IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Λίπτοφσκι Μίκουλας

Το Λίπτοφσκι Μίκουλας (Liptovský Mikuláš) (παλαιότερα Liptovský Svätý Mikuláš, στα γερμανικά: Liptau-Sankt-Nikolaus, στα ουγγρικά: Liptószentmiklós) είναι πόλη στη βόρεια Σλοβακία, χτισμένη πάνω στον ποταμό Βαχ, παραπόταμο του Δούναβη. Το όνομά της σημαίνει «Άγιος Νικόλαος στην περιοχή Λίπτοβ», στην οποία και βρίσκεται, κοντά στα όρη Τάτρα και σε υψόμετρο 577 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 32.786 κάτοικοι (το 2006), ενώ η έκταση του δήμου ανέρχεται σε 70,1 τ.χλμ.. Η πόλη υπάγεται στην περιφέρεια της Ζίλινα.

 Η πόλη αναφέρεται για πρώτη φορά σε βασιλική πράξη του Λαδισλάου Δ΄ το 1286. Το πρώτο έγγραφο που αναφέρει τον ναό του Αγίου Νικολάου, που απετέλεσε το ιδρυτικό στοιχείο του οικισμού, χρονολογείται στο 1299. Ο ναός αυτός είναι ακόμα και σήμερα το αρχαιότερο κτίσμα στην πόλη. Το Λίπτοφσκι Μίκουλας ήταν ένα από τα σπουδαιότερα κέντρα για τους τεχνίτες της περιοχής. Οι τεχνίτες ίδρυσαν ενώσεις («συνάφια»). Η παλαιότερη τέτοια ένωση ήταν των υποδηματοποιών, αναφερόμενη το έτος 1508. Αντίστοιχες ενώσεις είχαν οι σιδηρουργοί, οι γουναράδες, οι ράφτες, οι κρεοπώλες, κλπ.. Το 1677 το Λίπτοφσκι Μίκουλας έγινε πρωτεύουσα του τοπικού διαμερίσματος και της περιφέρειας Λίπτοβ. Ο θρυλικός Σλοβάκος «Ρομπέν των Δασών» Γιούραϊ Γιάνοσικ (Juraj Jánošík), που έκλεβε τους πλούσιους και τα έδινε στους φτωχούς, καταδικάσθηκε και εκτελέσθηκε εδώ το 1713. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα η πόλη έγινε ένα από τα κέντρα του σλοβακικού εθνικού κινήματος. Η πόλη είναι γνωστό τουριστικό κέντρο της Σλοβακίας εξαιτίας της πλούσιας πολιτιστικής της ζωής και ως σημείο εκκινήσεως για εκδρομές στα όρη Τάτρα. Για αναψυχή προσφέρεται και η τεχνητή λίμνη Λίπτοφσκα Μάρα δίπλα στην πόλη. Επίσης, από το 2004 ένα νέο «πάρκο νερού», το Aquapark Tatralandia. Κοντά βρίσκεται και το μεγαλύτερο χιονοδρομικό κέντρο στη Σλοβακία, το Γιάσνα. Όπαβα, Τσεχία Κίσκορος ή Κίσκερες, Ουγγαρία Καλαμαριά, Ελλάδα Ανεσύ, Γαλλία Ντίνκελαντ, Ολλανδία Γκαλάντα, Σλοβακία Κέμι, Φινλανδία Σλοβένσκε Κόνιτσε, Σλοβενία Γιεφρέμοφ, Ρωσία Ζίβιετς, Πολωνία Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση» Επίσημη ιστοσελίδα
Μεσαριά Θήρας

Η Μεσαριά είναι χωριό της Σαντορίνης, το οποίο βρίσκεται σε απόσταση 3,5 χιλιομέτρων από τα Φηρά. Με βάση την απογραφή του 2001 έχει 1.075 κατοίκους. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είχε 1480 κατοίκους. Ανήκει διοικητικά στο τοπικό διαμέρισμα Μεσαριάς του δήμου Θήρας της Θήρας Ω Θήρα

 Η ύπαρξη της Μεσαριάς καταγράφεται ήδη από τα μέσα του 17ου αιώνα. Κατά τον 19ο αιώνα αποτέλεσε το βιομηχανικό κέντρο της Σαντορίνης.Το 1929 ιδρύθηκε στην Μεσαριά το ιδιωτικό οφθαλμιατρείο "Αγία Βαρβάρα", γνωστό και ως "Δανέζειο Οφθαλμιατρείο". Είχε τεράστια συμβολή στην αντιμετώπιση του τραχώματος στο νησί, μία αρρώστια από την οποία έπασχε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό των κατοίκων του νησιού και η οποία οδηγεί στην τύφλωση. Το οφθαλμιατρείο έκλεισε το 1954 με απόφαση του τότε υπουργείου Κοινωνικής Πρόνοιας, η οποία προέβλεπε και την ίδρυση δημόσιου αντιτραχωματικού οργανισμού. Ο Γεώργιος Εμμανουήλ Αργυρός ήταν κτηματίας και έμπορος κρασιών. Το αρχοντικό χτίστηκε το 1888 πάνω σε προϋπάρχουσα ισόγεια παραδοσιακή κατοικία του 1860. Υπέστη σοβαρές ζημιές στον σεισμό του 1956, αλλά έχει αποκατασταθεί πλήρως και σήμερα έχει κηρυχθεί ως έργο τέχνης με ζώνη προστασίας 50 μέτρων περιμετρικά της ιδιοκτησίας. Το ισόγειο λειτουργεί ως ξενώνας Α΄ κατηγορίας ενώ ο όροφος ως μουσείο. Στο Αρχοντικό Αργυρού γίνονται ομαδικές ή ατομικές ξεναγήσεις στους επισκέπτες. Όπως μαρτυρεί εγχάρακτη επιγραφή στην είσοδο του αρχοντικού, χτίστηκε το 1893. Σήμερα είναι ακατοίκητο και μη επισκέψιμο.
Αμοιβαία βοήθεια (θεωρία οργάνωσης)

Στη θεωρία της οργάνωσης, η αμοιβαία βοήθεια είναι η εθελοντική αμοιβαία ανταλλαγή πόρων και υπηρεσιών για αμοιβαίο όφελος. Τα έργα αλληλοβοήθειας είναι μια μορφή πολιτικής συμμετοχής στην οποία οι άνθρωποι αναλαμβάνουν την ευθύνη να φροντίζουν ο ένας τον άλλον και να αλλάζουν τις πολιτικές συνθήκες.

 Ο όρος «αμοιβαία βοήθεια» διαδόθηκε από τον αναρχικό φιλόσοφο Πιοτρ Κροπότκιν στη συλλογή δοκιμίων του Mutual Aid: A Factor of Evolution, ο οποίος υποστήριξε ότι η συνεργασία, όχι ο ανταγωνισμός, ήταν ο κινητήριος μηχανισμός πίσω από την εξέλιξη . Ο Κροπότκιν υποστήριξε ότι η αλληλοβοήθεια έχει ρεαλιστικά πλεονεκτήματα για την επιβίωση ανθρώπων και ζώων και έχει προωθηθεί μέσω της φυσικής επιλογής, και ότι η αλληλοβοήθεια είναι αναμφισβήτητα τόσο αρχαία όσο ο ανθρώπινος πολιτισμός. Αυτή η αναγνώριση του ευρέως διαδεδομένου χαρακτήρα και του ατομικού οφέλους της αμοιβαίας βοήθειας βρισκόταν σε αντίθεση με τις θεωρίες του κοινωνικού δαρβινισμού που έδιναν έμφαση στον ατομικό ανταγωνισμό και την επιβίωση του ισχυρότερου και ενάντια στις ιδέες φιλελεύθερων όπως ο Ζαν-Ζακ Ρουσσώ, που πίστευαν ότι η συνεργασία είχε κίνητρο, από την καθολική αγάπη.
Ιωάννης του Μπραιν

Ο Ιωάννης του Μπραιν, γαλλ. Jehan de Braine (π. 1200 - 1240) από τον Οίκο των Καπετιδών-Ντρε ήταν τροβαδούρος και Σταυροφόρος. Ήταν κόμης του Μακόν και του Βιέν, ως σύζυγος της Αλίκης.

 Ήταν ο τέταρτος γιος του Ροβέρτου Β΄ κόμη του Ντρε και της Γιολάντας, κόρης του Ραούλ Α΄ κυρίου του Κουσύ. Ήταν τροβαδούρος και Σταυροφόρος. Ακολούθησε τον Θεοβάλδο Α΄ της Ναβάρρας στην Παλαιστίνη το 1239 στη Σταυροφορία των βαρόνων (μετά την ΣΤ΄ και πριν τη Ζ΄ Σταυροφορία). Απεβίωσε το επόμενο έτος και η χήρα του πώλησε τις γαίες της στο Γαλλικό στέμμα. Από την ποίησή του επέζησε το ποιμενικό "Κάτω από τον ίσκιο ενός δένδρου" και δύο τραγούδια της αγάπης "Σκέψη της αγάπης χαρούμενη" και "Δεν τολμώ να τραγουδώ πολύ αργά και πολύ συχνά". Το τελευταίο υπάρχει σε μετρική σημειογραφία στο χειρόγραφο "Σανσονιέ Κανζέ". Στο "χειρόγραφο του βασιλιά" και στο "Σανσονιέ ντε Νοάιγ" η μελωδία τελειώνει με διαφορετικές νότες. Τρία ποιήματα που αποδίδονται στον Ιωάννη του Μπριέν, είναι στην πραγματικότητα έργα του Ιωάννη. Ο Μινουά του Αρράς απευθύνει ένα από τα τραγούδια του στον Ιωάννη και αναφέρεται στον ανιψιό τού Ιωάννη, τον Ιωάννη τον ερυθρό, κόμη της Βρετάνης. Νυμφεύτηκε την Αλίκη, κόμισσα του Μακόν & Βιέν, εγγονή του Γουλιέλμου Ε΄ κόμη του Μακόν & Βιέν. Guerreau, Alain. "Jean de Braine, trouvère et dernier comte de Mâcon (1224–1240)." Annales de Bourgogne, 43(1971):81–96.
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1937-38

Στο πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1937-38 πρωταθλητής αναδείχθηκε και πάλι ο Ολυμπιακός που μετείχε στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1937-1938, το οποίο κατέκτησε. Με τη λήξη της περιόδου στα 14 "ιδρυτικά μέλη" της Ένωσης, σύμφωνα με το καταστατικό του 1931, προστέθηκαν τρία ακόμα ο Πανελευσινιακός και οι ΑΟ Παλαιάς Κοκκινιάς , Κεραμεικός ανεβάζοντας το συνολικό αριθμό σε 17.

 Μετείχαν 4 σύλλογοι και το πρωτάθλημα κατέκτησε ο Ολυμπιακός σχετικά εύκολα. Πρωταθλητής Ολυμπιακός Προπονητής: Πίτερ Λαντ. Βασικοί Ποδοσφαιριστές: Αχιλλέας Γραμματικόπουλος (τερμ.), Γιώργος Μαλεύρης, Θ. Κέλερης, Λάζαρος Κατσίγιαννης, Αλιφραγκής, Γιάννης Χέλμης, Κορσιάνος, Γιάννης Βάζος, Θεολόγος Συμεωνίδης, Ράγκος, Μιχάλης Αναματερός. Αναπληρωματικοί: Νίκος Καρνέσης (τερμ.), Σ. Βάζος, Σπύρος Δεπούντης, Δημήτρης Λιβάς, Αντώνης Κασιμάτης. Πρώτος σκόρερ: Γιάννης Βάζος: 9 γκολ. *Ο ουραγός Άρης παρέμεινε στην κατηγορία, αφού επικράτησε στους αγώνες διαβάθμισης επί της πρωταθλήτριας Β΄ κατηγορίας Άμυνας Κοκκινιάς με 2-1, 1-0. Στη Β΄ κατηγορία μετείχαν έξι σύλλογοι αλλά δεν είναι γνωστές οι αγωνιστικές λεπτομέρειες. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Άμυνα, ενώ τη δεύτερη θέση διεκδίκησαν η Προοδευτική και η Αθλητική Ένωσις Κωνσταντινουπολιτών. Πρωταθλήτρια: Άμυνα Κοκκινιάς. Στους αγώνες διαβάθμισης ηττήθηκε και στα δύο ματς με σκορ 1-2 και 0-1 από τον ουραγό της Α΄ κατηγορίας Άρη Πειραιά και δεν ανέβηκε κατηγορία. Διαβάθμιση: Ατρόμητος Καμινίων, ηττήθηκε στους αγώνες και υποβιβάστηκε. Στη Γ΄ κατηγορία μετείχαν οι υπόλοιποι σύλλογοι της ΕΠΣ Πειραιά αλλά δεν είναι γνωστές οι αγωνιστικές λεπτομέρειες. Πρωταθλήτρια Γ΄ κατηγορίας: Μοσχάτο. Και οι 6 ομάδες που είχαν δικαίωμα συμμετοχης αγωνίστηκαν στη Γ και την επόμενη περίοδο Ηλεκτρονικό αρχείο εφ. "Αθλητική Ηχώ". Ανδρέας Μπόμης, "Γκολ 2000 Ένας αιώνας ποδόσφαιρο", Εκδόσεις Πελεκάνος, Αθήνα 1999, σ. 236-237. Γεώργιου Πασαμήτρου, "Η ιστορία του πειραϊκού ποδοσφαίρου", εφ. "Αθλητική Ηχώ" 22-24 Μαρτίου 1951. Στατιστική ποδοσφαίρου. εφ. "Αθλητικό Βήμα", 1938, σ.246.
Οινοχόη του Ζωγράφου του Σουβάλωφ

Η Οινοχόη του Ζωγράφου του Σουβάλωφ θεωρείται μία από τις πιο γνωστές ερωτικές απεικονίσεις της αρχαίας ελληνικής αγγειογραφίας. Είναι έργο του Ζωγράφου του Σουβάλωφ επάνω σε αρχαιολογικό εύρημα από τους Λοκρούς. Λόγω της υψηλής ποιότητας του αγγείου και της άψογης ζωγραφικής, συγκαταλέγεται στα κατεξοχήν αρχαιολογικά δείγματα ελληνικής αγγειογραφίας. Αγοράστηκε το 1828 μαζί με άλλα αντικείμενα της συλλογής «von Koller» για το Παλαιό Αρχαιολογικό Μουσείο του Βερολίνου, και φιλοξενείται εκεί σήμερα με τον αριθμό ευρετηρίου F 2414 στην βιτρίνα 17,3 του τμήματος «Feste und Gelage».

 Η πήλινη οινοχόη μικρών διαστάσεων είναι φινιρισμένη με μελανό γυαλιστερό γάνωμα, στο οποίο είναι ζωγραφισμένη η ιδιαίτερου κάλλους μικρή ερυθρόμορφη εικόνα. Η εικόνα βρίσκεται στον θώρακα της μπροστινής όψης αντιδιαμετρικά της όπισθεν όψης με την λαβή. Διατηρείται σε άριστη κατάσταση, αν και λείπουν μικρά κομμάτια από το μελανό γάνο στο χείλος και στη λαβή του αγγείου. Το συγκεκριμένο σχήμα της οινοχόης δεν συναντάται πολύ συχνά, έχει ύψος 19 και διάμετρο κοιλιάς 15,5 εκατοστά. Η εικόνα παριστάνει έναν άνδρα νεαρής ηλικίας, και μια γυναίκα, λίγο πριν από την ερωτική πράξη της συνουσίας. Το νεαρό της ηλικίας του ανδρός καταφαίνεται από την μακριά πλούσια κόμη, η οποία με μπούκλες καλύπτει τους κροτάφους και τον τράχηλο. Ο νεαρός είναι καθιστός σε πολυθρόνα, ενώ η όλη στάση του προδίδει κάποιο τρακ, ίσως επειδή είναι η πρώτη φορά. Το ιμάτιό του είναι κατεβασμένο στους μηρούς. Πρωταγωνίστρια της πράξης είναι αναμφίβολα η κοπέλα με την φαρδιά κορδέλα στα μαλλιά, η οποία την στιγμή αυτή εντελώς γυμνή, κάνει μια κίνηση επιβίβασης προς στα σκέλη του παρτενέρ της, ενώ η στενή επαφή των βλεμμάτων τους ολοκληρώνει την αρμονία της τρυφερής συναισθηματικής στιγμής. Ιδιαίτερη μνεία χρειάζεται το γεγονός, ότι στην αρχαία Αθήνα, οι γυναίκες δεν συνηθίζονταν να παίρνουν την πρωτοβουλία στην πράξη του έρωτα. Η σκηνή αυτή θα πρέπει λοιπόν να ερμηνευτεί έτσι, ώστε η γυναίκα να είναι κάποια εταίρα, και η σκηνή μάλλον εκτυλίσσεται ή σε κάποιο οίκο ανοχής, ή στο περιβάλλον κάποιου συμποσίου. Σύμφωνα με αγγειογραφικές μελέτες, η εικόνα είναι έργο του Ζωγράφου του Σουβάλωφ, ο οποίος διέπρεψε μεταξύ 440 και 410 π.Χ. στην Αθήνα. Το αγγείο χρονολογείται στο 430 με 420 π.Χ.. Adrienne Lezzi-Hafter: Der Schuwalow-Maler. Eine Kannenwerkstatt der Parthenonzeit., Mainz 1976. Martin Maischberger: Weinkanne des Schuwalow-Malers: Liebespaar, in: Andreas Scholl (Hrsg.): Die Antikensammlung: Altes Museum. Pergamonmuseum, von Zabern, Mainz 2007, S. 76f., ISBN 978-3-8053-2449-6 Corpus Vasorum Antiquorum Berlin 3, Tafel 145, 2; 146, 1.2 Παρουσίαση του αγγείου από το «Perseus-Project»
Α.Σ. Τιτάν Σερβίων

Ο Αθλητικός Σύλλογος Τιτάν Σερβίων είναι αθλητικός σύλλογος με έδρα τα Σέρβια της Κοζάνης. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1927 από τότε έχει χρώματα το κίτρινο-μαύρο. Διατηρεί τμήματα ποδοσφαίρου,στίβου. Έδρα των τμημάτων του συλλόγου αποτελεί το Δημοτικό Στάδιο Σερβίων «Αστέριος Μεγαρέας», το οποίο διαθέτει ποδοσφαιρικό γήπεδο με φυσικό χλοοτάπητα και γήπεδο στίβου με συνθετικό τάπητα. Και τα 2 τμήματα του συλλόγου διαθέτουν πλήρη τμήματα υποδομών. Η ανδρική ομάδα ποδοσφαίρου αγωνίζεται στην Α΄ κατηγορία της Ε.Π.Σ. Κοζάνης και στο παρελθόν έχει αγωνιστεί στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής. Από το τμήμα στίβου έχουν αναδειχθεί σημαντικοί αθλητές και αθλήτριες.

 Το τμήμα ποδοσφαίρου του Α.Σ. Τιτάν Σερβίων είναι το μακροβιότερο τμήμα του συλλόγου, αποτελώντας το πρώτο του τμήμα με την ίδρυσή του. Υπήρξε ένα από τα 16 συνολικά ιδρυτικά σωματεία της Ε.Π.Σ. Βορειοδυτικής Μακεδονίας, η μετέπειτα και σημερινή Ε.Π.Σ. Κοζάνης.Ο Τιτάνας Σερβίων έχει πλήθος συμμετοχών στην Δ΄ Εθνική κατηγορία, στην οποία αγωνίστηκε για πρώτη φορά την περίοδο 1985-86, ως Εθνικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα τότε. Ακολούθησαν οι συμμετοχές του τις χρονιές 1987-88, 1990-91, 1991-92, 1993-94, 1994-95, 2002-03, 2003-04, 2004-05, 2005-06, με τελευταία παρουσία τη χρονιά 2006-07.Έχει κατακτήσει 3 φορές το κύπελλο Ε.Π.Σ. Κοζάνης, με πρώτη την περίοδο 1984-85 νικώντας με 2-0 στον τελικό τον Μακεδονικό Φούφα, για να ακολουθήσει η κατάκτηση τη χρονιά 1986-87 νικώντας με 4-0 τον Α.Μ.Σ. Γαλατίνης και αυτή της χρονιάς 2002-03 νικώντας με 1-0 τον Φ.Σ. Κοζάνη. Υπήρξε φιναλίστ της διοργάνωσης τις χρονιές 1982-83, 2000-01, 2003-04 και 2005-06. Το τμήμα στίβου του Α.Σ. Τιτάν Σερβίων ιδρύθηκε το 1982 και είναι επίσημα αναγνωρισμένο από τον ΣΕΓΑΣ.Ιδρύθηκε έπειτα από κυρίως πρωτοβουλία του Γιάννη Δημητριάδη, ο οποίος προηγουμένως είχε διοριστεί το 1980 στα Σέρβια ως καθηγητής φυσικής αγωγής και μαζί με τον Γιάννη Θεμελίδη, πρωτοστάτησαν για την εκμάθηση του κλασσικού αθλητισμού στους νέους των Σερβίων και της ευρύτερης περιοχής. Με προπονητές τους Γιάννη Δημητριάδη και Γιάννη Θεμελίδη, η ομάδα στίβου γνωρίζει αμέσως διακρίσεις στους Διασυλλογικούς αγώνες της Δυτικής Μακεδονίας και της Βόρειας Ελλάδας, αλλά και στα Πανελλήνια πρωταθλήματα όπου και βρίσκεται μεταξύ των κορυφαίων επαρχιακών συλλόγων της χώρας συναγωνιζόμενη με ομάδες μεγάλων πόλεων όπως η Καβάλα, η Πάτρα, τα Τρίκαλα και άλλες. Κάποιοι από του αθλητές του συλλόγου γίνονται Πανελληνιονίκες και στη συνέχεια ως μέλη της Εθνικής ομάδας στίβου μετέχουν σε Βαλκανικούς, σε Μεσογειακούς και αργότερα και σε Ολυμπιακούς αγώνες με σημαντικές διακρίσεις. Τέτοιοι αθλητές υπήρξαν η Γεωργία Αμπατζίδου, ο Κώστας Λαμπρόπουλος, η Γιώτα Χρύσινα και ο σημερινός προπονητής του συλλόγου ο Χρήστος Γυλτίδης αλλά και δεκάδες άλλα παιδιά από τα Σέρβια και την γύρω περιοχή. Επίσημη ιστοσελίδα Α.Σ. Τιτάν Σερβίων Αρχειοθετήθηκε 2021-03-01 στο Wayback Machine. Επίσημη σελίδα Α.Σ. Τιτάν Σερβίων στο facebook Επίσημη σελίδα τμήματος στίβου Α.Σ. Τιτάν Σερβίων στο facebook
Αμούρι Λάρισας

Το Αμούρι είναι χωριό του δήμου Ελασσόνας του νομού Λάρισας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 312 κατοίκους. Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 170 μέτρων, κοντά στους ποταμούς Τιταρήσιος και Τράσος. Απέχει 22 χιλιόμετρα από την Ελασσόνα και 45 από τη Λάρισα.

 Το χωριό αναπτύχθηκε κατά τους Οθωμανικούς χρόνους, χάρις στην παρουσία νερόμυλων και υδροτριβίων. Ο πρώτος νερόμυλος κτίστηκε από την τουρκικό στρατό το 1600 και ακολούθησε οικογένεια Σαπουντζή. Σήμερα η οικονομία του χωριού βασίζεται στην καλλιέργεια σιτηρών και λοιπών δημητριακών και στην καλλιέργεια καπνού. Το χωριό βρισκόταν κοντά στο επίκεντρο του σεισμού της Ελασσόνας το 2021, με αποτέλεσμα να υποστούν καταστροφές κτίρια του χωριού. Το Αμούρι ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας το 1919. Η κοινότητα διατηρήθηκε μέχρι το 1997, οπότε και προσαρτήθηκε στον δήμο Ποταμιάς με το πρόγραμμα Καποδίστριας και το 2010 προσαρτήθηκε στον δήμο Ελασσόνας. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Στο χωριό σώζονται μέχρι σήμερα ένας πέτρινος νερόμυλος και δύο δριστέλες. Η μια δριστέλα καταστράφηκε από σεισμό το 2021. Ο παραδοσιακός πέτρινος μύλος της οικογένειας Σαπουντζή καταστράφηκε από σεισμό της 3ης και 4ης Μαρτίου το 2021. [] Ανάμεσα στο Αμούρι και στη Μαγούλα σώζεται γεφύρι, και πολλά άλλα σώζονται ανάμεσα στο Αμούρι και στο Δομένικο. Στην κεντρική πλατεία του χωριού βρίσκεται ο νέος ναός της Αγίας Παρασκευής, ενώ ο παλαιός ναός της Αγίας Παρασκευής είναι σήμερα εξωκκλήσι. Ο ναός της Αγίας Παρασκευής είναι τρίκλιτη βασιλική με μεταγενέστερο γυναικωνίτη. Στην νότια και τη δυτική πλευρά υπάρχει στοά. Ο ναός έχει δύο εισόδους νότια και δυτικά. Εσωτερικά χωρίζεται σε τρία κλίτη από δύο σειρές τεσσάρων ξύλινων κιόνων, που συνδέονται μεταξύ τους με ξύλινους ελκυστήρες. Οι εικόνες του δωδεκαόρτου χρονολογούνται στον 19ο αιώνα και είναι ζωγραφισμένες σε μουσαμά. Ο ναός έχει χαρακτηριστεί μνημείο που χρήζει κρατικής προστασίας. Κοντά στην είσοδο του χωριού βρίσκεται ο ναός της Αγίας Ειρήνης. Στο χωριό διεξάγονται πανηγύρια τόσο στις 26 Ιουλίου όσο και στις 5 Μαΐου.
Σίλβεστρος Συρόπουλος

Ο Σίλβεστρος Συρόπουλος ήταν λόγιος κληρικός του 15ου αιώνα. Από περίπου το 1430 κατείχε το αξίωμα του Διακόνου, Μεγάλου Εκκλησιάρχη και Δικαιοφύλακα της Μεγάλης Εκκλησίας (Αγίας Σοφίας). Πατέρας του μπορεί να ήταν ο Πρωτέκδικος της Μεγάλης Εκκλησίας Ιωάννης Συρόπουλος. Ο Συρόπουλος αναφέρει ο ίδιος ότι γεννήθηκε, ανατράφηκε και εκπαιδεύτηκε από άριστους γονείς και διδασκάλους της εκκλησίας. Συνόδευσε τον Πατριάρχη Ιωσήφ στην Ιταλία και πήρε ενεργό μέρος στην Σύνοδο της Φλωρεντίας. Υπέγραψε μεν την ενωτική διακήρυξη τον Ιούνιο του 1439 αλλά, όπως γράφει για όλους τους κληρικούς "εν μυχοίς καρδίας στένοντες και δακρύοντες», λόγω της πίεσης του αυτοκράτορα Ιωάννη Η' Παλαιολόγου. Μόλις επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη το φθινόπωρο του 1439, ανακάλεσε την υπογραφή του, όπως σχεδόν όλοι οι εκπρόσωποι της Εκκλησίας και συμπαραστάθηκε στους ηγέτες των ανθενωτικών Μάρκο Ευγενικό και μετά το 1445 Γεννάδιο Σχολάριο. Παραιτήθηκε από το αξίωμά του, αφού Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως τοποθετήθηκε από τον αυτοκράτορα Ιωάννη ο ενωτικός Μητροπολίτης Κυζίκου Μητροφάνης. Πότε πέθανε δεν είναι γνωστό. Ζούσε όμως το Νοέμβριο του 1452. Εικάζεται χωρίς να έχει αποδειχθεί ότι είναι το ίδιο πρόσωπο με τον Πατριάρχη Σωφρόνιο Α', που χειροτονήθηκε τον Αύγουστο του 1463 και παύθηκε από τα καθήκοντά τον Αύγουστο του 1464.

 Έγραψε τα πρακτικά της Συνόδου της Φερράρας Φλωρεντίας με πολύ αφέλεια και ειλικρίνεια. Την ιστορία αυτή εξέδωσε το 1660 με σημειώσεις και με μακρύ πρόλογο και λατινική μετάφραση ο Ροβέρτος Creyghton με τίτλο «Vera Historia unionis non verae inter Graecos et Latinos, sive concilii Florentini narratio». Δυστυχώς, η αντιγραφή του κειμένου είναι πλήρης σφαλμάτων, και η μετάφραση όχι πολύ πιστή. Έγραψε και Απομνημονεύματα γύρω στα 1444. Μετά από μια ανασκόπηση των προκαταρκτικών επαφών των δύο Εκκλησιών, που οδήγησαν τελικά στη Σύνοδο, περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια τις θεολογικές συζητήσεις και τις παρασκηνιακές ενέργειες κατά τη σύνοδο αυτή, καθώς και τη μετέπειτα αντίδραση του λαού της Κωνσταντινούπολης στις αποφάσεις της Συνόδου. Είναι φανερή η προσπάθεια του συγγραφέα να δικαιολογήσει την «επαίσχυντη» πράξη της υπογραφής του «ενωτικού όρου» από τους ορθόδοξους αντιπρόσωπους. Γι’ αυτό επιμένει ιδιαίτερα στην περιγραφή των πιέσεων και των εκβιασμών που άσκησαν στους ορθόδοξους σύνεδρους τόσο οι αντιπρόσωποι του πάπα, όσο και ο βυζαντινός αυτοκράτορας και το περιβάλλον του. Γενικά τα Απομνημονεύματα του Συρόπουλου είναι ένα έργο πολύτιμο για τη μελέτη της εσωτερικής ιστορίας των τελευταίων χρόνων του Βυζαντίου. Ανδρόνικος Δημητρακόπουλος (1872). Ορθόδοξος Ελλάς: ήτοι περί των Ελλήνων των γραψάντων κατά Λατίνων και περί των συγγραμμάτων αυτών. Εν Λειψίαι: Τύποις Μέτζγερ και Βίττιγ. σελίδες 109-110. Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2010. Fotini Kondyli, Vera Andriopoulou, Eirini Panou and Mary B. Cunningham (eds.). Sylvester Syropoulos on Politics and Culture in the Fifteenth-Century Mediterranean. Birmingham Byzantine and Ottoman Studies. Taylor & Francis, 2016.
Άγιος Γεώργιος Αμαλιάδας Ηλείας

Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε τα λήμματα: Άγιος Γεώργιος (ελληνικά τοπωνύμια)Για συνώνυμους οικισμούς στην Ηλεία δείτε: Άγιος Γεώργιος Ηλείας Ο Άγιος Γεώργιος Αμαλιάδας ή Χαβαρίου είναι πεδινός οικισμός του δήμου Ήλιδας στην Ηλεία της Πελοποννήσου (Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας). Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 76 κατοίκους.

 Ο Άγιος Γεώργιος είναι κτισμένος σε υψόμετρο 89 μέτρων και βρίσκεται σε απόσταση 8 χλμ. ΒΑ. από την Αμαλιάδα. Μέσα από αυτόν διέρχεται η επαρχιακή οδός Αμαλιάδας - Χανιού, ενώ το χωριό είναι ανάμεσα στο Χάβαρι (ΝΔ.) και το Πέρα Χαβάρι (ΒΑ.). Παλαιότερα αποτελούσε συνοικισμό του Χαβαρίου, ενώ το 1935 ξεκίνησε τη λειτουργία του στο χωριό, δημοτικό σχολείο, το οποίο ωστόσο έκλεισε το 1967. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1991 να απογράφεται στον τότε κοινότητα Χαβαρίου με πληθυσμό 69 κατοίκων. Αργότερα υπήχθη στον καποδιστριακό δήμο Αμαλιάδας. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τα Δουναίικα, το Χάβαρι και το Πέρα Χάβαρι αποτελούν την τοπική κοινότητα Χαβαρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αμαλιάδος του Δήμου Ήλιδας.
Βάλερι Ζαλούζνι

Ο Βάλερι Ζαλούζνι (ουκρανικά: Валерій Федорович Залужний· 8 Ιουλίου 1973) είναι Ουκρανός στρατιωτικός, αντιστράτηγος, ανώτατος διοικητής των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας (από τις 27 Ιουλίου 2021) και μέλος του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας και Άμυνας της Ουκρανίας (από τις 28 Ιουλίου 2021).Διοικητής της Επιχειρησιακής Διοίκησης του Βορρά (2019-2021), αρχηγός και πρώτος διοικητής του Μικτού Επιχειρησιακού Επιτελείου των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας (2018), αρχηγός επιτελείου και πρώτος αναπληρωτής διοικητής της Δυτικής Επιχειρησιακής Διοίκησης (2017) αλλά και διοικητής της 51ης Ταξιαρχίας (2009-2012).

 Хто такий новий головнокомандувач ЗСУ Валерій Залужний // Радіо Свобода, 27 July 2021 «Кожен солдат для мене — особистість». Принципи нового головнокомандувача ЗСУ Валерія Залужного // Новинарня, 27 July 2021 генерал-лейтенант ЗАЛУЖНИЙ Валерій Федорович // zsu.gov.ua «Валерій Залужний: "Новоград-Волинський був колискою мрій і прагнень, Володимир-Волинський дав можливість втілити їх у життя…"». zvyagel.com.ua (στα Ουκρανικά). Звягель. 5 Νοεμβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 1 Μαρτίου 2018. Олександр Штупун, «Хочемо відійти від написання бойових наказів зразка 1943 року. Від цих безглуздих доповідей біля карт» — командувач військ ОК «Північ» генерал-майор Валерій Залужний // armyinform.com.ua, 15 February 2020
Ομιλίαι εις ψαλτήριον

Το ομιλίαι εις ψαλτήριον είναι χειρόγραφο του 12ου αιώνα, που περιέχει κείμενα του Ωριγένη από τον 4ο αιώνα. Βρέθηκε στο αρχείο της κρατικής βιβλιοθήκης του Μονάχου το 2012. Φέρει τον αριθμό BSB Cod.graec. 314.

 Το χειρόγραφο ήταν μεν γνωστό αλλά παραγνωρισμένο, αφού δεν ανέφερε το όνομα του συγγραφέα του κειμένου. Κατά την διάρκεια αρχειοθετικών ερευνών και αφού εξακριβώθηκε η πατρότητα του κειμένου, ακολούθησε δημοσίευση της ανακάλυψης, η οποία συγκίνησε ανά την υφήλιο επιστήμονες και θεολόγους. Ψηφιοποιήθηκε και διατίθεται στο διαδίκτυο, ενώ εκτιμάται ότι η επιστημονική μελέτη του θα διαρκέσει τα επόμενα δέκα χρόνια το ελάχιστο, και μπορεί να αποκαλύψει νέες πτυχές για την θεολογική έρευνα των πρώτων χρόνων της χριστιανικής εκκλησίας. Το χειρόγραφο περιέχει εξ ολοκλήρου κείμενα του Ωριγένη, τα οποία μέχρι πρότινος θεωρούνταν απωλεσθέντα. Πρόκειται για τα αρχαιότερα χριστιανικά κείμενα που σώζονται σήμερα. http://kath.net/detail.php?id=36931 Φωτογραφία του εξώφυλλου και των υπόλοιπων σελίδων, καθώς και ψηφιακή μορφή του χειρογράφου (pdf)
Βιβλίο Θυρεών της Φόινιτζα

Το Βιβλίο Θυρεών της Φόινιτζα (στην κροατική και στη βοσνιακή γλώσσα Fojnički grbovnik, στη σερβική Фојнички грбовник) είναι χειρόγραφο βιβλίο, που βρίσκεται στο Μοναστήρι των Φραγκισκανών στη Φόινιτζα, στην κεντρική Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Στο βιβλίο αυτό απεικονίζονται οι θυρεοί διαφόρων βασιλείων της Βαλκανικής στον ύστερο Μεσαίωνα καθώς και οι θυρεοί ορισμένων ευγενών σλαβικών οικογενειών, της ίδιας περιόδου.

 Στην αρχή του Βιβλίου υπάρχουν οι εικόνες της Παναγίας, των Αγίων Κοσμά και Δαμιανού και του Αγίου Ιερώνυμου. Στη συνέχεια υπάρχει μια σελίδα στην οποία αναφέρεται ότι το βιβλίο το έφτιαξε ο Stanislav Rubčić, το 1340, προς τιμήν του βασιλιά Στέφανου Δουσάν. Στη σελίδα αυτή υπάρχει σημείωση, στην λατινική γλώσσα, με χρονολογία το 1800, όπου αναφέρεται ότι το βιβλίο βρισκόταν στο Μοναστήρι των Φραγκισκανών στη Φόινιτζα «από αμνημονεύτων χρόνων». Πάντως κατ’ άλλους μελετητές το βιβλίο χρονολογείται το 1675. Ακολούθως είναι ζωγραφισμένος ένας θυρεός που αποτελείται από 10 άλλους θυρεούς, διαφόρων βασιλείων της Βαλκανικής του Ύστερου Μεσαίωνα και το δικέφαλο αετό. Τα 10 αυτά βασίλεια (των οποίων οι θυρεοί είναι ζωγραφισμένοι και ξεχωριστά στις επόμενες σελίδες) ήταν τα εξής: Bosnae (Βοσνία), Bvlgariae (Βουλγαρία), Crovatiae (Κροατία), Dalmatie (Δαλματία), Macedoniae (Μακεδονία), Rasciae (Ράσκα), Slavoniae (Σλαβονία), Svrbiae (Σερβία), Primordiae και Vllvriae (Ιλλυρία). Στη συνέχεια υπάρχουν οι θυρεοί διάφορων ευγενών σλαβικών οικογενειών. Το Βιβλίο Θυρεών της Φόινιτζα, μαζί με άλλα αντίστοιχα βιβλία, που όλα μαζί είναι γνωστά ως Βιβλία Θυρεών της Ιλλυρίας (στη σερβοκροατική: Ilirski grbovnici), αποτελούν σημαντική πηγή της εραλδικής στη Βαλκανική χερσόνησο. http://www.camo.ch/grbovibhvlastele.htm Αρχειοθετήθηκε 2011-10-04 στο Wayback Machine. http://www.fojnica.de/nas_izbor/muzej/grbovnik/grbovi.htm
Λήξη της Ποτοαπαγόρευσης

Η Λήξη της Ποτοαπαγόρευσης πραγματοποιήθηκε με την 21η τροποποίηση στο Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών στις 5 Δεκεμβρίου 1933 με τον Φράνκλιν Ρούζβελτ να υπογραφεί για την τροποποίηση.

 Υπήρξαν διαφοροποιήσεις στην ημερομηνία λήξης της Ποτοαπαγόρευσης ανά πολιτεία. Το Κάνσας έληξε την Ποτοαπαγόρευση το 1948, η Βόρεια Ντακότα το 1932, η Οκλαχόμα το 1959, η Βόρεια Καρολίνα το 1937 και το Τέξας το 1935.
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1983

Τα 49α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 21 Δεκεμβρίου 1983, απονεμήθηκαν στις 29 Ιανουαρίου 1984, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1983.

 Καλύτερη Ταινία: Σχέσεις Στοργής Επιλαχών: The Right Stuff και Silkwood Καλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος: Ρόμπερτ Ντιβάλ - Tender Mercies Επιλαχών: Ζεράρ Ντεπαρντιέ - Danton και The Return of Martin Guerre (Le retour de Martin Guerre) Καλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος: Σίρλεϊ ΜακΛέιν - Σχέσεις Στοργής Επιλαχούσα: Ντέμπρα Γουίνγκερ - Σχέσεις Στοργής Καλύτερος Διευθυντής Φωτογραφίας: Gordon Willis - Zelig Καλύτερη Σκηνοθεσία: Ίνγκμαρ Μπέργκμαν - Φάνι και Αλέξανδρος Επιλαχών: Philip Kaufman - The Right Stuff Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία: Φάνι και Αλέξανδρος • Σουηδία Καλύτερο Σενάριο: Bill Forsyth - Local Hero Επιλαχών: James L. Brooks - Terms of Endearment Καλύτερος Β' Ανδρικός Ρόλος: Τζακ Νίκολσον - Σχέσεις Στοργής Επιλαχών: Εντ Χάρις - The Right Stuff Καλύτερος Β' Γυναικείος Ρόλος: Λιντς Χαντ - The Year of Living Dangerously Επιλαχούσα: Σερ - Silkwood Ο Επίσημος ιστότοπος
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1981-82

Η Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1981-82 ήταν η 43η έκδοση της Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Ομόνοια για 11η φορά στην ιστορία της.

 Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1981-82 συμμετείχαν 14 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι δύο τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 1982-83.Η πρωταθλήτρια ομάδα εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης 1982-83. Επιπλέον, η ομάδα που τερμάτισε στη δεύτερη θέση εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1982-1983. Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Σε σχέση με το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1980-81, στο πρωτάθλημα της περιόδου 1981-82 συμμετείχαν οι δύο πρώτες ομάδες του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας 1980-81 Ευαγόρας Πάφου και ΑΠΟΠ Πάφου. Στο πρωτάθλημα δεν συμμετείχαν η Αλκή Λάρνακας και ο Άρης Λεμεσού που είχαν υποβιβαστεί στη Β΄ κατηγορία 1981-82. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν. Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=2 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά). 1Επειδή το Κύπελλο Κύπρου 1981-82 κατέκτησε η πρωταθλήτρια Ομόνοια, η οποία είχε εξασφαλίσει συμμετοχή στο Κύπελλο Πρωταθλητριών 1982-83 μέσω της κατάκτησης του πρωταθλήματος, στο Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης ποδοσφαίρου 1982-83 συμμετείχε ο φιναλίστ του κυπέλλου, Απόλλων. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος: «1981/82 Cypriot First Division». Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. 14 Ιανουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2016. ΚΟΠ (Δεκέμβριος 2016). Το περιοδικό της ΚΟΠ. Λευκωσία: ΚΟΠ, σελ. 68-71. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2022-07-21. https://web.archive.org/web/20220721135140/https://www.cfa.com.cy/images/DownloadsGr/PERIODIKO%20KOP-T24%20LR.pdf. Ανακτήθηκε στις 2016-12-28. Γαβριηλίδης, Μιχάλης· Παπαμωυσέως, Στέλιος (2001). Ένας αιώνας Κυπριακό ποδόσφαιρο. Λευκωσία: Ο Συγγραφέας. σελ. 110. ISBN 9963-8720-1-8. Στεφανίδης, Γιώργος (2003). 40 χρόνια κυπριακές ομάδες στην Ευρώπη. Λευκωσία: Χαραυγή. σελ. 140. ISBN 9963-8841-1-3. Στυλιανού, Πάμπος· Γεωργίου, Νεόφυτος (1988). Νέα Σαλαμίνα, 40 χρόνια πρωτοπόρας αθλητικής πορείας. Κύπρος: Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου. σελ. 145. Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1981-82 Πρώτοι σκόρερ Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Πορεία των κυπριακών ομάδων στα ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρου
Ισμαήλ πασάς Παπαδάκις

Ο Ισμαήλ πασάς Παπαδάκις ή Παπαδάκης (1809 - 1867), επίσης γνωστός και ως Ισμαήλ Φερίκ Πασάς, ή Ισμαήλ Σελήμ Πασάς, ήταν ελληνικής καταγωγής στρατηγός του αιγυπτιακού στρατού κατά το τελευταίο μισό αιώνα της τουρκικής κατοχής της Κρήτης.

 Γεννήθηκε ως Εμμανουήλ στη Κρήτη, στο χωριό Ψυχρό Λασιθίου του σημερινού Δήμου Οροπεδίου Λασιθίου, το έτος 1809, ή κατ' άλλους 1817. Ήταν γιος του ιερέα Φραγκιου (Φραγκίσκου) Παπαδάκη . Το 1823, κατά την τότε επιδρομή του τουρκικού στρατού ο πατέρας του και η μητέρα του σφαγιάστηκαν. Τα τρία τέκνα τους Αντώνιος, Εμμανουήλ και Ιωάννης (ή Ανδρέας) μεταφέρθηκαν αιχμάλωτοι στην Κωνσταντινούπολη. Κατ' άλλη πηγή τα παιδιά μεταφέρθηκαν στην Αλεξάνδρεια, όπου παραδόθηκαν στην αυλή του Χεδίβη (= αντιβασιλέα) Μεχμέτ Αλή Πασά ο οποίος και φρόντισε για τον εξισλαμισμό και την ανατροφή τους. Όμως, ο αδελφός του Αντώνιος δραπέτευσε και βρέθηκε στην Οδησσό το 1829, όπου και ασχολήθηκε με το εμπόριο, ενώ στη συνέχεια μετέβη στην Αθήνα, το 1848, όπου και μεγαλούργησε. Είναι ο γνωστός Αντώνιος Παπαδάκης, ευεργέτης του τότε Οθωνείου Πανεπιστημίου Αθηνών που ονομάζεται σήμερα Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ο Ισμαήλ παραμένοντας στην Αίγυπτο σπούδασε στη στρατιωτική σχολή όπου και διέπρεψε ως στρατιωτικός σε διάφορους πολέμους. Κατά την εκστρατεία της Αιγύπτου στη Συρία το 1859 προήχθη σε στρατηγό «Φερίκ», εξ ου και το προσδιοριστικό του ονόματός του. Στη συνέχεια ανέλαβε διάφορα υπουργήματα μέχρι που έγινε Υπουργός Άμυνας της Αιγύπτου. Ο άλλος αδελφός, ο Ανδρέας, έγινε αρχηγός χωροφυλακής στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Το 1867, ο Ισμαήλ τέθηκε επικεφαλής όλου του αιγυπτιακού στρατού όπου και στάλθηκε από τον Χεδίφη Ισμαήλ προς ενίσχυση του τουρκικού στρατού στη Κρήτη προς κατάπνιξη της κρητικής επανάστασης που είχε εκδηλωθεί. Ο Ισμαήλ πασάς Παπαδάκις έφτασε στην Κρήτη και μετά από μία σειρά μαχών στη γενέτειρά του, το Οροπέδιο Λασιθίου, όπου στη μάχη που δόθηκε εκεί στις 26 Μαΐου του 1867, είχε άγριο τέλος για το οποίο υπάρχουν τρεις εκδοχές. Σύμφωνα με την πρώτη εκδοχή, τραυματίσθηκε θανάσιμα και παρά τις προσπάθειες των γιατρών του επιτελείου του, που τον είχαν μεταφέρει στο Καστέλι Πεδιάδας, μετά από λίγες ημέρες υπέκυψε στα τραύματά του. Η δεύτερη εκδοχή αναφέρει πως δολοφονήθηκε από τον Ούγγρο εξωμότη και Τούρκο στρατηγό Ομέρ Πασά, δηλητηριάζοντάς τον, όταν αποκάλυψε την ελληνική καταγωγή του. Κατά την τρίτη εκδοχή, ο ίδιος αποφάσισε να δώσει τέλος στη ζωή του, αυτοκτονώντας με δηλητήριο. Η σορός του μεταφέρθηκε με ιδιαίτερες τιμές στην Αλεξάνδρεια όπου και ετάφη, ενώ προς τιμή του ο Χεδίβης ανέγειρε ανδριάντα του. "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη" τομ.ΙΓ΄, σελ.224 Εφημερίδα Ηράκλειον εκδότης Αντώνιος Βορεάδης 1893
Κονσεπσιόν Λομπάρδο

H Μαρία ντε λα Κονσεπσιόν Χοσέφα Ραμόνα Ιγνάσια Σεβέρα Λομπάρδο Χιλ ντε Παρτεαρρόγιο (Maria de la Concepcion Josefa Ramona Ignacia Severa Lombardo Gil de Partearroyo, 8 Νοεμβρίου 1835 - 18 Μαρτίου 1921) ήταν γνωστή ως Κόντσα Λομπάρδο Μιραμόν και η σύζυγος του Προέδρου του Μεξικού Μιγκέλ Μιραμόν.

 Γεννήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 1835 στη Πόλη του Μεξικού, και ήταν κόρη του Φρανσίσκο Μαρία Λομπάρδο και της Γερμάνα Χιλ ντε Παρτεαρρόγιο. Το 1858 παντρεύτηκε τον Μιγκέλ Μιραμόν και μαζί απέκτησαν έξι παιδιά. Πέθανε στις 18 Μαρτίου 1921 στη Τουλούζη σε ηλικία 85 ετών. Lombardo de Miramón, Concepción. (1980). Preliminary reports and notes of Felipe Teixidor. Mexico, Porrua. XV and 1008 p. Serchovich, Sara. (2010). The fate of the consort. The wives of the rulers of Mexico: a forgotten history and story of a failure. Mexico, Ocean. p. 107-116. Tovar Ramírez, Aurora. (1996). "Lombardo de Miramón, Concepción" Fifteen hundred women in our collective consciousness. Women biographical catalog of Mexico. Mexico, DEMAC. p. 361-362.
Facel-Vega

Η Facel-Vega, γνωστή και απλά ως Facel, υπήρξε γαλλική βιομηχανία επεξεργασίας μετάλλων και κατασκευής αυτοκινήτων υπερπολυτελείας, μεταξύ του 1954 και του 1964. Ιδρύθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 1939 από τον Ελληνογάλλο Ζαν Ντανινό (Jean Daninos) και αρχικά γνώρισε μεγάλη απήχηση στις επώνυμες προσωπικότητες.

 Η μεγάλη επιτυχία της εταιρείας σταμάτησε όταν επιδίωξε να κατασκευάσει και δικούς της κινητήρες, διότι μετά τα αυτοκίνητα παρουσίαζαν σε σημαντικό ποσοστό βλάβες. Επίσης, ένα φθηνότερο μοντέλο με το όνομα Facellia, το οποίο κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1959, δεν αποτέλεσε εμπορική επιτυχία, με συνέπεια η εταιρεία να αναστείλει τις δραστηριότητές της στον τομέα των αυτοκινήτων το 1964. Συνολικά κατασκευάστηκαν 2.900 αυτοκίνητα στη σύντομη ζωή της εταιρείας. Vega FV Facel Vega FVS Facel Vega HK500 Facel Vega II Facel Vega Excellence Facellia Facel ΙΙΙ Facel 6 The Facel-Vega Home Page Facel Vega article on Allpar
Δημήτρης Σεϊταρίδης

Ο Δημήτρης Σεϊταρίδης είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στον χώρο της επίθεσης. Γεννήθηκε το 1950 και είναι γιος του ποδοσφαιριστή και αργότερα προπονητή της Προοδευτικής, Γιούρκα, αδελφός του παλαίμαχου ποδοσφαιριστή του Βύζαντα Μεγάρων και της Λάρισας, Μιλτιάδη και πατέρας του Γιούρκα.

 Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από τους ερασιτέχνες του Παναθηναϊκού ενώ στη συνέχεια αγωνίστηκε στον Ολυμπιακό Κορυδαλλού (μετέπειτα ΑΟ Κορυδαλλός) που συμμετείχε στην Α' Κατηγορία Πειραιώς καταφέρνοντας να αναδειχθεί πρώτος σκόρερ της κατηγορίας με 38 γκολ. To 1972 μεταπήδησε στην Λάρισα η οποία τότε αγωνιζόταν στη Β' Εθνική. Με τη θεσσαλική ομάδα αγωνίστηκε την περίοδο 1973-74 στην Α' Εθνική μετρώντας 3 γκολ σε 28 συμμετοχές. Το 1974 μεταγράφηκε στον Παναθηναϊκό όπου τον πρώτο του χρόνο είχε σε 9 συμμετοχές έξι τέρματα ενώ συμμετείχε στον ατυχή για τους πράσινους τελικό κυπέλλου Ελλάδας κόντρα στον Ολυμπιακό. Την επόμενη χρονιά δεν χρησιμοποιήθηκε σε αγώνα πρωταθλήματος, έτσι το καλοκαίρι του 1976 αποκτήθηκε από τον ΠΑΣ Γιάννινα, όπου παρέμεινε για 4 χρόνια έχοντας 104 συμμετοχές και 36 γκολ με παραγωγικότερη χρονιά τo 1980 όταν και σημείωσε 14 γκολ σε 27 αγώνες. Οι καλές του εμφανίσεις είχαν ως αποτέλεσμα τη μεταγραφή του στον Εθνικό Πειραιά, όπου αγωνίστηκε για δύο έτη και πέτυχε σε 35 αγώνες πρωταθλήματος 11 γκολ, καταφέρνοντας την περίοδο 1980-81 να γίνει μόλις ο έβδομος ποδοσφαιριστής που κατάφερε να πετύχει πέντε γκολ σε έναν αγώνα, στην εντός έδρας αναμέτρηση με τον Ατρόμητο που έληξε με σκορ 10-0 υπέρ του Εθνικού. Τον Αύγουστο του 1982 επέστρεψε στον ΠΑΣ Γιάννινα, ενώ την επόμενη διετία αγωνίστηκε στην Κέρκυρα καταφέρνοντας το 1985 να πετύχει 11 τέρματα στο πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής. Μέχρι το τέλος της περιόδου 1984-85 είχε σημειώσει 114 τέρματα σε 311 συμμετοχές στις εθνικές κατηγορίες. Τον Ιανουάριο του 1986 αποδεσμεύτηκε από την Κέρκυρα λόγω πειθαρχικών παραπτωμάτων και ενώ είχε προλάβει να σκοράρει δύο φορές στο πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής. Επίσης, αγωνίστηκε στην εθνική Ελπίδων, με την οποία το 1969 κατέκτησε το Βαλκανικό Κύπελλο. Μετά την απόσυρσή του από την ενεργό δράση ακολούθησε την προπονητική καριέρα. Πέρασε, μεταξύ άλλων, από τον πάγκο του ΠΑΣ Γιάννινα,του Εθνικού Πειραιά, της Κέρκυρας, του Μαρκό και του Ναυπακτιακού. Το μήλο κάτω από τις μηλιές Οι 139 σκόρερ των 2400 γκολ του ΠΑΟ στην Α' Εθνική Ο Δημήτριος Σεϊταρίδης στον ΠΑΟ Γ' Εθνική 1984/85 Το εθνικό...σκοπευτήριο Οι...ακούραστοι των γηπέδων Ο Δημήτρης Σεϊταρίδης νέος προπονητής του Εθνικού Αρχειοθετήθηκε 2013-04-13 στο Wayback Machine. «Πήραν κεφάλια» στην Κέρκυρα Πάρκινγκ για γκολ Αctive by Sportday,τεύχος 105,περίοδος Β',σελ 49
Μαλάγρα

Η μαλάγρα είναι είδος δολώματος που χρησιμοποιούν περισσότερο οι ερασιτέχνες αλιείς. Το όνομα αυτό πιθανόν να προέρχεται ως σύνθετο από τις λέξεις μάλγαμα (=μάλαξη) + άγρα. Εξ αυτού και το ρήμα μαλαγρώνω που σημαίνει ρίχνω μαλάγρα στη θάλασσα και κατ΄ επέκταση δημιουργώ ψαρότοπο.

 Πρόκειται για δύσοσμο μίγμα αποτελούμενο από ζύμη, τυρί, ρέγγες, σαρδέλες και ίσως και ταραμά, όλα όμως σχεδόν σε αποσύνθεση, πολτοποιημένα όμως επιμελώς αναμιγμένα και με λεπτή θαλάσσια άμμο. Το δόλωμα αυτό ρίχνεται προηγουμένως στη θάλασσα, σε συγκεκριμένο σημείο, όπου πρόκειται ν΄ ακολουθήσει αργότερα ψάρεμα με αγκίστρια (καλάμι) ή με καθετή είτε από βάρκα, είτε από βράχο, ή ακόμη και από προβλήτα μέσα σε λιμάνι. Συνήθως το δόλωμα αυτό ρίχνεται το πρωί για ψάρεμα που θ΄ ακολουθήσει αργότερα και κυρίως για κεφάλους, μελανούρια κ.ά. Αλιεία
Ντάριο Κρέσιτς

Ο Ντάριο Κρέσιτς (κροατικά: Dario Krešić), είναι Κροάτης τερματοφύλακας, που αγωνίζεται στην Γερμανική Μπάγερ Λεβερκούζεν. Έχει ύψος 1,96, βάρος 89 κιλά και φορά τη φανέλα με το νούμερο 91.

 Ο Ντάριο Κρέσιτς γεννήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 1984 στην πόλη Βούκοβαρ της Κροατίας στην πρωήν Γιουγκοσλαβία, αλλά αργότερα μετανάστευσε με την οικογένειά του στη Γερμανία. Ξεκίνησε να παίζει επαγγελματικό ποδόσφαιρο το 2002 στην Άιντραχτ του Τριρ (Eintracht Trier), στη δεύτερη κατηγορία της Μπουντεσλίγκα. Από το 2004 κέρδισε θέση βασικού στην ομάδα και συνέχισε για άλλες δύο σεζόν, παρά το ότι η ομάδα του υποβιβάστηκε στην τρίτη κατηγορία. Την περίοδο 2006-07 πήρε μεταγραφή στον Πανιώνιο, που είχε προπονητή τον Γερμανό Έβαλντ Λίνεν και την επόμενη σεζόν πήρε τη θέση του βασικού, την οποία διατήρησε τα επόμενα δύο χρόνια. Ήταν βασικό μέλος της ομάδας που πήρε δύο συνεχόμενες σεζόν την 5η θέση στο πρωτάθλημα και μετείχε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ και το Ιντερτότο. Το καλοκαίρι του 2009 μεταπήδησε στον ΠΑΟΚ (έχει υπογράψει τετραετές συμβόλαιο), όντας αναπληρωματικός του βασικού τερματοφύλακα της ομάδας, Κώστα Χαλκιά. Περιοδικό Εθνοσπόρ, αφιέρωμα στη Σούπερ Λίγκα 2008-09, 25 Αυγούστου 2008, σελίδες 49 - 51. Παρουσίαση του ποδοσφαιριστή στην ιστοσελίδα της ΠΑΕ ΠΑΟΚ
Σλιβοβίτσα

Σλιβοβίτσα (σερβικά: шљивовица / šljivovica‎, τσεχικά: slivovice‎, στα φινλανδικά: slivovits, γερμανικά: Sliwowitz, Sli­bo­witz‎, για το βοσνιακά: šljivovica, κροατικά: šljivovica‎, ουγγρικά: sligovica‎, ιταλικά: slivovitz‎, σλαβομακεδονικά: сливова‎, πολωνικά: śliwowica‎, ρουμανικά: şliboviţă‎, ρωσικά: сливовица‎, σλοβακικά: slivovica‎, σλοβενικά: slivovka‎) είναι αλκοολούχο ποτό παραγόμενο από την απόσταξη πολτού από κορόμηλα ή δαμάσκηνα που έχουν υποστεί ζύμωση. Πρόκειται για ένα παραδοσιακό ποτό στις χώρες της Βαλκανικής χερσονήσου, της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, κυρίως, για τους σλαβικούς λαούς και τους γειτονικούς τους λαούς όπως οι Ούγγροι, οι Ρουμάνοι και οι Αλβανοί. Η σλιβοβίτσα είναι το εθνικό ποτό στη Σερβία, μέσο για φυσική ανταλλαγή στην Αλβανία και το ποτό που χρησιμοποιείται στα μνημόσυνα για να τιμήσουν τις ψυχές των νεκρών συγγενών στην Πολωνία.

 Το παραδοσιακό για τη Βουλγαρία είναι το ρακί από την περιοχή της πόλης Τρογιάν. Η απόσταξη και η επεξεργασία υγρών στη διάρκεια της παλαίωσης ξεκίνησε στο Μοναστήρι Τρογιάν πίσω στο 14ο αιώνα, και η συνταγή φυλασσόταν ως μυστικό και μεταβιβαζόταν από ηγούμενο σε ηγούμενο. Είναι γνωστό μόνον ότι, εκτός από την ζύμωση των φρούτων, στο ρακί οι μοναχοί πρόσθεταν και 40 είδη βοτάνων, τα οποία του έδιναν μια υπέροχη γεύση και άρωμα. Αργότερα η απόσταξη φρούτων έξω από τα όρια της μονής. Το 1871 ο Ούγγρος ταξιδιώτης Φέλιξ Κάνιτς αναφέρθηκε στα χρονικά του στους κατοίκους του Τρογιάν που έβραζαν ρακί από τοπικές ποικιλίες δαμάσκηνων, που χαρακτηρίζονται από υψηλή περιεκτικότητα σε ζάχαρη και των οποίων τα κουκούτσια ξεχωρίζονταν εύκολα. Στις περιοχές Τετέβεν, Λεσηντρέν, Ελένα, Κιουστεντίλ υπάρχουν και άλλα τοπικά ονόματα για ρακές φρούτων, γεγονός που είναι αποτέλεσμα της αναπαραγωγής τοπικών ποικιλιών κορόμηλων, που αρχίζει από τη ζύμωση των φρούτων και στη συνέχεια ακολουθεί η απόσταξη. Στην Πολωνία η απόσταξη των φρούτων αποτελεί παράδοση για τη χώρα, ιδιαίτερα για τις νότιες ορεινές περιοχές της. Ως μία από τις καλύτερες μάρκες θεωρείται η Лонцка сливовица, που παράγεται στο χωριό Λόντσκο. Πριν από τον Δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο μεγάλες ποσότητες σλιβοβίτσας παράγονταν από την εβραϊκή κοινότητα της χώρας. Στην Τσεχία η παραδοσιακή περιοχή παραγωγής της σλιβοβίτσα είναι η Μοραβία, ιδιαίτερα στο ανατολικό και νότιο τμήμα της. Στη Σερβία, η σλιβοβίτσα είναι ένα από τα Εθνικά σύμβολα της Σερβίας. Οι ρακές που παράγονται από φρούτα είναι παραδοσιακό ποτό, που παράγεται σε πιο μεγάλη κλίμακα από τον πληθυσμό σε οικιακές συνθήκες. Η μεγαλύτερη ποσότητα ρακής παράγεται στην περιοχή Σουμάντια. Το 2004, η χώρα παρήγαγε 400 000 λίτρα σλιβοβίτσα. Η Σερβία είναι η πιο μεγάλη εξαγωγέας σλιβοβίτσα στον κόσμο και η δεύτερη τη τάξει εξαγωγέας σε ποσότητα σε κορόμηλα.«FAOSTAT» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 16 Μαΐου 2014.
Μαρσέλο Τεμπόνε

Ο Μαρτσέλο Τεμπόνε (ισπανικά: Marcelo Javier Tempone‎, γενν. 6 Σεπτεμβρίου 1962, Μπουένος Άιρες) είναι Αργεντινός σκακιστής. Του απονεμήθηκε ο σκακιστικός τίτλος του Διεθνούς Μαιτρ το 1980. Την υψηλότερη βαθμολογία ΕΛΟ του πέτυχε τον Ιανουάριο του 1991 με 2460 βαθμούς.

 Αποτελέσματα Σκακιστικών Πρωταθλημάτων Αργεντινής Ο Μ. Τεμπόνε συμμετείχε επανειλημμένα στο Σκακιστικό Πρωτάθλημα Αργεντινής. Παρακάτω παρουσιάζονται ορισμένα από τα καλύτερα αποτελέσματά του: 1982: Κατέλαβε τη δέκατη θέση στο πρωτάθλημα Αργεντινής (+0, =11, -3). Το τουρνουά νίκησε ο Γιόργκε Ρουμπινέττι. 1983: Κατέλαβε τη δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα Αργεντινής (+4, =8, -0). Το τουρνουά νίκησε ο Γιόργκε Γκόμεζ Μπάιλλο. 1987: Αναδείχθηκε πρωταθλητής Αργεντινής (+8, =7, -0). Τη δεύτερη θέση κατέλαβε ο Ντάνιελ Κάμπορα. 1988: Κατέλαβε την πέμπτη θέση στο πρωτάθλημα Αργεντινής (+4, =9, -2). Το τουρνουά νίκησε ο Γιόργκε Ρουμπινέττι. 1990: Κατέλαβε τη δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα Αργεντινής (+7, =6, -2). Το τουρνουά νίκησε ο Γκιγιέρμο Σόππε. 1995: Κατέλαβε την τρίτη θέση στο πρωτάθλημα Αργεντινής (+4, =9, 1). Το τουρνουά νίκησε ο Άριελ Σορίν. 1996: Κατέλαβε την ενδέκατη θέση στο πρωτάθλημα Αργεντινής (+2, =10, -3). Το τουρνουά νίκησε ο Πάμπλο Ρικάρντι. 1998: Κατέλαβε την ενδέκατη θέση στο πρωτάθλημα Αργεντινής (+2, =7, -4). Το τουρνουά νίκησε ο Πάμπλο Ρικάρντι. 1999: Κατέλαβε την δέκατη τέταρτη θέση στο πρωτάθλημα Αργεντινής (+0, =6, -6). Το τουρνουά νίκησε ο Πάμπλο Ρικάρντι. Αποτελέσματα Παναμερικανικών Ομαδικών Σκακιστικών Πρωταθλημάτων Ο Μ. Τεμπόνε εκπροσώπησε την Αργεντινή σε δύο Παναμερικανικά Ομαδικά Σκακιστικά Πρωταθλήματα. Τα αποτελέσματά του φαίνονται αναλυτικότερα στον παρακάτω πίνακα: Ο Μ. Τεμπόνε έχει αποσπάσει πλήθος βραβείων από τις συμμετοχές του στις παραπάνω διοργανώσεις. Πιο συγκεκριμένα: 1987: Απέσπασε το χάλκινο μετάλλιο, αφού η χώρα που εκπροσωπούσε, η Αργεντινή, κατέλαβε την τρίτη θέση συνολικά, πίσω από την Κούβα και τη Χιλή. 1995: Απέσπασε το αργυρό μετάλλιο, αφού η χώρα που εκπροσωπούσε, η Αργεντινή, κατέλαβε τη δεύτερη θέση συνολικά, πίσω από την Κούβα. 1995: Απέσπασε το αργυρό μετάλλιο για την ατομική απόδοσή του στο 5ο Παναμερικανικό Πρωτάθλημα στην 1η αναπληρωματική σκακιέρα. Αποτελέσματα Άλλων Σκακιστικών Τουρνουά 1979: Κατέλαβε την πρώτη θέση στο Παγκόσμιο Σκακιστικό Πρωτάθλημα Παίδων-Κορασίδων, στην κατηγορία Κ17, στο Μπελφόρ της Γαλλίας. 1985: Κατέλαβε την πρώτη θέση στο τουρνουά Obert Internacional Ciutat de Badalona, στην Μπαδαλόνα της Καταλονίας. 1986: Κατέλαβε την πρώτη θέση στο τουρνουά Obert Internacional Vila de Sitges, στη Σίτζες της Καταλονίας.
Απηδιάς Λάκκος Λέσβου

Ο Απηδιάς Λάκκος είναι οικισμός της Λέσβου. Υπάγεται στην τοπική κοινότητα Πλακάδου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Γέρας, του δήμου Μυτιλήνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λέσβου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μυτιλήνης του νομού Λέσβου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου. Μέχρι το 2001 ο οικισμός ονομαζόταν Απηδιά.

 Ο Απηδιάς Λάκκος είναι παραθαλάσσιος οικισμός της νοτιοανατολικής Λέσβου. Βρίσκεται στις δυτικές ακτές της εισόδου του κόλπου Γέρας, πάνω στον παραλιακό δρόμο Μυτιλήνης-Σκοπέλου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 5. Απέχει 21 χλμ. περίπου ΝΔ. της Μυτιλήνης. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 ως Απηδιά και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Πλακάδου της Λέσβου. Το 2001 μετονομάστηκε σε Απηδιάς Λάκκος. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Πλακάδου και προσαρτήθηκε στον δήμο Γέρας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Γέρας και προσαρτήθηκε στον δήμο Λέσβου. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019, αποσπάστηκε από τον δήμο Λέσβου και προσαρτήθηκε στον δήμο Μυτιλήνης. Η εκκλησία του Ταξιάρχη, δυτικά του οικισμού Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr
Κυβερνείο Αλ Χασακά

Το Κυβερνείο Αλ Χασακά (αραβικά: محافظة الحسكة‎, συριακά: ܓܙܪܬܐ) είναι ένα κυβερνείο της Συρίας. Έχει έκταση 23.334 τ.χλμ. και πληθυσμό 1.477.000 κατοίκων (2010). Πρωτεύουσα είναι η Αλ Χασακά.

 Το Αλ Χασακά βρίσκεται βορειοανατολικά της Συρίας. Είναι το βορειότερο και ανατολικότερο κυβερνείο της Συρίας. Συνορεύει στα βορειοδυτικά με το Αρ Ρακκά, στα βορειοανατολικά με το Ντέιρ εζ-Ζορ, στα βόρεια με την Τουρκία και στα νότια με το Ιράκ. Έχει έκταση 23.334 τ.χλμ.. Το Αλ Χασακά διαιρείται σε 4 επαρχίες: Κυβερνεία της Συρίας ehasakeh Ειδήσεις για το Αλ Χασακά
O Arise, All You Sons

Το «Ο Arise, All You Sons» είναι ο εθνικός ύμνος που έχει η Παπούα Νέα Γουινέα. Καθιερώθηκε μόλις η χώρα έγινε ανεξάρτητη, στις 16 Σεπτεμβρίου του 1975. Συνθέτης του ύμνου είναι ο Τομ Σάκλαντι, πρώην Βασιλικός Πεζοναύτης και Αυστραλός στρατιώτης.

 Ο arise all you sons of this land, Let us sing of our joy to be free, Praising God and rejoicing to be Papua New Guinea.Shout our name from the mountains to seas Papua New Guinea; Let us raise our voices and proclaim Papua New Guinea.Now give thanks to the good Lord above For His kindness, His wisdom and love For this land of our fathers so free, Papua New Guinea.Shout again for the whole world to hear Papua New Guinea; We're independent and we're free, Papua New Guinea. Ξυπνήστε εσείς, όλοι οι γιοι αυτής της χώρας, Ας ψάλλουμε με χαρά για την ελευθερία μας, Δοξάζοντας τον Θεό και πανηγυρίζοντας που είναι η Παπούα Νέα Γουινέα.Φωνάξτε το όνομά μας από τα βουνά ως τις θάλασσες Παπούα Νέα Γουινέα Ας υψώσουμε τον τόνο της φωνής μας και ας ανακηρύξουμε την Παπούα Νέα Γουινέα.Τώρα ευχαριστήστε τον πανάγαθο Κύριο που βρίσκεται επάνω Για την ευγένειά Του,τη σοφία Του και την αγάπη Για τη γη αυτή των πατέρων μας, την τόσο ελεύθερη, Παπούα Νέα Γουινέα.Φωνάξτε ξανά να ακουστεί σε όλο τον κόσμο Παπούα Νέα Γουινέα Είμαστε ανεξάρτητοι και είμαστε ελεύθεροι, Παπούα Νέα Γουινέα. MIDI αρχείο και στίχοι Σύνδεσμος σε αρχείο MP3