IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Έλληνες στην Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό

Οι πρώτες ελληνικές κοινότητες στην Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό ιδρύθηκαν πριν την μετατροπή της χώρας σε αποικία του Βελγίου. Η ελληνική παρουσία στο Κονγκό κορυφώθηκε στη δεκαετία του 1950, όταν πολλοί Έλληνες εγκατέλειψαν την Αίγυπτο λόγω της εθνικοποίησης των περιουσιών τους. Οι ελληνικές κοινότητες οργάνωσαν δικά τους σχολεία, ενώ οι Έλληνες ήταν ενεργοί στην οικονομία της χώρας. Επίσης, μια μικρή ομάδα Ελληνοεβραίων μετανάστευσαν στην ΛΔ Κονγκό.

 Στις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα σχεδόν όλες οι Κογκολέζικες πόλεις στην Βελγική πλευρά είχαν μια ελληνική κοινότητα, ενώ όλα τα μέλη συνήθως κατάγονταν από ένα ιδιαίτερο μέρος της Ελλάδας. Κατά την δεκαετία του 1920, υπήρχαν ελληνικές αλιευτικές και εμπορικές κοινότητες στην Λουαπούλα και τη Κατάνγκα, όπου ασχολούνταν με το ποτάμιο εμπόριο στο Κονγκό και λόγω της ενασχόλησης με το εμπόριο πολλοί Έλληνες μετοίκησαν στη Ζάμπια. Οι έμποροι και αλιείς είχαν καλή φήμη εντός των Κογκολέζων και Ζαμπιανών συναδέλφων τους, καθώς ήταν πάντα έτοιμοι να προσφέρουν ή να δανείσουν τον εξοπλισμό ή τις παραδοσιακές ικανότητές τους στην κατασκευή πλοίων και διχτυών. Αργότερα οι Έλληνες του Κονγκό συνέβαλλαν στην ανάπτυξη της μουσικής στη χώρα, ιδρύοντας δισκογραφικές εταιρείες όπως οι Ολυμπία, Νγκόμα, Οπίκα και άλλες.Όταν η χώρα ανεξαρτητοποιήθηκε το 1960, υπήρχαν βίαιες εντάσεις και αβεβαιότητα, η οποία ακολουθήθηκε από τρεις δεκαετίες απολυταρχικής εξουσίας του Μομπούτου Σέσε Σέκο. Κατά την θητεία του Μομπούτου, οι περισσότεροι Έλληνες του Κονγκό εγκατέλειψαν την χώρα. Γύρω στο 2000 υπήρχαν περίπου 100 Έλληνες στην Κινσάσα και 200 στο Λουμπούμπασι. Ο ιερός ναός του Αγίου Γεωργίου και ο Ελληνικός Σύνδεσμος (Club Hellenique) είναι τα κύρια σημεία συναντήσεων μεταξύ της κοινότητας.Η μητρική γλώσσα των περισσότερων Ελλήνων στην χώρα είναι τα γαλλικά. Μερικοί μιλούν μόνο τα ελληνικά, ενώ άλλοι ομιλούν γλώσσες Μπαντού. Ελληνική διασπορά Έλληνες στη Νότια Αφρική Έλληνες της Ζιμπάμπουε Έλληνες της Ζάμπιας
Αγία Παρασκευή Θεσσαλονίκης

Η Αγία Παρασκευή είναι προάστιο της Θεσσαλονίκης και αποτελεί οικισμό της δημοτικής ενότητας Θέρμης, του δήμου Θέρμης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Θεσσαλονίκης, στην περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στον Δήμο Βασιλικών του νομού Θεσσαλονίκης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κεντρικής Μακεδονίας.

 Η Αγία Παρασκευή είναι οικισμός στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Θεσσαλονίκης. Βρίσκεται στους πρόποδες του βουνού Κάλαυρος και πάνω στην επαρχιακή οδό που συνδέει την Περαία με την Σουρωτή, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 95. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 15,836 χμ² (2011) . Απέχει περίπου 23 χλμ. ΝΑ. του κέντρου της Θεσσαλονίκης. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βασιλικών του νομού Θεσσαλονίκης. Το 1925 εντάχθηκε στον νομό Χαλκιδικής και επανήλθε στον νομό Θεσσαλονίκης το 1927. Με το ΦΕΚ 424Α - 02/12/1929 αποσπάστηκε από την κοινότητα Βασιλικών και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αγίας Παρασκευής. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίας Παρασκευής και προσαρτήθηκε στον δήμο Βασιλικών. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Βασιλικών και προσαρτήθηκε στον δήμο Θέρμης. Στην ευρύτερη περιοχή της Αγίας Παρασκευής έχουν εντοπιστεί αρχαιολογικά ευρύματα που μαρτυρούν κατοίκηση από πολύ παλιά. Στην Τούμπα του πρώην κτήματος Αγγελάκη έχει ανακαλυφθεί οικισμός της εποχής του Χαλκού. Στην τοποθεσία Αυλές υπάρχουν τάφοι του 6ου αιώνα π.Χ, ενώ στη θέση Μικρή Τούμπα βρέθηκε Μακεδονικός τάφος του 4ου αιώνα π.Χ. Κατά τη Βυζαντινή περίοδο υπήρχε λίγο νοτιότερα στο ύψωμα, η Μονή της Αγίας Παρασκευής. Έτσι δημιουργήθηκε ο οικισμός με το όνομα Νεοχώρι Αγίας Παρασκευής. Με την Οθωμανική κατάκτηση, η ονομασία του οικισμού αποδόθηκε στα τούρκικα ως Γενίκιοϊ και το χωριό κατοικήθηκε από χριστιανούς. Μετά το 1923 στους ντόπιους κατοίκους προστέθηκαν 77 οικογένειες προσφύγων από την Ανατολική Θράκη (κυρίως από τα χωριά Πλαγιάρι, Σουμπάσκιοϊ και Περίσταση), 1 οικογένεια προσφύγων από τη Βορειοανατολική Μακεδονία (Βουλγαρία), 48 οικογένειες από τη Μικρά Ασία (κυρίως από το Ιντζέκιοϊ) και 12 οικογένειες Ποντίων. Το Αγίασμα της Αγίας Παρασκευής, παρεκκλήσι που ιδρύθηκε το 1969. Γιορτάζει στις 26 Ιουλίου και την Παρασκευή μετά το Πάσχα (της Ζωοδόχου Πηγής), οπότε και γίνεται πανηγύρι στον χώρο του Αγιάσματος. Ανάμεσα στην Αγία Παρασκευή και τη Σουρωτή βρίσκεται το Γυναικείο Ιερό Ησυχαστήριο του Ευαγγελιστή Ιωάννη Θεολόγου, που ιδρύθηκε το 1967 από τον Γέροντα Παΐσιο. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδ. 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Google Earth eetaa.gr
Αβαΐ Φουτεμπόλ Κλούμπε

Η Αβαΐ Φουτεμπόλ Κλούμπε είναι μια βραζιλιάνικη ποδοσφαιρική ομάδα από την Φλοριανόπολις στην Σάντα Καταρίνα. Ιδρύθηκε την 1η Σεπτεμβρίου 1923. Έδρα της ομάδας είναι το Estádio Aderbal Ramos da Silva, χωρητικότητας 17800 θεατών. Συμμετέχει στη Série B, τη δεύτερη κατηγορία στο Σύστημα ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος Βραζιλίας.

 Brazilian Third Division ("Série C"): 11998Santa Catarina State Championships: 161924, 1926, 1927, 1928, 1930, 1942, 1943, 1944, 1945, 1973, 1975, 1988, 1997, 2009, 2010, 2012Santa Catarina Governor Trophy: 21983, 1985Santa Catarina State Second Division: 11994Florianópolis City Championships: 201924, 1926, 1927, 1928, 1930, 1933, 1938, 1940, 1942, 1943, 1944, 1945, 1949, 1951, 1952, 1953, 1958, 1960, 1963 and 1995Santa Catarina Cup: 11995 Official website Fan site Terra Esportes - Avaí FutebolSC.com - Avaí Fanáticos por Futebol - Avaí AvaianoSempre - Avaí's Flog
Χερσόνησος Όσα

Η Χερσόνησος Όσα (ισπανικά: Península de Osa) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη χερσόνησος της Κόστα Ρίκα μετά τη Χερσόνησο Νικόγια. Ανήκει στην στην Επαρχία Πουνταρένας. Πήρε το όνομά της από το καντόνι Όσα. Βρίσκεται σε συντεταγμένες 8.55°N 83.5°W﻿ / 8.55; -83.5.

 Η Χερσόνησος Όσα βρίσκεται κεντρικά της Κόστα Ρίκα, σε συντεταγμένες 8.55°N 83.5°W﻿ / 8.55; -83.5. Στα δυτικά, στα νότια και στα ανατολικά βρέχεται από τον Ειρηνικό Ωκεανό. Η κύρια πόλη είναι το Πουέρτο Χιμενές. Άλλες πόλεις είναι οι ακόλουθες: Πουέρτο Εσκονδίδο Πλάγια Μπλάνκα Μπαμπού Σαν Μαρτίν Ρίο Νουέβο Τέλμα Πλάγιας Πλατανάρες Κοροσάλ
Δήμος Μαραθώνος

Ο Δήμος Μαραθώνος είναι Δήμος της Περιφέρειας Αττικής που συστάθηκε με την εφαρμογή του αυτοδιοικητικού Προγράμματος Καλλικράτης. Ο Δήμος σχηματίστηκε με τη συνένωση των προϋπαρχόντων Δήμων Νέας Μάκρης και Μαραθώνος και των κοινοτήτων Γραμματικού και Βαρνάβα. Η έκταση του νέου Δήμου είναι 226,55 τ.χλμ. και ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 33.423 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Ως έδρα του ορίστηκε ο Μαραθώνας.

 Ο Δήμος Μαραθώνος συστάθηκε για πρώτη φορά το 1835 και απετέλεσε έναν από τους επτά τότε δήμους της Επαρχίας Αττικής. Καταλάμβανε μεγάλο τμήμα της Ανατολικής Αττικής και συνόρευε με τους δήμους Περαία στα βόρεια, Αραφήνος στα νότια, Αχαρνών και Αμαρυσσίας στα δυτικά, ενώ βρεχόταν ανατολικά από τον Νότιο Ευβοϊκό κόλπο. Ο δήμος είχε έδρα τον Μαραθώνα και μέσα στα όριά του συμπεριλαμβάνονταν οι οικισμοί Γραμματικό, Βαρνάβας, Κιούρκα (Αφίδνες), Σπατατζίκι (Πευκόφυτο), Ραπεντόσα (Ανατολή), Ξυλοκέριζα, Σταμάτα, Βελλιαντζίκι (Μικροχώρι), Αμυγδαλέζα, Μάζι (Πολυδένδρι), Γεροσακούλι, Μπρέξιζα και Σπάτα. Ο δήμος παρέμεινε σχεδόν αμετάβλητος μέχρι το 1912, οπότε με την τότε διοικητική διαίρεση καταργήθηκαν οι διευρυμένοι δήμοι και αντικαταστάθηκαν από μικρότερες κοινότητες. Στην περιοχή του πρώην Δήμου Μαραθώνα συγκροτήθηκαν οι κοινότητες Αφιδνών, Γραμματικού, Βαρνάβα, Καπανδριτίου και Μαραθώνα. Η κοινότητα Μαραθώνα που αποτέλεσε το αμεσότερο διάδοχο σχήμα του πρώην δήμου αφού συμπεριλάμβανε την παλαιότερη έδρα περιλάμβανε επίσης τους οικισμούς Σταμάτα, Διόνυσος, Καλέντζι, Αμυγδαλέζα, Μπέης, Ραπεντόσα, Ξυλοκέριζα, Πλεξίδα και Βρανάς. Η κοινότητα συρρικνώθηκε το 1926 με την απόσπαση της κοινότητας Νέας Μάκρης και στη συνέχεια το 1929 με την απόσπαση της κοινότητας Σταμάτας. Το 1989 η κοινότητα Μαραθώνα αναγνωρίστηκε σε δήμο. Με την εφαρμογή του σχεδίου Καποδίστριας, ο δήμος Μαραθώνος παρέμεινε αμετάβλητος. Την περίοδο αυτή περιλάμβανε τους οικισμούς Μαραθώνας , Άγιος Παντελεήμων , Άνω Σούλι , Αύρα , Βόθωνας, Βρανάς , Κάτω Σούλι , Σχινιάς . Συνόρευε με τον δήμο Νέας Μάκρης, και τις κοινότητες Γραμματικού, Διονύσου, Βαρνάβα και Καπανδριτίου. Η έκτασή του ήταν 90,7 τ.χλμ. και ο πληθυσμός του 8.882 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Με την εφαρμογή του Σχεδίου Καλλικράτης, το 2011, ο δήμος συνενώθηκε με τον Δήμο Νέας Μάκρης και τις κοινότητες Γραμματικού και Βαρνάβα, οδηγώντας στη συγκρότηση του νέου Δήμου Μαραθώνος, με πληθυσμό 23.974 κατοίκους και δήμαρχο τον Ιορδάνη Λουίζο. Στις 15 Οκτωβρίου του 2014, ο Δήμαρχος Ηλίας Ψινάκης κήρυξε τον Δήμο σε κατάσταση πτώχευσης. 1978-1982 Λεωνίδας Χρυσίνας 1982-1986 Αλέξανδρος Ζαγάρης 1986-1990 Γιάννης Μπέκας 1/1/1990–1/1/1995 Γιάννης Μπέκας 1/1/1995–1/1/2003 Χρήστος Μπάρμπας 1/1/2003–1/1/2007 Ευάγγελος Μέξης 1/1/2007–1/1/2011 Σπυρίδων Ζαγάρης 1/1/2011–1/9/2014 Ιορδάνης Λουίζος 1/9/2014–23/5/2019 Ηλίας Ψινάκης 23/5/2019–1/9/2019 Ιωάννης Ζαγάρης 1/9/2019–σήμερα Στέργιος Τσίρκας Ακυρο... Πρόγραμμα Καλλικράτης - ΦΕΚ Α87 της 07/06/2010 Απόφαση 45892 του Υπ. Εσωτερικών, Αποκέντρωσης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης - ΦΕΚ Β1292 της 11/08/2010 Υπουργείο Εσωτερικών, σχέδιο Καλλικράτης
EXIT Festival

Το EXIT Festival (Φεστιβάλ Έξοδος) είναι ένα θερινό μουσικό φεστιβάλ που διεξάγεται ετήσια στο Κάστρο Πετροβαραντίν, στο Νόβι Σαντ της Σερβίας. Είναι αναγνωρισμένο ως ταξιδιωτικός προορισμός από τα διεθνή πρακτορεία και πολυβραβευμένο ως ένα από τα Καλύτερα Ευρωπαϊκά Φεστιβάλ. Ετήσια προσελκύει πάνω από 150.000 άτομα. Έχει πάνω από 40 σκηνές και ζώνες, από τις οποίες η κεντρική σκηνή έχει χωρητικότητα 35.000 άτομα και η χορευτική σκηνή 25.000. Οι επισκέπτες μπορούν να μείνουν στις κατασκηνώσεις του Έξοδος ή σε ένα από τα πανδοχεία της πόλης. Στο επόμενο EXIT festival, στις 7-10 Ιουλίου 2022, θα εμφανιστούν οι: Ίγκι Αζάλια, Masked Wolf, Senidah, Zhu, Sepultura, Κάλβιν Χάρις, Νικ Κέιβ και Bad Seeds, Τζέιμς Άρθουρ, Afrojack, Μπόρις Μπρέιτσα, Honey Dijon, Στέφαν Μποτσίν, ARTBAT, Ντένις Σούλτα, DJ Tennis, Ανφίσα Λετιάγκο, Μάρκι Ραμόν, Napalm Death, The Exploited, Blind Channel, Άνταμ Μπέγιερ b2b Ενρίκο Σαντζουλιάνο, Dax j, Konstrakta, Prti Bee Gee, Μαρτσέλο, Brkovi, Artan Lili, και άλλοι.

 Η ιδέα του EXIT Festival ξεκίνησε το 2000 στην Πανεπιστημιούπολη του Νόβι Σαντ, από ένα φοιτητικό κίνημα που αγωνιζόταν για την δημοκρατία και την ελευθερία στη Σερβία και στα Βαλκάνια. Μετά τις Γιουγκοσλαβικές εκλογές του 2000, το 2001, το Έξοδος μεταφέρθηκε από την Πανεπιστημιούπολη στο Κάστρο Πετροβαραντίν και προσέλκυσε πάνω από 150.000 επισκέπτες. Από τότε διεξάγεται ετήσια στην ίδια τοποθεσία. Το 2005 προσέλκυσε πάνω από 150.000 επισκέπτες σε τέσσερις ημέρες, από τους οποίους οι 35.000 ήρθαν από την πρώτη μέρα. Τα επόμενα χρόνια το Έξοδος κέρδισε μεγάλη αναγνώριση από τα διεθνή μέσα. Το 2006 η Βρετανική εφημερίδα The Observer συμπεριέλαβε το Έξοδος στον κατάλογό της με τους 25 καλύτερους ταξιδιωτικούς προορισμούς. Το 2007 ψηφίστηκε ως το Καλύτερο Ευρωπαϊκό Φεστιβάλ από τα Βραβεία Yourope και το καλύτερο Ξένο Φεστιβάλ από τα Βραβεία Φεστιβάλ Ηνωμένου Βασιλείου. To 2008 η The Guardian συμπεριέλαβε το Έξοδος στους 12 καλύτερους ταξιδιωτικούς προορισμούς. Το 2011 το CNN συμπεριέλαβε το Έξοδος στα 9 καλύτερα φεστιβάλ παγκόσμια. Το 2013 και το 2017 βραβεύτηκε ως το Καλύτερο Μεγάλο Ευρωπαϊκό Φεστιβάλ από τα Ευρωπαϊκά Βραβεία Φεστιβάλ. Το 2016 κέρδισε τον τίτλο «Καλύτερο Θερινό Μουσικό Φεστιβάλ στην Ευρώπη» από την πύλη των «Καλύτερων τουριστικών προορισμών στην Ευρώπη» σε συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.To 2017 πάνω από 200.000 επισκέπτες από 60 διαφορετικές χώρες ήρθαν στο Φεστιβάλ Έξοδος. Το 2018 το Έξοδος βραβεύτηκε από το Συμβούλιο Περιφερειακής Συνεργασίας για την διοργάνωση του 2017. Τον ίδιο χρόνο το BBC News συμπεριέλαβε το Έξοδος στα μεγαλύτερα μουσικά φεστιβάλ παγκόσμια. Το 2019 το Forbes δημοσίευσε ένα άρθρο για το Έξοδος ως πολύ καλή και προσιτή επιλογή ταξιδιωτικού προορισμού. Έγινε στις 8-11 Ιουλίου 2021. Εμφανίστηκαν οι: Νταβίντ Γκετά, DJ Snake, Πάουλ Καλκμπρένερ, Σαρλότ ντε Βίτε, Sabaton, Νίνα Κράβιτς, Solomun, Sheck Wes, Αμελί Λενς, Maceo Plex, Pan-Pot, Σατόρι, Ασάφ Αβιντάν, Πωλ βαν Ντάικ, Ρόνι Σάιζ, και εκατοντάδες άλλοι καλλιτέχνες. Ήρθαν πάνω από 180.000 επισκέπτες, από 70 διαφορετικές χώρες. Εικόνες από το EXIT Festival
Σιβεκάρ Σουλτάνα

Η Χασεκί Σιβεκάρ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:شوکار سلطان‎) (Τούρκικα: Şivekar Sultan, 1627 - 1647) ήταν η έβδομη Χασεκί Σουλτάν του σουλτάνου Ιμπραήμ Α΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Haseki Şivekar Sultan Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri

 Γεννήθηκε το 1627 στην Αρμενία. Σύμφωνα με ορισμένους ιστορικούς το όνομά της ήταν Σεκέρ Παρέ. Το πραγματικό της όνομα ήταν η Μαρία και ήταν κόρη ενός πλούσιου Αρμένιου εμπόρου. Η Σεκέρ Παρέ ήταν μια παχουλή γυναίκα. Το 1644, ο Ιμπραήμ διόρισε τους υπηρέτες του να αναζητήσουν την «πιο λιτή γυναίκα» στην Κωνσταντινούπολη. Κατόπιν αυτής της παραγγελίας, άρχισαν να αναζητούν αξιωματούχους στο παλάτι και τελικά βρήκαν μια Αρμένια γυναίκα στο Ουσκουντάρ. Η Σιβεκάρ έγινε σύζυγός του, και της δόθηκε ο τίτλος της Έβδομης Χασεκί. Είχε μια καλή σχέση με τον Τσιντσή Χότζα Πασά και με την Χιουμάσαχ Σουλτάν. Ήταν πολιτικά δραστήρια στα τελευταία χρόνια του Ιμπραήμ. Ο Ιμπραήμ σύντομα αρρώστησε ψυχικά και η Σιβεκάρ τον βοήθησε. Ήταν μεταξύ των ισχυρότερων συζύγων του Ιμπραήμ. Γέννησε ένα γιο, τον Ηγεμόνα Τζιχανγκίρ, το 1646, ο οποίος πέθανε νωρίς. Επιπλέον, όλα τα έσοδα της Δαμασκού δωρίστηκαν στη Σιβεκάρ Σουλτάν.Σύμφωνα με ορισμένους ιστορικούς, η Σιβεκάρ ήταν υπεύθυνη για το θάνατο όλων των μελών του χαρεμιού του Ιμπραήμ Α΄. Η Σιβεκάρ διέδωσε το κουτσομπολιό ότι μια από τις παλλακίδες του Σουλτάνου ήταν σε σχέση με έναν ξένο εκτός του παλατιού. Ο Ιμπραήμ την πίστευε και βασάνισε πολλά μέλη του χαρεμιού για να πουν το όνομα, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Ο Ιμπραήμ διέταξε να βάλουν και τις 280 παλλακίδες του σε σάκους και να τις πετάξουν στον Βόσπορο. Έσωσε μόνο τις Χασεκί Σουλτάν. Μόνο μία παλλακίδα σώθηκε από ένα διερχόμενο πλοίο. Η Κιοσέμ Σουλτάν ήταν εξοργισμένοη με το περιστατικό και κάλεσε τη Σιβεκάρ στα δωμάτιά της όπου θα γευμάτιζε με την Κιοσέμ. Η Κιοσέμ την δηλητηρίασε και είπε στον Ιμπραήμ ότι πέθανε από φυσικά αίτια. Πέθανε το 1647 στο Παλιό Παλάτι και είναι θαμμένη μέσα στο Μαυσωλείο Ιμπραήμ Α΄ στην Αγία Σοφία στην Κωνσταντινούπολη. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Πάο ντε Ασούκαρ

Το Πάο ντε Ασούκαρ (πορτογαλικά: Pão de Açúcar, κυριολεκτικά, «κώνος ζάχαρης») είναι λόφος στο Ρίο ντε Τζανέιρο, στην είσοδο του κόλπου Γκουαναμπάρα, σε μια μικρή χερσόνησο. Έχει ύψος 396 μέτρα. Το όνομά του προέρχεται από την ομοιότητά του με τον κώνο ζάχαρης.

 Το Πάο ντε Ασούκαρ αποτελείται από γρανίτη και γνεύσιο της κάμβριας εποχής και του νεοπρωτεροζωικού αιώνα, δηλαδή ηλικίας περίπου 600 εκατομμυρίων ετών, που έχει διαβρωθεί και αποστρογγυλοποιηθεί με το καιρό, φαινόμενο στο οποίο συνεισφέρε η ύπαρξη ρηγμάτων στην περιοχή. Τόσο το Πάο ντε Ασούκαρ όσο και ο γειτονικός λόφος Ούρκα αποτελούνται από οφθαλμοειδή γνεύσιο ενώ το μεσοδιάστημα ανάμεσα στους δύο λόφους αποτελείται από μια μορφή γνεύσιου που διαβρώνεται πιο εύκολα. Ο γρανίτης του Πάο ντε Ασούκαρ επίσης σχηματίζει την κορυφή του Πέδρα ντα Γκάβεα, όπου πάνω στον όγκο του γνεύσιου υπάρχει στρώμα γρανίτη πάχους 150 μέτρων.Η δημιουργία του Πάο ντε Ασούκαρ σχετίζεται με την σύγκρουση τεκτονικών πλακών με τη δυτική Γκοντβάνα, αυξάνοντας το μέγεθός της από το νεοπρωτεροζωικό μέχρι την ορδοβίκια περιόδο, πριν περίπου 500 εκατομμύρια χρόνια. Στην περιοχή του Ρίο ντε Τζανέιρο αυτό είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ηφαιστειακών πλουτωνικών πετρωμάτων, όπως οι γρανίτες. Μετά τη διάσπαση της Παγγαίας, η περιοχή γνώρισε πάλι ηφαιστειακή δραστηριότητα, πριν περίπου 150 εκατομύρια χρόνια. Στους πρόποδες του Πάο ντε Ασούκαρ ιδρύθηκε την 1 Μαρτίου 1565 η πόλη του Σάο Σεμπαστιάο ντο Ρίο ντε Τζανέιρο, η οποία εξελίχθηκε στο σημερινό Ρίο ντε Τζανέιρο. Η θέση είναι οχυρή και ήταν παρατηρητήριο για να εντοπίζονται όσοι πλησιάζουν στο κόλπο. Από το 1912, η κορυφή του Πάο ντε Ασούκαρ συνδέεται μέσω τελεφερίκ με το διπλανό λόφο Ούρκα (222 μέτρα). Ήταν το πρώτο τελεφερίκ που κατασκευάστηκε στη Βραζιλία και είναι το τρίτο παλαιότερο στον κόσμο. Το τελεφερίκ έχει μήκος 750 μέτρα και άνοιξε για το κοινό το 1913. Σήμερα το πρώτο τελεφερίκ ανεβαίνει μέχει το λόφο Ούρκα και μετά ένα δεύτερο φτάνει στην κορυφή του Πάο ντε Ασούκαρ. Επίσημη ιστοσελίδα (σε πορτογαλικά, αγγλικά και ισπανικά)
Αλεξάντρ Γκέρτσεν

Ο Αλεξάντρ Ιβάνοβιτς Γκέρτσεν (ρωσικά: Александр Иванович Герцен‎, 6 Απριλίου 1812, Μόσχα — 21 Ιανουαρίου 1870, Παρίσι) ήταν Ρώσος συγγραφέας και στοχαστής γνωστός ως ο «πατέρας του ρωσικού σοσιαλισμού» και ένας από τους κύριους εκπροσώπους του αγροτικού λαϊκισμού.

 Στον Γκέρτσεν πιστώνεται η δημιουργία του πολιτικού κλίματος που οδήγησε στη χειραφέτηση των δουλοπάροικων της Ρωσίας το 1861. Μεταξύ των έργων του συγκαταλέγονται η αυτοβιογραφία του, καθώς και το σημαντικό κοινωνικό μυθιστόρημα [Ποιος φταίει;]] (1845-1846). Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Alexander Herzen στο Wikimedia Commons Biography of Alexandr Hercen (Αγγλικά)
Στεφανίτης

Ο στεφανίτης (αγγλ. stephanite) είναι ορυκτό που από χημικής απόψεως αποτελεί θειοαντιμονιώδες άλας του αργύρου, με μοριακό χημικό τύπο Ag5SbS4 και μοριακό βάρος 789,34. Η περιεκτικότητά του κατά βάρος σε άργυρο είναι 68,8% και σε κάποιες περιπτώσεις έχει οικονομική αξία ως μετάλλευμα από το οποίο εξάγεται αυτό το πολύτιμο μέταλλο. Ο στεφανίτης μοιάζει στην εμφάνιση με τον αργεντίτη (αργυρίτη), τον βουρνονίτη, τον γαληνίτη και με σκουρόχρωμο τετραεδρίτη.

 Το ορυκτό αναφέρεται από τον Γκεόργκιους Αγκρίκολα με την ονομασία «μαύρη γη» (γερμ. Schwarzerz) το 1546. Διάφορες άλλες ονομασίες του ήταν «μαύρο μετάλλευμα του αργύρου» (γερμ. Schwarzgultigerz), «εύθρυπτο μετάλλευμα του αργύρου» (Sprödglanzerz) κ.ά.. Η σημερινή ονομασία (stephanite) προτάθηκε από τον Βίλχελμ Καρλ φον Χάιντινγκερ το 1845 προς τιμή του αρχιδούκα της Αυστρίας Στεφάνου (1817-1867) του Οίκου των Αψβούργων-Λωρραίνης. Στη γαλλική βιβλιογραφία αναφέρεται με την ονομασία που του έδωσε ο Φρανσουά Μπεντάν: psaturose, από την αρχαία ελληνική λέξη ψαθυρός, που σημαίνει ακριβώς «εύθρυπτος». Συχνά ο στεφανίτης συναντάται ως καλοσχηματισμένοι κρύσταλλοι, στο ορθορομβικό κρυσταλλικό σύστημα, και σε κάποιες περιπτώσεις με ενδείξεις ημιμορφισμού: οι κρύσταλλοι έχουν τη μορφή εξάπλευρου πρίσματος ή επίπεδων φύλλων που καταλήγουν σε μεγάλα θεμελιώδη επίπεδα («παχυπινακοειδείς» κρύσταλλοι), ενώ συχνά είναι τροποποιημένα στα άκρα από πολυάριθμα πυραμιδικά επίπεδα. Η διδυμία στα πρίσματα συναντάται συχνά, δημιουργώντας ψευδο-εξαγωνικές ομάδες όπως εκείνες του αραγωνίτη. Συναντάται επίσης η τριδυμία και η πολυδυμία. Το χρώμα του ορυκτού είναι σιδηρόμαυρο (μαύρο του σιδήρου) έως γκριζομόλυβδο (γκρίζο του μολύβδου), ενώ η λάμψη του είναι ισχυρά μεταλλική. Αν θερμανθεί σε πολύ υψηλή θερμοκρασία, παράγει κρότους και εκτινάσσεται. Επίσης λιώνει σχηματίζοντας επάνθημα αντιμονίου και σκούρα γκρίζα κοκκία που όταν πυρωθούν μαζί με σόδα δίνουν κοκκία αργύρου. Διαλυόμενος σε αραιό αλλά θερμό νιτρικό οξύ, ο στεφανίτης διασπάται σε θείο και οξείδιο του αντιμονίου. Σε ορισμένες τοποθεσίες ο στεφανίτης αποτελεί σημαντικο μετάλλευμα του αργύρου. Ο στεφανίτης ανευρίσκεται μαζί με άλλα ορυκτά του αργύρου σε υδροθερμικές φλέβες. Γενικότερα, ορυκτά με τα οποία σχετίζεται (ανευρίσκεται μαζί) είναι μεταξύ άλλων ο προυστίτης, ο ακανθίτης, ο αυτοφυής άργυρος, ο τετραεδρίτης, ο γαληνίτης, ο σφαλερίτης και ο σιδηροπυρίτης. Τοποθεσίες όπου έχουν βρεθεί καλά κρυσταλλικά δείγματα είναι το Φράιμπεργκ και το Γκέρσντορφ κοντά στο Ρόσβαϊν της Σαξονίας, το Τσανιαρσίλο της Χιλής, καθώς και η Κορνουάλη. Στο Κόμστοκ της Νεβάδα εξορύσσεται άργυρος από μεγάλα αποθέματα στεφανίτη και αργεντίτη. Κατάλογος ορυκτών Το ομώνυμο λήμμα στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 21, σελ. 58
Γλαύκος ο Καρύστιος

Ο Γλαύκος ο Καρύστιος (γιος του Διμύλου, 6ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από την Κάρυστο ο οποίος στέφθηκε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα της πυγμαχίας κατά τους 65ους (520 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.

 Αναφέρεται επίσης ως περιοδονίκης με 2 νίκες στα Πύθια και από 8 φορές στα Ίσθμια και τα Νέμεα, και απέκτησε μεγάλη φήμη για τη σωματική του δύναμη. Ο ίδιος ισχυριζόταν πως καταγόταν από τον μυθικό Γλαύκο τον Ανθηδόνιο, ενώ τη ροπή του προς την πυγμαχία διέγνωσε αρχικά ο πατέρας του όταν τον είδε να ευθυγραμμίζει το άροτρο στο χωράφι με τις γροθιές του. Όταν σε κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια των αγώνων ο Γλαύκος άρχισε να χάνει, ο πατέρας του, του φώναξε παιδί μου αυτήν του αρότρου (ὦ παῖ τὴν ἀπ᾽ ἀρότρου) οπότε ο Γλαύκος με μια δυνατή γροθιά νίκησε τον αντίπαλο του. Αργότερα ταξίδεψε στη Σικελία όπου έγινε ο κυβερνήτης της Καμάρινας, και σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια εξέγερσης. [6-10.1 -10.2].. ἐπὶ δὲ τοῖς κατειλεγμένοις ἕστηκεν ὁ Καρύστιος Γλαῦκος: εἶναι δέ φασιν ἐξ Ἀνθηδόνος τῆς Βοιωτῶν τὸ ἄνωθεν αὐτὸν γένος ἀπὸ Γλαύκου τοῦ ἐν θαλάσσῃ δαίμονος. πατρὸς δὲ οὗτος ὁ Καρύστιος ἦν Δημύλου, καὶ γῆν φασιν αὐτὸν κατ᾽ ἀρχὰς ἐργάζεσθαι: ἐκπεσοῦσαν δὲ ἐκ τοῦ ἀρότρου τὴν ὕνιν πρὸς τὸ ἄροτρον καθήρμοσε τῇ χειρὶ ἀντὶ σφύρας χρώμενος, καί πως [2] ἐθεάσατο ὁ Δημύλος τὸ ὑπὸ τοῦ παιδὸς ποιούμενον καὶ ἐπὶ τούτῳ πυκτεύσοντα ἐς Ὀλυμπίαν αὐτὸν ἀνήγαγεν. ἔνθα δὴ ὁ Γλαῦκος ἅτε οὐκ ἐμπείρως ἔχων τῆς μάχης ἐτιτρώσκετο ὑπὸ τῶν ἀνταγωνιζομένων, καὶ ἡνίκα πρὸς τὸν λειπόμενον ἐξ αὐτῶν ἐπύκτευεν, ἀπαγορεύειν ὑπὸ πλήθους τῶν τραυμάτων ἐνομίζετο: καί οἱ τὸν πατέρα βοῆσαί φασιν ‘ὦ παῖ τὴν ἀπ᾽ ἀρότρου’. οὕτω γε δὴ βιαιοτέραν ἐς τὸν ἀνταγωνιζόμενον ἐνεγκὼν τὴν πληγὴν αὐτίκα εἶχε τὴν νίκην. - Παυσανίου Ἑλλάδος Περιήγησις 6. Ἠλιακῶν Β' [6-10.1 -10.2].. 10. Μετά απ' όλους αυτούς είναι στημένος ο ανδριάντας του Γλαύκου από την Κάρυστο• λένε ότι καταγόταν από την Ανθηδόνα της Βοιωτίας και ήταν απόγονος του θαλασσινού δαίμονα Γλαύκου. Ο πατέρας του όμως ονομαζόταν Δημύλος. Λένε ότι στην αρχή ο Γλαύκος ήταν γεωργός όταν κάποτε το υνί έφυγε από το άροτρο, το έβαλε πάλι στη θέση του χρησιμοποιώντας το χέρι του για σφυρί. 2. Ο Δημύλος έτυχε να δει τι έκανε ο γιος του και γι' αυτό τον έφερε στην Ολυμπία, για να αγωνιστεί στην πυγμαχία. Επειδή όμως ο Γλαύκος δεν ήταν έμπειρος στο αγώνισμα, οι αντίπαλοί του τον πλήγωσαν• όταν πυγμαχούσε με τον τελευταίο του αντίπαλο, όλοι πίστεψαν ότι ήταν πολύ τραυματισμένος για να συνεχίσει. Ο πατέρας του όμως τότε του φώναξε: «Εμπρός, γιε μού, το χτύπημα για το αλέτρι!» οπότε αυτός κατάφερε ένα δυνατότερο χτύπημα στον αντίπαλό του και αμέσως ανακηρύχτηκε νικητής.. οὐδὲ Πολυδεύκεος βία χεῖρας ἀντείναιτό κ᾽ ἐναντίον αὐτῶι, οὐδὲ σιδάρεον Ἀλκμάνας τέκος. - ΣΙΜΩΝΙΔΗΣ Ο ΚΕΙΟΣ fr. 509 Ούτε ο δυνατός Πολυδεύκης ούτε ο σιδερένιος γιος της Αλκμήνης θα μπορούσαν να σηκώσουν χέρι πάνω του. The Poetics of Victory in the Greek West: Epinician, Oral Tradition
Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών 1982-83

Το Κύπελλο Κυπελλούχων ομάδων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών της περιόδου 1982-83 ήταν η δέκατη έβδομη κατά σειρά διασυλλογική διοργάνωση αυτού του θεσμού. Στον Τελικό της, που διεξήχθη στη Μαγιόρκα (Palma de Mallorca), όπως και έξι χρόνια πριν, αναμετρήθηκαν η ιταλική Σκαβολίνι του Πέζαρο (Scavolini Pesaro) με την "ASVEL Villeurbanne", την τρίτη γαλλική ομάδα που έφθανε τόσο ψηλά στα χρονικά, μετά τις Βισί (που ήταν φιναλίστ στο διπλό Τελικό του 1970) και ΑΣΠΟ Τουρ (το 1976 στο Τορίνο). Στα ημιτελικά είχαν περάσει η ολλανδική Ντεν Μπος EBBC και η Ολίμπια Λουμπλιάνας της σημερινής Σλοβενίας, που τότε ανήκε στην ενιαία Γιουγκοσλαβία. Στους δυο προημιτελικούς ομίλους, τη "μάχη" έχασαν η Ίντερ Μπρατισλάβας της σημερινής Σλοβακίας, η ουγγρική MAFC, η Μπαρτσελόνα και η Χαποέλ Ραμάτ Γκαν από το Ισραήλ.

 Στη διοργάνωση πήραν μέρος μόλις 19 ομάδες, τέσσερις λιγότερες από ότι την προηγούμενη περίοδο. Παίχθηκε μια προκριματική φάση και στη συνέχεια μια φάση των 12 (6 ζεύγη), από όπου με την προσθήκη των Μπαρτσελόνα και Ολίμπια, προέκυψαν οι 8 ομάδες των προημιτελικών. Οι νικήτριες των δυο ημιτελικών (όπου οι πρώτοι των ομίλων έπαιξαν τη ρεβάνς στις έδρες τους) αποτέλεσαν το ζευγάρι του (απλού) Τελικού αγώνα. Έγιναν πέντε διπλές αναμετρήσεις που οδήγησαν εκτός της συνέχειας τις εκπροσώπους της Φινλανδίας (Πάντεριτ Χέλσινκι), της Κύπρου (ΑΕ Λεμεσσού), της Τουρκίας (Μπεσίκτας Ιστάνμπουλ), του Λουξεμβούργου (Έτσελα Έτελμπρυκ) και της Αιγύπτου (Αλ Ζαμαλέκ Κάιρο). Εδώ, το παιχνίδι έχασαν έξι ακόμη σύλλογοι: Η Κλοστερνόιμπουργκ της Αυστρίας, η ελβετική Βιγκανέλλο Λουγκάνο Βακάλλο, η σοβιετική Στρόιτελ Κίεβο της σημερινής Ουκρανίας, ο ΠΑΟΚ Θεσσαλονίκης, η αγγλική Σαουθάμπτον και η Σόλνα Βίκινγκς" από τη Σουηδία. Στο μεγάλο Τελικό η Σκαβολίνι αφού προηγήθηκε με 52-50 στο ημίχρονο, υπερίσχυσε άνετα της Βιλερμπάν με 111-99. Οι συνθέσεις. Σκαβολίνι Πέζαρο (Πέταρ Σκάνσι): Ντράγκαν Κιτσάνοβιτς 31, Βάλτερ Μανίφικο 11, Ζέλικο Γιέρκοφ 23, Σιλβέστερ 24, Τζαμπολίνι 12, Ποντσόνι 8, Μπενεβέλι 2, Μπόνι, Ντελ Μόντε, Μπίνι, Σασανέλι, Μαντσίνι. Βιλερμπάν (παίκτης-προπονητής ο Αλέν Ζιλ): Ζιλ 8, Λόιντ Μπατς 20 και Λόρενς Μπόστον 24 (ΗΠΑ), Βεμπόμπ 2, Ζανιέλ 26, Βενσάν. Μπαρ: Ριγκό 19, Καζμαζού, Γκρανζ, Ακέ, Μαρτάν, Σερβόλ. Ρώσικη Βικιπαίδεια BASKETPEDYA-Historical Basketball Database "100 χρόνια μπάσκετ 1891-1991". Περιοδικό "Τρίποντο" (αναδρομές και αφιερώματα στο θεσμό). Αθλητικές εφημερίδες της εποχής.
Παλάτι της Κοζουούφκα

Το Παλάτι της Κοζουούφκα (πολωνικά: Pałac w Kozłówce), επίσης γνωστό ως Παλάτι Ζαμόισκι, είναι μεγάλο συγκρότημα παλατιού ροκοκό και νεοκλασικής αρχιτεκτονικής που βρίσκεται στην Κοζουούφκα, στο Πόβιατ Λουμπάρτουφ του Βοεβοδάτο Λούμπλιν στην ανατολική Πολωνία. Το παλάτι είναι ένα από τα επίσημα εθνικά ιστορικά μνημεία της Πολωνίας (Pomnik historii), όπως ορίστηκε στις 16 Μαΐου 2007 και παρακολουθείται από το Συμβούλιο Εθνικής Κληρονομιάς της Πολωνίας.

 Το αρχικό παλάτι χτίστηκε το πρώτο μισό του 18ου αιώνα για τον Μίχαου Μπιελίνσκι, βοεβόδα του Χέουμνο και ο αρχιτέκτονάς του ήταν ο Γιούζεφ Φοντάνα. Αντιπροσωπεύει τον χαρακτηριστικό τύπο μπαρόκ προαστιακής κατοικίας χτισμένης entre cour et jardin (ανάμεσα στην είσοδο και τον κήπο). Η αρχιτεκτονική του είναι πρωτότυπη - μια συγχώνευση ευρωπαϊκής τέχνης με παλιές πολωνικές οικοδομικές παραδόσεις. Το 1799, το παλάτι αποκτήθηκε από την αριστοκρατική οικογένεια Ζαμόισκι. Ανήκε στην οικογένεια μέχρι το 1944. Το παλάτι γνώρισε μια περίοδο μεγάλης ακμής κατά την εποχή του Κόμη Κονστάντι Ζαμόισκι, ο οποίος αναμόρφωσε το παλάτι για να το μετατρέψει σε μια από τις πιο μνημειώδεις και αντιπροσωπευτικές κατοικίες αρχόντων στην Πολωνία.Το 1928, ο πρόεδρος της Πολωνικής Κοινωνίας Γυμναστικής «Σόκουου», Κόμης Άνταμ Μίχαου Ζαμόισκι, οργάνωσε ένα προπονητικό κέντρο στους κήπους του παλατιού για την εθνική ομάδα γυμναστικής της Πολωνίας στο πλαίσιο της προετοιμασίας για τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1928 στο Άμστερνταμ. Από τον Νοέμβριο του 1944, όταν οι τελευταίοι ιδιοκτήτες, Κόμης Αλεξάντερ Ζαμόισκι και η σύζυγός του, Κόμισσα Γιαντβίγκα Ζαμόισκα, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το παλάτι τους, έγινε ιδιοκτησία του κομμουνιστικού καθεστώτος, του οποίου η κυριαρχία στην Πολωνία έληξε το 1989. Αυτή τη στιγμή φιλοξενεί το μουσείο της οικογένειας Ζαμόισκι.Οι εσωτερικοί χώροι του παλατιού διατηρήθηκαν παρά τις καταστροφές των γερμανικών ναζιστικών και σοβιετικών καθεστώτων από το 1939 έως το 1989. Το αυθεντικό πολυτελές σχέδιο και το μεγαλύτερο μέρος της τέχνης μουσειακής ποιότητας από τις συλλογές της οικογένειας Ζαμόισκι παραμένουν άθικτα.Ο περιβάλλοντας χώρος του παλατιού περιλαμβάνει επίσης ένα ιστορικό παρεκκλήσι, γαλλικό μπαρόκ κήπο, στάβλους και ένα στάβλο. Στους χώρους του παλατιού υπάρχει επίσης η Πινακοθήκη του Σουρεαλισμού, η μεγαλύτερη συλλογή κομμουνιστικής τέχνης στην Πολωνία. Μουσείο Ζαμόισκι στην Κοζουούφκα
Λαμπρινή Τσακάλου

Η Λαμπρινή Τσακάλου (γεννήθηκε στις 7 Αυγούστου 1993) είναι Ελληνίδα παίκτρια της χειροσφαίρισης η οποία αγωνίζεται για την σλοβένικη ομάδα ΡΚ Ποντράβκα Κοπρίβνιτσα και για την εθνική Ελλάδας.

 Διακρίσεις με τον ΟΦ Νέας Ιωνίας: Ελληνικό Πρωτάθλημα: Νικητές: 2014, 2015, 2016, 2017 Κύπελλο Ελλάδας: Νικητές: 2015, 20174 τρόπαια με την ΡΚ Κριμ: Σλοβενικό Πρωτάθλημα: Νικητής: 2018, 2019 Σλοβενικό Κύπελλο: Νικητής: 2018, 2019
Ανταναναρίβο

Το Ανταναναρίβο ή Ταναναρίβη είναι η πρωτεύουσα της Μαδαγασκάρης με πληθυσμό 1.403.449 κατ. (απογραφή 2001) και βρίσκεται στην Επαρχία Ανταναναρίβο και στην Αναλαμάνγκα. Είναι γνωστή ως "Τανά", για συντομία. Βρίσκεται στο κέντρο περίπου του νησιού, 90 μόλις χλμ. από την ανατολική ακτή και το όνομά της σημαίνει πόλη των χιλίων. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες της είναι 18°53'23.72"Ν και 47°30'35.99"Α. . Αποτελεί το εμπορικό και διοικητικό κέντρο της αφρικανικής χώρας. Ευρίσκεται δυτικά της πόλης Τοαμασίνα, σημαντικού λιμανιού στο νησί, με το οποίο συνδέεται σιδηροδρομικώς. Τρόφιμα, τσιγάρα και υφάσματα αποτελούν τα κυριότερα είδη στην πόλη. Το Εθνικό Πάρκο στη Μανταντία βρίσκεται περίπου 120 χλμ. από την πρωτεύουσα.

 Η Ανταναναρίβο βρίσκεται κεντρικά της Μαδαγασκάρης, ανατολικά της Ανταναναρίβο και νότια της Αναλαμάνγκα, 145 χλμ. μακριά από την ακτή. Το Ανταναναρίβο ιδρύθηκε στα 1625 από τον Βασιλιά Αντριανιάκα, ο οποίος της έδωσε το όνομα "Πόλη των Χιλίων", από τον αριθμό των στρατιωτών που όρισε για την άμυνα της πόλης. Αρχικά ήταν σαν χωριό, με τον καιρό όμως έγινε πόλη με 80.000 κατοίκους και το 1793 έδρα των Βασιλέων των Μερινά. Έπειτα από τις κατακτήσεις του Βασιλιά Ραντάμα Α΄ η Ταναναρίβη έγινε πρωτεύουσα σχεδόν ολόκληρης της Μαδαγασκάρης. Αρχικά και μέχρι τη δεκαετία του 1860, σχεδόν όλα τα σπίτια ήταν ξύλινα. Στη συνέχεια όμως άρχισαν να χτίζονται νέα κτήρια με ανθεκτικότερα υλικά. Μετά την κατάληψή της από τους Γάλλους το 1895 αποτέλεσε τμήμα προτεκτοράτου. Τότε κατασκευάστηκαν δρόμοι, σχολεία, μέγαρα, πάρκα και άλλα σημαντικά κτήρια, ώστε σήμερα η πόλη έχει εξαιρετική ρυμοτομία. Η πόλη είναι έδρα Πανεπιστημίου και γαλλικού κολεγίου. Εθνική Βιβλιοθήκη της Μαδαγασκάρης Γερεβάν Αρμενία Σουτζού Κίνα
Χοντρός-Λιγνός στη Λεγεώνα των Ξένων

Το Χοντρός-Λιγνός στη Λεγεώνα των Ξένων (αγγλ. The Flying Deuces), γνωστό και ως Αεροπόροι στη Λεγεώνα (αγγλ. Flying Aces) είναι αμερικάνικη κωμωδία κινηματογράφου του 1939 με πρωταγωνιστές τους Χοντρό και Λιγνό (Όλιβερ Χάρντι και Σταν Λόρελ).

 Ο χοντρός και ο λιγνός κάνουν διακοπές στο Παρίσι. Ο χοντρός ερωτεύεται την όμορφη θυγατέρα του ξενοδόχου, αλλά αυτή είναι αρραβωνιασμένη. Ο χοντρός είναι απαρηγόρητος και θέλει να πέσει στο ποτάμι για να πνιγεί, απαιτεί όμως από τον λιγνό να τον ακολουθήσει, γιατί είναι φίλοι. Στις τελευταίες στιγμές της ζωής τους οι δυο τους φιλοσοφούν περί μετενσάρκωσης, και ο χονδρός λέει ότι στην επόμενη ζωή μακάρι να είναι άλογο. Ξανά είναι έτοιμοι να πέσουν στο νερό, αλλά να σου ένας υπαξιωματικός περνάει και τους προτείνει να παν στη Λεγεώνα των Ξένων. Αμέσως ο χοντρός και ο λιγνός παρουσιάζονται και γίνονται λεγεωνάριοι. Εκεί όμως, επειδή δεν αντέχουν την αγγαρεία που τους έβαλαν να πλένουν ρούχα, κάνουν γραπτή παραίτηση. Ο διοικητής τους συλλαμβάνει και τους καταδικάζει σε θάνατο λόγω ανταρσίας και προσβολής. Με τη βοήθεια ενός αγνώστου καταφέρνουν να ξεφύγουν από το απόσπασμα και να αποδράσουν μέσα από ένα υπόγειο τούνελ. Μπαίνουν σε ένα αεροπλάνο, το βάζουν μπρος και απογειώνονται. Μετά από μια θεαματική ακροβατική πτήση συγκρούονται στο έδαφος και επιζεί μόνον ο λιγνός. Ο χοντρός έχει γίνει αγγελάκι και φεύγει πετώντας για τον ουρανό. Ο λιγνός μένει μόνος του και είναι καταπογοητευμένος που έχασε τον αγαπημένο του φίλο. Καθώς τριγυρνάει απαρηγόρητος βλέπει ένα άλογο με το καπέλο του χοντρού. Έχει ανθρώπινη φωνή, την ίδια με αυτή του χοντρού, και το ακούει να του λέει εκνευρισμένο: «Εσύ φταις! Είδες τι μου έκανες τώρα;» Οι εργασίες γυρίσματος ξεκίνησαν τον Ιούλιο του 1939 και διήρκεσαν μέχρι το τέλος του καλοκαιριού. Είναι παραγωγή του Μπόρις Μόρρος κατόπιν αδείας του παραγωγού Χαλ Ρόατς, που είχε αποκλειστικό συμβόλαιο με τους δύο καλλιτέχνες. Το έργο βασίζεται στην μικρή ταινία Beau Hunks του 1931, στην οποία επίσης πρωταγωνιστούσαν ο χοντρός και ο λιγνός. δείτε την ταινία
Δωροθέα της Σαξονίας

H Δωροθέα, γερμ. Dorothea von Sachsen von Wettin (4 Οκτωβρίου 1563 - 13 Φεβρουαρίου 1587) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του εκλέκτορα της Σαξονίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Βόλφενμπυτελ.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Αυγούστου εκλέκτορα της Σαξονίας και της Άννας των Όλντενμπουργκ, κόρης του Χριστιανού Β΄ της Δανίας. Παντρεύτηκε το 1585 τον Ερρίκο-Ιούλιο των Γουέλφων δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Βόλφενμπυτελ και είχε τεκνα: Δωροθέα-Χέντβιχ 1587-1609, παντρεύτηκε τον Ροδόλφο πρίγκιπα του Άνχαλτ-Τσερμπστ. Wilhelm Havemann: Geschichte der Lande Braunschweig und Lüneburg, p. 421 Günter Meissner: Saur allgemeines Künstlerlexikon, K.G. Saur Verlag, p. 508 Jörg Jochen Berns: Höfische Festkultur in Braunschweig-Wolfenbüttel, 1590-1666: Vorträge eines ..:, p. 421 Karl August Muffat: Die Verhandlungen der protestantischen Fürsten in den Jahren 1590 und 1591 ..., p. 5
Επαρχία της Λατίνα

Η επαρχία της Λατίνα (ιταλικά: Provincia di Latina) είναι επαρχία στην περιφέρεια του Λάτιου στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 2.251 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της φτάνει τους 535.943 κατοίκους (2007). Έδρα της επαρχίας είναι η πόλη της Λατίνα (Latina). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 33 δήμους. Συνορεύει βόρεια με την περιφέρεια του επαρχία του Φροζινόνε, νοτιοδυτικά με την επαρχία της Ρώμης, νοτιοανατολικά με την επαρχία της Καζέρτας, ενώ νότια βρέχεται από την Τυρρηνική θάλασσα.

 Η επαρχία ιδρύθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 1934 με το όνομα «Επαρχία της Λιττόρια» (Provincia di Littoria). Η αποξήρανση της περιοχής του Άγκρο Ποντίνο (1925-1935) είχε ως αποτέλεσμα την εδαφική και οικιστική αναδιαμόρφωσή της. Συνέπεια αυτού ήταν η δημιουργία νέων πόλεων (Λιττόρια, αργότερα Λατίνα, Ποντίνια, Απρίλια, Σαμπάουντια) που χαρακτηρίζονται από την χαρακτηριστική αρχιτεκτονική της περιόδου της φασιστικής προπολεμικής Ιταλίας. Η περιοχή γνώρισε και μεταπολεμικά αξιόλογη ανάπτυξη, με σημαντικές μεταβολές από αυστηρά γεωργική περιοχή σε περιοχή με έντονα σημάδια αστικοποίησης, χωρίς ωστόσο να αλλοιωθεί η αρχική σύστασή της. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Province of Latina στο Wikimedia Commons
Κοινότητα Νέων Παλατίων

Η κοινότητα Νέων Παλατίων ήταν κοινότητα της ανατολικής Αττικής που υπήρξε στο διάστημα 1928-2002. Βρισκόταν στο βορειοανατολικό τμήμα της Αττικής και συνόρευε με τις κοινότητες Μαρκοπούλου Ωρωπού, Μαλακάσας και Σκάλας Ωρωπού. Αποτελούταν από ένα κοινοτικό διαμέρισμα, καταλάμβανε έκταση 5,2 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ήταν 3.647 κάτοικοι. Έδρα της κοινότητας είναι τα Νέα Παλάτια. Η κοινότητα το 2002 ενώθηκε στον νεοσχηματιζόμενο τότε δήμο Ωρωπίων.

 Η κοινότητα περιλάμβανε τους παρακάτω οικισμούς (σε παρένθεση ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001): Κ.δ. Νέων Παλατίων [ 3.647 ] τα Νέα Παλάτια [ 2.423 ] η Αγία Αικατερίνη [ 216 ] ο Άγιος Αθανάσιος [ 57 ] ο Άγιος Κωνσταντίνος [ 870 ] οι Πόντιοι [ 81 ] Η κοινότητα Νέων Παλατίων συστάθηκε το 1928 οπότε και αποσπάστηκε από την κοινότητα Σκάλας Ωρωπού στην οποία ανήκε μέχρι τότε. Μέχρι τότε η περιοχή ανήκε στον πρώην διευρυμένο δήμο Ωρωπίων. Κατά την διάρκεια των επόμενων δεκαετιών μέσα στα όρια της κοινότητας Νέων Παλατιών συμπεριλήφθηκαν και οι οικισμοί Αγία Αικατερίνη, Άγιος Αθανάσιος, Άγιος Κωνσταντίνος και Πόντιοι. Η κοινότητα διατηρήθηκε μέχρι το 2002 οπότε μαζί με τις κοινότητες Ωρωπού και Σκάλας Ωρωπού συγκρότησαν τον δήμο Ωρωπίων με έδρα την Σκάλα Ωρωπού. Ο νέος δήμος διατηρήθηκε μέχρι το 2010 οπότε με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης αντικαταστάθηκε από τον νέο διευρυμένο δήμο Ωρωπού. Υπουργείο Εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.
Αθλητική Ένωση Κακοπετριάς

Η Αθλητική Ένωση Κακοπετριάς (ή η ΑΕΚ Κακοπετριάς) ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την Κακοπετριά της επαρχίας Λευκωσίας. Η ομάδα είχε συμμετοχές στη Β΄ κατηγορία, στη Γ΄ κατηγορία και στη Δ΄ κατηγορία της Κύπρου.

 Η Αθλητική Ένωση Κακοπετριάς ιδρύθηκε το 1984 από την ενοποίηση των ΠΑΟΚ Κακοπετριάς και Όλυμπου Κακοπετριάς. Χρώματα της ομάδας ήταν το πορτοκαλί, το μαύρο και το άσπρο. Έδρα της ομάδας ήταν το Κοινοτικό Στάδιο Κακοπετριάς. Αρχικά συμμετείχε στις διοργανώσεις της Πανσόλειος Αθλητικής Ομοσπονδίας (ΠΑΟ). Το 1990 η ΑΕΚ εντάχθηκε στη Δ΄ κατηγορία και στις τάξεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) μέσω του πρωταθλήματος ένταξης. Στην πρώτη της συμμετοχή στη Δ΄ κατηγορία, την περίοδο 1990-91, κατέκτησε το πρωτάθλημα του ομίλου Λευκωσίας-Κερύνειας και προβιβάστηκε στη Γ΄ κατηγορία. Συμμετείχε στη Γ΄ κατηγορία για 3 περιόδους. Υποβιβάστηκε την περίοδο 1993-94. Την περίοδο 1994-95 αναδεικνύεται πρωταθλήτρια Δ΄ κατηγορίας και επιστρέφει στη Γ΄ κατηγορία.Στο πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας 1995-96 τερματίζει στην τρίτη θέση και προβιβάζεται στη Β΄ κατηγορία. Την επόμενη περίοδο υποβιβάζεται στη Γ΄ κατηγορία. Ακολουθεί ένας νέος υποβιβασμός την περίοδο 1997-98. Συμμετέχει 3 περιόδους στη Δ΄ κατηγορία. Την περίοδο 2000-01 υποβιβάζεται στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα. Στη συνέχεια ανέστειλε τη λειτουργία της. 1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Η ΑΕΚ συμμετείχε στον όμιλο Λευκωσίας-Κερύνειας. Δ΄ κατηγορία:Πρωταθλήτρια (2): 1991 (περιφέρεια Λευκωσίας/Κερύνειας), 1995 Ποδόσφαιρο στην Κύπρο
Κινητική θεωρία

Η κινητική θεωρία είναι η θεωρία εκείνη που εξηγεί τη θερμοδυναμική συμπεριφορά των ατόμων της ύλης και ειδικότερα εκείνης των αερίων, αντιμετωπίζοντάς τα ως σύνολα μεγάλου πλήθους σωματιδίων, τα οποία υπακούν στους νόμους της κλασικής μηχανικής του Νεύτωνα.

 Σύμφωνα με την κινητική θεωρία, η θερμική ενέργεια ενός συστήματος είναι το άθροισμα της κινητικής ενέργειας των σωματιδίων που το αποτελούν. Συνεπώς η θερμοκρασία ενός σώματος εκφράζει το μέτρο της μέσης κινητικής ενέργειας των σωματιδίων που το απαρτίζουν. Όταν ένα σύστημα προσλαμβάνει θερμότητα, ουσιαστικά προσλαμβάνει ενέργεια και τα σωματίδιά του κινούνται ταχύτερα, οπότε η θερμοκρασία του ανεβαίνει. Η μεγάλη αξία της κινητικής θεωρίας έγκειται στο γεγονός πως κατάφερε να ερμηνεύσεις τους Νόμους των αερίων, οι οποίοι είχαν διατυπωθεί από πειραματικά δεδομένα έναν και πλέον αιώνα νωρίτερα. Αρχικά έδωσε απαντήσεις για το μοντέλο που αποκαλούμε "ιδανικό αέριο" και συνεχίζει με πιο περίπλοκα μοντέλα της ύλης, εκμεταλλευόμενη την ισχύ που διαθέτουμε με τα σημερινά υπολογιστικά συστήματα. Η γενική συνάρτηση της πυκνότητας πιθανότητας σε ένα σύστημα θερμοκρασίας Τ εκφράζει το πλήθος d n {\displaystyle dn} σωματίδια να έχουν ταχύτητες στο διάστημα [ v , v + d v ] {\displaystyle [v,\,v+dv]} ως: d n = f ( v ) d v {\displaystyle dn=f(v)dv} όπου η αντίστοιχη συνάρτηση πιθανότητας είναι: f ( v ) = ( m 2 π k T ) 3 4 π v 2 exp ⁡ ( − m v 2 2 k T ) {\displaystyle f(v)={\sqrt {\left({\frac {m}{2\pi kT}}\right)^{3}}}\,4\pi v^{2}\,\exp \left(-{\frac {mv^{2}}{2kT}}\right)} Ο σημερινός της ορισμός προϋποθέτει ικανό στατιστικό υπόβαθρο αλλά μια απλούστερη και πιο κατανοητή παρουσίαση μπορεί να βρει κανείς σε πρωτότυπες εργασίες του Maxwell, οι οποίες διατυπώθηκαν για πρώτη φορά το 1859, χρησιμοποιώντας απλή άλγεβρα και στοιχειώδη γεωμετρικά επιχειρήματα. Στατιστική μηχανική "The Maxwell Speed Distribution" from The Wolfram Demonstrations Project at Mathworld.
Ο Σταμάτης και ο Γρηγόρης

Ο Σταμάτης και ο Γρηγόρης είναι μια ελληνική κωμική ταινία παραγωγής του 1962 σε σκηνοθεσία Γιώργου Παπακώστα και σε σενάριο των Δημήτρη Βασιλειάδη και Κώστα Νικολαΐδη. Πρωταγωνιστούν οι Μίμης Φωτόπουλος, Νίκος Σταυρίδης, Μάριον Σίβα και Γιώργος Τσιτσόπουλος.

 Δυο δικηγόροι της Αθήνας, ο Σταμάτης Μπάστακας, ένας καλοπροαίρετος αλλά αργός χαρακτήρας και ο Γρηγόρης Γοργότσης, ο οποίος είναι το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή βρίσκεται σε διαρκή εγρήγορση και άγχος, παρόλο που είναι συνέταιροι στο γραφείο, αναλαμβάνουν πάντα ξεχωριστές υπόθεσεις. Ο μεν Σταμάτης ο οποίος θεωρείται χασοδίκης, στις αγορεύσεις του στο δικαστήριο είναι πολύ αργός σε σημείο οι δικαστές να κουράζονται και ορισμένες φορές να τους παίρνει ο ύπνος, ο δε Γρηγόρης δείχνει απίστευτη ταχύτητα λόγου σε σημείο που οι δικαστές να μην καταλαβαίνουν καν την υπόθεση, κάτι που έχει σαν αποτέλεσμα την αθώωση σχεδόν όλων των πελάτων του. Οι δυο δικήγοροι θα βρεθούν αντιμετώποι σε μια υπόθεση που αφορά μια οικογενειακή διαμάχη. Ο Γρηγόρης θα αναλάβει την πλευρά του επιχειρηματία, ενώ ο Σταμάτης θα αναλάβει την πλευρά του ανιψιού του επιχειρηματία. Ταυτόχρονα ο Σταμάτης με τον Γρηγόρη θα αποφασίσουν να προσλάβουν στο γραφείο τους μια γραμματέα για να τους βοηθά. Μετά την εξέταση αρκετών γυναικών θα προσλάβουν την όμορφη Άννα και ο καθένας τους για τον εαυτό του θα προσπαθεί να την διεκδικήσει. Οι προσπάθειές τους θα αποδειχθούν ωστόσο μάταιες, αφού η κοπέλα είναι παντρεμένη. Οι δυο δικηγόροι θα σταματήσουν τον ανταγωνισμό τους και θα αποφασίσουν να βαφτίσουν τα δυο αγοράκια της γραμματέως τους. Μίμης Φωτόπουλος ως Σταμάτης Μπάστακας Νίκος Σταυρίδης ως Γρηγόρης Γοργότσης Μάριον Σίβα ως Άννα Γιώργος Τσιτσόπουλος ως Ανδρέας Γιάννης Ιωαννίδης ως δικαστής Τάσος Γιαννόπουλος ως σερβιτόρος καφενείου Ράλλης Αγγελίδης ως επιχειρηματίας Διονυσία Ρώη ως Πανωραία Πέτρος Πανταζής ως φίλος Ανδρέα Παύλος Καταπόδης ως Φορτούλας Μαρίκα Μαυροπούλου ως θεία Άννας. Σε πλάνο της ταινίας αποτυπώνεται ο κινηματογράφος Πιγκάλ στα Πατήσια, που δεν λειτουργεί πια. Η ταινία κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες τη σεζόν 1961-1962 και, κόβοντας 36.993 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 19η θέση ανάμεσα σε 68 ταινίες της ίδιας σεζόν. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 11 Νοεμβρίου 2005. Ο Σταμάτης και ο Γρηγόρης στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος Ο Σταμάτης και ο Γρηγόρης στην IMDb
Α.Μ.Σ. Αναγέννηση Φλόγας

Ο Αθλητικός Μορφωτικός Σύλλογος Αναγέννηση Φλόγας είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην Πολίχνη, στο Νομό Θεσσαλονίκης, όπου και βρίσκεται η έδρα του, το Κλειστό Αθλητικό Κέντρο «Αλέξανδρος Νικολαΐδης». Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1999 και αγωνίζεται με χρώματα το κόκκινο και το κίτρινο. Ο σύλλογος διατηρεί τμήματα καλαθοσφαίρισης όλων των ηλικιών.

 Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1999 μετά από συνένωση των ομάδων Αναγέννηση και Φλόγα Αναλήψεως.Κατά την αγωνιστική περίοδο 2004-05, η Αναγέννηση Φλόγας κατέκτησε το Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Ανδρών της Ε.ΚΑ.Σ.Θ., αποκτώντας το προνόμιο να αγωνιστεί στη Γ' Εθνική Κατηγορία για πρώτη φορά στην ιστορία της.Την περίοδο 2005-06 ο σύλλογος είχε πολύ καλές επιδόσεις και, αν και νεοφώτιστος, κατέλαβε τη 2η θέση της τελικής βαθμολογικής κατάταξης με 21 νίκες και 5 ήττες. Την επόμενη χρονιά, 2006-07, αναπλήρωσε το χαμένο έδαφος κατακτώντας το Πρωτάθλημα του 2ου Ομίλου Βορρά με 22 νίκες και 4 ήττες.Κατά την πρώτη της περίοδο στη Β' Εθνική Κατηγορία, 2007-08, η Αναγέννηση Φλόγας ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις στην 8η θέση του βαθμολογικού πίνακα. Την αγωνιστική περίοδο, 2008-09, κατετάγη 12η, παραμένοντας, ωστόσο στην κατηγορία. Στη δεύτερη συμμετοχή της στο θεσμό του Κυπέλλου Ελλάδος, η ομάδα, αφού πέρασε το πρώτο παιχνίδι σημειώνοντας 101 πόντους, αποκλείστηκε στο δεύτερο από τους Ικάρους Σερρών με σκορ 74-76.Κατά την αγωνιστική περίοδο, 2009-10, κατέλαβε τη 10η θέση της τελικής βαθμολογίας, ενώ στη διοργάνωση του Κυπέλλου αποκλείστηκε από τον Αμύντα Υμήττου με σκορ 60-68 στην 1η Αγωνιστική της Α' Φάσης. Την επόμενη χρονιά, 2010-11, με βελτιωμένες επιδόσεις, η Αναγέννηση ολοκλήρωσε τους αγώνες της στην 5η θέση της βαθμολογίας. Σε ό,τι αφορά το Κύπελλο, αποκλείστηκε κατά την 1η αγωνιστική της Α' Φάσης, όταν γνώρισε την ήττα από τον Κ.Α.Ο. Δράμας με σκορ 62-88.Τα αποτελέσματα του συλλόγου δεν υπήρξαν εξίσου καλά τη χρονιά 2011-12 με τελική συγκομιδή 8 νίκες και 22 ήττες. Η κατάληψη της 15ης θέσης οδήγησε την ομάδα στη Γ' Εθνική. Επιπλέον η ομάδα απέσυρε τη συμμετοχή της από το Κύπελλο. Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2012-13, ο Α.Μ.Σ. Αναγέννηση Φλόγας έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα του 2ου Ομίλου Βορρά της Γ' Εθνικής Κατηγορίας, ολοκληρώνοντας τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 11η θέση του βαθμολογικού πίνακα.Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Αθλητικό Κέντρο Πολίχνης «Αλέξανδρος Νικολαΐδης» που εγκαινιάστηκε το 2009. Καθήκοντα προπονητή διατηρεί ο Νεκτάριος Καραγιαννίδης. Το ρόστερ για την περίοδο 2012-13 απαρτίζουν οι αθλητές: Α.Μ.Σ. Αναγέννηση Φλόγας, επίσημο ιστολόγιο του συλλόγου.
Ντίνος Αγγελίδης

Ο Κωνσταντίνος (Ντίνος) Αγγελίδης, γεννημένος στη Βιέννη στις 5 Απριλίου 1969) είναι Έλληνας πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, με μικτή καταγωγή από την Ελλάδα και την Αυστρία. Διαθέτοντας ύψος 2,08 μέτρα αγωνιζόταν ως πάουερ φόργουορντ.

 Ο Ντίνος Αγγελίδης γεννήθηκε στη Βιέννη στις 5 Απριλίου 1969. Η οικογένειά του μετακόμισε σύντομα, αρχικά στη Θεσσαλονίκη και τελικά στην Αθήνα. Αποφοίτησε από τη Γερμανική Σχολή Αθηνών το 1988. Ξεκίνησε την καριέρα του από το Σπόρτιγκ τo 1985 και τη σεζόν 1990-1991 αποκτήθηκε από τον Άρη. Κατέκτησε το πρωτάθλημα την ίδια χρονιά. Με τον Άρη κατέκτησε το Κύπελλο Κυπελλούχων το 1993 στο Τορίνο και το Κύπελλο Κόρατς το 1997 και 2 κύπελλα Ελλάδος το 1992 και το 1998. Αγωνίστηκε στον ΠΑΟΚ και τη Δάφνη.To 2000 ο Ντίνος Αγγελίδης εισήλθε ως επιχειρηματίας στο χώρο της εστίασης, ανοίγοντας εστιατόριο στην Κηπούπολη Κυπριάδη, στα Άνω Πατήσια.Από την αρχή της καριέρας του αγωνίστηκε την Εθνική Παίδων και μετά με την Εθνική Εφήβων της Ελλάδας στο μπάσκετ. Στη συνέχεια αγωνίστηκε με την Εθνική των Ανδρών και σε 81 αγώνες σημείωσε συνολικά 645 πόντους (μ.ο. 7,96). Κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ του Ζάγκρεμπ το 1989. Με την Εθνική Ελλάδος Ανδρών συμμετείχε ακόμα στα Ευρωμπάσκετ 1991 και 1995, όπως και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996. Ντίνος Αγγελίδης, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά). (Αγγλικά) Ντίνος Αγγελίδης, στατιστικά στην επίσημη ιστοσελίδα της FIBA.