IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κομπουλέτι

Το Κομπουλέτι (γεωργιανά: ქობულეთი [kʰɔbulɛtʰi]) είναι μια πόλη που ανήκει στην Ατζαρία της δυτικής Γεωργίας, η οποία είναι χτισμένη στην ανατολική ακτή της Μαύρης Θάλασσας. Το 2014 είχε πληθυσμό 16.546 κατοίκους. Το Κομπουλέτι αποτελεί την έδρα του ομώνυμου δήμου και είναι ένα παραθαλάσσιο θέρετρο, το οποίο επισκέπτονται κάθε χρόνο Γεωργιανοί και πολλοί κάτοικοι από άλλες δημοκρατίες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Το θέρετρο είναι ιδιαίτερα δημοφιλές στους Αρμένιους τουρίστες. Κατά την Οθωμανική περίοδο, η πόλη ήταν γνωστή ως Çürüksu.

 Η πόλη βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα της Γεωργίας, και συγκεκριμένα στο βόρειο τμήμα της Αυτόνομης Δημοκρατίας της Ατζαρίας. Στα βόρεια, το Κομπουλέτι συνορεύει με την περιοχή του Οζουργέτι. Το κέντρο της περιφέρειας είναι η πόλη του Κομπουλέτι, η οποία εκτείνεται κατά μήκος της ακτής της Μαύρης Θάλασσας. Η Περιφέρεια Κομπουλέτι αποτελείται από ένα δημοτικό, δύο περιφερειακά και δεκαεπτά κοινοτικά συμβούλια. Στην περιοχή είναι χτισμένα συνολικά 48 χωριά. Στην ευρύτερη περιφέρεια, εκτός από τους Γεωργιανούς, ζουν κάτοικοι από 24 διαφορετικές εθνικότητες. Το Κομπουλέτι είναι γνωστό για τις πλούσιες παραδόσεις του, τη φιλοξενία των κατοίκων του, το ήπιο υποτροπικό κλίμα του, τον θαλάσσιο αέρα του, τον λαμπερό ήλιο του και τη ζεστή του θάλασσα. Η μοναδική αμμώδης παραλία του διαθέτει υπέροχη θέα και περιστοιχίζεται από ενδημικά πεύκα, ευκαλύπτους, μπαμπού, κυπαρίσσια και χουρμαδιές. Οι προστατευόμενες περιοχές Κίντρισι και Τίκερι είναι μοναδικές με τη βιοποικιλότητά τους. Σπάνια χλωρίδα μπορεί κανείς να βρει στην περιοχή του έλους Ισπάνι. Η γύρω περιοχή χαρακτηρίζεται από μεγάλη ποικιλία εδαφών. Συγκεκριμένα, η παραθαλάσσια πεδιάδα είναι πλούσια σε αποθέματα τύρφης. Υπάρχουν αλπικοί βράχοι στα υψίπεδα, ενώ στις περιοχές των λόφων υπάρχει αρκετό κοκκινόχωμα. Η ορεινή περιοχή είναι ευνοϊκή για τη διαβίωση υποτροπικών ειδών. Το Κομπουλέτι έχει πολλά ποτάμια. Τα πιο σημαντικά είναι οι ποταμοί Κίντρισι , Χακβιστκάλι, Αχαριστσκάλι, Οχκαμούρι, Άχκβα και Ντέχκβα. Nino Katamadze, τραγουδιστής και συνθέτης Kakhaber Mzhavanadze, ποδοσφαιριστής Jano Ananidze, ποδοσφαιριστής Revaz Chelebadze, ποδοσφαιριστής Çürüksulu Mahmud Pasha, Οθωμανός στρατηγός και πολιτικός Ατζαρία Μπατούμι Τελάβι Τσιντάλη Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Kobuleti στο Wikimedia Commons
Μίχαλ Κρμέντσικ

Ο Μίχαλ Κρμένσικ (Michael Krmenčík, 15 Μαρτίου 1993) είναι Τσέχος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για λογαριασμό της Σλάβια Πράγας., και της εθνικής ομάδας της Τσεχίας.

 Ο Κρμέντσικ ξεκίνησε την καριέρα του από τη Βικτόρια Πλζεν το 2011, αλλά δόθηκε δανεικός τις επόμενες σαιζόν στις Μπανίκ Σόκολοβ, Ζενίτ Τσάσλαβ, Βλασίμ, Μπάνικ Όστραβα και Ντούκλα Πράγας. Τη σαιζόν 2015-16 επέστρεψε στην Πλζεν, με την οποία κατέκτησε τέσσερα πρωταθλήματα και τη σαιζόν 2017-18 ήταν πρώτος σκόρερ του τσέχικου πρωταθλήματος με 16 γκολ.Τον Ιανουάριο του 2020 αποκτήθηκε από την Κλαμπ Μπρυζ για 6 εκατομμύρια ευρώ. Το δεύτερο μισό της σαιζόν 2020-21 δόθηκε δανεικός στον ΠΑΟΚ, με τον οποίο σκόραρε στον τελικό Κυπέλλου σφραγίζοντας την νίκη του ΠΑΟΚ με 2-1 επί του Ολυμπιακού. Με την λήξη της αναμέτρησης, ανακηρύχθηκε MVP του τελικού. Στον ΠΑΟΚ, δεν ανανέωσε τον δανεισμό του. To καλοκαίρι του 2021 πήρε μεταγραφή για την Σλάβια Πράγας. Ο Κρμέντσικ πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική αντρών της Τσεχίας το 2016. Είναι μέλος της αποστολής της Τσεχίας στο Euro 2020. Πήρε μέρος στους τέσσερις από τους πέντε αγώνες που έδωσε η Τσεχία στην τελική φάση του Euro 2020. Βικτώρια ΠλζενΠρωτάθλημα Τσεχίας: (4) 2010-11, 2011-12, 2015-16, 2017-18Κλαμπ ΜπριζΠρωτάθλημα Βελγίου: (1) 2019-2020ΠΑΟΚΚύπελλο Ελλάδος: (1) 2020-21 Πρωτάθλημα Τσεχίας: Πρώτος σκόρερ με 16 γκολ το 2017-18 Κύπελλο Ελλάδας: MVP τελικού
Τίλμαν Φρας

Ο Τίλμαν Φρας είναι ιστορικός και εργάζεται στο Μητροπολιτικό Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ. Αυτός μελετάει Βιρμανικές ιστορικές πηγές από την περίοδο Παγκάν. Ο Φρας έλαβε το διδακτορικό του στη Χαϊδελβέργη το 1994, με έργο για το βασίλειο του Παγκάν, το Pagan: Stadt und Staat (απόδοση στα ελληνικά - Παγκάν: Πόλη και Κράτος).

 Frasch, Tilman (1996). Pagan: Stadt und Staat. Stuttgart: F. Steiner. Frasch, Tilman (1998). "The Mt. Thetso Inscription Re-examined." Myanmar Historical Research Journal 2: 109-126 Frasch, Tilman (1998). "King Nadaungmya's Great Gift". Études Birmanes en hommage à Denise Bernot. Pierre Pichard and François Robinne, eds. (Études thematiques 9). Paris: École française d'Extrême-Orient: 27-35. Frasch, Tilman (2002). "Coastal Peripheries during the Pagan Period," in Jos Gommans/Jacques Leider (eds.), The Maritime Frontier of Burma. Exploring Political, Cultural and Commercial Interaction in the Indian Ocean World, 1200-1800, Amsterdam: KITLV Press: 59-78 Frasch, Tilman (2004). "Notes on Dipavamsa: An Early Publication by U Pe Maung Tin". The Journal of Burma Studies, NIU. Frasch, Tilman (2005). "Inscriptions of Bagan, edited and translated," in Essays in Commemoration of the Golden Jubilee of the Myanmar Historical Commission, ed. by Ministry of Education, Yangon: 134-148 Frasch, Tilman (2008). "Measuring Burmese Soil: Some Unknown Words and Practices," in Pierre Le Roux et al. (eds.), Poids et mesures en Asie du Sud-est, vol. 2, Paris: l'Ecole Française d'Extrème Orient : 625-633.
Άννα του Γκλόγκαου

Η Άννα, πολων. Anna z Głogów (1250/52 - 25 Ιουνίου 1271) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν κόρη τού δούκα της Σιλισίας-Γκλόγκαου και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βαυαρίας.

 Ήταν η πρώτη κόρη τού Κορράδου Α΄ δούκα τού Γκλόγκουφ και της Σαλώμης των Πιαστ, κόρης τού Βλάντισλαφ Οντόνιτς δούκα της Μεγάλης Πολωνίας. Παντρεύτηκε το 1260 τον Λουδοβίκο Β΄ των Βίττελσμπαχ δούκα της Βαυαρίας και είχε τέκνα: Μαρία, γενν. 1261, μοναχή στο αββαείο Μαρίανμπουργκ στο Μπόπαρντ. Λουδοβίκος 1267-1290, απεβίωσε 23 ετών σε κονταρομαχία στη Νυρεμβέργη. Earenfight, Theresa (2013). Queenship in Medieval Europe. Palgrave Macmillan. Thomas, Andrew L. (2010). A House Divided: Wittelsbach Confessional Court Cultures in the Holy Roman Empire, c.1550-1650. Brill.
Αστέρι της Ιταλίας

Το Αστέρι της Ιταλίας ή Μεγάλο Αστέρι της Ιταλίας (ιταλικά: Stella d’Italia ή Stellone d'Italia) είναι το αρχαιότερο σύμβολο ταυτότητας της ιταλικής γης. Σήμερα έχει συσχετιστεί με την Δεσπόζουσα Ιταλία (ιταλικά: Italia turrita), την αρχαία αλληγορική αναπαράσταση της Ιταλίας.

 Η μυθολογία για το «Αστέρι της Ιταλίας» πηγαίνει πίσω στον 6ο αιώνα π.Χ. όταν ο Σικέλιος ποιητής Στησίχορος, στο ποίημά του Η πτώση της Τροίας δημιουργεί τον μύθο του Αινεία: δραπετεύοντας από την Τροία, συνελήφθη και πυροβολήθηκε από τους Έλληνες και τελικά επέστρεψε στην Ιταλία, την γη των προγόνων του. Το διήγημα με τα ταξίδια του Αινεία στην θάλασσα, καθοδηγούμενος προς τις ιταλικές ακτές από το αστέρι της μητέρας του, ξαναχρησιμοποιήθηκε αργότερα από τον Βιργίλιο, ο οποίος έδωσε ζωή στην πολιτική παράδοση του «Αστεριού του Καίσαρα» (ιταλικά: Caesaris Astrum) και στην γεωγραφική παράδοση της Ιταλίας ως Εσπερίδα, από το αρχαίο όνομα που της έδωσαν οι Έλληνες. Και οι δυο παραδόσεις σχετίζονται με το βραδυνό αστέρι το οποίο ταυτίζει την Ιταλία ως την «χώρα του ηλιοβασιλέματος» αλλά και με το αστέρι της Αφροδίτης, της θεάς της αγάπης σαν καθολικής δύναμης, το οποίο ταυτίζει την Ιταλία σαν την χώρα του Έρωτα, τραγουδισμένη ως τέτοια από ποιητές. Το 1603, στην δεύτερη έκδοση της πραγματείας Εικονολογεία, ο Τσεζάρε Ρίπα σύνδεσε το σύμβολο με την «Δεσπόζουσα Ιταλία» και δημιούργησε μια νεότερη εκδοχή της αλληγορικής προσωποποίησης της Ιταλίας: μια γυναίκα με ένα αστέρι που δεσπόζει στην κορυφή του στέμματος. Η πραγματεία του Ρίπα ενέπνευσε πολλούς καλλιτέχνες μέχρι την δεκαετία του 1920, όπως τους Κανόβα, Μπισσόν, Μακκάρι, Μπάλλα και Σιρόνι. Η αλληγορική εικόνα της δεσπόζουσας και με το άστρο στην κορυφή Ιταλίας έγινε διάσημη κατά την Ιταλική Ενοποίηση καθώς εξαπλώθηκε μέσα από μια μεγάλη εικονογραφία από αγάλματα, διαζώματα και διακοσμητικά αντικείμενα, εξώφυλλα τουριστικών οδηγών, καρτ ποστάλ, εκτυπώσεις και εικονογραφήσεις περιοδικών. Κατά την περίοδο της Ιταλικής Ενοποίησης, επικαλούμενος το ταξίδι του Αινεία προς τις ιταλικές ακτές, ο φιλόπατρης Τζουζέπε Ματζίνι ανέφερε ξανά τον μύθο του εθνικού αστεριού ο οποίος αργότερα ανακτήθηκε από τον Καμίλο Μπένσο και τους νέους βασιλιάδες του Οίκου της Σαβοΐας. Το βασιλεύον σπίτι στην Ιταλία προσπάθησε ακόμα και να το πάρει υπό την κατοχή του, υποστηρίζοντας ότι ήταν το «Αστέρι της Σαβοΐας» (ιταλικά: Stella Sabauda), ένα οικογενειακό εραλδικό μοτίβο το οποίο όμως δεν αναφέρεται σε καμιά ιστορική μαρτυρία που προηγείται της ενοποίησης της Ιταλίας. Το 1947 το «Αστέρι της Ιταλίας» συμπεριλήφθηκε στο κέντρο του επίσημου εμβλήματος της Ιταλικής Δημοκρατίας. Lista, Giovanni, La Stella d’Italia, Edizioni Mudima, Milan 2011, ISBN
Γερουσία του Βέρμοντ

Η Γερουσία του Βέρμοντ (αγγλικά: Vermont Senate) είναι η άνω βουλή της Γενικής Συνέλευσης του Βέρμοντ, του πολιτειακού νομοθετικού σώματος της πολιτείας του Βέρμοντ. Η Γερουσία αποτελείται από 30 μέλη. Η περιφερειοποίηση της Γερουσίας διαιρεί τα 30 μέλη σε τρεις μονοεδρικές περιφέρειες, έξι διεδρικές περιφέρειες, τρεις τριεδρικές περιφέρειες, και μια εξαεδρική περιφέρεια. Κάθε Γερουσιαστής εκπροσωπεί τουλάχιστον 20.300 πολίτες. Οι γερουσιαστές εκλέγονται για διετείς θητείες, και δεν υπάρχει όριο στον αριθμό των θητειών που μπορεί να υπηρετήσει ένας Γερουσιαστής. Όπως σε άλλες άνω βουλές των πολιτειακών και εδαφικών νομοθετικών σωμάτων και της ομοσπονδιακής Γερουσίας των ΗΠΑ, η Γερουσία είναι επιφορτισμένη με ειδικές εξουσίες όπως η επιβεβαίωση ή η απόρριψη κυβερνητικών διορισμών σε εκτελεστικά τμήματα, στην πολιτειακή κυβέρνηση (το σώμα υπουργών της κυβέρνησης), τις επιτροπές, τα συμβούλια, και να εκλέγει τα μέλη του Ανώτατου Δικαστηρίου του Βέρμοντ. Η Γερουσία του Βέρμοντ συνέρχεται στο Πολιτειακό Καπιτώλιο του Βέρμοντ στο Μονπελιέ.

 Οι γερουσιαστές εκλέγονται από ένα σύνολο 13 μονομελών και πολυμελών περιφερειών της Γερουσίας. Οι περιφέρειες πλέον ή ελάσσον ανταποκρίνονται στα σύνορα των 14 κομητειών με προσαρμογές για να εξασφαλισθεί η ισότητα της αντιπροσώπευσης. Δύο μικρές κομητείες (Έσσεξ και Ορλίανς) συνδυάζονται σε μία περιφέρεια. Κάθε περιφέρεια εκλέγει μεταξύ 1 και 6 γερουσιαστών ανάλογα με τον πληθυσμό. Επιπλέον, το Βέρμοντ είναι μία από τις 14 πολιτείες όπου η άνω βουλή του πολιτειακού νομοθετικού σώματος υπηρετεί σε διετή κύκλο, αντί για την πιο συνήθη τετραετή θητεία όπως στην πλειοψηφία των πολιτειών. Νομοθετική Συνεδρίαση 2013-2014 Ο Αναπληρωτής Κυβερνήτης του Βέρμοντ χρηματίζει Πρόεδρος της Γερουσίας, αλλά συνεισφέρει μία νομοθετική ψήφο αν απαιτείται για να λυθεί μια ισοπαλία. Εν την απουσία του ή της, ο Προσωρινός Πρόεδρος προεδρεύει της Γερουσίας. Ο Προσωρινός Πρόεδρος εκλέγεται από την ομάδα του πλειοψηφούντος κόμματος και ακολουθεί επιβεβαίωση ολόκληρης της Γερουσίας μέσω μιας ψηφοφορίας της Γερουσίας. Ο Προσωρινός Πρόεδρος είναι η ανώτερη ηγετική θέση στη Γερουσία. Οι άλλοι αρχηγοί της πλειοψηφίας και της της μειοψηφίας εκλέγονται άπό τις αντίστοιχες κοινοβουλευτικές τους ομάδες. Τρέχουσα ηγεσία Η ολομέλεια της Γερουσίας συνέρχεται τα πρωινά της Τρίτης και της Παρασκευής μόνο για τις πρώτες επτά εβδομάδες της ετήσιας συνεδρίασης. Vermont General Assembly Project Vote Smart - State Senate of Vermont
Βαλεριανός

Ο Βαλεριανός, αναφέρεται και ως Ουαλεριανός, (λατ. Caesar Publius Licinius Valerianus Augustus, 193 ή 200 – 260 ή 264) ήταν Ρωμαίος Αυτοκράτορας. Με καταγωγή από αριστοκρατική οικογένεια, ανέβηκε ταχύτατα τα σκαλιά της ιεραρχίας. Συγκλητικός το 238, αυτοκράτορας το 253, ήταν ο πρώτος αυτοκράτορας της Ρώμης που αιχμαλωτίστηκε και δολοφονήθηκε, από τον Πέρση βασιλιά Σαπώρ.

 Ανήκε σε παλιά αριστοκρατική οικογένεια, και ως εκ τούτου γρήγορα έγινε συγκλητικός και princeps senatus το 238. Παντρεύτηκε τη Μαρινιάνα και απέκτησε δύο γιούς: τον μετέπειτα αυτοκράτορα Γαλλιηνό και τον Βαλεριανό τον μικρότερο. Την εποχή που ο αυτοκράτορας Δέκιος επανέφερε το αξίωμα του τιμητή εκλέχτηκε με απόλυτη πλειοψηφία από την σύγκλητο. Το 253 εστάλη από τον αυτοκράτορα Τρεβονιανό ως επικεφαλής στρατευμάτων στη Γαλατία για να αντιμετωπίσει τον διεκδικητή του θρόνου Αιμιλιανό. Ο στρατός που βρισκόταν εκεί, σχεδόν αμέσως τον ανακήρυξε de facto αυτοκράτορα. Η υπόλοιπη αυτοκρατορία δεν άργησε να τον αναγνωρίσει και αυτή αμέσως μετά τον θάνατο του Τριβωνιανού, και ενώ είχε μεσολαβήσει μια μικρή βασίλεια του Αιμιλιανού για τρεις μήνες. Ο Βαλεριανός αμέσως μετά την ανάρρησή του στον θρόνο, έστρεψε το ενδιαφέρον στο δυτικό τμήμα της αυτοκρατορίας, το οποίο σπαρασσόταν από εξεγέρσεις. Απέστειλε τον γιο του Γαλλιηνό με σκοπό την επίτευξη ειρήνης στις ευαίσθητες και πάντα ανήσυχες δυτικές περιοχές. Ο ίδιος αναχώρησε προς ανατολάς όπου οι Σκύθες, οι Γότθοι και κυρίως οι Πέρσες λεηλατούσαν αδιάλειπτα. Ο Πέρσης βασιλιάς Σαπώρ είχε εισβάλλει στη Συρία καταλαμβάνοντας την Αντιόχεια. Ο Βαλεριανός κινήθηκε εναντίον του, ταυτόχρονα όμως ήλθε σε συνεννοήσεις με τον Σαπώρ ώστε να διαπραγματευτεί τη λήξη του πολέμου. Προδόθηκε, συνελήφθη από τους Πέρσες και φυλακίστηκε (260). Η αιχμαλωσία του πιθανότατα κράτησε 10 χρόνια, διάστημα στο οποίο βασανίστηκε και εξευτελίστηκε. Ο Σαπώρ ισχυριζόταν ότι κόσμησε την οροφή των ανακτόρων του με το δέρμα του. Αυρήλιος Βίκτωρ, Epitome de Caesaribus Ευτρόπιος (ιστορικός), Breviarium ab urbe condita Historia Augusta, The Two Valerians Ιωάννης Ζωναράς, Compendium of History extract: Zonaras: Alexander Severus to Diocletian: 222–284 Ζώσιμος, Historia Nova Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τόμος 13, σελίδα 267 "Valerian and Gallienus"Αρχειοθετήθηκε 2012-02-04 στο Wayback Machine., at De Imperatoribus Romanis.
Το Μαγικό Κλειδί (άλμπουμ)

Το Μαγικό Κλειδί κυκλοφόρησε το 1987 από τη MINOS E.M.I. και αποτελεί την πρώτη εμφάνιση στη δισκογραφία, τόσο του συνθέτη Στέφανου Κορκολή, όσο και του στιχουργού Παρασκευά Καρασούλου, ενώ είναι η δέκατη τρίτη δουλειά της ερμηνεύτριας του δίσκου, Μαρίας Δημητριάδη.

 Ο δίσκος περιλαμβάνει έντεκα κομμάτια, εκ των οποίων οι στίχοι των περισσότερων γράφτηκαν ενώ ο Παρασκευάς Καρασούλος υπηρετούσε τη θητεία του στο στρατό και μελοποιήθηκαν και ενορχηστρώθηκαν από τον εικοσιεπτάχρονο, τότε, Στέφανο Κορκολή, που είχε ήδη διαγράψει μία σημαντική πορεία ως μουσικός. Την παραγωγή του δίσκου υπογράφει ο Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης, την καλλιτεχνική επιμέλεια ο Patrick Marin, και το εξώφυλλο, όπου εμφανίζονται οι τρεις συντελεστές του δίσκου, ο Αντώνης Γιαννακόπουλος. Με την κυκλοφορία του δίσκου, το 1987, ξεχώρισαν τα τραγούδια «Έτσι όπως έμπαινε το φως», «Χάρισμά σου αν το βρεις» και «Το μαγικό κλειδί». Μάλιστα, ο συνθέτης και η ερμηνεύτρια εμφανίστηκαν αρκετές φορές στην τηλεόραση είτε παρουσιάζοντας τα τραγούδια του δίσκου, είτε παίζοντας τραγούδια προηγούμενων δεκαετιών. Αργότερα ακολούθησε και η επανέκδοσή του σε CD.
Κάρλος Παβόν

Ο Κάρλος Αλβέρτο Παβόν Πλούμερ (ισπανικά: Carlos Alberto Pavón Plummer, γεννήθηκε 9 Σεπτεμβρίου 1973) είναι πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής της Ονδούρας, κάτοχος του ρεκόρ διεθνών τερμάτων με την εθνική του ομάδα.

 Ο πατέρας του ήταν ποδοσφαιριστής από την Κόστα Ρίκα και η μητέρα του από την Ονδούρα. Ξεκίνησε την καριέρα του στη Ρεάλ Κλουμπ Ντεπορτίβο Εσπάνια της Ονδούρας, ομάδα στην οποία αγωνίστηκε άλλες δύο φορές στη σταδιοδρομία του και στην τελευταία τετραετία της ενεργού δράσης. Αγωνίστηκε σε πολλούς άλλους συλλόγους του Μεξικού, αλλά είχε και μικρά χρονικά διαστήματα αγωνιζόμενος στην Ευρώπη και στους Λος Άντζελες Γκάλαξι των ΗΠΑ. Κλείνοντας την καριέρα του ήταν πρώτος σκόρερ στην ιστορία της Ρεάλ Εσπάνια.Με την εθνική ομάδα της του αγωνίστηκε 101 φορές και σημείωσε 57 γκολ, επίδοση που αποτελεί εθνικό ρεκόρ. Το 2004 αποσύρθηκε από την εθνική ομάδα της Ονδούρας εξαιτίας μιας κήλης που προκάλεσε την αποχώρησή του από το διεθνές ποδόσφαιρο, επανήλθε όμως με επιτυχία συνεχίζοντας έως το 2010 με την τελευταία συμμετοχή του στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010. Το 2007 ήταν πρώτος σκόρερ του ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ με 5 γκολ.Ένας νέος τραυματισμός στον ώμο ήταν η αιτία που αναγκάστηκε να σταματήσει τη διεθνή του παρουσία, ενώ ουσιαστικά τελείωσε και η ενεργός του δράση. Ήταν αρχικά τεχνικός βοηθός για την ποδοσφαιρική ομάδα της Ονδούρας. Στις 10 Ιανουαρίου 2015 αποχώρησε επίσημα ως ποδοσφαιριστής σε φιλικό αγώνα με την Μπαρτσελόνα του Ισημερινού. Ακολούθησε μικρής διάρκειας προπονητική καριέρα χωρίς επιτυχία και στη συνέχεια δούλεψε ως αθλητικός αναλυτής. Ρεάλ Εσπάνια Πρωτάθλημα Ονδούρας: 1993–94, 2003–04, 2006–07, 2010–11 Κύπελλο Ονδούρας: 1992Ονδούρα Κύπελλο Κεντρικής Αμερικής: 1993, 1995Ατομικές διακρίσεις Μεξικό πρώτος σκόρερ πρωταθλήματος: 1997 Ονδούρα πρώτος σκόρερ πρωταθλήματος: 2006–07 Ονδούρα ποδοσφαιριστής της χρονιάς: 2009 Κορυφαίος σκόρερ ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ: 2007 Καλύτερη ομάδα ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ: 2007 Κορυφαίος σκόρερ όλων των εποχών της Εθνικής ομάδας της Ονδούρας: 57 γκολ Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 50 ή περισσότερα διεθνή γκολ Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα
Μαξ Σλίχτινγκ

Ο Μαξ Σλίχτινγκ (γερμ. Max Schlichting, 16 Ιουνίου 1866 στο Σαγκάν, 23 Ιουνίου 1937 στο Μπαντ Τολζ) υπήρξε Γερμανός ιμπρεσιονιστής ζωγράφος. Ο Μαξ Σλίχτινγκ, ο οποίος εργάστικε επίσης ως καθηγητής και υπεύθυνος τέχνης, είναι γνωστός για τα γαλλικά θέματα και τις απεικονίσεις τοπίων στη Φλάνδρα και την Ολλανδία.

 Γεννήθηκε ως γιος του Γιούλιους Σλίχτινγκ, ο οποίος αργότερα εργάστηκε ως καθηγητής υδραυλικής μηχανικής στο Πολυτεχνείο του Βερολίνου, το Technische Hochschule, Charlottenburg. Σπούδασε στην Πρωσική Ακαδημία Καλών Τεχνών (1885-1892) στους Φρανς Σκαρμπίνα, Βόλντεμαρ Φρίντριχ και Όιγκεν Μπραχτ και στη συνέχεια στην Ακαδημία Ζυλιάν στο Παρίσι. Έμενε στο Βερολίνο στην Κνέσσεμπεκ Στράσε No. 99 και είχε το στούντιο του στο Ζίγκμουντσχοφ 9. Ηταν αρχικά μέλος της Ένωσης Καλλιτεχνών του Βερολίνου και το 1899 εντάχθηκε στο Σετσεσσίον του Βερολίνου (Berliner Secession), αλλά έφυγε το 1901 με άλλους 16 καλλιτέχνες. Κατηγόρησαν το Secession ότι δεν ήταν ανοιχτό σε όλα τα καλλιτεχνικά κινήματα. Αυτό δεν μείωσε την επιτυχία του, το 1902, μαζί με τους παλαιότερους Μπραχτ και Σκαρμπίνα, εκπροσώπησε το Βερολίνο στην ετήσια έκθεση του Γκλασπαλάστ στο Μόναχο. Το 1904 πήρε μέρος στην Παγκόσμια Έκθεση στο Σεντ Λούις, στη μεγάλη έκθεση τέχνης του Βερολίνου το 1904 έγινε ειδική έκθεση έργων του Σλίχτινγκ, αργότερα ως επί το πλείστον ξεχωριστή αίθουσα και το 1911 το Χρυσό Μετάλλιο ως βραβείο. Το 1912 και το 1916 έως το 1923 ήταν υπεύθυνος της Μεγάλης Έκθεσης Τέχνης του Βερολίνου. Το 1917 διορίστηκε καθηγητής. Στην Ένωση Καλλιτεχνών του Βερολίνου κατείχε τη θέση του προέδρου από το 1919 έως το 1921 και εν συνεχεία του επίτιμου προέδρου. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Max Schlichting στο Wikimedia Commons
Γκαουντεμούντα της Λιθουανίας

Η Γκαουντεμούντα/Γκαουντιμαντέ, λιθουαν. Gaudemunda Lietuvos, που βαπτίστηκε Σοφία, (π. 1260 - 1288/1313) ήταν κόρη του μεγάλου δούκα της Λιθουανίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Μαζοβίας & υψηλή δούκισσα της Πολωνίας.

 Ήταν το μόνο τέκνο του Τραϊντένις μεγάλου δούκα της Λιθουανίας (π.1270-82). Τον Τραϊντένις διαδέχθηκε ο Νταουμάντας και μετά ο Οίκος των Γκεντιμινιδών. Δεν γνωρίζουμε πώς συνδέονται οι ηγεμόνες αυτοί. Παντρεύτηκε το 1279 τον Μπολέσλαφ Β΄ των Πιαστ δούκα της Μαζοβίας & υψηλό δούκα της Πολωνίας και είχε τέκνα: Σιεμόβιτ Β΄ 1283-1345, δούκας της Βαρσοβίας και Λιφ. Τρόιντεν Α΄ 1284/6-1341, δούκας της δυτικής Μαζοβίας στο Τσερσκ. Άννα (;) π. 1288-μετά το 1329, παντρεύτηκε τον Βλάντισλαφ των Πιαστ-Σιλεσίας δούκα της Λεγκνίτσα. Rowell, S. C. (1994). Lithuania Ascending: A Pagan Empire Within East-Central Europe, 1295-1345. Cambridge Studies in Medieval Life and Thought: Fourth Series. Cambridge University Press. pp. 7–8. ISBN 978-0-521-45011-9.
Ανάβρα Λάρισας

Η Ανάβρα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας του Δήμου Αγιάς. Πριν από τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2011, ήταν μέρος του Καποδιστριακού Δήμου Αγιάς. Η απογραφή του 2011 κατέγραψε 599 κατοίκους στο χωριό.

 Η τοπική κοινότητα Ανάβρας είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 23,286 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Πρινιάς. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του οικισμού της Ανάβρας ήταν 599 άτομα, δηλαδή αυξημένος σχεδόν 8% σε σύγκριση με τον πληθυσμό της προηγούμενης απογραφής του 2001. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο Α.Ο. Προοδευτική Ανάβρας ιδρύθηκε το 1965 και εκπροσωπεί την Ανάβρα στο ποδόσφαιρο, αγωνιζόμενη στα τοπικά πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Λάρισας. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Γλώσσα Λομαβρέν

Η Λομαβρέν (αρμενικά: Լոմավրեն‎ lomavren) είναι σχεδόν εξαφανισμένη μικτή γλώσσα η οποία ομιλούταν από τους Λομ. Προέκυψε από γλωσσική επικοινωνία ανάμεσα σε μια γλώσσα που σχετίζονται με τα Ρομάνι και Ντομάρι και την αρμενική γλώσσα.

 Η γλώσσα είναι επίσης γνωστή ως (ντραμ) Μπόσα/Μποσά. Στερείται γραμματικού γένους και έχει 7 γραμματικές πτώσεις. Η γραμματική είναι στενά συνδεδεμένη με εκείνη της αρμενικής διαλέκτου του Ερζερούμ, αλλά το λεξιλόγιο είναι σχεδόν αποκλειστικά Ινδικής προέλευσης. Παρακάτω αναφέρονται οι βασικοί αριθμοί στα Ρομάνι, Ντομάρι και Λομαβρέν, με τις μορφές στα περσικά και χίντι για λόγους σύγκρισης. Στα ρομάνι, οι λέξεις των αριθμών 7-9 προέρχονται από τα ελληνικά.
Ιππαρέτη

Η Ιππαρέτη (α-ε: Ἱππαρέτη) ήταν κόρη του Ιππόνικου Γ', ενός πλούσιου Αθηναίου. Παντρεύτηκε το 424 π.Χ. (ή νωρίτερα) με τον εξέχοντα Αθηναίο πολιτικό και στρατηγό Αλκιβιάδη.

 Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, ο οποίος ωστόσο δέχεται κριτική επειδή χρησιμοποιεί «αβάσιμες και αναξιόπιστες ιστορίες» για να φτιάξει το πορτραίτο του Αλκιβιάδη, ο Αλκιβιάδης «έδωσε χαστούκι στο αυτί του Ιππόνικου, ο οποίος λόγω της καταγωγής του ήταν άτομο μεγάλης επιρροής». Αυτή η πράξη αποδοκιμάστηκε, καθώς «δεν προκλήθηκε εν θερμώ από κάποια φιλονικία μεταξύ τους». Για να δώσει τέλος στο περιστατικό, ο Αλκιβιάδης πήγε στο σπίτι του Ιππόνικου και, αφού παρουσιάστηκε γυμνός, «ζήτησε να τον μαστιγώσουν ως τιμωρία, ως ηθική ικανοποίηση». Ο Ιππόνικος όχι μόνο τον συγχώρησε, αλλά του έδωσε το χέρι της κόρης του.Σύμφωνα με άλλη εκδοχή της ιστορίας, που επίσης προέρχεται από τον Πλούταρχο, δεν ήταν ο Ιππόνικος, αλλά ο Καλλίας Γ´, ο γιος του, που έδωσε την Ιππαρέτη στον Αλκιβιάδη, με προίκα 10 τάλαντα - «και όταν έγινε μητέρα, ο Αλκιβιάδης ζήτησε άλλα 10 τάλαντα, καθώς αυτή ήταν η συμφωνία τους, όταν γεννηθούν παιδιά. Και επειδή ο Καλλίας ήταν τόσο φοβισμένος από τις ραδιουργίες του Αλκιβιάδη που εποφθαλμιούσε να αποκτήσει τον πλούτο του, που παρέδωσε στον λαό την περιουσία και το σπίτι του σε περίπτωση που πεθάνει χωρίς απογόνους».Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, η Ιππαρέτη αγαπούσε τον άνδρα της, αλλά προσπάθησε να τον χωρίσει επειδή συναναστρεφόταν με εταίρες. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, στο δημόσιο λόγο που απηύθυνε για να αιτιολογήσει το διαζύγιο με τον Αλκιβιάδη, όπως απαιτούσε ο νόμος, είπε: «Ο Αλκιβιάδης ήρθε και την άρπαξε από την Αγορά για να την πάρει σπίτι του, και κανένας δεν τόλμησε να τον αντιμετωπίσει ή να τη σώσει». Ζούσε μαζί του μέχρι το τέλος της ζωής του, και γέννησε 2 παιδιά, μια κόρη και ένα γιό, τον Αλκιβιάδη. Smith, William (editor); Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, "Callias III", Boston, (1867)
Α.Σ. Τρίκαλα 2000

Ο Αθλητικός Σύλλογος Τρίκαλα 2000 ήταν ελληνικό αθλητικό σωματείο με κέντρο δραστηριοτήτων την πόλη των Τρικάλων, στον ομώνυμο νομό, όπου και βρίσκεται η έδρα του, το Δημοτικό Κλειστό Γυμναστήριο Τρικάλων. Ιδρύθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 1999 μετά από συγχώνευση των συλλόγων Δαναός Τρικάλων και Σπόρτιγκ Τρικάλων. Διατηρούσε τμήματα καλαθοσφαίρισης για αθλητές όλων των ηλικιακών ομάδων. Αγωνιζόταν με χρώματα το μπλε και το λευκό.

 Τη αγωνιστική περίοδο 2002-03 η ομάδα των Τρικάλων αναδείχθηκε Πρωταθλήτρια της Γ' Εθνικής Κατηγορίας και συγκεκριμένα στον 1ο Όμιλο Βορρά. Έχοντας προβιβαστεί στη Β' Εθνική, το πέρας της χρονιάς 2003-04 τη βρήκε στη 12η θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα, με αποτέλεσμα να επιστρέψει στην αμέσως χαμηλότερη κατηγορία. Παρόλα αυτά, την περίοδο 2004-05 κατέκτησε και πάλι την κορυφή στη Γ' Εθνική ανακτώντας το χαμένο έδαφος.Την αγωνιστική περίοδο 2005-06 ισοβάθμισε στη 2η θέση της τελικής βαθμολογίας με τον Ιωνικό Λαμίας, με 20 νίκες και 10 ήττες, καταλαμβάνοντας επισήμως την 3η θέση λόγω των μεταξύ τους αποτελεσμάτων. Ο σύλλογος ήταν ανάμεσα σε εκείνους που έλαβαν εισιτήριο για την Α2 Εθνική, όπου και παρέμεινε για μία διετία.Συγκεκριμένα, την περίοδο 2006-07 ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 8η θέση της βαθμολογικής κατάταξης, ενώ την περίοδο 2007-08 κατέκτησε το Πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής, έχοντας εξασφαλίσει μαθηματικά την άνοδο δύο αγωνιστικές πριν το τέλος της χρονιάς. Προπονητής του συλλόγου ήταν ο Γιάννης Τζήμας, ο οποίος πέντε χρόνια μετά επανέλαβε το ίδιο επίτευγμα με μια έτερη ομάδα από την ίδια πόλη, τα Τρίκαλα BC. Τον Αύγουστο του 2008 το σωματείο το Δ.Σ. του συλλόγου ανακοίνωσε τη σύσταση Ανώνυμης Εταιρίας (Κ.Α.Ε.), με την εκλογή προσωρινής διοικούσας επιτροπής, που θα είχε ως πρόεδρο τον Γιώργο Γιαννούλα.Έχοντας φτάσει στην κορυφαία κατηγορία της ελληνικής ανδρικής καλαθοσφαίρισης, τα Τρίκαλα την περίοδο 2008-09 συγκέντρωσαν 6 νίκες και 20 ήττες. Η κατάληψη της 12ης θέσης - ισοβάθμισαν με το 13ο Αιγάλεω - τους επέτρεψε να παραμείνουν στην κατηγορία. Στη διοργάνωση του Κυπέλλου Ελλάδος αποκλείστηκαν στη 2η Αγωνιστική της Β' Φάσης όπου και γνώρισαν την ήττα με σκορ 70-63 από την Ολυμπιάδα Πατρών.Η πορεία της ομάδας ολοκληρώθηκε το 2009-10 οπότε και, τερματίζοντας στη 13η θέση της βαθμολογίας, υποβιβάστηκε ως άτυχη ισοβαθμίας με τον Ηλυσιακό. Στο Κύπελλο αποκλείστηκε προσπαθώντας να μπει στην οκτάδα από τον ΠΑΟΚ με σκορ 89-83.Αντιμετωπίζοντας οικονομικές δυσκολίες, η ομάδα των Τρικάλων αποφάσισε να αποχωρήσει εντελώς από τα εθνικά πρωταθλήματα και εν τέλει διαλύθηκε.
Ανάχαρσις

Ο Ανάχαρσις ήταν Σκύθης ηγεμόνας και σοφός του 6ου αιώνα π.Χ., γιος του Γνούρου, θαυμαστής του ελληνικού πολιτισμού επηρεασμένος από την μητέρα του, ελληνικής καταγωγής.

 Το 589 π.Χ. πήγε στην Αθήνα επί Σόλωνος, του οποίου έγινε φίλος. Όταν επέστρεψε στην πατρίδα του επιχείρησε να εισαγάγει τον ελληνικό πολιτισμό, ώς και την λατρεία της θεάς Δήμητρας. Δολοφονήθηκε από τον αδερφό του με ένα τόξο, ο οποίος για να δικαιολογηθεί είπε ότι ο Ανάχαρσις ήθελε να εισάγει στη Σκυθία τα Ελευσίνια Μυστήρια. Δεν έχει διασωθεί κανένα συγγραφικό του έργο. Λέγεται ότι είχε γράψει ένα έργο που σύγκρινε τους νόμους των Σκυθών με τους νόμους των Ελλήνων, καθώς κι ένα ακόμη για την τέχνη του πολέμου. Έγινε γνωστός για την απλότητα του τρόπου ζωής του και για τις ακριβείς παρατηρήσεις του επάνω στα έθιμα και τα μορφώματα των Ελλήνων. Όταν κάποτε ένας, ονόματι Άττικος, τον κορόϊδευε για την Σκυθική καταγωγή του, σε απάντηση ο Ανάχαρσις του είπε το γνωστό: "Ἐμοὶ μὲν ἡ πατρὶς ὄνειδος, σὺ δὲ τῇ πατρίδι·", δηλαδή: "`Εμένα μεν η πατρίδα μου με ντροπιάζει, ενώ εσύ (με τον τρόπο σου αυτό) ντροπιάζεις την πατρίδα σου". Ήταν ο πρώτος μέτοικος που έλαβε δικαιώματα Αθηναίου πολίτη. Ο Λουκιανός έγραψε δύο διαλόγους για τον Ανάχαρση, τον Ανάχαρσιν και τον Σκύθην, Ο Γάλλος αρχαιοδίφης του 18ου αιώνα Ζαν-Ζακ Μπαρτελεμύ έγραψε ένα τετράτομο μυθιστορηματικό έργο σχετικά με έναν απόγονο του Ανάχαρση ο οποίος πραγματοποίησε παρόμοια περιήγηση στην αρχαία Ελλάδα. Ο Ανάχαρσις είχε πεί και την σοφή φράση: "Πολέμιον ανθρώποις αυτοί εαυτοίς." Πού σημαίνει: "Ο εχθρός του ανθρώπου είναι ο ίδιος ο εαυτός του." Ανάχαρσις ή Περί γυμνασίων Herodotus, with a comm. by J.W. Blakesley, Τόμος 1
Αγία Ειρήνη Θηρασίας

Η Αγία Ειρήνη είναι οικισμός της Σαντορίνης. Διοικητικά υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Θηρασίας, της δημοτικής ενότητας Οίας, του δήμου και περιφερειακής ενότητας Θήρας, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Το λιμάνι του οικισμού είναι περισσότερο γνωστό με την ονομασία Ρίβα. Από εδώ υπάρχει ακτοπλοϊκή σύνδεση με το Αμμούδι και το Αθηνιό της Σαντορίνης.

 Η Αγία Ειρήνη βρίσκεται στο νησάκι Θηρασία της Σαντορίνης και, συγκεκριμένα, στο βόρειο άκρο της απέναντι από την Οία, σε υψόμετρο 15. Απέχει περίπου 3,5 χλμ. Β. του Μανωλά. Η Αγία Ειρήνη αναγνωρίστηκε επίσημα ως οικισμός το 1991. ΦΕΚ - 17/03/1991 Αναγνώριση του οικισμού Αγία Ειρήνη και προσάρτησή του στην κοινότητα Θηρασίας ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 Ο οικισμός Αγία Ειρήνη αποσπάται από την κοινότητα και προσαρτάται στην κοινότητα Οίας (Πηγή: https://www.eetaa.gr/metaboles/dkmet2pdf.php?sid=793) Η εκκλησία της Αγίας Ειρήνης στην οποία οφείλεται η ονομασία του οικισμού Η παραλία του οικισμού με τα μαύρα βότσαλα Το πανηγύρι της Αγίας Ειρήνης στις 5 Ιουλίου Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΣΑ) eetaa.gr Thirasia.gr Αρχειοθετήθηκε 2014-01-03 στο Wayback Machine. Τουριστική πύλη Δήμου Θήρας
Κουρδοτουρκική σύγκρουση

Η Κουρδοτουρκική σύγκρουση (Κου: Şerê PKK û Tirkiyê - Τουρ: Türkiye-PKK çatışması) είναι μια μακροχρόνια σύγκρουση μεταξύ των Κουρδικών ανταρτικών ομάδων και της Τουρκικής κυβέρνησης που επιθυμούν την ανεξαρτησία τους από την Τουρκία ή έστω την αυτονομία τους, αλλα η δεύτερη τα αμφισβητεί εντόνως. Αποτελεί την συνέχεια της Κουρδικής ανταρσίας απο το 1925. Με βάση πάντως τις καταστάσεις που επικρατούν μέχρι και σήμερα, η έναρξη της έχει το έτος 1978, αφού το δημοκρατικό πολίτευμα επέστρεψε στην Τουρκία το 1974, όταν και συνέβη η ίδρυση του Εργατικού Κινήματος στην επαρχία του Ντιγιαρμπακίρ με αρχηγό τον Αμπντουλάχ Οτζαλάν. Η ιδέα του ίδιου βασίστηκε στην ένωση των Κουρδικών φυλών, οδηγώντας στην ανάφλεξη του λαϊκού εθνικισμού και της εθνικής επανάστασης. Η αρχή αυτού φάνηκε οτι θα γινόταν απο το πολυπόθητο για τους ίδιους, Βόρειο Κουρδιστάν ή Μπακούρ.

 Με την θέληση και το χάρισμα του ηγέτη, ο Οτζαλάν κατάφερε γρήγορα να κερδίσει το ενδιαφέρον των Κούρδων συμπατριωτών του, ενω το ίδιο συνέβη γενικότερα, όταν το κόμμα του έλαβε υποστηρίξεις. Οι πρώτες κινήσεις που πραγματοποιούσε το κίνημα του ήταν επιθέσεις σε αντίπαλες Κουρδικές φιλοτουρκικές οργανώσεις ενω ακολούθησαν και ψυχρές δολοφονίες Κούρδων που είχαν επαφές με πολιτικά πρόσωπα της εγχώριας πολιτικής αριστεράς. Χάρη σε αυτές τις δραστηριότητες, το κίνημα έγινε γνωστό για την καταποπολέμηση της πίεσης που βίωναν οι Κούρδοι. Το έτος του 1980 ήταν σημαδιακό για το ίδιο το κίνημα και εν τέλει για το ίδιο το έθνος, καθώς 600 μέλη είχαν συλληφθεί εκ των οποίων οι 50 θανατώθηκαν απο τον Τουρκικό στρατό, πολλοί απο αυτούς αφου προφυλακίστηκαν, υπέστησαν βασανιστικές διαδικασίες, ενω δεν ήταν λίγοι αυτοί που επέλεξαν να πεθάνουν μέσα στις φυλακές. Εξ αιτίας των γεγονότων, μέλη του ΕΕΚ και ο Οτζαλάν διέφυγαν στην Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών.
Χίλντεγκαρτ της Βαυαρίας

Η Χιλδεγάρδη (γερμ. Hildegard, 19 Ιουνίου 1825 - 2 Απριλίου 1864) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν Πριγκίπισσα της Βαυαρίας και με τον γάμο της έγινε Δούκισσα του Τέσσεν.

 Η Χιλδεγάρδη Λουίζα Καρλόττα Θηρεσία Φρειδερίκη ήταν η τρίτη κόρη του Λουδοβίκου Α΄ της Βαυαρίας και της Θηρεσίας των Βέττιν, κόρης του Φρειδερίκου της Σαξονίας-Χίλντμπουργκχαουζεν (μετά της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ). Ήταν νεότερη αδελφή του Όθωνα της Βαυαρίας, Βασιλιά της Ελλάδας. Παντρεύτηκε το 1844 τον Αλβέρτο της Αυστρίας, Δούκα του Τέσσεν, και είχε τέκνα: Μαρία Θηρεσία (1845 - 1927), παντρεύτηκε τον Φίλιππο της Βυρτεμβέργης. Κάρολος (1847 - 1848). Ματθίλδη (1849 - 1867). Robert A. Kann, A History of the Habsburg Empire 1526–1918. Berkeley: University of California Press, 1974. George R. Marek, The Eagles Die: Franz Joseph, Elisabeth, and Their Austria. New York: Harper & Row, 1974. ISBN 978-0-246-10880-7 Frederic Morton, A Nervous Splendour. Vienna 1888–1889. London: The Folio Society, 2006 (first published in 1979).
Ματθίλδη του Ρίνγκελχαϊμ

Η Αγία Ματθίλδη, γερμ. Matilda (π. 894/7 - 14 Μαρτίου 968) από τον Οίκο του Ρίνγκελχαϊμ ήταν κόρη του κόμη του Ρίνγκελχαϊμ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας (912-) & βασίλισσα της Ανατολικής Φραγκίας (919-).

 Ήταν κόρη του Ντήτριχ/Θεοδώριχου κόμη του Ρίνγκελχαϊμ στη Βεστφαλία και της Ράινχιλντ με βασιλική καταγωγή από τη Δανία και τη Φρισία. Ο Ντήτριχ ήταν από τον Οίκο των Ιμμεντινγκεριδών της Σαξονίας, απογόνων του Βίντουκιντ ηγεμόνα των Σαξόνων. Ίδρυσε το αβαείο του Κουέτλινμπουργκ το οποίο αποτέλεσε καταφύγιο αλλά και φυτώριο για πολλές λόγιες γυναίκες που αποτέλεσαν μέρος της λεγόμενης Οθωνικής Αναγέννησης. Παντρεύτηκε τον Ερρίκο Α΄ των Οθωνιδών τον Ορνιθοθήρα, δούκα της Σαξονίας & βασιλιά της Ανατολικής Φραγκίας. Ήταν η 2η σύζυγός του και είχε τέκνα: Χέντβιχ π.910-958, παντρεύτηκε τον Ούγο των Ροβερτιδών τον Μέγα, δούκα των Φράγκων & κόμη του Παρισιού. Όθων Α΄ 912-973, δούκας της Σαξονίας, βασιλιάς της Ανατολικής Φραγκίας & της Λομβαρδίας. Ίδρυσε το βασίλειο της Γερμανίας. Γκέρμπεργκα π.913-968/9 ή 984;, παντρεύτηκε πρώτα τον Γιλβέρτο των Ρέγκιναρ δούκα της Λωρραίνης και μετά τον Λουδοβίκο Δ΄ των Καρολιδών βασιλιά της Δυτικής Φραγκίας. Ερρίκος Α΄ π.920-955, δούκας της Βαυαρίας. Μπρούνο 925-965, δούκας της Λοθαριγγίας & αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας. Widukind, Res gestae Saxonicae, ed. Paul Hirsch and H.-E. Lohmann, Die Sachsengeschichte des Widukind von Korvei. MGH SS rer. Germ. in usum scholarum 60. Hanover, 1935. Available online from the Digital Monumenta Germaniae Historica Vita Mathildis reginae antiquior (c. 974, written for her grandson Otto II), ed. Bernd Schütte. Die Lebensbeschreibungen der Königin Mathilde. MGH SS rer. Germ. in usum scholarum 66. Hanover, 1994. 107-142. Available from the Digital MGH; ed. Rudolf Koepke. MGH SS 10. 573-82; tr. in Sean Gilsdorf, Queenship and Sanctity, 71-87. Vita Mathildis reginae posterior (c. 1003, written for her great-grandson Henry II), ed. Bernd Schütte. Die Lebensbeschreibungen der Königin Mathilde. MGH SS rer. Germ. in usum scholarum 66. Hanover, 1994. 143-202. Available from the Digital MGH; ed. Georg Pertz. MGH SS 4: 282-302; tr. in Sean Gilsdorf, Queenship and Sanctity, 88-127.
Χίλλις Μπάκερεελ

Ο Χίλλις Μπάκερεελ (φλαμανδικά: Gillis Backereel, 1572 - προ του 1662) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος. Το επώνυμό του απαντάται υπό αρκετές μορφές, όπως Baccarelles, Bakanel, Baccarelli, Bacareel και Bakkarell.

 Ο Μπάκερεελ γεννήθηκε στην Αμβέρσα το 1572. Είναι γνωστό ότι κατά το χρονικό διάστημα 1639 - 1643 βρισκόταν στη Ρώμη. Επέστρεψε στη γενέθλια πόλη του, οι εκκλησίες της οποίας κάποτε κατείχαν σημαντικό αριθμό έργων του. Η Προσκύνηση των Βοσκών και το Όραμα του Αγίου Φέλιξ βρίσκονται στα Βασιλικά Μουσεία Καλών Τεχνών του Βελγίου στις Βρυξέλλες, ενώ το έργο του Ήρως θρηνεί τον Λέανδρο στο Kunsthistorisches Museum. Η χρονολογία θανάτου του δεν καταγράφεται. Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα "BACKEREEL, Gilles" του Bryan's Dictionary of Painters and Engravers του Μάικλ Μπράιαν, επιμέλεια Robert Edmund Graves και Sir Walter Armstrong, έκδοση 1886–1889 σήμερα Κοινό Κτήμα. Vlieghe, Hans (1998). Flemish art and architecture, 1585-1700. New Haven: Yale University Press. ISBN 9780300104691.
Αλπικές χώρες

Ο όρος Αλπικές χώρες ή Αλπικά κράτη αναφέρεται στην επικράτεια οκτώ ευρωπαϊκών χωρών που συνδέονται με την περιοχή των Άλπεων, όπως ορίζεται από τη Σύμβαση των Άλπεων του 1991: Αυστρία, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Λιχτενστάιν, Μονακό, Σλοβενία και Ελβετία.

 Η περιοχή περιλαμβάνει 83 διοικητικές διαιρέσεις 3 επιπέδων NUTS και περίπου 6.200 δήμους. Ο όρος "Άλπικές χώρες" θα μπορούσε να εφαρμοστεί στην Αυστρία (28,7% της συνολικής έκτασης), την Ιταλία (27,2%) και τη Γαλλία (21,4%), που αντιπροσωπεύουν περισσότερο από το 77% της επικράτειας των Άλπεων και περισσότερο από τα τρία τέταρτα του πληθυσμού των Άλπεων. Ωστόσο, το μερίδιο των Άλπεων που αντιστοιχεί στην Ιταλία και τη Γαλλία ανέρχεται μόνο σε 17% και 7% αντίστοιχα. Από αυστηρά εθνική άποψη, και με εξαίρεση τα μικροκράτη Λιχτενστάιν και Μονακό, οι Άλπεις κυριαρχούν κυρίως σε δύο χώρες: την Αυστρία (65,5% της επικράτειάς της) και την Ελβετία (65%). Ένωση των Αλπικών Κρατών (σε κρατικό επίπεδο)
Έβα Κότσεβερ

Η Έβα Κοτσέβερ (γεν. το 1891 στην Μουάβα ως Χάβα Ζλοτσόβερ και πέθανε στο Άουσβιτς στις 17 Δεκεμβρίου 1943) ήταν Πολωνοεβραία φεμινίστρια, βιβλιοθηκάριος και συγγραφέας. Ήταν γνωστή και ως Ιβ Άνταμς. Είναι γνωστή για τον ανοιχτά λεσβιακό σύλλογο "Το σύχνασμα της Έβας" (Eve's Hangout) τον οποίο λειτούργησε για δύο χρόνια στην Νέα Υόρκη.

 Η Χάβα Ζλοτσόβερ γεννήθηκε το 1891 στην Πολωνία. Ίδρυσε το "Σύχνασμα της Έβας" το 1925 στο Μανχάταν Νέας Υόρκης. Ίδρυσε στο Σικάγο μια επιχείρηση με τίτλο Το Γκρι Εξοχικό (The Grey Cottage) με την συνεργάτιδα της, την σουηδή Ρουτ Νορλάντερ. Ήταν φίλη της Έμα Γκόλντμαν.Έξω από την είσοδο του συλλόγου της είχε βάλει μια πινακίδα με τίτλο "Οι άνδρες επιτρέπονται αλλά δεν είναι ευπρόσδεκτοι".Μετά από αστυνομική επιδρομή τον Ιούνιο του 1926, βρέθηκε ένοχη για αισχρότητα. Η αστυνομία βρήκε ένα ποίημα της με τίτλο "Λεσβιακή αγάπη".Ο σύλλογος της έκλεισε και απελάθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες τον Δεκέμβριο του 1926.Στο Παρίσι, σύχναζε στο Καφέ Ντομ.Στη συνέχεια μετακόμισε στο Παρίσι, όπου άνοιξε ένα νέο λεσβιακό σύλλογο και ένα βιβλιοπωλείο κοντά στη Μονμάρτρη . Στη δεκαετία του 1930, πολέμησε μαζί με το στρατόπεδο των δημοκρατικών κατά τη διάρκεια του ισπανικού εμφυλίου πολέμου . Μετά τον πόλεμο επέστρεψε στη Γαλλία. Συνελήφθη στη Νίκαια το 1943 και απελάθηκε στο στρατόπεδο του Ντρανσί. Απελάθηκε στο Άουσβιτς όπου εκτελέστηκε. Η Μπάρμπαρα Καν έγραψε ένα έργο με τίτλο Άφταστη Έντεν (Unreachable Eden) για τη ζωή της Έβα Κότσεβερ το 2014 . Διαβάστηκε το 2014 στο Θέατρο για τη Νέα Πόλη στη Νέα Υόρκη.Σήμερα ο σύλλογος της αποτελεί μέρος της κληρονομιάς της ΛΟΑΤ.,, Μια οδός στο Παρίσι ονομάζεται οδός Έβα Κότσεβερ, στη Μονμάρτρη. Το γειτονικό σχολείο φέρει επίσης το όνομά της.. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Eva Kotchever στο Wikimedia Commons
Γιελένα Νελίπιτς

Η Γιελένα, σερβικά κυριλλικά: Јелена Нелипић‎/Jelena Nelipić (απεβ. 1422) ήταν δούκισσα του Σπλιτ από τον πρώτο της γάμο και βασίλισσα της Βοσνίας με τον δεύτερο γάμο της. Εκ γενετής, ήταν μέλος της κροατικής οικογένειας ευγενών Nελίπιτς, έχοντας κτήσεις στη Δαλματική Ζαγκόρα. Η Γιελένα ήταν κόρη του πρίγκιπα Iβάν Β΄ Νεπίπιτς και της συζύγου του Mαργαρίτας. Ο πατέρας της ήταν γιος του Iβάν Α΄ Νελίπιτς και η μητέρα της Mαργαρίτα καταγόταν από την ευγενή οικογένεια Mερίνι του Σπλιτ. Ο αδελφός της Iβάν Γ΄ Νελίπιτς ήταν ο μπαν της Κροατίας, που κυβέρνησε από το βουνό Βελέμπιτ έως τον ποταμό Τσετίνα.

 Το 1401 η Γιελένα παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Χρβόγιε Βούκσιτς Χρβατίνιτς, ένα πολύ εξέχον μέλος της βόσνιας ευγενικής οικογένειας Χρβατίνιτς, και τον ισχυρότερο από τους τρεις κύριους μεγάλους φεουδάρχες της μεσαιωνικής Βοσνίας, φέρνοντας μαζί της μία σημαντική προίκα. Ο Χρβόγιε Βούκσιτς ήταν μπαν της Κροατίας, μέγας δούκας της Βοσνίας και δούκας του Σπλιτ. Δύο χρόνια αργότερα η Γιελένα έγινε δούκισσα τού Σπλιτ, όταν ο σύζυγός της έγινε δούκας τού Σπλιτ. Η Γιελένα ήταν Ρωμαιοκαθολική, αλλά ο σύζυγός της ήταν μέλος της Βοσνιακής Εκκλησίας (Βογόμιλοι). Το 1416 ο σύζυγος της Γιελένα απεβίωσε. Όντας μία πλούσια χήρα, που έμεινε υπεύθυνη για τα εδάφη του αείμνηστου συζύγου της, η Γιελένα έγινε αμέσως αντικείμενο προτάσεων γάμου. Έτσι η δούκισσα Γιελένα παντρεύτηκε τον βασιλιά Οστόγια της Βοσνίας, και έγινε βασίλισσα της Βοσνίας. Η προίκα της περιελάμβανε τις κτήσεις του πρώτου συζύγου της, όπως τη βασιλική πόλη Γιάγιτσε, και αυτή η προίκα είναι ο λόγος, για τον οποίο ο Οστόγια είχε χωρίσει τη δεύτερη σύζυγό του Kουγιάβα το 1415 και έκανε τρίτο γάμο με Γιελένα. Ο δεύτερος σύζυγός της ήταν επίσης μέλος της Βοσνιακής Εκκλησίας. Ο δεύτερος γάμος της Γιελένα διήρκεσε πολύ λιγότερο από τον πρώτο της. Έμεινε ξανά χήρα το 1418, μετά από μόλις δύο χρόνια γάμου. Διάδοχος τού συζύγου της ήταν ο Στέφαν Οστόγιτς, ο γιος του από τη δεύτερη σύζυγό του Kουγιάβα. Ως χήρα βασίλισσα, η Γιελένα δεν είχε ούτε επιρροή, ούτε εξουσία. Η Kουγιάβα, η μητέρα του νέου βασιλιά και δεύτερη σύζυγος τού Οστόγια, έγινε για άλλη μία φορά ισχυρή. Η δεύτερη χηρεία της Γιελένα σημαδεύτηκε από συγκρούσεις με την Kουγιάβα. Οι συγκρούσεις έληξαν το καλοκαίρι του 1419, όταν η βασίλισσα Γιελένα φυλακίστηκε από τον Στέφαν Οστόγιτς. Τρία χρόνια αργότερα, η βασίλισσα Γιελένα απεβίωσε στη φυλακή κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες. Παντρεύτηκε πρώτα τον Χρβόγιε Βούκσιτς Χρβατίνιτς, μπαν της Κροατίας, μέγα δούκα της Βοσνίας και δούκα του Σπλιτ. Είναι πιθανό ο: Μπάλσα Χερτσεγκόβιτς να ήταν ο γιος της Γιελένα από τον πρώτο της γάμο, αλλά δεν είναι ακόμη ξεκάθαρο. Το 1416 απεβίωσε ο Χρβόγιε Βούκσιτς και η Γιελένα έκανε δεύτερο γάμο, με τον Οστόγια των Κοτρομάνιτς βασιλιά της Βοσνίας. Η Γιελένα δεν είχε άλλα γνωστά παιδιά από κάποιον από τους συζύγους της.
Γαβρολίμνη Αιτωλοακαρνανίας

Η Γαβρολίμνη ή Γαυρολίμνη είναι χωριό της περιφερειακής ενότητας Αιτωλοακαρνανίας. Υπάγεται στον δήμο Ναυπακτίας και την τέως επαρχία Ναυπακτίας και σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της απογραφής του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 187 κατοίκους.

 Η Γαβρολίμνη είναι κτισμένη σε υψόμετρο 100 μέτρων σε μια πλαγιά του λόφου Καλιακούδα ανάμεσα στο όρη της Βαράσοβας και της Κλόκοβας και του Ευήνου ποταμού. Κοντά από τον οικισμό περνάει το ρέμα της Αργαλιούς. Δύο χιλιόμετρα βόρεια από τον οικισμό βρίσκεται η κοιλάδα της Γαβρολίμνης η οποία διαθέτει πυκνή βλάστηση αποτελούμενη από πεύκα, ελαιόδεντρα και κυπαρίσσια.Σημαντική οικιστική θέση της Τοπικής Κοινότητας Γαβρολίμνης είναι τα Χάνια Γαβρολίμνης που βρίσκονται πάνω στην Εθνική Οδό 5 (Αντιρρίου-Ιωαννίνων). Παλαιότερα ο οικισμός ήταν κτισμένος σε τοποθεσία 3 χιλιόμετρα ανατολικά από την σημερινή του θέση, φαίνεται όμως να καταστράφηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1800 λόγω μάχης μεταξύ των στρατευμάτων του πασαλικίου των Ιωαννίνων και των ανδρών του αρματωλού Λουκά Καλιακούδα, ο οποίος σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της συμπλοκής. Το 1844, υπαγόταν στον δήμο Ναυπάκτου και σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής εκείνου του έτους είχε πληθυσμό 170 κατοίκων.Διοικητικά, η Γαβρολίμνη ανήκε μέχρι το 1997 στην επαρχία Ναυπακτίας. Αργότερα υπήχθη μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας» στο δήμο Χαλκείας ενώ το 2010 συμπεριλήφθηκε εντός των ορίων της δημοτικής ενότητας Χαλκείας του καλλικρατικού δήμου Ναυπακτίας. Σε απόσταση δύο χιλιομέτρων από την Γαβρολίμνη ο βυζαντινός ναός της Κοίμησης της Παναγίας Παναξιώτισσας ο οποίος είναι σταυρεπίσταγος με τρούλο και χρονολογείται στα τέλη του 10ου - αρχές 11ου αιώνα. Χαρακτηρίζεται ως το καλύτερο δείγμα της βυζαντινής ναοδομίας, ειδικότερα τουρλωτός - σταυροειδής (μεταβατικός), στην ευρύτερη περιοχή της Ναυπακτίας. Λόγω των συνεχών προσχώσεων στο πέρασμα των αιώνων ο ναός βρίσκεται κατά μισό μέτρο κάτω από την επιφάνεια του εδάφους. Άλλα αξιοθέατα είναι το παλιό ελαιοτριβείο του χωριού το οποίο λειτουργούσε μέχρι το 1960 αλλά και τα απομεινάρια αρχαίου οικισμού στη θέση Μάρμαρα.
Άντες

Οι Άντες ή Άνται ήταν πρώιμη σλαβική φυλετική πολιτική οντότητα του 6ου αι. στον κάτω Δούναβη και τη βορειοανατολική περιοχή της Μαύρης θάλασσας (Σύγχρονη Μολδαβία και κεντρική Ουκρανία). Συνδέονται με τον αρχαιολογικό πολιτισμό Πενκόβκα. Αναφερθέντες για πρώτη φορά το 518, οι Άντες εισέβαλαν στις περιοχές της βυζαντινής Διοίκησης Θράκης σε κάποιο σημείο μεταξύ του 533 και του 545. Λίγο μετά έγιναν Βυζαντινοί φοιδεράτοι και τους αποδόθηκαν πληρωμές σε χρυσό και ένα φρούριο που ονομάστηκε Turris, βόρεια του Δούναβη σε στρατηγικά σημαντική θέση, έτσι ώστε να αποφευχθεί εχθρική εισβολή των βαρβάρων στα ανατολικά ρωμαϊκά εδάφη. Μεταξύ του 545 και του 580 οι Άντες πολέμησαν σε διάφορες βυζαντινές εκστρατείες. Οι Άντες καταστράφηκαν από τους Παννόνιους Αβάρους στις αρχές του 7ου αιώνα. Αναφέρονται από τον Γότθο Βυζαντινό ιστορικό Ιορδάνη τον Αλανό του 6ου αι. και τον Βυζαντινό ιστορικό Προκόπιο της Καισαρείας, επίσης του 6ου αιώνα.

 Μποζ (κυβ. 376–80), βασιλέας και πρώτος γνωστός κυβερνήτης Νταμπραγκέζας(κυβ. 555–56), οδήγησε τον ρωμαϊκό στόλο στην Κριμαία κατά περσικών θέσεων Ίνταριτς (κυβ. 562), πατέρας του Μέζαμιρ Μέζαμιρ (κυβ. 562), ισχυρός άρχων Κέλαγκαστ (κυβ. 562), αδελφός του Μέζαμιρ Μουσόκιος (κυβ. 592), μονάρχης Άρνταγκαστ (κυβ. 584–97), διοικητής του Μουσόκις Πίρογκαστ Volodymyr Baran (1988), «The Veneti, Sclaveni and Antae in the Light of Archaeology», Ukrainian Review 45 Mark B. Shchukin (1986), «The Balto-Slavic Forest Direction in the Archaeological Study of the Ethnogenesis of the Slavs», Wiadomosci Archeologiczne 1 Gimbutas, Marija (1971), The Slavs, Thames & Hudson Ltd Valentin Sedov (1996). «Tribal Societies in Eastern Europe». Στο: Sigfried J. de Laet. History of Humanity: From the seventh century B.C. to the seventh century A.D. UNESCO. ISBN 923102812X. * Γεώργιος Θ. Καρδαράς, Οι Άντες. Ιστορία και πολιτισμός (4ος – 8ος αι.), Αθήνα, Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, 2016 "Antes", Encyclopedia of Ukraine, vol. 1 (1984). Slavs, Early settlement patterns.
Μάχη του Στέρλινγκ

Η μάχη της γέφυρας Στέρλινγκ ήταν μάχη του πρώτου πολέμου της σκωτσέζικης ανεξαρτησίας. Στις 11 Σεπτεμβρίου 1297, οι δυνάμεις των Άντριου ντε Μάρεϊ και Γουίλιαμ Γουάλας νίκησαν τις συνδυασμένες αγγλικές δυνάμεις των Τζων ντε Βάρεν, του κόμητος του Σάρεϊ και του Χιου ντε Κρέσινχαμ κοντά στο Στέρλινγκ, στον ποταμό Φορθ.

 Στις 11 Σεπτεμβρίου 1297 ο στρατός του Μάρεϊ και του Γουάλας, ενώθηκαν με αυτές των JΤζων ντε Βάρεν, του Κόμητα του Σάρεϊ, του Λόρδου Θησαυροφύλακα και του Χιου ντε Κρέσινχαμ έξω από το Στέρλινγκ. Από εκεί οι στρατιές των Σκωτσέζων προχώρησαν και συγκεντρώθηκαν στο Abbey Craig βόρεια του ποταμού Φορθ. Εκεί οι άνδρες κατατάχθηκαν σε στρογγυλούς σχεδιασμούς προστατευόμενοι από τις ασπίδες τους και οπλισμένοι με σπαθιά και ακόντια. Οι σχηματισμοί αυτοί ήταν άγνωστοι και πρωτοπόροι για την εποχή εκείνη και ήταν μάλλον ιδέα του εφευρετικού μυαλού τού Γουάλας. Ο Αγγλικός στρατός είχε παραταχθεί στην νότια όχθη του ποταμού. Με το μέρος των Εγγλέζων ήταν πολλοί Σκωτσέζοι ιππότες και ακόλουθοι τους, υποταγμένοι του Εδουάρδου. Ένοιωθαν υπεροχή επειδή την εποχή εκείνη ο κόσμος πίστευε ότι ένας στρατός από αρματωμένους ιππότες ήταν αδύνατον να ηττηθεί από το πεζικό. Εκτός αυτού ήταν περίπου τετραπλάσιοι του αριθμού των Σκωτσέζων και ήταν πιο καλά οργανωμένοι και εκγυμνασμένοι. Τις δυο στρατιές χώριζε μόνο ο ποταμός και μια μικρή ξύλινη γέφυρα. Έτσι ο Σάρεϊ, νοιώθοντας ασφαλής επειδή οι άλλοι δεν είχαν ιππικό, ξεκίνησε να διασχίσει το γεφυράκι. Οι δυνάμεις του Γουάλας δεν επιτέθηκαν αμέσως, αλλά ούτε όμως περίμεναν πολύ. Άφησαν μερικούς από τους Εγγλέζους να περάσουν τη γέφυρα και τους επιτέθηκαν με δυο τμήματα στρατού, ένα για να τους χτυπά κατά μέτωπο και ένα άλλο αποκόπτοντάς τους από τους υπολοίπους. Οι Εγγλέζοι κατ αυτόν τον τρόπο διαμελίστηκαν ενώ στο βαλτώδες έδαφος στις όχθες του ποταμού δεν μπορούσαν να ελιχθούν και γι' αυτό τον λόγο ήταν ανίσχυροι. Στον πανικό που επικράτησε μεταξύ των Άγγλων φάνηκε η υπεροχή του Γουάλας και του στρατηγικού του μυαλού. Από την πλευρά των Σκωτσέζων οι απώλειες ήταν ελάχιστες. Ο Μάρεϊ πληγώθηκε βαριά και πέθανε λίγο αργότερα μετά από την μάχη. Οι Εγγλέζοι όμως ηττήθηκαν με μεγάλες απώλειες. Ο Σάρεϊ κατέφυγε στο Μπέργουικ (Berwick), ο Κρέσινχαμ σκοτώθηκε. Η μάχη του Στέρλινγκ έμεινε στην ιστορία όχι μόνο ως απελευθερωτικός αγώνας της Σκωτίας, αλλά και επειδή για πρώτη φορά ένα μικρό πεζικό σώμα νίκησε ισχυρότερο ιππικό σώμα. Η Μάχη του Στέρλινγκ αναφέρεται στο έργο Braveheart, όμως ανακριβώς παραλείπονται ποταμός και γεφυράκι και έτσι αλλοιώνεται το ιστορικό της διαδραματισμένης τακτικής. David Ross: Scotland - History of a Nation; Lomond Books; 1998; ISBN 0 947782 583
Πλάτη (ανατομία)

Στην ανατομία πλάτη εννοείται η μεγάλη οπίσθια περιοχή του ανθρώπινου σώματος, που ανεβαίνει από την κορυφή των γλουτών στο πίσω μέρος του λαιμού και των ώμων. Είναι η επιφάνεια του σώματος απέναντι από το στήθος. Η σπονδυλική στήλη τρέχει κατά μήκος της πλάτης. Το πλάτος της πλάτης δημιουργείται από τους ώμους στην κορυφή και στη λεκάνη στο κάτω μέρος.

 Το κεντρικό χαρακτηριστικό της ανθρώπινης πλάτης είναι η σπονδυλική στήλη, συγκεκριμένα το μήκος από την κορυφή των θωρακικών σπονδύλων έως το κάτω μέρος των οσφυικών σπονδύλων, το οποίο προφυλάσσει τον νωτιαίο μυελό στον σπονδυλικό σωλήνα και το οποίο γενικά έχει κάποια καμπυλότητα που δίνει σχήμα στην πλάτη. Η χοάνη εκτείνεται από την σπονδυλική στήλη στο πάνω μέρος της πλάτης (με την κορυφή του σκελετού που αντιστοιχεί στον σπόνδυλο Τ1), περισσότερο από το μισό μήκος της πλάτης, αφήνοντας μια περιοχή με λιγότερη προστασία μεταξύ του πυθμένα του σκελετού και τους γοφούς. Το πλάτος της πλάτης στην κορυφή ορίζεται από την ωμοπλάτη, τα φαρδιά επίπεδα οστά των ώμων. Το δέρμα της ανθρώπινης πλάτης είναι παχύτερο και έχει λιγότερες νευρικές απολήξεις από το δέρμα σε οποιοδήποτε άλλο μέρος του κορμού. Με μερικές αξιοσημείωτες εξαιρέσεις, τείνει να έχει λιγότερες τρίχες από το ανδρικό στήθος. Η άνω-μεσαία πλάτη είναι επίσης η μία περιοχή του σώματος που ένας άνθρωπος υπό κανονικές συνθήκες μπορεί να μην είναι σε θέση να αγγίξει.