Απόδραση από το Αλκατράζ (Ιούνιος 1962)

Η απόδραση από το ομοσπονδιακό σωφρονιστήριο Αλκατράζ, μια εγκατάσταση υψίστης ασφάλειας που βρίσκεται στο νησί Αλκατράζ στον κόλπο του Σαν Φρανσίσκο, πραγματοποιήθηκε από τους εκεί κρατούμενους Φρανκ Μόρις και αδελφούς Τζον και Κλάρενς Άνγκλιν, τον Ιούνιο του 1962. Οι τρεις άντρες κατάφεραν να βγουν από τα κελιά τους και να φύγουν από το νησί με αυτοσχέδια σχεδία. Μετά από την απόδραση τους από τη φυλακή η ζωή τους και η τοποθεσία τους παραμένει άγνωστη. Ένας τέταρτος φυλακισμένος ο Άλεν Γουέστ, δεν κατάφερε να ξεφύγει από το κελί του εγκαίρως για να αποδράσει και αποφάσισε να ματαιώσει την απόπειρα διαφυγής του. Η απόδραση χαρακτηρίστηκε από περίπλοκο σχεδιασμό και εκτέλεση, συμπεριλαμβανομένης της δημιουργίας ψεύτικων κεφαλών για να ξεγελάσει τους φρουρούς, και την κατασκευή αυτοσχέδιων εργαλείων και σχεδίας. Το 1979, το FBI έκλεισε επίσημα την έρευνά του, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι οι άντρες πνίγηκαν στον κόλπο του Σαν Φρανσίσκο, ενώ προσπαθούσαν να φτάσουν στην ακτή. Ωστόσο, η αμερικανική υπηρεσία στρατού συνέχισε να διατηρεί τους δραπέτες στη λίστα των καταζητούμενων. Νέα περιστασιακά και ουσιαστικά στοιχεία συνεχίζουν να εμφανίζονται, προκαλώντας περαιτέρω έρευνα και συζητήσεις σχετικά με το κατά πόσον οι δραπέτες κατάφεραν να επιβιώσουν.

 Από τους 36 φυλακισμένους που διοργάνωσαν 14 απόπειρες διαφυγής για τα 29 χρόνια που το Αλκατράζ υπηρέτησε ως ομοσπονδιακή φυλακή, συνελήφθησαν είκοσι τρεις, έξι πυροβολήθηκαν και σκοτώθηκαν, δύο πνίγηκαν και πέντε (τρεις από τους οποίους είναι ο Μόρις και τα αδέλφια Τζον και Κλάρενς Άνγκλιν) θεωρούνται δραπέτες και εικάζεται ότι πνίγηκαν. Ο Φρανκ Λι Μορις (1 Σεπτεμβρίου 1926 - εξαφανίστηκε στις 11 Ιουνίου 1962) γεννήθηκε στην Ουάσιγκτον, DC Εγκαταλείφθηκε από τη μητέρα και τον πατέρα του κατά τη διάρκεια της παιδικής του ηλικίας στα 11, και πέρασε τα περισσότερα από τα πρώιμα χρόνια του σε ανάδοχα σπίτια. Καταδικάστηκε για το πρώτο του έγκλημα σε ηλικία 13, και από τα τέλη της εφηβείας του είχαν συλληφθεί για εγκλήματα που κυμαίνονται από κατοχή ναρκωτικών έως ένοπλη ληστεία. Πέρασε τα περισσότερα από τα πρώτα του χρόνια στη φυλακή σερβίροντας μεσημεριανό γεύμα σε κρατούμενους. Αργότερα συνελήφθη ξανά στην παραλία του Μαϊάμι, για την κλοπή αυτοκινήτων και ένοπλη ληστεία. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Μόρις κατείχε το κορυφαίο 2% του γενικού πληθυσμού στη νοημοσύνη, όπως μετρήθηκε από τις δοκιμές IQ, εμφανίζοντας δείκτη νοημοσύνης 133. Εξέτισε την ποινή του ένα χρόνο στη Φλόριντα και τη Γεωργία. Λίγα χρόνια μετέπειτα, δραπέτευσε από το κρατικό σωφρονιστήριο της Λουιζιάνας ενώ εξέτιε ποινή 10 ετών για ληστείες τραπεζών. Συνελήφθη ένα χρόνο αργότερα, ενώ διέπραξε διάρρηξη και στάλθηκε στο Aλκατράζ στις 20 Ιανουαρίου 1960 ως τρόφιμος αριθμός AZ1441. Οι αδελφοί Τζον Γουιλιαμ (2 Μαΐου 1930 - εξαφανίστηκαν στις 11 Ιουνίου 1962) και Κλάρενς Άνγκλιν (11 Μαΐου 1931 - εξαφανίστηκαν στις 11 Ιουνίου 1962) γεννήθηκαν σε μια οικογένεια δεκατριών παιδιών στο Donalsonville της Γεωργίας. Οι γονείς τους, ο Τζορτζ Ρόμπερτ Άνγκλιν και η Ρασέλ Βαν Μίλλερ Άνγκλιν, ήταν εποχιακοί εργάτες. Στις αρχές της δεκαετίας του 1940, η οικογένεια μετακόμισε στο Ruskin της Φλόριντα, 20 μίλια νότια της Τάμπα, όπου τα αγροκτήματα φορτηγών και οι τομάτες παρείχαν μια πιο αξιόπιστη πηγή εισοδήματος. Κάθε Ιούνιο μετανάστευσαν βόρεια μέχρι το Μίσιγκαν για να μαζέψουν κεράσια. Ο Κλάρενς Άνγκλιν ήταν γνωστό ότι είχε ένα τατουάζ στον αριστερό του καρπό και ένα άλλο στο δεξί άνω χέρι του. Τα αδέρφια εργάστηκαν ως αγρότες και εργάτες. Ο Κλάρενς συνελήφθη για πρώτη φορά να σπάει ένα συνεργείο όταν ήταν μόλις 14 ετών. Τα δύο αδέλφια άρχισαν να ληστεύουν τράπεζες και άλλα ιδρύματα μαζί ως ομάδα στις αρχές της δεκαετίας του 1950. Συνήθως στόχευσαν σε αυτά που είχαν κλείσει, για να διασφαλίσουν ότι κανείς δεν θα τραυματιστεί. Ισχυρίστηκαν ότι χρησιμοποίησαν ένα όπλο μόνο μία φορά, κατά τη διάρκεια μιας ληστείας στην τράπεζα, το οποίο ήταν ψεύτικο. Συνελήφθησαν το 1958 μετά από ληστεία του υποκαταστήματος της Τράπεζας της Κολούμπια στην Κολούμπια της Αλαμπάμα . Το 1958 ο Τζον Άνγκλιν λήστεψε το κτίριο της Κολομβίας, της Αλαμπάμα, της Τράπεζας Ταμιευτηρίου της Κολούμπια με ένα πυροβόλο όπλο μαζί με τους αδελφούς του Κλάρενς και Άλφρεντ. Και οι δύο έλαβαν ποινές 15 έως 20 ετών, τις οποίες εκτίμησαν στη φυλακή πολιτείας της Φλόριντα, στο ομοσπονδιακό σωφρονιστικό δικαστήριο του Leavenworth και στη συνέχεια στη φυλακή της Ατλάντα. Μετά από επανειλημμένες αποτυχημένες προσπάθειες διαφυγής από την εγκατάσταση της Ατλάντα, οι αδελφοί μεταφέρθηκαν στο Αλκατράζ. Ο Τζον έφτασε στις 24 Οκτωβρίου 1960, ως τρόφιμος AZ1476, και ο Κλάρενς στις 10 Ιανουαρίου 1961, ως τρόφιμος AZ1485. Ο Άλεν Γουέστ (25 Μαρτίου 1929 - 21 Δεκεμβρίου 1978) γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη. Φυλακίστηκε για κλοπή αυτοκινήτου το 1955, πρώτα στην Ατλάντα, και στη συνέχεια στη Φλόριντα. Μετά από μια ανεπιτυχή απόπειρα διαφυγής από την εγκατάσταση της Φλόριντα, μεταφέρθηκε στο Αλκατράζ το 1957 και έγινε ο τρόφιμος με το κωδικό όνομα AZ1335. Όταν ο Άλεν Γουέστ μεταφέρθηκε στο Αλκαζάρ, ήταν 28 ετών. Ο Γουέστ συνελήφθη πάνω από 20 φορές καθ 'όλη τη διάρκεια της ζωής του. Οι τέσσερις κρατούμενοι βρίσκονταν ο ένας δίπλα στον άλλο σε χωριστά κελιά. Τον Δεκέμβριο του 1961 άρχισαν να διαμορφώνουν το σχέδιο διαφυγής μαζί, αν και πάντοτε υπό την ηγεσία του Μόρις, του αρχηγού και του κύριου ενορχηστρωτή της συνωμοσίας. Η αμοιβαία εμπιστοσύνη μεταξύ, ενδυναμώθηκε από το γεγονός ότι ήδη γνώριζαν ο ένας τον άλλο από την εποχή που και οι τέσσερις ήταν φυλακισμένοι στην Ατλάντα. Τους επόμενους έξι μήνες, οι άνδρες άνοιξαν τους αγωγούς εξαερισμού κάτω από τους νιπτήρες των κελιών τους, χρησιμοποιώντας πεταμένες λεπίδες πριονιού που βρέθηκαν στο χώρο της φυλακής, μεταλλικά ακονισμένα κουτάλια που έκλεψαν από την τραπεζαρία και ένα αυτοσχέδιο ηλεκτρικό τρυπάνι που έφτιαξαν από τον κινητήρα μιας ηλεκτρικής σκούπας. Οι άνδρες έκρυβαν την πρόοδο των τρυπών στον τοίχο με βαμμένα χαρτόνια στο χρώμα του τοίχου. Επίσης καμουφλάρισαν τον θόρυβο της δουλειάς τους με δυνατό ήχο που έβγαζε το ακορντεόν του Μόρις. Μόλις οι τρύπες ήταν αρκετά μεγάλες για να περάσουν, οι δραπέτες έβγαιναν την νύχτα στον διάδρομο και δημιούργησαν ένα παράνομο εργαστήριο χωρίς να το γνωρίζουν οι υπάλληλοι της φυλακής. Σε αυτό μετέφεραν πάνω από πενήντα αδιάβροχα, καθώς και άλλα κλεμμένα υλικά, με σκοπό να δημιουργήσουν σωσίβια, με βάση ένα σχέδιο που ένας από αυτούς βρήκε σε ένα έντυπο της φυλακής με τίτλο Λαϊκή Μηχανική. Επιπλέον κατασκεύασαν μια λαστιχένια σχεδία, την οποία έραψαν προσεκτικά και σφράγισαν τις ραφές στην θερμότητα των σωλήνων ατμού. Όταν ολοκληρώθηκε η σχεδία, την φουσκώσαν με μια κονσέρτα γεμισμένη για να λειτουργούν ως φυσητήρες και έφτιαξαν τα απαραίτητα κουπιά από θραύσματα ξύλου και βίδες. Τελικά, ανέβηκαν σε έναν άξονα εξαερισμού που ήταν δεσμευμένο με ένα περίεργο πλέγμα ανεμιστήρα και δεν τους εμπόδιζε να φτάσουν στην οροφή. Αφαίρεσαν τα πριτσίνια που το κρατούσαν στη θέση του και κατάφεραν να το ανοίξουν. Οι άνδρες φρόντισαν να μην γίνει αντιληπτή η την απουσία τους από τους φύλακες ενώ εργάζονταν έξω από τα κελιά τους - και αργότερα κατά την διαφυγή τους - με αυτοσχέδια κεφάλια που κατασκεύασαν από ένα σπιτικό μείγμα σαπουνιού, οδοντόκρεμας, σκόνης σκυροδέματος και χαρτιού τουαλέτας και τους έδωσαν μια ρεαλιστική εμφάνιση με μπογιές από το κατάστημα συντήρησης. Επίσης δημιούργησαν μαλλιά με τρίχες που πήραν από το κουρείο της φυλακής. Τέλος, με πετσέτες και ρούχα που στοίβαξαν κάτω από τις κουβέρτες στις κουκέτες τους ως τα σώματα τους και με τα κεφάλια τοποθετημένα στα μαξιλάρια, κατάφεραν να φτιάξουν την ψευδαίσθηση ότι οι ίδιοι κοιμούνται. Τη νύχτα της 11ης Ιουνίου 1962, με όλες τις προετοιμασίες στη θέση τους, οι άντρες έβαλαν σε εφαρμογή την διαφυγή τους. Ωστόσο, το τσιμέντο που χρησιμοποιήθηκε για τη στήριξη του θρυμματισμένου σκυροδέματος γύρω από τη διέξοδο του Γουεστ είχε σκληρύνει τόσο, που μίκρυνε την τρύπα σε μέγεθος και μάγκωσε επίσης τη σχάρα στη θέση της. Όταν κατάφερε να την αφαιρέσει και να διευρύνει ξανά την τρύπα στην έξοδο, οι άλλοι τρεις είχαν ήδη φύγει όταν εκείνος έφτασε στην στέγη της φυλακής. Έτσι επέστρεψε τα χαράματα στο κελί του και αποφάσισε να μην δραπετεύσει. Όταν η απόδραση έγινε φανερή, ο Γουέστ συνεργάστηκε πλήρως με τους ανακριτές και τους έδωσε μια λεπτομερή περιγραφή του σχεδίου διαφυγής των συγκρατούμενων του, κάτι που είχε σαν αποτέλεσμα να μην τιμωρηθεί για τον ρόλο του σε αυτό. Από τον διάδρομο, ο Μορις και τα αδέλφια Άνγκλινς ανέβηκαν στον άξονα εξαερισμού στην οροφή. Οι φρουροί άκουσαν ένα δυνατό κρότο καθώς έσπαγαν τον άξονα, αλλά επειδή δεν είχε μεγάλη διάρκεια, δεν διερευνήθηκε η πηγή του θορύβου. Έχοντας μαζί τους τον εξοπλισμό τους, οι τρεις άνδρες κατέβηκαν 15 μέτρα στο έδαφος σύροντας προς τα κάτω ένα σωλήνα εξαερισμού κουζίνας, και στη συνέχεια ανέβηκαν ένα φράκτη 3,7 μέτρα, ο οποίος είχε συρματοπλέγματα. Στη βορειοανατολική ακτή, κοντά στο εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας - ένα τυφλό σημείο στο δίκτυο προβολέων και των πύργων όπλων της φυλακής - έριξαν την σχέδια τους στο νερό . Όπως υπολόγισαν οι ερευνητές, κάποια στιγμή μετά τις 10 μ.μ., επιβιβάστηκαν στη σχεδία και αναχώρησαν προς με στόχο να φτάσουν στο νησί Angel, δύο μίλια προς τα βόρεια. Η απόδραση δεν ανακαλύφθηκε μέχρι το πρωί της 12ης Ιουνίου 1962, λόγω των επιτυχημένων ψεύτικων κεφαλιών. Κατά τη στιγμή της απόδρασης, ο φύλακας Όλιν Τζ. Μπλάκγουελ βρισκόταν σε διακοπές στη λίμνη Berryessa στην κομητεία Νάπα της Καλιφόρνιας και δεν πίστευε ότι οι άντρες θα μπορούσαν να έχουν επιβιώσει από τα κρύα νερά και να φτάσουν στην ακτή. Σε μια κοινή προσπάθεια, πολλοί στρατιωτικοί και αρμόδιοι φορείς επιβολής του νόμου διεξήγαγαν εκτεταμένη έρευνα στη θάλασσα και την ξηρά τις επόμενες 10 ημέρες. Στις 14 Ιουνίου, ένας υπάλληλος της ακτοφυλακής βρήκε ένα κουπί να επιπλέει περίπου 180 μέτρα από τη νότια ακτή του νησιού Angel. Την ίδια ημέρα και στην ίδια γενική τοποθεσία, οι εργαζόμενοι σε ένα άλλο σκάφος βρήκαν ένα πορτοφόλι τυλιγμένο σε πλαστικό με ονόματα, διευθύνσεις και φωτογραφίες φίλων και συγγενών των αδελφών Άνγκλινς. Στις 21 Ιουνίου, θραύσματα από αδιάβροχο υλικό, που πιστεύεται ότι ήταν απομεινάρια της σχεδίας, βρέθηκαν σε μια παραλία όχι μακριά από τη Γέφυρα της Χρυσής Πύλης. Την επόμενη μέρα, ερευνητές που ψιλαφούσαν την περιοχή με μια βάρκα ανακάλυψαν ένα ξεφουσκωμένο σωσίβιο από το ίδιο υλικό με την σχέδια, 46 μέτρα από το νησί Αλκατράζ. Δεν βρέθηκαν ποτέ άλλα φυσικά στοιχεία για την τύχη των ανδρών. Σύμφωνα με την τελική έκθεση του FBI, η σχεδία των δραπετών δεν ανακτήθηκε ποτέ. Ο Γουεστ ο μόνος από την παρέα που δεν κατάφερε να συμμετάσχει στην πραγματική απόδραση, μεταφέρθηκε στο νησί ΜακΝιλ της Ουάσινγκτον, όταν το σωφρονιστικό ίδρυμα του Αλκατράζ έκλεισε το 1963 και αργότερα, επεστρεψε στο Atlanta Penitentiary. Αφού εκτίμησε την ποινή του, ακολουθούμενη από δύο επιπλέον ποινές στη Γεωργία και τη Φλόριντα αφέθηκε ελεύθερος το 1967, για να συλληφθεί και πάλι στη Φλόριντα τον επόμενο χρόνο με την κατηγορία της μεγάλης εκκένωσης. Στην κρατική φυλακή της Φλόριντα, μαχαίρωσε θανάσιμα έναν άλλο συγκρατούμενο του τον Οκτώβριο του 1972, σε ένα περιστατικό που μπορεί να είχε φυλετικό κίνητρο. Εξέτισε πολλές ποινές, συμπεριλαμβανομένης της ισόβιας κάθειρξης στην Φλόριντα. Τον Δεκέμβριο του 1978, υπέφερε από σοβαρούς κοιλιακούς πόνους και μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο Shands Teaching, όπου πέθανε από οξεία περιτονίτιδα στις 21 του μηνός σε ηλικία 49 ετών.Το 1979, το FBI έκλεισε επίσημα την έρευνα του, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι οι άντρες πνίγηκαν στον κόλπο του Σαν Φρανσίσκο, ενώ προσπαθούσαν να φτάσουν στην ακτή. Ωστόσο, η αμερικανική υπηρεσία στρατού συνέχισε να διατηρεί τους δραπέτες στη λίστα των καταζητούμενων. Νέα ουσιαστικά στοιχεία συνεχίζουν να εμφανίζονται, προκαλώντας περαιτέρω έρευνα και συζητήσεις σχετικά με το κατά πόσον οι δραπέτες κατάφεραν να επιβιώσουν.