IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Γεύση

Η γεύση είναι μία αίσθηση. Όργανο αντίληψης είναι η γλώσσα, ενώ το αντικείμενο αντίληψης είναι η χημική σύσταση των τροφών. Συμπληρώνεται με την αίσθηση της αφής της γλώσσας, καθώς και με την αίσθηση της όσφρησης αλλά και της ακοής. Παλαιότερα θεωρούσαμε ότι οι στοιχειώδεις γεύσεις που συνθέτουν το αποτέλεσμα της αίσθησης είναι τέσσερις. Το γλυκό, το αλμυρό, το ξινό και το πικρό. Τα τελευταία χρόνια έχει προστεθεί και μια πέμπτη στοιχειώδης γεύση, το ουμάμι. Το ουμάμι σχετίζεται με το κρέας και οφείλεται στην παρουσία αμινοξέων.

 Πάνω στη γλώσσα, αλλά και στο εσωτερικό των μάγουλων και στα χείλη, υπάρχουν πάρα πολλά κύτταρα, οι γευστικοί κάλυκες. Κάθε γευστικός κάλυκας εξειδικεύεται σε μία μόνο από τις πέντε γεύσεις. Ένας διαδεδομένος μύθος, αναθέτει κάθε γεύση σε διαφορετική περιοχή της γλώσσας. Στην πραγματικότητα, κάθε γεύση μπορεί να ανιχνευθεί από όλες τις περιοχές της γλώσσας. Το ερέθισμα για μια γεύση στον άνθρωπο ξεκινάει, όταν εισέλθει μια χημική ουσία στο στόμα του. Για να αντιληφθεί ο άνθρωπος τη γεύση, η χημική ουσία πρέπει να βρίσκεται από μια συγκέντρωση και πάνω. Η ελάχιστη συγκέντρωση της χημικής ουσίας που απαιτείται ώστε να αντιληφθεί ο άνθρωπος τη γεύση, ονομάζεται ευαισθησία. Γλυκό: Αυτήν τη γεύση έχουν τροφές με σάκχαρα. Τροφές με σάκχαρα είναι πλούσιες σε ενέργεια και τις χρειάζεται καθημερινά ο οργανισμός. Όλοι οι άνθρωποι έχουν μια γεννητική προδιάθεση για προτίμηση σε τροφές με αυτή τη γεύση. Η ευαισθησία μας στο γλυκό είναι στα 100mmol. Αλμυρό: Αυτήν τη γεύση έχουν τροφές με άλατα. Το πιο συνηθισμένο άλας στα φαγητά είναι το αλάτι. Η ευαισθησία μας στο αλμυρό είναι περίπου ίση με το γλυκό. Ξινό: Αυτήν τη γεύση έχουν τροφές με οξέα. Αν και πολλές τροφές έχουν οξέα, μεγάλες ποσότητες μπορεί να είναι επιζήμιες για τον οργανισμό. Είμαστε περίπου 10 φορές πιο ευαίσθητοι στο ξινό από ότι στο αλμυρό και το γλυκό (δηλαδή απαιτείται 10 φορές μικρότερη συγκέντρωση χημικής ουσίας). Πικρό: Αν και κάποιες έχουν φυσικά πικρή γεύση, αυτή τη γεύση έχουν τροφές χαλασμένες, μουχλιασμένες ή σαπισμένες. Είμαστε 100 φορές πιο ευαίσθητοι στο πικρό από ότι στο αλμυρό και το γλυκό (δηλαδή απαιτείται 100 φορές μικρότερη συγκέντρωση χημικής ουσίας). Ουμάμι: Αυτή η γεύση σχετίζεται με την παρουσία κάποιων πρωτεϊνών και συναντάται σε τροφές όπως το τυρί, η σόγια, η τομάτα, κτλ. Η λέξη Ουμάμι προέρχεται από τα ιαπωνικά. Είμαστε περίπου τόσο ευαίσθητοι όσο στο ξινό. Η γεύση πληροφορεί τον άνθρωπο για τη χημική σύσταση μιας τροφής βοηθώντας τον να αποφύγει ακατάλληλες τροφές. Επιπλέον, η γλώσσα στέλνει πληροφορίες στο στομάχι για τη χημική σύσταση, ώστε αυτό να γίνει όσο το δυνατόν καλύτερη χώνεψη. Η γεύση καθορίζει αν θα καταναλωθεί μια τροφή ή όχι, όπως και τις γευστικές προτιμήσεις. Η ζήτηση για αισθητική απόλαυση μέσω της γεύσης οδήγησε στην ανάπτυξη της γαστρονομίας, της τέχνης της μαγειρικής, η οποία μεταξύ άλλων προσθέτει ελκυστικές γεύσεις στα φαγητά.
Πρωτάθλημα χειροσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2011-2012

Το πρωτάθλημα Α1 Εθνικής χάντμπολ γυναικών της περιόδου 2011−12 ήταν το 19ο από την καθιέρωση της Α1. Στο πρωτάθλημα μετείχαν οκτώ ομάδες, χωρισμένες στην κανονική περίοδο σε δύο ομίλους των τεσσάρων. Στα πλέι οφ οι σειρές κρίθηκαν στα συνολικά γκολ, κι όχι στις νίκες. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε για έκτη συνεχόμενη περίοδο η Ορμή Πάτρας.

 Με έντονη γραφή είναι τα γκολ της γηπεδούχου ομάδας. Οι ομάδες που κατέλαβαν την τρίτη θέση στον όμιλο τους, αντιμετώπισαν την τέταρτη του άλλου ομίλου. Οι δύο ομάδες που ηττήθηκαν, υποβιβάστηκαν στην Α2, ενώ οι νικήτριες συνέχισαν για τις θέσεις 5−6. Οι Ελπίδες Δράμας παραιτήθηκαν από τους αγώνες και τη διεκδίκηση ενός Ευρωπαϊκού εισιτηρίου. Έτσι η Αναγέννηση κατέλαβε την 5η θέση χωρίς αγώνες. Οι ομάδες που κατέλαβαν την πρώτη θέση στον όμιλο τους, αντιμετώπισαν την δεύτερη του άλλου ομίλου. Οι δύο ομάδες που επικράτησαν προκρίθηκαν στο μεγάλο τελικό, ενώ οι ηττημένες αγωνίστηκαν για τις θέσεις 3−4. Ιστότοπος της ΟΧΕ
Χέντβιχ Ελισάβετ του Παλατινάτου-Νόιμπουργκ

Η Χεδβίγη Ελισάβετ (γερμ. Hedwig Elisabeth von Wittelsbach, prinzessin von Pfalz-Neuburg, 18 Ιουλίου 1673 - 10 Αυγούστου 1722) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του Δούκα του Παλατινάτου-Νόιμπουργκ και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Πολωνίας-Λιθουανίας.

 Η Χεδβίγη Ελισάβετ Αμαλία ήταν η πέμπτη κόρη του Φιλίππου Γουλιέλμου του Παλατινάτου-Νόιμπουργκ και της Ελισάβετ Αμαλίας, κόρης του Γεωργίου Β΄ της Έσσης-Ντάρμστατ. Παντρεύτηκε τον Ιάκωβο Λουδοβίκο Σομπιέσκι, Πρίγκιπα της Πολωνίας-Λιθουανίας, και είχε τέκνα: Μαρία Ιωάννα Λεοπολδίνα (1693-1695). Μαρία Καζιμίρα (1695-1723). Ιωάννης (1695-1696). Μαρία Καρολίνα (1697-1740), παντρεύτηκε πρώτα τον Φρεντερίκ Μωρίς Καζιμίρ ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν, Πρίγκιπα του Τυρέν, και μετά τον αδελφό του Σαρλ Γκοφρουά ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν, Δούκα του Μπουγιόν. Ιωάννης (1698-1699). Μαρία Κλημεντίνη (1702-1735), παντρεύτηκε τον Ιάκωβο Φραγκίσκο Εδουάρδο Στιούαρτ τον Πρεσβύτερο διεκδικητή, Πρίγκιπα της Αγγλίας, Σκωτίας & Ιρλανδίας. Μαρία Μαγδαληνή (3 Αυγούστου 1704), θνησιγενής. Roszkowska W., Oława królewiczów Sobieskich, Wydawnictwo Zakładu Narodowego im. Ossolińskich, Wrocław-Warszawa-Kraków 1968, s. 121-122, 142. Skrzypietz A., Narodziny i śmierć dzieci w rodzinie Sobieskich [w:] S. Achremczyk (red.), Między barokiem a oświeceniem. Radości i troski dnia codziennego, Olsztyn 2006, s. 288-289.
660 Κρησκεντία

Η Κρησκεντία (Crescentia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,846. Ανακαλύφθηκε το 1908 από τον Αμερικανό αστρονόμο Τζόελ Χάστινγκς Μέτκαλφ, που παρατηρούσε από το Τάουντον της Μασαχουσέτης.

 Η μέση διάμετρος της Κρησκεντίας εκτιμάται σε 42,24 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,2186. Η Κρησκεντία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες και 55 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Μπαρχάμ Σαλίχ

Ο Μπαρχάμ Σαλίχ (Barham Ahmad Salih, κουρδικά :به‌رهه‌م ئه‌حمه‌د ساڵح, αραβικά برهم أحمد صالح) είναι πολιτικός από το Ιρακινό Κουρδιστάν και Πρόεδρος του Ιράκ από τον Οκτώβριο του 2018.. Ήταν πρωθυπουργός στην αυτόνομη αυτή περιοχή από τις 28 Οκτωβρίου 2009 ως τις 5 Απριλίου 2012.

 Γεννήθηκε το 1960. Έφυγε από το Ιράκ το 1979 και απέκτησε τίτλο μπάτσελορ από το πανεπιστήμιο του Κάρντιφ και μάστερ στη στατιστική και στα μοντέλα υπολογιστών από το πανεπιστήμιο του Λίβερπουλ. Τελικά απέκτησε διδακτορικό τίτλο στην ωκεανογραφία. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του διετέλεσε εκπρόσωπος του κόμματος Πατριωτική Ένωση του Κουρδιστάν στο Λονδίνο και στην Ουάσιγκτον. Είναι παντρεμένος με μία κόρη και έναν γιο. Εξελέγη βουλευτής στις εκλογές που διεξήχθησαν στο Ιράκ το Δεκέμβριο του 2005 με τη λίστα του Πατριωτικού Δημοκρατικού Συνασπισμού του Κουρδιστάν. Υπηρέτησε ως πρωθυπουργός της αυτόνομης επαρχίας του Ιρακινού Κουρδιστάν για λογαριασμό της Πατριωτικής Ένωσης του Κουρδιστάν (2 Ιανουαρίου 2001- 4 Ιουλίου 2004), υπουργός σχεδιασμού και συντονισμού στην κυβέρνηση του Ιράκ και ως αντιπρόεδρος της μεταβατικής κυβέρνησης του Ιράκ από το 2006 ως το 2009. Ήταν επίσης πρόεδρος επιτροπής για την ενέργεια και για το πετρέλαιο. Τον Αύγουστο του 2009 αποχώρησε από το αξίωμά του και έγινε μέλος της αυτόνομης κυβέρνησης του Κουρδιστάν. Τον Σεπτέμβριο του 2009 εξελέγη πρωθυπουργός του Ιρακινού Κουρδιστάν. Τον διαδέχθηκε στο αξίωμα ο Νετσερβάν Μπαρζανί. Στις 2 Οκτωβρίου 2018 εξελέγη Πρόεδρος του Ιράκ. Έλαβε 219 ψήφους και κέρδισε τον Φουάντ Χουσεΐν, ο οποίος εξασφάλισε 22 ψήφους. BBC News (1 Ιουνίου 2004). «Interim Iraqi government». Ανακτήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 2006. BBC News (8 Μαΐου 2005). «New Iraqi government members». Ανακτήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 2006. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Barham Salih στο Wikimedia Commons Επίσημη ιστοσελίδα
Βεατρίκη της Σικελίας, εκλέκτορας του Παλατινάτου

Η Βεατρίκη, ιταλ. Beatrice (5 Σεπτεμβρίου 1326 - 12 Οκτωβρίου 1365) από τον Οίκο της Βαρκελώνης ήταν πριγκίπισσα της Σικελίας και με τον γάμο της έγινε εκλέκτορας του Παλατινάτου.

 Ήταν η τρίτη κόρη του Πέτρου Β΄ της Σικελίας και της Ελισάβετ των Γκορίτσια, κόρης τού Όθωνα Γ΄ της Καρινθίας. Παντρεύτηκε το 1345 τον Ρούπερτ Β΄ των Βίττελσμπαχ εκλέκτορα του Παλατινάτου και είχε τέκνα: Άννα 1346-1415, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Ζ΄ των Γύλιχ, δούκα του Μπεργκ. Φρίντριχ 1347-π. 1395. Γιόχαν 1349-π. 1395. Μέχτιλντ, γενν. 1350, παντρεύτηκε τον Ζίγκοστ λαντγκράβο του Λόιχτενμπεργκ. Ελίζαμπετ π. 1351-1360. Ρούπερτ Γ΄ 1352-1410, εκλέκτορας του Ρήνου και βασιλιάς της Γερμανίας. Drees, Clayton J., ed. (2001). The Late Medieval Age of Crisis and Renewal, 1300-1500: A Biographical Dictionary. Greenwood Press.
Ηβηφρενική σχιζοφρένεια

H ηβηφρενική σχιζοφρένεια (ηβηφρένεια) είναι μια σοβαρή αν και όχι τόσο συχνή μορφή σχιζοφρένειας. Το όνομα έχει δοθεί εν μέρει από τη λέξη ήβη που παραπέμπει στην περίοδο της εφηβείας, οπότε και εκδηλώνεται ο τύπος της ηβηφρένειας (ηλικία εκδήλωσης 15-25 ετών περίπου).

 Βασικά συμπτώματα των ασθενών αποτελούν η αποδιοργάνωση της ομιλίας, της σκέψης και της συμπεριφοράς. Ο λόγος εκτροχιάζεται και εμφανίζει σημαντικό βαθμό ασυναρτησίας, λεκτικούς ιδιοτροπισμούς, αυτοματισμούς και στερεοτυπίες. Το συναίσθημα είναι συχνά απρόσφορο και δυσαρμονικό σε σχέση με το ερέθισμα. Η συμπεριφορά είναι παιδικόμορφη, απρόβλεπτη και ιδιόμορφη. Στην πορεία το συναίσθημα γίνεται ρηχό, επίπεδο και η βούληση του ασθενή μειώνεται (αβουλία). Οι ψευδαισθήσεις και οι παραληρητικές ιδέες μπορεί να υπάρχουν, αλλά συνήθως δεν προεξάρχουν στην κλινική εικόνα. Η ηβηφρενική σχιζοφρένεια έχει φτωχή πρόγνωση και είναι σε μεγάλο ποσοστό ανθεκτική στη θεραπεία διαταραχή. Αντιψυχωτικά (η κλοζαπίνη φαίνεται να έχει καλή ένδειξη) και ηλεκτροσπασμοθεραπεία αποτελούν βασικές θεραπευτικές επιλογές. Οι υπότυποι της σχιζοφρένειας δεν αναγνωρίζονται πλέον ως ξεχωριστές καταστάσεις στο DSM-5 που δημοσιεύθηκε το 2013. Η διαταραχή δεν περιλαμβάνεται πλέον ούτε στην 11η αναθεώρηση της Διεθνούς Στατιστικής Ταξινόμησης Νοσημάτων και Σχετικών Προβλημάτων Υγείας ή ICD-11. Η Αμερικανική Ψυχιατρική Ένωση επέλεξε με την πέμπτη έκδοση του Διαγνωστικού και Στατιστικού Εγχειρίδιου Ψυχικών Διαταραχών να μη χρησιμοποιεί τους υπότυπους της σχιζοφρένειας, γιατί είχαν περιορισμένη διαγνωστική σταθερότητα, χαμηλή αξιοπιστία και εγκυρότητα. Η APA δικαιολόγησε επίσης την αφαίρεση των υποτύπων της σχιζοφρένειας από το DSM-5 επειδή δεν φαίνεται να βοηθούν στην παροχή καλύτερα στοχευμένης θεραπείας ή στην πρόβλεψη της ανταπόκρισης στη θεραπεία .
Μετσοβίτικος ποταμός

Ο Μετσοβίτικος ποταμός αποτελεί μία από τις δύο πρωταρχικές κοίτες του Αράχθου. Η ορεινή λεκάνη εντός της οποίας ρέει, διακρίνεται σε δύο υποσυστήματα. Το πρώτο συγκροτεί τη ζώνη των πηγών.

 Εντός ενός κλειστού ορόκυκλου διαμορφώνεται μία επιμήκης χαράδρα, η οποία ορίζεται δυτικά και βόρεια από τις ορεινές απολήξεις του μεγάλου οροπεδίου της Πολιτσιάς, ανατολικά από υψώματα της Κατάρας και του Ζυγού και νότια από το όρος Περιστέρι ( ή Λάκμος). Στη λεκάνη που σχηματίζεται από αυτά τα βουνά, απορρέει ένα πλήθος των υδάτινων ρευμάτων που κατέρχεται από τις γύρω πλαγιές. Μεταξύ αυτών διακρίνονται για τον όγκο των υδάτων τους το ποτάμι του Ζυγού, το ποτάμι της Ρόνας και το ποτάμι της Λέσσιντζα(Leʃindzə) ή Λέντζας. Στη θέση Τρία Χάνια η ροή του Μετσοβίτικου ποταμού στρίβει νότια και εισέρχεται σε μία δεύτερη πολύ πιο ευρύτερη, πλέον, κοιλάδα, την οποία και διασχίζει κατά μήκος του όρους Περιστέρι (ή Λάκμου) μέχρι την περιοχή τη Μπαλντούμας. Εδώ σμίγει με τον υδάτινο βραχίονα που σχηματίζεται από την ένωση των ποταμών Βάρδα και Ζαγορίτικο που πηγάζουν στο Ανατολικό και Κεντρικό Ζαγόρι αντίστοιχα και συνιστούν τον δεύτερη πρωταρχική κοίτη του Αράχθου. Αυτή η διπλή εκπήγαση του Αράχθου, γνωστή από την αρχαιότητα, προσέδωσε στον Άραχθο την λαϊκή του ονομασία Διπόταμος. Η κοιλάδα του Μετσοβίτικου Ποταμού αποτελούσε την βασικότερη δίοδο επικοινωνίας μεταξύ της Ηπείρου και των περιοχών της Μακεδονίας και Θεσσαλίας. Σήμερα διασχίζεται σχεδόν στο σύνολό της από την Εγνατία οδό. Οι οικισμοί που υφίστανται εντός αυτής συγκροτούν τον Δήμο Μετσόβου. Θ. Δασούλας, Αγροτικές κοινωνίες του ορεινού χώρου κατά οθωμανική περίοδο: ογεωργικός κόσμος της "Χώρας Μετζόβου" (18ος-19ος αι.),εκδ. ΕΑΔΔ (Εθνικό Αρχείο Διδακτορικών Διατριβών, http://hdl.handle.net/10442/hedi/17726) 2009, σελ. 121-125, 162-192. Β. Νιτσιάκος, Νομός Ιωαννίνων, Σύγχρονη πολιτισμικήγεωγραφία», με τη συνεργασία των Μ. Αράπογλου και Κ. Καρανάτση, Νομαρχιακή αυτοδιοίκηση Ιωαννίνων. Ιωάννινα 1998, σελ. 417-466. Κ. Θεσπρωτός-Α. Ψαλίδας, Γεωγραφία Αλβανίας και Ηπείρου, εκδ.ΕΗΜ, Ιωάννινα 1964, σελ. 56. Φ. Δασούλας, «Πίνδος, οιγεωγραφικές και ιστορικές διαστάσεις ενός ονόματος», Ηπειρωτικό Ημερολόγιο 21(1912), σελ. 13-15 Η. Ηοlland., Ταξίδι στη Μακεδονία και Θεσσαλία (1812-1813 ), μτφ. Γ. Καραβίτης,εκδ. Αφοί Τολίδη, Αθήνα 1989, σελ. 39-45. Στράβωνος, Γεωγραφικά, Βιβλ. Ζ (7, .6),εκδ. Πάπυρος,σελ. 930.
Επισκοπή Εύβοιας

Η Επισκοπή είναι χωριό του δήμου Κύμης-Αλιβερίου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 80 κατοίκους. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 110 μ. στους ανατολικούς πρόποδες των Κοτύλαιων.

 Στη θέση Δραγκονάρα βρίσκονται τα ερείπια αρχαίας πόλης η οποία έχει ταυτιστεί με τη πόλη «Βρύγχες». Ήταν ένας από τους δήμους της αρχαίας Ερέτριας. Σήμερα σώζονται δύο από τις πύλες και λαξευτές κλίμακες. Στη θέση όπου βρίσκεται ο ναός της Ευαγγελιστρίας υπήρχε αρχαίος ναός αφιερωμένος στην Άρτεμη. Στη κάστρο Κούπα υπάρχουν ίχνη κυκλώπειων τειχών.Η περιοχή του χωριού κατοικείται από τους βυζαντινούς χρόνους. Το όνομα του χωριού υποδεικνύει ότι ήταν έδρα επισκόπου. Κοντά στο λόφο Δραγονάρα υπάρχουν ίχνη κατοίκησης και οχυρώσεων των μεσαιωνικών χρόνων, γνωστές ως Σαρακηνόκαστρο ή κάστρο Κούπα. Ο Μωάμεθ Β΄ ο Πορθητής πολιόρκησε το κάστρο, όπου είχαν οχυρωθεί περίπου 3.000 άτομα, το 1470. Όταν τελείωσαν τα πολεμοφόδια και τα τρόφιμα οι πολιορκημένοι παραδόθηκαν, αλλά ο Μωάμεθ αθέτησε τη συμφωνία και τους σκότωσε στην πεδιάδα προς τα νότια. Στο οθωμανικό φορολογικό κατάστιχο του 1474 αναφέρεται ο οικισμός Kupa (Κούπα). Σύμφωνα με το κατάστιχο, είχε 56 σπίτια.Το 1836 προσαρτήθηκε στον δήμο Κονιστριών. Με την κατάργηση του δήμου το 1912 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βρύσης, όπου και παρέμεινε μέχρι την καποδιστριακή διοικητική μεταρρύθμιση το 1997, οπότε και προσαρτήθηκε στον δήμο Κονιστρών. Σήμερα ανήκει στον δήμο Κύμης - Αλιβερίου. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Οκρούγκ Κοσσυφοπεδίου

Η Οκρούγκ Κοσσυφοπεδίου ή Κοσόβου (σερβικά: Косовски округ) είναι σημερινή διοικητική διαίρεση της Δημοκρατίας της Σερβίας που δεν αναγνωρίζεται από την αυτόνομη Δημοκρατία του Κοσσυφοπεδίου. Έχει πληθυσμό 672.292 κατοίκους και έκταση 3.095 τετραγωνικά χλμ., έδρα της είναι η Πρίστινα. Η διοικητική περιοχή περιλαμβάνει 10 δήμους και 393 οικισμούς.

 Η σημερινή διοικητική περιοχή περιλαμβάνει τους δήμους: Ποντούγεβο Όμπιλιτς Πρίστινα Κόσοβο Πόλιε Γκλόγκοκ Στίμλιε Στέρπτσε Φεριζάι Κατσανίκ Λίπλιαν Αρχικά δημιουργήθηκε το 1912 ως Διοικητική διαίρεση του Βασιλείου της Σερβίας, έπειτα η διαίρεση παρέμεινε στα πλαίσια του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων και του Βασίλειου της Γιουγκοσλαβίας έως το 1929, οπότε έγινε τμήμα της Μπανόβινας του Βαρδάρη. Το 1920 οι κάτοικοι της περιοχής δήλωναν στην πλειοψηφία τους Αλβανοί. Στα πλαίσια της σύγχρονης Σερβίας δημιουργήθηκε εκ νέου η διοικητική διαίρεση το 1990 και το 1999 τα Ηνωμένα έθνη προχώρησαν σε νέα διοικητική διαίρεση, την οποία δεν αναγνωρίζει η Σερβία. All official material made by Serbia public. Information was taken from the Government of Serbia's official website.
Εκκλησία Αγίου Αλεξάνδρου Νιέφσκι (Νοβοτσερκάσκ)

Η Εκκλησία του Αγίου Αλεξάνδρου Νιέφσκι (ρωσικά: Церковь Святого благоверного князя Александра Невского‎) είναι ρωσική ορθόδοξη εκκλησία του Ροστόφ και της Επισκοπής Νοβοσερκάσκ Βρίσκεται στην πόλη Νοβοτσερκάσκ, Περιφέρεια Ροστόφ, στη Ρωσία.

 Το 1805, μετά την ίδρυση του καθεδρικού ναού της Κοίμησης της Θεοτόκου στο Νοβοτσερκάσκ, ένας τόπος στην πόλη αφιερώθηκε από τον Επίσκοπο Βορονέζ και τον Τσερκάσι Αρσένι για την κατασκευή της νέας Εκκλησίας του Αλεξάντερ Νιέφσκι. Με την πάροδο του χρόνου, ο τόπος για την κατασκευή του ναού άλλαξε και αφιερώθηκε ξανά από τον ιερέα Βασίλι Ρουμπάσκιν. Αρχικά η εκκλησία ήταν χτισμένη από ξύλο σε σχέδιο του αρχιτέκτονα Λαβοπιέρ. Στις 29 Ιουνίου 1810, ο Αρχιεπίσκοπος Αλεξέι Οριντόβσκι αγίασε αυτήν την ξύλινη εκκλησία στο όνομα του Αγίου Αλεξάνδρου Νιέφσκι. Το 1822, στην εκκλησία προστέθηκε ένα παρεκκλήσι στο όνομα του Αγίου Μεγάλου Μαρτύρα Παρασκευά, που αφιερώθηκε στις 26 Οκτωβρίου του ίδιου έτους από τον αρχιεπίσκοπο Τζέικομπ Μερχάλεφ. Το 1827 ο Ν.Ε. Κουτεϊνίκοφ πρότεινε να χτιστεί στο Νοβοτσερκάσκ μια πέτρινη εκκλησία αντί για την ξύλινη εκκλησία του Αλεξάντερ Νιέφσκι. Αυτή η πρόταση εγκρίθηκε από τους κληρικούς και καταρτίστηκε το σχέδιο και η εκτίμηση του κόστους. Εγκρίθηκαν επίσης το 1829 από τον αυτοκράτορα Νικόλαο Α, ο οποίος διέταξε να ξεκινήσει την κατασκευή της πέτρινης εκκλησίας του Αλεξάνδρου Νιέφσκι. Ο καμπαναριό κατασκευάστηκε το 1834. Το 1835 ξαναχτίστηκε η ίδια η εκκλησία: τέθηκαν τα πέτρινα θεμέλια και επίσης ιδρύθηκε ένας βωμός. Το 1866, η ξύλινη οροφή του ναού αντικαταστάθηκε με αυτή από σίδερο. Ωστόσο, η έναρξη των κατασκευαστικών εργασιών της ολοκαίνουργιας πέτρινης εκκλησίας καθυστέρησε. Το 1889, εκπονήθηκε το νέο έργο της εκκλησίας. Εγκρίθηκε από τον Κοζάκα Πρίγκιπα Νικολάι Σβιατόπολκ-Μίρσκι . Το έργο έλαβε επίσης την ευλογία του Αρχιεπισκόπου Μακάριου. Έργα για την ανέγερση της νέας εκκλησίας είχαν πραγματοποιηθεί από το 1891. Το 1893, η εκκλησία χτίστηκε στο τραχύ έδαφος. Το καλοκαίρι του 1894 εγκαταστάθηκε σταυρός στον κύριο τρούλο. Ο επίτροπος του ναού Αμπράμοφ διέταξε στη Μόσχα ένα μαρμάρινο τέμπλο με δικά του έξοδα, στην τιμή των 22 χιλιάδων ρούβλιων . Το καλοκαίρι του 1896 εγκαταστάθηκε το τέμπλο. Το δεξί κλίτος της εκκλησίας αφιερώθηκε προς τιμήν του Αγίου Μεγάλου Μαρτύρα Παρασκευά με την ευλογία του Αρχιεπισκόπου Αθανασίου. Το 1899 η εκκλησία βάφτηκε σε λάδι και καλύφθηκε με τοιχογραφίες. Η εκκλησία του Αλεξάνδρου Νιέφσκι χτίστηκε σε νεοβυζαντινό στιλ. Μπορεί να φιλοξενήσει έως 1.500 άτομα. Μετά τον εμφύλιο πόλεμο, η εκκλησία του Αλεξάνδρου Νιέφσκι έκλεισε Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής της πόλης στον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο, ο ναός είχε ανοίξει, αλλά στη συνέχεια έκλεισε ξανά το 1960. Στα μέσα της δεκαετίας του 1970 στο κτήριο της εκκλησίας ξεκίνησαν "εργασίες αποκατάστασης" για να δημιουργηθεί ένα πλανητάριο σε αυτό. Στη δεκαετία του 1990 η εκκλησία άνοιξε ξανά. Στις 12 Μαρτίου 1995 εγκαταστάθηκε μία νέα καμπάνα. Εικόνες του ναού Βιογραφίου του Αγίου Αλεξάνδρου Νιέφσκι
Θέατρο Μουσείο Νταλί

Το Θέατρο-Μουσείο του Νταλί (ισπ.: Teatro-Museo Dalí) είναι μουσείο αποκλειστικά για τα έργα του Σαλβαδόρ Νταλί. Βρίσκεται στην πόλη Φιγέρες της Ισπανίας, όπου γεννήθηκε. Στους χώρους του βρίσκεται και μία κατακόμβη με τον τάφο του Νταλί.

 Το σημερινό κτίριο κατά τα παιδικά χρόνια του Νταλί ήταν το θέατρο της πόλης. Εκεί είχε κάνει την πρώτη του έκθεση ζωγραφικής. Είναι χτισμένο στα ερείπια ενός παλαιότερου κτιρίου, που είχε καταστραφεί στον Ισπανικό εμφύλιο και είχε ανοικοδομηθεί το 1960 από τον δήμαρχο της πόλης και με τη βοήθεια του Νταλί, για να γίνει μουσείο. Το μουσείο εγκαινιάστηκε και άνοιξε τις πόρτες του το 1974. Διευρύνθηκε τη δεκαετία του 1980. Ιστοσελίδα του Μουσείου - Fundació Gala-Salvador Dalí (καταλανικά, ισπανικά, αγγλικά, γαλλικά)
Αγία Χρυσή η Νεομάρτυς

Η Αγία Χρυσή ή Ζλάτα (βουλγαρικά: Света Великомъченица Злата Мъгленска και σλαβομακεδονικά: Света Великомаченичка Злата Мегленска‎, απεβ. το 1795) είναι νεομάρτυς της Ορθόδοξης Εκκλησίας που εκτελέστηκε στα τέλη του 18ου αιώνα από τους Οθωμανούς, αφού προηγουμένως αρνήθηκε να εξισλαμιστεί.

 Τα υπάρχοντα βιογραφικά στοιχεία της Χρυσής καταγράφηκαν για πρώτη φορά από τον διαπρεπή Έλληνα μοναχό και σύγχρονό της, Νικόδημο τον Αγιορείτη, ο οποίος στηρίχτηκε στη μαρτυρία του προηγουμένου της Ι.Μ. Σταυρονικήτα Τιμοθέου που γνώριζε προσωπικά τη Χρυσή. Τόπος καταγωγής της φέρεται το χωριό Σλάτενα ή Σλάτινα της περιοχή των Μογλενών (νυν Χρυσή Πέλλας) και η ίδια αναφέρεται ως βουλγαρικής καταγωγής. Σύμφωνα με την παράδοση ήταν μια από τις τέσσερις κόρες μιας φτωχής και πολύτεκνης οικογένειας. Κάποια μέρα, ενώ μάζευε ξύλα στην ύπαιθρο, κίνησε το ερωτικό ενδιαφέρον ενός ισχυρού μουσουλμάνου, ο οποίος αφού την απήγαγε της άσκησε αρχικά ασφυκτική πίεση και κατόπιν απειλές προκειμένου εκείνη να ασπαστεί το Ισλάμ ώστε να μπορέσει να την λάβει ως σύζυγό του. Από την πλευρά της, η Χρυσή παρέμεινε σταθερή στην πίστη της παρά τις προτροπές ακόμη και των συγγενών της που δεχόμενοι και οι ίδιοι απειλές, την προέτρεψαν να εξισλαμιστεί προκειμένου να σώσει τη ζωή της. Η ακλόνητη στάση της Χρυσής είχε ως αποτέλεσμα την εξαγρίωση των Οθωμανών και τον μαρτυρικό της θάνατο μετά από σκληρά και πολυήμερα βασανιστήρια. Ως ημερομηνία του θανάτου της αναφέρεται η 13η Οκτωβρίου του 1795. Μετά τον θάνατό της, η σορός της παρελήφθη και θάφτηκε κρυφά από μερικούς χριστιανούς. Η Χρυσή τιμάται ως αγία από αρκετές ορθόδοξες εκκλησίες, από τις οποίες άλλες τιμούν τη μνήμη της στις 13 Οκτωβρίου και άλλες στις 18 του ίδιου μήνα. Το 2009 ανακηρύχτηκε από τη βουλγαρική Ορθόδοξη Εκκλησία ως προστάτιδα των Βούλγαρων του εξωτερικού. Παράλληλα, το ίδιο έτος, το βουλγαρικό κράτος θέσπισε το ετήσιο βραβείο του «Βούλγαρου της Χρονιάς» που φέρει το όνομά της. Δουκάκη, Κωνσταντίνου Χ. (1895). Μέγας συναξαριστής. 10ος. Εν Αθήναις: Α. Κολλαράκη και Ν. Τριανταφύλλου. Παπαδοπούλου, Χρυσοστόμου (1922). Οι νεομάρτυρες. Αθήναι: χ.ε. Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια. 12ος. Αθήναι: Αθ. Μαρτίνος. 1968. Συλλογικό (2006). Lives of the Bulgarian Saints. Sofia: Bulgarian Eastern Orthodox Diocese of the U.S.A., Canada and Australia.
Φυλλάδα του Μεγαλέξανδρου

Η «Φυλλάδα του Μεγαλέξανδρου» είναι έργο που κυκλοφορούσε μετά το 1680 στην ελληνική δημοτική γλώσσα, πεζή διασκευή παλαιότερων έργων, διασκευών που βασίζονται στο ελληνιστικό μυθιστόρημα του 3ου αιώνα του Ψευδο-Καλλισθένη με τίτλο Βίος Αλεξάνδρου του Μακεδόνος.

 Η πεζή αυτή διασκευή η οποία κυκλοφορούσε με τίτλους όπως «Διήγησις Αλεξάνδρου του Μακεδόνος», «Ιστορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου του Μακεδόνος, Βίοι, πόλεμος και θάνατος αυτού», αλλά και η έμμετρη που κυκλοφορούσε την ίδια εποχή, ήταν λαϊκό ανάγνωσμα το οποίο ήταν αγαπητό στον λαό και περιέχει διηγήσεις και κατορθώματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, με συνδυασμό πραγματικών περιστατικών και γεγονότων και είναι μέρος των κειμένων που περιγράφονται συλλογικά ως ο Μύθος του Αλεξάνδρου.Το έργο αυτό ανήκει στη γενικότερη οικογένεια των έργων του μύθου του Αλέξανδρου, μεγάλου αριθμού έργων, παραλλαγών, στα ελληνικά, τα λατινικά και άλλες ευρωπαϊκές αλλά και ασιατικές γλώσσες που γράφηκαν την πρώτη και δεύτερη χιλιετία. Ως έργο, απέχει σημαντικά από την ιστορική πραγματικότητα, αλλά διαμόρφωσε απόψεις που κράτησαν για πολλά χρόνια γιατί ήταν λαϊκό, αγαπημένο ανάγνωσμα-η αύξηση των εκδόσεών του είναι αισθητά μεγαλύτερη από τη μέση αύξηση της ελληνικής βιβλιακής παραγωγής- των ελληνικών πληθυσμών κατά την περίοδο της τουρκοκρατίαςκαι ενθύμιο δόξας και μήνυμα ελπίδων γι' αυτούς.Από τον 16ο αιώνα είναι γνωστές οι πρώτες του εκδόσεις.. Ενδεικτική της απήχησής του ήταν η μαρτυρία του Τερτσέτη πως ο Κανάρης κάθε φορά που ακινητοποιούνταν το πλοίο σε κάποιο λιμάνι διάβαζε την ιστορίαν του Μεγάλου Αλεξάνδρου, και κάθε φύλλο το έβρεχε με τα δάκρυά του.Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, η «Φυλλάδα του Μεγαλέξανδρου» έκανε 41 εκδόσεις με συνολικό αριθμό αντιτύπων τις 60.000. Έτσι, έγινε το πιο πολυδιαβασμένο κείμενο κατά την περίοδο αυτή. Το κείμενο ήταν σε γλώσσα λαϊκή, σε ελληνικά που ήταν κατανοητά από τον λαό. Δείγμα από το πρωτότυπο κείμενο: Και εσυναπάντησεν ο Αλέξανδρος δύο πουλία ανθρωποπρόσωπα, κατά πολλά εύμορφα, τα οποία του εμίλησαν με ανθρωπίνην φωνήν και είπαν: Αλέξανδρε, διατί πειράζεις τον Θεόν; Και θέλει σε οργισθεί εις τον έρημον τόπον να χαθείς και εσύ και το φουσάτον σου όλον. Μόνον κάμε ετούτο οπού σου λέγομεν και γύρισε οπίσω δεξιά και σύρε πάλιν να ακολουθήσεις τους συνηθισμένους σου πολέμους, ότι καρτερεί σε και ο βασιλεύς της Ινδίας να πολεμήσετε. Και εγύρισε δεξιά ο Αλέξανδρος και επεριπάτησεν ημέρας οκτώ. Διάφορες εκδόσεις της φυλλάδας. Στον 19ο αιώνα: Διήγησις Αλεξάνδρου του Μακεδόνος, Ενετήσι, 1804, παρά Πάνω Θεοδοσίω εξ Ιωαννίνων Ιστορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου του Μακεδόνος, Βίοι, πόλεμος και θάνατος αυτού, Εν Βενετία, εκ του ελληνικού τυπογραφείου του Αγίου Γεωργίου, 1838 Ιστορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου του Μακεδόνος, Βίοι, πόλεμος και θάνατος αυτού, εν Αθήναις, παρά τω εκδότη Ν. Μιχαλοπούλω (Οδός Αιόλου, Μεγ. Οικία Μελά αρ. 5), 1897 Διήγησις Αλεξάνδρου του Μακεδόνος, Η φυλλάδα του Μεγαλέξαντρου, επιμέλεια: Γιώργος Βελουδής, Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 1989
Ιονική Ακτή Αχαΐας

Η Ιονική Ακτή είναι πεδινός παραθαλάσσιος οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Λακκόπετρας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας.

 Ο οικισμός της Ιονικής Ακτής βρίσκεται σε πεδινή περιοχή, κοντά στη θάλασσα, στην περιοχή της ομώνυμης ακτής, μέρος της οποίας αποτελεί η δημοφιλής παραλία «Γκρινίτσα» που βρίσκεται πολύ κοντά στα βορειοδυτικά της, και νοτιοανατολικά της περιοχής της Μαύρης Μύτης. Εγγύς του οικισμού βρίσκεται το κεφαλοχώρι της Λακκόπετρας, οι υπόλοιποι οικισμοί της Τοπικής Κοινότητας Λακκόπετρας, δηλ. το Καρνάκι και το Λιμανάκι, καθώς και ο γειτονικός παραθαλάσσιος οικισμός της Παραλίας Καλαμακίου. Απέχει λιγότερο από 3 χλμ. από τον κύριο οικισμό της Λακκόπετρας, ενώ βρίσκεται σε υψόμετρο από 1 έως 70 μέτρα. Η Ιονική Ακτή είναι σχετικά καινούριος οικισμός καθώς αναγνωρίστηκε ως τέτοιος στις 05/04/1981, όταν και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Λακκόπετρας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Λαρισσού (Λαρίσου) ως τμήμα του πρώην Δημοτικού Διαμερίσματος Λακκοπέτρας. Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής: Η Ιονική Ακτή αποτελεί στην ουσία έναν σύγχρονο παραθεριστικό οικισμό με πλήθος εξοχικών κατοικιών των κατοίκων της Πάτρας, της ευρύτερης περιοχής κ.ά., ο οποίος αναπτύχθηκε γύρω από την εκεί ομώνυμη ξενοδοχειακή μονάδα. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Λακκόπετρα. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Ιονικής Ακτής Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 23/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Λακκόπετρας Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 23/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Δυτικής Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 23/07/2018. Η Ιονική Ακτή στο χάρτη. topoguide.gr. Ανακτήθηκε: 23/07/2018.
Ουβερτούρα

Η ουβερτούρα είναι αυτόνομη μουσική σύνθεση που ακούγεται συνήθως πριν σηκωθεί η αυλαία, σε μία όπερα ή σε ένα ορατόριο. Σκοπός της είναι, να μας προετοιμάσει για την τραγική ή τη χαρούμενη διάθεση του έργου που θα ακολουθήσει. Είναι το εισαγωγικό τμήμα που προηγείται της σκηνικής δράσης.

 Ο όρος ουβερτούρα εμφανίζεται στη Γαλλία, για πρώτη φορά, το 17ο αιώνα κατά τα χρόνια της βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΔ΄ και δήλωνε ένα πανηγυρικό εμβατήριο που παιζόταν κατά την είσοδο του βασιλιά. Στα μέσα του 17ου αιώνα αναπτύχθηκαν δύο είδη. Η γαλλική ουβερτούρα του Λυλί Ζαν Μπατίστ, χωριζόταν σε δύο μέρη, αργό και γρήγορο, ενώ η ιταλική ουβερτούρα που καθιερώθηκε από τον Αλεσσάντρο Σκαρλάττι, αποτελείται από τρία μέρη, γρήγορο αργό και γρήγορο. Προς το τέλος του 18ου αιώνα, η ουβερτούρα ενσωματώνει θεματικό υλικό της όπερας που ακολουθεί, ώστε να δένει με το υπόλοιπο έργο. Ο Βίλιμπαλντ Γκλουκ ήταν από τους πρώτους που εφάρμοσαν αυτή την υλοποίηση και η επιρροή του είναι εμφανής στις όπερες του Μότσαρτ. Η συσχέτιση αυτή, μεταξύ εισαγωγής και όπερας εξελίχθηκε από το Μότσαρτ, ώστε το τμήμα της οβερτούρας να συνδέεται μουσικά και ατμοσφαιρικά με την όπερα που ακολουθούσε. Η ουβερτούρα του 19ου αιώνα συνεχίζει την εξέλιξή της και μοιάζει πλέον με το πρώτο μέρος της συμφωνίας (σονάτα). Εμφανίζεται η λεγόμενη συναυλιακή ουβερτούρα, που γράφεται και εκτελείται ανεξάρτητα από άλλο έργο, όπως η Ουβερτούρα 1812 του Τσαϊκόφσκι. Ο Ρίχαρντ Βάγκνερ την επεκτείνει, σε σημείο που να αποδίδει τη δραματικότητα του χαρακτήρα του έργου που ακολουθούσε. Αυτή η παραλλαγή σε εκτεταμένο πρελούδιο ενσωματωνόταν στην όπερα χωρίς διακοπή, υλοποίηση που ακολούθησε και ο Βέρντι. Ο Μπετόβεν, στη μοναδική του όπερα Φιντέλιο, συνέθεσε τέσσερις διαφορετικές εισαγωγές, ενώ ο Ροσσίνι, έκανε χρήση της ίδιας εισαγωγής από την όπερα Κουρέας της Σεβίλλης και σε άλλα έργα του. Αν και ο 19ος αιώνας ήταν και ο τελευταίος στη χρήση ουβερτούρας για όπερα, αυτή συνέχισε να χρησιμοποιείται κατά τον 20ο αιώνα, σε άλλες σκηνικές μορφές, όπως της οπερέτας.Aξιοσημείωτη είναι η ουβερτούρα της τελευταίας όπερας του Ροσσίνι Γουλιέλμος Τέλλος, αφού αποτέλεσε μοντέλο για πολλές άλλες εισαγωγές σε όπερες του 19ου αιώνα. Το γεγονός αυτό κατέστησε αυτή την ουβερτούρα κλασικό κομμάτι του ορχηστρικού ρεπερτορίου και αγαπημένο μουσικό θέμα που χρησιμοποιείται μέχρι και σήμερα, σε διάφορα καλλιτεχνικά δρώμενα. Σήμερα είναι γνωστές, ουβερτούρες διαφόρων συνθετών, ακόμα και στο κοινό που δεν ασχολείται ιδιαίτερα με την κλασική μουσική. Ακολουθούν μερικά δείγματα. Εγχειρίδια μουσικής Ερωτήσεις μορφολογίας μουσικής
Χρυσά Όρη των Αλτάι

Τα Χρυσά Όρη των Αλτάι είναι όνομα φυσικού μνημείου παγκόσμιας κληρονομιάς στο οποίο περιλαβάνονται τα όρη Αλτάι και το Προστατευόμενο πάρκο του Κατούν, η λίμνη Τελέτσκογιε, το όρος Μπελούκα και το Υψίπεδο Ουκόκ. Το όνομα Αλτάι, σημαίνει «Χρυσό Βουνό» στην τουρκική και μογγολική γλώσσα.

 Όπως αναφέρεται στην περιγραφή της UNESCO "η περιοχή αντιπροσωπεύει την πληρέστερη αλληλουχία υψομετρικών ζωνών βλάστησης στην κεντρική Σιβηρία, από στέπες, στέπες-δάση, μεικτά δάση, υποαλπική έως αλπική βλάστηση". Λαμβάνοντας την απόφασή της, η UNESCO ανέφερε επίσης τη σημασία των ρωσικών Αλτάι για τη διατήρηση θηλαστικών που κινδυνεύουν με εξαφάνιση όπως η λεοπάρδαλη του χιονιού και το αργκάλι των Αλτάι. Η τοποθεσία καλύπτει περιοχή με έκταση 16.175 χλμ². Εκτός από το φυσικό κάλλος, η περιοχή διακρίνεται και για την ιδιαίτερη πολιτισμική κληρονομιά της, καθώς στην ευρύτερη περιποχή εμφανίστηκαν ανθρωπίδες πριν από 1 εκατ. χρόνια, όπως φαίνεται από εγκαταστάσεις της παλαιολιθικής, ειδικότερα στο Ουστ-Κάνσκαγια, την αρχαιότερη παλαιολιθική αρχαιολογική θέση στα Αλτάι. Η ευρύτερη περιοχή υπήρξε επίσης το πεδίο συνάντησης φυλών, χανάτων και αυτοκρατοριών έως ότου έγιναν κατά τον 18ο αιώνα τμήμα της ρωσικής αυτοκρατορίας. Η περιοχή είναι αραιοκατοικημένη με ντόπιους πληθυσμούς Ρώσων και Αλταΐσκι τουρκόφωνης φυλής, που χρησιμοποιούν παραδοσιακές μεθόδους κτηνοτροφίας και μικρής έντασης γεωργία, κυνήγι και τροφοσυλλογή, όντας ταυτόχρονα ιδιαίτερα δεμένοι με το φυσικό περιβάλλον. Location map Altai Republic Recreation Areas Golden Mountains, Altai Republic, Russia Golden Mountains of Altai at Natural Heritage Protection Fund
Όθων του Γκρουμπενχάγκεν

Ο Όθων (Otto der Tarentiner, 1320 - 1 Δεκεμβρίου 1398) ήταν δούκας του Μπράουνσβαϊγκ-Γκρούμπενχαγκεν και ο τέταρτος και τελευταίος σύζυγος της Ιωάννας Α' της Νάπολης. Είχε επίσης τον τίτλο του Πρίγκιπα του Τάραντα (1383 - 1393).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκου Β΄ πρίγκιπα του Γκρουμπενχάγκεν και της πρώτης συζύγου του Γιούτας των Άνχαλτ, κόρης του Ερρίκου Α΄ μαρκήσιου (margrave) του Βρανδεμβούργου-Στένταλ. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1353 τη Βιολάντε, κόρη του Βερεγκάριου του Βιλαράγκουτ, που όμως απεβίωσε πριν το 1372. Έκανε τον μισθοφόρο (condottiero) και το 1370 επέτυχε να εκδιώξει τα στρατεύματα που είχαν καταλάβει την Προβηγκία, της οποίας κόμισσα ήταν η Ιωάννα Α΄ Καπετιδών-Ανζού. Το 1376 έκανε 2ο γάμο με την τρεις φορές χήρα Ιωάννα Α΄ βασίλισσα της Νάπολης, που ήταν οκτώ έτη μικρότερή του. Δεν απέκτησαν απογόνους και η βασίλισσα έψαχνε διάδοχο. Την εποχή εκείνη έγινε το Δυτικό Σχίσμα: το 1378 έγιναν δύο πάπες, ο Πάπας Ουρβανός ΣΤ΄ στη Ρώμη και ο Αντίπαπας Κλήμης Ζ΄ στην Αβινιόν. Η Ιωάννα Α΄ πήρε το μέρος του Κλήμη Ζ΄, που τον υποστήριζε ο Κάρολος Ε΄ Βαλουά, βασιλιάς της Γαλλίας. Η βασίλισσα της Νάπολης έγινε σύμμαχος του Καρόλου Ε΄ και υιοθέτησε τον αδελφό του Λουδοβίκο των Βαλουά-Ανζού για να την διαδεχθεί. Ο Ουρβανός ΣΤ΄ κήρυξε την Ιωάννα Α΄ έκπτωτη του θρόνου και όρισε βασιλιά της Νάπολης τον Κάρολο Καπετιδών-Ανζού, βασιλιά της Ουγγαρίας. Ο Κάρολος μάζεψε στρατό από την Ουγγαρία και εκστράτευσε εναντίον της Νάπολης. Ο Όθων οδήγησε τον στρατό της Νάπολης εναντίον του, αλλά ηττήθηκε· ο νικητής έγινε βασιλιάς της Νάπολης ως Κάρολος Γ΄. Η Ιωάννα Α΄ φυλακίστηκε και στραγγαλίστηκε. Ο Όθων εξορίστηκε για πάντα και απεβίωσε στη Φότζα της Απουλίας. Το 1353 νυμφεύτηκε τη Βιολάντε, κόρη του Βερεγκάριου του Βιλαράγκουτ. Πριν το 1372 απεβίωσε η Βιολάντε και ο Όθων νυμφεύτηκε το 1376 την Ιωάννα Α΄ των Καπετιδών-Ανζού, βασίλισσα της Νάπολης. Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους του. www.Genealogy.eu of Miroslav Marek http://www.thepeerage.com/p11455.htm#i114544
Ευρωπαϊκοί Πανεπιστημιακοί Αγώνες 2012

Οι Ευρωπαϊκοί Πανεπιστημιακοί Αγώνες 2012, επίσης γνωστοί ως Κόρδοβα 2015 η 1η Ευρωπαϊκή Πανεπιστημιάδα, ήταν η εναρκτήρια έκδοση των Ευρωπαϊκών Πανεπιστημιακών Αγώνων, μίας διεθνής αθλητικής διοργάνωσης πολλών αγωνισμάτων που διοργανώθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση Πανεπιστημιακού Αθλητισμού (EUSA) που είναι μέλος της Διεθνής Πανεπιστημιακής Ομοσπονδίας Αθλητισμού (FISU) και πραγματοποιήθηκε στην Κόρδοβα, της Ισπανίας, από τις 13 έως τις 23 Ιουλίου του 2012. Συνολικά 2.583 αθλητές από 32 Εθνικές Πανεπιστημιακές Αθλητικές Ομοσπονδίες της Ευρώπης και 151 πανεπιστήμια, διαγωνίστηκαν σε 10 αθλήματα και 28 αγωνίσματα.

 Οι κύριες εγκαταστάσεις ήταν: Στάδιο Ελ Φοντανάρ (Κόρδοβα) — τελετή έναρξης, ποδόσφαιρο ανδρών Teatro de la Axerquía (Κόρδοβα) — τελετή λήξης Vista Alegre Sports Hall (Κόρδοβα) (3.500 θέσεις) — καλαθοσφαίριση, πετοσφαίριση, ποδόσφαιρο σάλας, χειροσφαίριση Δημοτικό Αθλητικό Κέντρο Ενσιναρέχο (Ενσιναρέχο) — αντιπτέριση, επιτραπέζια αντισφαίριση Montecronos University Stadium (Rabanales) — ποδόσφαιρο γυναικών, ράγκμπι σέβενς I.D.M. El Santuario Palacio (Κόρδοβα) — αντισφαίριση γυναικών Real Aeroclub Tenis de Córdoba (Κόρδοβα) — αντισφαίριση ανδρών Montecronos University Stadium (Rabanales) — μπιτς βόλεϊ Όλες οι χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης Πανεπιστημιακού Αθλητισμού κλήθηκαν να λάβουν μέρος στους Αγώνες. Κατά τη στιγμή της πρόσκλησης, η Ευρωπαϊκή Ένωση Πανεπιστημιακού Αθλητισμού περιλάμβανε 43 μέλη. Τελικά συμμετείχαν 32 Εθνικές Πανεπιστημιακές Αθλητικές Ομοσπονδίες και έλαβαν μέρος 2.583 αθλητές. Το πρόγραμμα στην 1η Ευρωπαϊκή Πανεπιστημιάδα στην Κόρδοβα περιείχε 10 αθλήματα με συνολικά 28 αγωνίσματα. Τα 8 ήταν Ολυμπιακά αθλήματα (το ράγκμπι σέβενς προστέθηκε το 2016) και τα δύο μη ολυμπιακά αθλήματα (ποδόσφαιρο σάλας και ράγκμπι σέβενς). Επίσης το μπιτς βόλεϊ και το ράγκμπι σέβενς ήταν ως προαιρετικά αθλήματα στους Αγώνες. Τα ακόλουθα 28 αγωνίσματα στα 10 αθλήματα που πραγματοποιήθηκαν στους Αγώνες ήταν τα εξής (ο αριθμός των αγωνισμάτων τους είναι στην παρένθεση):
49 (αριθμός)

Το 49 (σαράντα εννέα) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 48 και πριν από το 50. Είναι ένας περιττός αριθμός, αφού δεν διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 49 συμβολίζεται ως XLIX (έχει χρησιμοποιηθεί και ο συμβολισμός IL) στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΜΘ΄ ή μθ΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 49 είναι σύνθετος αριθμός καθώς οι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1, 7 και 49, δηλαδή έχει και άλλο φυσικό διαιρέτη, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος σύνθετος αριθμός είναι το 50. Το 49 είναι ένας τετραγωνικός αριθμός («τέλειο τετράγωνο»), αφού 49 = 7². Ο επόμενος τετραγωνικός αριθμός είναι το 64. Το ανάπτυγμα πρώτων παραγόντων του 49 είναι 49 = 7². Το 49 είναι ημιπρώτος αριθμός, διότι αποτελεί γινόμενο δύο πρώτων αριθμών (7 · 7). Οι τετραγωνικές ρίζες του 49 είναι οι δύο ακέραιοι αριθμοί ±7. 49 ! = ∏ i = 1 49 i ≃ 6 , 082818640342675608722521633213 ⋅ 10 62 {\displaystyle \mathrm {49!=\prod _{i=1}^{49}i\simeq 6,082818640342675608722521633213\cdot 10^{62}} } . 2 49 = 49 ↑↑ 2 = 49 49 ≃ 6 , 6009724686219550843768321818372 ⋅ 10 82 {\displaystyle \mathrm {{}^{2}49=49\uparrow \uparrow 2=49^{49}\simeq 6,6009724686219550843768321818372\cdot 10^{82}} } Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Ο ατομικός αριθμός 49 αντιστοιχεί στο ίνδιο. Ο Μεσιέ 49 είναι ένας μεγάλος ελλειπτικός ή φακοειδής γαλαξίας Σίφερτ τύπου 2 σε απόσταση περίπου 60 εκατομμυρίων ετών φωτός στον αστερισμό της Παρθένου.
Κλούμπε Ατλέτικο Μινέιρο

Η Ατλέτικο Μινέιρο (πορτογαλικά: Atlético Mineiro) είναι μια βραζιλιάνικη ποδοσφαιρική ομάδα από το Μπέλο Οριζόντε. Ιδρύθηκε το 1908 και αγωνίζεται στα πρωταθλήματα Καμπεονάτο Μινέιρο και Μπραζιλειράο. Τα χρώματα της ομάδας είναι το μαύρο και το άσπρο. Η μασκότ και σύμβολο της ομάδας είναι ο πετεινός (Galo). Το 2013, με ηγέτη τον Ροναλντίνιο, κατέκτησε το Κόπα Λιμπερταδόρες.

 Ιδρύθηκε στις 25 Μαρτίου 1908 από 22 αγόρια από το Μπέλο Οριζόντε. Οι ποδοσφαιριστές-ιδρυτές της ομάδας ήταν οι Aleixanor Alves Pereira, Antônio Antunes Filho, Augusto Soares, Benjamin Moss Filho, Carlos Marciel, Eurico Catão, Horácio Machado, Hugo Francarolli, Humberto Moreira, João Barbosa Sobrinho, José Soares Alves, Júlio Menezes Melo, Leônidas Fulgêncio, Margival Mendes Leal, Mário Hermanson Lott, Mário Neves, Mário Toledo, Raul Fracarolli και Sinval Moreira. Τρία άλλα άτομα δεν ήταν στην ιδρυτική συνάντηση, αλλά λογίζονται επίσης σαν ιδρυτές της ομάδας: οι Francisco Monteiro, Jorge Dias Pena και Mauro Brochado. Αποφάσισαν το όνομα του συλλόγου να είναι Athletico Mineiro Foot Ball Club και η στολή της ομάδας άσπρη φανέλα μια πράσινη οριζόντια λωρίδα στο στήθος. Σύντομα, αποφάσισαν να αλλάξουν τη στολή σε μαυρόασπρες φανέλες, οι οποίες χρησιμοποιούνται μέχρι σήμερα. Λιμπερταδόρες (1): 2013 Κόπα ΚΟΝΜΕΜΠΟΛ (2): 1992, 1997 Ρεκόπα Σουδαμερικάνα (1): 2014 Α' Βραζιλίας (3): 1937, 1971, 2021 Κύπελλο Βραζιλίας (2): 2014, 2021 Καμπεονάτο Μινέιρο (48): 1915, 1926, 1927, 1931, 1932, 1936, 1938, 1939, 1941, 1942, 1946, 1947, 1949, 1950, 1952, 1953, 1954, 1955, 1956, 1958, 1960,1962, 1963, 1970, 1976, 1978, 1979, 1980, 1981, 1982, 1983, 1985, 1986, 1988, 1989, 1991, 1995, 1999, 2000, 2007, 2010, 2012, 2013, 2015, 2017, 2020, 2021, 2022, 2023 Επίσημη Ιστοσελίδα Ατλέτικο Μινέιρο (FIFA) Αρχειοθετήθηκε 2013-07-28 στο Wayback Machine. Αρχειοθετήθηκε 2013-07-28 στο Wayback Machine.
Γουέμπλεϊ ΦΚ

Η Γουέμπλεϊ ΦΚ είναι αγγλική ημιεπαγγεματική ποδοσφαιρική ομάδα από το προάστιο Γουέμπλεϊ του Λονδίνου. Αγωνίζεται στην Κομπάιντ Κάουντιζ Λιγκ Πρέμιερ Ντιβίζιον. Χρώματα της ομάδας είναι το κόκκινο και το άσπρο. Παρατσούκλι της ομάδας είναι «Τα λιοντάρια» λόγω της ύπαρξης ενός λιονταριού στο εθνόσημο του παλιού Δήμου του Γουέμπλεϊ.

 Καλύτερη θέση σε πρωτάθλημα: 3η στην Ίσθμιαν Λιγκ Ντιβίζιον Ουάν 1983–84, 1985–86 Καλύτερη επίδοση στο Κύπελλο Αγγλίας (ποδόσφαιρο ανδρών): Α' γύρος – 1980–81 Καλύτερη επίδοση Κύπελλο ποδοσφαίρου Ερασιτεχνών Αγγλίας: Β' γύρος – 1966–67, 1968–69 Καλύτερη επίδοση στο FA Trophy: Β' γύρος – 1995–96 Καλύτερη επίοδησ στο FA Vase: Γ' γύρος – 1999-00, 2007–08 Επίσημη ιστοσελίδα Wembley στη σελίδα Football Club History Database
Βουλευτικές εκλογές της Ανγκόλας 2017

Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στην Αγκόλα , στις 23 Αυγούστου 2017, αν και σε 15 εκλογικά τμήματα η ψηφοφορία καθυστέρησε μέχρι τις 26 Αυγούστου λόγω κακών καιρικών συνθηκών την ημέρα των εκλογών. Ο κορυφαίος υποψήφιος από το κόμμα που κερδίζει αυτόματα γίνεται Πρόεδρος μετά τις εκλογές. Το κυβερνών κόμμα MPLA με επικεφαλής τον Ζοάο Λουρένσο ήταν ευρέως αναμενόμενο να κερδίσει. Τα προκαταρκτικά αποτελέσματα έδειξαν ότι το κόμμα MPLA ήταν ο νικητής με σαφή διαφορά. Τα τελικά αποτελέσματα ανακοινώθηκαν στις 6 Σεπτεμβρίου 2017.

 Αρχικά θεωρήθηκε ότι ο επί μακρόν πρόεδρος Ζοζέ Εντουάρντο ντος Σάντος θα κατερχόταν στις εκλογές ως αρχηγός του κυβερνώντος κόμματος MPLA , προτού παραιτηθεί , πιθανώς το 2018. Ωστόσο, τον Δεκέμβριο του 2016 το MPLA όρισε τον Ζοάο Λουρένσο υπουργό Άμυνας και αντιπρόεδρο της MPLA, ως τον κύριο υποψήφιο του κόμματος και συνεπώς ως υποψήφιο για τις προεδρικές εκλογές..Ο Λουρένσο θεωρήθηκε έντονα πιστός στον ντος Σάντος, ενώ ο Μπορνίτο ντε Σόουζα ορίστηκε ως υποψήφιος αντιπρόεδρος.Τον Απρίλιο του 2017, το Συμβούλιο της Δημοκρατίας, το οποίο λειτουργεί ως συμβουλευτικό σώμα προς τον Πρόεδρο, πρότεινε τη διεξαγωγή των εκλογών στις 23 Αυγούστου 2017. Όπως ανακοινώθηκε στις 26 Απριλίου η προτεινόμενη ημερομηνία είχε εγκριθεί επίσημα από τον πρόεδρο ντος Σάντος.Στις αρχές Ιουλίου του 2017 η Εθνική Εκλογική Επιτροπή (CNE) δήλωσε ότι ανέμενε 3.000 εθνικούς και διεθνείς παρατηρητές των εκλογών στη χώρα κατά τη διάρκεια των εκλογών.Στις 21 Ιουλίου 2017, η Εθνική Συνέλευση ενέκρινε νομοθεσία που θα διατηρούσε στη θέση τους όλους τους αξιωματούχους ασφαλείας (αρχηγοί του στρατού, της αστυνομίας και των μυστικών υπηρεσιών) για οκτώ χρόνια, εμποδίζοντας έτσι τους προέδρους από ο να επιλέξουν τους κατόχους των θέσεων κατά βούληση.Η επίσημη προεκλογική περίοδος διήρκεσε από τις 22 Ιουλίου έως τις 21 Αυγούστου. Τα 220 μέλη της Εθνικής Συνέλευσης εκλέγονται με δύο μεθόδους: τα 130 εκλέγονται από κλειστή λίστα με αναλογική εκπροσώπηση σε μια ενιαία πανεθνική εκλογική περιφέρεια, με τις έδρες να κατανέμονται αναλογικά. 90 εκλέγονται σε 18 πενταεδρικές εκλογικές περιφέρειες, χρησιμοποιώντας τη μέθοδο D'Hondt; Οι ψηφοφόροι πρέπει να είναι ηλικίας τουλάχιστον 18 ετών και να μην έχουν μη εκκαθαρισμένη πτώχευση, ποινική καταδίκη, διπλή υπηκοότητα ή να έχουν χαρακτηριστεί τρελοί. Οι υποψήφιοι πρέπει να είναι τουλάχιστον 35 ετών. Τα προκαταρκτικά αποτελέσματα που δημοσιοποιήθηκαν λίγο μετά τις εκλογές έδειξαν ότι το MPLA ήταν ο νικητής με το 64,8% των ψήφων. Το ίδιο έδειξαν και τα τελικά αποτελέσματα που ανακοινώθηκαν από την εκλογική επιτροπή στις 6 Σεπτεμβρίου 2017, με το MPLA να λαμβάνει το 61% των ψήφων, κοινοβουλευτική πλειοψηφία 150 εδρών επί συνόλου 220 και εξασφαλίστηκε ότι ο Ζοάο Λουρένσο θα γίνει Πρόεδρος. Στις 27 Αυγούστου ο αρχηγός της UNITA, Ισαΐας Σαμακούβα αμφισβήτησε τα αποτελέσματα των εκλογών. Στις 8 Σεπτεμβρίου, η UNITA κατέθεσε αγωγή ισχυριζόμενη στοιχεία εκλογικής νοθείας. Ωστόσο, το Συνταγματικό Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση για αναίρεση των αποτελεσμάτων στις 13 Σεπτεμβρίου. Ο Λουρένσο ορκίστηκε πρόεδρος στις 26 Σεπτεμβρίου 2017.
118ο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών

Το 118ο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών (αγγλικά: 118th United States Congress) είναι η τρέχουσα συνεδρίαση (2023–2025) του νομοθετικού σώματος της ομοσπονδιακής κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών, που αποτελείται από το διθάλαμο ομοσπονδιακό νομοθετικό σώμα των ΗΠΑ (Κογκρέσο): τη Βουλή των Αντιπροσώπων και τη Γερουσία. Το 118ο Κογκρέσο, συνήλθε για πρώτη φορά στο Καπιτώλιο των Ηνωμένων Πολιτειών, στις 3 Ιανουαρίου 2023 και θα λήξει στις 3 Ιανουαρίου 2025. Η σύνθεση του 118ου Κογκρέσου, προέκυψε από το αποτέλεσμα των ενδιάμεσων εκλογών του 2022.Το Δημοκρατικό Κόμμα, έχει τον έλεγχο και την πλειοψηφία στη Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών. Το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, έχει τον έλεγχο και την πλειοψηφία στη Βουλή των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών.

 Προέδρευση Πρόεδρος της Γερουσίας: Κάμαλα Χάρις (Δ) Αναπληρώτρια Πρόεδρος της Γερουσίας: Πάτι Μάρεϊ (Δ) Επίτιμος Αναπληρωτής Πρόεδρος της Γερουσίας των ΗΠΑ: Τσακ Γκράσλεϊ (Ρ) Ηγέτες των Κομμάτων Ηγέτης της Πλειοψηφίας: Τσακ Σούμερ (Δ) Υφηγητής της Πλειοψηφίας: Ντικ Ντάρμπιν (Δ) Ηγέτης της Μειοψηφίας: Μιτς ΜακΚόνελ (Ρ) Υφηγητής της Μειοψηφίας: Τζον Θουν (Ρ) Προέδρευση Πρόεδρος της Βουλής: Κέβιν ΜακΚάρθι (Ρ) Ηγέτες των Κομμάτων Ηγέτης της Πλειοψηφίας: Στιβ Σκαλίζ (Ρ) Υφηγητής της Πλειοψηφίας: Τομ Έμμερ (Ρ) Ηγέτης της Μειοψηφίας: Χακίμ Τζέφρις (Δ) Υφηγήτρια της Μειοψηφίας: Κάθριν Κλαρκ (Δ) Κατά το 118ο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών, την πλειοψηφία της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών κατέχει το Δημοκρατικό Κόμμα, ύστερα από τις εκλογές του 2022. Κατά το 118ο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών, την πλειοψηφία της Βουλής των Αντιπροσώπων κατέχει το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, ύστερα από τις εκλογές του 2022. Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση των Ηνωμένων ΠολιτειώνΚογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών Βουλή των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών Δημοκρατικό Κόμμα (ΗΠΑ) Ρεπουμπλικανικό Κόμμα (ΗΠΑ) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα 118th United States Congress στο Wikimedia Commons
Ρουπιλία

Η Ρουπιλία Φαυστίνα, λατιν.: Rupilia Faustina (π. 87 μ.Χ. - πριν από το 138) ήταν μία με επιρροή Ρωμαία ευγενής, μικρανιψιά του Τραϊανού, αδελφή της Βιβίας Σαβίνας (συζύγου του Αδριανού), πεθερά του Αντωνίνου Πίου και γιαγιά του Μάρκου Αυρηλίου.

 Ήταν κόρη του Λεύκιου Σκριβώνιου Λίβο Ρουπίλιου Φρούγι αντικαταστάτη υπάτου και της Σαλονίας Ματιδίας, κόρης του Γαΐου Σαλονίου Ματιδίου Πατρουίνου. Είχε πιθανώς μία άλλη αδελφή, που ονομαζόταν Ρουπιλία Αννία. Η μητέρα της ήταν εκ μητρός ανιψιά του Ρωμαίου αυτοκράτορα Τραϊανού και είχε παντρευτεί τρεις φορές. Ετεροθαλείς αδελφές της Ρουπιλίας ήταν η μεγαλύτερη Βίβια Σαβίνα (σύζυγος του Αδριανού) και η μικρότερη Μικρά Ματίδια η Νεότερη. Οι τρεις αδελφές ζούσαν και μεγάλωσαν ως μέλη του σπιτιού του άτεκνου Τραϊανού, της συζύγου του Πομπηίας Πλωτίνας και του πατέρα της. Η Φαυστίνα παντρεύτηκε τον Μάρκο Άννιο Βήρο τον Πρεσβύτερο, ο οποίος ήταν έπαρχος της πόλεως στη Ρώμη και υπηρέτησε τρεις φορές ως ύπατος. Τα παιδιά τους ήταν: Άννα Γαλερία Φαυστίνα η Πρεσβύτερη π.100-140, παντρεύτηκε τον Αντωνίνο Πίο Ρωμαίο Αυτοκράτορα. Μάρκος Άννιος Λίβο, ύπατος το 128. Μάρκος Άννιος Βήρος ο Νεότερος απεβ. 124, πραίτωρ. Μάρκος Αυρήλιος 121-180, Ρωμαίος Αυτοκράτορας. Aurelius, Marcus (167). Meditations. Birley, Anthony Richard (2000). Marcus Aurelius: A Biography (2nd revised έκδοση). Routledge. ISBN 0-415-17125-3. «Matidia the Elder». Livius.org. Ανακτήθηκε στις 24 Μαρτίου 2020. «Faustina, Annia Galeria (1)». Fofweb.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Σεπτεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 26 Ιανουαρίου 2007. Rodgers, N. (2005). The History and Conquests of Ancient Rome. Hermes House. ISBN 1844773337. «The Life of Marcus Aurelius: Part 1». Historia Augusta. Loeb Classical Library. 1921. Ανακτήθηκε στις 27 Ιουνίου 2015.
Cosplay

Το cosplay (ιαπωνικά: コスプレ, Λατινισμός Χέπμπορν: kosupure), από τη σύμπτυξη των αγγλικών λέξεων costume play, είναι παράσταση μίμησης κοστούμια χαρακτήρων από διάφορα είδη τέχνης, συνήθως βιντεοπαιχνιδιών, κόμικ, μάνγκα ή άνιμε.Είναι φαινόμενο περισσότερο συνηθισμένο στην Ιαπωνία, την Αμερική και τη δυτική Ευρώπη, από τα τέλη του 20ού αιώνα μέχρι σήμερα.

 Πολλές φορές μπερδεύεται με τις απόκριες και το Halloween, ωστόσο δεν σχετίζεται με αυτά τα γεγονότα. Τα κοστούμια cosplay είναι υψηλής ποιότητας και τιμής, και θεωρούνται σπάνια και δυσεύρετα. Σε αντίθεση με τις αποκριάτικες ενδυμασίες, τα κοστούμια του cosplay αποτυπώνουν την κάθε λεπτομέρεια της φιγούρας από την οποία αντλούν έμπνευση, και χρησιμοποιούνται σε διαγωνισμούς και εκδηλώσεις, ακόμα και για επαγγελματικούς σκοπούς.