IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Λουί ντε λα Μπουρντοναί

Ο Λουί ντε λα Μπουρντοναί (γαλλικά: Louis-Charles Mahé de La Bourdonnais, 1796/7 – 13 Δεκεμβρίου 1840) ήταν Γάλλος μαιτρ στο σκάκι, ίσως ο ισχυρότερος παίκτης στις αρχές του 19ου αιώνα.

 Ο Λα Μπουρντοναί γεννήθηκε το 1795 στο νησί Λα Ρεϊνιόν του Ινδικού Ωκεανού. Έμαθε σκάκι το 1814 και άρχισε να παίρνει στα σοβαρά το παιχνίδι το 1818, όταν έπαιζε πλέον τακτικά στο Café de la Régence. Πήρε μαθήματα από τον Ζακ Φρανσουά Μουρέ, που ήταν και ο πρώτος του δάσκαλος και μέσα σε δύο χρόνια έγινε ένας από τους καλύτερους παίκτες του καφέ. Ο Λα Μπουρντοναί αναγκάστηκε να κερδίσει τα προς το ζην ως επαγγελματίας παίκτης στο σκάκι, καθώς είχε σπαταλήσει την περιουσία του σε απερίσκεπτες συμφωνίες με γαίες. Πέθανε αδέκαρος στο Λονδίνο το 1840, αφού αναγκάστηκε να πουλήσει όλα τα υπάρχοντά του, συμπεριλαμβανομένων των ενδυμάτων του, για να ικανοποιήσει τους πιστωτές του. Ο Τζωρτζ Ουώκερ φρόντισε να ταφεί σε κοιμητήριο του Λονδίνου (Kensal Green Cemetery) ακριβώς δίπλα στον παλιό αντίπαλό του Αλεξάντερ Μακντόνελ. Ο Λα Μπουρντοναί θεωρείται ανεπίσημα ως παγκόσμιος πρωταθλητής σκακιού, καθώς δεν υπήρχε επίσημος τίτλος εκείνη την εποχή. Ο ανεπίσημος αυτός τίτλος του δώθηκε περίπου το 1821, όταν κατάφερε να νικήσει στο σκάκι τον δάσκαλό του Αλεσάντρ Ντεσαπέλ που ως τότε θεωρούταν ως ο παγκόσμιος πρωταθλητής. Ο Λα Μπουρντοναί διατήρησε τον τίτλο του μέχρι το θάνατό του το 1840. Ο πιο διάσημος σκακιστικός αγώνας του, που μάλιστα θεωρείται ισάξιος παγκοσμίου πρωταθλήματος, ήταν το ματς εναντίον του Αλεξάντερ Μακντόνελ το 1834 (τη χρονιά εκείνη ο Μακντόνελ θεωρήθηκε επίσης παγκόσμιος πρωταθλητής). Αξιοσημείωτη υπήρξε η 3η παρτίδα του ματς όπου ο Λα Μπουρντοναί τιμώρησε εντυπωσιακά την πρόωρη επίθεση του Μακντόνελ, καθώς και η 16η παρτίδα, που ο Λα Μπουρντοναί αποδεικνύει τη δύναμη των πιονιών, η τελική διάταξη αυτής της παρτίδας την καθιστά ως μια από τις πιο εκπληκτικές στην ιστορία του σκακιού. Winter, Edward G., επιμ. (1981). World chess champions. ISBN 0-08-024094-1. «Louis Charles Mahe De La Bourdonnais». chessgames.com. Ανακτήθηκε στις 5 Μαΐου 2014.
Ντάνι Φορ

Ο Ντάνι Φορ (Danny Faure, 1962-) είναι πολιτικός από τις Σεϋχέλλες, ο οποίος υπηρέτησε ως πρόεδρος της χώρας από τις 16 Οκτωβρίου 2016 ως τις 26 Οκτωβρίου 2020. Προηγουμένως υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος από το 2010 έως το 2016. Είναι μέλος του Λαϊκού Κόμματος (PP).

 Ο Φορ γεννήθηκε στην πόλη Κιλέμπε της δυτικής Ουγκάντας στις 8 Μαΐου 1962 από γονείς Σεϋχελλέζους. Ολοκλήρωσε την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση στις Σεϋχέλλες. Σπούδασε σε ένα πανεπιστήμιο στην Κούβα, αποφοιτώντας με πτυχίο στις πολιτικές επιστήμες. Το 1985, σε ηλικία 23 ετών, ο Φορ άρχισε να δουλεύει ως βοηθός υπεύθυνος για την κατάρτιση αναλυτικού προγράμματος στο υπουργείο Παιδείας των Σεϋχελλών. Επίσης, ήταν λέκτορας στην Εθνική Υπηρεσία Νεολαίας και στο Πολυτεχνείο των Σεϋχελλών.Το 1993, μετά την επιστροφή της πολυκομματικής δημοκρατίας στη χώρα, ο Φορ έγινε επικεφαλής στην εθνοσυνέλευση (leader of government business), υπηρετώντας στη θέση αυτή ως το 1998, χρονιά κατά την οποία διορίστηκε υπουργός Παιδείας. Με την πάροδο των ετών, υπηρέτησε σε διάφορα χαρτοφυλάκια, συμπεριλαμβανομένων των υπουργείων Νεολαίας, Οικονομικών, Εμπορίου και Βιομηχανίας, Δημόσιας Διοίκησης και Τεχνολογίας, Πληροφοριών και Επικοινωνιών. Το 2006 διορίστηκε υπουργός Οικονομικών από τον πρόεδρο Τζέιμς Μισέλ. Κατά τη διάρκεια της θητείας του στο υπουργείο Οικονομικών, ξεκίνησαν στις Σεϋχέλλες σειρά από οικονομικές μεταρρυθμίσεις, με βάση τις συμβουλές από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Ο Φορ επέβλεψε την πρώτη γενιά των μεταρρυθμίσεων, με διάρκεια από τον Οκτώβριο του 2008 έως τον Οκτώβριο του 2013. Υπηρέτησε ως αρμόδιος υπουργός μεταξύ των ετών 2004 και 2010. Έγινε Αντιπρόεδρος της χώρας την 1η Ιουλίου 2010, διατηρώντας παράλληλα το χαρτοφυλάκιο των Οικονομικών. Ο πρόεδρος Τζέιμς Μισέλ ανακοίνωσε στις 27 Σεπτεμβρίου 2016 ότι θα παραιτηθεί, με την παραίτηση σε ισχύ από τις 16 Οκτωβρίου, και ότι θα μεταβιβάσει την εξουσία στον αντιπρόεδρο Φορ. Η ανακοίνωση συνέπεσε με την αντιπολίτευση να κερδίζει την πλειοψηφία των εδρών στην εθνοσυνέλευση έπειτα από τις βουλευτικές εκλογές του 2016. Καθώς απέμεναν τέσσερα χρόνια θητείας του Μισέλ, το διάστημα εκείνο θα προσμετρηθεί ως πλήρης θητεία για τον Φορ. Κατά συνέπεια, ο Φορ ορκίστηκε, πρόεδρος στις 16 Οκτωβρίου 2016. Ο Φορ ήταν ξανά υποψήφιος στις εκλογές του 2020. Όμως, ηττήθηκε από τον Γουάβελ Ραμκαλάουαν, λαμβάνοντας ποσοστό 43,5% (2η θέση). Ο Ραμκαλάουαν, νικητής των εκλογών με 54,9% των ψήφων, ορκίστηκε νέος πρόεδρος της χώρας στις 26 Οκτωβρίου 2020. Ο Φορ είναι διαζευγμένος. Έχει τρεις κόρες και έναν γιο. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Danny Faure στο Wikimedia Commons
Ιουλία φον Φος

Η Γιούλι φον Φος (Julie von Voss, 24 Ιουλίου 1766 - 25 Μαρτίου 1789) ήταν Γερμανίδα αυλικός, κυρία επί των τιμών της Φρειδερίκης Λουίζας της Έσσης-Ντάρμστατ και η μοργανατική σύζυγος του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Β΄ της Πρωσίας.

 Η Γιούλι Αμαλί Ελίζαμπετ γεννήθηκε στις 24 Ιουλίου 1766 στο Μπουχ του Βερολίνου, και ήταν κόρη του Φρήντριχ Κρίστιαν φον Φος και της Αμάλια Οττίλια φον Βίερεκ. Είχε το παρατσούκλι «Μις Μπέσσι» στην πρωσική Αυλή λόγω ως αγγλοφιλίας της, και θεωρητικά δεν ήταν όμορφη ή έξυπνη, αλλά γοήτευσε τον Βασιλιά. Πείστηκε να «θυσιάσει τον εαυτό της για τη χώρα» και να δεχτεί τον Βασιλιά από τον συγγενή της Κόμη Φινκενστάιν, ο οποίος επιθυμούσε να αντικαταστήσει την Βιλελμίνε φον Λίχτεναου, με το επιχείρημα ότι θα μπορούσε να σώσει τον βασιλιά από την κακή συντροφιά του κύκλου του. Παντρεύτηκαν στις 7 Απριλίου 1787 στο Παρεκκλήσι του Ανακτόρου Σαρλόττενμπουργκ. Της δόθηκε ο τίτλος Κόμισσα Ίνγκενχαϊμ. Σύμφωνα με πληροφορίες, δεν ήταν χαρούμενη με τις νέες συνθήκες, και πάντα αντιμετώπιζε τη Βασίλισσα με ευγενικό σεβασμό και ποτέ δεν προσπάθησε να αναλάβει το ρόλο της βασίλισσας. Πέθανε από φυματίωση στις 25 Μαρτίου 1789 στο Μπουχ σε ηλικία 22 ετών. Theodor Fontane: Wanderungen durch die Mark Brandenburg. Band 4 (Spreeland) „Rechts der Spree“ – Buch: Julie von Voß
Α.Ο. Ίκαρος Νεάπολης Λάρισας

Ο Ίκαρος Νεάπολης είναι ερασιτεχνικός αθλητικός σύλλογος που ιδρύθηκε το 1979 στη συνοικία Νεάπολη της Λάρισας. Αρχικά ξεκίνησε μόνο με τμήμα ποδοσφαίρου, το 2013 ιδρύθηκαν και τμήματα καλαθοσφαίρισης.

 Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1979 με όνομα εμπνευσμένο από τη Σχολή Ικάρων της πολεμικής αεροπορίας και συμμετείχε στα τοπικά πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Λάρισας, με αριθμό μητρώου Ε.Π.Ο. 2825. Tο 1985 πανηγυρισε την ανοδο στην Α' Κατηγορία της ΕΠΣΛ. Το 2014 το τμήμα ποδοσφαίρου του Ίκαρου, ως απόρροια οικονομικών προβλημάτων, συγχωνεύτηκε με μια άλλη ομάδα της συνοικίας, τον Βουκεφάλα και δημιουργήθηκε ο Α.Ο. Νεάπολης. Το ροστερ της ομάδας κατά την τελευταια χρονιά πριν τη συγχώνευση αποτελούσαν οι παρακάτω ποδοσφαιριστες: Πάτρας (τερματοφυλακας), Δ.Κότσιρας, X.Μητσιάκος, Συμεωνίδης, Παπαευαγγέλου, Κοσμάς, Αντ.Μπουχλαριώτης, Θαν.Αβραμούλης, Καραγιάννης, N.Ζαφειράκης, Παπακώστας, Ευαγγέλου, Αλ.Σακελλαρίου, A.Μητσιάκος. Προπονητικό δίδυμο ηταν οι Αντώνης Μπουχλαριώτης και Αλέκος Σακελλαρίου. Από τις τάξεις του Ίκαρου Νεάπολης έχουν αναδειχτεί αλλά και περάσει αξιόλογοι ποδοσφαιριστές. Ηλίας Κώτσιος Κώστας Κουτσοπάγος Γιώργος Διαμαντής Αποστόλης Ταρταμπούκας Κώστας Τσόγκας Τάκης Τσακμάκης Ιδρύθηκε το 2013 και συμμετέχει στα πρωταθλήματα της ΕΣΚΑΘ , διατηρώντας και ακαδημίες για αγόρια και κορίτσια. Ως έδρα χρησιμοποιεί το Κλειστό Γυμναστήριο Αγίου Θωμά στη Λάρισα. Το 2014-15 ανακηρύχθηκε πρωταθλητής της Β' ΕΣΚΑΘ κι έτσι το 2015-16 αγωνίζεται στην Α2 ΕΣΚΑΘ. Επίσημη ιστοσελίδα του Ίκαρου Νεάπολης
Βρατίσλαος Β΄ της Βοημίας

Ο Βρατίσλαος Β΄, τσεχικά Vratislav II. ( ; - 14 Ιανουαρίου 1092) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν πρώτα δούκας (1061-85) και μετά βασιλιάς (1085-92) της Βοημίας. Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Μπρετίσλαφ Α΄ δούκα της Βοημίας και της Τζούντιθ των Σβέιφουρτ, κόρης του Ερρίκου μαργράβου του Νόρντγκαου. Το 1055, όταν απεβίωσε ο πατέρας του, ο μεγαλύτερος αδελφός του Σπυτίνιεφ Β΄ έγινε δούκας της Βαυαρίας και ο Βρατίσλαος Β΄ δούκας του Ολομόουτς στη Μοραβία. Όταν διαπληκτίστηκε με τον αδελφό του, εξορίστηκε στην Ουγγαρία. Με τη βοήθεια της Ουγγαρίας ξαναπήρε το Ολομόουτς και συμφιλιώθηκε με τον αδελφό του. Το 1061 απεβίωσε ο Σπυτίνιεφ Β΄ και τον διαδέχθηκε ως δούκας της Βοημίας. Ο Ερρίκος Δ΄ της Γερμανίας του απένειμε τιμητικά τον τίτλο του βασιλιά για τη διάρκεια της ζωής του (και όχι κληρονομικά).

 Πρώτα νυμφεύτηκε τη Μαρία, αλλά αυτή απεβίωσε κατά τη διάρκεια πρόωρης γέννας. Το 1057 νυμφεύτηκε για δεύτερη φορά με την Αδελαΐδα των Άρπαντ, κόρη του Ανδρέα Α΄ της Ουγγαρίας και είχε τα εξής τέκνα: Ιουδήθ 1056/58-1086, παντρεύτηκε τον Βλάντισλαφ Α΄ των Πιαστ δούκα της Πολωνίας. Μπρετίσλαφ Β΄ π. 1060-1100, δούκας της Βοημίας.Το 1061 απεβίωσε η Αδελαΐδα και νυμφεύτηκε για τρίτη φορά με τη Σβατάβα των Πιάστ, κόρη του Καζιμίρ Α΄ δούκα της Πολωνίας και είχε τέκνα: Μποζιβόι Β΄ π. 1064-1124, δούκας της Βοημίας. Βλαδίσλαος Α΄ απεβ. 1125, δούκας της Βοημίας. Σομπιέσλαφ Α΄ απεβ. 1140, δούκας της Βοημίας. Γιούντιτ/Ιουδήθ π. 1066-1108, παντρεύτηκε τον Βίπρεχτ Β΄ του Γκρόιτς. Vratislav Vaníček: Vratislav II. (I.). První český král. Vyšehrad 2004, ISBN 80-7021-655-7 Hans Patze: Die Pegauer Annalen, die Königserhebung Wratislaws v. Böhmen und die Anfänge der Stadt Pegau. JGMODtl 12, 1963, 1-62 Percy Ernst Schramm: Böhmen und das Regnum: Die Verleihung der Königswürde an die Herzöge von Böhmen (1085/86,1158,1198/1203) (Adel und Kirche. G. Tellenbach z. 65. Geb. Hrsg. Josef Fleckenstein-K. Schmid, 1968), 346-364.
Colin McRae Rally 2.0

Το Colin McRae Rally 2.0 (στυλιζαρισμένο ως colin | mcrae | rally | 2.0) είναι βιντεοπαιχνίδι αγώνων που αναπτύχθηκε από την Codemasters για τα PlayStation, Microsoft Windows και Game Boy Advance. Είναι βελτιωμένη έκδοση του Colin Mcrae Rally, περιέχοντας νέα χαρακτηριστικά. Στις πίστες του παιχνιδιού περιλαμβάνεται η Ελλάδα, η Γαλλία, η Ιταλία και άλλες. Βασίζεται στον επαγγελματία οδηγό αγώνων Κόλιν ΜακΡάε.

 Το Colin McRae Rally 2.0 έλαβε βραβείο πωλήσεων "Χρυσό" από τον Σύνδεσμο Εκδοτών Λογισμικού για Ψυχαγωγία και Ανάπαυση, υποδεικνύοντας πωλήσεις που ξεπέρασαν τα 200.000 στο Ηνωμένο Βασίλειο.Το Colin McRae Rally 2.0 έλαβε θετικές κριτικές. Οι σελίδες GameRankings και Metacritic βαθμολόγησαν την έκδοση για το PlayStation με 88.82% με βάση 25 κριτικές και 90/100 με βάση σε 13 κριτικές, με την έκδοση για τα Microsoft Windows να βαθμολογείται με 86.56% με βάση 18 κριτικές και 83/100 με βάση 14 κριτικές. Η έκδοση για το Game Boy Advance βαθμολογήθηκε με 82.50% με βάση 12 κριτικές και 80/100 με βάση 8 κριτικές.Στο τεύχος του Απριλίου 2001, το PC Gamer επαίνεσε το παιχνίδι για τα γραφικά, τη φυσική και τη μοντελοποίηση των ζημιών, καθώς και τις πολλές δυνατότητες παιχνιδιού. Ωστόσο, επέκρινε τα σύντομα στάδια των ράλι, το υψηλό επίπεδο δυσκολίας και το ότι τα περισσότερα οχήματα και πίστες είναι κλειδωμένες μέχρι την επίτευξη ορισμένων επιπέδων.
Παλαιός Μυλότοπος Πέλλας

Ο Παλαιός Μυλότοπος είναι οικισμός της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Πέλλας. Βρίσκεται στα βόρεια της πεδιάδος των Γιαννιτσών, ανάμεσα στα χωριά Νέος Μυλότοπος και Καρυώτισσα. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία.

 Το 1918 αναγνωρίστηκε ως κοινότητα Βούδριστας, αλλά το 1922 καταργήθηκε και χαρακτηρίσθηκε οικισμός της Κοινότητας Γενιτσών (Γιαννιτσά). Το 1926 προσδιορίζεται ξανά ως ανεξάρτητη κοινότητα. Το 1927 η Βούδριστα μετονομάζεται σε Μυλότοπο ενώ το 1940, λίγο πρίν την έναρξη του πολέμου, αναγνωρίζονται οι οικισμοί Νέος και Παλαιός Μυλότοπος. Η κοινότητα καταργείται το 1997 προκειμένου να ενταχθεί στο νεοσύστατο Δήμο Κύρρου. Το παλαιό όνομα του χωριού ήταν Βόντριστα ή Βούδριστα. Η σημερινή ονομασία οφείλεται στους πολλούς νερόμυλους που λειτουργούσαν μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1970. Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι: Στον Παλιό Μυλότοπου διατηρούνται δύο μεταβυζαντινές εκκλησίες: η ενοριακή εκκλησία της Αγίας Παρασκευής (1756) και η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου (1800). Η κοινωνική/πολιτιστική ζωή αναπτύσσεται γύρω από τον τοπικό πολιτιστικό σύλλογο, ο οποίος λειτουργεί τμήματα ζωγραφικής, ενόργανης γυμναστικής και μουσικής, τον αγροτικό συνεταιρισμό, την ποδοσφαιρική ομάδα που αγωνίζεται στην κατηγορία του ερασιτεχνικού πρωταθλήματος και το σύλλογο αιμοδοσίας.
Τέμενος Σαρένα

Το Τέμενος Σαρένα ή Šarena Đamija, (αλβανικά: Xhamia e Pashës, σλαβομακεδονικά: Шарена Џамија‎, τουρκικά: Alaca Cami) το οποίο σημαίνει Διακοσμημένο-χρωματιστό τέμενος στα Ελληνικά, είναι τέμενος (τζαμί) που βρίσκεται δίπλα στον ποταμό Πένα, στο Τέτοβο, στη Βόρεια Μακεδονία. Το ξεκίνημα την ανέγερσης έγινε το 1438 με χρηματοδότηση από τις αδελφές Hurshida και Mensure και το τέμενος ξαναχτίστηκε-επεκτάθηκε το 1833 από τον Αμπντουραχμάν Πασά (Abdurrahman Pasha) . Είναι γνωστό στους ντόπιους και ως Pasha Džamija (δηλαδή ως το τζαμί του Πασά) .

 Το τέμενος χτίστηκε αρχικά το 1438 και αρχιτέκτονας ήταν ο Ισάκ Μπέης (Isak Bey) . Την εποχή εκείνη τα περισσότερα τεμένη είχαν, ως οικονομικούς χορηγούς στην κατασκευή τους, σουλτάνους, μπέηδες και πασάδες. Το τέμενος Σαρένα αποτελεί εξαίρεση γιατί είχε ως χορηγούς δύο αδελφές από το Τέτοβο . Δίπλα στο τέμενος, στις όχθες του ποταμού Πένα υπάρχει ένα τουρκικό χαμάμ. Ο Αμπντουραχμάν Πασάς το ξανάχτισε και επέκτεινε το τέμενος το 1833 . Το 1991, η ισλαμική κοινότητα του Τέτοβο έχτισε φράκτη-τείχος περιμετρικά του τεμένους χρησιμοποιώντας τυπική οθωμανική αρχιτεκτονική.Το 2010 εγκρίθηκε κονδύλι 120.000 Βορειομακεδονικών δηνάριων και συντηρήθηκε η εξωτερική διακόσμηση . Το 2011 εγκρίθηκε χορηγία 94.700 ευρώ από τις ΗΠΑ για την συντήρηση και αναστήλωση της πρόσοψης . Αντίθετα με τις παραδοσιακές οθωμανικές διακοσμήσεις με κεραμικά πλακάκια τοίχου, το τέμενος Σαρένα έχει έντονες διακοσμήσεις με απεικονίσεις λουλουδιών . Περισσότερα από 30.000 αυγά χρησιμοποιήθηκαν για να φτιαχτεί το χρώμα-στίλβωση της διακόσμησης . Άλλη μια σημαντική διαφορά μεταξύ του τεμένους αυτού και των υπόλοιπων οθωμανικών τζαμιών είναι ότι δεν έχει εξωτερικό θόλο/τρούλο . Στην αυλή του τεμένους υπάρχει κήπος με λουλούδια, συντριβάνι και οκταγωνικό μαυσωλείο όπου βρίσκονται θαμμένες οι αδελφές Hurshida και Mensure οι οποίες χρηματοδότησαν την κατασκευή το 1438 .
Μάγδαλα

Τα Μάγδαλα είναι γνωστό χωριό των βιβλικών χρόνων, του οποίου η ακριβής θέση στην δυτική όχθη της θάλασσας της Γαλιλαίας δεν έχει ακόμη ορισθεί. Οι μέχρι τώρα ανασκαφές (Βιβλική αρχαιολογία) την προσδιορίζουν στην τοποθεσία με το αραβικό όνομα Ελ- Μεζτέλ (Al-Majdal) 7 χιλιόμετρα περίπου βόρεια της πόλης Τιβεριάδας και 12 χιλιόμετρα περίπου νότια της Καπερναούμ. Θεωρείται πατρίδα της Μαρίας Μαγδαληνής.

 Έχουμε αναφορές για το χωριό Μάγδαλα στις ευαγγελικές περικοπές. Συγκεκριμένα στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο:Κεφάλαιο:15,39 καὶ ἀπολύσας τοὺς ὄχλους ἀνέβη εἰς τὸ πλοῖον καὶ ἦλθεν εἰς τὰ ὅρια Μαγδαλά. Στο Ταλμούδ αναφέρεται επίσης στην περιοχή αυτή, κατά το τέλος της Ελληνιστικής περιόδου πόλη με το Αραμαϊκό όνομα « Μιγχδάλ Νουναϊνά -Magdala Nunayya», δηλαδή « πύργος των ιχθύων». Κατά την Ελληνική μετάφραση της εποχής εκείνης της αποδόθηκε το τοπωνύμιο "Ταριχαία" (από τα παστά-διατηρημένα ψάρια). Ο Ιώσηπος αναφέρει στα έργα του (Ιουδαϊκοί πόλεμοι Β 23,3-8) την ίδια πόλη η οποία κατά τον πρώτο Ιουδαϊκό πόλεμο καταστράφηκε από τους Ρωμαίους.
Βουλή των Κοινοτήτων του Καναδά

Η Βουλή των Κοινοτήτων του Καναδά (αγγλικά: House of Commons of Canada, γαλλικά: Chambre des communes du Canada) είναι η Κάτω Βουλή του ομοσπονδιακού Κοινοβουλίου του Καναδά, το οποίο περιλαμβάνει επίσης το Στέμμα (Βρετανός μονάρχης) και τη Γερουσία (Άνω Βουλή). Η Βουλή των Κοινοτήτων, συνεδριάζει στον Λόφο του Κοινοβουλίου στην Οττάβα.Η Βουλή των Κοινοτήτων, είναι ένα δημοκρατικά εκλεγμένο αντιπροσωπευτικό σώμα, το οποίο περιλαμβάνει 338 βουλευτές (MPs ή députés). Τα μέλη της Βουλής, εκλέγονται με το σύστημα της απλής αναλογικής, σε κάθε μία από τις μονοεδρικές εκλογικές τους περιφέρειες.

 Η επίσημη ονομασία της Βουλής των Κοινοτήτων του Καναδά, είναι: αγγλικα: The Honourable the Commons of Canada in Parliament assembled, γαλλικά: L'honorable les communes du Canada assemblés au Parlement. Οι αρμοδιότητες και οι εξουσίες της Βουλής των Κοινοτήτων, υπερβαίνουν κατά πολύ τις αρμοδιότητες της Καναδικής Γερουσίας. Για παράδειγμα, το Υπουργικό Συμβούλιο και ο Πρωθυπουργός, είναι υπόλογο αποκλειστικά στη Βουλή των Κοινοτήτων. Παρόλα αυτά, για την νομοπαραγωγική διαδικασία, η έγκριση και των δύο κοινοβουλευτικών σωμάτων είναι απαραίτητη. Ο νόμος της Βρετανικής Βόρειας Αμερικής του 1867 (σήμερα: Νόμος του Συντάγματος του 1867), δημιούργησε το Ντομίνιον του Καναδά (αποικία), και ίδρυσε την Βουλή των Κοινοτήτων στα πρότυπα της Βουλής των Κοινοτήτων του Ηνωμένου Βασιλείου και του συστήματος Γουέστμινστερ. Λόγω της ύπαρξης, των Επαρχιακών νομοθετικών σωμάτων, οι εξουσίες της ομοσπονδιακής Βουλής των Κοινοτήτων, είναι μικρότερες από αυτές της αντίστοιχης Βρετανικής Βουλής των Κοινοτήτων. Μέχρι το Καταστατικό του Γουέστμινστερ του 1931, το οποίο έδωσε μεγαλύτερη αυτονομία στη Βουλή των Κοινοτήτων του Καναδά, μέχρι τότε ήταν σχεδόν υποχείριο της Βρετανικής Βουλής. Με τον Καναδικό Νόμο του 1982, τερματίστηκαν όλες οι εξουσίες της Βουλής των Κοινοτήτων του Ηνωμένου Βασιλείου, έναντι του Καναδικού Κοινοβουλίου.
Σιδηρούν παραπέτασμα

Με τον όρο Σιδηρούν Παραπέτασμα (iron curtain) ονομάστηκε μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η νοητή διαχωριστική γραμμή μεταξύ αφ’ ενός της Σοβιετικής Ένωσης και των υπό την επιρροή των σοσιαλιστικών καθεστώτων χωρών της Ανατολικής Ευρώπης (Πολωνία, Τσεχοσλοβακία, Ρουμανία, Ανατολική Γερμανία, Βουλγαρία κλπ), και αφ’ ετέρου των κρατών του Νατοϊκού συνασπισμού και των συμμάχων τους.

 Τον όρο χρησιμοποίησε για πρώτη φορά ο Ουίνστον Τσώρτσιλ στην περιβόητη διάλεξή του στο κολέγιο Ουεστμίνστερ, στο Φούλτον του Μιζούρι, κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στις ΗΠΑ το Μάρτιο του 1946, όπου μίλησε πρώτη φορά για το Σιδηρούν Παραπέτασμα: Από το Στετίνο στη Βαλτική έως την Τεργέστη στην Αδριατική Θάλασσα ένα σιδηρούν παραπέτασμα πέφτει πάνω στην ήπειρο. Πίσω από τη γραμμή αυτή βρίσκονται όλες οι πρωτεύουσες των παλαιών κρατών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης — Βαρσοβία, Ανατολικό Βερολίνο, Πράγα, Βουδαπέστη, Βελιγράδι, Βουκουρέστι και Σόφια. Όλες αυτές οι φημισμένες πόλεις και οι πληθυσμοί που τις περιβάλλουν, βρίσκονται σε αυτό που πρέπει να ονομάσω σοβιετική σφαίρα. [...] Τα κομμουνιστικά κόμματα, που ήταν πολύ μικρά σε αυτές τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, έχουν καταλάβει εξέχουσα θέση και δύναμη δυσανάλογη με την αριθμητική τους ισχύ και αποσκοπούν στο να επιβάλουν παντού τον ολοκληρωτικό τους έλεγχο. Η έκφραση αυτή χρησιμοποιήθηκε από τις δυτικές κυβερνήσεις κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου για να προπαγανδίσει την απαγόρευση ελεύθερης επικοινωνίας των δορυφόρων της ΕΣΣΔ (ανατολικό μπλοκ) με τον υπόλοιπο κόσμο, προκειμένου οι πολίτες τους να παραμένουν στο εσωτερικό τους και οι μη ελεγχόμενες πληροφορίες να μένουν απ' έξω. Έτσι η έννοια του Σιδηρού Παραπετάσματος εκτεινόταν και στα λιμάνια και αεροδρόμια των χωρών αυτών. Σημειώνεται ότι όλα τα υπό ξένη σημαία πλοία που κατέπλεαν σε λιμάνια των κρατών του ανατολικού μπλοκ φυλάγονταν από ένοπλους στρατιώτες. Ιστορικά, η δικαιολογία με την οποία εξαπλώθηκε στο δυτικό μπλοκ αυτός ο όρος, περί της αποτροπής επαφής των λαών των χωρών του Παραπετάσματος με άλλους λαούς, δεν ευσταθεί απόλυτα, δεδομένου ότι και στη Συρία επί εποχής Χαφέζ αλ-Άσαντ, που δεν ήταν λενινιστικό κράτος, υπήρξαν παρόμοια μέτρα τα οποία απέτρεπαν ακόμη και εισαγωγή ευρωπαϊκών προϊόντων, καθαρά για οικονομικούς λόγους. Συνεπώς, ο όρος πρέσβευε στην εποχή του περισσότερο μια οικονομική αντίληψη επί συγκεκριμένου γεωγραφικού χώρου, και κατ' επέκταση συγκεκριμένου συνασπισμού χωρών όπου παρουσιαζόταν αδυναμία εμπορικής διείσδυσης των άλλων. Λόγω του φορτισμένου ψυχροπολεμικού κλίματος ωστόσο, προπαγανδιζόταν έντονα ως όρος που αφορούσε πολιτικές, ιδεολογικές διαφορές. Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου τ.15ος, σ.510 Γρηγόριος Ψαλλίδας, «Το Σιδηρούν Παραπέτασμα», άρθρο στον ιστότοπο της εφημερίδας Η Καθημερινή, 22 Αυγούστου 2011. (ανάκτηση 24.XI.2015) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Iron Curtain στο Wikimedia Commons
Παναγιώτης Κατερίνης

Ο Παναγιώτης Κατερίνης-Αδάμης (Κακκόβατος Ηλείας 1920 - 4 Φεβρουαρίου 2013) ήταν Έλληνας αντιστασιακός και πολιτικός, ο οποίος χρημάτισε 2 φορές βουλευτής Πειραιά με την ΕΔΑ, της οποίας υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος. Απέκτησε έναν γιο, τον Αντρέα, με τη σύζυγό του, Ζωή.

 Εντάχθηκε στο ΚΚΕ όταν ήταν ακόμα μαθητής και για το λόγο αυτό αποβλήθηκε από το Γυμνάσιο Κυπαρισσίας και πήγε στο Γυμνάσιο του Πύργου. Εν συνεχεία πήγε στην Αθήνα. Δραστηριοποιήθηκε με την ΕΠΟΝ Πελοποννήσου της οποίας ήταν γραμματέας. Για τη δράση του πιάστηκε και βασανίστηκε από τους Ιταλούς στην Πάτρα. Κατά τον εμφύλιο πόλεμο εκτοπίστηκε στη Μακρόνησο. Από τα βασανιστήρια έχασε τα λογικά του και μεταφέρθηκε με τους συντρόφους του στο Δαφνί. Υπέστη νέες διώξεις κατά τη χούντα και συνολικά είχε χρόνο φυλάκισης και εξορίας 28,5 χρόνων. Εξελέγη βουλευτής με την ΕΔΑ στις εκλογές του 1951 και σε εκείνες του 1963. Μετά τη Μεταπολίτευση συνετέλεσε στην επανίδρυση της ΕΔΑ. Ήταν μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του κόμματος. Παρέμεινε στην αριστερά μέχρι το τέλος της ζωής του. Πέθανε σε ηλικία 93 ετών, το 2013 και η κηδεία του ήταν πολιτική (έγινε πολιτική τελετή στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών). Τάφηκε στη γενέτειρά του.
Ελικίστρα Αχαΐας

Η Ελικίστρα (εναλλακτικά: Ελικύστρα) είναι οικισμός της Αχαΐας και αποτελεί έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας του δήμου Πατρέων. Κατά την εθνική απογραφή του 2011 η Ελεκίστρα είχε μόνιμο πληθυσμό 275 κατοίκους, ενώ η ομώνυμη τοπική κοινότητα είχε πληθυσμό 1.538 μόνιμους κατοίκους.

 Ο οικισμός βρίσκεται χτισμένος σε μία ημιορεινή περιοχή, σε υψόμετρο 380 μέτρων περίπου, στους δυτικούς πρόποδες του Παναχαϊκού όρους και ανατολικά της πόλης της Πάτρας. Γειτνιάζει με την Καρυά, το Νέο Σούλι, τον Ριγανόκαμπο, το Ρυάκι, τον Ρωμανό και το Πουρναρόκαστρο και απέχει οδικώς 10 χιλιόμετρα περίπου από το κέντρο της Πάτρας ενώ ένας μέσος χρόνος μετάβασης από και προς αυτό είναι περίπου 20 λεπτά. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Ελικίστρας Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 29/06/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Ελικίστρας Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 18/12/2017. Ελικίστρα. wikimapia.gr. Ανακτήθηκε: 29/06/2017.
Οικογενής υπερχοληστερολαιμία

Η οικογενής υπερχοληστερολαιμία (αγγλ. familial hypercholesterolemia) είναι νόσος του μεταβολισμού, που οφείλεται σε γενετική διαταραχή και είναι σπάνια στον άνθρωπο. Η νόσος είναι απειλητική για τη ζωή από τη γέννηση του ανθρώπου.

 Υπάρχουν δύο εντελώς διαφορετικοί τύποι της οικογενούς υπερχοληστερολαιμίας, ήτοι: κληρονομικότητα της νόσου από τον ένα γονέα, δηλ. κληρονόμηση της μετάλλαξης του γονιδίου, ήτοι: ετερόζυγο οικογενή υπερχοληστερολαιμία (αγγλ. HeFH, Heterozygous familial hypercholesterolemia). κληρονομικότητα και από τους δύο γονείς, ήτοι: ομόζυγο οικογενή υπερχοληστερολαιμία (HoFH). Αυτός ο τύπος είναι εξαιρετικά σπάνιος και οδηγεί σε επιθετική αθηροσκλήρωση (δηλ. σταδιακή βλάβη των αρτηριών με ταχεία εναπόθεση λιπιδίων στο τοιχώματα, ιδίως των βασικών αρτηριών).Και οι δύο τύποι εξελίσσονται με ταχείς ρυθμούς. Χωρίς θεραπεία, το πιο πιθανό είναι να εμφανισθεί αιφνίδιος (ξαφνικός) θάνατος ακόμα και στην εφηβεία. Ο τρόπος διατροφής και οι «κακές» συνήθειες (λ.χ. λιπαρές τροφές, κάπνισμα, αλκοόλ, υπέρταση) δεν είναι αιτίες της νόσου. Η νόσος είναι αμιγώς κληρονομική.Όσον αφορά τις νόσους μεταβολισμού, η οικογενής υπερχοληστερολαιμία εμφανίζεται με συχνότητα 1 προς 300 άτομα περίπου. Δεν υπάρχουν συμπτώματα από τη νόσο αυτή. Είναι απολύτως «σιωπηλή». Μόνον με εργαστηριακές μετρήσεις αναγνωρίζεται η νόσος αυτή. Εκ γενετής, τα άτομα με οικογενή υπερχοληστερολαιμία παρουσιάζουν -συνέχεια- αυξημένα επίπεδα «κακής» χοληστερόλης, περίπου έξι έως οκτώ φορές υψηλότερα σε σχέση με φυσιολογικά άτομα. Η νόσος, μέσα σε λίγα έτη, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια, σε επιθετική και πρόωρη καρδιαγγειακή ανεπάρκεια και βέβαια σε αθηροσκλήρωση. Η εξαντλητική και καθημερινή θεραπεία με συνδυασμό από στατίνες, είναι η πιο αποτελεσματική αγωγή για τη θανατηφόρο αυτή νόσο. Οι ασθενείς που δε λαμβάνουν θεραπεία έχουν 20 με 30 φορές υψηλότερο κίνδυνο πρώιμης στεφανιαίας νόσου. Σπάνια τα άτομα αυτά υπερβαίνουν την ηλικία των 60 ετών.
Εθνική Βιβλιοθήκη του Τουρκμενιστάν

Η Κρατική Βιβλιοθήκη του Τουρκμενιστάν (τουρκμενικά: Döwlet kitaphanasy) βρίσκεται στο Ασγκαμπάτ, την πρωτεύουσα του Τουρκμενιστάν, και ιδρύθηκε την 1η Αυγούστου 1895. Αποτελεί μέρος του Εθνικού Πολιτιστικού Κέντρου του Τουρκμενιστάν.

 Τη διαμόρφωση, συντήρηση, επιστημονική επεξεργασία και διατήρηση της πληρέστερης συλλογής εθνικών και ξένων εκδόσεων, Συμβολή στην ανάπτυξη της εθνικής επιστήμης, του πολιτισμού, της διαφώτισης και της εκπαίδευσης μέσω των διαφόρων δραστηριοτήτων που προβλέπονται στους κανονισμούς της Εθνικής Βιβλιοθήκης. Τήρηση ενιαίου κρατικού βιβλιογραφικού μητρώου για τις έντυπες εκδόσεις και τα έγγραφα Διεξαγωγή επιστημονικής έρευνας και ερευνητικών και μεθοδολογικών δραστηριοτήτων στον τομέα της βιβλιοθηκονομίας και των επιστημών του βιβλίου- παροχή μεθοδολογικής βοήθειας στις βιβλιοθήκες του Τουρκμενιστάν ανεξάρτητα από την υπηρεσιακή τους ένταξη- και προώθηση της επαγγελματικής ανάπτυξης των βιβλιοθηκονόμων. Διεθνή συνεργασία για τη δημιουργία και τη χρήση παγκόσμιων βιβλιοθηκονομικών πόρων. Υπερκασπική Περιφερειακή Δημόσια Βιβλιοθήκη (επί Ρωσική Αυτοκρατορία). Κρατική Ρεπουμπλικανική Βιβλιοθήκη Καρλ Μαρξ της Τουρκμενικής Ε.Σ.Σ.Δ Εθνική Βιβλιοθήκη Andalib (1992-1997). Μεγάλη Εθνική Βιβλιοθήκη Saparmurat Turkmenbashi (1997-2013). Κρατική Βιβλιοθήκη του Τουρκμενιστάν (από το 2013). Η Εθνική Βιβλιοθήκη διαθέτει αποθηκευτικό χώρο για πέντε εκατομμύρια αρχεία. Τα αναγνωστήρια της μπορούν να φιλοξενήσουν μέχρι 1 100 επισκέπτες κάθε φορά. Έλαβε δωρεές βιβλίων και βοήθεια για την αποκατάσταση των συλλογών της από διάφορες ξένες πηγές Στεγάζεται στο επταώροφο Εθνικό Πολιτιστικό Κέντρο Τουρκμενιστάν, το οποίο εγκαινιάστηκε το 2007. Η Βιβλιοθήκη υπάγεται διοικητικά στο Υπουργείο Πολιτισμού του Τουρκμενιστάν . Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Europeana Ευρωπαϊκή Βιβλιοθήκη Τουρκμενιστάν Ασγκαμπάτ Επίσημη ιστοσελίδα
Νικόλαους Σνάϊντερ

Νικόλαους Σνάϊντερ (Nikolaus Schneider * 3 Σεπ. 1947) είναι Praeses (Προκαθημένος) της Ευαγγελικής Εκκλησίας της Ρηνανίας και από τις 9 Νοεμβρίου 2010 Πρόεδρος του Συμβουλίου της Ευαγγελικής Εκκλησίας στη Γερμανία.

 Ο Σνάϊντερ γεννήθηκε στο Ντούισμπουργκ σπούδασε στο Βούπερταλ, Γκέτινγκεν και Μίνστερ. Μετά την ομιλία του με το θέμα «Η έννοια του σταυρικού θανάτου του Ιησού» σε ορθόδοξη εκκλησια τα χριστούγεννα του 2009 ο Μητροπολίτης Γερμανίας Αυγουστίνος τίμησε τον Σνάϊντερ με το Χρυσό Σταυρό Α΄ Τάξεως της Ι.Μ. Γερμανίας . Όταν Γερμανικά μέσα μαζικής ενημέρωσης και μερική πολιτικοί όπως ο υπουργός εσωτερικών τις Γερμανίας Χανς Πέτερ Φρίντριχ δηλωσαν ότι η Ελλάδα πρέπει να φύγει από το Ευρώ, ο Σνάϊντερ έδωσε συντέντευξη στην Κρατική ραδιοφωνία της Γερμανίας μιλώντας ότι η υποστήριξη της Ελλάδος δεν είναι οικονομικό ζήτημα αλλα ζήτημα αλληλεγγύης.
Α΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου σάλας ανδρών Ελλάδας 2013-2014

Το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου σάλας για την αγωνιστική περίοδο 2013–14 ήταν το 17ο επίσημο στην ιστορία του θεσμού, και το 14ο πρωτάθλημα της ενιαίας Α΄ Εθνικής. Στο πρωτάθλημα μετείχαν έντεκα ομάδες, όπως και την προηγούμενη περίοδο. Το πρωτάθλημα κατέκτησε η μόνιμη πρωταθλήτρια Ελλάδος Αθήνα '90, η οποία έχει να χάσει τον τίτλο από το 2001. Καμία ομάδα δεν υποβιβάστηκε στη Β' Εθνική.

 Οι αγώνες της κανονικής περιόδου ξεκίνησαν στις 28 Σεπτεμβρίου 2013 και ολοκληρώθηκαν στις 30 Μαρτίου 2014. Οι οκτώ πρώτες ομάδες συνέχισαν στα πλέι οφ για τον τίτλο του πρωταθλητή Ελλάδος, ενώ η τελευταία ομάδα έδωσε αγώνα μπαράζ με τον τρίτο της Β' Εθνικής. Στον αγώνα μπαράζ για μία θέση στην Α΄ Εθνική της περιόδου 2014-15, αναμετρήθηκαν η 11η ομάδα της Α΄ Εθνικής (Νέο Ικόνιο) και η 3η της Β΄ Εθνικής (Ερμής Ραφήνας). Το Νέο Ικόνιο επικράτησε και παρέμεινε στην Α΄ Εθνική. Στα Play off όλες οι σειρές κρίθηκαν στις 2 νίκες, εκτός από τον τελικό, ο οποίος κρίθηκε στις τρεις νίκες, και το μικρό τελικό που κρίθηκε σε μονό αγώνα. Οι αγώνες ξεκίνησαν στις 9 Απριλίου και ολοκληρώθηκαν στις 17 Μαΐου 2014, με την Αθήνα '90 να κατακτά το πρωτάθλημα για 14η φορά και 12η συνεχόμενη. Ιστότοπος futsalhellas.com Ιστότοπος futsal365.gr
Παναγία Ροποτού Τρικάλων

Η Παναγία Ροποτού είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Ροποτού, της Δημοτικής Ενότητας Πύλης και υπάγεται στο Δήμο Πύλης.

 Η Παναγία Ροποτού Τρικάλων είναι κτισμένη σε υψόμετρο 793 μέτρων και έχει 42 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές οικισμών Τρικάλων - Παναγία. Δήμος Πύλης.
Aichi D1A

Το Aichi D1A ήταν μονοκινητήριο, διθέσιο, διπλάνο βομβαρδιστικό κάθετης εφόρμησης που επιχειρούσε από τα αεροπλανοφόρα του Ιαπωνικού Αυτοκρατορικού Ναυτικού την δεκαετία του 1930. Όταν ξέσπασε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος στον Ειρηνικό, τα D1A χρησιμοποιούνταν ως εκπαιδευτικά. Οι Σύμμαχοι του έδωσαν την ονομασία Susie.

 Το D1A δημιουργήθηκε για να καλυφθεί απαίτηση του Αυτοκρατορικού Ναυτικού για ένα προηγμένο βομβαρδιστικό κάθετης εφόρμησης που θα επιχειρούσε από τα αεροπλανοφόρα του. Στα τέλη του 1934 το Ναυτικό διέταξε την ένταξη σε παραγωγή του AB-9 της Aichi με την ονομασία D1A1. Το αεροσκάφος δεν ήταν σχεδίαση της κατασκευάστριας, αλλά προϊόν -κατόπιν παραγγελίας- της Heinkel. Η γερμανική εταιρεία δημιούργησε το υδροπλάνο Heinkel He 50, καθώς και το παρόμοιο He 66, που πωλήθηκε στην Aichi. Τα D1A χρησιμοποιήθηκαν εκτενώς κατά τον Δεύτερο Σινοϊαπωνικό Πόλεμο. Παρέμειναν ενεργά μέχρι την είσοδο της Ιαπωνίας στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Στις αρχές του πολέμου στον Ειρηνικό, τα D1A αποσύρθηκαν από τις μονάδες πρώτης γραμμής και χρησιμοποιήθηκαν σαν εκπαιδευτικά. Εξαίρεση αποτελούν 68 D1A2 που χρησιμοποιήθηκαν σαν αεροσκάφη υποστήριξης δεύτερης γραμμής μέχρι το 1942. D1A1 Type 94 Πρώτη έκδοση παραγωγής, με αστεροειδή κινητήρα Nakajima Kotobuki 2 Kai 1 ή Kotobuki 3 των 580 hp. D1A2 Type 96 (Sometimes referred to as the D2A) Δεύτερη έκδοση παραγωγής, με τον ισχυρότερο κινητήρα Nakajima Hikari 1. AB-11 Έκδοση με ανασυρόμενο σύστημα προσγείωσης, δεν κατασκευάστηκε. ΙαπωνίαΑεροπορία του Ιαπωνικού Αυτοκρατορικού Ναυτικού Heinkel He 50 Chant, Chris (1999). Aircraft of World War II - 300 of the World's Greatest aircraft 1939-45. Amber Books Lts. ISBN 978-0-7607-1261-0. Francillon, R.J. (1970). Japanese Aircraft of the Pacific War. London: Putnam. ISBN 0-370-00033-1. Mikesh, Robert· Abe, Shorzoe (1990). Japanese Aircraft 1910–41. London: Putnam. ISBN 0-85177-840-2.
Πρωτάθλημα Ρωσίας καλαθοσφαίρισης ανδρών

Το Πρωτάθλημα Ρωσίας στην καλαθοσφαίριση (ρωσικά: Чемпионат России по баскетболу, επίσημα: Чемпионат России ПБЛ) ήταν επαγγελματικό πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης ανδρών στη Ρωσία και ο διάδοχος της Σουπερλίγκα Α, η οποία είναι πλέον η δευτέρου επιπέδου κατηγορία της ρωσικής καλαθοσφαίρισης.

 Το 2010 ιδρύθηκε η Επαγγελματική καλαθοσφαιρική λίγκα (Профессиональная баскетбольная лига, ПБЛ), την οποία αποτελούσαν οι σύλλογοι που μετείχαν στο νέο ρωσικό πρωτάθλημα (Чемпионат России ПБЛ) που δημιουργήθηκε. 10 ομάδες πήραν μέρος στην εναρκτήρια περίοδο 2010–11. 9 από αυτές τις ομάδες συμμετείχαν την προηγούμενη περίοδο 2009–10 στη Σουπερλίγκα Α, ενώ η 10η ομάδα ήταν η Νίζνι Νόβγκοροντ. Η εναρκτήρια περίοδος 2010-11 ξεκίνησε στις 9 Οκτωβρίου του 2010, με έναν αγώνα μεταξύ της Ντιναμό Μόσχας και της ΤΣΣΚΑ Μόσχας, στην έδρα της Ντιναμό, την Ντβόρετς Σπόρτα β Κριλάτσκομ. Η ΤΣΣΚΑ επικράτησε με σκορ 81-63. Την περίοδο 2011-12 συμμετείχαν επίσης 10 ομάδες, όπως και στην εναρκτήρια, ωστόσο η Ντιναμό Μόσχας αντικαταστάθηκε το 2011 με την πρωταθλήτρια της Σουπερλίγκα 1, Σπαρτάκ Πριμόριε. Τον Μάιο του 2012, όλοι οι σύλλογοι της PBL συγκεντρώθηκαν για να αποφασίσουν ποια μορφή θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την επόμενη περίοδο, και οι διευθυντές ορισμένων συλλόγων έθεσαν το ενδεχόμενο συγχώνευσης με τη Γεντίναϊα Λίγκα, έτσι ώστε να υπάρχει μεγαλύτερος ανταγωνισμός μεταξύ των ρωσικών συλλόγων καλαθοσφαίρισης. Πρότειναν, επίσης, το νέο πρωτάθλημα να έχει την ονομασία «Σύνδεσμος Επαγγελματικής Καλαθοσφαίρισης Ανατολικής Ευρώπης».Τον Ιούλιο του 2012, το Συμβούλιο της Γεντίναϊα Λίγκα έδωσε μια οριστική απόφαση. Αποφασίστηκε ότι το ρωσικό πρωτάθλημα θα συνέχιζε να υπάρχει για ένα ακόμη έτος, με ορισμένα από τα παιχνίδια της Γεντίναϊα Λίγκα μεταξύ των ρωσικών συλλόγων να υπολογίζονται ως αγώνες του ρωσικού πρωταθλήματος. Εν συνεχεία, πρίν την έναρξη της περιόδου 2013-14, το ρωσικό πρωτάθλημα συγχωνεύθηκε με τη Γεντίναϊα Λίγκα. 2010–11: ΤΣΣΚΑ Μόσχας 2011–12: ΤΣΣΚΑ Μόσχας 2012–13: ΤΣΣΚΑ Μόσχας Επίσημος χορηγός του πρωταθλήματος αποτέλεσε η εταιρεία Beko, η οποία εμπεριέχονταν και στον τίτλο του πρωταθλήματος με την επωνυμία «BEKO ПБЛ чемпионат России». Επίσημος ιστότοπος
Ελληνορθόδοξη Εκκλησία Ευαγγελισμού της Θεοτόκου (Μανχάταν)

Η Ελληνορθόδοξη Εκκλησία του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου είναι Ελληνορθόδοξη εκκλησία στο Άπερ Ουέστ Σάιντ του Μανχάταν, επί της συμβολής μεταξύ της Ουέστ Εντ Άβενιου και της Ουέστ 91στ Στριτ.

 Η εκκλησία ανεγέρθηκε από το αρχιτεκτονικό γραφείο Heins & LaFarge το 1893–94 ως η Τέταρτη Πρεσβυτεριανή Εκκλησία. Η εκκλησία πωλήθηκε σε μια Ελληνορθόδοξη ενορία το 1952. Ο λιτός τοίχος της πρόσοψης της εκκλησίας, με φειδωλή, ταυτόχρονα, χρήση λεπτομερειών προερχόμενων από την βενετική γοτθική αρχιτεκτονική και τον Ριτσαρντσονιανό ρομανικό ρυθμό, καθώς και το τετράγωνο γωνιακό κωδωνοστάσιο με το οδοντωτό στηθαίο, το οποίο είναι κοσμημένο με γκαργκόιλ υδρορροές καταδεικνύουν τις ικανότητες του Ρίτσαρντσον. Τα υψηλής αισθητικής βιτρώ πιθανώς να προήλθαν από το το εργαστήριο Tiffany, ή ενδεχομένως από τον Τζον ΛαΦαρζ, τον πατέρα του αρχιτέκτονα, κάτι το οποίο θα τα καθιστούσε ως ακόμη σπανιότερα. Ελληνορθόδοξη Εκκλησία Ευαγγελισμού της Θεοτόκου (Μιλγουόκι), στο Ουισκόνσιν, σχεδιασμένη από τον Φρανκ Λόιντ Ράιτ Ιστοσελίδα της Ενορίας
Αχαιός ο Ερετριεύς

Ο Αχαιός ο Ερετριεύς (484 π.Χ. - μετά το 420 π.Χ. και πριν το 405 π.Χ.) ήταν Έλληνας τραγικός ποιητής των κλασικών χρόνων, δημιουργός δεκάδων τραγωδιών και σατυρικών δραμάτων, εκ των οποίων 19 τίτλοι είναι γνωστοί.

 Γεννήθηκε στην Ερέτρια της Εύβοιας και το πατρώνυμό του σύμφωνα με τη Σούδα ήταν Πυθόδωρος. Διαγωνίστηκε απέναντι στον Σοφοκλή και τον Ευριπίδη από το 447 π.Χ. σε ηλικία 37 χρόνων. Αν και έγραψε πολλά δράματα, με μεταγενέστερες πηγές να τα υπολογίζουν από 24 έως 64, κατέκτησε το βραβείο μόνο μια φορά. Θεωρείτο ιδιαίτερα ταλαντούχος στη συγγραφή σατυρικού δράματος, με μόνο ανώτερό του τον Αισχύλο, από τον επίσης Ερετριέα φιλόσοφο Μενέδημο, όπως μαρτυρεί ο Διογένης Λαέρτιος. Σύμφωνα με τον Αθήναιο το Ναυκράτιο ωστόσο, το έργο του χαρακτηριζόταν από ασάφεια στην έκφραση και σε κάποια σημεία φάνταζε αινιγματικό. Από την ίδια πηγή είναι γνωστό ότι ο Ευριπίδης παρέθεσε ένα δίστιχο από το σατυρικό δράμα Αίθων σε κάποιο από τα έργα του, ενώ ένα άλλο απόσπασμα παρατίθεται στους Βατράχους του Αριστοφάνη. Το έργο του ποιητή συμπεριλήφθηκε στον κανόνα των τραγικών ποιητών που συνέθεσαν οι Αλεξανδρινοί φιλόλογοι στην ελληνιστική περίοδο μαζί με αυτό των Σοφοκλή, Ευριπίδη, Αισχύλου, Αγάθωνα και Ίωνα του Χίου. Η χρονολογία θανάτου του δεν είναι γνωστή, όμως η μη αναφορά του από τον χαρακτήρα του Ηρακλή στους Βατράχους του Αριστοφάνη (ο οποίος αναφέρει μια σειρά ζώντων τραγικών ποιητών) υποδεικνύει ότι απεβίωσε προ του 405 π.Χ., χρονολογία διαγωνισμού του έργου. Στη σύγχρονη εποχή έχουν διασωθεί μόνο σπαράγματα του έργου του, καθώς και οι τίτλοι επτά σατυρικών δραμάτων και έντεκα τραγωδιών οι οποίοι ακολουθούν: Άδραστος Αζάνες Άθλα ΑλφεσίβοιαΕυμενίδης Θησεύς Κύκνος Μώμος Οιδίπους Πειρίθους Φιλοκτήτης εν Τροίαι Φρίξος Αίθων Αλκμαίων Ήφαιστος Ίρις Λινός Μοίραι Ομφάλη Τα διασωθέν έργο του συγκεντρώθηκε και έτυχε επιμέλειας από τον Ούρλιχς στη Βόννη το 1834.
Σφηνόμορφος

Ο σφηνόμορφος (λατινική και επιστημονική ονομασία Sphenomorphus) είναι γένος από σαύρες, που σήμερα περιλαμβάνει πολλά και διάφορα είδη των αποκαλούμενων σκίνκων (κοινώς skinks στην αγγλική). Παρά το ότι αναμφίβολα όλα τα είδη του είναι πιθανότατα πολύ κοντινοί συγγενείς μεταξύ τους, το γένος όπως καθορίζεται σήμερα φαίνεται να μην είναι μονοφυλετικό και αρκετά είδη μάλλον χρειάζεται να αφαιρεθούν από αυτό σε κάποια μελλοντική αναθεώρηση. Πέντε πρώην είδη του έχουν ήδη μεταφερθεί στο γένος Pinoyscincus. Το γένος ορίσθηκε για πρώτη φορά από τον Αυστριακό ζωολόγο Λέοπολντ Φίτσινγκερ το 1843. Οι σφηνόμορφοι συναντώνται κυρίως στη Νοτιοανατολική Ασία, αλλά έχουν επίσης βρεθεί στην Ινδία και την Κίνα.

 Σήμερα αναγνωρίζονται γενικώς στο γένος Sphenomorphus τα εξής 113 είδη: Fitzinger, L.: Systema Reptilium, Fasciculus Primus, Amblyglossae, εκδ. Braumüller & Seidel, Βιέννη 1843 (Sphenomorphus, νέον γένος, σελ. 23) (στη λατινική) Austin J.J., Arnold E.N.: «Using ancient and recent DNA to explore relationships of extinct and endangered Leiolopisma skinks (Reptilia: Scincidae) in the Mascarene islands», Molecular Phylogenetics and Evolution, τόμ. 39 (2), σσ. 503-511 (2006) Greer, Allen E., Patrick David και Alexandre Teynié: «The Southeast Asian scincid lizard Siaphos tridigitus Bourret, 1939 (Reptilia, Scincidae): a second specimen», Zoosystema, τόμ. 28 (3), σσ. 785-790 (2006) (πλήρες κείμενο σε PDF) Shea G.M., Michels J.P.: «A replacement name for Sphenomorphus keiensis (Kopstein, 1926) from the southeastern Moluccas, Indonesia (Reptilia: Squamata: Scincidae) with a redescription of the species» Αρχειοθετήθηκε 2012-02-17 στο Wayback Machine. Zoologische Mededelingen, τόμ. 82 (52), σσ. 737-747 (2008) (PDF)
Βραβεία Σωματείου Αμερικανών Παραγωγών του 2008

Η 20η Απονομή των Βραβείων του Σωματείου Αμερικανών Παραγωγών, τα οποία τιμούν τις καλύτερες παραγωγές στο χώρο του αμερικανικού κινηματογράφου και της τηλεόρασης για το έτος 2008, έλαβε χώρα στις 24 Ιανουαρίου του 2009.

 Ακολουθούν οι υποψηφιότητες για το έτος 2008. Με έντονη γραμματοσειρά δηλώνονται οι νικητές. Milestone Award: Μπράιαν Γκρέιζερ και Ρον ΧάουαρντDavid O. Selznick Achievement Award in Theatrical Motion Pictures: Μάικλ ΝτάγκλαςNorman Lear Achievement Award in Television: Ντέιβιντ ΤσέιςVisionary Award: Τζεφ ΣκολΑπονέμεται σε έναν παραγωγό για την παραδειγματική ποιότητα του έργου του.Vanguard Award: Κρις ΝτεΒόλφ και Τομ ΆντερσονΑπονέμεται ως αναγνώριση ενός εξέχοντος επιτεύγματος στα νέα μέσα και την τεχνολογία.Stanley Kramer Award: «Milk»Απονέμεται στην ταινία που ρίχνει φως σε κοινωνικά ζητήματα. Επίσημη ανακοίνωση νικητών. Οι υποψηφιότητες στο IMDb. Αρχειοθετήθηκε 2009-01-16 στο Wayback Machine.
Αλίκ Λ. Αλίκ

Ο Αλίκ Λ. Αλίκ (Alik L. Alik) είναι διπλωμάτης και πολιτικός από τις Ομόσπονδες Πολιτείες Μικρονησίας, αντιπρόεδρος της χώρας από το 2007 ως το 2015. Είναι παντρεμένος με τη Σρα Λόνο και έχουν 2 παιδιά.

 Γεννήθηκε στο νησί Κοσράε, στις 26 Ιανουαρίου του 1953 και ολοκλήρωσε τη Δευτεροβάθμια εκπαίδευση το 1973. Συνέχισε τις σπουδές του στη Χαβάη το 1973 - 1976 και στη συνέχεια στο Κολέγιο Γκρέισλαντ της Αϊόβα το 1976 - 1979. Στη συνέχεια εργάστηκε ως σχολικός σύμβουλος σε Γυμνάσιο της χώρας του . Το 1982 έγινε αξιωματούχος της Υπηρεσίας Εξωτερικών Θεμάτων και στη συνέχεια προήχθη σε αναπληρωτή αρχηγό επί θεμάτων Νοτίου Ειρηνικού. Ο Αλίκ έγινε το 1989 ο πρώτος Μικρονήσιος πρεσβευτής στα Φίτζι, όπου υπηρέτησε ως το 1998. Ενώ βρισκόταν στα Φίτζι ήταν διαπιστευμένος πρεσβευτής της Μικρονησίας σε: Ισραήλ, Τόνγκα, Ναούρου, Κιριμπάτι, Σαμόα, Τουβαλού, Βανουάτου και στα Νησιά του Σολομώντα. Το 1998 διορίστηκε πρεσβευτής στην Ιαπωνία. Η καριέρα του ως πολιτικός ξεκίνησε το 2003, όταν εξελέγη μέλος του 13ου Κογκρέσου και πρόεδρος της Επιτροπής Ανάπτυξης και Πόρων. Στο 14ο Κογκρέσο ανέλαβε επικεφαλής της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων. Στις 11 Μαΐου του 2007 ορκίστηκε ο 7ος αντιπρόεδρος της Μικρονησίας, με πρόεδρο το Μάνι Μόρι. Τον διαδέχθηκε στην αντιπροεδρία ο Γιοσίουο Π. Τζορτζ Επίσημη βιογραφία Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Alik Alik στο Wikimedia Commons
Men I Trust

Οι Men I Trust (Άντρες που Εμπιστεύομαι) είναι καναδέζικο συγκρότημα Indie Pop που σχηματίστηκε το 2014 στο Μόντρεαλ, Κεμπέκ. Τα μέλη είναι οι Τζέσι Καρό (Jessy Caron) (μπασίστας), Ντράγκος Σιριάκ (Dragos Chiriac) (πολυμουσικός, παραγωγός) και Εμμανουέλ Προυλ (Emmanuelle Proulx) (τραγουδίστρια, κιθαρίστρια). Αρχικά αυτοκυκλοφορούσαν τα πρώτα τους τραγούδια μέσω αναρτήσεων σε σελίδες όπως το Youtube μέχρι που υπέγραψαν συμβόλαιο με την καναδέζικη δισκογραφική εταιρία ίντι μουσικής, Return To Analogue.

 Το συγκρότημα σχηματίστηκε το 2014 από τους Καρό και Σιριάκ, οι οποίοι γνωρίζονταν ήδη μεταξύ τους από το λύκειο και επανασυνδέθηκαν κατά τη διάρκεια των σπουδών τους στο Université Laval. Αργότερα εντάχτηκε στο συγκρότημα η Προυλ σαν τραγουδίστρια και κιθαρίστρια. Η μητρική γλώσσα των μελών είναι τα Γαλλικά, αλλά όλα τους τα τραγούδια είναι γραμμένα και εκτελεσμένα στα Αγγλικά. Το πρώτο τους άλμπουμ, ομώνυμο, κυκλοφόρησε το 2014. Τα πρώτα ίχνη επιτυχίας εμφανίστηκαν επίσης εν μέρει μέσω ανέκδοτων αναρτήσεων από ανεξάρτητους καναλάρχηδες στο Youtube. Η επιτυχία τους επέτρεψε να πραγματοποιήσουν συναυλίες στα Montreal Jazz Festival, Quebec City Summer Festival και M for Montreal. Το 2015 ολοκλήρωσαν το δεύτερό τους άλμπουμ, το Headroom. Σε αυτό όπως και στο προηγούμενό τους άλμπουμ, λόγω της απουσίας ενός σταθερού μέλους τραγουδιστή, σχεδόν όλα τα τραγούδια εκτελούνται από διάφορους τραγουδιστές από τον κύκλο ίντι μουσικής του Καναδά. Μετά την ένταξη της Προυλ, τα επόμενά τους άλμπουμ εκτελούνται αποκλειστικά με τα φωνητικά της. Το άλμπουμ 4 ever live του 2018 δεν περιλαμβάνει καινούργια τραγούδια, αλλά ηχογραφήσεις από τις ζωντανές τους εμφανίσεις. Το 2019 κυκλοφόρησε το Oncle Jazz. Είχε αναφέρει προηγουμένως σε συνέντευξη, κατά τη διάρκεια της περιοδείας τους, ο Ντράκος πως με το άλμπουμ αυτό πειραματίζονταν με μουσική "Τύπου UFO". Πραγματοποιούν περιοδίες από το 2017 και από τότε έχουν παίξει στη Βόρεια Αμερική (ΗΠΑ, Καναδά), Νότια Αμερική (Βραζιλία), Ευρώπη (Αγγλία, Βέλγιο, Γαλλία, Γερμανία, Δανία, Ελβετία, Ισπανία, Ολλανδία, Ουκρανία, Πολωνία, Πορτογαλία, Τσεχία), Αφρική (Αίγυπτο), Ασία (Ιαπωνία, Ινδονησία, Κίνα, Κορέα, Σιγκαπούρη, Ταϊβάν, Ταϊλάνδη, Τουρκία) και Ωκεανία (Αυστραλία). Bernache στο YouTube Men I Trust στο YouTube Men I Trust στο Twitter Bandcamp σελίδα Facebook σελίδα Men I Trust στο Instagram Soundcloud σελίδα
Ειτέα

Η Ειτέα ή Ιταία ή Ιτέα (αρχαία ελληνικά: Εἰτέα), (ο δήμος: Ειτέας, Δήμος Ειτεαίων ή Ιτεαίων ή Ιταίων) ήταν αρχαίος οικισμός και δήμος της Ακαμαντίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας). Ο δήμος ίσως να συγχέεται, σε διάφορες πηγές, με τον ομώνυμο δήμο της Ειτέας Αντιοχίδας, της Αντιοχίδας φυλής.

 Ο δήμος της Ειτέας, θεωρείται είτε δήμος της Τριττύας του άστεως, είτε δήμος της Τριττύας των Μεσογείων, καθώς οι ιστορικοί διαφωνούν ακόμα για το ζήτημα αυτό. Πιστεύεται, ότι βρισκόταν στα βορειοανατολικά της αρχαίας Αθήνας, αλλά δεν έχει ταυτιστεί με κάποια σημερινή τοποθεσία και η θέση της παραμένει άγνωστη. Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος αρχικά της Ακαμαντίδας φυλής, συμμετείχε με 2 βουλευτές στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη περίοδο (307/306 – 224/223 π.Χ.). ο δήμος μεταφέρθηκε στην «μακεδονική» Αντιγονίδα φυλή, αντιπροσωπευόμενος από 2 βουλευτές στη Βουλή των 600 και κατά την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.). Μετά την κατάργηση και διάλυση των «μακεδονικών φυλών» (Αντιγονίς και Δημητριάς) επέστρεψε στην Ακαμαντίδα φυλή για την επόμενη τέταρτη περίοδο (201/200 π.Χ. – 126/127) και μεταφέρθηκε στη Αδριανίδα φυλή την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) με άγνωστο αριθμό βουλευτών–αντιπροσώπων. Ο δημότης της αρχαίας Ειτέας ονομαζόταν Ειτεαίος ή Ιτεαίος ή Ιταίος. Θεωρείται, ότι με το όνομα Ιτέα ή Ιταία ή Ειτέα υπήρχαν δύο δήμοι, αλλά δεν υπάρχουν, προς το παρόν, στοιχεία επιβεβαίωσης. Ο εδώ αναφερόμενος δήμος, της Ειτέας, συνδέεται με τη V. Ακαμαντίδα φυλή, αργότερα XI. Αντιγονίδα φυλή και XV. Αδριανίδα φυλή, ενώ ο άλλος, πιθανώς με την ομώνυμη ονομασία Ειτέα, συνδέεται με την X. Αντιοχίδα φυλή. Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από τον δήμο της Ειτέας, όπως ο Βουθήρος ο Ειτεαίος, ο Γλύκων (Αίλιος) ο Ειτεαίος, ο Δαμόκριτος ο Ειτεαίος γιος του Βουθήρου, ο βουλευτής Δημήτριος ο Ειτεαίος, ο βουλευτής Δημοκλείδης ο Ειτεαίος, ο επιστάτης στα Ελευσίνια Μυστήρια Δημοκλείδης ο Ειτεαίος γιος του Φιλοκλέους κ.α. Αρχαία Αθήνα Ακαμαντίδα φυλή Αντιγονίδα φυλή Αδριανίδα φυλή Πρωτογενείς πηγές Ελληνικές επιγραφές - IG Ειτ, Ιται και Ιτε Attica (IG I-III).Δευτερογενείς πηγές Eitea, στην ιστοσελίδα: referenceworks.brillonline.com, John S. Traill (1975). The political organization of Attica: a study of the demes, trittyes, and phylai, and their representation in the Athenian Council. Princeton, New Jersey: American School of Classical Studies at Athens (ASCSA). ISBN 978-0-87661-514-0. John S. Traill: Demos and trittys. Epigraphical and topographical studies in the organization of Attica. Athenians Victoria College, Toronto 1986, p. 132, 140-142. Peter Siewert (1982). Die Trittyen Attikas und die Heeresreform des Kleisthenes. München: C.H. Beck. ISBN 3406080634. ή (ISBN 9783406080630) «Eitea (Akamantis)». ancientworlds.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2015. J. Traill. «Places: 585906 (Eitea)». Pleiades. Ανακτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2017.
Γορδιανός Α΄

Ο Γορδιανός Α΄ (Marcus Antonius Gordianus Sempronianus Romanus Africanus, 159 - 12 Απριλίου 238) ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας για ένα μήνα, μαζί με τον γιο του, Γορδιανό Β', το 238, το έτος των έξι αυτοκρατόρων. Συμμετέχοντας σε μία εξέγερση εναντίον του αυτοκράτορα Μαξιμίνου Θρακός, νικήθηκε από δυνάμεις πιστές στον Μαξιμίνο και αυτοκτόνησε.

 Λίγα πράγματα είναι γνωστά για τα πρώτα χρόνια και το οικογενειακό υπόβαθρο του Γορδιανού. Δεν υπάρχουν αξιόπιστα στοιχεία σχετικά με την οικογενειακή καταγωγή του. Η οικογένειά του ήταν σεμνή και πολύ πλούσια. Λεγόταν ότι ο Γορδιανός σχετιζόταν με εξέχοντες συγκλητικούς. Εκλέχθηκε αγορανόμος και ήταν πολύ δημοφιλής ως διοργανωτής δημοσίων θεαμάτων κυρίως μονομαχιών κατά μήνα. Ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας σε ηλικία 80 ετών από τα Ρωμαϊκά στρατεύματα της Αφρικής που δεν ήθελαν να υποκύψουν στον Μαξιμίνο. Τότε ο Γορδιανός επέλεξε ως συνάρχοντα τον γιο του. Ωστόσο ο διοικητής της Μαυριτανίας Καπελλιανός, οπαδός του Μαξιμίνου επετέθη εναντίον του. Προ της Καρχηδόνας, στη μάχη που ακολούθησε, ηττήθηκε ο γιος του Γορδιανού και φονεύθηκε. Ο ίδιος ο Γορδιανός μετά απ΄ αυτή την εξέλιξη αυτοκτόνησε δι' απαγχονισμού, μετά από βασιλεία μόλις έξι εβδομάδων. Ο Γορδιανός Α' είχε έντιμο χαρακτήρα, στα κοινά ήταν πολύ εργατικός και είχε αξιόλογη μόρφωση. Συνέγραψε την "Αντωνιάδα", που αποτελεί εγκωμιαστική βιογραφία των Αυτοκρατόρων Αντωνίνων. Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου τ. 5ος, σ. 600