Συμμετοχή της Ιταλίας στη Eurovision

Η Ιταλία έχει συμμετάσχει στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 47 φορές από τότε που έκανε το ντεμπούτο της στον πρώτο διαγωνισμό το 1956. Ήταν μία από τις επτά χώρες που συμμετείχαν στον πρώτο διαγωνισμό, ο οποίος επηρεάστηκε από το Φεστιβάλ Μουσικής του Σαν Ρέμο. Η Ιταλία συμμετείχε στο διαγωνισμό αδιάκοπα μέχρι το 1980, διακόπτοντας τη συμμετοχή της σε πολλές περιπτώσεις κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980 και του 1990. Μετά από 13 χρόνια απουσίας που ξεκίνησε το 1998, η χώρα επέστρεψε στον διαγωνισμό το 2011. Η Ιταλία έχει κερδίσει τον διαγωνισμό τρεις φορές, μαζί με επιπλέον 15 τερματισμούς στην πρώτη πεντάδα. Η Ιταλία φιλοξένησε τον διαγωνισμό στη Νάπολη (1965), στη Ρώμη (1991) και στο Τορίνο (2022). Το 1958, ο Ντομένικο Μοντούνιο τερμάτισε τρίτος με το τραγούδι "Nel blu, dipinto di blu". Μετονομαζόμενο σε "Volare", το τραγούδι σημείωσε μεγάλη επιτυχία διεθνώς, φτάνοντας στο νούμερο ένα στο αμερικανικό Billboard Hot 100, καθώς κέρδισε και δύο Βραβεία Grammy στην πρώτη τους έκδοση. Ο Εμίλιο Περίκολι τερμάτισε επίσης τρίτος το 1963, πριν η Ιταλία κερδίσει για πρώτη φορά το 1964 με την Τζιλιόλα Τσικουέντι και το τραγούδι "Non ho l'età". Η Τσικουέντι επέστρεψε στο διαγωνισμό το 1974 και τερμάτισε δεύτερη με το τραγούδι "Sì", χάνοντας από τους ABBA. Η Ιταλία τερμάτισε τρίτη το 1975 με τους Wess και Ντόρι Γκέτσι και το τραγούδι "Era". Το καλύτερο αποτέλεσμα της χώρας από τη δεκαετία του 1980 ήταν ο Ουμπέρτο Τότσι και ο Raf που τερμάτισαν τρίτοι το 1987. Η δεύτερη νίκη της Ιταλίας στον διαγωνισμό ήρθε το 1990 με τον Τότο Κουτούνιο και το τραγούδι "Insieme: 1992". Άλλα καλά αποτελέσματα της δεκαετίας του 1990 ήταν η Μία Μαρτίνι το 1992 και οι Jalisse το 1997, που τερμάτισαν και οι δύο στην τέταρτη θέση. Μετά το 1997, η Ιταλία αποσύρθηκε από τον ανταγωνισμό. Στις 31 Δεκεμβρίου 2010, η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU) ανακοίνωσε ότι η Ιταλία θα επέστρεφε στον διαγωνισμό ως μέρος των "Μεγάλων Πέντε, δίνοντας έτσι στη χώρα αυτόματη πρόκριση για τον τελικό. Η επιστροφή της Ιταλίας στον διαγωνισμό αποδείχθηκε επιτυχημένη, τερματίζοντας στην πρώτη δεκάδα στους εννέα από τους τελευταίους έντεκα διαγωνισμούς (2011–22), συμπεριλαμβανομένων των δεύτερων θέσεων για τον Ραφαέλ Γκουαλάτσι (2011) και τον Μαχμούντ (2019) και την τρίτη θέση των Il Volo (2015). Οι Il Volo κέρδισαν την τηλεψηφοφορία, λαμβάνοντας ψήφους από όλες τις χώρες, αλλά ήρθαν έκτοι στην κριτική επιτροπή. Αυτή ήταν η πρώτη φορά από την εισαγωγή του συστήματος μικτής κριτικής επιτροπής–τηλεψηφοφορίας το 2009 που ο νικητής της τηλεψηφοφορίας δεν κατέληξε να κερδίσει τον διαγωνισμό. Η Ιταλία πέτυχε την τρίτη της νίκη στο διαγωνισμό το 2021, με το ροκ συγκρότημα Måneskin και το τραγούδι "Zitti e buoni".

 Η Ιταλία έχει αποσυρθεί από τον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision αρκετές φορές. Η πρώτη απόσυρση έγινε το 1981, όταν η RAI δήλωσε ότι το ενδιαφέρον μειώθηκε στη χώρα. Η απουσία αυτή συνεχίστηκε το επόμενο έτος, πριν από την επιστροφή της Ιταλίας το 1983. Η Ιταλία αποσύρθηκε και πάλι το 1986, όταν η RAI αποφάσισε να μην εισέλθει στον διαγωνισμό. Από το 1994 έως το 1996, η Ιταλία αποσύρθηκε και πάλι, ενώ η RAI επικαλέστηκε έλλειψη ενδιαφέροντος για συμμετοχή. Η Ιταλία επέστρεψε το 1997, πριν αποχωρήσει ξανά χωρίς εξηγήσεις, και η χώρα δεν συμμετείχε ξανά μέχρι το 2011.Κανένα από τα τραγούδια της Eurovision δεν ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένο στα ιταλικά τσάρτ. Το "Non ho l'età" της Τζιλιόλα Τσινκουέτι έκανε επιτυχία το Φεβρουάριο του 1964 όταν το τραγούδι κέρδισε το φεστιβάλ του Σαν Ρέμο, αλλά σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα "Hit Parade Italia", το "Waterloo", το "Ding-a-dong", το "Puppet on a String", το "Save Your Kisses for Me" και ακόμη και η νικητήρια συμμετοχή της Ιταλίας το 1990, "Insieme: 1992", δεν μπόρεσαν να εισέλθουν στην πρώτη δεκάδα των charts για πωλήσεις. Μια αξιοσημείωτη εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα ήταν, ωστόσο, η συμμετοχή του 1984 "I treni di Tozeur" από την Άλις και τον Φράνκο Μπατιάτο που μοιράστηκε την 5η θέση στον τελικό, αλλά έγινε επιτυχία φτάνοντας στο #3 στην Ιταλία και τοποθετήθηκε στο #20 στο τσάρτ των καλύτερων πωλήσεων σίνγκλ στην Ιταλία του 1984. Το RAI αρνήθηκε να μεταδώσει το διαγωνισμό του 1974, γιατί το διαγωνιστικό τους κομμάτι, που τραγούδησε η Τζιλιόλα Τσινκουέτι, συνέπεσε με την έντονη πολιτική εκστρατεία για το Ιταλικό δημοψήφισμα διαζυγίου του 1974 που επρόκειτο να διεξαχθεί ένα μήνα αργότερα, τον Μάιο. Παρά το γεγονός ότι ο Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision έλαβε χώρα περισσότερο από ένα μήνα πριν από την προγραμματισμένη ψηφοφορία, οι Ιταλοί λογοκριτές αρνήθηκαν να επιτρέψουν την προβολή ή την ακρόαση του διαγωνισμού και του τραγουδιού. Οι λογοκριτές της RAI θεώρησαν ότι το τραγούδι με τίτλο "Sì" (Ναι) περιείχε στίχους που επαναλάμβαναν συνεχώς την προαναφερθείσα λέξη, θα μπορούσε να κατηγορηθεί για υποσυνείδητα μηνύματα και μια μορφή προπαγάνδας για να επηρεαστεί το ιταλικό κοινό να ψηφίσει "ναι" στο δημοψήφισμα (άρα να καταργηθεί ο νόμος που επέτρεψε το διαζύγιο). Το τραγούδι παρέμεινε λογοκριμένο στους περισσότερους ιταλικούς κρατικούς τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς για πάνω από ένα μήνα. Στο διαγωνισμό στο Μπράιτον, η Τσινκουέτι τερμάτισε δεύτερη, χάνοντας από τους ABBA. Το "Sì" πήγε για να είναι ένα από τα κορυφαία δέκα του Ηνωμένου Βασιλείου, φτάνοντας στον αριθμό οκτώ. Έφτασε επίσης στο top 20 της Γερμανίας. Το 2008, δύο Ιταλοί μουσικοί, ο Βίνς Τεμπέρα (που ήταν ο μαέστρος για τη Μάλτα το 1975 και είχε βοηθήσει τον Άγιο Μαρίνο να λάβει μέρος στο διαγωνισμό το 2008) και ο νικητής της Eurovision Τότο Κουτούνιο εξέφρασαν τη λύπη τους για τη μη συμμετοχή της Ιταλίας και ζήτησαν να επιστρέψει η χώρα στον διαγωνισμό.Διαγωνιζόμενοι από το διαγωνισμό του 2008, ξεκινώντας με τον νικητή Ντίμα Μπιλάν εμφανίστηκε στην ιταλική επίδειξη Carramba! Che fortuna, που φιλοξενείται από την Ραφαέλα Καρά στο Rai Uno. Είτε πρόκειται για πρωτοβουλία της Καρά (η οποία παρουσίασε τρεις εκδηλώσεις στο TVE σχετικά με την εκδήλωση) για να προσπαθήσει να φέρει την Eurovision πίσω στην Ιταλία, δεν είναι σαφής, αλλά ο Σίτσε Μπάκερ, Διευθυντής Επικοινωνιών και PR του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision, επανέλαβε ότι "η Ιταλία είναι πολύ ευπρόσδεκτη να λάβει μέρος στον διαγωνισμό".Λίγο μετά την αποκάλυψη του καταλόγου των συμμετεχόντων για το 2009, η EBU ανακοίνωσε ότι θα δούλευε σκληρότερα για να φέρει την Ιταλία πίσω στον διαγωνισμό, μαζί με το Μονακό και την Αυστρία. Σε μια συνέντευξη Τύπου που παρουσίασε την τέταρτη έκδοση του Ιταλικού X Factor, ο σκηνοθέτης του Rai 2, Μάσιμο Λιοφρέντι ανακοίνωσε ότι ο νικητής του διαγωνισμού μπορεί να προωθήσει την εκπροσώπηση της Ιταλίας στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision αντί να συμμετάσχει στο Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο, όπως και τα προηγούμενα χρόνια. Στις 2 Δεκεμβρίου 2010, ανακοινώθηκε επίσημα από την EBU ότι η Ιταλία είχε υποβάλει αίτηση για να συμμετάσχει στον διαγωνισμό του 2011. Η συμμετοχή τους επιβεβαιώθηκε περαιτέρω στις 31 Δεκεμβρίου με την ανακοίνωση του επίσημου καταλόγου συμμετεχόντων.Η επιστροφή της Ιταλίας στον διαγωνισμό μετά από 13 χρόνια απουσίας ήταν επιτυχής, τερματίζοντας στην πρώτη δεκάδα στους εννέα από τους τελευταίους έντεκα διαγωνισμούς (2011–22). Το 2011, ο Ραφαέλ Γκουαλάτσι τερμάτισε δεύτερος, το καλύτερο αποτέλεσμα της Ιταλίας από το 1990. Η Ιταλία στην πραγματικότητα ήρθε στην πρώτη θέση με την ψηφοφορία της κριτικής επιτροπής, αλλά μόνο η 11η στην τηλεψηφοφορία και κατέλαβε συνολικά τη δεύτερη θέση πίσω από τους νικητές του Αζερμπαϊτζάν. Η Νίνα Τζίλι το 2012 και ο Μάρκο Μενγκόνι το 2013 τερμάτισαν στην πρώτη δεκάδα (ένατη και έβδομη θέση, αντίστοιχα), με τον τελευταίο να συγκεντρώνει 126 βαθμούς, διπλασιάζοντας ακριβώς το σύνολο πόντων των υπόλοιπων χωρών των "Μεγάλων Πέντε" εκείνη τη χρονιά. Αυτή η τάση είχε σταματήσει όταν η Έμμα Μαρόνε, που επιλέχθηκε εσωτερικά, κατέληξε στην 21η θέση, τη χειρότερη θέση μιας ιταλικής συμμετοχής. Το 2015, οι νικητές του Sanremo, Il Volo τερμάτισαν τρίτοι με 292 βαθμούς, πίσω από τη Σουηδία και τη Ρωσία. Η Ιταλία έλαβε την πρώτη θέση στην τηλεψηφοφορία με 366 βαθμούς, αλλά την έκτη θέση στην ψηφοφορία της κριτικής επιτροπής. Από την εισαγωγή του χωριστού συστήματος ψηφοφορίας 50/50, αυτή ήταν η πρώτη φορά που ο νικητής της τηλεψηφοφορίας δεν κέρδισε τον διαγωνισμό. Η Φραντσέσκα Μικιελίν, που επιλέχθηκε μεταξύ των διαγωνιστών του Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο 2016 μετά την παραίτηση από τους νικητές Stadio, τερμάτισε στην 16η θέση. Το 2017 ο τραγουδιστής Φραντσέσκο Γκαμπάνι εκπροσώπησε την χώρα με το τραγούδι "Occidentali's Karma", κερδίζοντας την 6η θέση στον μεγάλο τελικό. Μια ακόμα επιτυχία για την Ιταλία ήρθε το 2018, όταν οι τραγουδιστές Ερμάλ Μέτα και Φαμπρίτσιο Μόρο ως ντουέτο κατέκτησαν την 5η θέση στον τελικό της Λισαβόνας. Το 2019, ο Μαχμούντ ήρθε δεύτερος με 472 βαθμούς, το καλύτερο αποτέλεσμα της Ιταλίας από το 2011, μέχρι τη στιγμή που οι Måneskin κέρδισαν το διαγωνισμό το 2021 με 524 βαθμούς, μόνο 25 βαθμούς μπροστά από τη δεύτερη Γαλλία. Η νίκη των Måneskin σηματοδότησε την επανάσταση του συγκροτήματος στη διεθνή μουσική σκηνή. Ο Mahmood επέστρεψε ως ο διοργανωτής συμμετέχων το 2022 μαζί με τον Μπλάνκο, καταλαμβάνοντας την έκτη θέση με το "Brividi". Το βίντεο του "Occidentali's Karma" από τον Φρανσέσκο Γκαμπάνι, είναι το πρώτο τραγούδι της Eurovision που ξεπέρασε τις 200 εκατομμύρια προβολές στο YouTube, ενώ το "Soldi" του Μαχμούντ είναι το δεύτερο με τα περισσότερα streams στο Spotify. Το Μουσικό Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο ή Φεστιβάλ Ιταλικού Τραγουδιού είναι ο πιο δημοφιλής ιταλικός διαγωνισμός τραγουδιού και η τελετή απονομής βραβείων, που πραγματοποιείται κάθε χρόνο στην πόλη του Σανρέμο της Λιγουρίας. Πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1951 και ήταν η βάση και η έμπνευση για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision, έχει χρησιμοποιηθεί συχνά ως μέθοδος επιλογής της ιταλικής συμμετοχής για τον ευρωπαϊκό διαγωνισμό, με ορισμένες εξαιρέσεις κατά τη διάρκεια των ετών. Από το 2015, ο νικητής του φεστιβάλ έχει το δικαίωμα πρώτης άρνησης να εκπροσωπήσει την Ιταλία στον διαγωνισμό. Από το 1999, τέσσερις χώρες – Γαλλία, Γερμανία, Ισπανία και Ηνωμένο Βασίλειο – προκρίνονται αυτόματα για τον τελικό του διαγωνισμού ανεξάρτητα από τις θέσεις τους στον πίνακα αποτελεσμάτων σε προηγούμενους διαγωνισμούς. Κέρδισαν αυτό το καθεστώς με το να είναι οι τέσσερις μεγαλύτεροι οικονομικοί συνεισφέροντες στην EBU. Λόγω της ανέφικτης θέσης τους στο Διαγωνισμό, οι χώρες αυτές έγιναν γνωστές ως "Big Four" (Μεγάλες Τέσσερις). Ο εκτελεστικός υπεύθυνος του διαγωνισμού Σβάντε Στοκσέλιους δήλωσε σε δημοσιογράφους σε συνάντηση με την OGAE Σερβία ότι, αν η Ιταλία επιστρέψει στο διαγωνισμό στο μέλλον, η χώρα θα επιλεγεί να προκρίνεται αυτομάτως για τους τελικούς και θα γίνει μέλος των "Big Five". Εντούτοις, με την επίσημη ανακοίνωση της επιστροφής της Ιταλίας, δεν επιβεβαιώθηκε αν η χώρα θα ανταγωνιστεί σε έναν από τους δύο ημιτελικούς ή αν θα ήταν μέρος του "Big Five", καθώς η RAI, τρίτος μεγαλύτερος συντελεστής στην EBU, δεν είχε υποβάλει αίτηση για να αποτελέσει μέλος του "Big Five". Στις 31 Δεκεμβρίου, ανακοινώθηκε ότι η Ιταλία θα συμμετάσχει στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2011 και επιβεβαίωσε ότι η χώρα θα προκριθεί αυτόματα στον τελικό στη Γερμανία ως μέρος των "Μεγάλων Πέντε".Η Ιταλία είναι αυτή τη στιγμή η πιο επιτυχημένη χώρα των "Μεγάλων Πέντε" στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision μετά την εισαγωγή του κανόνα, τερματίζοντας στην πρώτη δεκάδα στους εννέα από τους τελευταίους έντεκα διαγωνισμούς (2011–22), συμπεριλαμβανομένης μιας νίκης για τους Måneskin (2021), δεύτερες θέσεις για τους Ραφαέλ Γκουαλάτσι (2011) και Μαχμούντ (2019) και μιας τρίτης θέσης για τους Il Volo (2015). Είναι μία από τις μοναδικές δύο χώρες των "Μεγάλων Πέντε" –από τότε που εισήχθη– που κέρδισαν, η άλλη είναι η Γερμανία το 2010. Μέχρι το 2022, το ιστορικό ψηφοφορίας της Ιταλίας έχει ως εξής: Στους τελικούς: Κ.Ε. → Κριτική ΕπιτροπήT. → Τηλεψηφοφορία Στους ημιτελικούς: Κ.Ε. → Κριτική ΕπιτροπήT. → Τηλεψηφοφορία Επίσημη ιστοσελίδα της Eurovision Italian Eurovision Website Esc-Time.com - Italian website daily updated about Eurovision Βαθμοί προς και από την Ιταλία Αρχειοθετήθηκε 2017-02-16 στο Wayback Machine. eurovisioncovers.co.uk