IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Βορόνεζ

Το Βορόνεζ (ρωσικά: Воро́неж, ΔΦΑ: [vɐˈronʲɪʂ]), ή ορθότερα βάσει προφοράς Βαρόνις, είναι πόλη της Ρωσίας, κοντά στα σύνορα της χώρας με την Ουκρανία και πρωτεύουσα της ομώνυμης περιφέρειας. Είναι κτισμένο στις όχθες του ποταμού Βορόνεζ, λίγο πριν τη συμβολή του με το Ντον, και απέχει από τη Μόσχα περίπου 587 χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή. Αποτελεί σημαντικό σιδηροδρομικό και οδικό κόμβο για την επικοινωνία της χώρας με την Ευρώπη. Ο πληθυσμός του κατά την τελευταία απογραφή (2016) ανερχόταν σε 1.032.895 κατοίκους.

 Η πόλη ιδρύθηκε το 1586 από το Φιοντόρ τον Κωδωνοκρούστη (αρχικά ως φρούριο που θα προστάτευε το νεοπαγές Ρωσικό Βασίλειο από τις επιδρομές των τατάρων της Κριμαίας) και χρειάσθηκαν μόλις λίγες δεκαετίες για να σφύζει από βιοτεχνική και εμπορική δραστηριότητα. Αν και η πόλη δεν είναι παραθαλάσσια, το 1695 - 1696 ο Μέγας Πέτρος ίδρυσε εκεί το πρώτο ναυπηγείο της χώρας και έχτισε το στόλο που κατέλαβε το Αζόφ από τους Οθωμανούς, κινούμενος μέσω του ποταμού Ντον. Το 1711 έγινε πρωτεύουσα της ευρύτερης περιοχής και εξακολουθεί έως σήμερα, όποιες μορφές κι αν της έδωσε η ρωσική διοίκηση με το πέρασμα του χρόνου. Από την ίδια εποχή αποτελεί την οικονομική πρωτεύουσα των πλέον εύφορων εδαφών της Ρωσίας, της ζώνης τσερνοζιόμ, ως κέντρο της γεωργικής και κτηνοτροφικής βιομηχανίας. Το 1871 συνδέθηκε σιδηροδρομικά με τη Μόσχα. Το 1941 καταλήφθηκε από τους Γερμανούς, οι οποίοι τη χρησιμοποίησαν ως διαμετακομιστικό κέντρο και ως βάση για την εκστρατεία κατά του Στάλινγκραντ. Απελευθερώθηκε από τον Κόκκινο Στρατό το 1945. Η πληθυσμιακή εξέλιξη της πόλης παρουσιάζεται στον παρακάτω πίνακα: Χάρη στη μεγάλη εμπορική και αγροτική δραστηριότητά του, το Βορόνεζ είναι σήμερα σπουδαίο οικονομικό και εκπαιδευτικό κέντρο της ΝΔ Ρωσίας. Αποτελεί επίσης πύλη εισόδου για ξένους φοιτητές, οι οποίοι περνούν από εκεί για ένα χρόνο πριν προωθηθούν σε πανεπιστήμια άλλων πόλεων. Η βιομηχανία του, πέραν της επεξεργασίας των αγροκτηνοτροφικών προϊόντων, περιλαμβάνει την κατασκευή αεροπλάνων και την παραγωγή πυρηνικής ενέργειας στη δορυφορική πόλη Νοβοβορόνεζ (Νέο Βορόνεζ). Το διεθνές αεροδρόμιο του Βορόνεζ ονομάζεται Τσερτοβίτσκογιε (κωδικός ΙΑΤΑ: VOZ) και είναι μικτό (πολιτικό και στρατιωτικό). Το δεύτερο αεροδρόμιο της πόλης, το Μάλσεβο, είναι αμιγώς στρατιωτικό. Το Βορόνεζ είναι αδελφοποιημένο με τις εξής πόλεις: Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Voronezh στο Wikimedia Commons
Σχολή Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού Α.Π.Θ.

Η Σχολή Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού (ΣΕΦΑΑ) είναι μία από τις έντεκα σχολές του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.Χωρίζεται σε 2 Τμήματα: Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού – Έδρα: Θεσσαλονίκη Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού – Έδρα: Σέρρες Αποστολή των ΤΕΦΑΑ είναι: Να καλλιεργούν και να προάγουν την επιστήμη της φυσικής αγωγής και του αθλητισμού με την ακαδημαϊκή και την εφαρμοσμένη διδασκαλία και έρευνα. Να παρέχουν στους πτυχιούχους τα απαραίτητα εφόδια που θα τους εξασφαλίσουν άρτια κατάρτιση για την επιστημονική και επαγγελματική τους σταδιοδρομία. Να συμβάλλουν στην πρόοδο του ελληνικού αθλητισμού και ταυτόχρονα να καλλιεργούν και να διαδίδουν την αθλητική ιδέα. Να συμβάλλουν στη συνειδητοποίηση από τους πολίτες της σημασίας της φυσικής αγωγής ως βασικού παράγοντα για τη βελτίωση της ποιότητας ζωής.

 Ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 2013 βάσει του ΠΔ 98/2013 του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων και αποτελείται από τα δυο ΤΕΦΑΑ σε Θεσσαλονίκη και Σέρρες. Στα 2 τμήματα της Σχολής φοιτούν περίπου 4700 φοιτητές. Το Διδακτικό και Ερευνητικό Προσωπικό (Δ.Ε.Π.) της σχολής είναι περίπου 30 άτομα (Καθηγητές, Αναπληρωτές Καθηγητές, Επίκουροι Καθηγητές, Λέκτορες) στο ΤΕΦΑΑ Σερρών και περίπου 50 άτομα στο ΤΕΦΑΑ Θεσσαλονίκης. Επίσης το έργο των Καθηγητών συνεπικουρούν 25 περίπου Επιστημονικοί Συνεργάτες τις Σχολής. Τέλος άλλα 10 άτομα περίπου απασχολούνται ως διοικητικοί υπάλληλοι. Η διοίκηση της Σχολής Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού (ΣΕΦΑΑ) στεγάζεται στον 1ο όροφο του νέου (γυάλινου) κτιριού στην Θέρμη Θεσσαλονίκης. Το Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού (ΤΕΦΑΑ) Θεσσαλονίκης στεγάζεται στις νέες εγκαταστάσεις του ΑΠΘ στην Θέρμη Θεσσαλονίκης. Το Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού (ΤΕΦΑΑ) Σερρών στεγάζεται στις νέες εγκατάστάσεις του ΑΠΘ στον Άγιο Ιωάννη Σερρών. Τα 2 Τμήματα της Σχολής παρέχουν την δυνατότητα προπτυχιακών καθώς και μεταπτυχιακών σπουδών. Ειδικότερα, οι προπτυχιακές σπουδές έχουν διάρκεια τεσσάρων ετών (8 εξάμηνα) και οι μεταπτυχιακές σπουδές δυο έτη (4 εξάμηνα) στο ΤΕΦΑΑ Σερρών και ενάμισι έτος (3 εξάμηνα) στο ΤΕΦΑΑ Θεσσαλονίκης. Ιστοσελίδα Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Ιστοσελίδα Σχολής Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού Ιστοσελίδα Τμήματος Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού (ΤΕΦΑΑ) Θεσσαλονίκης Ιστοσελίδα Τμήματος Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού (ΤΕΦΑΑ) Σερρών
Μνημείων Άνδρες

Μνημείων Άνδρες (αγγλικά: The Monuments Men) είναι αμερικανική ιστορική, δραματική κωμωδία παραγωγής 2013. Τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Τζορτζ Κλούνεϊ ενώ συμμετείχε στο σενάριο και στην παραγωγή μαζί με τον Γκραντ Χίσλοβ. Η ταινία είναι βασισμένη στο βιβλίο The Monuments Men: Allied Heroes, Nazi Thieves and the Greatest Treasure Hunt in History του Ρόμπερτ Μ. Έντσελ και αφηγείται την ιστορία των Μνημείων, των Καλών Τεχνών και του προγράμματος Αρχείων και τα αρχεία του προγράμματος και μιας επίλεκτης ομάδας των Συμμάχων, η οποία έχει επιφορτιστεί με μια πολύ σημαντική υποχρέωση, να διασώσουν κλεμμένα καλλιτεχνικά αριστουργήματα και άλλα πολιτιστικά σημαντικά αντικείμενα πριν οι Ναζί τα καταστρέψουν κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Πρωταγωνιστούν οι Τζορτζ Κλούνεϊ, Ματ Ντέιμον, Μπιλ Μάρεϊ, Τζον Γκούντμαν, Ζαν Ντιζαρντέν, Μπομπ Μπάλαμπαν, Χιου Μπόνβιλ και Κέιτ Μπλάνσετ.Η ταινία ήταν προγραμματισμένη να κυκλοφορήσει στους κινηματογράφους στις 18 Δεκεμβρίου 2013 αλλά τελικά η ημερομηνία κυκλοφορίας άλλαξε για τις 7 Φεβρουαρίου 2014.

 Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου μια επίλεκτη ομάδα Συμμάχων επιφορτισμένη από τον Φραγκλίνο Ρούζβελτ πρέπει να πάει στη Γερμανία και να διασώσει καλλιτεχνικά αριστουργήματα από τους Ναζί και να τα επιστρέψει στους νόμιμους ιδιοκτήτες τους. Με την τέχνη παγιδευμένη πίσω από τις γραμμές του εχθρού και με το γερμανικό στρατό κάτω από τις διαταγές να καταστρέψει τα πάντα καθώς το Γ' Ράιχ κατέρρεε, πώς θα μπορέσουν αυτοί οι άνδρες - επτά διευθυντές μουσείων, επιμελητές και ιστορικοί τέχνης, όλοι τους πιο εξοικειωμένοι με τον Μικελάντζελο παρά με τα όπλα - να τα καταφέρουν. Αλλά καθώς αυτοί οι Άνδρες των Μνημείων, όπως ονομάζονταν, βρέθηκαν σε έναν αγώνα δρόμου ενάντια στο χρόνο για να αποφευχθεί η καταστροφή 1000 χρόνων πολιτισμού, θα ρισκάρουν τη ζωή τους για να προστατέχουν και να υπερασπιστούν τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της ανθρωπότητας. Τζορτζ Κλούνεϊ στο ρόλο του Τζορτζ Λ. Στάουτ Ματ Ντέιμον στο ρόλο του Τζέιμς Ρόριμερ Κέιτ Μπλάνσετ στο ρόλο της Ρόουζ Βάλαντ Μπιλ Μάρεϊ στο ρόλο του Ρίτσαρντ Κάμπελ Ζαν Ντιζαρντέν στο ρόλο του Ζαν-Κλοντ Κλερμόν Τζον Γκούντμαν στο ρόλο του Γουόλτερ Γκάρφιλντ Μπομπ Μπάλαμπαν στο ρόλο του Πρέστον Σάβιτζ Χιου Μπόνβιλ στο ρόλο του Ντόναλντ Τζέφρις Σαμ Χέιζελνταϊν στο ρόλο του Συνταγματάρχη Λάνγκτον Ντιμίτρι Λεωνίδας στο ρόλο του Σαμ Επστάιν Με προϋπολογισμό 70.000.000 δολάρια, η ταινία Μνημείων Άνδρες έκανε άνοιγμα τριημέρου στη 2η θέση με 22 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 78 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 78,6 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 156,7 εκατομμύρια δολάρια. Επίσημη ιστοσελίδα Μνημείων Άνδρες στο IMDb
Ζοάν Μαραγάλ

Ο Ζοάν Μαραγάλ ι Γκορίνα (Joan Maragall i Gorina, Βαρκελώνη, 10 Οκτωβρίου 1860 - 20 Δεκεμβρίου 1911) ήταν Καταλανός λογοτέχνης, ένας εκ των σημαντικότερων προσωπικοτήτων της σύγχρονης καταλανικής λογοτεχνίας και του καταλανικού μοντερνισμού και ο πρώτος κλασικός ποιητής των καταλανικών γραμμάτων του 20ού αιώνα.Υπήρξε μέλος της καταλανικής διανόησης της Βαρκελώνης της Καταλανικής Αναγέννησης. Είναι γνωστός ως ποιητής αλλά στην πραγματικότητα έγραψε πάνω από 450 πεζά κείμενα μεταξύ των οποίων πρόλογοι, βιογραφίες, άρθρα και δοκίμια. Ως δημοσιογράφος συνεργάστηκε με τις εφημερίδες Diario de Barcelona και La Veu de Catalunya και κατάφερε να έχει μεγάλη κοινωνική απήχηση τόσο στα ανώτερα και μέσα όσο και στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα της Βαρκελώνης των τελών του 19ού αιώνα. Οι επιρροές του στην καταλανική λογοτεχνία εντοπίζονται στους περισσότερους ποιητές του 20ού αιώνα όπως ο Σαλβαδό Εσπρίου και ο Ζοζέπ Μαρία Σεγάρα.Με τη μετάφραση στα καταλανικά των Γκαίτε, Νίτσε, Νοβάλις και έτερων Γερμανών ποιητών έφερε πιο κοντά την Καταλονία στην Ευρωπαϊκή ποίηση. Όσον αφορά τις ατομικές του πεποιθήσεις, ο Μαραγάλ ήταν χριστιανός και υπέρ της πολιτικής δράσης και συμμετοχής στην πολιτική ζωή. Ταυτιζόταν με τον ιβηρισμό, την ιδέα ένωσης όλων των λαών της Ιβηρικής και τον αμοιβαίο σεβασμό των διαφορετικών εθνικών και γλωσσικών χαρακτηριστικών του καθενός. Το αρχείο του ποιητή φυλάσσεται σε ειδικό τομέα της Βιβλιοθήκης της Καταλονίας.

 Poesias. Originals i traduccions, La Ilustració Catalana, Barcelona, 1891. Poesies. L'Avenç, Barcelona, 1895. Joan Sardà. Estudi necrològic, L'Avenç, Barcelona, 1900. Visions & Cants, L'Avenç, Barcelona, 1900. El sentimiento catalanista. Trágico conflicto. La Patria Nueva. Con la síntesis del Programa de Manresa, B. Rodríguez Serra, Madrid, [1902]. Les disperses. Poesies originals i traduccions de Goethe, pròleg de Lluís Via, Joventut, Barcelona, 1904. De les reials jornades, L'Avenç, Barcelona, 1904. Artículos (1893-1903), Fidel Giró, Barcelona, 1904. Enllà. Poesies, L'Avenç, Barcelona, 1906. Elogi de la poesia, Bartomeu Baixarias, Barcelona, 1909. Tria. Llibre de lectures selectes, en prosa i vers, per als nois i noies de les escoles i col·legis de Catalunya, Dalmau Carles, Girona, 1909. Seqüències. Poesies, L'Avenç, Barcelona, 1911. Obres completes, 11 vols., Edició de la Viuda, Gustau Gili, Barcelona, 1912-13 (dels dos primers volums, que contenen l'obra en vers, se'n féu una segona edició el 1918). Amb pròlegs de Joaquim Ruyra i Oms (al vol. I de Poesies, 1912) iMiquel dels Sants Oliver (al vol. I d'Artículos, 1912). Obres completes. Edició definitiva, 25 vols., direcció: Joan Estelrich, Edició dels Fills de Joan Maragall, Sala Parés llibreria [tret del vol. XXV: Edimar], Barcelona, 1929-55.Obres completes, 1 vol., Selecta, Barcelona, 1947. Obres completes, 2 vols., Selecta, Barcelona, 1960-61 (ο πρώτος τόμος με το έργο του στα καταλανικά επανεκδόθηκε το 1970 και το 1981; ο δεύτερος με το έργο του στα ισπανικά το 1981). Αρχείο του Ζοάν Μαραγάλ στη Βιβλιοθήκη της Καταλονίας Ψηφιοποιημένα έργα του λογοτέχνη στη Βιβλιοθήκη της Καταλονίας
Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης γυναικών 2001-02

Η Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης γυναικών 2001–02 ξεκίνησε στις 13 Ιανουαρίου 2002 και ολοκληρώθηκε στις 26 Μαΐου 2002 με την διεξαγωγή του τελευταίου τελικού. Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε η Γλυφάδα για έκτη φορά στην ιστορία της.

 Β= Βαθμοί, Α= Αγώνες, Ν= Νίκες, Ι= Ισοπαλίες, Η= Ήττες, ΓΥ= Γκολ υπέρ, ΓΚ= Γκολ κατά, ΔΤ= Διαφορά τερμάτων Η Κανονικής Περίοδος της Α1 Γυναικών 2001–02 στο sport.gr Τα Πλέι Οφ της Α1 Γυναικών 2001–02 στο sport.gr
Η Dream Team της Χρυσής Μπάλας

Η Dream Team της Χρυσής Μπάλας είναι μια διαχρονική ομάδα που δημοσιεύτηκε από το France Football στις 14 Δεκεμβρίου 2020 μετά τη διεξαγωγή μιας διαδικτυακής δημοσκόπησης μεταξύ οπαδών για την επιλογή μιας ποδοσφαιρικής ομάδας που ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2020. Η τελική ομάδα επιλέχθηκε από 140 ανταποκριτές του France Football σε όλο τον κόσμο. Δημοσιεύτηκαν επίσης μια δεύτερη και μια τρίτη ομάδα.

 Οι υποψήφιοι ανακοινώνονταν από τις 5 Οκτωβρίου 2020 έως τις 19 Οκτωβρίου 2020. Οι νικητές αποκαλύφθηκαν στις 14 Δεκεμβρίου 2020 και παρατάχθηκαν σε σχηματισμό 3–4–3 . Η Βραζιλία ήταν η χώρα με τον μεγαλύτερο αριθμό υποψηφίων παικτών (20 αθλητές), μπροστά από την Ιταλία (16), τη Γερμανία (13), την Ολλανδία (12), την Ισπανία (8), την Αγγλία και τη Γαλλία (7). Η λίστα των υποψηφίων τερματοφυλάκων ανακοινώθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2020. Η λίστα των υποψηφίων δεξιών μπακ ανακοινώθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2020. Η λίστα των υποψήφιων σέντερ μπακ ανακοινώθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2020. Η λίστα των υποψήφιων αριστερών μπακ ανακοινώθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2020. Η λίστα των υποψήφιων αμυντικών χαφ ανακοινώθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2020. Η λίστα των επιθετικών χάφ ανακοινώθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2020. Η λίστα των υποψήφιων δεξιών εξτρέμ ανακοινώθηκε στις 19 Οκτωβρίου 2020. Η λίστα των υποψηφίων σέντερ φορ ανακοινώθηκε στις 19 Οκτωβρίου 2020. Η λίστα των υποψηφίων αριστερών εξτρέμ ανακοινώθηκε στις 19 Οκτωβρίου 2020.
Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1937-38

Το Κύπελλο Κύπρου 1937-38 ήταν η 4η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου. Συμμετείχαν οι ομάδες της Α΄ κατηγορίας 1937-38. Νικήτρια ήταν η Ένωσις Νέων Τραστ για τρίτη φορά στην ιστορία της.

 Στο κύπελλο Κύπρου 1937-38 συμμετείχαν οι 5 ομάδες του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 1937-38. Διεξήχθη σε 3 γύρους με το σύστημα νοκ-άουτ. Οι αγώνες ήταν μονοί και διεξάγονταν στην έδρα της ομάδας που είχε κληρωθεί ως γηπεδούχος. Σε περίπτωση ισοπαλίας διεξαγόταν επαναληπτικός στην έδρα της άλλης ομάδας. Στα προημιτελικά συμμετείχαν μόνο 2 ομάδες. Στον τελικό προκρίθηκαν η Ένωσις Νέων Τραστ και η ΑΕΛ. Ο τελικός διεξήχθη στις 27 Μαρτίου 1938 στο Παλιό Γ.Σ.Π. (το οποίο ήταν και έδρα της Ένωσις Νέων Τραστ) στη Λευκωσία. Νικήτρια ήταν η Ένωσις Νέων Τραστ με σκορ 2-1.Τραστ: Μισιέλλης, Τάκης Κουλουμάς, Χαμπής Φιλίππου, Σοφοκλής Ορουντιώτης, Αράμ Τσατιρτσιάν, Ανδρέας Χαραλάμπους «Θαλασσινός», Τάκης Τσίγκης, Φένεκ Βενσάν, Τάκης Ταλιαδώρος, Βότσης Χριστοδουλίδης, Νίκος Τήλλυρος ΑΕΛ: Βύρων Χαραλάμπους, Μιχάλης Ξιούτας, Ανδρέας Μιχαηλίδης, Χούρης, Βάσος Αϊβαλιώτης, Νίκος Σουλούπας, Νίκος Ιορδάνους, Χρίστος Νικολάου «Ίτταλος», Πανίκος Αραδιπιώτης, Πίκης Καλογήρου, Δήμος Ανδρέου «1937/38 Cyprus Cup». RSSSF. 24 Αυγούστου 2017. Ανακτήθηκε στις 25 Αυγούστου 2017. «Ιστορίες... κυπέλλου». goal.philenews.com. 18 Μαΐου 2011. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2015. Γαβριηλίδης, Μιχάλης· Παπαμωυσέως, Στέλιος (2001). Ένας αιώνας Κυπριακό ποδόσφαιρο. Λευκωσία: Ο Συγγραφέας. σελ. 35. ISBN 9963-8720-1-8. Μελετίου, Γιώργος (2011). Κυπριακό ποδόσφαιρο 1900-1960. Λευκωσία: Power Publishing. σελίδες 80, 285. ISBN 978-9963-688-87-6. Κύπελλο Κύπρου (ποδόσφαιρο ανδρών) Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1937-38
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1957

Το ΜΓ΄ Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1957 διεξήχθη από την Δευτέρα 22 ως την Τετάρτη 24 Ιουλίου 1957 στο Παναθηναϊκό Στάδιο στην Αθήνα, χωριστά από το αντίστοιχο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1957. Πρωταθλητής αναδείχθηκε και πάλι ο Παναθηναϊκός Α.Ο.

 Στους αγώνες δήλωσαν συμμετοχή 400 περίπου αθλητές από συλλόγους όλης της Ελλάδας αλλά με μειωμένη συμμετοχή από τη Βόρεια Ελλάδα. Τους αγώνες παρακολούθησαν χιλιάδες φίλαθλοι ειδικά τις δύο τελευταίες ημέρες. Την πρώτη ημέρα έγιναν μόνο οι προκριματικοί των αγωνισμάτων δρόμου και οι τελικοί της σφύρας και του βάδην που εντάχθηκε για πρώτη φορά στο πρόγραμμα. Τις επόμενες δύο ημέρες έγιναν οι τελικοί των δρόμων και των άλλων αγωνισμάτων. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε για τρίτη συνεχόμενη χρονιά ο Παναθηναϊκός Α.Ο. Εκτός βαθμολογίας ήταν το πρωτάθλημα μαραθωνίου που είχε διεξαχθεί στις 12 Μαΐου στην κλασική διαδρομή Μαραθώνας-Στάδιο. Παρομοίως, τα πρωταθλήματα δεκάθλου και ελληνικής διασκοβολίας που έγιναν στις 3 & 4 Αυγούστου στο Στάδιο και πεντάθλου και λιθοβολίας που έγιναν στις 13 Οκτωβρίου. "Ελευθερία", 23/7/1957. "Ελευθερία", 24/7/1957. "Ελευθερία", 25/7/1957. "Μακεδονία", 23/7/1957. "Μακεδονία", 24/7/1957. "Μακεδονία", 25/7/1957. Ηρακλής Αθανασόπουλος, "Μαραθώνιος & Μαραθώνας", Αθήνα 2010, σ. 201.
Ρεουβέν Ριβλίν

Ο Ρεουβέν Ριβλίν (Εβραϊκά: רְאוּבֵן "רוּבִי" רִיבְלִין) (9 Σεπτεμβρίου 1939) είναι Ισραηλινός πολιτικός και δικηγόρος που υπηρέτησε ως 10ος Πρόεδρος του Ισραήλ από το 2014 ως το 2021. Είναι μέλος του κόμματος Λικούντ. Ο Ριβλίν ήταν υπουργός Επικοινωνιών από το 2001 έως το 2003 και στη συνέχεια διετέλεσε Πρόεδρος της Κνεσέτ από το 2003 έως το 2006 και πάλι από το 2009 έως το 2013. Στις 10 Ιουνίου 2014 εξελέγη Πρόεδρος του Ισραήλ.Ο Ριβλίν υποστηρίζει ότι ένα Μεγάλο Ισραήλ θα αγκαλιάσει όλους τους ανθρώπους και θα δώσει στους Παλαιστίνιους της Δυτικής Όχθης και της Γάζας την πλήρη ισραηλινή ιθαγένεια. Είναι επίσης ισχυρός υποστηρικτής των δικαιωμάτων των μειονοτήτων, ιδιαίτερα για τους Άραβες πολίτες του Ισραήλ.

 Γεννήθηκε στην Ιερουσαλήμ. Είναι απόγονος των μαθητών του Vilna Gaon. Οι γονείς του ήταν η Rachel "Ray" Rivlin και ο Yosef Yoel Rivlin, ο οποίος δημιούργησε την πρώτη εβραϊκή έκδοση του Κορανίου και ήταν υποψήφιος για τρίτος πρόεδρος του Ισραήλ. Ο Ριβλίν υπηρέτησε στο Σώμα Πληροφοριών των Ισραηλινών Δυνάμεων. Κατά τη διάρκεια του πολέμου των έξι ημερών, πολέμησε με την ταξιαρχία της Ιερουσαλήμ και συνόδευσε την ταξιαρχία των αλεξιπτωτιστών ως αξιωματικός πληροφοριών. Μετά από στρατιωτική θητεία, σπούδασε νομικά στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ.Προτού εισέλθει στην πολιτική, ο Ριβλίν υπηρέτησε ως νομικός σύμβουλος του Αθλητικού Συλλόγου Beitar Jerusalem, διευθυντής της ομάδας ποδοσφαίρου Beitar και πρόεδρος του σωματείου, μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου της Ιερουσαλήμ, μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ελ Α. πρόεδρος του Ισραηλινού Ινστιτούτου για την Επαγγελματική Ασφάλεια και Υγιεινή μέλος του διοικητικού συμβουλίου του θεάτρου Khan και μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Μουσείου Ισραήλ. Ήταν παντρεμένος με την Νεχαμά Ριβλίν από το 1971 έως τον θάνατό της , το 2019, και έχει τέσσερα παιδιά. Αρχικά εξελέγη στη 12η Κνεσέτ το 1988 και υπηρέτησε ως πρόεδρος του Λικούντ από το 1988 έως το 1993. Έχασε την έδρα του στις εκλογές του 1992 αλλά επέστρεψε στην Κνεσέτ μετά τις εκλογές του 1996. Επανεξελέγη το 1999, διορίστηκε υπουργός Επικοινωνιών τον Μάρτιο του 2001, υπηρετώντας μέχρι τον Φεβρουάριο του 2003, όταν εξελέγη Πρόεδρος της Κνεσέτ μετά τις εκλογές του 2003. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως πρόεδρος, επικρίθηκε ότι παραβίασε την παράδοση της πολιτικής ουδετερότητας της θέσης. Ήταν ένας από τους σκληρότερους επικριτές του Αριέλ Σαρόν σχετικά με το σχέδιο απεμπλοκής και είχε δημόσια αντιπαράθεση με τον Αχαρόν Μπαράκ, τον αρχηγό του Ανωτάτου Δικαστηρίου, σχετικά με την εξουσία του δικαστηρίου να κηρύξει παράνομη τη νομοθεσία.Ο Ριβλίν επανεξελέγη το 2006 και το 2009. Αποσύρθηκε μετά τον πρώτο γύρο εκλογών, όταν κατέστη σαφές ότι ο βουλευτής του Καντίμα Σιμόν Πέρες είχε αρκετά ευρεία υποστήριξη για να κερδίσει αναπόφευκτα σε μια αποχώρηση. Στις 30 Μαρτίου 2014 η Κνεσέτ επέλεξε τον Ριβλίν ως πρόεδρο με πλειοψηφία 90 ψήφων από 120.Για την πρώτη επίσημη επίσκεψή του ως πρόεδρος της Κνεσέτ, επέλεξε την Αραβο-Ισραηλινή πόλη Ουμ αλ Φαμ, νότια της Γαλιλαίας. Συνοδεύτηκε από τους βουλευτές Ουρί Ορμπάχ και Αφού Αγκμπαριγιάχ (Hadash), κάτοικο της πόλης.
Μονάδα Εξυπηρέτησης Αεροσκαφών Γενικής Αεροπορίας

Η Μονάδα Εξυπηρέτησης Αεροσκαφών Γενικής Αεροπορίας (συντομογραφίες: ICAO: LGMG, ΥΠΑ: ΜΕΓΑΠ) είναι αεροδρόμιο το οποίο εξυπηρετεί αποκλειστικά αεροσκάφη γενικής (μη εμπορικής) αεροπορίας. Βρίσκεται κοντά στο χωριό Πάχη, 2 χιλιόμετρα από τα Μέγαρα του νομού Αττικής. Απέχει 43 χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνας.

 Οι κτηριακές εγκαταστάσεις του αεροδρομίου φτάνουν τα 180 τ.μ. Στις εγκαταστάσεις στεγάζονται γραφεία της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας, της Εθνικής Μετεωρολογικής Υπηρεσίας και της Ελληνικής Αστυνομίας. Διαθέτει 100 θέσεις στάθμευσης αεροσκαφών γενικής αεροπορίας. Η κατηγορία πυρασφάλειας είναι: 3, και παρέχεται από το στρατόπεδο που λειτουργεί στο χώρο.Στο εσωτερικό του χώρου υπάρχουν μηχανήματα που πωλούν αναψυκτικά και τρόφιμα, ενώ υπάρχουν 20 θέσεις στάθμευσης για οχήματα. Επιπλέον, υπάρχει εταιρεία καυσίμων, για παροχή προς τα αεροσκάφη.Στο χώρο δραστηριοποιούνται αρκετές ιδιωτικές εταιρείες και σχολές γενικής αεροπορίας, καθώς και οι αερολέσχες Μεγάρων, Αρκαδίας και Ελληνικής Αεροπορικής Ακαδημίας.Το αεροδρόμιο βρίσκεται σε υψόμετρο 4 μέτρων (12 πόδια) από τη στάθμη της θάλασσας. Διαθέτει δύο παράλληλους διαδρόμους διεύθυνσης 08/26, διαστάσεων 1.205x38 μέτρα (3.953x125 πόδια). Το δάπεδο είναι ασφαλτοστρωμένο, αλλά ο διάδρομος δε διαθέτει φωτισμό. Το αεροδρόμιο είναι δίπλα στον κόμβο της Πάχης, και έχει είναι προσβάσιμο μέσω της Ολυμπίας Οδού καθώς και της Παλαιάς Εθνικής Οδού Αθηνών-Κορίνθου. Πολύ κοντά στο αεροδρόμιο, βρίσκεται ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Μεγάρων που εξυπηρετεί τα δρομολόγια των γραμμών 2 και 5 του Προαστιακού Σιδηρόδρομου.
Sudharma

Η Sudharma (σανσκριτικά: सुधर्मा) είναι η μόνη καθημερινή εφημερίδα που δημοσιεύεται στα Σανσκριτικά. Η εφημερίδα δημοσιεύεται από τη πόλη Μαϊσόρ στην Ινδική πολιτεία της Καρνάτακα. Ιδρύθηκε το 1970, και η κυκλοφορία γίνεται κυρίως μέσω του ταχυδρομείου.

 Ο Καλάλε Νανταντούρ Βαραντζαράτζα Ιγιενγκάρ, σανσκριτικός μελετητής, ξεκίνησε την εφημερίδα το 1970 με στόχο τη διάδοση της γλώσσας. Ήταν επίσης εκδότης των βιβλίων στα σανσκριτικά και οι κινητοί τύποι των Σανσκριτικών που μερικές φορές βρίσκονταν σε αδράνεια μαζί του, ήταν ένα άλλο κίνητρο για την έναρξη της εφημερίδας. Όταν συζήτησε το εγχείρημα του με άλλους, έπρεπε να αντιμετωπίσει την οργή των σκεπτικιστών που τον προειδοποίησαν για την «αποτυχία» του και πρόβλεψε τη μοίρα της εφημερίδας, διότι πολλοί άνθρωποι δεν πίστευαν ότι τα Σανσκριτικά είχαν επαρκές λεξιλόγιο για να καλύψει σύγχρονες και πολύπλοκες καθημερινές δραστηριότητες και εξελίξεις. Υποστηρίχθηκε, ωστόσο στην προσπάθειά του από τον Αγκαράμ Ρανγκάια, ο οποίος ήταν συντάκτης μιας εφημερίδας στα Κανάντα, καθώς και από τον Π. Ναγκατσάρ, πρώην Κοινό Διευθυντή Πληροφοριών. Αγνοώντας τους σκεπτικιστές, ο Βαρανταράτζα Ιγιενγκάρ δημοσίευσε το πρώτο φύλλο της Sudharma στις 14 Ιουλίου 1970, από μια τοποθεσία που ονομάζεται «Γκαναπάθι Τόττι» στο Σανσκριτικό Κολλέγιο του Μαχαραγιά. Επίσης, βοήθησε στο ξεκίνημα ενημερωτικού δελτίου στα Σανσκριτικά για το Πανινδικό Ραδιόφωνο, πείθοντας τον Ι. Κ. Γκουτζράλ, τότε Υπουργό Πληροφόρησης και Ραδιοτηλεόρασης στην κυβέρνηση της Ινδίας. Ο Βαρανταράτζα Ιγιένγκαρ πέθανε το 1990. Το έγγραφο δημοσιεύεται σε ένα πιεστήριο στην περιοχή Ραματσάντρα Αγκραχάρα του Μαϊσόρ. Η πλειοψηφία των συνδρομητών της εφημερίδας είναι μελετητές της Σανσκριτικής και σπουδαστές. Η εφημερίδα έχει ημερήσια κυκλοφορία περίπου 2000 αντιτύπων. Έχει ετήσια συνδρομή ύψους 500 ρουπιών (περίπου 7.50 δολάρια) και κυκλοφορεί μέσω ταχυδρομείου σε ακαδημαϊκά ιδρύματα, δημόσιες βιβλιοθήκες και σε αναγνώστες σε ολόκληρη την Ινδία. Η εφημερίδα επίσης διαβάζεται από αναγνώστες σε χώρες όπως η Ιαπωνία και οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής με ετήσια χρέωση συνδρομής 50 δολαρίων στο εξωτερικό. Το κέρδος που αποκτάται από την κυκλοφορία της εφημερίδας είναι αμελητέο, αλλά ο Σαμπάθ Κουμάρ θέλει να συνεχίσει να δημοσιεύει την εφημερίδα λόγω του πάθους του για τη δημοσιογραφία και τη σανσκριτική γλώσσα. Έπρεπε να αγωνιστεί για να κρατήσει την εφημερίδα ζωντανή. Η εφημερίδα έχει επίσης βοηθήσει τους αναγνώστες να μάθουν και να βελτιώσουν την γνώση τους στη γλώσσα. Στις 15 Ιουλίου 2011, εορτάστηκε η 42η επέτειος της ίδρυσης της εφημερίδας στο Μαϊσόρ. Ένα μοναδικό χαρακτηριστικό του εορτασμού ήταν ότι όλες οι ομιλίες ήταν στα Σανσκριτικά, κάτι σπάνιο. Δύο Σανσκριτικοί μελετητές τιμήθηκαν με αυτή την ευκαιρία. Είναι επίσης διαθέσιμη στο διαδίκτυο.Είναι διαθέσιμη για δωρεάν ανάγνωση στο sudharma.epapertoday.com Sudharma - Σανσκριτική εφημερίδα: Επίσημη ηλεκτρονική έκδοση Επίσημη ιστοσελίδα
Το βιβλίο της άμμου

Το βιβλίο της άμμου (Ισπανικά: "El libro de arena") είναι μια συλλογή διηγημάτων του Αργεντινού συγγραφέα Χόρχε Λουίς Μπόρχες, που εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1975. Σύμφωνα με τον συγγραφέα, αυτή η συλλογή, που την έγραψε στα τελευταία του, είναι το καλύτερο βιβλίο του . Στα ελληνικά έχει κυκλοφορήσει από τις Εκδόσεις Νεφέλη σε μετάφραση Σπύρου Τσακνιά.

 Το βιβλίο περιλαμβάνει δεκατρία διηγήματα: Ο άλλος (El Otro) Ούρλικε (Ulrica) Η συνέλευση (El Congreso) Υπάρχουν πράγματα πολλά (There Are More Things) Η αίρεση των Τριάκοντα (La Secta de los Treinta) Η νύχτα των δώρων (La noche de los dones) Ο καθρέφτης κι η μάσκα (El espejo y la máscara) Ουντρ (Undr) Η ουτοπία ενός κουρασμένου ανθρώπου (Utopía de un hombre que está cansado) Η δωροδοκία (El soborno) Αβελίνο Αρρεδόντο (Avelino Arredondo) Ο δίσκος (El disco) Το βιβλίο της άμμου (El libro de arena) Borges, Jorge (1999) [1975]. El libro de arena. Madrid, Spain: Alianza Editorial S.A. ISBN 84-206-3313-5. OCLC 40141633. (ισπανικά) Ανάλυση των διηγημάτων στο Βιβλίο της Άμμου.
A Gypsy's Kiss

Το A Gypsy's Kiss είναι τραγούδι του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το έκτο κομμάτι του δίσκου "Perfect Strangers", ο οποίος κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1984 ανεβαίνοντας στο # 5 στην Μεγάλη Βρετανία, ενώ έγινε πλατινένιος στις Ηνωμένες Πολιτείες.

 Οι ηχογραφήσεις του δίσκου διήρκεσαν από τις 10 Ιουλίου μέχρι τις 26 Αυγούστου 1984. Το "A Gypsy's Kiss" αποτελεί ένα από τα πιο δυναμικά κομμάτια του δίσκου, με μία εισαγωγή από την κιθάρα του Ρίτσι Μπλάκμορ να δίνει το έναυσμα για ένα γρήγορο χαρντ ροκ κομμάτι, με εξαιρετικά σόλο από τον Μπλάκμορ και τον κιμπορντίστα Τζον Λορντ. Οι στίχοι του Ίαν Γκίλαν αναφέρονται στα προβλήματα της μουσικής βιομηχανίας εκείνη την εποχή και επικρίνει την επιρροή του αμερικανικού τρόπου προσέγγισης προς την σκηνή της ροκ. Το "A Gypsy's Kiss" κυκλοφόρησε σε μορφή σινγκλ στην δεύτερη πλευρά της ισπανικής έκδοσης του 7" του τραγουδιού "Perfect Strangers", το οποίο κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1984. Επίσης, το 1985 συμπεριλήφθηκε στο ΕΡ του "Perfect Strangers", μαζί με το ομώνυμο κομμάτι, το "Wasted Sunsets" και το "Hungry Daze", το οποίο εκδόθηκε στην Μεγάλη Βρετανία. Το "A Gypsy's Kiss" συμπεριλήφθηκε στις ζωντανές εμφανίσεις του συγκροτήματος κατά την περιοδεία για την προώθηση του "Perfect Strangers". Ζωντανά ηχογραφημένοι δίσκοι οι οποίοι συμπεριλαμβάνουν το κομμάτι είναι οι εξής: In the Absence of Pink (ηχογράφηση - 1985, κυκλοφορία - 1991) New, Live & Rare (DVD, ηχογράφηση - 1985, κυκλοφορία - 2002) Perfect Strangers Live (ηχογράφηση - 1984, κυκλοφορία - 2013) Το "A Gypsy's Kiss" ηχογραφήθηκε από τη δεύτερη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής: Ίαν Γκίλαν - φωνητικά Ρίτσι Μπλάκμορ - κιθάρα Τζον Λορντ - πλήκτρα Ρότζερ Γκλόβερ - μπάσο Ίαν Πέις - τύμπανα Perfect Strangers CD Booklet, Mercury, 1991 The Complete Deep Purple, Michael Heatley, Reynolds & Hearn, 2005 Ian Gillan: The Autobiography of "Deep Purple's" Lead Singer, Blake Publishing, 1998 Στίχοι A Gypsy's Kiss Αρχειοθετήθηκε 2015-12-05 στο Wayback Machine. Gypsy's Kiss tablature 1 Gypsy's Kiss tablature 2 Gypsy's Kiss tablature 3 Gypsy's Kiss tablature 4 Gypsy's Kiss tablature 5 Gypsy's Kiss (Solo) tablature 6 Deep Purple - Gypsy's Kiss - YouTube
Τελικός Κυπέλλου Αγγλίας 1994

Ο τελικός '1994 FA Cup' , ήταν ο 49ος τελικός Κυπέλλου Αγγλίας που διεξήχθη μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και έγινε μεταξύ Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και Τσέλσι. Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ πέρασε στον τελικό ως πρωταθλήτρια Premier League, έχοντας κερδίσει τον τίτλο με οκτώ βαθμούς διαφορά από την Μπλάκμπερν Ρόβερς. Επιχειρούσαν να γίνουν μόνο η τέταρτη ομάδα του 20ού αιώνα που ολοκλήρωσε το "Νταμπλ (ποδόσφαιρο)" και η πρώτη στην ιστορία τους. Η Τσέλσι, από την άλλη πλευρά, έπαιζε στον πρώτο της τελικό κυπέλλου FA μετά το 1970 και τον πρώτο μεγάλο τελικό μετά τον τελικό Λιγκ Καπ του 1972. Τερμάτισε 14η στην Πρέμιερ Λιγκ.

 Ο αγώνας διεξήχθη ένα βροχερό απόγευμα του Μάη, και στο πρώτο ημίχρονο η Τσέλσι ήταν καλύτερη. Ο Γκάβιν Πίκοκ είχε την μεγαλύτερη ευκαιρία του ημιχρόνου με καραβολίδα στο δοκάρι. Στην επανάληψη η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έβαλε 3 γκολ σε 9 λεπτά. Δύο πέναλτι με τον Ερίκ Καντονά,και ένα σουτ από τον Μαρκ Χιούες. Ο Μπράιαν Μακλέρ έβαλε το 4ο γκολ μετά από πάσα του Πολ Ινς. Ήταν η 8η κατάκτηση Κυπέλλου Αγγλίας από την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ισοφαρίζοντας την Τότεναμ Χότσπερ. Η Τσέλσι προκρίθηκε στο Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης ποδοσφαίρου 1994-95 καθώς η Γιουνάιτεντ είχε κερδίσει το πρωτάθλημα και προκρίθηκε στο ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ. Ο Μαρκ Χιούες κατέκτησε για 3η φορά στην καριέρα του το Κύπελλο Αγγλίας. Πρώτα αναγράφονται οι γηπεδούχες ομάδες.
Ντιέγο Πορτάλες

Ο Ντιέγκο Πορτάλες (ισπ. Diego Portales Palazuelos, 1793 - 1837) υπήρξε υπουργός Εσωτερικών της Χιλής από το 1829 έως το 1837. Δημιούργησε το προεδρικό σύνταγμα της Χιλής το 1833.

 Τα λείψανα του Πορτάλες, τα οποία αγνοούνταν μετά τη δολοφονία του, βρέθηκαν τον Μάρτιο του 2005 στον Μητροπολιτικό Καθεδρικό Ναό του Σαντιάγοο κατά τη διάρκεια έργων ανακαίνισης και ταυτοποιήθηκα έπειτα από ιατροδικαστική εξέταση. Στις 20 Ιουνίου 2006, τα λείψανα μεταφέρθηκαν σε κρύπτη του Καθεδρικού Ναού, όπου έλαβε χώρα μία τελετή επαναταφής στην οποία παρευρέθηκε η τότε πρόεδρος της χώρας Μισέλ Μπασελέτ, μαζί με αρκετούς εκπροσώπους των πολιτικών και στρατιωτικών αρχών.
Βενεράτο Ηρακλείου

Το Βενεράτο (επίσημο: Βενεράτον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Ηρακλείου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Τεμένους του Νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται σε απόσταση 19,8 χιλιομέτρων από το κέντρο της πόλης. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία. Στην περιοχή υπάρχουν ανάμεσα στα άλλα ΚΕΠ, υπηρεσίες του Δήμου, Νηπιαγωγείο, Δημοτικό Σχολείο, Γυμνάσιο και περιφερειακό ιατρείο.

 Η ονομασία του χωριού είναι προφανώς βενετική. Ήταν θέρετρο των αρχόντων της Βενετίας. Η πιθανότερη ερμηνεία είναι ότι το όνομα προήλθε από την ιταλική λέξη venerato, που θα πει σεβάσμιο, όπως στη φράση Monasterium venerato =σεβασμία Μονή. Πιστεύεται ότι το όνομα αυτό δόθηκε στην παρακείμενη μονή της Παλιανής και κατ' επέκταση έλαβε το όνομα και το γειτονικό χωριό. Κατά την Ενετοκρατία το Βενεράτο ήταν από τους μεγαλύτερους οικισμούς της επαρχίας. Στον Καστροφύλακα αναφέρεται (101) με 593 κατοίκους το 1583. Το 1833 περιγράφει ένας Άγγλος συγγραφέας, που ήταν τότε τουρίστας στα γύρω χωριά, ότι τον καιρό εκείνο ήταν το μόνο χωριό στη Κρήτη που είχε καθαρά ενετικό όνομα και ότι τότε ζούσαν 12 οικογένειες Χριστιανών και μια μωαμεθανών. Κατά την απογραφή του 1881 κατοικούνταν μόνο από Χριστιανούς. Από το χωριό κατάγονταν ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Νεκτάριος (1602-1676), ο γενικός οπλαρχηγός των επαρχιών Τεμένους και Μαλεβυζίου Αντώνιος Ξενάκης ή Τσαγκαραντώνης, ο Γενικός Γραμματέας Καγκελαρίας κατά την επανάσταση του 1821 Νεόφυτος Οικονόμου, ο Μητροπολίτης Κρήτης Γεράσιμος Λετίτσης και ο οπλαρχηγός Χαράλαμπος Βλαχάκης, Αρχηγός Μαλεβιζίου. Δείτε Κοινότητα Βενεράτου Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1997 με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ορίστηκε έδρα (μέχρι το 2010) του τότε δήμου Τετραχωρίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με τον Πύργο, το Σινάπι καθώς και τη Μονή Παλιανής αποτελούν την κοινότητα Βενεράτου υπάγεται στη δημοτική ενότητα Παλιανής του Δήμου Ηρακλείου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 836 κατοίκους. Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971.
Γιάννης Δρακόπουλος

Ο Γιάννης Δρακόπουλος είναι Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, της τηλεόρασης και του κινηματογράφου, περισσότερο γνωστός για τους κωμικούς ρόλους που έχει ερμηνεύσει. Είναι ιδιαίτερα γνωστός από την επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά "Το σόι σου", καθώς και από τη σειρά "Σκερτσάκια" που το 2007 μετονομάστηκε σε "Σφηνάκια".

 Γεννήθηκε το 1972, στην Αθήνα. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο. Όπως αναφέρει και ο ίδιος, κατάλαβε ότι θέλει να ασχοληθεί με το επάγγελμα του ηθοποιού στα χρόνια της φοιτητικής του ζωής, όπου και ήταν μέλος της θεατρικής ομάδας του πανεπιστημίου. Η πρώτη θεατρική παράσταση στην οποία έλαβε μέρος ήταν το "Σακάκι που βελάζει", του Στανισλάβ Στρατίεβ, το 1992. Παράλληλα, υπήρξε αριστούχος απόφοιτος της δραματικής σχολής "Νέο Ελληνικό Θέατρο Γιώργου Αρμένη" το 2002-2005. Πλέον εργάζεται ως ηθοποιός, σκηνοθέτης συγγραφέας θεατρικών έργων τόσο στον κινηματογράφο, όσο και στην τηλεόραση. Οι περισσότεροι από τους ρόλους που έχει ερμηνεύσει είναι κωμικοί. Είναι ιδιαίτερα γνωστός από την επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά "Το Σόι Σου", καθώς και από τη σειρά "Σκερτσάκια" που το 2007 μετονομάστηκε σε "Σφηνάκια", αν και το τηλεοπτικό του ντεμπούτο είχε γίνει λίγα χρόνια πριν, μέσω της σύντομης εμφάνισης στην τότε σειρά του, "Έρωτας με επιδότηση Ο.Γ.Α". Πέρα από τους κωμικούς ρόλους, έχει πρωταγωνιστήσει στην κινηματογραφική ταινία Οίκτος. Γιάννης Δρακόπουλος στην IMDb
Ειρωνεία

Ειρωνεία, με την ευρεία έννοια, είναι η αντιπαράθεση αυτού που φαίνεται, επιφανειακά, να ισχύει και αυτού που στην πραγματικότητα ισχύει ή αναμένεται. Είναι σημαντικό ρητορικό εργαλείο και λογοτεχνική τεχνική. Η ειρωνεία μπορεί να κατηγοριοποιηθεί σε διαφορετικούς τύπους, συμπεριλαμβανομένης της λεκτικής ειρωνείας, της δραματικής ειρωνίας, και της ειρωνίας περίστασης. Η λεκτική, η δραματική και η καταστασιακή ειρωνεία χρησιμοποιούνται συχνά για να δοθεί έμφαση στον ισχυρισμό μιας αλήθειας. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί με τη σκόπιμη χρήση γλώσσας που δηλώνει το αντίθετο της αλήθειας, αρνείται το αντίθετο της αλήθειας ή δραστικά και προφανώς υποτιμά μια πραγματική σχέση.

 Σύμφωνα με την Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάνικα, ο όρος ειρωνεία έχει τις ρίζες του στον χαρακτήρα της αρχαίας Ελληνικής κωμωδίας Είρωνα, ο οποίος συνήθως τα κατάφερνε με το να καταρρίψει τον υπερήφανο ("αλαζών") αντίπαλό του υποτιμώντας τις ίδιες του τις ικανότητες. Αν και οι κατηγοροποιήσεις ποικίλουν, τα ακόλουθα είδη ειρωνείας μπορούν να διακριθούν: Κλασική ειρωνεία: Αναφέρεται στην προέλευση της ειρωνείας στην αρχαία Ελληνική κωμωδία και στον τρόπο με τον οποίο οι κλασικοί και μεσαιωνικοί ρήτορες οριοθετούσαν τον όρο. Ρομαντική ειρωνεία: Μια αυτοσυνείδητη και αυτοκριτική μορφή μυθοπλασίας. Κοσμική ειρωνεία: Μια αντίθεση μεταξύ του απόλυτου και του σχετικού, του γενικού και του ατομικού, που εξέφρασε ο Χέγκελ με τη φράση «γενική [ειρωνεία] του κόσμου». Λεκτική ειρωνεία: Μια αντίφαση μεταξύ του δηλωμένου και του επιδιωκόμενου νοήματος μιας δήλωσης. Καταστασιακή ειρωνεία: Η διαφορά πρόθεσης και αποτελέσματος, όταν το αποτέλεσμα μιας ενέργειας είναι αντίθετο με το επιθυμητό ή αναμενόμενο αποτέλεσμα. Δραματική ειρωνεία και τραγική ειρωνεία: Ανισότητα συνειδητοποίησης μεταξύ ενός ηθοποιού και ενός παρατηρητή, όταν οι λέξεις και οι πράξεις έχουν σημασία που ο ακροατής ή το κοινό καταλαβαίνει, αλλά ο ομιλητής ή ο χαρακτήρας όχι. Χρησιμοποιείται πιο συχνά όταν ο συγγραφέας προκαλεί έναν χαρακτήρα να μιλήσει ή να ενεργήσει λανθασμένα, από άγνοια κάποιου μέρους της αλήθειας που το κοινό γνωρίζει.
Αικατερίνη, δούκισσα της Μπραγκάνσα

H Αικατερίνη, πορτογαλ. Catarina de Avis, ducuesa de Guimarães (18 Ιανουαρίου 1540 - 15 Νοεμβρίου 1614) από τον Οίκο των Αβίς ήταν κόρη του δούκα του Γκουιμαράες και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Μπραγκάνσα.

 Ήταν η μόνη κόρη του Εδουάρδου 4ου δούκα του Γκουιμαράες και της Ισαβέλλας, κόρης του Ιακώβου δούκα της Μπραγκάνσα. Παντρεύτηκε το 1563 τον Ιωάννη Α΄ δούκα της Μπραγκάνσα και είχε τέκνα: Μαρία 1565-1592. Σεραφίνα 1566-1604, παντρεύτηκε τον Ιωάννη-Φερδινάνδο Πασέκο 5ο δούκα της Εσκαλόνα. Θεοδόσιος Β΄ 1568-1630, 7ος δούκας της Μπραγκάνσα, κλπ. Εδουάρδος 1569-1627, 1ος μακήσιος της Φλεζίλα-Ζαρενζίλα. Αλέξανδρος, αρχιεπίσκοπος της Έβορα. Φίλιππος 1581-1608, απεβ. 27 ετών. Χερουβίνα 1572-1580 απεβ. 8 ετών, Ισαβέλλα 1578-1582 απεβ. 4 ετώ, Αγγελική 1573-1576 απεβ. 3 ετών. Genealogy of João I, 6th Duke of Braganza (in Portuguese) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Catherine of Guimarães στο Wikimedia Commons
Μπολέσλαφ του Μπύτομ

Ο Μπολέσλαφ, πολων. Bolesław Książę Bytomski (1330 - 4 Οκτωβρίου 1355) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Κόζλε (από το 1347) και του Μπύτομ (από το 1352).

 Ήταν ο δεύτερος γιος (1ος από τον 2ο γάμο) του Βλαντύσλαφ δούκα του Κόζλε, Μπύτομ, Τόσεκ, Σέβιες και της 2ης συζύγου του Λουντγκάρντας, κόρης του Ερρίκου Β΄ κυρίου του Μεκλεμβούργου. Νυμφεύτηκε το 1347 τη Μαργαρίτα, κόρη του Γιαροσλάβ του Στέρνμπεργκ, πλούσιου γαιοκτήμονα της Μοραβίας. Είχε τέκνα: Ελισάβετ 1347/50-1374, παντρεύτηκε τον Πσεμύσλαφ Α΄ των Πιαστ-Σιλεσίας-Οπόλε τον Μεταφερόμενο, δούκα του Τσέσυν. Ευφημία 1350/52-1411, παντρεύτηκε πρώτα τον Βεντσέσλαο των Πιαστ-Σιλεσίας-Οπόλε δούκα του Νιεμόντλιν και μετά τον Μπόλκο Γ΄ των Πιαστ-Σιλεσίας-Ζιενμπίτσε δούκα του Ζιενμπίτσε/Μύνστερμπεργκ. Μπόλκα 1351/55-1428, παντρεύτηκε τον Τσένεκ του Βάρτενμπεργκ και μετά έγινε ηγουμένη του αββαείου της Τσεμπνίτσα. Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy. Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.
Άντρια Ράπτη

Η Aνδριάνα "Άντρια" Ράπτη (20 Μαρτίου 1969, Χανιά) είναι Ελληνίδα ηθοποιός. Έχει συμμετάσχει σε διάφορες τηλεοπτικές σειρές, όπως τις Ένα γράμμα μια ιστορία (2008), Το φουστάνι, Κρεσέντο, Τα μυστικά της Εδέμ (2012) και άλλες. Είναι γνωστότερη για τη συμμετοχή της στο Σταγόνα στον ωκεανό (1995), A Simple Love Story (2007) και Θυσία (1991). Είναι ευρέως γνωστή στον χώρο της μεταγλώττισης.

 Ανατομία ενός εγκλήματος: Δηλητήριο 1994|1994 ΑΝΤ1 Θυσία (1991) 1991|1991 ΑΝΤ1 Κρεσέντο 2000|2000 Star Ο Πέτρος και τα Κορίτσια του 1994|1994 Mega Οι Αγνοημένοι: Σκοτεινοί δρόμοι 1994|1994 ΑΝΤ1 Οι δύο ορφανές 1991|1991 ΑΝΤ1 Οι επαγγελματίες: Υπόθεση αυτοδικίας 1996|1996 Mega Έξαψη 2020|2021 Mega Σκοτεινή θάλασσα 2022|2022 Mega Τα χαμένα γράμματα 1997|1997 ΕΤ1 Τα ψάθινα καπέλα 1995|1995 ΕΤ1 Το αστυνομικό μας τμήμα 1990|1990 New Channel Εργογραφία
Μιγκέλ Αμπρόσιο Ζαραγκόσα

Ο Μιγκέλ Αμπρόσιο Ζαραγκόσα (ισπανικά: Miguel Ambrosio Zaragoza), γνωστότερος με το ψευδώνυμο Άμπρος (Ambros) (31 Αυγούστου 1913, Αλμπουισέκ - 30 Νοεμβρίου 1992, Βαρκελώνη) ήταν διακεκριμένος Ισπανός καλλιτέχνης, εικονογράφος και δημιουργός κόμικς. Μαζί με το σεναριογράφο Βίκτορ Μόρα δημιούργησαν το φανταστικό χαρακτήρα Καπετάν Τρουένο το 1956, με το ομώνυμο εβδομαδιαίο περιοδικό να καταγράφεται στα χρονικά έως η πλέον ευπώλητη σειρά του είδους της στη χώρα, όλων των εποχών. Αποσύρθηκε οριστικά το 1981, ενώ για τη μεγάλη του συνεισφορά στην «9η Τέχνη» τιμήθηκε με το βραβείο Gran Premio del Salon del Comic (1989). Πέθανε σε ηλικία 79 ετών.

 Ο Αμπρόσιο Ζαραγκόσα εργάστηκε αρχικά ως διορισμένος δάσκαλος, αλλά, μετά την επικράτηση του Φρανθίσκο Φράνκο στον εμφύλιο πόλεμο το 1939 δήλωσε παραίτηση από τη θέση του για πολιτικούς και ηθικούς λόγους, καθώς δεν επιθυμούσε να μετάσχει στην προπαγάνδα της δικτατορίας και μαζί με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς του, έπιασε δουλειά ως γεωργός. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1946, γνωρίστηκε με τον εκδότη Juan Puerto, δημιουργό της εταιρείας Valenciana και του έδειξε δείγματα από το έργο του, το οποίο ετοίμαζε, με τίτλο El Guerrero del Antifaz (Ο Μασκοφόρος Πολεμιστής), τα οποία εντυπωσίασαν τον επιχειρηματία. Έτσι, ο δρόμος άνοιξε για τον Ambros, ώστε να εισέλθει στη βιομηχανία των κόμικς, για τη συγκεκριμένη εταιρεία, στο εβδομαδιαίο περιοδικό Chispa. Το ίδιο έτος, ο καλλιτέχνης εγκαταστάθηκε στη Βαρκελώνη, όπου ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία στο χώρο, συνεχίζοντας αργότερα, στην εκδοτική Bruguera. Από το 1960 έως το 1964 εργάσθηκε ως ζωγράφος, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία, στο Παρίσι και εν-συνεχεία επέστρεψε στην εικονογράφηση. Το περιοδικό γνώρισε τεράστια επιτυχία στην Ισπανία, ωστόσο οι αμοιβές που λάμβανε για αυτό ο καλλιτέχνης ήταν χαμηλές. Τη σειρά εικονογράφησαν, μετά τον Ambros, πολλοί συνάδελφοί του, όπως οι Martinez Osete, Nadal, Cosmos, Ζεσούς Ρεντόντο κ.α. Dos Yanquis en Africa (Bergis Mundial) El Caballero Fantasma (Grafidea, σενάριο: Federico Amoros) El Jinete Fantasma La Nave del Tiempo (Pulgarcito) El Corsario de Hierro
Ουίλιαμ Πιτ ο νεότερος

Ο Ουίλλιαμ Πιτ ο Νεότερος (William Pitt The Younger, 28 Μαΐου 1759 - 23 Ιανουαρίου 1806) ήταν Βρετανός πολιτικός, από τα τέλη του 18ου αιώνα έως τις αρχές του 19ου αιώνα. Έγινε ο νεότερος Πρωθυπουργός το 1783 σε ηλικία 24 ετών (την εποχή εκείνη δεν χρησιμοποιήθηκε ο όρος πρωθυπουργός). Εγκατέλειψε το αξίωμά του το 1801, αλλά έγινε ξανά πρωθυπουργός από το 1804 έως το θάνατό του το 1806. Ήταν επίσης Υπουργός Οικονομικών καθ' όλη τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του. Έγινε γνωστός ως Ουίλλιαμ Πιτ ο Νεότερος, για να τον διακρίνουν από τον πατέρα του που έμεινε στην ιστορία ως Ουίλλιαμ Πιτ ο Πρεσβύτερος, που υπηρέτησε και αυτός ως Πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας. Κατά την πρωθυπουργική του θητεία, κατά τη διάρκεια βασιλείας του Γεωργίου Γ΄, συνέβησαν σημαντικά γεγονότα όπως η Γαλλική Επανάσταση και οι Ναπολεόντειοι πόλεμοι. Αν και αναφερόταν ως Τόρυ, αποκαλούσε τον εαυτό του ως Ανεξάρτητο Ουίγων. Ήταν αντίθετος, όπως και ο Τζορτζ Ουάσινγκτον, με τη δημιουργία ενός αυστηρού κομματικού πολιτικού συστήματος.

 Ο Ουίλλιαμ Πιτ ο Νεότερος, δεύτερος γιος του Ουίλλιαμ Πιτ του Πρεσβύτερου, 1ου Κόμη Τσάταμ, γεννήθηκε στο Χέυζ του Κεντ. Η οικογένεια Πιτ είχε ισχυρές πολιτικές ρίζες και από τις δύο πλευρές. Η μητέρα του, Χέστερ Γκρένβιλ, ήταν αδελφή του πρώην πρωθυπουργού Τζορτζ Γκρένβιλ. Σύμφωνα με τον βιογράφο Τζον Έρμαν "ο Ουίλλιαμ Πιτ ο Νεότερος κληρονόμησε τη λάμψη και το δυναμισμό από τον πατέρα του και την αποφασιστική και μεθοδική φύση από την μητέρα του". Ο Ουίλλιαμ Πιτ ήταν ένας έξυπνος και καλός μαθητής και έμαθε γρήγορα καλά λατινικά και ελληνικά. Το 1773 στην ηλικία των 14 ετών παρευρέθηκε στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, όπου σπούδασε πολιτική φιλοσοφία, μαθηματικά, γεωμετρία, χημεία και ιστορία. Στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, ο Τζορτζ Πρήτυμαν, ο οποίος δίδαξε τον Πιτ έγινε στενός προσωπικός του φίλος. Στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ έγινε φίλος του και ο Ουίλλιαμ Ουίλμπερφορς, ο οποίος ήταν και πολιτικός σύμμαχός του στο Κοινοβούλιο. Είχε χαρακτηριστεί στο πανεπιστήμιο ως γοητευτικός και φιλικός. Ο πατέρας του που είχε λάβει τον τιμητικό τίτλο του Κόμη του Τσάταμ, πέθανε το 1779. Ως ο μικρότερος γιος έλαβε μικρή κληρονομιά αλλά έλαβε νομική εκπαίδευση. Κατά την διάρκεια των Γενικών Εκλογών του 1780, ο Πιτ έβαλε υποψηφιότητα για έδρα στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, αλλά έχασε. Βουλευτής (1781-1806)Μέγας Θησαυροφύλακας (1782-1783) Πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας (1783-1801) Μέγας Θησαυροφύλακας (1783-1801) Ηγέτης της Συμπολίτευσης στη Βουλή των Κοινοτήτων (1783-1801) Πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου (1804-1806) Μέγας Θησαυροφύλακας (1804-1806) Ηγέτης της Συμπολίτευσης στη Βουλή των Κοινοτήτων (1804-1806)
Τσαντάλ Αντέρε

Η Τσαντάλ Αντέρε (Chantal Andere, γεννημένη ως Γιακελίν Τσαντάλ Φερνάντες Αντέρε Jacqueline Chantal Fernández-Andere, 25 Ιανουαρίου 1972 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός και τραγουδίστρια.Ως παιδί σπούδασε μπαλέτο και παρακολούθησε μαθήματα ηθοποιίας και τραγουδιού. Μετά από αυτό άρχισε να παίζει σε θέατρο και στη συνέχεια σε τηλεόραση.

 Τηλενουβέλες Dulce desafío - 1988/89, ως Ρεμπέκα Σεντένο Un Rostro en mi pasado - 1989/90, ως Μαριέλα Βιδάλ Madres egoistas - 1991, ως Κάρμεν Λεντέσμα Αριάγα Los Parientes Pobres - 1993, ως Άλμπα Σαβάλα Marimar - 1994, ως Ανχέλικα Ναρβάες ντε Σαντιμπάνιες Acapulco, cuerpo y alma - 1995/96, ως Αϊντέ Σαν Ρομάν Sentimientos Ajenos - 1996/97, ως Λεονόρ ντε λα Ουέρτα La usurpadora - 1998, ως Εστεφάνια Μπράτσο ντε Μοντέρο El Noveno mandamiento - 2001, ως Κλάρα Ντουράν ντε Βιγιανουέβα (νεαρή) La intrusa - 2001, ως Ρακέλ Χουνκέρα Μπρίτο La Otra - 2002, ως Μπερνάρδα Σάενς (νεαρή) Amor Real - 2003, ως Αντόνια Μοράλες Barrera de amor - 2005/06, ως Μανόλα Λινάρες ντε Σαμόρα Destilando Amor - 2007, ως Μινέρβα Όλμος ντε Μοντάλβο Sortilegio - 2009, ως Ρακέλ Αλμπένις Βαλβέρδε ντε Καστελάρ Rafaela - 2011, ως Μιρέγια Βιβάλ ντε Μπάες La Mujer Del Vendaval - 2012/13, ως Οκτάβια Κοτίγια χηρ. ντε Ερνάντες Antes muerta que Lichita - 2015, ως Σάντρα Μαδαριάγα El bienamado - 2017, ως Χουστίνα Σαμπέριο Κάστρο Tenías que ser tú - 2018, ως Λορένσα Μοσκόνα Ελόρσα ντε Φερνάντες Parientes a la fuerza - 2021, ως Λετίσια Σάνς Mi fortuna es amarte - 2021, ως Κονστάνσα Ρόμπλες ΓκαρσίαΤηλεόραση Cuento de Navidad - 1999/00, ως Μπεατρίς "Μπέτι" ντε Ροντρίγκες Κοδέρ Diseñador ambos sexos - 2001, ως Φαμπιόλα Μοντεμαγιόρ ντε Σρίνερ Cantando por un sueño - 2006, ως Διαγωνιζόμενη S.O.S Sexo y otros Secretos - 2008, ως Νατάλια (σειρά) Estrella2 - 2013, ως Καλεσμένη El beso de la mujer araña - 2018, ως Αουρόρα Fiesta Azteca - 2019, ως ΠαρουσιάστριαΤαινίες Un corazón para dos - 1990Θέατρο Blancanieves y los siete enanos - 1986 La pandilla - 1987 Cabaret - 2006 Víctor Victoria - 2009 Cena de matrimonios - 2010, La Güera Rodríguez - 2010 Nada de sexo que somos decentes - 2010 Pasiones peligrosas - 2012 La fierecilla tomada - 2014/15 MYST - 2016 El beso de la mujer araña - 2018 Τσαντάλ Αντέρε στην IMDb Biografía de Chantal Andere (en portal esmas) Chantal Andere - Photos
Εθνόσημο της Επικράτειας Αυστραλιανής Πρωτεύουσας

Το εθνόσημο της Καμπέρα που είναι η πρωτεύουσα της Επικράτειας Αυστραλιανής Πρωτεύουσας σχεδιάστηκε από το Κοινοπολιτειακό Γραφείο Εσωτερικών και Επικρατειών (Commonwealth Department of Home Affairs and Territories) το 1927, έπειτα από αίτημα του Κοινοπολιτειακού Γραφείου Άμυνας, που επιζητούσε τη χρήση του στο νέο κρουαζιερόπλοιο του Αυστραλιανού Πολεμικού Ναυτικού HMAS Canberra.Η Ομοσπονδιακή Επιτροπή της Πρωτεύουσας (FCC) ανακοίνωσε τη διεξαγωγή διαγωνισμού για ένα εθνόσημο τόσο για την Επικράτεια Αυστραλιανής Πρωτεύουσας όσο και για την Ομοσπονδιακή Επιτροπή της Πρωτεύουσας .Τον Απρίλιο του 1928, ο νικητής του διαγωνισμού, που ήταν το σχέδιο του Κ. Ρ. Γουίλι, εστάλη προς έγκριση στο College of Arms στο Λονδίνο. Σε εκείνη τη φάση το εθνόσημο δεν συμπεριελάμβανε και ένα σύνθημα. Έπειτα από μικρές τροποποιήσεις, ο βασιλιάς Γεώργιος Ε' ενέκρινε το σχέδιο με Βασιλικό Διάταγμα (με ημερομηνία 8 Οκτωβρίου 1928). Εν συνεχεία το College of Arms εξέδωσε την επίσημη καλλιτεχνική επεξήγηση και την περιγραφή στις 7 Νοεμβρίου 1928, μαζί με ένα έμβλημα.

 Στο εθνόσημο βρίσκονται τα εξής σύμβολα: Το στέμμα συμβολίζει τη Βασιλική Αρχή Το σκήπτρο αποτελεί σύμβολο για το Κοινοβούλιο της Αυστραλίας Το ξίφος είναι για το Κρατικό Ξίφος Το κάστροέχει 3 πύργους, όσες και οι εξουσίες (Εκτελεστική, Νομοθετική και Δικαστική) Το Λευκό Ρόδο αποτελεί το έμβλημα του Δούκα της Υόρκης, που εγκαινίασε το κτήριο του Παλαιού Κοινοβουλίου της Αυστραλίας το 1927 και μετέπειτα στέφτηκε βασιλιάς με το όνομα Γεώργιος ΣΤ΄. Η εστεμμένη καταπακτή συμβολίζει ξανά το Κοινοβούλιο, καθώς αποτελεί παραδοσιακό σύμβολο του Παλατιού του Ουεστμίνστερ (που στεγάζει το Βρετανικό Κοινοβούλιο) Πίσω από την καταπακτή διακρίνεται ένα μαστιχόδεντρο, που συμβολίζει το προσωνύμιο της Καμπέρα "The Bush Capital" ("Η πρωτεύουσα των Θάμνων") Υποστηρικτές είναι ένας μαύρος κύκνος της Αυστραλίας, που συμβολίζει τους Αβορίγινες και ένας λευκός κύκνος της Ευρώπης, για τους λευκούς εποίκους. Το σύνθημα που αναγράφεται είναι "For the Queen, the Law and the People" ("Για τη Βασίλισσα, το Δίκαιο και το Λαό") που αποτελεί την αγγλική μετάφραση για το "Pro Rege, Lege et Grege". Τμήμα από το Γραφείο του Ανώτερου υπουργού της Επικράτειας Αυστραλιανής Πρωτεύουσας (το ίδιο το κείμενο) Αρχεία της Επικράτειας Αυστραλιανής Πρωτεύουσας
ID (software)

To iD είναι ένα δωρεάν λογισμικό για online επεξεργασία των χωρικών δεδομένων του OpenStreetMap που δημιουργήθηκε σε JavaScript και κυκλοφόρησε το 2013. Είναι σχεδιασμένο για να είναι απλό και φιλικό προς τον χρήστη και χρησιμοποιείται ως προεπιλεγμένο πρόγραμμα επεξεργασίας για την κύρια σελίδα του OSM.

 Είναι ο πιο δημοφιλής επεξεργαστής του OSM βάση του αριθμού των χρηστών.Τα χαρακτηριστικά του iD περιλαμβάνουν την επιλογή των προτιμόμενων αεροφωτογραφιών και εγγενή υποστήριξη για φωτογραφίες του Mapillary. Η επιλογή του iD ως όνομα σχετίζεται με τη δημοτικότητα του getElementById σε JavaScript, συνδυασμός του - iPad με το Système D, και ένα αφιέρωμα στο μοντέλο αυτοκινήτου Citroen iD. Είχε επίσης σκοπό να έχει ευκολότερη προφορά από το Potlatch. Αυτός ο επεξεργαστής είχε σκοπό να γίνει η αρχιτεκτονική επανεκτέλεση του Potlatch 2 σε JavaScript με ανασχεδιασμένη διασύνδεση χρήστη. Η μοναδική μεγάλη εσωτερική αλλαγή ήταν η αποχώρηση από το XML της προκαθορισμένης αρχιτεκτονικής ετικέτας σε ένα με βάση το JSON.Ενώ οι αρχικές εκδόσεις ήταν με βάση το πλαίσιο Dojo, το iD χρησιμοποιεί τώρα D3.js βιβλιοθήκη για την απόδοση και η πρωταρχική λειτουργία της απόδοσηw είναι μέσω SVG. Η αρχιτεκτονική του πυρήνα είναι σπονδυλωτή και έχει σχεδιαστεί για να χρησιμοποιηθεί εύκολα σε άλλα εργαλεία βασισμένα στο JavaScript για το OpenStreetMap. Επίσημη ιστοσελίδα Σελίδα στο GitHub iD σελίδα στο Wiki OSM