IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μούνα αλ‑Χουσεΐν

Η Μούνα αλ‑Χουσεΐν (Muna al-Hussein, γεννημένη ως Αντουανέτ Εϊβριλ Γκάρντινερ ως Antoinette Avril Gardiner, 25 Απριλίου 1941 -) είναι η δεύτερη σύζυγος του βασιλιά Χουσεΐν της Ιορδανίας.

 Η Μούνα γεννήθηκε στις 25 Απριλίου 1941 στο Τσελμοντίστον του Σάφοκ, κόρη του Ουόλτερ Πέρσι Γκάρντινερ και της Ντόρις Ελίζαμπεθ Σάτον.Η Μούνα γνωρίστηκε με τον βασιλιά Χουσεΐν περίπου στις αρχές τις δεκαετίας του '60. Παντρεύτηκαν στο Αμμάν στις 25 Μαΐου 1961. Μαζί απέκτησαν 4 παιδιά: τον Αμπντάλα Β΄ (1962-), παντρεύτηκε την Ράνια Αλ-Γιασίν. Απέκτησαν 4 παιδιά. τον Πρίγκιπας Φαϊσάλ μπιν Χουσεΐν (1963-), παντρεύτηκε (1) την Αλία Αλ-Τάμπα. Απέκτησαν 4 παιδιά; (2) την Σάρα Μπασάμ Καμπάνι. Δεν απέκτησαν παιδιά; (3) την Ζέινα Λούμπαντι. Απέκτησαν 2 παιδιά. την Πριγκίπισσα Αΐσα μπιντ Χουσεΐν (1968-), δίδυμη της Ζέιν, (1) παντρεύτηκε τον Ζέϊγιντ Σαντεντίν Τζαμά. Απέκτησαν 2 παιδιά; (2) παντρεύτηκε τον Άσραφ Μπαναγιότι. Δεν απέκτησαν παιδιά. την Πριγκίπισσα Ζέιν μπιντ Χουσεΐν (1968-), δίδυμη της Αΐσα, παντρεύτηκε τον Μαζντί Αλ-Σαλέχ. Απέκτησαν 4 παιδιά.Χώρισαν στις 21 Δεκεμβρίου 1972. Μετά το διαζύγιό της, της επετράπη να κρατήσει το ύφος της Βασιλικής Υψηλότητας και τον τίτλο της Πριγκίπισσας της Ιορδανίας. Συνεχίζει να εργάζεται και να ζει στην Ιορδανία.
Κύλικας Γουόρεν

Ο Κύλικας Γουόρεν είναι αρχαίο ελληνορωμαϊκό ασημένιο κύπελλο διακοσμημένο με ανάγλυφο όπου απεικονίζει ομοφυλοφιλική ερωτική επαφή . Αγοράστηκε από το Βρετανικό Μουσείο για 1,8 εκατομμύρια λίρες το 1999, η πιο ακριβή αγορά από το μουσείο εκείνη την εποχή. Συνήθως χρονολογείται στην εποχή της Ιουλιο-Κλαυδιανής δυναστείας. Το κύπελλο πήρε το όνομά του από τον πρώτο σύγχρονο ιδιοκτήτη του, τον Αμερικανό Edward Perry Warren, γνωστός για την καλλιτεχνική του συλλογή.

 Οι αναπαραστάσεις σεξουαλικών πράξεων βρίσκονται ευρέως στη ρωμαϊκή τέχνη Τα ρωμαϊκά έργα τέχνης σε κεραμικά, γυαλί και τοιχογραφίες με σεξουαλικές πράξεις ήταν δημοφιλή και προορίζονταν για όλα τα κοινωνικά στρώματα. Οι Ρωμαίοι δεν είχαν καμία λέξη για την ομοφυλοφιλία και οι εικόνες στο κύπελλο παρέχουν μια σημαντική εικόνα για αυτή την πτυχή του πολιτισμού τους. Η μία πλευρά του Κύλικα Γουόρεν απεικονίζει πρωκτικό σεξ ανάμεσα δυο αντρών σε ανακλινόμενη θέση, με τον νεαρό να χαμηλώνει τον εαυτό του χρησιμοποιώντας ένα λουράκι. Ένα αγόρι παρακολουθεί πίσω από μια πόρτα. Οι δύο φιγούρες δεν φαίνεται να έχουν διαφορά στην ηλικία και έχουν παρόμοιο σωματότυπο. Η χρήση στήριξης κατά τη διάρκεια του σεξ μπορεί να βρεθεί σε άλλα ελληνικά και ρωμαϊκά έργα τέχνης, ένα στενό παράδειγμα είναι ένα ερωτικό κύπελλο από τον Ονήσιμο όπου μια γυναίκα απλώνει τα πόδια της εν αναμονή ενώ πιάνει ένα λουράκι με το αριστερό της χέρι. Η άλλη πλευρά απεικονίζει μια άλλη σκηνή πρωκτικού σεξ, μεταξύ ενός "νεαρού άνδρα" χωρίς γένια και μιας μικρότερης μορφής με μακριά μαλλιά που υποδηλώνει ότι είναι " ερωμένος ". Το χτένισμα του αγοριού είναι χαρακτηριστικό υπηρέτη. Η ρωμαϊκή πρακτική του ίδιου φύλου διέφερε από εκείνη των Ελλήνων.Ρωμαίοι άντρες, ωστόσο, ήταν ελεύθεροι να εμπλακούν σε ομοφυλοφιλικές σχέσεις χωρίς απώλειες της αρρενωπότητας τους μόνο εφόσον ανέλαβαν τον ενεργητικό ρόλο και ο σύντροφός τους ήταν κοινωνικά κατώτερος όπως ένας σκλάβος ή ένας πόρνος. Οι ενεργητικοί σύντροφοι στις δύο σεξουαλικές απεικονίσεις έχουν στέφανα από φύλλα, πιθανότατα να είναι κατασκευασμένα από φύλλα μυρτιάς . Η Μυρτιά καλλιεργείται στη ρωμαϊκή περίοδο για ιατρικούς και τελετουργικούς σκοπούς, όπως γάμους, και αφιερώσεις στην Αφροδίτη, τη θεά της σεξουαλικότητας και της αγάπης. Η ομοφυλοφιλία στην αρχαία Ελλάδα ΛΟΑΤ Παρουσίαση στο Βρετανικό Μουσείο
Αδόλφος του Χόλσταϊν-Γκόττορπ

Ο Αδόλφος, δανικά Adolf (25 Ιανουρίου 1526 - 1 Οκτωβρίου 1586) από τον Οίκο του Όλντενμπουρκ ήταν δούκας του Χόλσταϊν-Γκόττορπ (1544-1586). Είναι ο ιδρυτής του κλάδου του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ.

 Ήταν ο τρίτος γιος του Φρειδερίκου Α΄ της Δανίας και της Σοφίας, κόρης του Μπόγκισλαβ Ι΄, δούκα της Πομερανίας. Εκπαιδεύτηκε από τον Φίλιππο Α΄ λαντγκράβο της Έσσης στο κάστρο του στο Κάσσελ για τέσσερα έτη. Αργότερα νυμφεύτηκε την κόρη του. Στην αρχή τα δουκάτα των Σλέσβιχ & Χόλσταϊν τα διοικούσε ο πρωτότοκος αδελφός Χριστιανός Γ΄, καθώς ο δευτερότοκος Ιωάννης και ο Αδόλφος ήταν ανήλικοι. Αποφάσισαν ο μικρότερος Φρειδερίκος να ακολουθήσει σταδιοδρομία στη Λουθηρανική Εκκλησία. Το 1544 ο Αδόλφος έγινε 18 ετών διαπραγματεύθηκαν με τους ευγενείς των δουκάτων και αποφάσισαν τη διαίρεση ανάλογα με τα έσοδα κάθε περιοχής. Θα κρατούσαν τον τίτλο του δούκα. Ο Αδόλφος έλαβε το τμήμα με το κάστρο Γκόττορπ και ο κλάδος που ίδρυσε ονομάστηκε Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ. Το 1551 ο Φρειδερίκος έγινε επίσκοπος του Σλέσβιχ και του Χίλντεσχαϊμ. Το 1580 απεβίωσε ο Ιωάννης άγαμος και η περιοχή του μοιράστηκε εξ' ίσου μεταξύ του Αδόλφου και του ανιψιού του Φρειδερίκου Β΄ της Δανίας. Ο Αδόλφος εμπιστεύτηκε στον Γιόχαν Ράντσαου τη διαχείριση της περιοχής του και έκανε ταξίδια. Το 1547/8 παραβρέθηκε στη Συνέλευση (Diet) στο Άουγκσμπουργκ, όπου ο Κάρολος Ε΄ των Αψβούργων ήταν στο απόγειο της δόξας του. Το 1553 επέστρεψε στο δουκάτο και το 1556 διαδέχθηκε τον Φρειδερίκο ως επίσκοπος του Σλέσβιχ. Απεβίωσε το 1586 σε ηλικία 60 ετών. Αναφέρεται στο βιβλίο του Στέφαν Χάυμ του 1981 Άχασβερ (αγγλικός τίτλος: Ο περιπλανώμενος Ιουδαίος), όπου εμφανίζεται ως υπέρμαχος του Λουθηρανισμού και διώκτης των αιρετικών Αναβαπτιστών του Σ. Μέννο. Ταυτόχρονα βοηθά τον Καθολικό Φίλιππο Β΄ της Ισπανίας εναντίον των Προτεσταντών Ολλανδών. Νυμφεύτηκε το 1564 τη Χριστίνα, κόρη του Φιλίππου Α΄ λαντγκράβου της Έσσης και είχε τέκνα: Φρειδερίκος Β΄ 1568-1587, δούκας του Χόλσταϊν-Γκόττορπ. Σοφία 1569-1634, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Ζ΄ δούκα του Μεκλεμβούργου. Φίλιππος 1570-1590, δούκας του Χόλσταϊν-Γκόττορπ. Χριστίνα 1573-1625, παντρεύτηκε τον Κάρολο Θ΄ Βάσα της Σουηδίας. Ιωάννης-Αδόλφος 1575-1616, επίσκοπος Βρέμης & Λυβέκης και μετά δούκας του Σλέσβιχ και του Χόλσταϊν. Άννα 1575-1625, παντρεύτηκε τον Έννο Γ΄ κόμη της Ανατολικής Φρησίας. Αγνή 1578-1627. Ιωάννης-Φρειδερίκος 1579-1634, επίσκοπος της Βρέμης, Λυβέκης και Φέρντεν. Rolf Kuschert: Die frühe Neuzeit, in: Nordfriisk Instituut (Hrsg.) Geschichte Nordfrieslands, Heide Boyens & Co 1995. ISBN 3-8042-0759-6 Karl Jansen (1875), "Adolf, Herzog von Schleswig-Holstein", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 1, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 111–113 Hermann Kellenbenz (1953), Adolf I., Herzog von Schleswig-Holstein, 1, Berlin: Duncker & Humblot, σελ. 86
Γιάννης Πρωτούλης

Ο Γιάννης Πρωτούλης (Αθήνα, 1977) είναι Έλληνας πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής με το ΚΚΕ από το 2007 μέχρι το 2012, ενώ από το 2014 δραστηριοποιείται στην τοπική αυτοδιοίκηση. Επιπλέον υπήρξε γραμματέας της ΚΝΕ από το 2007 έως το 2011.

 Ο Πρωτούλης είναι απόφοιτος Λυκείου και πέρα από την ελληνική ομιλεί και την αγγλική γλώσσα. Μέλος της ΚΝΕ από το 1992, διετέλεσε κατά τα μαθητικά του χρόνια μέλος του συντονιστικού των σχολείων της Δυτικής Αθήνας. Αργότερα εργάστηκε ως οικοδόμος, ενώ αναδείχτηκε μέσα από τον συνδικαλιστικό κλάδο του επαγγέλματος ως μέλος του προεδρείου του Συνδικάτου Οικοδόμων Αθήνας (1999-2001) και κατόπιν, επί σειρά ετών, μέλος της διοίκησης του Εργατικού Κέντρου Αθήνας, καθώς και στέλεχος του ΠΑΜΕ. Τον Μάρτιο του 2007, και ενώ νωρίτερα υπήρξε μέλος του κεντρικού συμβουλίου της ΚΝΕ, εξελέγη γραμματέας της οργάνωσης αντικαθιστώντας τον Θέμη Γκιώνη μετά από εισήγηση της ηγεσίας του ΚΚΕ. Ήταν το νεότερο ηλικιακά στέλεχος που καταλάμβανε τη συγκεκριμένη θέση.Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2007, ο Πρωτούλης εκλέχθηκε βουλευτής στην Β΄ Αθηνών και ήταν το νεότερο σε ηλικία μέλος εκείνου του Κοινοβουλίου. Στο 18ο Συνέδριο του ΚΚΕ που πραγματοποιήθηκε το Φεβρουάριο του 2009 ψηφίστηκε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος. Επανεξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 2009, ενώ το 2012 τοποθετήθηκε στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας σε μη εκλόγιμη θέση. Το 2014 εξελέγη περιφερειακός σύμβουλος Αττικής με τη Λαϊκή Συσπείρωση. Το 2019 ήταν υποψήφιος περιφερειάρχης Αττικής με τη Λαϊκή Συσπείρωση στις αυτοδιοικητικές εκλογές, όπου κατετάγη τέταρτος με ποσοστό 8,28%.Στις 27 Νοεμβρίου 2019, κατά τη διάρκεια συνεδρίασης του περιφερειακού συμβουλίου Αττικής, και μετά από έντονη λεκτική αντιπαράθεση με εκατέρωθεν ύβρεις με τον επικεφαλής της παράταξης Δημιουργία, Θάνο Τζήμερο, ο Πρωτούλης κινήθηκε απειλητικά προς τον Τζήμερο φτύνοντάς τον και λερώνοντάς τον με καφέ προτού συγκρατηθεί από τους παρευρισκομένους.
Πολυπέρχων

Ο Πολυπέρχων ή Πολυσπέρχων (360-303 π.Χ.) καταγόταν από βασιλική γενιά και ήταν γιος του Σιμμία. Γεννήθηκε στην Τυμφαία της Ηπείρου. Υπήρξε στρατηγός του Φιλίππου και του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Πήρε μέρος στην εκστρατεία του Αλεξάνδρου στην Ασία. Είχε τεθεί επικεφαλής της τυμφαίας τάξεως και διακρίθηκε. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 324 π.Χ. μαζί με τον Κρατερό. Καθ' οδόν, στην Κιλικία πληροφορήθηκε ότι πέθανε ο Αλέξανδρος.

 Πολέμησε στον Λαμιακό Πόλεμο, βοηθώντας τον Αντίπατρο να νικήσει. Ο Πολυπέρχων κατέβαλε το θεωρούμενο έως τότε αήττητο θεσσαλικό ιππικό του Μένωνα. Το 319 π.Χ. ο Αντίπατρος τον τοποθέτησε επίτροπο του κράτους. Από το γεγονός αυτό δυσαρεστήθηκε ο γιος του Αντίπατρου, Κάσσανδρος, ο οποίος συμμάχησε με τον Αντίγονο και τον Πτολεμαίο και επιχείρησε να του αφαιρέσει την εξουσία. Αρχικά νίκησε ο Πολυπέρχων, που είχε σύμμαχο τον Ευμένη. Αλλά το 318 π.Χ. ο στόλος του ηττήθηκε από τον Αντίγονο, ενώ το 317 ο Κάσσανδρος έθεσε υπό τον έλεγχό του την Αθήνα. Ο Πολυπέρχων διώχτηκε από την Μακεδονία, από τον Κάσσανδρο ο οποίος είχε υπό την εξουσία του τον ανάπηρο βασιλιά Φίλιππο Αρριδαίο και τη σύζυγό του Ανταία Ευρυδίκη. Ο Πολυπέρχων αναγκάστηκε να καταφύγει στην Ήπειρο, όπου συμμάχησε με την μητέρα του Μ. Αλεξάνδρου Ολυμπιάδα και τη χήρα του Ρωξάνη, που είχε μαζί της τον μικρό γιο της Αλέξανδρο. Μαζί τους συνέπραξε και ο βασιλιάς της Ηπείρου Αιακίδης. Η Ολυμπιάδα εισέβαλε με στρατό στη Μακεδονία, νίκησε τον στρατό του βασιλιά Φιλίππου Γ΄ (τον οποίο είχε δολοφονήσει), αλλά η επιστροφή του Κάσσανδρου από την Πελοπόννησο άλλαξε την κατάσταση: την συνέλαβε, τη σκότωσε και πήρε υπό την κηδεμονία του τη Ρωξάνη και τον Αλέξανδρο. Ο Πολυπέρχων μετέβη στην Πελοπόννησο όπου είχε κάποια ερείσματα και συμμάχησε με τον Αντίγονο, ο οποίος είχε διαρρήξει τις σχέσεις του με τους άλλοτε συμμάχους του. Γρήγορα ο Πολυπέρχων έθεσε υπό τον έλεγχό του σημαντικά τμήματα της Πελοποννήσου, συμπεριλαμβανομένων της Κορίνθου και της Σικυώνας. Όταν, το 311 π.Χ., ο Αντίγονος συνήψε συνθήκη ειρήνης με τους αντιπάλους του, ο Πολυπέρχων κράτησε τις περιοχές που κατείχε. Αλλά και πάλι ο Αντίγονος ήρθε σε ρήξη με τους υπόλοιπους στρατηγούς. Έστειλε τότε στον Πολυπέρχοντα τον νόθο γιο του Αλέξανδρου Ηρακλή, για να τον χρησιμοποιήσει ως διαπραγματευτικό ατού απέναντι στον Κάσσανδρο. Αλλά ο Πολυπέρχων, όταν εξεστράτευσε εναντίον του ο Κάσσανδρος, αποφάσισε να εγκαταλείψει τη συμμαχία με τον Αντίγονο και το 309 π.Χ. σκότωσε τον Ηρακλή. Πέθανε πιθανώς το 304 ή το 303 π.Χ. Είχε ένα γιο, τον Αλέξανδρο, που διακρίθηκε στους πολέμους των διαδόχων του Μεγάλου Αλεξάνδρου. J. G. Droysen «Ιστορία των Διαδόχων του Μεγάλου Αλεξάνδρου»
Εθνικόν Κόμμα Ελλάδος

Για το κόμμα του τέλους του 19ου αιώνα του Θεοδώρου Δηλιγιάννη δείτε Εθνικόν ΚόμμαΤο Εθνικόν Κόμμα Ελλάδος (Ε.Κ.Ε.) ήταν ελληνικό πολιτικό κόμμα. Ιδρύθηκε από τον Ναπολέοντα Ζέρβα το 1945, και έλαβε μέρος στις εκλογές του 1946 και τις εκλογές του 1950. Συγχωνεύτηκε το 1950 με το Κόμμα Φιλελευθέρων.

 Ιδρύθηκε ως, κατά κάποιον τρόπο, πολιτική συνέχεια της αντιστασιακής του οργάνωσης ΕΔΕΣ. Το κόμμα είχε τοπική αναφορά κυρίως στην Ήπειρο, όπως ο ΕΔΕΣ στην Κατοχή. Τα χρηματικά μέσα που διέθετε για την προεκλογική εκστρατεία είχαν κινήσει την περιέργεια για την πηγή προέλευσής τους, ακόμη και σε πολιτευτές των Λαϊκών στην περιοχή. Οι οικονομικοί πόροι για την συντήρηση του κόμματός του προέρχονταν από τις ενισχύσεις που έλαβε από τους Βρετανούς κατά την Κατοχή.Το κόμμα πρωτοεμφανίστηκε στις βουλευτικές εκλογές του 1946 και εξέλεξε 20 βουλευτές. Ο Ζέρβας, στις εκλογές του 1946, συμπεριέλαβε στους εκλογικούς καταλόγους μέλη του "προδοτικού" ΕΔΕΣ Αθηνών, γεγονός που προκάλεσε την αντίδραση στελεχών της οργάνωσης, όπως του Κομνηνού Πυρομάγλου. Αν και στην υπόλοιπη Ελλάδα είχε αμελητέα παρουσία, όπως στο Δήμο Αθηναίων με μικροαστική κοινωνική σύνθεση, όπου έλαβε 2984 ψήφους και ποσοστό 2,29%, στην Ήπειρο και συγκεκριμένα στην περιοχή της Παραμυθιάς έλαβε 74,28% και στην περιφέρεια Ηπείρου 61,70% και 7 έδρες από τις 11 αναλογούσες. Σε ορισμένες άλλες περιοχές άσκησε σημαντική εκλογική επιρροή λόγω της οιονεί τοπικής εξουσίας που είχε συγκροτήσει ο ΕΔΕΣ από την περίοδο της Κατοχής, αλλά και λόγω παρακρατικών οργανώσεων οι οποίες εκβίασαν την ψήφο των πολιτών της περιοχής υπέρ των ακραίων μοναρχικών κομμάτων, μεταξύ αυτών και του ΕΚΕ. Τέτοια περίπτωση ήταν η Λιβαδειά, όπου έλαβε 13,34%. Τέλος είναι χαρακτηριστικό πως σε περιοχές πληγείσες από τους Γερμανούς, όπως το Δίστομο, έλαβε την πλειοψηφία το κόμμα του Ζέρβα, με ποσοστό 67,30%Συμμετείχε στην κυβέρνηση του Δημητρίου Μαξίμου, στην οποία ο Ναπολέων Ζέρβας υπηρέτησε ως Υπουργός Δημόσιας Τάξης. Για τις εκλογές του 1950, ο Ζέρβας διεύρυνε τη συνεργασία του Ε.Κ.Ε. με τους δωσιλογικούς κύκλους της Αθήνας, εντάσσοντας στον συνδυασμό του κόμματος δύο από τους κύριους εισηγητές των ταγμάτων ασφαλείας, συγκεκριμένα τους Θεόδωρο Πάγκαλο και Βασίλειο Ντερτιλή. Η δεύτερη κάθοδος στις εκλογές, αποτέλεσε μία αποτυχία καθώς συγκέντρωσε 3,65% εξασφαλίζοντας μονάχα 7 βουλευτές. Αποτέλεσαν τις τελευταίες εκλογές του κόμματος, καθώς μετέπειτα συγχωνεύτηκε με το Κόμμα Φιλελευθέρων.
Ρότσεστερ (Νέα Υόρκη)

Το Ρότσεστερ (αγγλικά: Rochester, New York), είναι πόλη στην αμερικανική πολιτεία της Νέας Υόρκης. Είναι έδρα της κομητεία Μονρόε. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, το Ρότσεστερ έχει 210.565 κατοίκους, καθιστώντας το Ρότσεστερ την τρίτη μεγαλύτερη πόλη της πολιτείας μετά την Νέα Υόρκη και το Μπάφαλο. Είναι το κέντρο μιας μητροπολιτικής περιοχής που περιλαμβάνει επίσης, πέρα από την κομητεία Μονρόε τις κομητείες Τζενεσή, Λίβινγκστον, Οντάριο, Όρλινς και Γουέιν. Ο πληθυσμός υπολογίστηκε το 2011 σε 1.055.278 κατοίκους. Είναι κτισμένο νότια της λίμνης Οντάριο.

 Το Ρότσεστερ ήταν μία από τις πρώτες αμερικανικές πόλεις που αναπτύχθηκαν ραγδαία και έγινε ιδιαίτερα γνωστή εξαιτίας των αλευρόμυλων κατά μήκος του ποταμού Τζενεσή και στην συνέχεια ως ένας μείζον κατασκευαστικός κόμβος. Το Ρότσεστερ σήμερα είναι διεθνές κέντρο της ανώτερης εκπαίδευσης, καθώς και της ιατρικής και τεχνολογικής ανάπτυξης. Η περιοχή έχει πολλά πανεπιστήμια, πολλά από τα οποία, όπως του Πανεπιστήμιο του Ρότσεστερ και το Τεχνολογικό Ίδρυμα του Ρότσεστερ είναι γνωστά για τα ερευνητικά τους προγράμματα. Η μητροπολιτική περιοχή του Ρότσεστερ είναι σύμφωνα με την Υπηρεσία Εθνικού Εισοδήματος των ΗΠΑ η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία στην πολιτεία, μετά την μητροπολιτική περιοχή της Νέα Υόρκης. Το Ρότσεστερ κατετάγη έκτο ως η πιο «βιώσιμη πόλη» ανάμεσα σε 379 αμερικανικές μητροπολιτικές περιοχές το 2007. Η περιοχή του Ρότσεστερ επίσης έχει λάβει πολλές διακρίσεις για τη συνολική ποιότητα ζωής ανάμεσα σε άλλες μητροπολιτικές περιοχές με πληθυσμό μεγαλύτερο από ένα εκατομμύριο. Το περιοδικό Forbes κατέταξε το 2010 το Ρότσεστερ τρίτη καλύτερη πόλη για την δημιουργία οικογένειας.
Σπήλαιο Γκέλερτ

Το Σπήλαιο Γκέλερτ (Ουγγρικά: Gellérthegyi-barlang) είναι μέρος ενός δικτύου σπηλαίων στον λόφο Γκέλερτ στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας.Το σπήλαιο αναφέρεται επίσης ως <<Σπήλαιο του Αγίου Ιβάν>> (Szent Iván-barlang), ερημίτης που έζησε εκεί και πιστεύεται ότι χρησιμοποιούσε το φυσικό ιαματικό νερό μιας λασπώδους λίμνης δίπλα στο σπήλαιο για να θεραπεύσει τους ασθενείς.Είναι πιθανό ότι το ίδιο νερό τροφοδοτούσε τις πισίνες του παλιού Sáros fürdő , που τώρα ονομάζεται Λουτρά Γκέλερτ.

 Τον 19ο αιώνα το σπήλαιο κατοικήθηκε από μια φτωχή οικογένεια που έχτισε ένα μικρό σπίτι στην είσοδο.Η είσοδος του σπηλαίου έκλεισε με σανίδα και χρησιμοποιήθηκε ως αυλή αγροτών.Αυτή η κατάσταση καταγράφηκε σε έναν πίνακα από τον Mihály Mayr (τη δεκαετία του 1860) και σε μια φωτογραφία του György Klösz το 1877. Η πρώτη σύγχρονη είσοδος για τις σπηλιές κατασκευάστηκε τη δεκαετία του 1920 από μια ομάδα μοναχών του Τάγματος του Οσίου Παύλου οι οποίοι είχαν εμπνευστεί τη κατασκευή από παρόμοιες πέτρινες κατασκευές κατά τη διάρκεια ενός προσκυνήματος στη Λούρδη της Γαλλίας.Ο Κάλμαν Λουξ, καθηγητής στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο της Βουδαπέστης ήταν ο υπεύθυνος αρχιτέκτονας.Μετά το 1926 λειτούργησε ως παρεκκλήσι και μοναστήρι μέχρι το 1951.Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, επίσης χρησίμευσε ως νοσοκομείο για τον στρατό της ναζιστικής Γερμανίας κατά τον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1945, ο Σοβιετικός Στρατός κατέλαβε τη Βουδαπέστη.Επί έξι χρόνια, το σπήλαιο συνέχισε τις θρησκευτικές του λειτουργίες, αλλά το 1951, η Αρχή Προστασίας του Κράτους εισέβαλε στο παρεκκλήσι ως μέρος της δράσης κατά της Καθολικής Εκκλησίας.Ως αποτέλεσμα της επιδρομής, το σπήλαιο σφραγίστηκε, ο ανώτερος του μοναστηριού, Ferenc Vezér, καταδικάστηκε σε θάνατο και τα υπόλοιπα μέλη φυλακίστηκαν για πάνω από δέκα χρόνια. Άνοιξε ξανά στις 27 Αυγούστου 1989 και μέχρι το 1992, το παρεκκλήσι είχε αποκατασταθεί και το Τάγμα του Οσίου Παύλου είχε επιστρέψει στο σπήλαιο.Σήμερα, οι μοναχοί συνεχίζουν να εκτελούν θρησκευτικές λειτουργίες, αν και το σπήλαιο είναι επίσης τουριστικό αξιοθέατο.Η εκκλησία συμπληρώνεται από ένα μυστηριώδες μοναστήρι σκαλισμένο στο βράχο και διακοσμημένο με εντυπωσιακούς νεογοτθικούς πυργίσκους.Τα τείχη της σπηλιάς σχηματίζονται από φυσικό βράχο.Η εκκλησία διαθέτει πολλά δωμάτια ένα από τα οποία είναι διακοσμημένο με σκαλίσματα ενός πιστού του Τάγματος του Οσίου Παύλου .Η βεράντα μπροστά από την είσοδο φυλάσσεται από το άγαλμα του Αγίου Στεφάνου που στέκεται δίπλα στο άλογό του. "Gellért Hill Cave, also known as Saint Ivan's Cave" "Gellért Hotel and Baths" "Budapest Cave Church" "Gellert Hill Cave and an Unusual Church with a Brutal History"
Ευγενία Ομπράτσοβα

Η Ευγενία Βικτόροβνα Ομπράτσοβα (Ρωσικά: Евге́ния Ви́кторовна Образцо́ва, γεννημένη στις 18 Ιανουαρίου 1984) είναι μια Ρωσίδα μπαλαρίνα. Είναι μια πρίμα μπαλαρίνα με το Μπαλέτο Μπολσόι στη Μόσχα και με το Μπαλέτο Μαριίνσκι.

 Η Ευγενία Ομπράτσοβα γεννήθηκε σε μια οικογένεια χορευτών, καθώς η μητέρα της σπούδασε υπό την Ναταλία Ντουντίνσκαγια και ήταν μέλος του μπαλέτου στο Θέατρο Μουσσόργκσκι. Η Ομπράτσοβα ανακάλυψε το ταλέντο της στο χορό από νωρίς και πέρασε τις εισαγωγικές εξετάσεις για την Ακαδημία Μπαλέτου Βαγκάνοβα, η οποία εκπαιδεύει τους νέους χορευτές, προετοιμαζοντάς τους για να τους εντάξη στο Μπαλέτο Μαριίνσκι. Η Ομπράτσοβα αποφοίτησε από την Ακαδημία Βαγκάνοβα το 2002, έχοντας δασκάλα τη Μαρίνα Βασίλεβα, πριν ενταχθεί στο Μπαλέτο Μαριίνσκι και προχωρήσει γρήγορα στην καριέρα της, προστατευμένη και καθοδηγούμενη από ένα προηγούμενο αστέρι μπαλέτου, την διάσημη Νινέλ Κουργκάπκινα.Το 2003, έγινε η νεότερη χορεύτρια στην ιστορία του Μαριίνσκι για να ερμηνεύσει το ρόλο της Ιουλιέτας και έγινε ένας από τους αγαπημένους της ρόλους. Κατά τη διάρκεια της σεζόν 2005/2006, συνέχισε να έχει ανοδική πορεία, και της δόθηκε η ευκαιρία να χορέψει σε τρία μπαλέτα που δημιουργήθηκαν ειδικά για αυτήν. Τον Νοέμβριο, η Κάρλα Φράτσι (διευθύντρια του μπαλέτου της Όπερας της Ρώμης) την κάλεσε να εμφανιστεί στη Σταχτοπούτα του Προκοφιέφ. Τον Μάρτιο, ο κορυφαίος Γάλλος χορογράφος Πιέρ Λακότ την επέλεξε για την αναγέννηση του μπαλέτου Οντίν. Για αυτόν τον ρόλο της η Ομπράτσοβα έλαβε το Ρωσικό βραβείο θεάτρου Χρυσή Μάσκα. Δύο μήνες αργότερα, επέστρεψε στη Ρώμη για να χορέψει στον Φάουστ από τον Λουτσιάνο Κανίτο. Εμπνευσμένη από καλλιτέχνες όπως η Νταΐανα Βίσνεβα, Ουλίανα Λοπατκίνα και Ωρελί Ντουπόντ, η Ομπράτσοβα έχει επαινεθεί για τη δημιουργία πραγματικών ερμηνείων, ευαίσθησίας και ευφυίας για τους βασικούς ρόλους. Αναγνωρίστηκε ιδιαίτερα για το έργο της στο Ρωμαίος και Ιουλιέτα. Η Ομπράτσοβα προήχθη σε βασική χορεύτρια με το Μπαλέτο Μπολσόι τον Φεβρουάριο του 2012.Το 2017 η Ομπράτσοβα ήταν η πρώτη που έπαιξε το ρόλο της Ιουλιέτας στη νέα παραγωγή του Ρωμαίου και Ιουλιέτας με σκηνοθεσία τον Αλεξέι Ρατμάνσκι. Το 2019, ο Κρίστοφερ Γουέλντον έκανε πρεμιέρα στο The Winter's Tale στο θέατρο Μπολσόι με πρωταγωνιστρία την Ομπράτσοβα ως βασίλισσα Ερμιόνη. Για αυτόν τον ρόλο ήταν υποψήφια για το βραβείο Χρυσή Μάσκα. Τον Μάρτιο του 2020 έκανε το ντεμπούτο της ως Φρυγία στο μπαλέτο Σπάρτακος. Το 2016 της απονεμήθηκε ο τίτλος Merited Artist της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Έχει κερδίσει πολλά βραβεία, όπως το Χρυσό Μετάλλιο στο Διεθνή Διαγωνισμό Μπαλέτου της Μόσχας το 2005. Η Ομπράτσοβα εκτελεί επί του παρόντος τους βασικούς ρόλους στο θέατρο Μπολσόι, συμμετέχοντας στις κύριες ρωσικές και διεθνείς παραστάσεις και προσκαλείται ως φιλοξενούμενη σταρ στα γνωστά θέατρα σε όλο τον κόσμο. Η Ευγενία Ομπράτσοβα παντρεύτηκε τον γλύπτη Αντρέι Κορομπτσόφ στις 27 Απριλίου 2014 και μαζί απέκτησαν δίδυμες κόρες, την Σόφια και την Αναστασία, γεννημένες στις 25 Ιουλίου 2016.
Συνταγματικό Δικαστήριο της Ουγγαρίας

Το Συνταγματικό Δικαστήριο της Ουγγαρίας (ουγγρικά: Magyarország Alkotmánybírósága) είναι ένα ειδικό δικαστήριο, το οποίο κάνει δικαστικό έλεγχο των πράξεων του Κοινοβουλίου της Ουγγαρίας. Η επίσημη έδρα του Συνταγματικού Δικαστηρίου είναι στη Βουδαπέστη. Μέχρι το 2012 η έδρα ήταν στο Έστεργκομ.Από την 1η Σεπτεμβρίου 2011 το Συνταγματικό Δικαστήριο απαρτίζεται από 15 δικαστές (προηγουμένως το Δικαστήριο αποτελούνταν από 11 δικαστές). Ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου εκλέγεται από τα μέλη του σε μυστική ψηφοφορία. Ένας ή δύο Αντιπρόεδροι, που διορίζονται από τον Πρόεδρο του Δικαστηρίου, αντικαθιστούν τον Πρόεδρο σε περίπτωση απουσίας του για οποιονδήποτε λόγο. Το Συνταγματικό Δικαστήριο εξετάζει τη συνταγματικότητα των νόμων και δεν δίνει το δικαίωμα προσφυγής έναντι των αποφάσεών του. Χρησιμεύει ως κύριο όργανο για την προστασία του Συντάγματος, μέσω της επανεξέτασης της συνταγματικότητας της νομοθεσίας, και για την προστασία της συνταγματικής τάξης και των θεμελιωδών δικαιωμάτων που εγγυώνται στο Σύνταγμα. Το Συνταγματικό Δικαστήριο εκτελεί τα καθήκοντά του ανεξάρτητα. Διαθέτει το δικό του προϋπολογισμό, ενώ οι δικαστές του που εκλέγονται από το Κοινοβούλιο δεν αποτελούν μέρος του συνήθους δικαστικού συστήματος.

 Στις 19 Οκτωβρίου 1989 το Ουγγρικό Κοινοβούλιο ενέκρινε ένα ψήφισμα σχετικά με τη θέσπιση του Συνταγματικού Δικαστηρίου. Η οργάνωση και η εξουσία του είχαν καθοριστεί νωρίτερα στο πλαίσιο τριμερών πολιτικών διαπραγματεύσεων πάνω στον δημοκρατικό μετασχηματισμό του πολιτικού συστήματος. Οι βασικές διατάξεις περί Συνταγματικού Δικαστηρίου καθορίστηκαν τον Οκτώβριο του 1989 από το Κοινοβούλιο, μέσω της τροποποίησης του Συντάγματος (άρθρο 32/A). Το δικαστήριο συστάθηκε για να προωθήσει την εγκαθίδρυση ενός κράτους δικαίου, καθώς και για την προστασία της συνταγματικής τάξης και των θεμελιωδών δικαιωμάτων. Ο νόμος XXXII του 1989 για τη δημιουργία του ψηφίστηκε από το Κοινοβούλιο στις 19 Οκτωβρίου 1989 και το Συνταγματικό Δικαστήριο άρχισε τις εργασίες του την 1η Ιανουαρίου 1990. Λάσζλο Σόλιομ (1 Ιουλίου 1990 – 24 Νοεμβρίου 1998) Γιάνος Νίμεθ (24 Νοεμβρίου 1998 – 31 Ιουλίου 2003) Αντράς Χολό (1 Αυγούστου 2003 – 12 Νοεμβρίου 2005) Μιχάλι Μπιχάρι (12 Νοεμβρίου 2005 – 2 Ιουλίου 2008) Πίτερ Πατσολάι (3 Ιουλίου 2008 – 24 Φεβρουαρίου 2015) Μπάρναμπας Λενκόβικς (25 Φεβρουαρίου 2015 – 21 Απριλίου 2016) Ταμάς Σούλιοκ (21 Απριλίου 2016 – )
Force It

Το Force It είναι το τέταρτο άλμπουμ του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος UFO, το οποίο κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 1975 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Chrysalis Records".

 Στα τέλη του 1974, οι UFO ξεκίνησαν τις ηχογραφήσεις της δεύτερης κυκλοφορίας τους για την "Chrysalis". Το συγκρότημα είχε αναλάβει ο μάνατζερ Γουίλφ Ράιτ, ενώ την παραγωγή ανέλαβε και πάλι ο μπασίστας των Ten Years After, Λίο Λάιονς. Επίσης, γκεστ συμμετοχή πραγματοποίησε ο κιμπορντίστας των Ten Years After, Τσικ Τσέρτσχιλ. Το συγκρότημα ολοκλήρωσε την χρονιά με μία συναυλία στο "Boat Club" του Νότιγχαμ.Τον Ιανουάριο του 1975, οι UFO διέκοψαν την συνεργασία τους με τον κιθαρίστα Πωλ Τσάπμαν για τις ζωντανές τους εμφανίσεις, με τον Ουαλό να σχηματίζει τους Iona, οι οποίοι εξελίχθηκαν στους Lone Star. Η βορειοαμερικανική περιοδεία τους περιελάμβανε ζωντανές μεταδόσεις από το "Record Plant" του Λος Άντζελες, με το συγκρότημα να παραμένει στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού τον Οκτώβριο και Νοέμβριο του 1975, ολοκληρώνοντας την περιοδεία στη Νέα Υόρκη ως support του Έντγκαρ Γουίντερ. Το εξώφυλλο του άλμπουμ ήταν δημιουργία της "Hipgnosis", όπως έγινε και στα άλμπουμ των UFO τα οποία ακολούθησαν κατά την δεκαετία του '70. Το ζευγάρι που απεικονίζεται είναι η Genesis P-Orridge και Cosey Fanni Tutti από το πειραματικό συγκρότημα των Throbbing Gristle. Για να αποφευχθεί η λογοκρισία στις Ηνωμένες Πολιτείες, το ζευγάρι έγινε διάφανο στην αμερικάνικη έκδοση, ενώ το εξώφυλλο γενικότερα ήταν ένα λογοπαίγνιο, αφού ήταν γεμάτο από βρύσες και διακόπτες που αποτελούσαν αναφορά στον τίτλο του δίσκου. Το "Force It" κατάφερε να μπει στο Top-40 του γερμανικού καταλόγου επιτυχιών, ενώ ήταν ο πρώτος δίσκος του συγκροτήματος που ανέβηκε στο Top-100 του Billboard, φθάνοντας μέχρι το # 71. Force It (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: Ιούλιος 1975 Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Force It" ήταν οι εξής: Φιλ Μογκ - φωνητικά Μίκαελ Σένκερ - κιθάρα Πιτ Γουέι - μπάσο Άντι Πάρκερ - τύμπαναΓκεστ συμμετοχέςΤσικ Τσέρτσχιλ - πλήκτρα Force It - UFO | Songs, Reviews, Credits | AllMusic UFO - Force It (album review) | Sputnikmusic MusicMight :: Artists :: UFO Αρχειοθετήθηκε 2016-04-07 στο Wayback Machine.
Αστρολάβος Ιππάρχου

Ο σφαιρικός αστρολάβος ή αστρολάβος Ιππάρχου ή Ίππαρχου, εκ του ονόματος του εφευρέτη του, που θεωρείται ότι είναι ο Ίππαρχος ο Ρόδιος, αποτελεί αστρονομικό όργανο που το χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι αστρονόμοι.

 Ο σφαιρικός αστρολάβος αποτελείται από πέντε μεταλλικές στεφάνες σε μορφή δακτυλίων κατά την ακόλουθη διάταξη: μία εξωτερική οριζόντια η οποία εφάπτεται εσωτερικά με δύο άλλες κάθετες μεταξύ τους στεφάνες που συνδέονται μόνιμα. Οι δύο αυτές μόνιμες φέρουν επιπρόσθετα άλλες δύο ομόκεντρες κινητές στεφάνες που συνδέονται κατά διαφορετικό άξονα μεταξύ τους. Οι δύο μόνιμα σταθερές στεφάνες ονομάζονταν η μεν μία «κάθετος κύκλος» η δε άλλη «εκλειπτικός κύκλος». Οι σφαιρικοί αστρολάβοι χρησιμοποιήθηκαν από την εποχή του Ιππάρχου και του Πτολεμαίου μέχρι τον 17ο αιώνα. Παράλληλα οι επίπεδοι αστρολάβοι χρησιμοποιήθηκαν περισσότερο για τον καθορισμό του ύψους των αστέρων και ιδίως του Ήλιου και της Σελήνης. Αστρολάβος Αστρολάβος πρισματικός
Boeing XPB

Το Boeing XPB (εσωτερικά είχε την ονομασία Model 50) ήταν δικινητήρια αεράκατος αναγνώρισης και ναυτικής περιπολίας που αναπτύχθηκε στις ΗΠΑ την δεκαετία του 1920. Κατασκευάστηκε ένα αεροσκάφος για το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ.

 Τον Σεπτέμβριο του 1924 το Naval Aircraft Factory ανέλαβε την ανάπτυξη νέας δικινητήριας αερακάτου μακράς ακτίνας δράσης, που θα μπορούσε να καλύψει την απόσταση Σαν Φρανσίσκο-Χαβάης (περ. 3800 km). Τον προκαταρκτικό σχεδιασμό ανέλαβε ο Ισαάκ Λάντον (Isaac Laddon) της Consolidated Aircraft ο οποίος στην συνέχεια μετέφερε τις εργασίες συνέχισης του σχεδιασμού και της κατασκευής του αεροσκάφους στην Boeing. Η νέα αεράκατος ονομάστηκε εσωτερικά Model 50 και ήταν πολύ προηγμένη αεροδυναμικά για την εποχή της. Οι πτέρυγες ήταν μεταλλικής κατασκευής με ξύλινα ακροπτέρυγα και χείλη προσβολής. Το κάτω μέρος της ατράκτου ήταν μεταλλικό ενώ το άνω μέρος από απανωτές στρώσεις ξύλου με επικάλυψη από καπλαμά. Το Model 50, που έλαβε την επίσημη ονομασία XPB-1 από το Ναυτικό, διέθετε δύο κινητήρες Packard 2A-2500 των 800 hp. Η αεράκατος πραγματοποίησε την παρθενική της πτήση τον Αύγουστο του 1925. Σχεδιάζονταν να καθοδηγήσει ένα ζεύγος αερακάτων Naval Aircraft Factory PN-9 στην Χαβάη την 31η Αυγύστου 1925, όμως προβλήματα με τους κινητήρες οδήγησαν στην ακύρωση της συμμετοχής του XPB-1 στην πτήση. Το 1928 το Naval Aircraft Factory αντικατέστησε τους κινητήρες Packard με δύο αστερειδείς κινητήρες Pratt & Whitney R-1690 Hornet των 500 hp, μετονομάζοντας το αεροσκάφος σε XPB-2. Bowers, Peter M. Boeing Aircraft since 1916. London:Putnam, 1989. ISBN 0-85177-804-6. Yenne, Bill. The Story of the Boeing Company]. St Paul, USA: Zenith Imprint, 2005. ISBN 0-7603-2333-X. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Boeing XPB (Flying boat) στο Wikimedia Commons
Αλέξιος Νικολάου

Ο Αλέξιος Νικολάου από τη Λήμνο (γεν. 1797) υπήρξε αγωνιστής στην Ελληνική Επανάσταση του 1821. Στο Αρχείο Αγωνιστών του 21 έχει Α.Μ. 246. Μεταπολεμικά υπηρέτησε ως εθελοντής δεκανέας και εγκαταστάθηκε στην Στυλίδα.

 Ο Αλέξιος Νικολάου γεννήθηκε στη Λήμνο το 1797 και συμμετείχε στην Επανάσταση από την αρχή του αγώνα, το 1821. Πολέμησε ως απλός στρατιώτης υπο τις διαταγές των στρατηγών Γιατράκου, Νικηταρά και του φιλέλληνα Φαβιέρου. Πήρε μέρος στις εκστρατείες και μάχες στην Κάρυστο, στην Τρίπολη, Κερατσίνι, Χίο και Ψαρά. Το 1825, μετά την εκστρατεία των Ψαρών, κατατάχτηκε στο ιππικό και στη συνέχεια στο λόχο Απομάχων, όπου προήχθη σε δεκανέα. Το 1834 κατατάχθηκε στο 2ο ελαφρό τάγμα Οροφυλακής του Βάσου Μαυροβουνιώτη και υπηρέτησε ενεργά ως το 1838. Από το μητρώο του προκύπτει ότι υπηρέτησε συνεχώς την πατρίδα επί 17 έτη και 9 μήνες (1821-1838) με διαγωγή "εξαίρετον-άμεμπτον". Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Στυλίδα Φθιώτιδας, όπου είχε δημιουργήσει οικογένεια. Συνέχισε να ανήκει στην Οροφυλακή ως το 1853. Στις 24 Οκτωβρίου 1853 έκανε αίτηση να του χορηγηθεί σύνταξη "ένεκα γήρατος". Στις 12 Ιανουαρίου 1854 με απόφαση του Όθωνα του χορηγήθηκε μηνιαία σύνταξη 17 δρχ. "ένεκα αρχαιότητος υπηρεσίας". Τάσος Καψιδέλης, "Η Λήμνος στην επανάσταση του 1821", Αθήνα 1986.
Πραστειό Αμμοχώστου

Το Πραστειό είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Prastio». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2018.
Σαβίνα Αικατερίνη της Ανατολικής Φρισίας

Η Σαβίνα-Αικατερίνη, γερμ.: Sabina Catharina von Ostfriesland (11 Αυγούστου 1582, Έζενς – 31 Μαΐου 1618) από τον Οίκο των Σίρκσενα ήταν κόρη του κόμη της Ανατολικής Φρισίας και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Ρήτμπεργκ (τώρα στη Γερμανία).

 Ήταν η πρώτη κόρη του Έννο Γ΄ κόμη της Ανατολικής Φρισίας και της πρώτης συζύγου του Βάλμπουργκις κόμισσας του Ρήτμπεργκ. Στη Συνθήκη του Μπέρουμ της 28ης Ιανουαρίου τα εδάφη, που είχε κληρονομήσει ο πατέρας της από τη Βάλμπουργκις, χωρίστηκαν μεταξύ της Σαβίνας-Αικατερίνης και της αδελφής της Αγνής, επειδή ο πατέρας τους ήθελε να νυμφευτεί ξανά. Η Σαβίνα-Αικατερίνη έλαβε την κομητεία του Ρήτμπεργκ. Στις 3 Μαρτίου 1601 η Σαβίνα-Αικατερίνη παντρεύτηκε τον θείο της Ιωάννη Γ΄, σε μία τελετή που τέλεσε ο Λέοναρντ Ρούμπεν ηγούμενος του αβαείου του Άμπντινγκχοφ. Η απαραίτητη παπική εξαίρεση για να επιτραπεί ο γάμος μεταξύ συγγενών 3ου βαθμού, εκδόθηκε στις 13 Απριλίου 1600. Πριν από τον γάμο το ζεύγος είχε μεταστραφεί στην καθολική πίστη. Το 1618 οι δύο τους έθεσαν τα θεμέλια για το μοναστήρι των Φραγκισκανών στο Ρήτμπεργκ. Το ιδρυτικό έγγραφο της μονής εκδόθηκε το 1629. Η Σαβίνα-Αικατερίνη απεβίωσε στις 31 Μαΐου 1618 κατά τη γέννηση του ενδέκατου παιδιού της. Τάφηκε στο παρεκκλήσιο. Παντρεύτηκε τον Ιωάννη Γ΄ των Σίρκσενα και είχε παιδιά: Έντσαρντ (2 Φεβρουαρίου 1602 - 28 Μαρτίου 1603), απεβ. 1 έτους. Άννα-Βάλμπουργκις (27 Οκτωβρίου 1603 - 29 Νοεμβρίου 1604), απεβ. 1 έτους. Μαρία-Αικατερίνη (γενν. 28 Οκτωβρίου 1604), παντρεύτηκε τον μαρκήσιο του Βάρενμπορν. Ερνέστος-Χριστόφορος, (1 Απριλίου 1606 - 31 Δεκεμβρίου 1640), κόμης του Ρήτμπεργκ 1625-1640, βοηθός στρατάρχη, παντρεύτηκε την Aλμπερτίνα-Μαρία μαργραβίνα του Σανκτ Μάρτιν. Φίλιππος-Έννο (23 Μαρτίου 1608 - 14 Μαΐου 1636), μέλος του Συλλόγου του καθεδρικού της Κολωνίας, του Στρασβούργου και του Πάντερμπορν. Απεβ. 28 ετών. Λεοπόλδος (23 Νοεμβρίου 1609 - 14 Νοεμβρίου 1635), μέλος του Συλλόγου του καθεδρικού της Κολωνίας, του Στρασβούργου και του Πάντερμπορν. Απεβ. 26 ετών. Βάλμπουργκις-Μαρία (8 Μαΐου 1612 - 13 Ιουνίου 1613), απεβ. 1 έτους. Φραγκίσκος-Φερδινάνδος (4 Οκτωβρίου 1613 - 27 Ιουνίου 1648), μέλος του Συλλόγου του καθεδρικού της Κολωνίας, του Μαγδεβούργου, του Στρασβούργου και του Χάλμπερστατ. Κλάρα-Σοφία (γενν. 7 Μαρτίου 1615), απεβ. 35 ετών. Άννα-Κλάρα (γενν. 30 Μαΐου 1616). Ιωάννης Δ΄ (31 Μαΐου 1618 - 7 Αυγούστου 1660), 1640–1660, κόμης του Ρήτμπεργκ 1640–1660, νυμφεύτηκε την Άννα-Αικατερίνη του Ζαλμ-Ράιφερσαϊτ και είχε τέκνα.
Καλτσοδέτα

Η καλτσοδέτα είναι εξάρτημα ενδύσεως (αξεσουάρ) που συγκρατεί τις μακριές κάλτσες, κυρίως των γυναικών (βλ. και ζαρτιέρα). Ως μη εμφανές στοιχείο ενδύσεως μπορεί να θεωρηθεί σημείο της γυναικείας σεξουαλικότητας ή και φετίχ.

 Το Τάγμα της "καλτσοδέτας" -ή κατ' άλλη απόδοση "της περικνημίδας"- (Order of the Garter) είναι το παλαιότερο και το ανώτατο τάγμα της βρετανικής ιπποσύνης. Ιδρύθηκε από τον Εδουάρδο Γ΄ το 1348. Η ίδρυσή του συνδέεται με τον θρύλο ότι σε μία επίσημη δεξίωση της βρετανικής αριστοκρατίας στο Καλαί της Γαλλίας, έπεσε από τη γάμπα της κόμισσας του Σώλσμπερυ (Ιωάννας ή της μητέρας της Αικατερίνης), η καλτσοδέτα της, ενώ αυτή χόρευε. Ο βασιλιάς Εδουάρδος Γ΄, προκειμένου να μην αισχυνθεί η κόμισσα, έσκυψε και τής επέστρεψε την καλτσοδέτα, λέγοντας στα γαλλικά τη φράση "Ντροπή σε όποιον σκεφθεί κάτι άσχημο γι' αυτό". Η φράση αυτή αποτελεί το "μότο" του τάγματος ως σήμερα. Ενδεχομένως, ο πραγματικός λόγος της ίδρυσης του ανωτέρω τάγματος ήταν η διεκδίκηση του γαλλικού θρόνου από τον Εδουάρδο Γ΄, ενώ ίσως με τον όρο "garter" δηλώνεται ένα εξάρτημα της πολεμικής πανοπλίας. Τον Νοέμβριο του 2011, η λέξη "καλτσοδέτα" απασχόλησε την ελληνική δημοσιογραφική επικαιρότητα, όταν σε συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας του τότε κυβερνώντος κόμματος, μέλος της Κυβέρνησης αποκάλεσε (οπωσδήποτε απαξιωτικά και μάλλον απρεπώς) γυναίκα-βουλευτή, μέλος του ιδίου κόμματος, "καλτσοδέτα". Το επεισόδιο σχολιάσθηκε ιδιαίτερα από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. http://www.royal.gov.uk/monarchUK/honours/Orderofthegarter/orderofthegarter.aspx https://web.archive.org/web/20131104022153/http://www.bibliotecapleyades.net/sociopolitica/sociopol_garter03.htm https://web.archive.org/web/20130719174948/http://www.britainexpress.com/History/medieval/garter.htm https://web.archive.org/web/20140606191425/http://aienaristeyein.com/2011/11/03/ http://www.iefimerida.gr/news/24558/
Έδικτο της Βορμς

Το Έδικτο της Βορμς ήταν διάταγμα του Κάρολου Κουίντου, το οποίο εκδόθηκε στις 26 Μαΐου 1521 και με το οποίο κηρύχθηκε παράνομος ο Μαρτίνος Λούθηρος και απαγορεύτηκε η ανάγνωση και διανομή των κειμένων του. Ο ίδιος ο Λούθηρος όχι μόνο απαγορευόταν να φιλοξενηθεί από οποιονδήποτε, αλλά επιβαλλόταν σε όποιον μπορούσε να τον συλλάβει, να τον παραδώσει στη Ρώμη.

 Το διάταγμα εκδόθηκε αφού ο Λούθηρος παρέστη και απολογήθηκε στη Δίαιτα της Βορμς στις 17 και 18 Απριλίου 1521. Αφού εκεί ο Λούθηρος αρνήθηκε οποιαδήποτε ανάκληση όσων είχε γράψει και πει, εφόσον δεν συγκρούονταν με την Αγία Γραφή ή την λογική, ο Κάρολος εξέδωσε το διάταγμα στις 8 Μαΐου. Αφού η Δίαιτα ολοκληρώθηκε στις 25 Μαΐου, το κείμενο του διατάγματος έγινε αποδεκτό από όσους συμμετέχοντες ευγενείς δεν είχαν ακόμη αποχωρήσει και στη συνέχεια δημοσιοποιήθηκε. Ήδη από τις 3 Ιανουαρίου του 1521 o Λούθηρος είχε αφοριστεί με το παπικό διάταγμα Decet Romanum Pontificem. Σύμφωνα με το τότε ισχύον αυτοκρατορικό δίκαιο, ο αφορισμός οδηγούσε αυτομάτως στην παρανομία στην Αυτοκρατορία - ωστόσο, σύμφωνα με τους όρους της εκλογής Αυτοκράτορα του 1519, ήταν απαραίτητη προηγούμενη ιδιαίτερη ακρόαση. Το Έδικτο της Βορμς δεν μπόρεσε να επιβληθεί σε ολόκληρη την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, κυρίως επειδή ο Κάρολος Κουίντος έλειψε αμέσως μετά την υπογραφή του για σχεδόν μια δεκαετία από την Αυτοκρατορία. Ιδιαίτερα ο επιχώριος εκλέκτορας του Λούθηρου, ο Φρειδερίκος Γ΄ της Σαξονίας, αμφισβήτησε την εγκυρότητα του διατάγματος, καθώς αυτό είχε εγκριθεί από την εναπομείνασα μειονότητα μετά την αποχώρηση της πλειοψηφίας των συμμετεχόντων στο συμβούλιο. Έτσι, απήγαγε τον Λούθηρος και τον έφερε στον Πύργο του Βάρτμπουργκ. Στη Δίαιτα της Σπάιερ το 1526 αποφασίστηκε η εφαρμογή του Εδίκτου να επαφίεται αφέθηκε στους κατά τόπους ευγενείς, με τρόπο που να ευθύνονται ενώπιον του Θεού και του Αυτοκράτορα. Στη συνέχεια, αρκετοί λουθηρανοί άρχοντες ίδρυσαν περιφερειακές εκκλησίες, οι οποίες τους έδιναν, πέραν της κοσμικής, και την ανώτατη πνευματική εξουσία στην επικράτειά τους. Το διάταγμα επαναβεβαιώθηκε στη Δίαιτα της Σπάιερ του 1529, αλλά επέφερε αποτελέσματα μόνο στα καθολικά εδάφη. Η αντίδραση («διαμαρτυρία») των λουθηρανών φεουδαρχών τους έδωσε έκτοτε το προσωνύμιο «Προτεστάντες» . Gerhard Liebig: Protestantische Kirchwerdung und Wormser Edikt. Karl V. als lutherischer „Kirchenvater“ wider Willen. Archiv für lutherische Theologie 24 (1995). Ekkehart Fabian: Die Entstehung des Schmalkaldischen Bundes und seiner Verfassung 1524/29–1531/35. (= Schriften zur Kirchen- und Rechtsgeschichte 1). Zweite, aufgrund neuer Quellen vollständig überarbeitete und erweiterte Auflage, Tübingen 1962. Luther auf dem Reichstag zu Worms Text des Wormser Edikts Αρχειοθετήθηκε 2007-02-19 στο Wayback Machine. Faksimile nach dem Original-Plakatdruck in der Stadtbibliothek Worms
Νάρεφ

Ο Νάρεφ (πολωνικά: Narew, λευκορωσικά: Нараў‎, ουκρανικά: Нарва‎, λιθουανικά: Narevas, σουδοβιανά: Naura, παλαιά γερμανικά: Nare) είναι ποταμός μήκους 499 χιλιομέτρων, κυρίως, στη βορειοανατολική Πολωνία, ο οποίος είναι επίσης παραπόταμος του Βιστούλα. Είναι ο πέμπτος μεγαλύτερος ποταμός της Πολωνίας και ένα από τα λίγα πλεγμένα ποτάμια της Ευρώπης, ο όρος που σχετίζεται με τα μπλεγμένα κανάλια που μοιάζουν με πλεγμένα μαλλιά. Περίπου 57 χιλιόμετρα του ποταμού ρέουν μέσω της δυτικής Λευκορωσίας.

 Το όνομα του ποταμού προέρχεται από μια πρωτοϊνδοευρωπαϊκή ρίζα *nr που σχετίζεται κυρίως με το νερό (συγκρίνετε Νερέτβα, Νερίς, Νερ και Νουρ) ή από ένα ρήμα της λιθουανικής γλώσσας nerti, που σχετίζεται κυρίως με την κατάδυση και την πλημμύρα. Ο Νάρεφ διασχίζει τη γεωγραφική περιοχή της Ευρώπης, γνωστή ως Wysoczyzny Podlasko – Bialoruskie (Υψίπεδο Ποντάλάσιε-Λευκορωσίας) που βρίσκεται εντός του Βοεβοδάτου Ποντλάσκιε και του Βοεβοδάτου Μασοβίας της Πολωνίας και του Όμπλαστ Γκρόντνο της Λευκορωσίας. Εθνικό Πάρκο Νάρεφ Πάρκο Τοπίου Νάρεφ Γεωγραφία της Πολωνίας Φυσικός τουρισμός (παρατήρηση πουλιών) στο Εθνικό Πάρκο Νάρεφ
BBC Ανατολικά Μίντλαντς

Το BBC Ανατολικά Μίντλαντς (αγγ. BBC East Midlands) είναι τοπικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας του BBC στα Ανατολικά Μίντλαντς και έχει την έδρα του στο Νότινγκαμ. Ο φορέας εξυπηρετεί τις Κομητείες: Ντέρμπισαϊρ, Λέστερσαϊρ, Νότινγκαμσαϊρ, ρούτλαντ και το Νότιο Κεστεβεν του Λίνκολνσαϊρ. Ο φορέας ιδρύθηκε τον Ιανουάριο του 1991, όταν αποκόπηκε από το BBC Μίντλαντς για την εξυπηρέτηση της νέας κομητείας.

 BBC Radio Nottingham : ξεκίνησε να εκπέμπει στις 31 Ιανουαρίου του 1968 και εξυπηρετεί την κομητεία Νότινγκαμσαϊρ. Ο σταθμός εκπέμπει στους 95.1, 95.5 και 103.8 στα FM και στους 1584 στα AM. Από τις 30 Απριλίου του 2004, ο σταθμός ξεκίνησε εκπέμπει και μέσω ψηφιακού ραδιοφώνου. Στο διαδίκτυο, ο σταθμός εκπέμπει μέσω της υπηρεσίας RealPlayer. Τα στούντιο του σταθμού βρίσκονται στο Νότινγκαμ.BBC Radio Derby : ξεκίνησε να εκπέμπει στις 29 Απριλίου του 1971 και εξυπηρετεί τις κομητείες Ντέρμπισαϊρ και Στάφορντσάιρ. Ο σταθμός έχει πάρει το βραβείο "Ραδιοφωνικός σταθμός της χρονιάς", στην κατηγορία για ραδιοφωνικούς σταθμούς, οι οποίοι εξυπηρετούν μεταξύ 300.000 και 1 εκατομμύριο ακροατές, στα βραβεία Sony Radio Academy Awards τις χρονιές 2007, 2010 και 2011. Ο σταθμός είναι ο πρώτος σταθμός του BBC Local Radio, ο οποίος κερδίσει το συγκεκριμένο βραβείο τρεις φορές. Το πρόγραμμα του σταθμού περιέχει ενημερωτικές εκπομπές, αθλητικές, δελτία καιρού, ταξιδιωτικές και ψυχαγωγικές εκπομπές, συνεντεύξεις και συζητήσεις. Οι ηλικίες που ακούνε τον σταθμό είναι πάνω από 45, ωστόσο οι αθλητικές εκπομπές καθώς και οι εκπομπές του Σαββατοκύριακου προσελκύουν και ανθρώπους μικρότερης ηλικίας.BBC Radio Leicester : o οποίος ξεκίνησε να εκπέμπει στις 8 Νοεμβρίου του 1967 και εξυπηρετεί τις κομητείες Λέστερσαϊρ και Ρούτλαντ. Ο σταθμός εκπέμπει από τα στούντιό του, τα οποία βρίσκονται στο Λέστερ, στους 104.9 στα FM, μέσω ψηφιακού ραδιοφώνου και μέσω διαδικτύου, από την υπηρεσία BBC iPlayer. Το 2005, ο σταθμός μετακόμισε στην οδό "St Nicholas Place". Το κτήριο στεγάζει τα στούντιο του σταθμού, το "BBC College" της περιφέρειας των Μίντλαντς, και το BBC Shop, ένα μαγαζί το οποίο πουλάει πράγματα με το λογότυπο του BBC. Τα στούντιο του οργανισμού στην κομητεία, εγκαινιάστηκαν το 1999. Στο κτήριο στεγάζεται και η ενημερωτική εκπομπή του οργανισμού "East Midlands Today". Στο κτήριο υπάρχει ένα ακόμα μικρό στούντιο και κάποιες βοηθητικές υπηρεσίες του ραδιοφωνικού σταθμού BBC Radio Nottingham, ωστόσο ο σταθμός δεν στεγάζεται στο συγκεκριμένο κτήριο, αλλά στην οδό "London Road" στο Νότινγκαμ. Επιπλέον, ο οργανισμός έχει γραφεία στο Ντέρμπι, στα οποία στεγάζεται το Radio Derby και γραφεία στο Λέστερ, στα οποία στεγάζεται το Radio Leicester.
Αργυριωδιούχο ρουβίδιο

Το αργυριωδιούχο ρουβίδιο ή ιωδίδιο αργύρου-ρουβιδίου (αγγλικά: rubidium silver iodide) είναι η ανόργανη τριαδική ένωση με εμπειρικό τύπο RbAg4I5. Ανακαλύφθηκε κατά τη διάρκεια έρευνας για χημικά που θα είχαν ιδιότητες ιονικής αγωγιμότητας α-φάσης ιωδιούχου αργύρου (AgI) σε θερμοκρασίες κάτω από 146°C.

 Η κρυσταλλική δομή του αποτελείται από σύνολα τετραέδρων ιωδίου, που μοιράζονται έδρες διαμέσου των οποίων διαχέονται τα ιόντα αργύρου. Το αργυριωδιούχο ρουβίδιο παράγεται με σύντηξη ή συνάλεση ιωδιούχου ρουβιδίου (RbI) και ιωδιούχου αργύρου, σε στοιχειομετρικές ποσότητες. Η αγωγιμότητά του συμπεριλαμβάνει την κινητικότητα των ιόντων αργύρου (Ag+) μέσα στο κρυσταλλικό πλέγμα του. Η αναφερόμενη αγωγιμότητα (της ένωσης) είναι 25 S/m. Το αργυριωδιούχο ρουβίδιο προτάθηκε γύρω στο 1970 ως στερεός ηλεκτρολύτης για μπαταρίες, και χρησιμοποιήθηκε σε σύνδεση με ηλεκτρόδια αργύρου (Ag) και τριιωδιούχου ρουβιδίου (RbI3). Η οικογένεια ενώσεων αργυριωδιούχου ρουβιδίου είναι μια ομάδα ενώσεων ή και στερεών διαλυμάτων που είναι ισοδομικά με το αργυριωδιούχο ρουβίδιο, α-τροποποίησης. Παραδείγματα τέτοιων προχωρημένων υπεριονικών αγωγών με κινητά ιόντα αργύρου ή χαλκού (Cu+) συμπεριλαμβάνουν τις ακόλουθες ενώσεις: Αργυριωδιούχο ρουβίδιο (RbAg4I5). Αργυριωδιούχο αμμώνιο (ΝΗ4Ag4I5). Αργυριωδιούχο κάλιο (KAg4I5). Αργυριωδιούχο καίσιο (CsAg4I5). Αργυροβρωμοτετριωδιούχο καίσιο (CsAg4BrI4). Αργυροδιβρωμοτριωδιούχο καίσιο (CsAg4Br2I3). Αργυροδιιωδοτριβρωμιούχο καίσιο (CsAg4Br3I2). Αργυριωδοτετραβρωμιούχο καίσιο (CsAg4Br4I). Αργυροβρωμιούχο καίσιο (CsAg4Br5). Αργυροδιβρωμοδιιωδοχλωριούχο ρουβίδιο (CsAg4ClBr2I2). Χαλκοδιιωδοτριχλωριούχο ρουβίδιο (RbCu4Cl3I2). Χαλκιωδιούχο κάλιο (KCu4I5).
NGC 3868

Ο NGC 3868 είναι φακοειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 300 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Λέοντα. Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Εντουάρ Στεφάν (Édouard Stephan) στις 23 Μαρτίου 1884 και ανήκει στο Σμήνος του Λέοντα.

 Δεδομένα για το NGC 3868 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 3868 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 3868 στο Wikimedia Commons
Μορντεχάι Βανούνου

Ο Μορντεχάι Βανούνου (14 Οκτωβρίου 1954) είναι Ισραηλινός πρώην τεχνικός στο Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών του Ισραήλ στην έρημο Νεγκέβ (Negev Nuclear Research Center), ο οποίος το 1986 αποκάλυψε στον βρετανικό τύπο λεπτομέρειες σχετικά με το πυρηνικό πρόγραμμα του Ισραήλ. Λίγο αργότερα απήχθη στη Ρώμη από Ισραηλινούς πράκτορες και μεταφέρθηκε στο Ισραήλ. Εκεί δικάστηκε κεκλεισμένων των θυρών και καταδικάστηκε σε 18 χρόνια φυλάκιση, 11 από τα οποία παρέμεινε στην απομόνωση. Αφέθηκε ελεύθερος το 2004 αλλά του επιβλήθηκαν μια σειρά από περιορισμούς: μεταξύ άλλων του απαγορεύτηκε να δώσει συνεντεύξεις σε ξένους δημοσιογράφους και να φύγει από τη χώρα. Τα επόμενα χρόνια συνελήφθη επανειλημμένα από την ισραηλινή αστυνομία και του επιβλήθηκαν διάφορες ποινές για παράβαση των περιορισμών που του είχαν επιβληθεί.

 Black, Ian. Israel's Secret Wars: A History of Israel's Intelligence Services, Grove Press, 1992. Cohen, Avner. Israel and the Bomb, New York: Columbia University Press (1999). Cohen, Yoel. The Whistleblower of Dimona: Israel, Dimona & the Bomb. Fleming, Eileen. Memoirs of a Nice Irish American 'Girl's' Life in Occupied Territory. Fleming, Eileen. "Beyond Nuclear: Mordechai Vanunu's Freedom of Speech Trial and My Life as a Muckraker". Fleming, Eileen. "The Vanunu Legend: Israel’s Nuclear Whistleblower’s Struggle for Freedom" [. Fleming, Eileen. “Heroes, Muses and the Saga of Mordechai Vanunu”, Outskirts Press, 2015, Gaffney, Mark. Dimona: The Third Temple? The Story Behind the Vanunu Revelation. Gilling, Tom and John McKnight. Trial and Error — Mordechai Vanunu and Israel's Nuclear Bomb. 1991 Monarch Publications. Toscano, Louis. Triple Cross. 1990 Birch Lane Press Spiro, Gideon. Vanunu and the Israeli Bomb. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Mordechai Vanunu στο Wikimedia Commons http://www.vanunu.com/ http://www.nytimes.com/2004/04/21/international/middleeast/21CND-NUCL.html?scp=1&sq=Vanunu%20drugged&st=cse http://news.bbc.co.uk/2/hi/middle_east/3758693.stm http://www.kathimerini.gr/182329/article/epikairothta/kosmos/h-istoria-toy-morntexai-vanoynoy
Ιερά Μητρόπολις Μυτιλήνης, Ερεσσού και Πλωμαρίου

Η Ιερά Μητρόπολις Μυτιλήνης, Ερεσσού και Πλωμαρίου είναι μια από τις Μητροπόλεις των λεγομένων «Νέων Χωρών». Έδρα της είναι η πόλη της Μυτιλήνης και Μητροπολίτης της είναι από το 1988 ο Ιάκωβος (Φραντζής).

 Ζαχαριάδου, Ελισάβετ Α. (1996). Δέκα τουρκικά έγγραφα για την Μεγάλη Εκκλησία (1483-1567) (PDF). Αθήνα: Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, Ινστιτούτο Βυζαντινών Ερευνών. ISBN 960-7094-69-7. Bekker, August Immanuel (1849). Historia Politica et Patriarchica Constantinopoleos; Epirotica. Bonn. Καλλίφρων, Βασίλειος Δ. (1867). Εκκλησιαστικά ή Εκκλησιαστικόν Δελτίον. Κωνσταντινούπολη. Αποστολόπουλος, Δημήτρης Γ. (1987). Η Νομική Συναγωγή Του Δοσιθέου. Μία Πηγή Και Ένα Τεκμήριο. Αθήνα: Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, Κέντρο Νεοελληνικών Ερευνών.
Βραβείο Πρεσβευτή Συνείδησης

Το Βραβείο Πρεσβευτή Συνείδησης είναι το πιο γνωστό βραβείο της Διεθνούς Αμνηστίας για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Τιμά τα άτομα και τις ομάδες που έχουν προωθήσει το ζήτημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δείχνοντας εξαιρετικό θάρρος για τη διεκδίκηση του αιτήματος και έχουν χρησιμοποιήσει τα ταλέντα τους για να εμπνεύσουν και άλλους. Επίσης, στοχεύει να δημιουργήσει συζήτηση, να ενθαρρύνει τη συζήτηση και την ευαισθητοποίηση για εμπνευσμένες ιστορίες και ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

 2003 - Βάτσλαβ Χάβελ, ο πρώην πρόεδρος της Δημοκρατίας της Τσεχίας 2004 - Μαίρη Ρόμπινσον, πρώην πρόεδρος της Ιρλανδίας και Χίλντα Μοράλες Τρουχίγιο, Ύπατος αρμοστής του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, Γουατεμαλανή ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των γυναικών 2005 - U2, Πωλ ΜακΓκίννες 2006 - Νέλσον Μαντέλα, πρώην Πρόεδρος της Νότιας Αφρικής 2008 - Πίτερ Γκάμπριελ, μουσικός και ακτιβιστής 2009 - Αούνγκ Σαν Σου Κι, ηγέτης του βιρμανικού Εθνικού Συνδέσμου για τη Δημοκρατία. Το βραβείο αποσύρθηκε στις 12 Νοεμβρίου 2018. 2013 - Μαλάλα Γιουσαφζάι, μαθήτρια, μπλόγκερ, ακτιβίστρια και Χάρι Μπελαφόντε, Αμερικανός τραγουδιστής, ακτιβιστής για τα ανθρώπινα δικαιώματα και της κοινωνικής δικαιοσύνης 2015 - Τζόαν Μπαέζ, Αμερικανίδα τραγουδίστρια, τραγουδοποιός και αγωνιστής και Άι Γουεϊγουέι, Κινέζος σύγχρονος καλλιτέχνης και ακτιβιστής 2016 - Ανζελίκ Κιντζό, Μπενινέζα τραγουδίστρια και Lutte Pour Le Changement, κίνημα ειρηνικών νεανικών διαμαρτυριών και Λε Μπαλάι Σιτογιέν, ένα πολιτικό κίνημα στην Μπουρκίνα Φάσο και Y'en a Marre, μια ομάδα Σενεγαλέζων ράπερ και δημοσιογράφων 2017 - Αλίσια Κιζ, Αμερικανίδα μουσικός και ακτιβίστρια για τα δικαιώματα για των αυτοχθόνων ανθρώπων στον Καναδά 2018 - Κόλιν Κάπερνικ, πρώην παίκτης του Νάσιοναλ Φούτμπολ Λιγκ και ακτιβιστής γονατιστής διαμαρτυρίας για φυλετική αδικία 2019 - Γκρέτα Τούνμπεργκ, σουηδή ακτιβίστρια και το κίνημα Παρασκευές για το μέλλον, μέρος των μαθητικών κινητοποιήσεων για το κλίμα Ιστοσελίδα της Διεθνούς Αμνηστίας