Ίτσιο Ασουκάτα

Ο Ίτσιο Ασουκάτα (ιαπωνικά: 飛鳥田 一雄‎, 2 Απριλίου 1915 - 11 Οκτωβρίου 1990) ήταν Ιάπωνας πολιτικός που διετέλεσε πρόεδρος του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Ιαπωνίας και ως δήμαρχος της Γιοκοχάμα από το 1963 έως το 1978. Ο Ασουκάτα πρωτοεμφανίστηκε ως αριστερός βουλευτής κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950 και ήταν ένθερμος αντίπαλος της συνθήκης ασφαλείας με τις Ηνωμένες Πολιτείες το 1960.Ως δήμαρχος της Γιοκοχάμα ήταν πρωτοπόρος της προοδευτικής διακυβέρνησης που επικεντρωνόταν στη βελτίωση της ποιότητας ζωής και ενέπνευσε μιμητές σε αρκετές άλλες πόλεις, συμπεριλαμβανομένου του κυβερνήτη του Τόκυο, Ρυόκιτσι Μινόμπε.Ως πρόεδρος του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Ιαπωνίας από το 1977 έως το 1983, προσπάθησε να επεκτείνει την ιδιότητα του κόμματος και να επανευθυγραμμίσει την πλατφόρμα του σε ένα πιο σοσιαλδημοκρατικό μοντέλο ευρωπαϊκού τύπου, αλλά σε μεγάλο βαθμό απέτυχε να ενισχύσει τη θέση του κόμματος.

 Ο Ασουκάτα γεννήθηκε στη Γιοκοχάμα της Kanagawa. Γεννήθηκε στο σπίτι ενός γιατρού που ήταν μέλος μιας καθιερωμένης οικογένειας από την κοντινή πόλη Atsugi. Ο πατέρας του ήταν ο Κίιτσι Ατσουκάτα, δικηγόρος που εργάστηκε τόσο για τον πρόεδρο του δημοτικού συμβουλίου της Γιοκοχάμα όσο και για τον υπεύθυνο εισαγγελέα του Γραφείου Υψηλών Εισαγγελέων της Takamatsu.Όταν ήταν περίπου πέντε ετών, ο νεαρός Ασουκάτα εμφάνισε πολιομυελίτιδα, που άφησε το αριστερό του πόδι ανάπηρο. Περίπου εκείνη την περίοδο, άλλαξε την ανάγνωση kanji του ονόματός του από Kazuo σε Ichiwo (Ίτσιο) (ο χαρακτήρας wo προφέρεται "ο" στα σύγχρονα ιαπωνικά). Παρακολούθησε το σχολείο που σήμερα είναι το Γυμνάσιο Kibogaoka στην Καναγκάβα και στη συνέχεια προσπάθησε να δώσει εξετάσεις εισόδου για να μπει στο Γυμνάσιο Mito (τώρα Πανεπιστήμιο Ibaraki), αλλά αποκλείστηκε λόγω εμποδίων που παρουσίασε το αναπηρικό αριστερό πόδι του. Ήταν συμμαθητές με τον Τορόου Τέραδα και τον Τάκεσι Κάουι (όταν ο τελευταίος διετέλεσε υποψήφιος του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος στον αγώνα των δημάρχων της Γιοκοχάμα εναντίον του Ασουκάτα το 1971, η κατάσταση ονομάστηκε χιουμοριστικά «αντιπαράθεση στην τάξη»).Αφού εγκατέλειψε το Πανεπιστήμιο Chuo, μεταφέρθηκε στο Πανεπιστήμιο Meiji για να συνεχίσει τις σπουδές του κινηματογράφου εκεί. Αποφοίτησε από εκεί, και στη συνέχεια έδωσε τις «υψηλότερες εξετάσεις δημόσιας υπηρεσίας», και ως αποτέλεσμα έγινε δικηγόρος. Στην άμεση μεταπολεμική περίοδο, του ανατέθηκε να υπερασπιστεί διάφορους εγκληματίες πολέμου κατηγορίας Β και Γ. Έγινε μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου της Γιοκοχάμα το 1949, έπειτα μέλος της Νομαρχιακής Συνέλευσης της Καναγκάβα το 1951, και τέλος μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων στις γενικές εκλογές του 1953 για το Αριστερό Σοσιαλιστικό Κόμμα της Ιαπωνίας. Στο Σοσιαλιστικό Κόμμα, ανήκε στη Heiwa Dōshikai ("Αρμονική Ένωση Ανθρωπίνων Πνευμάτων"), η οποία εκείνη την εποχή ήταν η πιο αριστερή φατρία του Σοσιαλιστικού Κόμματος, και εστίασε τις περισσότερες ενέργειές του στην αντιπολίτευση στις στρατιωτικές βάσεις των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ιαπωνία. Επιπλέον, ήταν φωνητικός αντίπαλος της συνθήκης ασφαλείας του 1960 με τις Ηνωμένες Πολιτείες.Το 1963, εξελέγη δήμαρχος της Γιοκοχάμα με την υποστήριξη του JSP. Ήταν ένας από τους κορυφαίους αρχηγούς του προοδευτικού κινήματος τοπικής αυτοδιοίκησης, που ίδρυσε την Εθνική Ένωση Προοδευτικών Δημάρχων. Αυτό το κίνημα περιελάμβανε κόμματα της αντιπολίτευσης του αριστερού κέντρου να χτίσουν τη δύναμή τους στις τοπικές συνελεύσεις, με έμφαση στη βελτίωση της ποιότητας ζωής. Αυτό ενέπνευσε τους μιμητές σε πολλές άλλες πόλεις, συμπεριλαμβανομένου του κυβερνήτη του Τόκιο, Ryokichi Minobe, και σύντομα αυτές οι προοδευτικές τοπικές κυβερνήσεις άρχισαν να εξαπλώνονται σε όλη την υπόλοιπη χώρα. Ωστόσο, τη στιγμή των αρχικών εκλογών του, σημείωσε το γεγονός ότι το ίδρυμα Yokohama κυριαρχούνταν σε μεγάλο βαθμό από συντηρητικούς και είπε ότι η εκλογή ήταν σαν να "προσγειώθηκα μόνος μου στην κορυφή του βουνού Φούτζι με αλεξίπτωτο: μόνο η κορυφή, ενώ ολόκληρο το βουνό ήταν στα χέρια του εχθρού."Η θητεία του ως δήμαρχος χαρακτηρίστηκε από τις προσπάθειες του για την πραγματοποίηση της άμεσης τοπικής δημοκρατίας, η οποία επικρίθηκε από πιο συντηρητικά μέλη του δημοτικού συμβουλίου ως "αγνόηση του κοινοβουλευτισμό". Ακολούθησε φυσικά πολιτικές που σχετίζονται με πράγματα όπως πάρκα, κέντρα φύλαξης παιδιών και έλεγχο της ρύπανσης. Ωστόσο, ανησυχίες όπως οι υψηλές τιμές στην πόλη αποδείχτηκαν εμπόδιο γι 'αυτόν, καθώς, ως δήμαρχος, είχε λίγη δύναμη να ελέγχει αυτά τα πράγματα, αλλά αναμενόταν να τα λύσει. Η εικόνα του τραυματίστηκε επίσης από ένα σκάνδαλο στο οποίο συνελήφθη ένας βοηθός του για διαφθορά που σχετίζεται με το φως. Στο αποκορύφωμα του πολέμου του Βιετνάμ, συνέχισε να κάνει αντιπολεμικές και αντι-στρατιωτικές δηλώσεις, υποστηρίζοντας τους λεγόμενους "αγώνες των δεξαμενών" του 1972 στην Ιαπωνία. Το 1977, διαδέχθηκε την Tomomi Narita ως πρόεδρος του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Ιαπωνίας. Στην ψηφοφορία του Diet για το διορισμό του πρωθυπουργού το 1978, το JSP ψήφισε τον Αντιπρόεδρο Shōichi Shimodaira, λόγω του γεγονότος ότι ο Ασουκάτα δεν ήταν μέλος της Diet. Ο Ασουκάτα παραιτήθηκε από τη θέση του ως δήμαρχος της Γιοκοχάμα και διετέλεσε υποψήφιος για τη Βουλή των Αντιπροσώπων στις γενικές εκλογές του 1979. Ωστόσο, η απόφασή του να παραιτηθεί αντιτάχθηκε από τους τοπικούς υποστηρικτές του, και έτσι δεν μπορούσε να βασιστεί σε μια ισχυρή βάση εξουσίας για να τον ψηφίσει στο Γιοκοχάμα. Ως αποτέλεσμα, αποφάσισε να δοκιμάσει από την 1η συνοικία του Τόκιο. Ωστόσο, υπήρχαν ακόμη προβλήματα καθώς τώρα που βρισκόταν σε μια περιοχή όπου δεν διέθετε βάση δύναμης, δεν μπόρεσε να βοηθήσει πραγματικά άλλους υποψηφίους του JSP. Ο Ασουκάτα θέλησε να κάνει το JSP πιο ανοιχτό εισάγοντας ένα σύστημα στο οποίο ο αρχηγός του κόμματος μπορεί να επιλεγεί από όλα τα μέλη του κόμματος. Προσπάθησε επίσης να αυξήσει την έκκληση του JSP με την επέκταση της συμμετοχής σε κόμματα και τη δημιουργία στενότερου συντονισμού με ομάδες συμφερόντων πολιτών. Μεταρρύθμισε επίσης ορισμένες πολιτικές κομμάτων τις οποίες θεωρούσε δογματικές. Τον Νοέμβριο του 1979, μετέβαλε τη θέση του JSP σχετικά με τη Συνθήκη Ασφαλείας ΗΠΑ-Ιαπωνίας, καθώς ισχυρίστηκε σε επίσκεψη στις Ηνωμένες Πολιτείες ότι εάν δοθεί στην JSP εξουσία, το κόμμα δεν θα παρακάμψει μονομερώς τη συνθήκη. Στις γενικές εκλογές του 1980, το JSP και η Komeito συνήψαν συμφωνία συνασπισμού, με αποτέλεσμα το JSP να απομακρυνθεί από το Ιαπωνικό Κομμουνιστικό Κόμμα. Ο Ασουκάτα ηττήθηκε στις εκλογές της Βουλής των Συμβούλων του 1983 και παραιτήθηκε τόσο από τη θέση του ως προέδρου όσο και από την πολιτική ζωή γενικά μετά. Πέρασε το υπόλοιπο της καριέρας του ως πολιτικός δικηγόρος. Ο Ασουκάτα πέθανε τελικά στις 11 Οκτωβρίου 1990, σε ηλικία 75 ετών λόγω εγκεφαλικού εμφράγματος. Ως πρόεδρος του JSP από το 1977 έως το 1983, προσπάθησε να επεκτείνει την ιδιότητα μέλους του κόμματος και να επαναπροσδιορίσει την πλατφόρμα του σε ένα πιο σοσιαλδημοκρατικό μοντέλο ευρωπαϊκού τύπου, αλλά σε μεγάλο βαθμό δεν κατάφερε να ενισχύσει τη θέση του κόμματος, καθώς το JSP είχε μόνο Βαθμολογία έγκρισης 13,2% τον Δεκέμβριο του 1977. Το JSP κινήθηκε επίσης λίγο προς το πολιτικό κέντρο υπό την ηγεσία του Ασουκάτα. Ωστόσο, η θητεία του ως δήμαρχος της Γιοκοχάμα άφησε πιο διαρκή σημάδια.