IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Νικόλα Ρομέο

Ο Νικόλα Ρομέο (ιταλική προφορά: [niˈkɔːla roˈmɛːo]; Σαντ'Άντιμο, 28 Απριλίου 1876 – Μαγκρέλιο, 15 Αυγούστου 1938) ήταν Ιταλός μηχανικός και επιχειρηματίας. Υπηρέτησε ως γερουσιαστής του 18ου Κοινοβουλίου του Βασιλείου της Ιταλίας (XXVIII legislatura del Regno D'italia).

 Ο Ρομέο αποφοίτησε με το πτυχίο του μηχανικού από το Πολυτεχνείο της Νάπολης (σήμερα γνωστό ως Πανεπιστήμιο της Νάπολης) το 1899. Μετά από αυτό, εργάστηκε για δυο χρόνια στο εξωτερικό και κέρδισε ένα δεύτερο πτυχίο στην ηλεκτρική εφαρμοσμένη μηχανική σε Λιέγη, Βέλγιο. Το 1911 επέστρεψε στην Ιταλία και δημιούργησε την εταιρεία "Ing. Nicola Romeo e Co.". Η εταιρία κατασκεύαζε μηχανές και εξοπλισμούς για τη βιομηχανία εξόρυξης. Καθώς η εταιρεία ήταν επιτυχημένη, απέκτησε το πλειοψηφικό πακέτο της εταιρείας κατασκευής αυτοκινήτων με έδρα το Μιλάνο, της A. L. F. A. (Anonima Lombarda Fabbrica Automobili) το 1915. Μόνο τρία χρόνια αργότερα, το 1918, ο Ρομέο απέκτησε το σύνολο της εταιρείας. Η A. L. F. A. μετονομάστηκε σε "Anonima Lombarda Fabbrica Automobili "Romeo". Το πρώτο αυτοκίνητο με το σήμα της Alfa Romeo ήταν το Torpedo 20/30 HP, μοντέλο του 1921. Η εταιρεία έγινε διάσημη από το ότι κατασκεύαζε ασφαλή και κομψά αυτοκίνητα, καθώς και τμήματα αεροσκαφών, αλλά το 1927 ήρθε κοντά στην χρεοκοπία λόγω κακών επενδύσεων. Κατά τη διάρκεια μιας συνεδρίασης του διοικητικού συμβουλίου της εταιρείας, στελέχη του ζήτησαν να αποχωρήσει από την εταιρεία, αλλά ο νέος διευθύνων σύμβουλος Πασκουάλλε Γκάλο τον έπεισε να παραμείνει ως πρόεδρος. Ο Ρομέο έφυγε από την Alfa Romeo το 1928. Ο Νικόλα Ρομέο κατείχε διάφορες τεχνικές εταιρείες κατά τη διάρκεια της ζωής του. Αυτές περιλαμβάνουν: Ing. Nicola Romeo e Co. Società Nicola Romeo di Saronno Costruzioni Meccaniche di Saronno CEMSA Officine Ferroviarie Meridionali Το 1905 παντρεύτηκε την Αντζελίνα Βαλαντίν, μια πορτογαλέζα τραγουδίστρια της όπερας και πιανίστρια. Μαζί απέκτησαν εφτά παιδιά: τους Μαουρίτσιο, Εντοάρντο, Νίκολας, Έλενα, Τζιουλιέτα, Πιέρα και Ιρένε. Ο Νικόλα Ρομέο πέθανε στις 15 Αυγούστου 1938, στο σπίτι του στη Λίμνη Κόμο σε ηλικία 62 ετών. Σχεδόν εβδομήντα χρόνια μετά το θάνατό του και με την ευκαιρία της 130ης επετείου της γέννησης του, η Νάπολη μετονόμασε μια οδό σε οδό Νικόλα Ρομέο.
Μακεδονικό ημερολόγιο

Το Μακεδονικό ημερολόγιο είναι ένα σεληνιακό ημερολόγιο που χρησιμοποιήθηκε στην αρχαία Μακεδονία την 1η χιλιετία π.Χ. Αποτελούνταν από 12 σεληνιακούς μήνες (δηλ. 354 ημέρες ανά έτος), οι οποίοι χρειάζονταν ενδιάμεσους μήνες για να συμβαδίζουν με τις εποχές. Μέχρι τη χρήση του ημερολογίου σε όλο τον ελληνιστικό κόσμο, προστέθηκαν επτά συνολικά εμβόλιμοι (ενδιάμεσοι μήνες) σε κάθε 19ο έτος σεληνιακού κύκλου. Τα ονόματα των μηνών του Μακεδονικού Ημερολογίου παρέμειναν σε χρήση στη Συρία ακόμη και στη χριστιανική εποχή.

 Τα ονόματα των μακεδονικών μηνών, όπως και τα περισσότερα ονόματα των ελληνικών μηνών, προέρχονται από γιορτές και σχετικούς εορτασμούς προς τιμή των Ολύμπιων θεών. Τα περισσότερα από αυτά συνδυάζουν μια μακεδονική διαλεκτική μορφή με μια ξεκάθαρη ελληνική ετυμολογία (π.χ. Δῐός από τον Δία, Περίτιος από τον Ηρακλή Περίτα («Φύλακας»), Ξανδικός/Ξανθικός από την λέξη Ξάνθος, (πιθανή αναφορά στον Ηρακλή), Άρτεμίσιος από την Άρτεμις κ.λπ.) με πιθανή εξαίρεση ενός, που μαρτυρείται και σε άλλα αρχαία ελληνικά ημερολόγια. Το Μακεδονικό ημερολόγιο ήταν στην ουσία το Βαβυλωνιακό ημερολόγιο με την αντικατάσταση των Μακεδονικών ονομάτων για τα βαβυλωνιακά, και ως εκ τούτου ήταν παράλληλο με το Εβραϊκό ημερολόγιο που είναι επίσης σεληνιακό και χρησιμοποιήθηκε και κατά την Παρθική Αυτοκρατορία. Ένα παράδειγμα επιγραφών του 6ου αιώνα μ.Χ. από τη Δεκάπολη της Ιορδανίας, που φέρουν το Ηλιακό Μακεδονικό ημερολόγιο, ξεκινά από τον μήνα Αδυναίο. Ο ηλιακός τύπος συγχωνεύτηκε αργότερα με το Ιουλιανό ημερολόγιο. Στη ρωμαϊκή επαρχία της Μακεδονίας χρησιμοποιήθηκαν και τα δύο ημερολόγια. Η ρωμαϊκή εκδοχή μαρτυρείται σε επιγραφές με το όνομα Kalandôn (στη γενική) (αρχαία ελληνικά: καλανδῶν) και το Μακεδονικό Ἑλληνικῇ. Τέλος, επιγραφή από την Κασσάνδρεια περίπου του 306-298 π.Χ. φέρει ένα μήνα Ἀθηναιῶν, που υποδηλώνει ότι ορισμένες πόλεις μπορεί να χρησιμοποιούσαν τους δικούς τους μήνες ακόμη και μετά τον 4ο αιώνα π.Χ. μετά την επέκταση των Μακεδόνων. ‡ Οι μήνες που σημειώνονται με αυτό το σήμα και περιλαμβάνουν τη λέξη "Έμβόλιμος" χρησιμοποιήθηκαν μόνο περιστασιακά, για παρεμβολή. Συνήθως μετρούσαν τα έτη από την εκ νέου κατάκτηση του Σέλευκου Α' Νικάτωρ της Βαβυλώνας, που έγινε το «1ο έτος». Αυτό ισοδυναμεί με το έτος 312 π.Χ. / 311 π.Χ. του σύγχρονου Γρηγοριανού ημερολογίου . Αυτή η πρακτική εξαπλώθηκε εκτός της αυτοκρατορίας των Σελευκιδών και βρήκε χρήση στην αρχαία Μακεδονία, στην Αίγυπτο υπό των Πτολεμαίων και σε άλλα μεγάλα ελληνιστικά κράτη που προέρχονται επίσης από τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Αρχαία ελληνικά ημερολόγια Αττικό ημερολόγιο
Άγιος Στέφανος Αυλιωτών Κέρκυρας

Ο Άγιος Στέφανος Αυλιωτών, γνωστός και ως Άγιος Στέφανος Εσπερίων, είναι παραθαλάσσιο χωριό στη βορειοδυτική ακτή της Κέρκυρας στα Επτάνησα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 176 κατοίκους.

 Ο Άγιος Στέφανος βρίσκεται ανάμεσα στα χωριά Αρίλλας και Αυλιώτες σε απόσταση 35 χλμ. ΒΔ. από την πόλη της Κέρκυρας. Από το λιμάνι του Αγίου Στεφάνου φεύγουν πλοία για τα Διαπόντια νησιά (Ερείκουσα, Μαθράκι, Οθωνοί) και αποτελεί το επίνειο της περιοχής των Αυλιωτών. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1971 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Αυλιωτών. Το 1997 με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάται από την κοινότητα Αυλιωτών και προσαρτάται στον τότε δήμο Εσπερίων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και μετά την τροποποίησή του το 2019, μαζί με την Αγία Πελαγία, τους Αυλιώτες, τους Γαρνάδες, τους Κουκουνικάδες και τη Στάουσα αποτελούν την τοπική κοινότητα Αυλιωτών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Εσπερίων του δήμου Βόρειας Κέρκυρας. Στην Κέρκυρα υπάρχουν οι συνώνυμοι οικισμοί: Άγιος Στέφανος Θιναλίου και Άγιος Στέφανος Κασσωπαίων.
Φίλιππος του Ράβενσταϊν

Ο Φίλιππος, γερμ. Philip (1459 - 28 Ιανουαρίου 1528) από τον Οίκο του Λα Μαρκ ήταν κύριος του Ράβενσταϊν & Βάινενταλ. Έγινε στρατιωτικός διοικητής στη Γερμανία, τη Φλάνδρα και τη Γαλλία.

 Ήταν ο μόνος γιος του Αδόλφου κυρίου του Ράβενσταϊν και της Βεατρίκης των Αβίς, κόρης του Πέτρου δούκα της Κοΐμπρα. Μεγάλωσε μαζί με τη 2η εξαδέλφη του Μαρία, κόρη του Καρόλου του ριψοκίνδυνου, δούκα της Βουργουνδίας, διότι ο πατέρας του έκανε δεύτερο γάμο με την Άννα, αδελφή του Καρόλου, που ήταν γκουβερνάντα της Μαρίας. Το 1477 έγινε στρατιωτικός διοικητής στη Γαλλική Φλάνδρα και πολέμησε εναντίον των Γάλλων. Το 1482 ο Λουδοβίκος των Βουρβόνων επίσκοπος της Λιέγης φονεύθηκε από τον Γουλιέλμο Α΄ των Λα Μαρκ και ο Φίλιππος μετέβη στη Λιέγη για να αποκαταστήσει την τάξη. Όταν το 1486 ο Μαξιμιλιανός Α΄ των Αψβούργων κλήθηκε στη Γερμανία για τη διαδοχή του πατέρα του, ο Φίλιππος ανέλαβε τη διακυβέρνηση των Κάτω Χωρών μαζί με τον Ένγκελμπερτ Β΄ κόμη του Νασσάου-Ντίλενμπουργκ· έγινε ναύαρχος της Φλάνδρας (1485-88). Όταν επέστρεψε ο Μαξιμιλιανός Α΄, ο Φίλιππος συμμετείχε στην καταστολή της εξέγερσης των πόλεων Υπρ, Μπρυζ και Ζεντ της Φλάνδρας. Οι πόλεις αιχμαλώτισαν τον Μαξιμιλιανό Α΄, τη θέση του οποίου κατέλαβε ο Φίλιππος. Έτσι ελευθερώθηκε ο Μαξιμιλιανός Α΄ με τον όρο να δώσει περισσότερη ελευθερία στις πόλεις, αλλά όταν ελευθερώθηκε, δεν το έκανε. Ο Φίλιππος πληγώθηκε βαθιά από την προδοσία του κυρίου του και πήγε με το μέρος των εξεγερμένων πόλεων, όπου ανέλαβε στρατιωτικός διοικητής. Συμμάχησε με τον Κάρολο Η΄ της Γαλλίας, αλλά έλαβε μικρή βοήθεια. Δεν επιτεύχθηκε συμμαχία με την Ολλανδία, τη Βραβάντη και τη Λιέγη. Έτσι αναγκάστηκε να παραδώσει το τελευταίο φρούριο, το Σλας το 1492. Στο ιπποτικό μυθιστόρημα Ο λευκός βασιλιάς, που αναφέρεται στον Μαξιμιλιανό Α΄, γράφεται ότι ο Φίλιππος εξαγοράστηκε από τον Κάρολο Η΄ (τον μπλε βασιλιά). Ο Κένιγκσμπεργκερ αναφέρει ότι ο Οίκος των Λα Μαρκ άλλαζε συχνά συμμάχους και η μετακίνηση του Φιλίππου στο αντίπαλο στρατόπεδο δεν είναι έκπληξη. Ο Φίλιππος ακολούθησε τον Λουδοβίκο ΙΒ΄ της Γαλλίας στην Ιταλική εκστρατεία του, όπου έγινε αντιβασιλιάς της Γένουας. Έπειτα από μερικά έτη του επετράπη να επιστρέψει στις Κάτω Χώρες και να ζήσει στο κάστρο Ανγκιάν της συζύγου του Φραγκίσκας, ώσπου απεβίωσε η σύζυγός του και το κληρονόμησε η αδελφή της Μαρία των Λουξεμβούργου, σύζυγος του Φραγκίσκου των Βουρβόνων κόμη του Βαντόμ. Τότε ο Φίλιππος μετακινήθηκε στο πατρικό κάστρο Βάινενταλ και έπειτα από 5 έτη απεβίωσε το 1528 σε ηλικία 69 ετών. Παρά τις προσπάθειες του φίλου του Καρόλου Α΄ κόμη του Λαλαίνκ, δεν εισήλθε στο Τάγμα του Χρυσόμαλλου Δέρατος. Νυμφεύτηκε το 1485 τη Φραγκίσκα των Λουξεμβούργου, κόρη του Πέτρου Β΄ κόμη του Σαιν-Πολ. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Πλάτανος του Ιπποκράτη

Ο πλάτανος του Ιπποκράτη είναι ένας ανατολικός πλάτανος (Platanus orientalis) που βρίσκεται στην πόλη της Κω και κάτω από τον οποίο, σύμφωνα με τον μύθο, ο Ιπποκράτης (που θεωρείται πατέρας της ιατρικής) δίδασκε τους μαθητές του. Επίσης θεωρείται ότι ο απόστολος Παύλος δίδαξε κάτω από το δέντρο. Το δέντρο αποτελεί από το 1985 (ΦΕΚ 589/Β/1985) διατηρητέο μνημείο της φύσης. Ο πλάτανος βρίσκεται στην Πλατεία Πλατάνου, μπροστά από το κάστρο των Ιπποτών και το Διοικητήριο και δίπλα στο τζαμί Γκαζί Χασσάν (ανεγέρθη το 1776), στο κέντρο της πόλης της Κω. Το σημερινό δέντρο έχει ηλικία περίπου 500 ετών και είναι πιθανόν να είναι απόγονος του αρχικού δέντρου το οποίο έστεκε εκεί την εποχή του Ιπποκράτη. Η διάμετρος του κορμού του είναι 10 μέτρα. Ο κορμός είναι κούφιος, καθώς το δέντρο έχει προσβληθεί πολλές φορές από έντομα και μύκητες, και ο περιφερικός δακτύλιος έχει πάχος μέχρι 15 εκατοστά. Μερικά από τα κλαδιά του στηρίζονται με μεταλλικές σκαλωσιές για να μη σπάσουν λόγω του βάρους τους και των δυνάμεων του αέρα. Δίπλα στο δέντρο βρίσκονται δύο οθωμανικές κρήνες, το νερό των οποίων, σύμφωνα με την επιγραφή τους, προέρχεται από την πηγή του Ιπποκράτη.Στις 24 Ιουνίου 1821 σφαγιάστηκαν από τους οθωμανούς 98 Κώοι στον Πλάτανο για την συμμετοχή πλοίων της Κω σε επαναστατικές ενέργειες το 1821 με υδραίικα καράβια.

 Ο Ιατρικός Σύλλογος Κω παρουσίασε μία σφύρα φτιαγμένη από ξύλο από τον πλάτανο στον πρόεδρο της Καναδικής Ένωσης Ιατρών το 1954. Σπόρoι και μοσχεύματα από το δέντρο έχουν δοθεί σε όλο τον κόσμο. Ένα μόσχευμα δωρήθηκε από το νησί της Κω και τον Έλληνα πρέσβυ Αλέξη Λιάτη στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Εθνική Ιατρική Βιβλιοθήκη των ΗΠΑ και φυτεύτηκε στις 14 Δεκεμβρίου 1961, στο χώρο που περιβάλλει την βιβλιοθήκη. Το δέντρο αναπτύχθηκε, αλλά τη δεκαετία του 1980 μολύνθηκε από μύκητες και υγεία του χειροτέρευσε. Έγιναν προσπάθειες να αποκατασταθεί, ενώ παράλληλα έγινε προσπάθεια να κλωνοποιηθεί. Τελικά το δέντρο έπεσε το 2013 και αντικαταστάθηκε από έναν κλώνο του, ενώ ένας δεύτερος κλώνος θα φυτευτεί κοντά στο Κλινικό Ερευνητικό Κέντρο.Πολλές ιατρικές σχολές, ιατρικές βιβλιοθήκες και ινστιτούτα έχουν, ή υποστηρίζουν ότι έχουν, δέντρα τα οποία προέρχονται από το αρχικό δέντρο στην Κω. Τέτοια δέντρα μπορούν να βρεθούν:Βόρεια Αμερική Η καναδική ιατρική ένωση απέκτησε ένα μόσχευμα το 1969, το οποίο φυτεύτηκε στην Αλαμπάμα. στην ιατρική σχολή Μπρόντι, Πανεπιστήμιο της Ανατολικής Καρολίνα. στην ιατρική σχολή του πανεπιστημίου Μέρσερ στην ιατρική σχολή του πανεπιστημίου του Μίσιγκαν στην ιατρική σχολή του πανεπιστημίου της Νότια Αλαμπάμα στο πανεπιστήμιο της Βικτώρια. στο Πανεπιστήμιο Γέιλ στην ιατρική βιλιοθήκη Francis A. Countway στην ιατρική σχολή του Χάρβαρντ, ΒοστώνηΕυρώπη: στο πανεπιστήμιο της Γλασκώβης, στο τμήμα ιατρικής γενετικής στην ιατρική σχολή του πανεπιστημίου Χάινριχ Χαινε στο Ντύσσελντορφ ΓερμανίαςΩκεανία στην σχολή αγροτικής υγείας του πανεπιστημίου του Σίδνεϊ στο Ντούμπο, Αυστραλία. Πανόραμα 360° του πλατάνου
Άγιος Προκόπιος Ευρυτανίας

Ο Άγιος Προκόπιος ή η Νέα Παλαιοκατούνα είναι ορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας σε υψόμετρο 500 μέτρων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 390 κατοίκων ενώ ως οικισμός 243.

 Ο Άγιος Προκόπιος βρίσκεται στα δυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας, βόρεια της τεχνητής λίμνης Κρεμαστών και δυτικά του ποταμού Αγραφιώτη. Απέχει 15 χιλιόμετρα Δ. από το Κερασοχώρι (έδρα του δήμου) και 54 χλμ. ΒΔ. από το Καρπενήσι. Το χωριό δημιουργήθηκε από την μετακίνηση των κατοίκων της Παλαιοκατούνας (ή Παλαιοκάτουνου) που βρισκόταν βορειότερα και σε μεγαλύτερο υψόμετρο (800 μ.) μετά από τον ισχυρό σεισμό του 1966 (6,2 Ρίχτερ) που έπληξε την περιοχή.Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά το 1971 στο ΦΕΚ 53Α - 16/03/1971, όπου ορίζεται έδρα της προϋπάρχουσας κοινότητας Παλαιοκατούνας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Τσούκκα και τις Αμπάρες αποτελούν την τοπική κοινότητα Παλαιοκατούνας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Φραγκίστας του Δήμου Αγράφων. Φωτογραφίες από τον Άγιο Προκόπιο στον ιστότοπο https://www.technovision.gr/
Τζόρτζε Σίμιτς

Ο Τζόρτζε Σίμιτς (σερβικά: Ђорђе Симић) (Βελιγράδι 28 Φεβρουαρίου 1843 - Ζεμούν 11 Οκτωβρίου 1921) ήταν πολιτικός και διπλωμάτης της Σερβίας, δύο φορές πρωθυπουργός του Βασιλείου της Σερβίας.

 Ήταν ο γιος του Στόγιαν Σίμιτς πολιτικός και επιχειρηματίας. Μετά την αποφοίτησή του στο Βελιγράδι σπούδασε στο Βερολίνο στη Χαϊδελβέργη και στο Παρίσι. Εργάστηκε ως υπάλληλος του υπουργείου εξωτερικών της Σερβίας και επικεφαλής του πολιτικού τμήματος της από το 1867 μέχρι το 1882. Ήταν γενικός πρόξενος στη Σόφια από το 1887 έως τη δεκαετία του 1890. Έπειτα ήταν στην Αγία Πετρούπολη και τη δεκαετία του 1890 μέχρι το 1894 διπλωματικός αντιπρόσωπος στη Βιέννη. Πρώτη φορά ήταν πρωθυπουργός από τις 12 Ιανουαρίου έως τις 21 Μαρτίου του 1894. Η κυβέρνηση ήρθε γρήγορα στην κρίση και έπεσε εξαιτίας του πολιτικού προσανατολισμού των βασιλέων Αλεξάνδρου και Μίλαν όπου ο Σίμιτς και πολλά μέλη της κυβέρνησης διαφωνούσαν με τις ενέργειες τους. Και πάλι στη διπλωματική αντιπροσωπία στη Βιέννη από το 1894 μέχρι το 1896. Έπειτα δεύτερη φορά πρωθυπουργός και υπουργός εξωτερικών από τις 17 Δεκεμβρίου 1896 έως τις 11 Οκτωβρίου 1897. Γερουσιαστής και πρόεδρος του συμβουλίου της επικρατείας το 1901. Διπλωματικός αντιπρόσωπος στην Κωνσταντινούπολη την περίοδο 1903-1906 και στη Βιέννη από το 1906 μέχρι το 1912. Ένας από τους ιδρυτές του Ερυθρού Σταυρού στη Σερβία και πολλά χρόνια πρόεδρος του. Είχε παντρευτεί την πριγκίπισσα Έλενα Καραγιόργεβιτς. Ана Столић, Ђорђе Симић: последњи српски дипломата XIX века, Београд : Историјски институт ; [Бон] : Михаило Жикић фондација, 2003.
Αμπντάλα Ενσούρ

Ο Δρ. Αμπντάλα Ενσούρ (Abdalla Ensour, 1939-) είναι πολιτικός από την Ιορδανία, που χρημάτισε πρωθυπουργός της χώρας από τον Οκτώβριο του 2012 έως τον Μάιο του 2016.

 Ο Ενσούρ φοίτησε στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού και στις ΗΠΑ, ενώ απέκτησε και διδακτορικό στο Παρίσι. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής το 1989 και στη συνέχεια το 1992. Έκτοτε εκλέγεται συνεχώς μέλος του Κοινοβουλίου. Το 1984 ανέλαβε για πρώτη φορά σε υπουργικό πόστο και ειδικότερα ως υπουργός Σχεδιασμού. Στο ίδιο αξίωμα υπηρέτησε και το 1985. Αργότερα, χρημάτισε ξανά υπουργός Παιδείας (1989), Εξωτερικών (1991), Βιομηχανίας και Εμπορίου (1993), Ανωτέρας Εκπαίδευσης (1996) και Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και υπουργός Διοικητικής Ανάπτυξης (1997). Το 1998 ήταν ξανά Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και υπουργός Τύπου και ήταν μέλος της Κάτω Βουλής την περίοδο 1998-2001. Κατά την περίοδο που έγινε Πρωθυπουργός ήταν μέλος της Γερουσίας και επικεφαλής της Διοικούσας Επιτροπής του Πανεπιστημίου Αλ Ζαϊτούνα της Ιορδανίας. Ανέλαβε επίσης σε αρκετές διοικητικές και οικονομικές θέσεις στην Παγκόσμια Τράπεζα και σε άλλους οργανισμούς. Στις 11 Οκτωβρίου 2012 διορίστηκε πρωθυπουργός της Ιορδανίας από τον βασιλιά. Ο νέος πρωθυπουργός ζήτησε από τους ισλαμιστές της Μουσουλμανικής Αδελφότητας να συμμετέχουν στις εκλογές.Έπειτα από τις γενικές εκλογές που διεξήχθησαν τον Ιανουάριο του 2013, ο βασιλιάς επαναδιόρισε τον Ενσούρ στην πρωθυπουργία στις 9 Μαρτίου 2013. Η δεύτερη κυβέρνησή του ορκίστηκε στις 30 Μαρτίου 2013. Πρωθυπουργός της Ιορδανίας
Κωνσταντίνος Σαγιώρ

Ο Κωνσταντίνος Σαγιώρ (Σμύρνη 1867 - Αθήνα 1910) ήταν Έλληνας κωμικός ηθοποιός των αρχών του 20ού αιώνα, ο οποίος θεωρείται ως ο δημοφιλέστερος της εποχής του. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Συλλόγου των Ελλήνων Ηθοποιών (Σεπτέμβριος 1904), στη σύνθεση του διοικητικού συμβουλίου του οποίου μετείχε.

 Μέχρι το 1902 βρισκόταν στη Σμύρνη, εμφανιζόμενος στη λαϊκή σκηνή της πόλης. Στη συνέχεια μετέβη στην Αθήνα. Γρήγορα κέρδισε την προσοχή και την αποδοχή του αθηναϊκού κοινού. Συνεργάστηκε με τη «Νέα Σκηνή», μετά την αποχώρηση του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου από το τιμόνι του σχήματος (καλοκαίρι 1906), οπότε ο Σαγιώρ ηγήθηκε μαζί με την Κυβέλη και το Μήτσο Μυράτ του τμήματος του θιάσου που συνέχισε να δίνει παραστάσεις στην αίθουσα «Ομόνοια».Το 1907 ανέβασε μόνος του τη μονόπρακτη κωμωδία Ιπτάμενος παναμάς, του νεοεμφανισθέντος τότε Β. Κολοκοτρώνη. Την επόμενη σαιζόν, όταν προσήλθε στο σχήμα η Μαρίκα Κοτοπούλη, ο Σαγιώρ κι εκείνη ανέλαβαν από κοινού τη διεύθυνσή του. Ο θίασος διευρύνθηκε με την πρόσληψη αρκετών ηθοποιών και παρουσίασε πληθώρα έργων γνωστών ελλήνων συγγραφέων.Το ρεπερτόριο του Σαγιώρ ήταν κυρίως από την ελληνική θεατρική συγγραφική παραγωγή της εποχής του. Με το θίασο της Κοτοπούλη διακρίθηκε ως ερμηνευτής σε έργα των Τίμου Μωραϊτίνη (Μαραθώνιος δρόμος και Άνθρωποι της ημέρας), Ν.Ι. Λάσκαρη (Στα παραπήγματα και Αντιπεθερίνη), Μπάμπη Άννινου και Γ. Τσοκόπουλου (Παναθήναια) κ.άλ. Από τα έργα του ξένου ρεπερτορίου, ξεχώρισε η συμμετοχή του στις κωμωδίες Κυρία Μογκοντέν και Ξινό φρούτο.
Ναβόικα

Η Ναβόικα (πολωνικά: Nawojka) (14ος αιώνας - 15ος αιώνας) ήταν μια θρυλική Πολωνή γυναίκα κατά το Μεσαίωνα, η οποία ήταν γνωστό ότι είχε ντυθεί ως αγόρι για να σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο της Κρακοβίας τον 15ο αιώνα. Αργότερα έγινε μοναχή. Θεωρείται η πρώτη γυναίκα φοιτήτρια και δασκάλα στην Πολωνία.

 Την ιστορία της αφηγήθηκε για πρώτη φορά ο αββάς Μάρτιν του Λάιμπιτς (1464) στη Βιέννη περίπου το 1429. Υπάρχουν πολλές διαφορετικές εκδοχές του θρύλου. Σύμφωνα με μια εκδοχή, ήταν κόρη ενός δασκάλου σε ένα εκκλησιαστικό σχολείο στο Γκνιέζνο, η οποία εκπαιδεύτηκε από τον πατέρα της, ο οποίος αποφάσισε να συνεχίσει τις σπουδές της χρησιμοποιώντας τα απαραίτητα μέσα. Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, ήταν μια κοπέλα που κληρονόμησε μια περιουσία όταν ήταν ορφανή. Σε μια ακόμη παραλλαγή της ιστορίας («αυτός ο ισχυρισμός είναι επίσης τεκμηριωμένος όπως και κάθε άλλος») προήλθε από το Ντόμπζιν του Βιστούλα. Σε κάθε περίπτωση, ντυμένη ως αγόρι, εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο της Κρακοβίας με το όνομα Άντζεϊ (ή Γιάκουμπ, αναφέρονται δύο εκδοχές του ονόματος που χρησιμοποίησε). Εκείνη την εποχή απαγορευόταν στις γυναίκες να φοιτήσουν σε πανεπιστήμια. Η Ναβόικα τους ξεγέλασε όλους με επιτυχία και σπούδασε για δύο χρόνια, όπου έφτιαξε το όνομά της ως σπουδαίος και σοβαρός μαθητής. Σύμφωνα με μια πιθανώς μεταγενέστερη προσθήκη στην ιστορία, της προσφέρθηκε εργασία ως οικιακός εργαζόμενος σε έναν από τους καθηγητές, αλλά αρνήθηκε, καθώς εκείνη την εποχή οι υπάλληλοι αναμενόταν να συνοδεύσουν τους δασκάλους τους στο δημόσιο λουτρό. Μια μέρα, εκτέθηκε ως γυναίκα. Οι εκδοχές διαφέρουν εδώ και πάλι: σύμφωνα με μία, δύο στρατιώτες στοιχημάτισαν ότι ο μαθητής που περπατούσε ήταν στην πραγματικότητα γυναίκα και την εξέθεσε. Σύμφωνα με τη δεύτερη, ανακαλύφθηκε από έναν γιο του βούιτ του Γκνιέζνο που εντάχθηκε στο σχολείο. Σύμφωνα με την τρίτη, αρρώστησε και ένας ιατρός που την εξέτασε ανακάλυψε την αλήθεια. Όταν παρουσιάστηκε ενώπιον των αρχών για να εξηγήσει γιατί είχε μεταμφιέσει σε αγόρι, απάντησε απλώς: «Για τη βούληση της μάθησης». Όταν ανάκριναν τους συμμαθητές και τους καθηγητές της, δεν μπορούσαν να βρουν κανέναν να την κατηγορήσει για ανήθικη συμπεριφορά. Το ρεκόρ της ως φοιτητής ήταν εξαιρετικό. Δεν καταδικάστηκε για έγκλημα, αλλά οι δικαστές δεν ήθελαν να την απαλλάξουν εντελώς. Σύμφωνα με τον Μάρτιν του Λάιμπιτς, ζήτησε να μεταφερθεί σε μοναστήρι. Πήρε τους όρκους της εκεί, έγινε δάσκαλα και ηγέτης του μοναστηριακού σχολείου, και τελικά ηγουμένη. Αυτή η ιστορία μπορεί να είναι ή να μην είναι αληθινή. Μερικοί ιστορικοί λένε ότι αν είναι αληθινή, ο χρόνος της στο πανεπιστήμιο ήταν περίπου από το 1407 έως το 1409. Το Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο δεν επέτρεψε στις γυναίκες να σπουδάσουν μέχρι το 1897 και να κατέχουν ακαδημαϊκές θέσεις μέχρι το 1906. Ο πρώτος γυναικείος κοιτώνας του πανεπιστημίου, που άνοιξε το 1936, πήρε το όνομά του από τη Ναβόικα. Μια από τις οδούς στην Κρακοβία έχει ονομαστεί από εκείνη. Χάρτης που δείχνει τις τοποθεσίες της οδού Ναβόικα και του κοιτώνα Ναβόικα στην Κρακοβία Πολωνική Λογοτεχνία σε αγγλική μετάφραση: The Prayerbook of Nawojka
Αλουμινόχορτο

Το Αλουμινόχορτο, αγγλ. Aluminium Plant (επιστ. Pilea cadierei, Πιλέα του Καντιέρ) είναι διακοσμητικό φυτό της οικογένειας των Κνιδοειδών (Urticaceae). Σ' αυτή την οικογένεια ανήκουν γνωστά είδη όπως η τσουκνίδα και το περδικάκι. Ειναι ιθαγενές φυτό του Βιετνάμ και καλλιεργείται για το εντυπωσιακό του φύλλωμα.

 Έχει σκούρα πράσινα φύλλα με ασημί σχέδια. Στα τέλη του φθινοπώρου βγάζει άνθη που είναι μικρά και δυσκολοδιάκριτα. Τα μέρη του φυτού είναι δηλητηριώδη. Το αλουμινόχορτο δεν ανέχεται το άμεσο φως του ήλιου το οποίο μπορεί να προκαλέσει εγκαύματα στα φύλλα του. Είναι φυτό που του αρέσει η σκιά, αλλά μπορεί κάνει μεγάλα μεσογονάτια διαστήματα, όταν δε δέχεται αρκετό φως. Θερμοκρασίες γύρω στους 15° C είναι καλές για τον χειμώνα, αλλά το καλοκαίρι μπορεί να ανεχθεί πιο υψηλές θερμοκρασίες, αρκεί να του παρέχεται αρκετή υγρασία. Χρειάζεται ένα αμμώδες, καλά αποστραγγιζόμενο χώμα. Το αλουμινόχορτο πολλαπλασιάζεται με μοσχεύματα που πρέπει να κόβονται την άνοιξη. Pilea cadierei (αγγλικά)
Chrysler PT Cruiser

Το Chrysler PT Cruiser ήταν μικρομεσαίο πολυμορφικό αυτοκίνητο που κατασκευάστηκε από την αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία Chrysler, από τον Φεβρουάριο του 2000 μέχρι έως τις 9 Ιουλίου 2010, με ένα λίφτινγκ στα μέσα του 2005, για τη σεζόν (model year) του 2006. Σχεδιάστηκε από τον Bryan Nesbitt, ο οποίος μετά σχεδίασε και το Chevrolet HHR του 2005 - 2011, ένα άλλο παρόμοιας ρετρό αισθητικής αυτοκίνητο. Το σχέδιο του PT Cruiser ήταν εμπνευσμένο από αυτοκίνητα της δεκαετίας του 1930 και ιδίως από το έντονα αεροδυναμικό Chrysler Airflow του 1934 - 1937. Μέχρι τη λήξη της παραγωγής του, στις 9 Ιουλίου 2010, η συνολική παγκόσμια παραγωγή του PT Cruiser είχε φτάσει τα 1,35 εκατομμύρια αντίτυπα.

 Εκτός από την στάνταρ 4-πορτη εκδοχή αμαξώματος, το διάστημα 2004 - 2008 διατέθηκε και ως 2-πορτο καμπριολέ, που κατασκευάστηκε από τον Ιανουάριο του 2004 έως τις 21 Δεκεμβρίου 2007. Τα αρχικά PT πριν την έναρξη της παραγωγής του, σήμαιναν «Plymouth Truck», λόγω του ότι το μοντέλο αρχικά προοριζόταν για την εταιρεία Plymouth, η οποία όμως διακόπηκε οριστικά στις 29 Ιουνίου 2001. Κατά συνέπεια, τα αρχικά PT του μοντέλου παραγωγής αποφασίστηκε να σημαίνουν «Personal Transport» ή «Personal Transportation» Επίσης, PT ήταν και ο επίσημος κωδικός παραγωγής του PT Cruiser. Το PT Cruiser κατατάχθηκε στην πρώτη δεκάδα στη λίστα του αμερικανικού περιοδικού Car and Driver «10 Best Cars» το 2001 και κέρδισε τότε επίσης το βραβείο του Αυτοκινήτου της Χρονιάς στη Βόρεια Αμερική «North American Car Of The Year». Matt DeLorenzo, John Lamm: Chrysler PT Cruiser. MotorBooks International, 2000, ISBN 978-1-61060-874-9 (abgerufen am 9. April 2019). Robert Ackerson: Chrysler PT Cruiser: The book of Chryslers classic design for a modern age. Veloce Publishing Ltd, 2007, ISBN 978-1-84584-881-1 (abgerufen am 9. April 2019). https://consumerguide.com/ 2001 - 2010 Chrysler PT Cruiser
Πασχαλίτσα

Η πασχαλίτσα (επιστ. ονομ.: Coccinella septempunctata ― Κοκκινέλλη η επτάστικτος) είναι κολεόπτερο έντομο. Ανήκει στην οικογένεια Κοκκινελλίδες (Coccinellidae). Είναι επίσης γνωστό με τις ονομασίες λαμπρίτσα και κοκκινέλλη. Φθάνει σε μήκος τα 6 χιλιοστά. Τρέφεται με βλαβερά έντομα και για το λόγο αυτό θεωρείται ωφέλιμο ζώο για τους γεωργούς.

 Το ζώο έχει μικρό κεφάλι, που κρύβεται κάτω από τον προθώρακα και κεραίες που έχουν την ικανότητα να συστέλλονται. Τα φτερά του καλύπτονται από έλυτρα, τα οποία έχουν χρώμα κόκκινο. Επάνω τους υπάρχουν επτά μαύρα στίγματα (βούλες). Στο γεγονός οφείλεται και η επιστημονική ονομασία του εντόμου. Η πασχαλίτσα γεννά πολλά αυγά. Όταν βγαίνουν από αυτά οι προνύμφες είναι μεγάλες σε μήκος και έχουν έξι πόδια. Οι προνύμφες, όπως και τα τέλεια έντομα, μπορούν να τραφούν με αφίδες και επίσης με άλλα έντομα, που είναι επιζήμια για τη γεωργία. Έντομα Συλλογικό έργο, Νέα Εγκυκλοπαιδεία, εκδ. Μαλλιάρης- Παιδεία, 2006, τ. 20, σελ. 205.
Έρικ Μπλουμ

Ο Έρικ Μπλουμ, (Eric Bloom, 1 Δεκεμβρίου 1944, Νέα Υόρκη) είναι Αμερικανός κιθαρίστας και τραγουδιστής της ροκ μουσικής, γνωστός ως μέλος του συγκροτήματος Blue Öyster Cult.

 Ο Μπλουμ γεννήθηκε στο Μπρούκλιν και μεγάλωσε στην περιοχή του Κουίνς. Κατά την περίοδο που φοιτούσε στο λύκειο αγόρασε την πρώτη του κιθάρα και αφού αποφοίτησε από την ακαδημία του Τσέσαϊρ πήγε στην Ισπανία για το καλοκαίρι του 1962 και στο πανεπιστήμιο Μενέντεζ Πελάγιο του Σανταντέρ, πριν επιστρέψει στις Ηνωμένες Πολιτείες το επόμενο φθινόπωρο. Σπούδασε στο κολέγιο Χόμπαρτ, αλλά το 1964 άφησε τις σπουδές του για να εργαστεί στην οικογενειακή επιχείρηση εισαγωγής αυτοκινήτων, πριν επιστρέψει στο κολέγιο το 1965. Εκεί σχημάτισε το συγκρότημα Rick and the Ravons και οργάνωσε διάφορα πάρτι για τις φοιτητικές αδελφότητες και σε ένα από αυτά του ζητήθηκε να γίνει μέλος ενός άλλου συγκροτήματος, το οποίο σύντομα μετονομάστηκε σε Lost and Found. Μετά το κολέγιο, το συγκρότημα άλλαξε και πάλι το όνομα του σε Rock Garden, αλλά δεν κατάφεραν να υπογράψουν κάποιο συμβόλαιο σε δισκογραφική εταιρεία με αποτέλεσμα να διαλυθούν τον Ιούλιο του 1967. Το 1968, ο Μπλουμ μετακόμισε στο Πλέινβιου του Λονγκ Άιλαντ και έπιασε δουλειά σε ένα κατάστημα μουσικών οργάνων, όπου γνώρισε τους Ντόναλντ Ρέζερ, Άλεν Λάνιερ και Άντριου Γουίντερς των Soft White Underbelly, για τους οποίους έγινε μηχανικός ήχου σε κάποιες από τις συναυλίες τους. Το Νοέμβριο του 1968, ο μάνατζερ τους, Σάντι Πέρλμαν, πρότεινε στον Μπλουμ να γίνει μάνατζερ περιοδειών τους κάτι που δέχτηκε.Τον Απρίλιο του επόμενου έτους, ο τραγουδιστής Λες Μπράουνσταϊν αποχώρησε από το συγκρότημα και ο Μπλουμ πήρε την θέση του. Το 1971, το συγκρότημα μετονομάστηκε σε Blue Öyster Cult, κυκλοφορώντας το ομώνυμο άλμπουμ του στις αρχές του 1972 μέσω της Columbia Records.Η μεγαλύτερη τους επιτυχία ήλθε το 1976, όταν το σινγκλ "(Don't Fear) The Reaper" από το άλμπουμ "Agents of Fortune" σκαρφάλωσε στο Top-20 του Billboard, με τα περιοδικά Creem και Rolling Stone να το ανακηρύσσουν σινγκλ της χρονιάς. Πέραν του "Burnin' for You" από το 1981, το συγκρότημα δεν είχε μεγάλες σινγκλ επιτυχίες, αλλά παρουσίασε μία επιτυχημένη δισκογραφία με δύο πλατινένιους και τέσσερις χρυσούς δίσκους, ενώ συνεχίζει να περιοδεύει μέχρι σήμερα.Ο Μπλουμ είναι φανατικός υποστηρικτής της φανταστικής λογοτεχνίας, έχοντας συνεργαστεί με τον Μάικλ Μούρκοκ, με τον οποίο συνέγραψαν τα κομμάτια "Black Blade", "The Great Sun Jester" και "Veteran of the Psychic Wars". Επίσης, συνεργάστηκε με τον Έρικ Βαν Λάστμπεϊντερ στο τραγούδι "Shadow Warrior". Eric Bloom | Biography & History | AllMusic Eric Bloom - The Blue Oyster Cult Dean Artist - Eric Bloom of Blue Oyster Cult - Dean Guitars EricBloom.net Welcome to The Blue Oyster Cult Eric Bloom | Facebook
Α΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου σάλας ανδρών Ελλάδας 2004-2005

Το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου σάλας για την αγωνιστική περίοδο 2004–05 ήταν το 8ο στην ιστορία του θεσμού και το πέμπτο που διεξήχθη ως ενιαία Α' Εθνική. Έγινε με τη συμμετοχή δέκα ομάδων. Ήταν προγραμματισμένο να διεξαχθεί σε δύο φάσεις, την κανονική περίοδο και τα πλέι οφ, τα οποία όμως ματαιώθηκαν κι έτσι δεν αναδείχθηκε πρωταθλητής. Στη Β' Εθνική υποβιβάστηκαν Αίας Παλλήνης και Γέρακας.

 * Οι Αθήνα 90, Πλάτων, Δίας, Δούκας, Εθνικός Αστέρας και Ηνίοχος έχουν ποινή αφαίρεσης 2 βαθμών, καθώς απείχαν από τα πλέι οφ της περιόδου 2003-04, με συνέπεια το πρωτάθλημα να μην ολοκληρωθεί. ** Ο Κόσμος Β.Π. έχει ποινή αφαίρεσης 1 βαθμού, καθώς δεν αγωνίστηκε σε παιχνίδι κυπέλλου την περίοδο 2003-04. Στα play off προκρίθηκαν οι τέσσερεις πρώτες ομάδες της κανονικής περιόδου. Οι ημιτελικοί αλλά και ο τελικός θα κρίνονταν σε μονούς αγώνες. Τελικά τα πλέι οφ ματαιώθηκαν και δεν αναδείχθηκε πρωταθλητής για την περίοδο 2004-05. Βαθμολογία Ιστότοπος futsalplanet.com Play off Ιστότοπος futsalplanet.com Βαθμολογία Ιστότοπος futsalhellas.gr
Αγία Αικατερίνη Κουτσοποδίου Αργολίδας

Η Αγία Αικατερίνη είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας Κουτσοποδίου, του δήμου Άργους - Μυκηνών, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αργολίδας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.

 Η Αγία Αικατερίνη είναι οικισμός στο δυτικοκεντρικό τμήμα του νομού Αργολίδας. Βρίσκεται σε πεδινή περιοχή μεταξύ Κουτσοποδίου και Άργους, βόρεια του παλαιού αεροδρομίου του Άργους και στη νότια όχθη του ποταμού Ινάχου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 55. Απέχει περίπου 17 χλμ. ΒΔ. του Ναυπλίου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 2001 και προσαρτήθηκε στο τοπικό Διαμέρισμα Κουτσοποδίου του δήμου Κουτσοποδίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κουτσοποδίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Άργους-Μυκηνών. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Google Earth eetaa.gr
Αλέξιος Στριφτόμπολας

Ο Αλέξιος Στριφτόμπολας (Σιγούνι Καλαβρύτων, 1834 – Πάτρα, 16 Φεβρουαρίου 1912) ήταν Έλληνας πολιτικός. Εκλέχτηκε πολλές φορές δημοτικός πάρεδρος και βουλευτής Πάτρας ενώ ήταν και υποψήφιος δήμαρχος Πατρέων. Ήταν φιλοβασιλικός και αφοσιωμένος στον Όθωνα και τον ακολούθησε στην εξορία. Αποτέλεσε γραφική φιγούρα του ελληνικού κοινοβουλίου, αφού ήταν ο μόνος βουλευτής που φορούσε φουστανέλα για όλη του την ζωή αρνούμενος να φορέσει φράγκικα (κοστούμι, παντελόνι), τα οποία αποτελούσαν πλέον το επίσημο τρόπο ενδυμασίας στην εποχή του.

 Ήταν γιος του Αναστάσιου Στριφτόμπολα από την Κέρτεζη Καλαβρύτων και ανιψιός του οπλαρχηγού του 1821 Αναγνώστη Στριφτόμπολα. Αδέλφια του ήταν ο Περικλής, ο Επαμεινώνδας , η Ασπασία, η Ελένη και η Πραξιθέα. Από μικρή ηλικία εγκαταστάθηκε με την οικογένεια του στην Πάτρα όπου τελείωσε και τις γυμνασιακές του σπουδές. Στην συνέχεια η οικογένεια μετακόμισε στην Αθήνα λόγω διορισμού του πατέρα του ως διευθυντής αστυνομίας. Εκεί ο Αλέξιος λόγω της δουλειάς του πατέρα του συναντήθηκε με τον Όθωνα κι έγινε οπαδός του. Το 1863 ξέσπασε η επανάσταση κατά του Όθωνα ο Στριφτόμπολας ευρισκόμενος στην Πάτρα τον υποστήριξε ανοιχτά και συνελήφθη από αντιοθωνικούς και κρατήθηκε σε ένα πλοίο στο λιμάνι της πόλης. Αργότερα οδηγήθηκε στην Αθήνα και αποφασίστηκε η εξορία του από την χώρα, έτσι έφυγε για το Μόναχο όπου έμεινε τρία χρόνια για να επιστρέψει έπειτα στην Πάτρα. Στο Μόναχο έμεινε κοντά στον εξόριστο Όθωνα και την Αμαλία, ενώ με παρότρυνση του βασιλικού ζεύγους επέστρεψε στην Ελλάδα. Το 1908 αρρώστησε βαριά, έπαθε ημιπληγία στα άκρα και πέθανε την Πέμπτη 16 Φεβρουαρίου στις 9 το πρωί. Στην ενεργή πολιτική σκηνή κατήλθε πρώτη φορά το 1899 όταν έθεσε υποψηφιότητα για δήμαρχος παρά την άρνηση του Αχιλλέα Γεροκωστόπουλου να τον υποστηρίξει, χάνοντας τελικά τις εκλογές από τον Δημήτριο Βότση με μικρή διαφορά ψήφων. Στις βουλευτικές εκλογές του 1902 έθεσε υποψηφιότητα για το βουλευτικό αξίωμα με τον συνδυασμό Παπαδιαμαντόπουλου όπου πάλι απέτυχε να εκλεγεί. Στις βουλευτικές εκλογές του 1905 με τον συνδυασμό του Ιωάννη Ρούφου εξελέγη βουλευτής . Γιώτα Καΐκα-Μαντανίκα, "Το πτερόν είς τον πίλον", Τόμοι Α΄-Β΄, Εκδόσεις Γιάννης Πικραμένος, Πάτρα 2009. ISBN set 978-960-6628-19-1. Νίκου Πολίτη, Οι ωραίοι τρελοί της παλιάς Πάτρας. Ντόρος και λαϊκοί τύποι, Αχαϊκές εκδόσεις, Πάτρα 1999. ISBN 960-7960-33-X. Νίκου Πολίτη, Πατρινολογήματα, Τόμος Β΄, Εκδόσεις Περί Τεχνών, Πάτρα 2004. ISBN 960-8260-63-9.
Αμπντούλ Καμπίρ

Ο Μαβλαβής Μοχάμεντ Αμπντούλ Καμπίρ είναι ανώτερο μέλος της ηγεσίας των Ταλιμπάν. Τα Ηνωμένα Έθνη αναφέρουν ότι ήταν ο δεύτερος αναπληρωματικός επικεφαλής του Υπουργικού Συμβουλίου των Ταλιμπάν, κυβερνήτης της επαρχίας Νανγκαράρ, και επικεφαλής της ανατολικής ζώνης. Ο ΟΗΕ αναφέρει ότι ο Καμπίρ γεννήθηκε μεταξύ 1958 και 1963, στην επαρχία Πακτιά του Αφγανιστάν και ότι κατάγεται από τη φυλή Ζαντράν. Αναφέρει επίσης ότι ο Καμπίρ δραστηριοποιείται σε τρομοκρατικές επιχειρήσεις στο ανατολικό Αφγανιστάν.

 Τον Απρίλιο του 2002, ο Αμπντούλ Ραζάκ δήλωσε στο Associated Press ότι ο Καμπίρ θεωρούνταν ότι διέφυγε από την επαρχία Νανγκαράρ στην Πακτιά, μαζί με τον Αχμέντ Χαντρ.Το Κινεζικό Πρακτορείο Ειδήσεων Xinhua μετέδωσε πως ο Αμπντούλ Κεμπίρ αιχμαλωτίστηκε στο Νοβσερά του Πακιστάν στις 16 Ιουλίου 2005. Μαζί με τον Αμπντούλ Καμπίρ αιχμαλωτίστηκαν ο αδελφός του Αμπντούλ Αζίζ, ο μουλάς Αμπντούλ Καντίρ, ο μουλάς Αμπντούλ Χακ, και ένα πέμπτο μη κατονομασμένο μέλος της ηγεσίας των Ταλιμπάν. Στις 19 Ιουλίου 2006, το μέλος του αμερικανικού Κογκρέσου Ρόσκοου Μπάρτλετ κατέγραψε τον Αμπντούλ Καμπίρ ως πρώην ύποπτο τρομοκράτη, τον οποίο η κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν θεωρεί πια απειλή.Παρά τις αναφορές αυτές, αξιωματούχοι των μυστικών υπηρεσιών που μίλησαν στην Asia Times ανέφεραν ότι ο Καμπίρ και άλλοι ανώτατοι ηγέτες των Ταλιμπάν ενδέχεται να βρισκόταν στο βόρειο Βαζιριστάν του Πακιστάν κατά τη διάρκεια του Ραμαζανιού του 2007, σχεδιάζοντας επίθεση στο νοτιοανατολικό Αφγανιστάν.Το Xinhua ανέφερε στις 21 Οκτωβρίου 2007, καταγράφοντας αναφορές από το Daily Afghanistan, ότι ο Αμπντούλ Καμπίρ είχε διοριστεί διοικητής στις επαρχίες Νανγκαράρ, Λαγκμάν, Κουνάρ και Νουρεστάν.Μια αναφορά στις 21 Φεβρουαρίου 2010, δήλωσε ότι ο Καμπίρ συνελήφθη στο Πακιστάν ως αποτέλεσμα των πληροφοριών που συλλέχθηκαν από τον Μουλά Μπαραντάρ, ο οποίο νωρίτερα μέσα στον μήνα είχε συλληφθεί. Ο Καμπίρ αργότερα απελευθερώθηκε.
Ένωση Κομμουνιστών Μακεδονίας

H Ένωση Κομμουνιστών Μακεδονίας (στα σλαβομακεδονικά: Сојуз на комунистите на Македонија‎, προφ. Σογιούζ να Κομουνίστιτε να Μακεντόνια, СКМ) ήταν ο σλαβομακεδονικός κλάδος της Ένωσης Κομμουνιστών Γιουγκοσλαβίας, μοναδικού νόμιμου πολιτικού κόμματος από το 1945 ως το 1989. Το κόμμα ονομαζόταν αρχικά Κομμουνιστικό Κόμμα Μακεδονίας (Комунистичка партија на Македонија, προφ. Κομμουνίστιτσκα Παρτία να Μακεντόνια, KPM) κατά την αντίσταση το 1943 μέχρι τη μετονομασία του το 1952.

 Γραμματείς της Κεντρικής Επιτροπής της Ένωσης Κομμουνιστών Λάζαρ Κολισέφσκι (Μάρτιος 1943 - Ιούλιος 1963) (1914-2000 †) Κρίστε Τσερβένκοφσκι (Ιούλιος 1963 - Μάρτιος 1969) (1921-2001 †) Άνγκελ Τσεμέρσκι (Μάρτιος 1969 - Μάιος 1982) (1923-2005 †) Κρίστε Μαρκόφσκι (Μάιος 1982 - 5 Μαίου 1984) (γεν. 1925) Μίλαν Παντσέφσκι (5 Μάιος 1984 - Ιούνιος 1986) (γεν. 1935) Γιάκοφ Λαζαρόφσκι (Ιούνιος 1986 - 1989) (γεν. 1949) Πέταρ Γκόσεφ (1989 - Απρίλιος 1991) (γεν. 1948) Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας Ένωση Κομμουνιστών Γιουγκοσλαβίας
Δημήτριος Αλιπράντης

Ο Δημήτριος Αλιπράντης του Νικήτα (21 Νοεμβρίου 1909, Πάρος – 6 Νοεμβρίου 1990) υπήρξε Έλληνας πολιτικός, επί σειρά ετών βουλευτής και τέλος υφυπουργός. Ήταν παντρεμένος με τη Ματίνα Στυλιανού και απέκτησαν 2 γιους.

 Σπούδασε Νομικά και Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Για πρώτη φορά εξελέγη βουλευτής το 1950 με το Κόμμα Γεωργίου Παπανδρέου, για να ακολουθήσουν το 1951 και οι επαναληπτικές εκλογές Μαρτίου του 1953 με τον Ελληνικό Συναγερμό, εν συνεχεία δε από το 1956 έως το 1967 με την ΕΡΕ. Διετέλεσε σε κυβερνήσεις του Κωνσταντίνου Καραμανλή ως υφυπουργός Εμπορίου 1955-1956 και Οικονομικών 1956-1958 και 1961-1963. Στις εκλογές του 1974 εξελέγη βουλευτής Πειραιώς και Νήσων, ενώ στις αντίστοιχες του 1977 για την Α' περιφέρεια Πειραιά.Απεβίωσε το 1990 και άφησε συγγραφικό έργο. Κηδεύτηκε στις 8 Νοεμβρίου 1990 από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων του Πρώτου Νεκροταφείου Αθηνών.
Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 1997-98

Η Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 1997-98 ήταν η 21η έκδοση της Α΄ κατηγορίας πετοσφαίρισης της Κύπρου υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου για 3η φορά στην ιστορία της.

 Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1997-98 συμμετείχαν 10 ομάδες. Στην Α΄ φάση όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Ακολούθως, οι ομάδες έδωσαν αγώνες play-offs για την ανάδειξη της πρωταθλήτριας ομάδας. Οι τελευταίες δύο ομάδες υποβιβάστηκαν στη Β΄ κατηγορία. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα. Η τελική κατάταξη του πρωταθλήματος ήταν: Γαβριηλίδης, Μιχάλης (2002). ΑΠΟΕΛ 1926 – 2001: 75 χρόνια ένδοξης πορείας. Λευκωσία: ΑΠΟΕΛ. σελ. 257.
Χάας Λόλα

Η Χάας Λόλα (Haas Lola, πλήρης επωνυμία Team Haas (USA) Ltd.) ήταν βρετανική ομάδα της Φόρμουλα 1 με έδρα στην Αγγλία, η οποία είχε στήριξη από αμερικανούς επιχειρηματίες.

 Η Χάας Λόλα ιδρύθηκε το 1984 από τον Καρλ Χάας, αποκλειστικό εισαγωγέα της Lola Cars στην Αμερική, και τον Τέντι Μάγιερ, πρώην ιδιοκτήτη της ΜακΛάρεν. Η ομάδα αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα από το 1985 έως το 1986. Το εγχείρημα χρηματοδοτήθηκε από την Beatrice Foods που βοήθησε την ομάδα να κάνει μια συμφωνία με την Φορντ το 1986, βάσει της οποίας η Χάας Λόλα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τους κινητήρες της Φορντ για τρεις σαιζόν στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Ο Άλαν Τζόουνς, παγκόσμιος πρωταθλητής το 1980, παρά την αποχώρησή του από το 1983, επέστρεψε στις πίστες για να οδηγήσει το πρώτο μονοθέσιο της ομάδας στα τέλη της σαιζόν του 1985 και εν συνεχεία στη σαιζόν του 1986. Αφού άλλαξε η διαχείριση της Beatrice Foods και η εταιρεία αποσύρθηκε από τη χρηματοδότηση του εγχειρήματος, η ομάδα δεν ήταν πλέον σε θέση να συνεχίσει στη Φόρμουλα 1 μετά τη σαιζόν του 1986.Η ομάδα ήταν γνωστή ως Χάας Λόλα λόγω της σύνδεσης του Καρλ Χάας με την διεθνή αυτοκινητοβιομηχανία Λόλα (Lola Cars International), αν και η Λόλα δεν συμμετείχε στο εγχείρημα. Τα μονοθέσια της ομάδας σχεδιάστηκαν στην πραγματικότητα από μια εταιρεία σχεδιασμού και κατασκευής, ιδιοκτησίας του Χάας, που ήταν γνωστή με την επωνυμία FORCE, αλλά τους βαθμούς της ομάδας στο πρωτάθλημα κατασκευαστών τους κέρδισε η Λόλα, καθώς αυτή ορίστηκε από την ομάδα ως κατασκευαστής της. Η Χάας Λόλα αγωνίστηκε στη Φόρμουλα 1 μόλις σε 19 αγώνες, από τη σαιζόν του 1985 (Γκραν Πρι Ιταλίας) μέχρι τη σεζόν του 1986 (Γκραν Πρι Αυστραλίας), χωρίς να κάνει κάποια διάκριση. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα κατασκευαστών της Φόρμουλα 1 η ομάδα δεν κατατάχθηκε το 1985, καθώς δεν συγκέντρωσε βαθμούς, ενώ το 1986 κατατάχθηκε στην όγδοη θέση συγκεντρώνοντας μόλις 6 βαθμούς. Αποτελέστατα στην επίσημη ιστοσελίδα της Φόρμουλα 1
1641 Τάνα

Ο Τάνα (Tana) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,303. Ανακαλύφθηκε το 1935 από τον Νοτιοαφρικανό αγγλικής καταγωγής αστρονόμο Σύριλ Τζάκσον, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ, και πήρε το όνομά του από τον Ποταμό Τάνα της Κένυας.

 Η μέση διάμετρος του Τάνα εκτιμάται σε 25,66 ± 2,3 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,074 ± 0,015. Ο Τάνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 7 ώρες και 57 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Ιγκλού

Ένα ιγκλού (Ινουκτιτούτ: ᐃᒡᓗ, προφ.: Ιγλού), επίσης γνωστό ως χιονόσπιτο ή καλύβα από χιόνι, είναι ένας τύπος καταφυγίου που χτίζεται από χιόνι. Αν και τα ιγκλού συνδέονται συχνά με Ινουίτ (Εσκιμώους), παραδοσιακά χρησιμοποιήθηκαν μόνο από τους κατοίκους της Κεντρικής Αρκτικής του Καναδά και της περιοχής Κάαναακ της Γροιλανδίας. Άλλοι Ινουίτ συνήθιζαν να χρησιμοποιούν χιόνι για να μονώσουν τα σπίτια τους, τα οποία ήταν κατασκευασμένα από κόκκαλο και δέρματα φάλαινας. Το χιόνι χρησιμοποιείται επειδή οι θύλακες αέρα που παγιδεύονται σε αυτό το καθιστούν μονωτικό. Στο εξωτερικό, οι θερμοκρασίες μπορεί να είναι τόσο χαμηλές όσο -45 °C (−49 °F), αλλά στο εσωτερικό, η θερμοκρασία μπορεί να κυμαίνεται από -7 έως 16 °C (19 έως 61 °F) όταν θερμαίνεται μόνο από τη θερμότητα του σώματος.

 Το χιόνι που χρησιμοποιείται για την κατασκευή ενός ιγκλού πρέπει να έχει αρκετή δομική αντοχή για να κοπεί και να στοιβάζεται κατάλληλα. Το καλύτερο χιόνι που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για το σκοπό αυτό είναι το χιόνι που έχει φυσήξει από τον άνεμο, το οποίο μπορεί να χρησιμεύσει για τη συμπύκνωση και την αλληλεπίδραση των κρυστάλλων πάγου. Το χιόνι που έχει καθίσει απαλά στο έδαφος όταν ο καιρός είναι ακίνητος δεν είναι χρήσιμο. Η τρύπα που αφήνεται στο χιόνι όπου κόβονται οι ογκόλιθοι χρησιμοποιείται συνήθως ως το κάτω μισό του καταφυγίου. Οι μονωτικές ιδιότητες του χιονιού επιτρέπουν στο εσωτερικό του ιγκλού να παραμένει σχετικά ζεστό. Σε ορισμένες περιπτώσεις, εισάγεται ένα μόνο κομμάτι πάγου γλυκού νερού για να επιτρέψει το φως στο ιγκλού. Τα ιγκλού που χρησιμοποιήθηκαν ως χειμερινά καταφύγια είχαν κρεβάτια από χαλαρό χιόνι, δέρματα και γούνες καριμπού. Μερικές φορές, μια μικρή σήραγγα κατασκευάζεται στην είσοδο, για να μειώσει την απώλεια αέρα και θερμότητας όταν ανοίγει η πόρτα. Δέρματα ζώων ή μπλοκ χιονιού μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως πόρτα. Αρχιτεκτονικά, το ιγκλού είναι μοναδικό στο ότι είναι ένας θόλος που μπορεί να υψωθεί από ανεξάρτητους ογκόλιθους που ακουμπούν ο ένας στον άλλο και να γυαλιστεί για να χωρέσει χωρίς πρόσθετη δομή στήριξης κατά την κατασκευή. Ένα ιγκλού που έχει κατασκευαστεί σωστά θα υποστηρίξει το βάρος ενός ατόμου που στέκεται στην οροφή. Παραδοσιακά, ένα ιγκλού μπορεί να εδραιωθεί σκόπιμα αμέσως μετά την κατασκευή, δημιουργώντας μια μεγάλη φλόγα με ένα kudlik (quulliq, πέτρινο φωτιστικό), κάνοντας για λίγο το εσωτερικό πολύ ζεστό, γεγονός που κάνει τους τοίχους να λιώσουν ελαφρά και να κατακαθίσουν. Η θερμότητα του σώματος είναι επίσης επαρκής, αν και πιο αργή. Αυτό το λιώσιμο και το ξαναπάγωμα δημιουργεί ένα στρώμα πάγου που συμβάλλει στη δύναμη του ιγκλού.Η πλατφόρμα ύπνου είναι μια υπερυψωμένη περιοχή. Επειδή ο θερμότερος αέρας ανεβαίνει και ο ψυχρότερος αέρας καθιζάνει, η περιοχή εισόδου λειτουργεί ως παγίδα κρύου, ενώ ο χώρος ύπνου θα συγκρατήσει οποιαδήποτε θερμότητα παράγεται από μια σόμπα, μια λάμπα, τη θερμότητα του σώματος ή άλλη συσκευή. Οι Κεντρικοί Ινουίτ, ειδικά εκείνοι γύρω από το Στενό του Ντέιβις, επένδυσαν την περιοχή διαβίωσης με δέρμα, το οποίο θα μπορούσε να αυξήσει τη θερμοκρασία από περίπου 2 °C (36 °F) σε 10–20 °C (50–68 °F). How to Build an Igloo (wikiHow)
Ζάκυνθος (μυθολογία)

Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο Ζάκυνθος ήταν ήρωας από την Ψωφίδα που έγινε ο πρώτος οικιστής της Ζακύνθου από την οποία πήρε το όνομα του. Το όνομα του Ζακύνθου με την κατάληξη "νθος" παραπέμπει σε Πελασγική καταγωγή. Οι γονείς του ήταν ο Δάρδανος από την Αρκαδία και η Βάτεια της Τρωάδος, κόρη του Τεύκρου, τα αδέλφια του ήταν ο Ίλος του Δαρδάνου, ο Εριχθόνιος της Τρωάδος και πιθανότατα η Ιδαία. Ο Ζάκυνθος μετέβη από την Ήλιδα στην απέναντι νήσο και της έδωσε το όνομα του. Σήμερα απεικονίζεται στην σημαία της Ζακύνθου.

 Dionysus of Halicarnassus, Roman Antiquities. English translation by Earnest Cary in the Loeb Classical Library, 7 volumes. Harvard University Press, 1937-1950. Dionysius of Halicarnassus, Antiquitatum Romanarum quae supersunt, Vol I-IV. . Karl Jacoby. In Aedibus B.G. Teubneri. Leipzig. 1885. Greek text available at the Perseus Digital Library. Pausanias, Description of Greece with an English Translation by W.H.S. Jones, Litt.D., and H.A. Ormerod, M.A., in 4 Volumes. Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1918. Pausanias, Graeciae Descriptio. 3 vols. Leipzig, Teubner. 1903. Greek text available at the Perseus Digital Library. Stephanus of Byzantium, Stephani Byzantii Ethnicorum quae supersunt, edited by August Meineike (1790-1870), published 1849. A few entries from this important ancient handbook of place names have been translated by Brady Kiesling. Online version at the Topos Text Project.
Καλό Χωριό Ορεινής

Το Καλό Χωριό (γνωστό και ως Καλό Χωριό Ορεινής ή Καλό Χωριό Κλήρου) είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 734 κατοίκους.

 Σχετικά με την ονομασία του χωριού αναφέρονται διαφορετικές εκδοχές: κατά τον Σίμο Μενάρδο, δόθηκε από τους κατοίκους του προκειμένου να εξαλειφθεί άλλη - υποτιμητική - ονομασία που προερχόταν από γειτονικούς οικισμούς (μοτίβο που ο συγγραφέας αναφέρει ως κοινό και για τα υπόλοιπα χωριά της Κύπρου με την ίδια ονομασία), ενώ σύμφωνα με μια τοπική παράδοση το Καλό Χωριό οφείλει το όνομά του σε προσκυνητές της μονής Μαχαιρά ως δείγμα ευγνωμοσύνης για τη φιλοξενία που τους παρείχαν οι ντόπιοι. Μαρτυρίες κατοίκων αναφέρουν πως παλαιότερα ο οικισμός ονομαζόταν «Καλό Χωριό της Μερίκας», η οποία οφειλόταν στη βλάστηση της περιοχής. Ο οικισμός είναι κτισμένος σε ημιορεινή τοποθεσία της επαρχίας Λευκωσίας, κοντά σε δασική περιοχή και απέχει 28 χιλιόμετρα από την πόλη της Λευκωσίας. Εκκλησιαστικά, το Καλό Χωριό υπάγεται στην αρχιερατική περιφέρεια Παλαιομετόχου της μητρόπολης Ταμασού και Ορεινής και ο κεντρικός του ναός είναι αφιερωμένος στον Άγιο Γεώργιο (κτίσμα του 1993). Στις υποδομές του περιλαμβάνονται δημοτικό σχολείο που στεγάζεται σε κτίριο του 1960, κοινοτικό πάρκο, καθώς και εκδρομικός χώρος στην περιοχή της Πικρόβρυσης. Στο Καλό Χωριό καλλιεργούνται διάφορα είδη οπωροφόρων. Αν και η ευρύτερη περιοχή κατοικείτο ήδη από την αρχαιότητα, δεν είναι γνωστό το έτος ίδρυσης του σύγχρονου οικισμού, ο οποίος σύμφωνα με τοπική παράδοση δημιουργήθηκε στη θέση μιας μικρής εγκατάστασης βοσκών. Στην πρώτη απογραφή που διεξήχθη επί Αγγλοκρατίας το 1881, το χωριό είχε πληθυσμό 137 ατόμων (61 άνδρες και 76 γυναίκες), ενώ ο Βρετανός ιστορικός και αρχιτέκτονας Τζόρτζ Τζέφερι σε βιβλίο του που εκδόθηκε το 1918 κάνει μνεία στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και περιγράφει το Καλό Χωριό ως έναν μικρό και άσημο οικισμό. Το 1916 απέκτησε δημοτικό σχολείο, ενώ κατά την πρώτη περίοδο μετά την τουρκική εισβολή του 1974 φιλοξενήθηκαν στο χωριό Ελληνοκύπριοι πρόσφυγες. Ως αποτέλεσμα των διακοινοτικών συγκρούσεων του 1963-64 και της τουρκικής εισβολής σκοτώθηκαν ή αγνοούνται έξι κάτοικοι του οικισμού. Στο Καλό Χωριό γεννήθηκε το 1948 ο πολιτικός Κυριάκος Τυρίμος. Εντός του οικισμού υπάρχουν ο παλιός ναός του Αγίου Γεωργίου, ο οποίος κτίστηκε το 1633, ανακαινίστηκε το 1833 και διαθέτει καμπαναριό κατασκευασμένο στις αρχές του 20ού αιώνα, τα απομεινάρια ενός παλιού υδραγωγείου, κοινοτικό πάρκο, καθώς και το μνημείο πεσόντων και αγνοουμένων. Σε κοντινή απόσταση από το Καλό Χωριό υπάρχουν ένα αρχαίο μεταλλείο στη θέση Κοκκινόροτσος, ο ποταμός της Μαρούλλενας ή Μαρούλλαινας, φαράγγι, το δάσος Ασκόπελος και πεζοπορικό μονοπάτι μήκους περίπου 5 χιλιομέτρων, γνωστό ως Πικρόβρυση της Μερίκας. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο. Επίσημος ιστότοπος
Διεθνής Ένωση Γεωδαισίας και Γεωφυσικής

Η Διεθνής Ένωση Γεωδαισίας και Γεωφυσικής (ΔΕΓΓ, International Union of Geodesy and Geophysics, IUGG) είναι διεθνής οργανισμός μη κυβερνητικού χαρακτήρα που ιδρύθηκε το 1919 και εδρεύει στο Πότσνταμ. Αποτελεί μέλος του Διεθνούς Συμβουλίου Επιστημονικών Ενώσεων (ICSU). Στη ΔΕΓΓ συμμετέχουν σήμερα 69 Χώρες - μέλη δια εθνικών επιτροπών(¹).

 Κυρίαρχος στόχος της Ένωσης είναι η διεθνής συνεργασία των επιστημόνων καθόσον επιστημονικά θέματα που ανάγονται σε γεωδαιτικές και γεωφυσικές μελέτες (φυσικές, χημικές και μαθηματικές), έχουν ανάγκη αφενός της παγκόσμιας κάλυψης δεδομένων αφετέρου την ανάπτυξη και προώθηση αυτών. Στα πεδία έρευνας και μελετών της ΔΕΓΓ περιλαμβάνονται το σχήμα της Γης, τα βαρυτικά και μαγνητικά πεδία της, η δυναμική της Γης ως ένα σύνολο και των επιμέρους τμημάτων της, η εσωτερική δομή, η σύνθεση και η τεκτονική της Γης, η γενιά των μαγμάτων, η ηφαιστειακή δραστηριότητα και τα πετρώματα, ο υδρολογικός κύκλος, (συμπεριλαμβάνοντας το χιόνι και τον πάγο), οι πτυχές των ωκεανών, η ατμόσφαιρα, η ιονόσφαιρα, η μαγνητόσφαιρα, καθώς και ανάλογα προβλήματα που σχετίζονται με τη Σελήνη και τους άλλους πλανήτες. Παράλληλα η ΔΕΓΓ ενθαρρύνει την εφαρμογή αυτών των γνώσεων στις ανάγκες της κοινωνίας, όπως επί των ορυκτών πόρων, του μετριασμού των φυσικών κινδύνων και τη διαφύλαξη του περιβάλλοντος. Για τους σκοπούς της ΔΕΓΓ έχουν συγκροτηθεί οκτώ επιμέρους ημι-αυτόνομες επιστημονικές εταιρείες - ενώσεις, οι οποίες και είναι: η Διεθνής Ένωση Γεωδαισίας (IAG) η Διεθνής Ένωση Σεισμολογίας και Φυσικής του Εσωτερικού της Γης (IASPEI) η Διεθνής Ένωση Ηφαιστειολογίας και Χημείας του Εσωτερικού της Γης (IAVCEI) η Διεθνής Ένωση Γεωμαγνητισμού και Αερονομίας (IAGA) η Διεθνής Ένωση Μετεωρολογίας και Ατμοσφαιρικής Φυσικής (IAMAS) η Διεθνής Ένωση Υδρολογικών Επιστημών (IAHS) η Διεθνής Ένωση Φυσικών Επιστημών και Ωκεανών (IAPSO) και η Διεθνής Ένωση Κρυοσφαιρικών Επιστημών (IACS)Ανεξάρτητα των παραπάνω έχουν συγκροτηθεί και επιμέρους Επιτροπές για θέματα ειδικού ενδιαφέροντος όπως γεωφυσικών κινδύνων, γεωφυσικής ανάπτυξης, μελέτης ιζημάτων και ανάπτυξης μαθηματικών μελετών γεωφυσικής. (¹) Μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα από το 1922 που έγινε βασικό μέλος, την οποία και εκπροσωπεί η Γεωδαιτική και Γεωφυσική Επιτροπή του Κράτους. Επίσημη ιστοσελίδα IUGG: Αποστολή και διάρθρωση Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τόμ. 17ος, σελ.16