IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μελεκέοκ

Η Μελεκέοκ (Melekeok) είναι πόλη και μια από τις 16 πολιτείες του Παλάου. Βρίσκεται στις ανατολικές ακτές του μεγαλύτερου νησιού του Παλάου, του Μπαμπελνταόμπ. Από τις 7 Οκτωβρίου του 2006 η Νγκερουλμούντ που βρίσκεται 2 χιλιόμετρα από την Μελεκέοκ έγινε η πρωτεύουσα του Παλάου και έδρα της κυβέρνησης, αντικαθιστώντας το Κορόρ.

 Σύμφωνα με τη τελευταία απογραφή, σήμερα 391 κάτοικοι κατοικούν στη Μελεκέοκ. Διαμοιράζονται ανάμεσα σε 7 χωριά, μεταξύ των οποίων και η Μελεκέοκ: Μελέκεοκ Έρτονγκ Ngeburch Ngeremecheluch Ngermelech Ngerubesang NgerulingΗ Μελεκέοκ έχει έκταση 28,5 τετραγωνικά χιλιόμετρα και η κυριότερη λίμνη της είναι η Νγκαρντόκ.Η λίμνη αυτή φιλοξενεί έναν μικρό πληθυσμό από κροκοδείλους του αλμυρού νερού (Crocodylus porosus). Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Melekeok στο Wikimedia Commons Seacology Melekeok State Project
Φράγκα Αχαΐας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Ελλάδα, δείτε: Φράγκα. Η Φράγκα είναι οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Μόβρης ως έδρα του ομώνυμου πρώην δημοτικού διαμερίσματος.

 Παλαιότερα, μετά την Επανάσταση του 1821, κάτοικοι προερχόμενοι από το ορεινό Φράγκα δημιούργησαν το σύγχρονο χωριό της Φράγκας στα πεδινά της Δυτικής Αχαΐας. Με τη δημιουργία του πεδινού Φράγκα οι κάτοικοι συνέχιζαν για αρκετό χρονικό διάστημα να μετακινούνται εποχιακά από τα πεδινό χωριό στο ορεινό και τανάπαλιν, όπως μπορεί να διαπιστωθεί λ.χ. στη μεγάλη δημογραφική απόκλιση του πεδινού χωριού μεταξύ των εθνικών απογραφών του 1889, 1896 και 1907. Οι αρχικοί κάτοικοι του πεδινού Φράγκα, όπως προφανώς και του ορεινού, μιλούσαν τα αρβανίτικα. Για αντιδιαστολή με το ορεινό χωριό, οι κάτοικοι αποκαλούσαν αρχικά το πεδινό χωριό ως «Κάτω Φράγκα», ονομασία που προϊόντος του χρόνου τελικά εγκαταλείφθηκε. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Άνω Φράγκα Αχαΐας Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Φράγκα. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Φράγκας Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 10/12/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Φράγκας Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 10/12/2017.
Οθρυάδης

Ο Οθρυάδης ήταν Σπαρτιάτης ήρωας, που πήρε μέρος στη θρυλική μάχη, Σπάρτης και Άργους, για την πόλη της Κυνουρίας Θυρέα (Μάχη της Θυρέας (546 π.Χ.).

 Το 546 π.Χ. οι Σπαρτιάτες και οι Αργείοι, αποφάσισαν να πολεμήσουν στην αρχαία Θυρέα (κοντά στο σημερινό Άστρος Αρκαδίας), προκειμένου να κατακτήσουν την περιοχή της Θυρεάτιδας. Επειδή ο αγώνας ήταν αμφίρροπος, οι αντίπαλοι συμφώνησαν να πολεμήσουν μόνο 300 Σπαρτιάτες με ίσο αριθμό Αργείων (Μάχη των 600 λογάδων). Η παράταξη με τις λιγότερες απώλειες, θα θεωρούταν νικήτρια και θα κυριαρχούσε στην περιοχή. Στο τέλος της μάχης απόμειναν ζωντανοί μόνο ο σπαρτιάτης Οθρυάδης και 2 αργείοι, ο Χρόμιος και ο Ἀλκήνωρ. Έτσι τόσο οι Σπαρτιάτες, όσο και οι Αργείοι, αμφισβήτησαν το αποτέλεσμα και ο πόλεμος ξανάρχισε. Αργότερα τελείωσε με νίκη των Σπαρτιατών. Κατά τον Ηρόδοτο, ο Οθρυάδης, ντροπιασμένος που σκοτώθηκαν οι συμπολεμιστές του, αυτοκτόνησε. Σύμφωνα όμως με μια άλλη εκδοχή σκοτώθηκε στο τέλος από τον ένα Αργείο αντίπαλό του, τον Αλκηνώρα. Εγκυκλοπαίδεια Νέα Δομή, εκδόσεις Δομη, Αθήνα 1996, τόμος 25, σελ.153.
Εθνική Ιορδανίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Τελ. Ενημέρωση: 26 Ιανουαρίου 2015Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Ιορδανίας αντιπροσωπεύει την Ιορδανία στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης που οργανώνει η FIBA. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης της Ιορδανίας (Jordan Basketball Federation).

 Μέχρι σήμερα η Ιορδανία δεν έχει ποτέ λάβει μέρος σε κάποια Ολυμπιακή Διοργάνωση, ούτε σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Η πρώτη και μοναδική μέχρι σήμερα συμμετοχή της στο Ασιατικό Πρωτάθλημα της FIBA Asia έλαβε χώρα το 1995, ενώ διαθέτει, παράλληλα, δικαίωμα συμμετοχής σε διοργανώσεις της WABA, θυγατρικής της FIBA Asia για την περιοχή της Δυτικής Ασίας.Επίσης, η Ιορδανία διαθέτει δικαίωμα συμμετοχής στους Μεσογειακούς Αγώνες, στους Παναραβικούς Αγώνες, στους Ασιατικούς Αγώνες και στους Αγώνες Δυτικής Ασίας υπό τη σκέπη της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Πορεία σε Ασιατικά Πρωταθλήματα Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Ιορδανίας σε Ασιατικά Πρωταθλήματα: Πορεία σε Παναραβικούς Αγώνες Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Ιορδανίας σε Παναραβικούς Αγώνες: Εθνική Ιορδανίας (καλαθοσφαίριση ανδρών) Jordan, ιστορικό ανά έτος στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά) Jordan Basketball Federation, επίσημος ιστότοπος. (Αγγλικά)
Μαρία δε Μπαρενετσέα, Δούκισσα του Ντάτο

Η Μαρία δελ Κάρμεν δε Μπαρενετσέα ι Μοντέγι, 1η Δούκισσα του Ντάτο (María del Carmen de Barrenechea y Montegui, 1a Duquesa de Dato, 19 Ιουνίου 1860 - 1 Οκτωβρίου 1925) ήταν Ισπανίδα αριστοκράτισσα και η σύζυγος του Πρωθυπουργού της Ισπανίας Εδουάρδο Ντάτο ι Ιραδιέρ.

 Γεννήθηκε στις 19 Ιουνίου 1860, και ήταν κόρη του Χουάν Χοσέ δε Μπαρενετσέα ι Ουρδαμπιγιέτα και της Μικαέλα Μοντέγι ι Μερκάϊδε. Εγγονή του Πέδρο δε Μπαρενετσέα ι Σουμπέα και της Μαρία Ιγνάσια δε Ουρδαμπιγιέτα ι Λαγάρτο και του Χοσέ Μανουέλ Μοντέγι και της Μαρία δε λα Κονσεπσιόν Μερκάϊδε. Υπήρξε παντρεμένη με τον Εδουάρδο Ντάτο ι Ιραδιέρ. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά: την Ισαμπέλ (?-1937), δεν παντρεύτηκε ποτέ. την Μαρία δελ Κάρμεν (1885-1954), παντρεύτηκε τον Εουχένιο δε λος Μοντέρος ι Μπερμεχίγιο. Απέκτησαν 2 παιδιά. την Μαρία δε λα Κονσεπσιόν (1890-1973), παντρεύτηκε τον Ερνέστο δε Σουλουέτα ι Ισάσι. Απέκτησαν 2 παιδιά.Μετά το θάνατο του συζύγου της, της απονεμήθηκε ο τίτλος της 1ης Δούκισσας του Ντάτο, προς τιμήν του. Πέθανε την 1η Οκτωβρίου 1925 σε ηλικία 65 ετών. Ισπανία: Κυρία του Τάγματος των Ευγενών Κυριών της Βασίλισσας Μαρίας Λουίζας Ισπανία: Μεγαλόσταυρος του Τάγματος Ευποιΐας της Ισπανίας Ribera, José António Moya, Costados, N.º 81 María del Carmen de Barrenechea y Montegui, 1st Duchess of Dato
Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αβινιόν

Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αβινιόν (δημιουργήθηκε το 1984), επίσης γνωστό ως Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αβινιόν/Νέας Υόρκης ή Rencontres Cinématographiques Franco-Américain d'Avignon, πραγματοποιούταν κάθε χρόνο στην Αβινιόν της Γαλλίας, μαζί με ένα ταιριαστό φεστιβάλ ταινιών που διοργανώνοταν στη Νέα Υόρκη. Πραγματοποιήθηκε τελευταία φορά το 2008.

 Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αβινιόν δημιουργήθηκε για να προωθήσει τον ανεξάρτητο γαλλικό/αμερικανικό κινηματογράφο μέσω προεπισκοπήσεων, ρετροσπεκτιβών και συναντήσεων. Μια τελετή απονομής ενθάρρυνε τους νεαρούς σκηνοθέτες να συμμετάσχουν στο φεστιβάλ. Ο σκοπός ήταν να συγκεντρωθούν ανεξάρτητοι σκηνοθέτες από τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Γαλλία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Η αποστολή τους ήταν να ενθαρρύνουν τη βαθύτερη κατανόηση και εκτίμηση για τον σύγχρονο, προκλητικό κινηματογράφο, προβάλλοντας το έργο καινοτόμων κινηματογραφιστών. Ταινίες μεγάλου μήκους, ταινίες μικρού μήκους και ντοκιμαντέρ παρουσιάστηκαν σε γαλλικά, αγγλικά και άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες. Κάθε γαλλική ταινία είχε υπότιτλους στα αγγλικά και άλλες ευρωπαϊκές ταινίες στα αγγλικά ή στα γαλλικά. Οι σκηνοθέτες, οι παραγωγοί και οι σεναριογράφοι μπορούσαν να συμμετάσχουν στις συζητήσεις για το έργο τους με το κοινό. Το 1993, το Αρχείο Κινηματογράφου του Χάρβαρντ κάλεσε τον οργανισμό να παράγει την πρώτη αμερικανική έκδοση του Rencontres Cinématographiques franco-américaines d'Avignon. Το 1994, ο ιδρυτής, Ζερόμ Ανρί Ρουντ, εγκαινίασε το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αβινιόν/Νέας Υόρκης στο Angelika Film Center του Μανχάταν. Τα φεστιβάλ πραγματοποιήθηκαν τον Ιούνιο και τον Νοέμβριο. Ο όρος «Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αβινιόν» γεννήθηκε το 2000, λόγω της επέκτασης του προγράμματος στην Ευρώπη. Βραβείο Κινηματογράφυ: απονεμήθηκε στις τρεις καλύτερες ταινίες μεγάλου μήκους (αμερικανική, γαλλική και ευρωπαϊκή). Βραβείο Panavision: για τις τρεις καλύτερες ταινίες μικρού μήκους Βραβείο Kodak Vision: για την καλύτερη σκηνοθεσία Βραβείο SACD Scénario: για τους δύο καλύτερους σεναριογράφους Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αβινιόν στο IMDB Αρχεία Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αβινιόν [1]
Κοτσί

Το Κοτσί (αγγλικά: Kochi, παλαιότερα Cochin) είναι μεγάλο λιμάνι και πόλη στη νοτιοδυτική Ινδία, στις ακτές της αραβικής θάλασσας. Είναι η μεγαλύτερη πόλη στην πολιτεία Κεράλα. Η πόλη το 2011 είχε 601.574 κατοίκους, ενώ η μητροπολιτική περιοχή της πόλης έχει 2,1 εκατομμύρια κατοίκους και είναι η πολυπληθέστερη στην πολιτεία. Η πόλη εκτείνεται σε μήκος 48 χιλιομέτρων κατά μήκος της ακτογραμμής της Ινδίας.

 Η πόλη αποτελούσε για πολλά χρόνια το κέντρο του εμπορίου μπαχαρικών της Ινδίας. Τον 12ο αιώνα ανήκε στο βασίλειο του Κοτσί. Ο Πορτογάλος εξερευνητής Πέντρο Άλβαρες Καμπράλ ίδρυσε το 1500 στο Κοτσί τον πρώτο ευρωπαϊκό οικισμό στην Ινδία. Ο Βάσκο ντα Γκάμα θάφτηκε αρχικά στο Κοτσί, αλλά τελικά τα λείψανά του επέστρεψαν στην Πορτογαλία το 1539. Παρέμεινε η πρωτεύουσα των Πορτογάλων στην Ινδία μέχρι το 1530, όταν η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στην Γκόα. Στη συνέχεια η πόλη πέρασε στην κατοχή των Ολλανδών και το 1814 στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το εμπόριο στο λιμάνι είχε αυξηθεί σημαντικά μέχρι τον 20ό αιώνα και το 1920 άρχισαν έργα ώστε να γίνει το λιμάνι του πιο ασφαλές. Το Κοτσί σήμερα θεωρείται η οικονομική πρωτεύουσα της πολιτείας. Διαθέτει το μόνο χρηματιστήριο στην πολιτεία. Η πόλη έχει δεχθεί πολλές επενδύσεις τα τελευταία χρόνια, με αποτέλεσμα την γρήγορη ανάπτυξή της. Στη βιομηχανική ζώνη Ελούρ, 17 χιλιόμετρα βόρεια της πόλης, λειτουργούν 250 εργοστάσια. Στην πόλη επίσης λειτουργεί μεγάλο λιμάνι και ναυπηγεία. Επίσης, είναι ο σημαντικότερος τουριστικός προορισμός στην Κεράλα από πλευράς αφίξεων τουριστών. Η πόλη εξυπηρετείται από διεθνές αεροδρόμιο, ενώ βρίσκεται υπό κατασκευή υπόγειος σιδηρόδρομος μήκος 25 χιλιόμετρων και με 22 σταθμούς. Τα γραφεία της Νότιας Διοίκησης του Ινδικού Ναυτικού βρίσκονται στην πόλη. Περίπου το 47% των κατοίκων της πόλης είναι Ινδουϊστές και ακολουθούν οι Χριστιανοί με 35% και οι Μουσουλμάνοι με 17%. Το Κοτσί είναι μια από τις πόλεις με τον μεγαλύτερο πληθυσμό χριστιανών στην Ινδία. Στην πόλη βρίσκεται το Πανεπιστήμιο Επιστημών και Τεχνολογία του Κοτσίν (CUSAT), ενώ υπάρχουν και παραρτήματα άλλων πανεπιστημίων στην πόλη.
Πραξικόπημα του 2021 στη Γουινέα

Στις 5 Σεπτεμβρίου 2021 στη Γουινέα έγινε πραξικόπημα, κατά το οποίο ο Πρόεδρος Αλφά Κοντέ συνελήφθη από της Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας. Κατόπιν διένεξης και πυροβολισμών οι ένοπλοι άντρες εισέβαλαν στο προεδρικό ανάκτορο στο Κονακρί. Λίγες ώρες μετά ο Συνταγματάρχης Μαμαντί Ντουμπουγιά εμφανίστηκε στην τηλεόραση και απευθυνόμενος στους πολίτες της Γουινέας ανακοίνωσε την διάλυση της κυβέρνησης κατόπιν του πραξικοπήματος. Είπε ότι αφορμή για το πραξικόπημα ήταν «η τραγική πολιτική κατάσταση της χώρας, η εργαλειοποίηση του δικαστικού συστήματος, η ασέβεια προς τις δημοκρατικές αρχές, η ακραία κομματικοποίηση της δημόσιας διοίκησης, καθώς και η φτώχεια και διαφθορά». Είπε ότι η χώρα θα βρίσκεται σε μεταβατικό καθεστώς για τους επόμενους 18 μήνες.Την ίδια ημέρα συστάθηκε η Εθνική Επιτροπή Συμφιλίωσης και Ανάπτυξης, με αρχηγό τον Ντουμπουγιά, για να αναλάβει την προσωρινή διακυβέρνηση της χώρας. Στις 8 Σεπτεμβρίου 2021, η συμμετοχή της Γουινέας στην ECOWAS ανεστάλη από τους αρχηγούς κρατών της ECOWAS σε μια εικονική έκτακτη σύνοδο κορυφής. Η Αφρικανική Ένωση ανέστειλε τη συμμετοχή της Γουινέας από τις δραστηριότητες και τα όργανα λήψης αποφάσεών της.Την 1η Οκτωβρίου 2021, ο Mamady Doumbouya ορκίστηκε προσωρινός πρόεδρος.

 Από το 1958 που η Γουινέα ανεξαρτητοποιήθηκε από τη Γαλλία μέχρι το 2010 που έγιναν οι πρώτες δημοκρατικές εκλογές η χώρα έχει κυβερνηθεί από πολλούς αυταρχικούς αρχηγούς. Μετά το πραξικόπημα του 1984 η χώρα μπήκε σε καθεστώς χούντας και ο Λανσάνα Κοντέ ανέβηκε στην εξουσία ως ο 2ος Πρόεδρος της Γουινέας. Κυβέρνησε τη χώρα μέχρι το 2008, όταν πέθανε σε ηλικία 74 ετών. Το 2010 η περίοδος της χούντας έληξε και στις πρώτες δημοκρατικές προεδρικές εκλογές που έγιναν κέρδισε ο Αλφά Κοντέ, ο οποίος επανεξελέγη το 2015 για μία δεύτερη θητεία. Μετά τις συνταγματικές τροποποιήσεις που εγκρίθηκαν με το δημοψήφισμα του 2020, η διάρκεια της προεδρικής θητείας παρατάθηκε και επιτράπηκε στον Κοντέ να διεκδικήσει την επανεκλογή του για μία τρίτη θητεία. Από τότε η δημοτικότητά του έπεσε κατακόρυφα.Από τον Οκτώβριο του 2019 πολλοί διαδηλωτές είχαν βγει στους δρόμους και διαμαρτυρήθηκαν κατά της κυβέρνησης του Κοντέ. Οι ταραχές συνεχίστηκαν για πάνω από ένα χρόνο και οι συγκρούσεις με τις δυνάμεις ασφαλείας είχαν ως αποτέλεσμα πάνω από 50 θανάτους και πολλούς τραυματίες. Την Κυριακή 5 Σεπτεμβρίου 2021, στο Προεδρικό Ανάκτορο στο Κονακρί, οι πυροβολισμοί άρχισαν από τις 8.00 το πρωί. Οι μάρτυρες είπαν ότι οι στρατιωτικοί του πραξικοπήματος είχαν κλείσει την μοναδική γέφυρα που οδηγεί στη γειτονιά του Προέδρου. Ακούστηκαν πολλοί πυροβολισμοί και ακούστηκαν φήμες για τραυματίες. Οι πραξικοπηματίες ανακοίνωσαν ότι έχουν συλλάβει και κρατούν τον 83χρονο Αλφά Κοντέ, και έδειξαν φωτογραφίες και βίντεο με τον αιχμάλωτο.
Βάλτερ Βάγκνερ

Ο Βάλτερ Βάγκνερ είναι Γερμανός πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε από το 1969 ως το 1982 στα πρωταθλήματα ποδοσφαίρου της Ελλάδας, της Αυστρίας, της Γερμανίας και των Ηνωμένων Πολιτειών.

 Ο Βάγκνερ ξεκίνησε από την Άλτενβερς και στα είκοσι του χρόνια μεταγράφηκε στην Άιντραχτ Φραγκφούρτης, όπου παρέμεινε για δύο σεζόν. Συνέχισε στην Ρόιτλινγκεν για την σεζόν 1971-72 και το καλοκαίρι του 1972 μεταγράφηκε στην Αούστρια Βιέννης, με την οποία κατέκτησε το κύπελλο του 1973-74.Το καλοκαίρι του 1974 μεταπήδησε στην ΑΕΚ, στην οποία παρέμεινε για τρία χρόνια, παίζοντας σε 116 αγώνες πρωταθλήματος, κυπέλλου και ευρωπαϊκών διοργανώσεων και σκοράροντας 52 γκολ. Για το κύπελλο ΟΥΕΦΑ του 1976-77, η ΑΕΚ έφθασε ως την ημιτελική φάση, αποκλείοντας τη Ντιναμό Μόσχας, τη Ντέρμπι Κάουντι, τον Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου και την Κουίνς Παρκ Ρέιντζερς, για να αποκλειστεί από την Γιουβέντους σε διπλό ημιτελικό.Το 1977, παρά το έντονο ενδιαφέρον του Παναθηναϊκού, ο Βάγκνερ μεταγράφηκε στον Άρη, με τον οποίο έπαιξε σε 34 αγώνες και σκόραρε οκτώ φορές. Ακολούθησε τελικά η μεταγραφή του στους "πράσινους", όπου παρέμεινε για μισή σεζόν, πριν συνεχίσει στις Ηνωμένες Πολιτείες για το υπόλοιπο του 1978-79.Μετά από ένα πέρασμα από την Ρόχλινγκ Βόλχλινγκεν την επόμενη σεζόν, επέστρεψε στην Ελλάδα και την Παναχαϊκή για τη σεζόν 1980-81, πριν κλείσει την καριέρα του στην Βάτενσαϊντ 09 το 1982. Βασίλης [άγνωστο επίθετο], Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6
MediaWiki

Το MediaWiki αποτελεί μια ελεύθερη διαδικτυακή εφαρμογή μορφής wiki. Αναπτύχθηκε από το Ίδρυμα Wikimedia και άλλους και χρησιμοποιήθηκε για να τρέξει όλα του τα εγχειρήματα, περιλαμβάνοντας τη Βικιπαίδεια, το Βικιλεξικό και τα Βικινέα. Πολυάριθμα άλλα wiki σε όλο τον κόσμο το χρησιμοποιούν επίσης για να ενδυναμώσουν τους ιστοτόπους τους. Είναι γραμμένο σε γλώσσα προγραμματισμού PHP και χρησιμοποιεί μια back-end βάση δεδομένων.

 Μάγκνους Μάνσκε Τη μεταφραστική πύλη μας στο Translatewiki για την ελληνοποίηση του Mediawiki To Γλωσσάρι όρων στα Wikidata (οι μεταφράσεις αυτές γίνονται στο Meta) Ελληνοποίηση του κώδικα Mediawiki, μια παλαιότερη προσπάθεια συντονισμού στο Meta Κύρια σελίδα του MediaWiki, με Hubs για χρήστες, διαχειριστές συστημάτων και προγραμματιστές. MediaWiki στο Meta-Wiki, την meta ιστοσελίδα του Wikimedia . Η ιστορία του MediaWiki στο MediaWiki #mediawiki στο κανάλι freenode MediaWiki version lifecycle Τα νέα του MediaWiki Κατεβάστε το MediaWiki εδώ Βιβλία για το MediaWiki
Ημέρα κατά του διαδικτυακού εκφοβισμού

Η Ημέρα κατά του διαδικτυακού εκφοβισμού είναι μια διεθνής ημέρα ευαισθητοποίησης που ξεκίνησε από το Ίδρυμά "Κυβερνοχαμόγελο" στις 21 Ιουνίου 2013, η οποία πραγματοποιείται την τρίτη Κυριακή του Ιουνίου κάθε χρόνο. Η ημέρα ενθαρρύνει τους χρήστες των social media σε όλο τον κόσμο "να είναι καλοί όταν είναι συνδεδεμένοι" και να δείξουν την υποστήριξή τους για την καμπάνια στο Twitter χρησιμοποιώντας το hashtag #StopCyberbullyingDay. Για να σηματοδοτήσει την ημέρα το 2013, το Ίδρυμα "Κυβερνοχαμόγελο" δημοσίευσε μια έρευνα που αποκάλυψε ότι το 92% των εκπαιδευτικών στο Ηνωμένο Βασίλειο εκπαιδευτικοί έχουν αντιμετωπίσει διαδικτυακό εκφοβισμό σε κάποιο σημείο κατά τη διάρκεια της καριέρας τους, με το 78% να αποκαλύπτουν ότι έχουν προσωπικά βιώσει διαδικτυακό εκφοβισμό, είτε απευθυνόμενο σε αυτούς, είτε στους μαθητές τους είτε σε άλλα μέλη του προσωπικού.

 Η Ημέρα κατά του διαδικτυακού εκφοβισμού υποστηρίζεται από το κοινοβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου μέσω της κίνησης "νωρίς την ημέρα", η οποία καλεί τη Βουλή των Κοινοτήτων να προσέξει το αυξανόμενο πρόβλημα του Διαδικτυακού εκφοβισμού και τις απειλές που μπορεί να προκύψουν για την υγεία, την ευημερία και την ασφάλεια των παιδιών και των νέων και να υποστήριξει το Ίδρυμα "Κυβερνοχαμόγελο", να αυξήσει την ευαισθητοποίηση μέσω της έναρξης της Ημέρας κατά του διαδικτυακού εκφοβισμού στις 21 Ιουνίου 2013. Τον Ιούνιο του 2013, η χορεύτρια Ντανιέλ Πεάζερ ενήργησε ως διάσημος πρεσβευτής της Ημέρας κατά του σχολικού εκφοβισμού, συμμετέχοντας μέσω από συνεντεύξεις στα μέσα ενημέρωσης και στο Q&A του Twitter. Έκτοτε δεν έχει υπάρξει άλλος διάσημος πρεσβευτής. Ίδρυμα "Κυβερνοχαμόγελο" - Ημέρα κατά του διαδικτυακού εκφοβισμού Φιλανθρωπική Επιτροπή - Μητρώο των Φιλανθρωπικών ιδρυμάτων - Κοινοβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου - Προτάσεις απ' το κίνημα "Νωρίς την ημέρα"
Καφού (ποδοσφαιριστής, γενν. το 1993)

Ο Κάρλος Μιγκέλ Ριμπέιρο Ντίας (πορτογαλικά: Carlos Miguel Ribeiro Dias) (26 Φεβρουαρίου 1993), γνωστός ως Καφού (Cafú), είναι Πορτογάλος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός μέσος ή αμυντικός μέσος για τη Νότιγχαμ Φόρεστ, με δανεισμό από τον Ολυμπιακό.

 Γεννημένος στη Γκιμαράες με καταγωγή από τη Γουινέα-Μπισάου, ο Καφού εντάχθηκε στις ακαδημίες νέων της τοπικής Βιτόρια Γκιμαράες σε ηλικία 11 ετών. Υπέγραψε με τη Μπενφίκα τέσσερα χρόνια αργότερα και συνέχισε να διαμορφώνεται ποδοσφαιρικά εκεί. Ξεκίνησε να παίζει ως επιθετικός, αλλά αργότερα μετατοπίστηκε σε ρόλο αμυντικού μέσου.Στις 19 Σεπτεμβρίου 2012, ενώ ήταν μέλος της Μπενφίκα Β, ο Καφού έκανε το ντεμπούτο του ως επαγγελματία, ως αλλαγή στο 46ο λεπτό της ισοπαλίας με 2-2 εναντίον της Τοντέλα για τη Σεγούντα Λίγα, όπου σημείωσε και το μοναδικό του γκολ στη σεζόν, σε επτά αγώνες ως βασικός. Στις 26 Ιουλίου 2013, ο Καφού υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με τη Βιτόρια Γκιμαράες. Αγωνίστηκε με την δεύτερη ομάδα, την οποία βοήθησε να προβιβαστεί στη δεύτερη κατηγορία.Ο Καφού αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην Πριμέιρα Λίγα στις 17 Αυγούστου 2014, στην εκτός έδρας νίκη με 3-1 εναντίον της Ζιλ Βισέντε. Ολοκληρώθηκε την πρώτη του σεζόν με 29 αγώνες, με τη Γκιμαράες να τερματίζει στην πέμπτη θέση και να κερδίζει την πρόκριση στο Γιουρόπα Λιγκ. Στις 8 Ιουνίου 2016, ο Καφού υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με τη γαλλική Λοριάν. Η παρθενική εμφάνισή του στη Λιγκ 1 πραγματοποιήθηκε στις 18 Νοεμβρίου, στην ήττα με 0-3 εναντίον της Μονακό. Την 1η Αυγούστου 2017, μετά τον υποβιβασμό της Λοριάν, ο Καφού εντάχθηκε στη Μετς της Λιγκ 1, με τριετές συμβόλαιο. Έκανε το ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα 17 ημέρες αργότερα, παίζοντας και στα 90 λεπτά σε μία ήττα με 0-1 εναντίον της πρωταθλήτριας Μονακό. Στις 27 Φεβρουαρίου 2018, ο Καφού δόθηκε με δανεισμό στη Λέγκια Βαρσοβίας μέχρι τις 30 Ιουνίου 2019. Στη συνέχεια, η μετακίνηση έγινε μόνιμη. Την 1η Φεβρουαρίου του 2020, υπέγραψε συμβόλαιο διάρκειας 3,5 ετών με τον Ολυμπιακό, με κόστος μεταγραφής 400.000 ευρώ. Στις 5 Οκτωβρίου 2020, εντάχθηκε με δανεισμό στη Νότιγχαμ Φόρεστ μέχρι το τέλος της σεζόν. Ο Καφού έχει, συνδυαστικά, 30 συμμετοχές και 5 γκολ με τις «μικρές» Εθνικές Πορτογαλίας U15, U16, U17, U18, U19 και U20. Ήταν μέλος της Εθνική Πορτογαλίας U19 που αγωνίστηκε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U19 του 2012. Λέγκια Βαρσοβίας Εκστρακλάσα: 2017-18 Κύπελλο Πολωνίας: 2017-18 (Πορτογαλικά) Καφού στο ForaDeJogo Στοιχεία στις Εθνικές ομάδες (στα πορτογαλικά) Προφίλ στο transfermarkt.com
Τιάγκο Ντάντας

Ο Τιάγκο Φιλίπε Ολιβέιρα Ντάντας (γεννημένος στις 24 Δεκεμβρίου 2000) είναι Πορτογάλος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως μέσος για τον ΠΑΟΚ της Ελληνικής Σούπερ Λιγκ, ως δανεικός από την Μπενφίκα.

 Ο Ντάντας γεννήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 2000 στη Λισαβόνα της Πορτογαλίας. Από μικρός είχε έφεση στο ποδόσφαιρο και έτσι κατέληξε σύντομα στις ακαδημίες της Μπενφίκα. Η εξέλιξή του είναι ραγδαία. Ένας μέσος που μπορούσε να παίξει με την ίδια άνεση σε οποιαδήποτε θέση στο κέντρο, γρήγορος, ευέλικτος, με εξαιρετικές μεταβιβάσεις σε όλες τις αποστάσεις και με χαρακτηριστικά την σοβαρότητα και την ωριμότητα για την ηλικία του, έκανε τον Αύγουστο του 2018 το επαγγελματικό του ντεμπούτο με τη δεύτερη ομάδα της Μπενφίκα, ενώ 1,5 χρόνο αργότερα έφτασε στην πρώτη ομάδα σε έναν αγώνα εναντίον της Βιτόρια ντε Σετούμπαλ για το Κύπελλο Πορτογαλίας. Παράλληλα, είχε καταφέρει να συμπληρώσει 49 συμμετοχές με τη δεύτερη ομάδα της Μπενφίκα, με απολογισμό 5 γκολ και 6 ασίστ. Ήταν, μάλιστα, πρωταγωνιστής στην πορεία της Κ19 μέχρι τον τελικό του Γιάουθ Λιγκ της σεζόν 2018-19, μετρώντας συνολικά 16 συμμετοχές στη διοργάνωση, με 6 γκολ και 2 ασίστ, επίδοση που τον έφερε στις μικρές εθνικές ομάδες της Πορτογαλίας παίρνοντας και το περιβραχιόνιο του αρχηγού στην Εθνική Πορτογαλίας Κ21. Ο Ντάντας είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον μερικών από τους μεγαλύτερους συλλόγους της Ευρώπης.Η Μάντσεστερ Σίτι του Πεπ Γκουαρδιόλα βρέθηκε μια ανάσα από την απόκτησή του, αλλά τελικά ο νεαρός μέσος βρήκε αλλού τον επόμενο σταθμό της καριέρας του. Τον Οκτώβριο του 2020 μετακόμισε στη Γερμανία και στην Μπάγερν Μονάχου. Επιλογή του τότε προπονητή των Βαυαρών, Χάνσι Φλικ, ο Ντάντας έπαιξε 7 παιχνίδια με την Μπάγερν Μονάχου Β', ενώ φόρεσε και δύο φορές τη φανέλα της πρώτης ομάδας, με το φινάλε της σεζόν να τον βρίσκει πρωταθλητή Γερμανίας. Οι άνθρωποι της Μπάγερν, ωστόσο, αποφάσισαν να μην πληρώσουν το buy out και ο παίκτης επέστρεψε στην Μπενφίκα, όπου στη συνέχεια δόθηκε δανεικός στην Τοντέλα. Εκεί κατέγραψε την πρώτη του πλήρη σεζόν σε επαγγελματικό επίπεδο, μετρώντας 4 γκολ και2 ασίστ σε 34 συμμετοχές, όντας ένας από τους κορυφαίους χαφ του πρωταθλήματος. Ο ΠΑΟΚ ανακοίνωσε τον Ντάντας το απόγευμα του Σαββάτου (25/6) με τη μορφή δανεισμού από την Μπενφίκα μέχρι το καλοκαίρι του 2023. Τελευταία ενημέρωση: 29 Ιουλίου 2022 Μπενφίκα Campeonato Nacional de Juniores : 2017–18 ΟΥΕΦΑ Γιοθ Λιγκ φιναλίστ: 2019–20 Μπάγερν Μονάχου Μπουντεσλίγκα : 2020–21 Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων FIFA : 2020 Στοιχεία εθνικής ομάδας (in Portuguese)
Πατριαρχικό παλάτι του Σρέμσκι Κάρλοβτσι

Το πατριαρχικό παλάτι του Σρέμσκι Κάρλοβτσι (σερβικά κυριλλικά: Патријаршијски двор у Сремским Карловцима, σερβικά λατινικά: Patrijaršijski dvor u Sremskim Karlovcima) είναι κτίριο στο Σρέμσκι Κάρλοβτσι της Σερβίας, εντός της επαρχίας της Βοϊβοντίνα. Λόγω της σημασίας του, είναι καταταγμένο εντός του καταλόγου των πολιτισμικών μνημείων εξαιρετικής σημασίας της Δημοκρατίας της Σερβίας (n° SK 1034). Το παλάτι αποτελεί έδρα της Επαρχίας της Συρμίας, ενώ, επίσης, αποτελεί θερινή κατοικία του Πατριάρχη της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.

 Το παλάτι ανεγέρθηκε μεταξύ του 1892 και του 1895, βάση σχεδίου του, καταγόμενου από το Βελιγράδι, αρχιτέκτονα Βλατιμίρ Νίκολιτς, στην θέση του παλαιού «Κονακιού του Πασά». Η ιδέα της ανέγερσης νέας κατοικίας για την φιλοξενία του πατριαρχείου της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας οφείλεται στον Μητροπολίτη Στέφαν Στρατιμίροβιτς, ενώ υλοποιήθηκε από τον Πατριάρχη Γκεόργκιγιε Μπράνκοβιτς. Το κτίριο αποτελείται από ένα υπόγειο, ένα ισόγειο και έναν όροφο, ενώ ο σχεδιασμός του είναι της μορφής του κυριλλικού γράμματος «Ш». Στην κεντρική εσωτερική πτέρυγα του κτιρίου ευρίσκεται παρεκκλήσιο αφιερωμένο στον Άγιο Δημήτριο. Από αρχιτεκτονικής άποψης, το παλάτι, το οποίο συνδυάζει νεοαναγεννησιακά και νεομπαρόκ στοιχεία, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα του ιστορικιστικού ρυθμού. Ιδιαίτερο βάρος δόθηκε στην κύρια πρόσοψη, η οποία είναι διακοσμημένη με μία κεντρική προεξοχή, με μία βεράντα, καθώς και μία μνημειακή σκάλα και έναν θόλο. Η συγκεκριμένη πρόσοψη χαρακτηρίζεται, επίσης, από προεξοχές παρούσες σε κάθε γωνία. Η διακόσμηση του παρεκκλησίου του Αγία Δημητρίου, δηλαδή το εικονοστάσιο, οι θρόνοι, τα υαλογραφήματα και οι τοιχογραφίες, οφείλονται στον Ούρος Πρέντιτς, ο οποίος εργάστηκε εκεί έως το 1896. Το πατριαρχικό παλάτι φιλοξενεί εικόνες και εικονοστάσια, τα οποία ανήκουν στην Επαρχία της Συρμίας, ενώ δεν χρησιμεύουν, πλέον, για λατρευτικούς σκοπούς. Φιλοξενεί, επίσης, πορτραίτα των μητροπολιτών και των υψηλών αξιωματούχων της Εκκλησίας, αντικείμενα τα οποία υπάγονται στην κατηγορία των διακοσμητικών τεχνών. Η βιβλιοθήκη διαθέτει χειρόγραφα, καθώς και σπάνια βιβλία. Επαρχία της Συρμίας Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία Πολιτισμικά μνημεία του Διαμερίσματος της Νότιας Μπάτσκα
Επιχείρηση Δρυς

Η Επιχείρηση Δρυς (γερμανικά: Operation Eiche) ή αλλιώς η καταδρομή του Γκραν Σάσσο ήταν μια καταδρομική επιχείρηση των Γερμανών με επικεφαλής τον Λοχαγό Ότο Σκορτσένυ κατά τη διάρκεια του 2ου Παγκόσμιου Πόλεμου για τη διάσωση του Ιταλού δικτάτορα Μπενίτο Μουσολίνι, και πραγματοποιήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1943.

 Αμεσως μετά την απόβαση των συμμάχων στη Σικελία τον Ιούλιο του 1943 και τον βομβαρδισμό της Ρώμης,Το Ανώτατο Φασιστικό Συμβούλιο αποφάσισε να καθαιρέσει τον Ντούτσε από αρχηγό και τον αντικατέστησε με τον Στρατηγό Πιέτρο Μπαντόλιο. Ο Μπενίτο Μουσολίνι συνελήφθη, κατ' εντολή του τότε βασιλιά της Ιταλίας Βιτόριο Εμμανουέλε τον Γ', που είχε εν τω μεταξύ προσχωρήσει στο φασιστικό κίνημα. Ο Μουσολίνι μετά από περιπλάνηση εντός της Ιταλίας κατέληξε σ' ένα τουριστικό χειμερινό θέρετρο, στο ξενοδοχείο Κάμπο Ιμπερατόρε, που βρίσκεται στο ομώνυμο οροπέδιο, στο κέντρο του Γκραν Σάσσο. Όταν μαθεύτηκε η είδηση στο Βερολίνο ότι ο Μουσολίνι καθαιρέθηκε ο Χίτλερ ενοχλήθηκε από αυτήν την κίνηση των Ιταλών συμμάχων του, και αποφάσισε και για λόγους κύρους του Άξονα την απελευθέρωσή του. Έτσι ανέθεσε στον Ταγματάρχη Χάραλντ Μος την εκπόνηση του σχεδίου διάσωσης του Μουσολίνι. Ο ίδιος ο Χίτλερ επέλεξε τον Ότο Σκορτσένυ, έναν ήρωα των Ναζί για τις επιτυχημένες αποστολές του, να εκτελέσει το σχέδιο.Ο Σκορτσένυ με το δίκτυο πληροφοριών που διέθετε, κατάφερε να εντοπίσει τον Μουσολίνι, και έτσι στις 12 Σεπτεμβρίου 1943 η καταδρομική δύναμη επιβιβάσθηκε σε ανεμόπτερα τύπου DFS 230 για να εκτελέσει την ιδιόμορφη αποστολή. Όλη η καταδρομική δύναμη ανήκε στους Γερμανούς αλεξιπτωτιστές.Χρησιμοποιήθηκαν 12 ανεμόπτερα που προσγειώθηκαν σε κοντινά υψώματα. Οι Ιταλοί θα αιφνιδιαστούν και οι απώλειες θα είναι ελάχιστες, και ο λόγος ήταν επειδή μαζί με τους Γερμανούς Κομάντο βρισκόταν και ένας έμπιστος Ιταλός Στρατηγός του Μουσολίνι, ο Φερντινάντο Σολέτι, που χάρη στη μεσολάβηση του κατάφερε να πείσει τους Ιταλούς να μην αντισταθούν. Ο Ότο Σκορτσένυ κατέστρεψε τον ασύρματο των Ιταλών και στη συνέχεια παρουσιάστηκε στον Μουσολίνι και του είπε : "Ντούτσε ο Φύρερ με έστειλε να σας απελευθερώσω". Και ο Μουσολίνι θα του απαντήσει: "Ήξερα ότι ο φίλος μου δεν θα ξεχνούσε". Στη συνέχεια επιβιβάσθηκαν σε ένα αεροπλάνο και πρώτα πήγαν στη Ρώμη και έπειτα στη Βιέννη, όπου ο Μουσολίνι διανυκτέρευσε στο ξενοδοχείο Ιμπέριαλ. Η επιχείρηση διάσωσης του Μουσολίνι θα γίνει γνωστή σε όλον τον κόσμο μέσα από τη Γερμανική προπαγάνδα του Γκαίμπελς και θα κάνει μεγάλη αίσθηση. Ωστόσο θα είναι μία από τις τελευταίες επιτυχίες των Ναζί πριν από το τέλος του 2ου παγκόσμιου πόλεμου.
ΣΙΣ Ρόμα

Η ΣΙΣ Ρόμα (ιταλικά: Sistemi Integrati per lo Sport Roma, SIS Roma) είναι ιταλικός αθλητικός σύλλογος με έδρα τη Ρώμη. Ιδρύθηκε το 2008 και διατηρεί τμήματα ανταγωνιστικής κολύμβησης, υδατοσφαίρισης γυναικών, συγχρονισμένης κολύμβησης και μονοπέδιλης κολύμβησης. Έδρα του συλλόγου είναι το Κολυμβητήριο της Όστιας (Centro Federale Polo Natatorio Ostia).

 Το όνομα της ομάδας είναι η ιταλικό όνομα της πρωτεύουσας της Ιταλίας Ρώμης. Η πόλη πήρε το όνομά της από τα δίδυμα αδέλφια Ρωμύλο και Ρώμο, που θεωρούνται οι μυθικοί ιδρυτές της, σύμφωνα με τον ένα από τους μύθους για την ίδρυση της «Αιώνιας Πόλης». Το σήμα της ομάδας, που αποτελεί και σύμβολο της Ρώμης, απεικονίζει τη λύκαινα που θήλασε τους Ρωμύλο και Ρώμο, όταν η σκάφη στην οποία είχαν τοποθετηθεί ξεβράστηκε στις όχθες του Τίβερη. Ο σύλλογος διαφέρει από την Associazione Sportiva Racing Sporting Club Nuoto Roma ή αλλιώς Racing Roma με έτος ίδρυσης το 1976 και που κατέχει μεταξύ άλλων ένα ΛΕΝ Τρόφι (1993–94) και ένα Κύπελλο Κυπελλούχων (1995–96) και δύο πρωταθλήματα Ιταλίας (1954, 1999) στους άνδρες και δύο ΛΕΝ Τρόφι (2006–07, 2007–08) στις γυναίκες. Αποτελεί επομένως διαφορετικό σύλλογο και ως εκ τούτου διαθέτει μονάχα τμήμα γυναικείας υδατοσφαίρισης το οποίο ξεκίνησε την πορεία του από την τρίτη κατηγορία γυναικείας υδατοσφαίρισης το 2008. Την περίοδο 2011–12 ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Α2 κατηγορία και αμέσως συμμετέχει στα πλέι οφ, αλλά χάνει την άνοδο από τις Μπολιάσκο και την άλλη ομάδα της Ρώμης, την Α.Σ. Ρόμα. Στα πλέι οφ ανόδου αγωνίζεται και την επόμενη περίοδο χωρίς πάλι να επιτύχει την άνοδο στην Α1, την οποία τελικά καταφέρνει την περίοδο 2013–14, κατά την οποία κατέκτησε την 1η θέση στον Νότιο όμιλο της Α2. Στην πρώτη της συμμετοχή στη μεγάλη κατηγορία (2014–15) υποβιβάζεται αμέσως, αλλά επανέρχεται την περίοδο 2016–17 και καταλαμβάνει την 5η θέση. Την περίοδο 2017-18 καταλαμβάνει την 3η θέση και από τότε προσπαθεί να καθιερωθεί ως μία από τις κορυφαίες ομάδες στη ιταλική γυναικεία υδατοσφαίριση. Την επόμενη περίοδο κατατάσσεται στη 2η θέση του ιταλικού πρωταθλήματος και εξασφαλίζει τη συμμετοχή της στην Ευρωλίγκα γυναικών της περιόδου 2019-20. Το 2019 κατέκτησε για πρώτη φορά το Κύπελλο Ιταλίας. Επίσης το 2018 και το 2021 έφτασε στον τελικό, αλλά ηττήθηκε και τις δύο φορές από την Οριτζόντε Κατάνια. Πρωτάθλημα Ιταλίας 2η θέση: 2018–19 3η θέση: 2017–182 Πρωτάθλημα Α2 κατηγορίας Ιταλίας - Νότιος Όμιλος 2013–14, 2015–16 1 Κύπελλο Ιταλίας: 2019 2η θέση: 2018, 2021 Στις παρουσίες της στην Ευρωλίγκα Γυναικών η ΣΙΣ Ρόμα έφερε τα ακόλουθα αποτελέσματα. Επίσημη ιστοσελίδα sisromapallanuoto.wordpress.com Κύπελλο Ιταλίας Υδατοσφαίρισης Γυναικών www.wpdworld.com (Ιταλικά)
Χορηγόσκαλα

Η Χορηγόσκαλα είναι ορεινή βραχώδης και δύσβατη τοποθεσία στον Ταΰγετο, στην περιοχή του τέως Δήμου Αλαγωνίας (σήμερα Δήμος Καλαμάτας) του Νομού Μεσσηνίας κοντά στο χωριό Νέδουσα, όπου στα τέλη Μαΐου του 1826 είκοσι Ελληνίδες αυτοκτόνησαν πέφτοντας στον γκρεμό προκειμένου να γλυτώσουν από τους στρατιώτες του Ιμπραήμ που τις καταδίωκαν. Το επεισόδιο αυτό της Επανάστασης του 1821 αναφέρεται ως ανάλογο με εκείνα του Ζαλόγγου στην Ήπειρο και της Αράπιτσας στη Νάουσα της Μακεδονίας.

 Στις 21 Μαΐου 1826, σύμφωνα με αναφορά του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη προς την επαναστατική Κυβέρνηση η οποία συντάχθηκε στις 27 Μαΐου, ο στρατός του Ιμπραήμ καταδίωξε τους πρόσφυγες των χωριών της περιοχής της Καρύταινας, φτάνοντας έως τη Μεγάλη Αναστάσοβα (σημερινή Νέδουσα). Αφού αιχμαλώτισαν έναν μικρό αριθμό καταδιωκόμενων κατευθύνθηκαν προς τις οχυρές θέσεις της Μεσσηνίας υπό τη συνεχή παρενόχληση Ελλήνων ενόπλων οι οποίοι εφάρμοζαν τακτική ανταρτοπόλεμου.Εκείνο το διάστημα, ομάδα γυναικών παγιδεύτηκε από τους Αιγύπτιους στην περιοχή της Χορηγόσκαλας. Ορισμένες από αυτές κατάφεραν να διαφύγουν, ωστόσο 20 γυναίκες (ανύπαντρες καθώς και παντρεμένες που είχαν μαζί και τα παιδιά τους) προτίμησαν να πέσουν στον γκρεμό ώστε να αποφύγουν ενδεχόμενη αιχμαλωσία και ατίμωση. Βακαλόπουλος, Απόστολος (1986). Η Μεγάλη Ελληνική Επανάσταση (1821-1829). Ο αφρικανός Σιμούν ή H επιδρομή του Ιμπραΐμ στην Ελλάδα (1825-1828). (σειρά: Ιστορία του Νέου Ελληνισμού, τόμ. Ζ΄). Θεσσαλονίκη: Εκδόσεις Σταμούλη. σελίδες 559–560. ISBN 9608353327. Βακαλόπουλος, Απόστολος (1975), «Η Επανάσταση κατά το 1826», Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Τόμος ΙΒ΄: Η Ελληνική Επανάσταση (1821 - 1832), Αθήνα: Εκδοτική Αθηνών, ISBN 978-960-213-108-4 Ιστορία των Ελλήνων, τ. 11, εκδ. Δομή, Αθήνα χ.χ. Μασουρίδης Αντώνιος, Ἀλαγονιακά, εκτύπωση Αλεξ. Βιτσικουνάκη ἐν Ἀθήναις, 1936. (Σύνολο σελίδων 482). Οικονόμου Μ., Ἱστορικὰ τῆς Ἑλληνικῆς Παλιγγενεσίας, ἐν Ἀθήναις 1874. Παπαρρηγόπουλος Κων., Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τ. 20, εκδ. National Geographic, Αθήνα 2009-2010. Σακελλαρίου Μιχ., Η απόβαση του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο, εκδ. Π.Ε.Κ., Ηράκλειο 2012. Ψιμούλη Βάσω, Σούλι και Σουλιώτες, εκδ. ΕΣΤΙΑ, Αθήνα 2006. Μάριος Παν. Αθανασόπουλος, Νέος Ερμής ο Λόγιος τ.9. Σόλων Γρηγοριάδης, Παπαφλέσσας, τ. Α΄, εκδ. Τουλούπας, Αθήνα 1982.
Πελτ

Το Πελτ (ολλανδικά: Pelt), είναι δήμος του Βελγίου, στην επαρχία της Λιμβουργίας. Έχει έκταση 83,78 χμ² και πληθυσμό 33.076 κατοίκους (2020). Ο δήμος περιλαμβάνει τρεις πρώην δήμους: το Όβερπελτ (Overpelt), το Νέρπελτ (Neerpelt) και το Σιντ-Χόιμπρεχτς-Λίλλε (Sint-Huibrechts-Lille). Μετά την συνένωση των δήμων το 2019 το Όβερπελτ και το Νέρπελτ (που περιείχε από το 1977 επίσης το Σιντ-Χόιμπρεχτς-Λίλλε) ενσωματώθηκαν στον νέο δήμο του Πελτ.

 Κατά τον Μεσαίωνα, το Πελτ ήταν ένα ambt, ένα διοικητικό τμήμα της Πριγκηπικής-επισκοπής της Λιέγης που περιλάμβανε επίσης το Κλέινε-Μπρόγκελ και το Κάουλιλλε. Αργότερα συγχωνεύτηκε με το Χάμοντ, το Άχελ και το Σιντ-Χόιμπρεχτς-Λίλλε για να σχηματίσει το Ambt Pelt-Grevenbroek, το οποίο παρέμεινε ως μέρος της Πριγκηπικής-επισκοπής της Λιέγης μέχρι τη Γαλλική Επανάσταση. Το όνομα Πελτ στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε στην τοπική διάλεκτο ως η συνήθης ονομασία για το Όβερπελτ, όπου βρισκόταν η έδρα του ιστορικού ambt.
Διαμέρισμα Λε Μαρέν

Το Διαμέρισμα Λε Μαρέν (γαλλικά: Arrondissement du Marin) είναι ένα διαμέρισμα της γαλλικής υπερπόντιας περιοχής Μαρτινίκα. Έχει έκταση 409 τ.χλμ. και πληθυσμό 106.818 κατοίκων (1999). Πρωτεύουσα είναι η Λε Μαρέν.

 Το Διαμέρισμα Λε Μαρέν βρίσκεται νότια της Μαρτινίκας. Είναι το νοτιότερο διαμέρισμα της Μαρτινίκας. Συνορεύει με στα βορειοδυτικά με το Διαμέρισμα Φορ-ντε-Φρανς και στα βορειοανατολικά με το Διαμέρισμα Λα Τρινιτέ. Στα νότια, δυτικά και ανατολικά βρέχεται από την Καραϊβική Θάλασσα. Έχει έκταση 409 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση το μεγαλύτερο διαμέρισμα της Μαρτινίκας. Το Διαμέρισμα Λε Μαρέν συμπεριλαμβάνει τις δύο μεγαλύτερες λίμνες της Μαρτινίκας. Το Διαμέρισμα Λε Μαρέν συμπεριλαμβάνει αρκετά νησιά: Γκρος Ιλέτ Καμπρίτ Λαβίνιε Λαπέν Λονγκ Μετρέντ Πετίτ Γκρενάντ Νησιά Λε Τρουά Ντουκεζναΰ Οσκάρ Πετίτ Ιλέτ Ραμίρ Σεβαλιέ Ταμπλ ντου Ντιάμπλ Τουαρού Χαρντί Λε Ανζέ-ντ'Αρλέ Λε Βωκλέν Λε Μαρέν Λε Ντιαμάν Λε Τρουάζ Ιλέτς Λε Φρανσουά Ντυκός Ριβιέρ'Πιλότ Πτι Μπουργκ Σαιντ-Αν Σαιν-Εσπρί Σαιντ-Λυκ Το Διαμέρισμα Λε Μαρίν διαιρείται σε 13 καντόνια και 12 κοινότητες. Λε Ανζέ-ντ'Αρλέ Λε Βωκλέν Λε Μαρέν Λε Ντιαμάν Λε Τρουάζ-Ιλέτς Ι Λε Τρουάζ-Ιλέτς ΙΙ Ντυκός Ριβιέρ-Πιλότ Ριβιέρ-Σαλέ Σαιντ-Αν Σαιντ-Λυκ Σαιν-Εσπρί Λε Ανζέ-ντ'Αρλέ Λε Βωκλίν Λε Μαρίν Λε Ντιαμάν Λε Φρανσουά Λε Τρουά-Ιλέτς Ντουκός Ριβιέρ-Πιλότ Ριβιέρ-Σαλέ Σαιντ-Αν Σαιντ-Λουκ Σαιν-Εσπιρίτ Το Διαμέρισμα Λε Μαρίν είχε σύμψωνα με την απογραφή του 1999 106.818 κατοίκους. Είναι σε πληθυσμό το δεύτερο μεγαλύτερο διαμέρισμα της Μαρτινίκης μετά το Διαμέρισμα Φορ-ντε-Φρανς. Έχει πυκνότητα 261,2 κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Είναι ανά πυκνότητα το δεύτερο μεγαλύτερο διαμέρισμα της Μαρτινίκης, μετά το Διαμέρισμα Φορ-ντε-Φρανς. Πρωτεύουσα είναι η Λε Μαρίν με 8.884 κατοίκους. Διαμερίσματα της Μαρτινίκης Λε Μαρίν
Κόρεϊ Μπέλσερ

Ο Κόρεϊ Μπέλσερ, γεννημένος στις 22 Νοεμβρίου 1982 στη Νυρεμβέργη της Γερμανίας, είναι Αμερικανός πρώην καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στην θέση του σμολ φόργουορντ και πλέον εργάζεται ως βοηθός προπονητή στην NBA D-League.

 Ο Μπέλσερ φοίτησε στο πανεπιστήμιο του Σαν Ντιέγκο και στην τελευταία του χρονιά ψηφίστηκε ως ο καλύτερος αμυντικός της χρονιάς. Μετά την αποφοίτηση του, δεν έγινε ντραφτ για το ΝΒΑ αλλά αγωνίστηκε σε δύο Summer League με την φανέλα των Ντάλας Μάβερικς. Αφού δεν του έγινε πρόταση για την ομάδα του Ντάλας, αποφάσισε να αγωνιστεί στην Ελλάδα και την Ολύμπια Λάρισας. Στην θεσσαλική ομάδα παρέμεινε για τρία χρόνια, παίζοντας σε 71 παιχνίδια και σκοράροντας 469 πόντους, με μέσο όρο 6,6 ανά αγώνα.Στην συνέχεια, υπέγραψε συμβόλαιο με τον Άρη, με τον οποίο αγωνίστηκε στους δύο αγώνες για τα προκριματικά της Ευρωλίγκα με αντίπαλο το Μαρούσι, πριν αποχωρήσει για να ενταχθεί στο ρόστερ της φινλανδικής Χόνκα. Τον Φεβρουάριο του 2010, μεταγράφηκε στην ουκρανική Πολιτέκνικα Χαλίτσινα, αλλά απολύθηκε έναν μήνα αργότερα, ολοκληρώνοντας την χρονιά και πάλι στην Χόνκα, στην οποία παρέμεινε μέχρι το καλοκαίρι του 2011.Ολοκλήρωσε την καριέρα του ως αθλητής στην γαλλική Σάρλεβιλ σε ηλικία 29 ετών και αποφάσισε να πραγματοποιήσει καριέρα προπονητή, δουλεύοντας ως βοηθός στην NBA D-League με τους Σιούξ Φολς Σκάιφορς. BELSER, COREY - Euroleague.net Corey Belser - DraftExpress Corey Belser Basketball Coach Profile
Κεχριές Ευβοίας

Κεχριές είναι χωριό στη Βόρεια Εύβοια, το οποίο ανήκει στον Δήμο Μαντουδίου - Λίμνης - Αγίας Άννας, ενώ έδρα του δήμου είναι η Λίμνη Ευβοίας. Οι Κεχριές έχουν υψόμετρο 157 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας. Σύμφωνα με την απογραφή το 1991 οι κάτοικοι του χωριού ήταν 483, ενώ με την απογραφή του 2001 οι κάτοικοι αυξήθηκαν κατά 21, δηλαδή 504 μόνιμοι κάτοικοι. Το 2011 η απογραφή έδειξε 475 μόνιμους κατοίκους. Η ονομασία του χωριού προέρχεται από ένα φυτό, το οποίο χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι Έλληνες για την παραγωγή ψωμιού, το κεχρί. Πρόκειται για ένα χωριό το οποίο ήταν κατοικήσιμο κατά τη πρωτογεωμετρική, γεωμετρική αλλά και κλασσική περίοδο, αφού έχει βρεθεί οικισμός από τότε λίγο πιο έξω από το χωριό. Παρόλα αυτά είναι ένα χωριό με αρκετές ανέσεις, έναντι άλλων όπου κάτοικοι βρίσκουν δυσκολίες με τις μετακινήσεις, την τροφή τους και πολλά άλλα. Κάτι που βοηθάει πολύ τους κατοίκους του χωριού είναι η καλλιέργεια και η κτηνοτροφία. Το χωριό αυτό θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως ένα εκτενές χωριό, αφού έχει αρκετούς δρόμους, πλατείες και πολλούς άλλους χώρους. Οι Κεχριές έχουν πρόσβαση σε δύο πλευρές όπου υπάρχει θάλασσα. Σε παραλίες του Αιγαίου ή του Βόρειου Ευβοϊκού. Έτσι, οι συνθήκες διακοπών είναι κατάλληλες. Εκτός αυτού μια ακόμη ομορφιά του χωριού είναι η πλούσια βλάστηση, που είναι ορατή από μακριά πριν καν φτάσει κανείς εκεί.

 Ένα από τα πρώτα πράγματα που θα αντικρίσει κανείς αν κάνει μια βόλτα σε αυτό το χωριό είναι ένα παλιό σπίτι χτισμένο ανάμεσα από δέντρα, το οποίο είναι γνωστό ως Κονάκι. Πολλοί πηγαίνουν εκεί, διότι έχει χτιστεί μια μικρή παιδική χαρά δίπλα του, λίγοι όμως ξέρουν ότι ήταν το σπίτι όπου διέμενε η οικογένεια του Αλέξη Τομπάζη, ενός οπλαρχηγού που συνέβαλε στην την απελευθέρωση της Βόρειας Εύβοιας τον 18ο αιώνα. Μετά την απελευθέρωση, ο κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας κάλεσε Έλληνες αλλά και ξένους με φιλελληνικά αισθήματα να αγοράσουν εκτάσεις του νησιού από τους Τούρκους, ώστε να πραγματοποιηθεί το συντομότερο η προσάρτηση της Εύβοιας στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος. Έτσι, γύρω στα 1833, ο Εμμανουήλ Τομπάζης, που συμμετείχε ενεργά στην Ελληνική Επανάσταση, απέκτησε έκταση στις Κεχριές, και ξεκίνησε να κτίζει το κτιριακό συγκρότημα στο νότιο άκρο του χωριού, στο κέντρο του οποίου δέσποζε η αρχοντική του κατοικία. Το κτίριο συντηρείται εξωτερικά, ενώ εσωτερικά είναι γκρεμισμένο. Δεν υπάρχουν άλλα αξιοθέατα στην περιοχή εκτός από την παλαιά βρύση, η οποία βρίσκεται λίγο έξω από το χωριό και είχε σχέση με ένα μεσαιωνικό χωριό με το όνομα Λιγοτά. Από εκεί, όπως αναφέρεται και η ελληνική μυθολογία, ο Ερωτόκριτος πέρασε για να πιεί νερό αφού διψούσε λόγω του πολέμου. Έτσι, πολλοί γνωρίζουν αυτή την βρύση ως βρύση του Ερωτόκριτου, ενώ οι ντόπιοι την ονομάζουν παλαιά βρύση. https://buk.gr/el/poli-perioxi/kehries https://www.voriaevia.net/κεχριές/ https://eviaportal.gr/archontiko-tompazi-ena-architektoniko-aristoyrgima-stin-kardia-ton-kechrion/
Ο φαφλατάς (ταινία)

Ο φαφλατάς είναι μια ελληνική κωμική ταινία του 1971, σε σκηνοθεσία Κώστα Καραγιάννη. Το σενάριο γράφτηκε από τον Λάκη Μιχαηλίδη και τον Ντίνο Δημόπουλο, ενώ η παραγωγή έγινε από την Καραγιάννης - Καρατζόπουλος, με πρωταγωνιστή τον Λάμπρο Κωνσταντάρα.

 Ο Δημοσθένης Λαμπρούκος (Λάμπρος Κωνσταντάρας), είναι δικηγόρος που ειδικεύτεται στις κληρονομιές και γόνος παλιάς αριστοκρατικής οικογένειας. Όταν αρνείται να αναλάβει μια υπόθεση κληρονομίας του επίσης αριστοκράτη Διονυσίου κόντε Ρόζα (Γιάννης Φύριος), φεύγει για διακοπές στην Ύδρα. Όμως, χωρίς να το γνωρίζει, στο ξενοδοχείο όπου πρόκειται να περάσει τις διακοπές του εργάζεται η κόρη του Κόντε Ρόζα, η Τζίνα (Μάρω Κοντού), με την οποία έχει προηγηθεί τυχαία συνάντηση που ακολουθήθηκε από έναν γερό καβγά. Στο ξενοδοχείο, ο Λαμπρούκος την ερωτεύεται και ακολουθούν αλυσιδωτές αντιδράσεις, μέχρι τον γάμο των δύο πρωταγωνιστών. Λάμπρος Κωνσταντάρας (Δημοσθένης Λαμπρούκος / παππούς) Μάρω Κοντού (Τζίνα κόντε Ρόζα) Ρίκα Διαλυνά (Φώφη) Γιώργος Μοσχίδης (Ελευθέριος Μπακλής) Μήτση Κωνσταντάρα (Ευλαμπία) Γιώργος Παπαζήσης (Μανώλης) Καίτη Πάνου (Ράνια) Δημήτρης Μπισλάνης (Βαγγέλης Τσάμικος) Τιτίκα Στασινοπούλου (Μαριγώ) Γιάννης Φύριος (Διονύσιος κόντε Ρόζας) Γιάννης Φέρμης (συνήγορος) Γιώργος Μπάρτης (Αλέκος) Σιμόνη Ξυνοπούλου (αδελφή Βαγγέλη) Ρένα Βουτσινά (Ρένα) Δημήτρης Παπαγιάννης (Κώστας) Κώστας Πασαλής (ρεσεψιονίστ) Γιώργος Γρηγορίου (δικαστής) Νίκος Τσουκαλάς (πελάτης ξενοδοχείου) Ρένα Πασχαλίδου (Βαγγελία) Σωτήρης Τζεβελέκος (κομφερασιέ) Βάσος Ανδριανός (ταξιδιωτικός πράκτορας). Η μουσική και τα τραγούδια (στίχοι-μουσική) είναι του Δημήτρη Κωνσταντάρα. Η ταινία βγήκε στους κινηματογράφους το 1971, κόβοντας 188.558 εισιτήρια, και ήλθε 24η σε σύνολο 90 ταινιών. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 22 Νοεμβρίου 2010. Ο φαφλατάς (ταινία) στην IMDb Ο φαφλατάς στη retrodb
Αντρέα Μορίσκο

Ο Αντρέα Μορίσκο ήταν Γενουάτης πειρατής, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στο Αιγαίο Πέλαγος κατά τα τέλη του 13ου αιώνα, ενώ το 1304 τάχθηκε στην υπηρεσία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Ως ναύαρχος και κουρσάρος, ήταν ενεργός για λογαριασμό των Βυζαντινών έως το 1308, όταν και πιάστηκε αιχμάλωτος και εκτελέστηκε στην Κύπρο.

 Ο Μορίσκο ήταν Γενουάτης πειρατής, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε, τουλάχιστον, από το 1279, ενώ είχε επιτυχή σταδιοδρομία πολεμώντας εναντίον, τόσο των Τούρκων, όσο και των Ενετών. Στα τέλη του 1304, ο Μορίσκο με τα δύο καράβια του τάχθηκε στην υπηρεσία του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγου, ο οποίος του έδωσε το αξίωμα του βεστιάριου. Οι Ενετοί ως αντίποινα του επιτέθηκαν κι έκαψαν ένα από τα πλοία του, ωστόσο, το 1305, ο ίδιος επιτέθηκε στο νησί της Τενέδου, το οποίο, με την βοήθεια ορισμένων διερχόμενων Γενουάτικων πλοίων, ανέκτησε για λογαριασμό της Αυτοκρατορίας.Εκείνη την περίοδο, οι Βυζαντινοί ενεπλάκησαν σε πόλεμο εναντίον των μισθοφόρων της Καταλανικής Εταιρείας, τους οποίους είχαν καλέσει για πόλεμο εναντίον των Τούρκων, ωστόσο, πλέον, είχαν στραφεί εναντίον της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Σε εκείνο τον πόλεμο, ο Μορίσκο ενίσχυσε την πόλη της Μαδύτου, η οποία πολιορκείτο από τους Καταλανούς, με τρόφιμα, ενώ απέτρεψε ορισμένους Τούρκους συμμάχους των Καταλανών από το να επιστρέψουν στην Μικρά Ασία δια του Ελλήσποντου—μια μάλλον αμφισβητούμενη επιτυχία, καθώς οι Τούρκοι προχώρησαν σε λεηλασία της Βυζαντινής επαρχίας της Θράκης, ως απάντηση. Για τις υπηρεσίες που προσέφερε, ο Ανδρόνικος Β΄ κατέστησε τον Μορίσκο ναύαρχο, ενώ παραχώρησε στον ίδιο και τον αδερφό του, Λοντοβίκο, τα νησιά της Ρόδου, της Καρπάθου και της Κάσσου ως φέουδα.Στην διάρκεια μιας εκ των μαχών του ενάντια στους Καταλανούς στην Θάλασσα του Μαρμαρά, ηττήθηκε και πιάστηκε αιχμάλωτος από τους Καταλανούς, ωστόσο πέτυχε να εξαγοράσει την ελευθερία του και να επιστρέψει στην Τένεδο. Το 1306, επέστρεψε στην δράση, ενώ μαζί με τους Γενουάτες συμμάχους των Βυζαντινών συμμετείχε στην ανεπιτυχή πολιορκία της Καλλίπολη, η οποία κρατείτο από τους Καταλανούς. Το 1307 και το 1308, μαζί με άλλους υποστηριζόμενους από τους Βυζαντινούς πειρατές, ο Μορίσκο δραστηριοποιήθηκε στο Αιγαίο, επιτιθέμενος σε Ενετικά πλοία στα ανοιχτά της Πελοποννήσου.Το 1308, ο Μορίσκο πιάστηκε αιχμάλωτος από τον Βασιλέα Ερρίκο Β΄ της Κύπρου και εκτελέστηκε δια απαγχονισμού στην Φαμαγούστα. Laiou, Angeliki E. (1972). Constantinople and the Latins: The Foreign Policy of Andronicus II, 1282–1328. Harvard University Press. ISBN 0-674-16535-7. Nicol, Donald MacGillivray (1993). The Last Centuries of Byzantium, 1261–1453. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-43991-6. Trapp, Erich; Beyer, Hans-Veit; Walther, Rainer; Sturm-Schnabl, Katja; Kislinger, Ewald; Leontiadis, Ioannis; Kaplaneres, Sokrates (1976–1996) (στα γερμανικά). Prosopographisches Lexikon der Palaiologenzeit. Βιέννη: Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften. ISBN 3-7001-3003-1.
Αλμπερτίνα

Η Αλμπερτίνα (Albertina) είναι μουσείο στο 1ο Διαμέρισμα (κεντρική περιοχή) της Βιέννης, στην Αυστρία. Ιδρύθηκε το 1805 και στεγάζει μία από τις μεγαλύτερες και σημαντικότερες συλλογές έντυπης τέχνης στον κόσμο, την Αλβερτινή Συλλογή (Graphische Sammlung Albertina), με περίπου 65.000 σχέδια και περίπου 1 εκατομμύριο τυπωμένες ξυλογραφίες, χαρακτικά, οξυγραφίες και πιο σύγχρονα έργα γραφιστικής. Το όνομά της οφείλεται στο ότι ο πυρήνας της δημιουργήθηκε από τον Αλβέρτο-Καζίμιρ πρίγκιπα της Σαξονίας, στα τέλη του 18ου αιώνα. Επιπροσθέτως, τον 21ο αιώνα το μουσείο απέκτησε -με τη μορφή μόνιμου δανεισμού- δύο σημαντικές συλλογές ιμπρεσιονιστικών έργων και έργων των αρχών του 20ού αιώνα, μέρος των οποίων εκτίθεται σε μόνιμη βάση.

 Το κτήριο ανεγέρθηκε σε ένα από τα τελευταία εναπομείναντα τμήματα των τειχών της Βιέννης, τον Αυγουστινιανό Προμαχώνα. Εκεί βρισκόταν προηγουμένως το Hofbauamt (γραφείο κατασκευών της Αυλής), που το 1744 ανακαινίσθηκε από τον διευθυντή του γραφείου, τον κόμη Εμμανουήλ Τέλες της Σίλβα-Ταρουκά, για να γίνει το ανάκτορό του, με την ονομασία Palais Taroucca. Αργότερα το κτήριο πέρασε στην κατοχή του Αλβέρτου-Καζίμιρ πρίγκιπα της Σαξονίας και δούκα του Τέσεν, που το χρησιμοποίησε ως κατοικία του και αργότερα μετέφερε εκεί τη συλλογή του από τις Βρυξέλλες, όπου είχε διατελέσει κυβερνήτης της Αψβουργικών Κάτω Χωρών. Επεξέτεινε το κτίσμα σε σχέδια του αρχιτέκτονα Λουί Μοντογιέ. Από τότε η Αλμπερτίνα συνόρευε κατευθείαν με το Αυτοκρατορικό Ανάκτορο των Αψβούργων, το Χόφμπουργκ. Η συλλογή επεκτάθηκε από τους διαδόχους του Αλβέρτου-Καζίμιρ. Εξαιτίας της διαμονής σε αυτό του εγγονού του Αλβέρτου αρχιδούκα της Αυστρίας και δούκα του Τέσεν (1817-1895) μέχρι τον θάνατό του, το κτήριο αποκλήθηκε 'Ανάκτορο Αρχιδούκα Αλβέρτου (Palais Erzherzog Albrecht). Επίσημος ιστότοπος