IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αυστριακές προεδρικές εκλογές 2022

Στις 9 Οκτωβρίου 2022 διεξήχθησαν προεδρικές εκλογές στην Αυστρία. Ο νυν πρόεδρος Αλεξάντερ Βαν Ντερ Μπέλεν νίκησε από τον πρώτο γύρο, συγκεντρώνοντας το 56% των ψήφων. Έτσι εξασφάλισε μία δεύτερη συνεχή θητεία στο αξίωμα, έχοντας αρχικά εκλεγεί το 2016.

 Ο Αλεξάντερ Βαν ντερ Μπέλεν, είχε εκλεγεί πρώτη φορά στις προεδρικές εκλογές του 2016. Τότε είχε μία ιδιαίτερα σκληρή και αμφίρροπη μάχη στον δεύτερο γύρο με τον Νόρμπερτ Χόφερ, υποψήφιο του ακροδεξιού κόμματος ελευθερίας. Κατά την διάρκεια της θητείας του ως προέδρου, η χώρα αντιμετώπισε πολλές κρίσεις και πολιτικές αναταράξεις. Το 2019, ένα σκάνδαλο διαφθοράς κλόνισε το Κόμμα Ελευθερίας, το οποίο έχασε 10 ποσοστιαίες μονάδες στις βουλευτικές εκλογές του 2019. Το 2020 ξέσπασε η πανδημία του κορωνοϊού, ενώ το 2021 αποκαλύφθηκε ένα νέο σκάνδαλο διαφθοράς που ενέπλεκε ακόμα και τον τότε πρωθυπουργό Σεμπάστιαν Κούρτς του Αυστριακού Λαϊκού Κόμματος. Ως αποτέλεσμα ο Κούρτς αναγκάστηκε σε παραίτηση. Λίγο αργότερα, τον Φεβρουάριο του 2022, ξεκίνησε η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανίας. Η διαφαινόμενη ενεργειακή κρίση και η γενικότερη γεωπολιτική αστάθεια που επικρατούσε μετά την εισβολή, συνέθετε ένα αβέβαιο μέλλον για τους ψηφοφόρους στην Αυστρία. Κατά την προεκλογική περίοδο, οι Σοσιαλδημοκράτες, οι Πράσινοι, και το Λαϊκό Κόμμα, δεν έχρισαν κάποιον υποψήφιο, στηρίζοντας έτσι ουσιαστικά την υποψηφιότητα του Βαν ντερ Μπέλεν. Το μόνο κόμμα του κοινοβουλίου που κατέβασε υποψήφιο στις εκλογές ήταν το Κόμμα Ελευθερίας. Σύμφωνα με το Euronews Greece, ο Βαν ντερ Μπέλεν είχε να αντιμετωπίσει άλλους 4 σημαντικούς υποψηφίους από τον ακροδεξιό χώρο. Στην Αυστρία, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας εκλέγεται από τον λαό. Ο Πρόεδρος διαθέτει κυρίως εθιμοτυπικές εξουσίες, όμως η δουλειά του μπορεί να γίνει σημαντική όταν μεταβιβάζεται η εξουσία ή σε περιόδους κρίσεων. Επίσης μπορεί να απολύσει τον Καγκελάριο ή και ολόκληρη την κυβέρνηση.Στις προεδρικές εκλογές εφαρμόζεται πλειοψηφικό σύστημα δύο γύρων. Ανακηρύσσεται νικητής όποιος λάβει πάνω από το 50% των ψήφων. Αν κανένας υποψήφιος δεν λάβει αυτό το ποσοστό από τον πρώτο γύρω, τότε οι δύο υποψήφιοι με τις περισσότερες ψήφους περνάνε στον δεύτερο γύρο, όπου και αναμετρούνται μεταξύ τους.Η θητεία του Προέδρου διαρκεί έξη έτη, με δυνατότητα επανεκλογής μόνο μία φορά.
Εσπεριδοειδή

Ο όρος εσπεριδοειδή αναφέρεται σε μία ομάδα φυτών που κατατάσσεται στην οικογένεια των Ρυτοειδών (Rutaceae) και κυρίως στο γένος Κίτρος ή Κιτρέα (Citrus). Είναι χαμηλά δένδρα, που τα φύλλα τους δεν πέφτουν (αειθαλή) και ευδοκιμούν στις τροπικές ή ημιτροπικές και στις εύκρατες χώρες.

 Στα εσπεριδοειδή ανήκουν: η Πορτοκαλιά η Λεμονιά η Γλυκολεμονιά η Μανταρινιά η Νεραντζιά η Κιτριά το Πόμελο τα Μοσχολέμονα ή Λάϊμ (π.χ. Μεξικάνικο μοσχολέμονο, Περσικό μοσχολέμονο, Αυστραλιανό μοσχολέμονο κλπ.) το Περγαμόντο το Γκρέιπφρουτ το Κουμκουάτ το Σαγκουίνι το Σατσούμα οι Παπέδες το Γιούζου (διασταύρωση μανταρινιάς × παπέδα του Ιτσάνγκ)Τα δέντρα αυτά τα λένε και «ξινά», γιατί η γεύση των καρπών τους είναι ξινή ή υπόξινη. Τα εσπεριδοειδή λέγονται ακόμα και «λεμονοπορτόκαλα» και «ξινόδενδρα». Τα φύλλα και τα άνθη τους ευωδιάζουν. Τα εσπεριδοειδή ευδοκιμούν πολύ στην Ελλάδα και ιδιαίτερα στα παράλια μέρη και νησιά. Αρχικά καλλιεργούνταν μόνο στις Ινδίες, την Κίνα και την Ιαπωνία κι από εκεί εξαπλώθηκαν σ' όλες τις χώρες που έχουν κατάλληλο κλίμα (δροσερό) και έδαφος (αμμοαργιλώδες). Πολλαπλασιάζονται με μπόλιασμα και καταβολάδες, αλλά ο καλύτερος τρόπος πολλαπλασιασμού τους είναι με σπόρους νεραντζιάς και κατόπιν με μπόλιασμα του μικρού δέντρου στην ποικιλία που θέλουμε. Για παράδειγμα υπάρχουν πολλές ποικιλίες πορτοκαλιών: ξινά, γλυκόξινα, Μέρλιν, Γιάφας, σαγκουίνια, μυρωδάτα, Κρήτης κλπ. Γενικά τα εσπεριδοειδή έχουν καρπούς γευστικούς και ωφέλιμους. Σήμερα η καλλιέργειά τους στην Ελλάδα έχει εξαπλωθεί πολύ και γίνεται μεγάλη εξαγωγή. Δεν υπάρχουν πληροφορίες πως οι αρχαίοι Έλληνες ήξεραν τα εσπεριδοειδή. Τα γνώριζαν ίσως μόνο όσοι ταξίδευαν σε μακρινούς τόπους και ο μύθος των Εσπερίδων φαίνεται πως συμβολίζει την επιθυμία των Ελλήνων ν' αποκτήσουν τους γλυκόχυμους και νόστιμους αυτούς καρπούς, που καλλιεργούνταν στην Ασία, ο οποίος είναι και ο τόπος καταγωγής αυτών των δέντρων. Μερικοί υποστηρίζουν πως, τα παλιά χρόνια, καλλιεργούνταν εσπεριδοειδή στην Αίγυπτο σε μικρές εκτάσεις. Σήμερα η καλλιέργειά τους γίνεται συστηματικά, ιδιαίτερα στην Αμερική, την Ισπανία, Βραζιλία, Γαλλία, Ιταλία, Β. Αφρική, την Ελλάδα, Τουρκία, Ισραήλ, στις ακτές του Εύξεινου Πόντου κ.ό. Στην Ελλάδα, μεγάλες φυτείες εσπεριδοειδών υπάρχουν στην Άρτα, το Βόλο, Αττική, Άργος, Εύβοια και στα νησιά του Αιγαίου. Το κλίμα που τα ευνοεί είναι το ζεστό, με κάποια υγρασία και το παραθαλάσσιο. Η απότομη και παρατεταμένη πτώση της θερμοκρασίας τα καταστρέφει, καθώς και η παγωνιά κάνει μεγάλες ζημιές σ' αυτό.
Zlib

Η zlib είναι μια διαπλατφορμική βιβλιοθήκη συμπίεσης δεδομένων ανοιχτού κώδικα του Jean-loup Gailly και του Mark Adler και είναι μια 'αφαίρεση' του αλγόριθμου συμπίεσης DEFLATE που χρησιμοποιείται στο πρόγραμμά τους συμπίεσης αρχείων gzip. Η πρώτη δημόσια έκδοση 0.9 εκδόθηκε την 1 Μαΐου, 1995 και η αρχική πρόθεση ήταν να χρησιμοποιηθεί με την βιβλιοθήκη εικόνων libpng. Η zlib διατίθεται με την άδεια zlib.

 Σήμερα, η zlib είναι de facto στάνταρ σε σημείο που οι όροι zlib και DEFLATE χρησιμοποιούνται συχνά εναλλακτικά σε έγγραφα προτύπων. Εκατοντάδες εφαρμογές για λειτουργικά συστήματα της οικογένειας του Unix (όπως το Linux) βασίζονται σε αυτή για λειτουργίες συμπίεσης και έχει αρχίσει να χρησιμοποιείται και σε άλλες πλατφόρμες, όπως στα Microsoft Windows και στο Palm OS. Μερικές αξιοσημείωτες εφαρμογές που την χρησιμοποιούν είναι: Ο πυρήνας του Linux, όπου χρησιμοποιείται για την υλοποίηση δικτυακών πρωτοκόλλων συμπίεσης, για συμπιεσμένα συστήματα αρχείων και για την αποσυμπίεση της ίδιας της εικόνας του πυρήνα κατά την εκκίνηση. Η libpng, η βιβλιοθήκη αναφοράς για την υλοποίηση της μορφής εικόνων PNG, που καθορίζει τον αλγόριθμο DEFLATE για την συμπίεση ρεύματος των δεδομένων του χάρτη δυαδικών ψηφίων (bitmap) της. Ο Apache, που χρησιμοποιεί την zlib για την υλοποίηση της συμπίεσης HTTP/1.1. Ο πελάτης και εξυπηρετητής OpenSSH, που βασίζεται στην zlib για να εκτελέσει την βέλτιστη συμπίεση που προσφέρει το προτόκολο SSH. Η βιβλιοθήκη ασφαλείας GnuTLS χρησιμοποιεί προαιρετικά τη zlib για τη συμπίεση των συνδέσεων TLS.Επίσης η zlib χρησιμοποιείται και σε πολλές ενσωματωμένες συσκευές γιατί ο κώδικάς της είναι μεταφέρσιμος και γιατί σαν βιβλιοθήκη έχει μικρές σχετικά απαιτήσεις σε μνήμη. gzip ZIP (μορφή αρχείου) ιστότοπος της zlib Λίστα από σχετικούς με την zlib πόρους
Βόρεια Ολλανδία

Η Βόρεια Ολλανδία (Ολλανδικά: Noord-Holland ) είναι επαρχία της δυτικής Ολλανδίας, με πρωτεύουσα το Χάαρλεμ και μεγαλύτερη πόλη το Άμστερνταμ. Είναι η δεύτερη σε πληθυσμό και η δεύτερη πιο πυκνοκατοικημένη επαρχία της χώρας.

 Στο μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας των σημερινών Κάτω Χωρών, η Βόρεια Ολλανδία ήταν κεντρικό κομμάτι της. Μεταξύ του 9ου και του 16ου αιώνα, στη Βόρεια Ολλανδία προσαρτήθηκαν εδάφη του Φρίσλαντ και η επαρχία αποκαλούντο «Ολλανδία και Δυτική Φρισλανδία». Η σημερινή Βόρεια Ολλανδία έχει τις ρίζες της στην περίοδο της Γαλλικής κυριαρχίας από το 1795 ως το 1813. Το 1795, το προηγούμενο καθεστώς αντικαταστάθηκε με τη Μπαταβική Δημοκρατία και με το σύνταγμα του 1798 τα παλιά σύνορα άλλαξαν ριζικά. Η δημοκρατία χωρίστηκε σε οκτώ τμήματα (departments) με σχεδόν ίδιο πληθυσμό. Το 1801 επανήλθαν τα παλιά σύνορα αλλά τελικά η ενωμένη επαρχία της Ολλανδίας διασπάστηκε σε βορά και νότο με εμφανή σκοπό την πολιτική αποδυνάμωσή της από τους Γάλλους. Το 1807, η επαρχία αναδιοργανώθηκε στο «Άμστελλαντ» (Βόρεια Ολλανδία) και το «Μάασλαντ» (Νότια Ολλανδία), αλλά το 1810 η πρώτη ενσωματώθηκε στη Γαλλική αυτοκρατορία μαζί με την Ουτρέχτη ως «Zuiderzee» (γαλ. Zuyderzée) και η δεύτερη μετονομάστηκε σε «Monden van de Maas» (γαλ. Bouches-de-la-Meuse). Μετά την πτώση του Ναπολέοντα το 1813 και την εισαγωγή του συντάγματος του 1814, η Βόρεια και η Νότια επαρχία ενώθηκαν ως «Ολλανδία», παρά την πρόταση που υπήρξε για την αποκατάσταση του παλαιού ονόματος της «Ολλανδίας και Δυτικής Φρισλανδίας». Εντούτοις, οι δυο επαρχίες συνέχισαν να κυβερνούνται αυτόνομα και η ιδέα για τον επίσημο διαχωρισμό τους παρέμεινε ζωντανή. Αυτό συνέβη το 1840, όταν το Άμστερνταμ διαφώνησε με τη μεταφορά του εφετείου στη Χάγη της Νότιας Ολλανδίας. Το Φεβρουάριο του 2011, η Βόρεια Ολλανδία ξεκίνησε συζητήσεις για την συγχώνευσή της με την Ουτρέχτη και τη Φλέβολαντ, κάτι που η εθνική κυβέρνηση είδε κατ’αρχήν θετικά. Μαζί, οι τρεις επαρχίες θα αποτελούσαν ουσιαστικά τη μεγαλύτερη και οικονομικά σημαντικότερη επαρχία της Ολλανδίας, έχοντας στους κόλπους της το τρίγωνο του Ράντσταντ. Η Βόρεια Ολλανδία είναι μια χερσόνησος μεταξύ της Βόρειας θάλασσας και του Άισελμεερ. Παραπάνω από τη μισή έκτασή της βρίσκεται κάτω από το επίπεδο του νερού και έχει μετατραπεί σε καλλιεργήσιμο έδαφος με τεχνιτά μέσα. Η Βόρεια Ολλανδία διαθέτει πέντε δήμους με πληθυσμό πάνω από 100.000 κατοίκους, το Άμστερνταμ, το Χάαρλεμ, το Ζάανσταντ, το Χάαρλεμμερμεερ και το Άλκμααρ. Επτά ακόμα δήμοι έχουν πληθυσμό μεταξύ 50.000 και 100.000 ανθρώπων, το Χίλφερσουμ, το Άμστελφεϊν, το Πούρμερεντ, το Χόορν, το Φέλσεν, το Ντεν Χέλντερ, και το Χέερχουχοβαρτ. Στη Βόρεια Ολλανδία ανήκει επίσης το πανέμορφο νησί του Τέξελ, ενώ υπάρχει διαρκής συζήτηση για την ενσωμάτωση στην επαρχία των νησιών Μποναίρ, Σάμπα και Αγίου Ευσταθίου. Και τα τρία βρίσκονται στην Καραϊβική και αποτελούν πρώην Ολλανδικές αποικίες και μέλη του Βασιλείου των Κάτω Χωρών. Η Βόρεια Ολλανδία είναι διαιρεμένη στους ακόλουθους 58 δήμους: Επίσημος ιστότοπος Χάρτης από τα Google Maps Τοπικό τουριστικό γραφείο Φωτογραφίες της Βόρειας Ολλανδίας Ιστοσελίδα του Χάαρλεμ Ολλανδία Βόρεια Ολλανδία στο Curlie
Burn It Down

Το Burn It Down είναι τραγούδι του αμερικανικού ροκ συγκροτήματος Linkin Park .Το τραγούδι κυκλοφόρησε σε ραδιοφωνικούς σταθμούς, καθώς και σε ψηφιακή μορφή στις 16 Απριλίου 2012, ως το πρώτο single και το τρίτο κομμάτι από το πέμπτο στούντιο άλμπουμ τους με τίτλο Living Things. Το τραγούδι γράφτηκε από τους Τσέστερ Μπένινγκτον και Μάικ Σίνοντα, ενώ ο δεύτερος ήταν υπεύθυνος και για την παραγωγή του μαζί με τον Ρικ Ρούμπιν. Ηχογραφήθηκε τον Φεβρουάριο του 2012 στα NRG Recording Studios στο Λος Άντζελες . Μερικές από τις ηχογραφήσεις του άλμπουμ πραγματοποιήθηκαν κατά την διάρκεια περιοδείας για την προώθηση του προηγούμενου άλμπουμ τους A Thousand Suns του 2010.

 Το "Burn It Down" έλαβε γενικά θετικές κριτικές. Ο Nick Catucci από το περιοδικό Rolling Stone χαρακτήρισε τους στίχους του Μπένινγκτον ως ωραιότερους από ποτέ και έκρινε ότι το τραγούδι είναι ένα από τα καλύτερα single της μπάντας. Η Anne Erickson από το περιοδικό Loudwire επαίνεσε τα φωνητικά του Μπένινγκτον και του Σίνοντα ,σχολιάζοντας ότι το τραγούδι είναι «γεμάτο με υποτονικούς ρυθμούς μαζί με ατμοσφαιρικούς ηλεκτρονικούς ήχους».Ο αμερικάνικος ραδιοφωνικός σταθμός AOL χαρακτήρισε το "Burn It Down" ως το καλύτερο ροκ τραγούδι και το δεύτερο καλύτερο εναλλακτικό τραγούδι του 2012, ορίζοντας το ως το τέλειο παράδειγμα για το πώς «οι Linkin Park μπόρεσαν να παραμείνουν σχετικά ως ένα από τα τα πιο δημοφιλή ροκ συγκροτήματα του σήμερα.»Ο Μάικ Σίνοντα είπε ότι το τραγούδι θα μπορούσε να ερμηνευτεί με διαφορετικούς τρόπους. Το μουσικό βίντεο σκηνοθετήθηκε από τον Τζόου Χαν. Η μαγνητοσκόπηση για το βίντεο ξεκίνησε στις 28 Μαρτίου 2012. Ο Μπένινγκτον περιέγραψε ότι το σετ του μουσικού βίντεο θα διέθετε πολλά οπτικά εφέ. Το βίντεο έκανε πρεμιέρα στις 24 Μαΐου 2012 στο MTVΑπό τον Νοέμβριο του 2020, το τραγούδι έχει 292 εκατομμύρια προβολές στο YouTube. Στις 29 Οκτωβρίου 2013, κυκλοφόρησε το remix του Burn It Down από τον πρώην Πολωνό DJ Tom Swoon το οποίο συμπεριλήφθηκε στο άλμπουμ της μπάντας με τίτλο Recharged.
Μπαρμπιάνο

Το Μπαρμπιάνο (ιταλικά: Barbiano, προφέρεται: [barˈbjaːno]) ή Μπάρμπιαν (γερμανικά: Barbian, προφέρεται: [ˈbarbɪan]) είναι πόλη της Ιταλίας με 1.601 κατοίκους της Μπολτσάνο. Βρίσκεται στις Δολομιτικές Άλπεις, 836 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και την διασχίζει ο ποταμός Ισάρκο. Το 97,47% των κατοίκων έχει για μητρική γλώσσα τα Γερμανικά, το 2,02% τα Ιταλικά και το 0,51% τα Λαδινικά.

 Το όνομα του μαρτυρείται για πρώτη φορά μεταξύ 994 και 1005 ως "Parpian" και μεταξύ 1050 και 1060 ως "Berbian" και προέρχεται από το λατινικό όνομα "Barbius".Με το όνομα "Saubach" αναφέρεται το 1240-1250, ως "Suopach" και "Soubach" το 1359 και πιστεύεται πως προέρχεται από τη λέξη "sûrbach" ("κακό ποτάμι"). Karl Gruber, Guida alle chiese di Barbiano - una bibbia iconografica sotto il campanile pendente, Lana, Tappeiner, 2004. Inge Hinterwaldner, Die Pfarrkirche St. Jakob in Barbian, in «Der Schlern», 79, 2005, pp. 36–69. Helmut Stamper, Bauernhöfe in Südtirol, vol. 6/1: Lajen, Villanders, Barbian, Bolzano, Athesia, 2006. ISBN 978-88-8266-370-4
Ληλάντιο πεδίο

Το Ληλάντιο πεδίο είναι προσχωσιγενής πεδιάδα στην κεντρική Εύβοια, ανατολικά της Χαλκίδας. Έχει έκταση περίπου 40 τετραγωνικά χιλιόμετρα και τη διαρρέει ο ποταμός Λήλας. Η πεδιάδα βρέχεται από τον νότιο ευβοϊκό κόλπο και ένα μικρό μέρος της από το βόρειο. Η πεδιάδα είναι πολύ εύφορη, γνωστή για την καλλιέργεια του αμπελιού. Παρ' όλ' αυτά, τις τελευταίες δεκαετίες, η αγροτική χρήση των Ληλαντίων πεδίων έχει δώσει σε μεγάλο βαθμό τη θέση της στην οικιστική ανάπτυξη και στην εκμετάλλευση του χώματος για την κατασκευή κεραμιδιών. Διοικητικά, τα όρια της πεδιάδας σχεδόν ταυτίζονται με τα όρια του πρώην δήμου Ληλαντίων, ο οποίος ανήκει μετά το πρόγραμμα Καλλικράτης στον δήμο Χαλκιδέων.

 Η περιοχή κατοικείται επί χιλιετίες. Στην περιοχή Μάνικα, πέντε χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Χαλκίδας, ανακαλύφθηκε το 1900 προϊστορικός οικισμός και νεκροταφείο της Πρώιμης Εποχής του Χαλκού (3000-1900 π.Χ.). Στην παραλία Λευκαντί έχει ανακαλυφθεί ιερό του 9ου αιώνα π.Χ., με πλούσια ευρήματα, ενώ στην Ξηρόπολη υπήρχε οικισμός ο οποίος άκμασε τους υστεροελλαδικούς και υπομυκηναϊκούς χρόνους. Το Ληλάντιο πεδίο ήταν το μήλο της έριδος ανάμεσα στην αρχαία Χαλκίδα και την αρχαία Ερέτρια, με αποτέλεσμα στα τέλη του 8ου αιώνα π.Χ. να ξεσπάσει πόλεμος ανάμεσα στις δύο πόλεις, και οι δύο τότε στο απόγειο της δύναμής τους. Σύμφωνα με το Θουκυδίδη, ο Ληλάντιος πόλεμος ήταν ο μόνος ανάμεσα στον Τρωικό πόλεμο και τους Περσικούς πολέμους στον οποίο συμμετείχαν συμμαχίες πόλεων παρά μεμονωμένες πόλεις. Ο πόλεμος ήταν αμφίρροπος και προκάλεσε τεράστιες καταστροφές στις δύο πόλεις και τις οδήγησε τελικά στην παρακμή. Η περιοχή συνέχισε να κατοικείται κατά τη διάρκεια των Βυζαντινών και Ενετικών χρόνων. Από την Ενετοκρατία χρονολογούνται οι δύο πύργοι του Μύτικα και ο πύργος του Βασιλικού, όπως και το κάστρο πάνω από τα Φύλλα, το οποίο κατασκεύασε ο Ιταλός τυχοδιώκτης Λικάριο, ο οποίος κατέλαβε για λογαριασμό των Βυζαντινών μεγάλο μέρος της Εύβοιας τον 13ο αιώνα. Το 1470 το Ληλάντιο πεδίο, όπως και η υπόλοιπη Εύβοια, πέρασε στην κατοχή των Οθωμανών και από το 1830 είναι τμήμα της ανεξάρτητης Ελλάδας. Από το χωριό Φύλλα καταγόταν ο Ανδρέας Μιαούλης, ναύαρχος του ελληνικού στόλου κατά την επανάσταση του 1821. Η αγροτική παραγωγή παρέμεινε η κύρια απασχόληση των κατοίκων της περιοχής μέχρι τη δεκαετία του 1960, όταν ανοίγουν στα Ληλάντια πεδία εργοστάσια, ενώ στο παραλιακό μέτωπο κατασκευάζονται παραθεριστικές κατοικίες, λόγω της μικρής απόστασης από τη Χαλκίδα και την Αθήνα, οι οποίες τις επόμενες δεκαετίες κατασκευάζονται ακόμη και μέσα στο δέλτα του Λήλα, στενεύοντας το πλάτος της κοίτης μέχρι και στο ένα τρίτο του αρχικού πλάτους. Ο πληθυσμός της δημοτικής ενότητας Ληλαντίων αυξήθηκε από 8.461 κατοίκους το 1961 σε 16.994 το 2011. Παράλληλα, με την ανάπτυξη της κεραμοποιίας πέρα από τα πλαίσια των οικογενειακών βιοτεχνιών με τη κατασκευή μεγάλων βιομηχανικών μονάδων με τις παράνομες χωματοληψίες και την ανεξέλεγκτη πώληση χώματος χάθηκε καλλιεργήσιμη γη. Συνεχίζουν όμως να υπάρχουν μικρές αμπελουργικές μονάδες.
Πλατανιά Δράμας

Η Πλατανιά είναι χωριό που ανήκει στον Νομό Δράμας και αποτελεί σήμερα ένα από τα τοπικά διαμερίσματα του Δήμου Παρανεστίου. Βρίσκεται 25 χιλιόμετρα ανατολικά της Δράμας προς Ξάνθη. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει πληθυσμό 686 κατοίκων. Η τούρκικη ονομασία του χωριού ήταν "Κιουζλούκιοϊ" - που στα ελληνικά σημαίνει χωριό ανήλιαγο- και αντικαταστάθηκε το 1928 από την Ελληνική Κυβέρνηση με το όνομα Πλατανιά,γιατί ο τότε γραμματέας της κοινότητας Γιώργος Κουσίδης καταγόταν από τα Πλάτανα της Τραπεζούντας.Η δημοτική κοινότητα Πλατανιάς, που περιλαμβάνει και τους οικισμούς Θαμνωτό, Μαυροκορδάτος, Πελεκητή και Πρινόλοφος, το 2021 είχε πληθυσμό 293 κατοίκους.

 Στα τέλη του 19ου αιώνα η Πλατανιά ήταν χωριό στο καζά της Δράμας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Σύμφωνα με τις στατιστικές του Βασίλη Καντσόφ («Μακεδονία, Εθνογραφία και Στατιστική») μέχρι το 1900, η Πλατανιά είχε 900 κατοίκους, όλοι Τούρκοι. Μετά τον Δεύτερο Βαλκανικό πόλεμο προσαρτήθηκε στην Ελλάδα. Πριν φτάσουν οι πρόσφυγες το 1922-1924, οι Έλληνες κάτοικοι του χωριού ήταν Ηπειρώτες που ήρθαν στο Κιουζλούκιοϊ, πριν και μετά την απελευθέρωση της Δράμας το 1913. Οι πρώτοι πρόσφυγες έφτασαν στην Πλατανιά το 1922 και ήταν οι ταλαιπωρημένοι από κακουχίες Μικρασιάτες. Μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1923, όλοι οι Τούρκοι έφυγαν στην Τουρκία με όλα τα υπάρχοντά τους φορτωμένα σε κάρα και Έλληνες πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν στο χωριό. Ενάμισι-δύο χρόνια αγότερα, έφτασαν στην Πλατανιά οι Πόντιοι και οι Θρακιώτες. Το 1928 το χωριό μετονομάστηκε σε Πλατανιά. Μέχρι τότε το χωριό ήταν απόλυτα προσφυγικό με 238 οικογένειες και συνολικά 1.010 άτομα. [[Κατηγορία:Δήμος Παρανεστίου]
Υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών

Το Υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών ιδρύθηκε τον Νοέμβριο του 2016 από την κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα. Πρώτος υπουργός υπήρξε ο Χρήστος Σπίρτζης. Στις 27 Ιουνίου 2023 με την Κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη 2023 ορκίζονται Υπουργός ο Χρήστος Σταϊκούρας και Υφυπουργοί οι Χριστίνα Αλεξοπούλου και Νίκος Ταχιάος

 Στις 3 Αυγούστου 1976 με τον Ν. 400/1976 το Υπουργείο Μεταφορών και Επικοινωνιών μετονομάστηκε σε Υπουργείο Συγκοινωνιών. Στις 26 Ιουλίου 1985 με τον Ν. 1558/1985 το Υπουργείο Συγκοινωνιών μετονομάστηκε σε Υπουργείο Μεταφορών και Επικοινωνιών. Στις 7 Οκτωβρίου 2009 με την απόφαση 2876/7.10.2009 του Πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου το Υπουργείο Μεταφορών και Επικοινωνιών μετονομάστηκε Υπουργείο Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων και στις 5 Νοεμβρίου 2009 με το Π.Δ. 189/2009, υπήχθησαν σε αυτό υπηρεσίες σχετικές με τα δημόσια έργα του πρώην Υπουργείου Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων (το οποίο στις 7 Οκτωβρίου 2009 με την ίδια ως άνω απόφαση του Πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου είχε μετονομαστεί σε Υπουργείο Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής). Στις 21 Ιουνίου 2012 με το Π.Δ. 85/2012, μετά από πρόταση του Πρωθυπουργού Α. Σαμαρά, το Υπουργείο Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων συγχωνεύτηκε στο Υπουργείο Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας, Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων. Στις 24 Ιουνίου 2013, διαλύθηκε το Υπουργείο Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας, Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων, και επανασυστάθηκε το Υπουργείο Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων με την μορφή την οποία είχε έως το 2012. Στις 31 Αυγούστου 2021, η μία θέση υφυπουργού ενισχύθηκε σε δύο υφυπουργούς έναν για κάθε ένα από τα χαρτοφυλάκια Υποδομών και Μεταφορών. Συνοπτικά: Στις αρμοδιότητες του Υπουργείου Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων, μεταξύ άλλων, περιλαμβάνονταν: όλες οι αστικές συγκοινωνίες και υπεραστικές συγκοινωνίες τα ταξί και οι εμπορευματικές μεταφορές η τεχνολογία οχημάτων (προδιαγραφές, Κέντρα Τεχνικού Ελέγχου Οχημάτων (ΚΤΕΟ), πρατήρια υγρών καυσίμων) το ευρωπαϊκό δορυφορικό πρόγραμμα ραδιοπλοήγησης Galileo η οδική ασφάλεια (άδειες οδήγησης, Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας (KOK), point system, ψηφιακός ταχογράφος) τα δημόσια έργα (μέσω της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Έργων) ο Οργανισμός Αντισεισμικού Σχεδιασμού και Προστασίας (ΟΑΣΠ) τα δίκτυα ηλεκτρονικών επικοινωνιών η ραδιοφωνία και η τηλεόραση η διαχείριση του φάσματος συχνοτήτων η πιστοποίηση της ηλεκτρομαγνητικής συμβατότητας προϊόντων οι ραδιοερασιτέχνες (ham radio), τα ραδιοταξί και η ζώνη συχνοτήτων πολιτών (citizen band) η υποστήριξη των τεχνολογιών πληροφορίας και επικοινωνιών (ΤΠΕ) οι ραδιοεπικοινωνίες πλοίων Επίσημη ιστοσελίδα του Υπουργείου Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων
Συζυγία (γραμματική)

Η συζυγία είναι σύνολο ρημάτων που έχουν ιδιαίτερη, χαρακτηριστική κλίση. Στα ελληνικά, ξεχωρίζουν 2 συζυγίες ανάλογα με τη μορφή που έχουν στο α' πρόσωπο του ενεστώτα. Όσα ρήματα κλίνονται με τον ίδιο τρόπο αποτελούν μια συζυγία.

 Στην α' συζυγία ανήκουν τα ρήματα που στο α' πρόσωπο του ενικού αριθμού, στην ενεργητική φωνή τονίζονται στην παραλήγουσα και στην προπαραλήγουσα (δηλαδή -ω), π.χ. "βλέπω",εκλέγομαι. Επίσης, στη συζυγία αυτή ανήκουν τα ρήματα που στο α' πρόσωπο του ενικού αριθμού, στην παθητική φωνή έχουν κατάληξη -ομαι πχ. διορίζομαι, καθαρίζομαι. Στην 2η συζυγία ανήκουν τα ρήματα που στο α' πρόσωπο του ενικού αριθμού,στην ενεργητική φωνή τονίζονται στην λήγουσα (δηλαδή -ώ), π.χ. αγαπώ*. Επίσης, στη συζυγία αυτή ανήκουν τα ρήματα που στο α' πρόσωπο του ενικού αριθμού, στην παθητική φωνή έχουν καταλήξεις -ιέμαι, -ούμαι, -άμαι, π.χ. ξεχνιέμαι, απολογούμαι, φοβάμαι. Στην πρώτη συζυγία υπάρχει μια τάξη, ενώ στη δεύτερη συζυγία υπάρχουν δύο. Στην ενεργητική φωνή η πρώτη τάξη αποτελείται από τα ρήματα που τελειώνουν σε -ώ, -άς, -ά ( π.χ. αγαπ-ώ, αγαπ-άς, αγαπ-ά ) και η δεύτερη τάξη από αυτά που τελειώνουν σε -ώ, -είς, -εί ( π.χ. λαλ-ώ, λαλ-είς, λαλ-εί ). Στην παθητική φωνή τα ρήματα της πρώτης τάξης τελειώνουν σε -ιέμαι, -ιέσαι, -ιέται (π.χ. ξεχν-ιέμαι,ξεχν-ιέσαι, ξεχν-ιέται) και της δεύτερης τάξης τελειώνουν σε -ούμαι (-άμαι), -είσαι,-είται (ασκ-ούμαι, ασκ-είσαι, ασκ-είται).
Μαινάς ορχούμενη

Η Μαινάς ορχούμενη είναι γλυπτό του Σκόπα, που χρονολογείται στο 330 π.Χ. και είναι γνωστό από μεταγενέστερο μαρμάρινο αντίγραφο που φυλάσσεται στις Κρατικές Συλλογές Έργων Τέχνης (Staatliche Kunstsammlungen) στη Δρέσδη.

 Το γλυπτό εικονίζει μια Μαινάδα σε εκστατικό χωρό. Το αντίγραφο της Δρέσδης διατηρεί τα βασικά χαρακτηριστικά του έργου, φέρει όμως πολλαπλές ζημιές. Το κορμί γεμάτο ένταση λυγίζει από την μέση και πάνω προς τα πίσω, με το κεφάλι σταμμένο στα αριστερά. Η όλη σύνθεση σχηματίζει ένα τόξο που ξεκινά από το δεξί πόδι, διαπερνά όλο το σώμα και καταλήγει στο βλέμμα, το οποίο συνεχίζει την τροχιά στο άπειρο. Andreas Linfert, Von Polyklet zu Lysipp. Polyklets Schule und ihr Verhältnis zu Skopas v. Paros, Diss, Friburgo 1965. Andrew F. Stewart, Skopas of Paros. Noyes Pr., Park Ridge, New York 1977. ISBN 0-8155-5051-0 Gisela M. A. Richter, L'arte greca, Torino, Einaudi, 1969. Ranuccio Bianchi Bandinelli; Enrico Paribeni, L'arte dell'antichità classica. Grecia, Torino, UTET Libreria, 1986. ISBN 88-7750-183-9. Giuliano A., Storia dell'arte greca, Carocci, Roma 1998 ISBN 88-430-1096-4 Pierluigi De Vecchi ed Elda Cerchiari, I tempi dell'arte, volume 1, Bompiani, Milano 1999. ISBN 88-451-7107-8 Φωτογραφία του γλυπτού
Γιάκοπο ντα Μοντανιάνα

Ο Γιάκοπο ντα Μοντανιάνα (Jacopo da Montagnana, επίσης γνωστός ως Jacopo Parisato, Μοντανιάνα, περίπου 1440 έως 1443 - Πάδοβα, 20 Απριλίου και 14 Αυγούστου 1499) ήταν Ιταλός ζωγράφος της πρώιμης Αναγέννησης, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε κυρίως στην περιοχή της Πάδοβα.

 Γεννήθηκε στη Μοντανιάνα, αλλά δραστηριοποιήθηκε κυρίως στην Πάδοβα όπου πέθανε. Ήταν μαθητής ή επηρεάστηκε από τον Αντρέα Μαντένια και / ή τον Τζεντίλε Μπελλίνι. Θεωρείται σημαντικός ζωγράφος του Quattrocento στην Πάδοβα. Ήταν ενεργός στη διακόσμηση τοιχογραφιών της Capella Santa Maria degli Angeli στο Palazzo Vescovile της Πάδοβας, που χτίστηκε το 1495 και τοιχογραφήθηκε από τον Jacopo και τον Prospero da Piazzola . Επίσης σύγχρονο στην Πάδοβα εκείνη την εποχή ήταν ο Pietro Calzetta και ο Francesco Bazelieri Κατάλογος Ιταλών ζωγράφων Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Jacopo da Montagnana στο Wikimedia Commons
Οικονομία της Λευκορωσίας

Μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, όλες οι πρώην σοβιετικές δημοκρατίες αντιμετώπισαν μια βαθιά οικονομική κρίση. Ωστόσο, η Λευκορωσία επέλεξε τον δικό της τρόπο να ξεπεράσει αυτήν την κρίση. Μετά την εκλογή του Αλεξάντερ Λουκασένκο το 1994 ως πρώτου Προέδρου της, η χώρα μπήκε στον δρόμο της «σοσιαλιστικής αγοράς» σε αντίθεση με τη στροφή προς τον καπιταλισμό της γειτονικής Ρωσίας. Βάσει αυτής της πολιτικής θεσπίστηκαν διοικητικοί έλεγχοι στις τιμές των προϊόντων και τις συναλλαγματικές ισοτιμίες. Επίσης, επεκτάθηκε το δικαίωμα του κράτους να παρεμβαίνει στη διαχείριση των ιδιωτικών επιχειρήσεων.Ως τμήμα της Σοβιετικής Ένωσης, η Λευκορωσία διέθετε σχετικά καλά αναπτυγμένη βιομηχανική βάση, την οποία διατήρησε και μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ. Η χώρα έχει, επίσης, μια ευρεία γεωργική βάση και ένα υψηλό επίπεδο παιδείας. Μεταξύ των πρώην δημοκρατιών της Σοβιετικής Ένωσης, είχε ένα από τα υψηλότερα πρότυπα διαβίωσης.

 Την περίοδο 1991-1995 όλοι οι τομείς της εθνικής οικονομίας επηρεάστηκαν από τη βαθιά οικονομική κρίση που πυροδότησε η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Αρχικά, το γεγονός αυτό προκάλεσε το τέλος των παραδοσιακών οικονομικών διαδικασιών, απότομη πτώση της οικονομικής ικανότητας των επιχειρήσεων και του πληθυσμού των δημοκρατιών της πρώην Σοβιετικής Ένωσης που ήταν βασικοί καταναλωτές των προϊόντων της Λευκορωσίας, παύση της χρηματοδότησης από τη στρατιωτική δύναμη της Σοβιετικής Ένωσης, κάτι που αντιπροσώπευε σημαντικό μερίδιο στη βιομηχανία της χώρας, κραδασμοί από την απελευθέρωση των τιμών και, πάνω απ΄ όλα, ραγδαία αύξηση των τιμών των πρώτων υλών και των ενεργειακών πόρων. Επιπλέον, η Λευκορωσία, όπως και οι υπόλοιπες δημοκρατίες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, χαρακτηρίστηκε από γενική έλλειψη ετοιμότητας των κρατικών θεσμών και της κοινωνίας ως προς το σύστημα σχέσεων της αγοράς. Η απότομη αύξηση των τιμών των πρώτων υλών και των ενεργειακών πόρων αποκάλυψε την τεχνολογική αδυναμία της οικονομίας. Ταυτόχρονα, η περιορισμένη ανταγωνιστικότητα των τοπικών προϊόντων, νομικοί διακυβερνητικοί περιορισμοί και η απουσία δεξιοτήτων πάνω στο μάρκετινγκ και τη χρηματοοικονομική διαχείριση εμπόδισαν τους οικονομικούς τομείς της χώρας να αντισταθμίσουν την πτώση της πραγματικής ζήτησης στις πρώην παραδοσιακές αγορές μέσω της κατάκτησης νέων εξαγωγικών αγορών.Η τύρφη, ο πιο πολύτιμος ορυκτός πόρος της χώρας, χρησιμοποιείται για καύσιμο και λιπάσμα, καθώς και στη χημική βιομηχανία. Η Λευκορωσία έχει επίσης αποθέματα αργίλου, άμμου, κιμωλίας, δολομίτη, φωσφορώδους άλατος, βραχώδους άλατος και καλίου. Τα δάση καλύπτουν το ένα τρίτο περίπου του εδάφους της χώρας, με αποτέλεσμα η ξυλεία να αποτελεί ένα σημαντικό οικονομικό τομέα.Το πυρηνικό ατύχημα (26 Απριλίου 1986) στον πυρηνικό σταθμό του Τσερνόμπιλ στη γειτονική Ουκρανία είχε καταστροφική επίπτωση στη Λευκορωσία. Ως αποτέλεσμα της απελευθέρωσης της ραδιενέργειας καταστράφηκε η γεωργία σε ένα μεγάλο μέρος της χώρας και πολλά χωριά εγκαταλείφθηκαν. Η επανεγκατάσταση των κατοίκων και τα ιατρικά έξοδα έπληξαν σημαντικά την οικονομία της χώρας.
FIFA 100

Τo FIFA 100 είναι ένας κατάλογος με τους καλύτερους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών που δημιουργήθηκε από τον Πελέ και παρουσιάστηκε σε γκαλά στο Λονδίνο στις 4 Μαρτίου 2004. Αυτή η λίστα, η FIFA 100, περιελάμβανε 50 παίκτες που ήταν ενεργοί κατά την έκδοση της λίστας και 75 βετεράνους ποδοσφαιριστές, περιλαμβανομένου του ίδιου του Πελέ - αλλά δεν περιλάμβανε παίκτες που δεν βρίσκονταν στη ζωή. Η λίστα αρχικά προοριζόταν να περιλαμβάνει μόνο 100 ονόματα, αλλά ο Πελέ δεν κατάφερε να περιορίσει τον αριθμό, ο οποίος έφτασε τελικά τους 125. Η ονομασία FIFA 100 αναφέρεται στους εορτασμούς για τα 100 χρόνια από την ίδρυση της FIFA.

 Ορισμένοι ποδοσφαιρικοί παρατηρητές επέκριναν την επιλογή των συγκεκριμένων ποδοσφαιριστών στον κατάλογο, ισχυριζόμενοι ότι βασίστηκε σε πολιτικά κριτήρια και όχι σε ποδοσφαιρικά.Ο παλαιός συμπαίκτης του Πελέ, Ζέρσον, αντέδρασε στη μη συμπερίληψή του στον κατάλογο με το να σκίσει ένα αντίγραφο του στη διάρκεια βραζιλιάνικης τηλεοπτικής εκπομπής. Οι ποδοσφαιριστές Μάρκο φαν Μπάστεν και Ούβε Ζέελερ αρνήθηκαν να πάρουν μέρος στο έργο για λόγους αρχής. Ο κατάλογος με τους συνολικά 123 άνδρες ποδοσφαιριστές και τις 2 γυναίκες, είναι ο εξής: (*) Ενεργοί ποδοσφαιριστές κατά την είσοδό τους στον κατάλογο . Παίκτες που εξακολουθούν να αγωνίζονται είναι γραμμένοι με πλάγια γράμματα. (†) Παίκτες που απεβίωσαν μετά την είσοδο τους στον κατάλογο.
Τζοβάνι Λεονάρντο ντι Μπόνα

Ο Τζοβάνι Λεονάρντο ντι Μπόνα ή Τζοβάνι Λεονάρντο ντα Κούτρι (ιταλικά: Giovanni Leonardo di Bona ή Giovanni Leonardo da Cutri, 1542 – 1587), είναι επίσης γνωστός και ως Il Puttino (που σημαίνει μικρό παιδί), ήταν Ιταλός δικηγόρος και γκρανμαίτρ στο σκάκι.

 Ο Τζοβάνι Λεονάρντο γεννήθηκε στον Κρότωνα της Καλαβρίας. Σπούδασε νομικά στη Ρώμη. Το 1560, έχασε το σκακιστικό ματς εναντίον του Ρούι Λόπεθ στη Ρώμη. Την περίοδο 1566–1572, ταξίδεψε και έπαιξε σκάκι στη Ρώμη, Γένοβα, Μασσαλία και Μπαρτσελόνα. Είχε παίξει πολλές φορές εναντίον του Πάολο Μπόι στην Ιταλία και οι δύο σκακιστές είχαν θεωρηθεί ως ίσοι σε ισχύ. Ο Τζοβάνι Λεονάρντο κέρδισε το πρώτο γνωστό διεθνές τουρνουά σκακιού στην ιστορία στη Μαδρίτη το 1575, ως εκ τούτου, έγινε ο ισχυρότερος σκακιστής της εποχής. Μετά την επιτυχία του στην Αυλή του Φιλίππου Β΄ της Ισπανίας, ο Λεονάρντο και ο Πάολο Μπόι, ταξίδεψαν, αν και χωριστά, για τη Λισαβόνα, όπου δοκίμασαν τη σκακιστική τους ικανότητα εναντίον του Ιλ Μόρο, τον περίφημο πρωταθλητή σκακιού του βασιλείου του Δον Σεμπάστιαν της Πορτογαλίας. Και οι δύο τους πέτυχαν και πάλι νίκη εναντίον του Ιλ Μόρο, πρώτος ο Τζοβάνι Λεονάρντο και σύντομα ακολούθησε και ο Πάολο Μπόι. Ο βασιλιάς Δον Σεμπάστιαν ήταν παρ' όλα αυτά γενναιόδωρος στις ανταμοιβές του. Έτσι μετά από αυτό το θρίαμβο του Τζοβάνι Λεονάρντο, ο βασιλιάς τον ανακήρυξε "Ιππότη περιπλανητή" (Il Cavaliere errante). Ο Τζιοβάνι Λεονάρντο άφησε στη συνέχεια την Πορτογαλία για να επιστρέψει στην Ιταλία. Εγκαταστάθηκε στη Νάπολη, όπου έγινε γκρανμαίτρ στο σκάκι. Πέθανε το 1587 στο Μπιζινιάνο. «Giovanni Leonardo Di Bona da Cutri (profile & games)». chessgames.com. Ανακτήθηκε στις 12 Μαΐου 2014. Biography (Ιταλικά)
Χεττιτική γλώσσα

Με τον όρο Χεττιτική γλώσσα (επίσης Χιττιτική ή Νεζιτική) εννοούμε την νεκρή πλέον γλώσσα των Χετταίων, ή Χιττιτών, του λαού της χιττιτικής αυτοκρατορίας με επίκεντρο την αρχαία Χαττούσα (σύγχρονο Μπογιαζκιόι) της Ανατολίας (σημερινής Τουρκίας). Η γλώσσα χρησιμοποιείτο από το 1600 περ. Π.Κ.Ε. και προγενέστερα, έως το 1100 Π.Κ.Ε. Νεότερα ευρήματα υποδεικνύουν ότι η Χιττιτική και οι συνδεόμενες γλώσσες συνέχισαν να ομιλούνται λίγους αιώνες μετά το 1100. Η Χιττιτική είναι μία από τις πρωιμότερες επιβεβαιωμένες Ινδοευρωπαϊκές γλώσσες. Οι πρώτοι φιλόλογοι που την μελέτησαν, κυρίως ο Γουόρεν Κάουγκιλ (Warren Cowgill), εξέφρασαν την άποψη ότι θα έπρεπε να ταξινομηθεί ως αδελφή των Ινδοευρωπαϊκών γλωσσών και όχι ως θυγατρική γλώσσα. Ωστόσο, σήμερα οι περισσότεροι ερευνητές θεωρούν την Χιττιτική ως παραδοσιακή θυγατρική γλώσσα της Πρωτοϊνδοευρωπαϊκής, ενώ περαιτέρω μελέτες έδειξαν ότι τα ασυνήθη χαρακτηριστικά της οφείλονται κυρίως σε μεταγενέστερες ανανεώσεις.

 Η λέξη "Χιττίτης" είναι σύγχρονη, και επιλέχθηκε μετά την (αμφισβητούμενη ακόμη) ταύτιση του βασιλείου της Χαττούσας με τους Χιττίτες που αναφέρονται στην Παλαιά Διαθήκη. Σε πολύγλωσσα κείμενα επιγραφών που ανασκάφτηκαν σε αρχαιολογικούς τόπους χιττιτικής προέλευσης, τα εδάφια που είναι γραμμένα στην Χιττιτική ακολουθούν το επίρρημα νεσίλι (ή νασίλι), "(λόγος) της Νεσά", της δεύτερης πρωτεύουσας της αυτοκρατορίας. Σε μία περίπτωση, η επιγραφή είναι Κανισουμνίλι, δηλ. "αυτό που ομιλείται στην Κανές", εναλλακτικό όνομα της ίδιας πόλης. Αν και η Χιττιτική αυτοκρατορία συγκροτείτο από ένα συνονθύλευμα εθνικών ομάδων με γλωσσικές ιδιαιτερότητες, φαίνεται πως η χιττιτική γλώσσα χρησιμοποιείτο στα περισσότερα κοσμικά κείμενα. Αν και οι ακαδημαϊκοί θεωρούν ότι ο όρος Χιττίτες δεν είναι ορθός, αναγνωρίζουν ότι είναι αργά και εν πολλοίς ανώφελο να αλλάξει ο προσδιορισμός σε "Νεζίτες". Σε μία από τις εκδόσεις της Wikipedia, την Ιταλική, ο όρος Χιττίτες έχει αντικατασταθεί από τον όρο Νεζίτες που κρίθηκε καταλληλότερος. (Αγγλικά) [1] (Αγγλικά) Χιττιτική γραμματική (Γερμανικά) Ιστοσελίδα (Αγγλικά) ABZU - a guide to information related to the study of the Ancient Near East on the Web (Αγγλικά) Χιττιτικό λεξικό Bryce, Trevor (1998). The Kingdom of the Hittites, Oxford: Oxford University Press. ISBN 0-19-924010-8. Bryce, Trevor (2002). Life and Society in the Hittite World, Oxford: Oxford University Press. ISBN 0-19-924170-8. Jasanoff, Jay H. (2003). Hittite and the Indo-European Verb, Oxford: Oxford University Press. ISBN 0-19-924905-9. Melchert, H. Craig (1994). Anatolian Historical Phonology, Amsterdam: Rodopi. ISBN 90-5183-697-X.
Τσχότα χάαζρι

Το Τσχότα χάαζρι ή Τσότα χάζρι (छोटा हाज़िरी) ήταν γεύμα που σερβιρόταν σε νοικοκυριά και στρατώνες, ιδιαίτερα στη βόρεια Βρετανική Ινδία, λίγο μετά την αυγή. Στα χρόνια μετά την ανεξαρτησία της Ινδίας, η παράδοση του εν λόγω γεύματος αφανίστηκε, αλλά η φράση επιζεί στα Αγγλοϊνδικά νοικοκυριά, ορισμένα συντάγματα του Ινδικού Στρατού, και σε μερικά δημόσια σχολεία στη χώρα.

 Το 1912, ο εξερευνητής Άουρελ Στάιν έγραψε το ακόλουθο κατά τη διάρκεια μια αποστολή πέρα από τα βουνά του Παστουνιστάν:... 11.30 μ.μ. Επρόκειτο να ξεκινήσω και πάλι την δουλειά των επόμενων ημερών, και μετά από ένα βιαστικό Τσότα χάαζρι το οποίο ο μάγειρας μου θεώρησε ως δείπνο, ήμουν έτοιμος να θέσω τα αποσπάσματα μου σε κίνηση.Το 1947, κατά τη διάρκεια της πολιτικής ολοκλήρωσης των ινδικών πριγκιπικών κρατών, η λέξη "Τσχότα χάζρι" χρησιμοποιήθηκε ως λογοπαίγνιο για να αναφερθεί σε μικρά πριγκιπάτα με ειρωνικό τρόπο.... Πρώτα, μια μικρή επικεφαλίδα, ο Κ. Β. Π. Μενόν επισκέπτεται το κράτος του 'Τσότα Χάζρι'; Μετά, στην Court Circular, την καθημερινή εφημερίδα του Γενικού Κυβερνήτη, δημοσιεύεται μια σύντομη σημείωση, 'Η Υψηλότητά του ο Μαχαραγιάς του Τσότα Χάζρι έφτασε'; Και σύντομα, εμφανίζεται η επικεφαλίδα 'ΤΟ ΤΣΟΤΑ ΧΑΖΡΙ ΣΥΓΧΩΝΕΥΤΗΚΕ'.Το 'Τσότα Χάζρι" ήταν το όνομα ενός άκρου επιτυχημένου αλόγου στις βρετανικές ιπποδρομίες γύρω στα μέσα του εικοστού αιώνα. Chhota Hazri Days: A Dosco's Yatra by Sanjiv Bathla, Rupa & Co., 2010 (ISBN 978-81-291-1694-9). St. Paul's School, Darjeeling Encyclopedia - Chota Hazri Αρχειοθετήθηκε 2018-10-04 στο Wayback Machine.
Αδριάνειο Υδραγωγείο

Το Αδριάνειο Υδραγωγείο στην Αθήνα κατασκευάστηκε από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Αδριανό, και αποπερατώθηκε από τον διάδοχό του, Πίο Αντωνίνο τον 2ο αιώνα μ.χ. με στόχο την ύδρευση της πόλης των Αθηνών από τα βρόχινα νερά της Πεντέλης και της Πάρνηθας. Τμήμα των ερειπίων του μεγαλοπρεπούς Αδριάνειου υδραγωγείου διακρίνονται σήμερα στην Νέα Ιωνία στην συνοικία Ελευθερούπολη, στα όρια με την Καλογρέζα.

 Κατασκευάστηκε στους ρωμαϊκούς χρόνους και ο κύριος λόγος της κατασκευής του ήταν η ανάγκη να υδροδοτηθεί η ρωμαϊκή συνοικία της Αθήνας η οποία περιελάμβανε τον χώρο που καταλαμβάνει σήμερα το πάρκο του Ζαππείου από την βουλή έως και το Καλλιμάρμαρο. Οι εργασίες για την κατασκευή του υδραγωγείου ξεκίνησαν το 134 μ.Χ. και ολοκληρώθηκαν το 140 μ.Χ. Η σήραγγα μήκους 25 χιλιομέτρων που κατασκευάσθηκε ξεκινούσε από την περιοχή του Τατοΐου και μετέφερε το νερό με την βαρύτητα έως και τους πρόποδες του Λυκαβηττού όπου αποθηκευόταν σε λιθόκτιστη δεξαμενή χωρητικότητας 500 περίπου κυβικών μέτρων. Το υδραγωγείο συνέχισε να λειτουργεί μέχρι και στα χρόνια της τουρκοκρατίας, οπότε και καταστράφηκε από τον Χατζή-Aλή Χασεκή. Καθαρίστηκε και ξαναμπήκε σε λειτουργία στους νεώτερους χρόνους από τους δημάρχους Κυριακό και Σούτσο. Αδριάνειο υδραγωγείο Ανδρέας Κορδελλάς· Ηλίας Αγγελόπουλος· Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης (1899). Συνοπτική μελέτη περί υδρεύσεως Αθηνών και Πειραιώς: και προτάσεις περί αναλήψεως της υδρεύσεως Αθηνών, υποβληθείσαι προς τον κύριον επί των εσωτερικών Υπουργόν και τον κύριον Δήμαρχον Αθηναίων. Εν Αθήναις. σελίδες 17-20. Ανακτήθηκε στις 15 Μαρτίου 2012.
Δέκιμος Ιούνιος Σιλανός Τορκουάτος

Ο Δέκιμος Ιούνιος Σιλανός Τορκουάτος, λατιν.: Decimus Junius Silanus Torquatus, (16 μ.Χ – 64 μ.Χ.) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός που έζησε τον 1ο αι.

 Υπηρέτησε ως τακτικός ύπατος το 53 με συνάδελφο τον Κόιντο Χατέριο Αντονίνο. Ο Δέκιμος ήταν ο δεύτερος γιος, που γεννήθηκε από την Aιμιλία Λεπίδα και τον Mάρκο Ιούνιο Σιλανό Τορκουάτο, μέλος των Ιουνίων Σιλανών, γένους της Αρχαίας Ρώμης. Μέσω των γονέων της μητέρας του, της πριγκίπισσας Ιουλίας της Νεότερης και του Λούκιου Αιμιλίου Παύλου, υπάτου το 1 μ.Χ., ο Δέκιμος είχε συγγένεια με τον Αυτοκράτορα Αύγουστο, τη δεύτερη σύζυγό του Σκριβωνία, τον πολιτικό Μάρκο Βιψάνιο Αγρίππα και τον ύπατο Λούκιο Αιμίλιο Λέπιδο Παύλο (αδελφό του Αιμίλιου Λέπιδου, ενός της Τριανδρίας). Ο Δέκιμος νυμφεύτηκε την Ιουλία Αφρικανή το 54 μ.Χ. Η Ιουλία ήταν κόρη του υπάτουου Μάρκου Ιουλίου Αφρικανού. Είχαν μια κόρη, που ονομαζόταν Ιουνία Σιλάνα Τορκουάτα (γενν. 55). Ο Δέκιμος φέρεται να καυχιόταν για την καταγωγή του από τον Αύγουστο, και ως αποτέλεσμα ο Αυτοκράτορας Νέρωνας τον ανάγκασε να αυτοκτονήσει. Junia (gens)
Νικ Νόστρο

Ο Νικ Νόστρο (ιταλικά: Nicola "Nick" Nostro), (21 Απριλίου 1931 - 15 Ιουνίου 2014) ήταν Ιταλός σκηνοθέτης και σεναριογράφος, ο οποίος έγραψε πολλά από τα σενάρια του.

 Γεννημένος στην Gioia Tauro της Καλαβρίας, σπουδάσε λογοτεχνία και στη συνέχεια σπούδασε σκηνοθεσία στην Ακαδημία Δραματικών Τεχνών Σίλβιο ντ' Αμίκο στη Ρώμη. Ξεκίνησε την καριέρα του στον κινηματογράφο ως βοηθός σεναριογράφου και από το 1956, ήταν βοηθός σκηνοθέτη στους Ρομπέρτο Μπιάνκι Μοντέρο και Τζόρτζιο Σιμονέλι. Στη δεκαετία του 1960, σκηνοθέτησε μια σειρά από ταινίες με τα πιο δημοφιλή είδη της εποχής, όπως γουέστερν σπαγγέτι και περιπέτειες. Αποσύρθηκε από την ενεργό δράση στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Ο Νικ Νόστρο στην IMDb (Αγγλικά)
Εθνική Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών των Ηνωμένων Πολιτειών αντιπροσωπεύει τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης που οργανώνει η FIBA. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Αμερικανικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (USA Basketball).

 Ακολουθεί η πορεία της ομάδας των Ηνωμένων Πολιτειών σε Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες: Ακολουθεί η πορεία της ομάδας των Ηνωμένων Πολιτειών σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα: Ακολουθεί η πορεία της ομάδας των Ηνωμένων Πολιτειών σε Πρωταθλήματα Αμερικής: USA, ιστορικό ανά έτος στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά) USA Basketball Αρχειοθετήθηκε 1996-12-19 στο Wayback Machine., επίσημος ιστότοπος. (Αγγλικά)
Τομ Γουλφ

Ο Τόμας Γουέστερμαν Γούλφ (αγγλικά: Thomas "Tom" Westerman Wolf, 17 Νοεμβρίου 1948), είναι Αμερικανός πολιτικός και επιχειρηματίας, που υπηρέτησε ως 47ος Κυβερνήτης της Πενσυλβάνιας από το 2015 έως το 2023. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.Προηγουμένως, υπηρέτησε ως πολιτειακός Υπουργός Εσόδων της Πενσυλβάνιας από το 2007 έως το 2008. Επίσης, έχει εργαστεί ως διευθύνων σύμβουλος (CEO) στην εταιρεία της οικογένειάς του, στην "The Wolf Organization". Εξελέγη στο αξίωμα του Κυβερνήτη της Πενσυλβάνιας, στις κυβερνητικές εκλογές του 2014, με ποσοστό 54.9% έναντι 45.1% του τότε εν ενεργεία Ρεπουμπλικανού Κυβερνήτη Τομ Κόρμπετ, τον οποίο νίκησε. Επανεξελέγη στο αξίωμα, στις κυβερνητικές εκλογές του 2018, με ποσοστό 57.8% έναντι 40.7% του Ρεπουμπλικανού ανθυποψήφιού του.

 Ο Τομ Γουλφ, γεννήθηκε τον Νοέμβριο του 1948 στο Μάουντ Γουλφ της Πενσυλβάνιας (ένα χωριό στο νοτιοανατολικό τμήμα της πολιτείας), όπου και μεγάλωσε. Αποφοίτησε το Λύκειο "The Hill School" στο Πότσταουν (μια περιοχή έξω από την Φιλαδέλφεια) το 1967. Σπούδασε Δημόσια Διοίκηση και Κυβέρνηση στο Κολλέγιο Ντάρτμουθ, απ'όπου έλαβε πτυχίο (BA) το 1972, με διάκριση.Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στην Φιλοσοφία, στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, λαμβάνοντας μεταπτυχιακό δίπλωμα (MPhil) το 1978. Στη συνέχεια, πραγματοποίησε διδακτορικές σπουδές πάνω στην Πολιτική Επιστήμη, στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης (MIT), και έλαβε διδακτορικό δίπλωμα (PhD) το 1981. Προσωπική ζωή Είναι παντρεμένος από το 1975, με την Φράνσις Ντόνελι, με την οποία έχουν αποκτήσει μαζί δύο παιδιά. Είναι μέλος της Επισκοπικής Εκκλησίας.
Ο Μπρανκαλεόνε σταυροφόρος

Η ταινία Ο Μπρανκαλεονέ σταυροφόρος (ιταλ. Brancaleone alle crociate) είναι κωμωδία παραγωγής 1968 σε σκηνοθεσία Μάριο Μονιτσέλι με πρωταγωνιστές τους Βιτόριο Γκάσμαν, Τζίτζι Προϊέτι, Πάολο Βιλάτζο, Στεφάνια Σαντρέλι, Λίνο Τόφολο και Αντόλφο Τσέλι. Η ταινία αποτελεί σίκουελ του Οι γενναίοι του Μπρανκαλεόνε (L'armata Brancaleone) που σκηνοθέτησε ο Μονιτσέλι το 1966.

 Ο Μπρανκαλεόνε (Βιττόριο Γκάσμαν) συνεχίζει τη δράση του, αυτή τη φορά δημιουργία μια νέα ομάδα κουρελήδων, τους οποίους πρόκειται να οδηγήσει στις Σταυροφορίες. Στο δρόμο προς την αναζήτηση του Ιερού Δισκοπότηρου, ο ιππότης ζει μεγάλες συγκινήσεις, σώζει τη ζωή της Πριγκίπισσας των Φράγκων, Μπέρτα (Μπέμπα Λόνκαρ), σώζει επίσης από την πυρά την Τιμπούρτσια ντα Πελότσε (Στεφάνια Σαντρέλι) μια νεαρή κοπέλα που κατηγορείται για μαγεία και χάνει όλους τους συντρόφους. Σίκουελ της ταινίας Οι Γενναίοι του Μπρανκαλεόνε που είχε προβληθεί το 1966. Οι επιρροές του Μονιτσέλι που συνεργάστηκε για μια ακόμη φορά με το δίδυμο Ατζενόρε Ινκρότσι και Φούριο Σκαρπέλι για τη συγγραφή του σεναρίου πηγάζουν από το σινεμά του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν και του Λουίς Μπουνιουέλ, με εμφανείς αναφορές στην Έβδομη Σφραγίδα (Det sjunde inseglet, 1957) του πρώτου και στον Σίμωνα της Ερήμου (Simón del desierto, 1965) του δευτέρου. Η ταινία είχε μικρότερη απήχηση στο κοινό σε σχέση με το Οι Γενναίοι του Μπρανκαλεόνε (L'armata Brancaleone). Ο Μπρανκαλεόνε σταυροφόρος στην IMDb
A Collection of Michael Jackson's Oldies

Το A Collection of Michael Jackson's Oldies είναι απάνθισμα της Motown Records που κυκλοφόρησε το 1972, με τραγούδια του Μάικλ Τζάκσον και των Τζάκσον 5 από το 1969 μέχρι το 1972. Κυκλοφόρησε μόνο στις ΗΠΑ.

 Πλευρά 1I Want You Back (The Corporation) ABC (The Corporation) The Love You Save (The Corporation) 2-4-6-8 (Τζόουνς / Σάβιερ) I'll Be There (Γκόρντι / Γουέστ / Ντάβις / Χάτς) Goin' Back to Indiana (The Corporation) Mama's Pearl (The Corporation) Can I See You in the MorningΠλευρά 2Got to Be There (Βιλλένσκι) Maria (You Were the Only One) (Μπράουν / Γκλόβερ / Γκόρντι / Στόρι) Ain't No Sunshine (Βίθερς) Rockin' Robin (Τόμας) I Wanna Be Where You Are (Βέαρ / Ρος) Shoo-Be-Doo-Be-Doo-Be-Doo Da-Day (Γκόσμπι / Μόι / Γούοντερ) People Make the World Go 'Round (Μπέλλ / Κρίντ) The Greatest Show on Earth (Λάρσον / Μαρκελλίνο) Ben (Μπλάκ / Σάρφ)
Μελουσίνε φον ντερ Σούλενμπουργκ, Δούκισσα του Κένταλ

Η Έρενγκαρντ Μελουσίνε φον ντερ Σούλενμπουργκ, Δούκισσα του Κένταλ (Ehrengard Melusine von der Schulenburg, 25 Δεκεμβρίου 1667 - 10 Μαΐου 1743) ήταν η μακροχρόνια ερωμένη του βασιλιά Γεωργίου Α΄ της Μεγάλης Βρετανίας.

 Γεννήθηκε στο Έμντεν του Μαγδεβούργου. Ήταν κόρη του Βαρώνου Γουσταύου Αδόλφου φον ντερ Σούλενμπουργκ, προϊστάμενος συμβούλιου στο Εκλεκτοράτο του Βρανδεμβούργου και της Πετρονέλε Όντι ντε Σβίνκεν, αδελφή του Κόμη Φρειδερίκου Αχάτιου φον ντερ Σούλενμπουργκ. Το μεσαίο της όνομα μάλλον της δόθηκε σε σχέση με τους μύθους των Μελουσίνε. Όταν ήταν Κυρία Επί των Τιμών στην Εκλεκτορική Πριγκίπισσα Σοφία του Ανόβερου, έγινε ερωμένη του Εκλέκτορα Πρίγκιπα Γεωργίου Λουδοβίκου. Ο Γεώργιος Λουδοβίκος έγινε Εκλέκτορας του Ανόβερου το 1698 και βασιλιάς της Μεγάλης Βρετανίας το 1714. Η Μελουσίνε μετακόμισε μαζί του στην Αγγλία στις 18 Ιουλίου 1716. Τις δόθηκαν οι τίτλοι, Δούκισσα του Μίνστερ, Μαρκησία του Ντανγκάνον, Κόμισσα του Ντανγκάνον και Βαρόνη του Νταντάλκ στην Αριστοκρατία της Ιρλανδίας. Στις 19 Μαρτίου 1719 τις δόθηκαν οι τίτλοι, Δούκισσα του Κένταλ, η Κόμισσα του Φέβερσαμ και Βαρόνη του Γκλάστονμπουρι, στην Αριστοκρατία της Μεγάλης Βρετανίας.Το 1723, ο αυτοκράτορας Κάρολος ΣΤ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, δημιούργησε τον τίτλο Πριγκίπισσα του Έμπερστάϊν. Ο τελευταίος τίτλος τείνει στη θεωρία ότι η Μελουσίνε είχε παντρευτεί τον βασιλιά κρυφά.Η Μελουσίνε με τον Γεώργιο απέκτησε τρία νόθα παιδιά: την Άννα Λουίζα Σοφία φον Σούλενμπουργκ, Κόμισσα του Ντέλιτζ (1692-1773), παντρεύτηκε τον Ερνστ Άουγκουστ Φίλιπ φον ντεμ Μπούσε-Ίπενμπουργκ (διαζύγιο πριν το 1714). την Πετρονίλα Μελουσίνα φον ντερ Σούλενμπουργκ, Κόμισσα του Ουόλσινγκχαμ (1693-1778), παντρεύτηκε τον Φίλιπ Στάνχοουπ, 4ος Κόμης του Τσέστερφιλντ, δεν απέκτησαν παιδιά. την Μαργαρίτα Γερτρούδη φον Οέινχαουζεν (1701-1726), παντρεύτηκε τον Άλμπερχτ Βόλφγκανγκ, Κόμη του Σάουμπουργκ-Λίππε. Απέκτησαν 2 παιδιά.Πέθανε, άγαμη (εκτός αν ο Γεώργιος την είχε παντρευτεί), στις 10 Μαΐου 1743 σε ηλικία 75 ετών.
Νίκος Φιλίππου

Ο Νίκος Φιλίππου (Ιωάννινα, 15 Ιουλίου 1962), είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 2,02 μέτρα αγωνιζόταν ως πάουερ φόργουορντ. Μετά το τέλος της καριέρας του ως καλαθοσφαιριστής δούλεψε ως τιμ μάνατζερ στην Εθνική Ελλάδας Ανδρών.

 Ήταν ένας από τους βασικούς αθλητές της «δυναστείας» του Άρη στην Ελλάδα, αλλά και των τριών φάιναλ φορ στην Ευρώπη (1988, 1989, 1990). Με τον Άρη κέρδισε το πρωτάθλημα το 1983, 1985, 1986, 1987, 1988, 1989, 1990, 1991 και το κύπελλο το 1985, 1987, 1988, 1989, 1990. Στη συνέχεια αγωνίστηκε στον ΠΑΟΚ, με τον οποίο κέρδισε το πρωτάθλημα του 1992 ενώ συμμετείχε στο φάιναλ φορ της Αθήνας το 1993. Με την Εθνική Ελλάδας κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ της Αθήνας το 1987, αν και ένας τραυματισμός δεν τον άφησε να διακριθεί. Πρόλαβε να σημειώσει συνολικά 16 πόντους. Αγωνίστηκε στο Ευρωμπάσκετ 1989 και κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο. Είχε πολύ καλή παρουσία στο Μουντομπάσκετ της Ισπανίας το 1986. Στους 124 αγώνες του ως διεθνής έχει σημειώσει 896 πόντους με μέσο όρο 7,23. Στη θέση του μάνατζερ της Εθνικής Ελλάδος πανηγύρισε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ 2005 και το ασημένιο στο Μουντομπάσκετ 2006. Τον Αύγουστο του 2010 ορίστηκε συντονιστής διευθυντής του Σταδίου Ειρήνης και Φιλίας. Νίκος Φιλίππου, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά). Στον (βιο)ρυθμό του 1987!
Αλιγοί Χανίων

Οι Αλιγοί είναι οικισμός της κοινότητας Στροβλών, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ιναχωρίου, του δήμου Κισσάμου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χανίων, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Σελίνου του νομού Χανίων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

 Οι Αλιγοί είναι ημιορεινός οικισμός στο δυτικό τμήμα του νομού Χανίων. Βρίσκεται στο οροπέδιο της Καντάνου, πάνω στον επαρχιακό δρόμο Στρεβλών-Πλεμενιανών και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 440. Απέχει 55 χλμ. περίπου ΝΔ. των Χανίων (μέσω Καλαθενών). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Πλεμενιανών του νομού Χανίων. Το 1928 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Στροβλών. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Στροβλών και προσαρτήθηκε στον δήμο Ινναχωρίου (Ιναχωρίου). Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ιναχωρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Κισσάμου. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr https://www.haniotika-nea.gr/93337-akoma-pio-omorfoi-oi-aligoi/
Ντέιβ Χάρντινγκ

Ο Ντέιβ Χάρντινγκ (Dave Harding) είναι παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη μεσαία γραμμή και μέλος της Εθνικής Αυστραλίας που συμμετείχε στο Μουντιάλ του 1974 στα γήπεδα της Δυτικής Γερμανίας.

 Ο Χάρντινγκ γεννήθηκε στις 14 Αυγούστου του 1946 στο Λίβερπουλ της Αγγλίας και ξεκίνησε την καριέρα του στην Ρέξαμ. Αργότερα μετανάστευσε στην Αυστραλία όπου συνέχισε την σταδιοδρομία του αρχικά στην Pan Hellenic (την μετέπειτα Ολυμπίκ Σίντνεϊ) και μετέπειτα σε διάφορες ομάδες του αυστραλιανού πρωταθλήματος μέχρι το 1981 όταν και αποσύρθηκε από την ενεργό δράση. Με την Εθνική Αυστραλίας αγωνίστηκε συνολικά 45 φορές πετυχαίνοντας 11 τέρματα.