Ε/Γ - Ο/Γ Οδυσσέας Ελύτης

|- Το Ε/Γ-Ο/Γ Οδυσσέας Ελύτης ήταν πορθμείο αυτοκινήτων και επιβατών, που κατασκευάστηκε το 1972 από το ναυπηγείο Dubigeon Normandie στη Νάντη της Γαλλίας για την Rederi AB Svea για χρήση στην κυκλοφορία της γραμμής Silja. Στη συνέχεια έπλευσε με τα ονόματα Regina, Mediterranean Sun, Οδυσσέας Ελύτης, Scandinavia Sky, Tallink, El Tor, Monte Carlo και El Safa, μέχρι να διαλυθεί στο Άλανγκ της Ινδίας το 2005. Ως Svea Regina ήταν, μαζί με το αδελφό του, Aallotar, το πρώτο πλοίο που ξεκίνησε καθημερινά όλο το χρόνο καθημερινή κίνηση μεταξύ Ελσίνκι και Στοκχόλμης, των πρωτευουσών της Φινλανδίας και της Σουηδίας, αντίστοιχα. Το Ελληνικό του όνομα, προέρχεται από τον Οδυσσέα Ελύτη, Έλληνα ποιητή.

 Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, τα πλοία που εκτελούσαν την υπηρεσία Ελσίνκι - Στοκχόλμη ήταν μικρά σκάφη που ανήκαν στην Finland Steamship Company (FÅA), την Rederi AB Svea και την Steamship Company Bore . Τα πλοία που χρησιμοποιήθηκαν στην υπηρεσία δεν κατασκευάστηκαν για πλοήγηση σε πυκνούς θαλάσσιους πάγους και ως εκ τούτου η υπηρεσία έπρεπε να διακοπεί κατά τους χειμερινούς μήνες. Η Siljavarustamo, μια κοινή θυγατρική των τριών εταιρειών που αναφέρθηκαν παραπάνω, είχε ξεκινήσει τη λειτουργία συγκεκριμένων πλοίων αυτοκινήτων/επιβατών από τη δυτική Φινλανδία στη Στοκχόλμη και άλλα κοντινά λιμάνια το 1961, και μέχρι το τέλος της δεκαετίας η Siljavarustamo άρχισε επίσης να σχεδιάζει πλοία για την υπηρεσία Ελσίνκι -Στοκχόλμη. Τα σχέδια ήταν η κατασκευή δύο πορθμείων για καθημερινή εξυπηρέτηση που να επιτρέπει κυκλοφορία όλο το χρόνο στη διαδρομή και αρκετά υψηλή ταχύτητα που θα τους επέτρεπε να αναχωρήσουν το βράδυ, με άφιξη το επόμενο πρωί (αντί ημερήσιες αναχωρήσεις των πλοίων που χρησιμοποιούνταν τότε στην υπηρεσία). Η κύρια ευθύνη για το σχεδιασμό των πλοίων δόθηκε στον Καρλ-Μπέρτελ Ένγκστρομ, μετά από στόχους που έθεσαν τα στελέχη μάρκετινγκ Γκόστα Ρύνινγκ και Καλέβι Ετέλα . Στις 3 Ιανουαρίου 1971 η Siljavarustamo έδωσε παραγγελία για τα νέα πλοία στο ναυπηγείο Dubigeon Normandie στη Νάντη της Γαλλίας . Ταυτόχρονα με την παραγγελία των πλοίων, οι ιδιοκτήτες της Siljavarustamo σχεδίαζαν σχέδια αναδιοργάνωσης των εργασιών τους. Αποφασίστηκε να μετατραπεί η Siljavarustamo σε κοινή εταιρεία μάρκετινγκ για την FÅA, τη Svea και την Bore με τη νέα ονομασία Silja Line, ενώ τα πλοία που ανήκουν στο Siljavatustamo θα μεταφερθούν στους στόλους των ιδιοκτητών του Siljavarustamo. Μόνο πέντε ημέρες μετά την παραγγελία των νέων πλοίων και την υπογραφή του προσωπικού, επιτρέποντας τη μεταφορά της σύμβασης κατασκευής στη FÅA, τη Svea ή την Bore. Τον Φεβρουάριο του 1970 η σύμβαση του πρώτου πλοίου μεταφέρθηκε στη FÅA, το οποίο τελικά έγινε το Aallotar, ενώ η σύμβαση του δεύτερου πλοίου μεταφέρθηκε στη Svea στις 9 Νοεμβρίου 1970. Η βάση του πλοίου (καρίνα ή τρόπιδα) που ανήκε στην Svea τοποθετήθηκε στις 2 Ιουνίου 1971 και καθελκύστηκε έξι μήνες αργότερα στις 3 Δεκεμβρίου 1971. Στις 13 Φεβρουαρίου 1972 μια καταιγίδα έκανε το πλοίο να αποκολληθεί από το σημείο τοποθέτησης του εξοπλισμού, με αποτέλεσμα μικρές ζημιές. Παρά τις δυσκολίες, το πλοίο παραδόθηκε στην Rederi AB Svea στις 26 Μαΐου 1972 και βαφτίστηκε Svea Regina από την κ. Ίνγκεγκερντ Χάγκλοφ, σύζυγο του κ. Ίνγκεμαρ Χάγκλοφ, σουηδού πρέσβη στη Φινλανδία. Μετά την παράδοση, το Svea Regina απέπλευσε από τη Ναντη με προορισμό τη Στοκχόλμη μέσω του καναλιού του Κιέλου. Στις 30 Μαΐου 1972 έφτασε στο Νυμπρόβικεν της Στοκχόλμης. Στις 5 Ιουνίου 1972, το Svea Regina ξεκίνησε το παρθενικό του ταξίδι από τη Στοκχόλμη στο Ελσίνκι. Το Aallotar είχε μπει στην υπηρεσία τέσσερις μήνες νωρίτερα, και με την Svea Regina να "διπλώνει" το αδερφό του στο δρομολόγιο, ξεκίνησε καθημερινά όλο το χρόνο υπηρεσία μεταξύ των πρωτευουσών της Φινλανδίας και της Σουηδίας για πρώτη φορά. Παρά τις αμφιβολίες που εκφράστηκαν, ακόμη και από άτομα που ανήκαν στην κοινοπραξία Silja, τα Aallotar και Svea Regina αποδείχθηκαν μια εκπληκτική επιτυχία. Στην πράξη τα πλοία αποδείχθηκαν πολύ μικρά για τη διαδρομή κατά το πρώτο έτος υπηρεσίας τους και ήδη στις 4 Ιουνίου 1973 η FÅA, η Svea και η Bore έδωσαν παραγγελίες για τρία μεγαλύτερα πλοία για να αντικαταστήσουν τα Svea Regina και Aallotar στην υπηρεσία του Ελσίνκι. Το Svea Regina τερμάτισε την υπηρεσία του στη διαδρομή Ελσίνκι -Στοκχόλμη στις 24 Μαΐου 1975 μετά από λιγότερο από τρία χρόνια, όταν αντικαταστάθηκε από το νέο και μεγαλύτερο Svea Corona . Κατόπιν μεταφέρθηκε αρχικά στην υπηρεσία Τούρκου - Μαριεχάμν –Στοκχόλμη την ίδια ημερομηνία, αλλά επέστρεψε στη διαδρομή Ελσίνκι - Στοκχόλμη κατά τη διάρκεια του δεξαμενισμού του Svea Corona μεταξύ 20 Ιουνίου και 17 Ιουλίου του ίδιου έτους. Μετά από αυτό, επέστρεψε στην υπηρεσία Τούρκου – Στοκχόλμης μέχρι τις 4 Οκτωβρίου 1975, όταν εντάχθηκε στην υπηρεσία Aallotar στο Τούρκου– Νορτάλιε . Η γραμμή προς το Νορτάλιε έκλεισε ένα χρόνο αργότερα, την 1η Σεπτεμβρίου 1976 και το Svea Regina παροπλίστηκε στη Στοκχόλμη. Μεταξύ 2 Ιουνίου και 30 Αυγούστου 1977, το Svea Regina ναυλώθηκε στην Compagnie Nationale Algerienne de Navigation Maritime (CNAN) για υπηρεσίες από τη Μασσαλία στο Αλγέρι, τη Μπετζάγια και το Οράν . Μετά το τέλος της ναύλωσης επέστρεψε στο Νορτάλιε για άλλη μια περίοδο. Τον Μάρτιο του 1978 το πλοίο επέστρεψε σύντομα στην υπηρεσία της Silja Line στη διαδρομή Τούρκου-Στοκχόλμη, προτού ναυλωθεί ως πλοίο διαμονής στο Det Bergenske D/SA/S μεταξύ 31 Μαρτίου και 20 Μαΐου 1978. Μετά το τέλος του ναυλώματος, το πλοίο επέστρεψε και πάλι στην υπηρεσία Τούρκου – Στοκχόλμης της Silja Line για τη διάρκεια της θερινής περιόδου του 1978, μετά την οποία παροπλίστηκε ξανά, αυτή τη φορά στο Τούρκου. Στις 18 Σεπτεμβρίου 1978, το Svea Regina επέστρεψε ξανά στην υπηρεσία αυτή τη φορά ως κρουαζιερόπλοιο της Silja Line. Τέσσερις ημέρες αργότερα, πουλήθηκε από την Rederi AB Svea στην Finland Steamship Company και στις 2 Οκτωβρίου 1978 το όνομά του συντομεύτηκε σε Regina και επανεγγράφηκε στο Ελσίνκι. Η αρχική του υπηρεσία με τη Silja Cruise αποδείχθηκε σύντομη, καθώς ναυλώθηκε στην Polferries στις 27 Οκτωβρίου 1978, για χρήση στην υπηρεσία τους Ελσίνκι - Νύνασχαμν - Γκντανσκ . Η Polferries είχε επίσης ναυλώσει το Aallotar για την ίδια υπηρεσία και για λίγο τα δύο αδερφά υπηρέτησαν ξανά μαζί στην ίδια διαδρομή. Οι συμβάσεις ναύλωσης τόσο για το Regina όσο και για το Aallotar περιελάμβαναν επιλογές αγοράς, αλλά παρόλο που είχε υπογραφεί ένα μνημόνιο συμφωνίας για την πώληση και των δύο πλοίων τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο του 1978, αντίστοιχα, στο τέλος η Polferries αποφάσισε να αγοράσει το Aallotar αλλά όχι το Regina.Η ναύλωση στην Polferries έληξε τον Απρίλιο του 1979 και στη συνέχεια η Regina ναυλώθηκε σε ένα γερμανικό ταξιδιωτικό γραφείο για κρουαζιέρες από το Κίελο στα Νορβηγικά Φιορδ από τις 20 Μαρτίου έως τις 12 Ιουνίου 1979. Μετά από αυτό το ναύλωμα επέστρεψε ξανά στην υπηρεσία Τούρκου-Στοκχόλμης για τη Silja Line μέχρι την 1η Σεπτεμβρίου 1979. Μετά από αυτό, ναυλώθηκε για λίγο στην Brittany Ferries για την υπηρεσία Σαιν Μαλό - Πόρτσμουθ . Μεταξύ 28 Οκτωβρίου και 29 Νοεμβρίου 1979 επέστρεψε στην υπηρεσία Τούρκου – Στοκχόλμη για τελευταία φορά. Στις 29 Νοεμβρίου 1979 το Regina πωλήθηκε στην Karageorgis Lines, μετονομάστηκε σε Mediterranean Sun και νηολογήθηκε στην Ελλάδα . Το 1980 μπήκε σε υπηρεσία στο δρομολόγιο Πάτρα - Ανκόνα. Αργότερα επανανηολογήθηκε στην Κύπρο . Παρέμεινε στην υπηρεσία Πάτρα -Ανκόνα μέχρι το 1981, όταν παροπλίστηκε στην Πάτρα . Το 1982 το Mediterranean Sun πωλήθηκε στη Ναυτιλιακή Εταιρεία Λέσβου, επανεγγράφηκε ξανά στην Ελλάδα, μετονομάστηκε σε Οδυσσέας Ελύτης και τοποθετήθηκε στις υπηρεσίες Πειραιώς - Λέσβου, Ρόδου - Λεμεσού - Αλεξάνδρειας και Πειραιώς-Ρόδου. Τον Δεκέμβριο του 1983, το Οδυσσέας Ελύτης συμμετείχε στην εκκένωση μελών της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, συμπεριλαμβανομένου του Γιασέρ Αραφάτ, από τον Λίβανο . Τον Ιούνιο του 1985 το Οδυσσέας Ελύτης πωλήθηκε στη θυγατρική της DFDS SeaEscape, μετονομάστηκε σε Scandinavian Sky και επανεγγράφηκε στις Μπαχάμες . Ξαναχτίστηκε ριζικά στο Werft Nobiskrug, Rendsburg, Γερμανία για χρήση στην κρουαζιέρα της SeaEscape στο Μαϊάμι -Μπαχάμες, στην οποία μπήκε στην υπηρεσία τον Αύγουστο του 1985.