IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Οδός Γιούνγας

Η οδός Γιούνγας (ισπανικά: Camino a Los Yungas), γνωστή και ως ο δρόμος του θανάτου, (Ισπανικά: el Camino de la Muerte) είναι δρόμος ο οποίος βρίσκεται στη Βολιβία, έχει μήκος 69 χιλιόμετρα και συνδέει τη πρωτεύουσα της Βολιβίας Λα Πας (La Paz) με το χωριό Κορόικο (Coroico). Το 1995 ανακοινώθηκε επίσημα ως «ο πιο επικίνδυνος δρόμος του κόσμου», επειδή εκεί χάνουν τη ζωή τους 200-300 άνθρωποι κάθε χρόνο.

 Είναι μία από τις λίγες διαδρομές που συνδέεται με τη Λα Πας. Λόγω τον ακραίων γκρεμών, έως και 600 μέτρα βάθος, τη μία ενιαία λωρίδα και για τις δύο κατευθύνσεις και στα περισσότερα σημεία ο δρόμος δεν είναι φαρδύτερος από 3,2 μέτρα, και του υψόμετρου που είναι χτισμένος ο δρόμος, 4.500 μέτρα στη Λα Πας και 1.200 μέτρα στο Κορόικο, κάνουν το δρόμο ακόμα πιο δύσβατο για τα φορτηγά και τα λεωφορεία που διασχίζουν κυρίως το δρόμο. Ακόμα, η βροχή, η ομίχλη και το καλοκαίρι η σκόνη, μειώνουν την ορατότητα και αυξάνεται η πιθανότητα κάποιος να πέσει στον γκρεμό. Επίσης, επειδή από τη μία μεριά του δρόμου υπάρχει τοίχος από βράχια και από την άλλη γκρεμός, η οδήγηση γίνεται στα αριστερά, για να βλέπει ο οδηγός την εξωτερική ρόδα του οχήματος και να γίνεται πιο ασφαλές το πέρασμα του δρόμου. Σε όλη την υπόλοιπη Βολιβία, η οδήγηση γίνεται στα δεξιά. Ο δρόμος χτίστηκε τη δεκαετία του 1930 από κρατούμενους (λόγω πολέμου) της Παραγουάης και είναι χωματόδρομος, εκτός από ένα σημείο στην αρχή του δρόμου. Τελικά μετά από 20 χρόνια εργασίας, τελειώνοντας το 2006, ο καινούργιος δρόμος (South Yungas road) δόθηκε στην κυκλοφορία, κάνοντας πιο εύκολη τη ζωή των Βολιβιανών. Ο καινούργιος δρόμος έχει δύο λωρίδες, ενώ ο παλιός δρόμος είχε μια. Επίσης ο καινούργιος δρόμος έχει γέφυρες, συστήματα αποχέτευσης κτλ. κάνοντάς τον πιο ασφαλή από τον παλαιό. Μετά το 2006 ο παλιός δρόμος σπάνια χρησιμοποιείται από οχήματα, παρά μόνο από κάποιους τουρίστες, ένα λεωφορείο που κάνει το δρομολόγιο Λα Πας – Κορόικο κάθε μέρα στις 3:00 το μεσημέρι και από κάποιους οδηγούς φορτηγών, επειδή ο παλιός δρόμος είναι πολύ πιο σύντομος από τον καινούργιο. Στις 24 Ιουλίου 1983 ένα λεωφορείο έπεσε στον γκρεμό, σκοτώνοντας παραπάνω από 100 επιβάτες. Αυτό ήταν το χειρότερο οδικό ατύχημα στη Βολιβία. Πολλοί τουρίστες έχουν επισκεφθεί τον δρόμο αυτό - από το 1990 τον έχουν επισκεφθεί γύρω στους 25.000. Επιπλέον υπάρχουν κάποιες ομάδες που κάνουν διαδρομές με ποδήλατα για τους τουρίστες μία εκ των οποίων είναι η Vertigo Biking. Ο παλιός δρόμος έχει γίνει ακόμη πιο δημοφιλής, επειδή εκεί έχει γυριστεί ένα επεισόδιο από το Top Gear Αρχειοθετήθηκε 2010-01-12 στο Wayback Machine. στον 14ο κύκλο και επίσης εκεί έχει γυριστεί και ο 2ος κύκλος της εκπομπής IRT: Deadliest roads. Φωτογραφίες από το δρόμο Yungas (Youtube) Φωτογραφίες και το πρώτο βίντεο που τραβήχτηκε οδηγώντας στον δρόμο Yungas, Νοέμβριος 2010 (Αγγλικά) Φωτογραφίες και βίντεο από το δρόμο Yungas (Αγγλικά) BBC News - Ο πιο επικίνδυνος δρόμος στον κόσμο (Αγγλικά) Οι πιο επικίνδυνοι δρόμοι (Αγγλικά) Οδηγώντας στους δρόμους της Βολιβίας (Αγγλικά) Φωτογραφίες, χάρτες και πληροφορίες για το δρόμο Yungas (Αγγλικά)
412 Ελιζαμπέτα

Η Ελιζαμπέτα (Elisabetha) είναι μεγάλος σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,0. Ανακαλύφθηκε το 1896 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη και της έδωσε το όνομα της μητέρας του.

 Η διάμετρος της Ελιζαμπέτας υπολογίσθηκε σε 91 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 788 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,054 (από δεδομένα του IRAS). Η Ελιζαμπέτα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 19 ώρες και 40 λεπτά, μία αρκετά αργή περιστροφή για αστεροειδή. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 100 ως 105 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Μορέας Α.Ε.

Η Μορέας Α.Ε. είναι η εταιρεία Παραχώρησης του οδικού άξονα Κόρινθος – Τρίπολη – Καλαμάτα και Κλάδος Λεύκτρο – Σπάρτη. Ιδρύθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 2006 και έχει αναλάβει με Σύμβαση Παραχώρησης τη μελέτη, κατασκευή, χρηματοδότηση, λειτουργία και συντήρηση του αυτοκινητοδρόμου Κόρινθος – Τρίπολη – Καλαμάτα (Α7) και του Κλάδου Λεύκτρο - Σπάρτη (Α71). Η διάρκεια της Σύμβασης Παραχώρησης είναι 30 χρόνια.

 Ο αυτοκινητόδρομος παραδόθηκε στην κυκλοφορία το 2016 με την κατασκευή της Περιφερειακής Οδού Καλαμάτας και της Γέφυρας Τσακώνας. Στον συγκεκριμένο αυτοκινητόδρομο πλέον γίνονται εργασίες συντήρησης και έχουν εγκατασταθεί 5 σταθμοί διοδίων. Ο αυτοκινητόδρομος παραδόθηκε στην κυκλοφορία το 2016 και τώρα γίνονται εργασίες συντήρησης. Έχει εγκατασταθεί 1 σταθμός διοδίων. Οι μέτοχοι της Μορέας Α.Ε. είναι οι εταιρείες: ΑΚΤΩΡ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΕΙΣ Α.Ε., με ποσοστό 71,67% ABAΞ Α.Ε., με ποσοστό 15% INTRAKAT Α.Ε., με ποσοστό 13,33%
Ανεμόμυλος Αχαΐας

Ο Ανεμόμυλος είναι παραθαλάσσια οικιστική τοποθεσία και συνοικία των Τσουκαλαίικων στην Αχαΐα. Ήταν άλλοτε αναγνωρισμένος αυτόνομος οικισμός, από τις 19/03/1967 έως ότου καταργήθηκε ως τέτοιος στις 09/05/2011 και σύμφωνα με μαρτυρίες υπάρχει ως θέση με αυτήν την ονομασία τουλάχιστον από το 1890.

 Ο Ανεμόμυλος αποτελεί ουσιαστικά το δυτικό μέρος της περιφέρειας (περιοχής) των Τσουκαλαίικων και συνορεύει με τα Καμίνια στα δυτικά στο κοντά στην θέση Σκάγια(ς). Η οικιστική ζώνη του Ανεμόμυλου εκτείνεται κατά μήκος της Παλαιάς Εθνικής Οδού Πατρών-Πύργου σε μια απόσταση μικρότερη του ενός χιλιομέτρου, καθώς και χαμηλότερα και βορείως της Νέας Εθνικής Οδού Πατρών-Πύργου έως και τις ακτές του Πατραϊκού κόλπου, μία απόσταση δηλαδή μικρότερη των 150 μέτρων σε νοητή ευθεία. Απέχει λιγότερο από μισό χιλιόμετρο από τον πυρήνα του οικισμού των Τσουκαλαίικων, σχεδόν 2 χιλιόμετρα από το κέντρο των Καμινίων, επίσης τα Βραχναίικα βρίσκονται περίπου 3 χιλιόμετρα μακριά, καθώς και στα 14 χιλιόμετρα το μέσω της Π.Ε.Ο. Πατρών-Πύργου είναι η πόλη της Πάτρας. Η περιοχή εξυπηρετείται από τις 29 Φεβρουαρίου 2020 από τη Γραμμή 2 του Προαστιακού Σιδηρόδρομου Πάτρας μέσω της στάσης "Τσουκαλαίικα / Tsoukaleika". Κοντά στην περιοχή, στη θέση "Σκάγιας", τερματίζει η γραμμή 501 προς Τσουκαλαίικα του αστικού ΚΤΕΛ Πάτρας. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Ανεμόμυλου Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε:27/11/2018.
Εθνική Βιβλιοθήκη Χουάν Ραμόν Μολίνα

Η Εθνική Βιβλιοθήκη Χουάν Ραμόν Μολίνα, (ισπανικά: Biblioteca Nacional de Honduras Juan Ramón Molina) είναι η εθνική βιβλιοθήκη της Ονδούρας, που βρίσκεται στην Τεγκουσιγκάλπα, την πρωτεύουσα της Ονδούρας. Η βιβλιοθήκη πήρε το όνομά της το 2009 από τον ποιητή της Ονδούρας Χουάν Ραμόν Μολίνα.

 Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ονδούρας είναι ένας κοινωφελής οργανισμός που υπάγεται στη Γραμματεία Πολιτισμού, Τεχνών και Αθλητισμού και έχει ως αποστολή να συγκεντρώνει, να καταγράφει, να ταξινομεί, να συντηρεί και να διαδίδει όλη την παραγωγή τεκμηρίων που δημοσιεύεται στη χώρα και στο εξωτερικό. Η ίδρυσή της χρονολογείται από τις 27 Αυγούστου 1880 επί διοίκησης του Μάρκο Αουρέλιο Σότο, μέσω συμφωνίας της 11ης Φεβρουαρίου, με προϋπολογισμό χιλίων πέσος. Ο τωρινός διευθυντής της Βιβλιοθήκης είναι ο συγγραφέας Εντουάρντο Μπερ από την Ονδούρα. Στις 13 Ιανουαρίου 2009, ο Ροντόλφο Παστόρ Φασκουέλε, ο οποίος διετέλεσε υφυπουργός Πολιτισμού, Τεχνών και Αθλητισμού, μετονόμασε τη Βιβλιοθήκη σε Βιβλιοθήκη με το όνομα του ποιητή της Ονδούρας Χουάν Ραμόν Μολίνα. Ο διευθυντής της βιβλιοθήκης δήλωσε: "Το όνομα Χουάν Ραμόν Μολίνα είναι το καλύτερο όνομα που θα μπορούσε να επιλεχθεί για το μεγαλύτερο αναγνωστήριο της χώρας της Κεντρικής Αμερικής. (...) ανακοίνωσε επίσης όλα τα ονόματα των διανοουμένων της Ονδούρας που επιλέχτηκαν για τις διάφορες αίθουσες της Εθνικής Βιβλιοθήκης, το αναγνωστήριο, την παιδική αίθουσα, την αίθουσα πορτραίτων, την παλαιά συλλογή και την πινακοθήκη: Κλεμεντίνα Σουάρες, Αντόνιο Ραμόν Βαλέχο, Ρουμπέν Μπερίος, Ανίμπαλ Κρουζ και Εζεκιέλ Παντίγια, ενώ η αίθουσα της ξένης συλλογης και αναφοράς πήρε το όνομα του Κουβανού ποιητή Χοσέ Μαρτί " . Σήμερα, η αίθουσα Κλεμεντίνα Σουάρες φιλοξένει τη συλλογή βιβλίων της Ονδούρας (18 000 τόμοι), ενώ η αίθουσα Χοσέ Μαρτί στεγάζει την ξένη συλλογή (20 000 τόμοι). Τα παλαιά βιβλία φυλάσσονται στην αίθουσα Αντόνιο Ραμόν Βαλέχο, όπου υπάρχουν 2.000 βιβλία της Ονδούρας από το 1883 έως το 1959 και 4.000 ξένα βιβλία από το 1700 έως το 1959. Η αίθουσα που φέρει το όνομα του Ρουμπέν Μπερίος διαθέτει μία συλλογή 1500 παιδικών βιβλίων. Ορισμένοι από τους 60 000 τόμους που φυλάσσονται στη βιβλιοθήκη δεν έχουν καταλογογραφηθεί και, ως εκ τούτου, δεν είναι προσβάσιμοι στο κοινό. Το κτίριο στεγάζει επίσης ένα εργαστήριο αποκατάστασης βιβλίων και ψηφιοποιούνται τα παλαιότερα βιβλία (αλλά μόνο της Ονδούρας) (περίπου 1.400 μέχρι το 2014). Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Europeana Ευρωπαϊκή Βιβλιοθήκη Ονδούρα Τεγουσιγάλπα Biblioteca Nacional de Honduras - Εl Ηeraldo
Λούκας Σάσα

Ο Λούκας Πασέκο Αφίνι (γεννημένος την 1 Μαρτίου 1990), γνωστός ως Λούκας Σάσα, είναι Βραζιλιάνος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης.

 Ο Σάσα ξεκίνησε την καριέρα του από τις ακαδημίες της Κορίνθιανς, κερδίζοντας το κύπελλο νέων του Σάο Πάολο το 2009. Την ίδια χρονιά υπέγραψε συμβόλαιο με την Γκρέμιο Μπαρουέρι, με την οποία πραγματοποίησε 29 συμμετοχές, πριν η ομάδα υποβιβαστεί στη δεύτερη κατηγορία.Στις αρχές του 2011, μεταγράφηκε στην ιταλική Καταντζάρο και την επόμενη χρονιά στη βραζιλιάνικη Σάο Ζοζέ για τη δεύτερη κατηγορία Βραζιλίας. Το καλοκαίρι του 2012, πήρε ελεύθερη μεταγραφή στην ΤΣΣΚΑ Σόφιας, με την οποία αγωνίστηκε στο Γιουρόπα Λιγκ απέναντι στη σλοβενική Μιούρα, ενώ σκόραρε για πρώτη φορά στον αγώνα ενάντια στη Σλάβια Σόφιας τον Οκτώβριο του 2012.Στις 4 Ιουλίου 2013, υπέγραψε διετές συμβόλαιο με τη Χάποελ Τελ Αβίβ. Το 2015 επέστρεψε στη Βουλγαρία για λογαριασμό της Λουντογκόρετς, στην οποία παρέμεινε ως το 2019, κατακτώντας τέσσερα πρωταθλήματα.Στις 10 Ιουλίου 2019, υπέγραψε στον Άρη διετές συμβόλαιο. Αγωνίστηκε στο Γιουρόπα Λιγκ τις σεζόν 2019-20 και 2020-21, ενώ έφθασε ως την ημιτελική φάση στον θεσμό του κυπέλλου Ελλάδας το 2020.Στις 22 Μαρτίου 2021, η ΠΑΕ Άρης ανακοίνωσε την ανανέωση του συμβολαίου του Σάσα ως το 2024. Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βουλγαρίας: 2015-16, 2016-17, 2-17-18, 2018-19 Σούπερκαπ Βουλγαρίας: 2018 Κύπελλο νέων Σάο Πάολο: 2009 Lucas Sasha - Profile @ Soccerway
Γκαμπάλα ΦΚ

Η Γκαμπάλα (αζερικά: Qəbələ, προφέρεται: [ɡæbælæ]) είναι ποδοσφαιρική ομάδα από το Αζερμπαϊτζάν με έδρα την Γκαμπάλα. Συμμετέχει στο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Αζερμπαϊτζάν. Έδρα της ομάδας είναι το Στάδιο Γκαμπαλά χωρητικότητας 8.000 θεατών.

 Το έμβλημα του συλλόγου περιλαμβάνει τον Καύκασο με μία μαύρη ημισέληνο και ένα κόκκινο οκτάκτινο αστέρι, παρόμοιο με αυτό της σημαίας του Αζερμπαϊτζάν. Περιλαμβάνει επίσης το 2005 που σηματοδοτεί το έτος ίδρυσης του συλλόγου. Κύρια χρώματα του συλλόγου είναι το μαύρο και το κόκκινο, ενώ χρησιμοποιείται επίσης και το λευκό στους εκτός έδρας αγώνες της ομάδας. Α΄ Κατηγορία Αζερμπαϊτζάν (2ου επιπέδου κατηγορία)Πρωταθλήτρια (1): 2005–06Κύπελλο ΑζερμπαϊτζάνΝικήτρια (2): 2018–19, 2022–23 Φιναλίστ (3): 2013–14, 2016–17, 2017–18 Επίσημος ιστότοπος
Μοναστήρι Γκαντζασάρ

Το Γκαντζασάρ (αρμενικά: Գանձասար) είναι Αρμενικός Αποστολικός καθεδρικός ναός του 13ου αιώνα (ιστορικά μοναστήρι) κοντά στο χωριό Βανκ στην αμφισβητούμενη περιοχή του Ναγκόρνο Καραμπάχ, de jure στην περιοχή Καλμπατζάρ του Αζερμπαϊτζάν, de facto στην Επαρχία Μαρτακέρτ της αυτοανακηρυχθείσας Δημοκρατίας του Αρτσάχ. Ιστορικά υπήρξε ως η σημαντικότερη εκκλησία της περιοχής. Αποτελεί ένα από τα καλύτερα κομμάτια της Αρμενικής αρχιτεκτονικής στα μέσα της δεκαετίας του 1200· το κτίριο είναι γνωστότερο στους μελετητές για τον πλούσια διακοσμημένο τρούλο του.

 Το μοναστήρι βρίσκεται στην κορυφή ενός λόφου, σε υψόμετρο 1.270 μέτρων, στα νοτιοδυτικά του χωριού Βανκ (Վանք, αζερικά: Vəngli) στην Επαρχία Μαρτακέρτ. Το περιτειχισμένο μοναστήρι περιλαμβάνει το ναό με τον πρόναό του (νάρθηξ), τα καταλύματα, την κατοικία του επισκόπου, την τραπεζαρία και ένα σχολικό κτίριο. Οι χώροι διαβίωσης, που βρίσκονται στη βόρεια πλευρά, περιέχουν οκτώ κελιά (2,9 με 2,5 μέτρα), που χτίστηκαν τον 17ο αιώνα. Στην ανατολική πλευρά υπάρχει μια τραπεζαρία, χτισμένη γύρω στο 1689. Το διώροφο σχολικό κτίριο χτίστηκε το 1898. Στα νότια των τειχών του μοναστηρίου βρίσκεται το παλαιό νεκροταφείο, όπου ιερείς, επίσκοποι και αξιόλογοι κοσμικοί (όπως οι Μελίκ) των περιοχών βρίσκονται θαμμένοι.
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Μακεδονίας 1938-39

Πρωταθλητής Μακεδονίας για την περίοδο 1938-1939 αναδείχθηκε ο Ηρακλής Ο Άρης έμεινε στη δεύτερη θέση της βαθμολογίας έχοντας επικρατήσει με 5-1 επί του ΠΑΟΚ. Ο κορυφαίος πρώην παίκτης του Άρη Νίκος Κίτσος είχε πλέον ενταχθεί στον Ηρακλή και με εκείνον πρωταγωνιστή η ομάδα του Γηραιού σημείωσε 2 νίκες επί του Άρη με σκορ 3-2 και 1-0.

 Η Α΄ κατηγορία διεξήχθη με τη συμμετοχή 6 συλλόγων με τον Αετό Παπάφη να εντάσσεται την τελευταία στιγμή Το πρωτάθλημα ξεκίνησε στις 9 Οκτωβρίου και ολοκληρώθηκε 10 Κυριακές αργότερα στις 11 Δεκεμβρίου. Το σύστημα βαθμολόγησης για πρώτη φορά ήταν 3 βαθμοί για τη νίκη , 2 βαθμοί για την ισοπαλία και 1 για την ήττα. Η τελική βαθμολογία ήταν: Οι τρεις πρώτοι προκρίθηκαν για το Βόρειο Όμιλο του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος όπου θα αντιμετώπιζαν τους τρεις πρώτους του πρωταθλήματος Ανατολικής Μακεδονίας , κρατώντας τα αποτελέσματα και τους βαθμούς από τους μεταξύ τους αγώνες (Ηρακλής 10β. Άρης 8β. ΠΑΟΚ 6β.) Ο Αετός Παπάφη υποβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία χωρίς αγώνες διαβάθμισης με τον πρωταθλητή της. Ομάδες που συμμετείχαν ήταν: Απόλλων Καλαμαριάς Ολυμπιακός Τερψιθέας Εθνικός Καμάρας Μελιτεύς Αρμενική Ένωσις Μακαμπή Ολυμπιακός ΘεσσαλονίκηςΠρωταθλήτρια για δεύτερη συνεχόμενη περίοδο ήταν η ομάδα του Απόλλωνα Καλαμαριάς Έδωσε πάντως αγώνες διαβάθμισης με Ολυμπιακό Τερψιθέας και Εθνικό Καμάρας για την άνοδο στην Α΄ όπου επικράτησε και προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία για πρώτη φορά. Ο Ολυμπιακός Τερψιθέας πήρε τη 2η θέση νικώντας τον Εθνικό Καμάρας και ο Ολυμπιακός Θεσσαλονίκης υποβιβάστηκε στη Γ΄ ή δεν συμμετείχε στο πρωτάθλημα της επόμενης περιόδου. Στη Γ΄ κατηγορία πρωταθλητής ήταν ο Μέγας Αλέξανδρος που κέρδισε στον τελικό αγώνα 8-0 τον Άτλα Ιπποδρομίου. Σύλλογοι που συμμετείχαν: Μέγας Αλέξανδρος Άτλας Ιπποδρομίου Ακοάχ Μαραθώνας Κουρί Άτλαντας Στο πρωτάθλημα της Δυτικής Μακεδονίας συμμετείχαν 4 σύλλογοι από 3 πόλεις της Δυτικής Μακεδονίας που υπάγονταν στην ΕΠΣ Μακεδονίας. Το πρωτάθλημα ξεκίνησε στις 21 Αυγούστου 1939 και οι σύλλογοι που συμμετείχαν ήταν οι εξής: Ελλάς Φλωρίνης Ολυμπιακός Νάουσας ΑΕ Κοζάνης Μακεδονικός Κοζάνης
Σαΐντ Μοχάμετ Τζαφάρ

Ο Πρίγκιπας Σαΐντ Μοχάμετ Τζαφάρ (Saïd Mohamed Jaffar, 14 Απριλίου 1918 - 22 Οκτωβρίου 1993) ήταν πολιτικός από τις Κομόρες. Υπηρέτησε ως πρόεδρος από το 1975 ως το 1976 και ως ανώτερος υπουργός της κομοριανής κυβέρνησης από τον Ιούλιο του 1972 ως τον Δεκέμβριο του ιδίου χρόνου. Ήταν τετρασέγγονος του Αχμέτ μπιν Σέχε Νγκόμε (Ahmed bin Shekhe Ngome)..

 Γεννήθηκε στο Μουτσαμουντού του νησιού Ανζουάν στις 14 Απριλίου του 1918.Το 1975 ανήλθε στην εξουσία έπειτα από πραξικόπημα του μισθοφόρου Μπομπ Ντενάρ. Από τις 3 Αυγούστου του 1975 ως τις 10 Αυγούστου του ιδίου χρόνου έγινε πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Επανάστασης (UNF) και στη συνέχεια ανέλαβε επικεφαλής του Εθνικού Εκτελεστικού Συμβουλίου από τις 10 Αυγούστου του 1975 ως τις 3 Ιανουαρίου του 1976. Τάχθηκε υπέρ συμφιλιωτικής πολιτικής με τη Γαλλία και με τη Μαγιότ. Από το 1975 ως το 1976 υπηρέτησε και ως υπουργός Εξωτερικών. Τον Ιανουάριο του 1976 ο Τζαφάρ υποχρεώθηκε να παραδώσει την εξουσία στον υπουργό Άμυνας, Αλί Σοϊλί. Απεβίωσε στις 22 Οκτωβρίου του 1993.
Γεώργιος Ιωαννίδης (Κύπριος πολιτικός)

Ο Γεώργιος Ιωαννίδης ήταν Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε Υπουργός Δικαιοσύνης, Υπουργός Εσωτερικών, Υπουργός Άμυνας, Υπουργός Προεδρίας και βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Πάφου εκλεγμένος με το Πατριωτικό Μέτωπο.

 Ο Γεώργιος Ιωαννίδης γεννήθηκε στην Πάφο στις 28 Ιανουαρίου 1924. Ομιλούσε, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Φοίτησε στο Ελληνικό Γυμνάσιο Πάφου. Στη συνέχεια εργάστηκε για τέσσερα χρόνια στη δημόσια υπηρεσίας ως γραφέας. Ακολούθως, σπούδασε δι΄ αλληλογραφίας εμπορικά και λογιστική στο Institute of Commerce and Accountancy. Στη συνέχεια σπούδασε νομική στο Μίτολ Τεμπλ. Εργάστηκε ως δικηγόρος από το 1948 έως το 1970.Διετέλεσε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Λαϊκής Τράπεζας Πάφου, πριν αυτή συγχωνευθεί με την Τράπεζα Κύπρου.Ήταν νυμφευμένος με τη Μαρούλα, το γένος Παύλου Χριστοδούλου. Απεβίωσε στις 23 Φεβρουαρίου 1995. Το 1949 εξελέγη μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου Πάφου, θέση στην οποία παρέμεινε έως το 1953. Εκ της θέσης του αυτής, διετέλεσε μέλος της Σχολικής Εφορείας Πάφου και γενικός γραμματέας σε διάφορα συμβούλια κοινωνικών, αθλητικών, φιλανθρωπικών και λογοτεχνικών ιδρυμάτων, συνδέσμων και λεσχών στην Πάφο.Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1960 στην Εκλογική Περιφέρεια Πάφου με το Πατριωτικό Μέτωπο για την Α΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Μετά τη διάλυση του Πατριωτικού Μετώπου το 1969 εντάχθηκε στην κοινοβουλευτική ομάδα του Ενιαίου Κόμματος. Ως βουλευτής, διετέλεσε πρόεδρος της Επιτροπής Παιδείας και μέλος της Επιτροπής Επιλογής, της Επιτροπής Οικονομικών, της Επιτροπής Νομικών, της Επιτροπής Εργασίας και της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων.Την 1 Ιουλίου 1970 διορίστηκε Υπουργός Δικαιοσύνης στην Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1968, θέση στην οποία παρέμεινε έως τις 15 Ιουνίου 1972. Στις 16 Ιουνίου 1972 διορίστηκε Υπουργός Εσωτερικών και Υπουργός Άμυνας στην Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1968, θέση στην οποία παρέμεινε και στην Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1973 έως τις 15 Ιουλίου 1974, ημέρα του πραξικοπήματος. Στις 15 Ιανουαρίου 1975 διορίστηκε Υπουργός Δικαιοσύνης στην Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1973 και στην Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1977, θέση στην οποία παρέμεινε έως τις 8 Μαρτίου 1978. Στις 9 Μαρτίου 1978 διορίστηκε Υπουργός Προεδρίας στην Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1978, θέση στην οποία παρέμεινε έως τις 9 Σεπτεμβρίου 1980. «50 χρόνια κυπριακού κοινοβουλίου» (PDF). Βουλή των Αντιπροσώπων (Κύπρος). σελ. 94. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 4 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2019. «Γεώργιος Ξ. Ιωαννίδης». Γραφείο Τύπου και Πληροφοριών. 16 Ιουνίου 1972. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Απριλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 4 Μαρτίου 2020. «Γεώργιος Ξ. Ιωαννίδης (Β)». Γραφείο Τύπου και Πληροφοριών. 16 Ιουνίου 1972. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Απριλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 4 Μαρτίου 2020.
Ιουλία η Νεότερη (αδελφή του Καίσαρα)

Η Ιουλία η Νεότερη, λατιν. Julia Minor (101 - 51 π.Χ.) από το γένος των Ιουλίων, ήταν η μικρότερη αδελφή της Ιουλίας της Πρεσβύτερης, αδελφή του Ιουλίου Καίσαρα και εκ μητρός γιαγιά του Αυγούστου.

 Ήταν κόρη του Γαΐου Ιουλίου Καίσαρα ΙΙΙ ανθυπάτου και της Αυρηλίας Κόττας, κόρης του Λεύκιου Αυρήλιου Κόττα υπάτου το 119 π.Χ. Κατά τη συνήθεια των Ρωμαίων, όλες οι κόρες έφεραν το ίδιο όνομα (nomen), αυτό της γενιάς τους· δεν είχαν μικρό όνομα (prenomen). Αν ήταν δύο, προσδιοριζόταν ως "η Πρεσβύτερη" και "η Νεότερη", αλλιώς prima, secunda, tertia, κ.ο.κ. Το 61 π.Χ. ο Πόπλιος Κλόδιος Πούλχερ μεταμφιέστηκε σε γυναίκα και εισήλθε στο σπίτι του Ιουλίου Καίσαρα, όπου μόνο γυναίκες εόρταζαν την Αγαθή Θεά (Bona Dea). Όταν ανακαλύφθηκε, ο Π. Κ. Πούλερ κατηγορήθηκε για ασέβεια και η Ιουλία η Νεότερη (ή η αδελφή της) μαζί με τη μητέρα της κατέθεσαν εναντίον του, δίνοντας ακριβή περιγραφή του τι έγινε. Ένεκα του σκανδάλου, ο Καίσαρας διαζεύχθηκε τη σύζυγό του. Παντρεύτηκε τον Μάρκο Άτιο Βάλβο πρωτεύοντα (praetor) και επίτροπο (commissarius), που προερχόταν από οικογένεια συγκλητικών, πληβείας καταγωγής. Έκανε κόρες: την Ατία Βάλβα Πρίμα, Ατία Βάλβα Σεκούνδα (μητέρα της Οκταβίας της Νεότερης, μητέρας του Αυγούστου), Ατία Βάλβα Τέρτια. Η Ιουλία η Νεότερη παντρεύτηκε τον Μάρκο Άτιο Βάλβο (πρωτεύοντα το 62 π.Χ) και είχε τέκνα: Ατία Βάλβα Πρίμα Ατία Βάλβα Σεκούντα 85 - 43 π, παντρεύτηκε πρώτα τον Γάιο Οκτάβιο ανθύπατο και μετά τον Λεύκιο Μάρκιο Φίλιππο ύπατο το 56 π.Χ. και είχε τέκνο: Οκταβία η Νεότερη 69 - 11 π.Χ., παντρεύτηκε πρώτα τον Γάιο Κλαύδιο Μάρκελλο τον Νεότερο, ύπατο το 50 π.Χ. και έπειτα τον Μάρκο Αντώνιο της Β΄ Τριανδρίας. Γάιος Οκτάβιος, μετά Γάιος Ιούλιος Καίσαρ απλούστερα Οκταβιανός και έπειτα Αύγουστος. Ατία Βάλβα Τέρτια, παντρεύτηκε τον Λεύκιο Μάρκιο Φίλιππο ύπατο το 38 π.Χ. και είχε τέκνο: Μαρκία, παντρεύτηκε τον Παύλο Φάμπιο Μάξιμο ύπατο το 11 π.Χ. και είχε τέκνο: Παύλος Φάμπιος Περσίσκος 2/1 π.Χ. - απεβ. 41-55 μ.Χ. (;) Φαμπία Νουμαντίνα, κόρη του Π. Φ. Μάξιμου και της Μαρκίας ή του αδελφού του Αφρικανού Φαβίου Μαξίμου υπάτου το 45 π.Χ.. Μάρκος Άτιος Βάλβος, από γάμο του με την Κλαυδία. Είχε τέκνο: Ατία Γάιος Ιούνιος Σιλουανός ύπατος το 10 μ.Χ. Το Ατία μπορεί να είναι και διόρθωση του Αππία. Αυτός είχε τέκνα: Άππιος Ιούνιος Σιλουανός ύπατος το 28 μ.Χ. Δέκιμος Ιούνιος Σιλουανός, που ενεπλάκη στο να χάσει την εύνοια του Αυγούστου η Ιουλία η Νεότερη. Μάρκος Ιούνιος Σιλουανός ύπατος το 15. Suetonius - The Twelve Caesars - Caesar and Augustus. Julia, Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology
Ερμεσίνδη του Λουξεμβούργου, κόμισσα του Ναμύρ

Η Ερμεσίνδη, γαλλ.: Ermesinde του Λουξεμβούργου (π. 1080 - 24 Ιουνίου 1143) από τον Οίκο του Αρντέν-Λουξεμβούργου, ήταν γερμανίδα ευγενής. Ήταν κόρη του κόμη του Λουξεμβούργου και με τους γάμους της έγινε πρώτα κόμισσα της Μόχα και μετά κόμισσα του Ναμύρ. Έγινε suo jure κόμισσα του Λουξεμβούργου (1136) και με τον 2ο γάμο της η κομητεία του Λουξεμβούργου πέρασε στον Οίκο του Ναμύρ.

 Ήταν κόρη του Κορράδου Α΄ κόμη του Λουξεμβούργου και της συζύγου του Κλημεντίας των Πουατέ, κόρης του Γουλιέλμου Ζ΄ δούκα της Ακουιτανίας. Μετά το τέλος τού ανιψιού της Κορράδου Β΄ κόμη του Λουξεμβούργου το 1136, δεν υπήρχαν επιζώντα άρρενα μέλη στον Οίκο του Αρντέν-Λουξεμβούργου και έτσι αυτή κληρονόμησε τις κομητείες του Λουξεμβούργου και του Λονγκουί. Ωστόσο, παραιτήθηκε αμέσως υπέρ του γιου της Ερρίκου Δ΄ και η ίδια δεν κυβέρνησε ουσιαστικά ποτέ. Είναι κυρίως γνωστή επειδή έκανε μία σειρά από δωρεές σε εκκλησίες και μοναστήρια. Προς το τέλος της ζωής της αποσύρθηκε σε ένα μοναστήρι. Το 1096 η Ερμεσίνδη παντρεύτηκε τον Αλβέρτο της Μόχα (π. 1065 - 24 Αυγούστου 1098) κόμη των Μόχα, Ντάγκσμπουργκ, Εγκισάμ, Μετς και επίτροπο (vogt) του Άλτορφ. (Αυτός ήταν ο δεύτερος γάμος του, καθώς είχε νυμφευτεί νωρίτερα με τη Χάιλβιγκ του Εγκισάμ· από τον πρώτο του γάμο είχε έναν γιο, που ονομαζόταν Ούγος, ο οποίος αργότερα τον διαδέχθηκε). Ο Αλβέρτος και η Ερμενσίνδη απέκτησαν: Ματθίλδη απεβ. μετά το 1157, παντρεύτηκε τον Φολμάρ κόμη του Μετς και του Χόμπουργκ, ο οποίος το 1135 ίδρυσε το αββαείο του Μπωπρέ. μία (ανώνυμη) κόρη, παντρεύτηκε τον κόμη 'Αϊούλφ', ο οποίος είναι γνωστός μόνο από ένα καταστατικό του 1124, στο οποίο η Ερμενσίνδη αποκαλεί τον εγγονό της Έμπερχαρντ ως «γιο του κόμη Αϊούλφ».Το 1109 η Ερμενσίδη ξαναπαντρεύτηκε τον Γοδεφρείδο Α΄ του Οίκου του Ναμύρ κόμη του Ναμύρ, μεγαλύτερο γιο του Αλβέρτου Γ΄ κόμη του Ναμύρ. (Και γι'αυτόν ήταν ο δεύτερος γάμος του, καθώς είχε νυμφευτεί νωρίτερα με τη Σιβύλλη του Πορσιάν· είχε δύο κόρες από τον πρώτο του γάμο, που έληξε με διαζύγιο το 1104, όταν η Σιβύλλη έμεινε έγκυος από τον εραστή της Ένγκελαμ Α΄ του Κουσύ). Ο Γοδεφρείδος και η Ερμενσίνδη είχαν μαζί τα ακόλουθα παιδιά: Αλβέρτος (απεβ. μετά το 1125) Ερρίκος, ο οποίος ήταν, ως Ερρίκος Δ΄, κόμης του Λουξεμβούργου και, ως Ερρίκος Α΄, κόμης του Ναμύρ. Κλημεντία, παντρεύτηκε τον Κορράδο Α΄ δούκα του Τσέρινγκεν. Βεατρίκη π.1115 - 1160, παντρεύτηκε τον Ιτιέ κόμη του Ρετέλ. Αδελαΐδα 1124 - τέλη Ιουλίου 1169, παντρεύτηκε τον Βαλδουίνο Δ΄ κόμη του Αινώ.
Εθνική Βραζιλίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Βραζιλίας αντιπροσωπεύει τη Βραζιλία στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης υπό την εποπτεία της FIBA και της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Βραζιλιάνικης Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Confederaçao Brasileira de Basketball).

 Σημαντικότερες στιγμές στην πορεία της ομάδας ήταν η κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα που διεξήχθη στην Αυστραλία το 1994, καθώς και δύο μεταλλίων σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Πορεία σε Ολυμπιακούς Αγώνες Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Βραζιλίας σε Ολυμπιακούς Αγώνες: Πορεία σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα FIBA Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Βραζιλίας σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα FIBA: Πορεία σε FIBA Diamond Ball Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Βραζιλίας σε FIBA Diamond Ball: Πορεία σε Αμερικανικά Πρωταθλήματα FIBA Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Βραζιλίας σε Αμερικανικά Πρωταθλήματα FIBA: Πορεία σε Πρωταθλήματα Νότιας Αμερικής FIBA Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Βραζιλίας σε Πρωταθλήματα Νότιας Αμερικής FIBA: Πορεία σε Παναμερικανικούς Αγώνες Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Βραζιλίας σε Παναμερικανικούς Αγώνες: Πορεία σε Αγώνες Πορτογαλόφωνων Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Βραζιλίας σε Αγώνες Πορτογαλόφωνων: Εθνική Βραζιλίας (καλαθοσφαίριση ανδρών) Brazil, ιστορικό ανά έτος στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά) Confederaçao Brasileira de Basketball, επίσημος ιστότοπος. (Πορτογαλικά)
Τζέικ Λι

Ο Τζέικ Λι (15 Φεβρουαρίου 1957) είναι Αμερικανός κιθαρίστας της Hard Rock μουσικής, γνωστός για την συνεργασία του με τον Ozzy Osbourne στα μέσα της δεκαετίας του '80 και με τους Badlands του Ρέι Γκίλεν μερικά χρόνια αργότερα.

 Ο Λι γεννήθηκε ως Τζέικι Λου Γουίλιαμς τον Φεβρουάριο του 1957. Κατά την παιδική του ηλικία έμαθε να παίζει πιάνο, αλλά ξεκίνησε να παίζει κιθάρα λίγο αργότερα. Μεγαλύτερες επιρροές του ήταν ο Τζίμι Χέντριξ, οι Led Zeppelin και οι Black Sabbath, ενώ αγαπημένος του κιθαρίστας ήταν ο Τόμι Μπόλιν των Deep Purple και Zephyr. Ξεκίνησε να παίζει επαγγελματικά με τους Teaser, συνεχίζοντας στους Mickey Ratt, ένα Glam Metal συγκρότημα το οποίο μετακόμισε στο Λος Άντζελες με σκοπό να γνωρίσει επιτυχία και συντομεύοντας το όνομα τους σε Ratt. Ο Λι αποχώρησε από το συγκρότημα πριν ηχογραφήσουν το πρώτο τους άλμπουμ, αλλά ηχογράφησε μαζί τους το κομμάτι "Tell The World" το οποίο συμπεριλήφθηκε στην πρώτη εκδοχή της συλλογής "Metal Massacre". Το επόμενο του συγκρότημα ήταν οι Rough Cutt, των οποίων παραγωγός ήταν ο Ρόνι Τζέιμς Ντίο και μάνατζερ η σύζυγος του. Η γνωριμία τους, είχε ως αποτέλεσμα τον Λι να γράφει το ριφ του τραγουδιού "Don't Talk to Strangers" από το άλμπουμ "Holy Diver" των Dio. Το 1982, μετά τον θάνατο του κιθαρίστα Ράντι Ρόουντς, ο Ozzy Osbourne πρότεινε στον Λι να ενταχθεί στο προσωπικό του σχήμα, στο οποίο παρέμεινε για πέντε χρόνια. Μετά την ολοκλήρωση της περιοδείας για την προώθηση του άλμπουμ "Speak of the Devil", ηχογράφησαν το επιτυχημένο "Bark at the Moon" του 1983, το οποίο έχει βραβευθεί ως τριπλά πλατινένιο στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μετά το τέλος της περιοδείας του δίσκου, ο Osbourne μπήκε σε κλινική αποτοξίνωσης και ο Λι δούλευε σε νέα κομμάτια για το επόμενο τους άλμπουμ. Τα νέα αυτά τραγούδια αποτέλεσαν το "The Ultimate Sin" του 1986 το οποίο έγινε διπλά πλατινένιο. Παρ' όλα αυτά, ο Λι αποχώρησε την επόμενη χρονιά λόγω διαφωνίας με τον Osbourne. Το 1988, σε συνεργασία με τον πρώην τραγουδιστή των Black Sabbath, Ρέι Γκίλεν, σχημάτισε τους Badlands οι οποίοι κυκλοφόρησαν το ομώνυμο άλμπουμ τους το 1989. Δύο χρόνια αργότερα, ο ντράμερ τους, Έρικ Σίνγκερ, αποχώρησε για να ενταχθεί στους Kiss, δίνοντας την θέση του στον Έρικ Καρ. Η νέα σύνθεση κυκλοφόρησε το "Voodoo Highway" πριν αποχωρήσει ο Γκίλεν, με τον Τζον Γουέστ να τον αντικαθιστά. Ο Γκίλεν πέθανε το 1993 και οι Badlands κυκλοφόρησαν το "Dusk", με ακυκλοφόρητο υλικό από την εποχή του Γκίλεν. Το 1996, ο Λι κυκλοφόρησε το πρώτο του προσωπικό άλμπουμ με τίτλο "A Fine Pink Mist" και παρέμεινε ενεργός με πρότζεκτ όπως οι Wicked Alliance και οι Bourgeois Pigs. Το 2005 κυκλοφόρησε έναν δίσκο με διασκευές σε μπλουζ τραγούδια, με τίτλο "Retraced" και το 2011 συνεργάστηκε με τους Beggars & Thieves. Δύο χρόνια αργότερα, δημιούργησε τους Red Dragon Cartel, κυκλοφορώντας το ομώνυμο άλμπουμ τους τον Φεβρουάριο του 2014 και μπαίνοντας στο Top-100 του Billboard. Jake E. Lee | All Axess Jake E. Lee | Music Biography, Credits and Discography | Allmusic Jake E. Lee - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
Σαρλ Ολιέ ντε Νουαντέλ

Ο Σαρλ Μαρί Φρανσουά Ολιέ, Μαρκήσιος του Νοϊντέ (γαλλ. Charles-Marie-François Olier, marquis de Nointel, 1635—1685), υπηρέτησε ως πρόξενος της Βουλής του Παρισιού στην Τουρκία από το 1670 - 1679.

 Γεννήθηκε στο Παρίσι το 1635 και η καταγωγή της οικογένειάς του ήταν από το Πικαρντί. Πατέρας του ήταν ο Εντουάρ Ολιέ (Édouard Olier), αυτοκρατορικός γραμματέας και βουλευτής. Μητέρα του ήταν η Κατρίν Μαλλόν. Αρχικά έγινε βουλευτής στο Παρίσι και γνωρίστηκε με την αριστοκρατία. Λόγω των ευγενικών του τρόπων αναδείχτηκε και του ανατέθηκαν ανώτερα αξιώματα. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Charles Marie François Olier, marquis de Nointel στο Wikimedia Commons
Παντελής Καφές

Ο Παντελής Καφές (Βέροια, 24 Ιουνίου 1978) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στον χώρο της μεσαίας γραμμής, έχοντας κερδίσει την αναγνώριση για τις δημιουργικές δυνατότητες και τις άριστες δεξιοτεχνικές ικανότητές του.

 Τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα τα πραγματοποίησε στη γενέτειρά του Βέροια με τη φανέλα της τοπικής ομάδας ΑΕ Ποντίων. Γρήγορα ξεχώρισε και το 1997 αποκτήθηκε από τον ΠΑΟΚ, στον οποίο υπήρξε και αρχηγός. Κορυφαίες στιγμές της καριέρας του στον "Δικέφαλο του Βορρά" ήταν η κατάκτηση του κυπέλλου Ελλάδας το 2001, όταν ο ΠΑΟΚ επικράτησε στον τελικό του Ολυμπιακού (4-2) στο στάδιο "Νίκος Γκούμας" και το 2003 εναντίον του Άρη Θεσσαλονίκης (1-0) στο γήπεδο της Τούμπας. Αποχώρησε μετά το τέλος της περιόδου 2002-03 και επόμενος σταθμός στην καριέρα του ήταν ο Ολυμπιακός. Στο μεγάλο λιμάνι παρέμεινε μέχρι τον Δεκέμβριο του 2006, κατακτώντας δύο φορές το νταμπλ (2004-05 και 2005-06). Τον Ιανουάριο του 2007 μεταπήδησε στην ΑΕΚ, στην οποία υπήρξε επίσης αρχηγός, παραμένοντας έως το καλοκαίρι του 2012. Άξια αναφοράς η κατάκτηση ενός ακόμη κυπέλλου Ελλάδας (το πέμπτο συνολικά στην πολύχρονη καριέρα του), την περίοδο 2010-11. Μάλιστα, στον τελικό εναντίον του Ατρομήτου Αθηνών (3-0) στο ΟΑΚΑ, σημείωσε το τρίτο τέρμα της ομάδας του.Την περίοδο 2012-13 επέστρεψε στην ιδιαίτερη πατρίδα του τη Βέροια και αγωνίστηκε με τα χρώματα της ομώνυμης ομάδας, όμως λόγω οικονομικών οφειλών προς το πρόσωπό του, αποχώρησε τον Ιανουάριο του 2013. Το ντεμπούτο του με την Ελλάδα πραγματοποιήθηκε στις 25 Απριλίου 2001 στον εκτός έδρας φιλικό αγώνα εναντίον της Κροατίας (2-2), με τότε ομοσπονδιακό προπονητή τον Βασίλη Δανιήλ. Με τη "γαλανόλευκη" αγωνίστηκε συνολικά 40 φορές, έχοντας πετύχει 3 τέρματα. Κορυφαία στιγμή στην καριέρα του η συμμετοχή του στην αποστολή της Ελλάδας που κατέκτησε το Euro 2004 στην Πορτογαλία, ενώ ήταν στις επιλογές του Ότο Ρεχάγκελ και έναν χρόνο αργότερα, στο κύπελλο Συνομοσπονδιών 2005, που διεξήχθη στη Γερμανία. Υπήρξε επίσης διεθνής με την Ελπίδων έχοντας συνολικά 17 συμμετοχές και 3 τέρματα. Πρωταθλητής Ευρώπης στο Euro 2004 Πρωτάθλημα: 2005 και 2006 (με τον Ολυμπιακό) Κύπελλο: 2001 και 2003 (με τον ΠΑΟΚ), 2005 και 2006 (με τον Ολυμπιακό), 2011 (με την ΑΕΚ) Η καριέρα του Παντελή Καφέ στο National Football Teams Το προφίλ του Παντελή Καφέ στο www.transfermarkt.de Ο Παντελής Καφές στο soccerway.com
Πάμφιο Αιτωλοακαρνανίας

Το Πάμφιο είναι πεδινός παραλίμνιος οικισμός του Νομού Αιτωλοακαρνανίας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο διευρυμένο Δήμο Θέρμου. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», αποτελούσε έδρα του ομώνυμου πρώην Δημοτικού Διαμερίσματος του «καποδιστριακού» Δήμου Θέρμου.

 Το χωριό βρίσκεται σε πολύ κοντινή απόσταση από τη λίμνη Τριχωνίδα, σε περιοχή νοτιοανατολικά της. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο περίπου 25 έως 100 μέτρων και εγγύς του βρίσκονται, πέρα από το Θέρμο που αποτελεί το διοικητικό κέντρο της περιοχής, τα χωριά Άνω Μακρινού, Κάτω Μακρινού, Καψορράχη, Μαραθιάς, Σιταράλωνα, Πετροχώρι, Δουναίικα, Καλούδι και Ανάληψη ενώ σε κοντινή απόσταση βρίσκονται βρίσκονται επίσης οι οικιστικές θέσεις Δεσπότης και Κουρμέκι καθώς και ο εγκαταλελειμμένος οικισμός του Μωρόσκλαβου. Απέχει από το Αγρίνιο 41 χλμ. μέσω της διαδρομής βόρεια της λίμνης Τριχωνίδα ή 36,5 χλμ. μέσω της διαδρομής νότια της λίμνης Τριχωνίδας, περίπου 35 χλμ. από τη Ναύπακτο ενώ η Ιερά Μονή Προυσού απέχει οδικώς 52 χλμ. Αποτελεί ένα από τα χωριά της ιστορικής περιοχής του Απόκουρου. Μέχρι το 1928 ονομαζόταν «Γούστιανη», όταν με το ΦΕΚ 81Α της 14/05/1928 πήρε τη σημερινή του ονομασία, ομοίως και η τότε Κοινότητα. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Το Πάμφιο στο χάρτη. topoguide.gr. Ανακτήθηκε: 27/08/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Πάμφιου Αιτωλοακαρνανίας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 27/08/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Πάμφιου Αιτωλοακαρνανίας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 27/08/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Θέρμου. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 27/08/2018.
Νικόλαος Πλάτων

Ο Νικόλαος Πλάτων (Κεφαλονιά, 8 Ιανουαρίου 1909 - Αθήνα, 28 Μαρτίου 1992), ήταν Έλληνας αρχαιολόγος στον τομέα της προϊστορικής αρχαιολογίας. Διενήργησε ανασκαφές στην κάτω Ζάκρο της Κρήτης, όπου ανακάλυψε μινωικό ανάκτορο. Μεταξύ άλλων τιμήθηκε και με το παράσημο του Τάγματος του Φοίνικα.

 Γεννήθηκε το 1909 στα Μεσοβούνια Κεφαλονιάς, αλλά από μικρός εγκαταστάθηκε οικογενειακώς στο Ηράκλειο, όπου ο πατέρας του Ελευθέριος Πλάτων, υπηρετούσε ως διευθυντής του κρατικού Χημείου. Στο Ηράκλειο ολοκλήρωσε και τις εγκύκλιες σπουδές του. Σπούδασε Φιλολογία και Αρχαιολογία στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και τελείωσε το διδακτορικό του στο Παρίσι (École pratique des hautes études). Ξεκίνησε το 1930 την αρχαιολογική του σταδιοδρομία ως βοηθός στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου. Το 1937, γύρισε στο Παρίσι για σπουδές και το 1939 επέστρεψε στην Κρήτη, έγινε διευθυντής του Μουσείου Ηρακλείου και της Εφορίας Αρχαιοτήτων Ανατολικής Κρήτης. Διεξήγε ανασκαφές στο ανατολικότερο κέντρο της Κρήτης, στον κάτω Ζάκρο. Το 1945, η ιδιότητά του ως Έφορος επεκτείνεται σε όλη την Κρήτη μέχρι το 1962. Διέσωσε τα εκθέματα του Μουσείου του Ηρακλείου, το κτίριο του οποίου έπαθε μεγάλες ζημιές κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Από το 1960 ως το 1962, ορίστηκε διευθυντής της Αρχαιολογικής Περιφέρειας Αθηνών και του Μουσείου Ακροπόλεως. Το 1962, βρέθηκε επικεφαλής της αρχαιολογικής περιφέρειας Βοιωτίας και έκανε ανασκαφές στη Θήβα. Το 1965 έγινε καθηγητής Προϊστορικής Αρχαιολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και το 1974 στο Πανεπιστήμιο Ρεθύμνου, νεοσυσταθέν τότε.Πρότεινε στο Συνέδριο Προϊστορικής Αρχαιολογίας του Αμβούργου το 1958 ένα διαφορετικό σύστημα χρονολόγησης του μινωικού πολιτισμού, στηριγμένο κυρίως στις μεταβολές του ανακτορικού συστήματος με την εναλλακτική χρονολογική αλληλουχία: Προανακτορική (ΠM I–MM I), Πρωτοανακτορική (MM I–MM III), Νεοανακτορική l (MM III–ΥΜ II [ΥΜ IIIa στην Κνωσσό]) και Μεταανακτορική (ΥΜ III). Η ακαδημαϊκή κοινότητα αποδέχθηκε το νέο χρονολογικό σχήμα, χωρίς ωστόσο να απορρίψει το σχήμα που είχε προτείνει ο Άρθουρ Έβανς. Λίγο πριν το θάνατό του, τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών, από ανώτατα πνευματικά ιδρύματα της Ελλάδας και του εξωτερικού και από το ιταλικό κράτος. Πλάτων, N. (1974, Ζάκρος, Το Νέον Μινωϊκόν Ανάκτορον. Η εν Αθήναις Αρχαιολογική Εταιρεία, Αθήνα. Platon, Nicolas, Crete (μετάφραση από τα ελληνικά), Archaeologia Mundi series, Frederick Muller Limited, London, 1966. Για τις ανασκαφές βλ. ειδικότερα Πρακτικά Αρχαιολογικής Εταιρείας (ΠΑΕ) Ζάκρος, Μουσείο Ακρόπολης Βιβλιογραφία στη Deutschen Nationalbibliothek Βιογραφικά στοιχεία για τον Νικόλαο Πλάτωνα Άρθρο του φιλόλογου Μιχ. Καβουλάκη, με τίτλο: "Μορφές του τόπου μας: Νικόλαος Ελευθ. Πλάτων, ο κορυφαίος αρχαιολόγος (1909-1992)", στην εφημερίδα Πατρίς. Ο Νικόλαος Πλάτων και η Ακρόπολη. Νικόλαος Πλάτων. Ελιές για τον σεισμό..., Περιοδικο "lifo", 30.1.2012. Κάτω Ζάκρος - Μινωϊκό Παλάτι.
Στάδιο του Δομιτιανού

To Στάδιο του Δομιτιανού ή Αγωνιστικό Στάδιο, λατιν. Circus Agonalis, βρίσκεται στα βόρεια του Πεδίου του Άρεως της Ρώμης στην Ιταλία. Το Στάδιο παραγγέλθηκε περί το 80 μ.Χ. από τον Αυτοκράτορα Τίτο Φλάβιο Δομιτιανό ως δώρο στον λαό της Ρώμης και χρησιμοποιόταν για αθλητικούς κυρίως αγώνες.

 Το Στάδιο του Δομιτιανού κτίστηκε το 86 μ.Χ., ως μέρος του οικοδομικού προγράμματος του Αυτοκράτορα, στο Πεδίο του Άρεως, έπειτα από τη βλάβη ή κατάρρευση των περισσοτέρων κτηρίων της περιοχής από την πυρκαγιά του 79 μ.Χ. Ήταν ο πρώτος μόνιμος χώρος στη Ρώμη για αθλητικούς αγώνες. Έγινε αντίγραφο του Ελληνικού προτύπου για τα Στάδια με 15.000-20.000 θέσεις· ήταν ένας μικρότερος, πιο κατάλληλος χώρος από τον Μεγάλο Ιππόδρομο για αγώνες δρόμου. Η υποδομή και τα υποστηρίγματα έγιναν από πλίνθους και κονίαμα -ένα στιβαρό, επιβραδυντικό στη φωτιά και σχετικά φθηνό υλικό- επενδυμένο με μάρμαρο. Στο στυλ οι προσόψεις του θα έμοιαζαν με αυτές του Κολοσσαίου· το δάπεδό του ακολουθεί το ίδιο επίμηκες, πεταλοειδές σχέδιο του Μεγάλου Ιπποδρόμου, αν και σε πολύ μικρότερη κλίμακα. Διάφορες σύγχρονες εκτιμήσεις κρίνουν το μήκος του στίβου (arena) σε περίπου 200-250 μ. Το ύψος της εξωτερικής περιμέτρου, από τα πιο επάνω έδρανα ως το γύρω έδαφος, είναι 30 μ. και η εσωτερική περίμετρος, από τα έδρανα ως την αρένα, είναι 4,5 μ. Η διάταξη αυτή προσφέρει μία καθαρή θέα στην αρένα από τα περισσότερα καθίσματα. Η τυπικά Ελληνική διάταξή του, τού έδωσε το ελληνικό, σε λατινική απόδοση, όνομά του: Στάδιο των αγώνων (in agones). Το επίπεδο άκρο του πετάλου είχε δύο εισόδους, που καθεμία είχε δύο στοές, σε δύο ορόφους. Η περίμετρος του Σταδίου είχε αψίδες κάτω από τα επίπεδα των εδράνων, με ημικίονες από τραβερτίνη μεταξύ των εσοχών (cavea). Στην αρένα ο συνεχής διάδρομος ήταν, υποθέτουμε, γύρω από μία υπερυψωμένη σπίνα. Το οικοδόμημα ήταν το βορειότερο από τη σειρά μνημειωδών κτηρίων στο Πεδίο του Άρεως. Στα νότια αυτού ήταν το μικρότερο Ωδείο του Δομιτιανού, που χρησιμοποιούσαν για μουσικές συναυλίες, τραγούδι ή αγορεύσεις. Στο νοτιότερο άκρο του Πεδίου του Άρεως δέσποζε το Θέατρο του Πομπήιου, που αποκαταστάθηκε από τον Δομιτιανό κατά το ίδιο πρόγραμμα αναδόμησης. Humphrey, John H., Roman Circuses: Arenas for Chariot Racing, University of California Press, 1986, p.3: link Humphrey gives a seating capacity estimate of 150,000 for the Circus Maximus. Cassius Dio, Roman History, (epitome), 78, 25.2: link This ruinous Colosseum fire was caused by lightning – one of many divine signs to anticipate the death of the emperor Macrinus.
Κάστρο Οριόντα Αρκαδίας

Το Κάστρο του Οριόντα Αρκαδίας, είναι ένα ερειπωμένο σήμερα κάστρο, χτισμένο σε υψόμετρο 1191 μ. στην βόρεια άκρη του οροπεδίου της Βασκίνας, κοντά στα ερείπια της Παλαιόχωρας. Βρίσκεται 35 χλμ. δυτικά του Τυρού και κοντά στην Μονή Καρυάς, καθώς και στον Πραστό.

 Το όνομα του κάστρου, προέρχεται από τον αρχαίο οικισμό Ορειάται, που υπήρξε περιφερειακός οικισμός των Πρασιών και έγινε στην Τσακώνικη διάλεκτο Οριόντας. Από τον Οριόντα, προέρχεται ο εκκλησιαστικός τίτλος της επισκοπής Ρέοντος (αργότερα και Πραστού), που αναφέρεται τον 13ο αιώνα σε Χρυσόβουλο του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγου, αλλά και το τοπωνύμιο Ρεοντινό, που φέρει το γειτονικό ερειπωμένο μοναστήρι του Αγίου Δημητρίου. Ο οικισμός, αναφέρεται επίσης στο Χρονικόν του Μορέως το 1435, από τον Γεώργιο Σφραντζή. Το κάστρο, ήταν άγνωστο στις μεσαιωνικές πηγές, αλλά αναφέρεται από διάφορους περιηγητές. Τα βυζαντινά χρόνια, ο οικισμός άνθησε και οχυρώθηκε, αλλά εγκαταλείφθηκε τον 17ο αιώνα, όταν άρχισε να ακμάζει ο γειτονικός Πραστός. Κατά τα χρόνια της Επανάστασης, το κάστρο χρησιμοποιήθηκε για την αντίσταση των Ελλήνων εναντίον των Τούρκων. Το κάστρο, κτίσμα των βυζαντινών χρόνων, βρίσκεται χτισμένο στην κορυφή του ομώνυμου βουνού. Το κάστρο, είναι σήμερα ερειπωμένο, σώζονται όμως ακόμη κάποιες οχυρώσεις. Τα τείχη, ήταν κυρίως κατασκευασμένα από ξερολιθιές, εκτός από την βόρεια πλευρά, όπου είχε προστεθεί ασβεστοκονίαμα. Το γεγονός αυτό αποδεικνύεται από ένα παράθυρο, κοσμημένο με κεραμίδια, το οποίο έχει καταρρεύσει. Το μεγαλύτερο μέρος των τειχών και των οικημάτων των Τσακώνων, που υπήρχαν στο πλάτωμα της κορυφής, έχουν μετατραπεί σε λιθοσωρούς. Μόνο ένας τετράγωνος πύργος στην κορυφή του λόφου σώζεται, ο οποίος διατηρεί το ύψος του, στα 3 μέτρα. Πέτρος Σαραντάκης - Αρκαδία: Οι ακροπόλεις, τα κάστρα & οι πύργοι της - σιωπηλά ερείπια μιας δοξασμένης γης, Εκδόσεις Οιάτης, Αθήνα 2000, ISBN 960-91420-3-6
Μήκος δεσμού

Μήκος δεσμού, στη μοριακή γεωμετρία, είναι η μέση απόσταση μεταξύ δύο συνδεμένων ατόμων σε ένα μόριο. Είναι μια μεταβιβάσιμη ιδιότητα ενός χημικού δεσμού ανάμεσα σε άτομα σταθερών τύπων, σχετικά ανεξάρτητη από το υπόλοιπο μόριο.

 Το μήκος δεσμού είναι σχετικό με την τάξη του χημικού δεσμού, εφόσον όσο πιο πολλά ηλεκτρόνια παίρνουν μέρος στο σχηματισμό του δεσμού, τόσο περισσότερο βραχύς είναι ο δεσμός. Το μήκος δεσμού επίσης είναι αντιστρόφως ανάλογο με την ισχύ του δεσμού και την ενέργεια διάσπασης του δεσμού, καθώς, όταν οι υπόλοιποι παράγοντες είναι ίσοι, ένας ισχυρότερος δεσμός είναι και βραχύτερος. Σε ένα δεσμό μεταξύ δυο ίδιων ατόμων, το μισό του μήκους δεσμού είναι ίσο με την ομοιοπολική ακτίνα. Τα μήκη δεσμών μετριούνται στη στερεή φάση με μέσα όπως η διάθλαση ακτίνων Χ ή κατά προσέγγιση στην αέρια φάση με φασματοσκοπία μικροκυμάτων. Ένα σύνολο δύο ατόμων που μοιράζονται ένα χημικό δεσμό είναι μοναδικό «πηγαίνοντας» από το ένα μόριο σε ένα άλλο. Για παράδειγμα, ο δεσμός άνθρακα - υδρογόνου στο μεθάνιο είναι διαφορετικός από το δεσμό άνθρακα - υδρογόνου στο χλωρομεθάνιο. Είναι ωστόσο πιθανό να γίνουν κάποιες γενικεύεσεις όταν η γενική δομή είναι η ίδια. Ένας πίνακας με πειραματικούς απλούς χημικούς δεσμούς του άνθρακα με άλλα χημικά στοχεία δίνεται παρακάτω. Τα μήκη δεσμού εκφράζονται σε πικόμετρα. Κατά προσέγγιση το μήκος δεσμού ισούται με το άθροισμα των ομοιοπολικών ακτίνων των ατόμων που σχηματίζουν το χημικό δεσμό. Ως μια γενική τάση, τα μήκη δεσμών μειώνονται κατά μήκος μιας περιόδου του περιοδικού πίνακα των χημικών στοιχείων, ενώ αυξάνονται προς τα κάτω σε μια ομάδα του. Αυτή η τάση είναι ταυτόσημη με την αντίστοιχη των ατομικών ακτίνων. Το πραγματικό μήκος δεσμού ανάμεσα σε δυο άτομα σε ένα μόριο εξαρτάται από τέτοιες παραμέτρους όπως ο υβριδισμός των τροχιακών, καθώς και την ηλεκτρονιακή και τη στερεοχημική φύση των υποκαταστατών. Ο δεσμός άνθρακα - άνθρακα στο διαμάντι είναι 154 pm, που είναι επίσης το μεγαλύτερο μήκος δεσμού που υπάρχει για κανονικούς ομοιοπολικούς δεσμούς άνθρακα - άνθρακα. Ασυνήθιστα μήκη δεσμών, όμως, υπάρχουν. Στο τρικυκλοβουταβενζόλιο, αναφέρθηκε ένα μήκος δεσμού των 160 pm. Ένα άλλο ρεκόρ κατέχει ένα άλλο κυκλοβουταβενζόλιο, με μήκος δεσμού 174 pm, με βάση μέτρηση με κρυσταλλογραφία ακτίνων Χ. Σε αυτόν τον τύπο ενώσεων ο κυκλοβουτανικός δακτύλιος υποχρεώνει σε γωνίες περίπου 90° μεταξύ των ατόμων άνθρακα που συνδέονται με το βενζολικό δακτύλιο, που κανονικά έχουν γωνίες των 120°.
The Early Years (άλμπουμ των Deep Purple)

The Early Years είναι ο τίτλος της συλλογής τραγουδιών του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, η οποία κυκλοφόρησε στις 1 Μαρτίου του 2004 από την εταιρεία "EMI". Τα τραγούδια που συμπεριλαμβάνονται σε αυτή τη συλλογή προέρχονται από τα τρία πρώτα άλμπουμ του συγκροτήματος και πιο συγκεκριμένα το "Shades of Deep Purple" του 1968, το "The Book of Taliesyn" του ίδιου έτους και το ομώνυμο άλμπουμ του συγκροτήματος που κυκλοφόρησε το 1969. Αρκετά από τα κομμάτια του δίσκου βρίσκονται εδώ σε διαφορετική μορφή από την αρχική τους εκτέλεση.

 1. And the Address (remix) (Blackmore, Lord) - 4:33 2. Hush (monitor mix) (South) - 4:11 3. Mandrake Root (Blackmore, Evans, Lord) - 6:09 4. I'm So Glad (James) - 6:19 5. Hey Joe (remix) (Roberts) - 7:13 6. Kentucky Woman (Alternate take) (Diamond) - 5:30 7. Listen, Learn, Read On (Blackmore, Evans, Lord, Paice) - 4:01 8. Shield (Blackmore, Evans, Lord) - 6:03 9. Wring that Neck (BBC Session) (Blackmore, Lord, Simper, Paice) - 4:40 10. Anthem (Evans, Lord) - 6:28 11. Bird Has Flown (Blackmore, Evans, Lord) - 5:32 12. Blind (remix) (Lord) - 5:28 13. Why Didn't Rosemary (Blackmore, Evans, Lord, Simper, Paice) - 5:01 14. Lalena (instrumental version) (Donovan) - 5:09 Οι μουσικοί οι οποίοι παίζουν στη συγκεκριμένη συλλογή προέρχονται από την πρώτη γραμμή μελών των Deep Purple και είναι οι εξής: Ροντ Έβανς - φωνητικά Ρίτσι Μπλάκμορ - κιθάρα Τζον Λορντ - πλήκτρα Νικ Σίμπερ - μπάσο Ίαν Πέις - τύμπανα Deep Purple: The Early Years. CD Review - Deep-Purple.net
Σαβίνοι

Οι Σαβίνοι (Sabini) ήταν αρχαίος λαός της αρχαίας Ιταλίας. Η γλώσσα τους (Sabellic) ανήκε στις ινδοευρωπαϊκές γλώσσες και είχε πολλές ομοιότητες με της Οσκάνης και της Ούμπρια. Μελέτες έχουν δείξει ότι οι Σαβίνοι με τους Ρωμαίους είχαν πολλές ομοιότητες στη θρησκεία και τη μυθολογία τους. Στην πραγματικότητα οι Ρωμαίοι πήραν τους θεούς των Σαβίνων και τους ενσωμάτωσαν στη δική τους θρησκεία. Η περιοχή που ζούσαν ήταν δίπλα στον ποταμό Τίβερη.

 Οι Σαβίνοι εγκαταστάθηκαν στην Σαβινία περί τον 10ο αιώνα π.Χ., ίδρυσαν τις πόλεις Ριέτι, Τρέμπουλα και Κούρες. Για την προέλευσή τους υπάρχουν πολλές απόψεις. Σύμφωνα με τον Διονύσιο τον Αλικαρνασσέα αλλά και άλλους Ρωμαίους ιστορικούς, όπως ο Κάτων ο Πρεσβύτερος και ο Γάιος Σεμπρόνιος Γράκχος, θεωρούσαν την προέλευση των Ρωμαίων Ελληνική, παρά το γεγονός ότι οι γνώσεις πάνω στην προέλευση τους προέρχεται από τη μυθολογία. Για τους Σαβίνους ο Διόνυσος ο Αλικαρνασσεύς μας λέει ότι επί βασιλείς Λυκούργου στην Σπάρτη μια ομάδα εποίκων Λακεδαιμόνιων ήρθε στην περιοχή και ίδρυσε την πόλη Φορονία και οι Σαβίνοι προέρχονταν από αυτούς. Ο επιφανής ιστορικός Μάρκος Τερέντιος Βάρρων (116 – 27 π.Χ.), ισχυριζόταν ότι οι Ρεατίνοι Σαβίνοι ονομάζονταν και ήταν Αρκάδες. Άλλος ιστορικός υποστηρίζει ότι ήταν Ούμπρι και άλλαξαν το όνομα τους όταν μετανάστευσαν εκεί. Κάτων ο Πρεσβύτερος υποστήριξε ότι το όνομα τους προέρχεται από τον Σάμπους γιο του θεού Σάγκου. Ο Θουκυδίδης μας πληροφορεί ότι "Ιταλίας και Σικελίας το πλείστον πελοποννήσιοι" [Πελοπ. Πόλεμος Α' 12, 4 ] Ιταλία εννοεί την εκτός Σικελίας χώρα. Λέει ο Πλούταρχος για τους Σαβίνους: «Τώρα οι Σαβίνοι ήταν ένας πολυπληθής και πολεμοχαρής λαός και ζούσαν σε ατείχιστες πόλεις, σκεπτόμενοι ότι τους άρμοζε, αφού ήταν άποικοι Λακεδαιμόνιοι να είναι θαρραλέοι και ατρόμητοι» [«Βίοι», Ρωμύλος, XIV] Κυρίως άρθρο: Αρπαγή των Σαβίνων ΓυναικώνΗ Ρωμαϊκή μυθολογία αναφέρει ότι όταν ο Ρωμύλος έχτισε τη Ρώμη υπήρχαν περισσότεροι άντρες από γυναίκες. Τότε αποφάσισε και διοργάνωσε αγώνες στους οποίους ήρθαν να συμμετάσχουν και οι Σαβίνοι με τις γυναίκες τους. Στη διάρκεια των αγώνων οι Ρωμαίοι έκλεψαν τις γυναίκες και τις κόρες των Σαβίνων. Οι Σαβίνοι τότε ετοιμάστηκαν για πόλεμο αλλά μπήκαν στη μέση οι γυναίκες τους και τους συμβίβασαν. Έτσι ένωσαν τις πόλεις τους και βασίλευε με τη σειρά ένας βασιλιάς από τους Ρωμαίους ένας από τους Σαβίνους. Οβίδιος, Fasti (Book III 167–258) Οβίδιος, Ars Amatoria (Book II 30–47) Λίβιος, Ab Urbe Condita (Book I 9–13) Κικέρων, De Republica (Book II 12–14) Πλούταρχος, Parallel Lives (Romulus 14–20) Γιουβενάλης, Satires (Book III 81-85)