Λέονορ Μικαέλις

Ο Λέονορ Μικαέλις (γερμ. Leonor Michaelis, 16 Ιανουαρίου 1875 – 8 Οκτωβρίου 1949) ήταν Γερμανός βιοχημικός, φυσικοχημικός και ιατρός, γνωστός κυρίως για το έργο του με την Μωντ Μέντεν (Maud Menten) σχετικά με την κινητική των ενζύμων και τη γνωστή εξίσωση Michaelis–Menten το 1913.

 Ο Λέονορ Μικαέλις ήταν βιοχημικός και φυσικός. Γεννήθηκε στο Βερολίνο της Γερμανίας στις 16 Ιανουαρίου του 1875 και αποφοίτησε από το φιλολογικό γυμνάσιο της Κολωνίας το 1893 κατόπιν των εξετάσεων Abiturienten. Στο γυμνάσιο αυτό για πρώτη φορά προκλήθηκε το ενδιαφέρον του στο πεδίο της φυσικής και της χημείας, καθώς είχε ενθαρρυνθεί από τους δασκάλους του να αξιοποιήσει τα σχετικά αχρησιμοποίητα εργαστήρια του σχολείου του. Άρχισε τις μελέτες του στην ιατρική σχολή του πανεπιστημίου του Βερολίνου το 1893. Ανάμεσα στους δασκάλους του ήταν ο Εμίλ ντυ Μπουά-Ρεϊμόν (Emil du Bois – Reymond) για την φυσιολογία, ο Έμιλ Φίσερ (Emil Fischer) για την χημεία και ο Όσκαρ Χέρτιχ (Oskar Hertwig) για την ιστολογία και την εμβρυολογία. Κατά την παραμονή του στο πανεπιστήμιο του Βερολίνου, εργάστηκε στο εργαστήριο του Χέρτβιχ, όπου του δόθηκε βραβείο για ένα έγγραφο σχετικά με την ιστολογία της έκκρισης του γάλακτος. Η διδακτορική διατριβή του για τον προσδιορισμό διάσπασης σε αυγά βατράχου τον οδήγησε να γράψει ένα βιβλίο για την εμβρυολογία. Μέσα από το έργο του στο εργαστήριο του Χέρτβιχ γνώρισε τον Πάουλ Έρλιχ (Paul Ehrlich) και το έργο του για την κυτταρολογική εξέταση αίματος (εργάστηκε ως βοηθός στο εργαστήριο του Έρλιχ μεταξύ 1898 – 1899). Πέρασε τις εξετάσεις της ιατρικής σχολής το 1896 στο Φράιμπουργκ, και στη συνέχεια μετακόμισε στο Βερολίνο, όπου έλαβε το διδακτορικό του το 1897. Αφού πήρε το πτυχίο της ιατρικής, εργάστηκε ως βοηθός στο εργαστήριο του Μόριτς Λίττεν (Moritz Litten, 1899 – 1902) και του Ερνστ Βίκτορ φον Λέιντεν (Ernst Viktor von Leyden, 1902 – 1906). Από το 1900 ως το 1904, συνέχισε τις σπουδές του στην κλινική ιατρική στο δημοτικό νοσοκομείο του Βερολίνου, όπου βρήκε το χρόνο να δημιουργήσει ένα χημικό εργαστήριο. Απέκτησε τη θέση του λέκτορα στο πανεπιστήμιο του Βερολίνου το 1903. Το 1905 δέχτηκε μια θέση ως διευθυντής του εργαστηρίου μικροβιολογίας στο νοσοκομείο Charite του Βερολίνου, και έγινε έκτακτος καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Βερολίνου το 1908. Το 1914 δημοσίευσε μία εργασία σχετικά με το τεστ εγκυμοσύνης της Έμιλ Αμπερντχάλντεν (Emil Abderhalden), το οποίο μοιραία έθεσε σε κίνδυνο τη θέση του ως ακαδημαϊκός στη Γερμανία. Το 1922 μετακόμισε στην ιατρική σχολή του πανεπιστημίου της Ναγκόγια (Ιαπωνία) ως καθηγητής βιοχημείας και έγινε ένας από τους πρώτους ξένους καθηγητές σε ιαπωνικό πανεπιστήμιο, φέρνοντας μαζί του διάφορα έγγραφα, συσκευές και χημικά από τη Γερμανία. Η έρευνά του στην Ιαπωνία επικεντρώθηκε στις ποτενσιομετρικές μετρήσεις, και την κυτταρική μεμβράνη. Το 1926 πήγε στο πανεπιστήμιο John Hopkins της Βαλτιμόρης ως λέκτορας στην ιατρική έρευνα, και το 1929 στο ινστιτούτο ιατρικής έρευνας Ροκφέλερ της Νέας Υόρκης, όπου αποσύρθηκε το 1941. Εκτός από το ρόλο του στη διαμόρφωση της διάσημης εξίσωσης Michaelis – Menten (1913) ανακάλυψε τη χρώση Janus green ως έμβια χρώση για τα μιτοχόνδρια, και τα σωμάτια Michaelis – Gutmann σε λοιμώξεις του ουροποιητικού συστήματος (1902), και διαπίστωσε ότι το θειογλυκολικό οξύ θα μπορούσε να διαλύσει την κερατίνη, μια ανακάλυψη η οποία θα έχει διάφορες επιπτώσεις στη βιομηχανία των καλλυντικών. Ο Λέονορ Μικαέλις πέθανε στις 8 ή 10 Οκτωβρίου το 1949 στη Νέα Υόρκη. Ο Λέονορ Μικαέλις υπήρξε λέκτορας το 1924 και το 1946. Εκλέχτηκε μέλος της Αμερικανικής Ένωσης για την Πρόοδο της Επιστήμης το 1929, και μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών το 1943. Τέλος το 1945 αναγορεύτηκε σε επίτιμο LL.D. από το πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες.