IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Σκριπού Βοιωτίας

Η Σκριπού είναι σήμερα συνοικία του Ορχομενού, ενώ υπήρξε στο παρελθόν ξεχωριστός οικισμός και έδρα κοινότητας. Το 1961 ενώθηκε με τον οικισμό Πετρομαγούλα και αποτέλεσαν τον σημερινό Ορχομενό Βοιωτίας. Η συνοικία βρίσκεται κοντά στον λόφο του κάστρου, στην περιοχή που βρίσκεται και η μονή της Σκριπούς, από την οποία πήρε την ονομασία του ο οικισμός.

 Αναφέρεται για πρώτη φορά σε χρυσόβουλλο του 1272 του αυτοκράτορα Μιχαήλ Παλαιολόγου. Εκεί, σε σχέση με κτήματα του γειτονικού μοναστηριού, αναφέρει "χωρίον η Κρυπούς μετά πάντων των δικαίων και προνομοίων αυτού και των μονοξύλων αυτού και αλιέων, χωραφιών, αμπελιών και της νεμομένης γης έως Αειδοροράχης ...". Τα μονόξυλα και οι αλιείς υπήρχαν λόγω της λίμνης Κωπαΐδος την εποχή εκείνη. Η Σκριπού είχε, όπως και πολλές άλλες περιοχές της Ελλάδας, αξιόλογες διοικητικές μεταβολές, κατά τον 19ο, 20ο και 21ο αιώνα, που σε γενικές - συνοπτικές γραμμές έχουν ως εξής: ΦΕΚ 18Α - 18/10/1835 Σύσταση του δήμου με έδρα τον οικισμό Σκριπού ΦΕΚ 122Α - 12/05/1889 Μεταφέρεται η έδρα του δήμου από τον οικισμό Σκριπού στον οικισμό Πετρομαγούλα ΦΕΚ 136Α - 08/07/1899 Ο δήμος αποσπάσθηκε στο νομό Βοιωτίας από το νομό Αττικής και Βοιωτίας ΦΕΚ 282Α - 04/12/1909 Ο δήμος αποσπάσθηκε στο νομό Αττικής και Βοιωτίας από το νομό Βοιωτίας ΦΕΚ 262Α - 31/08/1912 Σύσταση της κοινότητας με την απόσπαση του οικισμού Σκριπού από το δήμο Ορχομενού και τον ορισμό του ως έδρα της κοινότητας 16/05/1928 Αναγνώριση του οικισμού Σκηνίται και προσάρτησή του στην κοινότητα Σκριπούς 16/10/1940 Ο οικισμός Σκηνίται της κοινότητας καταργείται.Αναγνώριση του οικισμού Τζαμάλιον και προσάρτησή του στην κοινότητα Σκριπούς. ΦΕΚ 223Α - 26/07/1943 Η κοινότητα αποσπάσθηκε στο νομό Βοιωτίας από το νομό Αττικής και Βοιωτίας. ΦΕΚ 311Α - 14/11/1949 Ο οικισμός Σκριπού αποσπάται από την κοινότητα και προσαρτάται στο δήμο Ορχομενού. Η κοινότητα καταργείται. ΦΕΚ 54Α - 05/03/1955 Ο οικισμός Σκριπού του δήμου μετονομάζεται σε Αθάμας. 19/03/1961 Μεταφέρεται η έδρα του δήμου από τον οικισμό Πετρομαγούλα στον οικισμό Ορχομενός. ΦΕΚ 213Α - 03/11/1961 Ο οικισμός Αθάμας του δήμου καταργείται και προσαρτάται στον οικισμό Ορχομενός του δήμου. Πορεία του πληθυσμού
Ινγκουσετία

Η Δημοκρατία της Ινγκουσετίας (ρωσικά: Респу́блика Ингуше́тия) είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας. Υπάγεται στο Νότιο Διαμέρισμα και συνορεύει με τη Γεωργία στα νότια. Πρωτεύουσά της είναι το νεοϊδρυθέν Μαγκάς (2.502 κάτοικοι - απογρ. 2010). Μεγαλύτερη πόλη της είναι το Ναζράν (93.335), πρωτεύουσα της Δημοκρατίας έως το 2002. Η Ινγκουσετία κατοικείται αποκλειστικά από αυτόχθονες πληθυσμούς - Ινγκούς (77,3%) και Τσετσένους (20,4%). Κατά τα τελευταία χρόνια έχει κάνει την παρουσία του ένα κίνημα απόσχισης από τη Ρωσική Ομοσπονδία, το οποίο όμως περιορίζεται σε μικρά τρομοκρατικά χτυπήματα και δεν έχει αποκτήσει τη μαζικότητα του αντιστοίχου της Τσετσενίας.

 Ο Μαχμούντ-Αλί Καλιμάτοφ είναι Αρχηγός της Δημοκρατίας της Ινγκουσετίας (ρωσικά: Глава Республики Ингушетия‎), πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Ινγκουσετίας. Ο Πρόεδρος εκλέγεται από το Κοινοβούλιο της Ινγκουσετίας και η θητεία του είναι πενταετής. Πρόεδρος της Ινγκουσετίας ήταν ο Γιουνούς-μπεκ Γεβκούροβ (Yunus-bek Bamatgireyevich Yevkurov, γενν. στις 23 Ιουλίου του 1963). Ο πρόεδρος διορίστηκε από το Ρώσο πρόεδρο Ντμίτρι Μεντβέντεφ στις 30 Οκτωβρίου του 2008. Το κοινοβούλιο ενέκρινε το διορισμό του στην προεδρία την επόμενη ημέρα. Το τοπικό κοινοβούλιο ενέκρινε και το διορισμό του Ρασίντ Γκαϊσάνοφ στην πρωθυπουργία. Στις 5 Οκτωβρίου του 2009 ο Γκαϊσάνοφ αποπέμφθηκε από τον πρόεδρο Γεβκούροφ. Πρωθυπουργός διορίστηκε ο Ρουσλάν Γκαγκίεφ. Ρουσλάν Αούσεφ (1993 – 2002) Μουράτ Ζιαζίκοφ (2002 – 2008) Γιουνούς-μπεκ Γεβκούροφ (30 Οκτωβρίου 2008 – 22 Ιουνίου 2009) Ρασίντ Γκαϊσάνοφ, υπηρεσιακός (22 Ιουνίου 2009 – Σεπτέμβριος 2009). Υπηρεσιακός πρόεδρος, διορισμένος από τον Ρώσο πρόεδρο για όσον καιρό ανέρρωνε από την απόπειρα δολοφονίας του ο Γεβκούροφ. Γιουνούς-μπεκ Γεβκούροφ (Σεπτέμβριος 2009 – 24 Ιουνίου 2019) Μαχμούντ-Αλί Καλιμάτοφ (από τις 24 Ιουνίου 2019)
Ελισάβετ της Σλαβονίας

Η Ελισάβετ, ιταλ. Elisabet (1352 - πριν το 1380) από τον Οίκο των Καπετιδών-Ανζού-Ουγγαρίας ήταν κόρη του δούκα της Σλαβονίας και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Τάραντα.

 Ήταν η μόνη κόρη του Στεφάνου δούκα της Σλαβονίας και της Μαργαρίτας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Λουδοβίκου Δ΄ δούκα της Βαυαρίας & βασιλιά της Γερμανίας. Ο εκ πατρός θείος της Λουδοβίκος Α΄ της Ουγγαρίας & Πολωνίας δεν είχε ακόμη παιδιά, και ο επόμενος αδελφός του Ανδρέας είχε αποβιώσει το 1345. Διάδοχος έγινε ο νεότερος αδελφός του Στέφανος, που όμως ετελεύτησε το 1345 και έτσι διάδοχος έγινε ο μόνος γιος εκείνου Ιωάννης. Αλλά το 1360 απεβίωσε ο Ιωάννης και η αδελφή του Ελισάβετ εθεωρείτο διάδοχος της Ουγγαρίας. Τότε ο Κάρολος Δ΄ της Γερμανίας τη ζήτησε για τον γιο του Βεντσεσλάβο Δ΄. Αλλά οι οι διαπραγματεύσεις για τον γάμο σταμάτησαν, όταν γεννήθηκαν οι κόρες του Λουδοβίκου Α΄, η Αικατερίνη (1370), η Μαρία (1371) και η Χέντβιγκ (1373/4). Η Ελισάβετ τελικά έκανε τον γάμο της με τον Φίλιππο Β΄ πρίγκιπα του Τάραντα, που από τον προηγούμενο γάμο του δεν είχε επιζόντα τέκνα και ήθελε διάδοχο. Ο Φίλιππος Β΄ ήταν εξάδελφος του Καρόλου Α΄ της Ουγγαρίας, του οποίου εγγονή ήταν η Ελισάβετ. Η Ελισάβετ έλαβε ως προίκα της την Κέρκυρα. Το 1374 απεβίωσε ο Φίλιππος Β΄ και η ίδια λίγο μετά, πριν το 1380, χωρίς επιζόντα τέκνα. Παντρεύτηκε το 1370 τον Φίλιππο Β΄ των Καπετιδών-Ανζού πρίγκιπα του Τάραντα και -από τη μητέρα του Αικατερίνη του Βαλουά-Κουρτεναί- διεκδικητή της Λατινικής αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης. Είχε τέκνο: Φίλιππος (1371), απεβ. νήπιο. Engel, Pal; Ayton, Andrew; Pálosfalvi, Tamás (1999). The realm of St. Stephen: a history of medieval Hungary, 895-1526 Volume 19 of International Library of Historical Studies. Penn State Press. ISBN 0-271-01758-9. Retrieved 2009-08-13. Profile of Elisabeth in "Medieval Lands" by Charles Cawley
Σκούποι

Οι Σκούποι (λατινικά: Scupi) είναι αρχαιολογικός χώρος που βρίσκεται μεταξύ ενός λόφου και του ποταμού Αξιού, μερικά χιλιόμετρα από το κέντρο των Σκοπίων στην Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας. Στην αρχή ήταν ρωμαϊκό στρατόπεδο που ιδρύθηκε τον 2ο αιώνα π.Χ. στην τοποθεσία ενός παλαιότερου Δαρδανικού οικισμού. Αργότερα έγινε αποικία λεγεωνάριων, η Colonia Flavia Aelia Scupi και πολλοί βετεράνοι λεγεωνάριοι εγκαταστάθηκαν εκεί. Την εποχή του Δομιτιανού (81-96 μ.Χ.) στη θέση του στρατοπέδου ιδρύθηκε μια ρωμαϊκή πόλη και οι Σκούποι έγιναν το κέντρο του Ρωμαϊκής Δαρδανίας. Τελικά η πόλη εγκαταλείφθηκε το 518 μ.Χ. μετά από ένα σεισμό που την κατέστρεψε ολοσχερώς.

 Το όνομα (Σκούποι) πιθανότατα προέρχεται από τον ελληνικό επίσκοπος, δηλαδή παρατηρητής, αναφερόμενο στη θέση του σε ένα ψηλό σημείο από το οποίο θα μπορούσε κάποιος να παρατηρεί ολόκληρη την περιοχή. Οι Σκούποι έγιναν η πρωτεύουσα της Δαρδανίας, η οποία τον 2ο αιώνα π.Χ. εκτείνονταν από τη Ναϊσσό έως τη Βυλάζωρα. Οι Δαρδάνιοι παρέμειναν ανεξάρτητοι μετά τη Ρωμαϊκή κατάκτηση της Μακεδονίας και της υπόλοιπης Ελλάδας, συμμαχώντας με τους Ρωμαίους και ελπίζοντας να διευρύνουν την επικράτειά τους με αυτό τον τρόπο. Πιθανότατα οι Δαρδάνιοι έχασαν την ανεξαρτησία τους το 28 π.Χ.. Οι Σκούποι μεγάλωσαν ως αποικία λεγεωνάριων, κυρίως απόμαχων της Legio IIV Claudia κατά την εποχή του Δομιτιανού. Οι Σκούποι συμπεριλήφθηκαν στην Άνω Μοισία μετά την ίδρυση της επαρχίας το 6 μ.Χ.. Από το 272 μ.Χ., ήταν μια αποικία στην ρωμαϊκή επαρχία της Δαρδανίας μετά την ίδρυση της Ρωμαϊκής Δαρδανίας. Οι Σκούποι το 269 μ.Χ. πέρασαν στην κυριαρχία των Γότθων, τον 5ο αιώνα των Ούννων και τελικά το έτος 518 καταστράφηκαν ολοσχερώς από σεισμό. Η ζωή στην πόλη σταμάτησε μετά τον σεισμό και θεωρείται ότι οι κάτοικοι της πόλης μετακινήθηκαν στην περιοχή του φρουρίου των Σκοπίων, ένα λόφο στο κέντρο των σημερινών Σκοπίων. Η πόλη συνδέεται συχνά με την ίδρυση της Ιουστινιανής Πρώτης. Η Ιουστινιανή Πρώτη ήταν μια πόλη που ιδρύθηκε από τον Ιουστινιανό Α΄, ο οποίος βασίλεψε στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία το 527-565. Η σύνδεση της βασίζεται στην παραδοχή ότι το χωριό Ταόρ, που βρίσκεται κοντά στα Σκόπια είναι το Ταυρήσιον, η γενέτειρα του Ιουστινιανού Α΄, σύμφωνα με την περιγραφή της Ιουστινιανής Πρώτης από τον Προκόπιο. Οι ανασκαφές στον αρχαιολογικό χώρο ξεκίνησαν την περίοδο μεταξύ των δύο Παγκοσμίων Πολέμων. Το 1925 ανακαλύθφηκε μία παλαιοχριστιανική βασιλική και ακολούθησε η πιο σημαντική ανακάλυψη όταν βρέθηκε το αρχαίο ρωμαϊκό θέατρο. Τον 2008 βρέθηκε ένα καλά διατηρημένο ρωμαϊκό άγαλμα της θεάς Αφροδίτης.
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Υεμένης

Το Πρωτάθλημα Υεμένης (αραβικά: الدوري اليمني) αποτελεί την κορυφαία κατηγορία στο σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Υεμένης. Υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του πρωταθλήματος είναι η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Υεμένης. Οι κορυφαίες ομάδες έχουν την ευκαιρία να μετέχουν στο ΑΦΚ Καπ και στο Αραβικό Κύπελλο Πρωταθλητριών, ενώ οι τελευταίες υποβιβάζονται στην Β΄ Κατηγορία της Υεμένης.

 Δημιουργήθηκε το 1990, μετά την ενοποίηση της Βόρειας Υεμένης και της Νότιας Υεμένης στις οποίες διεξάγονταν ξεχωριστά πρωταθλήματα. Την πρώτη περίοδο 1990–91, μετείχαν 16 βόρειοι και 16 νότιοι σύλλογοι. Για την περίοδο 2008–09, τέθηκε ο στόχος ώστε το πρωτάθλημα να γίνει πλήρως επαγγελματικό. Το πρωτάθλημα της περιόδου 2014–15 ακυρώθηκε λόγω του εμφυλίου πολέμου, ο οποίος προκάλεσε τη διακοπή όλων των ποδοσφαιρικών δραστηριοτήτων στη χώρα της Μέσης Ανατολής. Οι πρωταθλήτριες ομάδες είναι οι εξής: Επίσημος ιστότοπος
Αιγυπτιακό Παζάρι Μπαχαρικών

Το Παζάρι Μπαχαρικών (τουρκικά: Mısır Çarşısı, Αιγυπτιακό Παζάρι) στην Κωνσταντινούπολη αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες αγορές της πόλης. Βρίσκεται στο Εμίνονου του Φατίχ της Κωνσταντινούπολης. Είναι το δεύτερο πιο διάσημο στεγασμένο εμπορικό συγκρότημα μετά το Μεγάλο Παζάρι, από το οποίο βρίσκεται σε μικρή απόσταση. Είναι ανοικτό επτά ημέρες την εβδομάδα και λειτουργεί από το 1664. Το παζάρι έχει σχήμα Γ και έξι πύλες. Φιλοξενεί στο εσωτερικό του καφενεία και μικρά εστιατόρια. Η οροφή του είναι υψηλότερη από αυτή του Μεγάλου Παζαριού και καλύπτεται και αυτή από τρούλους. Το παζάρι κατά τα μέσα του 17ου αιώνα κατασκευάσθηκε αρχικά από ξύλο και πήρε τη τελική του μορφή στα μέσα της δεκαετίας του ’40.

 Υπάρχουν πολλά έγγραφα που υποδηλώνουν ότι η αρχική του ονομασία ήταν "Νέο Παζάρι". Το όνομά του (τουρκικά: Mısır Çarşısı) προέρχεται από το γεγονός ότι χτίστηκε με έσοδα από το οθωμανικό εγιαλέτι της Αιγύπτου το 1660 και οι Αιγύπτιοι το χρησιμοποιούσαν για να πωλούν τα μπαχαρικά τους, ενώ η εναλλακτική του ονομασία ως Αγορά Μπαχαρικών προέρχεται από την εξειδίκευσή του στην πώληση μπαχαρικών και βοτάνων, φαρμακευτικών φυτών και φαρμάκων. Η λέξη mısır έχει διπλή σημασία στα τουρκικά: "Αίγυπτος" και "αραβόσιτος". Το παζάρι ήταν (και ακόμα είναι) το κέντρο του εμπορίου μπαχαρικών στην Κωνσταντινούπολη, αλλά τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερα καταστήματα άλλου τύπου αντικαθιστούν τα καταστήματα μπαχαρικών. Το συγκρότημα σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα της αυλής Κότζα Κασίμ Αγά, αλλά οι εργασίες κατασκευής ξεκίνησαν υπό την επίβλεψη άλλου αρχιτέκτονα της Αυλής, του Μουσταφά Αγά, κατά τους τελευταίους μήνες του 1660. Η Μεγάλη Πυρκαγιά του 1660 στις 24 Ιουλίου διήρκεσε για περισσότερες από δυο ημέρες και κατέστρεψε πολλές γειτονιές στην πόλη. Μια μεγάλης έκτασης ανακατασκευή και ανάπλαση ξεκίνησε στην πόλη μετά την πυρκαγιά, η οποία περιελάμβανε την συνέχιση των εργασιών για το Νέο Τζαμί και την εκκίνηση της κατασκευής για το Παζάρι των Μπαχαρικών κατά το ίδιο έτος. Η κατασκευή όλων των κτιρίων στο κουλιγιέ του Νέου Τζαμιού, συμπεριλαμβανομένου και του Παζαριού των Μπαχαρικών, είχε διαταχθεί από την Σουλτάνα Τουρχάν Χατιτζέ, Βαλιντέ Σουλτάνα του Σουλτάνου Μωάμεθ Δ'.) http://www.misircarsisi.org.tr/ Αιγυπτιακό Παζάρι - Φωτογραφίες με πληροφορίες Σημεία Από Την Τουρκία, Κωνσταντινούπολη - Αιγυπτιακή Αγορά Μπαχαρικών "Μια Βόλτα στα πολύχρωμα παζάρια της Κωνσταντινούπολης" Αρχειοθετήθηκε 2017-12-27 στο Wayback Machine. - Newspost, 17/01/14.
Βραβείο Πούλιτζερ (Μυθοπλασίας)

ΚΚΤο Βραβείο Πούλιτζερ, κατηγορία Μυθοπλασίας (Pulitzer Prize for Fiction) - είναι Αμερικάνικο βραβείο - μέρος των Βραβείων Πούλιτζερ (Pulitzer Prize), που επιβραβεύει κάθε χρόνο το καλύτερο βιβλίο μυθοπλασίας που γράφτηκε από Αμερικανό πολίτη και εκδόθηκε στην Αμερική το προηγούμενο της βράβευσης έτος. Το έπαθλο σήμερα είναι 15.000 δολάρια. Το βραβείο Πούλιτζερ που φέρει το όνομα του Αμερικανού εκδότη Τζόζεφ Πούλιτζερ, ο οποίος κληροδότησε στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια χρηματικό κεφάλαιο για την επιβράβευση ανθρώπων των γραμμάτων (καλλιτέχνες και δημοσιογράφοι) που θα παρήγαν αξιόλογο έργο πρς όφελος της Αμερικής), - απονέμεται κάθε άνοιξη από το «Συμβούλιο του ιδρύματος Πούλιτζερ», στο καλύτερο αμερικανικό βιβλίο μυθοπλασίας (μυθιστόρημα ή διήγημα) της χρονιάς. Πρώτη φορά το βραβείο απονεμήθηκε το 1918 (για τα βιβλία που κυκλοφόρησαν το 1917) και ονομαζόταν τότε «Βραβείο Πούλιτζερ Μυθιστορήματος». Το 1948 η κατηγορία πήρε το σημερινό της όνομα. Το βραβείο έχουν κατακτήσει από δύο φορές οι: Γουίλιαμ Φώκνερ, Θόρντον Ουάιλντερ, Τζον Άπνταϊκ και Μπουθ Τάρκινγκτον.

 Πέντε επιτροπές διαβάζουν μέσα στο χρόνο περίπου 1.000 τίτλους βιβλίων από τους οποίους επιλέγουν δεκαπέντε (15) και τα θέτουν υπόψη της τριμελούς επιτροπής κριτών που εισηγείται στο 20μελές Συμβούλιο των Βραβείων (Pulitzer Prize Board) τις τρεις τελικές επιλογές κάθε χρονιάς. Στις αρχές κάθε Απριλίου το Συμβούλιο συνεδριάζει δυο μέρες στο Pulitzer World Room of the Columbia School of Journalism και ψηφίζει. Το βιβλίο που -ανάμεσα στα 3 προταθέντα- θα κατακτήσει την πλειοψηφία είναι ο νικητής. Τα αποτελέσματα παραμένουν μυστικά μέχρι την επίσημη ανακοίνωση της απόφασης μερικές μέρες μετά τη συνεδρίαση. Από το 1984 και μετά, τα βραβεία δεν παραλαμβάνονται απο τους νικητές σε επίσημες, εορταστικές τελετές αλλά τους δίνονται από τον Πρύτανη του Πανεπιστημίου Κολούμπια στη διάρκεια δείπνου στη Low Memorial Library του πανεπιστημίου. Στα πεδία Μεταφραστής και Εκδότης αναγράφονται οι πρώτοι που μετέφρασαν και εξέδωσαν το κάθε βιβλίο στην Ελλάδα. Δεκαετία 2010 Δεκαετία 2000 Δεκαετία 1990 Δεκαετία 1980 Δεκαετία 1970 Δεκαετία 1960 Δεκαετία 1950 Δεκαετία 1940 Δεκαετία 1930 Τα πρώτα 12 χρόνια Who's who of Pulitzer Prize Winners [1] Chronicle of the Pulitzer Prizes for Fiction: Discussions, Decisions, and Documents [2] "The Pulitzer Prize Thumbnails Project'", πληροφοριακά στοιχεία για τον κάθε συγγραφέα και το κάθε βιβλίο που βραβεύτηκε στην ιστορία του θεσμού [3] Πηγή του λήμματος η επίσημη ιστοσελίδα του «Ιδρύματος Πούλιτζερ» http://www.pulitzer.org/ Κύρια πηγή των ελληνικών εκδόσεων η ιστοσελίδα του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου http://www.biblionet.gr/main.asp?page=showaward&awardid=5
Λενί Νανγκίς

Ο Λενί Νανγκίς (Lenny Nangis, 24 Μαρτίου 1994) είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής από τη Γουαδελούπη, ο οποίος αγωνίζεται ως πλάγιος μέσος για το Λεβαδειακό. Μπορεί να αγωνιστεί και ως επιθετικός.

 Στις 19 Αυγούστου 2011, υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με την Καέν, διάρκειας τριών ετών. Στη συνέχεια, προήχθη στην πρώτη ομάδα από τον προπονητή Φράνκ Ντουμάς και του δώθηκε η φανέλα με τον αριθμό 15. Πραγματοποίησε το επαγγελματικό ντεμπούτο του στις 31 Αυγούστου, σε μια νίκη με 3-2 για το Λιγκ Καπ εναντίον της Μπρεστουά, μπαίνοντας ως αλλαγή στο ημίχρονο.Την 1η Αυγούστου 2016, μετακινήθηκε με μονοετές δανεισμό στη Μπαστιά.Στις 2 Σεπτεμβρίου 2017, υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με τη Βαλανσιέν. Στις 25 Ιουλίου 2018, υπέγραψε διετές συμβόλαιο με το Λεβαδειακό. Αγωνίστηκε με την Εθνική Γαλλίας U17 στο Παγκόσμιο Κύπελλο U17 του 2011, σημειώνοντας ένα γκολ. Συνολικά, με όλες τις μικρές Εθνικές της Γαλλίας (U16, U17, U18, U19, U20 και U21), έχει 64 συμμετοχές και 19 γκολ.Στις 23 Μαρτίου 2018, έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Γουαδελούπης σε μια φιλική ήττα με 1-0 από το Τρινιντάντ και Τομπάγκο. (Αγγλικά) Λενί Νανγκίς – Επιδόσεις στις διοργανώσεις της FIFA Λενί Νανγκίς – Επιδόσεις στις διοργανώσεις της UEFA Λενί Νανγκίς στο L'Équipe Football (Γαλλικά) Προφίλ στο Transfermarkt.com
Οικογένεια Λαιμού

Η οικογένεια Λαιμού κατάγεται από τις Οινούσσες της Χίου. Η ενασχόλησή της με τη ναυτιλία ξεκινά το 1905 με την απόκτηση του ατμόπλοιου "Μαριέττα Ράλλη" από κοινού με τις Οικογένειες Πατέρα και Χατζηπατέρα. Στη συνέχεια χωρίστηκε σε τέσσερις κλάδους: του Κωνσταντή Μιχαήλ Λαιμού, του Χρήστου Μιχαήλ Λαιμού, του Αντωνίου Γ. Λαιμού (Παπαλαιμού) και του Ιωάννη Κωνσταντή Λαιμού. Είναι μία από τις πλέον πολυπληθείς του ελληνικού εφοπλισμού.

 Λαιμός Διαμαντής (Καρδάμυλα Χίου, 1775 - Οινούσσες, 1840) Λαιμός Κωνσταντής (1804 - 1860)Λαιμός (Παπαλαιμός) Γεώργιος, (; - 1892) ιερέας και πλοιοκτήτης Λαιμός Ιωάννης Λαιμός ΜιχαήλΑντώνιος Λαιμός, πλοιοκτήτης και γιος του παπα - ΓιώργηΠαντελής Λαιμός, εφοπλιστής και γιος του Αντωνίου Σπύρος Λαιμός, εφοπλιστής, ευεργέτης και γιος του ΑντωνίουΑντώνιος Λαιμός, εφοπλιστής και γιος του Σπύρου Νικόλαος Λαιμός, εφοπλιστής και γιος του Σπύρου Φίλιππος Λαιμός, εφοπλιστής, σύζυγος Μαριάννας Γουλανδρή και γιος του ΝικολάουΠολύδωρος Λαιμός, εφοπλιστής και γιος του Αντωνίου Δημήτριος Λαιμός, εφοπλιστής και γιος του ΑντωνίουΜάρκος Λαιμός, εφοπλιστής και γιος του ΔημητρίουΠαντελής Λαιμός. πλοιοκτήτης και γιος του Αντωνίου Οι έλληνες εφοπλιστές του City Επίδειξη ισχύος από τον Λαιμό
2020 SO

Ο 2020 SO είναι μικροσκοπικός αστεροειδής ή τεχνητό αντικείμενο κοντά στη Γη που ανακαλύφθηκε από την έρευνα Pan-STARRS1 στο Παρατηρητήριο Haleakala στις 17 Σεπτεμβρίου 2020. Προς το παρόν πλησιάζει τη Γη και αναμένεται ότι θα συλληφθεί προσωρινά από τη Γη έως τις 15 Οκτωβρίου 2020. Θα εισέλθει μέσω του εξωτερικού σημείου Lagrange L2 και θα βγει μέσω του σημείου Lagrange L1 . Κατά τη διάρκεια της τροχιάς γύρω από τη Γη, ο SO 2020 θα κάνει μια κοντινή προσέγγιση στη Γη περίπου την 1 Δεκεμβρίου 2020, με απόσταση περίπου 50.000 χιλιόμετρα. Θα κάνει επίσης μια άλλη προσέγγιση γύρω στο Φεβρουάριο του 2021, περίπου στα 220.000 χλμ. Μέχρι τον Φεβρουάριο του 2021, ο χρόνος της πλησιέστερης προσέγγισης στη Γη έχει αβεβαιότητα ± 2 ημέρες.

 «JPL Small-Body Database Browser: 2020 SO» (2020-09-21 last obs.). Jet Propulsion Laboratory. Ανακτήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2020. «2020 SO». Minor Planet Center. International Astronomical Union. Ανακτήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2020. «2020SO». Near Earth Objects – Dynamic Site. Department of Mathematics, University of Pisa, Italy. Ανακτήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2020. «2020 SO». NEO Exchange. Las Cumbres Observatory. 18 Σεπτεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2020. «MPEC 2020-S78 : 2020 SO». Minor Planet Electronic Circular. Minor Planet Center. 19 Σεπτεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2020. Alan Harris (20 Σεπτεμβρίου 2020). «Re: another natural satellite of Earth... again». Ανακτήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2020. «2020SO Ephemerides for 1 December 2020». NEODyS (Near Earth Objects – Dynamic Site). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Σεπτεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 2020. «Limiting Magnitude». The Wilderness Center Astronomy Club. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Νοεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 2020.
Επαρχία Ρατζάνα Σιρσίλα

Η επαρχία Ρατζάνα Σιρσίλα είναι επαρχία της ινδικής πολιτείας Telangana. Ήταν μέρος της επαρχίας Καριμναγκάρ πριν την αναδιοργάνωση των επαρχιών της νεοσύστατης πολιτείας. Η Σιρσίλα είναι η έδρα της επαρχίας. Σχηματίστηκε στις 11 Οκτωβρίου 2016.

 Η επαρχία εκτείνεται σε μια περιοχή που φτάνει τα 2.030,89 τ.χλμ. Στην απογραφή του 2011 είχε πληθυσμό 546.121 κατοίκων. Η επαρχία έχει ποσοστό αλφαβητισμού 62.71%. Η επαρχία έχει δύο υποδιαιρέσεις, τις Σιρσίλα και Βεμουλαουάντα και 13 μαντάλ. Ο Ντ. Κρίσνα Μπασκάρ ήταν ο Συλλέκτης (διοικητής και ιστορικά αυτός που συνέλεγε τους φόρους για την Βρετανική Αυτοκρατορία) της επαρχίας το 2016. Κατάλογος επαρχιών της Τελανγκάνα
Αλέστια Ευρυτανίας

Τα Αλέστια είναι μικρός ορεινός οικισμός του Νομού Ευρυτανίας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στον Δήμο Καρπενησίου. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Προυσού ως έδρα του ομώνυμου πρώην δημοτικού διαμερίσματος. Η Τοπική Κοινότητα Αλεστίων είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 7,622 χμ² (2011).

 Το χωριό βρίσκεται στο νότιο τμήμα της Ευρυτανίας, κοντά στα δυτικά όρια του νομού με την Αιτωλοακαρνανία, σε καταπράσινο περιβάλλον με πολλά νερά, και είναι χτισμένο σε υψόμετρο περίπου 840 μέτρων στις νοτιοανατολικές υπώρειες του όρους Τσόκα. Εγγύς του βρίσκονται τα χωριά Πτελέα και Τσέρκοβα, απέχοντας από αυτά 5,5 και 6,5 χλμ. αντίστοιχα. Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται η Λίμνη Κρεμαστών και ο ποταμός Κρικελιώτης. Απέχει από το Καρπενήσι 49,5 χλμ. και 58 χλμ. από το Αγρίνιο. Σύμφωνα με τις σχετικές παραδόσεις οφείλει την ονομασία του στο χωριό Αλέσταινα Καλαβρύτων, απ' όπου καταγόταν ο Ν. Μπακάλης, κάτοικος του χωριού, που κατέφυγε εκεί κυνηγημένος από τους Τούρκους. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Αλεστίων Ευρυτανίας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 14/08/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Αλεστίων Ευρυτανίας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 14/08/2018. Αλέστια Ευρυτανίας. Ιστολόγιο «Τα χωριά της Ελλάδας». 9 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε: 14/08/2018. Από τα Αλέστια Ευρυτανίας, μετανάστες στην Αμερική (1903-1914). Ιστολόγιο «Αμφικτύων». 25/04/2018. Ανακτήθηκε: 14/08/2018.
Αράπηδες Αρκαδίας

Οι Αράπηδες είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Σέρβου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ηραίας, του δήμου Γορτυνίας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αρκαδίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Γορτυνίας του νομού Αρκαδίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

 Οι Αράπηδες είναι ορεινό χωριό στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Αρκαδίας. Βρίσκεται κοντά στη χαράδρα Γκούρα (βράχος του «Αράπη») του φερώνυμου ποταμού Γκούρα (παραπόταμου του Λαγκαδιανού) και στις νοτιοδυτικές πλαγιές της κορυφής «Φραντζέτα» (1.242 μ.) -η οποία χωρίζει το χωριό από τα Λαγκάδια-, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 842. Απέχει 3 χλμ. από τον Σέρβο, 3,5 χλμ. από την Κοκκινορράχη, 7 χλμ. από την Λυσσαρέα, 15 χλμ. από τα Λαγκάδια, 20 χλμ. από την Δημητσάνα και 63 χλμ. από την Τρίπολη. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1879 και προσαρτήθηκε στον δήμο Ηραίας του νομού Αρκαδίας. Το 1912 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Σέρβου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Σέρβου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ηραίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 12/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ηραίαςκαι προσαρτήθηκε στον δήμο Γορτυνίας. Η εκκλησία των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στο βόρειο τμήμα του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010
Ain't Misbehavin'

Το Ain't Misbehavin' είναι ΕΡ σινγκλ του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος UFO, το οποίο κυκλοφόρησε στις 2 Φεβρουαρίου του 1988 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Revolver " στην Ευρώπη και της "Metal Blade" στην Αμερική.Τα τραγούδια του ΕΡ ηχογραφήθηκαν μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ "Misdemeanor" και λίγο πριν την προσωρινή διάλυση του συγκροτήματος. Στην ιαπωνική έκδοση προστέθηκε το κομμάτι "Lonely Cities (Of The Heart)".

 "Between a Rock and a Hard Place" (McClendon/Mogg) — 3:37 "Another Saturday Night" (Gray/Mogg) — 4:39 "At War with the World" (McClendon/Mogg) — 3:03 "Hunger in the Night" (McClendon/Mogg/Gray) — 4:10 "Easy Money" (McClendon/Mogg) — 3:37 "Rock Boyz, Rock" (McClendon/Mogg/Gray/Simpson) — 3:19 "Lonely Cities (Of the Heart)" (McClendon/Mogg) — 4:16 Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Ain't Misbehavin' " ήταν οι εξής: Φιλ Μογκ - φωνητικά Τόμι ΜακΚλέντον - κιθάρα Πολ Γκρέι - μπάσο Τζιμ Σίμπσον - τύμπανα Ain't Misbehavin' - UFO | Songs, Reviews, Credits | AllMusic UFO - Ain't Misbehavin' (album review) | Sputnikmusic MusicMight :: Artists :: UFO Αρχειοθετήθηκε 2016-04-07 στο Wayback Machine. Neil Daniels, High Stakes & Dangerous Men: The UFO Story
Κλουκινοχώρια

Με την ονομασία Κλουκινοχώρια ή και Κλουκίνες ή Χωριά της Νωνάκριδος είναι γνωστό ένα σύνολο χωριών της πρώην Επαρχίας Καλαβρύτων στην ορεινή Αχαΐα. Τα χωριά αυτά είναι: η Αγία Βαρβάρα, το Αγρίδι, ο Σόλος, το Μεσορρούγι, η Περιστέρα, η Ζαρούχλα, τα Χαλκιάνικα και το Βουνάκι. Στα όρια της περιοχής βρίσκεται η Νεραϊδόραχη (2.340 μ.) -μία από τις υψηλότερες κορυφές του Χελμού- και τα Ύδατα της Στυγός.

 Η ονομασία "Κλουκινοχώρια" ("Κλουκίνες") προέρχεται από την εποχή της Φραγκοκρατίας, όπου η περιοχή και τα χωριά γύρω από την Ακράτα και στον δρόμο προς τα Καλάβρυτα που είναι κτισμένα στους πρόποδες του Χελμού ήταν φέουδο του Λατίνου αρχιεπίσκοπου Πάτρας. Πρώτος αρχιεπίσκοπος της Βαρωνίας της Πάτρας ήταν ο Αντέλμος του Κλουνύ και του δόθηκαν φέουδο το 1204 αυτός έπειτα παραχώρησε τα χωριά στο Αβαείο του Κλουνύ όπου από το όνομά της ονομάστηκαν Κλουκινοχώρια. Η ονομασία "Χωριά της Νωνάκριδος" προέρχεται από της αρχαία πόλη Νωνάκριδα που βρισκόταν στην περιοχή. Φημισμένοι υπήρξαν οι "καλαβρυτινοί μάστοροι" από τα χωριά της περιοχής, οι οποίοι όμως ήδη από το 1890 είχαν χάσει την παλιά τους αίγλη. Τα Κλουκινοχώρια είχαν αρχίσει να ερημώνουν με τη μόνιμη εγκατάσταση των κατοίκων τους στα παραλιακά και πιο εύφορα μέρη της Αχαΐας λόγω των περισσότερων επιλογών και διεξόδων στις προσοδοφόρες αγροτικές καλλιέργειες απ' ό,τι τους παρείχε ο βίος στον ορεινό χώρο. Μέσα σε αυτό το κλίμα οι φημισμένοι μάστοροι της περιοχής εγκατέλειψαν και αυτοί την περιοχή τους και έγιναν εργάτες γης, αφού οι "λαγκαδινοί μάστοροι" ήταν αυτοί που επιλέγονταν περισσότερο πια ως παραδοσιακοί κτίστες. Δήμος Νωνάκριδος Χρήστος Γ. Κωνσταντινόπουλος, Η μαθητεία στις κομπανίες των χτιστών της Πελοποννήσου, Ιστορικό Αρχείο Ελληνικής Νεολαίας/Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς, Αθήνα 1987. (ιδίως το 6ο κεφάλαιο, σελ. 105-117) Βασίλης Χριστόπουλος, Αχαΐα, σειρά: "Ελληνική Παραδοσιακή Αρχιτεκτονική", εκδ. Μέλισσα, Αθήνα 1984. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Φάνης Ζουρόπουλος, «Κλουκινοχωρίτες και Βαρβαρίτες!... Οι λαϊκοί χτίστες της Αχαΐας», tovimatisaigialeias.gr. 16 Σεπτεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε: 04/10/2017. Νίκος Κυριαζής, «Παραδοσιακή αρχιτεκτονική - Πετροπελεκητάδες και τα «Μαστοροχώρια» των Καλαβρύτων», kalavrytanews.com. Ανακτήθηκε: 11/04/2016. Τουριστικός οδηγός Νομού Αχαΐας - Παραδοσιακή αρχιτεκτονική, nea.gr. Ανακτήθηκε από το αρχειοθετημένο πρωτότυπο: 18/09/2016.
Γιάσμιν Πέρκοβιτς

Ο Γιάσμιν Πέρκοβιτς (γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 1980) είναι Κροάτης καλαθοσφαιριστής, που σήμερα αγωνίζεται για την Κβάρνερ 2010 της Κροατικής 2ης Κατηγορίας . Βετεράνος για περισσότερες από δύο δεκαετίες, έπαιξε στην Ευρωλίγκα, στο Ελληνικό Πρωτάθλημα και στο Ιταλικό Πρωτάθλημα κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του.

 Τον Ιούλιο του 2019, ο Πέρκοβιτς υπέγραψε με την Τίνταστολ του Ισλανδικού Πρωταθλήματος. Σε 17 αγώνες, είχε κατά μέσο όρο 8,7 πόντους και 7,1 ριμπάουντ σε 25 λεπτά ανά αγώνα πριν τελειώσει πρόωρα η χρονιά λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού στην Ισλανδία . Την επόμενη αγωνιστική περίοδο, έμεινε στην Ισλανδία, υπογράφοντας με την Χρούναμεν, ομάδα της Ισλανδικής 2ης Κατηγορίας τον Ιούλιο του 2020. Στην πρώτη εμφάνισή του με την Χρούναμεν, στις 2 Οκτωβρίου, είχε 12 πόντους και 14 ριμπάουντ σε μία νίκη με 95–81 απέναντι στην Σέλφος . Αυτό αποδείχθηκε ότι ήταν το τελευταίο του παιχνίδι για την Χρούναμεν καθώς τον Νοέμβριο του 2020, ο σύλλογος ανακοίνωσε ότι ο Πέρκοβιτς αναγκάστηκε να αποσυρθεί από το επαγγελματικό μπάσκετ λόγω τραυματισμού στο ισχίο. Το 2021, εντάχθηκε στην Κβάρνερ 2010 . Εμφανίστηκε σε 7 αγώνες για το υπόλοιπο της χρονιάς, έχοντας κατά μέσο όρο 17,0 πόντους και 5,1 ριμπάουντ ανά αγώνα. Το 2001, ο Πέρκοβιτς βοήθησε την Κροατία να τερματίσει δεύτερη στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα κάτω των 21 ετών της FIBA. Προφίλ Ευρωλίγκας Στατιστικά στοιχεία στην Ιστοσελίδα της Ισλανδικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης Προφίλ RealGM Προφίλ Proballers.com
Κατούβ σλεχ

Το Κατούβ σλεχ (κυριολεκτικά μαστίγωμα του εκτελεστή) είναι τσεχικό πιάτο που σερβίρεται σε πιο παραδοσιακά εστιατόρια. Είναι γεύμα χαμηλού κόστους το οποίο μπορεί να προετοιμαστεί εύκολα και γρήγορα. Αυτό γίνεται σε πολλές παραλλαγές, ωστόσο, το απαραίτητο χαρακτηριστικό είναι η έντονη οξύτητα ή νοστιμάδα και η παρουσία χοιρινού κρέατος ή κρέατος κοτόπουλου και ζυμαρικών.

 κρέας κοτόπουλου ή χοιρινό κρέας με μακαρόνια (μπορεί να αναμιχθούν μαζί) κρεμμύδι τσίλι καυτή πάπρικα γλυκιά πάπρικα σάλτσα ντομάτας πίκλες μαύρο πιπέρι σε σκόνη σάλτσα Ουορσέστερσαϊρ Το κρέας τηγανίζεται σε ένα τηγάνι και αργότερα εξαχνίζεται με τα συστατικά. Μπορεί να σερβιριστεί με ρύζι, μαγειρεμένο με πατάτες ή πατάτες τηγανητές Το όνομα κατούβ σλεχ είναι επίσης πολύ μεταβλητό. Τα ονόματα Τσερτόβο ταγιεμστβί (μυστικό του δαίμονα) ή Πεκελνέ νουντλίτσκι (Νουντλς κρέατος της κόλασης) επίσης χρησιμοποιούνται από καιρό σε καιρό.
Λουίτζι Τσενάμο

Ο Λουίτζι Τσενάμο (ιταλικά: Luigi Cennamo, 7 Φεβρουαρίου 1980, Μόναχο) είναι Ελληνοϊταλός ποδοσφαιριστής (έχει Ιταλό πατέρα και Ελληνίδα μητέρα), ο οποίος αγωνίζεται στη θέση του τερματοφύλακα.

 Ξεκίνησε το άθλημα σε επαγγελματικό επίπεδο με τον Ολυμπιακό Πειραιώς την περίοδο 1997-98. Στη συνέχεια αγωνίστηκε στο Αιγάλεω ως δανεικός (1999-2000) και στη συνέχεια ως ελεύθερος από έναν χρόνο διαδοχικά σε Μπέρνλεϊ (2001-02), Παναιγιάλειο (2002-03) και Προοδευτική (2003-04). Το 2004 επέστρεψε στο Αιγάλεω, όπου παρέμεινε επί σειρά ετών (μέχρι το 2009), για να ακολουθήσουν κατά σειρά οι ΑΠΕΠ Πιτσιλιάς (2009-10), Παναιτωλικός (τη διετία 2010-2012), με τον οποίο το 2011 κατέκτησε την άνοδο στην Α΄ Εθνική, Μακάμπι Νετάνια (2012-13), Ατρόμητος Αθηνών (τη διετία 2013-2015), Ξάνθη (2015-16), Λαμία (2016-17), κατακτώντας δεύτερη άνοδο στη μεγάλη κατηγορία μετά από αυτήν του 2011 με τον Παναιτωλικό, στον οποίον τελικά επέστρεψε το καλοκαίρι του 2017, έπειτα από πέντε χρόνια απουσίας, υπογράφοντας μονοετές συμβόλαιο συνεργασίας. Ο Τσενάμο στο soccerway Το προφίλ του Τσενάμο στο transfermarkt Διεθνής στατιστική ιστοσελίδα ποδοσφαίρου
Ζαλεσιίτης

Ο Ζαλεσιίτης είναι σπάνιο αρσενικικό ορυκτό του χαλκού, του Ασβεστίου και του υττρίου και κρυσταλλώνεται στο εξαγωνικό σύστημα. Πρωτοεντοπίστηκε στο ορυχείο Ζαλεσί, στις αποθέσεις ουρανίου, στη Μοραβία της Τσεχίας, όπου και αποτελεί χαρακτηριστικό είδος (TL).

 Είναι ορυκτό δευτερογενούς προέλευσης, που ανευρίσκεται στη ζώνη οξείδωσης του χαλκού και του ουρανίου. Σχετίζεται με τον ψευδομαλαχίτη, τον ολιβενίτη, με κορνουαλίτη και με άλλα φωσφορικά και αρσενικικά άλατα του χαλκού και του ουρανίου. Ανευρίσκεται, εκτός της Μοραβίας στην Αυστραλία (Νότια Αυστραλία, χωρίς βεβαιότητα), στην Αυστρία (Καρινθία και Στυρία), στη Χιλή (Ατακάμα), στη Γαλλία (Φρανς-Κοντέ, Αλσατία, Ρον-Αλπ, Μεσαία-Πυριναία, Λωρραίνη και Λανγκεντόκ - Ρουσιγιόν), στη Γερμανία (Κάτω Σαξονία, Σαξονία, Βάδη-Βυρτεμβέργη, Βαυαρία και Θουριγγία), στην Ιρλανδία (στο Κο. Κέρρυ), στην Ιταλία (Λιγουρία και Πιεμόντε, χωρίς βεβαιότητα), στην Ιαπωνία (Επαρχία Τσουγκόκου και Νήσος Χονσού), στο Μαρόκο (Σου-Μασσά-Ντραά), στην Ισπανία (Καταλωνία, Μούρθια και Βαλένθια), στην Ελβετία (Βαλαί), στην Αγγλία (Κορνουάλλη, Κάμπρια και Λεστερσάιρ) και σε τέσσερεις πολιτείες των ΗΠΑ (Αϊντάχο, Κολοράντο, Γιούτα και Νεβάδα. Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα Μεταλλεία Λαυρίου (Στοά Νο.132 (Χριστιάνα), ορυχείο Νο. 50, ορυχείο Ζαν-Μπατίστ και ορυχείο Σερπιέρη (Ιλάριον)). Η χημική του σύσταση είναι (Ca,Y)Cu6[(AsO4)2(AsO3OH)(OH)6]·3(H2O). Η κατά στοιχείο σύστασή του είναι η εξής Ασβέστιο 3,19 % Ύττριο: 1,77 % Χαλκός: 37,94 % Αρσενικό: 22,37 % Υδρογόνο: 1,30 % Οξυγόνο: 33,43 % . Κατάλογος ορυκτών Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου Κατάλογος ορυκτών και πετρωμάτων της Ελλάδας
Νέτα Μπαρζιλάι

Η Νέτα Μπαρζιλάι (22 Ιανουαρίου 1993-) είναι Ισραηλινή τραγουδίστρια. Στις 12 Μαΐου 2018 εκπροσώπησε το Ισραήλ με το τραγούδι "Toy" στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2018 στη Λισαβόνα της Πορτογαλίας, όπου κατέκτησε την πρώτη θέση με 529 βαθμούς και σηματοδότησε την τέταρτη νίκη του Ισραήλ στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision (μετά το 1978, 1979 και 1998). Κέρδισε στην πέμπτη σεζόν του HaKokhav HaBa.

 Η Μπαρζιλάι γεννήθηκε στις 22 Ιανουαρίου 1993 στο Χόντ Χασαρόν, όπου κατοικεί μέχρι σήμερα. Σε νεαρή ηλικία μετακόμισε με την οικογένειά της στη Νιγηρία όπου έζησε για τέσσερα χρόνια προτού επιστρέψει στο Ισραήλ. Πριν την υποχρεωτική στρατολόγησή της στις Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις, συμμετείχε έναν χρόνο στο εθελοντικό πρόγραμμα των παραστρατιωτικών ισραηλινών αμυντικών δυνάμεων και πραγματοποίησε τη στρατιωτική της θητεία στο Ισραηλινό Ναυτικό. Τον Σεπτέμβριο του 2017, η Μπαρζιλάι συμμετείχε στο HaKokhav HaBa με το τραγούδι "Rude Boy" της Ριάνα. Αφού συγκέντρωσε το 82% της ψηφοφορίας, συνέχισε στο δεύτερο στάδιο του διαγωνισμού με το τραγούδι "Hey Mama" του Νταβίντ Γκέτα. Τον Φεβρουάριο του 2018, ερμήνευσε το "Wannabe" των Spice Girls και προχώρησε στην επόμενη φάση μετά από επιλογή των κριτών. Τα τελευταία τραγούδια που ερμήνευσε η Μπαρζιλάι στο HaKokhav HaBa ήταν το "Gangnam Style" του Psy, και το "Tik Tok" της Kesha. Έλαβε 210 βαθμούς από την κριτική επιτροπή και το κοινό και κέρδισε την πρώτη θέση και το δικαίωμα να εκπροσωπήσει το Ισραήλ στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision. Στις 25 Φεβρουαρίου 2018, δημοσιοποιήθηκε το τραγούδι που θα ερμήνευε η Μπαρζιλάι στην Eurovision. Το τραγούδι είχε τον τίτλο "Toy" και οι στίχοι του ήταν στα αγγλικά, εκτός από μια φράση στα εβραϊκά. Οι στίχοι και η σύνθεση του τραγουδιού έγιναν από τον Ντορόν Μεντάλιε και τον Σταβ Μπεγκέρ. Μετά την κυκλοφορία του στο YouTube, το μουσικό βίντεο του τραγουδιού έλαβε 20 εκατομμύρια προβολές και 232.000 μου αρέσει μόλις δυο μήνες πριν την έναρξη της Eurovision. Στις 14 Απριλίου 2018, η Μπαρζιλάι ερμήνευσε το τραγούδι της στο Eurovision in Concert στο Άμστερνταμ, τη μεγαλύτερη εκδήλωση για την Eurovision. Στις 8 Μαΐου 2018, η Μπαρζιλάι εμφανίστηκε στον α' ημιτελικό της Eurovision, έλαβε 283 πόντους (#1) και προκρίθηκε στον τελικό. Στις 12 Μαΐου 2018, εμφανίστηκε στον τελικό και κατέκτησε την πρώτη θέση με 529 πόντους.
Νέα Σκιώνη Χαλκιδικής

Η Νέα Σκιώνη είναι χωριό του Δήμου Παλλήνης της Χαλκιδικής. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Κασσάνδρας της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας (πρόγραμμα Καλλικράτης). Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας ανήκε στον Δήμο Παλλήνης. Βρίσκεται σε υψόμετρο 10 μέτρων και ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 728 κατοίκους (απογραφή 2011). Είναι ανεπτυγμένο τουριστικά.

 Το Δημοτικό διαμέρισμα Νέας Σκιώνης έχει συνολικό πληθυσμό 910 κατοίκους, με βάση την απογραφή του 2001. Το συναποτελούν οι οικισμοί: η Νέα Σκιώνη, έδρα [ 828 ] και το Φράμα [ 21 ]. Στη Νέα Σκιώνη, όπου κύρια ασχολία είναι ο τουρισμός, λειτουργούν αγροτικό ιατρείο, ΚΑΠΗ, Νηπιαγωγείο και Δημοτικό Σχολείο. Στα μέσα του εικοστού αιώνα έγιναν πεζοδρόμια και ασφαλτοστρώθηκαν σταδιακά οι δρόμοι. Απέχει 110 χιλιόμετρα (νοτιοανατολικά) από τη Θεσσαλονίκη. Αξιοσημείωτος είναι ο ναός της Παναγίας Φανερωμένης, που χρονολογείται από τον 16ο αιώνα και αποτελεί μετόχιο της Πατριαρχικής Μονής Αγίας Αναστασίας Φαρμακολύτριας Βασιλικών. Η ονομασία του χωριού οφείλεται στην αρχαία Σκιώνη. Σύμφωνα με παράδοση που διασώζει ο Θουκυδίδη, η Σκιώνη κτίστηκε από Παλληνείς της Πελοποννήσου, οι οποίοι βρέθηκαν στο σημερινό χωριό για να διαχειμάσουν. Ανεξάρτητα πάντως από το αν αληθεύει η παράδοση αυτή, γεγονός είναι πάντως πως υπήρξε μέλος της Αθηναϊκής Συμμαχίας, προσχώρησε όμως στους Λακεδαιμονίους κατά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο. Οι Αθηναίοι ως αντίποινα σκότωσαν τους άρρενες ενήλικες κατοίκους της και παρέδωσαν την πόλη στους Πλαταιείς. Από κει και πέρα η Σκιώνη ήταν καθαρά περιοχή Βοιωτών. Το βοιωτικό στοιχείο ήταν πολυάριθμο στη Σκιώνη και δεν εξαφανίστηκε ποτέ. Η πόλη επιβίωσε και κατά τη ρωμαϊκή εποχή, όπως μαρτυρούν αρχαίες φιλολογικές πηγές και αρχαιολογικά ευρήματα από τη γύρω περιοχή. Σε όλη τη διάρκεια της τουρκοκρατίας ήταν ένα από τα 12 χωριά της χερσονήσου και αποτελούσε βακούφι του Γκαζανφέρ Αγά, γεγονός που πρόσφερε μεγάλη φορολογική ατέλεια. Οι κάτοικοι της Σκιώνης (Τσαπρανίου) συμμετείχαν στην επανάσταση του 1821. Σπουδαίοι αγωνιστές της επανάστασης του 1821 ήταν ο Ιωάννης Αγγέλου, ο Νικόλαος Στεργίου, ο Γεώργιος Αναγνωστόπουλος, ο Γαβριήλ Ιωάννου και ο Γεώργιος Σταμάτης. Το σημερινό χωριό ιδρύθηκε το 1918 από ψαράδες. Το παλαιό χωριό βρισκόταν στα ορεινά και ονομαζόταν Τσαπράνι και εγκαταλείφθηκε τελείως το 1930. Μέρος του πληθυσμού αυτού του χωριού έδωσε τη ζωή του πολεμώντας στο Μικρασιατικό Μέτωπο, στο Έπος της Αλβανίας το 1940 και στην Εθνική Αντίσταση ενάντια στη Γερμανική Κατοχή. Δήμος Παλλήνης Νέα Σκιώνη (στα αγγλικά)
Ιωάννα του Ποντιέ

Η Ιωάννα, γαλλ. Jeanne (π. 1220 - 16 Μαρτίου 1279) από τον Οίκο του Νταμαρτίν ήταν κόρη και κληρονόμος της κόμισσας του Ποντιέ. Με τους γάμους της έγινε βασίλισσα της Καστίλης και μετά κυρία του Φαλβύ & Λα Ερέλ. Διαδέχθηκε την εξαδέλφη της των Νταμμαρτίν στην κομητεία του Ωμάλ το 1259.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Σίμωνα και της Μαρίας των Μπελέμ, κόρης και κληρονόμου του Γουλιέλμου Δ΄ κόμη του Ποντιέ. Σύζυγος του τελευταίου ήταν η Άλυς των Καπετιδών, κόρη του Λουδοβίκου Ζ΄ της Γαλλίας. Διαδέχθηκε ως κόμισσα του Ωμάλ τη Ματθίλδη Β΄ κόμισσα του Μπουλόν, Ωμάλ & Νταμμαρτίν, κόρη του Ρενώ Α΄ κόμη του Μπουλόν, Ωμάλ & Νταμμαρτίν (μεγαλύτερου αδελφού του Σίμωνα). Παντρεύτηκε το 1237 τον Φερδινάνδο Γ΄ των Ιβρέα βασιλιά της Καστίλης και είχε τέκνα: Φερδινάνδος Β΄ 1239-π.1265, κόμης του Ωμάλ, νυμφεύτηκε τη Λάουρε δε Μονφόρ, κυρία του Εσπερνόν. Ελεονώρα 1241-1290, παντρεύτηκε τον Εδουάρδο Α΄ της Αγγλίας. Λουδοβίκος 1243-π.1275, νυμφεύτηκε τη Χουάνα δε Μανθανέδο, κυρία του Γάτον. Σίμων 1244 τάφηκε στη μονή του Τολέδο, Ιωάννης 1246 τάφηκε στον καθεδρικό της Κόρδοβα.Το 1252 απεβίωσε ο Φερδινάνδος Β΄ και η Ιωάννα έκανε δεύτερο γάμο το 1261 με τον Ιωάννη ντε Νεσλ, κύριο του Φαλβύ & του Λα Ερέλ (απεβ. 1292). Johnstone, Hilda (1914). "The County of Ponthieu, 1279-1307". The English Historical Review. Oxford University Press. 29 (115). Parsons, John Carmi (1995). Eleanor of Castile, Queen and Society in Thirteenth-Century England. Palgrave Macmillan. Prestwich, Michael (1988). Edward I. University of California Press. Richardson, Douglas (2011). Everingham, Kimball G. (ed.). Plantagenet Ancestry: A Study in Colonial and Medieval Families.
Κλήμης Γούναρης

Ο Κλήμης Γούναρης είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε ως επιθετικός για την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης από το 1968 ως το 1975, κατακτώντας το κύπελλο Ελλάδος της σεζόν 1969-70.

 Ο Γούναρης ξεκίνησε την καριέρα του από την ερασιτεχνική ομάδα της Νεάπολης Θεσσαλονίκης και το 1968 μεταπήδησε στον Άρη, όπου έκανε το ντεμπούτο του στον αγώνα ενάντια στην Χιμπέρνιανς Μάλτας στις 11 Σεπτεμβρίου 1968. Αποτέλεσε μέλος του δίδυμου των αμυντικών μέσων του Άρη μαζί με τον Βασίλη Ψηφίδη, αλλά την σεζόν 1969-70 αποτέλεσε αλλαγή του Τάκη Λουκανίδη, συμμετέχοντας παρ' όλα αυτά στην ομάδα που κατέκτησε τον τίτλο του κυπελλούχου Ελλάδος.Από το Νοέμβριο του 1971 και έπειτα, απέκτησε θέση βασικού στην ενδεκάδα των "κίτρινων" και ξεχώρισε στο 3-0 απέναντι στην Προοδευτική, όπου πέτυχε δύο τέρματα. Πιο πριν εκείνη τη χρονιά, είχε αγωνιστεί στο αγώνα του Στάμφορντ Μπριτζ κόντρα στην Τσέλσι, όπου ο Άρης ηττήθηκε με 5-1.Την σεζόν 1974-75, υπήρξε μέλος της ομάδας ποδοσφαιριστών του Άρη που αντέδρασαν στις αποφάσεις της διοίκησης του συλλόγου και παραμερίστηκε από τα πλάνα του προπονητή, με αποτέλεσμα το καλοκαίρι του 1975 να μεταγραφεί στον Παναιτωλικό. Στην ομάδα του Αγρινίου παρέμεινε για δύο χρόνια, αγωνιζόμενος σε 58 αγώνες πρωταθλήματος, πριν επιστρέψει στην Θεσσαλονίκη για να κλείσει την καριέρα του στον Απόλλωνα Καλαμαριάς. Βασίλης [άγνωστο επίθετο], Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6
Ομάδα γαλαξιών Μ96

Η Ομάδα γαλαξιών M96 βρίσκεται στον αστερισμό του Λέοντα. Ανάλογα με την εκτίμηση, έχει από οκτώ ως 24 γαλαξίες, τρεις εκ των οποίων είναι αντικείμενα Μεσιέ. Η Ομάδα ανήκει στο Υπερσμήνος της Παρθένου.

 Σημείωση: Στον πίνακα καταγράφονται όσοι γαλαξίες αναφέρονται με συνέπεια ως μέλη της ομάδας στις πηγές Η Τριάδα του Λέοντα, στην οποία περιλαμβάνονται οι σπειροειδείς γαλαξίες Μεσιέ 65, Μεσιέ 66 και NGC 3628, βρίσκεται κοντά στην Ομάδα Μ96. Μάλιστα κάποιοι αλγόριθμοι δίνουν την Τριάδα του Λέοντα ως μέλος της Ομάδας ενώ ενδέχεται οι δύο σχηματισμοί να αποτελούν μέρη μεγαλύτερου σχηματισμού.
Μπονιφάτσιο Βερονέζε

Ο Μπονιφάτσιο Βερονέζε (ιταλικά: Bonifacio Veronese, όνομα γέννησης: Μπονιφάτσιο ντε Πιτάτι [Bonifacio de' Pitati]) (1487 – 19 Οκτωβρίου 1553) ήταν Ιταλός ζωγράφος της Αναγέννησης, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στη Βενετική Δημοκρατία. Το έργο του είχε σημαντική επιρροή στη νεότερη γενιά ζωγράφων στη Βενετία, ιδιαίτερα στους Αντρέα Σκιαβόνε και Τιντορέττο.

 Ο Βερονέζε γεννήθηκε στη Βερόνα, από την οποία η οικογένειά του μετακόμισε στη Βενετία γύρω στο 1505. Εκεί, ο νεαρός καλλιτέχνης φέρεται να εκπαιδεύτηκε υπό την Πάλμα Βέκκιο. Αρχικά ήταν στενός οπαδός του Βέκκιο. Διηύθυνε ένα μεγάλο εργαστήριο στη Βενετία, το οποίο μπορούσε να εκτελέσει μικρά λατρευτικά έργα, καθώς και μεγάλα έργα ζωγραφικής. Το πρώιμο έργο του δείχνει επίσης τις γνώσεις του για τον Τζορτζόνε και τον Τιτσιάνο. Δημιούργησε μια μεγάλη σειρά αφηγηματικών πινάκων για το Παλάτι του Καμερλένγκι (Palazzo dei Camerlenghi). Χρειάστηκαν 20 χρόνια για να ολοκληρωθεί το έργο. Το στυλ του επηρεάστηκε από αυτό του Τζορτζόνε και του Τιτσιάνο. Από τη δεκαετία του 1530, ο Βερονέζε εισήγαγε ορισμένα εικονιστικά στοιχεία κεντρικής ιταλικής προέλευσης που προέρχονται κυρίως από τον Ραφαήλ. Εκείνα τα χρόνια έκανε μια περιουσία στη Βενετία. Του αποδίδονται πολλά κασόνια και διακοσμητικά επίπλων. Λέγεται ότι είχε διαρκή επιρροή στον Αντρέα Σκιαβόνε και τον Τιντορέττο. Πέθανε στη Βενετία. Ανάπαυση στην Αίγυπτο (αποδίδεται επίσης στο Πάρις Μπορντόνε), Παλάτσο Πίττι Η Σίβυλλα με τον Αυτοκράτορα Αύγουστο (αποδίδεται επίσης στον Πάρις Μπορντόνε) Η εύρεση του Μωυσή (παλαιότερα αποδιδόταν στον Τζορτζόνε), Πινακοθήκη Μπρέρα, Μιλάνο Αγία Οικογένεια (παλαιότερα αποδιδόταν στον Τιτσιάνο ή στον Μπορντόνε), Παλάτσο Κολόννα, Ρώμη Ο Χριστός και η μοιχαλίδα, Εθνικό Μουσείο της Βαρσοβίας Αγία Οικογένεια με τον Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή, Κάστρο Βάβελ, Κρακοβία Ο πλούσιος και ο Λάζαρος, Πινακοθήκη της Ακαδημίας, Βενετία Italian Paintings, Venetian School, ένας κατάλογος συλλογής που περιέχει πληροφορίες για τον Βερονέζε και τα έργα του
Περακάριδα

Τα περακάριδα (λατινική και επιστημονική ονομασία Peracarida) είναι υπέρταξη των μαλακόστρακων ασπόνδυλων ζώων, που περιλαμβάνει είδη που ζουν στη θάλασσα, σε σώματα γλυκού νερού ή και στην ξηρά. Χαρακτηρίζονται κυρίως από την παρουσία ενός θύλακα που αποκαλείται «μαρσίπιο» (marsupium) και σχηματίζεται από λεπτές πλάκες (τους ωοστεγίτες), που φέρουν τα ισχιακά τμήματα των ποδιών. Τα περακάριδα αποτελούν μία από τις μεγαλύτερες ομάδες των καρκινοειδών, καθώς περιλαμβάνουν περί τις 12.000 είδη. Τα περισσότερα είδη έχουν μήκος μικρότερο των 2 εκατοστών του μέτρου, αλλά το μεγαλύτερο, που είναι μάλλον το «γιγάντιο ισόποδο» του είδους Bathynomus giganteus, μπορεί να φθάσει σε μήκος τα 76 εκατοστά. Το αρχαιότερο γνωστό είδος, το Oxyuropoda ligioides, έζησε, όπως προκύπτει από απολίθωμα που βρέθηκε στην Ιρλανδία, πριν από 360 και πλέον εκατομμύρια έτη.

 Το πλέον εμφανές ιδιάζον χαρακτηριστικό της ομάδας είναι το μαρσίπιο στα θηλυκά. Αυτός ο θάλαμος περικλείεται από μεγάλα, εύκαμπτα φύλλα, τους ωοστεγίτες, που εκφύονται από τα ανώτερα ποδομερή (τα ισχία) και σχηματίζουν το δάπεδο ενός θαλάμου με οροφή το στέρνο του ζώου. Στον θάλαμο αυτόν επωάζονται τα αβγά των περακάριδων. Υπάρχουν και άλλα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, όπως το ένα ζεύγος (σπανίως δύο ή τρία) στοματικών εξαρτημάτων-δαγκανών (maxillipeds) και σιαγόνες με αρθρωτό εξάρτημα ανάμεσα στους τραπεζίτες και τους κοπτήρες οδόντες στα ενήλικα άτομα, γνωστό ως lacinia mobilis. Το άνω τμήμα του εξωσκελετού («καβούκι») είναι συχνά μειωμένου μεγέθους, αλλά δεν είναι συγχωνευμένο με τους οπίσθιους θωρακικούς σωμίτες. Σε κάποιες τάξεις τα νεογνά εκκολάπτονται απευθείας σε ένα στάδιο μετά την προνύμφη, που αποκαλείται manca και απλώς δεν έχει το οπίσθιο ζεύγος ποδιών. Στην τάξη Thermosbaenacea, που ζει σε θερμές πηγές υπογείως, δεν υπάρχουν ωοστεγίτες και το καβούκι του θηλυκού είναι επεκτεταμένο, ώστε να σχηματίζει ένα ραχιαίο μαρσίπιο. Υπάρχουν κάποιες διαφωνίες σχετικώς με το ποιες τάξεις θα πρέπει να ταξινομούνται στα περακάριδα. Martin & Davies περιλαμβάνουν σε αυτά τις εξής 11 τάξεις: Amphipoda, Latreille, 1816 Cumacea, Krøyer, 1846 Isopoda, Latreille, 1817 Lophogastrida, Sars, 1870 Mictacea, Bowman, Garner, Hessler, Iliffe & Sanders, 1985 Mysida, Haworth, 1825 †Pygocephalomorpha, Beurlen, 1930 (γνωστά μόνο από απολιθώματα) Spelaeogriphacea, Gordon, 1957 Tanaidacea, Dana, 1849 Thermosbaenacea, Monod, 1927Από την άλλη, οι Ruppert, Fox και Barnes εξαιρούν τα Thermosbaenacea, περιλαμβάνοντάς τα στα παγκάριδα. Επιπλέον συγχωνεύουν τις τάξεις Lophogastrida, Mysida και Pygocephalomorpha σε μία και μόνη τάξη, τα Mysidacea. Αυτή η ταξινόμηση αμφισβητείται από τους Meland & Willassen, των οποίων μοριακές μελέτες δείχνουν ότι οι τρεις αυτές τάξεις δεν είναι στενές συγγενείς. Gary Anderson (7 Μαΐου 2011). «Peracarida Taxa and Literature (Cumacea, Lophogastrida, Mysida, Stygiomysida and Tanaidacea)». University of Southern Mississippi. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Ιανουαρίου 2010. Τα Peracarida στα Wikispecies
Πυρηνικός πόρος

Ο πυρηνικός πόρος (ή σύμπλοκο πυρηνικού πόρου, nuclear pore complex, NPC) είναι ένα μεγάλο (περίπου 110 MDa) πολυπρωτεϊνικό σύμπολοκο το οποίο διαπερνά τον πυρηνικό φάκελο και λειτουργεί ως πύλη εισόδου/εξόδου για μόρια RNA, πρωτεΐνες και αγγελιαφόρα ριβονουκλεοπρωτεϊνικά σύμπλοκα (messenger ribonucleoprotein complices, mRNPs) προς και από τον πυρήνα του κυττάρου. Επιπλέον, τα NPCs εμπλέκονται άμεσα στο σχηματισμό της μιτωτικής ατράκτου, τη γονιδιακή και την επιγενετική ρύθμιση μέσω τροποποιήσεων των ιστονών. Οι τελευταίες δύο λειτουργίες διαμεσολαβούντα τόσο από μόρια που εισέρχονται στον πυρήνα, όσο και από τα ίδια τα σύμπλοκα των πυρηνικών πόρων.

 Το σύμπλοκο του πυρηνικού πόρου έχει κυλινδρικό σχήμα με οκταμερή συμμετρία γύρω από τον άξονα του κεντρικού πόρου. Σχηματίζεται από περίπου 34 πρωτεΐνων που ονομάζονται νουκλεοπορίνες (nucleoporins, nups). Τα συνολικά αντίγραφα των νουκλεοπορινών είναι πάνω από 1000. Οι νουκλεοπορίνες κατηγοριοποιούνται ως νουκλεοπορίνες ικριώματος (scaffold nups) ή FG-νουκλεοπορίνες [περιέχουν αλληλουχίες πλούσιες σε αμινοξέα φαινυλαλανίνης (F) και γλυκίνης (G)] και οργανώνονται σε 5 διακριτές δομές (α) 3 κεντρικούς δακτυλίους με κοινό άξονα συμμετρίας, τους κυτταροπλασματικό δακτύλιο (Cytoplasmic Ring, CR), τον ενδιάμεσο δακτύλιο (Inner Ring, IR), και τον πυρηνοπλασματικό δακτύλιο (Nuclear Ring, NR), με τον ενδιάμεσος δακτύλιο βρίσκεται ανάμεσα στους άλλους δύο και (β) τα κυτταροπλασματικά ινίδια (cytoplasmic filaments), από την πλευρά του κυτταροπλάσματος, και το πυρηνικό καλάθι (nuclear basket), από την πλευρά του πυρνηνοπλάσματος. Μακρομόρια μεγέθους έως και 40 kDa μπορούν να διαχέονται ελεύθερα διαμέσου του πυρηνικού πόρου, ενώ τα μεγαλύτερα χρειάζονται μηχανισμούς ενεργητικής μεταφοράς. Για την κατασκευή ολόκληρου του NPC, οι νουκλεοπορίνες σχηματίζουν διακριτά υποσύμπλοκα τα οποία στη συνέχεια ενώνονται μεταξύ τους για τη συναρμολόγηση του μεγάλου συμπλόκου (για μια καλή ανασκόπηση βλ. Hampoelz et al., 2019). Τα υποσύμπλοκα αυτά είναι τα: Nup107-160, Nup93, Nup62, Nup214, Nup358. Στον παρακάτω πίνακα αναγράφονται τα εναλλακτικά ονόματα για κάθε ένα από τα υποσύμλοκα του NPC, η θέση τους μέσα στο μεγαλύτερο σύμπλοκο, οι νουκλεοπορινές που τα απαρτίζουν και μία σύντομη πειγραφή του ρόλου τους στο κύτταρο.