρετός πρόεδρος στην περιφέρεια. Ο Τζιάνι ορκίστηκε πρόεδρος στις 8 Οκτωβρίου 2020. Τοσκάνη στο Curlie
Πελίας

Στην ελληνική μυθολογία ο Πελίας ήταν γιος της Τυρούς και του θεού Ποσειδώνα ή του βασιλιά της Ιωλκού Κρηθέα. Ο Πελίας ήταν δίδυμος αδελφός του Νηλέα και αδελφός του Αίσονα (γιου του Κρηθέα και της Τυρούς).

 Ο Πελίας και ο Νηλέας εγκαταλείφθηκαν σε βρεφική ηλικία και ανατράφηκαν από μια φοράδα και αργότερα από ένα βοσκό. Αργότερα, όταν μεγάλωσαν, αναγνωρίσθηκαν από τη μητέρα τους και φιλονίκησαν για τη βασιλεία. Ο Πελίας έδιωξε τον Νηλέα, όπως και τον Αίσονα, και έγινε βασιλιάς στην Ιωλκό της Θεσσαλίας, όπου πήρε ως σύζυγό του την Αναξιβία και απέκτησαν 4 κόρες, τις Πεισιδίκη, Πελοπία, Ιπποθόη και Άλκηστη, (γνωστές συλλογικά ως Πελιάδες) και ένα γιο, τον Άκαστο. Μια μέρα, έφθασε στην πόλη ο Ιάσονας, γιος του Αίσονα, φορώντας μόνο ένα σανδάλι γιατί είχε χάσει το άλλο όταν πέρασε ένα ποτάμι. Ο Πελίας φοβήθηκε μήπως τον εκθρονίσει ο Ιάσονας γιατί, σύμφωνα με χρησμό, ο θρόνος του θα κινδύνευε από ένα «μονοσάνδαλο», οπότε ανέθεσε στον Ιάσονα να φέρει το «Χρυσόμαλλο δέρας», μια προσταγή που υπήρξε η αιτία για την περίφημη Αργοναυτική Εκστρατεία. Πολλά χρόνια αργότερα ο Ιάσονας επέστρεψε με το δέρας και τη Μήδεια, οπότε θέλησε να εκδικηθεί τον θείο του τον Πελία για τα όσα είχε κάνει στον πατέρα του. Τότε η Μήδεια, αναλαμβάνοντας να ικανοποιήσει την εκδικητική του μανία, συνέλαβε, ως μάγισσα, το εξής παμπόνηρο σχέδιο: μπροστά στις κόρες του Πελία έσφαξε ένα κριάρι και αφού το έκοψε σε μικρά κομμάτια το μετέβαλε ύστερα με φάρμακα-μαγικά φίλτρα και μάγια σε ζωντανό αρνάκι, δείχνοντας έτσι ότι μπορεί να επαναφερθεί με τον ίδιο τρόπο σε νεανική ηλικία κάθε γεροντικός οργανισμός, ακόμα και άνθρωπος. Οι χαζές θυγατέρες τότε κατέσφαξαν τον γέροντα Πελία προσδοκώντας τη μετατροπή του σε νέο, αλλά ο Πελίας δεν ξαναγύρισε πια στη ζωή. Οι Πελιάδες καταλήφθηκαν τότε από φρίκη για το τερατώδες έγκλημα που είχαν διαπράξει και κατέφυγαν στην Αρκαδία. Μετά από αυτά ο Άκαστος έδρασε αμέσως, διαδεχόμενος τον Πελία στον θρόνο της Ιωλκού, και έδιωξε από την πόλη τη Μήδεια με τον Ιάσονα. Κατόπιν, μάζεψε τα λείψανα του πατέρα του και έκανε μια μεγαλοπρεπέστατη κηδεία του Πελία. Επίσης, διοργάνωσε πανελλήνιους αθλητικούς αγώνες προς τιμή του, στους οποίους έλαβαν μέρος οι άριστοι από τους Έλληνες ήρωες της εποχής, όπως οι Διόσκουροι, ο Άδμητος, ο Βελλεροφόντης, οι αδελφοί Βορεάδες, ο Γλαύκος, ο Κύκνος, ο Μελέαγρος, ο Ορφέας, ο Πηλέας κ.ά., ενώ υμνήθηκαν από τον ποιητή Στησίχορο στο ποίημά του «Άθλα επί Πελία». Παραστάσεις των αγώνων αυτών υπήρχαν στους γλυπτούς διακόσμους του θρόνου του Αμυκλαίου Απόλλωνα και της Λάρνακας του Κυψέλου στην Ολυμπία, όπου φαινόταν ο Άκαστος να στεφανώνει τον νικητή του αγώνα δρόμου Ίφικλο. Ιάσονας Αργοναυτική Εκστρατεία Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
Ανταβάλ

Το Ανταβάλ ή Ακτάς (τουρκικά: Aktaş «Ακτάς») είναι ορεινός οικισμός στην επαρχία Νίγδης της κεντρικής Τουρκίας στην περιοχή της Καππαδοκίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 2210 κατοίκους.

 Σύμφωνα με κάποιες εκτιμήσεις αποτελεί ιστορική συνέχεια της βυζαντινής πόλης Αντάβαλις, ενώ ως σύγχρονος οικισμός αναφέρεται πρώτα υπό τις ονομασίες Κάγνετζικ, Καγνιτζίκ ή Καλετζίκ. Ως μεταγενέστερες ονομασίες παραδίδονται οι Αντίβαλος, Αντίβαλο και Αντίβολο, ενώ μέχρι τη δεκαετία του 1920 ήταν γνωστό ως Ανταβάλ. Το 1926 μετονομάστηκε σε Ακτάς, το οποίο μεταφράζεται ως «Λευκή πέτρα» και οφείλεται σε ένα λατομείο που βρίσκεται σε κοντινή απόσταση. Ο οικισμός βρίσκεται 99 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Καισαρείας και 10 χλμ βορειοανατολικά της Νίγδης σε υψόμετρο 1380 μέτρων, κοντά στην κοιλάδα του Μπουτάκ Οβά. Ο χρόνος και ο λόγος δημιουργίας του Ανταβάλ παραμένουν άγνωστοι, ωστόσο σύμφωνα με τον Κ. Νίγδελη, οι πιο βάσιμες θεωρίες σχετίζονται με την ανάγκη των πρώτων οικιστών του να προστατευθούν από ληστρικές επιδρομές. Το 1815 αναφέρεται από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Κύριλλο ΣΤ΄ ως χριστιανικό χωριό, ενώ υπολογίζεται πως κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα ο πληθυσμός του γνώρισε αλματώδη άνοδο, με αποτέλεσμα να υπολογίζεται πως γύρω στο 1900 αριθμούσε 2000 κατοίκους. Το 1916, σύμφωνα με αναφορά του Έλληνα πρόξενου στην Κωνσταντινούπολη, επρόκειτο για ένα αποκλειστικά ελληνικό χωριό 400 οικογενειών. Οι κάτοικοί του ασχολούνταν κυρίως με αγροτικές εργασίες ή ως εργάτες σε κοντινό λατομείο. Επιπλέον, αρκετοί είχαν μεταναστεύσει για βιοποριστικούς λόγους στην Κωνσταντινούπολη, όπου είχαν δημιουργήσει φιλεκπαιδευτική αδελφότητα. Γλωσσικά, οι κάτοικοι του Ανταβάλ ήταν τουρκόφωνοι αν και υποστηρίχθηκε από τον Αναστάσιο Λεβίδη πως σε παλαιότερες εποχές είχαν ως μητρική γλώσσα την ελληνική. Παράλληλα, ο οικισμός διέθετε ελληνικό σχολείο. Εκκλησιαστικά το Ανταβάλ υπαγόταν στην επισκοπή Πέρτων της μητρόπολης Ικονίου και διέθετε αρκετούς ορθόδοξους ναούς, οι σημαντικότεροι εκ των οποίων ήταν του Αγίου Νικολάου (που κτίστηκε γύρω στο 1844) και του Αγίου Κωνσταντίνου (λίγο έξω από τον οικισμό με άγνωστο έτος ανέγερσης). Τον Ιούνιο του 1924, ως συνέπεια της Μικρασιατικής Καταστροφής και της ανταλλαγής πληθυσμών που συμφωνήθηκε μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, αποχώρησαν από τον οικισμό περίπου 530 οικογένειες Ελλήνων, οι οποίες εγκαταστάθηκαν κυρίως στη Μακεδονία. Στη θέση τους εγκαταστάθηκαν Τούρκοι πρόσφυγες και το 1926 ο οικισμός μετονομάστηκε από Ανταβάλ σε Ακτάς. Το 1999 συστάθηκε ο δήμος Ακτάς. Συμεών Κοιμίσογλου, Καππαδοκία. Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς, Ελλήνων Ιστορία, Πίστη, Πολιτισμός, ILP Productions, Θεσσαλονίκη 2005. Κωνσταντίνος Μ. Νίγδελης, Ανταβάλ - Ακτάς. Μια πρώτη ιστορική προσέγγιση, Δήμος Νεάπολης-Συκεών. Κοινωφελής Επιχείρηση Υπηρεσιών, Θεσσαλονίκη 2015.
Κίνγκστον (Νησί Νόρφολκ)

Το Κίνγκστον (αγγλικά: Kingston, στη γλώσσα Νόρφουκ: Daun Taun) είναι η πρωτεύουσα της εξωτερικής επικράτειας της Αυστραλίας του νησιού Νόρφολκ. Στο Κίνγκστον βρίσκονται οι νομοθετικές, διοικητικές και δικαστικές υπηρεσίες της περιοχής αυτής. Η πόλη είναι η δεύτερη παλαιότερη πόλη στην Αυστραλία, και έχει μεγάλη ιστορική και πολιτιστική σημασία για τους ντόπιους αλλά και για τους Αυστραλούς.

 Η πόλη ιδρύθηκε στις 6 Μαρτίου του 1788 από τον υπολοχαγό Φίλιπ Γκίντλεϊ Κινγκ και 22 αποίκους (συμπεριλαμβανομένων 9 ανδρών και 6 γυναικών καταδίκων) που έφτασαν εκείνη την ημέρα με το HMT Supply. Είχαν αποπλεύσει από το Πορτ Τζάκσον μόλις λίγες εβδομάδες μετά την ίδρυση της βρετανικής αποικίας της Νέας Νότιας Ουαλίας. Ο οικισμός ήταν αρχικά γνωστός ως Σίδνεϊ ή Σίδνεϊ Μπέι, και μέχρι το 1796 ονομαζόταν πόλη του Σίδνεϊ, προς τιμήν του Υποκόμη του Σίδνεϊ, Βρετανού Υπουργού Εσωτερικών και προστάτη του πρώτου στόλου. Ο Κίνγκ ίδρυσε ένα σπίτι στο λόφο πάνω από την πόλη, αλλά οι πολλές ρίζες στο έδαφος τον έκαναν να το ονομάσει «ριζωμένο λόφο», το όνομα του οποίου μεταφέρθηκε αργότερα στο σπίτι του Κινγκ στη Νέα Νότια Ουαλία, Ρούτι Χιλ.
Σάντρο Νίτσεβιτς

Ο Σάντρο Νίτσεβιτς (γεννήθηκε στις 16 Ιουνίου 1976 στην Πούλα, ΣΔ Κροατίας, ΣΟΔ Γιουγκοσλαβίας ) είναι πρώην Κροάτης επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος έπαιξε για τελευταία φορά για την Ορλαντίνα Μπάσκετ στο Ιταλικό Πρωτάθλημα (Serie A).

 Ο Νίτσεβιτς ξεκίνησε να παίζει μπάσκετ στο σύλλογο της πόλης του, Γκράντινε Πούλα. Σύντομα προσέλκυσε το ενδιαφέρον της κροατικής δύναμης Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ . Μετά από δύο χρόνια στις τροφοδοτικές ομάδες της Τσιμπόνα, Φρανκ και Μπένστον, ο Νίτσεβιτς εντάχθηκε στην πρώτη ομάδα της Τσιμπόνα και έγινε σημαντικό μέλος της ομάδας. Το 2001 ο Νίτσεβιτς άφησε την Τσιμπόνα ξεκινώντας την περιοδεία του σε όλη την Ευρώπη, παίζοντας στη Σλοβενία ( Ολίμπια ), στη Γαλλία ( Λε Μαν ), στην Ελλάδα ( AEK ), στην Ισπανία ( Μάλαγα ), στην Τουρκία ( Μπεσίκτας ) και στην Ιταλία ( Τρεβίζο και Μοντεγκρανάρο ). Αφού αποσύρθηκε αρχικά το 2012, ο Νίτσεβιτς επανήλθε στην ενεργό δράση για να βοηθήσει τους πρώην συλλόγους του. Πρώτα τον Ιανουάριο του 2013 έπαιξε ένα παιχνίδι προβιβασμού για την Τρεβίζο, την πρώην ομάδα του που πήγε στο κατώτερο ιταλικό πρωτάθλημα μετά την αποχώρηση του κύριου χορηγού της οικογένειας Μπενετόν από αυτό. Τον Φεβρουάριο του 2013 αποκαλύφθηκε ότι ο Νίτσεβιτς υπέγραψε στη Τσιμπόνα, την πρώην ομάδα του που αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα. Στο πρώτο του παιχνίδι με την Τσιμπόνα σημείωσε μπάζερ μπίτερ στον τελικό του Κυπέλλου Κροατίας απέναντι στην Τσεντεβίτα . Τον Ιούλιο του 2013 ο Νίτσεβιτς αποδέχτηκε την προσφορά από την ιταλική ομάδα της δεύτερης κατηγορίας Ορλαντίνα Μπάσκετ . Ο Νίτσεβιτς υπήρξε μέλος της εθνικής ομάδας καλαθοσφαίρισης της Κροατίας . Έπαιξε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1997, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2003, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2009 . Προφίλ στο Euroleague.net Προφίλ στο Eurobasket.com
Γεώργιος Μπάκος

Ο Γεώργιος Μπάκος (Αθήνα, 1892 - Στεφάνη Βοιωτίας, 1945) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και συνεργάτης των δυνάμεων Κατοχής. Κατά το πρώτο διάστημα της Κατοχής διετέλεσε υπουργός των Στρατιωτικών στη δοσιλογική κυβέρνηση του Γεωργίου Τσολάκογλου.

 Γεννήθηκε το 1892 στην Αθήνα. Πολέμησε στους Βαλκανικούς Πολέμους, στη Μικρασιατική εκστρατεία, καθώς και στον πόλεμο του 1940, ως διοικητής της 3ης Μεραρχίας. Μετά τη συνθηκολόγηση του 1941 έγινε υπουργός στη δοσιλογική κυβέρνηση του Γεωργίου Τσολάκογλου. Στη θέση αυτή παρέμεινε δύο χρόνια και φρόντισε για το μισθολόγιο των στρατιωτικών και για το κτίσιμο του νοσοκομείου ΝΙΜΤΣ (Νοσηλευτικό Ίδρυμα Μετοχικού Ταμείου Στρατού). Επίσης προσπάθησε να βοηθήσει οικονομικά ευέλπιδες που είχαν πολεμήσει στην Κρήτη και γυρνούσαν στην ηπειρωτική Ελλάδα σε πολύ κακή κατάσταση. Ο Μπάκος ήταν φανατικός γερμανόφιλος και πίστευε στη νίκη του Άξονα. Προσπάθησε, χωρίς επιτυχία, να δημιουργήσει την Κυανόλευκη μεραρχία στην οποία θα συμμετείχαν Έλληνες εθελοντές που θα πολεμούσαν στο ρωσικό μέτωπο μαζί με του Γερμανούς. Κατά τα Δεκεμβριανά συνελήφθη από δυνάμεις του ΕΛΑΣ και αφού κρατήθηκε όμηρος σε περιοχή της Πάρνηθας εκτελέστηκε, ύστερα από σύντομη δίκη, στις 6 Ιανουαρίου του 1945 στο χωριό Κρώρα. Ε/Ιστορικά, ένθετο εφημερίδας Ελευθεροτυπία, Γερμανική κατοχή-1941-1944
Λου Σιουν

Λου Σιουν (Lu Xun, στα κινέζικα 魯迅 鲁迅 Lǔ Xùn ή Lu Hsün, 25 Σεπτεμβρίου 1881 - 20 Οκτωβρίου 1936) ήταν το λογοτεχνικό ψευδώνυμο του σημαντικού Κινέζου συγγραφέα Ζου Σουρέν (周樹人 周树人 Zhōu Shùrén, Chou Shu-jen). Ο Λου έζησε τον 20ό αιώνα και έγραψε διηγήματα, δοκίμια, κριτικές, ποιήματα και νουβέλες. Θεωρείται από αρκετούς ο ιδρυτής της σύγχρονης κινέζικης λογοτεχνίας. Έγραψε στη γλώσσα baihua (白話) όπως επίσης και στην κλασική κινεζική γλώσσα.

 Καταγόταν από επιφανή οικογένεια και ακολούθησε ανώτερες σπουδές. Σπούδασε Ιατρική και το 1906 εγκαταστάθηκε στο Τόκιο, όπου έγραψε κυρίς δοκίμια. Εν συνεχεία εργάστηκε καθηγητής στην Κίνα, έχοντας επιστρέψει και το 1918 χρησιμοποίησε για πρώτη φορά το ψευδώνυμο Lu Xun. Από το 1927 ως το θάνατό του έζησε στη Σαγκάη, όπου συνίδρυσε τον Κινέζικο Όμιλο Αριστερών Συγγραφέων. Ο Λου έκανε επίσης μεταφράσεις, κυρίως από τα ρωσικά και υπήρξε ένας από τους πρώτους υποστηρικτές της χρήσης της εσπεράντο στην Κίνα. Ο Λου υπέφερε από φυματίωση τη δεκαετία του 1930 και οι πνεύμονές του είχαν εξασθενήσει. Το Μάρτιο του 1936 έπαθε βρογχικό άσθμα και πυρετό. Παρά την κατάπτωση της υγείας του, έγραψε ορισμένα δοκίμια, με θέμα το θάνατο. Πέθανε στις 20 Οκτωβρίου έχοντας στο πλευρό του τη σύζυγό του. Τα λείψανά του θάφτηκαν στο μαυσωλείο σε πάρκο που φέρει το όνομά του, στη Σαγκάη. Άφησε έναν γιο, τον Χαϊγίνγκ. Tim Gallaher's Lu Xun site Αρχειοθετήθηκε 2005-02-12 στο Wayback Machine. - Ιστότοπος με πολλές πληροφορίες και συνδέσμους σε κείμενα του συγγραφέα Special Issue about Lu Xun (ιαπωνικά) στο web.bureau.tohoku.ac.jp Βιβλιογραφία στο mclc.osu.edu Pioneer of Modern Chinese Literature στο www.coldbacon.com Lu Xun (κινέζικα) Σύντομη βιογραφία του συγγραφέα με πολλές εικόνες Lu Xun and Japan(Ιαπωνικά)
Σταύρος Ψυχάρης

Ο Σταύρος Ψυχάρης (Αθήνα, 1945 – Πόρτο Ράφτη, 2 Αυγούστου 2022) ήταν Έλληνας εκδότης, δημοσιογράφος, επιχειρηματίας και πρόεδρος του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη (ΔΟΛ) από το 2009 μέχρι το 2017. Κατά τη διάρκεια της μακρόχρονης δημοσιογραφικής και εκδοτικής σταδιοδρομίας του, ο Ψυχάρης υπήρξε προνομιακός συνομιλητής των Κωνσταντίνου Καραμανλή και Ανδρέα Παπανδρέου.

 Γεννήθηκε στην Αθήνα και θείος του ήταν ο Κώστας Λουλές, ηγετικό στέλεχος και βουλευτής του ΚΚΕ. Άρχισε την δημοσιογραφική του καριέρα το 1964 στην αριστερή εφημερίδα Δημοκρατική Αλλαγή, ενώ ήταν γραμμένος και στον Ελληνοσοβιετικό Σύνδεσμο. Κατά της διάρκεια της δικτατορίας εργάστηκε ως κοινοβουλευτικός συντάκτης της εφημερίδας Έθνος και ως ανταποκριτής του επαρχιακού Τύπου. Από το 1972 εργάστηκε στο Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη (ΔΟΛ), αρχικά ως δημοσιογράφος και εν συνεχεία ως πολιτικός συντάκτης της εφημερίδας Τα Νέα. Από το φθινόπωρο του 1983 ήταν διευθυντής της εφημερίδας Το Βήμα. Το 1996 διορίστηκε Διοικητής του Αγίου Όρους από την κυβέρνηση Σημίτη, θέση που διατήρησε μέχρι το 2001. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου, ανέλαβε καθήκοντα γενικού διευθυντή και από τον Σεπτέμβριο του 2003 του διευθύνοντος συμβούλου και αντιπροέδρου του Ομίλου. Ήταν πρόεδρος του Ιδρύματος Λαμπράκη (παλαιότερα Ίδρυμα Μελετών Λαμπράκη), θέση που ανέλαβε μετά τον θάνατο του ιδρυτή του ιδρύματος Χρήστου Λαμπράκη το 2009, ενώ εκλέχθηκε πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του Ομίλου, αναλαμβάνοντας ο ίδιος, εκτός από την έκδοση του Βήματος και την έκδοση της εφημερίδας Τα Νέα. Τιμήθηκε στις 20 Ιουνίου 2010 από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως για την προσφορά του κατά την περίοδο που διετέλεσε διοικητής του Αγίου Όρους με το οφίκιο του Μεγάλου Νοταρίου του Οικουμενικού Θρόνου. Είχε τρία ακόμα αδέλφια: τον Θανάση, τον Βασίλη και την Μαρία. Από τον πρώτο του γάμο απέκτησε δύο γιους, τον Παναγιώτη (τον οποίο βάφτισε ο Βύρων Σταματόπουλος, υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ την εποχή της δικτατορίας) και τον Ανδρέα Ψυχάρη (που βάφτισε ο Ανδρέας Παπανδρέου), ενώ ήταν νυμφευμένος σε δεύτερο γάμο με τη Χριστίνα Τσούτσουρα, δημοσιογράφο και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του ΔΟΛ. Από τον δεύτερο γάμο του απέκτησε δύο κόρες, τη Χριστίνα (που βάφτισε ο Χρήστος Λαμπράκης) και τη Σοφία (που βάφτισε ο Σωκράτης Κόκκαλης).Απεβίωσε στο σπίτι του στο Πόρτο Ράφτη, στις 2 Αυγούστου 2022. Κηδεύτηκε στις 4 Αυγούστου στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Ο Σταύρος Ψυχάρης συγκαταλέγονταν ανάμεσα στους ισχυρότερους παράγοντες της πολιτικής, οικονομικής και δημοσιογραφικής ζωής της Ελλάδας. Ωστόσο, η πορεία του στον ελληνικό δημόσιο βίο σημαδεύτηκε από αμφιλεγόμενες κινήσεις. Εκτός των άρθρων που έγραψε ως δημοσιογράφος, συνέγραψε τα παρακάτω βιβλία: Τα παρασκήνια της αλλαγής, εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα, 1975. Β΄ έκδοση από Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη, 2010, ISBN 978-960-469-690-1. Οι 70 κρίσιμες ημέρες, εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα, 1976. Β΄ έκδοση από Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη, 2010, ISBN 978-960-469-691-8. Οι μνηστήρες της εξουσίας στο παιχνίδι της αλήθειας, εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα, 1977.
Τοξοβολία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900 – Με χρυσή χορδή, στόχου 33 μέτρων

Η τοξοβολία με χρυσή χορδή, στόχου 33 μέτρων, ήταν ένα από τα έξι αγωνίσματα τοξοβολίας στο πρόγραμμα της τοξοβολίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1900. Στον αγώνα που διεξήχθη στις 14 Αυγούστου, έλαβαν μέρος συνολικά οκτώ τοξοβόλοι από δύο χώρες.

 Στον τελικό αγωνίστηκαν οι οκτώ κορυφαίοι τοξοβόλοι από τον προκριματικό αγώνα. Είναι γνωστά μόνο τα ονόματα των τριών κορυφαίων τοξοβόλων στην τελική κατάταξη του αγωνίσματος. Ο Βέλγος Χούμπερτ Φαν Ίνις βγήκε πρώτος, ενώ στη δεύτερη και τρίτη θέση ακολούθησαν οι Γάλλοι Βίκτωρ Τιμπώ και Σαρλ Φρεντερίκ Πετίτ αντίστοιχα. Παραμένει άγνωστη η τελική κατάταξη των αθλητών που κατέλαβαν τις άλλες θέσεις καθώς και όλες οι επιδόσεις στο αγώνισμα. International Olympic Committee medal winners database. De Wael, Herman. Herman's Full Olympians: Archery 1900. Sky Net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Μαρτίου 2007. Ανακτήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2014. Mallon, Bill (1998). The 1900 Olympic Games, Results for All Competitors in All Events, with Commentary. Jefferson, North Carolina: McFarland & Company, Inc., Publishers. ISBN 0-7864-0378-0.
Όσα κρύβει η νύχτα

Το Όσα κρύβει η νύχτα είναι ελληνική δραματική ταινία του 1963 σε παραγωγή Κορονέτ Φιλμ, σε σκηνοθεσία Στέλιου Ζωγραφάκη και σενάριο Νίκου Φώσκολου. Πρωταγωνιστούν οι Πέτρος Φυσσούν και Μάρθα Βούρτση. Η ταινία πραγματεύεται την ιστορία ενός νέου που παρασύρεται για τον εύκολο πλουτισμό.

 Ο Σωτήρης (Πέτρος Φυσούν) και η Σούλα (Μάρθα Βούρτση) είναι ένα φτωχό ζευγάρι που δυσκολεύεται πολύ να επιβιώσει. Ο Σωτήρης, θέλοντας να βγάλει πολλά χρήματα με εύκολο τρόπο, παρασύρεται από τον Θωμά (Διονύσης Παπαγιαννόπουλος) ο οποίος έχει δράση στον κόσμο της νύχτας. Πέτρος Φυσσούν - Σωτήρης Καπάγιας Μάρθα Βούρτση - Σούλα Διονύσης Παπαγιαννόπουλος - Θωμάς Ανδρέας Ντούζος - Αλέκος Έφη Οικονόμου - Νάντια Νίτσα Τσαγανέα - Αλεξάνδρα Νίκος Φέρμας - πωλητής αυτοκινήτων Χρήστος Τσαγανέας - Δημήτρης Κώστας Παπαχρήστος - αστυνόμος Χρήστος Κατσιγιάννης - Βασίλης "Τράπουλας" Τότης Παπαδόπουλος - Πάνος Στην ταινία υπάρχουν πλάνα από τη λεωφόρο Αλεξάνδρας στην Αθήνα. Η πρεμιέρα της ταινίας πραγματοποιήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 1963. Κόβοντας 118.113 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 42η θέση ανάμεσα σε 92 ταινίες της ίδιας σεζόν. Η ταινία συμμετείχε στο πληροφοριακό τμήμα του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1963. Όσα κρύβει η νύχτα στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος
Γλώσσα Σολόνγκ

Η γλώσσα Σολόνγκ (ISO 639-3: aaw, Ethnologue: aaw, Glottolog: solo1258) είναι γλώσσα σε χρήση στην περιοχή της Δυτικής Νέας Βρετανίας της Παπούα Νέα Γουϊνέα. Σύμφωνα με την απογραφή του 1981 χρησιμοποιούνταν από 2.200 ομιλητές, και γράφεται με χρήση της λατινικής γραφής. Διάλεκτος της είναι η Αράβε (Arawe) με την οποία μερικές φορές είναι συνώνυμη.

 Chowning, Ann. 1969. The Austronesian languages of New Britain. In Papers in linguistics of Melanesia No.~2, 17-46. Canberra: Research School of Pacific and Asian Studies, Australian National University. Hoopert, Daniel A. and Wakefield, David C. 1980. The languages and communities of south-western New Britain. In Raymond L. Johnston (ed.), Language, communication and development in New Britain, 5-40. Ukarumpa: Summer Institute of Linguistics. Malcolm Ross. 1988. Proto-Oceanic and the Austronesian languages of western Melanesia. (Pacific Linguistics: Series C, 98.) Canberra: Research School of Pacific and Asian Studies, Australian National University. xiii+487pp. (Publication of PhD, ANU 1987.) Ηχητικό απόσπασμα στην γλώσσα Σολόνγκ - globalrecordings.net (Αγγλικά) OLAC resources in and about the Solong - language-archives.org
ΦΚ Αβενίρ Μπέγκεν

Η ΦΚ Αβενίρ Μπέγκεν είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από το Μπέγκεν του δυτικού Λουξεμβούργο. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1915 σαν ΦΚ Ντάρινγκ Μπέγκεν. Άλλαξε το όνομα της σε ΦΚ Αβενίρ Μπέγκεν ένα χρόνο αργότερα. Το 1940 μετονομάστηκε σε ΣΒ 1915 Μπέγκεν, αλλά το 1944 επανήλθε στο ΦΚ Αβενίρ Μπέγκεν.

 Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ΛουξεμβούργουΠρωταθλήτρια (6): 1968–69, 1981–82, 1983–84, 1985–86, 1992–93, 1993–94 Φιναλίστ (5): 1974–75, 1982–83, 1986–87, 1989–90, 1991–92Κύπελλο Λουξεμβούργου ποδοσφαίρου ανδρώνΚυπελλούχος (7): 1982–83, 1983–84, 1986–87, 1991–92, 1992–93, 1993–94, 2001–02 Φιναλίστ (4): 1973–74, 1987–88, 1988–89, 1997–98 ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς ΛιγκΠροκριματικά (2): 1993–94, 1994–95 Α΄ γύρος (4): 1969–70, 1982–83, 1984–85, 1986–87ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα ΛιγκΠροκριματικά (1): 2002–03 Α΄ γύρος (4): 1975–76, 1985–86, 1990–91, 1995–96Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης (ποδόσφαιρο)Α΄ γύρος (4): 1983–84, 1987–88, 1988–89, 1992–93 Β΄ γύρος (1): 1974–75 Επίσημη ιστοσελίδα