IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ναρ Ντος

Ο Ναρ Ντος (αρμενικά: Նար-Դոս, λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Μικαϊέλ Χοβχανισιάν, αρμενικά: Միքայել Հովհաննիսյան, 3 Μαρτίου 1867 - 13 Ιουλίου 1933) ήταν Αρμένιος συγγραφέας και δημοσιογράφος. Ασχολήθηκε κυρίως με την πεζογραφία.

 Γεννήθηκε το 1867 στην Τιφλίδα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (πρωτεύουσα της σημερινής Γεωργίας) και προερχόταν από φτωχή οικογένεια. Έλαβε τη στοιχειώδη εκπαίδευση σε ενοριακό σχολείο της αρμενικής συνοικίας της πόλης. Αν και έδειξε από νεαρή ηλικία μια ιδιαίτερη κλίση προς τα γράμματα, η οικογενειακή οικονομική κατάσταση τον απέτρεψε από το συνεχίσει επί μακρόν τις σπουδές του σε ανώτερο επίπεδο, ενώ κατόπιν γράφτηκε σε εμπορική σχολή την οποία εγκατέλειψε, καθώς έκρινε πως δεν του ταίριαζε. Παρά την ελλιπή φοίτησή του, ο ίδιος φρόντισε να καλύψει το χαμένο έδαφος μέσω της προσωπικής μελέτης. Αρχικά εργάστηκε σε διάφορες εφημερίδες ως διορθωτής και μεταφραστής. Το 1890 ξεκίνησε η συνεργασία του με την αρμενική εφημερίδα Νορ Νταρ που κυκλοφορούσε στην Τιφλίδα και ήταν εθνικού, πολιτικού και λογοτεχνικού περιεχομένου, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1906. Μάλιστα εικάζεται πως το λογοτεχνικό του ψευδώνυμο του Χοβχανισιάν είναι εμπνευσμένο από το όνομα της εφημερίδας. Κατόπιν εργάστηκε σε άλλες εφημερίδες και περιοδικά. Κατά τη διάρκεια της σοβιετικής περιόδου ο Χοβχανισιάν διετέλεσε πρώτα αντιπρόεδρος και κατόπιν επίτιμος πρόεδρος της Ένωσης Συγγραφέων της Γεωργίας, διατηρώντας παράλληλα δεσμούς και με την αντίστοιχη Ένωση της ΣΣΔ Αρμενίας. Το 1931 πραγματοποιήθηκαν επίσημες εκδηλώσεις για τη συμπλήρωση των 45 ετών της συγγραφικής του δραστηριότητας. Απεβίωσε στις 13 Ιουλίου του 1933 στην Τιφλίδα και θάφτηκε στο αρμενικό κοιμητήριο της πόλης. Ο Ναρ Ντος κατάφερε να αναδειχθεί σε έναν από τους σημαντικότερους Αρμένιους συγγραφείς. Η ενασχόλησή του με τη λογοτεχνία ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1880 μέσω της ποίησης, ωστόσο από το 1886 και μετά αφοσιώθηκε στην πεζογραφία. Μεταξύ άλλων έγραψε διηγήματα, νουβέλες, θεατρικά έργα κλπ. Σημαντικότερα θεωρούνται οι νουβέλες Ο Αγώνας και Ο θάνατος που γράφτηκαν και εκδόθηκαν σχεδόν ταυτόχρονα μεταξύ των ετών 1911 και 1912. Το πρώτο έχει ως αντικείμενο τις ιδεολογικές συγκρούσεις στους κόλπους του αρμενικού ακτιβισμού μεταξύ της συντηρητικής και φιλελεύθερης πλευράς στη δεκαετία του 1890 και το δεύτερο καταπιάνεται με τις έννοιες της ζωής και του θανάτου από την οπτική γωνία ενός αισιόδοξου και ενός πεσιμιστή. Άλλα έργα του είναι οι νουβέλες Ο αληθινός φίλος, Ο ευεργέτης και η υιοθετημένη, το διήγημα Άννα Σαρογιάν κ.ά. Ο αληθινός φίλος (1886, αρμενικά: Ճշմարիտ բարեկամը)Ο ευεργέτης και η υιοθετημένη (1887, αρμ: Բարերար և որդեգիր )Άννα Σαρογιάν (1888, αρμ: Աննա Սարոյան)Εγώ και εκείνος (1889, αρμ: Ես և նա)Το φονικό περιστέρι (1901, αρμ: Սպանված աղավնին)Ο Αγώνας (1911, αρμ: Պայքար)Ο θάνατος (1912, αρμ: Մահը) Hacikyan, Agop Jack (2000). The Heritage of Armenian Literature. From the eighteenth century to modern times. III. Detroit: Wayne State University Press. «Nar-Dos». armenianlanguage.am (στα Αγγλικά). Institute for Armenian Studies of Yerevan State University. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Μαρτίου 2019.
Βεατρίκη, δούκισσα του Βιζέου

H Βεατρίκη, πορτογαλ. Beatriz de Avis, infanta de Portugal (13 Ιουνίου 1430 - 30 Σεπτεμβρίου 1506) από τον Οίκο των Αβίς ήταν κόρη του κοντόσταυλου & πρίγκιπα της Πορτογαλίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Βιζέου.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Ιωάννη κοντόσταυλου & πρίγκιπα της Πορτογαλίας και της Ισαβέλλας των Μπραγκάνσα, κόρης του Αλφόνσου 1ου δούκα της Μπραγκάνσα. Παντρεύτηκε το 1447 τον εξάδελφό της Φερδινάνδο των Αβίς 2ο δούκα του Βιζέου & πρίγκιπα της Πορτογαλίας και είχε τέκνα: Ιωάννης π. 1448-1472, 2ος δούκας τού Βιζέου & Μπέζα. Απεβ. 24 ετών. Ντιόγκο 1450-1484, 3ος δούκας τού Βιζέου & Μπέζα. Απεβ. 34 ετών. Ελεονώρα 1458-1525, παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Ιωάννη Β΄ των Αβίς βασιλιά της Πορτογαλίας. Ισαβέλλα 1459-1521, παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο Β΄ δούκα της Μπραγκάνσα. Εμμανουήλ Α΄ 1469-1521, βασιλιάς της Πορτογαλίας. de Sousa, Antonio Caetano (1735). Historia genealogica da casa real portugueza [Genealogical History of the Royal House of Portugal] (in Portuguese). 2. Lisboa Occidental. p. 167. ”Nobreza de Portugal e do Brasil” – Vol. I, page 298 and 312. Published by Zairol Lda., Lisbon 1989.
Ο Αστερίξ στους Ολυμπιακούς Αγώνες (ταινία)

Ο Αστερίξ στους Ολυμπιακούς Αγώνες (γαλλικά: Astérix aux Jeux Olympiques‎) είναι γαλλική κωμωδία φαντασίας του 2008 σε σκηνοθεσία των Φρεντερίκ Φορεστιέ και Τομά Λανγκμάν και σενάριο των Λανγκμάν, Αλεξάντρ Σαρλό και Φρανκ Μανιέρ, βασισμένη σε χαρακτήρες της σειράς κόμικς Αστερίξ των Ρενέ Γκοσινί και Αλμπέρ Ουντερζό. Η ταινία γυρίστηκε το 2008, κυρίως στην Ισπανία. Την εποχή της κυκλοφορίας της, ήταν η πιο ακριβή γαλλική και μη αγγλόφωνη ταινία όλων των εποχών. Η ταινία έτυχε αρνητικής υποδοχής από τους κριτικούς, αλλά απέδωσε καλά σε αρκετές ευρωπαϊκές αγορές.

 Ο Αστερίξ και ο Οβελίξ πρέπει να κερδίσουν τους Ολυμπιακούς Αγώνες για να βοηθήσουν τον φίλο τους, Καψουρίξ, να παντρευτεί την Ελληνίδα πριγκίπισσα Ειρήνη. Για να πετύχουν τον στόχο τους, ταξιδεύουν στην αρχαία Ολυμπία. Ο Βρούτος χρησιμοποιεί διάφορα τεχνάσματα για να κερδίσει η δική του ομάδα τους αγώνες, με απώτερο σκοπό να απαλλαγεί από τον πατέρα του, τον Ιούλιο Καίσαρα. Η ταινία βασίζεται χαλαρά στο πρωτότυπο κόμικ με τίτλο Ο Αστερίξ στους Ολυμπιακούς Αγώνες, που έχει αποδοθεί (μεταξύ άλλων) και στα αρχαία ελληνικά με τον τίτλο Αστερίκιος εν Ολυμπία. Ο έρωτας μεταξύ Καψουρίξ και Ειρήνης δεν εμφανίζεται στην αρχική ιστορία. Ο Βρούτος, που απεικονίζεται εδώ ως ένας αστείος κακός, που δεν έχει καμία σχέση με την εικόνα του στα κόμικς της σειράς Αστερίξ, είναι ο κύριος ανταγωνιστής, αν και δεν ούτε αυτός εμφανίζεται στο αρχικό κόμικ. Ζεράρ Ντεπαρντιέ ως Οβελίξ Κλοβίς Κορνιγιάκ ως Αστερίξ Μπενουά Πουλβόρντ ως Μάρκος Ιούνιος Βρούτος Ζαν-Πιερ Κασέλ ως δρυίδης Πανοραμίξ Αλέν Ντελόν ως Ιούλιος Καίσαρ Μπουλί Λανέρς ως Σαμαγκά Στεφάν Ρουσό ως Καψουρίξ Βανέσα Χέσλερ ως ΕιρήνηΥπάρχει μια καμέο εμφάνιση από την Αντριάνα Σκλεναρίκοβα ως κυρία Μαθουσαλίξ. Η ταινία περιλάμβανε πολλές εμφανίσεις πραγματικών αστέρων του αθλητισμού, με σημαντικότερο τον Μίχαελ Σουμάχερ ως Σουμίξ, αλλά και τους Ζαν Τοντ, Ζινεντίν Ζιντάν, Τόνι Πάρκερ και Αμελί Μορεσμό. Το ρόλο του Ρωμαίου αθλητή Κλαούντιους Κορνεντούρους που έπαιξε ο Ζερόμ Λε Μπανέ, αρχικά επρόκειτο να ερμηνεύσει ο Ζαν-Κλοντ Βαν Νταμ. Τα γυρίσματα της ταινίας έγιναν στο Αλικάντε της Ισπανίας και διήρκεσαν έξι μήνες. Η μουσική είναι του Φρεντερίκ Ταλγκόμ. Η πανευρωπαϊκή πρεμιέρα και πρώτη προβολή της ταινίας Ο Αστερίξ στους Ολυμπιακούς Αγώνες εκτός Γαλλίας πραγματοποιήθηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Στην πρεμιέρα παρευρέθηκαν, μεταξύ άλλων, οι Αλέν Ντελόν, Ζεράρ Ντεπαρντιέ, Αντριάνα Σκλεναρίκοβα και Βανέσα Χέσλερ.Η ταινία είχε εισπράξεις 23,4 εκατομμύρια δολάρια στη Γαλλία το πρώτο Σαββατοκύριακο της κυκλοφορίας της, περισσότερο από το 60% των εισπράξεων της σε 19 περιοχές στις οποίες κυκλοφόρησε. Το Box Office Mojo υπολόγισε έσοδα 38,7 εκατομμυρίων δολαρίων μέσα σε μια εβδομάδα μετά την κυκλοφορία της ταινίας. Ο Αστερίξ στους Ολυμπιακούς Αγώνες στην IMDb Ο Αστερίξ στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Rotten Tomatoes
Επαρχία Μπαντιαγκαρά

Η Επαρχία Μπαντιαγκαρά είναι επαρχία της Περιφέρειας Μοπτί του Μαλί. Έχει έκταση 10.520 τ.χλμ. και πληθυσμό 317.965 κατοίκων (2009). Πρωτεύουσα είναι η Μπαντιαγκαρά.

 Η Επαρχία Μπαντιαγκαρά βρίσκεται κεντρικά του Μαλί και της Περιφέρειας Μοπτί. Συνορεύει στα βόρεια με την Επαρχία Ντουεντζά, στα δυτικά με την Επαρχία Μοπτί, στα νοτιοδυτικά με την Επαρχία Ντζεννέ, στα βορειοανατολικά με την Επαρχία Κορό, στα νοτιοανατολικά με την Επαρχία Μπανκάς και στα νότια με την Περιφέρεια Σεγκού. Η Επαρχία Μπαντιαγκαρά διαιρείται σε 2΄1 διαμερίσματα: Μπαντιαγκαρά Μπαρά Σαρά Μπορκό Νταντολί Ντιαμνατί Ντογκανί Μπερέ Ντοκουμπό Ντουρού Κεντέ Κεντιέ Λοβόλ Γκουεού Μετουμού Οντουγκού Πελού Πινιαρί Μπανά Σανγκά Σεγκουέ-Ιρέ Σορολύ Τιμνιρί Βαντουμπά Επαρχίες του Μαλί
Αμπντουλά Aρίποφ

Ο Αμπντουλά Νιγκματόβιτς Αρίποφ ( ουσμπεκικά: Abdulla Nigʻmatovich Oripov‎ , ρωσικά: Абдулла Нигматович Арипов‎ . γεννήθηκε στις 24 Μαΐου 1961 στην Τασκένδη ) είναι ο πρωθυπουργός του Ουζμπεκιστάν από τις 14 Δεκεμβρίου 2016. Ο Αρίποφ είναι μέλος του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος του Ουζμπεκιστάν. Ήταν αντιπρόεδρος της κυβέρνησης από το 2002 έως το 2012 και πάλι το 2016.

 Στις 30 Μαΐου 2002 ο Αρίποφ διορίστηκε αναπληρωτής πρωθυπουργός του Ουζμπεκιστάν - επικεφαλής του Συγκροτήματος για Θέματα Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών - γενικός Διευθυντής του Οργανισμού Επικοινωνιών και Πληροφοριών του Ουζμπεκιστάν. Στη συνέχεια, από τον Οκτώβριο του 2009, επιβλέπει την Κοινωνική Σφαίρα, την Επιστήμη, την Εκπαίδευση, την Υγεία, τον Πολιτισμό και είναι υπεύθυνος για τις επαφές με τους εταίρους της Κοινοπολιτείας Ανεξαρτήτων Κρατών. Στις 4 Φεβρουαρίου 2005 ο Αρίποφ διορίστηκε αναπληρωτής πρωθυπουργός. Στη συνέχεια, σε ανασχηματισμό τον Αύγουστο του 2012 διορίστηκε επικεφαλής του Συγκροτήματος για τα Πληροφοριακά Συστήματα και τις Τηλεπικοινωνίες. Τον Σεπτέμβριο του 2016 διορίστηκε και πάλι αναπληρωτής πρωθυπουργός. Στις 12 Δεκεμβρίου 2016, διορίστηκε από το κυβερνών κόμμα για να σχηματίσει ένα υπουργικό συμβούλιο. Στις 14 Δεκεμβρίου, επιβεβαιώθηκε ως πρωθυπουργός από το κοινοβούλιο. Στις 15 Δεκεμβρίου, σχημάτισε την κυβέρνησή του. Ο Αρίποφ είναι παντρεμένος και έχει πέντε κόρες. Έχει τιμηθεί με τα κρατικά βραβεία Ordens "Do'stlik" και "Mehnat shuhrati" (Φιλία και Εργασία Δόξας).
Μαρία της Πρωσίας, μαργραβίνα του Βρανδεμβούργου-Μπάυροϊτ

Η Μαρία, γερμ.: Maria von Brandenburg-Bayreuth (23 Ιανουαρίου 1579 - 11 Φεβρουαρίου 1649) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόρη του δούκα της Πρωσίας και με τον γάμο της έγινε μαργραβίνα του Βρανδεμβούργου-Μπάυροϊτ.

 Γεννημένη στο Κένινγκσμπεργκ, ήταν η δεύτερη κόρη του Αλβέρτου-Φρειδερίκου δούκα της Πρωσίας (1553–1618) από τον γάμο του με τη Μαρία-Ελεονώρα των Λα Μαρκ (1550-1608), κόρη του Γουλιέλμου του Πλούσιου, δούκα του Γύλιχ-Κλεβης-Μπεργκ. Η πριγκίπισσα μεγάλωσε με τις αδελφές της στο κάστρο Κένιγκσμπεργκ. Στις 29 Απριλίου 1604 παντρεύτηκε τον Χριστιανό μάργραβο του Βραδεμβούργου-Μπάυροϊτ (1581-1655) στο κάστρο Πλάσενμπουργκ. Δεδομένου ότι ο πατέρας της δεν άφησε άρρενες κληρονόμους, προέκυψε διαφωνία μεταξύ της Πρωσίας και του Γύλιχ-Κλέβης-Μπεργκ σχετικά με την αποζημίωση της Μαρίας. Το 1613 η Μαρία απέκτησε τις εκτάσεις των Σρέετς και Κούλμπαχ στο Χάαγκ (Όμπερφρανκεν). Χρησιμοποίησε τα έσοδα από αυτές τις εκτάσεις για να επεκτείνει το κάστρο του Ούτερνσρεετς, την ιδιοκτησία χηρείας της (wittum). Η Μαρία και η οικογένειά της στη Φραγκονία έπρεπε να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου και οι εκτάσεις χάθηκαν. Η Μαρία απεβίωσε το 1649 και τάφηκε στην εκκλησία της πόλης στο Μπάυροϊτ. Είχε δωρίσει έναν υψηλό βωμό σε αυτή την εκκλησία. Παντρεύτηκε το 1604 τον Χριστιανό των Χοεντσόλερν μάργραβο του Βρανδεμβούργου-Μπάυροϊτ και είχε τα ακόλουθα παιδιά: Άννα-Μαρία 1609–1680, παντρεύτηκε τον Ιωάννη-Αντώνιο Α΄ πρίγκιπα του Έγκενμπεργκ. Μαγδαληνή-Σίβυλλα 1612–1687, παντρεύτηκε τον Ιωάννη-Γεώργιο Β΄ των Βέττιν εκλέκτορα της Σαξονίας. Έρντμαν-Αύγουστος 1615-1651, διάδοχος του Βρανδεμβούργου-Μπάυροϊτ. Γεώργιος-Αλβέρτος 1619-1666, (δεν κυβέρνησε) μάργραβος του Βρανδεμβούργου-Kούλμπαχ. Χριστιανός-Ερνέστος 1613–1614 απεβ. 1 έτους, Ελισάβετ-Ελεονώρα 1606, απεβ. νήπιο, Γεώργιος-Φρειδερίκος 1608, απεβ. νήπιο, Φρειδερίκος-Γουλιέλμος 1620 απεβ. νήπιο, Αγνή-Σοφία 1611 απεβ. νήπιο. Julius Mebes: Συνεισφορές στην ιστορία του Βραδεμβούργου-Πρωσικού κράτους και στρατού, Lüderitz, 1861, σ. 863
Αντρόι

Η Αντρόι (μαλαγασικά: Androy) είναι μια από τις τέσσερις περιφέρειες της Επαρχίας Τολιάρα, Μαδαγασκάρη. Πρωτεύουσα είναι η Αμποβόμπε- Αντρόι. Έχει έκταση 19.540 τ.χλμ. και πληθυσμό 600.000 κατοίκων (2005) με πυκνότητα 40 κατοίκων ανά τ.χλμ.

 Η Αντρόι βρίσκεται νότια της Μαδαγασκάρης και της Τολιάρα. Είναι η νοτιότερη περιφέρεια της Μαδαγασκάρης και βρίσκεται νότια του Τροπικό του Αιγόκερω. Συνορεύει στα δυτικά με την Ατσίμο-Αντρεφάνα και στα ανατολικά με την Ανόσι. Έχει έκταση 19.540 τ.χλμ. Η Αντρόι διαιρείται σε 4 δήμους: 2. Αμποβόμπε- Αντρόι 5. Μπεκίλι 6. Μπελόχα 21. Τσιόμπε Το τοπικό αεροδρόμιο είναι το Αεροδρόμιο της Τολιάρα που βρίσκεται στην Τολιάρα. Περιφέρειες της Μαδαγασκάρης
Κουάρκ

Τα κουάρκ (quarks) θεωρούνται σήμερα βασικοί τύποι των στοιχειωδών σωματιδίων της ύλης από τα οποία αποτελούνται τα βαρυόνια (baryons) και τα μεσόνια (mesons). Μαζί με τα γκλουόνια, θεωρούνται τα μόνα στοιχειώδη σωματίδια που μπορούν και αλληλεπιδρούν μέσω της ισχυρής πυρηνικής δύναμης.

 Το 1964 ο Αμερικάνος φυσικός Μάρεϋ Γκελ-Μαν (Murray Gell-Mann) πρότεινε ότι τα πρωτόνια και τα νετρόνια, τα λεγόμενα νουκλεόνια, δεν αποτελούν τους στοιχειώδεις δομικούς λίθους της ύλης, αλλά συνίστανται από άλλα μικρότερα σωματίδια, τα οποία ονόμασε κουάρκ. Η ονομασία αυτή προέρχεται από την πρόταση «Three quarks for Muster Mark», η οποία συναντάται στο μυθιστόρημα Finnegans Wake του Ιρλανδού συγγραφέα και ποιητή Τζέημς Τζόυς. Το 1969 ο Γκελ-Μαν απέσπασε το βραβείο Νόμπελ Φυσικής για τη συνεισφορά του και τις ανακαλύψεις σχετικά με την ταξινόμηση των στοιχειωδών σωματιδίων και τις αλληλεπιδράσεις τους. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του 1980, σε πειράματα που πραγματοποιήθηκαν σε ειδικά εργαστήρια, επιταχυντές σωματιδίων, των ΗΠΑ (SLAC στην Καλιφόρνια και Φέρμιλαμπ στο Σικάγο) και της Ευρώπης (CERN στην Ελβετία και DESY στη Γερμανία), προέκυψαν έμμεσες ενδείξεις για την ύπαρξη των κουάρκ. Η πειραματική όμως επιβεβαίωση της ύλης κουάρκ, στην κατάσταση που προϋπήρξε στο Σύμπαν τα πρώτα εκατομμυριοστά του δευτερολέπτου μετά τη Μεγάλη έκρηξη, αναμένεται να προκύψει από πειράματα σύγκρουσης βαριών ιόντων που πραγματοποιούνται στο CERN και στο εργαστήριο BNL της Νέας Υόρκης των ΗΠΑ. Στα πειράματα αυτά πυρήνες με μεγάλο μαζικό αριθμό, π.χ. μολύβδου και χρυσού, επιταχύνονται και αποκτούν μεγάλες ταχύτητες. Στην περιοχή των συγκρούσεων των πυρήνων δημιουργούνται συνθήκες μεγάλης θερμοκρασίας και πυκνότητας ύλης (όπως στο αρχικό Σύμπαν). Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τα κουάρκ που βρίσκονται παγιδευμένα στο εσωτερικό των νουκλεονίων να ελευθερώνονται και να σχηματίζουν «ατμούς» από ύλη κουάρκ σε μια διαδικασία «βρασμού» σε πολύ υψηλές θερμοκρασίες. Οι πρώτες πειραματικές ενδείξεις για την ύπαρξη αυτής της νέας κατάστασης της ύλης (ύλη κουάρκ) ανακοινώθηκαν από το εργαστήριο CERN στις αρχές του έτους 2000. Τo αντικουάρκ είναι στοιχειώδες σωμάτιο της αντιύλης. Είναι το αντισωμάτιο του κουάρκ. Κουάρκ και αντικουάρκ έχουν ίδια μάζα και χρόνο ζωής, αλλά αντίθετο φορτίο, χρώμα και βαρυονικό αριθμό 1969 Physics Nobel Prize lecture by Murray Gell-Mann 1976 Physics Nobel Prize lecture by Burton Richter 1976 Physics Nobel Prize lecture by Samuel C.C. Ting 2008 Physics Nobel Prize lecture by Makoto Kobayashi 2008 Physics Nobel Prize lecture by Toshihide Maskawa The Top Quark And The Higgs Particle by T.A. Heppenheimer – A description of CERN's experiment to count the families of quarks.
Σουνυέρ της Βαρκελώνης

Ο Σουνυέρ της Βαρκελώνης, (Καταλανικά ː Sunyer I, ισπανικά: Suniario I‎, 870 - 950) από τον Οίκο της Βαρκελώνης ήταν κόμης της Βαρκελώνης, της Ζιρόνας και της Οσόνας (911 - 947).

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Βιλφρέδου Α΄ του Δασύτριχου κόμη της Βαρκελώνης, Ζιρόνας, Οζόνας, Ουρζέλ & Σερδάνια και της Γουινιδίλδα, κόρης του Βαλδουίνου Α΄ του Σιδηρόχειρα πρώτου κόμη της Φλάνδρας. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Βιλφρέδος Β΄ της Βαρκελώνης Όταν ο πατέρας του απεβίωσε το 897, συνεργάστηκε μαζί με τον Βιλφρέδο Β΄ στη διακυβέρνηση των κομητειών. Δεν διοικούσε ανεξάρτητα, ώσπου ο μεγαλύτερος αδελφός του απεβίωσε το 911. Το 913/920 απεβίωσε ο θείος του Ραδούλφ κόμης της Μπεζαλού και δημιουργήθηκε διένεξη του Σουνυέρ και του νεότερου αδελφού του Μιρό Β΄ κόμη της Σερδάνια για τη διαδοχή στη Μπεζαλού. Τελικά ο πρώτος παραιτήθηκε των αξιώσεών του στη Μπεζαλού και το ίδιο έκανε ο δεύτερος για την κομητεία της Βαρκελώνης. Νυμφεύτηκε το 914 την Αϊμίλδα από την οποία είχε μία κόρη: Γουδινίλδα της Βαρκελώνης (915-960). Ήταν σύζυγος του Ούγκο κόμη του άνω Καρσί. Σε δεύτερο γάμο το 925 νυμφέφτηκε τη Ριχίλντα, μάλλον κόρη του κόμη του Ρουέργκ, όπως φαίνεται από την εισαγωγή νέων ονομάτων στον Οίκο. Είχαν τέκνα: Ερμενγκόλ (925-943), κόμης της Οσόνας ταυτόχρονα με τον πατέρα του. Απεβίωσε σε μάχη κοντά στη Βαλτάργα, ίσως εναντίον των Ούγγρων. Μιρό της Βαρκελώνης (926-966), κόμης της Βαρκελώνης, Ζιρόνας, Οζόνας. Μπορέλ Β΄ της Βαρκελώνης (927-992), κόμης της Βαρκελώνης. Αδελαΐδα/Μποναφίλλα (928- π. 955) παντρεύτηκε τον θείο της Σουνιφρέδο Β΄ του Ουρζέλ. Γουλιέλμος (929-986). David González Ruiz, Breve historia de la Corona de Aragón (Nowtilus, 2012), p. 38.
Ζαν Ρισπέν

Ο Ζαν Ρισπέν (Jean Richepin, 1849- 1926) ήταν Γάλλος ποιητής, μυθιστοριογράφος και θεατρικός συγγραφέας. Χαρακτήρας παρορμητικός και αντισυμβατικός, διετέλεσε ελεύθερος σκοπευτής στον Γαλλογερμανικό πόλεμο του 1870, ηθοποιός, δημοσιογράφος και λιμενεργάτης. Η ποιητική του συλλογή Το τραγούδι των ζητιάνων του στοίχισε ένα μήνα φυλακή –αλλά τον έκανε διάσημο.

 La Chanson des gueux (Το τραγούδι των ζητιάνων, ποίηση, 1876). Les Blasphèmes (Οι βλασφημίες, 1884) Mes Paradis (Οι Παράδεισοί μου, ποίηση, 1895) Les Grandes Amoureuses (Οι μεγάλες ερωμένες, διηγήματα, 1896) Contes espagnols (Ισπανικά διηγήματα, 1901) La Glu (λυρικό δράμα, 1883) Don Quichotte (δράμα έμμετρο ηρωικό-κωμικό, 1905) Miarka (λυρικό δράμα, 1905) Ελληνική Μυθολογία (Τομοι Α',Β', Γ', Δ', Ε')Το ποίημα του Ρισπέν Η καρδιά της μάνας μετέφρασε ο Άγγελος Βλάχος και την Γριά Βαβά ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου, που "την έντυσε ρουμελιώτικα" κατά τον Μιχάλη Περάνθη. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Jean Richepin στο Wikimedia Commons
Στέλιος Πέτσας

Ο Στέλιος Πέτσας είναι Έλληνας πολιτικός που υπηρετεί ως Αναπληρωτής Υπουργός Εσωτερικών για θέματα Αυτοδιοίκησης από το 2021. Από το 2019 έως το 2021, διατέλεσε Υφυπουργός στον Πρωθυπουργό και πρώην Κυβερνητικός Εκπρόσωπος στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.

 Ο Στέλιος Πέτσας γεννήθηκε στις 27 Ιουνίου 1970. Αποφοίτησε από την Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης. Ακολούθως παρακολούθησε το πρόγραμμα Ευρωπαϊκών Σπουδών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστήμιου Αθηνών και έλαβε μεταπτυχιακό τίτλο στο Δίκαιο Διεθνών Συναλλαγών του Παντείου Πανεπιστημίου. Την περίοδο 2012-2014 ήταν από τους βασικούς διαπραγματευτές της ελληνικής πλευράς με τους εταίρους της Ε.Ε., της Ε.Κ.Τ. και του Δ.Ν.Τ. για θέματα δημοσιονομικής πολιτικής. Προετοίμασε και υποστήριξε σε τεχνικό επίπεδο τη μείωση του συντελεστή Φ.Π.Α. στην εστίαση κατά 10%, από τον Αύγουστο του 2013, καθώς και τη μείωση της έκτακτης εισφοράς αλληλεγγύης κατά 30%, από τον Ιανουάριο του 2015.Από το 2016 είχε αναλάβει σύμβουλος Δημοσιονομικής Πολιτικής του προέδρου της Νέας Δημοκρατίας και αργότερα ανέλαβε Διευθυντής του Γραφείου. Στις 8 Ιουλίου 2019, ανακοίνωσε το νέο Κυβερνητικό σχήμα υπό τον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, με τον ίδιο να αναλαμβάνει τη θέση του Υφυπουργού στον Πρωθυπουργό, αρμόδιο για θέματα Επικοινωνίας και Ενημέρωσης και τη θέση του Κυβερνητικού Εκπροσώπου της Ελλάδας. Παρέμεινε στη θέση μέχρι τις 4 Ιανουαρίου 2021, οπότε και στον μετασχηματισμό μετακινήθηκε στη θέση του αναπληρωτή υπουργό στο υπουργείο εσωτερικών. Τη θέση του ως κυβερνητικός εκπρόσωπος ανέλαβε ο Χρήστος Ταραντίλης.Έχει εργαστεί σε διάφορες θέσεις, μεταξύ άλλων ως Διευθυντής του Γραφείου του Αναπληρωτή Υπουργού Οικονομικών, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του ΟΤΕ. και της Cosmote, μέλος του Προεδρείου της Economic and Development Review Committee (EDRC) του ΟΟΣΑ κ.α. Στις αρχές του 2020 με αφορμή την έξαρση της επιδημίας του κορονοϊού, η κυβέρνηση Μητσοτάκη ξεκίνησε την καμπάνια ενημέρωσης "Μένουμε Σπίτι" η οποία προέβλεπε την χορήγηση 20 εκατομμυρίων ευρώ στα ΜΜΕ της χώρας για την προβολή ενημερωτικών μηνυμάτων. Αρχικά η κυβέρνηση δημοσιοποίησε μια λίστα στην οποία αναγράφονταν μόνο τα μέσα που πήραν χρηματοδότηση, αναφέροντας πως δεν γίνεται να δημοσιοποιηθούν τα χρηματικά ποσά που πήρε το κάθε μέσο καθώς αυτό είναι ευθύνη της εταιρείας που ανέλαβε την καμπάνια. Σε δηλώσεις του σε τηλεοπτική εκπομπή του ΑΝΤ1 στις 13 Σεπτεμβρίου, δήλωσε με αφορμή τις χρεώσεις καυσίμων και θέρμανσης ότι «είναι λαϊκισμός όταν αρνούμαστε να δούμε την πραγματικότητα. Έχει αυξηθεί 1200% η τιμή του φυσικού αερίου», ενώ αναφορικά με τις πιθανές οικονομικές ενισχύσεις της κυβέρνησης ανέφερε «το βασικό ζητούμενο σε αυτές τις περιπτώσεις είναι να δείχνουμε προσαρμογή. Όποιος αρνείται να προσαρμοστεί, δυστυχώς πεθαίνει». Οι δηλώσεις του προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις, τόσο από κόμματα του Ελληνικού κοινοβουλίου αλλά και ΜΜΕ. Μιλάει αγγλικά και γαλλικά, είναι έγγαμος και πατέρας δυο κοριτσιών.
Γιάννης Γεωργαλλής

Ο Γιάννης Γεωργαλλής (Σίδνεϋ, 17 Μαΐου 1983) είναι Έλληνοαυστραλός πρώην καλαθοσφαιριστής και νυν προπονητής καλαθοσφαίρισης. Διαθέτει ύψος 2,00 μέτρα και αγωνιζόταν στις θέσεις του Σούτινγκ γκαρντ και Σμολ φόργουορντ.

 Ο Γεωργαλλής ξεκίνησε να ασχολείται με το μπάσκετ στα νεανικά τμήματα του Ιαλυσού Ρόδου αρχικά και κατόπιν του Κολοσσού Ρόδου. Το 2000 μετακόμισε στην Πάτρα, φορώντας τα χρώματα του τοπικού Απόλλωνα για την εξαετία 2000-2006. Με την ομάδα αυτή πανηγύρισε την άνοδο από την Α2 Εθνική στην Α1 Εθνική, ενώ το 2005 ξεχώρισε στο All-Star Game που φιλοξενήθηκε στην Πάτρα.Ακολούθως έλαβε μεταγραφή στον Πανελλήνιο για την περίοδο 2006-07, ενώ στη συνέχεια εντάχθηκε για τη μια διετία στην ομάδα του Πανιωνίου. Με τους Νεοσμυρνιώτες αγωνίστηκε την πρώτη του χρονιά 2007-08 στο EuroCup (σημερινό EuroChallenge) και τη δεύτερη (2008-09) σε 10 αγώνες της Ευρωλίγκας. Την περίοδο 2009-10 επέστρεψε στον Πανελλήνιο, λαμβάνοντας μέρος και στο EuroChallenge της χρονιάς εκείνης. Την περίοδο αυτή υπέστη σοβαρότατο τραυματισμό στη μέση, κάτι που τον άφησε εκτός παρκέ για ένα περίπου χρόνο και τον έβαλε σε σκέψεις για το αν έπρεπε να τερματίσει την καριέρα του.Από το Δεκέμβριο του 2010 έχει επιστρέψει στην αφετηρία της πορείας του, φορώντας και πάλι τη φανέλα του Κολοσσού Ρόδου στα πλαίσια της Α1 Εθνικής. Μετά τη λήξη του τριετούς συμβολαίου του, το καλοκαίρι του 2013 οι δύο πλευρές ανανέωσαν τη συνεργασία τους με το Γεωργαλλή να αποτελεί τον 4ο παίκτη σε συμμετοχές στην ιστορία της ομάδας στην Α1 (πίσω από τους Ασημακόπουλο, Τσάμη και Χαρίση). Το 2017, ανανέωσε το συμβόλαιό του με την ομάδα. Το 2019, ανακοίνωσε ότι αποχώρησε από την ενεργό δράση, σε ηλικία 36 ετών. Τον Αύγουστο του 2020, ανακοινώθηκε η πρόσληψή του ως άμεσος συνεργάτης του Ηλία Καντζούρη στον πάγκο του Κολοσσού. Ως μέλος της Εθνικής Ελλάδος, ο Γεωργαλλής συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Παίδων το 1999 στη Σλοβενία, κατακτώντας το ασημένιο μετάλλιο. Ήταν επίσης στην ομάδα που κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στη Λιθουανία στα πλαίσια του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Νέων Ανδρών το 2002. Το 2005 προσέθεσε ένα ακόμη ασημένιο μετάλλιο στη συλλογή του, συμμετέχοντας με την Εθνική Ανδρών στους Μεσογειακούς Αγώνες στην Αλμερία. Φιναλίστ Κυπέλλου Ελλάδας (1): 2015 Γιάννης Γεωργαλλής, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά). Ioannis Georgallis, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Euroleague Basketball (Αγγλικά). Georgallis, Ioannis, στατιστικά στον επίσημο ιστότοπο της FIBA Europe. (Αγγλικά) Georgallis, Ioannis, προφίλ στον ιστότοπο του αρχείου της FIBA. (Αγγλικά) Giannis Georgalis, στατιστικά στην ιστοσελίδα ProBallers.com. (Αγγλικά) Giannis Georgalis, στατιστικά στην ιστοσελίδα DraftExpress.com. (Αγγλικά)
Κόσμος 9

Ο Κόσμος 9 (ρωσικά: Космос 9), οποίος στην Δύση ήταν γνωστός και σαν Zenit-2 #7, ήταν σοβιετικός κατασκοπευτικός δορυφόρος που εκτοξεύτηκε το 1962, ο τρίτος τύπου Ζενίτ-2 που τέθηκε με επιτυχία σε τροχιά. Τους προηγούμενους μήνες είχαν προηγηθεί οι Κόσμος 4 και Κόσμος 7. Οι δορυφόροι Ζενίτ-2 βασίζονταν σχεδιαστικά στα διαστημόπλοια Βοστόκ που έστειλαν τους πρώτους ανθρώπους στο διάστημα.

 Ο δορυφόρος εκτοξεύτηκε με πύραυλο Βοστόκ-2 που είχε αριθμό σειράς T15000-06 από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στις 27 Σεπτεμβρίου 1962 (09:39:51 GMT). Τέθηκε σε χαμηλή περιγήινη τροχιά με περίγειο 829 χλμ., απόγειο 981 χλμ., κλίση 67,7 μοιρών και τροχιακή περίοδο 103,1 λεπτών. Η αποστολή του διήρκησε τέσσερις ημέρες και ολοκληρώθηκε με την επιστροφή στην Γη της κάψουλας επανεισόδου, στην οποία μεταφέρονταν το φιλμ, την 1η Οκτωβρίου. Εκτός από την πρωταρχική αποστολή του της οπτικής αναγνώρισης, ο Κόσμος 9 χρησιμοποιήθηκε και για την έρευνα σχετικά με την ακτινοβολία στο διάστημα προς υποστήριξη του προγράμματος Βοστόκ. Διαστημικές αποστολές το 1962
Μπραϊάν Ζουμπέρ

Ο Μπραϊάν Ζουμπέρ (γαλλ.: Brian Joubert, 20 Σεπτεμβρίου 1984) είναι Γάλλος αθλητής του καλλιτεχνικού πατινάζ. Ήταν παγκόσμιος πρωταθλητής για το 2007, τρεις φορές πρωταθλητής Ευρώπης (2004, 2007 και 2009), ενώ έχει στεφθεί έξι φορές πρωταθλητής Γαλλίας και έχει κερδίσει και ένα Γκραν Πρι Καλλιτεχνικού Πατινάζ.

 Γεννήθηκε στο Πουατιέ της Γαλλίας και σε μικρή ηλικία πέρασε μια σοβαρή ασθένεια που οδήγησε στην απώλεια του ενός νεφρού του. Λόγω της ασθένειας επέλεξε να ασχοληθεί με το πατινάζ αντί με άλλα, μαχητικά σπορ, που του άρεσαν περισσότερο. Ξεκίνησε να κάνει πατινάζ στην ηλικία των τεσσάρων, μαζί με τις δυο μεγαλύτερες αδερφές του. Ο Ζουμπέρ είναι διασημότητα στη Γαλλία, εν μέρει λόγω και της σχέσης του με την πρώην Μις Γαλλία Λετίσια Μπλεζέ. Αργότερα ο Ζουμπέρ υπέβαλε μήνυση εναντίον της, επειδή εκείνη δήλωσε σε περιοδικά πως ήταν ομοφυλόφιλος και η σχέση ήταν "απλή βιτρίνα", κερδίζοντας τη δίκη και αποζημίωση 17.000 ευρώ.Ο Γάλλος παγοδρόμος είναι γνωστός για τη δεινότητά του στα άλματα. Συνηθίζει τα τετραπλά salchow και τα τετραπλά toe loop. Στο Κύπελλο Ρωσίας του 2006, ο Ζουμπέρ εισήλθε στην ελίτ των ανδρών παγοδρόμων εκτελώντας τρία τετραπλά άλματα κατά τη διάρκεια του μεγάλου προγράμματός του. Έχει δηλώσει σε συνεντεύξεις ότι θεωρεί τα τετραπλά άλματα σημαντικά για το μέλλον του καλλιτεχνικού πατινάζ ως αθλήματος.Ο αθλητής χρηματοδοτεί μια ένωση που υποστηρίζει τα παιδιά με σύνδρομο Ουίλιαμς. Το 2006 εξέδωσε την αυτοβιογραφία του με τίτλο Brian Joubert: le Feu sur la Glace (Μπράιαν Ζουμπέρ, Η Φωτιά Πάνω στον Πάγο). Παρουσίαση στον ιστότοπο της Διεθνούς Ένωσης Πατινάζ
Μικόουαϊ Σενπ Σαζίνσκι

Ο Μικόουαϊ Σενπ Σαζίνσκι (πολωνικά: Mikołaj Sęp Szarzyński) (περ. 1550 - περ. 1581) ήταν επιδραστικός Πολωνός ποιητής της ύστερης Αναγέννησης, ο οποίος έγραψε τόσο στα πολωνικά όσο και στα λατινικά. Ήταν πρωτοπόρος του μπαρόκ και ο μεγαλύτερος εκπρόσωπος του μεταφυσικού κινήματος της εποχής στην Πολωνία. Τα ποιήματα έρωτα του συχνά ταξινομούνται ως μανιεριστικά. Ο Γιαν Μπουόνσκι έχει αποκαλέσει τον Σαζίνσκι «μυστικιστή ποιητή γεμάτο αφαίρεση» και ο Βίκτορ Βάιντραουπ τον έχει αποκαλέσει «τον πιο εξαιρετικό ποιητή της εποχής του Γιαν Κοχανόφσκι». Η θέση του ποιητή στην ιστορία της πολωνικής λογοτεχνίας είναι αμφιλεγόμενη.

 Λίγα είναι γνωστά για την προσωπική ζωή του Σαζίνσκι. Γεννήθηκε στη Ζίμνα Βόντα κοντά στο Λβουφ και ήταν ο μεγαλύτερος από τους τρεις γιους Σπούδασε στα πανεπιστήμια της Βιτεμβέργης και της Λειψίας. Η παραμονή του στη Γερμανία τον έφερε κοντά στον Προτεσταντισμό, αλλά αργότερα έγινε ένθερμος Καθολικός και η θρησκευτική του αφοσίωση αντικατοπτρίζεται στα ποιήματά του. Πιθανότατα πέθανε στη Βολίτσα το 1581 σε ηλικία 31 ετών. Συγκέντρωσε όλα τα γραπτά του σε χειρόγραφα. Μετά το θάνατό του, η ποίηση του Σαζίνσκι συλλέχθηκε από τον αδελφό του, Γιάκουμπ και δημοσιεύτηκε με τον τίτλο Rytmy abo wiersze polskie (Ρυθμοί ή πολωνικά ποιήματα) το 1601. Το έργο του Σαζίνσκι ονομάζεται συχνά «ηλιοβασίλεμα της Πολωνικής Αναγέννησης». Τα ποιήματά του εισήγαγαν το μπαρόκ στην πολωνική λογοτεχνία. Τα πιο σημαντικά ποιήματα του Σαζίνσκι είναι πιθανώς τα σονέτα του. Είναι γραμμένα σύμφωνα με το γαλλικό μοντέλο του ύφους. Το πιο σημαντικό είναι ίσως το σονέτο O wojnie, którą walczymy z szatanem, światem i ciałem. Ο Σαζίνσκι έκανε επίσης παραφράσεις και για κάποιους ψαλμούς. Rytmy abo wiersze polskie (πολωνικά) Συλλεγμένα έργα (πολωνικά) Όλα τα ποιήματα του Σαζίνσκι σε αγγλικές μεταφράσεις
Τζωρτζ Νέβιλ, 4ος βαρόνος του Μπεργκαβεννί

Ο Τζωρτζ Νέβιλ, 4ος ή 2ος βαρόνος του Μπεργκαβεννί (1440 - 20 Σεπτεμβρίου 1492) Άγγλος ευγενής, 4ος Βαρόνος του Μπεργκαβεννί ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Εδουάρδου Νέβιλ, 3ου βαρόνου του Μπεργκαβεννί και της Ελισάβετ Μποσάμπ. Στις 9 Μαΐου 1471 στέφτηκε ιππότης από τον Εδουάρδο Δ΄ της Αγγλίας χάρη στην συμμετοχή του στην μάχη του Τιουκέσμπουρι, διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1476.

 Παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο πριν τις 1 Μαΐου 1471 την Μάργκαρετ Φενν (πέθανε στις 28 Σεπτεμβρίου 1485) κόρη και διάδοχο του Ούγου Φένν με την οποία απέκτησε : Τζωρτζ Νέβιλ, 5ος βαρόνος του Μπεργκαβεννί (1469 - 1535) Τζων Νέβιλ Γουίλιαμ Νέβιλ Έντουαρντ Νέβιλ (1471 - 1538), παντρεύτηκε πριν τις 6 Απριλίου 1529 την Ελεονώρα Ουίνδσορ κόρη του Άντριου Ουίνδσορ, 1ου βαρόνου του Ουίνδσορ και χήρα του Ραλφ Σκρόυπ, 9ου βαρόνου του Σκρόυπ (πέθανε στις 17 Σεπτεμβρίου 1515) Τόμας Νέβιλ (1484 - 1542) ομιλητής στην Βουλή των Κοινοτήτων που παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο την Αικατερίνη Ντάκρε και σε δεύτερο γάμο την Ελισάβετ Μπρους Σερ Ρίτσαρντ Νέβιλ (1485 - 1515) Ελισάβετ Νέβιλ, παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τον Τόμας Μπέρκλεϋ, εσκουίρο του Αβόν στο Χαμσάιρ και σε δεύτερο γάμο τον Ρίτσαρντ Κόβερτ, εσκουίρο του Σλόγκχαμ στο Σάσσεξ.Παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Ελισάβετ Μπρέντ που ήταν διαδοχικά χήρα του Ρίτσαρντ Νέιλορ, του Ρόμπερτ Μπάσετ και του Τζων Στόκκερ, με την δεύτερη σύζυγο του δεν απέκτησε παιδιά.Ο Μπεργκαβεννί ήταν Καπετάνιος των Αγγλικών δυνάμεων στην μάχη του Καλαί (1490) και πέθανε το 1492. Cokayne, George Edward (1910). The Complete Peerage, edited by Vicary Gibbs. I. London: St. Catherine Press. pp. 30–1. Davies, Catharine (2004). "Neville, Sir Thomas (b. in or before 1484, d. 1542)". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press. Richardson, Douglas (2011). Everingham, Kimball G., ed. Magna Carta Ancestry: A Study in Colonial and Medieval Families. I (2nd ed.). Salt Lake City.
Μπακόπα

Το Μπακόπα (Bacopa) είναι το γένος των 70 - 100 υδρόβιων φυτών που ανήκουν στην οικογένεια Πλανταγινίδες (Plantaginaceae). Τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, είναι κοινώς γνωστό ως μπράχμι (brahmi), ενώ στο εξωτερικό είναι επίσης γνωστό ως Waterhyssop (ή Water Hyssop, αν και αυτό είναι περισσότερο παραπλανητικό, καθώς το Μπακόπα (Bacopa) δεν είναι πολύ στενά συνδεδεμένο με τον ύσσωπο, αλλά απλώς έχει μια κάπως παρόμοια μορφολογία).

 Η κοινή ονομασία του φυτού, μπράχμι (brahmi), αναφέρεται περισσότερο στο είδος Μπακόπα του Μονιέ (Bacopa monnieri) και η προέλευση της ονομασίας, παραπέμπει στον ινδουιστικό θεό Βράχμα. Είναι ετήσια (annual) ή πολυετή (perennial) φυτά, με κατακείμενους (decumbent) ή όρθιους μίσχους. Τα φύλλα είναι αντικριστά ή ελικοειδή (opposite or whorled), και άμισχα (sessile). Η λεπίδα του φύλλου είναι κανονική, στρογγυλή προς γραμμική και η φλέβωση είναι παλαμοειδής ή πτεροειδής. Οι μίσχοι του είναι τριχωτοί ή λείοι. Τα άνθη παράγονται μοναχικά ή σε ζεύγη από μασχάλες φύλλων, συνήθως συμμετρικά ακτινικά, με πέντε σέπαλα και πέντε πέταλα και είναι συνήθως λευκά, κυανά ή μωβ. Η διασπορά και ο πολλαπλασιασμός, γίνεται με σπόρους και τεμάχια στελεχών. Τα θρυμματισμένα φύλλα έχουν ένα χαρακτηριστικό άρωμα «λεμονιού». Τα είδη Μπακόπα (Bacopa), βρίσκονται στις τροπικές και υποτροπικές περιοχές του κόσμου, κυρίως της Αμερικανικής ηπείρου. Μερικά, θεωρούνται ως ζιζάνια και τα πλεονάζοντα υλικά, δεν θα πρέπει να απορρίπτονται στις θερμότερες περιοχές. Τα περισσότερα αναπτύσσονται σε υγρές αμφίβιες συνθήκες, αν και ορισμένα όπως το Β. myriophylloides φαίνεται ότι είναι εξ' ολοκλήρου υδρόβιο. Bacopa monnieri, συν. Herpestis monniera, είναι σημαντική στην ιατρική Αγιουρβέντα και έχει χρησιμοποιηθεί, ιδιαιτέρως στην Ινδία, εδώ και αρκετές χιλιάδες χρόνια, για την βελτίωση της ψυχικής λειτουργίας συμπεριλαμβανομένης της κατανόησης (Dhi), της μνήμης (Dhriti) και την ανάμνησης (Smriti). Εκτός από ενισχυτικό της μνήμης, χρησιμοποιείται συνήθως στην ιατρική Αγιουρβέντα και ως αφροδισιακό, όπως επίσης και ως γενικό τονωτικό. Ορισμένα από αυτά τα είδη, συνήθως χρησιμοποιούνται στα ενυδρεία γλυκού νερού και πέριξ και στις λίμνες, στα θερμότερα κλίματα. Τα περισσότερα είναι εύκολο να αναπτυχθούν και αναπτύσσονται βραδέως, αλλά χρειάζονται μέτρια προς υψηλή ποσότητα φωτός. Τα περισσότερα είναι εύκολο να αναπτυχθούν και θα ανεχθούν ένα μεγάλο εύρος συνθηκών του νερού. Η B. caroliniana τουλάχιστον θα ανεχθεί τα υφάλμυρα ύδατα. Τα φυτά είναι συνήθως καλύτερο να φυτεύονται σε ομάδες στη μέση προς το υπόβαθρο. Η προσβολή άλγης μπορεί να είναι ένα πρόβλημα σε φωτεινότερες συνθήκες φωτισμού. Mecardonia procumbens (Mill.) Small (ως B. procumbens (Mill.) Greenm.) Παραπομπές σημειώσεων (Αγγλικά) Bacopa Monograph By Dr Ajay Padmawar (Αγγλικά) Bramhi (Αγγλικά) Randomized controlled trial of standardized Bacopa monniera extract in age-associated memory impairment
Βασιλεύς

Ο όρος Βασιλεύς είναι ελληνικός τίτλος που έχει χρησιμοποιηθεί για την περιγραφή διαφόρων τύπων μονάρχων στην ιστορία. Ο τίτλος χρησιμοποιήθηκε από τους Βυζαντινούς αυτοκράτορες, αλλά έχει και μεγάλη ιστορία χρήσης από ηγεμόνες και άλλα πρόσωπα εξουσίας στην αρχαία Ελλάδα, καθώς και από τους βασιλιάδες της σύγχρονης Ελλάδας. Οι γυναικείες μορφές είναι: βασίλεια, βασιλίς, βασίλισσα, καθώς και το αρχαϊκό βασιλίννα.

 Η ετυμολογία της λέξης βασιλεύς είναι ασαφής. Η Μυκηναϊκή μορφή ήταν *gʷasileus (Γραμμική Β: qa-si-re-u), που υποδηλώνει κάποιον δικαστή ή τοπικό οπλαρχηγό, αλλά όχι έναν πραγματικό βασιλιά. Η υποθετική αρχαιότερη πρωτο-ελληνική μορφή θα ήταν *gʷatileus. Οι περισσότεροι γλωσσολόγοι υποθέτουν ότι είναι μια μη-ελληνική λέξη που δανείστηκε η ελληνική την Εποχή του Χαλκού από ένα προϋπάρχον γλωσσικό προ-ελληνικό υπόστρωμα της Ανατολικής Μεσογείου. Ο Σίντλερ (1976) υποστηρίζει πως προέρχεται από μια εσωτερική ελληνική καινοτομία της κατάληξης -ευς από ινδο-ευρωπαϊκό υλικό και όχι από ένα Μεσογειακό δάνειο.
Φόρμιγξ

Η Φόρμιγγα ήταν έγχορδο μουσικό όργανο της αρχαιότητας, και συγκεκριμένα της ομηρικής εποχής. Το συναντάμε από τον 9ο μέχρι τον 6ο αιώνα π.Χ.. Αργότερα παραχώρησε την θέση της στην κιθάρα και την λύρα.

 Ο Όμηρος αναφέρει στην Ιλιάδα και την Οδύσσεια, ότι ήταν καλυμμένη με ξύλο και ελεφαντόδοντο και οι ήχοι της συνόδευαν τον ποιητή κατά την απαγγελία του έπους. Αρχαιολογικά ευρήματα, καθώς και κείμενα του Ησίοδου και του Αριστοφάνη μας λένε ότι είχε τέσσερις χορδές, όπως και τέσσερις νότες είχε η Ιωνική μουσική. http://homepage.univie.ac.at/gottfried.fliedl/musica/musica_glossar/phorminx.html gespeichert auf den Seiten des Internet Archive Bebilderte Abgrenzung von Phorminx, Kithara und Lyra (Αγγλικά)
Βερίγγειος πορθμός

Ο Βερίγγειος πορθμός είναι θαλάσσιο στενό μεταξύ του Ακρωτηρίου Ντεζνιόβ της Τσουκότκας (Ρωσία), που είναι το ανατολικότερο σημείο (169°43' W) της Ασίας, και του Ακρωτηρίου του Πρίγκιπα της Ουαλίας της Αλάσκας, που είναι το δυτικότερο σημείο (168°05' W) της αμερικανικής ηπείρου. Ο πορθμός βρίσκεται σε γεωγραφικό πλάτος 65° 40', λίγο πιο νότια από τον βόρειο Αρκτικό κύκλο.

 Το στενό έχει μήκος 88 χιλιόμετρα και βάθος που κυμαίνεται από 30 έως 50 μέτρα, και συνδέει τη Θάλασσα Τσούκτσι (που είναι μέρος του Αρκτικού ωκεανού) με τη Βερίγγειο θάλασσα στα νότια, που είναι μέρος του Ειρηνικού ωκεανού. Έχει πάρει το όνομά του από τον Βίτους Μπέρινγκ, τον Ρώσο εξερευνητή που πρώτος διέσχισε τον πορθμό το 1728. Ακριβώς στη μέση του πορθμού βρίσκονται τα Νησιά Διομήδη, δυο νησάκια που ανήκουν το ένα στη Ρωσία και το άλλο στις ΗΠΑ. Μόνο το νησί Μικρός Διομήδης (ΗΠΑ) κατοικείται, με μόνιμο πληθυσμό Εσκιμώους Τσούκτσους, που το 1980 αριθμούσαν 139 κατοίκους και το 2011 αριθμούσαν 135 κατοίκους. Έχουν γίνει κάποιες προτάσεις για την κατασκευή μιας γέφυρας που να ενώνει τα δυο άκρα του Πορθμού μεταξύ της Αλάσκας και της Σιβηρίας (γνωστής ως «Διεθνούς γέφυρας ειρήνης», που για την ακρίβεια θα ήταν 3 γέφυρες: 1 γέφυρα μήκους 3,8 χιλιομέτρων, ανάμεσα στα Νησιά Διομήδη, και 2 γέφυρες μήκους 40 χιλιομέτρων, εκατέρωθεν των νησιών) ή εναλλακτικά μιας σήραγγας κάτω από το στενό, λόγω του ρηχού πυθμένα. Τα μεγάλα έξοδα κατασκευής και συντήρησης όμως (ιδίως αν ήταν γέφυρα, λόγω της ακραίας πτώσης της θερμοκρασίας και του επιπλέοντος πάγου, που θα της ασκούσε μεγάλες πιέσεις τον χειμώνα), κάνουν προς το παρόν τα σχέδια αυτά μάλλον απίθανα. Τα δυο άκρα του πορθμού κατά την Εποχή των παγετώνων, όταν και είχε υποχωρήσει η παγκόσμια στάθμη της θάλασσας, ενώνονταν με μια λωρίδα ξηράς, την Βερίγγεια γέφυρα, η οποία υποστηρίζεται ότι βοήθησε τότε την μετανάστευση ζώων ή / και ανθρώπων από τη Σιβηρία στην αμερικανική ήπειρο. Τον χειμώνα η περιοχή πλήττεται από ισχυρές καταιγίδες, η μέση θερμοκρασία κυμαίνεται γύρω στους -20 °C και στα πλέον ακραία καιρικά φαινόμενα οι χαμηλότερες θερμοκρασίες πλησιάζουν τους -50 °C. Αν και δεν υπάρχουν παγόβουνα, η θάλασσα καλύπτεται από στρώμα πάγου, με μέσο πάχος 1,2 - 1,5 μέτρα. Τον Μάρτιο του 2006, ο Βρετανός Καρλ Μπάσμπι και ο Γάλλος Ντιμίτρι Κίεφερ διέσχισαν τον πορθμό με τα πόδια, περπατώντας πάνω σε μια παγωμένη περιοχή μήκους 90 χιλιομέτρων για 15 μέρες, συνελήφθησαν όμως μόλις έφτασαν στη Ρωσία, γιατί δεν είχαν περάσει από έλεγχο διαβατηρίων. Βερίγγεια γέφυρα Βερίγγειος θάλασσα
Βικτώρια Αδελαΐδα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν

Η Βικτωρία Αδελαΐδα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ (Viktoria Adelheid von Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg, 31 Δεκεμβρίου 1885 - 3 Οκτωβρίου 1970) ήταν η σύζυγος του Καρόλου Εδουάρδου της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα.

 Η Βικτωρία Αδελαΐδα Ελένη Λουίζα Μαρία Φρειδερίκη γεννήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1885 στο Γκρύνχολτς του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν και ήταν το πρώτο παιδί του Φρειδερίκου Φερδινάνδου του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν και της Καρολίνας Ματθίλδης του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ.Στις 11 Οκτωβρίου 1905 παντρεύτηκε τον Κάρολο Εδουάρδο της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα στο Κάστρο Γκλύξμπουργκ στο Σλέσβιχ και απέκτησαν πέντε τέκνα: Ιωάννης Λεοπόλδος (1906-1972), παντρεύτηκε (1) την βαρόνη Φεοντόρα φον ντερ Χορστ. Απέκτησαν 3 παιδιά; (2) την Μαρία Τερέσα Ράιντλ. Σίβυλλα (1908-1972), παντρεύτηκε τον Γουσταύο Αδόλφο του Βεστερμπόττεν. Απέκτησαν 5 παιδιά. Ουμβέρτος (1909-1943), δεν παντρεύτηκε ποτέ. Σκοτώθηκε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ματθίλδη (1912-1983), παντρεύτηκε (1) τον Φρειδερίκο του Καστέλ-Ρυντενχάουζεν. Απέκτησαν 3 παιδιά; (2) τον Μαξ Σνίρρινγκ. Απέκτησαν 3 παιδιά; (3) τον Τζιμ Άντρε. Φρειδερίκος Ιωσίας (1918-1998), παντρεύτηκε (1) τη Βικτώρια Λουίζα του Ζολμς-Μπάρουτ. Απέκτησαν 1 παιδί; (2) τη Ντενύζ Ανριέτ ντε Μυρά. Απέκτησαν 3 παιδιά; (3) την Κατερίνε Μπρέμμε.Πέθανε στις 3 Οκτωβρίου 1970 στο Ανάκτορο Γκράϊνμπουργκ στην πόλη Γκράιν της Αυστρίας σε ηλικία 84 ετών. Είναι θαμμένη δίπλα στον σύζυγο της στο Κόμπουργκ. 31 Δεκεμβρίου 1885 – 11 Οκτωβρίου 1905: Η Υψηλότητα Πριγκίπισσα Βικτωρία Αδελαΐδα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ 11 Οκτωβρίου 1905 – 28 Μαρτίου 1919: Η Βασιλική Υψηλότητα Η Δούκισσα της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα Στο Ηνωμένο Βασίλειο: 11 Οκτωβρίου 1905 – 28 Μαρτίου 1919: Η Βασιλική Υψηλότητα Η Δούκισσα του Ώλμπανυ 28 Μαρτίου 1919 – 6 Μαρτίου 1954: Η Υψηλότητα Η Δούκισσα της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα 6 Μαρτίου 1954 – 3 Οκτωβρίου 1970: Η Υψηλότητα Η Χήρα Δούκισσα της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα
Θίο Γουόλκοτ

O Θίο Γουόλκοτ (Theo Walcott) είναι Άγγλος πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε τελευταία φορά ως επιθετικός στην Έβερτον και στην Εθνική Αγγλίας. Γεννήθηκε το 1989 στο Λονδίνο και έχει καταγωγή από την Αγγλία και την Τζαμάικα.

 Ξεκίνησε να αγωνίζεται επαγγελματικά το 2005 στη Σαουθάμπτον. Τον Ιανουάριο του 2006 πήρε μεταγραφή για την Άρσεναλ.Με την Άρσεναλ έχει κατακτήσει τρία Κύπελλα Αγγλίας και τρία Κομιούνιτι Σιλντ, ενώ το 2006 έφτασε στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ. Τον Ιανουάριο του 2018 υπέγραψε στην Έβερτον. Στην εθνική Αγγλίας παίζει από το 2006. Ήταν στην αποστολή της ομάδας στο Μουντιάλ του 2006 και στο Euro του 2012.
Μονίκα Σότσκο

Η Μονίκα Σότσκο (πολωνικά: Monika Soćko, το γένος Μπομπρόφσκα [Bobrowska]) (γενν. 24 Μαρτίου 1978) είναι Πολωνή σκακίστρια, η οποία κατέχει τους τίτλους του γκρανμαίτρ (GM) και της γυναίκας γκρανμαίτρ (WGM). Κέρδισε το Πρωτάθλημα Πολωνίας σκακιού γυναικών οκτώ φορές (το 1995, 2004, 2008, 2010, 2013, 2014, 2016, 2017).

 Το 2007, η Σότσκο κέρδισε ένα διεθνές τουρνουά γυναικών στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν, μπροστά από την πρώην παγκόσμια πρωταθλήτρια γυναικών, Αντοανέτα Στεφάνοβα. Το 2008, της απονεμήθηκε ο τίτλος του Διεθνή Γκρανμαίτρ (GM) από τη Διεθνή Σκακιστική Ομοσπονδία και έγινε η πρώτη και, μέχρι σήμερα, η μόνη Πολωνή παίκτρια που το κατάφερε. Την επόμενη χρονιά, κέρδισε το Arctic Chess Challenge στο Τρούμσε της Νορβηγίας, παρά το γεγονός ότι κατετάγη μόνο ως νούμερο 16 πριν από το τουρνουά, ενώ ο κορυφαίος στην κατάταξη σύζυγός της, Μπάρτος Σότσκο, τερμάτισε στην 13η θέση. Τον Μάρτιο του 2010, κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Ατομικό Πρωτάθλημα Σκακιού Γυναικών, ξεπερνώντας την Έλενα Ντέμπο και τη Μαρί Σεμπάγκ στα τάι μπρέικ.Το 2014, η Σότσκο κέρδισε το τουρνουά γυναικών γκρανμαίτρ της Ερφούρτης. Το 2017, κέρδισε το 8ο Sharjah Cup για Γυναίκες στη Σάρτζα των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, ξεπερνώντας την Ουκρανή αθλήτρια Σβετλάνα Μόσκαλτες στο σκορ τάι μπρέικ, αφού και οι δύο τους σημείωσαν 7½/9 πόντους.Τον Αύγουστο του 2022, στην Πράγα, η Σότσκο κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Ατομικό Πρωτάθλημα Σκακιού Γυναικών.Ως μέλος της πολωνικής ομάδας, κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Ομαδικό Πρωτάθλημα Σκακιού Γυναικών το 2005, το αργυρό το 2007 και το 2011 και το χάλκινο το 2013 και στην Ολυμπιάδα Σκακιού Γυναικών του 2002. Επίσημος ιστότοπος
Σέρτζιο Κορμπούτσι

Ο Σέρτζιο Κορμπούτσι (ιταλικά: Sergio Corbucci), (6 Δεκεμβρίου 1926 - 1 Δεκεμβρίου 1990), ήταν Ιταλός σκηνοθέτης. Είναι γνωστός τόσο για τα πολύ βίαια σπαγγέτι γουέστερν όσο και για τις κωμωδίες δράσης με το γνωστό δίδυμο Μπαντ Σπένσερ και Τέρενς Χιλλ.

 Γεννημένος στη Ρώμη το 1926, ήταν ο μεγαλύτερος αδερφός του σεναριογράφου και σκηνοθέτη Μπρούνο Κορμπούτσι. Ξεκίνησε την καριέρα του σκηνοθετώντας ως επί το πλείστον χαμηλού προϋπολογισμού επικές ταινίες. Μεταξύ των πρώτων σπαγγέτι του ήταν οι ταινίες "Grand Canyon Massacre (1964)", και το "Minnesota Clay (1965)". Η πρώτη εμπορική επιτυχία του Κορμπούτσι ήταν κλασικό σπαγγέτι γουέστερν Τζάνγκο, με πρωταγωνιστή τον Φράνκο Νέρο, με τον οποίο Θα συνεργαστεί αργότερα και σε άλλα δύο σπαγγέτι γουέστερν. Μετά το Τζάνγκο, ο Κορμπούτσι σκηνοθέτησε πολλά άλλα σπαγγέτι γουέστερν, γεγονός που τον έκανε τον πιο επιτυχημένο Ιταλό σκηνοθέτη μετά τον Σέρτζιο Λεόνε και έναν από τους πιο παραγωγικούς σκηνοθέτες της Ιταλίας. Το πιο διάσημο από αυτά τα γουέστερν ήταν Η Μεγάλη Σιωπή (Il Grande Silenzio), η οποία απαγορεύτηκε σε ορισμένες χώρες για την υπερβολική προβολή της βίας. Ο Κορμπούτσι σκηνοθέτησε επίσης τον Ναβάχο Τζο (1966), με πρωταγωνιστή τον Μπαρτ Ρέινολντς, ως έναν Ινδιάνο Ναβάχο που αντιτίθεται σε μια ομάδα ληστών που σκότωσαν τη φυλή του. Στις δεκαετίες του 1970 και 1980 ο Κορμπούτσι στράφηκε κυρίως σε κωμωδίες, με πρωταγωνιστές τους Αντριάνο Τσελεντάνο. Μπαντ Σπένσερ και Τέρενς Χιλλ, που πολλές από αυτές τις κωμωδίες ήταν τεράστιες επιτυχίες στο ιταλικό box-office και βρήκαν ευρεία διανομή σε ευρωπαϊκές χώρες όπως η Γερμανία, η Γαλλία, η Αυστρία και η Ελβετία. Οι ταινίες του σπάνια λαμβάνονται σοβαρά υπόψη από τους σύγχρονους κριτικούς, αλλά ο ίδιος κατάφερε να επιτύχει μια σημαντική φήμη. Ο Σέρτζιο Κορμπούτσι πέθανε στη Ρώμη το 1990, πέντε ημέρες πριν από τα 64α γενέθλιά του, από καρδιακή προσβολή. Ο Σέρτζιο Κορμπούτσι στην IMDb (Αγγλικά)
Ειρήνη Λακαπηνή

Η Ειρήνη Λακαπηνή (γεννήθηκε Μαρία, Βουλγαρικά: Ирина Лакапина, πέθανε περίπου το 966) ήταν η Αυτοκράτειρα σύζυγος του Πέτρου Α' της Βουλγαρίας. Ήταν κόρη του Χριστόφορου Λακαπηνού, γιου και συναυτοκράτορα του Ρωμανού Α', και της σύζυγου του Αυγούστας Σοφίας.

 Για να αποδείξει τον εαυτό του έναν άξιο διάδοχο του πατέρα του τόσο στη χώρα του όσο και στα μάτια των ξένων κυβερνήσεων, ο νέος αυτοκράτορας της Βουλγαρίας Πέτρος Α' έκανε μια επίδειξη δύναμης με την εισβολή στην βυζαντινή Θράκη τον Μάιο 927, αλλά έδειξε τον εαυτό του και έτοιμο να διαπραγματευτεί για μια πιο μόνιμη ειρήνη. Ο Ρωμανός άδραξε την ευκαιρία και πρότεινε μια συμμαχία μέσω γάμου μεταξύ των αυτοκρατορικών οίκων του Βυζαντίου και Βουλγαρίας για τον τερματισμό της πόλεμου του 913-927. Ο Ρωμανός κανόνισε ένα διπλωματικό γάμο μεταξύ της εγγονής του Μαρίας και του Βούλγαρου μονάρχη. Για πρώτη φορά στην Βυζαντινή ιστορία, μια πριγκίπισσα του Βυζαντίου ήταν θα παντρευόταν έναν ξένο ηγεμόνα και δεκαετίες αργότερα, ο Κωνσταντίνος Ζ' επέκρινε τον Ρωμανό για αυτή την παραχώρηση. Τον Οκτώβριο του 927 ο Πέτρος έφτασε κοντά στην Κωνσταντινούπολη για να συναντήσει τον Ρωμανό και υπέγραψε τη συνθήκη ειρήνης, και παντρεύτηκε τη Μαρία στις 8 Νοεμβρίου. Για να δηλώσει τη νέα εποχή στην βουλγαροβυζαντινές σχέσεις, η Μαρία μετονομάστηκε σε Ειρήνη. Η Ειρήνη και ο Πέτρος Α΄ είχαν αρκετά παιδιά, συμπεριλαμβανομένων των: Πλενιμίρ. Βόρις Β΄, τσάρος της Βουλγαρίας το 969. Ρομάν/Ρωμανός, τσάροας της Βουλγαρίας το 977.
Πύργος Ρίχσταϊν

Ο πύργος Ρίχσταϊν υπήρξε ακρόπολη επάνω στο βουνό του ομώνυμου οικισμού Ρίχσταϊν που σήμερα είναι συνοικία της πόλης Μπαντ Μπέρλεμπουργκ στο Ζίγκεν-Βίντγνενσταϊν της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας.

 Η ακρόπολη κτίστηκε στο δεύτερο ήμισυ του 14ου αιώνα. Μνημονεύτηκε για πρώτη φορά σε έγγραφο του 1384. Την παραχώρησε ο δούκας Χέρμαν Β' της Έσσης το έτος 1384 ως φέουδο στον γράφο Γιόχαν Α' του Ζάιν-Βίτγκενσταϊν. Το φέουδο ανανεώθηκε τα επόμενα έτη 1416, 1427 και 1490. Από το 1415 είναι έδρα διοικητή. Το 1502 παραχωρήθηκε από τον γράφο Βίλχελμ στην χήρα του για δική της ιδιωτική χρήση. Ο πύργος αργότερα περιέπεσε σε αφάνεια και ερειπώθηκε στο δεύτερο ήμισυ του 16ου αιώνα. Σήμερα διατηρούνται μόνο μερικά θεμέλια. Jens Friedhoff: Theiss Burgenführer „Sauerland und Siegerland“, ISBN 3-8062-1706-8 Handbuch der historischen Stätten, Band III, ISBN 978-3-520-27303-1
688 Attack Sub

Το 688 Attack Sub είναι ένα βιντεοπαιχνίδι προσομοιωτή υποβρυχίων που σχεδιάστηκε από τους John W. Ratcliff και Paul Grace, που αναπτύχθηκε και δημοσιεύτηκε το 1989 για την πλατφόρμα MS-DOS και το 1990 για την πλατφόρμα της Amiga από την εταιρία βιντεοπαιχνιδιών Electronic Arts. Μια έκδοση της Sega Genesis κυκλοφόρησε το 1991 από τη Sega και αναπτύχθηκε από τη MicroProse. Ο παίκτης αναλαμβάνει τη διοίκηση ενός πυρηνικού υποβρυχίου και παίζει δέκα αποστολές που κυμαίνονται από σενάρια Ψυχρού Πολέμου ή αποστολές μάχης σε μια ψεύτικη παγκόσμια σύγκρουση. Όπως διαμορφώθηκε στο παιχνίδι, τα αμερικανικά υποβρύχια έχει πιο εξελιγμένη τεχνολογία και περισσότερα όπλα. Το σοβιετικό σκάφος έχει λιγότερα όπλα αλλά υψηλότερες σταθερές ταχύτητες. Αυτό ήταν ένα από τα πρώτα παιχνίδια που επέτρεψαν σε δύο παίκτες να παίξουν ο ένας εναντίον του άλλου μέσω ενός μόντεμ (ή καλωδίου μηδενικού μόντεμ). Ο Ράτκλιφ και η Γκρέις ανέπτυξαν αργότερα το παιχνίδι SSN-21 Seawolf, που δημοσιεύτηκε το 1994.

 Το Computer Gaming World το 1989 έδωσε μια θετική κριτική στην έκδοση DOS, σημειώνοντας ότι το παιχνίδι σχεδιάστηκε για να είναι ένα διασκεδαστικό παιχνίδι, σε αντίθεση με έναν ρεαλιστικό προσομοιωτή. Έρευνες του 1992 και του 1994 στο περιοδικό Wargames με σύγχρονες ρυθμίσεις έδωσαν στο παιχνίδι δύο αστέρια από τα πέντε, δηλώνοντας ότι το παιχνίδι ήταν πιο κοντά στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο από τις σύγχρονες υποβρύχιες επιχειρήσεις και επικρίνοντας τη "μη ρεαλιστική" έμφαση στην απόκτηση στόχου του περισκοπίου. Το Compute! συμπεριέλαβε το παιχνίδι στη λίστα με τα "εννέα σπουδαία παιχνίδια για το 1989", περιγράφοντάς το ως "γρήγορο και συναρπαστικό όπως κάθε προσομοιωτής του 2 Mach". Το περιοδικό επαίνεσε τα γραφικά του παιχνιδιού και την επιλογή μόντεμ δύο παικτών, αλλά επέκρινε την έλλειψη περισσότερων από δέκα αποστολών. Ο Mike Siggins εξέτασε το 688 Attack Sub για το Games International και του έδωσε βαθμολογία 7 στα 10 και δήλωσε ότι «Η ελκυστικότητα της χρήσης σύγχρονων όπλων σύντομα εξαφανίζεται στο παιχνίδι. Γενικά όμως, είναι ένα καλό παιχνίδι σε ένα ασυνήθιστο θέμα, αλλά θα χρειαζόταν από μια δεύτερη έκδοση." 688 Attack Sub Review Ιστορία των Subsims