IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Όθων, αρχιδούκας της Αυστρίας

Ο Όθων (Otto von Österreich, 21 Απριλίου 1865 - 1 Νοεμβρίου 1906) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν αρχιδούκας της Αυστρίας, βασιλικός πρίγκιπας της Ουγγαρίας και της Βοημίας.

 Ο Όθων Φραγκίσκος Ιωσήφ Κάρολος Λουδοβίκος Μαρία ήταν ο δεύτερος γιος του Καρόλου Λουδοβίκου της Αυστρίας από τη δεύτερη σύζυγό του Μαρία Αννουντσιάτα των Δύο Σικελιών. Ήταν ανιψιός του αυτοκράτορα Φραγκίσκου Ιωσήφ και πατέρας του Καρόλου, τελευταίου αυτοκράτορα της Αυστρίας. Νυμφεύτηκε τη Μαρία Ιωσηφίνα της Σαξονίας, αλλά στάθηκε άπιστος σύντροφος, αφού απέκτησε και εξώγαμα τέκνα. Αρρώστησε σοβαρά από σύφιλη δύο χρόνια πριν το τέλος του και αποσύρθηκε από τη δημόσια ζωή. Έζησε ένα χρόνο στην Αίγυπτο και επέστρεψε στην Αυστρία λίγους μήνες πριν αποβιώσει. Νυμφεύτηκε το 1886 τη Μαρία Ιωσηφίνα των Βέττιν, κόρη του Γεωργίου της Σαξονίας, με την οποία απέκτησε τα εξής τέκνα: Κάρολος (1887 - 1922), Αυτοκράτορας της Αυστρο-Ουγγαρίας. Μαξιμιλιανός Ευγένιος (1895 - 1952), Αρχιδούκας της Αυστρίας.Από την ερωμένη του Μαρί Σλάιντσερ είχε φυσικά τέκνα: (νόθος) Άλφρεντ Γιόζεφ φον Χόρτεναου (1892-1957), πατέρας της Ιζαμπέλ ντελ Πουέρτο (1921-2014), ηθοποιού. (νόθη) Χίλντεγκαρτ φον Χόρτεναου (1894-;) στη Βιέννη. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Archduke Otto Franz of Austria στο Wikimedia Commons
Μέγαρο Λιβιεράτου

Το Μέγαρο Λιβιεράτου ή Μέγαρο Υπατία βρίσκεται στην Αθήνα απέναντι από το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, στη διασταύρωση των οδών Ηπείρου 2 και Πατησίων 55. Το μέγαρο ανήκε στον Κεφαλονίτη επιχειρηματία βιομήχανο εξ Αιγύπτου Γεράσιμο Λιβιεράτο. Το Μέγαρο Υπατία είναι έργο του αρχιτέκτονα και καθηγητή του Ε.Μ.Π. Αλέξανδρου Νικολούδη (Λέρος 1874 – Αθήνα 1944) και οικοδομήθηκε στα 1908 -1909. Η σχεδιαστική αισθητική του μεγάρου προσχωρεί στα πομπώδη μορφολογικά στοιχεία της νεο-μπαρόκ γαλλικής Beaux-Arts και απομακρύνεται φανερά από την κυρίαρχη μέχρι τότε μορφολογία των αστικών κατοικιών του αθηναϊκού νεοκλασικισμού. Η γαλλική επιρροή του μεγάρου αποτυπώνεται έντονα στη γωνιακή ημικυκλική εσοχή του πρώτου ορόφου και την προεξοχή με το μπαλκόνι στο δεύτερο όροφο, που καταλήγει σε μια κομψή στεφάνη (cartouche). Η πρόσφατη αποκατάσταση του κτηρίου από τους νέους ιδιοκτήτες του, με την επίβλεψη του αρχιτέκτονα Θανάση Κυρατσού, επανέφερε το εγκαταλειμμένο επί πολλές δεκαετίες μέγαρο, το οποίο είχε υποστεί επιπρόσθετα εκτεταμένες φθορές από το σεισμό του 1981, στην αρχική νεο-μπαρόκ μορφή του.

 1909: Ολοκληρώνεται ο σχεδιασμός και η κατασκευή του κτιρίου από τον Αρχιτέκτονα Αλέξανδρο Νικολούδη στα πρότυπα του γαλλικού αρχιτεκτονικού ρεύματος της Beaux-Arts. 1932: Ολοκληρώνεται η πρώτη ανακαίνιση του κτιρίου κατά την οποία αλλάζουν τα λουδοβίκεια μοτίβα στην οροφή του κτιρίου. 1970: Λαμβάνεται άδεια για την κατεδάφιση του κτιρίου και την μετατροπή του σε πολυκατοικία. 1981: Το κτίριο υφίσταται ρωγμές και καταστρέφεται η ανάγλυφη παράσταση της οροφής από το σεισμό. 1989: Με παρέμβαση της Μελίνας Μερκούρη το κτίριο χαρακτηρίζεται ως διατηρητέο και αναιρείται η άδεια κατεδάφισης. 2006-2009: Το Μέγαρο ανακαινίζεται και συντηρείται με επιρροές από την Αλεξανδρινή αρχιτεκτονική. Το Μέγαρο Υπατία έχει συνολική έκταση 1240 τ.μ. και είναι κατανεμημένο σε τρείς ορόφους. Έχει σχεδιαστεί και οικοδομηθεί από τον αρχιτέκτονα Α. Νικολούδη με τη λογική της τριμερής κατανομής, κατά την οποία δημιουργούνται εκτενείς και ευρύχωρες αίθουσες στο ισόγειο, ιδιωτικοί χώροι στον πρώτο όροφο ενώ βοηθητικά διαμερίσματα στο ημιυπόγειο. Νίκος Βατόπουλος: “Το πρόσωπο της Αθήνας”, 1η έκδοση, Εκδόσεις Ποταμός, Αθήνα 2002. Τάκης Καρής: “Ατμόσφαιρα εποχής”, περιοδ. LIFE & STYLE, Σεπτέμβριος 2010. Αρχείο Νεότερων Μνημείων «Ενα παλατάκι για τους μετανάστες», άρθρο στον ιστότοπο της εφημερίδας «Το Βήμα», 30 Ιανουαρίου 2011.
Νιμέτ Νεβζάντ Χανιμεφέντι

Η Νιμέτ Νεβζάντ Χανιμεφέντι (Οθ. Τούρκικα:نيمت نيفزاد سيدة) (Τούρκικα: Nimet Nevzad Hanımefendi, 2 Μαρτίου 1902 - 23 Ιουνίου 1992) ήταν η πέμπτη σύζυγος του τελευταίου σουλτάνου Μωάμεθ ΣΤ΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Aliyyetü'ş-Şân İkinci Nimet Nevzad Hanım Εfendi Hazretleri

 Η Νιμέτ Νεβζάντ Χανιμεφέντι γεννήθηκε στις 2 Μαρτίου 1902 στην Κωνσταντινούπολη, και ήταν κόρη του Μπαργκού Σαμπάν Εφέντι, κηπουρός του παλατιού και της συζύγου του Χατιτζέ Χανίμ. Το πραγματικό της όνομα ήταν Νιμέτ Μπαργκού. Είχε δύο αδελφές την Εμινέ Χαϊριγιέ Νεσρίν Χανίμ και την Φατμά Τουζεχρά Νεβζέρ Χανίμ και ένα αδελφό, τον Σαλίχ Μπέη Μπαργκού. Η σύζυγος του Χουσεϊν Μπέη, η Εντά Χανίμ ήταν η θεία του πατέρα της. Το 1913, μετά από αίτημα της Εντά Χανίμ προς την Ντεμσάν Χανίμ (αδελφή εξ αγχιστείας της Μιχρενγκίζ Καντινεφέντι, δεύτερη συζύγο του σουλτάνου Μωάμεθ Ε΄), η Νιμέτ μαζί με την αδελφή της Εμινέ Χαϊριγιέ παρουσιάστηκαν στο χαρέμι του σουλτάνου Μωάμεθ Ε΄. Η Νιμέτ και η Εμινέ Χαϊριγιέ, μετονομάστηκαν σε Νεβζάντ και Νεσρίν, σύμφωνα με την παράδοση του παλατιού, από την Τζεϊλανιγιάρ Χανίμ, μια από τις καλφάδες του παλατιού. Μετά το θάνατο του Μωάμεθ Ε΄ το 1918, η Νεβζάντ και η Νεσρίν μετακόμισαν μαζί με το γιο του ηγεμόνα Μεχμέτ Ζιγιαεντίν, στο παλάτι του. Ωστόσο, σύντομα, ο σουλτάνος Μωάμεθ ΣΤ΄ πρόσεξε την Νεβζάντ και παντρεύτηκαν την 1η Σεπτεμβρίου 1921 στο Παλάτι Γιλντίζ. Από αυτό τον γάμο δεν προέκυψαν παιδιά. Όταν ο σουλτάνος Μωάμεθ ΣΤ΄ καθαιρέθηκε, ακολούθησε τον έκπτωτο σουλτάνο στην εξορία. Μετά το θάνατο του Μωάμεθ ΣΤ΄, επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη με την αδελφή της, δημοσιεύοντας τα απομνημονεύματά της το 1937 με τον τίτλο «Yıldız'dan San Remo'ya». Το 1928 παντρεύτηκε για δεύτερη φορά, τον αξιωματικό Ζεκί Μπέη Σεφερόγλου και πήρε το όνομα Νιμέτ Σεφερόγλου. Την ίδια χρονιά γεννήθηκε η κόρη της Σαντικά Σελτζούκ και το 1931 ο γιος της, Σαμπάν Μουσταφά. Η Νιμέτ Νεβζάντ Χανιμεφέντι πέθανε στις 23 Ιουνίου 1992 στο Γκιοκσού της Κωνσταντινούπολης σε ηλικία 90 ετών. Είναι θαμμένη στο Κοιμητήριο Καρατζαχμέτ. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Δήμος Βόρειας Κυνουρίας

Ο Δήμος Βόρειας Κυνουρίας είναι Δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Αρκαδίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, ο οποίος συστάθηκε το 1997 με το Σχέδιο «Καποδίστριας» και λειτουργεί από 01-01-1999. Το 2010 με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», δεν επήλθε καμία μεταβολή στον Δήμο. Βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα της Πελοποννήσου και βρέχεται από τον Αργολικό Κόλπο. Η έκταση του είναι 575,7 τ.χλμ. και σύμφωνα με την Απογραφή του 2021, ο πληθυσμός του είναι 9.483 κάτοικοι. Έδρα του Δήμου είναι το Άστρος.

 Μοναστήρια *Ιερά Μονή Τίμιου Προδρόμου *Ιερά Μονή Μαλεβής *Ιερά Μονή Παναγιάς Αρτωκοστά *Ιερά Μονή Παλαιοπαναγιάς *Ιερά Μονή Λουκούς Αποτελέσματα αυτοδιοικητικών εκλογών του 1998 για το Δήμο Βόρειας Κυνουρίας: Αποτελέσματα αυτοδιοικητικών εκλογών του 2002 για το Δήμο Βόρειας Κυνουρίας: Αποτελέσματα αυτοδιοικητικών εκλογών του 2006 για το Δήμο Βόρειας Κυνουρίας: Αποτελέσματα αυτοδιοικητικών εκλογών του 2010 για το Δήμο Βόρειας Κυνουρίας: Αποτελέσματα αυτοδιοικητικών εκλογών του 2014 για το Δήμο Βόρειας Κυνουρίας: Αποτελέσματα αυτοδιοικητικών εκλογών του 2019 για το Δήμο Βόρειας Κυνουρίας: Κυνουρία Δήμος Νότιας Κυνουρίας Τσάκωνες Τσακωνική διάλεκτος Τσακώνικη ενδυμασία Τσακώνικος Πάρνωνας ΔΗΜΟΣ ΒΟΡΕΙΑΣ ΚΥΝΟΥΡΙΑΣ Δήμος Βόρειας Κυνουρίας. Discover Κυνουρία - Θυρεάτις Γη. Kynourianet - Τα νέα της Κυνουρίας. Δήμος Βόρειας Κυνουρίας, Πανεπιστήμιο Πατρών.
Μάχη της Καισάρειας

Το Μάχη της Καισάρειας συνέβη το 1067 όταν οι Σελτζούκοι Τούρκοι του Αλπ Αρσλάν επιτέθηκαν στην βυζαντινή Καισάρεια. Η Καισάρεια λεηλατήθηκε και ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Βασιλείου βεβηλώθηκε. Μετά την Καισάρεια, οι Σελτζούκοι Τούρκοι έκαναν άλλη μια προσπάθεια εισβολής στην Μικρά Ασία στο Ικόνιο το 1069. Αυτό ήταν το κίνητρο της δεύτερης εκστρατείας του Ρωμανού Διογένη.

 Harris, Jonathan (2014). Byzantium and the Crusades (2 έκδοση). Bloomsbury Publishing. ISBN 978-1780938318. Jeffreys, Elizabeth, επιμ. (2008). The Oxford Handbook of Byzantine Studies. Oxford University Press. ISBN 978-0199252466. Lock, Peter (2006). The Routledge Companion to the Crusades. Routledge. ISBN 978-1135131371. Nicolle, David (2013). Hook, Christa, επιμ. Manzikert 1071: The breaking of Byzantium. Osprey Publishing. ISBN 978-1780965031.
Άννα Κοζμίνσκα

Η Άννα Χελένα Κοζμίνσκα (πολωνικά: Anna Helena Koźmińska) (22 Μαΐου 1919 – 24 Μαρτίου 2021) ήταν Πολωνή ηρωίδα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η οποία αναγνωρίστηκε ως Δίκαιος των Εθνών το 1991.

 Η Κοζμίνσκα γεννήθηκε στο Ραντόμσκο και έζησε στην Τσενστοχόβα της Πολωνίας, με τον πατέρα και τη θετή μητέρα της. Από το 1943 έως το 1945 προστάτευσαν τον Αμπράχαμ Γιομπλόνσκι (Abraham Joblonski), έναν νεαρό Πολωνοεβραίο, από τους Ναζί. Η οικογένεια προσέφερε επίσης καταφύγιο άλλους τρεις Εβραίους.Η Κοζμίνσκα τιμήθηκε με το μετάλλιο του Δίκαιου των Εθνών το 1991 από το Γιαντ Βασσέμ. Το 2016 της απονεμήθηκε ο Σταυρός του Διοικητή του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας.Με την ευκαιρία των 101ων γενεθλίων της, τον Μάιο του 2020, η Κοζμίνσκα έγινε η γηραιότερη εν ζωή Δίκαιη των Εθνών και έλαβε ευχές γενεθλίων από τους προέδρους του Ισραήλ και της Πολωνίας. Πέθανε στη Βαρσοβία το Μάρτιο του 2021.
Τροχονόμος Βαρβάρα

Το Τροχονόμος Βαρβάρα είναι ο τίτλος μίας ελληνικής κωμικής ταινίας, παραγωγής 1981, σε σκηνοθεσία του Ομήρου Ευστρατιάδη και σενάριο του Γιάννη Σκλάβου με πρωταγωνιστές τον Γιάννη Γκιωνάκη και τον Στάθη Ψάλτη.

 Ο Αχιλλέας (Στάθης Ψάλτης) μένει στις εργατικές πολυκατοικίες και μην μπορώντας να βρει δουλειά, αποφασίζει να υποδυθεί την αδελφή του, Βαρβάρα, παίρνοντας τη θέση της στη σχολή τροχονόμων. Εκεί αρχίζουν οι περιπέτειες για τον Αχιλλέα, καθώς ερωτεύεται την Κάτια, ένα πλουσιοκόριτσο που πηγαίνει στη σχολή από ανία. Η «Βαρβάρα» εντωμεταξύ γίνεται η «αγαπημένη» μαθήτρια του αφοσιωμένου εκπαιδευτή της σχολής (Γιάννης Γκιωνάκης) και τα πράγματα περιπλέκονται για τον Αχιλλέα που έχει εγκλωβιστεί στον ρόλο της Βαρβάρας. Στην ταινία παίζει λύρα και τραγουδά ο Βασίλης Σκουλάς και χορεύει το κρητικό ανωγειανό συγκρότημα Σταυρακάκη - Μαυρόκωστα. Προβλήθηκε τη σεζόν 81-82 και εισπρακτικά ήρθε 14η ανάμεσα στις 46 ταινίες της σεζόν. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 1 Απριλίου 2008. Τροχονόμος... Βραβάρα στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος
Η Αριστερά – Το Ουράνιο Τόξο

Η Αριστερά – Το Ουράνιο Τόξο (La Sinistra – L'Arcobaleno, SA), συχνά αναφερόμενο ως Αριστερά του Ουράνιου Τόξου (Sinistra Arcobaleno, SA), ήταν μια αριστερή ομοσπονδία κομμάτων στην Ιταλία. Η ομοσπονδία, οριζόμενη από τα μέλη της ως η sinistra radicale (το οποίο μπορεί να μεταφρασθεί στα Ελληνικά ως αμφοτέρως "ριζοσπαστική αριστερά" και "άκρα αριστερά"), συντέθηκε από τέσσερα κόμματα: το Κόμμα Κομμουνιστικής Επανίδρυσης (PRC, κομμουνιστικό, ηγέτης: Φράνκο Τζιορντάνο)· το Κόμμα των Ιταλών Κομμουνιστών (PdCI, κομμουνιστής, ηγέτης: Ολιβιέρο Ντιλιμπέρτο)· η Ομοσπονδία των Πρασίνων (FV, πράσινο, ηγέτης: Αλφόνσο Πεκοράρο Σκάνιο, Υπουργός Περιβάλλοντος)· η Δημοκρατική Αριστερά (SD, σοσιαλιστικό, ηγέτης: Φάμπιο Μούσσι, Υπουργός Πανεπιστημίων και Έρευνας).

 Η ομοσπονδία συγκροτήθηκε επίσημα στις 8–9 Δεκεμβρίου 2007 με σκοπό να ενώσει τα Ιταλικά κομμουνιστικά, σοσιαλιστικά και οικολογικά κόμματα σε ένα ενωμένο μπλοκ, κάτι παρόμοιο με αυτό που έχουν κάνει οι κεντροαριστερές δυνάμεις με το Δημοκρατικό Κόμμα. Τα τέσσερα κόμματα έτειναν να διαφωνούν σε έναν αριθμό θεμάτων, συμπεριλαμβανομένης της υποστήριξης προς την Κυβέρνηση Πρόντι ΙΙ, τ σύμβολο και το όνομα της ομοσπονδίας με τους Πρασίνους να θέλουν η λέξη "οικολογικό" και τους Ιταλούς Κομμουνιστούς το σφυρί και το δρεπάνι να περιλαμβάνονται, αλλά στο τέλος δημιούργησαν μια κοινή λίστα για τις γενικές εκλογές του 2008. Στις εκλογές Η Αριστερά-Το Ουράνιο Τόξο κέρδιε ένα καταστροφικό 3.1% των ψήφων (κάτω από το 10.2%, το συνδυασμένο αποτέλεσμα των τριών κομμάτων στις γενικές εκλογές του 2006) και απέτυχε να κερδίσει έδρες στο Ιταλικό Κοινοβούλιο. Λίγο μετά, το Κόμμα των Ιταλών Κομμουνιστών ανακοίνωσε ότι θα άφηνε την ομοσπονδία, και το Κόμμα Κομμουνιστικής Επανίδρυσης έκανε το ίδιο λίγο αργότερα.
Granby Four Streets

Στη περιοχή Toxeth του Λίβερπουλ και πιο συγκεκριμένα στο Granby , το 2011 ένα σύνολο κατοίκων, ακτιβιστών και κοινωνικών επενδυτών δημιούργησαν το Granby Four Streets Community Land Trust . Σκοπός ήταν να βοηθήσουν την περιοχή να προσελκύσει ξανά τους κατοίκους που είχαν φύγει τα προηγούμενα χρόνια ή να έρθουν κάτοικοι που επιθυμούν και θέλουν να μείνουν στην περιοχή. Τα σπίτια και τα μαγαζιά πωλούνται ή ενοικιάζονται σε τιμές χαμηλές και η τιμή μεταπώλησης συνδέεται με το διάμεσο επίπεδο μισθών του Λίβερπουλ. Αντιμετωπίζουν το σπίτι σαν «σπιτικό» είναι ένα κομμάτι της γειτονιάς όπου τα μέλη της κοινότητας συνυπάρχουν, το σπίτι δεν είναι ένα ακόμα περιουσιακό στοιχείο για χρηματοδότηση και επένδυση. Σε αυτό βοηθάει Το μοντέλο CLT καθώς προστατεύει την γη από διακυμάνσεις στην αξία. Η γη ανήκει στο CLT. Μέχρι τώρα έχουν ολοκληρώσει 11 κατοικίες εκ των οποίων οι 5 έχουν πουληθεί και οι 6 έχουν ενοικιαστεί.

 Η Περιοχή του Granby είναι μια απ’τις παλαιότερες μαύρες κοινότητες στη Βρετανία. Η παρακμή η απουσία επενδύσεων, η ανεργία ηταν ένα διαχρονικό πρόβλημα. Απ’τις ταραχές του 1981 μέχρι και τις αρχές του 21ου αιώνα το πρόβλημα παρέμενε. Για δεκαετίες ο ένας δρόμος μετά τον άλλο κατεδαφίζονταν, ενώ κάποιοι πούλησαν τα σπίτια τους μόλις για 8.000 λίρες στο συμβούλιο. Στις αρχές του 2000 κάποιοι λίγοι κάτοικοι άρχισαν να προσπαθούν να βελτιώσουν τις συνθήκες, να ξαναδημιουργήσουν την γειτονιά τους. Αρχικά καθάρισαν τους δρόμους, έφτιαξαν μικρούς κοινοτικούς κήπους, έκαναν υπαίθριες αγορές, ζωγράφισαν τος τοίχους στα εγκαταλελειμμένα κτήρια. Άρχισαν να επαναδημιουργούν την γειτονιά και να ζωντανεύουν την κοινότητα. Το 2011 είναι το έτος δημιουργίας του Granby Four Streets CLT. Η οργάνωση ξεκίνησε με μικρά βήματα. Αρχικα κέρδισε ένα διαγωνισμό αστικών κήπων (2012). Ηταν η αφορμή για να έρθουν σ’επαφή με την steinbeck studio και να λάβουν χρηματοδότηση και να έχουν την δυνατότητα να συζητήσουν με την δημοτική αρχή την παραχώρηση καταλυμάτων και τελικά απέκτησαν 10 από αυτά. Το 2015 Είναι άλλο ένα κομβικό σημείο καθώς εκείνη την χρονιά η κολεκτίβα της Assemble κέρδισε το βραβείο Turner 2015 για το σχεδιασμό ανάπλασης που είχε σχεδιάσει για την Granby Four Streets. Την ίδια χρονιά δημιούργηθηκε και το Granby Workshop μια κοινωνική επιχείρηση κατασκευής αρχιτεκτονικών κεραμικών. Τo 2019 Παραδόθηκε για χρήση από την Granby Four Streets CLT το Winter Gardens. Μια δημιουργία ενός εσωτερικού βοτανικού κήπου που διαθέτει καταλύματα για ύπνο και συνεδριακές εγκαταστάσεις για την δημιουργία εσόδων για την κοινότητα. Eίναι η αναγέννηση της κοινότητας. Η επαναδημιουργία της κοινότητας με δημιουργικότητα και ενέργεια για την περιοχή. Η προσιτή στέγαση , μια πράσινη συνοικία. Ο μακροπρόθεσμος στόχος είναι 250 σπίτια να γεμίσουν από οικογένειες που είτε θέλουν να γυρίσουν στη περιοχή ειτε σε οικογένειες με ανάγκες στέγασης. https://www.granby4streetsclt.co.uk https://assemblestudio.co.uk/projects/10-houses https://cooperativecity.org/
Λορίν Λέιν

Η Λωρήν Λέϊν (αγγλικά:Lauren Lane) (γεννήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 1961 στην Οκλαχόμα Σίτυ, Οκλαχόμα) είναι ηθοποιός της τηλεόρασης και του θεάτρου και καθηγήτρια υποκριτικής. Είναι περισσότερο γνωστή για τον ρόλο της ως C. C. Babcock στην τηλεοπτική σειρά Νταντά Αμέσου Δράσεως (The Nanny).

 Η Λέιν γεννήθηκε στην Οκλαχόμα Σίτυ, και μεγάλωσε στο Τέξας.Η Λέιν έχει πτυχίο Bachelor Καλών Τεχνών από το Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Άρλινγκτον. Κέρδισε επίσης Master στο προηγμένο πρόγραμμα εκπαίδευσης στο American Conservatory Theater στο Σαν Φρανσίσκο. Σήμερα είναι καθηγήτρια στο Τμήμα Θεάτρου στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Σαν Μάρκος.Η Λέιν παντρεύθηκε τον Ντέιβιντ Γουίλκινς. Έχει μια κόρη, την Κέιτ(γεννημένη 23 Φεβρουαρίου 1998) με τον Γουίλκινς.Το 2004, εμφανίσθηκε στην επανένωση του The Nanny, το The Nanny Reunion: A Nosh to Remember, με πρωταγωνίστρια την Φραν Ντρέσερ και μεγάλο μέρος του αυθεντικού καστ.Από το 2000 είναι ενεργή κυρίως στο θέατρο.Το 2010, φιλοξενήθηκε στο ομότιλο σόου της Ντρέσερ. Lauren Lane στην IMDb
Ουνάλ Ουστέλ

Ο Ουνάλ Ουστέλ (Ünal Üstel, γεννημένος το 1955) είναι Τουρκοκύπριος πολιτικός που υπηρετεί ως πρωθυπουργός της Βόρειας Κύπρου (μη αναγνωρισμένης διεθνώς) από τις 12 Μαΐου 2022.

 Ο Ουστέλ γεννήθηκε το 1955 στην Πάφο και αποφοίτησε από την Οδοντιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης το 1983. μετά την επιστροφή του στη Βόρεια Κύπρο, εξελέγη στις εκλογές του 1991 στη Συνέλευση της Δημοκρατίας στην εκλογική περιφέρεια Girne (Κερύνειας) ως μέλος του Κόμματος Εθνικής Ενότητας και έγινε αντιπρόεδρος του Επιμελητηρίου, θέση που κατείχε μεταξύ 2001 και 2002. Επανεξελέγη το 2003 και αργότερα επέστρεψε στη συνέλευση το 2009, επανεκλέχθηκε ξανά το 2013 προτού γίνει αντιπρόεδρος του επιμελητηρίου για δεύτερη φορά μεταξύ 4 Σεπτεμβρίου 2013 και 9 Οκτωβρίου 2015. Στις 6 Απριλίου 2011 ο Ουστέλ έγινε μέλος της κυβέρνησης του Ιρσέν Κιουτσούκ ως υπουργός Τουρισμού, Πολιτισμού, Νεολαίας και Περιβάλλοντος. Υπηρέτησε για μια περίοδο ως υπουργός Δημοσίων Έργων πριν γίνει υπουργός Υγείας στις 20 Φεβρουαρίου 2021 μετά την απόλυση του Αλί Πιλί, αξίωμα που διατήρησε μέχρι τις 5 Νοεμβρίου 2021. Έγινε υπουργός Εσωτερικών στις 21 Φεβρουαρίου 2022 μετά το σχηματισμό νέας κυβέρνησης. Ο Ουστέλ ανέλαβε τα καθήκοντά του ως πρωθυπουργός της Βόρειας Κύπρου στις 12 Μαΐου 2022, αφού σχημάτισε επιτυχώς κυβέρνηση. Είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά.
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ζακύνθου

Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ζακύνθου (Ε.Π.Σ.Ζ.) είναι αρμόδια για το ποδόσφαιρο στο νομό Ζακύνθου. Εδρεύει στην πόλη της Ζακύνθου και είναι μέλος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (Ε.Π.Ο.). Είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του τοπικού πρωταθλήματος και του κυπέλλου, όπως και των πρωταθλημάτων εφήβων και παίδων. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των μικτών ομάδων νέων και παίδων, οι οποίες εκπροσωπούν το νομό σε εθνικό επίπεδο.

 Η Ε.Π.Σ. Ζακύνθου ιδρύθηκε το 1987 όταν αποσπάστηκαν οι ομάδες του νησιού από την τότε Ε.Π.Σ. Ηλείας-Ζακύνθου η οποία νωρίτερα, το 1969, είχε αποσπασθεί από την Ε.Π.Σ. Πατρών . Το 2010 η Ε.Π.Σ. Ζακύνθου είχε στο δυναμικό της 25 σωματεία. Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Ζακύνθου είναι η εξής: Α΄ Κατηγορία Β΄ Κατηγορία Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Ζακύνθου. Επίσημος ιστότοπος
Η αρπαγή των θυγατέρων του Λευκίππου (Ρούμπενς)

Η αρπαγή των θυγατέρων του Λευκίππου είναι πίνακας ζωγραφικής του Φλαμανδού καλλιτέχνη Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, που δημιουργήθηκε το 1618. Σήμερα εκτίθεται στην Παλαιά Πινακοθήκη (Alte Pinakothek) του Μονάχου.

 Ο πίνακας απεικονίζει την αρπαγή των θυγατέρων του Λευκίππου: Οι Διόσκουροι, ο θνητός Κάστορας και ο αθάνατος Πολυδεύκης, απάγουν τις θυγατέρες του Λευκίππου Φοίβη και Ιλάειρα. Ο Κάστορας, ο γητευτής των αλόγων, αναγνωρίζεται από την πανοπλία του, ενώ ο πυγμάχος Πολυδεύκης εμφανίζεται γυμνός από τη μέση και άνω. Ξεχωρίζουν, επίσης, από τα άλογά τους: Αυτό του Κάστορα συμπεριφέρεται ήρεμα υποστηριζόμενο από έναν ερωτιδέα, ενώ του Πολυδεύκη είναι ανασηκωμένο στα πίσω πόδια του. Τα μαύρα φτερά του ερωτιδέα προδιαγράφουν το πεπρωμένο των Διόσκουρων. Η Φοίβη και η Ιλάειρα δεν έχουν κάποιο χαρακτηριστικό που να τις ξεχωρίζει. Ο πίνακας αγοράστηκε στην Αμβέρσα το 1714 από τον εκλέκτορα του Παλατινάτου Γιόχαν Βίλχελμ. Αρχικά στάλθηκε στο Μανχάιμ και το 1805/6 έφθασε στο Μόναχο. Alte Pinakothek-Ausgewählte Werke; [Editor: Bayerischen Staatsgemäldesammlungen, Authors: Marcus Dekiert, Nina Schleif], München; Pinakothek-DuMont, 2005, ISBN 978-3-8321-7592-4, 50 Klassiker: Gemälde, H. Johannsen, Gerstenberg, 2001, ISBN 380-672-516-0. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα The Rape of the Daughters of Leucippus στο Wikimedia Commons
Bella ciao

To «Bella Ciao» (Μπέλα τσάο - όμορφη αντίο) είναι ιταλικό αντιφασιστικό τραγούδι του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η μουσική του τραγουδιού φαίνεται να είναι εμπνευσμένη από κάποιο παλιό παραδοσιακό τραγούδι, ενώ είναι άγνωστο από ποιον έχουν γραφεί οι στίχοι. Το τραγούδι αυτό έχει ερμηνευτεί και διασκευαστεί από διάφορους καλλιτέχνες στα ιταλικά, τα αγγλικά, τα ελληνικά, τα ρωσικά, τα βοσνιακά, τα κροατικά, τα σερβικά, τα ουγγρικά, τα ισπανικά, τα φινλανδικά, τα γερμανικά, τα τουρκικά, τα ιαπωνικά, τα κινεζικά και τα κουρδικά, μεταξύ των οποίων είναι ο Μάνου Τσάο, ο Σέρβος συνθέτης Γκόραν Μπρέγκοβιτς και η Μαρία Φαραντούρη.

 Η μελωδία του τραγουδιού ήταν ήδη γνωστή και την τραγουδούσαν στις αρχές του 20ού αιώνα οι γυναίκες που που δούλευαν σε φυτείες ρυζιού στην κοιλάδα του Πάδου στην βόρεια Ιταλία ή στην ιταλικής επαρχίας «Terre d’Acqua» κοντά στην Μπολόνια. Οι στίχοι του τραγουδιού κατηγορούν τις δύσκολες συνθήκες εργασίας μέσα στον καυτό ήλιο. Η πρώτη γνωστή ερμηνεία του 1906 έχει τη μορφή αντίδρασης κατά του αφεντικού, που «μ' ένα ραβδί στο χέρι» παρακολουθεί τους εργάτες, χαραμίζει τη ζωή των γυναικών και δεν πληρώνει τους μισθούς. Η μέρα όμως πλησιάζει, που οι εργάτριες θα απελευθερωθούν. Το τραγούδι έγινε παγκόσμια γνωστό όταν το τραγουδούσε η ιταλική αντίσταση ενάντια στο φασισμό κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Στη διασκευή αυτή οι στίχοι του τραγουδιού εξυμνούν τον απελευθερωτικό αγώνα των ανταρτών και τον ηρωικό τους θάνατο. Κινεζικά - Ω! Αντίο φίλοι (au) Αγγλική διασκευή (mp3) Συλλογή με διαφορετικές εκτελέσεις του Bella ciao (Mp3) Μια ελαφρώς διαφορετική εκδοχή από το site της εθνικής ένωσης των Ιταλών παρτιζάνων Το Bella ciao και άλλα αντάρτικα τραγούδια από την εθνική ένωση των Ιταλών παρτιζάνων του Ρίμινι
Βίλις Λάτσις

Ο Βίλις Λάτσις (12 Μαΐου 1904 – 6 Φεβρουαρίου 1966) ήταν Λετονός συγγραφέας και κομμουνιστής πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου της Λετονικής ΣΣΔ από το 1940 έως το 1959 και πρόεδρος του Σοβιέτ των Εθνοτήτων από το 1954 έως το 1958.

 Ο Λάτσις γεννήθηκε με την ονομασία Γιάνις Βίλχελμς Λάτσε σε μια οικογένεια της εργατικής τάξης από το Βετσμιλγκράβις (μέρος της Ρίγας). Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η οικογένειά του κατέφυγε στην περιφέρεια Αλτάι στη Σιβηρία, όπου ο Λάτσις φοίτησε στο παιδαγωγικό σεμινάριο του Μπαρναούλ. Το 1921, ο Λάτσις επέστρεψε στη Ρίγα και εργάστηκε κατά περιόδους ως ψαράς, λιμενεργάτης, πυροσβέστης πλοίου και βιβλιοθηκάριος ενώ έγραφε στον ελεύθερο του χρόνου. Το 1933 δημοσίευσε το βιβλίο Zvejnieka dēls, μετάφραση: Ο γιος του ψαρά, το οποίο αποτέλεσε μια τεράστια εμπορική επιτυχία, κάνοντας τον ένα από τους πιο επιτυχημένους εμπορικά Λετονούς συγγραφείς της δεκαετίας του 1930. Τα μυθιστορήματα του χαρακτηρίζονται ως λαϊκή φαντασία, που συχνά δεν είναι αρεστή σε κάποιους κριτικούς, αλλά πολύ δημοφιλές στον λαό. Όλο αυτό το διάστημα, ο Λάτσις διατηρούσε υπόγειους δεσμούς με το επισήμως απαγορευμένο Κομμουνιστικό Κόμμα της Λετονίας. Ο Λάτσις ήταν υπό περιοδική επίβλεψη των μυστικών υπηρεσιών της Λετονίας λόγω των πολιτικών του δραστηριοτήτων. Έπειτα ο Λάτσις έγινε ένας από τους πιο αγαπημένους πολιτικούς του Κάρλις Ουλμάνις, ο οποίος προσωπικά διέταξε την καταστροφή των αρχείων της μυστικής αστυνομίας για αυτόν. Ο Λάτσις έγραψε επαινετικά άρθρα για τον Ουλμάνις διατηρώντας την κομμουνιστική ιδεολογία του, με την κυβέρνηση του Ουλμάνις να χρηματοδοτεί γενναιόδωρα την κινηματογραφική προσαρμογή του βιβλίου και το συγγραφικό του έργου. Κατά τη διάρκεια της σοβιετικής εποχής, παρήχθησαν οχτώ ταινίες με βάση τα έργα του και μια νέα κινηματογραφική προσαρμογή του μυθιστορήματος Ο γιος του ψαρά, το 1957. Μετά την ενσωμάτωση της Λετονίας στην ΕΣΣΔ τον Αύγουστο του 1940, ο Λάτσις έγινε Πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου της Λετονικής ΣΣΔ, δηλαδή Πρωθυπουργός, και παρέμεινε σε αυτή τη θέση μέχρι το 1959. Όταν η Ναζιστική Γερμανία κατέλαβε τη Λετονία από το 1941 έως το 1944, ο Λάτσις μεταφέρθηκε στη Μόσχα, όπου συνέχισε να γράφει με ένα σοσιαλιστικό ρεαλιστικό στυλ. Θεωρούταν πιο πολύ φαινομενικός αρχηγός, καθώς οι περισσότερες αποφάσεις γίνονταν από την κεντρική επιτροπή του κομμουνιστικού κόμματος. Ως πρώτος υπουργός εσωτερικών και έπειτα πρόεδρος του Ανωτάτου Σοβιέτ, υποχρεώθηκε να πάρει προσωπικά την ευθύνη για τις Σταλινικές εκτοπίσεις και άλλες πτυχές του αστυνομικού κράτους, υπογράφοντας διατάγματα για τη σύλληψη και απέλαση πάνω από 40.000 ατόμων. Από το 1954 έως το 1958, ο Λάτσις ήταν πρόεδρος του Σοβιέτ των Εθνικοτήτων. Τιμήθηκε με το παράσημο του Λένιν εφτά φορές και με το Βραβείο Στάλιν δύο φορές, το 1949 και το 1952.Τα βιβλία του Λάτσις έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από 50 γλώσσες, με περισσότερες μεταφράσεις να υπάρχουν στα ρωσικά. Είναι ο πιο μεταφρασμένος Λετονός συγγραφέας.
Αγία Φωτιά Σητείας Λασιθίου

Για τον συνώνυμο οικισμό στον νομό Λασιθίου δείτε το λήμμα: Αγία Φωτιά Ιεράπετρας Λασιθίου Η Αγία Φωτιά είναι χωριό της κοινότητας Σητείας, δημοτικής ενότητας και δήμου Σητείας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λασιθίου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Σητείας του νομού Λασιθίου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

 Η Αγία Φωτιά είναι παραθαλάσσιος οικισμός στο βορειοανατολικό τμήμα του νομού, στο κέντρο του όρμου Σητείας και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 60. Απέχει 5 χλμ. Α. της Σητείας και 75 χλμ. περίπου Α. του Αγίου Νικολάου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Σητείας. Το 1926 αποσπάστηκε από την κοινότητα Σητείας και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ρούσας Εκκλησιάς. Το ίδιο έτος αποσπάστηκε από την κοινότητα Ρούσας Εκκλησιάς και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Σητείας. (Πηγή: https://www.eetaa.gr/metaboles/oikmet_details.php?id=19538) Κοντά στον οικισμό και σε λόφο δίπλα στη θάλασσα (θέση «Κουφωτός) παρατηρήθηκαν λείψανα μινωικού συνοικισμού, και συγκεκριμένα, κυκλοτερή οικοδομήματα ή θόλοι, καθώς και ίχνη μεγάλου περιβόλου. Περισυνελέγησαν τεμάχια αγγείων μεσομινωικής εποχής. Εκτός από αυτά, βρέθηκαν και λείψανα ρωμαϊκού συνοικισμού και μάλιστα μεγάλος αριθμός (10-12) κολοσσιαίων κτιστών δεξαμενών (Λούτρες) (Ξανθουδ. Αρχ. Δελτ. ΙΙ, 24). Το 1971 ανασκάφηκε από τον Κωστή Δαβάρα το μεγαλύτερο, έως τότε, νεκροταφείο της Εποχής του Χαλκού στην Κρήτη. Συγκεκριμένα, 252 ασύλητοι τάφοι πρωτομινωικής περιόδου και 50 συλημένοι, οι περισσότεροι απλοί λακκοειδείς, αλλά, πολλοί από αυτούς με ελλειπτικό ή ακανόνιστο κυκλικό σχήμα και προθάλαμο. Τα πολυάριθμα ταφικά αγγεία που περισυνελέγησαν έφεραν εγχάρακτη διακόσμηση, κάτι που πιθανόν μαρτυρεί κυκλαδική επίδραση. Επίσης, ήρθαν στο φως λεπίδες οψιανού, χάλκινα αγκίστρια, περίαπτα και λίθινα αγγεία. Η Μινωική Νεκρόπολη (βλ. ιστορικά στοιχεία), από τις σημαντικότερες της Κρήτης Η σπηλιά «Κρυφόσπηλιος», όπου έχουν εντοπιστεί ίχνη αρχαίας κατοίκησης Το εκκλησάκι της Αγίας Φωτεινής, έξω από τον οικισμό Η βοτσαλωτή παραλία του οικισμού, στη θέση «Γλυφάδα Βρύση» Ο παλαιός διατηρητέος νερόμυλος. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr Παραλίες Αγίας Φωτιάς Σητείας από τον ιστότοπο https://www.cretanbeaches.com/
Κεντρικό Ινστιτούτο Αεροϋδροδυναμικής

Το Κεντρικό Ινστιτούτο Αεροϋδροδυναμικής (ρωσ. Центра́льный аэрогидродинами́ческий институ́т, ЦАГИ, αγγ. TsAGI). Ιδρύθηκε στη Μόσχα από τον Νικολάι Ζουκόφσκι πρωτοπόρο της Ρωσικής αεροπορίας τη 1 Δεκεμβρίου 1918.Το 1935 νεα τμήματα του Ινστιτούτου μετεγκαταστάθηκαν στα περίχωρα της Μόσχας περιοχή η οποία αργότερα εξελίχθηκε στην πόλη Ζουκόφσκι η οποία αναφέρεται και ως «η αερόπολη της Σοβιετικής Ένωσης».

 Το TΣ.Α.ΓΚ.Ι. (ЦАГИ,TsAGI) ιδρύθηκε στη Μόσχα το 1918. Στις δεκαετίες του 1920 και 1930 τα έργα του ιδρύματος περιλάμβαν πρωτότυπα αεροπλάνων, τορπιλάκατους, αιολική ενέργεια. Σταδιακά, η κύρια κατεύθυνση του TsAGI εξελίχθηκε και επικεντρώνθηκε στην αεροδυναμική έρευνα. Το 1937 το ινστιτούτο είχε τη μεγαλύτερη αεροσήραγγα στον κόσμο. Αυτή η αεροσήραγγα παρείχε τη δυνατότητα μελέτης της συμπεριφοράς πλήρους κλίμακας αεροσκαφών. Κατά τη διάρκεια του πολέμου το ίδρυμα στράφηκε σε εφαρμογές στρατιωτικών αεροσκαφών. Στο TsAGI γίνονται έρευνες σχετικά με: Αεροδυναμική. Αντοχή - δομική ανάλυση. Υδροδυναμική. Ακουστική. Δυναμική πτήσεων. Μετρολογία. Iστοσελίδα Ινστιτούτου (Ρωσικά) Iστοσελίδα Ινστιτούτου (Αγγλικά)
Μηλέα Θεσπρωτίας

Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Μηλέα Η Μηλέα, ή Μηλιά, (έως και το 1958 Κωστάνα), είναι ελληνικό ορεινό χωριό του δήμου Φιλιατών της περιφέρειας Ηπείρου (Σχέδιο Καλλικράτης) σε υψόμετρο 300 μέτρα.

 Η Μηλιά βρίσκεται στο βορειότερο άκρο του νομού νότια των Ορέων Τσαμαντά (Μουργκάνα), λίγο δυτικότερα από το Κεφαλοχώρι Θεσπρωτίας. Απέχει 30 χλμ. ΒΔ. από τους Φιλιάτες και 40,5 χλμ. ΒΔ. από την Ηγουμενίτσα. Αποτελεί χωριό, ο πληθυσμός του οποίου, ασχολούμενος κυρίως με την μικροκτηνοτροφία και τη γεωργία, το 1928 αριθμούσε 223 κατοίκους, διαθέτοντας δημοτικό σχολείο. Το 2001 το χωριό αριθμούσε 56 κατοίκους, ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 28 κατοίκους. Παλαιότερα ανήκε στην άλλοτε επαρχία Φιλιατών του νομού Θεσπρωτίας. Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας αποτελούσε έδρα κοινότητας του δήμο Φιλιατών. Από 1 Ιανουαρίου 2011 αποτελεί ιδία έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Φιλιατών, του ομώνυμου Δήμου.Εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας. Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στη Γέννηση της Θεοτόκου. Παλαιότερη ονομασία του χωριού μέχρι το 1959 ήταν Κωστάνα, όπου από τότε φέρει το σημερινό όνομα. "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.ΙΕ΄, σελ.661. (Κωστάνα)
Άττικους Μίτσελ

Ο Άττικους Μίτσελ (αγγλ.: Atticus Dean Mitchell, γενν. 16 Μαΐου 1993) είναι Καναδός ηθοποιός και μουσικός. Έγινε γνωστός από τη συμμετοχή του στην τηλεοπτική ταινία Η Νταντά (My Babysitter's a Vampire) και στην ομώνυμη τηλεοπτική σειρά. Ο Μίτσελ γεννήθηκε στο Τορόντο του Καναδά. Φοίτησε στο λύκειο Malvern Collegiate Institute του Τορόντο και σχεδιάζει να φοιτήσει στο πανεπιστήμιο Ryerson University.

 Ο Μίτσελ ξεκίνησε τη σταδιοδρομία στην ηθοποιΐα το 2009 με τη συμμετοχή του, σε 10 επεισόδια, στη τηλεοπτική ταινία Ίντι, του YTV, με τον ρόλο του Κάρλος Μαρτινέλι. Πρωταγωνίστησε στη τηλεοπτική σειρά και ταινία My Babysitter's a Vampire ως Μπένι Γουίρ από την οποία, το 2011, ήταν υποψήφιος για το βραβείο Gemini. Το 2012, πρωταγωνίστησε στη τηλεοπτική ταινία Radio Rebel, του Disney Channel, ως Γκέιμπ. Ο Μίτσελ είναι ο ντράμερ του συγκροτήματος The Fishwives, το οποίο κάνει εμφανίσεις στο Τορόντο. Ο Άττικους Μίτσελ στο Internet Movie Database
Αντώνιος Νταμιλάς

Ο Αντώνιος Νταμιλάς ή Δαμιλάς (έζησε γύρω στο 14ο-15ο αιώνα) ήταν συγγραφέας από την Ιεράπετρα. Πιστεύεται ότι αδερφός του ήταν ο Νείλος Νταμιλάς, λόγιος και ιερομόναχος.

 Καταγόταν από αστική οικογένεια. Οι γονείς του είχαν εγκατασταθεί στην Ιεράπετρα από το Μεδιόλανο. Στο Μεδιόλανο είχε καταφύγει και ο ίδιος. Έτσι, το όνομά του εξελληνίστηκε από το Da Milan και ο ίδιος υπέγραφε ως Αντώνιος Νταμιλάς ο Μεδιολανεύς. Ο ίδιος απέκτησε οικογένεια από τη Γεραπετρίτισσα σύζυγό του. Ο Αντώνιος ήταν συμβολαιογράφος και η παραμονή του στην Ιεράπετρα σχετίζεται με την παραμονή του Νείλου Δαμιλά στη Μονή Καρκάσων. Συνέταξε πολλές διαθήκες. Επίσης, αντέγραψε πολλά βιβλία, όπως η Ιλιάδα του Ομήρου και σχολίασε έργα του Θουκυδίδη. Κάτω από το σχολιασμό υπέγραφε ως Αντώνιος Δαμιλάς, Κρης το έθνος. Σήμερα σώζονται χειρόγραφα του Αντώνιου Νταμιλά στο Εσκοριάλ (Παρίσι). Στην Ιεράπετρα, απόγονοι του Νταμιλά θεωρούνται οι οικογένειες με το επώνυμο Δαμηλάκης. Νικολιδάκης, Μ., (1981), Διατριβή για το Νείλο Δαμιλά, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, Σχολή Φιλοσοφική, Τμήμα Φιλολογίας. Γεώργιος Μαρκόπουλος, Γεράπετρος και Γεραπετρίτες, εκδ. Μορφωτική Στέγη Ιεράπετρας, 2002.
304 Όλγα

Η Όλγα (Olga) είναι ένας αρκετά μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,74. Ανακαλύφθηκε το 1891 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από τη Βιέννη.

 Η μέση διάμετρος της Όλγας υπολογίζεται σε 68 χιλιόμετρα, ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 327 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Με αυτή την πυκνότητα, η επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Όλγας θα είναι 1,9 cm/sec2 (515 φορές μικρότερη από την αντίστοιχη γήινη), ενώ η ταχύτητα διαφυγής από την επιφάνεια 35,9 m/sec (129 χιλιόμετρα την ώρα). Ο φασματικός της τύπος είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,049 (από δεδομένα του IRAS). Η Όλγα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 18 ώρες και 22 λεπτά, μία μάλλον αργή περιστροφή για αστεροειδή. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 90 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Μεγάλο Νεπάλ

Το Μεγάλο Νεπάλ είναι μια ιδεολογία η οποία αφορά την γεωγραφική εξάπλωση του Νεπάλ και σύμφωνα μ' αυτήν θα πρέπει να εκτείνεται πέραν των σημερινών του συνόρων ώστε να περιλαμβάνει τα εδάφη που παραχώρησε στην Ινδία η Βρετανική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών στο πλαίσιο της Συνθήκης του Σουγκαούλι που τερμάτιζε τον Αγγλονεπαλικό πόλεμο του 1814-1816. Το ιδεολόγημα του Μεγάλου Νεπάλ παρακινεί ορισμένες εθνικιστικές ομάδες του Νεπάλ.

 Στα πλαίσια της Συνθήκης του Σουγκαούλι (το Σουγκαούλι είναι πόλη της Ινδίας που έδωσε την ονομασία της στη συγκεκριμένη συνθήκη), το βασίλειο του Νεπάλ παραχώρησε τα εδάφη που νωρίτερα είχαν κατακτηθεί από τη Βρετανική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών και που αργότερα αποτέλεσαν ομόσπονδες πολιτείες της τότε Βρετανικής Ινδίας. Ανάμεσά τους οι περιοχές Χιμάτσαλ Πραντές, Σικκίμ, Παντζάμπ, Δυτική Βεγγάλη και άλλες. Το Νεπάλ παραχώρησε επίσης το βόρειο τμήμα (περιοχή Ραϊσάχι) του Μπανγκλαντές. Η βασική ιδέα του Μεγάλου Νεπάλ είναι η εκ νέου απόκτηση των χαμένων εδαφών και είναι ένας στόχος που κινητοποιεί όχι μόνο διάφορες πολιτικές ομάδες στο Νεπάλ και εθνικιστές, αλλά και την πλειοψηφία των ακαδημαϊκών της χώρας , οι οποίοι επιδιώκουν να επεκτείνουν τα όρια του σημερινού Νεπάλ προς την Ινδία. Ορισμένοι πολιτικοί του Νεπάλ και ακτιβιστές κατηγορούν την Ινδία για σφετερισμό των εδαφών και ότι χρησιμοποιώντας το σημερινό στάτους στα σύνορα και την εδαφική κατάσταση, κυριαρχεί στο Νεπάλ. Σύμφωνα με τους υποστηρικτές της ιδεολογίας, η αξίωση για Μεγάλο Νεπάλ (ή Πλήρες Νεπάλ) μπορεί να επιτευχθεί καθώς η Συνθήκη του Σουγκαούλι κατέστη άκυρη στις 15 Αυγούστου του 1947, όταν η Ινδία απέκτησε την ανεξαρτησία της από την Μεγάλη Βρετανία, αλλά ενισχύεται και από την Αγγλονεπαλική Συνθήκη και Συνθήκη Ινδονεπαλικής Φιλίας που υπεγράφη το 1950 και η οποία καθιστούσε (άρθρο 8) άκυρη τη Συνθήκη του Σουγκαούλι.
Χανς Γιόρντενς

Ο Χανς Γιόρντενς (φλαμανδικά: Hans Jordaens, ορισμένες φορές αναφερόμενος και ως Hans Jordaens de Oude (ο πρεσβύτερος), 1555 – 1630) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος του μπαρόκ τα θρησκευτικά έργα του οποίου συχνά συγχέονται με άλλων ζωγράφων με το ίδιο όνομα.

 Ο Γιόρντενς γεννήθηκε στην Αμβέρσα το 1555. Ύστερα από την πολιορκία της πόλης κατά το 1584 - 85, η οικογένειά του μετοίκησε στο Ντελφτ το 1589, όπου έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της πόλης το 1613. Σύμφωνα με τον βιογράφο Κάρελ φαν Μάντερ ήταν μαθητής του Μάρτεν φαν Κλέφε, ο οποίος είχε γίνει μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας το 1579. Ήταν καλός στην απεικόνιση τοπίων και στην πληθύσμωση πινάκων με μορφές (σταφάζ) που ζούσε στο Ντελφτ και έλαβε σύζυγο τη δεύτερη σύζυγο του Φρανς Πάουρμπους του πρεσβύτερου όταν αυτός απεβίωσε αιφνίδια το 1580.Μαθητής του ήταν ο Αντόνι Παλαμέντες στο Ντελφτ. Ο μεταγενέστερος ιστορικός τέχνης και βιογράφος Άρνολντ Χαουμπράκεν, ο οποίος αναφέρει ότι τα στοιχεία γι' αυτόν ήταν, στην καλύτερη περίπτωση, ατελή, τον συγχέει με τους απογόνους του Χανς ΙΙ Γιόρντενς (1590-1643) και τον επίσης μεταγενέστερο Χανς IV Γιόρντενς (1616-1680), ο οποίος ταξίδεψε στη Ρώμη. Ο Χαουμπράκεν αναφέρει ότι ο Χανς IV είχε γεννηθεί στο Ντελφτ, ταξίδεψε στη Ρώμη, όπου έλαβε το προσωνύμιο Pollepel (κουτάλι) από την τοπική "Συντεχνία" των Φλαμανδών καλλιτεχνών της Ρώμης Bentvueghels για την ικανότητά του να στήνει μορφές στον καμβά. Η χήρα του δικηγόρου Νικολάας Μόις φαν Χόλυ (Nicolaas Muys van Holy (1653/54-1717)) είχε στην κατοχή της ένα πίνακα του Χανς ΙΙΙ που απεικόνιζε τον στρατό του Φαραώ να διασχίζει την Ερυθρά Θάλασσα και να πνίγεται μαζί με τα άλογα και τις άμαξές του. Οι περισσότεροι από αυτούς τους πίνακες σήμερα αποδίδονται στον Χανς ΙΙΙ Γιόρντενς (απεβ. 1643) της Αμβέρσας. Ο Χαουμπράκεν ανέφερε επίσης ότι ο ζωγράφος Λούκα Τζιορντάνο ήταν πιθανότατα γιος του, από την εποχή που αυτός ζούσε στη Νάπολη (αν και το ύφος γραφής του δείχνει ότι το θεωρούσε απίθανο), του οποίου τα έργα βρίσκονταν στην πινακοθήκη του Γιαν φαν Μπένινγκεν (ενός από τους ιδρυτές του Μουσείου Μπόιμανς - φαν Μπένινγκεν στο (Άμστερνταμ]]. Αν και αυτή η άποψη έχει απορριφθεί από νεότερους ιστορικούς τέχνης, υπάρχουν μαρτυρίες ότι κάποιος χαράκτης L. Jordaens, που δραστηριοποιήθηκε γύρω στα 1660 θα μπορούσε να είναι ο γιος του Χανς ΙV. Εργάστηκε με τον χαρτογράφο Ζακαρίας Ρόμαν σε τοπία της Ζηλανδίας.Απεβίωσε είτε στο Ντελφτ είτε στο Φόορμπουρχ. Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων Vermeer and The Delft School, a full text exhibition catalog from The Metropolitan Museum of Art, which contains material on Hans Jordaens Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Hans Jordaens (I) στο Wikimedia Commons
Μοναστήρι Παναγιάς Βράχου

Η Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Βράχου Νεμέας βρίσκεται γατζωμένη στο μέσον σχεδόν ενός απόκρημνου και βραχώδους όρους, του Πολύφεγγου. Εντός του σπηλαίου υπάρχει το ναΐδριο και το καθολικό και σήμερα αποτελεί ιερό προσκύνημα πανελλήνιας ακτινοβολίας και σεβασμού.

 Ιδρύθηκε τoν 17ο Αιώνα ( 1631 ) βεβαίως είχε αρχίσει να κτίζεται αρκετά χρόνια νωρίτερα, αρχές του 16ου αἰώνος και το 1631 ανακηρύσσεται επίσημα Μονή με άδεια της Υψηλής Πύλης Η Παναγία του Βράχου είχε μεγάλη συμβολή στον αγώνα της απελευθέρωσης του γένους. Στα χρόνια εκείνα το ιερό τέμπλο της Μονής ήταν επίχρυσο, σημάδι του πλούτου που συσσώρευσε εκεί ο σεβασμός και η πίστη των ανθρώπων. Εντός του σπηλαίου υπάρχει και σώζεται ως σήμερα πηγή, αγίασμα, το οποίο και στα χρόνια της Τουρκοκρατίας τροφοδοτούσε και δρόσιζε τους πατέρες και τους αγωνιστές που έβρισκαν εκεί ασφάλεια σε περιόδους επιδρομών. Η Ιερά Εικόνα φυλάσσεται σήμερα στο Μετόχι του Αγίου Αθανασίου για μεγαλύτερη προστασία.Χαρακτηρίζεται ως Παναγία του Πάθους. Δεξιά και αριστερά της μορφής Της και στο επάνω μέρος έχει ζωγραφισμένους δυο Αγγέλους γονυπετείς, φέροντες και σύμβολα του Πάθους. Επιγράφεται ως «Ἡ Ἀμόλυντυος Παρθένος »και κάτω από τον δεξιό Άγγελο και αριστερά της κεφαλής του Χριστού ( Βρεφοκρατούσα )γράφει: «Ὁ τό χαῖρε πρίν τῇ Πανάγνῳ μηνύσας σύμβολα τοῦ Πάθους προδεικνύει Χριστός δέ θνητήν σάρκα ἐνδεδυμένος πότμον δεδοικώς δειλιᾶ ταῦτα βλέπων».
PHP

Η PHP (PHP: Hypertext Preprocessor) είναι μια γλώσσα προγραμματισμού για τη δημιουργία σελίδων web με δυναμικό περιεχόμενο. Μια σελίδα PHP περνά από επεξεργασία από ένα συμβατό διακομιστή του Παγκόσμιου Ιστού (π.χ. Apache), ώστε να παραχθεί σε πραγματικό χρόνο το τελικό περιεχόμενο, που είτε θα σταλεί στο πρόγραμμα περιήγησης των επισκεπτών σε μορφή κώδικα HTML ή θα επεξεργασθεί τις εισόδους δίχως να προβάλλει την έξοδο στο χρήστη, αλλά θα τις μεταβιβάσει σε κάποιο άλλο PHP script.

 Η PHP αποτελεί μια από τις πιο διαδεδομένες τεχνολογίες στο Παγκόσμιο Ιστό, καθώς χρησιμοποιείται από πληθώρα εφαρμογών και ιστότοπων. Διάσημες εφαρμογές που κάνουν εκτενή χρήση της PHP είναι το γνωστό Σύστημα Διαχείρισης Περιεχομένου (Content Management System, WordPress και το Drupal). Ένα αρχείο με κώδικα PHP θα πρέπει να έχει την κατάλληλη επέκταση (π.χ. *.php, *.php4, *.phtml κ.ά.). Η ενσωμάτωση κώδικα σε ένα αρχείο επέκτασης .html δεν θα λειτουργήσει και θα εμφανίσει στον browser τον κώδικα χωρίς καμία επεξεργασία, εκτός αν έχει γίνει η κατάλληλη ρύθμιση στα MIME types του server. Επίσης ακόμη κι όταν ένα αρχείο έχει την επέκταση .php, θα πρέπει ο server να είναι ρυθμισμένος για να επεξεργάζεται και να μεταγλωτίζει τον κώδικα PHP σε HTML που καταλαβαίνει το πρόγραμμα πελάτη. Ο συνδυασμός Linux/Apache/MySQL/PHP, που είναι η πιο δημοφιλής πλατφόρμα εκτέλεσης ιστοσελίδων είναι γνωστός και με το ακρωνύμιο LAMP. Παρόμοια, ο συνδυασμός */Apache/MySQL/PHP ονομάζεται *AMP, όπου το πρώτο αρχικό αντιστοιχεί στην πλατφόρμα, στην οποία εγκαθίστανται ο Apache, η MySQL και η PHP (π.χ. Windows, Mac OS X). Η ιστορία της PHP ξεκινά από το 1994, όταν ένας φοιτητής, ο Rasmus Lerdorf δημιούργησε χρησιμοποιώντας τη γλώσσα προγραμματισμού C ένα απλό script με όνομα php.cgi, για προσωπική χρήση. Το script αυτό είχε σαν σκοπό να διατηρεί μια λίστα στατιστικών για τα άτομα που έβλεπαν το online βιογραφικό του σημείωμα. Αργότερα αυτό το script το διέθεσε και σε φίλους του, οι οποίοι άρχισαν να του ζητούν να προσθέσει περισσότερες δυνατότητες. Η γλώσσα τότε ονομαζόταν PHP/FI από τα αρχικά Personal Home Page/Form Interpreter. Το 1997 η PHP/FI έφθασε στην έκδοση 2.0 αριθμώντας περισσότερους από 50.000 ιστότοπους που τη χρησιμοποιούσαν, ενώ αργότερα την ίδια χρονιά οι Andi Gutmans και Zeev Suraski ξαναέγραψαν τη γλώσσα από την αρχή, βασιζόμενοι όμως αρκετά στην PHP/FI 2.0. Έτσι η PHP έφθασε στην έκδοση 3.0 η οποία θύμιζε περισσότερο τη σημερινή μορφή της. Στη συνέχεια, οι Zeev και Andi δημιούργησαν την εταιρεία Zend (από τα αρχικά των ονομάτων τους), η οποία συνεχίζει μέχρι και σήμερα την ανάπτυξη και εξέλιξη της γλώσσας PHP. Ακολούθησε το 1998 η έκδοση 4 της PHP, τον Ιούλιο του 2004 διατέθηκε η έκδοση 5, ενώ αυτή τη στιγμή έχουν ήδη διατεθεί και οι πρώτες δοκιμαστικές εκδόσεις της επερχόμενης PHP 6, για οποιονδήποτε προγραμματιστή θέλει να τη χρησιμοποιήσει. Οι περισσότεροι ιστότοποι επί του παρόντος χρησιμοποιούν κυρίως τις εκδόσεις 5, 6 και 7 της PHP. Techteam.gr: Οδηγός εκμάθησης της PHP στα Ελληνικά PHP manual (Αγγλικά) PHP στο Curlie
Μαρίνα ντε Βαν

Η Μαρίνα ντε Βαν (γαλλικά: Marina de Van), (8 Φεβρουαρίου 1971), είναι Γαλλίδα σκηνοθέτρια, σεναριογράφος και ηθοποιός του κινηματογράφου. Η ταινία της Don't Look Back, προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών το 2009.

 See the Sea (1997) (σενάριο) 8 Women (2002) (σενάριο) In My Skin (2002) (σενάριο/σκηνοθεσία) La clef (2007) (ηθοποιός) Don't Look Back (2009) (σενάριο/σκηνοθεσία) Le petit poucet (2010) (σκηνοθεσία/συνεργασία σενάριου) Dark Touch (2012) (σενάριο/σκηνοθεσία) Η Μαρίνα ντε Βαν στην IMDb
Γιοάν Καμπάιγ

Ο Γιοάν Καμπάιγ (Yohan Cabaye, γεννημένος στις 14 Ιανουαρίου 1986) είναι Γάλλος διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στην αγγλική ΑΣ Σαιντ-Ετιέν και στην Εθνική Γαλλίας. Αγωνίζεται ως μέσος box-to-box και περιγράφεται ως ένας παίκτης που διαθέτει "εξαιρετική ορατότητα, εξαιρετικό έλεγχο της μπάλας", και "διαθέτει τεχνικές ικανότητες". Ο Καμπάιγ είναι επίσης γνωστός για την ικανότητά του στην εκτέλεση πέναλτι.

 Ο Καμπάιγ ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα αγωνιζόμενος στην ομάδα της γενέτειράς του Τουρκουέν ΦΚ σε ηλικία πέντε ετών. Μετά από επτά χρόνια συνεχούς βελτίωσης στις ακαδημίες της ομάδας, μετακόμισε στην επαγγελματική ομάδα Λιλ. Ο Καμπάιγ πέρασε έξι χρόνια στις ακαδημίες της ομάδας πριν πραγματοποιήσει το ντεμπούτο του στη διάρκεια της σεζόν 2004–05 βοηθώντας τη Λιλ να κατακτήσει το Κύπελλο Ιντερτότο του 2004. Την επόμενη σεζόν έγινε βασικός στην ομάδα και συμμετείχε στο Τσάμπιονς Λιγκ για πρώτη φορά υπό τις οδηγίες του Κλοντ Πυέλ. Με προπονητή τον Ρουντί Γκαρσιά, ο Καμπάιγ βελτιώθηκε σε έναν δημιουργικό μέσο και πραγματοποίησε την καλύτερή του σεζόν με την ομάδα του γαλλικού Βορρά τη σεζόν 2009–10, πετυχαίνοντας περισσότερα από 15 τέρματα από τη θέση του μέσου. Τη σεζόν 2010–11, αποτέλεσε μέλος της ομάδας της Λιλ που κατέκτησε το νταμπλ με το πρωτάθλημα και το κύπελλο. Ως συνέπεια της σεζόν, τον Ιούνιο του 2011, ο Καμπάιγ μεταγράφηκε στην αγγλική Νιούκασλ Γιουνάιτεντ υπογράφοντας πενταετές συμβόλαιο. Ο Καμπάιγ είναι ένας παλιός διεθνής με τις ομάδες νέων της Γαλλίας έχοντας εκπροσωπήσει τη χώρα του στις ηλικιακές κατηγορίες U-16, U-18, U-19, U-20 και U-21. Στην ηλικιακή κατηγορία U-19, αγωνίστηκε με την ομάδα που κατέκτησε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου U-19 του 2005. Με την ηλικιακή κατηγορία U-20, ο Καμπάιγ αγωνίστηκε το 2006 στο Φεστιβάλ Ποδοσφαίρου της Τουλόν. Στην ηλικιακή κατηγορία U-21, υπήρξε αρχηγός της ομάδας για ένα μέρος του περάσματός του σε αυτή. Τον Αύγουστο του 2010, ο Καμπάιγ κλήθηκε στην ανδρική ομάδα για πρώτη φορά υπό τον προπονητή Λοράν Μπλαν. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Εθνική Γαλλίας στις 11 Αυγούστου σε μια φιλική ήττα με 2–1 από τη Νορβηγία. Προφίλ από τη Λιλ ΟΣΚ Προφίλ από το BBC Αρχειοθετήθηκε 2013-10-03 στο Wayback Machine.
Εθνική Βιβλιοθήκη του Τορίνο

Η Εθνική Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη του Τορίνο (ιταλικά: Biblioteca nazionale di Torino) είναι μία από τις σημαντικότερες ιταλικές βιβλιοθήκες. Βρίσκεται στην Πλατεία Κάρλο Αλμπέρτο, μπροστά από το Παλάτσο Καρινιάνο. Ανοικοδομήθηκε εξ ολοκλήρου μεταξύ 1958 και 1973, επειδή καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Η βιβλιοθήκη αποτελεί ιδιοκτησία του Υπουργείου Πολιτιστικής Κληρονομιάς και Δραστηριοτήτων και είναι μέρος του ιταλικού δικτύου βιβλιοθηκών, της Εθνικής Υπηρεσίας Βιβλιοθηκών (SBN).

 Οι απαρχές αυτής της βιβλιοθήκης χρονολογούνται από το 1720, όταν ο Βίκτωρ Αμεδαίος Β΄ της Σαβοΐας δημιούργησε τη Βασιλική Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη, αποτέλεσμα της συγχώνευσης της συλλογής βιβλίων του Πανεπιστημίου του Τορίνο και της δουκικής συλλογής της Σαβοΐας. Μεταξύ του 17ου και του 19ου αι., με την υποστήριξη της επιστημονικής δραστηριότητας που προωθούσε η Σαβοΐα, η βιβλιοθήκη ενσωμάτωσε διάφορες εξαγορές και κληροδοτήματα, όπως τα χειρόγραφα του Scriptorium της Μονής του San Colombano στο Bobbio, το 1824. Ανακηρύχθηκε εθνική βιβλιοθήκη το 1873 και στα τέλη του 19ου αιώνα φιλοξενούσε περίπου 250.000 τόμους, 4.200 χειρόγραφα και 1.000 αντίγραφα. Μια πυρκαγιά στις 26 Ιανουαρίου 1904 κατέστρεψε τα μισά χειρόγραφα, ορισμένα από τα οποία ήταν εξαιρετικά σπάνια και πολύτιμα, καθώς και 30.000 τόμους. Οι βομβαρδισμοί του 1942 προκάλεσαν επίσης ζημιές σε ορισμένους από τους έντυπους τόμους που υπήρχαν στη βιβλιοθήκη. Η πρώην έδρα της Εθνικής Πανεπιστημιακής Βιβλιοθήκης καταστράφηκε επίσης κατά τη διάρκεια του πολέμου. Το νέο κτίριο κατασκευάστηκε στον χώρο των παλαιότερων στάβλων του Παλάτσο Καρινιάνο, στην Πλατεία Κάρλο Αλμπέρτο. Το 1958, μετά από διαγωνισμό, οι αρχιτέκτονες Μάσιμο Αμοντέι, Πασκουάλε Καρμπονάρα, Ίταλο Ινσολέρα, Άλντο Λιβαδιότι και Αντόνιο Κουιστέλι, επέβλεψαν το έργο και τις εργασίες κατασκευής, διατηρώντας την εναπομείνασα πρόσοψη των στάβλων στην Πλατεία Κάρλο Αλμπέρτο. Επομένως, το σημερινό κτίριο είναι καινούργιο. Το 2011 η Εθνική Βιβλιοθήκη του Τορίνο διέθετε συνολικά 763.833 έντυπους τόμους, 2.095 περιοδικά σε εξέλιξη, 4.554 χειρόγραφα, 1.603 αρχέτυπα και 10.063 δεκαεξάδες. Μεταξύ των χειρογράφων συγκαταλέγεται η συλλογή ισπανικών μουσικών παρτιτούρων που ονομάζεται Cancionero de Turin. Ένα από τα σημαντικότερα περιουσιακά στοιχεία αυτής της βιβλιοθήκης είναι η σχεδόν ολοκληρωμένη συλλογή χειρόγραφων παρτιτούρων του Αντόνιο Βιβάλντι, η οποία αποτελείται από περίπου 450 αρχεία που ανήκουν στον Βενετσιάνο μουσικό. Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Europeana Ευρωπαϊκή Βιβλιοθήκη Ιταλία Τορίνο Επίσημη ιστοσελίδα
Λουί Αραγκόν

Ο Λουί Αραγκόν (Louis Aragon, Παρίσι, 3 Οκτωβρίου 1897 - Παρίσι, 24 Δεκεμβρίου 1982) ήταν Γάλλος ποιητής, μυθιστοριογράφος και δημοσιογράφος και για πολλά χρόνια μέλος του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Πήρε μέρος στο κίνημα του ντανταϊσμού ενώ αργότερα αποτέλεσε μαζί με τον Αντρέ Μπρετόν πρωτεργάτη του υπερρεαλισμού. Διετέλεσε εκδότης και τακτικός συνεργάτης των υπερρεαλιστικών περιοδικών Litterature και La Revolution Surrealiste. Το 1981 του απονεμήθηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Μιτεράν το βραβείο της Λεγεώνας της Τιμής. Πέθανε το 1982 στην οδό Varenne στο Παρίσι.

 Εκδόσεις έργων του Αραγκόν στα ελληνικά Anicet ou le Panorama (Ανισέ ή το πανόραμα), 19211924 Libertinage et Une vague de reve Les Aventures de Télémaque (Οι Περιπέτειες του Τηλέμαχου), 1922 Le Paysan de Paris (Ο Παριζιάνος χωρικός), 19261927 Le Traité du Style Les Cloches de Bâle (Οι καμπάνες της Βασιλείας), 1934 ― ελλην.μετάφρ.Γ.Παπακυριάκης, "ΟΔΥΣΣΕΑΣ" Les Beaux Quartiers βραβείο Renaudot (Οι καλές συνοικίες), 1936 ― ελλην.μετάφρ. Μαν.Κορνήλιος, "ΟΔΥΣΣΕΑΣ" Les Communistes (Οι Κομμουνιστές) (6 τόμοι), 1949-1951 & 1966-1967 Blanche ou l'oubli (Μπλάνς ή η Λησμονιά), 1967 Les Yeux d'Elsa (Τα μάτια της Έλσας), 1942 ― ελλην.μετάφρ. Αλέξ. Μπάρας, "ΓΚΟΒΟΣΤΗΣ" Περί του ύφους, 1928 Louis Aragon Online -- Ιστοσελίδα αφιερωμένη στον Αραγκόν, περιέχει πλήρη εργογραφία (γαλλικά & γερμανικά) Βιβλιογραφία και βιογραφία στην ιστοσελίδα Biblioweb