IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Γιάννης Βένος

Ο Γιάννης Βένος είναι παλιός Έλληνας ποδοσφαιριστής. Αγωνίστηκε κυρίως ως μέσος, αλλά ενίοτε και ως στόπερ καθώς και σε όλες σχεδόν τις θέσεις της άμυνας, του κέντρου και της επίθεσης, ανάλογα με τις ανάγκες της ομάδας του.

 Γεννήθηκε στις 8 Μαΐου 1952 στα Γιαννιτσά. Έπαιξε πρώτη φορά στην Αναγέννηση Γιαννιτσών, που αγωνίζονταν τότε στο στο πρωτάθλημα της Β΄Εθνικής, σε ηλικία 16 ετών στην οποία παρέμεινε για 4 χρόνια, μέχρι το 1973.Το 1973 μεταγράφηκε στον Άρη Θεσσαλονίκης με πρόταση του Γιουγκοσλάβου προπονητή Στάνκοβιτς και μετά από συντονισμένες ενέργειες του τότε προέδρου Νίκου Καμπάνη καθώς και του Κλεάνθη Βικελίδη. Ο Στάνκοβιτς τον είχε ζητήσει και την προηγούμενη χρονιά ως προπονητής της ΑΕΚ, αλλά η μεταγραφή δεν έγινε. Πρόταση του είχε γίνει και από τον Παναθηναϊκό. Στην αρχή αγωνίστηκε στη μεσαία γραμμή και στη συνέχεια καθιερώθηκε ως κεντρικός αμυντικός αποτελώντας μαζί με το Γιώργο Φοιρό ένα πετυχημένο αμυντικό δίδυμο. Αγωνίστηκε στον Άρη για έντεκα χρόνια ως το 1984, μια περίοδο που η ομάδα πρωταγωνιστούσε τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη, με κορυφαία στιγμή την καλή πορεία της στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ την περίοδο 1979-80, αφού τότε ο Άρης έφθασε μέχρι τους 16 του θεσμού. Είναι ο τρίτος παίκτης σε συμμετοχές στην ιστορία του Άρη, όπως και ο δεύτερος σε παρουσίες σε αγώνες της ομάδας στα Κύπελλα Ευρώπης. Είναι χαρακτηριστικό ότι δεν έλειψε από κανένα παιχνίδι του Άρη τις αγωνιστικές περιόδους 1978-79, 1979-80 και 1981-82. Στον Άρη προσέφερε τις υπηρεσίες του επίσης ως προπονητής, μάνατζερ, ως γενικός αρχηγός και ως μέλος του ΔΣ της ΠΑΕ. Αγωνίσθηκε στην Εθνική Νέων, στην Εθνική Ελπίδων και στην Εθνική Ανδρών. Ο προπονητής της Εθνικής Ελλάδος Μπίλλυ Μπίγκαμ τον είδε αγωνιζόμενο με την Αναγέννηση Γιαννιτσών και τον κάλεσε να προπονείται με το κλιμάκιο της Εθνικής στη βόρειο Ελλάδα με τον τότε βοηθό του Κλεάνθη Βικελίδη.Ο Γιάννης Βένος διακρίθηκε στην πολυετή καριέρα του στον Άρη για το καθαρό και περίτεχνο παιχνίδι του, γεγονός που αναγνώρισαν πολλοί μεγάλοι αντίπαλοί του, όπως ο Αντώνης Αντωνιάδης, ο Μίμης Παπαϊωάννου και ο Ντούσαν Μπάγεβιτς, οι οποίοι εκφράστηκαν με κολακευτικά λόγια για τον τρόπο που τους αντιμετώπισε ως αντιπάλους σέντερ φορ. Τιμήθηκε από τον Άρη, από τον ΠΣΑΠ αλλά και από αθλητικούς, πολιτιστικούς και άλλους φορείς για τις υπηρεσίες του στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Από το 2004 είναι πρόεδρος του συλλόγου των βετεράνων παικτών του Άρη.Είναι πτυχιούχος της Εθνικής Ακαδημίας Σωματικής Αγωγής (ΕΑΣΑ), αλλά επαγγελματικά δραστηριοποιείται στον επιχειρηματικό τομέα. Γιώργος Συρίδης (28 Φεβρουαρίου 2009). «Μια έκθεση τέχνης εμπνευσμένη από το ποδόσφαιρο». Αθλητισμός. Καθημερινή. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2009.
Τζαχάς

Ο Τζαχάς (ή Ζαχάς ή Τσακά) ήταν Τούρκος εμίρης του 11ου αιώνα που δημιούργησε ένα κράτος στη δυτική Μικρά Ασία με πρωτεύουσα τη Σμύρνη. Ο Τζαχάς έδρασε στη Μικρά Ασία τα ταραγμένα χρόνια μετά τη μάχη του Μαντζικέρτ. Αιχμαλωτίστηκε και φυλακίστηκε από τους Βυζαντινούς ενώ έκανε επιδρομές στη Μικρά Ασία. Πιθανότατα δεν ήταν υπό τις διαταγές του σουλτάνου των Μεγάλων Σελτζούκων, αλλά δρούσε ανεξάρτητα. Ενώ ήταν φυλακισμένος κατάφερε να μάθει να μιλά ελληνικά μέσα σε λίγους μήνες. Στη διάρκεια της βασιλείας του Νικηφόρου Γ΄ Βοτανειάτη του δόθηκαν κάποιες ελευθερίες και μεταφέρθηκε στο αυτοκρατορικό παλάτι. Μάλιστα τιμήθηκε από το Νικηφόρο Γ΄ με τίτλο της βυζαντινής αυλής. Όταν ο Αλέξιος Κομνηνός ανέτρεψε τον Νικηφόρο Γ΄ και έγινε αυτοκράτορας, ο Τζαχάς αφέθηκε ελεύθερος. Η παραμονή του στην Κωνσταντινούπολη μεγάλωσε τις φιλοδοξίες του σε τέτοιο βαθμό ώστε να σκεφτεί ότι και αυτός θα μπορούσε να ανέβει στο θρόνο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Εγκατέστησε την πρωτεύουσά του στη Σμύρνη και, με τη βοήθεια ενός Βυζαντινού πλοιοκτήτη, δημιούργησε πολεμικό στόλο. Με αυτόν κατάφερε να καταλάβει τα νησιά Λέσβος, Χίος, Σάμος και Ρόδος και γενικά να κυριαρχήσει στις δυτικές μικρασιατικές ακτές. Το 1090 συμμάχησε με τους Πετσενέγκους, έναν τουρκικό λαό που ζούσε στις στέπες βόρεια του Δούναβη για συνδυασμένη πολιορκία της Κωνσταντινούπολης. Ο Αλέξιος κινητοποίησε μεγάλες δυνάμεις για να αποκρούσει το στόλο του Τζαχά και να καταστρέψει ένα τμήμα του.

 Το 1091 μ.Χ λίγο έξω από την Κωνσταντινούπολη διεξάγεται η μάχη στο Λεβούνιο. Ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Αλέξιος Α' ο Κομνηνός στρατολογώντας 50.000 Έλληνες από τη Θράκη, τη Μακεδονία, τη Στερεά Ελλάδα, την Πελοπόννησο και τα νησιά του Β. Αιγαίου, πληρώνοντας 5000 Δυτικούς Μισθοφόρους και με τη βοήθεια 40.000 Κουμάνων (πρόκειται για μια ιδιόμορφη κοινοπολιτεία ευρω-ασιατικών νομαδικών και ημινομαδικών φύλων που είχαν φήμη ικανών πολεμιστών οι οποίοι ήταν εύστοχοι με βέλη) νικά του Πετσενέγκους που αριθμούσαν 110.000 πολεμιστές. Η συντριπτική ήττα των Πετσενέγκων από τους Βυζαντινούς και τους Κουμάνους στη μάχη του Λεβουνίου χάλασε τα σχέδια του Τζαχά. Μετά το τέλος της μάχης 100.000 Πετσενέγκοι κείτονταν νεκροί ενώ οι απώλειες για το αυτοκρατορικό στρατό ήταν 12.500 άνδρες και των Κουμάνων 6.500. Η μάχη στο Λεβούνιο ήταν η αρχή του τέλους για τους Πετσενέγκους. Η νίκη των Βυζαντινών και ολοκληρωτική ήττα των Πετσενέγκων σταμάτησε οριστικά τις επιδρομές τους και τα σχέδια του Τούρκου εμίρη της Σμύρνης, Τζαχά, ο οποίος το 1090 είχε συνεργαστεί με τους Πετσενέγκους με απώτερο σκοπό την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης με τη βοήθειά τους. Το 1092 ο Τζαχάς πάντρεψε την κόρη του με το σουλτάνο του Ρουμ, Κιλίτς (ή Κιλίτζ) Αρσλάν Α΄, σε μια προσπάθεια να σχηματίσει μία νέα συμμαχία εναντίον των Βυζαντινών. Ο Αλέξιος, όμως, πέτυχε να στρέψει τον Κιλίτς Αρσλάν εναντίον του. Το 1094, κατά τη διάρκεια ενός συμποσίου στη Σμύρνη, ο Κιλίτς Αρσλάν δολοφόνησε τον μεθυσμένο Τζαχά. Τον Τζαχά διαδέχθηκε ο γιος του, που όμως έχασε τα εδάφη του από τους Βυζαντινούς μετά τη μάχη του Δορυλαίου. Τα αντίστοιχα άρθρα στη γαλλόφωνη και στην αγγλόφωνη wikipedia.
Μητροπολίτης Γέρων Χαλκηδόνος Εμμανουήλ

Ο Μητροπολίτης Γέρων Χαλκηδόνος Εμμανουήλ (γενν. 19 Δεκεμβρίου 1958) είναι Έλληνας Επίσκοπος, Μητροπολίτης Γέρων Χαλκηδόνος από τις 16 Φεβρουαρίου 2021. Διετέλεσε Μητροπολίτης Γαλλίας από το 2003 έως το 2021, ex officio Πρόεδρος της Συνέλευσης των Ορθόδοξων Επισκόπων της Γαλλίας, και προεδρεύων της Διάσκεψης των Ευρωπαϊκών Εκκλησιών από το 2009. Επίσης, είναι ένας από τους εκπροσώπους του Χριστιανισμού στο διοικητικό συμβούλιο του Διεθνούς Κέντρου Διαθρησκευτικού και Διαπολιτισμικού Διαλόγου Βασιλιάς Αμπντουλάχ Μπιν Αμπντούλ Αζίζ, στη Βιέννη.

 Ο Εμμανουήλ Αδαμάκης γεννήθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 1958 στον Άγιο Νικόλαο Λασιθίου. Πτυχιούχος της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Ηρακλείου, συνέχισε τις σπουδές του σε μεταπτυχιακό επίπεδο στη Φιλολογική Σχολή του Καθολικού Ινστιτούτου Παρισιού και στο Ινστιτούτο του Αγίου Σεργίου. Συνέχισε τις σπουδές του επί της ιστορίας των θρησκειών στην Σορβόννη (Paris IV) και στο Ανώτατο Ινστιτούτο Οικουμενικών Σπουδών. Χειροτονήθηκε Διάκονος και Πρεσβύτερος το 1985 από τον Μητροπολίτη Βελγίου Παντελεήμονα. Συνέχισε τις σπουδές του στο Ινστιτούτο Ορθόδοξης Θεολογίας Τιμίου Σταυρού Βοστώνης, από όπου έλαβε το δίπλωμά του στην Θεολογία το 1987. Στη συνέχεια, κατόπιν αποφάσεως του Μητροπολίτου Βελγίου Παντελεήμονα διακόνησε ως Πρωτοσύγκελος της Μητροπόλεως Βελγίου, παραμένοντας Εφημέριος της Ενορίας των Αρχαγγέλων στις Βρυξέλλες. Είχε για πολλά έτη την διεύθυνση του Γραφείου του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, από την ίδρυσή του το 1995. Στις 5 Σεπτεμβρίου 1996 εξελέγη παμψηφεί από την Αγία και Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου Επίσκοπος της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Επισκοπής Ρηγίου, Βοηθός της Ιεράς Μητροπόλεως Βελγίου. Στις 20 Ιανουαρίου 2003 εξέλεγη παμψηφεί Μητροπολίτης Γαλλίας από την Αγία και Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Του ανατέθηκε η εκπροσώπηση του Πατριαρχείου στον θεολογικό διάλογο με τις Προχαλκηδόνιες Εκκλησίες. Διατηρεί την ευθύνη του αμφίδρομου ακαδημαϊκού διαλόγου με τον Ισλαμισμό και τον Ιουδαϊσμό. Είναι επίσης προεδρεύων της Διάσκεψης των Ευρωπαϊκών Εκκλησιών. Στις 16 Φεβρουαρίου 2021 η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου τον εξέλεξε παμψηφεί Γέροντα Μητροπολίτη Χαλκηδόνος. Την 20ή Μαρτίου πραγματοποιήθηκε η ενθρόνισή του στον Ιερό Καθεδρικό Ναό Αγίας Τριάδος Χαλκηδόνος, παρουσία του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου. Ιππότης της Λεγεώνας της Τιμής της Ελλάδας (2010) Ανώτερος Ταξιάρχης του Τάγματος της Τιμής της Ελλάδας (2011) Τάγμα της Φιλίας του Καζακστάν (2019) Τάγμα της Τιμής (α΄ τάξης) της Ουκρανίας Τάγμα του Πρίγκηπα Γιάροσλαβ του Σοφού της Ουκρανίας (δ΄ τάξης) Επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου Αθηνών (αναγόρευση την 1η Νοεμβρίου 2022) Ο Μητροπολίτης Εμμανουήλ στην Orthowiki(Γαλλικά)
Ερελέουβα

Η Ερελέουβα (πριν το 440 - π. 500;) ήταν από τον γάμο της βασίλισσα των Οστογότθων, σύζυγος του Θεοδέμιρου και μητέρα του Θεοδώριχου του Μεγάλου, βασιλέων των Οστρογότθων.

 Συχνά αναφέρεται ως παλλακίδα του Θεοδέμιρου, αν και ο ιστορικός Τόμας Χόντγκιν σημειώνει ότι "η δυσφημιστική αυτή λέξη δεν ταιριάζει στη θέση της. Σε πολλά Τευτονικά έθνη, όπως μεταξύ των Βορειογερμανών (Βίκινγκς) επόμενου αιώνα, φαίνεται να υπήρχε κάποια χαλαρότητα ως προς την τελετή του γάμου". Ο Γελάσιος αναφέρεται σε αυτήν ως regina (βασίλισσα). Είχε μία εξέχουσα κοινωνική θέση, παρά την ανεπίσημη ένωσή της με τον Θεοδέμιρο. Ήταν Ορθόδοξη και είχε βαπτιστεί με το όνομα Ευσεβία. Μάλλον είχε μεταστραφεί από τον Αρειανισμό όταν ήταν έφηβη, αλλά οι λεπτομέρειες είναι ασαφείς στις ιστορικές καταγραφές. Η Ερελέουβα θεωρείται ότι έλαβε την Ορθοδοξία αρκετά σοβαρά, όπως δείχνει η αλληλογραφία της με τον πάπα Γελάσιο και η αναφορά σε αυτήν από τον Μ. Φ. Εννόδιο στον Πανηγυρικό του Θεοδώριχου. Το όνομά της γράφεται με διάφορους τρόπους από τους ιστορικούς της αρχαιότητας, όπως Ερεριλίβα (από τα σωζόμενα αποσπάσματα του χρονικού του Ανώνυμου, που εκδόθηκε από τον Ερρ. Βαλέσιο) και Ερελίεβα (από τον ιστορικό Ιορδάνη). Είναι ευρέως γνωστή στους ιστορικούς της εποχής μας ως Ερελέουβα, καθώς έτσι αλληλογραφούσε με τον πάπα Γελάσιο Α΄. Το όνομά της σχετίζεται ετυμολογικά με το Έριλαζ (διδάσκαλος της Ρουνικής γραφής), το earl (κόμης) και τους Έρουλους, που ήταν στενά συνδεδεμένοι με τους Οστρογότθους. Amory, Patrick (1997). People and Identity in Ostrogothic Italy, 489-554. Cambridge: Cambridge University Press. p. 450. ISBN 0-521-57151-0. Hodgkin, Thomas (1897). Theodoric the Goth: Barbarian Champion of Civilisation. London: G.P. Putnam's Sons. p. 34. Amory, Patrick (1997). People and Identity in Ostrogothic Italy, 489-554. Cambridge: Cambridge University Press. pp. 268–269. ISBN 0-521-57151-0. See Anonymus Valesianus Pars Posterior: Chronica Theodericiana. The Latin Library.
Σαμπάχ αλ-Άχμαντ αλ-Τζαμπρ αλ-Σαμπάχ

Ο Σαμπάχ αλ-Άχμαντ αλ-Τζαμπρ αλ-Σαμπάχ (Sabah IV Al-Ahmad Al-Jaber Al-Sabah, αραβικά: صباح الأحمد الجابر الصباح ) ήταν Εμίρης του Κουβέιτ από το 2006 ως το 2020. Ήταν τέταρτος γιος του πρώην Εμίρη του Κουβέιτ και είχε δύο γιους.

 Γεννήθηκε στις 16 Ιουνίου του 1929. Σπούδασε στο σχολείο αλ-Μουμπαράκγια. Ήταν δίδυμος αδερφός του εμίρη Τζαμπρ αλ-Άχμαντ αλ-Τζαμπρ αλ-Σαμπάχ, ο οποίος τον διόρισε Πρωθυπουργό στις 13 Ιουλίου του 2003. Ο Εμίρης αυτός πέθανε στις 15 Ιανουαρίου 2006. Ο αλ Σαμπάχ ήταν χήρος, καθώς η σύζυγός του Σέιχα Φιτούχ, πέθανε το 1990. Το 1962 ανέλαβε υπουργός Πληροφοριών και την επόμενη χρονιά στις 28 Ιανουαρίου 1963 έγινε Υπουργός Εξωτερικών. Στο αξίωμα αυτό υπηρέτησε από το 1963 ως το 2003, γεγονός που τον κατέστησε έναν από τους μακροβιότερους Υπουργούς Εξωτερικών στον κόσμο. Ήταν επίσης Υπουργός Πληροφοριών, αντιπρόεδρος της κυβερνήσεως και διορίστηκε νέος Εμίρης μετά την παραίτηση του άρρωστου Εμίρη Σεΐχ Σαάντ Αλ (Sheik Saad Al Abdallah Al Salem Al Sabah) στις 23 Ιανουαρίου του 2006. Την επομένη ημέρα, ο Εμίρης καθαιρέθηκε από την Εθνοσυνέλευση του εμιράτου, καθώς κρίθηκε ανίκανος να κυβερνήσει εξαιτίας προβλημάτων υγείας. Ο Σεΐχ Σαμπάχ Αλ Αχμάντ ανακηρύχθηκε νέος Εμίρης από την Εθνοσυνέλευση. Στις 19 Μαρτίου του 2008 διέλυσε την εθνοσυνέλευση και προκήρυξε πρόωρες εκλογές, οι οποίες διενεργήθηκαν στις 17 Μαΐου. Λίγο νωρίτερα, στις 17 Μαρτίου, έπειτα από αγώνα για την εξουσία η κυβέρνηση είχε παραιτηθεί.Κατά την θητεία του εμίρη Σαμπάχ, ψηφίστηκε ένας από τους πιο σημαντικούς νόμους για την ελευθερία του τύπου στον αραβικό κόσμο. Απεβίωσε στις 29 Σεπτεμβρίου 2020. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Sabah Al-Ahmed Al-Jaber Al-Sabah στο Wikimedia Commons
Και αυτός το βιολί του

Το Και αυτός το βιολί του ή Αν ήταν το βιολί πουλί είναι ο τίτλος ελληνικής κινηματογραφικής ταινίας του 1984, σε σκηνοθεσία Τάκη Βουγιουκλάκη και σενάριο του Λάκη Μιχαηλίδη, με πρωταγωνιστή τον Σωτήρη Μουστάκα.

 Ο Λευτέρης, που είναι βιολιστής, τρέχει διαρκώς από δω κι από κει για δουλειά. Από τη Συμφωνική Ορχήστρα μέχρι την εκκλησία. Κάποια Κυριακή, ένα επεισόδιο λόγω ανταγωνισμού δύο εκκλησιών γίνεται η αιτία να βρεθεί στη φυλακή, όπου και διηγείται τη ζωή του σ' έναν συγκρατούμενό του. Έχει κάνει μια πολυτάραχη ζωή, πλούσια σε γάμους και διαζύγια. Παντρεύτηκε τρεις φορές: στην αρχή με την ερωτιάρα Τζένη, ακολούθως με τη θρησκευόμενη Άννα και τέλος με τη σεμνή Μαρία. Χώρισε δε και με τις τρεις, επειδή η πρώτη ήταν τζογαδόρισσα, η δεύτερη έπαιζε σε πορνοταινίες και η τρίτη τον απάτησε ανταποδίδοντάς του τα ίσα. Σωτήρης Μουστάκας - Λευτέρης Παγκανινάκης Γιάννης Μιχαλόπουλος - δικαστής Γιάννης Βογιατζής - Βλάσσης Μπούκας Θάνος Παπαδόπουλος - παπα-Φώτης Βίνα Ασίκη - Άννα Τσουραπίδου Αθηνά Μαυρομάτη - Μαρία Στέλλα Κωνσταντινίδου - Τζένη Δήμητρα Σερεμέτη - μητέρα Τζένης Ηλίας Κακλαμάνης - Τζίμης Αλέκος Ζαρταλούδης - πατέρας Τζένης Κώστας Παληός - δρ Θάνος Τσουκαντάς Λιλή Ντερίμα - Μήτση Μπάμπης Κορκοτάς - Μπάμπης Τσουραπίδης Κώστας Μακέδος - παπα-Γιώργης Γιώργος Βάσος - Φώντας Γιάννης Μελαχροινούδης - δικηγόρος Μαρία Γιαννοπούλου - μασέζ Χάρης Νάζος - πάτερ Ονούφριος Η ταινία κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες τη σεζόν 1984-1985 κόβοντας 105.041 εισιτήρια και κατατάχθηκε στην 9η θέση ανάμεσα σε 38 ταινίες της ίδιας σεζόν. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 2 Ιουνίου 2008. Η ταινία άλλαξε τίτλο προκειμένου να προβληθεί στην τηλεόραση, μια και το αρχικό Αν ήταν το βιολί πουλί θεωρήθηκε τότε ακατάλληλο. Και αυτός το βιολί του στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος Και αυτός το βιολί του στο Cine.gr\ Κριτική της ταινίας από τον Σταύρο Γανωτή
Δήμος Ωλένης

Ο Δήμος Ωλένης ήταν δήμος του Νομού Ηλείας που συστάθηκε με το δικοικητικό πρόγραμμα «Καποδίστριας» από τη συνένωση δεκαέξι παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, οι οποίες αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα αυτού. Λειτούργησε την περίοδο 1997-2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του διοικητικού προγράμματος «Καλλικράτης» και εντάχθηκε στον Δήμο Πύργου. Βρισκόταν στο κεντρικό τμήμα του νομού και συνόρευε με τους δήμους: Πηνείας, Φολόης, Αρχαίας Ολυμπίας, Πύργου και Αμαλιάδος. Είχε μόνιμο πληθυσμό 8.713 κατοίκους βάσει της απογραφής του 2001 και καταλάμβανε έκταση 152.231 στρεμμάτων. Ο δήμος πήρε την ονομασία του από τη μεσαιωνική πόλη Ώλενα. Έδρα του ήταν το χωριό Καράτουλα.

 Στο δήμο περιλαμβάνονταν τα εξής 16 δημοτικά διαμερίσματα: Δ.δ. Καράτουλα [ 952 ] ο Καράτουλας [ 941 ] τα Κλειδεραίικα [ 8 ] τα Μάρμαρα [ 3 ] Δ.δ. Αγίας Άννης -- η Αγία Άννα [ 368 ] Δ.δ. Αρβανίτη -- ο Αρβανίτης [ 330 ] Δ.δ. Γουμέρου -- το Γούμερο [ 1.000 ] Δ.δ. Καρυάς [ 219 ] η Καρυά [ 84 ] η Βαρβαρίνα [ 44 ] το Σιτοχώρι [ 91 ] Δ.δ. Κλινδιάς -- ο Κλινδιάς [ 538 ] Δ.δ. Κουτσοχέρας -- η Κουτσοχέρα [ 688 ] Δ.δ. Λανθίου [ 549 ] το Λάνθι [ 532 ] η Μονή Κρεμαστής [ 17 ] Δ.δ. Λατζοΐου [ 829 ] το Λατζόι [ 575 ] ο Άγιος Γεώργιος [ 130 ] το Αλμυρίκι [ 96 ] ο Γραμματικός [ 28 ] Δ.δ. Μαγούλας [ 595 ] η Μαγούλα [ 560 ] τα Κατσομαλιαραίικα [ 35 ] Δ.δ. Μουζακίου -- το Μουζάκι [ 432 ] Δ.δ. Πεύκης -- η Πεύκη [ 335 ] Δ.δ. Σοπίου -- το Σόπι [ 303 ] Δ.δ. Χαριάς -- η Χαριά [ 234 ] Δ.δ. Χειμαδιού -- το Χειμαδιό [ 645 ] Δ.δ. Ωλένης -- η Ωλένη [ 696 ] Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Ωλένης (1997-2010). eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 14/12/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Ωλένης (1835-1912). eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 14/12/2018. Επίσημη ιστοσελίδα του Δήμου Ωλένης Στοιχεία για το Δήμο Ωλένης από το Υπουργείο Εσωτερικών Αρχειοθετήθηκε 2008-06-11 στο Wayback Machine. Ιστότοπος της ομάδας Πανωλενιακός Καράτουλα
Ζωόχωση

Ζωόχωση είναι η αφύσικη και στερεότυπη συμπεριφορά που συνίσταται στην επανάληψη σταθερών και μονότονων κινήσεων ζώων που βρίσκονται σε αιχμαλωσία. Το 1992. Ο Bill Travers ήταν ο δημιουργός του όρου ζωόχωση (zoochosis) για να περιγράψει αυτή την έμμονη, επαναλαμβανόμενη συμπεριφορά ζώων που διαβιούν σε ζωολογικούς κήπους, χαρακτηρίζοντάς την ως ψυχιατρική νόσο με κυρίαρχα στοιχεία το άγχος, την ιδεοληπτική νεύρωση και την ψυχωτική κατάθλιψη.Τα δε ζώα που πάσχουν από αυτή τη νόσο τα ονόμασε ζωοχωτικά (zoochotic).

 Δικαίως η ζωόχωση χαρακτηρίστηκε ως ψύχωση διότι προέρχεται από το αγγλικό zoo +( psy ) chosis,λέξεις που προέρχονται από τις αντίστοιχες ελληνικές :ζώο + ψύχωσις Τα ζώα που βρίσκονται στην αιχμαλωσία δεν είναι προετοιμασμένα να προσαρμοστούν στο κλίμα, τη διατροφή και το μικρό χώρο- συνήθως κλουβιά- στον οποίο τοποθετούνται, διότι τα χαρακτηριστικά του νέου περιβάλλοντός τους μπορεί να είναι εντελώς ξένα προς τη φύση τους.Πέρα από την απώλεια του φυσικού τους περιβάλλοντος, τους επιβάλλεται κατάσταση αδράνειας μέσω λήψης φαρμάκων, ιατρικός έλεγχος γονιμότητας, καθώς και η έλλειψη δυνατότητας επανένταξής τους στη φυσιολογική τους ομάδα-αγέλη. Συνεπώς,συχνά παρουσιάζουν συμπτώματα, που έχουν πολλές ομοιότητες με αυτά της ανθρώπινης συμπεριφοράς ατόμων, τα οποία για ποικίλους λόγους είναι χρόνια έγκλειστα και πάσχουν από τη νεύρωση ιδρυματοποίησης, σύμφωνα με τους γιατρούς Garry Marvine και Bob Mullan. Τα σημάδια που προδίδουν ότι ζώα σε αιχμαλωσία βρίσκονται σε κατάσταση ψύχωσης είναι τα εξής:Εκπέμπουν φωνή θλίψης και δυσθυμίας Προσπαθούν να απεγκλωβιστούν δαγκώνοντας τα κάγκελα Γλύφουν επανειλημμένα τα κάγκελα και τους τοίχους Βηματίζουν συνεχώς μπρός πίσω ή στα πλάγια Στρίβουν και γυρίζουν ασυνήθιστα το λαιμό τους Παρουσιάζουν βουλιμία δοκιμάζοντας τον εμετό τους Στριφογυρνούν και πατάνε στις ίδιες πατημασιές Έχουν τάσεις κοπρολαγνείας και κοπροφαγίας Κουνούν ρυθμικά το κεφάλι πάνω κάτω επανειλημμένα Κουνιούνται ή στροβιλίζονται ακανόνιστα Πλένονται και γλύφονται υπέρμετρα, τραβούν τις τρίχες τους μέχρι να γυμνωθούν κάποια μέρη στο δέρμα τους Δαγκώνουν την ουρά τους επανειλλημένα, μασάνε τα πόδια τους και κτυπάνε το κεφάλι τους Εάν το περιβάλλον της αιχμαλωσίας δεν είναι κατάλληλο για τις συγκεκριμένες ανάγκες του ζώου,όπως ο περιορισμός της κίνησης σε στενούς τεχνητούς χώρους, η ανεπαρκής διατροφή, η διαρκής έκθεση στο κοινό χωρίς δυνατότητα διαφυγής, μπορεί να προκαλέσει ανία, στρες, που έχει σαν αποτέλεσμα τον κλονισμό τόσο της σωματικής όσο και της ψυχικής του υγείας,την ανάπτυξη μη φυσιολογικής συμπεριφοράς, ακόμη και πρόωρη θνησιμότητα. Κακοποίηση ζώων Jack C. Richards,Samuela Eckstut-Didier, Unit 5/ Animals/Reading 3 (2012). Let`s Abandon Zoos/Strategic Reading Level 1 Student's Book, Τόμος 1. Cambridge: Cabbridge University Press. σελίδες 47-50. ISBN 978-0-521-28112-6. PETA (People for the Ethical Treatment of Animals) (2014-10-14), 9 Animals Driven Insane, https://www.youtube.com/watch?v=u4lbpEiltI4&feature=youtu.be, ανακτήθηκε στις 2016-11-26 The Documentary Network (2014-06-09), Zoochosis - The living conditions of animals in captivity, https://www.youtube.com/watch?v=EyFOUGppHco, ανακτήθηκε στις 2016-11-26
Ιλαρίων Καπράλ

Ο Μητροπολίτης Ιλαρίων (κατά κόσμον Ίγκορ Αλεξέγιεβιτς Καπράλ, ρωσικά: Игорь Алексеевич Капрал‎; γενν. στη Σπίριτ Ρίβερ, Αλμπέρτα, Καναδά, 6 Ιανουαρίου 1948 - 16 Μαΐου 2022) ήταν μητροπολίτης και πρωθιεράρχης της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας εκτός Ρωσίας, καθώς και μητροπολίτης Ανατολικής Αμερικής και Νέας Υόρκης.

 Ο Ιγκόρ Καπράλ γεννήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 1948 στο Σπίριτ Ρίβερ του Καναδά σε οικογένεια μεταναστών από του Κυβερνείου Βολίν. Το 1972 αποφοίτησε από το Θεολογικό Σεμινάριο του Τζώρντανβιλ στις Η.Π.Α. Εντάχθηκε στην Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία εκτός Ρωσίας και στις 2 Δεκεμβρίου 1974 εκάρη μοναχός. Διάκονος χειροτονήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 1975 και Πρεσβύτερος το Σάββατο του Λαζάρου 1976. Το ίδιο έτος αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο των Συρακουσών έχοντας λάβει το πτυχίο της Σλαβικής Φιλολογίας. Στις 10 Δεκεμβρίου 1984 χειροτονήθηκε Επίσκοπος Μανχάταν, βοηθός επίσκοπος της Επισκοπής Ανατολικής Αμερικής. Ανέλαβε τις ενορίες της Πενσυλβανίας και ταυτόχρονα υπηρέτησε ως Γραμματέας της Ιεράς Συνόδου. Το 1995 του δόθηκε ο τίτλος του Επισκόπου Βασιγκτώνος με διαμονή στη Νέα Υόρκη. Εξαιτίας όμως των ανωμαλιών που προέκυψαν στη διοίκηση των ενοριών της Αυστραλίας μετά την κοίμηση του Αρχιεπισκόπου Παύλου εξελέγη στις 20 Ιουνίου 1996 Αρχιεπίσκοπος Σίδνεϊ και Αυστραλίας-Νέας Ζηλανδίας. Στις 12 Μαΐου 2008 εξελέγη Μητροπολίτης Ανατολικής Αμερικής και Νέας Υόρκης. Η εκλογή επικυρώθηκε από την Ιερά Σύνοδο του Πατριαρχείου Ρωσίας στις 14 Μαΐου 2008. Παραμένει επίσης προσωρινά κυβερνήτης της Επαρχίας της Αυστραλίας και της Νέας Ζηλανδίας. Εκοιμήθη στις 16 Μαΐου 2022. ΕΤΟΣ 2007 Ε. ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ ΡΩΣΙΑΣ METROPOLITAN HILARION Иларион, митрополит Восточно-Американский и Нью-Йоркский, Первоиерарх Русской Зарубежной Церкви (Капрал Игорь Алексеевич) Η Ρωσική Εκκλησία γιόρτασε την πενταετία της επανένωσής της (ΦΩΤΟ)
Διμερκαπρόλη

Η διμερκαπρόλη, που ονομάζεται επίσης βρετανικός αντι-Λεβισίτης (BAL), είναι φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία οξείας δηλητηρίασης από αρσενικό, υδράργυρο, χρυσό και μόλυβδο. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για δηλητηρίαση από αντιμόνιο, θάλλιο ή βισμούθιο, αλλά τα στοιχεία για αυτές τις χρήσεις δεν είναι πολύ ισχυρά. Χορηγείται με ένεση σε μυ. Συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν υψηλή αρτηριακή πίεση, πόνο στο σημείο της ένεσης, έμετο και πυρετό. Δεν συνιστάται σε άτομα με αλλεργίες στα φιστίκια. Δεν είναι σαφές εάν η χρήση κατά την εγκυμοσύνη είναι ασφαλής για το μωρό. Η διμερκαπρόλη λειτουργεί δεσμεύοντας τα βαρέα μέταλλα. Η διμεκαρπρόλη παρασκευάστηκε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο βασικών φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Στις Ηνωμένες Πολιτείες μια πορεία θεραπείας κοστίζει πάνω από US$200.

 Η διμερκαπρόλη υπήρξε εδώ και πολύ καιρό η θεραπεία χηλίωσης για δηλητηρίαση από μόλυβδο ή αρσενικό και είναι ένα απαραίτητο φάρμακο. Χρησιμοποιείται επίσης ως αντίδοτο στο χημικό όπλο λεβισίτης. Ωστόσο, επειδή μπορεί να έχει σοβαρές παρενέργειες, οι ερευνητές έχουν επίσης επιδιώξει την ανάπτυξη λιγότερο τοξικών αναλόγων. Η νόσος του Wilson είναι μια γενετική διαταραχή στην οποία ο χαλκός συσσωρεύεται μέσα στο ήπαρ και σε άλλους ιστούς. Η διμερκαπρόλη είναι χηλικός χηλικός παράγοντας που έχει εγκριθεί από το FDA για τη θεραπεία της νόσου του Wilson. Το αρχικό της όνομα αντικατοπτρίζει την προέλευσή του ως μια ένωση που αναπτύχθηκε κρυφά από τους Βρετανούς βιοχημικούς στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου ως αντίδοτο για το λεβισίτη, έναν πλέον απαρχαιωμένο παράγοντα χημικού πολέμου με βάση το αρσενικό.
Μαζαράκι Ηλείας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Ελλάδα, δείτε: ΜαζαράκιΤο Μαζαράκι είναι ημιορεινός οικισμός της Ηλείας και βρίσκεται κτισμένος σε υψόμετρο περίπου 305 μέτρων, στο ενδιάμεσο περίπου των ανατολικών οχθών του φράγματος Πηνειού και των δυτικών παρυφών του πεδινού δρυοδάσους της Κάπελης. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 32 χιλιομέτρων βορειοανατολικά της πόλης της Αμαλιάδας, περίπου 33 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Πύργου και περίπου 65 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Πάτρας. Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 188 μόνιμοι κάτοικοι. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με τον τομέα της κτηνοτροφίας.

 Αναγνωρίστηκε ως οικισμός την 20η Απριλίου 1835 και υπήχθη στον τότε δήμο Πύλου Αχαιοήλιδος ενώ με το ΦΕΚ 5Α της 8ης Μαρτίου 1841, και την κατάργηση του δήμου Πύλου, υπήχθη στον τότε δήμο Πηνειίων. Με το ΦΕΚ 256Α της 28ης Αυγούστου 1912, και την κατάργηση των δήμων, ορίστηκε ως έδρα της τότε Κοινότητα Μαζαρακίου της οποίας αποτελούσε έδρα και οικισμό μέχρι την κατάργηση των κοινοτήτων και την επαναθέσπιση των δήμων σύμφωνα με το «Σχέδιο Καποδίστριας». Επί της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας» αποτελούσε την έδρα του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος του Δήμου Πηνείας. Σήμερα αποτελεί έδρα και οικισμό της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας του «καλλικρατικού» δήμου Ήλιδας. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Μαζαρακίου Ηλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Μαζαρακίου Ηλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Πηνείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Ήλιδας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/08/2020.
Μανίκα

Η Μανίκα (πορτογαλ.: Manica) είναι μια επαρχία της Μοζαμβίκης. Πρωτεύουσα είναι η Τσιμοΐο. Η επαρχία χει πληθυσμό 1.359.923 κατοίκων (απογραφή 2006) και έκταση 61.661 τ.χλμ..

 Η Μανίκα βρίσκεται κεντροδυτικά της Μοζαμβίκης. Συνορεύει στα βόρεια και ανατολικά με την Επαρχία Σοφάλα, στα νοτιοδυτικά με την Επαρχία Γάζα και στα νοτιοανατολικά με την Επαρχία Ινιαμπάνε της Μοπαμβίκης και στα νοτιοδυτικά με την Επαρχία Μπουλμάνγκα και στα νοτιοανατολικά με την Επαρχία Λιμπόπο της Νότιας Αφρικής. Η Μανίκα διαιρείται σε 9 συνοικίες: Επαρχίες της Μοζαμβίκης (Πορτογαλικά)Manica Province official site
Ομοσπονδία Πράσινων Κομμάτων Αμερικής

Η Ομοσπονδία Πράσινων Κομμάτων Αμερικής είναι η οργάνωση των πράσινων κομμάτων της Βόρειας και Νότιας Αμερικής. Έχει την έδρα της στην πόλη του Μεξικού. Στη Βόρεια Αμερική οι πράσινοι οργανώνονται ανά πολιτεία και στη νότια ανά κράτος.

 Βραζιλία: Partido Verde do Brasil Καναδάς: Πράσινο Κόμμα του Καναδά Χιλή: Partido Ecologista (defunct as of March 9, 2005) Κολομβία: Partido Verde Oxigeno Δομινικανή Δημοκρατία: Partido Verde Dominicano Μεξικό: Partido Verde Ecologista de México Νικαράγουα: Partido Verde Ecologista de Nicaragua Περού: Partido Ecologista Alternativa Verde del Peru Ηνωμένες Πολιτείες: Green Party of the United States
Διδάσκαλοι της Εκκλησίας

Ο τίτλος του Διδασκάλου της Εκκλησίας (λατ. Doctor Ecclesiae) δίνεται από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία σε πρόσωπα (Αγίους) τα οποία έχουν συνεισφέρει θετικά στην εξέλιξη της Εκκλησίας και τη διάδοση της χριστιανικής πίστης. Το δικαίωμα να αναγορεύσει κάποιον Διδάσκαλο της Εκκλησίας το έχει μόνο ο Πάπας. Οι αναγορεύσεις είναι πολύ σπάνιες. Ο θεσμός υπάρχει από το 1298 και έχουν αναγορευθεί μόλις 36 άτομα από τότε.

 Μέσα στην παρένθεση αναφέρεται πρώτα το έτος θανάτου του Αγίου/της Αγίας και μετά το έτος αναγόρευσης. Η σειρά είναι βάσει του δευτέρου. Άγιος Γρηγόριος Α΄ (604, 1298) Άγιος Αμβρόσιος Μεδιολάνων (397, 1298) Άγιος Αυγουστίνος (430, 1298) Άγιος Ιερώνυμος (420, 1298) Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος (407, 1568) Άγιος Βασίλειος ο Μέγας (379, 1568) Άγιος Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός (389, 1568) Άγιος Αθανάσιος ο Μέγας (373, 1568) Άγιος Θωμάς ο Ακινάτης (1274, 1568) Άγιος Μποναβεντούρα (1274, 1588) Άγιος Άνσελμος του Καντέρμπερι (1109, 1720) Άγιος Ισίδωρος Σεβίλης (636, 1722) Άγιος Πέτρος ο Χρυσολόγος (450, 1729) Άγιος Λέων Α΄ (461, 1754) Άγιος Πέτρος Δαμιανός (1072, 1828) Άγιος Βερνάρδος (1153, 1830) Άγιος Ιλάριος του Πικταυίου (367, 1851) Άγιος Αλφόνσους Λιγκουόρι (1787, 1871) Άγιος Φραγκίσκος ντε Σαλέ (1622, 1877) Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας (444, 1883) Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων (386, 1883) Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός (749, 1883) Άγιος Βέδας (735, 1899) Άγιος Εφραίμ ο Σύρος (373, 1920) Άγιος Πέτρος Κανίσιος (1597, 1925) Άγιος Ιωάννης του Σταυρού (1591, 1926) Άγιος Ροβέρτος Βελλαρμίνος (1621, 1931) Άγιος Αλβέρτος ο Μέγας (1280, 1931) Άγιος Αντώνιος της Πάδουα (1231, 1946) Άγιος Λαυρέντιος του Μπρίντιζι (1619, 1959) Αγία Θηρεσία της Άβιλας (1582, 1970) Αγία Αικατερίνη της Τσεζένας (1380, 1970) Αγία Τερέζα του Λισιέ (1897, 1997) Άγιος Ιωάννης της Άβιλας (1569, 2012) Αγία Ιλδεγάρδη του Μπίνγκεν (1179, 2012) Άγιος Γρηγόριος ο Ναρεκήνσιος (1003, 2015) Άγιος Ειρηναίος Λουγδούνου (202, 2022)
346 Ερμεντάρια

Η Ερμεντάρια (Hermentaria) είναι μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,13. Ανακαλύφθηκε το 1892 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια, και πήρε το όνομά της από το γαλλικό χωρίο Ερμάν (Herment) στην Ωβέρνη.

 Η διάμετρος της Ερμεντάριας υπολογίσθηκε σε 106,5 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 1,27 τετράκις εκατομμύριο τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,219 (από δεδομένα του IRAS). Η Ερμεντάρια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 19 ώρες και 24,5 λεπτά, μία αρκετά αργή περιστροφή για αστεροειδή. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 110 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Αμμοβάτης

Ο αμμοβάτης (Ammobates) είναι γένος υμενόπτερων εντόμων, που ανήκει στην οικογένεια της μέλισσας (Apidae). Τα είδη του γένους αναγνωρίζονται από τις απλές επάνω γνάθους τους, το μακρύ σώμα τους και τις προσακτρίδες (σκληρές τρίχες) των κάτω γνάθων, που αποτελούνται από τρία μέρη. Χαρακτηρίζονται επίσης από την εμφάνιση τριών ωλενικών νεύρων πάνω στα εμπρόσθια πτερύγια. Μερικά είδη, που ζουν στην Ευρώπη, κατασκευάζουν κυψέλες σε αμμώδη εδάφη, γεγονός από το οποίο προέρχεται και η ονομασία του γένους.

 Μέχρι σήμερα (10 Μαΐου 2019) έχουν ανακαλυφθεί τα εξής είδη αμμοβάτη, που παρατίθενται ακολούθως με το επώνυμο του επιστήμονα που τα περιέγραψε πρώτος και το έτος αυτής της καταγραφής: Ammobates ancylae (Warncke, 1983) Ammobates armeniacus Morawitz, 1876 Ammobates assimilis (Warncke, 1983) Ammobates atrorufus (Warncke, 1983) Ammobates aurantiacus Popov, 1951 Ammobates auster Eardley, 1997 Ammobates baueri (Warncke, 1983) Ammobates biastoides Friese, 1895 Ammobates buteus (Warncke, 1983) Ammobates chinospilus Baker, 1974 Ammobates cinnamomeus Engel, 2008 Ammobates cockerelli Popov, 1951 Ammobates depressus Friese, 1911 Ammobates dubius Benoist, 1961 Ammobates dusmeti Popov, 1951 Ammobates handlirschi Friese, 1895 Ammobates hipponensis Pérez, 1902 Ammobates iranicus (Warncke, 1983) Ammobates latitarsis Friese, 1899 Ammobates lativalvis Popov, 1951 Ammobates lebedevi Popov, 1951 Ammobates mavromoustakisi Popov, 1944 Ammobates maxschwarzi Engel, 2008 Ammobates minor (Pérez, 1902) Ammobates minutissimus Mavromoustakis, 1959 Ammobates monticolus Warncke, 1985 Ammobates muticus Spinola, 1843 Ammobates mutinensis Heinrich, 1977 Ammobates nigrinus Morawitz, 1875 Ammobates niveatus (Spinola, 1838) Ammobates obscuratus Morawitz, 1894 Ammobates opacus Popov, 1951 Ammobates oraniensis (Lepeletier, 1841) Ammobates oxianus Popov, 1951 Ammobates persicus Mavromoustakis, 1968 Ammobates punctatus (Fabricius, 1804) Ammobates robustus Friese, 1896 Ammobates roseus Morawitz, 1895 Ammobates rostratus Friese, 1899 Ammobates rufiventris Latreille, 1809 Ammobates sanguineus Friese, 1911 Ammobates semitorquatus (Warncke, 1983) Ammobates similis Mocsáry, 1894 Ammobates solitarius Nurse, 1904 Ammobates syriacus Friese, 1899 Ammobates teheranicus Mavromoustakis, 1968 Ammobates turanicus Popov, 1951 Ammobates verhoeffi Mavromoustakis, 1959 Ammobates vinctus Gerstäcker, 1869 Το γένος Ammobates στην BioLib
Αμπντελατίφ Κεσίς

Ο Αμπντελατίφ Κεσίς (αραβικά عبد اللطيف كشيش, γεννημένος 7 Δεκεμβρίου 1960) είναι Τυνήσιος-Γάλλος ηθοποιός, σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Έκανε το σκηνοθετικό ντεμπούτο του το 2000 με την ταινία La Faute à Voltaire (Το φταίξιμο στο Βολταίρο) γνωστό διεθνώς και ως Poetical Refugee (Ποιητικός πρόσφυγας), το οποίο έγραψε ο ίδιος. Η ταινία του Η Ζωή της Αντέλ κέρδισε τον χρυσό φοίνικα στο φεστιβάλ Καννών το 2013.

 Γεννήθηκε στην Τύνιδα, αλλά πήγε με τους γονείς του στη Νίκαια της Γαλλίας στην ηλικία των έξι.Σκηνοθέτησε το L'esquive για το οποίο κέρδισε δύο βραβεία Σεζάρ για την καλύτερη ταινία και καλύτερη σκηνοθεσία. Παρουσίασε την ταινία του La graine et le mulet στο 64ο Φεστιβάλ Βενετίας, όπου και απέσπασε το Ειδικό Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής. Η ταινία βραβεύτηκε επίσης με το βραβείο FIPRESCI, το βραβείο Louis Delluc και τα βραβεία Σεζάρ για καλύτερη ταινία και σκηνοθεσία.Ως ηθοποιός είναι περισσότερο γνωστός διεθνώς από την ταινία Sorry, Haters του 2005, που υποδύθηκε τον ταξιτζή και το οποίο προβλήθηκε στα φεστιβάλ του Τορόντο και του Αμερικανικού Ινστιτούτο Κινηματογράφου. Η ταινία του Η Ζωή της Αντέλ (2013) κέρδισε τον χρυσό φοίνικα και το Βραβείο FIPRESCI στο Φεστιβάλ Καννών του 2013. Με την ανάδειξη της ταινίας, διάφορες διαμάχες ξέσπασαν για τις μεθόδους που χρησιμοποίησε ο Κεσίς στο εργασιακό περιβάλλον, με πολλούς τεχνικούς να τον κατηγορούν για παρενόχληση, απλήρωτες υπερωρίες και παραβιάσεις της εργατικής νομοθεσίας, που οδήγησε μερικούς από αυτούς στην παραίτηση. Η πρωταγωνίστριες της ταινίας Λέα Σεϊντού και Αντέλ Εξαρχόπουλος, επίσης εξέφρασαν τη δυσανασχέτηση τους για τη συμπεριφορά του Κεσίς, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Αργότερα διευκρίνισαν ότι, αν και ήταν εξαιρετικά δύσκολα, άξιζε τελικά και τον θεωρούν σπουδαίο σκηνοθέτη. Η ταινία απέσπασε επίσης το βραβείο της καλύτερης ανεξάρτητης ταινίας στη Βρετανία, στο αντίστοιχο φεστιβάλ το 2013. Αμπντελατίφ Κεσίς στην IMDb
Λογγίνος Χέυδεν

Ο Λόντεβικ βαν Χέιντεν ή Λογγίνος φον Χέυδεν (ρωσικά: Логин Петрович Гейден, Λόγκιν Πετρόβιτς Γκέιντεν, ολλανδικά: Lodewijk van Heiden, 6 Σεπτεμβρίου 1772 ή 1773 – 17 Οκτωβρίου 1850), ήταν Ολλανδός ναύαρχος του ρωσικού στόλου. Στην Ελλάδα είναι κυρίως γνωστός ως ένας από τους τρεις διοικητές του ενωμένου στόλου των Μεγάλων Δυνάμεων στη Ναυμαχία του Ναυαρίνου.

 Ο Λόντεβικ Σίγκισμουντ Βίνσεντ Γκούσταφ, Κόμης φαν Χάιντε-Ράινεσταϊν, γεννήθηκε στο Ζαουντλάρεν της Ολλανδίας. Κατατάχθηκε στο ναυτικό σε ηλικία εννέα ετών και πήρε προαγωγή σε ηλικία 16 ετών. Το 1827 ήταν αρχηγός του ρωσικού στόλου, που αποτελούμενος από οκτώ πλοία (τέσσερις ναυαρχίδες και ισάριθμες φρεγάτες) κατέστρεψε μαζί με τους στόλους της Αγγλίας και της Γαλλίας τον Τουρκο-Αιγυπτιακό στόλο έξω από το Ναυαρίνο. Την ίδια χρονιά λέγεται ότι έφερε πρώτος τα μανταρίνια στην Ελλάδα. Ο Χέυδεν υπήρξε επίσης κυβερνήτης της Ρεβάλης. Το 1832 επέστρεψε για τελευταία φορά στην Ολλανδία. Πέθανε σε ηλικία 77 ή 78 ετών. Νυμφεύτηκε το 1805 την Άννα Μαρία Άκελαϊε (1778-1850), κόρη του Δανού αξιωματικού Γιόχαν Άκελαϊε, ο οποίος επίσης υπηρετούσε στο ρωσικό ναυτικό. Μαζί απέκτησαν έξι παιδιά, τον Λουδοβίκο τον νεότερο (ρωσικά: Λόγκιν Λογκίνοβιτς, 1806), τη Μαρία (1808), τον Αλέξανδρο (1810), την Ελισάβετ (1812), τη Λουίζα (1819) και τον Φρειδερίκο (ρωσικά: Φιόντορ, 1821). Ο Φρειδερίκος Χέυδεν έγινε μετέπειτα κυβερνήτης του δουκάτου της Φινλανδίας. Το όνομά του φέρει μία οδός στην Αθήνα, κοντά στην Πλατεία Βικτωρίας, η οποία μνημονεύει τη ναυμαχία, ενώ παράλληλες σε αυτήν οδοί φέρουν τα ονόματα των επικεφαλής των άλλων στόλων που συμμετείχαν στην ναυμαχία του Ναυαρίνου, Έντουαρντ Κόδριγκτον και Ανρί Δεριγνύ.
Κιάρα Ζόρζι

Η Κιάρα Ζόρζι, γνωστή και ως Κλάρα ή Κλαίρη Ζόρζι ή Τζόρτζι (Chiara Zorzi ή Giorgio, Clara ή Claire, πέθανε το 1454), ήταν η δεύτερη σύζυγος του Νέριο Β΄ Ατσαγιόλι, Δούκα των Αθηνών και αντιβασίλισσα για το νεαρό γιο τους Φραγκίσκο Α΄ μετά τον θάνατο του Νέριο Β΄ στο 1451.

 Ήταν κόρη του Νικόλαου Γ΄ Ζόρζι Μαρκησίου της Βοδονίτσας και Τριτημόριου της Εύβοιας. Η ίδια φημιζόταν για την ομορφιά της. Μετά τον θάνατο του Νέριο Β΄ παντρεύτηκε το 1453 τον Βαρθολομαίο Κονταρίνι, ο οποίος -τυφλωμένος από τον έρωτά του- δολοφόνησε τη σύζυγό του για να νυμφευτεί την Κιάρα. Έτσι το δουκάτο κυβερνούσαν η Κιάρα και ο Βαρθολομαίος ως επίτροποι. Ο λαός της Αθήνας, που δεν συμπαθούσε και πολύ την Κιάρα, ζήτησε την επέμβαση του Οθωμανού σουλτάνου Μουράτ Β΄ υπέρ του Δούκα Φραγκίσκου Α΄. Ο Σουλτάνος κάλεσε την Κιάρα και τον Βαρθολομαίο στην Αδριανούπολη και διόρισε αντιβασιλέα του Φραγκίσκου Α΄ τον γιο τού Αντώνιου Β΄, τον Φραγκίσκο Β΄. Ο Φραγκίσκος Β΄, όταν έφθασε στην Αθήνα το 1454, συνέλαβε την Κιάρα, τη φυλάκισε στα Μέγαρα και τη σκότωσε. Η ενέργειά του αυτή σήμανε και το τέλος του Δουκάτου: ο Σουλτάνος το κατέλαβε δίνοντας τέλος στη Φραγκοκρατία. Setton, Kenneth M. (general editor) A History of the Crusades: Volume III — The Fourteenth and Fifteenth Centuries. Harry W. Hazard, editor. University of Wisconsin Press: Madison, 1975. Setton, Kenneth M. Catalan Domination of Athens 1311–1380. Revised edition. Variorum: London, 1975. Καταλανοί εν τη Ανατολή : οις προσετέθη και ανέκδοτος της χρονολογίας των Αθηνών, υπό Επαμ. Ι. Σταματιάδου, δαπάνη Κωνστ. Αντωνιάδου. -- [Αθήναι] : εκ του τυπογραφείου Κ. Αντωνιάδου, 1869. --258, 259 σ.
Εκτελεστικό του 1822

Το Εκτελεστικόν Σώμα (του 1822) (Ιανουάριος 1822 - Απρίλιος 1823) ήταν το πρώτο κυβερνητικό όργανο που δημιουργήθηκε από την Α΄Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου, προκειμένου να υπάρξει μια ενιαία ελληνική δημόσια διοίκηση στις πρόσφατα απελευθερωμένες περιοχές της χώρας. Το «Εκτελεστικόν», ήταν πενταμελές όργανο (Πρόεδρος και τέσσερα μέλη), με ετήσια θητεία, κατά τα πρότυπα του Διευθυντηρίου της Πρώτης Γαλλικής Δημοκρατίας Η διοίκηση των κυβερνητικών ζητημάτων ανατέθηκε σε οχτώ υπουργούς (μινίστρους), επικεφαλής των οποίων τέθηκε ο Αρχιγραμματέας της Επικράτειας που χειριζόταν ταυτόγχρονα και το πιο σημαντικό υπουργείο εκείνη την περίοδο, των Εξωτερικών. Οι μινίστροι όπως και όλο το υπόλοιπο προσωπικό της δημόσιας διοίκησης διορίζονταν και παύονταν από το «Εκτελεστικόν». Το πρώτο έργο που ανέλαβε να φέρει εις πέρας το «Εκτελεστικόν» ήταν η οργάνωση των δημοσίων υπηρεσιών. Ο Μαυροκορδάτος εξέδωσε μια σειρά από διατάγματα που αφορούσαν την σύσταση περιφερειακών αρχών, τις λεπτομέρειες οργάνωσης των Υπουργείων, τη δημιουργία Πρωτοκόλλου και αρχείων, την αλληλογραφία μεταξύ των υπηρεσιών, τον όρκο των δημοσίων υπαλλήλων, κ.α. Σε αυτό το πλαίσιο, τον Απρίλιο του 1822 ύστερα από πρόταση της Κυβέρνησης, το Βουλευτικό ψήφισε τον νόμο για την πρώτη διοικητική διαίρεση της χώρας, - τον λεγόμενο Οργανισμό των Επαρχιών.

 Με το θέσπισμα της 15ης Ιανουαρίου 1822, το πρώτο «Εκτελεστικόν σώμα», αποτέλεσαν οι: Πρόεδρος : Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος Μέλος - Αντιπρόεδρος (από 3 Μαρτίου 1822): Αθανάσιος Κανακάρηςαπεβίωσε στις 14 Ιανουαρίου 1823Μέλος : Ιωάννης Λογοθέτης Μέλος : Αναγνώστης Δεληγιάννης Μέλος - Αντιπρόεδρος (από 14 Ιανουαρίου 1823): Ιωάννης Ορλάνδος Αρχιγραμματέας της Επικράτειας & Μινίστρος επί των Εξωτερικών : Θεόδωρος Νέγρης Μινίστρος επί των Εσωτερικών : Ιωάννης Κωλέττης Μινίστρος επί της Οικονομίας : Πανούτσος Νοταράς Μινίστρος επί του Πολέμου : Νότης Μπότσαρης (δεν ανέλαβε τα καθήκοντά του λόγω συμμετοχής του σε πολεμικές επιχειρήσεις και αναπληρώθηκε πρώτα από τον Πέτρο Μαυρομιχάλη και κατόπιν από τον Μινίστρο των Εσωτερικών, Ιωάννη Κωλέττη) Μινίστρος επί του Δικαίου : Θεόδωρος Βλάσσης- απεβίωσε στις 14 Μαρτίου 1822 - αντικαταστάθηκε στις 17 Απριλίου από τον Επίσκοπο Ανδρούσης, ΙωσήφΜινίστρος επί της Θρησκείας : επίσκοπος Ανδρούσης, Ιωσήφ Μινίστρος επί της Αστυνομίας : Λάμπρος Νάκος- αντικαταστάθηκε στις 27 Απριλίου 1822 από τον Ανδρέα Μεταξά - αντικαταστάθηκε στις 29 Οκτωβρίου 1822 από τον Ιωάννη ΚωλέττηΜινίστρος επί των Ναυτικών : τριμελής επιτροπή αποτελούμενη από τους Φραγκίσκο Βούλγαρη - Ιωάννη Λαζάρου - Ανδρέα ΧατζηαναργύρουΣύμφωνα με την γνώμη του ιστορικού Καρλ Μέντελσον Μπαρτόλντι, η κυβέρνηση μπορούσε: «να θεωρηθή ως περιλαμβάνον το άνθος της τότε ελληνικής νοημοσύνης». Γεώργιος Δημακόπουλος (1966). Η διοικητική οργάνωσις κατά την Ελληνική Επανάσταση 1821-1827: συμβολή εις την ιστορίαν της ελληνικής διοικήσεως. Αθήνα.
Παλαμήδι

Το Παλαμήδι είναι φρούριο στο Ναύπλιο της Ελλάδας το οποίο κατασκευάστηκε το 1687 από τους Βενετούς, ύστερα από την κατάληψη του λόφου στον οποίο βρίσκεται, μετά από σφοδρή μάχη με τους Οθωμανούς κατά τον Βενετοτουρκικό Πόλεμο. Ο λόφος πάνω στον οποίο βρίσκεται έχει ύψος 216 μέτρα και η ανάβαση στο Παλαμήδι γίνεται είτε μέσω αμαξωτής οδού είτε μέσω μιας σκάλας με πολλά σκαλοπάτια (γνωστά ως 999 σκαλοπάτια, ενώ στην πραγματικότητα είναι 857 σκαλοπάτια). Το 1715, κατά την διάρκεια του τελευταίου Βενετοτουρκικού Πολέμου οι Οθωμανοί το κυρίευσαν αφού ανατίναξαν τμήμα του. Έχει έξι προμαχώνες: οι βορειοδυτικοί ονομάζονται Ρομπέρ και Αγ. Ανδρέα, οι βορειοανατολικοί προμαχώνες Λεωνίδα και Μιλιτιάδη, και οι νότιοι Θεμιστοκλή και Φωκίωνος. Αυτός του Αγ. Ανδρέα έχει τον ομώνυμο ναό και τη φυλακή (όπου κρατήθηκε ο Κολοκοτρώνης).

 Κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 οι Τούρκοι οχυρώθηκαν στο Παλαμήδι αλλά στις 30 Νοεμβρίου 1822 οι Έλληνες το κατέλαβαν έπειτα από μάχη στην οποία συμμετείχαν ο Στάικος Σταϊκόπουλος ο Μοσχονησιώτης και 300 άνδρες. Μετά την Επανάσταση, το Παλαμήδι χρησίμευσε σαν φυλακή, στην οποία το 1833 φυλακίστηκε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και αποφυλακίστηκε 11 μήνες μετά , έπειτα από χάρη του βασιλιά Όθωνα. Οι περιοχές του Παλαμηδίου και της Ακροναυπλίας είναι προστατευόμενος βιότοπος του Natura 2000 κατά μία έκταση 3,7 τ.χλμ. Η βλάστηση του λόφου περιλαμβάνει πετρώδεις θαμνότοπους με φρύγανα, απόκρημνες ασβεστολιθικές πλαγιές με χασμοφυτική βλάστηση και δάση πεύκων. Στα προστατευόμενα είδη της χλωρίδας περιλαμβάνονται: Στάχυς του Σουώνσον υποείδος αργολικός, καμπανούλα andrewsii, πετροραγία αρμεριοειδής, δάφνη ιασμινοειδής, ερύσιμο το Κορινθιακό, στάχυς ο χρυσανθής. Στην πανίδα περιλαμβάνονται τα προστατευόμενα είδη: πράσινες χελώνες, σαύρες του Μοριά, γουστέρα της Πελοποννήσου, δεντρογαλιές, γουστέρα του Ταύρου, κ.α.
Βουλγαρική γλώσσα

Η Βουλγαρική γλώσσα (български език [[ˈbɤ̞lɡɐrski ɛˈzik]] είναι μία Ινδοευρωπαϊκή γλώσσα, μέλος του Νοτίου κλάδου των Σλαβικών γλωσσών. Ανήκει επίσης στο βαλκανικό γλωσσικό δεσμό.Είναι η επίσημη γλώσσα της Δημοκρατίας της Βουλγαρίας. Ομιλείται επίσης ως μειονοτική γλώσσα στην Βόρεια Μακεδονία (κάποιοι θεωρούν τη γλώσσα της βουλγαρική διάλεκτο, αν και η Σλαβομακεδονική θεωρείται ξεχωριστή γλώσσα για καθαρά πολιτικούς λόγους), και την Ελλάδα (με τους Βούλγαρους μετανάστες και με τη μορφή της Πομάκικης, στην περιοχή της Θράκης), καθώς και σε Ουγγαρία, Ισραήλ, Ρουμανία (υπάρχει Βουλγαρική μειονότητα στην περιοχή της Δοβρουτσάς), Μολδαβία, Ρωσία, Σερβία, Μαυροβούνιο, Τουρκία και Ουκρανία, και από τους Βούλγαρους μετανάστες σε Ηνωμένο Βασίλειο, Καναδά και τις ΗΠΑ. Εκτιμάται πως διαθέτει συνολικά 10 εκατομμύρια γηγενείς ομιλητές. Σε αντίθεση με την πλειοψηφία των σλαβικών γλωσσών, στη βουλγαρική γλώσσα ο πτώσεις των ουσιαστικών έχουν σχεδόν εξαφανιστεί, γι'αυτό και χρησιμοποιείται το οριστικό, το αόριστο και το λεγόμενο «μηδενικό» άρθρο. Με την εξαίρεση της βουλγαρικής και της κοντινής σε αυτή σλαβομακεδονικής, άλλες σλαβικές γλώσσες δεν έχουν άρθρα.

 Ѫ ѫ [/ɤ̞ /] Ѣ ѣ [/æː/, /ɛː/, /ja/] Здравей (zdravéy) [zdrɐˈvɛj] — γεια Здрасти (zdrásti) [ˈzdrasti] — γεια (ανεπίσημα) Добро утро (dobró útro) [dʊˈbrɔ ˈutrɔ] — καλημέρα (πρωί) Добър ден (dóbər den) [ˈdobɤ̞r dɛn] — καλημέρα Добър вечер (dóbər vécher) [ˈdɔbɤ̞r ˈvɛt͡ʃɐr] — καλησπέρα Лека нощ (léka nosht) [ˈlɛkɐ nɔʃt] — καληνύχτα Довиждане (dovízhdane) [dʊˈviʒdɐnɛ] — αντίο Как се казваш? (kak se kazvash) – Ποιο είναι το όνομά σου (φιλικό); Как си (kak si) [kak si] — πώς είσαι Добре съм (dobré səm) [doˈbrɛ sɐm] — είμαι καλά Не много добре/бива [nɛ ˈmnɔgo doˈbrɛ/ ˈbivɐ] (Ne mnógo dobré/Bíva) — όχι τόσο καλά/έτσι και έτσι Всичко най-хубаво [ˈvsit͡ʃko naj ˈxubɐvo] (vsíchko náy-húbavo) — τα καλύτερα Поздрави (pózdravi) [ˈpɔzdrɐvi] — χαιρετισμούς Благодаря (blagodaryá) [blɐgodɐˈrjɐ] — ευχαριστώ добре дошъл (dobré doshə’l) [dʊˈbrɛ doˈʃɤɫ] — Καλώς ήλθες Моля (mólya) [ˈmɔljɐ] - Παρακαλώ Съжалявам (Səzhalyavam) [sɤ̞ʒɐˈljavɐm] — Συγνώμη (για κάποιο σφάλμα),Λυπάμαι (ρήμα) Не/да (Ne/Da) — Όχι/Ναι благодаря за вниманието (blagodaryá za vnimanieto)—Ευχαριστώ για την προσοχή σας Може би (mózhe bí) – Μπορεί Може ли (mózhe lí) – Μπορεί; Обичам те! (obícham te) – Σ'αγαπώ! Μεταγραφή ελληνικών και κυριλλικών χαρακτήρων Απλό σύστημα για τη μεταγραφή της βουλγαρικής γλώσσας Βουλγαρικό–Αγγλικό λεξικό Αρχειοθετήθηκε 2013-06-07 στο Wayback Machine. από το SA Dictionary Αρχειοθετήθηκε 2013-05-15 στο Wayback Machine. Βουλγαρικό–Αγγλικό Λεξικό: από το Webster's Online Dictionary — the Rosetta Edition. Easy Bulgarian Language Course - μαθηματα βουλγαρικων (στα αγγλικα και στα ισπανικα) Bulgarian dialects
Πολιόχνη Λήμνου (οικισμός)

Η Πολιόχνη είναι οικισμός της Λήμνου. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Λήμνου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου (πρόγραμμα Καλλικράτης). Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας ανήκε στο δημοτικό διαμέρισμα Λιβαδοχωρίου του Δήμου Νέας Κούταλης. Παλαιότερα ανήκε στον νομό Λέσβου. Έχει 264 κατοίκους (2001).

 Πολιόχνη είναι η ονομασία ενός λόφου απέναντι από το χωριό Λιβαδοχώρι, στην κεντρική Λήμνο. Με την ίδια ονομασία υπάρχει άλλος ένας λόφος στην περιφέρεια του χωριού Κάσπακας. Όμως, κανένας από τους δύο λόφους δεν έχει σχέση με τον αρχαιολογικό χώρο της προϊστορικής Πολιόχνης, που βρίσκεται κοντά στο χωριό Καμίνια. Στη θέση "Πολιόχνη" του Λιβαδοχωρίου υπήρχαν χαλάσματα ενός μεσαιωνικού μικρού οικισμού που ανήκε στο μετόχι της Μονής Αγίου Παύλου του Αγ. Όρους, το αποκαλούμενο "Αγιοπαυλίτικο". Σε φιρμάνι του 1796 ο οικισμός αυτός αποκαλείται Λίγκουλι ή Λικόλι και ήταν ήδη ερειπωμένος από πολλών ετών. Σε μεταγενέστερο έγγραφο, του 1881, για τον ερειπιώνα σημειώνεται και το όνομα "Πολίχνη": "...ερημωθέν χωρίον Λικολη..." και "...το μέρος Λίκολι λεγόμενον (ίσως Πολίχνη)..." Τελικά, το "Πολίχνη" σταδιακά μετατράπηκε σε "Πολιόχνη", κατ’ απομίμηση της διάσημης προϊστορικής Πολιόχνης που ανακαλύφθηκε στις αρχές της δεκαετίας του '30 κοντά στα Καμίνια. Η περιοχή ανήκε στην περιουσία του κοινοτικού αγροκτήματος "Μητρόπολις", η οποία μετά το 1922 μεταβιβάστηκε στο Παλλημνιακό Σχολικό Ταμείο, στο οποίο ανήκει μέχρι σήμερα. Στα χρόνια του μεσοπολέμου στο λόφο της Πολιόχνης είχε ιδρυθεί Γεωργική Σχολή, η οποία μεταπολεμικά καταργήθηκε. Μεταγενέστερα ο τόπος κατοικήθηκε και από το 1981 η Πολιόχνη αποτελεί οικισμό της κοινότητας Λιβαδοχωρίου. Τουρπτσόγλου-Στεφανίδου Βασιλική, «Ταξιδιωτικά και γεωγραφικά κείμενα για τη νήσο Λήμνο (15ος-20ος αιώνας)», Θεσσαλονίκη 1986. Θ. Μπελίτσου, Η Λήμνος και τα χωριά της, 1994. "ΛΗΜΝΟΣ: Ιστορική & Πολιτιστική Κληρονομιά", εκδ. Γ. Κωνσταντέλλης, 2010.