Ράνταλ Κρέμερ

Ο σερ Γουίλιαμ Ράνταλ Κρέμερ (Sir William Randal Cremer, 18 Μαρτίου 1828 – 22 Ιουλίου 1908), γνωστός κυρίως ως «Ράνταλ Κρέμερ», ήταν Άγγλος βουλευτής των Φιλελευθέρων, ειρηνιστής και εξέχων υποστηρικτής της διεθνούς διαιτησίας για την επίλυση των διαφορών μεταξύ κρατών. Ο Κρέμερ βραβεύθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 1903 για τη δραστηριότητά του στα πλαίσια του κινήματος για τη διεθνή διαιτησία.

 Ο Γουίλιαμ Ράνταλ Κρέμερ γεννήθηκε στην πόλη Φέρεμ της νότιας Αγγλίας. Η οικογένειά του ανήκε στην εργατική τάξη. Ο πατέρας του ήταν αμαξάς, αλλά εγκατέλειψε την οικογένεια λίγο μετά τη γέννηση του Ράνταλ. Η μητέρα του Ράνταλ τον ανέθρεψε μαζί με τις δύο αδελφές του, εξασφαλίζοντας τη φοίτησή του στο τοπικό σχολείο των Μεθοδιστών. Ο νεαρός εμπλούτισε τις γνώσεις του παρακολουθώντας δωρεάν διαλέξεις και μετά μαθήτευσε ως οικοδόμος, αναπτύσσοντας δεξιότητες ξυλουργού. Μετακομίζοντας στο Λονδίνο το 1852, ο Κρέμερ δραστηριοποιήθηκε στην οργάνωση συνδικαλιστικών ενώσεων των εργατών, αναγνωριζόμενος γρήγορα ως ηγετικό πρόσωπο στον χώρο του εργατικού συνδικαλισμού. Το 1865 εκλέχθηκε γραμματέας της Διεθνούς Ενώσεως Εργαζομένων (International Workingmen's Association, γνωστή και ως «Πρώτη Διεθνής»), αλλά παραιτήθηκε δύο χρόνια αργότερα επειδή αισθάνθηκε ότι η οργάνωση εξελισσόταν προς τον ριζοσπαστισμό. Παρά το ότι ήταν βαθιά αναμεμιγμένος σε εκστρατείες με προοδευτικά αιτήματα και έχαιρε της εκτιμήσεως του Καρλ Μαρξ, ο Κρέμερ διαφωνούσε με την ιδέα μιας επαναστάσεως με κύριο μοχλό τους εργάτες Από την πρώτη του υποψηφιότητα για βουλευτής, το 1868, που υπήρξε αποτυχημένη, ο Κρέμερ είχε ταχθεί υπέρ της επεκτάσεως της διεθνούς διαιτησίας ως ειρηνικού εναλλακτικού τρόπου επιλύσεως των διαφορών αντί του πολέμου. Εκλέχθηκε ως βουλευτής της βρετανικής Βουλής των Κοινοτήτων με το Φιλελεύθερο Κόμμα στην εκλογική περιφέρεια του Χάγκερστον του δήμου Χάκνεϋ του Λονδίνου το 1885, και συνέχισε να εκλέγεται μέχρι το 1895 και μετά από το 1900 μέχρι τον θάνατό του από πνευμονία το 1908. Ως βουλευτής, ο Κρέμερ καλλιέργησε συμμαχίες στην ηπειρωτική Ευρώπη και στις ΗΠΑ, ενδεικτικά με τους Φρεντερίκ Πασσύ, Γουίλιαμ Τζένινγκς Μπράιαν και Άντριου Κάρνετζι. Δια του δικτύου των επαφών του και με το οργανωτικό ταλέντο του, συνεισέφερε πολύ στη δημιουργία και την επέκταση θεσμών για τη διεθνή διαιτησία, τους οποίους πρόλαβε να δει πριν τον θάνατό του να επιτυγχάνουν στην ειρηνική επίλυση πολυάριθμων διεθνών διαφορών. Στις επιτυχίες του περιλαμβάνουνται η ίδρυση (με συνιδρυτή τον Πασσύ) της Διακοινοβουλευτικής Ενώσεως και της Διεθνούς Ενώσεως Διαιτησίας (International Arbitration League), η αποδοχή της συνάψεως της αγγλοαμερικανικής συμφωνίας διαιτησίας του 1897 και η προετοιμασία του εδάφους για τα Συνέδρια Ειρήνης της Χάγης του 1899 και του 1907. Σε αναγνώριση της σχετικής προσφοράς του, ο Κρέμερ τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 1903, καθιστάμενος ο πρώτος που το έπαιρνε μόνος του. Ο Κρέμερ είχε χρισθεί ιππότης του γαλλικού Τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής και έγινε «σερ» το 1907. Το Δημοτικό Σχολείο «Randal Cremer» στο Χάγκερστον ονομάσθηκε έτσι προς τιμή του. Ο Sir Randal Cremer στο nobel-winners.com Evans, H: Sir Randal Cremer: his life and work, T. Fisher Unwin, 1909. Η βουλευτική δραστηριότητα του Ρ. Κρέμερ