IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αικατερίνη της Αυστρίας (1420-1493)

Η Αικατερίνη, γερμ. Catherine von Habsburg (1424 - 11 Σεπτεμβρίου 1493) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κόρη του δούκα της Αυστρίας και με τον γάμο της έγινε μαργραβίνα του Μπάντεν-Μπάντεν.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Ερνέστου δούκα της Έσω Αυστρίας και της Κυμπούργκις των Πιαστ, κόρης του Σιεμόβιτ Δ΄ δούκα της Μαζοβίας. Παντρεύτηκε το 1447 τον Κάρολο Α΄ μάργραβο του Μπάντεν-Μπάντεν και είχε τέκνα: Αικατερίνη 1449-1484, παντρεύτηκε τον Γεώργιο Γ΄ κόμη του Βέρντενμπερκ-Ζάργκανς. Kίμμπουργκα 1450-1501, παντρεύτηκε τον Ένγκελμπερτ Β΄ κόμη του Νασσάου & Βιάνντεν. Μαργαρίτα 1452-1495, ηγουμένη στο αββαείο του Λίχτενταλ. Χριστόφορος Α΄ 1453-1527, μάργραβος του Μπάντεν-Μπάντεν. Αλβέρτος 1456-1488, μάργραβος του Μπάντεν-Χάχμπεργκ. Φρειδερίκος Δ΄ 1455-1517, επίσκοπος της Ουτρέχτης. Constant von Wurzbach: Biographisches lexikon des kaiserthums Oesterreich, S. 401 f., K. K. Hof- und Staatsdruckerei, 1860
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1902

Την Κυριακή 17 Νοεμβρίου 1902 πραγματοποιήθηκαν εθνικές βουλευτικές εκλογές, (οι πρώτες εκλογές του 20ού αιώνα), ωστόσο κανένας πολιτικός αρχηγός δεν κατάφερε να εξασφαλίσει την νίκη. Οι δυο μεγάλες παρατάξεις - δηλιγιαννικοί και θεοτοκικοί - ήρθαν ισοδύναμες με 102 βουλευτές η κάθε μία.

 Την επομένη των εκλογών ο πρωθυπουργός Αλέξανδρος Ζαΐμης έσπευσε να παραιτηθεί, και ο βασιλιάς Γεώργιος έκανε δεκτή την παραίτηση, αν και διαφαινόταν το κυβερνητικό αδιέξοδο λόγω της ισοδυναμίας των κομμάτων. Ο βασιλιάς έδωσε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον τότε πρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Σημαντήρα, ο οποίος αρνήθηκε αμέσως, και ο βασιλιάς χρονοτριβούσε προσπαθώντας να βρεί άλλες εναλλακτικές. Τελικά, και ύστερα από τις ταραχές που ξέσπασαν στην Αθήνα, από εξαγριωμένους υποστηρικτές του Δηλιγιάννη (που εν τω μεταξύ ερχόμενος σε συμφωνία με τον Αλέξανδρο Ζαΐμη είχε καταφέρει να κερδίσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία) που έμειναν γνωστές ως «Σανιδικά», ο Θεόδωρος Δηλιγιάννης ανέλαβε την Πρωθυπουργία στις 24 Νοεμβρίου 1902. Εκλογικό Σύστημα: Πλειοψηφικό με στενή (επαρχία) περιφέρεια. Η ψηφοφορία έγινε με σφαιρίδιο Εκλογικός Νόμος: Άρθρα 66 και 68 του Συντάγματος του 1864 - Εκλογικός νόμος ϟΓ΄ του 1864 Εκλογικό Μέσο: Σφαιρίδιο Εκλογικές περιφέρειες: 70 Σύνολο εδρών: 234 Εφημερίδα Σκριπ , φύλλο της 18ης Νοεμβρίου 1902 με κατάλογο εκλεχθέντων βουλευτών [1]
Θολοποτάμι Χίου

Το Θολοποτάμι είναι χωριό και Μαστιχοχώρι της Χίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Ιωνίας του δήμου Χίου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 647 κατοίκους.

 Το Θολοποτάμι βρίσκεται στο νότιο τμήμα του νησιού και απέχει 12 χιλιόμετρα από την πόλη της Χίου. Η τοπική κοινότητα Θολοποταμίου περιλαμβάνει και τον μικρό οικισμό Σκλαβιά. Το Θολοποτάμι είναι χτισμένο στην πλαγιά του βουνού Προφήτης Ηλίας, σε υψόμετρο 300 μέτρων. Από την ανατολική του πλευρά διακρίνονται τα παράλια της Μικράς Ασίας. Στα όρια του χωριού βρίσκονται και τα «Θεόκτιστα», τα οποία είναι απομεινάρια πελασγικών τειχών. Το χωριό διαθέτει πολλές πηγές και πλατάνια.Το χωριό επίσης έχει πολλές εκκλησίες κάποιες από αυτές είναι η Παναγία ,ο Άγιος Παντελεήμονας ,ο Άγιος Νικόλαος ,ο Άγιος Πέτρος ,η Ευαγγελίστρια κ.α. Η ίδρυση του χωριού χρονολογείται από τον 12ο αιώνα. Η ονομασία του προήλθε από μία καθίζηση η οποία έλαβε χώρα στην περιοχή Ράγα και είχε ως αποτέλεσμα να αναβλύσει νερό, το οποίο έρρεε για μεγάλο χρονικό διάστημα. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, η πρώτη ονομασία του χωριού ήταν Μάνη, καθώς ο πρώτος κάτοικός του είχε καταγωγή από την ομώνυμη περιοχή της Πελοποννήσου. Σύμφωνα με εκτιμήσεις των Ζαν ντε Τεβενό (1655) και Βιτσέντζο Κορονέλι (1696) στο β΄ μισό του 17ου αιώνα το Θολοποτάμι διέθετε 150-300 κατοίκους. Κατά τη σφαγή της Χίου από τους Τούρκους το 1822, υποστηρίζεται πως οι περισσότεροι κάτοικοι του χωριού εξοντώθηκαν, ενώ στις αρχές του 1828 εγκαταστάθηκαν προσωρινά στο Θολοποτάμι ελληνικές δυνάμεις στο πλαίσιο της εκστρατείας της Χίου υπό τον Κάρολο Φαβιέρο. Τον οικισμό επισκέφθηκε το 1888 ο Γάλλος περιηγητής Γκαστόν Ντεσάν. Η πολυβραβευμένη κινηματογραφική ταινία του Χιώτη σκηνοθέτη Δήμου Αβδελιώδη με τίτλο «Η εαρινή σύναξις των αγροφυλάκων» έχει ως θέμα την (κατά εποχές του έτους) αποτυχία 4 αγροφυλάκων που διορίζονται στη θέση του αγροφύλακα με έδρα το Θολοποτάμι. Χίος, Τουριστικός Οδηγός, εκδόσεις Καμπανά. Εκπολιτιστικό σωματείο Θολοποταμίου «Αναγέννηση» Chiosonline.gr Αρχειοθετήθηκε 2008-02-28 στο Wayback Machine.
Λετίσια Καλντερόν

Η Κάρμεν Λετίσια Καλντερόν (Carmen Leticia Calderón León, 15 Ιουλίου 1968 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός.Σπούδασε ηθοποιία στην Televisa Educational Training Centre. Συμμετείχε σε πολλά θεατρικά έργα και τηλενουβέλες. Η καριέρα της εκτοξεύτηκε στα ύψη το 1997 με τον πρωταγωνιστικό της ρόλο στη σειρά Εσμεράλντα, η οποία προβλήθηκε σε περισσότερες από 120 χώρες και αποτέλεσε τηλεοπτικό φαινόμενο σπάζοντας πολλαπλά ρεκόρ τηλεθέασης, ιδίως στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, της Ασίας και της Λατινικής Αμερικής.

 Chispita - 1982 Bianca Vidal - 1982 Amalia Batista - 1983, ως Λετίσια Principessa - 1984, ως Βίκι El ángel caído - 1985 Monte calvario - 1986, ως Τέρε El camino secreto - 1986, ως Άλμα Tal como somos - 1987, ως Μέτσε La indomable - 1987, ως Μαρία Φερνάντα Βιγιαλπάντο Tal como somos - 1987/88, ως Μαργαρίτα Σισνέρος La casa al final de la calle - 1989, ως Τέρεσα Αλταμιράνο Νάχερα Hora marcada - 1990, ως Λουσία, Επεισόδιο: "El taxi" Yo compro esa mujer - 1990, ως Άνα Κριστίνα Μόντες ντε Όκα Valeria y Maximiliano - 1991, ως Βαλέρια Λαντέρο ντε Ρίβα Noches de ronda - 1992, ως Ροσίτα (Ταινία) Entre la vida y la muerte - 1993, ως Σουσάνα Τρέχος Mujer, casos de la vida real - 1994, (Επεισόδια 2) Prisionera de amor - 1994, ως Κονσουέλο Lazos de amor - 1995 La antorcha encendida - 1996, ως Τερέσα ντε Μουνίζ Esmeralda - 1997, ως Εσμεράλδα Ροσάλες/Εσμεράλδα Πενιαρρεάλ ντε Βελάσκο Angelito mío - 1998, (Ταινία) El diario de Daniela - 1999, ως Λεςονόρ ντε Μονρόι Laberintos de pasión - 1999, ως Χουλιέτα Βαλντεράμα Cuento de Navidad - 1999, ως Το πνεύμα των Χριστουγέννων Amor real - 2003, ως Χάνα ντε λα Κορκουέρα Heridas de amor - 2006, ως Φερνάντα ντε Αραγόν (νεαρή) Plaza Sésamo - 2006, ως Δρ. Λέτι, Επεισόδιο: "Me da pena" (Σεζόν:10, Επεισόδιο:15) Hoy - 2006/07, ως Παρουσιάστρια Mujeres asesinas - 2008, ως Σόνια ντε Κεβέδο, Επεισόδιο: "Σόνια, Η άκαρδη" (Σεζόν:1, Επεισόδιο:1) Plaza Sésamo: Los monstruos feos más bellos - 2008, ως Λέτι (Ταινία) En nombre del amor - 2008/09, ως Καρλότα Εσπινόσα ντε λος Μοντέρος La fuerza del destino - 2011, ως Αλίσια Βιγιαγόμες (Επεισόδια 6) Amor bravío - 2012, ως Ισαδόρα Γκονσάλες χηρ. ντε Λασκάνο A que no me dejas - 2015, ως Ινές Ουρούτια ντε Μουρά Mujeres de negro - 2016, ως Ιρένε Παλασουέλος Juntos el corazón nunca se equivoca - ,2019 ως Έλσα Ρεϊνόσο Βάργας Soltero con hijas - 2020, ως Καρμίνα Ρίος ντε Μοντέρο Imperio de mentiras - 2020/21, ως Βικτόρια Ρόμπλες ντε Καντού. Λετίσια Καλντερόν στην IMDb
Νάσουα

Η Νάσουα (αγγλ. Nashua) είναι μια πόλη στην κομητεία Χίλσμπορο (Hillsborough) του Νιου Χάμσαϊρ στις Ηνωμένες Πολιτείες. Από την απογραφή του 2010, η Νάσουα είχε συνολικό πληθυσμό 86.494 κατοίκων, καθιστώντας τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στην πολιτεία μετά το Μάντσεστερ. Από το 2016 ο πληθυσμός είχε αυξηθεί σε περίπου 87.882 κατοίκους. Χτισμένο γύρω από την πλέον απομακρυσμένη κλωστοϋφαντουργία, τις τελευταίες δεκαετίες έχει σαρωθεί στην οικονομική ανάπτυξη του νότιου Νιου Χάμσαϊρ, ως τμήμα της περιοχής της Βοστόνης. Η Νάσουα ονομάστηκε δύο φορές ως «Καλύτερο μέρος για να ζήσεις στην Αμερική» στις ετήσιες έρευνες του περιοδικού Money. Είναι η μόνη πόλη που έλαβε την πρώτη θέση στην κατάταξη δύο φορές - το 1987 και το 1998.

 Η Νάσουα βρίσκεται στη νοτιοανατολική περιοχή Χίλσμπορο στις 42 ° 45'04 "N 71 ° 28'51" Δ (42.751038, -71.480817). Συνορεύει νότια με την κομητεία Middlesex της Μασαχουσέτης. Σύμφωνα με το Γραφείο Απογραφής Ηνωμένων Πολιτειών, η πόλη έχει συνολική έκταση 82,6 τ.χλμ., εκ των οποίων τα 79,9 χλμ. Το νερό, περιλαμβάνει το 3,25% της πόλης. Το ανατολικό όριο της Νάσουα σχηματίζεται από τον ποταμό Merrimack και η πόλη περιλαμβάνεται από τον ποταμό Νάσουα και το Brook Salmon, τους παραπόταμους του Merrimack. Το Pennichuck Brook αποτελεί το βόρειο όριο της πόλης. Το υψηλότερο σημείο της Νάσουα είναι ο λόφος Gilboa στο νότιο τμήμα της πόλης, σε υψόμετρο 130 μ. Η πόλη συνορεύει στα ανατολικά με τον ποταμό Merrimack, απέναντι από τον οποίο βρίσκεται η πόλη Χούντσον, στη Νέα Χάμπσφιρ. Η Νάσουα έχει ένα υγρό ηπειρωτικό κλίμα τεσσάρων εποχών (Köppen Dfb), με μακρινούς, κρύους, χιονισμένους χειμώνες και πολύ ζεστά και κάπως υγρά καλοκαίρια. Η άνοιξη και το φθινόπωρο είναι σχετικά σύντομες μεταβατικές εποχές. Η μηνιαία μέση ημερήσια θερμοκρασία κυμαίνεται από -5,2°C τον Ιανουάριο έως 21,6°C τον Ιούλιο. Κατά μέσο όρο, υπάρχουν 9,4 ημέρες υψηλών θερμοκρασιών 32°C και 8,7 ημέρες χαμηλότερων θερμοκρασιών από -18°C. Οι χιονοπτώσεις, οι βαρύτερες από τις οποίες συνήθως οφείλονται στον βορειοανατολικό υπερτροπικό κυκλώνα, έχουν κατά μέσο όρο περίπου 140 εκατοστά ανά εποχή, αλλά μπορούν να διαφέρουν σημαντικά από έτος σε έτος. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Nashua, New Hampshire στο Wikimedia Commons
Εκτροχιασμός τρένου στη Νεβάδα (1939)

Ο εκτροχιασμός της αμαξοστοιχίας «Πόλη του Σαν Φρανσίσκο» (City of San Francisco) ήταν σιδηροδρομικό δυστύχημα που συνέβη στις 12 Αυγούστου του 1939, έξω από την πόλη - φάντασμα του Χάρνεϊ της Νεβάδα των Η.Π.Α., σκοτώνοντας 24 άτομα και τραυματίζοντας άλλα 121.Ο εκτροχιασμός προκλήθηκε από σαμποτάζ των σιδηροτροχιών αλλά, παρά τις έρευνες της Αστυνομίας και τις προσφορές αμοιβής για την σύλληψη των δραστών, το δυστύχημα δεν διαλευκάνθηκε ποτέ.

 Η Πόλη του Σαν Φρανσίσκο ήταν μια δια - πολιτειακή επιβατική αμαξοστοιχία, που εκτελούσε δρομολόγια από το Όκλαντ της Καλιφόρνια στο Σικάγο του Ιλινόι. Την γραμμή διαχειρίζονταν από κοινού τρεις σιδηροδρομικές εταιρείες, ενώ το τμήμα της πολιτείας της Νεβάδα διαχειριζόταν η Σιδηροδρομική Εταιρεία του Νοτίου Ειρηνικού. Η αμαξοστοιχία κατευθυνόμενη προς το Όκλαντ και έχοντας αναπτύξει ταχύτητα, λόγω καθυστέρησης στο χρονοδιάγραμμα, χτύπησε στις 21:33 σε ένα κομμάτι ράγας που όπως αποδείχτηκε είχε σκόπιμα και με δόλο μετακινηθεί από την θέση του, και εκτροχιάστηκε τη στιγμή που διέσχιζε την στροφή μιας γέφυρας του ποταμού Χούμπολτ στη βόρεια Νεβάδα. Ο μηχανοδηγός ειδοποίησε πρώτος τις Αρχές για το δυστύχημα, ενώ οι πρώτες βοήθειες προσφέρθηκαν από τους κατοίκους των κοντινών χωριών. Οι τραυματίες ωστόσο δεν δέχτηκαν επαγγελματικές ιατρικές φροντίδες παρά μόνο το πρωί της επόμενης ημέρας όταν μια αμαξοστοιχία διάσωσης τους παρέλαβε και τους μετέφερε στο κοντινότερο νοσοκομείο. Οι γραμμές ήταν εκτός λειτουργίας για πολλούς μήνες ενώ οι σιδηροδρομικές μεταφορές γίνονταν από τις γραμμές της Σιδηροδρομικής Εταιρείας του Νοτίου Ειρηνικού. Πέντε βαγόνια του τρένου (SF 601 Presidio (καφετέρια 32 θέσεων - βαγόνι κουζίνας), SF-602Mission Dolores (βαγόνι 72 θέσεων), SF-701 Embarcadero (κοιτώνας-μπουφέ-σαλόνι ), και δύο κλινάμαξες, Twin Peaks και Chinatown) καταστράφηκαν ολοσχερώς. Τις επόμενες μέρες, δύτες ανακάλυψαν πεταμένα εργαλεία στον ποταμό Χούμπολντ, επιβεβαιώνοντας την πιθανότητα σαμποτάζ. Η αμοιβή για πληροφορίες που θα οδηγούσαν στη σύλληψη των σαμποτέρ ήταν 5.000 δολ. που ανέβηκε στα 10.000 δολάρια αργότερα, πλήθος άστεγων, περιπλανώμενων εργατών, και μεταναστών σύρθηκαν σε ανάκριση αλλά οι έρευνες δεν οδήγησαν πουθενά.Τα Μέσα Ενημέρωσης της εποχής ανέπτυξαν διάφορες θεωρίες για τα αίτια του δυστυχήματος, παράλληλα με την επίσημη άποψη της εταιρείας για το σαμποτάζ . Το δυστύχημα προήλθε λόγω της μεγάλης ταχύτητας που αναγκάστηκε να αναπτύξει ο μηχανοδηγός - για να καλύψει το χρονοδιάγραμμα της εταιρείας. Σύμφωνα με συνεντεύξεις επιβατών, πολλοί ήταν αυτοί που είχαν ανησυχήσει από την υπερβολική ταχύτητα - 140 χλμ. με την οποία το τρένο έμπαινε στη στροφή. Ωστόσο, τόσο η θέση της εταιρείας όσο και του FBI παρέμενε αμετάβλητη, φέρνοντας σαν επιχειρήματα την μετακίνηση των κομματιών της σιδηροτροχιάς και την παράκαμψη των κυκλωμάτων τροχιάς.Μέχρι σήμερα, το δυστύχημα παραμένει το φονικότερο σιδηροδρομικό δυστύχημα της Νεβάδα, ενώ οι δράστες δεν ανακαλύφθηκαν ποτέ. Το 1995 έγινε ένας παρόμοιος εκτροχιασμός στην Αριζόνα, ο οποίος έμεινε άλυτος. Βίντεο στο YouTube
Γκαργκόιλ

To γκαργκόιλ (gargoyle) είναι αρχιτεκτονική κατασκευή που έχει σχεδιαστεί σε στυλ γκροτέσκο στα πλευρά ενός κτηρίου, η οποία αποτρέπει το νερό της βροχής να έλθει σε επαφή με την φέρουσα τοιχοποιία με αποτέλεσμα την προστασία του οικοδομήματος από την υγρασία και την διάβρωση. Συνήθως πρόκειται για άγαλμα με φιγούρα επιμήκη ενός φανταστικού ζώου, η οποία είναι κενή και συνδέεται με σωληνώσεις με το κτήριο από όπου κυλά το νερό της βροχής, το οποίο κατόπιν εκτοξεύεται μακριά από τα πλευρά του κτηρίου από το ανοικτό στόμα του αγάλματος.

 Υπάρχουν αρκετές εκδοχές για την προέλευση της λέξης. Προέρχεται από την γαλλική λέξη gargouille, η οποία σημαίνει λαιμός ή οισοφάγος και από το ρήμα gargariser που σημαίνει γαργάρα. Προέρχεται από την λατινικές λέξεις gurgulio, gula, gargula, των οποίων η ρίζα αντιπροσωπεύει το θόρυβο του γάργαρου νερού. Προέρχεται από την Ιταλική φράση gronda sporgente που σημαίνει «προεξέχουσα υδρορροή.» Στην αρχαία αιγυπτιακή αρχιτεκτονική υπάρχουν γκαρκόιλ με την μορφή κεφαλής λιονταριού. Παρόμοιες κατασκευές από μάρμαρο ή τερακότα υπάρχουν και στους αρχαίους Ελληνικούς ναούς. Παράδειγμα οι λεοντοκέφαλες υδροροές στον ναό του Δία στην αρχαία Ολυμπία. Επίσης κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους συναντάμε ζωόμορφες υδρορροές στα διάφορα δημόσια κτήρια. Κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους μεγάλα κτήρια καθώς και πολλοί καθεδρικοί ναοί τοποθετούσαν γκαρκόιλ με τα σπουδαιότερα τα γκαργκόιλ της Παναγίας των Παρισίων. Η χρησιμότητά τους ήταν να μεταδώσουν στους αναλφάβητους χωρικούς της εποχής εκείνης την έννοια του κακού μέσω της γκροτέσκο φιγούρας καθώς και να διώξουν μακριά τα κακά πνεύματα τα οποία επιβουλεύονταν το ναό και το κακό να κρατηθεί μακριά από τους τοίχους της εκκλησίας, σύμφωνα πάντα με την λαϊκή αντίληψη της εποχής.Εδώ έρχεται και ο γαλλικός θρύλος της Καθολικής Εκκλησίας του Αγίου Ρωμανού της Ρουέν. Ήταν επίσκοπος της Ρουέν την εποχή του βασιλέα Clotaire ΙΙ της Μεροβίγγειας δυναστείας. Τότε λέγεται πως στην περιοχή της Ρουέν ένας φτερωτός δράκος που τον ονόμαζαν Gargouille έβγαζε φωτιές από το στόμα και κατέστρεφε τις σοδειές και σκότωνε τους χωρικούς. Ο Άγιος Ρωμανός τότε με την βοήθεια ενός καταδίκου μπόρεσε και τον αιχμαλώτισε και τον μετέφερε στην πλατεία της πόλης όπου και έβαλαν τον δράκο στην πυρά. Μόνο το κεφάλι του δεν μπόρεσε να καεί εξαιτίας της πύρινης ανάσας του. Η κεφαλή του στη συνέχεια τοποθετήθηκε στους τοίχους του νεόκτιστου καθεδρικού για να τρομάζει τα κακά πνεύματα.
Κάστρο της Κοπεγχάγης

Το Κάστρο της Κοπεγχάγης (δανικά: Københavns Slot) ήταν κάστρο στο Σλότσχολμεν, στην Κοπεγχάγη της Δανίας. Κτίστηκε στα τέλη του 14ου αι., στη θέση του σημερινού Ανακτόρου Κρίστιανσμποργκ.

 Το 1167, ο επίσκοπος Άμπσαλον (π. 1128–1201) ίδρυσε ένα φρούριο στη νησίδα Σλότσχολμεν στο λιμάνι της Κοπεγχάγης. Αποτελείτο από μία αυλή με πολλά κτίρια και περιβαλλόταν από τοίχο για προστασία. Κατά τα χρόνια μετά την κατεδάφιση του κάστρου του επισκόπου Άμπσαλον από τη Χανσεατική Ένωση το 1369, τα ερείπια στο νησί καλύφθηκαν με χωματουργικά έργα, επάνω στα οποία κτίστηκε το νέο οχυρό, το κάστρο της Κοπεγχάγης. Το 1343 ο βασιλιάς Βάλντεμαρ Δ΄ ανέλαβε το κάστρο του Άμπσαλον, αλλά μετά το τέλος του το 1375 το δικαίωμα στην ιδιοκτησία επέστρεψε στην επισκοπή Ρόσκιλντε.Το κάστρο είχε εξωτερικό τείχο (κορτίνα) και περιβαλλόταν από μία τάφρο, που είχε εσωτερική διάμετρο περίπου 50 μέτρα και με έναν μεγάλο, συμπαγή πύργο ως πύλη εισόδου. Το κάστρο ήταν ακόμα ιδιοκτησία του επισκόπου τού Ρόσκιλντε, μέχρι που ο βασιλιάς Έρικ της Πομερανίας σφετερίστηκε τα δικαιώματα του κάστρου το 1417. Η Χανσεατική Ένωση επιτέθηκε στο κάστρο στον βομβαρδισμό της Κοπεγχάγης κατά τη διάρκεια του Δανο-Χανσεατικού Πολέμου (1426–1435). Η επίθεση καταπολεμήθηκε το 1428 από τη βασίλισσα Φιλίππη, η οποία ηγήθηκε της άμυνας από το κάστρο της Κοπεγχάγης.Από τα μέσα του 15ου αι. το κάστρο χρησίμευε ως κύρια κατοικία και κέντρο διακυβέρνησης του Δανού μονάρχη. Το κάστρο επεκτάθηκε και ξανακτίστηκε αρκετές φορές. Ο βασιλιάς Χριστιανός Δ΄, πρόσθεσε ένα κωδωνοστάσιο στον μεγάλο πύργο εισόδου, ο οποίος με το όνομα Μπλε Πύργος απέκτησε τη φήμη ως φυλακή. Στη δεκαετία του 1720 ο βασιλιάς Φρειδερίκος Δ΄ ανοικοδόμησε πλήρως το κάστρο, αλλά έγινε τόσο βαρύ, που τα τείχη άρχισαν να υποχωρούν και να ραγίζουν. Έγινε λοιπόν φανερό στον βασιλιά Χριστιανό ΣΤ΄, τον διάδοχο του Φρειδερίκου Δ΄, αμέσως μετά την άνοδό του στο θρόνο το 1730, ότι έπρεπε να κτιστεί ένα εντελώς νέο κάστρο. Η κατεδάφιση του υπερεκτεταμένου και απαρχαιωμένου κάστρου της Κοπεγχάγης ξεκίνησε το 1731, για να δημιουργηθεί χώρος για το πρώτο ανάκτορο Κρίστιανσμποργκ. Frydendal, Flemming (2005) Ruinerne under Christiansborg (København: Slots- og Ejendomsstyrelsen)(ISBN 87-990389-4-3) Hvidt, Kristian; Ellehøj, Svend; Norn, Otto (1975) Christiansborg Slot I-II. Udgivet af Folketingets præsidium (København: Nyt Nordisk Forlag Arnold Busck)(ISBN 87-1701955-9)
Twisted Metal: World Tour

Το Twisted Metal: World Tour (γνωστό ως Twisted Metal 2 στις Η.Π.Α.) είναι το δεύτερο μέρος της επιτυχημένης σειράς με μάχες μεταξύ οπλισμένων οχημάτων, Twisted Metal. Δημιουργήθηκε από τη SingleTrac και κυκλοφόρησε το 1996 από την Sony για το PlayStation. To 1997 κυκλοφόρησε η έκδοση για υπολογιστές ενώ το 2007 έγινε διαθέσιμο για το αμερικάνικο και ιαπωνικό διαδικτυακό κατάστημα του PlayStation 3 (Playstation Network). Πρόκειται για τον ύστατο τίτλο στην σειρά δια χειρός SingleTrac μιας και από το τρίτο μέρος την ανάπτυξη ανέλαβε η 989 Studios.

 Τα Twisted Metal είναι παιχνίδια καταστροφής μεταξύ ειδικά διαμορφωμένων πολεμικών οχημάτων και διαδραματίζονται σε μεγάλες αστικές περιοχές. Τα οχήματα ποικίλουν, από μοτοσυκλέτες και μπουλντόζες μέχρι τανκς και παγωτατζίδικα. Σκοπός του παιχνιδιού είναι η εξολόθρευση των αντιπάλων με την χρήση διαφόρων power ups όπως ναπάλμ, νάρκες, πύραυλοι, πάγος, εξοστρακιστικές βόμβες κ.α. Ο παίκτης επιλέγει το όχημα της αρεσκείας του και καλείται να επιζήσει μέσα από εννέα επίπεδα, διάσπαρτα στις τέσσερις γωνιές του κόσμου. Σε αντίθεση με τον πρώτο τίτλο που διαδραματίζεται στο Λος Άντζελες, το Twisted Metal 2 χρησιμοποιεί την "Πόλη των Αγγέλων" μόνο ως αρχική πίστα, ταξιδεύοντας εν συνεχεία τον παίκτη σε Ρωσία, Ανταρκτική, Παρίσι, Αμαζόνιο, Ολλανδία, Χονγκ Κονγκ και Νέα Υόρκη. Η εισαγωγή δείχνει το, κατεστραμμένο από το πρώτο Twisted Metal, Λος Άντζελες του 2006. Ένα τουρνουά που διοργάνωσε την παραμονή των Χριστουγέννων της προηγούμενης χρονιάς ο παρανοϊκός Calypso. Κοιτάζοντας από ψηλά στο ζέπελίν του την ολοκληρωτικά διαλυμένη «πόλη των αγγέλων» αναρωτιέται σχετικά με το που θα λάβει μέρος το δεύτερο τουρνουά. Τελικά αποφασίζει να μεταφέρει το χάος σε όλο τον κόσμο (“The world will be my battleground”). Δεκατέσσερις οδηγοί, όλοι μυστηριώδεις και με προβληματικό παρελθόν, έχουν ήδη επιλεχθεί να αλληλοεξοντωθούν σε οκτώ μέρη της Γης με τον νικητή να ζητάει από τον Calypso οτιδήποτε επιθυμεί. Μετά από την πίστα του Αμαζονίου και πριν εκείνη της Νέας Υόρκης, ο παίκτης αντιμετωπίζει το πρώτο boss ο οποίος είναι ο Minion. Ο final boss του πρώτου Twisted Metal με το πολεμικό άρμα. Η τελική αναμέτρηση λαμβάνει μέρος στο Χονκ Κονγκ με αντίπαλο τον Dark Tooth. Όταν ο τελευταίος ηττηθεί, ο πρωταγωνιστής συναντάει τον Calypso για να λάβει το βραβείο του. Ο σχεδιασμός του παιχνιδιού έγινε από τον Ντέιβιντ Τζάφι. Η SingleTrac ξεκίνησε τη συγκέντρωση ιδεών για ένα sequel του Twisted Metal περί τα τέλη του 1995. To Twisted Metal 2 ήταν εμπορική επιτυχία πουλώντας 1.74 εκατομμύρια αντίτυπα μόνο στις Η.Π.Α. ενώ το σκορ του στο GameRankings αγγίζει το 86.44% από είκοσι κριτικές.Το Gamespot του έδωσε 8.8 στα 10 σημειώνοντας πως «διαλύει τον ανταγωνισμό». Το IGN το βαθμολόγησε με 7.3 στα 10 τονίζοντας πως το παιχνίδι διαπρέπει στο 2 player mode.Η βαθμολογία στο ηλεκτρονικό κατάστημα του Playstation είναι τέσσερα αστέρια με άριστα τα πέντε από 3.935 αγοραστές. Το Twisted Metal 2: World Tour στη Wikia Το Twisted Metal 2: World Tour στο GameFAQS Το Twisted Metal 2: World Tour στο IGN
Πραξικόπημα του 2004 στην Αϊτή

Το πραξικόπημα του 2004 στην Αϊτή έλαβε χώρα μετά τις συγκρούσεις που διαρκούσαν για αρκετές εβδομάδες στην Αϊτή κατά τον Φεβρουάριο του 2004. Το πραξικόπημα ολοκληρώθηκε -με στρατιωτική επιχείρηση των ΗΠΑ, της Γαλλίας και του Καναδά- στις 20 Φεβρουαρίου του 2004. με την απομάκρυνση του Προέδρου Ζαν-Μπερτράν Αριστίντ, τερματίζοντας παράλληλα τη δεύτερη θητεία του. Ο Αριστίντ εγκατέλειψε την Αϊτή με αεροπλάνο των Ηνωμένων Πολιτειών υπό την συνοδεία προσωπικού στρατιωτικής ασφαλείας των ΗΠΑ. Ο Αριστίντ ισχυρίζεται ότι η αποχώρησή του ήταν απαγωγή και κατηγόρησε τις ΗΠΑ ότι ενορχήστρωσαν πραξικόπημα εναντίον του . Εντέλει εξαναγκάστηκε σε εξορία, μεταβαίνοντας κατευθείαν από την Αϊτή στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, για να εγκατασταθεί οριστικά στη Νότια Αφρική. Προσωρινή κυβέρνηση υπό την ηγεσία του πρωθυπουργού Ζεράρ Λατορτύ που επέστρεψε από τις ΗΠΑ, εγκατέστησε ως πρόεδρο τον Μπονιφάς Αλεξάντρ.

 Peter Hallward Damming the Flood: Haiti and the Politics of Containment, Verso, 2008. Jeb Sprague Paramilitarism and the Assault on Democracy in Haiti, Monthly Review Press, 2012. The 2004 removal of Jean-Bertrand Aristide—Timeline of events Extensive coverage of the coup— Provided by Democracy Now!. Archive of broadcasts on the Haiti coup and its aftermath—Provided by Flashpoints. Haiti Watch—Provided by ZNet. PBS NewsHour coverage The Week of War – The final week of Jean Bertrand Aristide [1]—Naomi Klein's article in The Nation A political website dedicated to political activism on Canada's role in Haiti Αρχειοθετήθηκε 2016-03-03 στο Wayback Machine. CIIA Development and Inequality Symposium Paper (March 2006) – Paper examining repression in the post-Coup period and link to Canadian policy Review of Peter Hallward, Damming the Flood: Haiti, Aristide, and the Politics of Containment (2008), Randall Robinson, An Unbroken Agony: Haiti, From Revolution to the Kidnapping of a President (2007), and Alex Dupuy, The Prophet and Power: Jean-Bertrand Aristide, Haiti, and the International Community (2006). NACLA Report on the Americas. November–December 2008. Issue Vol. 41, No. 6. By Jeb Sprague. The Other Regime Change by Max Blumenthal, Salon magazine, July 2004 Operation Secure Tomorrow by globalsecurity.org Walt Bogdanich and Jenny Nordberg, New York Times, 29 January 2006, Mixed U.S. Signals Helped Tilt Haiti Toward Chaos; archived by WebCite at https://web.archive.org/web/20120607051350/http://www.nytimes.com/2006/01/29/international/americas/29haiti.html?_r=2 Jeb Sprague Paramilitarism and the Assault on Democracy in Haiti, Monthly Review Press, 2012.
Λεβέντειος Πινακοθήκη

Η Λεβέντειος Πινακοθήκη είναι γκαλερί τέχνης στη Λευκωσία της Κύπρου. Άνοιξε το 2014 και στεγάζει μια συλλογή από πάνω από 800 έργων από την Κυπριακή, την ελληνική και Ευρωπαϊκή ζωγραφική. Υπήρξε διεθνής αρχιτεκτονικός διαγωνισμός για την επιλογή κατασκευαστή. Μετά από αυτό το διαγωνισμό η Feilden Clegg Bradley Studios επελέχθη και το έργο ολοκληρώθηκε τον Ιανουάριο 2013.

 Η ελληνική Συλλογή περιλαμβάνει έργα καλλιτεχνών του 19ου και 20ου αιώνα. Η Συλλογή Παρισιού περιλαμβάνει έργα σημαντικών Ευρωπαίων καλλιτεχνών από τον 17ο έως τον 20ο αιώνα. Έργα των Καναλέτο, Φρανσουά Μπουσέ, Φραγκονάρ, Κορό, Μπουντέν, Ρενουάρ, Μονέ, Σινιάκ και Σαγκάλ βρίσκονται σε δημόσια προβολή. Η Κυπριακή Συλλογή περιλαμβάνει έργα τέχνης από Κύπριους καλλιτέχνες από το 1900. Επίσημη Ιστοσελίδα
Ρομάν Μπαγκρατιόν

Ο πρίγκιπας Ρομάν (Ρεβάζ) Ιβάνοβιτς Μπαγκρατιόν, ρωσικά: Роман (Реваз) Иванович Багратион‎, γεωργιανά: რომან (რევაზ) ბაგრატიონი Ρομάν (Ρεβάζ) Μπαγκρατιόνι, (1778 – 1834) ήταν Γεωργιανός ευγενής και στρατηγός τού Αυτοκρατορικού Ρωσικού Στρατού. Γόνος της Γεωργιανής βασιλικής οικογένειας Μπαγκρατιόνι-Μουχράνι, ήταν αδελφός τού Πιότρ Μπαγκρατιόν, ενός αξιοσημείωτου Ρώσου διοικητή κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων.

 Γεννημένος στο Kιζλυάρ τού Νταγκεστάν, ο Ρομάν γράφτηκε στο σύνταγμα των Κοζάκων Chuguevsk ως uryadnik (υπαξιωματικός Κοζάκος) σε ηλικία 13 ετών (1791). Είδε την πρώτη του δράση κατά την Περσική εκστρατεία τού 1796 υπό τον κόμη Ζούμποφ και πήρε μέρος στην κατάληψη τού Ντέρμπεντ. Το 1802 διορίστηκε στο σύνταγμα των Ουσάρων της Φρουράς Λέιμπ ως υποδιοικητής ( poruchik) και πολέμησε εναντίον της Γαλλίας τού Ναπολέοντα κατά τη διάρκεια τού Πολέμου τού Γ΄ Συνασπισμού τού 1805. Κατόπιν αιτήματος τού αδελφού του, πρίγκιπα Μπαγκρατιόν, έφτασε, το 1806, στη Γεωργία, για να συναντηθεί με αντιπροσωπεία τοπικής αριστοκρατίας, η οποία τού υπέβαλε μία αναφορά, που εξέφραζε τη δυσαρέσκειά τους για τη ρωσική διοίκηση. Ο Ρομάν ανακλήθηκε αμέσως από τη Γεωργία και στάλθηκε στον στρατό, που δρούσε εναντίον των Γάλλων στην Πρωσία (1807). Από το 1809 έως το 1810 προσφέρθηκε εθελοντικά στον στρατό τού Δούναβη και πήρε μέρος στον πόλεμο κατά της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, προήχθη σε συνταγματάρχη το 1810. Κατά τη διάρκεια της εισβολής τού Ναπολέοντα στη Ρωσία (1812), υπηρέτησε στην 3η Δυτική Στρατιά και πολέμησε στις μάχες του Κόμπριν, της Βρέστης και τού Γκοροντέκνο. Για την ανδρεία του στη μάχη τού Μπάουτσεν (1813), έλαβε τον βαθμό τού υποστράτηγου. Στη συνέχεια ήταν παρών στις πολιορκίες της Δρέσδης, τού Αμβούργου και τού Χάρμπουργκ (1813-1814). Τη δεκαετία του 1820 υπηρέτησε στον Καύκασο και πήρε μέρος στους πολέμους κατά της Τουρκίας και της Περσίας. Έπαιξε εξέχοντα ρόλο στην εισβολή τού Εριβάν, μίας περσικής πόλης της Αρμενίας, το 1827 κατά τη διάρκεια τού Ρωσο-Περσικού πολέμου (1826-1828) και ανυψώθηκε στο βαθμό τού αντιστράτηγου το 1829. Μετά τον πόλεμο, εγκαταστάθηκε στην Τιφλίδα, όπου στο αρχοντικό του σύχναζαν οι τοπικές ελίτ και στέγασε, το 1831, την πρώτη δημόσια παράσταση τού Οι δυστυχίες από τον Βιτ, ένα έργο τού Aλεξάντερ Γκριμπογέντοφ, στο οποίο ο Μπαγκρατιόν έπαιζε τον ρόλο τού συνταγματάρχη Σκαλοζούμπ. Το 1832, ο Μπαγκρατιόν στάλθηκε στην Αμπχαζία, όπου αρρώστησε από πυρετό και απεβίωσε στην Τιφλίδα (1834). Είναι θαμμένος στην εκκλησία του Αγίου Δαυίδ, στην Τιφλίδα της Γεωργίας. Νυμφεύτηκε την Άννα Σεμιόνοβνα Ιβάνοβνα (1799–1875). Είχαν τους πρίγκιπες: Πιότρ (1818–1876), πολιτικός, στρατηγός και επιστήμονας. Ιβάν (1824–1860). Αλεξάνδρα (γενν. 1829, απεβ. στη βρεφική ηλικία). Άννα Ελισάβετ (γεννήθηκε στην πόλη Iζιύμ της Ουκρανίας στις 20 Απριλίου 1820, απεβ. το 1867), παντρεμένη με τον στρατηγό βαρόνο Aλεξάντρ Μπέλεντορφ.
Διεθνές Γραφείο Νάνσεν

Το Διεθνές Γραφείο Νάνσεν (ΔΓΝ), ή κατά πλήρες όνομα "Διεθνές Γραφείο Νάνσεν για τους Πρόσφυγες" ήταν ένας αυτόνομος διεθνής οργανισμός που τελούσε υπό την εποπτεία της Κοινωνίας των Εθνών.

 Ο Οργανισμός αυτός ιδρύθηκε το 1930 στη Γενεύη (Ελβετία), προκειμένου να καλύψει τις ανάγκες των προσφύγων εξαιτίας πολέμων, έργο το οποίο είχε ξεκινήσει μία δεκαετία πριν ο Σύνδεσμος του Φρίντγιοφ Νάνσεν, (προς τιμή του οποίου και έλαβε το όνομα), όπου και βραβεύθηκε με το Νόμπελ Ειρήνης το 1938. Το 1933 καλύφθηκε με διεθνή ομώνυμη συνθήκη που είχαν εισχωρήσει 14 χώρες. Κυριότερο μέλημα του διεθνούς αυτού φορέα ήταν η έκδοση ειδικού διαβατηρίου που έφερε την ονομασία "Διαβατήριο Νάνσεν" με το οποίο ο κάτοχός (πρόσφυγας) αυτού μπορούσε να μετακινείται σε άλλες χώρες. Βασικά το Γραφείο Νάνσεν παρείχε περισσότερο πολιτική και ηθική υποστήριξη στους πρόσφυγες και λιγότερο οικονομική αφού τα έσοδά του προέρχονταν κυρίως από διάφορες ιδιωτικές εισφορές. Σημαντική προσφορά του ΔΓΝ ήταν προς τους πρόσφυγες που δημιούργησε αφενός ο ισπανικός εμφύλιος πόλεμος, όσο και το Γ' Ράιχ πριν ξεσπάσει ο Β' Π.Π. Ιδιαίτερα όμως σημαντική υπήρξε εκείνη για τους περίπου 40.000 Αρμένιους στη νέα τους εγκατάστασή στη Συρία και τον Λίβανο καθώς και άλλων 10.000 στην περιοχή Ερεβάν της Αρμενίας. Τελικά ο οργανισμός αυτός διαλύθηκε το 1938, μετά την κατάργηση της σχετικής Αρμοστείας πλην όμως το έργο της συμπεριελήφθη σε νεότερες συνθήκες, όπως στη συμφωνία Λονδίνου (15 Οκτωβρίου 1949) και της Γενεύης (28 Ιουλίου 1951). "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ. Γ΄ (συμπλήρωμα), σελ.781. Adams, Walter, «Η έκταση και η φύση του προβλήματος των Προσφύγων στον Κόσμο», Η Επετηρίδα της Αμερικανικής Ακαδημίας Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών, 203 (Μάιος 1939) 26 - 36. Σύμβαση για το Καθεστώς των Προσφύγων. Παρίσι, Γραφείο Νάνσεν για τους Πρόσφυγες, το 1938. Hansson Μ, "Το προσφυγικό πρόβλημα". Λονδίνο, Κοινωνία των Εθνών Ένωσης, 1938. Hansson Μ, "Το πρόβλημα των προσφύγων και η Κοινωνία των Εθνών". Διάσκεψη που πραγματοποιήθηκε στο Νορβηγικό Ινστιτούτο Νόμπελ, Όσλο, 7η Ιανουαρίου του 1938. Γενεύη, 1938. Macartney, Carlile Α., "Πρόσφυγες: Το έργο του Συνδέσμου". Λονδίνο, 1930. Νάνσεν, Fridtjof, «Αρμένιοι πρόσφυγες», Κοινωνία των Εθνών Έγγραφο Γ. 237. 1924. Νάνσεν, Fridtjof, «Ρώσοι πρόσφυγες: Γενική Έκθεση για το έργο που επιτέλεσε έως 15, Μαρτίου 1922», Κοινωνία των Εθνών Έγγραφο Γ. 124. Μ. 74. 1922. Διεθνές Γραφείο Nansen για τους Πρόσφυγες. Έκθεση από το Διοικητικό Συμβούλιο για τη δωδέκατη Συνέλευση της Κοινωνίας των Εθνών [Α.27. 1931.] Βλ. επίσης την έκθεση του Μ. Μιχαήλ * Hansson, "Πρώην Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Διεθνούς Γραφείου Νάνσεν για τους Πρόσφυγες", σχετικά με τις δραστηριότητες του Γραφείου από την 1 Ιούλιος-31 Δεκέμβρης 1938. [Α. 19. 1939. xii] (1939. xii. Β.2). Simpson, ο Sir John Hope, "Το πρόβλημα των προσφύγων: Έκθεση της έρευνας". Λονδίνο, 1939. "Καταστατικό του Διεθνούς Γραφείου Νάνσεν για τους Πρόσφυγες", όπως εγκρίθηκε από το Συμβούλιο στις 19 Ιανουαρίου του 1931», Κοινωνία των Εθνών, Επίσημη Εφημερίδα, Φεβρουάριος 1931, σελ. 309-311.
Ελληνικό Λάρισας

To Ελληνικό είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Λάρισας, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Μεγάλου Ευυδρίου, της Δημοτικής Ενότητας Ενιππέα και υπάγεται στον Δήμο Φαρσάλων.

 To Ελληνικό Λάρισας βρίσκεται σε υψόμετρο 121 μέτρων και έχει πληθυσμό 124 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Μέχρι το 1913, ονομαζόταν Μπιτσιλέρ και μέχρι το 1919, Μπέτσιλερ. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές οικισμών - Ελληνικό Λάρισας (Μπιτσιλέρ Λάρισας, Μπέτσιλερ Λάρισας) (εξωτερικός σύνδεσμος).
Εθνογραφικό Μουσείο της Κρακοβίας

Το Εθνογραφικό Μουσείο «Σεβέριν Ουντζιέλα» της Κρακοβίας (πολωνικά: Muzeum Etnograficzne im. Seweryna Udzieli w Krakowie) είναι εθνογραφικό μουσείο στην Κρακοβία της Πολωνίας, το οποίο ιδρύθηκε το 1902.

 Τα σχέδια για την ίδρυση του Εθνογραφικού Μουσείου ξεκίνησαν το 1902 και αφορούσαν την έκθεση λαϊκής τέχνης από τη συλλογή του Σεβέριν Ουντζιέλα, που διοργανώθηκε από την Πολωνική Εταιρεία Εφαρμοσμένων Τεχνών. Το Εθνικό Μουσείο της Κρακοβίας το 1904 δημιούργησε ένα εθνογραφικό τμήμα και άνοιξε μια μόνιμη εθνογραφική έκθεση στο Κτίριο Υφασμάτων. Υπήρχαν συλλογές, μεταξύ άλλων, των Σεβέριν Ουντζιέλα, Στανίσουαφ Βιτκιέβιτς και Ταντέους Έστραϊχερ. Το 1910 ιδρύθηκε η Εταιρεία του Εθνογραφικού Μουσείου, η οποία ανέλαβε τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο. Το 1911 ιδρύθηκε ένα ξεχωριστό παράρτημα στην οδό Στουντέντσκα, με διευθυντή τον Σεβέριν Ουντζιέλα. Ένα χρόνο αργότερα, οι συλλογές εξήχθησαν στο Βάβελ. Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η έδρα του Εθνογραφικού Μουσείου άλλαξε τη θέση της στην Πλατεία Βολνίτσα 1, και μετά από λίγο καιρό στην οδό Κρακόφσκα 46. Το κεντρικό κτήριο είναι το πρώην Δημαρχείο του Καζιμιέρσκι. Η συλλογή αριθμεί πάνω από 80.000 μνημεία και σχετίζεται με τον πολωνικό πολιτισμό (λαογραφία, τέχνη, καθημερινή ζωή, κ.λπ.), καθώς και με άλλους πολιτισμούς της Ευρώπης και του κόσμου. ο νόμος για την οργάνωση και τη διεξαγωγή πολιτιστικής δραστηριότητας. το καταστατικό του Εθνογραφικού Μουσείου. Επιχορηγήσεις ραφτών στην Κρακοβία, που χορηγήθηκαν με το ψήφισμα αριθ. 491/2000 του Διοικητικού Συμβουλίου της Περιφέρειας Ελάσσονος Πολωνίας στις 9 Νοεμβρίου 2000. Σύμφωνα με το καταστατικό, το μουσείο είναι ένας αυτοδιοικούμενος θεσμός πολιτισμού, χωρισμένος από νομικούς, οργανωτικούς και οικονομικούς-χρηματοοικονομικούς όρους, που οργανώνεται από την Αυτοδιοίκηση της Ελάσσονος Πολωνίας.Η δομή του Εθνογραφικού Μουσείου «Σεβέριν Ουντζιέλα» της Κρακοβίας σχηματίζει Τμήματα Μουσείου: 1. Τμήμα Υλικών Πολιτισμού 2. Τμήμα Υφασμάτων 3. Χωριό Πολιτισμού 4. Τμήμα Τέχνης 5. Πολιτισμός Ευρωπαϊκών Λαϊκών Πολιτισμών 6. Πολιτισμός Μη Ευρωπαϊκών λαϊκών πολιτισμών 7. Τμήμα Απογραφής και Συλλογής 8. Εκπαιδευτικό Τμήμα, Εκθέσεις και Εκδόσεις 9. Τεκμηρίωση του Λαϊκού Πολιτισμού και της Ιστορίας των Μουσείων 10. Τμήμα Συντήρησης Συλλογής 11. Βιβλιοθήκη 12. Τμήμα Διοίκησης, Επιτήρησης και Υπηρεσίας 13. ΛογιστήριοΣτην οδό Κρακόφσκα 46 στον Οίκο Εστέρκα, υπάρχει ένα παράρτημα του Μουσείου. Η επίβλεψη του Μουσείου διεξάγεται γενικά από τον Υπουργό Πολιτισμού και Εθνικής Κληρονομιάς και απευθείας από το Συμβούλιο της Περιφέρειας Ελάσσονος Πολωνίας. Το Συμβούλιο Μουσείων λειτουργεί στο Μουσείο, του οποίου τα μέλη διορίζονται από την Αυτοδιοίκηση της Περιφέρειας Ελάσσονος Πολωνίας. Εσωτερικά, οι κανόνες εργασίας του Μουσείου ορίζονται στους Οργανωτικούς Κανονισμούς. Το 2013, η έκθεση Souvenir, Talisman, Toy, με επιμέλεια της Έρικα Λέρερ, διερεύνησε την ανάπτυξη των εβραϊκών ειδωλίων γενικότερα και ειδικότερα του «Εβραίου με κέρμα». Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Etnographical Museum in Kraków στο Wikimedia Commons Επίσημος ιστότοπος
Ιωάννης Ερνέστος του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ

Ο Ιωάννης Ερνέστος, γερμ. Johann Ernst (13 Ιουνίου 1664 - 27 Φεβρουαρίου 1719) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης (1675-1688) και μετά πρίγκιπας (1688-1719) του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ (1675-88).

 Γεννήθηκε στο Βάιλμπουργκ και ήταν γιος του Φρειδερίκου, κόμη του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ και της Χριστιάνας Ελισάβετ, κόρης του Ερνέστου, κόμη του Σάιν-Βίτγκενσταϊν-Χόμπουργκ. Νυμφεύτηκε το 1683 τη Μαρία Πολυξένη, κόρη του Φρειδερίκου Έμιχ, κόμη του Λάινινγκεν-Ντάγκσμπουργκ και είχε τέκνα: Φρειδερίκος Λουδοβίκος 1683-1703, απεβίωσε στη μάχη του Σπάιερμπαχ Κάρολος Αύγουστος 1685-1753, κόμης του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ Κάρολος Ερνέστος 1689-1709 Μαγδαληνή Ερριέττα 1691-1725, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Γουλιέλμο, πρίγκιπα του Ζολμς-Μπράουνφελς Αλβερτίνη 1693-1748 Ernst Joachim: Johann Ernst von Nassau-Weilburg, in: Allgemeine Deutsche Biographie (1881), S. 272-273 Dr. C. Spielmann: Geschichte der Stadt und Herrschaft Weilburg, 1896, Neuauflage 2003 [1] Worldroots [2] Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. Weilburg
Λουίζα Μαρία του Παλατινάτου

H Λουίζα Μαρία (γερμ. Louise Marie von Pfalz von Wittelsbach, 23 Ιουλίου 1647 - 11 Μαρτίου 1679) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του Δούκα του Παλατινάτου-Ζίμμερν και με τον γόμο της έγινε πριγκίπισσα του Ζαλμ.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Εδουάρδου του Παλατινάτου-Ζίμμερν και της Άννα Γκοντζάγκα, κόρης του Καρόλου Α΄ της Μάντουα. Καθώς αυτή και η οικογένειά της ήταν καθολικοί, αποκλείστηκαν από τη διαδοχή του αγγλικού θρόνου. Μάλλον έλαβε το όνομά της από τη θεία της Μαρία Λουίζα Γκοντζάγκα, σύζυγο δύο βασιλέων της Πολωνίας-Λιθουανίας. Ο πατέρας της δεν είχε περιοχή να εξουσιάζει, έτσι έγινε στρατηγός και ναύαρχος της Αγγλίας. Παντρεύτηκε το 1671 τον Κάρολο Θεόδωρο του Ζαλμ και είχε τέκνα: Λουίζα Απολλωνία (1667-1678). Λουίζα (1672-1678) Λουδοβίκος Όθων (1674-1738), πρίγκιπας του Ζαλμ. Χριστίνα Άννα (1707-1775), παντρεύτηκε τον Ιωσήφ της Έσσης-Ρότενμπουργκ. Ελεονώρα Χριστίνα (1678-1737), παντρεύτηκε τον Κορράδο Αλβέρτο του Ούρσελ & Χόμποκεν. http://www.thepeerage.com/p4614.htm#i46135
Φραγκίσκος Λουδοβίκος του Κοντί

Ο Φραγκίσκος-Λουδοβίκος (François-Louis de Bourbon-Conti, 30 Απριλίου 1664 – 9 Φεβρουαρίου 1709) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Κονντέ ήταν πρίγκιπας του Κοντί διαδεχόμενος τον αδελφό του, Λουδοβίκο Αρμάνδο, το 1685.

 Ήταν γιος του Αρμάνδου των Βουρβόνων του Κοντί και της Άννας-Μαρίας Μαρτινότσι, ανιψιάς του καρδινάλιου Μαζαρέν. Ήταν το επιφανέστερο μέλος του κλάδου των Βουρβόνων-Κονντέ-Κοντί. Θεωρήθηκε έξυπνο παιδί και έτυχε εξαιρετικής εκπαίδευσης, διακρίθηκε για την ανεξαρτησία του μυαλού του και τη δημοτικότητα των τρόπων του. Το 1683, υποστήριξε τους αυτοκρατορικούς στην Ουγγαρία κατά των Τούρκων, χλευάζοντας τον Γάλλο βασιλιά Λουδοβίκο ΙΔ΄ που πήρε το μέρος των Τούρκων. Για τον λόγο αυτό φυλακίστηκε προσωρινά στο Σαντιγί, όταν επέστρεψε στη Γαλλία το 1685. Ήταν ο προστατευόμενος του θείου του Λουδοβίκου Β΄ των Κοντέ, του αποκαλούμενου και μέγα Κοντέ, του οποίου την εγγονή Μαρία Θηρεσία των Βουρβόνων (1666 - 1732) νυμφεύτηκε το 1688 και έκαναν μαζί επτά παιδιά. Υπηρέτησε στον Γαλλικό στρατό αλλά δεν ξεπέρασε ποτέ τον βαθμό του υποστράτηγου. Το 1689 βοήθησε τον φίλο του, δούκα του Λουξεμβούργου, στην Ολλανδία και συμμετείχε στις Γαλλικές νίκες. Με τον θάνατο του eξαδέλφου του, Ιωάννη-Λουδοβίκου-Καρόλου δούκα του Λονγκεβίλ (1646 - 1694), απαίτησε να τον διαδεχθεί στο δουκάτο που το διεκδικούσε η αδελφή του δούκα Μαρία (1646 - 1694). Τελικά απέτυχε να κερδίσει στρατιωτική υποστήριξη από τους Ελβετούς και το δουκάτο αποδόθηκε στη Μαρία μετά από επέμβαση του βασιλιά υπέρ της, άσχετα με το εάν τα δικαστήρια αποφάσισαν το αντίθετο. Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ της Γαλλίας του προσέφερε το Πολωνικό στέμμα το 1697, και στις 27 Ιουνίου ανακηρύχθηκε τυπικά βασιλιάς της Πολωνίας. Αλλά όταν έφτασε στο Γκντανσκ, βρήκε τον Αύγουστο Β΄ εκλέκτορα της Σαξονίας να κατέχει ήδη το Πολωνικό στέμμα και επέστρεψε στη Γαλλία. Οι αποτυχίες του γαλλικού στρατού στον πόλεμο της Ισπανικής διαδοχής έκαναν τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΔ΄ να τον καλέσει και να τον τοποθετήσει αρχηγό των στρατευμάτων του που βρίσκονταν στην Ιταλία. Αρρώστησε και πέθανε τον Φεβρουάριο του 1709 από συνδυασμό πολλών ασθενειών, όπως ποδάγρα και σύφιλη, και τάφηκε στο Ιλ-Αντάμ στο Παρίσι. Νυμφεύτηκε τη Μαρία Θηρεσία των Βουρβόνων και μαζί της έκανε δύο κόρες και έναν γιο: Μαρία-Άννα 1689–1720, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Ερρίκο Α΄ των Βουρβόνων πρίγκιπα του Κονντέ. Λουδοβίκος-Αρμάνδος Β΄ 1695–1727, πρίγκιπας του Κοντί. Λουίζα-Αδελαΐδα 1696–1750, δεν παντρεύτηκε ποτέ, αλλά έκανε πολλά νόθα παιδιά.
Αμεδαίος Β΄ της Σαβοΐας

Ο Αμεδαίος Β΄ (Amedeo II di Savoia, 1046 - 26 Ιανουαρίου 1080) ήταν κόμης της Σαβοΐας (1078-1080). Ήταν δευτερότοκος υιός του Όθωνα κόμη της Σαβοΐας και της Αδελαΐδας των Αρντουινιδών κληρονόμου του πατέρα της Ούλρικ-Μάνφρεντ Β΄ κόμη του Τορίνο και μαρκησίου της Σούζα.

 Το 1070-73 ορκίσθηκε, με άλλους ευγενείς της Βουργουνδίας, στον Αγ. Πέτρο της Ρώμης να υπερασπίζεται την Εκκλησία. Την άλλη χρονιά ο επόμενος πάπας Γρηγόριος Ζ' τους προέτρεψε να αμυνθούν μαζί με τον Μιχαήλ Ζ' Δούκα Αυτοκράτορα των Ρωμαίων εναντίον των Σελτζούκων· ήταν η πρώτη πρόσκληση για Σταυροφορία. Το 1077 ο αδελφός του Πέτρος Α' κόμης της Σαβοΐας φιλοξένησε την αδελφή τους Βέρθα με το σύζυγό της Ερρίκο Δ' Σαλίων βασιλιά της Γερμανίας, που ήταν σε διαμάχη με τον πάπα (Έριδα της Περιβολής). Ο Αμεδαίος και η μητέρα του ακολούθησαν το ζεύγος στην Κανόσσα, όπου ο Ερρίκος Δ' συμφιλιώθηκε με το Γρηγόριο Ζ', και παρέστησαν ως εγγυητές της καλής πίστης του βασιλιά της Γερμανίας. Το 1078 ο Αμεδαίος και ο μεγαλύτερος αδελφός του Πέτρος Α' ήταν μάρτυρες μιας δωρεάς της μητέρας τους προς τη μονή της Νοβαλέζα. Το 1078 απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του Πέτρος Α' και τον διαδέχθηκε. Στις κτήσεις της Σούζα και Τορίνο, η μητέρα του κρατούσε ακόμη την αρχή. Ο Αμεδαίος Β' δεν αναμείχθηκε στις έριδες του Ερρίκου Δ' με τον πάπα, που συνεχίσθηκαν ως το 1122. Απεβίωσε το 1080. Το 1082 αναφέρεται ως κόμης της Σαβοΐας κάποιος Όθων Β'· ίσως ο Αμεδαίος Β' να είχε υιό με το όνομα αυτό, μεγαλύτερο του Ουμβέρτου Β', αλλά αυτό δεν επαληθεύεται από άλλες πηγές. Νυμφεύτηκε την Ιωάννα. Το Χρονικό της Ωτκόμπ (Altacumbae) και τα Χρονικά της Σαβοΐας αναφέρουν ότι ήταν κόρη του Ζιράρντ κόμη της Βουργουνδίας, οι μελετητές όμως πιστεύουν ότι αναφέρονται στη σύζυγο του Αμεδαίου Α΄ και θεωρούν την Ιωάννα κόρη του Ζερόλντ κόμη της Γενεύης, εξηγώντας έτσι την απόκτηση μεγάλων εκτάσεων της περιοχής της Γενεύης από τη Σαβοΐα. Είχε τέκνα: Ουμβέρτος Β' 1065-1103, διαδέχθηκε τον πατέρα του. Αδελαΐς. Ωξιλία (Ουζιλία). C. W. Previté-Orton, The Early History of the House of Savoy (1000–1233) (Cambridge: Cambridge University Press, 1912), 242–43, for an overview of Amadeus II's reign. F. Cognasso, "Amedeo II, conte di Savoia", Dizionario Biografico degli Italiani.
Αντάλμπερο του Λον

Ο Αντάλμπερο (γερμ.: Adalbero, γαλλ.: Adalberon, πέθανε στις 19 Ιουλίου 1030/31) ήταν ποιητής και χριστιανός επίσκοπος της Λαν στην περιοχή Ω-ντε-Φρανς της βόρειας Γαλλίας. Προερχόταν από τον Οίκο του Αρντέν.

 Ήταν γιος του Ρέγκιναρ/Ρενιέ του Μπαστόν (Bastogne), γιου του Γκότσλιν κόμη του Αρντέν. Ο θείος του Αντάλμπερο ήταν αρχιεπίσκοπος του Ρενς, ο μεγάλος θείος του Αντάλμπερο Α΄ ήταν επίσκοπος του Μετς και ο εξάδελφος του πατέρα του Αντάλμπερο Β΄ ήταν επίσκοπος του Βερντέν. Σπούδασε στο Ρενς και έγινε μέλος του Συλλόγου του καθεδρικού του Μετς. Το 977 έγινε επίσκοπος του Λoν. Ο χρονικογράφος Ρίχερ του Ρενς αναφέρει ότι το 977 η Έμμα των Μποζονιδών, σύζυγος του Λοθαρίου των Καρολιδών της Δυτικής Φραγκίας, τον κατηγόρησε για μοιχεία και το 981 ο γιος της Λουδοβίκος Ε΄ τον απέσπασε από το Λoν. Το 988 ο Κάρολος, αδελφός του Λοθαρίου, εχθρός των Αρντέν, κατέλαβε το Λoν και φυλάκισε τον Αντάλμπερο. Αυτός απέδρασε και ζήτησε την προστασία του Ούγου Καπέτου της Γαλλίας, φίλου των Αρντέν. Τελικά κέρδισε την εμπιστοσύνη του Καρόλου και του Αρνούλφου αρχιεπισκόπου του Ρενς (νόθου γιου του Λοθαρίου), έτσι αποκαταστάθηκε στην επισκοπή του. Το 991 παρέδωσε το Λoν, τον Κάρολο και τον Αρνούλφο στον Ούγο. Μετά έλαβε μέρος σε εκκλησιαστικά ζητήματα και απεβίωσε το 1030/31. Έγραψε το σατυρικό ποίημα Carmen ad Rotbertum regem (ένα τραγούδι για τον βασιλιά Ροβέρτο) σε μορφή διαλόγου για τον Ροβέρτο Β΄ της Γαλλίας (γιο του Ούγου), όπου συζητά εναντίον της σύγχρονης αναμόρφωσης επισκοπών και μονών. Εκφράζει την αποστροφή του για τον Οντίλο ηγούμενο του Κλινύ και τους ακολούθους του και την αντίθεσή του σε πρόσωπα ταπεινής καταγωγής που γίνονται επίσκοποι. Είναι επίσης διάσημος στη Γαλλική ιστορία από ένα ποίημά του, στο οποίο αναφέρονται οι τρεις τάξεις της κοινωνίας: oratores (οι κληρικοί, η προσευχόμενη εκκλησία), bellatores (οι ευγενείς/στρατιωτικοί, η μαχόμενη εκκλησία) και laboratores (οι εργαζόμενοι, η εκκλησία του μόχθου). Η τρίτη τάξη υποστηρίζει τις δύο πρώτες και όλες αποτελούν το οικοδόμημα της ανθρωπότητας. Η ιδέα ενσωματώθηκε στις τρεις κοινωνικές τάξεις του Παλαιού Καθεστώτος της Γαλλίας. Histoire de la France, ed. George Duby, Larousse 1988, vol I, p. 301; Franco Gardini, in The Medieval World, ed. Jacques le Goff, 1987, Eng. transl. 1990, Collins & Brown, p. 75. Not in the more pragmatic (?) English literature. -
Γλώσσα Έρζυα

Η γλώσσα Έρζυα (Έρζυα: эрзянь кель, erzäny kel, ρωσικά: эрзянский язык) ομιλείται από περίπου 260.000 ανθρώπους στα βόρεια, ανατολικά και νοτιοδυτικά τμήμα της Δημοκρατίας της Μορδοβίας, καθώς και στις περιφέρειες Νίζνι Νόβγκοροντ, την Τσουβασία, την περιφέρεια Πένζα, την Περιφέρεια Σαμάρα, την Περιφέρεια Σαράτοφ, την Περιφέρεια Αρινμπούρκ, την Περιφέρεια Ουλιάνοφσκ, την Περιφέρεια Ταταρστάν και τη Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν στη Ρωσία. Επίσης υπάρχει μια διασπορά στην Αρμενία, Εσθονία, στο Καζακστάν, καθώς και σε άλλα νέα ανεξάρτητα κράτη της Κεντρικής Ασίας. Η γλώσσα Έρζυα γράφεται με το Κυριλλικό αλφάβητο, χωρίς κάποια τροποποίηση σε σύγκριση με το ρωσικό. Η γλώσσα ανήκει στον Μορδβινικό κλάδο των Ουραλικών γλωσσών. Είναι στενά συνδεδεμένη με τη Μόκσα, με διακριτή διαφορά στη φωνητική, στη μορφολογία και το λεξιλόγιο.

 Το σύγχρονο αλφάβητο της Γλώσσας Έρζυα είναι το ίδιο με το ρωσικό: Η παλιά έκδοση του Ερζυαϊκού αλφάβητου (πριν το 1929) περιελάμβανε το πρόσθετο γράμμα Εν Γκε (Ҥ ҥ), σε μερικές εκδόσεις. Το 1932, η κυβέρνηση του Κράι Νίζνε-Βόλζσκι υιοθέτησε επίσημα ένα αλφάβητο βασισμένο στο λατινικό, αν και δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ. Το εν λόγω αλφάβητο περιελάμβανε τα εξής γράμματα: a в c ç d ә e f g y i j k l m n o p r s ş t u v x z ƶ ь Η άλλη έκδοση του Λατινικού αλφάβητου περιλαμβάνει τα εξής γράμματα: a ä b c č cy d e f g h i j k l m n ny o ö p r ry s š sy t ty u ü v y z ž zy Λογοτεχνία στη Γλώσσα Έρζυα Ερζυάν Μάστορ A.I. Bryzhinskiy, O.V. Pashutina, Ye.I. Chernov. Биобиблиографический справочник. Saransk: Mordovskoye Knizhnoye Izdatelystvo, 2001. ISBN 5-7595-1386-9. Vasilij D'omin. Эрзянь писательде ёвтнемат. Saransk, 2005. ISBN 5-7595-1665-5. Ksenija Djordjevic & Jean-Leo Leonard. Paris: L'Harmattan, 2006, ISBN 2-296-00147-5. Makar E. Evsev'ev. С приложением образцов мокшанских склонений и спряжений. Москва: Центральное издательство народов СССР, 1928. Jack Rueter. Suomalais-Ugrilaisen Seuran Toimituksia 261. Helsinki: Suomalais-Ugrilainen Seura, 2010, ISBN 978-952-5667-23-3 [print], ISBN 978-952-5667-24-0 [online]. D.V. Tsygankin. : Словарь географических названий республики Мордовия. Saransk, 2005. ISBN 5-7493-0780-8. Η Φινο-Ουγγρική Ηλεκτρονική Βιβλιοθήκη από το Φινο-Ουγγρικό Κέντρο Πληροφοριών, στο Σικτικβάρ της Δημοκρατίας των Κόμι (στα Ρωσικά και Αγγλικά, με κείμενα στις γλώσσες Μάρι, Κόμι, Ουντμούρτ, Έρζυα και Μόκσα): [1] Erzjanj Mastor – Η κοινωνία για τη διατήρηση της γλώσσας Έρζυα (στα Έρζυα και στα Ρώσικα) https://web.archive.org/web/20061029185215/http://www.info-rm.com/er/index.php Νέα στις Μορδβινικές γλώσσες Έρζυα και Μόκσα [2] Эрзянский язык Erzya - Finnish/English/German/Russian dictionary [3] Erzya studies reference bibliography under construction. Russian-Moksha-Erzya Dictionary Russian-Erzya Dictionary
Ιάκωβος της Πορτογαλίας

Ο Ιάκωβος (πορτογαλ.: Jaime de Portugal, 17 Σεπτεμβρίου 1433 – 27 Αυγούστου 1459) από τον Οίκο των Καπετιδών-Πορτογαλίας-Αβίς ήταν πρίγκιπας (infante) της Πορτογαλίας, επίσκοπος της Λισσαβώνας και καρδινάλιος. Το ωραίο επιτύμβιο μνημείο του υπάρχει στο ναό της μονής τού Σαν Μινιάτο αλ Μόντε, στη Φλωρεντία.

 Ήταν ο τρίτος γιος τού Πέτρου δούκα της Κοΐμπρα και της Ισαβέλας τού Οίκου της Βαρκελώνης, κόρης τού Ιακώβου Β΄ κόμη τού Ουρζέλ. Ο Ιάκωβος Β΄ ήταν γιος της Μαργαρίτας Παλαιολογίνας, κόρης τού Ιωάννη Β΄ μαρκησίου τού Μομφερράτου. Στα 14 έτη του έλαβε μέρος στη μάχη τού Αλφαρρομπέιρα το 1449, όπου ο πατέρας του ηττήθηκε από τον βασιλικό Πορτογαλικό στρατό. Εκεί αιχμαλωτίστηκε, αλλά δραπέτευσε και μαζί με τα αδέλφια του Ιωάννη και Βεατρίκη κατέφυγαν στη θεία τους Ισαβέλλα των Αβίς, σύζυγο τού Φιλίππου Γ΄ των Βαλουά δούκα της Βουργουνδίας. Ο Ιάκωβος σπούδασε στη Φλάνδρα και το 1453 ορίστηκε επίσκοπος τού Αρράς. Μετά από συμβουλή της θείας του, ταξίδευσε στη Ρώμη. Εκεί ο πάπας Νικόλαος Ε΄, ακούγοντας τη δυσμένεια, στην οποία έπεσε η οικογένειά του μετά την Αλφαρρομπέιρα, αποφάσισε να διορίσει τον 20ετή Ιάκωβο ως επίσκοπο της Λισσαβώνας, θέση που είχε μείνει κενή. Επειδή δεν ήταν αρκετά μεγάλος σε ηλικία για να χειροτονηθεί, ορίστηκε διοικητής επ' άπειρον στην αρχιεπισκοπή το 1453. Όπως ήταν η πολιτική κατάσταση στην Πορτογαλία, ο Ιάκωβος δεν μπορούσε να επιστρέψει στην Λισσαβώνα· έτσι διοικούσε από την Ιταλία δια μέσου τού γενικού αντιπροσώπου (vicar) Λουίς Ανές. Το 1455 απεβίωσε ο Νικόλαος Ε΄ και ο νέος πάπας Κάλλιστος Γ΄ τον αναβάθμισε σε καρδινάλιο, αν και δεν ήταν 30 ετών, όπως απαιτείτο. Τον έκανε καρδινάλιο-διάκονο της Σάντα Μαρία ιν Πόρτικο Οκταβίαε και σύντομα άλλαξε τον ναό ευθύνης του με αυτόν τού Αγ. Ευσταθίου στη Ρώμη. Επίσης τού έδωσε την επισκοπή της Πάφου στην Κύπρου, όπου ο αδελφός τού Ιωάννης είχε νυμφευτεί την Καρλόττα της Κύπρου. Μητέρα της Καρλόττας ήταν η Ελένη Παλαιολογίνα, κόρης τού Θεοδώρου Β΄ δεσπότη τού Μωρέως. Το 1458 απεβίωσε ο Κάλλιστος Γ΄ και ο Ιάκωβος συμμετείχε στον Σύλλογο των Καρδιναλίων (Conclavium), που εξέλεξε νέο πάπα τον Πίο Β΄. Ορίστηκε 58ος ιππότης τού Τάγματος τού Χρυσόμαλλου Δέρατος στον 9ο Τομέα, ο οποίος ιδρύθηκε το 1456 στη Χάγη. Καθώς ταξίδευε από τη Ρώμη στη Μάντουα, ο Ιάκωβος ασθένησε και απεβίωσε το 1459 στην Φλωρεντία σε ηλικία 26 ετών. Τάφηκε στην εκεί βασιλική τού Σαν Μινιάτο αλ Μόντε· ο τάφος του είναι το μόνο επιτύμβιο μνημείο τού ναού. Το σχέδιο και η εκτέλεση έγινε από τους καλύτερους καλλιτέχνες της Αναγέννησης της Φλωρεντίας. Στο πολύπτυχο τού καθεδρικού της Λισσαβώνας, έργο τού Νούνο Γκονσάλβες, ο ιστορικός Αντόνιο Μπέλαρντ ντα Φονσέκα στο έργο του «Το μυστήριο του πολύπτυχου» (1957-67) ισχυρίζεται, ότι η μορφή τού αρχιεπισκόπου που ακτινοβολεί, είναι στην πραγματικότητα ο Ιάκωβος της Λισσαβόνας. Η άποψη αμφισβητείται. "Nobreza de Portugal e Brasil", Vol. I, page 271. Published by Zairol Lda., Lisbon 1989