Νευστρία

Η Νευστρία ή Νευστρασία ήταν το δυτικό τμήμα του Βασιλείου των Φράγκων. Η Νευστρία βρισκόταν στη σημερινή Γαλλία στα βόρεια ανάμεσα στην Περιοχή του Λίγηρα και τη Βαλλωνική Περιοχή, σημαντικότερες πόλεις της ήταν το Παρίσι, η Ορλεάνη, η Τουρ και η Σουασόν. Αργότερα έγινε γνωστή σαν η περιοχή ανάμεσα στον Λίγηρα και τον Σηκουάνα, ήταν υποβασίλειο στην Αυτοκρατορία των Καρολιδών γνωστή σαν Δυτική Φραγκία. Οι Καρολίδες βασιλείς δημιούργησαν τη συνοριακή "Κομητεία της Νευστρίας" για να προστατέψουν το βασίλειο τους από τις επιδρομές των Βρετόνων και των Βίκινγκ. Στα τέλη του 10ου αιώνα όταν ανέβηκε στον Φραγκικό θρόνο ο Οίκος των Καπετιδών σταμάτησε να υπάρχει σαν πολιτικός και γεωγραφικός όρος.

 Το όνομα Νευστρία μεταφράζεται σαν "νέα δυτική γη", μονάχα ο Τέυλορ (1848) είχε προτείνει το "βορειοανατολικότερη γη". Το Σκανδιναβικό λεξικό τον ερμηνεύει σαν "Όχι η Ανατολική Γη" (1913). Ο Αγκουστίν Τιερί (1795 - 1856) καθορίζει οριστικά τη Νευστρία ως "Δυτική πλευρά" ή "Δυτικό Βασίλειο" (1825), αυτό έρχεται σε αντίθεση με την Αυστρασία που καθορίζεται σαν "Ανατολικό βασίλειο". Οι ίδιες ορολογίες "Νευστρία" και "Αυστρασία" χρησιμοποιήθηκαν αντίστοιχα στη βορειοδυτική και τη βορειοανατολική Ιταλία όταν την κατέκτησαν οι Λομβαρδοί. Προκάτοχος της Νευστρίας ήταν το Ρωμαϊκό βασίλειο της Σουασόν, ο Κλόβις Α΄ νίκησε τον Ρωμαίο κυβερνήτη Συάγριο στη "μάχη του Σουασόν" (486) και κυβέρνησε όλους τους Φράγκους. Το βασίλειο του Κλόβις Α΄ χωρίστηκε με τους απογόνους του, τα μέλη της οικογένειας βρέθηκαν πολλές φορές σε έντονη σύγκρουση προκαλώντας εμφύλιους που διατηρήθηκαν περισσότερο από 200 χρόνια. Η Νευστρία και η Αυστρασία ενώθηκαν ωστόσο πολλές φορές, ο πρώτος που το έκανε ήταν ο μικρότερος γιος του Κλόβις Α΄ Χλωτάριος Α΄. Η σύγκρουση έφτασε στο αποκορύφωμα όταν έγινε βασίλισσα - κηδεμόνας η Φρεδεγόνδη χήρα του Χιλπέριχου Α΄. O γιος της Χλωτάριος Β΄ όταν πέθανε η μητέρα του και τάφηκε στη Βασιλική Σαιν-Ντενί στο Παρίσι (597) ξεκίνησε σκληρό πόλεμο απέναντι στην Μπρουνχίλντα της Αυστρασίας, υπεύθυνη για τη δολοφονία του πατέρα του και άλλων βασιλέων. Η ηλικιωμένη Μπρουνχίλντα τελικά προδώθηκε από τους άντρες της, παραδόθηκε στον Χλωτάριο Β΄ που τη θανάτωσε με βάναυσο τρόπο, ακρωτηριάστηκε από τέσσερα άλογα. Ο Χλωτάριος Β΄ ένωσε ξανά το βασίλειο των Φράγκων αλλά σύντομα κάτω από τις πιέσεις των ευγενών έδωσε την Αυστρασία στον γιο του Δαγοβέρτο Α΄, ο Δαγοβέρτος ένωσε ξανά το βασίλειο όταν κληρονόμησε τη Νευστρία αλλά για πολύ λίγο. Ο Μαγιόδρομος της Αυστρασίας Γριμοάλδος επιχείρησε πραξικόπημα, ο εγγονός του Χλωτάριου Β΄ Κλόβις Β΄ τον καθαίρεσε και ένωσε ξανά το βασίλειο αλλά πάλι προσωρινά, ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Χλωτάριος Γ΄ κυβερνήτης της Νευστρίας παραχώρησε τις εξουσίες του σε έναν Μαγιορδόμο. Η Νευστρία με κυβερνήτη τον Μαγιορδόμο Εμπρουάν υπέταξε τους Αυστρασιανούς αλλά για τελευταία φορά (678), ο Εμπρουάν δολοφονήθηκε (680). Ο Μαγιορδόμος της Αυστρασίας Πεπίνος του Χέρσταλ νίκησε τους Νευστρίους (687) και ο Μαγιορδόμος της Νευστρίας Μπέρτχαρ δολοφονήθηκε αμέσως μετά. Ο γιος του Πεπίνου του Χέρσταλ Ντρόγκο της Καμπανίας παντρεύτηκε κατόπιν τη χήρα του Μπέρτχαρ και έγινε Μαγιορδόμος της Νευστρίας. Οι Καρολίδες απόγονοι του Πεπίνου ήταν από τότε κυβερνήτες του βασιλείου ως Μαγιορδόμοι μέχρι την εποχή που ο Πιπίνος ο Βραχύς με τις ευλογίες του πάπα Στέφανου Β΄ ανέτρεψε τους Μεροβίγγειους και τους διαδέχθηκε σαν βασιλιάς όλων των Φράγκων (751). Υπό την ηγεσία των Καρολιδών η Νευστρία, η Αυστρασία και η Βουργουνδία έγιναν ξανά ένα ενιαίο βασίλειο, οι παλιότερες ονομασίες "Νευστρία" και "Αυστρασία"εξαφανίστηκαν. Οι αδελφοί Πιπίνος ο Βραχύς και ο Καρλομάν ο μαγιορδόμος έδωσαν στον μικρότερο ετεροθαλή αδελφό τους Γκρίφο δώδεκα κομητείες στη Νευστρία γύρω από τη Λε Μαν, οι περιοχές αυτές έμειναν γνωστές τον 9ο αιώνα σαν "Κομητεία του Μαίν". Ο όρος "Νευστρία" είχε την έννοια για τα εδάφη ανάμεσα στον Λίγηρα και τον Σηκουάνα, ο Καρλομάγνος την έδωσε σαν ανεξάρτητο βασίλειο στον δεύτερο γιο του Κάρολο τον Νεότερο (790) με έδρα τη Λε Μανς όπου μετέφερε την αυλή του. Το κύριο καθήκον του θυγατρικού βασιλείου της Νευστρίας ήταν η υπεράσπιση της αυτοκρατορίας από τους Βρετόνους. Ο Λουδοβίκος ο Ευσεβής παραχώρησε τη Νευστρία στον μεγαλύτερο γιο του Λοθάριο Α΄ αλλά μετά από μία εξέγερση την παρέλαβε ο Πεπίνος Α΄ της Ακουιτανίας (831) και στη συνέχεια ο Κάρολος ο Φαλακρός (838). Η Νευστρία μαζί με την Ακουιτανία αποτελούσαν τις δύο βασικές περιοχές στο βασίλειο του Καρόλου των Δυτικών Φράγκων που προήλθε με τη Συνθήκη του Βερντέν (843). Ο Κάρολος ο Φαλακρός συνέχισε την παράδοση των Καρολιδών, ο μεγαλύτερος γιος του Λουδοβίκος ο Τραυλός διορίστηκε σε ηλικία 10 ετών βασιλιάς της Νευστρίας (856). Τα Μπερτινιανά Χρονικά γράφουν ότι ο Λουδοβίκος ο Τραυλός παντρεύτηκε μια ανώνυμη κόρη του βασιλιά της Βρετάνης και κληρονόμησε την εξουσία στη Βρετάνη. Η σχέση αυτή δείχνει πόσο είχε περιοριστεί σημαντικά η Νευστρία εκείνη την εποχή, το Παρίσι και η Ιλ-ντε-Φρανς ήταν έξω από τα σύνορα. Ο Λουδοβίκος ο Τραυλός ήταν ο τελευταίος βασιλιάς της Νευστρίας που διορίστηκε από τον πατέρα του, από τότε μέχρι το τέλος της δυναστείας των Καρολιδών το βασίλειο της Νευστρίας έπεσε σε αφάνεια. Ο Κάρολος ο Φαλακρός δημιούργησε τις κομητείες της Νευστρίας με αξιωματούχους διορισμένους από το στέμμα όπως μαργράβους, νομάρχες και φύλακες, οι δύο πρώτες ήταν η κομητεία της Βρετάνης εναντίον των Βρετόνων και η κομητεία της Νορμανδίας εναντίον των Σκανδιναβών. Ο Ροβέρτος Α΄ της Γαλλίας έγινε μαργράβος σε όλες τις κομητείες (911) και πήρε τον τίτλο του Δημάρχου, οι Καπέτιδες κυβέρνησαν ολόκληρη τη Νευστρία μέχρι την εποχή που ο Ούγος Καπέτος εξελέγη βασιλιάς των Γάλλων (987). Οι κομητείες της Νευστρίας βρέθηκαν εκείνη την εποχή σε μεγάλη παρακμή χάρη στις επιδρομές των Βρετόνων και των Βίκινγκ. Μετά την άνοδο των Καπετιδών στον Γαλλικό θρόνο ο γεωγραφικός όρος "Νευστρία" σταδιακά εξαφανίστηκε από τα Γαλλικά Χρονικά. Augustin Thierry, History of the Conquest of England by the Normans (1825) Marios., Costambeys, (2011). The Carolingian world. Innes, Matthew., MacLean, Simon. Cambridge: Cambridge University Press Oman, Charles. The Dark Ages 476–918. Rivingtons: London, 1914. Hodgkin, Thomas. Italy and her Invaders. Clarendon Press: 1895.