IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ντάβοριν Σάβνικ

Ο Ντάβοριν Σάβνικ (7 Σεπτεμβρίου 1929 – 14 Απριλίου 2014)ήταν Αρχιτέκτονας και Μηχανικός Σχεδίασης Προϊόντων από τη Σλοβενία. Το έργο του Σάβνικ περιλαμβάνει το σχεδιασμό οπτικοακουστικών και τηλεπικοινωνιακών συσκευών, ηλεκτροτεχνικού και ηλεκτρο-ιατρικού εξοπλισμού, εργαλείων χειρός, οικιακών συσκευών και εξοπλισμού υπολογιστών.Οι περισσότερες από τις συσκευές που σχεδίασε έχουν κατασκευαστεί με επιτυχία από σλοβενικές, γιουγκοσλαβικές και παγκόσμιες βιομηχανίες.Επίσης, δίδαξε σε πανεπιστήμια στο εσωτερικό και στο εξωτερικό.

 Γεννήθηκε στο Κραν το 1929. Σπούδασε Πολιτική Μηχανική στη Σχολή Αρχιτεκτονικής και Γεωδαισία στην Ακαδημία Μουσικής στη Λιουμπλιάνα. Αφού σπούδασε στη Λιουμπλιάνα, εγγράφηκε στην Ανώτατη Σχολή Βιομηχανικού Σχεδιασμού στο Ζλίν στη Τσεχία. Έχει αναπτύξει περαιτέρω τις σπουδές του και στο Ηνωμένο Βασίλειο, την Ιταλία και τις ΗΠΑ.Αρχικά ασχολήθηκε με τη μουσική και αργότερα έγινε σχεδιαστής προϊόντων στο εργοστάσιο Ίσκρα στο Κραν, όπου εργάστηκε για πολλά χρόνια.Αφού έφυγε από το εργοστάσιο Ίσκρα το 1973, ξεκίνησε την ανεξάρτητη καριέρα του. Οι πιο αναγνωρίσιμες συσκευές στη συλλογή έργων του ήταν οι τηλεφωνικές συσκευές.Το πιο διάσημο έργο του είναι το τηλέφωνο ETA 80 του 1978, το οποίο είχε γίνει απαραίτητο κομμάτι των σλοβενικών σπιτιών και γραφείων.Τα τηλέφωνα παρήχθησαν από το εργοστάσιο Ίσκρα στο Κραν. Πάνω από 5 εκατομμύρια συσκευές ΕΤΑ έχουν κατασκευαστεί στο Κραν Είχε επίσης μεγάλη επιτυχία στο εξωτερικό, όπου εξακολουθεί να έχει μεγάλη απήχηση.Έχει λάβει πολλές διακρίσεις για την αισθητική του, συμπεριλαμβανομένου ενός βραβείου Καλής Σχεδίασης.Έχει υιοθετηθεί ως μέρος της μόνιμης έκθεσης εξαιρετικά σχεδιασμένων σύγχρονων προϊόντων στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στο Μόναχο, στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης (MoMA) στη Νέα Υόρκη και στο Μουσείο Αρχιτεκτονικής της Λουμπλιάνα στη Λιουμπλιάνα.Η ιδέα του Σάβνικ αντιγράφτηκε από πολλούς κατασκευαστές σε όλο τον κόσμο, με συνολική παραγωγή περίπου 300 εκατομμύρια κομμάτια.Άρθρα και φωτογραφίες που απεικονίζουν το τηλέφωνο έχουν δημοσιευτεί από ιαπωνικά, αμερικανικά, βρετανικά, ρωσικά, τσέχικα και κροατικά επαγγελματικά περιοδικά και εφημερίδες. Το 1966 βραβεύτηκε με το βραβείο Πρεσερέν, βραβείο το οποίο απονέμεται την παραμονή της Ημέρας Πρεσέρεν - Γιορτή του Πολιτισμού της Σλοβενίας. Το 1979 έλαβε το βραβείο Βιο από το Κέντρο Σχεδιασμού της Στουτγκάρδης. Έλαβε επίσης το σημαντικότερο βραβείο του ιαπωνικού Υπουργείου Εμπορίου και Βιομηχανίας, καθώς και το χρυσό μετάλλιο της εμπορικής έκθεσης στο Μπρνο. "Umrl je oblikovalec Davorin Savnik" „Telefon ETA i u muzeju MoMa u New Yorku” „Kako su telefoni Iskra ETA postali ponos Jugoslavije” Award-winning design item Iskra ETA 80 – crveni telefon koji smo voleli i mi i Amerikanci Телефон „искра ета” – понос југословенског дизајна Savnik Davorin Αρχειοθετήθηκε 2020-08-09 στο Wayback Machine. Umrl je Davorin Savnik, oče kultnega telefona Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης Μουσείο Αρχιτεκτονικής και Σχεδίου Αρχειοθετήθηκε 2020-06-17 στο Wayback Machine. Deloindom.si
Άνχελες Λαρντισάβαλ

H Μαρία δε λος Άνχελες Λαρντισάβαλ ι Αμάτ (María de los Ángeles Lardizábal y Amat, 9 Απριλίου 1806 - 8 Απριλίου 1875) ήταν η σύζυγος του Προέδρου του Μεξικού Μαρτίν Καρρέρα.

 Γεννήθηκε στις 9 Απριλίου 1806 στη Πόλη του Μεξικού, και ήταν κόρη του Ραφαέλ Λαρντισάβαλ Φερνάντες και της Ραμόνα Αμάτ Γκουτιέρες ντελ Μάσο. Καταγόταν σε μια από τις πλουσιότερες οικογένειες της χώρας, αν δεν και ανήκαν στην αριστοκρατία. Η Άνχελες έλαβε προσεκτική ακαδημαϊκή διδασκαλία σε διάσημα σχολεία για μοναχές. Με μια φυσική ομορφιά, παντρεύτηκε το 1827 τον στρατηγό Μαρτίν Καρρέρα και μαζί απέκτησαν δεκαοκτώ παιδιά; την Μαρία ντελ Κάρμεν, τον Ραμόν, τον Μαρτίν, τον Ισίδρο, την Πας, την Ματίλντε, τον Κάρλος, τον Χοσέ Μαρία, τον Χοακίν, τον Μανουέλ, τον Αλμπέρτο, τον Ενρίκε, την Μαρία δε λος Άνχελες, την Αδελαΐδα, την Λεονόρ, τον Ρικάρδο, την Ντολόρες και τον Χεράρδο. Η Άνχελες ήταν η ενεργός μέλος στα πολιτικά και ασχολήθηκε με οικονομικά θέματα πολύ πριν από την άφιξη του συζύγου της στην προεδρία. Πέθανε στις 8 Απριλίου 1875 στη Πόλη του Μεξικού σε ηλικία 68 ετών. Είναι θαμμένη στο Πάνθεον του Σαν Φερνάντο.
Μέχεν

Στην αρχαία Αίγυπτο, το όνομα Μέχεν (αγγλικά: Mehen), το οποίο σημαίνει "αυτό που περιελίσσεται, τυλίγεται γύρω από κάτι, κουλουριάζεται", αναφέρεται σε μία φιδόμορφη θεότητα της μυθολογίας ή σε ένα επιτραπέζιο παιχνίδι.

 Οι πρωιμότερες αναφορές στο θεό Μέχεν απαντώνται στα Κείμενα των Σαρκοφάγων. Ο Μέχεν είναι ένας προστάτης θεός που απεικονίζεται ως φίδι το οποίο τυλίγεται γύρω από τον θεό Ήλιο - Ρα, κατά τη διάρκεια του νυχτερινού του ταξιδιού προς την Ανατολή. Παράδειγμα τέτοιου κειμένου είναι το Αμντουάτ (Amduat), η παλαιότερη πλήρης εκδοχή του οποίου έχει βρεθεί στον τάφο του Tούθμωση Γ' (Thutmose III, KV34), στην Κοιλάδα των Βασιλέων. Στο Αιγυπτιακό - Γερμανικό λεξικό του R. Hanning αναφέρεται ότι το φίδι Μέχεν (mḥn) ή Μεχενέτ (mḥnt) είναι όρος ταυτόσημος του Ουροβόρου. Η ακριβής σχέση μεταξύ της θεότητας Μέχεν και του παιχνιδιού Μέχεν είναι άγνωστη. Δεν είναι εξακριβωμένο δηλαδή εάν το παιχνίδι προέρχεται από τον μυθολογικό θεϊκό χαρακτήρα ή εάν ο φιδόμομορφος αυτός θεός γεννήθηκε μέσα από το έθιμο του παιχνιδιού Μέχεν. Οι μελέτες που έχουν γίνει για το παιχνίδι Μέχεν βάσει των απεικονίσεων του στις ζωγραφικές παραστάσεις των τάφων, αλλά και των σωζόμενων παιχνιδιών Μέχεν (κυκλικές ελικοειδείς βάσεις, πιόνια, βώλοι) δείχνουν ότι το αντικείμενο που είναι γνωστό ως Μέχεν αποτελεί ένα παιχνίδι μάλλον, παρά ένα ιερό φετιχιστικό σύμβολο. Οι κανόνες και η μέθοδος που ακολουθούσαν στην αρχαιότητα για να παίξουν Μέχεν δεν είναι γνωστοί, μολονότι στη σημερινή εποχή έχουν επινοηθεί διάφοροι κανόνες για την αναπαράστασή του, οι οποίοι όμως βασίζονται σε υποθετικές προσεγγίσεις του τρόπου με τον οποίον παιζόταν το παιχνίδι στην πραγματικότητα. Mehen at BoardGameGeek Educational pdf printable Mehen boardgame with suggesteds playing rules, Birmingham Museums and Art Gallery schools liaison
Βοών

Η Βοών (Βοὥν) ήταν ένα αρχαίο αιγυπτιακό οχυρό, χτισμένο στη δυτική όχθη του Νείλου. Ήταν ένα από τα πολλά μιας αλυσίδας οχυρών, τα οποία στην αιγυπτιακή τέχνη δεν παρουσιάζονταν ποτέ υπό πολιορκία. Θεωρείται ένα από το πιο φοβερά οχυρά όλων των εποχών.

 Χτισμένο γύρω στο 1950 π.Χ. κοντά στο Δεύτερο Καταρράκτη του Νείλου, στη δυτική όχθη του ποταμού, τα τείχη του δεν ξεπεράστηκαν επί 3.000 χρόνια. Επί 200 χρόνια βρισκόταν στα χέρια των Αιγυπτίων οι οποίοι το εγκατέλειψαν μόνο όταν, έχοντας υποστεί εισβολή στο βορρά, παραιτήθηκαν από την κατοχή της βόρειας Νουβίας.Μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Άγγλος Αιγυπτιολόγος Γουόλτερ Μπράιαν Έμερυ διεξήγαγε ανασκαφές στη Βοών. Σήμερα, το φρούριο έχει πλημμυρίσει από τα νερά της λίμνης Νάσερ που δημιουργήθηκε μετά την κατασκευή του Φράγματος του Ασουάν, το 1864. Η Βοών ήταν προϊόν μιας εποχής αναρχίας, κατά την οποία οι τοπικοί αρχηγοί άρχισαν να προστατεύουν τα φρούρια τους με βαθιές τάφρους και ψηλά τείχη. Οι Αιγύπτιοι μηχανικοί κατασκεύασαν ένα εξωτερικό οχυρό κι ένα εσωτερικό τείχος από πληνθόλιθους, και τα δύο προστατευμένα από τάφρους. Ήταν παράλληλα εφοδιασμένα με κωνικές πολεμίστρες για την προστασία των τοξοτών. Σε περίπτωση πολιορκίας, ένας κινητός διάδρομος στη δυτική πύλη του φρουρίου ελκόταν μέσα.Το φρούριο περιλάμβανε στρατώνες, εμπορική περιοχή και καταλύματα αξιωματικών. Επίσης, υπήρχε και ναός προς τιμήν του Ώρους, προστάτη του φρουρίου. Οι βασιλείς της 12ης Δυναστείας (1991-1803 π.Χ.) επέκτειναν τα σύνορα του αιγυπτιακού κράτους περίπου 725 χιλιόμετρα πέρα από το Ασσουάν, κι έτσι οικοδομήθηκε μια σειρά ογκωδών, πλινθόκτιστων φρουρίων για την προστασία των συνόρων με τη Νουβία. Η περιοχή αυτή ήταν πλούσια σε χρυσό, και ουσιαστικά το φρούριο της Βοών εξασφάλιζε τη μεταφορά του στις αποθήκες του Φαραώ, ενώ φρόντιζε και τη μεταφορά χαλκού που εξορυσσόταν κοντά στο ίδιο το οχυρό. Επιπλέον, το φρούριο δεχόταν συχνά αιγυπτιακά πολεμικά και εμπορικά πλοία. Scott Steedman (μτφρ. Δήμος Αυγερινός). Αρχαία Αίγυπτος. Εκδόσεις Πατάκη. Αθήνα 1998. ISBN 960-600-099-0 Time-Life Παγκόσμια Ιστορία. Τόμος 1. Εκδόσεις Κ. Καπόπουλος. Αθήνα 1993 Learning Sites LookLex Encyclopedia Αρχειοθετήθηκε 2011-11-09 στο Wayback Machine. The Global Egyptian Museum
Ταράς Μπούλμπα

Ο Ταράς Μπούλμπα (Тара́с Бу́льба) είναι ρομαντική ιστορική νουβέλα του Νικολάι Γκόγκολ. Συμπεριλήφθηκε στη συλλογή διηγημάτων Μίργκοροντ (1835), αλλά τελικά επεκτάθηκε το 1842 σε ολόκληρο μυθιστόρημα. Στο έργο αυτό ο Γκόγκολ περιγράφει τη ζωή των Κοζάκων στις απέραντες στέπες της Ρωσίας.

 Οι συχνές επιδρομές κατακτητών στην Ουκρανία κατά τον 15ο αιώνα ξεσήκωναν κάθε τόσο τους κατοίκους, που αναγκάζονταν να πολεμούν για να προστατεύσουν τα σπίτια τους και την ελευθερία τους. Έτσι, δημιουργήθηκαν σιγά-σιγά οι Κοζάκοι. Ήταν μία φυλή πολεμιστών, που θεωρούσε την ανδρεία ως τη μόνη αρετή του άνδρα και τον πόλεμο πανηγύρι. Στο γοητευτικό αυτό έργο του, ο Νικολάι Γκόγκολ, που ήταν απόγονος Κοζάκων, περιγράφει τη ζωή των πολεμιστών Κοζάκων. Κεντρικοί ήρωες του έργου είναι ο φοβερά πεισματάρης συνταγματάρχης Ταράς Μπούλμπα και οι δύο του γιοι, ο Όσταπ και ο Αντρέι. Ο συνταγματάρχης, ένας γέρος Κοζάκος των ηρωικών χρόνων, είχε στείλει τα δύο του αγόρια να σπουδάσουν στην ακαδημία του Κιέβου. Όταν τελείωσαν τις σπουδές τους και γύρισαν, τα υποδέχτηκε με χαρά και την άλλη μέρα ξεκίνησαν κι οι τρεις για το «σετς», το στρατόπεδο των πολεμιστών Κοζάκων. Λίγες μέρες μετά την άφιξη των τριών Μπούλμπα στο σετς, οι Κοζάκοι ξεσηκώνονται, ξεκινούν για μία μεγάλη εκστρατεία εναντίον των Πολωνών για να τιμωρήσουν τους Καθολικούς που ντρόπιασαν τους Ορθόδοξους. Ο Όσταπ είναι γεννημένος για Κοζάκος, σαν τον πατέρα του. Μα ο Αντρέι είναι διαφορετικός τύπος. Έτσι αρχίζουν οι ψυχικές συγκρούσεις και οι συνταρακτικές περιπέτειες που οδηγούν σε γεγονότα τραγικά. Ο Ταράς Μπούλμπα χάνει τον πρωτότοκο γιο σε μία μάχη με τον εχθρό και σκοτώνει με τα ίδια του τα χέρια τον δευτερότοκο, ο οποίος πρόδωσε την οικογένειά του και την ορθόδοξη πίστη για τον έρωτα μίας καθολικής Πολωνέζας. Ύστερα από δύο μεγάλες μάχες ο Ταράς Μπούλμπα αιχμαλωτίζεται και πεθαίνει στην πυρά. Το λογοτεχνικό έπος του Νικολάι Γκόγκολ έγινε δεκτό με μεγάλο ενθουσιασμό στη Ρωσία από την πρώτη κιόλας έκδοσή του. Αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα κείμενα της ρωσικής, αλλά και της παγκόσμιας γραμματείας. Ο Μπελίνσκι το χαρακτήρισε «κολοσσιαίο έργο». Ο Λέος Γιάνατσεκ συνέθεσε μία συμφωνική ραψωδία με τίτλο Τάρας Μπούλμπα (1918), εμπνευσμένος από το ομώνυμο πεζογράφημα του Νικολάι Γκόγκολ. Στο ίδιο έργο του Γκόγκολ βασίστηκαν οι ομώνυμες ταινίες: Ταράς Μπούλμπα (1939) Τάρας Μπούλμπα (Taras Bulba, 1962), σκηνοθεσία Τζέι Λι Τόμσον Ταράς Μπούλμπα (Тарас Бульба), γυρίστηκε στην Ουκρανία και την Πολωνία Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Taras Bulba στο Wikimedia Commons
Θόργκαλ

Ο Θόργκαλ είναι ο βασικός χαρακτήρας του ομώνυμου έγχρωμου κόμικ του Βέλγου Ζαν φαν Χάμε (σενάριο) και του Πολωνού Γκρέγκορζ Ροσίνσκι (σκίτσα). Η σειρά πρωτοξεκίνησε ως μέρος του βελγικού περιοδικού Τεντέν και συνεχίστηκε από το 1980 και μετά ως ανεξάρτητη σειρά. Η γλώσσα του πρωτοτύπου είναι τα γαλλικά, ενώ η σειρά έχει μεταφραστεί στα αγγλικά, στα ολλανδικά, στα γερμανικά, στα πολωνικά, στα δανικά, στα σουηδικά, στα τουρκικά, στα ελληνικά, καθώς και σε άλλες γλώσσες. Οι διαστάσεις του εντύπου είναι καθορισμένες από την γαλλο-βελγική παράδοση των 48σέλιδων κόμικ με σκληρό εξώφυλλο (30x22 εκατοστά). Η ιστορία του Θόργκαλ είναι ένα μείγμα ηρωικής φαντασίας, μυθολογίας των Βορείων λαών και επιστημονικής φαντασίας.

 Το κόμικ εξιστορεί τις περιπέτειες του παιδιού των άστρων το οποίο βρήκαν και μεγάλωσαν οι Βίκινγκ του Βορρά. Τον ονόμασαν Θόργκαλ Έγκιρσον, εμπνευσμένοι από τα ονόματα του Θεού Θωρ και του γίγαντα βασιλιά της θάλασσας Έγκιρ. Ενήλικος, ο Θόργκαλ έγινε εξαιρετικός τοξότης και θαρραλέος και ικανός πολεμιστής. Παρά τις ηθικές του αξίες και τον ειρηνικό του χαρακτήρα, ο Θόργκαλ θα γνωρίσει αιματηρές περιπέτειες εξ αιτίας της ανθρώπινης απληστίας και της σκληρότητας των Θεών. Νόρθλαντ : γη των Βίκινγκ του Βορρά Χώρα Κα: πιθανώς χώρα της Κεντρικής ή Νοτίου Αμερικής Μπρέκ Ζαρίθ Πονάντ : απομακρυσμένη επαρχία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Βίκινγκ Ξίντζιν : φανταστικός λαός της Χώρας Κα. Σάαμς : φανταστικός λαός της Χώρας Κα. Θόργκαλ: παιδί των άστρων, που μεγάλωσε ανάμεσα στους Βίκινγκ του Βορρά τρελο-Γκάνταλφ: Βασιλιάς των Βίκινγκ του Βορρά Ααρίσια: αγαπημένη του Θόργαλ και κόρη του τρελο-Γκάνταλφ Γιολάν: γιος του Θόργκαλ Ξυλοπόδαρος: γέρος οπλοποιός με ξύλινο πόδι ασυγκράτητος Τζαλ: ανιψιός του Ξυλοπόδαρου Κρις Ντε Βαλντόρ: αδίσταχτη κυνηγός θησαυρών Το 29ο τεύχος του Θόργκαλ φέρεται να είναι το τελευταίο με σενάριο του Jean Van Hamme. Κυκλοφορεί η φήμη ότι η σειρά θα συνεχιστεί με σενάριο του Yves Sente. Όμως οι νέες περιπέτειες θα επικεντρωθούν πιθανότατα στον Γιολάν. Τίθεται το ερώτημα αν τα μελλοντικά τεύχη θα αποτελούν συνέχεια της σειράς ή μια νέα ανεξάρτητη σειρά με άλλο τίτλο. Le Lombard: Τεύχη 1 με 29 (Βέλγιο). Μαμούθ Comix: Τεύχη 1 με 16 (Ελλάδα). Donning Company Publishers: Τεύχη 1 με 29 (ΗΠΑ). Cinebook Ltd: 2 τεύχη (Αγγλία). Επίσημη ιστοσελίδα (γαλλικά) Λίστα κόμικ και εξώφυλλων κόμικ Αρχειοθετήθηκε 2007-09-27 στο Wayback Machine. (αγγλικά) Σελίδα της Μαμούθ Comix
Σεγκούντα Ντιβιζάο ντε Όνρα 1993–94

Η Σεγκούντα Ντιβιζάο ντε Όνρα 1993–94 ήταν η 4η περίοδος της Σεγκούντα Ντιβιζάο ντε Όνρα και η 60η αναγνωρισμένη περίοδος του β΄ επιπέδου ποδοσφαίρου στην Πορτογαλία.

 Στη διοργάνωση συμμετείχαν 18 ομάδες με την ΦΚ Τιρσένσε να κερδίζει το πρωτάθλημα και μαζί με τις ΟΝ Λεϊρία και ΓΝ Τσάβες να προβιβάζονται στην Πριμέιρα Λίγκα. Οι Ακαδέμικο ντε Βιζεού ΦΚ, Λουλετάνο ΝΚ και Λεϊσόες ΣΚ υποβιβάστηκαν στη Σεγκούντα Ντιβιζάο. Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Portugal 1993/94 - RSSSF (Paulo Claro) Portuguese II Liga 1993/1994 - footballzz.co.uk
Ρελιζάν

Το Ρελιζάν (γαλλικά: Relizane‎, βερβερικές γλώσσες: Ɣilizan) είναι πόλη, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας, στη βορειοδυτική Αλγερία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2008 έχει 130.094 κατοίκους, από 111.186 το 1998, σημειώνοντας ετήσια αύξηση 1,61%.

 Το όνομα της πόλης προέρχεται από το βερβερικό Iɣil Izan το οποίο σημαίνει καμένο περιλαίμιο. Οι Τούρκοι κατασκεύασαν εκεί ένα οχυρό (bordj), εξ ου και η ονομασία Μπορτζ Ιγκίλ Ιζάν, για τον έλεγχο της οδού προς το Οράν. Το Ρελιζάν βρίσκεται στην περιοχή της ρωμαϊκής πόλης Μίνα. Η περιοχή εξισλαμίστηκε το 681 και οι φυλές της περιοχής ασπάστηκαν το Ισλάμ το 719-720 με την άφιξη του Μουσά ιμπν Νοσαΐρ. Το 1852 η περιοχή πέρασε σε γαλλικά χέρια και απέκτησε νομική ισχύ πόλης το 1857 και δήμου το 1871. Σήμερα η πόλη διαθέτει γαλλικού ύφους ρυμοτομία και υδροδοτείται από το φράγμα Μπαχαντά στον ποταμό Ουάντι Μίνα. Στην περιοχή καλλιεργούνται δημητριακά, αμπέλια και βαμβάκι, ενώ στην πόλη πραγματοποιείται εμπόριο κτηνοτροφικών προϊόντων και μαλλιού. Ακόμη, στην πόλη παράγονται τα χαλιά Καλά Οριεντάλ. Η πόλη αποτελεί οδικό και σιδηροδρομικό κόμβο και βρίσκεται στο άκρο του αγωγού μεταφοράς φυσικού αερίου Χασί Ρ'Μελ. Διαθέτει μικρό αεροδρόμιο. Στην πόλη εδρεύει η ποδοσφαιρική ομάδα ΡΚ Ρελιζάν, η οποία ιδρύθηκε το 1934 και αγωνίζεται στη Β' Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου της Αλγερίας. Αχμέντ Φρανσίς, πολιτικός Αλαίν Μπεντολιλά, γλωσσολόγος Ντομινικ Κομπρερά, ηθοποιός και σκηνοθέτης
Γισούλφος Α΄ του Σαλέρνο

Ο Γισούλφος Α΄ (Gisulf, Gisulph, Gisolf, Gisulfo, Gisolfo, Gisulphus ή Gisulfus) (Μάιος 930 - Νοέμβριος ή Δεκέμβριος 977) από τον Οίκο των Νταουφεριδών, ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Γουαϊμάρος Β΄, Λομβαρδού πρίγκιπα του Σαλέρνο, και της δεύτερης συζύγου του Γκαϊτελγκρίμα. Συγκυβέρνησε με τον πατέρα του ως ηγεμόνας το 943 και τον διαδέχθηκε μετά το τέλος του το 952. Συνέχισε να χρησιμοποιεί τον τίτλο πρίγκιπας του λαού των Λομβαρδών (Langobardorum gentis princeps). Αρχικά ήταν υπό την επιτροπεία τής μητέρας του και του Πρίσκου, θησαυροφύλακα (comes tesaurarium) και κόμη του παλατιού (magister palatii).

 Το 946 δέχτηκε επίθεση από τον Λανδούλφος Β΄ του Μπενεβέντo σε συμμαχία με τον Ιωάννη Γ΄ της Νάπολης, αλλά ο δικός του σύμμαχος Mαστάλο Α΄ του Aμάλφι ήρθε να τον σώσει και έστησε ενέδρα στις δυνάμεις του Λανδούλφος Β΄ στη Λα Κάβα. Τον επόμενο χρόνο συμμάχησε με τον Λανδούλφος Β΄ και πολιόρκησε τη Ναπολιτανική Νόλα. Τον Οκτώβριο του 953 εξέδωσε δίπλωμα, που ευνοούσε τον επίσκοπο της Νάπολης, αλλά η αδίστακτη διπλωματία των γειτόνων του δεν φάνηκε ποτέ να τον ευνοεί. Λίγο μετά το 955 όμως, έγινε πατρίκιος από τον Μαριανό Αργυρό, τον Ρωμαίο/Βυζαντινό στρατηγό του Μπάρι. Το φθινόπωρο του 966 ο πάπας Ιωάννης ΙΓ΄ οδήγησε έναν Ρωμαϊκό-Τοσκανικό-Σπολετικό στρατό εναντίον του Λανδούλφος Γ΄ του Μπενεβέντo και του αδελφού του Πάντουλφ Α΄ Σιδηροκέφαλου, αλλά ο Γισούλφος Α΄ ήρθε να τον σώσει και δεν δόθηκε μάχη. Ο πάπας και ο Γισούλφος Α΄ έκαναν συνθήκη στην Tερατσίνα. Ήταν αυτή η πράξη, που του έφερε αργότερα τη βοήθεια από τον ισχυρό Πάντουλφ Α΄. Το 973 ο Γισούλφος καθαιρέθηκε και απομακρύνθηκε από το αξίωμα από τον Λανδούλφος της Κόντσας και τους γιους του σε συμμαχία με τον Μαρίνο Β΄ της Νάπολης και τον Μάνσο του Αμάλφι. Ο γείτονάς του Πάντουλφ Α΄ Σιδηροκέφαλος πρίγκιπας του Μπενεβέντο και της Κάπουα επανέφερε τον Γισούλφος Α΄ ως υποτελή του. Αν και ο Γισούλφος Α΄ ήταν νυμφευμένος με την Γκέμα, απεβίωσε χωρίς κληρονόμο στα τέλη του 977 (ή ίσως το 978) και ο Πάντουλφ Α΄ τον διαδέχθηκε στο Σαλέρνο. Νυμφεύτηκε τη Γκέμα· δεν απέκτησαν απογόνους. Caravale, Mario (επιμ.). Dizionario Biografico degli Italiani: LVI Giovanni di Crescenzio – Giulietti . Ρώμη, 2003. (in Italian) Gwatkin, HM, Whitney, JP (ed) et αϊ. The Cambridge Medieval History: Volume III Cambridge University Press, 1926.
Βαλκανικό κύπελλο συλλόγων 1978

Το Βαλκανικό Κύπελλο Συλλόγων 1978 ήταν το 16ο Βαλκανικό Κύπελλο συλλόγων ποδοσφαίρου, μια ποδοσφαιρική διοργάνωση στην οποία μετείχαν έξι σύλλογοι βαλκανικών κρατών. Διεξήχθη σε δύο ομίλους με βαθμολογία και οι νικητές αγωνίστηκαν σε διπλό τελικό. Το Κύπελλο κατέκτησε η Ριέκα από την Κροατία, της τότε ενιαίας Γιουγκοσλαβίας, για πρώτη φορά στην ιστορία της. Στον τελικό αντιμετώπισε τη Γιουλ Πετροσάνι από τη Ρουμανία. Η διοργάνωση ξεκίνησε το Μάιο και ολοκληρώθηκε το Δεκέμβριο του 1978.

 Σχόλια: Η αποχώρηση της Γαλατασαράι μετέτρεψε την υπόθεση πρόκριση του ομίλου σε διπλό αγώνα νοκ-άουτ μεταξύ Γιούλ-Σλάβιας (σκορ αγώνων: 0-2, 3-0). Σχόλια: Ο Άρης ξεκίνησε με νίκη 2-0 και ήττα 0-2 από την Σκεντέρμπεϊ. Στη συνέχεια ηττήθηκε 0-2 εκτός έδρας από τη Ριέκα, η οποία είχε αποκτήσει καλή διαφορά τερμάτων νικώντας 6-0 την Σκεντέρμπεϊ. Έτσι στο τελευταίο ματς Άρης-Ριέκα, για να προκριθεί ο Άρης χρειαζόταν νίκη με πέντε γκολ διαφορά, κάτι τελείως απίθανο. Τελικά, ηττήθηκε με 1-2 και τερμάτισε στην τρίτη θέση του ομίλου. ΤΕΛΙΚΟΣ (α΄ αγώνας): Πετροσάνι, 6 Δεκεμβρίου 1978:ΤΕΛΙΚΟΣ (β΄ αγώνας): Ριέκα, 13 Δεκεμβρίου 1978: Αρχείο Βαλκανικού Κυπέλλου
Τζόελ Μαλ

Ο Τζόελ Μαλ (γερμανικά: Joël Mall) (γενν. 5 Απριλίου 1991) είναι Ελβετός-Κύπριος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως τερματοφύλακας για τον Ολυμπιακός Λευκωσίας. Είναι διεθνής με την Εθνική Κύπρου.

 Ο Μαλ τράβηξε την προσοχή των μέσων ενημέρωσης τον Νοέμβριο του 2014, όταν έκανε μια θεαματική διπλή απόκρουση σε έναν αγώνα εναντίον της ΦΚ Ζυρίχη, αγωνιζόμενος με την ΦΚ Άαραου. Η Ζυρίχη κέρδισε πέναλτι το οποίο εκτέλεσε ο Αμίν Σερμιτί. Ο Μαλ απέκρουσε το αρχικό σουτ αλλά το ριμπάουντ επέστρεψε στον Σερμίτι που σούταρε ξανά, αλλά ο Μαλ απέκρουσε και το δεύτερο σουτ. Τελικά, ο Σερμίτι έκανε ένα τρίτο σουτ αλλά αυτή τη φορά σταμάτησε ακροβατικά πάνω στη γραμμή ο αμυντικός Ίγκορ Ενγκάνγκα.Τον Ιούνιο του 2015, ο Μαλ μετακόμισε από την υποβιβασμένη Άαρου στην πρωταθλήτρια Γκρασχόπερς Ζυρίχης, με την οποία υπέγραψε διετές συμβόλαιο. Την 1η Ιουνίου 2017, το Μαλl μετακόμισε στη γερμανική Ντάρμστατ 98, η οποία είχε υποβιβαστεί από τη Μπούντεσλιγκα. Εκεί έκανε την πρώτη του εμφάνιση στην εντός έδρας ήττα με 3-4 εναντίον της 1. ΦΚ Νυρεμβέργη στις 16 Οκτωβρίου 2017 (10η αγωνιστική) επειδή ο πρώτος τερματοφύλακας, Ντανιέλ Χάιερ Φερνάντες, είχε σπάσει το δάχτυλό του στην προπόνηση. Μετά την ανάρρωση του Φερνάντες, τραυματίστηκε στον ώμο του, κάτι που τον έφερε ως τρίτο τερματοφύλακα μέχρι το τέλος της σεζόν. Το 2018 μετακόμισε στην Κύπρο για την Πάφος FC και ένα χρόνο αργότερα μετακόμισε στον Απόλλωνα Λεμεσού. Εντάχθηκε στην ΑΕΚ Λάρνακας στις αρχές του 2021 και στον Ολυμπιακό Λευκωσίας στα μέσα της χρονιάς. Ο Μαλ έκανε 5 συμμετοχές με την Εθνική Ελβετίας Κ20, όλες σε φιλικούς αγώνες.Την 1η Ιουνίου 2023, αφού του απονεμήθηκε η υπηκοότητα της χώρας, κλήθηκε στην Εθνική Κύπρου. Στις 17 Ιουνίου 2023, έκανε το ντεμπούτο του σε μια ήττα με 1–2 από τη Γεωργία. Προφίλ στην Άαραου (γερμανικά) Προφίλ στο football.ch (γερμανικά) (Αγγλικά) Προφίλ Τζόελ Μαλ στο Soccerway Προφίλ στο Transfermarkt.com
Live Undead

Live Undead είναι ο τίτλος του πρώτου ζωντανά ηχογραφημένου δίσκου του αμερικανικού Thrash Metal συγκροτήματος Slayer, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 1984 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας Metal Blade Records.

 Η ηχογράφηση του "Live Undead" έγινε την άνοιξη του 1984 στη Νέα Υόρκη και σε μικρό χώρο, μπροστά σε λίγους θεατές. Τα τραγούδια του προέρχονται από το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος, "Show No Mercy" και η εμφάνιση αυτή έγινε στα πλαίσια της περιοδείας για την προώθηση του συγκεκριμένου άλμπουμ. Οι κριτικές που έλαβε η συγκεκριμένη κυκλοφορία ήταν μέτριες και πλέον θεωρείται δευτερεύουσα μετά το διπλό "Decade of Aggression - Live" του 1991, το οποίο περιέχει μεγαλύτερη ποικιλία τραγουδιών και καλύτερη ποιότητα ηχογράφησης. Παρ' όλα αυτά, ο δίσκος επανεκδόθηκε το 1993 από την Metal Blade Records σε μορφή CD το οποίο περιελάμβανε το "Haunting the Chapel" και το τραγούδι "Aggressive Perfector", το πρώτο κομμάτι του συγκροτήματος το οποίο ηχογραφήθηκε για τη συλλογή "Metal Massacre Vol.III". 1. Black Magic (King, Hanneman) - 3:57 2. Die by the Sword (Hanneman) - 4:03 3. Captor of Sin (King, Hanneman) - 3:32 4. The Antichrist (King, Hanneman) - 3:13 5. Evil Has No Boundaries (King, Hanneman) - 2:58 6. Show No Mercy (King) - 3:02 7. Aggressive Perfector (King, Hanneman) - 2:29 Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Live Undead" είχε την εξής μορφή:Τομ Αράγια - φωνητικά, μπάσοΚέρι Κινγκ - κιθάραΤζεφ Χάνεμαν - κιθάραΝτέιβ Λομπάρντο - τύμπανα Αναλυτικό ιστορικό An exclusive oral history of Slayer Allmusic review Sputnik Music review Encyclopaedia Metallum review
Αλέν Κλοντ Μπιλί Μπι Νζε

Ο Αλέν Κλοντ Μπιλί Μπι Νζε (Alain Claude Bilie By Nze, γεννημένος στις 16 Σεπτεμβρίου 1967) είναι πολιτικός από την Γκαμπόν που υπηρέτησε ως πρωθυπουργός της Γκαμπόν από τις 9 Ιανουαρίου 2023 έως την ανατροπή του σε πραξικόπημα στις 30 Αυγούστου 2023.

 Γεννήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 1967 στη Μακόκου. Σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Ομάρ Μπονγκό της Λιμπρεβίλ. Το 2006 διορίστηκε υπουργός Επικοινωνιών και εξελέγη στην Εθνοσυνέλευση της Γκαμπόν, αφήνοντας το τελευταίο αξίωμα το 2011 και το πρώτο το 2007, το οποίο άφησε για να γίνει αναπληρωτής υπουργός Μεταφορών. Τον Μάρτιο του 2012 ο Μπι Νζε έγινε σύμβουλος του Προέδρου και του κυβερνητικού εκπροσώπου. Ο Μπι Νζε έγινε υπουργός Επικοινωνιών για δεύτερη φορά το 2015, ενώ τον Οκτώβριο του 2016 διορίστηκε υπουργός Επικρατείας, υπουργός Ψηφιακής Οικονομίας και υπουργός Πολιτισμού και Τεχνών. Το 2018 διορίστηκε εκ νέου υπουργός Επικρατείας και υπουργός Αθλητισμού. Τον Ιούλιο του 2020 έγινε υπουργός Επικρατείας και υπουργός Ενέργειας και Υδάτινων Πόρων. Κατά τον ανασχηματισμό του υπουργικού συμβουλίου τον Μάρτιο του 2022 έγινε επίσης επίσημος εκπρόσωπος της κυβέρνησης και τον Οκτώβριο του 2022 έγινε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης. Στις 9 Ιανουαρίου 2023 διορίστηκε πρωθυπουργός της Γκαμπόν, αντικαθιστώντας τη Ροζ Κριστιάν Ραποντά, η οποία παραιτήθηκε για να γίνει αντιπρόεδρος. Ο Νζε ανατράπηκε σε πραξικόπημα του στρατού, μαζί με τον πρόεδρο Αλί Μπονγκό στις 30 Αυγούστου 2023.
Άποψη των Αθηνών το 1687

Με τον τίτλο Άποψη των Αθηνών το έτος 1687 (View of Athens in the year 1687) πρωτοπαρουσιάστηκαν στο αρχαιολογικό κοινό δύο εικόνες που δείχνουν το τοπίο της Αθήνας γύρω από την Ακρόπολη.

 Η μεγαλύτερη από τις δύο εικόνες είναι διπλωμένη στα τρία. Δείχνει το τοπίο γύρω από την Αθήνα και το Πόρτο Λεόνε όπως ονομάζονταν τότε ο Πειραιάς. Στους πρόποδες του λόφου της Ακρόπολης ανεβαίνουν τα σπίτια των Αθηναίων. Στην κορυφή της Ακρόπολης διακρίνουμε τον Παρθενώνα με Τούρκικο μιναρέ. Η μικρότερη εικόνα δίνει μια κοντινότερη άποψη της Ακρόπολης με μια σημαία να κυματίζει επάνω στον Φράγκικο Πύργο. Οι δύο εικόνες αποδίδουν την γενική εικόνα του τοπίου της Αθήνας και του Πειραιά. Αν και αποτυγχάνουν στις λεπτομέρειες και περιέχουν λάθη, είναι γνήσια τεκμήρια της εποχής τους, που αποδίδουν με ακρίβεια τη γενική άποψη, ιδίως το μέγεθος της πόλης και των τειχών της. Οι δύο εικόνες είναι ζωγραφισμένες σε έναν χειρόγραφο τόμο που υπήρχε στην ιδιωτική βιβλιοθήκη του Βρετανού έμπορου αρχαιοτήτων και μανιώδη βιβλιοσυλλέκτη κόμη Σερ Τόμας Φίλλιππς (1792 — 1872). Η πατρότητα του χειρόγραφου και των δύο εικόνων δεν είναι γνωστή. Από την χειρόγραφη σημείωση στο βιβλίο ξέρουμε ότι γράφτηκε ή μάλλον ολοκληρώθηκε στις 10 Δεκεμβρίου του 1687, λίγο μετά την καταστροφή της Ακρόπολης από τον Μοροζίνι. Γι'αυτό οι δύο αυτές εικόνες τοποθετούνται στο άμεσο χρονικό διάστημα λίγο πριν την 26η Σεπτεμβρίου 1687 και είναι και οι τελευταίες καταγραμμένες μαρτυρίες της Ακρόπολης και του Παρθενώνα πριν από τον βομβαρδισμό. Πιστεύεται ότι ο συγγραφέας και σκιτσογράφος ήταν κάποιος στρατιώτης του Μοροζίνι. Castello di Athene (χαρακτικό 17ου αιώνα) Charles Waldstein (1883). Society for the Promotion of Hellenic Studies (London, England), επιμ. The Journal of Hellenic studies. σελίδες 86-89 και πίνακες 1 και 2. Ανακτήθηκε στις 3 Μαΐου 2012.
Ίγκορ Σουβάλοφ

Ο Ίγκορ Ιβάνοβιτς Σουβάλοφ (ρωσικά: Игорь Иванович Шувалов, γεννημένος στις 4 Ιανουαρίου 1967) είναι Ρώσος δικηγόρος και πολιτικός. Από τον Μάιο του 2012 υπηρετεί ως πρώτος Αναπληρωτής Πρωθυπουργός της Ρωσίας, στην σημερινή κυβέρνηση του Προέδρου Πούτιν. Στην προηγούμενη κυβέρνηση του τότε Προέδρου Ντιμιτρι Μεντβεντεφ υπηρέτησε στην ίδια θέση. Ως πρώτος αναπληρωτής πρωθυπουργός είναι το πιο υψηλόβαθμο στέλεχος του υπουργικού συμβουλίου μετά τον πρωθυπουργό, καθώς και υπεύθυνος για τον ομοσπονδιακό προϋπολογισμό και την οικονομική πολιτική.

 Γεννήθηκε στις 4 Ιανουαρίου 1967. Αποφοίτησε από το Νομικό Τμήμα της Μόσχας με πτυχίο στην νομολογία το 1993. Μετά την ολοκλήρωση της στρατιωτικής του θητείας(1985-1987 στην τότε ΕΣΣΔ) υπηρέτησε σε διάφορες πολιτικές θέσεις και αξιώματα. Πολλές φορές μέλος διάφορων κυβερνήσεων. Τον Ιούνιο του 2003 έγινε σύμβουλος του Προέδρου της Ρωσίας ενώ τον Μάιο του 2012 διορίζεται εντός της κυβέρνησης Μεντβέντεφ Πρώτος Αναπληρωτής Πρωθυπουργός της Ρωσίας. Είναι παντρεμένος και έχει δύο γιους και δύο κόρες. Επίσημο βιογραφικό στον ιστότοπο της ρωσικής κυβέρνησης (Ρωσικά)
Έλληνες στον Λίβανο

Ο Έλληνες στον Λίβανο έχουν παρουσία στο σημερινό Λίβανο, που χρονολογείται από την αρχαιότητα, ενώ Φοίνικες και οι Έλληνες (και οι δύο τους είναι θαλάσσιοι λαοί) μοιράζονται στενούς δεσμούς. Το ελληνικό αλφάβητο, για παράδειγμα, προέρχεται από το Φοινικικό. Η ελληνική παρουσία αποδεικνύεται από διάφορα τοπωνύμια, και υπάρχουν στενοί δεσμοί μεταξύ των Ελλήνων και των Λιβανικών ελληνορθόδοξων και ελληνοκαθολικών κοινοτήτων.

 Στην αρχαιότητα στον Λίβανο υπήρξαν διάφορες ελληνικές αποικίες. Μετά τον εκχριστιανισμό η επιρροή του ελληνικού πολιτισμού παρέμεινε ισχυρή, όμως έφθινε με το πέρασμα των αιώνων, αν και δεν εξαφανίστηκε. Η πόλη Αμιούν (πιθανώς από τη Σημιτική λέξη για τους Έλληνες, Γιουνάν), πρωτεύουσα της επαρχίας Κούρα (με τη σειρά από της από την ελληνική λέξη χωριά), στα βόρεια της χώρας, είναι μια ζωντανή απόδειξη αυτού. Μετά τον πόλεμο του Λιβάνου 2006, οι περισσότεροι Έλληνες εγκατέλειψαν τη χώρα, αν και εξακολουθεί να υπάρχει μια ελληνική κοινότητα στην Βηρυτό (Ευρύτερη Βηρυτός), καθώς και στη προαναφερθείσα επαρχία Κούρα. Περίπου 7.000 Έλληνες κατοικούν στην Τρίπολη και την Ελ Μίνα. Η πλειοψηφία εξ'αυτών είναι Μουσουλμάνοι καταγόμενοι από την Κρήτη, ενώ ορισμένοι είναι ελληνικής μουσουλμανικής καταγωγής. Έγγραφα αποτελούν ένδειξη πως η κοινότητα αποχώρησε από την Κρήτη μεταξύ του 1866 και του 1897, κατά το ξέσπασμα της ύστατης κρητικής εξέγερσης εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η οποία και οδήγησε στο ξέσπασμα του Ελληνοτουρκικού Πολέμου του 1897. Αριθμός Ελλήνων Μουσουλμάνων του Λιβάνου πέτυχαν έως έναν βαθμό την διατήρηση της ιδιαίτερης ταυτότητας και γλώσσας τους. Έως το ξέσπασμα του Λιβανέζικου Εμφύλιου Πολέμου, η συγκεκριμένη κοινότητα ήταν μεταξύ της στενά συνδεδεμένη και αποκλειστικά ενδογαμική. Ωστόσο, σημαντικός αριθμός εξ'αυτών αποχώρισε από τον Λίβανο κατά την διάρκεια της δεκαπενταετούς περιόδου του πολέμου. Σύμφωνα με μελέτη της αν. καθηγήτριας του ΑΠΘ, Ρούλας Τσολακίδου, που αφορά στο διάστημα έως το 2000, μέλη της κοινότητας των ελληνικής καταγωγής μουσουλμάνων του Λιβάνου είχαν εκφράσει παράπονα για τον τρόπο αντιμετώπισής τους από τις ελληνικές αρχές, περιλαμβανομένης της ελληνικής πρεσβείας. Πάντως, στην ίδια μελέτη παρατίθενται δηλώσεις του Προέδρου της Ένωσης που εκπροσωπεί τους ελληνικής καταγωγής μουσουλμάνους του Λιβάνου ("Φιλανθρωπικός Κοινωνικός Λιβανέζικος Κρητικός Σύλλογος"), ο οποίος επισημαίνει τη σημαντική βελτίωση τα τελευταία χρόνια των σχέσεων μεταξύ της κοινότητας και της ελληνικής πρεσβείας. Επαρχία Ασραφιέχ (Βηρυτός) Αμιούν Αντιόχειοι Ελλήνων Χριστιανών Ελληνολιβανικές σχέσεις Έλληνες στη Σαουδική Αραβία Έλληνες στη Συρία Επαρχία Κούρα Λιβανέζοι στην Ελλάδα Λιβανέζοι στην Κύπρο
Μαρσέλα Λίμπαρντ

Η Λαίδη Μαρσέλα Άλθια Λίμπαρντ (Dame Marcella Althea Liburd, GCMG , JP) (γεννημένη στις 10 Ιουλίου 1953 ) είναι πολιτικός και η πέμπτη γενική κυβερνήτρια του Αγίου Χριστοφόρου και Νέβις, που υπηρετεί από το 2023. Εκπαιδεύτηκε ως δασκάλα και στη συνέχεια ως δικηγόρος (barrister) και δικηγόρος (solicitor) , η Λίμπαρντ ήταν η πρώτη γυναίκα που υπηρέτησε τόσο ως Πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης του Αγίου Χριστόφορου και Νέβις όσο και ως Γενική Κυβερνήτρια. Έχει υπηρετήσει σε διάφορες υπουργικές θέσεις, συμπεριλαμβανομένης της αναπληρώτριας πρωθυπουργού και της επικεφαλής της αντιπολίτευσης για το Εργατικό Κόμμα . Ήταν η πρώτη γυναίκα που υπηρέτησε ως πρόεδρος στην ιστορία του 81χρονου οργανισμού.

 Γεννήθηκε στις 10 Ιουλίου 1953 στην Μπαστέρ από την Αν Ελάιζα (το γένος Μάρτιν) και τον Κλεμάν Λίμπαρντ. Αφού παρακολούθησε το Σχολείο Θηλέων της Μπαστέρ, ο Λίμπαρντ αποφοίτησε από το γυμνάσιο Μπαστέρ. Απέκτησε διδακτορικό τίτλο (Bachelor of Arts) από το Πανεπιστήμιο των Δυτικών Ινδιών το 1976. Η Λίμπαρντ επέστρεψε από το εξωτερικό και άρχισε να διδάσκει στα σχολεία της Μπαστέρ και Καγιόν. Επέστρεψε στις δικές της σπουδές, αποκτώντας διδακτορικό νομικής (Bachelor of Law) με άριστα το 1992 από τη Νομική Σχολή Νόρμαν Μάνλεϊ (NMLS), όπου συνέχισε την εκπαίδευσή της, κερδίζοντας Πιστοποιητικό Νομικής Εκπαίδευσης από το NMLS το 1994. Μετά την αποδοχή της Λίμπαρντ ως δικηγόρου στο Ανώτατο Δικαστήριο της Ανατολής το 1994, ξεκίνησε πολιτική καριέρα. Διορίστηκε γραμματέας του Εργατικού Κόμματος το 1997. Το 2004 έγινε Πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης, η πρώτη γυναίκα που υπηρέτησε με αυτή την ιδιότητα στη χώρα. Η Λίμπαρντ υπηρέτησε μέχρι το 2008, όταν έθεσε υποψηφιότητα για την εκλογική περιφέρεια Νο. 2, στον Άγιο Χριστόφορο και εξελέγη βουλευτής. Η Λίμπαρντ έχει συντάξει νομοθεσία που περιλαμβάνει τον νόμο περί ενδοοικογενειακής βίας και τον νόμο περί ίσων αμοιβών. Έχει διατελέσει υπουργός Υγείας, Κοινωνικών Υπηρεσιών, Κοινοτικής Ανάπτυξης, Πολιτισμού και Υποθέσεων Φύλου, καθώς και αναπληρώτρια πρωθυπουργός. Το 2011 παρουσιάστηκε σε μια έκθεση που προωθήθηκε από διάφορα τμήματα της κυβέρνησης του Αγίου Χριστόφορου και Νέβις για να τονίσει τα εξέχοντα επιτεύγματα των γυναικών. Το 2013 η Λίμπαρντ έγινε η πρώτη γυναίκα που εξελέγη πρόεδρος του Εργατικού Κόμματος στην 81χρονη ιστορία του. Το 2015 το Εργατικό Κόμμα απομακρύνθηκε από την εξουσία για πρώτη φορά έπειτα από είκοσι χρόνια, καθιστώντας την μέλος της Αντιπολίτευσης. Έγινε η πρώτη γυναίκα αντιπρόεδρος του Εθνικού Εργατικού Κόμματος το 2018 και διορίστηκε αναπληρώτρια του Γενικού Κυβερνήτη το 2022. Την 1η Φεβρουαρίου 2023 ορκίστηκε και ανέλαβε καθήκοντα ως η πρώτη γυναίκα γενική κυβερνήτης. Αργότερα την ίδια εβδομάδα, δτης απονεμήθηκε ο Μεγαλόσταυρος του Τάγματος των Αγίων Μιχαήλ και Αγίου Γεωργίου (GCMG) και έλαβε τον τίτλο Λαίδη.
Μαξ Ζάουερλαντ

Ο Φρίντριχ Άουγκουστ Μαξ Ζάουερλαντ (γερμ. Friedrich August Max Sauerlandt) (1880-1934) υπήρξε Γερμανός, θεωρητικός των καλών τεχνών. Θεωρείται από τους πιο σημαντικούς διευθυντές μουσείων της Γερμανίας.

 Γεννήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 1880 στο Βερολίνο. Μεγάλωσε στο Αμβούργο, και φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Αναγορεύτηκε διδάκτωρ και εργάστηκε αρχικά ως γραμματέας του Γιούστους Μπρίνκμανν, που κατείχε την θέση του Spiritus rector στο Μουσείο Τέχνης (γερμ. Museum für Kunst und Gewerbe) στο Αμβούργο. Σε ηλικία 28 χρονών διορίστηκε διευθυντής του κρατικού μουσείου της Χάλε. Το 1919 διαδέχτηκε τον Μπρίνκμαν ως διευθυντής του μουσείου Τέχνης στο Αμβούργο. Αναδείχτηκε πρώιμος υποστηρικτής του Εξπρεσιονισμού, και γι' αυτό διώχτηκε από τους Ναζί τον Απρίλιο του 1933, ενώ του απαγορεύτηκε η είσοδος στο Μουσείο. Παράλληλα ήταν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου, όπου έδινε μαθήματα, και ήταν διευθυντής της κρατικής σχολής τέχνης (γερμ. Landskunstschule). Απολύθηκε και εκεί τον Σεπτέμβριο του 1933 για τον ίδιο λόγο. Απεβίωσε την πρωτοχρονιά του 1934 στο Αμβούργο. Griechische Bildwerke, Langewiesche, Düsseldorf & Leipzig 1907 Norddeutsche Barock-Möbel, Verlag Alexander Schopp, Elberfeld 1922 Kleinplastik der deutschen Renaissance. Langewiesche, Königstein/Ts./Leipzig 1927 Die Kunst der letzten 30 Jahre: Eine Vorlesung aus dem Jahre 1933, Rembrandt-Verlag Berlin 1935 Συλλογή Βιβλιογραφίας για τον Μαξ Ζάουερλαντ Doris Blum: Der Mann, der fast alles geschenkt bekam (Εφημερίδα Die Welt, 25 Σεπτεμβρίου 2001)
Ματθίλδη του Άντεχς

Η Ματθίλδη, γερμ. Matilda von Andechs (απεβ. 1245) από τον Οίκο του Άντεχς ήταν κόρη του μαργράβου της Ίστρια και με τον γάμο της έγινε κόμισσα της Γκορίτσια.

 Ήταν η τρίτη κόρη του Μπέρτολντ Α΄ μαργράβου της Ίστρια και της πρώτης συζύγου του Χέντβιχ των Βίττελσμπαχ, κόρης του Όθωνα Δ΄ παλατινού κόμη του Σάιερν. Από τον γάμο της με τον Ένγκελμπερτ Γ΄ κόμη της Γκορίτσια απέκτησε έναν γιο, τον Μάινχαρντ Α΄, που θα κληρονομούσε τον τίτλο του δούκα της Μερανίας έπειτα από το τέλος τού μικρανιψιού της Όθωνα Β΄, που ήταν άτεκνος. Ωστόσο τότε αυτός ο τίτλος έγινε χωρίς νόημα, καθώς οι μαρκιωνίες της Ίστρια και της Καρνιόλα περιήλθαν στο Πατριαρχείο της Ακουιλέια και οι αρχικές ιδιοκτησίες των Άντεχς κατελήφθησαν από τους δούκες της Βαυαρίας. Παντρεύτηκε τον Ένγκελμπερτ Γ΄ κόμη της Γκορίτσια (απεβ. 1220) και είχε τέκνο: Μάινχαρντ Α΄ π.1200-1205, κόμης της Γκορίτσια-Τυρόλου. Marek, Miroslav. "german/diessen1.html". genealogy.euweb.cz
ΚΦ Απολόνια Φιέρ

Η ΚΦ Απολόνια Φιέρ είναι μια αλβανική ομάδα ποδοσφαίρου με έδρα το Φιέρι. Ιδρύθηκε στις 17 Ιουνίου 1925 και πήρε το όνομα της από τη γειτονική αρχαία ελληνική πόλη Απολλωνία. Χρώματα της ομάδας αποτελούν το λευκό και το πράσινο. Συμμετέχει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου της Αλβανίας. Έδρα της ομάδας είναι το Loni Papuçiu Stadium χωρητικότητας 6.800 θεατών.

 Οι φίλαθλοι και οπαδοί της Απολλόνια προέρχονται κυρίως από την πόλη Φιέρι και την γύρω περιοχή. Η μεγαλύτερη αντίπαλος της ομάδας είναι η ΚΦ Λούσνια και τα ματς μεταξύ τους αναφέρονται ως The Myzeqe Derby. Άλλες ομάδες όπου έχει μεγάλη αντιπαλότητα είναι η Φλαμουρτάρι, η Βύλλις Μπαλς και Κλιρίμι. Κατεγκορία ε Παρ (2η Κατηγορία) Πρωταθλήτρια (5): 1966–67, 1971–72, 1978–79, 1984–85, 2019–20Κύπελλο Αλβανίας Κυπελλούχος (1): 1997–98Σούπερ Καπ Αλβανίας Φιναλίστ (1): 1998Gazeta Bashkimi Cup Κυπελλούχος (2): 1985, 1988 Facebook Official Page Website Official Stadiumi Loni Papuciu Facebook YouTube Official Lajme nga Futbolli Shqiptar K.F. Apolonia Fier Αρχειοθετήθηκε 2015-12-05 στο Wayback Machine. Apolonia Fier at EUFO.DE Apolonia Fier at Weltfussball.de Apolonia Fier at UEFA.COM Apolonia Fier at Playerhistory.com
Τάσος Τσιτάκης

Ο Αναστάσιος (Τάσος) Τσιτάκης είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε στην ομάδα του Άρη από το 1980 ως το 1987, κατακτώντας με τους "κίτρινους" τέσσερα πρωταθλήματα και δύο κύπελλα Ελλάδας.

 Ο Τσιτάκης ξεκίνησε να αγωνίζεται με την ανδρική ομάδα του Άρη το 1980, κατακτώντας την τρίτη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος κατά την πρώτη του χρονιά με την ομάδα. Την ίδια χρονιά τον κάλεσαν να αγωνιστεί στην εθνική Παίδων, συμμετέχοντας στο ευρωμπάσκετ του 1981, με καλύτερη του εμφάνιση στη νίκη της ελληνικής ομάδας εναντίον της αντίστοιχης τουρκικής με 63-60, όπου πέτυχε δεκατρείς πόντους.Την επόμενη σεζόν, συμμετείχε στο βαλκανικό κύπελλο Εφήβων, με καλύτερη του εμφάνιση στην ήττα της ελληνικής ομάδας από τη Γιουγκοσλαβία με 68-86, όπου πέτυχε δέκα πόντους. Το 1982-83, αγωνίστηκε σε έξι παιχνίδια πρωταθλήματος με μέσο όρο 4,2 πόντων, βοηθώντας τον Άρη να κατακτήσει το πρωτάθλημα.Το καλοκαίρι του 1983, αποτέλεσε στέλεχος της εθνικής Νέων και από εκεί και έπειτα έπαιξε ενεργό ρόλο στην ομάδα του Άρη, παίζοντας σε δέκα αγώνες πρωταθλήματος με μέσο όρο 2,1 πόντων, με τους "κίτρινους" να χάνουν τον τίτλο σε αγώνα μπαράζ από τον Παναθηναϊκό.Το 1984-85, έπαιξε σε δεκαέξι αγώνες πρωταθλήματος με μέσο όρο 3,5 πόντων, ενώ συμμετείχε στον τελικό του κυπέλλου, όπου οι "κίτρινοι" κατέκτησαν για πρώτη φορά τον τίτλο της συγκεκριμένης διοργάνωσης, κατακτώντας το νταμπλ στις εγχώριες διοργανώσεις.Την επόμενη χρονιά, ο Άρης κατέκτησε αήττητος το πρωτάθλημα και ο Τσιτάκης συμμετείχε σε δεκαπέντε παιχνίδια με μέσο όρο 3,0 πόντων, ενώ το 1987 κέρδισε και πάλι το νταμπλ, κερδίζοντας εύκολα τον Πανελλήνιο στον τελικό με 110-70. Ο Τσιτάκης έπαιξε σε δεκατρία παιχνίδια με μέσο όρο 2,8 πόντων, στην τελευταία του χρονιά με τους "κίτρινους", πριν αποχωρήσει και συνεχίσει σε ομάδες μικρότερων κατηγοριών μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '90. Πρωταθλητής Ελλάδας: 1983, 1985, 1986, 1987 Κυπελλούχος Ελλάδας: 1985, 1987 "Η ιστορία του Άρη • Τόμος 2: Μπάσκετ (1922-2000)", Κωνσταντίνος Ίντος, έκδοση συνδέσμου οπαδών «SUPER-3» (εκτύπ. TYPOFFSET), Θεσσαλονίκη 2004 "Αθλητικός Σύλλογος Άρης • 1914-2004", συλλογικό έργο (επιστημονική τεκμηρίωση Αν. Στεφανίδης - Ελ. Τσιομπανούδη - Δ. Κυρίτσης), έκδοση Κέντρο Ιστορίας Δήμου Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη 2005, ISBN 960-8734-48-7 Τάσος Τσιτάκης, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά).
Ντόναλντ Τουσκ

Ο Ντόναλντ Φραντσίσεκ Τουσκ (πολωνικά: Donald Franciszek Tusk, 22 Απριλίου 1957) είναι Πολωνός πολιτικός, συνιδρυτής και σημερινός πρόεδρος του κόμματος της Πολιτικής Πλατφόρμας (Platforma Obywatelska) και ήταν πρωθυπουργός της χώρας από το 2007 ως το 2014. Στις 30 Αυγούστου του 2014 εκλέχθηκε στη θέση του Προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, την οποία ανέλαβε την 1η Δεκεμβρίου 2014. Στις 9 Μαρτίου 2017 ανανέωσε την θητεία του έως τις 30 Νοεμβρίου 2019 παρά τις αντιδράσεις της πρωθυπουργού της χώρας από την οποία κατάγεται. Ο Ντόναλντ Τουσκ και ο πολιτικός του σχηματισμός κέρδισαν τις βουλευτικές εκλογές του 2007. Μαζί με το κεντρώο Αγροτικό Κόμμα (PSL) του Βαλντέμαρ Πάβλακ σχημάτισε κυβέρνηση συνασπισμού και έγινε Πρωθυπουργός. Ορκίστηκε στις 16 Νοεμβρίου 2007.

 Γεννήθηκε στις 22 Απριλίου του 1957 στο Νταντζιγκ. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της γενέτειράς του. Είναι παντρεμένος και έχει μία κόρη και έναν γιο. Προτού γίνει ένας εκ των ιδρυτών της Πολιτικής Πλατφόρμας, ο Τουσκ υπήρξε σημαίνον στέλεχος του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κογκρέσου (Kongres Liberalno-Demokratyczny) και της Ένωσης των Ελευθεριών (Unia Wolności). Το 2001 έγινε αντιπρόεδρος της Κάτω Βουλής, αξίωμα στο οποίο υπηρέτησε μέχρι το 2005. Οι πολιτικές του θέσεις συνοψίζονται στην ισχυρή υποστήριξη προς την ελεύθερη αγορά χωρίς κρατικό παρεμβατισμό και με κοινωνικό συντηρητισμό. Από το 2004 εκλέγεται βουλευτής. Το 2005 έλαβε μέρος στις προεδρικές εκλογές χάνοντας από το Λεχ Καζίνσκι στο δεύτερο γύρο. Το κόμμα του έλαβε στις βουλευτικές εκλογές της 21ης Οκτωβρίου 2007 περισσότερο από το 41% των ψήφων, αλλά δεν συγκέντρωσε την απόλυτη πλειοψηφία, καθώς απέσπασε 209 έδρες επί συνόλου 460 της Δίαιτας (Κάτω Βουλής). Έτσι, σχημάτισε κυβέρνηση συνασπισμού με το κεντρώο Κόμμα των Αγροτών (PSL). Ο επίσημος διορισμός του στην πρωθυπουργία έγινε στις 9 Νοεμβρίου του 2007. Το κόμμα του Τουσκ κέρδισε την πλειοψηφία των εδρών και στις βουλευτικές εκλογές του 2011. Έτσι, παρέμεινε πρωθυπουργός. Το 2014 η κυβέρνησή του αντιμετώπισε τις αποκαλύψεις του περιοδικού «Προστ», το οποίο δημοσίευσε αποσπάσματα από υποκλαπείσες συνομιλίες πολιτικών και άλλων προσωπικοτήτων της χώρας. Η κυβέρνησή του έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης τον Ιούνιο του 2014 με 237 ψήφους. Ιστοσελίδα της προεκλογικής του εκστρατείας του για τις προεδρικές εκλογές
Κάμπουα

Οι Κάμπουα (Kabwa), είναι μια εθνοτική και γλωσσική ομάδα η οποία ζει στην Περιφέρεια Μάρα (Mara Region) (Αστική Περιοχή Μουσόμα (Musoma Rural District), Τομέα Μακονγκόρο (Makongoro Division), Τμήμα Μπουκάμπουα (Bukabwa Ward)), στη βόρειο-κεντρική Τανζανία.Αποτελούν τμήμα των Μπαντού (Bantu), λαού του συμπλέγματος των Κεντρικών-Λιμνών εντός της Υπο-Σαχάριας Αφρικανικής ομάδας. Αυτή η ομάδα των ανθρώπων, βρίσκεται μόνο στην Τανζανία.

 Κατά το 2016, ο πληθυσμός τους εκτιμάται ότι αριθμεί 11.000 άτομα. Η γλώσσα που ομιλούν, ονομάζεται Κάμπουα (Kabwa). Το 10 τοις εκατό των Κάμπουα (Kabwa) είναι Χριστιανοί, ενώ το υπόλοιπο 90 τοις εκατό, πιστεύει σε εθνοτικές θρησκείες. Η εθνοτική θρησκεία, είναι βαθιά ριζωμένη στην εθνική ταυτότητα ενός λαού και η μετατροπή της, ισοδυναμεί ουσιαστικά στην πολιτιστική αφομοίωση. Παραπομπές σημειώσεων (Αγγλικά) https://www.ethnologue.com/map/TZ τελευταία επίσκεψη: 27 Σεπτεμβρίου 2016
Σελκούπ

Οι Σελκούπ (ρωσικά: сельку́пы‎), οι οποίοι μέχρι τη δεκαετία του '30 ονομάζονταν Οστιάκ-Σαμογέτες (остя́ко-самое́ды), είναι μια εθνοτική σαμογεντική ομάδα, η οποία προέρχεται από τη Βόρεια Σιβηρία. Ζουν στα βόρεια τμήματα του όμπλαστ Τομσκ, του Κράι Κρασνογιάρσκ, του αυτόνομου θύλακα Γιαμάλων Νένετς και του οκρούγκ της Νενετσίας.

 Οι Σελκούπ μιλούν τη σελκουπική γλώσσα, η οποία ανήκει στις σαμογεδικές γλώσσες της οικογένειας των ουραλικών γλωσσών Κατά τη διάρκεια της ιστορίας της, η γλώσσα έχει χρησιμοποιήσει και το κυριλλικό και το λατινικό αλφάβητο. Οι Σελκούπ προέρχονται από τη μέση λεκάνη απορροής του ποταμού Ομπ, από τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ των ιθαγενών Γενισέι και Σαμογετών, που ήρθαν στην περιοχή από τα βουνά Σαγιάν κατά τη διάρκεια της αρχής της πρώτης χιλιετίας.Τα καλοκαίρια, ζούσαν σε κωνικές σκηνές, ενώ τους χειμώνες σε ξύλινες καλύβες. Θήρευαν σκίουρους, ζιμπελίνες, αδηφάγους και άλλα ζώα για τις γούνες τους. Τον 13ο αιώνα, οι Σελκούπ τέθηκαν υπό τον έλεγχο των Μογγόλων. Γύρω στο 1628, οι Ρώσοι κατέλαβαν την περιοχή και οι Σελκούπ υποτάχθηκαν. Συμμετείχαν σε μια εξέγερση κατά της ρωσικής κυριαρχίας, αλλά νικήθηκαν. Τον 17ο αιώνα, μερικοί από τους Σελκούπ μετεγκαταστάθηκαν βόρεια για να ζήσουν κατά μήκος του ποταμού Ταζ και του ποταμού Τουρουχάν. Ασχολήθηκαν κυρίως με το κυνήγι, το ψάρεμα και την εκτροφή ταράνδων. Η άφιξη των Ρώσων εποίκων στην περιοχή τον 18ο αιώνα οδήγησε τους Ρώσους να κυνηγήσουν τους τάρανδους των Σελκούπ, κάτι που δυσχέρανε την εκτροφή ταράνδων. Κατά την ίδια περίοδο, οι Ρώσοι προσπάθησαν να εκρωσίσουν και να εκχριστιανίσουν τους Σελκούπ. Ωστόσο, πολλοί διατήρησαν ορισμένες από τις αρχαίες θρησκευτικές τους πεποιθήσεις και έθιμα. Κατά τη διάρκεια της σοβιετικής περιόδου, οι Σελκούπ αναγκάστηκαν να υιοθετήσουν έναν ήρεμο τρόπο ζωής και ο παραδοσιακός πολιτισμός τους γνώρισε σοβαρή παρακμή. Ο Σαμανισμός εκδιώχθηκε από τους Αθεϊστές και τα παιδιά των Σελκούπ μεγάλωναν σε οικοτροφεία, αποξενωμένα από το παραδοσιακό τους περιβάλλον και ασχολίες. Οι Σελκούπ αντιμετώπισαν πολιτιστική εξαφάνιση και αφομοίωση από τον ρωσικό πολιτισμό. Υποφέρουν επίσης από φυλετικές διακρίσεις, ανεργία και αλκοολισμό. Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, υπήρχαν 4.249 Σελκούπ στη Ρωσία (4.300 το 1970). Υπήρχαν 62 Σελκούπ στην Ουκρανία, μόνο ένας εκ τους οποίους είναι ομιλητής της σελκουπικής γλώσσας (ουκρανική απογραφή 2001). Sobanski, Florian (March 2001). «The southern Selkups of Tomsk Province before and after 1991». Nationalities Papers 29 (1): 171–179. doi:10.1080/00905990120036448. https://archive.org/details/sim_nationalities-papers_2001-03_29_1/page/171. «Selkup | people». Encyclopedia Britannica (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2020. «Selkup - International Centre for Reindeer Husbandry - ICR». reindeerherding.org. Ανακτήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2020. «The Red Book of the Peoples of the Russian Empire». www.eki.ee. Ανακτήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2020. Άρθρο για τους Σελκούπ από το Κόκκινο Βιβλίο των λαών της Ρωσικής Αυτοκρατορίας Ένας ψαράς Σελκούπ από τη Δυτική Σιβηρία
Μάγδα Γκέμπελς

Η Μάγδα Γκέμπελς (γεν. 11 Νοέμβριος 1901 στο Βερολίνο ως Γιοχάνα Μαρία Μαγκνταλένα Μπέρεντ, από το 1908 Φριντλέντερ, από το 1920 Ρίτσελ, 1921-1931 Κβαντ, - 1. Μαΐου του 1945* ήταν η σύζυγος του ναζιστή πολιτικού και υπουργού προπαγάνδας του 3ου Ράιχ Γιόζεφ Γκέμπελς.

 Πατέρας της ήταν ο εργολάβος οικοδομών και μηχανικός Όσκαρ Ρίτσελ, ο οποίος παντρεύτηκε την μητέρα της Αουγκούστε Μπέρεντ, η οποία εργαζόταν ως υπηρέτρια, λίγο μετά τη γέννηση της κόρης τους. Η μητέρα χώρισε το 1905 και παντρεύτηκε το 1908 τον πλούσιο Εβραίο έμπορο Ρίχαρντ Φριντλέντερ, ο οποίος δραστηριοποούνταν στις Βρυξέλλες και υιοθέτησε τη Μάγδα. Ο Ρίτσελ και ο Φριντλέντερ, που εκτιμούσαν ο ένας τον άλλον προσωπικά, συνέβαλαν και οι δύο στο μεγάλωμά της. Η Μάγδα μεγάλωσε σε μια μεσοαστική ατμόσφαιρα.Κατά τη διάρκεια του σχολείου ερωτεύτηκε τον αδελφό μιας συμμαθήτριάς της, τον σιωνιστή Βίκτορ Τσαΐμ Αρλόσοροφ. Αργότερα παντρεύτηκε τον βιομήχανο Γκύντερ Κβαντ, με τον οποίο αποκτήσαν έναν γιό. Χωρίσανε το 1928 όταν ο άντρας της έμαθε για την σχέση της με έναν φοιτητή. Η Μάγδα εκβίασε τον πρώην άντρα της με την απειλή δημοσίευσης γραμμάτων του, τα οποία θα μπορούσαν να προκαλέσουν σκάνδαλο. Με τον τρόπο αυτό εξασφάλισε μιαν άνετη ζωή μέχρι τον γάμο της με τον Γκέμπελς, στον οποίο κουμπάρος ήταν ο Χίτλερ. Από αυτόν τον γάμο προέκυψαν 6 παιδιά. Η Μάγδα δολοφόνησε με δηλητήριο και τα έξι ανήλικα παιδιά της και αυτοκτόνησε σε ένα οχυρό καταφύγιο στο Βερολίνο την 1η Μαΐου του 1945, λίγο πριν την ολοκληρωτική παράδοση των ναζιστών στις συμμαχικές δυνάμεις.
Φέλιξ Μπόρχα

Ο Φέλιξ Αλεξάντερ Μπόρχα Βαλένσια (Félix Alexander Borja Valencia, 2 Απριλίου 1983) είναι ποδοσφαιριστής από τον Ισημερινό, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός. Η τελευταία του ομάδα ήταν η Ελ Νασιονάλ του Πρωταθλήματος Ισημερινού. Έχει τα ψευδώνυμα «το καγκουρό» ή «η κόμπρα του Εκουαδόρ», λόγω της εκτίναξης στο άλμα του.

 Αγωνίστηκε πρώτη φορά επαγγελματικά για την Ελ Νασιονάλ του Πρωταθλήματος Ισημερινού. Η μεταγραφή του στον Πρωταθλητή Ελλάδας Ολυμπιακό, τον έκανε τον πρώτο παίκτη από τον Ισημερινό που αγωνίστηκε σε ελληνικό σύλλογο. Ο Μπόρχα ανακηρύχθηκε πρώτος σκόρερ του Κόπα Λιμπερταδόρες (από κοινού, μαζί με ακόμη 13 ποδοσφαιριστές με 5 γκολ), δύο μήνες μετά τη μετακίνηση του στον Ολυμπιακό. Λόγω των υπό του μετρίου εμφανίσεων του για τον Ολυμπιακό στην πρώτη του σεζόν, καθώς και του γεγονότος ότι καταλάμβανε θέση ξένου, εκτός Ε.Ε., στο ρόστερ του συλλόγου, ο Ολυμπιακός είχε την επιθυμία να το πουλήσει στο τέλος της σεζόν 2006-07 ή να τον στείλει δανεικό για την επόμενη σεζόν. Λόγω αυτής της απόφασης από το σύλλογο, ο Μπόρχα μετακινήθηκε με δανεισμό στη γερμανική Μάιντς 05 για την περίοδο 2007-08. Στο τέλος της σεζόν, η Μάιντς τον αγόρασε. Κατά τη διάρκεια της χειμερινής μεταγραφικής περιόδου της σεζόν 2010-11, επιτράπηκε στον Μπόρχα να φύγει με ελεύθερη μεταγραφή, για να μετακινηθεί στη μεξικάνικη Πουέμπλα. Έχοντας περιορισμένη συμμετοχή, ειδικά αφότου η Μάιντς κέρδισε την άνοδο στη Μπουντεσλίγκα, μετακινήθηκε στην Πουέμπλα. Την περίοδο Απερτούρα 2011-12, υπέγραψε με την Πατσούκα. Τσίβας ΗΠΑ (δανεισμός) Στις 14 Αυγούστου 2014, εντάχθηκε με δανεισμό από τη Λίγκα Ντεπορτίβα ντε Κίτο στην Τσίβας ΗΠΑ του MLS. Στις 28 Δεκεμβρίου 2015, η Σάουθ Τσάινα ΑΑ από το Χονγκ Κονγκ, ανακοίνωσε την υπογραφή του παίκτη μέσω του Facebook. Στις 24 Ιανουαρίου 2017, ο Μπόρχα υπέγραψε συμβόλαιο με την Ελ Νασιονάλ. Προηγουμένως ήταν ελεύθερος. Ήταν μέλος της Εθνικής Ισημερινού για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006. Έπαιξε σε αρκετούς αγώνες της προκριματικής φάσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου, συμπεριλαμβανομένου του αγώνα εναντίον της Ουρουγουάης, που σφράγισε τη συμμετοχή τους στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Γερμανίας. Είχε μία συμμετοχή στο τουρνουά, στην ήττα με 0-3 εναντίον της Γερμανίας.Συμμετείχε σε φιλικούς αγώνες ύστερα από το Παγκόσμιο Κύπελλο, σκοράροντας ακόμη εναντίον της Βραζιλίας σε ένα φιλικό τον Οκτώβριο του 2006 στη Σουηδία. Ήταν μέλος της Εθνικής για το Κόπα Αμέρικα 2007 και ξεκίνησε βασικός στο τελευταίο αγώνα της φάσης ομίλων εναντίον της Εθνικής Βραζιλίας. Μέχρι τις 26 Απριλίου 2016. Πρωτάθλημα Ισημερινού: 2005 C, 2006 Σούπερλιγκ Ελλάδας: 2006-07 (Αγγλικά) Προφίλ Φέλιξ Μπόρχα στο Soccerway