IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ρατατούι

Το Ρατατούι (Γαλλικά: Ratatouille - προφέρεται: RAT-ə-TOO-ee), είναι ένα βραστό πιάτο με λαχανικά από τη Γαλλική Προβηγκία, προερχόμενο από τη Νίκαια και το οποίο ενίοτε αποκαλείται και ως «ρατατούι νίκαιας» (ratatouille niçoise). Οι συνταγές καθώς και οι χρόνοι μαγειρέματος ποικίλουν σε μεγάλο βαθμό, αλλά, τα κοινά συστατικά περιλαμβάνουν ντομάτα, σκόρδο, κρεμμύδι, κολοκυθάκι, μελιτζάνα, κόκκινη πιπεριά (φούσκα) και κάποιο συνδυασμό φυλλωδών πράσινων βοτάνων, τα οποία είναι κοινά στην περιοχή.

 Η λέξη ρατατούι (ratatouille) προέρχεται από την οξιτανική ratatolha και συγγενεύει με τις γαλλικές ratouiller και tatouiller, εκφραστικές μορφές του ρήματος touiller, που σημαίνει "να ανακατεύουμε" (Αγγλικά: "to stir up"). Από τα τέλη του 18ου αιώνα, στα Γαλλικά, απλώς υποδήλωνε ένα τραχύ βρασμένο φαγητό. Το μοντέρνο ρατατούι – με ντομάτες ως βάση για τα σοταρισμένα σκόρδο, κρεμμύδι, κολοκύθι, μελιτζάνα, πιπεριά (φούσκα), ματζουράνα, μάραθο και βασιλικό ή δάφνη και θυμάρι, ή ένα μείγμα πράσινων βοτάνων όπως βότανα Προβιγκίας - δεν εμφανίζεται σε γραπτή μορφή έως περίπου το 1930. Η συγγραφέας φαγητών και ποτών του The Guardian Felicity Cloake, έγραψε το 2016 ότι, λαμβάνοντας υπόψη τη σχετική πρόσφατη προέλευση του ρατατούι (ratatouille - εμφανίζεται για πρώτη φορά το 1877), υπάρχει μια μεγάλη ποικιλία τρόπων προετοιμασίας του. Η Larousse Gastronomique ισχυρίζεται ότι «σύμφωνα με τους ακριβολόγους, τα διάφορα λαχανικά θα πρέπει να μαγειρεύονται χωριστά, στη συνέχεια να συνενώνονται και να μαγειρεύονται μαζί, αργά έως ότου επιτευχθεί μια ομαλή, κρεμώδης σύσταση», έτσι ώστε (σύμφωνα με τον πρόεδρο της επιτροπής του Larousse Joël Robuchon) «κάθε [λαχανικό] θα έχει την αυτή καθ' αυτή πραγματική γεύση». Παρόμοια πιάτα υπάρχουν σε πολλές κουζίνες. Αυτά περιλαμβάνουν: pisto (Castilian-Manchego, Ισπανίας), samfaina (Καταλονίας, Ισπανίας), tombet (Μαγιόρκας), ciambotta, caponata και peperonata (Ιταλίας), μπριάμ και τουρλού (Ελλάδας), şakşuka και türlü (Τουρκίας), ατζαπσαντάλι (ajapsandali - Γεωργίας), lecsó (Ουγγαρίας) και zaalouk (Μαρόκου). Διάφορες περιοχές της Ινδικής υποηπείρου έχουν τις δικές τους παραλλαγές βραστών χειμερινών λαχανικών. Στο Γκουτζαράτ φτιάχνουν τα Undhiyu, το Avial (Κεράλας) και το Sukto (Βεγγάλης). Το Confit byaldi είναι μια παραλλαγή του πιάτου και το οποίο δημιουργήθηκε από τον Michel Guérard. Confit byaldi (Γαλλικά) Συνταγή (στα Γαλλικά) από τη Larousse Cuisine
Δομή Κρίπκε

Η δομή Κρίπκε (Αγγλικά: Kripke structure) είναι ένας τύπος μη-ντετερμινιστικής μηχανής πεπερασμένων καταστάσεων που προτάθηκε από τον Σάουλ Κρίπκε το 1963 και χρησιμοποιείται στον έλεγχο μοντέλων για να αναπαριστά τη συμπεριφορά ενός συστήματος. Αποτελείται από ένα γράφο, οι κόμβοι του οποίου αναπαριστούν τις προσβάσιμες καταστάσεις του συστήματος και οι ακμές του τις μεταβάσεις μεταξύ καταστάσεων. Μια συνάρτηση απόδοσης ετικετών (labeling function) αντιστοιχεί σε κάθε κόμβο ένα σύνολο από ιδιότητες που ισχύουν σε μια συγκεκριμένη κατάσταση. Οι χρονικές λογικές συνήθως ερμηνεύονται με δομές Κρίπκε.

 Έστω ότι το A P {\displaystyle AP} είναι ένα σύνολο ατομικών προτάσεων, δηλ. εκφράσεις αληθείας με μεταβλητές, σταθερές και κατηγορηματικά σύμβολα. Μια δομή Κρίπκε είναι μια τετράδα M = ( S , I , R , L ) {\displaystyle M=(S,\;I,\;R,\;L)} που αποτελείται από: ένα πεπερασμένο σύνολο καταστάσεων S {\displaystyle S\;} ένα σύνολο από αρχικές καταστάσεις I ⊆ S {\displaystyle I\subseteq S} μια σχέση μετάβασης R ⊆ S × S {\displaystyle R\subseteq S\!\times \!S\;} όπου ∀ s ∈ S , ∃ s ′ ∈ S {\displaystyle \;\forall s\!\in \!S,\;\exists s^{'}\!\!\in \!S} τέτοιο ώστε ( s , s ′ ) ∈ R {\displaystyle (s,s^{'})\in R} μια συνάρτηση απόδοσης ετικετών (ή ερμηνείας) L : S → 2 A P {\displaystyle L:S\rightarrow 2^{AP}} Επειδή η R είναι αριστερά-πλήρης (left-total), είναι πάντα πιθανό να κατασκευαστεί ένα άπειρο μονοπάτι μέσω της δομής Κρίπκε. Κατά αυτόν τον τρόπο μια κατάσταση αδιεξόδου (deadlock) έχει μια εξερχόμενη ακμή πίσω στον εαυτό της. Η συνάρτηση απόδοσης ετικετών L ορίζει για κάθε κατάσταση s ∈ S το σύνολο L(s) όλων των ατομικών προτάσεων που ισχύουν στο s. Σε μια δομή Κρίπκε, η συνάρτηση μετάβασης πρέπει να είναι πλήρης, δηλ. κάθε κατάσταση πρέπει να έχει μια μετάβαση από τον εαυτό της προς μια άλλη κατάσταση. Χρονική λογική Έλεγχος μοντέλων
Ρόζα Πονσέλ

Η Ρόζα Μέλμπα Ποντσίλο, γνωστή στο χώρο της όπερας ως Ρόζα Πονσέλ (αγγλικά: Rosa Melba Ponzillo, Rosa Ponselle‎, 22 Ιανουαρίου 1897 – 25 Μαΐου 1981) ήταν Αμερικανίδα υψίφωνος. Τραγούδησε κυρίως στη Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης και θεωρείται ως μια από τις μεγαλύτερες υψιφώνους του 20ού αιώνα.

 Γεννήθηκε στις 22 Ιανουαρίου 1897 στο Μέριντεν του Κονέκτικατ, η μικρότερη από τρία αδέρφια. Οι γονείς της ήταν μετανάστες από τη νότια Ιταλία. Πριν την οπερατική της σταδιοδρομία έκανε ένα επιτυχές πέρασμα από το είδος του βοντβίλ.Το ντεμπούτο της στη Μητροπολιτική Όπερα έγινε στις 15 Νοεμβρίου 1918, οπότε πρωταγωνίστησε ως Λεονόρα στο έργο Η δύναμη του πεπρωμένου του Βέρντι, με συμπρωταγωνιστή τον Ενρίκο Καρούζο. Εκτός των Ηνωμένων Πολιτειών, η Πονσέλ εμφανίστηκε στη Βασιλική Όπερα του Λονδίνου στο Κόβεν Γκάρντεν και σε ορισμένες παραγωγές στην Ιταλία· η Μητροπολιτική Όπερα υπήρξε η σκηνή των περισσοτέρων εμφανίσεών της. Το 1937 έπαψε να συμμετέχει σε οπερατικές παραστάσεις και ασχολήθηκε με την ηχογράφηση όπερας και τη διδασκαλία και συμβουλευτική ανερχόμενων μονωδών.Ήταν δραματική σοπράνο με εκτενές εύρος από την περιοχή των κοντράλτο περίπου ως το υψηλό ντο (C6). Σχολιάστηκε για την ευελιξία που επεδείκνυε κατά την εκτέλεση των διαφόρων περασμάτων και για την ακρίβεια των δυναμικών και του τόνου της.Η Πονσέλ πέθανε από καρκίνο του μυελού των οστών στην κατοικία της στη Βαλτιμόρη, στις 25 Μαΐου 1981, σε ηλικία 84 ετών. Drake, James A., Rosa Ponselle: A Centenary Biography Αρχειοθετήθηκε 2007-09-29 στο Wayback Machine. (στα αγγλικά) Amadeus Press: Πόρτλαντ (Όρεγκον), 1997 (ISBN 0-385-15641-3) Fitzgerald, Gerald ed., Annals of the Metropolitan Opera Αρχειοθετήθηκε 2007-09-29 στο Wayback Machine. (στα αγγλικά) GK Hall & Co.: Βοστώνη, 1989 (ISBN 0-8161-8903-X) Jackson, Paul, Saturday Afternoons at the Old Met: The Metropolitan Opera Matinee Broadcasts, 1931–1950 (στα αγγλικά) Amadeus Press: Πόρτλαντ (Όρεγκον), 1992 Phillips-Matz, Mary Jane, Rosa Ponselle: American Diva Αρχειοθετήθηκε 2007-09-29 στο Wayback Machine. (στα αγγλικά) Northeastern University Press: Βοστώνη, 1997 (ISBN 1-55553-317-5) Ponselle, Rosa & Drake, James A., Rosa Ponselle: A Singer's Life (στα αγγλικά) Doubleday & Sons: Νέα Υόρκη, 1982 (ISBN 0-385-15641-3) Scott, Michael, The Record of Singing, Vol. 2 (στα αγγλικά) Gerald Duckworth & Co., Ltd.: Λονδίνο, 1979 Steane, JB, The Grand Tradition Αρχειοθετήθηκε 2007-09-29 στο Wayback Machine. (στα αγγλικά) Amadeus Press: Πόρτλαντ (Όρεγκον), 1993 (ISBN 0-684-13634-1) Τα έγγραφα της Ρόζα Πονσέλ Music Division of The New York Public Library for the Performing Arts. Rosa Ponselle recordings at the Discography of American Historical Recordings.
Μπεν Ντόλιτς

Ο Μπέντζαμιν Ντόλιτς (γεννημένος ως Benjamin Dolić στις 4 Μαΐου 1997), γνωστός ως Μπεν Ντόλιτς, είναι Σλοβένος τραγουδιστής. Έγινε γνωστός μετά τη συμμετοχή του στην όγδοη σεζόν του The Voice of Germany. Ο Ντόλιτς θα εκπροσωπήσει τη Γερμανία στο Διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2020 στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας με το τραγούδι "Violent Thing".

 Στην ηλικία των 12 ετών, ο Ντόλιτς ήταν διαγωνιζόμενος στο Slovenia Got Talent, η σλοβενική έκδοση του Got Talent, στην οποία έφτασε στον ημιτελικό. Στο γυμνάσιο έγινε μέλος της ομάδας D Base. Με την ομάδα συμμετείχε στο EMA 2016, η σλοβενική προεπιλογή για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2016. Η συμμετοχή τους "Spet živ" δεν προχώρησε στον σούπερ-τελικό και τελικά απορρίφθηκε. Το 2018, ο Dolić έλαβε μέρος στην όγδοη σεζόν του The Voice of Germany. Τερμάτισε στη δεύτερη θέση πίσω από τον νικητή Samuel Rösch. Στις 27 Φεβρουαρίου 2020, ο γερμανικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός ARD ανακοίνωσε ότι ο Dolić είχε επιλεγεί εσωτερικά για να εκπροσωπήσει τη Γερμανία στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2020 που θα γίνει στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας με το τραγούδι "Violent Thing". "Violent Thing"
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1954

Τα 20α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards),που ανακοινώθηκαν στις 28 Δεκεμβρίου 1954, απονεμήθηκαν κατά την διάρκεια του έτους του 1955, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1954.

 Καλύτερη Ταινία: Το λιμάνι της αγωνίαςΚαλύτερη Σκηνοθεσία: Ελία Καζάν - Το λιμάνι της αγωνίαςΚαλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος: Μάρλον Μπράντο - Το λιμάνι της αγωνίαςΚαλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος: Γκρέις Κέλι - Η χωριατοπούλα, Σιωπηλός Μάρτυς και Τηλεφωνήσατε Ασφάλεια Αμέσου ΔράσεωςΚαλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία: Gate of Hell (Jigokumon)- Ιαπωνία Ο Επίσημος ιστότοπος
Ιωάννα του Νταμπιέρ

Η Ιωάννα, γαλλ.: Joan de Dampierre (π. 1225–1245/46) από τον Οίκο του Νταμπιέρ ήταν κόρη του κυρίου του Νταμπιέρ και με τους γάμους της έγινε πρώτα κόμισσα του Ρετέλ και μετά κόμισσα του Μπαρ.

 Ήταν η μόνη κόρη του Γουλιέλμου Β΄ κυρίου του Νταμπιέρ και της Μαργαρίτας Β΄, κόρης και διαδόχου του Βαλδουίνου Θ΄ κόμη της Φάνδρας. Ο πατέρας της ήταν, ως Βαλδουίνος ΣΤ΄, κόμης του Αινώ και έγινε, ως Βαλδουίνος Α΄, Λατίνος αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης. Το 1239 η μητέρα της κανόνισε να παντρευτεί τον Ούγο Γ΄ του Ρετέλ (Rethel). Η Μαργαρίτα όρισε ότι η προίκα τής Ιωάννας θα έπρεπε να επιστραφεί, σε περίπτωση που ο κόμης θα απεβίωνε χωρίς να κάνει με την Ιωάννα παιδί. Αυτό πράγματι συνέβη και τα χρήματα επιστράφηκαν. Μετά η Ιωάννα μνηστεύθηκε τον Θεοβάλδο Β΄ κόμη του Μπαρ το 1243 και τον παντρεύτηκε δύο χρόνια αργότερα. Απεβίωσε άτεκνη λίγο αργότερα. Παντρεύτηκε πρώτα το 1239 τον Ούγο Γ΄ του Ρετέλ. Έπειτα από το τέλος του η Ιωάννα έκανε δεύτερο γάμο το 1245 με τον Θεοβάλδο Β΄ κόμη του Μπαρ. Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους της.
Κώστας Βιδάλης

Ο Κώστας Βιδάλης (1904 - 1946) ήταν διακεκριμένος δημοσιογράφος του Ριζοσπάστη και μέλος του ΕΑΜ και του ΚΚΕ. Η δολοφονία του από παρακρατικούς τον Αύγουστο του 1946, όταν πήγε στη Θεσσαλία για να καλύψει την δράση τους εκεί, προκάλεσε σοκ και αποτέλεσε ένα από τα πρώτα δυσοίωνα γεγονότα του εμφύλιου πολέμου.

 Ο Κώστας Βιδάλης γεννήθηκε το 1904 στην Αθήνα. Αφού πήρε το απολυτήριο του Γυμνασίου γράφτηκε στη Νομική Σχολή Αθηνών. Ωστόσο παράτησε τις σπουδές για να ασχοληθεί με την δημοσιογραφία, και ιδιαίτερα τα οικονομικά θέματα. Το 1924 σε ηλικία 20 ετών άρχισε να εργάζεται ως δημοσιογράφος στον Ριζοσπάστη. Το 1936 πήγε ως απεσταλμένος του Ριζοσπάστη στην Ισπανία για να παρακολουθήσει τη Σπαρτακιάδα της Βαρκελώνης. Εκεί συνέχισε για κάποιο διάστημα ως ανταποκριτής του εμφυλίου πολέμου. Μετά την επιστροφή του από την Ισπανία, εξορίστηκε στα Κύθηρα από το καθεστώς του Μεταξά. Το 1941 έγινε μέλος του ΚΚΕ, ενώ συμμετείχε και στο ΕΑΜ από το πόστο της κεντρικής διαφώτισης. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Συντακτών. Τον Αύγουστο του 1946 ο Βιδάλης πήγε στη Θεσσαλία για να καλύψει τα εγκλήματα των παρακρατικών κατά των αριστερών της περιοχής. Λόγω της επικινδυνότητας της αποστολής ο διευθυντής της εφημερίδας Καραγιώργης προσπάθησε να τον αποτρέψει. Ωστόσο ο Βιδάλης επέμεινε για λόγους αρχής και καθήκοντος. Αναχώρησε από την Αθήνα στις 11 του μηνός. Στις 13 ταξίδευε από Λάρισα για Βόλο. Ήταν η μέρα στην οποία ο Ριζοσπάστης έλαβε το τελευταίο του μήνυμα: «Λογαριάζω να 'μαι αυτού Παρασκευή βράδυ, 16 του μηνός. Μάζεψα φοβερό υλικό. Θα τα πούμε». Στον Πλατύκαμπο οι παρακρατικοί του τοπικού αρχιληστή Σούρλα σταμάτησαν το τρένο και απήγαγαν τον Βιδάλη, μπροστά σε αξιωματικούς του κυβερνητικού στρατού, που παρέμειναν απαθείς. Στη συνέχεια τον οδήγησαν πρώτα στο καφενείο του χωριού Μελία και αργότερα το βράδυ τον μετέφεραν στο νεκροταφείο. Εκεί τον βασάνισαν και κατόπιν τον δολοφόνησαν.
Σοφιάν Φεγκουλί

Ο Σοφιάν Φεγκουλί (Αραβικά: سفيان فيغولي) (στις 26 Δεκεμβρίου 1989, Λεβαλουά-Περέ) είναι ένας Γαλλοαλγερινός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στη Βαλένθια και την Εθνική Αλγερίας. Παίζει στο κέντρο στο δεξί άκρο ή και ως μεσοεπιθετικός και διακρίνεται περισσότερο για το δημιουργικό του παιχνίδι παρά για την ευχέρεια του στο σκοράρισμα.

 Ο Φεγκουλί ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα με τη Γκρενόμπλ το 2007 και την πρώτη του χρονιά ως βασικός τη βοήθησε να ανέβει στη Λιγκ 1 για πρώτη φορα μετά από 45 χρόνια. Οι καλές του εμφανίσεις συγκέντρωσαν το ενδιαφέρον συλλόγων όπως η Μάντσεστερ Σίτι και η Ατλέτικο Μαδρίτη. Είχε μια γεμάτη πρώτη σεζόν στην ανώτατη κατηγορία του γαλλικού πρωταθλήματος με 26 εμφανίσεις και συνεισέφερε στην παραμονή της Γκρενόμπλ. Η επόμενη σεζόν 2009-2010 όμως ήταν προβληματική τόσο για τον Φεγκουλί, ο οποίος έπαιξε σε μόλις 5 παιχνίδια λόγω προβλημάτων τραυματισμού όσο και για την ομάδα του που υποβιβάστηκε. Ο ίδιος όμως δεν την ακολούθησε στη Λιγκ 2 μιας και το συμβόλαιο του έληγε εκείνο το καλοκαίρι και υπέγραψε συμβόλαιο το Μάιο του 2010 με τη Βαλένθια. Στο ξεκίνημα του στον ισπανικό σύλλογο βρήκε λίγες ευκαιρίες συμμετοχής λόγω της ύπαρξης πολλών πιο έμπειρων παικτών στη θέση που αγωνίζεται. Έτσι δόθηκε δανεικός για έξι μήνες στην Αλμέρια, όπου σημείωσε τα πρώτα του δύο γκολ. Από την επόμενη σεζόν όμως έγινε και παραμένει αναπόσπαστο μέρος της ενδεκάδας της Βαλένθια. Τη σεζόν 2012-2013 συμμετείχε με το σύλλογο του και στο Τσάμπιονς Λιγκ, όπου σημείωσε τρία τέρματα, με πιο αξιομνημόνευτο αυτό που έδωσε την ισοπαλία στην ομάδα του στο 1-1 ενάντια στην κατοπινή πρωταθλήτρια Μπάγερν Μονάχου. Λόγω της καταγωγής του ο Φεγκουλί μπορούσε να παίξει τόσο για τη Γαλλία όσο και την Αλγερία. Κλήθηκε αρχικά στις μικρές εθνικές της Γαλλίας, με τις οποίες είχε και πέντε συμμετοχές. Τον Οκτώβριο του 2008 ήταν στην προεπιλογή του ομοσπονδιακού προπονητή Ρεϊμόντ Ντομενέκ για ένα φιλικό ενάντια στην Ουρουγουάη αλλά τελικά δεν ήταν στην τελική αποστολή.Το 2010 εγιναν οι πρώτες κρούσεις από την ομοσπονδία της Αλγερίας για να εκπροσωπήσει τη χώρα της καταγωγής του στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010, όμως ο Φεγκουλί εκείνη την περίοδο προερχόταν από μακρύ τραυματισμό και δεν θεωρούσε πως ήταν σε κατάσταση να συμμετάσχει σε μια τέτοια διοργάνωση, αφήνοντας ανοχτό το ενδεχόμενο για το μέλλον. Τελικά τον Οκτώβριο του 2011 ανακοίνωσε επίσημα πως θα εκπροσωπούσε την Αλγερία σε επίπεδο εθνικών ομάδων ποδοσφαίρου.Συμμετείχε με την ομάδα του στο Κόπα Άφρικα του 2013 και στον αγώνα ενάντια στην Ακτή Ελεφαντοστού σημείωσε με πέναλτι το μοναδικό γκολ της ομάδας του στην ισοπαλία με 1-1, η οποία έδωσε στην Αλγερία τον μοναδικό της βαθμό σε μια αποτυχημένη για αυτή διοργάνωση. Συμμετέχει και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014 και στον πρώτο αγώνα ενάντια στο Βέλγιο σημείωσε πάλι με πέναλτι το πρώτο γκολ της Αλγερίας σε τελικό παγκοσμίου κυπέλλου ύστερα από 28 χρόνια.
Άγιος Βασίλειος Ρεθύμνης

Ο Άγιος Βασίλειος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Αγίου Βασιλείου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Εκκλησιαστικά υπάγεται στην Α΄ Αρχιερατική περιφέρεια της Ιεράς Μητροπόλεως Λάμπης, Συβρίτου και Σφακίων.

 Ο Άγιος Βασίλειος είναι κτισμένος σε υψόμετρο 310 μέτρων, σε απόσταση 23 χλμ. από την πρωτεύουσα του νομού, Ρέθυμνο. Το όνομα φαίνεται να προήλθε από την ομώνυμη εκκλησία του χωριού. Αναφορά στον οικισμό, γίνεται ήδη από βενετική απογραφή του 1583, η οποία κατέγραψε 136 κατοίκους. Επί τουρκοκρατίας το χωριό ονομαζόταν "Νεύς Άγιος Βασίλειος". Σύμφωνα με απογραφή των οθωμανικών αρχών του 1650, αποτελούσε πρωτεύουσα του ομώνυμου ναχιγιέ και είχε έκταση 19 σπιτιών, αποτελώντας παράλληλα και χάσι του µπεηλέρµπεη Κρήτης. Το 1670 από τους 23 κατόχους γης, οι εννιά ήταν μουσουλμάνοι ενώ το χωριό βρισκόταν πια στην κυριότητα του σαντζάκµπεη του Ρεθύµνου. Σύμφωνα με την οθωμανική απογραφή του 1881, ο Άγιος Βασίλειος είχε πληθυσμό 84 κατοίκων, από τους οποίους οι 9 ήταν μουσουλμάνοι. Το 1894, σύμφωνα με εκτίμηση του αξιωματικού του ελληνικού στρατού, Νικόστρατου Καλομενόπουλου, στο χωριό ζούσαν 20 ελληνικές οικογένειες. Το 1900, σύμφωνα με την επίσημη απογραφή της Κρητικής Πολιτείας, στο χωριό ζούσαν 116 κάτοικοι.Στα όρια του οικισμού ξεκινάει το φαράγγι Κακοπέρατος. Σύμφωνα με μια εκδοχή, κοντά στον οικισμό υπήρχε παλαιότερα βυζαντινό φρούριο με το όνομα Κάτω Σύβριτος, του οποίου η θέση δεν έχει προσδιοριστεί.Διοικητικά, ο Άγιος Βασίλειος αποτέλεσε από το 1913 μέχρι το 1997 κοινότητα του δήμου Αγίου Βασιλείου ενώ από το 1997 μέχρι και το 2011 αποτέλεσε τμήμα του καποδιστριακού δήμου Φοίνικα. Με βάση την τωρινή διοικητική διαίρεση του σχεδίου «Καλλικράτης», ο οικισμός συμπεριλαμβάνεται εντός των ορίων του δήμου Αγίου Βασιλείου πάλι έδρα κοινότητος. Δείτε: Κοινότητα Αγίου Βασιλείου Ρεθύμνης Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.1ος, σελ.449.
Ξενοδοχείο Νεγκρέσκο

Το Ξενοδοχείο «Νεγκρέσκο» (Negresco Hotel) βρίσκεται στην κατάφυτη με φοινικόδεντρα παραλιακή λεωφόρο της Νίκαιας στη Γαλλία, την Promenade des Anglais (αγγλικός περίπατος), και με θαυμαστή θέα στον «Κόλπο των Αγγέλων» (Baie des Anges). Χρονολογείται από τις αρχές του 20ού αιώνα, ενώ το 1974 χαρακτηρίστηκε ως εθνικό ιστορικό μνημείο.

 Το Ξενοδοχείο «Νεγκρέσκο» της Νίκαιας χτίστηκε το 1912, σύμφωνα με τη τεχνοτροπία της Μπελ Επόκ από τον Ρουμάνο Ανρί Νεγκρέσκου (Henri Negrescu, 1868 – 1920). Ο Νεγκρέσκου γεννήθηκε το 1868 στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας και ήταν γιος ενός τσιγγάνου πανδοχέα και βιολονίστα, ο οποίος είχε εγκατασταθεί από το 1893 στο Μόντε Κάρλο. Σε ηλικία 15 ετών, ο Ανρί Νεγκρέσκου έφυγε από τη Ρουμανία και εγκαταστάθηκε αρχικά στο Παρίσι και αργότερα στο Μονακό και τη Νίκαια, όπου απέκτησε κύρος και πλούτο και έγινε διευθυντής του Καζίνο της Νίκαιας. Τότε αποφάσισε να κατασκευάσει το πολυτελές ξενοδοχείο «Νεγκρέσκο», αντάξιο της διεθνούς πελατείας του. Εν τω μεταξύ είχε αποκτήσει τη γαλλική υπηκοότητα με το όνομα Ανρί Νεγκρέσκο, που έδωσε και στο ξενοδοχείο του. Ο Νεγκρέσκο ανέθεσε το σχεδιασμό και την κατασκευή του ξενοδοχείου στον ολλανδικής καταγωγής αρχιτέκτονα Édouard-Jean Niermans (1859 – 1928), ενώ στον Γουστάβο Άιφελ (1832 – 1923), κατασκευαστή του Πύργου του Άιφελ στο Παρίσι, ανέθεσε την κατασκευή του πελώριου ροζ θόλου, που δεσπόζει σήμερα στην παραλιακή λεωφόρο της Νίκαιας. Ο εντυπωσιακός πολυέλαιος, που κοσμεί το λόμπι του ξενοδοχείου και αποτελείται από 16.309 κρύσταλλα Μπακαρά (Baccarat), είχε παραγγελθεί από τον Τσάρο Νικόλαο Β΄, αλλά με την έκρηξη της Οκτωβριανής Επανάστασης στη Ρωσία δεν μπόρεσε ποτέ να τον παραλάβει. Με το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και δύο μόλις χρόνια μετά τα εγκαίνια του «Νεγκρέσκο», ο Ανρί Νεγκρέσκο χρεοκόπησε και το ξενοδοχείο του μετατράπηκε σε νοσοκομείο. Μετά το τέλος του πολέμου, το «Νεγκρέσκο» πουλήθηκε σε μια βελγική εταιρεία, ενώ ο Ανρί Νεγκρέσκο πέθανε λίγα χρόνια αργότερα, το 1920, στο Παρίσι σε ηλικία 52 ετών. Το 1957, η νέα ιδιοκτήτρια του «Νεγκρέσκο» Ζαν Ωζιέ (Jeanne Augier) αποκατέστησε το ξενοδοχείο στις παλιές δόξες του και το διακόσμησε με θαυμαστά έργα τέχνης, έτσι ώστε να το μετατρέψει πραγματικά σε ζωντανό μουσείο, που μπορούσε να ικανοποιεί τις αισθητικές απαιτήσεις της κοσμικής πελατείας του. Τα εγκαίνια του «Νεγκρέσκο» έγιναν στις 8 Ιανουαρίου 1913 και αμέσως προσήλκυσε μεγιστάνες του πλούτου και διασημότητες από όλο τον κόσμο. Στα εκατό περίπου χρόνια λειτουργίας του, πέρασαν από τα σαλόνια του οι διασημότερες προσωπικότητες, πολιτικοί και καλλιτέχνες. Ανάμεσα σ' αυτούς συγκαταλέγονται οι κροίσοι της εποχής: οι Βάντερμπιλντ, οι Ροκφέλερ και οι Σίνγκερ, καθώς και η βασίλισσα Αμελί της Πορτογαλίας, οι Μεγάλοι Δούκες Βλαντιμίρ και Ντιμίτρι, αλλά και σύγχρονες διασημότητες, όπως ο Έλτον Τζον, η Ισπανίδα υψίφωνος Μονσεράτ Καμπαγιέ κ. ά. Οfficial web site of the Negresco Hotel (www. hotel- negresco-nice.com)Εφημ. «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», Ένθετο «Ταξίδια»: “Ξενοδοχεία....Αξιοθέατα” (Κείμενο: Μαρία Αθήνη), 5 Δεκεμβρίου 2010.
Λαγονήσι Αττικής

Το Λαγονήσι είναι παραθαλάσσια περιοχή της Αττικής και υπάγεται στον Δήμο Σαρωνικού. Ανήκει διοικητικά στη δημοτική κοινότητα Καλυβίων Θορικού, και βρίσκεται νότια της πόλης των Καλυβίων Θορικού, της οποίας αποτελεί επίνειο και συνοικία. Αποτελούσε τον αρχαίο δήμο Θοριέων. Έχει πάρει το όνομά της από τη χερσόνησο μήκους 900 μέτρων στις ανατολικές ακτές του Σαρωνικού κόλπου. Έχει τουριστικές εγκαταστάσεις.

 Αποτελούσε αναγνωρισμένο οικισμό με την ονομασία Καλύβια Παραλίας που δημιουργήθηκε το 1961 και ανήκε στην κοινότητα Καλυβίων Θορικού. Το 1991, ο οικισμός καταργήθηκε και ενσωματώθηκε στον οικισμό Καλύβια Θορικού της κοινότητας. Με το σχέδιο διοικητικής μεταρρύθμισης της τοπικής αυτοδιοίκησης Καποδίστρια του 1997, η κοινότητα Καλυβίων Θορικού αναβαθμίστηκε στον Δήμο Καλυβίων Θορικού, ενώ από το σχέδιο διοικητικής μεταρρύθμισης Καλλικράτη του 2011, αποτέλεσε δημοτική κοινότητα του δήμου Σαρωνικού.Βρίσκεται περίπου 30 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Αθήνας και 35 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του αρχαιολογικού χώρου του Σουνίου. Στο Λαγονήσι υπάρχει η ομώνυμη χερσόνησος, σε έκταση της οποίας υπάρχει μεγάλο ξενοδοχειακό συγκρότημα. Στην ευρύτερη περιοχή του Λαγονησίου υπάρχουν ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις, οργανωμένες και ελεύθερες παραλίες, χώροι εστίασης, μόνιμες και παραθεριστικές κατοικίες. Βασικός κόμβος της περιοχής είναι η Λεωφόρος Καλυβίων, ο οποίος είναι και ο βασικός εμπορικός δρόμος της περιοχής και συνδέει την παραλία με την κοινότητα Καλυβίων. Διαθέτει δύο δημοτικά σχολεία, γυμνάσιο και λύκειο. Πλάνα από το Λαγονήσι εμφανίζονται στις εξωτερικές σκηνές της ταινίας του Ερρίκου Ανδρέου Αναζήτησις... (1972) με πρωταγωνιστές τους Άγγελο Αντωνόπουλο και Έλενα Ναθαναήλ.
Λάσκαρις Κανανός

Ο Λάσκαρις Κανανός (λατιν.: Lascaris Cananus) ήταν Έλληνας ταξιδευτής του 15ου αι. στη βόρεια Ευρώπη, που άφησε μία αναφορά στα μεσαιωνικά ελληνικά για τα ταξίδια του.

 Ο Κανανός μπορεί να ταξίδεψε το 1438–1439 (πιθανώς σε σχέση με το Συμβούλιο της Φλωρεντίας), ή μπορεί να ταξίδευσε το 1468 συγκεντρώνοντας ελεημοσύνες για την απελευθέρωση αιχμαλώτων από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Αν και κατά καιρούς έχει ταυτιστεί με τον Ιωάννη Κανανό, δεν υπάρχει κανένας λόγος άλλος από τα επώνυμά τους, για να εξισωθούν οι δύο σκοτεινές μορφές. Κρίνοντας από το ενδιαφέρον του για τα αργυρά νομίσματα που κόπηκαν στη Στοκχόλμη και το εμπόριο ανταλλαγής στο Μπέργκεν, ο Κανανός μπορεί να ήταν έμπορος. Εκτός από τη Στοκχόλμη και το Μπέργκεν, επισκέφτηκε τη Νορβηγία, το Σλέσβιχ, την Κοπεγχάγη, την Πομερανία, το Ντάντσιγκ, την Πρωσία, τη Λιβονία, τη Λετονία και την Αγγλία, απ' όπου έπλευσε στην Ισλανδία. Το διασωθέν έργο του Κανανού είναι σύντομο, μόλις τρεις σελίδες στο μοναδικό επιζών χειρόγραφο του 16ου αι. (σήμερα στη Βιέννη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας, ist. gr. 113, στα folios 174r-175r). Μπορεί να είναι ένα κομμάτι ενός άλλοτε μακροσκελούς έργου. Τη Βαλτική Θάλασσα την αποκαλεί Βενδικό Κόλπο (Wendish Bay). Καταγράφει την υποταγή της Σουηδίας και της Νορβηγίας στον βασιλιά της Δανίας στην Ένωση Κάλμαρ, και ότι ο βασιλιάς ζούσε στην Κουπανάβα (Κοπεγχάγη). Αναφέρει ότι οι πόλεις Ρίγα και Ρέβελ ανήκαν στον αρχιεπίσκοπο της Ρίγας και η υπόλοιπη Λιβονία στον δούκα του μεγάλου Μαγίστρου του Τευτονικού Τάγματος. Αναφέρεται στην Ισλανδία ως κατοικημένη από ιχθυοφάγους και την ταυτίζει με τη Θούλη του Κλαυδίου Πτολεμαίου.
Μεσομήδης

Ο Μεσομήδης ήταν αρχαίος Έλληνας λυρικός ποιητής και μουσικός από την Κρήτη, που έζησε τον 2ο αιώνα μ.Χ. και ευνοήθηκε από τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Αδριανό. Σώθηκαν δύο επιγράμματα του Μεσομήδη, στην Ανθολογία του Πλανούδη (XIV 63 και XVI 323 στην Ελληνική Ανθολογία), και ένας ωραιότατος «`Υμνος εις Νέμεσιν», σημαντικός για τη μελέτη της Ιστορίας της Μουσικής γιατί διασώθηκαν με αυτόν αρχαία μουσικά σημεία. Επίσης συνέγραψε το «Εγκώμιον Αντινόου» και άλλα έργα.

 Έχουν σωθεί τα εξής έργα του, ποιήματα αλλά και μουσικά μέλη (κείμενο και μουσική): Στην Παλατινή Ανθολογία, τα ποιήματα: Μεσομήδους Σφιγξ, XIV.63 Μεσομήδους Ύαλος, XIV.323Στον κώδικα Vaticanus Ottobonianus gr. 59: Εις τὴν Φύσιν Εις τὴν Ίσιν Εις Αδρίαν Εις ὡρολόγιον Άλλο εἰς ὡρολόγιον Έκφρασις σπόγγου Εις κύκνον Εις κώνωπαΣε διάφορα χειρόγραφα, με πρώτη έντυπη έκδοση (editio princeps) την Dialogo della musica antica e della moderna, που τυπώθηκε από τον Βιντσέντσο Γκαλιλέι (Vincenzo Galilei), πατέρα του γνωστού αστρονόμου στη Φλωρεντία το 1581, τα μουσικά μέλη (ποιητικό κείμενο και μουσική) - αρχικά είχαν αποδοθεί στον Διονύσιο, ο οποίος είχε συντάξει το κείμενο που προηγούνταν των μουσικών μελών: Εις Μούσαν Στην Καλλιόπη και τον Απόλλωνα Ύμνος Εἰς Ήλιον Ύμνος Εἰς Νέμεσιν «Un ‘lyrikos’ de l’époque des Antonines: Mésomède de Crète», Annie Bélis στο La poesie grecque antique: acts du 13ème colloque de la Villa Kérylos à Beaulien-Sur-Mer, les 18 et 19 octobre 2002. (Cahiers de la Villa Kérylos, 14), (επιμ.) Jacques Jouanna & Jean Leclant, Paris, 2003, σελ. 223-35 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάννικα, λήμμα «Μεσομήδης» Felix Buffiere, Anthologie Grecque, ed. Les Belles Lettres, Παρίσι 1960, τόμος ΧΙΙ, σ. 226
CSI: Λας Βέγκας

Το CSI: Λας Βέγκας είναι μια αστυνομική σειρά αμερικάνικης παραγωγής που έκανε πρεμιέρα στις 6 Οκτωβρίου 2000 και προβάλλεται μέχρι και σήμερα. Είναι το πρώτο και παλαιότερο CSI της τριλογίας. Ο κανονικός του τίτλος είναι CSI: Crime Scene Investigation και η σειρά προβάλλεται από το αμερικάνικο κανάλι CBS.

 Η ομάδα του Γκιλ Γκρίσομ (Γουλίαμ Πήτερσον), του επικεφαλής, απαρτίζεται από την Κάθριν Γουίλοους (Μαργκ Χέλγκενμπεργκερ), ειδική στις εγκληματολογικές υποθέσεις, τον Γουόρικ Μπράουν (Γκάρι Ντόρνταν), οξυδερκή αναλυτή και παθιασμένο με την έρευνα, τον όμορφο Νικ Στόουκς (Τζορτζ Ίντζ), την Σάρα Σάιντλ (Τζόρτζια Φοξ), την έμπιστη συνεργάτη του Γκρίσομ, η οποία συχνά ακολουθεί δικές της ανορθόδοξες μεθόδους για να φτάσει στη λύση των υποθέσεων. Η επίλεκτη ομάδα θα έρθει συχνά σε διαφωνία με τον αρχηγό Τζιμ Μπρας (Πωλ Γκιλφόϊλ), τον πρώην επικεφαλής τους, που πλέον έχει μετατεθεί στο Τμήμα Ανθρωποκτονιών. Η ομάδα του Γκιλ Γκρίσομ θα πρέπει να εξιχνιάσει κάθε έγκλημα και να βρει την λύση του μυστηρίου. Παίζουν: Γκάρι Ντέρνταν, Τζορτζ Ιντς, Τζόρτζια Φοξ, Πωλ Γκίλφοϊλ. Διέγραψε μια εξαιρετικά πετυχημένη πορεία με εννέα κύκλους, με το τελευταίο επεισόδιο να βγαίνει στον αέρα τον Μάιο του 2009. Υπήρξε για επτά συνεχή χρόνια υποψήφια για το βραβείο της πιο αγαπητής δραματικής σειράς στα βραβεία People's Choice Awards, κερδίζοντας σταθερά το πρώτο βραβείο από το 2003 έως το 2006. Η πρωταγωνίστρια Μαργκ Χέλγκενμπεργκερ ήταν δύο φορές υποψήφια για καλύτερη γυναικεία ερμηνεία στις Χρυσές Σφαίρες, ενώ τα Βραβεία Emmy περιλάμβαναν κάθε χρόνο λίστες υποψηφιοτήτων από διάφορες κατηγορίες στο όνομα των CSI: Λας Βέγκας. CSI: Νέα Υόρκη CSI: Μαϊάμι CBS CSI: Λας Βέγκας επίσημος ιστότοπος Αρχειοθετήθηκε 2014-01-04 στο Wayback Machine. To CSI: Λας Βέγκας στο ΤV.COM Αρχειοθετήθηκε 2013-09-23 στο Wayback Machine. O ιστότοπος του CSI: Λας Βέγκας στο ΣΚΑΪ Αρχειοθετήθηκε 2011-12-11 στο Wayback Machine.
Μαώ του Σατιγιόν

Η Μαώ, γαλλ. Mahaut (1293 - 3 Οκτωβρίου 1358) από τον Οίκο του Σατιγιόν γεννήθηκε ως κόρη του κόμη του Σαιν-Πολ και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Βαλουά.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Γκυ Δ΄ κόμη του Σαιν-Πολ και της Μαρίας των Ντρε, κόρης του Ιωάννη Β΄ δούκα της Βρετάνης. Έγινε η τρίτη σύζυγος του Καρόλου δούκα του Βαλουά, γιου του Φιλίππου Γ΄ της Γαλλίας και αδελφού του Φιλίππου Δ΄ της Γαλλίας. Παντρεύτηκε το 1308 τον Κάρολο δούκα του Βαλουά και είχε τέκνα; Μαρία 1309-1331, παντρεύτηκε τον Κάρολο των Καπετιδών-Ανζού δούκα της Καλαβρίας. Ισαβέλλα 1313-1383, παντρεύτηκε τον Πέτρο Α΄ δούκα του Μπουρμπόν. Λευκή 1317-1348, παντρεύτηκε τον Κάρολο Δ΄ της Γερμανίας από τον Οίκο του Λουξεμβούργου. Λουδοβίκος 1318-1328, κόμης του Σαρτρ, απεβ. 10 ετών. Delbert W. Russell, Language and Culture in Medieval Britain: The French of England, C.1100-c.1500, ed. Jocelyn Wogan-Browne, (Boydell & Brewer, 2013), 299.
Φράντισεκ Κούπκα

Ο Φράντισεκ Κούπκα (František Kupka, 23 Σεπτεμβρίου 1871 – 24 Ιουνίου 1957) ήταν Τσέχος ζωγράφος και γραφίστας, ένας από τους πρωτεργάτες της αφηρημένης και της ανεικονικής τέχνης στην Ευρώπη κατά τον 20ό αιώνα.

 Ο Κούπκα γεννήθηκε στο Οπότσνο (Opočno) της Βοημίας το 1871 και σπούδασε από το 1889 ως το 1892 στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Πράγας. Επίσης, παρακολούθησε μαθήματα στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βιέννης, όπου επικεντρώθηκε σε θέματα με συμβολικό και αλληγορικό περιεχόμενο, επηρεασμένος με την ενασχόλησή του κατά την περίοδο αυτή με τη θεοσοφία και την ανατολική φιλοσοφία. Την άνοιξη του 1894, ο Κούπκα εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου φοίτησε στην Σχολή Καλών Τεχνών (École des Beaux-Arts), κοντά στον Ζαν-Πιερ Λωράν (Jean-Pierre Laurens). Ο Κούπκα πέθανε στο Πυτώ (Puteaux) της Γαλλίας στις 24 Ιουνίου 1957, σε ηλικία 86 ετών. Ο Κούπκα είναι από τους πρώτους εκπροσώπους της αφηρημένης τέχνης και πρωτοπόρος στο κίνημα του Ορφισμού (Orphism). Το 1906 εγκαταστάθηκε στο Πυτώ (Puteaux), ένα προάστιο του Παρισιού και τον ίδιο χρόνο παρουσίασε το έργο του για πρώτη φορά στο Φθινοπωρινό Σαλόν (Salon d'Automne). Στο διάστημα 1908 – 1911 πειραματίστηκε στην τεχνική του «πουαντιγισμού», που είχε εγκαινιάσει ο Γάλλος ζωγράφος Ζωρζ Σερά, οι θεωρίες του οποίου για τις χρωματικές αντιθέσεις επηρέασαν αναμφισβήτητα την περαιτέρω πορεία του Κούπκα. Το έργο του έπαιρνε συνεχώς αφηρημένη μορφή, αντανακλώντας τις θεωρίες του για τη σχέση μεταξύ μουσικής και ζωγραφικής. Η τέχνη του αυτή χαρακτηρίστηκε ως Ορφισμός, μια «τέχνη μουσικής λυρικότητας του χρώματος», από τον ποιητή Γκυγιώμ Απολλιναίρ το 1912. Στη σειρά των πινάκων του με τον τίτλο «Δίσκοι του Νεύτωνα» (1912), όπως και ο Ρομπέρ Ντελωναί (Robert Delaunay) στο παρόμοιο έργο του «Δίσκοι» (1912), συγκεκριμενοποιεί το πιστεύω του, ότι το χρώμα, όπως και η μουσική, έχει τη δυνατότητα να προκαλεί έντονες συγκινήσεις. Μετά το 1931, ο Κούπκα συνδέθηκε με την ομάδα Abstraction-Création, μια σχολή αφηρημένης τέχνης, που σχηματίστηκε στο Παρίσι το 1931 και επιχειρούσε τη συγχώνευση ορισμένων τεχνικών της ζωγραφικής και της γλυπτικής. Ανάμεσα στα πιο γνωστά έργα του Φράντισεκ Κούπκα περιλαμβάνονται «Μεγάλο γυμνό» (περ. 1909, Μουσείο Γκουγκενχάιμ, Νέα Υόρκη), «Φούγκα σε κόκκινο και μπλε» (1912, Εθνική Πινακοθήκη, Πράγα) και «Ανάμνηση από ένα καθεδρικό ναό» (1912 -1913, Μουσείο Κάμπα, Πράγα). Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάνικα, λήμμα «Κούπκα, Φράντισεκ»», τόμος 35, σελ. 407, Εκδόσεις Πάπυρος, Αθήνα, 1996. Χέρμπερτ Ρηντ: "Λεξικό Εικαστικών Τεχνών" (ελληνική έκδοση), λήμμα «Κούπκα, Φράντισεκ», σελ. 125-126, Εκδόσεις ΥΠΟΔΟΜΗ ΕΠΕ, Αθήνα, 1986.
Ανιέλος της Νάπολης

Ο Ανιέλος (ιταλικά : Agnell, λατινικά : Agnello), (απεβίωσε το 693 ή 694 στη Νάπολη), ήταν επίσκοπος της Νεαπόλεως από το 672 ή 673 έως το 693 ή 694. Τιμάτε ως άγιος από την Ρωμαιοκαθολική εκκλησία όπου η μνήμη του εορτάζεται στις 9 Ιανουαρίου.

 Η κύρια ιστορική πηγή για τον Άγιο Αγνέλ της Νάπολης είναι το πρώτο μέρος των «Πράξεων των Ναπολιτών Επισκόπων» που γράφτηκε στις αρχές του 8ου-9ου αιώνα από έναν ανώνυμο συγγραφέα. Δεν υπάρχουν πληροφορίες για τα πρώτα χρόνια της ζωής του Ανιέλου ή της καταγωγής του. Ανέβηκε στην επισκοπική έδρα της Νεάπολης μετά τον Άγιο Αδεοδάτο, ο οποίος πέθανε το 671 ή το 672. Είναι πιθανό η ενθρόνιση του νέου επισκόπου να έγινε το 672 ή το 673у. Τον Μάρτιο του 680, ο Ανιέλος συμμετείχε σε εκκλησιαστικό συμβούλιο που συγκλήθηκε στη Ρώμη από τον Πάπα Αγάθωνα. Τον Μάρτιο του 685 εξερράγη ο Βεζούβιος, από τον οποίο υπέστησαν μεγάλες ζημιές τα περίχωρα της Νάπολης. Ωστόσο, η ίδια η πόλη δεν υπέστη σοβαρές ζημιές. Οι εκκλησιαστικές παραδόσεις απέδιδαν μια τέτοια «θαυματουργή απελευθέρωση» της Νάπολης από την καταστροφή στη μεσολάβηση του Αγίου Ιανουάριου. Από τότε, η λατρεία αυτού του αγίου άρχισε να εξαπλώνεται γρήγορα στην πόλη και σύντομα ο Ιανουάριος άρχισε να γίνεται σεβαστός ως ο κύριος προστάτης της Νάπολης. Πιθανώς με αυτά τα γεγονότα συνδέεται η εμφάνιση των πρώτων εικόνων του Αγίου Ιανουάριου στις σφραγίδες των Ναπολιτάνων επισκόπων και των νομισμάτων που κατασκευάστηκαν εδώ. Με εντολή της Ανιέλου στη Νάπολη χτίστηκε η εκκλησία του Αγίου Ιανουάριου. Στην εκκλησία αυτή συγκροτήθηκε μοναστική κοινότητα, την οποία ο επίσκοπος προμήθευσε με όλα τα απαραίτητα, ενώ οργανώθηκε και στέγαστρο για τους φτωχούς. Οι «Πράξεις των Ναπολιτάνων Επισκόπων» αναφέρει ότι ο Ανιέλος διέταξε δύο φορές το χρόνο, τα Χριστούγεννα και το Πάσχα, να δίνουν στα μέλη αυτής της μοναστικής κοινότητας σαπούνι «για κόπους για τη διατήρηση της καθαριότητας». Αναφέρεται επίσης ότι ο επίσκοπος Ανιέλος έσωσε τη Νάπολη από την κατάληψη από τους Σαρακηνούς. Οι Πράξεις των Επισκόπων της Νάπολης αναφέρουν ότι ο Ανιέλος κατέλαβε την επισκοπική έδρα για είκοσι ένα χρόνια και δεκαπέντε ημέρες. Πέθανε το 693 ή 694. Διάδοχός του ως επίσκοπος ήταν ο Άγιος Ιουλιανός. Λίγο μετά το θάνατό του, ο Ανιέλος άρχισε να τιμάται από τους Ναπολιτάνους ως άγιος. Αυτό αποδεικνύεται από την αναφορά του ονόματός του στο μαρτυρολόγιο, το ηνωστό ως «Μαρμάρινο Ημερολόγιο», που έγινε τον 9ο αιώνα, ο συγγραφέας του οποίου χρησιμοποίησε προγενέστερες εκκλησιαστικές πηγές για τη σύνταξη του. Η μνήμη του Αγίου Ανιέλου, Επισκόπου Νεάπολης, εορτάζεται στις 9 Ιανουαρίου.
Ντανιέλ Μπενσαΐντ

Ο Ντανιέλ Μπενσαΐντ (γαλλ. Daniel Bensaïd) ήταν φιλόσοφος και ηγετική προσωπικότητα του τροτσκιστικού κινήματος στη Γαλλία. Ήταν, επίσης, ηγετική προσωπικότητα του Μάη του '68 κατά τη διάρκεια των σπουδών του στο Πανεπιστημίου Παρί X-Ναντέρ.

 Ο Ντανιέλ Μπενσαΐντ γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου 1946 στην Τουλούζη. Ο πατέρας του ήταν Σεφαρδίτης Εβραίος από την Αλγερία ο οποίος μετακινήθηκε από το Οράν στην Τουλούζη κατά την περίοδο της Γαλλίας του Βισύ. Ύστερα από τη σφαγή του Σαρόν στις 8 Φεβρουαρίου 1962 στο Παρίσι, ο Μπενσαΐντ εντάχθηκε στην Ένωση Κομμουνιστών Φοιτητών, την οργάνωση φοιτητών που πρόσκεινταν στο Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα. Ενοχλημένος από την κομματική ορθοδοξία, ο Μπενσαΐντ προσχώρησε στην αριστερή αντιπολίτευση εντός της οργάνωσης, από την οποία διεγράφη το 1966 μαζί με άλλους διαφωνούντες.Το 1966 ξεκίνησε τις σπουδές του στην École normale supérieure de lettres et sciences humaines. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του, συνέβαλλε στην ίδρυση της Κομμουνιστικής Επαναστατικής Νεολαίας, η οποία μετεξελίχθηκε στην Κομμουνιστική Επαναστατική Λίγκα (Ligue Communiste Révolutionnaire, LCR). Ίδρυσε, μαζί με το Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ, το Κίνημα 22 Μαρτίου, το οποίο συμμετείχε στα γεγονότα του Μάη του '68.Ο Μπενσαΐντ εξελίχθηκε σε θεωρητικό τόσο της LCR όσο και της Ενιαίας Γραμματείας της 4ης Διεθνούς, ενώ έγινε και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Παρί 8. Αμέσως μετά τον θάνατό του, ο Ταρίκ Αλί τον περιέγραψε ως τον «κορυφαίο μαρξιστή δημόσιο διανοούμενο της Γαλλίας, όντας περιζήτητος για εμφανίσεις σε τηλεοπτικές εκπομπές και για συγγραφή άρθρων και κριτικών στη Le Monde και στη Libération». Ο Μπενσαΐντ ήταν γνωστός για τις μελέτες του πάνω στον Βάλτερ Μπένγιαμιν και στον Καρλ Μαρξ, καθώς και για τις αναλύσεις του πάνω στον γαλλικό μεταμοντερνισμό. Πέθανε στις 12 Ιανουαρίου 2010 από καρκίνο, ο οποίος προκλήθηκε ύστερα από επιπλοκές που δημιουργήθηκαν από τη φαρμακευτική αγωγή που λάμβανε για το AIDS, από το οποίο έπασχε για 16 χρόνια. Ο Μπενσαΐντ και το ρεύμα του τροτσκισμού που εκπροσωπούνταν από την Ενιαία Γραμματεία της 4ης Διεθνούς έχουν δεχτεί κριτική από πιο ορθόδοξα ρεύματα του τροτσκισμού για τη στρατηγική που έχουν υιοθετήσει περί συμμετοχής του στα «νέα κοινωνικά κινήματα» και, πιο συγκεκριμένα, για τη θεώρηση του διλήμματος επανάσταση ή μεταρρύθμιση ως ένα ψευδές δίλημμα, καθώς και για τον σχηματισμό «ευρέων κομμάτων» αντί για κόμματα λενινιστικού τύπου. Σε μία από αυτές τις κριτικές, ο Λουκ Κούπερ άσκησε κριτική στον Μπενσαΐντ για τη θέση του ότι, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, θα ήταν επιτρεπτή η συμμετοχή σε καπιταλιστική κυβέρνηση, καθώς και για την αξιοποίηση του κράτους ως οργάνου επαναστατικού μετασχηματισμού. Ο Μπενσαΐντ έχει συζητήσει για το ζήτημα της επαναστατικής στρατηγικής με άλλα μέλη της 4ης Διεθνούς, καθώς και με τον διεθνή γραμματέα του βρετανικού Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Άλεξ Καλλίνικος. Μαρξ: Τρόπος χρήσης, εκδόσεις ΚΨΜ, 2010 ISBN 9789606750410 Ο Μαρξ της εποχής μας: Μεγαλείο και κακοδαιμονίες ενός κριτικού εγχειρήματος, εκδόσεις Τόπος, 2013 ISBN 9789604990870
Βίσεντς Μαρτίνεθ

Ο Βίσεντς Μαρτίνεθ (12 Ιανουαρίου 1925 - 2 Οκτωβρίου 2018) ήταν καταλανικής καταγωγής ισπανός ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνιζόταν για την Μπαρτσελόνα στην δεκαετία του 1940. Αγωνιζόταν ως αμυντικός.

 Γεννήθηκε στην Βαρκελώνη της Καταλωνίας. Ο Μαρτίνεθ ξεκίνησε την καριέρα του παίζοντας για την τοπική ομάδα Πένια Αξιό Κατόλικα, στο Λ'Οσπιταλέτ. Αργότερα εντάχθηκε στην Ρασίνγκ ντε Σαντς πριν υπογράψει για την Μπαρτσελόνα. Στις 19 Οκτωβρίου 1941, στην ηλικία των 16 ετών, 10 μηνών και 5 ημερών, ο Μαρτίνεθ έγινε ο νεότερος παίκτης της Μπαρτσελόνας, παίζοντας σε ένα Ελ Κλάσικο στο εστάδιο Τσαμαρτίν της Ρεάλ Μαδρίτης όπου η ομάδα του ηττήθηκε με 4-3. Ο Μαρτίνεθ έκανε έξι ακόμη εμφανίσεις για την Λα Λίγα 1941-42, πριν φύγει ως δανεικός για την Σαβαδέλ το 1942 για δύο χρόνια. Μετά την επιστροφή του στην Μπαρτσελόνα, ο προπονητής Ζοζέπ Σαμιτιέρ απέρριψε μια πρόταση από την Μπαρτσελόνα για τον Μαρτίνεθ. Λίγο αργότερα τραυματίστηκε στο μηνίσκο και έτσι τελείωσε απροσδόκητα η σταδιοδρομία του στην Μπαρτσελόνα.Το 1945, ο Μαρτίνεθ υπέγραψε με την Ζιμνάστικ, κάνοντας 38 εμφανίσεις σε τέσσερις σεζόν. Το 1949 υπέγραψε με την Λινένσε της νότιας Ανδαλουσίας. Ο Μαρτίνεθ έμεινε στο σύλλογο για μια σεζόν κάνοντας 26 εμφανίσεις. Το 1950, ο Μαρτίνεθ επέστρεψε στην Καταλονία και εντάχθηκε στην Ιγουαλάδα, και το 1951 υπέγραψε με την Σαντ Ανδρέου. Το 1952 επέστρεψε στην Ζιμνάστικ, ενώ το 1953 αποχώρησε οριστικά λόγω τραυματισμού. Λόγω των γλωσσικών πολιτικών της Ισπανίας του Φράνκο, ο Μαρτίνεθ αναφερόταν με το καταλανικό όνομα Βίσεντς και το ισπανικό Βιθέντε. Στις 2 Οκτωβρίου 2018 απεβίωσε σε ηλικία 93 ετών, έχοντας αποκτήσει δύο γιους, τους Βίσεντς και Λουίς.
Γλώσσα Γκάγια

Η γλώσσα Γκάγια (伽耶語, 가야어), επίσης γνωστή ως Κάγια ή Καράκ, είναι η υποτιθέμενη γλώσσα της συνομοσπονδίας Γκάγια στη νότια Κορέα. Πιστεύεται ότι υπάρχει υποθετικά από δεκατρία τοπωνύμια, αλλά δεν μπορεί να είναι βέβαιο ότι αυτά αντικατοπτρίζουν τη γλώσσα Γκάγια και όχι μια προηγούμενη γλώσσα. Μόνο μία λέξη σώζεται που αναγνωρίζεται άμεσα από τη γλώσσα της συνομοσπονδίας Γκάγια.

 Τα τοπωνύμια που αμφισβητούνται φαίνεται να είναι σε μια γλώσσα που σχετίζεται με τα κορεατικά και τα ιαπωνικά. Ο Μπέκγουιθ κατατάσσει την Ιαπωνική οικογένεια με τη τοπωνυμική προ-Κάρα ως εξής:Ο γλωσσολογικός λόγιος από τη Νότια Κορέα, Γιουνγκ Χο Ουάν, ισχυρίστηκε ότι η γλώσσα Γκάγια είναι μόνο μια υπόθεση, η οποία είναι η μόνη γλώσσα που είναι παρόμοια με την Ιαπωνική γλώσσα που έχει απομείνει .Αν η υπόθεση είναι αληθής, ωστόσο, αυτό υποδηλώνει ότι ο πολιτισμός και η γλώσσα των Γκάγια επηρέασε τους Γιαγιόι που πέρασαν πάνω από την κορεατική Χερσόνησο. Αλταϊκές γλώσσες(;) Κορεανικές γλώσσες(;) Βουγιοϊκές γλώσσες(;) Ιαπωνικές γλώσσες Γιαγιόι Ιαπωνικά Προ-Κάρα † ΡιουκιουανάΔεν είναι σαφές αν τα "προ-Κάρα" συνδέονταν με την ύστερη συνομοσπονδία των Γκάγια, από τις οποίες μόνο τέσσερις λέξεις για να επιβιώσει. Στον τόμο 34 του Σάμγκουκ Σάτζι, μια σημείωση για τη λέξη 旃檀梁 αναφέρει ότι, "στη γλώσσα Κάγια, η "πύλη" ονομάζεται 梁." Ο κινέζικος χαρακτήρας ⟨梁⟩ χρησιμοποιήθηκε για να γράψει τη λέξη για την "κορυφογραμμή" στα Σίλλα, η οποία είναι η ρίζα στο Μέσο Κορεατικό 돌 (μεταγραφή - τούολ) που σημαίνει "κορυφογραμμή", που υποδηλώνει ότι η λέξη των Γκάγια για την "πύλη" μπορεί να προφερόταν κάπως σαν το τούολ. Αυτό μοιάζει με το παλαιό ιαπωνικό τουό/το (門/戸) (σύγχρονη ιαπωνική μορφή: το, 戸), που σημαίνει "πόρτα, πύλη".Αλταϊκές γλώσσες(;) Βουγιοϊκές γλώσσες(;) Κορεανικές γλώσσες Κάρα Το όνομα Γκάγια είναι κορεάτικο βάσει της σύγχρονης μεταγραφής 加耶 (伽倻). Ωστόσο, ήταν δύσκολο να αποδοθεί η φωνολογική μορφή των λέξεων στις γλώσσες της Κορέας καθώς χρησιμοποιούνταν κινεζικοί χαρακτήρες, επειδή το Χάνγκουλ δεν είχε ακόμη εφευρεθεί, και έτσι μια σειρά ιστορικών μορφών βεβαιώνονται. Γενικά η λέξη Γκάγια μεταγράφεται ως Κάγια (加耶) ή Καράκ (伽落), αλλά η μεταγραφή σε παλαιότερες πηγές είναι Κάρα (加羅), και η φιλολογική ανασυγκρότηση κινείται προς το μέσο κινεζικό κάγια από το παλαιό κινεζικό κάλα = κάρα. Ο Μπέκγουιθ θεωρεί την προφορά [kaɾa] ως "σίγουρη", έτσι, η γλώσσα είναι επίσης γνωστό ως Κάρα, για παράδειγμα, στον Εθνολόγο.
Πόρσια Σίμσον Μίλερ

Η Πόρσια Σίμσον Μίλερ (Portia Simpson-Miller, γεννήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου του 1945) είναι πολιτικός, η πρώτη γυναίκα Πρωθυπουργός στην Τζαμάικα. Υπηρέτησε στο αξίωμα από το 2006 ως το 2007 και ξανά από τον Ιανουάριο του 2012 ως τον Μάρτιο του 2016, έπειτα από την νίκη του κόμματός της στις εκλογές του 2011. Συμπεριλήφθη στη λίστα που εξέδωσε το περιοδικό Time για τα «Πρόσωπα με τη Μεγαλύτερη Επιρροή Παγκοσμίως» για το έτος 2012.

 Έγινε Πρωθυπουργός στις 30 Μαρτίου 2006 και διαδέχθηκε στο αξίωμα τον Πέρσιβαλ Τζ. Πάτερσον, ενώ είναι επίσης Πρόεδρος του Εθνικού Κόμματος του Λαού. Εξελέγη πρόεδρος του κόμματος στις 26 Φεβρουαρίου 2006, λαμβάνοντας 1.775 ψήφους στις εσωκομματικές εκλογές, έναντι 1.538 για τον αντίπαλό της, Dr. Peter Phillips. Το 2002 έγινε Υπουργός για θέματα αθλητισμού. Το 1989-95 χρημάτισε Υπουργός Εργασίας και αργότερα για τη Δημόσια Ασφάλεια και τον Αθλητισμό. Παντρεύτηκε τον Έραλντ Μίλερ και παράλληλα με την πρωθυπουργία, ανέλαβε το 2006 το Υπουργείο Άμυνας. Ηττήθηκε οριακά από το Εργατικό Κόμμα στις εκλογές του 2007 και δύο ημέρες μετά τη διεξαγωγή των εκλογών, στις 5 Σεπτεμβρίου του 2007 παραδέχθηκε την ήττα της. Την διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Μπρους Γκόλντινγκ. Η Μίλερ επανήλθε στην πρωθυπουργία, έπειτα από την νίκη της στις εκλογές που διεξήχθησαν το Δεκέμβριο του 2011. Ανέλαβε καθήκοντα στις 5 Ιανουαρίου 2012 και εξήγγειλε την επικείμενη αλλαγή του πολιτεύματος σε Δημοκρατία, με την οριστική κατάργηση της Μοναρχίας. Επίσημο προφίλ
Cold Lake

Cold Lake είναι ο τίτλος του τέταρτου άλμπουμ του ελβετικού metal συγκροτήματος Celtic Frost, το οποίο κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1988 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Noise Records".

 Ο δίσκος αποτελεί μία από τις πιο αμφιλεγόμενες κυκλοφορίες στην ιστορία του είδους. Ο Τόμας Γκάμπριελ Φίσερ αποφάσισε να διαλύσει το συγκρότημα μετά την αποτυχημένη αμερικάνικη περιοδεία για την προώθηση του "Into the Pandemonium". Παρ' όλα αυτά, οι Celtic Frost επανήλθαν το 1988 με νέα σύνθεση, η οποία αποτελούνταν από τον Φίσερ στην κιθάρα και τα φωνητικά, τον Όλιβερ Άμπεργκ στην κιθάρα, τον Κερτ Βίκτορ Μπράιαντ στο μπάσο και τον Στίβεν Πρίστλι στα τύμπανα, ηχογραφώντας στα "Sky Trak Studios" του Βερολίνου το "Cold Lake". Η σύνθεση των περισσότερων κομματιών ήταν έργο του Άμπεργκ, αφού ο Φίσερ είχε χάσει το ενδιαφέρον του, με αποτέλεσμα μία εντελώς διαφορετική κατεύθυνση από τις ακραίες και πειραματικές μορφές του παρελθόντος. Το νέο άλμπουμ παρουσίασε ένα σύνολο έντεκα κομματιών βασισμένα στο glam metal, το οποίο μεσουρανούσε εκείνο το διάστημα στην μουσική βιομηχανία. Το άλμπουμ κατακρίθηκε από τους μουσικοκριτικούς και τους οπαδούς του σχήματος, οι οποίοι θεώρησαν ότι οι Celtic Frost άλλαξαν τον ήχο τους με σκοπό την εμπορική επιτυχία. Ως αποτέλεσμα της αρνητικής εικόνας που προκλήθηκε για το συγκρότημα, ο Φίσερ απέλυσε τον Άμπεργκ και το 1999, όταν επανεκδόθηκε σε μορφή CD όλη η δισκογραφία του σχήματος, παραλήφθηκε η επανακυκλοφορία του συγκεκριμένου άλμπουμ. Στην σύνθεση του συγκροτήματος επέστρεψε ο μπασίστας Μάρτιν Έρικ Έιν, ενώ στο επόμενο τους άλμπουμ, "Vanity/Nemesis" έπαιξαν οι κιθαρίστες Ρον Μαρκς και Κερτ Βίκτορ Μπράιαντ. Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Cold Lake" ήταν οι εξής: Τόμας Γκάμπριελ Φίσερ - φωνητικά, κιθάρα Όλιβερ Άμπεργκ - κιθάρα Κερτ Βίκτορ Μπράιαντ - μπάσο Στίβεν Πρίστλι - τύμπανα Cold Lake - Celtic Frost | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Justify Your Shitty Taste: Celtic Frost's "Cold Lake" — Decibel Magazine Celtic Frost - Cold Lake - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
Βιολέτ Ατλετίκ Κλεμπ

Η Βιολέτ Ατλετίκ Κλεμπ (γαλλικά: Violette Athletic Club) είναι αϊτιανή ποδοσφαιρική ομάδα, με έδρα το Πορ-ω-Πρενς, ιδρυθείσα στις 15 Μαΐου 1918. Ο παλαιότερος ως προς την ημερομηνία ίδρυσής του ποδοσφαιρικός σύλλογος στην Αϊτή, διατηρεί σημαντική αντιπαλότητα με την Ρασίνγκ Κλεμπ Αϊσιέν, με τις δύο ομάδες να αναμετρούνται μεταξύ τους σε ένα ντέρμπι το οποίο θεωρείται ως το σημαντικότερο εθνικό παραδοσιακό ντέρμπι.

 Η Βιολέτ ΑΚ έχει κατακτήσει, συνολικά, έξι φορές το αϊτιανό πρωτάθλημα, το 1939, το 1957, το 1968, το 1983, το 1995 και το 1999. Παράλληλα, έχει κατακτήσει, επίσης, το Κύπελλο Αϊτής, το 1939 και το 1951. Ωστόσο, σημαντικότερη στιγμή στην ιστορία της αποτελεί η κατάκτησή της του Κυπέλλου Πρωταθλητριών ΚΟΝΚΑΚΑΦ, υπό την τεχνική καθοδήγηση του Σαρλ Βορμπ, κατά τη διάρκεια της σεζόν 1984. Υποβιβασθείς μετά το πέρας της σεζόν 2016, ο σύλλογος κατέκτησε το πρωτάθλημα της δεύτερης κατηγορίας δύο χρόνια αργότερα, γεγονός το οποίο και συνέβη τη χρονιά κατά τη διάρκεια της οποίας ο σύλλογος γιόρταζε την συμπλήρωση εκατό ετών από την ίδρυσή του, με αποτέλεσμα την επάνοδό του στην πρώτη κατηγορία του αϊτιανού ποδοσφαίρου με σημείο εκκίνησης την σεζόν 2019. Πρώην παίκτες Τωρινό τεχνικό επιτελείο Προπονητής: Ρονί Ατιμί Βοηθοί προπονητές: Ουολτέρ Ζοζέφ Γυμναστής: ; Προπονητής τερματοφυλάκων: ; Κατάλογος προπονητών
Μαριάννα της Αυστρίας

Η Μαριάννα της Αυστρίας (Marianna von Österreich, 23 Δεκεμβρίου 1634 - 16 Μαΐου 1696) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κόρη του Αρχιδούκα της Αυστρίας και Βασιλιά της Ουγγαριας, Βοημίας & Γερμανίας και με τον γάμο της έγινε Βασίλισσα της της Ισπανίας.

 Η Μαρία Άννα γεννήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 1634 στο Βίνερ Νόυστατ και ήταν η μοναδική κόρη του Φερδινάνδου Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Μαρίας Άννας των Αψβούργων, κόρης του Φιλίππου Γ΄ της Ισπανίας. Το 1646 αρραβωνιάστηκε τον εξάδελφό της Βαλτάσαρ Κάρολο, Πρίγκηπα των Αστουριών, όμως εκείνος πέθανε τρεις μήνες αργότερα, αφήνοντας τον πατέρα του Φίλιππο Δ΄ της Ισπανίας χωρίς διάδοχο. Στις 7 Οκτωβρίου 1649 παντρεύτηκε τον -κατά 15 χρόνια μεγαλύτερό της θείο- Φίλιππο Δ΄ της Ισπανίας. Ο γάμος της Μαριάννας και του Φιλίππου Δ΄ δεν ήταν ευτυχισμένος, λόγω της απιστίας του Φίλιππου Δ΄ και της διαφοράς ηλικίας μεταξύ τους.Μετά το τέλος του Φίλιππου στις 17 Σεπτεμβρίου 1665, η Μαριάννα έγινε αντιβασίλισσα του γιου της Καρόλου Β΄. Το 1675, ο γιος της Κάρολος Β΄ έφτασε σε ηλικία που έπρεπε να κυβερνήσει, όμως η Μαριάννα συνέχισε να κυβερνά, τις περισσότερες φορές λόγω των ασθενειών του γιου της.Απεβίωσε από καρκίνο του μαστού στις 16 Μαΐου 1696 στο Παλάτι Ουθέδα σε ηλικία 61 ετών. Τάφηκε στο Ελ Εσκοριάλ. Η Μαριάννα ήταν επίσης γνωστή ως ευεργέτιδα: χρηματοδότησε στα μέσα του 17ου αιώνα το ταξίδι δύο Ιησουιτών, του ευλογημένου πατέρα Ντιέγο Λουίς δε Σαν Βιτόρες και του Αγίου Πέτρου Καλούνγκσοντ στο Γκουάμ, προκειμένου να φέρουν στον Καθολικισμό τον αυτόχθονο λαό Τσαμόρο των ομώνυμων Νησών Μαριάννα. Το 1649 η Μαριάννα παντρεύτηκε τον Φίλιππο Δ΄ της Ισπανίας και μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά: Μαργαρίτα Θηρεσία (1651 - 1673), παντρεύτηκε τον Λεοπόλδο Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Μαρία Αμβροσία δε λα Κονθεπσιόν (= του Ευαγγελισμού) (1655). Φίλιππος Πρόσπερος της Ισπανίας (1657 - 1611). Φερδινάνδος Θωμάς (1658 - 1659). Κάρολος Β΄ (1661 - 1700), Βασιλιάς της Ισπανίας. 24 Δεκεμβρίου 1634 - 7 Οκτωβρίου 1649: Η Αυτοκρατορική Υψηλότητα Αρχιδούκισσα Μαριάννα της Αυστρίας 7 Οκτωβρίου 1649 – 17 Σεπτεμβρίου 1665: Η Μεγαλειότητα Της Η Βασίλισσα 17 Σεπτεμβρίου 1665 - 1675: Η Μεγαλειότητα Της Η Βασίλισσα-Αντιβασίλισσα 17 Σεπτεμβρίου 1665 - 16 Μαΐου 1696: Η Μεγαλειότητα Της Η Χήρα Βασίλισσα της Ισπανίας