IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πολωνικό Λαγωνικό

Το Πολωνικό Λαγωνικό (πολωνικά: chart polski‎, προφέρεται: [χαρτ πόλσκι]) είναι πολωνική φυλή σκύλου κυνηγιού. Είναι επίσης γνωστό ως Πολωνικό Γκρεϊχάουντ, αν και δεν είναι άμεσος συγγενής του σκύλου Γκρεϊχάουντ.

 Οι πρώτες καταγραφές για την ύπαρξη λαγωνικών στην Πολωνία προέρχονται από την εποχή του Γάλλου Ανώνυμου. Ο 12ος αιώνας ή ο 13ος αιώνας θεωρείται η αρχή της ύπαρξης της φυλής. Αρχικά, αυτά τα σκυλιά χρησιμοποιήθηκαν για το κυνήγι πτηνών - αγριόγαλων. Το Πολωνικό Λαγωνικό ήταν το αγαπημένο σκυλί της πολωνικής αριστοκρατίας.Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η αναπαραγωγή αυτής της φυλής εξαφανίστηκε. Το κυνήγι με λαγωνικά απαγορεύτηκε και τα σκυλιά λαγωνικά εκκαθαρίστηκαν. Η διατήρηση και η εκτροφή τους έχει καλυφθεί με ειδική άδεια, όπου η διάταξη αυτή εξακολουθεί να ισχύει. Από τη δεκαετία του '70 του 20ού αιώνα άρχισε η αναπαραγωγή της φυλής. Η εκτροφή του σύγχρονου Πολωνικού Λαγωνικού ξεκίνησε από τον Στανίσουαφ Τσερνιακόφσκι, ο οποίος αγόρασε δύο θηλυκά - τις Τάιγκα και Στρούσκα και ένα αρσενικό - τον Έλμπρους, στην περιοχή του Ροστόφ επί του Ντον. Από την ένωση της Τάιγκα και του Έλμπρους γεννήθηκε η πρώτη γενιά Πολωνικών Λαγωνικών.Το 1989, η φυλή καταχωρήθηκε στο μητρώο της Διεθνούς Κυνολογικής Ομοσπονδίας (ΔΚΟ). Τα Πολωνικά Λαγωνικά έχουν κοντή, λεία γούνα σε πολλά χρώματα. Το τρίχωμα είναι κάπως πιο βαρύ από του Γκρεϊχάουντ. Έχουν ένα υπόστρωμα που γίνεται πιο χοντρό το χειμώνα. Τα Πολωνικά Λαγωνικά έχουν μια μακριά βούρτσα στην ουρά και έχουν παντελόνες στο πίσω μέρος των μηρών. Το μέσο Πολωνικό Λαγωνικό ζυγίζει περίπου 27 με 40 κιλά και κυμαίνεται από 68 έως 81 εκατοστά σε ύψος. Το Πολωνικό Λαγωνικό έχει μια λεία διπλή επίστρωση γούνας, ανεξαρτήτως εποχής, η οποία είναι σκληρή στην αφή ενώ προσφέρει εξαιρετική μόνωση. Η φυλή είναι επίμονος κυνηγός, με μακρύ μυώδες λαιμό, σε αντίθεση με το γκρεϊχάουντ, και το κεφάλι φέρεται ψηλά. Τα μεγάλα αμυγδαλωτά μάτια βρίσκονται σε κλίση και τα σημεία των οστών του ισχίου είναι πολύ μακριά. Τα πίσω πόδια πλησιάζουν μεταξύ τους όταν ο σκύλος κινείται με σύντομο τράβηγμα: αυτό ονομάζεται «δέσιμο». Τα Πολωνικά Λαγωνικά είναι πολύ δραστήρια σκυλιά. Είναι γνωστό ότι είναι προστατευτικά και πιστά. Αυτά τα σκυλιά τείνουν να έχουν καλή συμπεριφορά και καλούς τρόπους εάν εκπαιδεύονται και ασκούνται τακτικά. Τείνουν να αντιστέκονται σε αγνώστους και να μην αγαπούν άλλα σκυλιά. Είναι καλοί με τα παιδιά, αλλά συνιστάται να επιβλέπονται σε παρουσία μικρών παιδιών. Η μεγαλύτερη ανησυχία για την υγεία αυτών των σκύλων είναι η μυοκαρδιοπάθεια και ο καρκίνος. Συνιστάται η ετήσια φυσική εξέταση για καρδιακή ανάλυση αίματος και ούρων για βέλτιστη υγεία. Έβα Μάρια Κράμερ: Rasy psów. Βαρσοβία: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998, σελ. 294.(ISBN 83-7073-122-8)ISBN 83-7073-122-8 . Γκόλεμαν, M., Μπαλίτσκι, I., Ράντκο, A., Ροζεμπόλσκα-Ρουτσίνσκα, I. και Ζιέμπα, Γ., 2021. Pedigree and Molecular Analyzes in the Assessment of Genetic Variability of the Polish Greyhound. Animals, 11(2), σελ. 353. [1] Διάγραμμα Polski Association of America
Βουλή των Αντιπροσώπων (Ιταλία)

Η Βουλή των Αντιπροσώπων (ιταλικά: Camera dei Deputati) είναι η κάτω βουλή του Κοινοβουλίου της Ιταλίας (το άλλο είναι η Γερουσία της Δημοκρατίας). Τα δύο σώματα από κοινού δημιουργούν ένα τέλειο διθάλαμο σύστημα, που σημαίνει ότι διαθέτουν παρόμοιες εξουσίες, αλλά διακριτά. Σύμφωνα με το Άρθρο 56 του Ιταλικού Συντάγματος, η Βουλή των Αντιπροσώπων έχει 630 έδρες, από τις οποίες 618 εκλέγονται από Ιταλικές εκλογικές περιφέρειες, και 12 από τους Ιταλούς πολίτες που ζουν στο εξωτερικό Οι βουλευτές συνεδριάζουν στο Παλάτσο Μοντετσιτόριο, και τα μέλη της Βουλής έχουν την προσφώνηση onorevole (αξιότιμος). Ο τωρινός της πρόεδρος είναι ο Λορέντσο Φοντάνα από τη Λέγκα.

 Η Βουλή αποτελείται από όλα τα μέλη που συνέρχονται σε συνεδρίαση στο Montecitorio. Η συνέλευση έχει επίσης το δικαίωμα να προσέρχονται σε συναντήσεις της Κυβέρνησης και των υπουργών της. Αν απαιτηθεί, η Κυβέρνηση υποχρεούται να προσέλθει στη συνεδρίαση. Αντιστρόφως, η Κυβέρνηση έχει το δικαίωμα να ακούγεται κάθε φορά που το απαιτεί. Η διάρκεια θητείας του αξιώματος (όπως και στη Γερουσία) είναι πέντε έτη. Η εκλογή των μελών της Βουλής των Αντιπροσώπων γίνεται με εθελοντική, καθολική και άμεση ψηφοφορία από όλους τους πολίτες σε ηλικία την ημέρα της εκλογής. Οι θητείες διαρκούν συνολικά πέντε έτη, εκτός αν η πρόωρη διάλυση της Βουλής κηρυχθεί από τον Πρόεδρο της Ιταλίας ως αποτέλεσμα κοινοβουλευτικού αδιεξόδου, σε σημείο στο οποίο διεξάγονται πρόωρες εκλογές. Αντίθετα με τη Γερουσία, η οποία απαιτεί τα μέλη να είναι 40 ετών, τα μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων μπορούν να εκλεγούν στα 25.Υπό τον ισχύοντα νόμο, τα μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων εκλέγονται μέσω ενός συστήματος με κομματική λίστα με αναλογική. Είναι εκλέξιμοι για την κατανομή των εδρών με βάση τρία κριτήρια: πρώτον, είναι εκλέξιμοι για έδρες αν ο συνασπισμός στον οποίο το κόμμα τους ανήκει φθάσει τουλάχιστον το 10% των συνολικών έγκυρων ψήφων. Μέσα στον συνασπισμό, το κόμμα πρέπει να έχει τουλάχιστον το 2% των συνολικών, έγκυρων ψήφων για να συγκεντρώσει έδρες. Μαζί με αυτά τα δύο κριτήρια, είναι επίσης δυνατό να συμμετέχει στην κατανομή των εδρών ένα κόμμα που δεν ανήκει σε συνασπισμό αλλά λαμβάνει 4% των συνολικών, έγκυρων ψήφων. Το Άρθρο 61 του Σύνταγμα της Ιταλίας αναφέρει ότι οι εκλογές για την Βουλή των Αντιπροσώπων πρέπει να λάβει χώρα μέσα σε 70 ημέρες από την διάλυση της βουλής, και ότι οι αντιπρόσωποι πρέπει να συνέλθουν 20 ημέρες μετά την εκλογή. Πρόεδροι της Βουλής διετέλεσαν οι εξής: Η έδρα της Βουλής των Αντιπροσώπων είναι το Παλάτσο Μοντετσιτόριο, όπου συνέρχεται από το 1871, λίγο μετά την μεταφορά της πρωτεύουσας του Βασιλείου της Ιταλίας μεταφέρθηκε στη Ρώμη. Η προηγούμενη έδρα της Βουλής των Αντιπροσώπων του Βασιλείου της Ιταλίας ήταν το Παλάτσο Καρινιάνο στο Τορίνο (1861-1865) και το Παλάτσο Βέκιο στην Φλωρεντία (1865-1871). Κατά την διάρκεια του φασιστικού καθεστώτος, από το 1939 μέχρι το 1943, η Βουλή των Αντιπροσώπων καταργήθηκε και αντικαταστάθηκε από την Chamber of Fasci and Corporations. Επίσημος ιστότοπος
Βουλή του Καζακστάν

Το Κοινοβούλιο της Δημοκρατίας του Καζακστάν (καζακικά: Қазақстан Республикасының Парламенті‎, Qazaqstan Respuwblïkasınıñ Parlamenti) είναι το διθάλαμο νομοθετικό σώμα του Καζακστάν, σύμφωνα με το Σύνταγμα του Καζακστάν, από το 1995. Η κάτω βουλή, που αποτελεί την Μαζιλίς, έχει 107 έδρες, (98 έδρες εκλέγονται από τον λαό, 9 από την Συνέλευση του Λαού) και έχουν θητεία τεσσάρων χρόνων Η άνω βουλή είναι η Γερουσία, που έχει 47 μέλη. Τον Ιανουάριο του 2007, το 10% των αντιπροσώπων του κοινοβουλίου ήταν γυναίκες και το 19% των υπαλλήλων τοπικών και δημοτικών συμβουλίων ήταν γυναίκες.Ο προκάτοχός του ήταν το Ανώτατο Σοβιέτ.

 Οι εκλογές για την Γερουσία (Μαζιλίς) διεξήχθησαν στις 1 Οκτωβρίου 2014. Σύμφωνα με την Κεντρική Εκλογική Επιτροπή του Καζακστάν, ήταν "μια ανοικτή και δημοκρατική εκλογική διαδικασία". Ο ΟΑΣΕ δήλωσε ότι "οι Προετοιμασίες για τις εκλογές στις 26 Απριλίου χορηγήθηκαν αποτελεσματικά, ωστόσο, απαραίτητες μεταρρυθμίσεις για δημοκρατικές εκλογές, πρέπει να υλοποιηθούν. Η κυρίαρχη θέση του απερχόμενου και η έλλειψη πραγματικής αντιπολίτευσης περιορίζει την επιλογή των ψηφοφόρων. Ένα περιορισμένο περιβάλλον στα μέσα ενημέρωσης ασφυκτιούν την δημόσια συζήτηση και την ελευθερία του λόγου.Περίπου 250 παρατηρητές από την Κοινοπολιτεία των Ανεξάρτητων Κρατών και τον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης ήταν παρόντες κατά την ψηφοφορία. Τέσσερις γυναίκες ήταν μεταξύ στους 80 υποψήφιους που συναγωνίστηκαν για τις 16 ανοιχτές έδρες της Γερουσίας. Τα αποτελέσματα θα ανακοινωθούν στις 7 Οκτωβρίου 2014. Κατάλογος των Προέδρων του Ανώτατου Σοβιέτ της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Καζακστάν Πολιτική του Καζακστάν Κατάλογος των νομοθετικών σωμάτων ανά χώρα Λίστα των πολιτικών κομμάτων στο Καζακστάν Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Parliament of Kazakhstan στο Wikimedia Commons Ιστοσελίδα του Κοινοβουλίου
Μαρία Μπόνα της Σαβοΐας-Γένουας

Η Μαρία Βόνη (ιταλ. Maria Bona di Savoia-Genova, 1 Αυγούστου 1896 - 2 Φεβρουαρίου 1971) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν κόρη του Δούκα της Γένουας και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Βαυαρίας.

 Η Μαρία Βόνη Μαργαρίτα Αλβερτίνα Βικτωρία ήταν η πρώτη κόρη του Θωμά, Δούκα της Γένουας, και της Ισαβέλλας, κόρης του Αδαλβέρτου της Βαυαρίας. Παντρεύτηκε το 1921 τον Κορράδο της Βαυαρίας και είχε τέκνα: Αμαλία Ισαβέλλα (1921 - 1985), παντρεύτηκε τον Ουμπέρτο Πολέττι-Γκαλιμπέρτα, Κόμη του Ασσάντρι. Ευγένιος Λεοπόλδος (1925 - 1997), Πρίγκιπας της Βαυαρίας. Enache, Nicolas. La Descendance de Marie-Therese de Habsburg. ICC, Paris, 1996. pp. 189, 195-196, 207-208. (French). ISBN 2-908003-04-X Genealogisches Handbuch des Adels, Fürstliche Häuser XVI. "Haus Bayern". C.A. Starke Verlag, 2001, p. 13. ISBN 978-3-7980-0824-3 Lundy, Darryl. "The Peerage: Bona Margherita di Savoia, Principessa di Savoia". Retrieved 16 December 2009 "Italian Princess to Wed Bavarian", The New York Times, Milan, 7 January 1921
Συκοφαντία

Συκοφαντία ονομάζεται η ψευδής κατηγορία που διατυπώνει κάποιος για άλλο άτομο.. Η λέξη είναι σε χρήση ήδη από την αρχαία Ελλάδα, και εμφανίζεται για πρώτη φορά σε γραπτό λόγο στους Αχαρνείς του Αριστοφάνη. Υπάρχουν διάφορες ερμηνείες για την ετυμολογία της, βασιζόμενες σε αρχαίες, αλλά και σε νεότερες ερμηνείες. Αργότερα η λέξη πέρασε στη λατινική γλώσσα και στη συνέχεια σε ευρωπαϊκές, όπου σε κάποιες περιπτώσεις, όπως στα αγγλικά έχει αλλάξει η έννοιά της, χαρακτηρίζοντας την ψευδή κολακεία.

 Στην σύγχρονη Ελλάδα, η συκοφαντική δυσφήμιση αποτελεί ποινικό αδίκημα και περιγράφεται στο άρθρο 363 του Ποινικού Κώδικα, όπου αναφέρεται ότι «Αν στην περίπτωση του άρθρου 362, το γεγονός είναι ψευδές και ο υπαίτιος γνώριζε ότι αυτό είναι ψευδές τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών· μαζί με τη φυλάκιση μπορεί να επιβληθεί και χρηματική ποινή. Μπορεί επίσης να επιβληθεί και στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων κατά το άρθρο 63.» (Το αναφερόμενο άρθρο 362 αφορά τη δυσφήμηση, άλλο αδίκημα το οποίο τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο ετών ή με χρηματική ποινή.
Φεντερίκο Μπάρμπα

Ο Φεντερίκο Μπάρμπα (Federico Barba, γενν. 1 Σεπτεμβρίου 1993) είναι Ιταλός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικό αμυντικός για τη Ρεάλ Βαγιαδολίδ, με δανεισμό από την Κιέβο Βερόνα.

 Γεννημένος στη Ρώμη, ο Μπάρμπα ήταν έξι ετών όταν άρχισε να παίζει ποδόσφαιρο στη Σχολή Ποδοσφαίρου Axa. Παίζοντας ως αριστερός ή κεντρικός αμυντικός, το 2007 πωλήθηκε στη Τσίσκο Ρόμα (πρώην Λοντινζιάνι), την τρίτη δημοφιλέστερη ομάδα ποδοσφαίρου στη Ρώμη και στην ηλικία των 15 εντάχθηκε στη Ρόμα, όπου έπαιξε στις ομάδες νέων, με προπονητή, στην αρχή, τον Αντρέα Στραματσόνι και στη συνέχεια τον Αλμπέρτο Ντε Ρόσι. Ο Μπάρμπα κέρδισε το Πρωτάθλημα U17 με τη Ρόμα το 2010, το Πρωτάθλημα U20 το 2011 και Κύπελλο U20 το 2012. Το 2012, κέρδισε το βραβείο του Καλύτερου Νέου Αμυντικού. Τον Ιούλιο του 2012, εντάχθηκε με δανεισμό στη Γκροσέτο της Σέριε Β, εν μέρει λόγω του ηλικιακού περιορισμού της Primavera που είχε αλλάξει σε U19 και εν μέρει ότι ο Μπάρμπα ήταν έτοιμος για επαγγελματικό πρωτάθλημα. Ο Μπάρμπα έκανε το ντεμπούτο του ως βασικός αμυντικός στο Κύπελλο Ιταλίας 2012-13. Στη σεζόν 2012-13 της Σέριε Β, έκανε διαδοχικές εμφανίσεις από τις 20 Οκτωβρίου 2012, καθιστώντας τον το βασικό κεντρικό αμυντικό της Γκροσέτο. Τον Ιούνιο του 2013, η Γκροσέτο απέκτησε το 50% των δικαιωμάτων του Μπάρμπα για 200.000 ευρώ. Ωστόσο, η Ρόμα απέκτησε εκ νέου τον Μπάρμπα για 350.000 ευρώ και τον πούλησε στην Έμπολι. Τον Αύγουστο του 2013, ο Μπάρμπα αποκτήθηκε από την Έμπολι για 250.000 ευρώ, σε ακόμη μία συμφωνία συνιδιοκτησίας. Τον Ιούνιο του 2015, η Έμπολι απέκτησε το υπόλοιπο 50% των δικαιωμάτων του από τη Ρόμα. Σημείωσε δύο γκολ για το σύλλογο. Στουτγκάρδη (δανεισμός) Την 1η Φεβρουαρίου 2016, ο Μπάρμπα δόθηκε δανεικός στη Στουτγκάρδη μέχρι το τέλος της σεζόν, με επιλογή αγοράς. Τον Ιούλιο του 2017, ο Μπάρμπα αποκτήθηκε από την ισπανική Σπόρτινγκ Χιχόν, για αναφερόμενο ποσό 1 εκατομμυρίου ευρώ. Στις 14 Αυγούστου 2018, υπέγραψε με την Κιέβο Βερόνα της Σέριε Α. Ρεάλ Βαγιαδολίδ (δανεισμός) Στις 6 Ιουλίου 2019, επέστρεψε στην Ισπανία, αφού συμφώνησε σε μονοετή δανεισμό με τη Ρεάλ Βαγιαδολίδ της Πριμέρα Ντιβισιόν. Ο Μπάρμπα έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Ιταλίας U19 στον τρίτο προκριματικό αγώνα του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος U19 2012. Στο elite προκριματικό γύρο, έπαιξε δύο φορές ως κάτοχος του αριθμού 2. Έπαιξε στον πρώτο αγώνα μετά την αποβολή του Ροντρίγκο Έλι, όπου ο Μπάρμπα αντικατέστησε τον Ματία Βαλότι. Λόγω της αποβολής του Έλι, ο Μπάρμπα έπαιξε και στον δεύτερο αγών,α αλλά όχι στον τρίτο.Ο Μπάρμπα κλήθηκε στην Εθνική Ιταλίας U20 από τον Λουίτζι Ντι Μπιάτζο το καλοκαίρι του 2012. Το Νοέμβριο, κλήθηκε στην Εθνική Ιταλίας U21 από τον Ντέβις Μάντζια, για τον αγώνα εναντίον της Ισπανίας U21. Ωστόσο, δεν έπαιξε σε αυτόν τον αγώνα. FIGC Αρχειοθετήθηκε 2015-02-05 στο Wayback Machine. (Ιταλικά) Προφίλ στο Transfermarkt.com
Δήμος Άρνης Άνδρου

Ο Δήμος Άρνης ήταν διευρυμένος δήμος που δημιουργήθηκε με τη διοικητική διαίρεση του 1833. Αποτελούσε έναν από τους τέσσερεις αρχικούς δήμους στους οποίους διαιρέθηκε η Άνδρος. Ο δήμος καταλάμβανε το κεντρικό τμήμα του νησιού και συνόρευε με τον δήμο Γαύριου στα βόρεια και δυτικά και με τον δήμο Άνδρου στα ανατολικά.

 Ο δήμος σχηματίστηκε με τη διοικητική διαίρεση του 1833. Λειτούργησε από το 1835 αφού μέχρι τότε ίσχυε ακόμα η δημογεροντία στην Άνδρο. Έδρα του ορίστηκε η Άρνη (ή Αρνάς). Στο διάστημα από το 1840 μέχρι το 1879 συγχωνεύτηκε με τον γειτονικό δήμο Γαυρίου. Το 1879 επανασυστάθηκε και διατηρήθηκε το 1912 οπότε και καταργήθηκαν οι διευρυμένοι δήμοι. Ο δήμος περιλάμβανε τέσσερις οικισμούς και μία μονή. Κατά την απογραφή του 1834 ο δήμος Άρνης είχε συνολικό πληθυσμό 1.777 κατοίκους. Αναλυτικά οι οικισμοί που αποτέλεσαν τον δήμο και ο πληθυσμός τους σύμφωνα με την απογραφή του 1834 Άρνη [1046] Μπαλαίοι [371] Κατάκοιλος [360]Μετά την αποκατάσταση του δήμου το 1879, τον δήμο αποτελούσαν οι παρακάτω οικισμοί (σε παρένθεση ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 1879). Ο συνολικός πληθυσμός του δήμου ήταν 2.769 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 1879. Άρνη [371] Μπαλαίοι [679] Κατάκοιλος [638] Απροβάτου [763] Μπατσί [348] Στον δήμο Άρνης διετέλεσαν δήμαρχοι οι: Πρώτη Περίοδος: Α. Βλάμης (1834-1840)Δεύτερη περίοδος: Αντώνης Χάλας (1879-1884) Α. Εξαδάκτυλος (1879-1891) Δ. Κοκκίνης (1891-1899) και (1903-1907) Γ. Χαλάς (1903-1907) Θωμάς Μάγειρος (1907-1912) Οι δήμοι της Άνδρου, ιστορική αναδρομή Μιχάλης Χαλάς, επιμ. (2009). Άρνη, η μικρή ελβετία της Άνδρου. Έκδοση δήμου Υδρούσας. Απογραφή του 1879, ΕΣΥΕ
Απόλλων 9

Η αποστολή Απόλλων 9 ήταν μέρος του Προγράμματος Απόλλων της NASA, που τελικό του στόχο είχε την προσεδάφιση ανθρώπων στη Σελήνη. Η συγκεκριμένη αποστολή είχε σαν στόχο να δοκιμαστεί η σεληνάκατος για πρώτη φορά κάτω από πραγματικές συνθήκες σε τροχιά γύρω από τη Γη. Κατά τη διάρκεια της αποστολής πραγματοποιήθηκαν οι ανάλογοι ελιγμοί αποσύνδεσης και επανασύνδεσης της σεληνακάτου με το μητρικό σκάφος.

 Το πλήρωμα που επάνδρωσε την πτήση του Απόλλων 9 ήταν: *Αριθμός πτήσεων (συμπεριλαμβανομένης της παρούσας), ακολουθούμενος από τα εμβλήματα των αποστολών, στις οποίες έχουν πάρει μέρος. Η εφεδρική ομάδα αποτελείτο από τους: Η επιτυχία της πτήσης Απόλλων 9 απέδειξε τη λειτουργικότητα της διαστημικής στολής και της σεληνακάτου, ολοκληρώνοντας έτσι όλες τις βασικές προϋποθέσεις και δοκιμές για την πτήση στη Σελήνη. NASA: Apollo 9 Mission Report Αρχειοθετήθηκε 2009-08-01 στο Wayback Machine. (PDF, 483 σελίδες, 15 MB) (Αγγλικά) NASA: NSSDC Master Catalog: Apollo 9 Αρχειοθετήθηκε 2007-10-30 στο Wayback Machine. (Αγγλικά)
Τάγμα του Αγίου Αυγουστίνου

Το Τάγμα του Αγίου Αυγουστίνου (λατινικά: Ordo Fratrum Sancti Augustini) είναι ένα θρησκευτικό επαιτικό τάγμα της Καθολικής Εκκλησίας. Ιδρύθηκε το 1244 κατά το ποντιφικάτο του Πάπα Ιννοκέντιου Δ΄ με την συνένωση διάφορων ερημιτικών ομάδων της Τοσκάνης, τα οποία ακολουθούσαν τον Κανόνα του Αγίου Αυγουστίνου, γραμμένο από τον Άγιο Αυγουστίνο της Ιππώνος τον 5ο αιώνα. Επί του παρόντος έχει παρουσία σε 50 χώρες.Τα μέλη του τάγματος είναι γνωστά ως Αυγουστινιανοί ή Μοναχοί του Όστιν, ενώ ήταν επίσης ιστορικά γνωστοί ως Ερημίτες του Τάγματος του Αγίου Αυγουστίνου. Το τάγμα έχει συνδεθεί ιδιαίτερα με την διάδοση της λατρείας της Παναγίας υπό το προσωνύμιο «Παναγία της Καλής Συμβουλής» (Mater boni consilii).

 Γύρω στις αρχές του 13ου αιώνα, δημιουργήθηκαν πολλές ερημιτικές κοινότητες, ειδικά στην περιοχή της Σιένα της Ιταλίας. Αυτές οι ομάδες ήταν συχνά ολιγομελείς (όχι περισσότερα από δέκα άτομα) και αποτελούνταν από λαϊκούς. Το θεμελιώδες πνεύμα τους βασιζόταν στην μοναχικότητα και την μετάνοια. Εκείνη την εποχή εντοπίζονται πολλές ερημιτικές κοινότητες σε διάφορα μέρη της Ευρώπης, όπως η Τοσκάνη, το Λάτιο, η Ουμβρία, η Λιγουρία, η Αγγλία, η Ελβετία, η Γερμανία και η Γαλλία. Το 1223 τέσσερις από τις ερημιτικές κοινότητες που βρίσκονταν στην ευρύτερη περιοχή της Σιένα ενώθηκαν σε μια χαλαρή ένωση, η οποία μέσα σε λίγα χρόνια αύξησε σημαντικά τα μέλη της.Οι μοναχοί που υιοθέτησαν τον Κανόνα του Αγίου Αυγουστίνου δημιούργησαν ένα επαιτικό κίνημα, που αποτέλεσε μία νέας μορφής θρησκευτική ζωή. Προσπάθησαν να φέρουν τα θρησκευτικά ιδεώδη της μοναστικής ζωής στο αστικό περιβάλλον, εξυπηρετώντας τις ανάγκες του λαού μέσα από το αποστολικό τους έργο. Το 1243 οι ερημίτες της Τοσκάνης ζήτησαν από τον Πάπα Ιννοκέντιο Δ΄ να τους ενώσει όλους ως μια κοινότητα. Ο Ιννοκέντιος Δ΄ εξέδωσε ειδική βούλα (την Incumbit Nobis) στις 16 Δεκεμβρίου 1243, που προέτρεπε αυτούς τους ερημίτες να υιοθετήσουν «τον κανόνα και τον τρόπο ζωής του μακαριστού Αυγουστίνου» και να εκλέξουν έναν επικεφαλής τους. Η βούλα διόρισε επίσης τον καρδινάλιο Ρικάρντο Ανιμπάλντι ως επόπτη και νομικό καθοδηγητή τους.Στις 15 Ιουλίου του 1255, ο Πάπας Αλέξανδρος Δ΄ εξέδωσε την βούλα Cum quaedam salubria για να διατάξει μια σειρά από θρησκευτικές ομάδες να συγκεντρωθούν με σκοπό να συγχωνευθούν σε ένα νέο Τάγμα Ερημιτών του Αγίου Αυγουστίνου. Σε εκείνους που κλήθηκαν περιλαμβάνονταν οι Γουλιελμίτες, αρκετές απροσδιόριστες κοινότητες του Τάγματος του Αγίου Αυγουστίνου, οι Βονίτες και οι Βρικτινιανοί.Οι αντιπρόσωποι των διάφορων κοινοτήτων συναντήθηκαν στη Ρώμη την 1η Μαρτίου του 1256, καταλήγοντας σε μία ενοποίηση. Ο Λανφράνκο Σεπτάλα από το Μιλάνο εκλέχτηκε στο αξίωμα του καθηγούμενου του νεοσύστατου Τάγματος.
Αδόλφος Μαρμπό

Ο Αντουάν Αδόλφος Μαρσελέν Μαρμπό, γνωστός ως Αδόλφος Μαρμπό (γαλλικά: Antoine Adolphe Marcelin Marbot, [adɔlf maʁbo]; 22 Μαρτίου 1781 – 2 Ιουνίου 1844), ήταν Γάλλος στρατηγός.Ήταν ο γιος του στρατηγού Ζαν-Αντουάν Μαρμπό (1754-1800). Ο μικρότερος αδερφός του, Μαρσελέν Μαρμπό (1782-1854), ήταν επίσης στρατηγός.

 Γαλλική Αυτοκρατορία Τάγμα της Λεγεώνας της Τιμής: Ιππότης (1807) Βασίλειο της Γαλλίας Τάγμα του Αγίου Λουδοβίκου: Ιππότης (1814) Βασίλειο της Γαλλίας Τάγμα της Λεγεώνας της Τιμής: Αξιωματικός (1831) Ταξιάρχης (1832) Ναπολεόντειοι Πόλεμοι Ιουλιανή Μοναρχία Ζαν-Αντουάν Μαρμπό Μαρσελέν Μαρμπό Rabbe, Vieilh de Boisjolin, Sainte-Preuve, Biographie universelle et portative des contemporains: Marbot, Antoine Adolphe Marcelin. Paris, Levrault, 1834. Chisholm, Encyclopædia Britannica (Eleventh Edition): Marbot, Antoine Adolphe Marcelin. Cambridge University Press, 1911. Marbot, Mémoires du Général Marbot. Paris, Plon et Nourrit, 1891. Πόροι του γαλλικού Υπουργείου Πολιτισμού (Base Léonore)
TNA Turning Point

Το Turning Point είναι μια ετήσια διοργάνωση Πληρωμής ανά προβολή, της εταιρία πάλης, Total Nonstop Action Wrestling. Το πρώτο Turning Point έγινε τον Δεκέμβριο του 2004 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα κάθε Νοέμβριο.

 Το Turning Point είναι ένα από τα πρώτα μηνιαία σόου Πληρωμής ανά προβολή, αφού πραγματοποιήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2004. Σε κάθε τέτοια διοργάνωση περιέχονται διάφοροι παλαιστικοί αγώνες, τις περισσότερες φορές με έπαθλο κάποιο πρωτάθλημα. Turning Point 2011 Turning Point 2010 Turning Point 2009 Turning Point 2008 Turning Point 2007 Η επίσημη ιστοσελίδα του TNA Wrestling
Διακόφτι Κυθήρων

Το Διακόφτι, Διακοφτό, Μακρονήσι ή Μακρυκύθηρα είναι το βασικότερο λιμάνι των Κυθήρων. Οφείλει την ονομασία του στην παρακείμενη νησίδα που φέρει το ίδιο όνομα. Η νησίδα συνδέεται με τα υπόλοιπα Κύθηρα μέσω μιας τσιμεντένιας γέφυρας και δημιουργεί ένα όρμο. Σε αυτήν λειτουργεί από το 1995 το σύγχρονο λιμάνι. Στο Διακόφτι υπάρχουν πολλά καταλύματα, παραλία, εστιατόρια και καφέ. Το Διακόφτι σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 52 κατοίκους.

 Το ναυάγιο του Nordland. Το πλοίο σήμερα είναι μισοβυθισμένο, καθώς προσέκρουσε στη νησίδα Πρασονήσι τις 29 Αυγούστου 2000 και το μηχανοστάσιο πλημμύρισε, ενώ υπήρχε και διαρροή καυσίμου με αποτέλεσμα τη μόλυνση των κοντινών ακτών. Η σπηλιά του Χούστη. Βρίσκεται ανατολικά του οικισμού. Το σπήλαιο κατοικείται από το 3.800 π.Χ., ενώ σε αυτό βρέθηκαν αγγεία των ρωμαϊκών και κλασσικών χρόνων. Οι παράκτιες σπηλιές Άσπρογας και Πόντες ανατολικά του οικισμού. Το μοναστήρι της Αγίας Μονής. Βρίσκεται στο βουνό πάνω από τον οικισμό και κτίστηκε το 1767. Η βυζαντινή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Βρίσκεται στο βουνό ανάμεσα στο Διακόφτι και τον Αυλαίμωνα. Δίπλα του υπάρχει ο ναός της Παναγίας. Στο ίδιο βουνό έχει βρεθεί και μινωικό ιερό.
Βουτανοθειόλη-1

Η βουτανοθειόλη-1 ή βουτυλομερκαπτάνη ή 2-υδροθειοβουτάνιο ή θειαπεντάνιο-1 είναι η οργανική χημική ένωση με σύντομο συντακτικό τύπο CH3CH2CH2CH2SH. Το μόριό της αποτελείται από μια βουτυλομάδα (CH3CH2CH2CH2-) και μια υδροθειομάδα (-SH). Πρόκειται για το θειούχο ανάλογο της βουτανόλης-1. Η παρουσία, ωστόσο, του ατόμου του θείου, αντί αυτού του οξυγόνου, διαφοροποιεί πολλές ιδιότητες, με πιο άμεσα αντιληπτή την πτητικότητα: η βουτανοθειόλη-1 είναι πολύ πτητικότερη από τη βουτανόλη-1 (παρόλο που έχει μεγαλύτερη μοριακή μάζα), γιατί στην πρώτη εξαφανίζεται το αποτέλεσμα του δεσμού υδρογόνου που υπάρχει στη δεύτερη. Με βάση τον χημικό τύπο της, C4H10S, έχει έξι (6) ισομερή θέσης: Βουτανoθειόλη-2 ή δευτεροταγής βουτανoθειόλη με σύντομο συντακτικό τύπο CH3CH2CH(SH)CH3 (σε δύο οπτικά ισομερή). Μεθυλοπροπανoθειόλη-1 ή ισοβουτανoθειόλη με σύντομο συντακτικό τύπο (CH3)2CHCH2SH. Μεθυλοπροπανoθειόλη-2 ή τριτοταγής βουτανoθειόλη με σύντομο συντακτικό τύπο (CH3)3CSH. Διαιθυλοθειαιθέρας ή αιθυλοθειοαιθάνιο με σύντομο συντακτικό τύπο CH3CH2SCH2CH3. Μεθυλοπροπυλοθειαιθέρας ή 1-μεθυλοθειοπροπάνιο με σύντομο συντακτικό τύπο CH3CH2CH2SCH3. Ισοπροπυλομεθυλοθειαιθέρας ή 2-μεθυλοθειοπροπάνιο με σύντομο συντακτικό τύπο (CH3)2CHSCH3.

 Με επίδραση όξινου θειούχου καλίου (KHS) σε προπυλαλογονίδιο (CH3CH2CH2CH2X) παράγεται βουτανοθειόλη-1: Με επίδραση υδροθείου (H2S) σε βουτανόλη-1 (CH3CH2CH2CH2OH), παρουσία διοξειδίου του θορίου (ThO2), παράγεται βουτανοθειόλη-1: 1. Η βουτανοθειόλη-1 συμπεριφέρεται ως ασθενές οξύ, οπότε σχηματίζει βουτανοθειολικά-1 άλατα (ή «βουτυλομερκαπτίδια») με βάσεις, όπως το υδροξείδιο του νατρίου (NaOH): 2. Επίσης και με ορισμένα οξείδια, όπως το οξείδιο του υδραργύρου (HgO): Όπως οι αλκοόλες παράγουν εστέρες με οξέα, έτσι και οι θειόλες παράγουν θειολεστέρες με αυτά. Π.χ. με επίδραση καρβονικών οξέων σε βουτανοθειόλη-1: Με επίδραση καρβονυλικών ενώσεων παράγονται θειοκετάλες: Με επίδραση χλωριούχου χαλκού (CuCl2) παράγεται διβουτυλοδιθειαιθέρας: Με οξείδωση βουτανοθειόλης-1 παράγεται βουτανοσουλφονικό οξύ-1 (CH3CH2CH2CH2SO3H): 1. Με επίδραση φωσφορώδη τριαιθυλεστέρα [(CH3CH2O)3P] παράγεται βουτάνιο (CH3CH2CH2CH3): 2. Με επίδραση υδρογόνου και με καταλύτη νικέλιο (μέθοδος Raney) παράγεται βουτάνιο (CH3CH2CH2CH3): SCHAUM'S OUTLINE SERIES, «ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ», Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 «Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας» Ν. Α. Πετάση 1982 Αναστάσιου Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 Καραγκιοζίδη Σ. Πολυχρόνη, «Ονοματολογία Οργανικών Ενώσεων στα Ελληνικά & Αγγλικά» Β΄ Έκδοση, Θεσσαλονίκη 1991 Νικολάου Ε. Αλεξάνδρου, «Γενική Οργανική Χημεία», Εκδόσεις Ζήτη, Θεσσαλονίκη 1985 Δημητρίου Ν. Νικολαΐδη, «Ειδικά Μαθήματα Οργανικής Χημείας», ΑΠΘ, θεσσαλονίκη 1983 Νικολάου Ε. Αλεξάνδρου, Αναστάσιου Βάρβογλη, Φαίδωνα Χατζημηχαλάκη, «Εργαστηριακός Οδηγός», Εκδόσεις Ζήτη, Θεσσαλονίκη 1986
Φελίπε Ρέγιες

Ο Φελίπε Ρέγιες Καμπάνας, ισπανικά: Felipe Reyes Cabanas (Κόρδοβα, 16 Μαρτίου 1980), είναι Ισπανός πρώην επαγγελματίας διεθνής καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 2,06 μέτρα, αγωνιζόταν στις θέσεις του πάουερ φόργουορντ και ενίοτε του σέντερ. Αποτέλεσε ένα από του πιο πετυχημένους Ισπανούς καλαθοσφαιριστές της εποχής του και έναν από τους καλύτερους στις θέσεις που αγωνίστηκε. Το παρατσούκλι του είναι "Espartaco" (Σπάρτακος).

 Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στην Εστουδιάντες, στην οποία παρέμεινε από το 1998 έως και το 2004, και με την οποία κατέκτησε ένα Κύπελλο Ισπανίας το 2000. Από το 2004 έως το 2021 αγωνίστηκε στη Ρεάλ Μαδρίτης, με την οποία κατέκτησε 7 Πρωταθλήματα Ισπανίας, 6 Κύπελλα, 6 Σούπερ Καπ και 2 Ευρωλίγκες, μεταξύ άλλων. Το 2015, είχε μπει και στην Καλύτερη Πεντάδα της Ευρωλίγκας. Στις 24 Ιουνίου 2021, ανακοίνωσε την απόσυρσή του από την ενεργό δράση σε ηλικία 41 ετών, μετά από 23 χρόνια επαγγελματικής πορείας. Στις 11 Φεβρουαρίου 2022, η Ευρωλίγκα του απέμεινε το βραβείο του ''Θρύλου της διοργάνωσης'', αναγνωρίζοντας την μεγάλη του προσφορά στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Ο Ρέγιες, επίσης, έχει αγωνιστεί και πάνω από 15 χρόνια στην Εθνική Ισπανίας, με την οποία έχει κατακτήσει σχεδόν τα πάντα. Σημαντικότερες διακρίσεις που έχει λάβει με την Ισπανία είναι το χρυσό μετάλλιο στο Μουντομπάσκετ του 2006 και 3 χρυσά μετάλλια στο Ευρωμπάσκετ, το 2009, το 2011 και το 2015. Επίσης, έχει συμμετάσχει και σε Ολυμπιακούς Αγώνες, έχοντας λάβει δυο ασημένια μετάλλια κι ένα χάλκινο. Στις 20 Νοέμβριου 2021, ανακοινώθηκε πως αναλαμβάνει το πόστο του πρεσβευτή της Ρεάλ Μαδρίτης. Εστουδιάντες Κύπελλο Ισπανίας: (2000) Ρεάλ Μαδρίτης 2x Ευρωλίγκα: (2015, 2018) Γιούροκαπ: (2007) 7x Πρωτάθλημα Ισπανίας: (2005, 2007, 2013, 2015, 2016, 2018, 2019) 6x Κύπελλο Ισπανίας: (2012, 2014, 2015, 2016, 2017, 2020) 6x Σούπερ Καπ Ισπανίας: (2012, 2013, 2014, 2018, 2019, 2020) Διηπειρωτικό Κύπελλο: (2015) Τριπλ Κράουν: (2015) Καλύτερη Πεντάδα στην Ευρωλίγκα: (2015) 4x MVP της αγωνιστικής στην Ευρωλίγκα: (13η αγωνιστική, 2005/06), (Top 16, 2η αγωνιστική, 2014/15), (4η αγωνιστική, 2015/16), (Top 16, 3η αγωνιστική, 2015/16) Βραβείο ''Θρύλος της Ευρωλίγκα'': (2022) 2x MVP στο στο Πρωτάθλημα Ισπανίας: (2009, 2015) 2x MVP των τελικών στο Πρωτάθλημα Ισπανίας: (2007, 2013) 4x Καλύτερη ομάδα στο Πρωτάθλημα Ισπανίας: (2007, 2008, 2009, 2015) 3x MVP του μήνα στο Πρωτάθλημα Ισπανίας: (Μάιος 2006, Οκτώβριος 2008, Νοέμβριος 2014) Πρώτος στα ριμπάουντ στην ιστορία του Πρωταθλήματος Ισπανίας Πρώτος στις συμμετοχές στην ιστορία του Πρωταθλήματος Ισπανίας Felipe Reyes at acb.com (Ισπανικά) Felipe Reyes at eurobasket.com Felipe Reyes at euroleague.net Felipe Reyes at draftexpress.com Felipe Reyes at realgm.com Felipe Reyes at twitter.com (Ισπανικά)
Ελισάβετ Ζαχαριάδου

Η Ελισάβετ Α. Ζαχαριάδου (1931-2018) ήταν Ελληνίδα Ιστορικός Τουρκολόγος, ομότιμη καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Κρήτης. Είχε ειδίκευση στην πρώιμη Οθωμανική Αυτοκρατορία (περ. 1300-1600). Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1931, από γονείς πρόσφυγες με καταγωγή από το Προκόπι της Καππαδοκίας. Το 1966 παντρεύτηκε με τον Βυζαντινολόγο Νικόλαο Οικονομίδη (1934-2000), με τον οποίο πήγε στον Καναδά μετά το Απριλιανό πραξικόπημα του 1967 και την εγκαθίδρυση της Χούντας των Συνταγματαρχών στην Ελλάδα. Μετά τις σπουδές της στη Σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, έγινε Καθηγήτρια Τουρκικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Κρήτης από το 1985 έως το 1998, ενώ, μαζί με τον Βασίλη Δημητριάδη, υπήρξε συνιδρύτρια του Προγράμματος Τουρκικών Σπουδών του Ινστιτούτου Μεσογειακών Σπουδών στο Ρέθυμνο. Το 1990 αναγορεύτηκε επίτιμη διδάκτορας του Πανεπιστημίου της Άγκυρας. Το 1993 έγινε μέλος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας (Academia Europaea).

 Το Χρονικό των Τούρκων Σουλτάνων (του βαρβερινού ελληνικού κώδικα 111) και το ιταλικό του πρότυπο, Θεσσαλονίκη, 1960 Trade and Crusade, Venetian Crete and the Emirates of Menteshe and Aydin (1300-1415), Venice, 1983 Romania and the Turks (c.1300 - c.1500), Variorum Reprints, London, 1985 (ISBN 0-86078-159-3) Ιστορία και θρύλοι των παλαιών σουλτάνων, 1300-1400, Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, 1991 (ISBN 978-960-250-059-0) (Δεύτερη Έκδοση 1999) Δέκα τουρκικά έγγραφα για την Μεγάλη Εκκλησία (1483-1567), Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, Ινστιτούτο Βυζαντινών Ερευνών, 1996 (ISBN 978-960-7094-69-8) Studies in pre-Ottoman Turkey and the Ottomans, Ashgate Variorum, 2007 Με τον Anthony Luttrell, Πηγές για την τουρκική ιστορία στα αρχεία των Ιπποτών της Ρόδου, 1389-1422, Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, Ινστιτούτο Βυζαντινών Ερευνών, 2009 (ISBN 978-960-371-051-6) Με τους Gülsün Ayvali, Αντώνη Ξανθυνάκη, Το χρονικό των Ουγγροτουρκικών πολέμων (1443-1444), Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, Ρέθυμνο, 2005 (ISBN 978-960-524-217-6)Ως επιμελήτρια, ήταν υπεύθυνη για τη δημοσίευση των πρακτικών των τεσσάρων πρώτων διεθνών συμποσίων που πραγματοποιήθηκαν από το Πρόγραμμα Τουρκικών Σπουδών του Ινστιτούτου Μεσογειακών Σπουδών: The Ottoman Emirate, ca. 1300–1389. Halcyon Days in Crete I: A Symposium Held in Rethymnon, 11–13 January 1991, Crete University Press, Rethymno, 1994 (ISBN 978-960-7309-58-7) The Via Egnatia under Ottoman Rule, 1380–1699. Halcyon Days in Crete II: A Symposium Held in Rethymnon, 9–11 January 1994, Crete University Press, Rethymno, 1997 (ISBN 978-960-524-017-2) Natural Disasters in the Ottoman Empire. Halcyon Days in Crete III: A Symposium Held in Rethymnon, 10–12 January 1997, Crete University Press, Rethymno, 1999 (ISBN 978-960-524-092-9) The Kapudan Pasha: His Office and Ηis Domain. Halcyon Days in Crete IV: A Symposium held in Rethymnon, 7–9 January 2000, Crete University Press, Rethymno, 2002 (ISBN 978-960-524-151-3) Βίντεο με συνέντευξη της Ελισάβετ Ζαχαριάδου από το κανάλι στο YouTube του ερευνητικού προγράμματος «Η Ελληνική Ιστοριογραφία στον 20ο αιώνα. Η συγκρότηση των Νεοελληνικών Σπουδών» του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου (δημοσιεύθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2015).
Τοξοβολία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900 – Με αλυσίδα, στόχου 50 μέτρων

Η τοξοβολία με αλυσίδα, στόχου 50 μέτρων, ήταν ένα από τα έξι αγωνίσματα τοξοβολίας στο πρόγραμμα της τοξοβολίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1900. Στον αγώνα που διεξήχθη στις 14 Αυγούστου, έλαβαν μέρος συνολικά έξι τοξοβόλοι από δύο χώρες.

 Στον τελικό αγωνίστηκαν οι έξι κορυφαίοι τοξοβόλοι από τον προκριματικό αγώνα. Είναι γνωστά μόνο τα ονόματα των τεσσάρων κορυφαίων τοξοβόλων στην τελική κατάταξη του αγωνίσματος. Ο Γάλλος Εζέν Μουζέν πήρε την πρώτη θέση, ενώ στη δεύτερη και τρίτη θέση ακολούθησαν οι επίσης Γάλλοι Ανρί Έλλι και Εμίλ Μερσιέ αντίστοιχα. Την τέταρτη θέση πήρε ο Βέλγος Χούμπερτ Φαν Ίνις. Παραμένει άγνωστη η τελική κατάταξη των αθλητών που κατέλαβαν τις δύο άλλες θέσεις καθώς και όλες οι επιδόσεις στο αγώνισμα. International Olympic Committee medal winners database. De Wael, Herman. Herman's Full Olympians: Archery 1900. Sky Net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Μαρτίου 2007. Ανακτήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2014. Mallon, Bill (1998). The 1900 Olympic Games, Results for All Competitors in All Events, with Commentary. Jefferson, North Carolina: McFarland & Company, Inc., Publishers. ISBN 0-7864-0378-0.
Ο Οδυσσέας στην Αυλή του Αλκίνοου

Ο Οδυσσέας στην Αυλή του Αλκίνοου είναι μια ελαιογραφία σε καμβά του Φραντσέσκο Άγιετς, ζωγραφισμένος μεταξύ 1814 και 1816. Επί του παρόντος βρίσκεται στο Εθνικό Μουσείο του Καποντιμόντε στη Νάπολη. Η παραγγελία έγινε για τον Ζοακίμ Μυρά από τον υπουργό Εσωτερικών της Νάπολης Τζουζέπε Ζουρλό, με διαστάσεις, τιμή και θέμα που καθορίστηκαν από τον προστάτη και προστάτη του Άγιετς, Λεοπόλντο Τσικονιάρα, πρόεδρο της Ακαδημίας της Βενετίας.

 Στις 17 Μαρτίου 1814, όταν βρισκόταν ακόμα στη Φλωρεντία, ο Άγιετς έλαβε μια επιστολή από τον Τζουζέπε Ζουρλό, τον Υπουργό Εσωτερικών της Νάπολης, ο οποίος του ανέθεσε να ζωγραφίσει έναν πίνακα για τον Ζοακίμ Μυρά που θα τοποθετούνταν στο Ανάκτορο του Καποντιμόντε . Το θέμα, οι διαστάσεις και η τιμή του πίνακα έπρεπε να καθοριστούν κατά την κρίση του Λεοπόλντο Τσικονιάρα, προέδρου της Ακαδημίας της Βενετίας και προστάτη του νεαρού Άγιετς, στον οποίο χορηγήθηκε «μια επιταγή πενήντα ρωμαϊκών σκούδων μηνιαίως για ένα έτος από τον προϋπολογισμό του Υπουργείου Εσωτερικών Νεάπολης για λογαριασμό της τιμής που θα καθοριζόταν μετά την ολοκλήρωση του έργου». Ωστόσο, ο Άγιετς ολοκλήρωσε τον πίνακα μετά το τέλος της ναπολεόντειας εποχής και την άνοδο των Βουρβόνων στο θρόνο της Νάπολης. Ο Φερδινάνδος Δ', παρόλο πο ανέστειλε τη μηνιαία χρηματοδότησή του, συμφώνησε να αγοράσει τον πίνακα, ο οποίος συμπεριλήφθηκε στις βασιλικές συλλογές του Μουσείου του Καποντιμόντε, όπου εκτίθεται ακόμη και σήμερα. Το θέμα είναι παρμένο από την Οδύσσεια του Ομήρου . Ο Άγιετς, μάλιστα, επιλέγει να υποδυθεί τον Οδυσσέα ενώ τον υποδέχονται φιλόξενα στο παλάτι του Αλκίνοου, βασιλιά των Φαιάκων. Ακούγοντας τα γεγονότα του Τρωικού Πολέμου που τραγουδά ένας ποιητής, ο Οδυσσέας συγκινείται και μέσα από δάκρυα αποκαλύπτει την ταυτότητά του, αρχίζοντας έτσι να αφηγείται τις ατυχίες του. Οι Φαίακες, λυπούμενοι τις κακοτυχίες του, αποφασίζουν να τον βοηθήσουν φέρνοντάς τον πίσω στο σπίτι με τα πληρώματά τους. Η στιγμή που περιγράφει ο ζωγράφος είναι ακριβώς εκείνη που ο Οδυσσέας, συγκινημένος, καλύπτει το πρόσωπό του με τα δικά του ρούχα κάτω από το συμπονετικό βλέμμα των κατοίκων του νησιού. Τόσο το θέμα του καμβά, βγαλμένο από το ομηρικό ρεπερτόριο, όσο και η αρχιτεκτονική μνημειακότητα του φόντου (με τους χαρακτήρες σχεδόν να επισκιάζονται από τις πανίσχυρες αυλακωτές δωρικές στήλες) αποκαλύπτουν τον στοχαστικό προβληματισμό του Άγιετς στα κλασικά και νεοκλασικά αρχέτυπα. Από τις σημαντικότερες εικονογραφικές αναφορές πρέπει να αναφέρουμε τους καμβάδες του Βινσένζο Καμουτσίνι, τη νεκρική στήλη του Τζοβάνι Βολπάτο του Αντόνιο Κανόβα (για τις μορφές που κάθονται στα αριστερά), τις γκραβούρες του Τζον Φλάξμαν (για το σύνθετο σκηνικό), τη Σχολή των Αθηνών του Ραφαήλ (υπάρχει ένα σχεδόν κυριολεκτικό απόσπασμα για το αγόρι που κάθεται στη σκάλα στα δεξιά) και τις Ιστορίες της Αγίας Σεσίλια του Ντομενικίνο . https://web.archive.org/web/20130906180010/http://cir.campania.beniculturali.it/museodicapodimonte/itinerari-tematici/galleria-di-immagini/OA900496
Μονή Αχειροποίητου

Η Μονή Αχειροποίητου ή Παναγία Αχειροποιός είναι μεσαιωνικό ορθόδοξο μοναστήρι το οποίο βρίσκεται στη Λάπηθο, κοντά στον Καραβά στην de jure επαρχία Κερύνειας στην Κύπρο. Το μοναστήρι κτίστηκε τον 11ο αιώνα και σήμερα βρίσκεται υπό αναστήλωση.

 Σύμφωνα με την παράδοση, το μοναστήρι πήρε το όνομά του από ένα αχειροποίητο, μια εικόνα που πιστεύεται ότι μεταφέρθηκε θαυματουργά από την αρχική της θέση στη Μικρά Ασία από την Παναγία για να τη σώσει από την καταστροφή λόγω της τουρκικής κατάκτησης. Σύμφωνα με το μύθο, το σάβανο του Ιωσήφ της Αριμαθείας κρατήθηκε κάποτε στο μοναστήρι και μεταφέρθηκε στο Τορίνο της Ιταλίας, το 1452, όπου παραμένει σήμερα και είναι τώρα γνωστό ως Σινδόνη του Τορίνου. Το μοναστήρι σύντομα έγινε γνωστό και τελικά έγινε το θρησκευτικό κέντρο της περιοχής. Το μοναστήρι ήταν η έδρα του Επισκόπου Λαμπούσας, ενός από τους 15 Επισκόπους του νησιού έως το 1222.Το 1735 ο Ρώσος μοναχός Βασίλι Μπάρσκι επισκέφθηκε το μοναστήρι και σημείωσε ότι υπήρχαν εννέα με δέκα μοναχοί στις εγκαταστάσεις. Μερικά χρόνια αργότερα, περίπου το 1760, ο Πέτερμαν, ένας Γερμανός ταξιδιώτης που επισκέφθηκε το μοναστήρι το 1851, ανέφερε ότι ενενήντα χρόνια πριν από την εποχή του Τούρκοι επιδρομείς από τον Καραμάν είχαν λεηλατήσει και κάψει το μοναστήρι. Μέχρι τον δέκατο ένατο αιώνα, ο αριθμός των μοναχών είχε μειωθεί περαιτέρω, και τον 20ο αιώνα το μοναστήρι είχε εγκαταλειφθεί από τους μοναχούς. Μετά την ανεξαρτησία, οι Έλληνες στρατιώτες κλήθηκαν και έμειναν στα κελιά του μοναστηριού και μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, το μοναστήρι έγινε στρατώνες για τον τουρκικό στρατό. Το συγκρότημα εξακολουθεί να είναι κλειστό για το κοινό. Την ανακαίνισή του έχει αναλάβει το Αμερικανικό Πανεπιστήμιο Κερύνειας. Η Μονή χτίστηκε τον 11ο αιώνα στα θεμέλια μιας ερειπωμένης χριστιανικής εκκλησίας του 6ου αιώνα. Κατά τη διάρκεια των αιώνων, η συνεχής ανοικοδόμηση είχε ως αποτέλεσμα να έχει αρχιτεκτονικά στιλ από διαφορετικές χρονικές περιόδους, συμπεριλαμβανομένων των παλαιοχριστιανικών, βυζαντινών, Λουζινιάν, γοτθικών και φραγκικών. Το σημερινό κτίριο έχει δύο θόλους και γοτθικό νάρθηκα. Το 1897 αποκαλύφθηκε κοντά στο μοναστήρι ένας θησαυρός των πρώτων βυζαντινών χρόνων αποτελούμενο από ασημένια αντικείμενα. Γνωστό ως Θησαυρός της Λάμπουσας ή Πρώτος Θησαυρός της Κύπρου, αποτελείται από ποικιλία λειτουργικών αντικειμένων που χρονολογούνται από τον 6ο ή τον 7ο αιώνα, ίσως σκόπιμα κρυμμένα κατά τη διάρκεια της αραβικής εισβολής στην Κύπρο το 653 μ.Χ. Ο θησαυρός αποκτήθηκε από το Βρετανικό Μουσείο το 1899.
Παναγιώτης Σταυρόπουλος

Ο Παναγιώτης Σταυρόπουλος (1913 - 14 Δεκεμβρίου 1973) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Διατέλεσε βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας (1952-67) και υφυπουργός Γεωργίας από το 1961 έως το 1963.

 Γεννήθηκε το 1913 και ήταν δικηγόρος. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής υπηρέτησε στις αντάρτικες ομάδες του Ναπολέοντα Ζέρβα.Εκλέχθηκε για πρώτη φορά βουλευτής με τον Ελληνικό Συναγερμό το 1952 και εν συνεχεία με την ΕΡΕ στις εκλογές του 1956. Επανεκλέχθηκε το 1958, 1961, 1963 και 1964. Χρημάτισε υφυπουργός Γεωργίας στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή από τις 4 Νοεμβρίου 1961 μέχρι τις 19 Ιουνίου 1963, οπότε και επήλθε η πτώση του Καραμανλή.Απεβίωσε το 1973 και κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1939

Τα 5α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards),που ανακοινώθηκαν στις 27 Δεκεμβρίου 1939, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1939.

 Καλύτερη Ταινία Ο Πύργος των Καταιγίδων Επιλαχούσες: Όσα παίρνει ο Άνεμος Ο κύριος Σμιθ πάει στην ΟυάσινγκτονΚαλύτερη Σκηνοθεσία: Τζον Φορντ – Η Ταχυδρομική ΆμαξαΚαλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος Τζέιμς Στιούαρτ – Ο κύριος Σμιθ πάει στην ΟυάσινγκτονΚαλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος Βίβιαν Λι – Όσα παίρνει ο ΆνεμοςΚαλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία: Harvest (Regain) Γαλλία Ο Επίσημος ιστότοπος
Χλωρίδα Κύθνου

Η χλωρίδα της Κύθνου χαρακτηρίζεται από μεγάλο εύρος τύπων βλάστησης και ειδών. Λιβάδια, χαμηλοί και δενδροειδής θαμνότοποι, καθώς και θαλάσσιες εκτάσεις Ποσειδωνίας έχουν κοινή παρουσία στο νησί. Στο νησί επιπλέον εντοπίζεται το είδος Silene cythnia και υποείδος Fritillaria obliqua subsp. tuntasia, η παρουσία των οποίων περιορίζεται σε μερικά νησιά του Αιγαίου.

 Ένα πολύ μεγάλο ποσοστό της επιφάνειας του νησιού καλύπτεται από λιβάδια και αραιά ξυλώδη βλάστηση, με βάση το χάρτη βλάστησης και χρήσεων γης που έχει δημοσιεύσει η Γενική Διεύθυνση Δασών και Δασικού Περιβάλλοντος. Σημαντικές εκτάσεις επίσης καλύπτονται από γεωργικές καλλιέργειες, αλλά και από θαμνότοπους. Η βλάστηση στην περιοχή Natura της Κύθνου, συγκεκριμένα, κυριαρχείται από φρύγανα (τύπος οικοτόπου: «Φρύγανα Sarcopoterium spinosum», κωδικός: 5420), δηλαδή χαμηλούς, ακανθώδεις σχηματισμούς από ημισφαιρικούς θάμνους, που συνήθως αναπτύσσονται σε ρηχά ασβεστολιθικά εδάφη. Σημαντικές εκτάσεις επίσης καλύπτονται από Αρκεύθους και Σχίνους (τύπος οικοτόπου: «Δενδροειδή matorrals με Juniperus spp.», κωδικός: 5420). Στο θαλάσσιο τμήμα της προστατευόμενης περιοχής, καθώς και στο υπόλοιπο μέρος του νησιού, καταγράφονται εκτάσεις Ποσειδωνίας (Posidonia oceanica). Οι γνώσεις μας για τα είδη χλωρίδας της Κύθνου επικεντρώνονται στη περιοχή Natura του νησιού, όπου αναφέρονται ως σημαντικά τα εξής είδη: Silene cythnia, Fritillaria obliqua subsp. tuntasia, Anthyllis aegaea, Campanula laciniata και Muscari pulchellum ssp. clepsydroides. Το είδος Silene cythnia εντοπίζεται αποκλειστικά στις Κυκλάδες και σε νησιά το Ανατολικού Αιγαίου.Το υποείδος Fritillaria obliqua subsp. tuntasia είναι ενδημικό των Δ. Κυκλάδων (Κύθνος, Γυάρος, Σέριφος) και χαρακτηρίζεται ως Τρωτό (Vulnerable) με βάση το Βιβλίο Ερυθρών Δεδομένων των Σπάνιων και Απειλούμενων Φυτών της Ελλάδας. Στα φρύγανα, κυριαρχεί η Αστοιβίδα (Sarcopoterium spinosum), ενώ σημαντική είναι και η παρουσία της Κενταύριας της ακανθώδους (Centaurea spinosa). Στους δενδροειδής θαμνότοπους, τα πιο κοινά είδη είναι η Φοινικική άρκευθος (Juniperus phoenicea) και ο Σχίνος (Pistacia lentiscus). Στις παραλίες του νησιού εντοπίζονται Αλμυρίκια (Tamarix spp.) και στο θαλάσσιο τμήμα Ποσειδωνίες. Φοίτος, Δ., Κωνσταντινίδης, Θ. & Καμάρη, Γ. 2009. Βιβλίο Ερυθρών Δεδομένων των Σπάνιων και Απειλούμενων Φυτών της Ελλάδας. Τόμος 2 (Ε–Ζ). Ελληνική Βοτανική Εταιρεία, Πάτρα. ISBN 978-960-9407-11-3.
Κάμβρια περίοδος

Η Κάμβρια περίοδος τοποθετείται από 570.000.000 ως 510.000.000 έτη πριν. Μετά από την εξαφάνιση των ζωντανών οργανισμών τής Προκαμβρίου κατά τον Κρυπτοζωικό αιώνα και την επαναθέρμανση του κλίματος, η ζωή αρχίζει και πάλι να εξαπλώνεται στον πλανήτη. Ο Παλαιοζωικός γεωλογικός αιώνας (ή Πρωτογενές) αρχίζει με την έκρηξη ζωής της Καμβρίου. Ακολουθούν οι περίοδοι Ορδοβίκια, Σιλούριος, Δεβόνιος, Λιθανθρακοφόρος και Πέρμιος.

 Αναμφισβήτητα το σημαντικότερο χαρακτηριστικό της Καμβρίου περιόδου, είναι η έκρηξη ζωής που παρατηρείται στα απολιθώματα της περιόδου. Απολιθώματα βρέθηκαν στη Βρετανική Κολομβία τού Καναδά (Πανίδα του Burgess Shale). Βρέθηκε το 1909 και ερευνήθηκε και το 1960. Περιλαμβάνει 20 είδη, που δεν έχουν ταξινομηθεί ακόμα. Από τότε, έχουν εμφανιστεί στη γη 30 τρισεκατομμύρια είδη ζωής. Μένουν μόνο 30 εκατομμύρια. Εμφανίσθηκαν μόνο θαλάσσια ζώα. Στην αρχή της Καμβρίου ζούσαν Αρχαιοκύαθα και Βιβάξια (Wiwaxia). Στη διάρκεια της Καμβρίου έζησαν Κοιλεντερωτά, Ακοιλωματικά, Κοιλωματικά, Βραχιόποδα, Τριλοβίτες, Protohertzina, Anabarites, Lapworthella, Anomalocaris καθώς και το πρώτο γνωστό χορδωτό (Pikaia gracilens), πρόγονος των ψαριών. Περισκόπιο της Επιστήμης Νο 194 σελ. 40 - 50.
Ξύλινο τροχαίο υλικό μετρό Αθήνας

Τα ξύλινα οχήματα, αποτελούσαν τις παλαιότερες σειρές ηλεκτρικών κινητηρίων και ρυμουλκομένων οχημάτων που κυκλοφόρησαν στην γραμμή των Σ.Α.Π./Ε.Η.Σ./Η.Σ.Α.Π. η οποία πλέον αποτελεί την γραμμή 1 του μετρό της Αθήνας. Κατασκευάστηκαν από τους οίκους Thomson Houston (κινητήρια και ρυμουλκούμενα οχήματα), Baume Marpent/Desouches David & Cie και από το εργοστάσιο του Σ.Α.Π. στον Πειραιά. Αρχικώς οι συνθέσεις των συρμών δημιουργούταν με την ζεύξη κινητηρίων και ρυμουλκούμενων οχημάτων αναλόγως αναγκών. Από το 1945 και μετά, με την αποκατάσταση των ζημιών των οχημάτων λόγω του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οι συρμοί απέκτησαν προκαθορισμένες συνθέσεις δύο ή τριών οχημάτων (κινητηρίων και ρυμουλκομένων) οι οποίες κυκλοφορούσαν και συζευγμένες με σύνολο 5 οχημάτων. Από την δεκαετία του 1950 και μετά υπέστησαν σημαντικές τροποποιήσεις όπως αλλαγή των αρχικών ηλετροκινητήρων με κινητήρες Siemens, αυτόματη ζεύξη Scharfenberg (1961-1962), αυτόματο σύστημα κλεισίματος θυρών αρχικώς με πεπιεσμένο αέρα και κατόπιν ηλεκτροπνευματικό, συμπιεστές Westinghouse κ.α.

 Οι ξύλινοι συρμοί εξυπηρετούσαν την γραμμή του "Ηλεκτρικού Σιδηροδρόμου" ήδη γραμμή 1 του μετρό της Αθήνας. Χωρίζονται σε κατηγορίες βάσει της χρονικής σειράς παραλαβής τους. 2η παραλαβή 1904. Κατασκευής Thomson Houston, 20 κινητήρια οχήματα τύπου ΒοΒο και 20 ρυμουλκούμενα τύπου 2'2' , με μεταλλικό πλαίσιο και ξύλινο αμάξωμα. Είχαν την δυνατότητα κινήσεως ως πολλαπλές μονάδες με χειρισμό όλων από την επικεφαλής μονάδα (σύστημα Sprague). 3η παραλαβή 1914. Κατασκευής Baume Marpent/Desouches David & Cie, 9 οχήματα . 4η παραλαβή 1923. Πανομοιότυπα οχήματα με αυτά της 3ης παραλαβής, 12 οχήματα. Κατασκευάστηκαν στο εργοστάσιο του ΣΑΠ στον Πειραιά κατόπιν παραχώρησης της πατέντας από τον αλλοδαπό κατασκευαστικό οίκο. Στις αρχές του 20ου αιώνα ξεκίνησε η ηλεκτροκίνηση στον Σιδηρόδρομο Αθηνών Πειραιώς (ΣΑΠ) με μετατροπή της γραμμής Αθηνών (Ομόνοιας) - Πειραιά σε ηλεκτροκίνητη με το σύστημα της ρευματοληψίας από τρίτη τροχιά η οποία ολοκληρώθηκε και λειτούργησε το 1904. Με την έναρξη της ηλεκτροκίνησης κυκλοφόρησε η 2η παραλαβή ξύλινων οχημάτων (1η παραλαβή αποτελούν οι ατμάμαξες των ΣΑΠ) και ολοκληρώθηκε το 1923 με την 4η παραλαβή Μεταπολεμικά, τα 61 συνολικά οχήματα, μετασκευάστηκαν διατηρώντας την αισθητική τους. Τα ξύλινα οχήματα, ήταν μακροβιότατα και αποσύρθηκαν από το 1985, με την κυκλοφορία των νέων οχημάτων Siemens 8ης παραλαβής Ορισμένα ξύλινα οχήματα μετατράπηκαν σε υπηρεσιακά και τα υπόλοιπα δωρήθηκαν σε δήμους και άλλους φορείς για χρήση σαν στατικά εκθέματα και πρόχειρα γραφεία σε πάρκα και πλατείες. Διατηρήθηκαν μουσειακοί συρμοί, οι οποίοι όμως λόγω της αυξήσεως της τάσης του δικτύου από 550-600V σταδιακά στα 750V και ήδη στα 850V δεν μπορούν να κινηθούν αυτόνομα, αλλά μόνον ελκόμενοι από οχήματα νεώτερων παραλαβών, κινούνται δε στο δίκτυο μόνο για επετειακούς ή εορταστικούς σκοπούς. 2ος τόμος του έργου "Από τα Παμφορεία Στο Μετρό", εκδόσεις Μίλητος, Αθήνα 2007 ΗΣΑΠhttps://web.archive.org/web/20180128211608/http://www.theodore.gr/theodore.gr/Transport_Trains_Hlektrikou.html
Καλάνδρα Χαλκιδικής

Η Καλάνδρα είναι παραδοσιακός οικισμός και έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας του δήμου Κασσάνδρας της περιφερειακής ενότητας Χαλκιδικής. Η θέση της είναι στα νοτιοδυτικά της κωμόπολης της Κασσάνδρας στα δυτικά παράλια της ομώνυμης χερσόνησου. Ο πληθυσμός της αριθμεί τους 674 μόνιμους κατοίκους με βάση την απογραφή του 2011 κι οι περισσότεροι ασχολούνται με τη γεωργία (ελιές, βαμβάκι, καλαμπόκι), με τη μελισσοκομία ενώ σημαντική πηγή εισοδήματος αποτελεί κι ο τουρισμός. Μεταξύ άλλων λειτουργεί παιδικός σταθμός, ολοήμερο νηπιαγωγείο και 6θεσιο ολοήμερο Δημοτικό Σχολείο. Η ποδοσφαιρική ομάδα "Παιώνιος" αγωνιζόταν μέχρι πρόσφατα στην Α΄ ερασιτεχνική κατηγορία του πρωταθλήματος της ΕΠΣ Χαλκιδικής. Ενεργός με εκδηλώσεις και δραστηριότητες όλο το χρόνο είναι ο πολιτιστικός σύλλογος, που έχει και αυτός το όνομα του χωριού, καθώς επίσης και ο σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του Μενδαίου δημοτικού σχολείου της Καλάνδρας. Η Καλάνδρα πανηγυρίζει στις 23 Αυγούστου. Το επίνειο της Καλάνδρας, το Ποσείδι, είναι αναπτυγμένο τουριστικά, με πολλά φιλόξενα καταλύματα, ταβέρνες, καφέ-μπαρ , δίπλα στη θάλασσα.

 Με το Νόμο Καποδίστρια συστάθηκε το Δημοτικό διαμέρισμα Καλάνδρας (συνολικά 750 κάτοικοι το 2001), στο οποίο υπήχθησαν οικισμοί: η Καλάνδρα [ 674 ] , έδρα της κοινότητας. η Μπουλαμάτσια [ 1 ] . το Ποσείδι [ 70 ]. Η εδραίωση του οικισμού της πιστεύεται ότι συντελέστηκε στα τελευταία Βυζαντινά χρόνια ή κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Είναι άρρηκτα δεμένη με την ύπαρξη της Μένδης. Μάλιστα διατήρησε αναλλοίωτα τα τοπωνύμια της χώρας των Μένδαιων, όπως αυτό της παραλίας της που εξακολουθεί να ονομάζεται Ποσείδιο, ιωνική έκφραση του Ποσειδωνίου . Σε όλη τη διάρκεια της τουρκοκρατίας ήταν ένα από τα 12 χωριά της χερσονήσου και αποτελούσε βακούφι του Γκαζανφέρ Αγά . Οι κάτοικοι της Καλάνδρας συμμετείχαν στην επανάσταση του 1821. Σπουδαίος αγωνιστής της επανάστασης του 1821 ήταν ο Κυπαρίσσης Γεωργάκη και ο Χριστόδουλος Ξανθόπουλος. Στην Καλάνδρα σώζονται τμήματα του αρχαίου τείχους της Μένδης. Αξιοθέατα της Καλάνδρας είναι ο ναός του Ποσειδώνα (4 χλμ. δυτικά από τον οικισμό) και κοντά σε αυτόν ένας φάρος του 1864. Επίσης, στην Καλάνδρα βρίσκονται και οι χριστιανικοί ναοί της Παναγίας, με τοιχογραφίες (1219) και της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (1850, βασιλικού ρυθμού). faroi.com: Ο πέτρινος παραδοσιακός φάρος στο Ποσείδι Αρχειοθετήθηκε 2015-10-24 στο Wayback Machine. Πληροφορίες για την Καλάνδρα
Τίχομιρ Ορεσκόβιτς

Ο Τίχομιρ Ορεσκόβιτς (κροατ.: Tihomir Orešković, 1 Ιανουαρίου 1966) είναι Κροάτης επιχειρηματίας, ο οποίος υπήρξε πρωθυπουργός της χώρας από τις 22 Ιανουαρίου 2016 ως τις 19 Οκτωβρίου της ίδιας χρονιάς. Προηγουμένως, ήταν διευθύνων σύμβουλος και πρόεδρος του εποπτικού συμβουλίου της φαρμακευτικής εταιρίας Pliva, επικεφαλής οικονομικής διαχείρισης της Teva Pharmaceutical Industries και επικεφαλής οικονομικός αξιωματούχος της Teva. Είναι ο πρώτος ανεξάρτητος πρωθυπουργός της Κροατίας και ο πρώτος που έχει ζήσει κατά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στο εξωτερικό.

 Ύστερα από τις βουλευτικές εκλογές του 2015, πραγματοποιήθηκαν διαπραγματεύσεις για τον σχηματισμό κυβέρνησης που διήρκεσαν 76 μέρες. Ο Ορεσκόβιτς ορίστηκε ως υποψήφιος πρωθυπουργός του Πατριωτικού Συνασπισμού και της Γέφυρας Ανεξαρτήτων Λιστών στις 23 Δεκεμβρίου 2015. Την ίδια μέρα ορίστηκε επισήμως πρωθυπουργός της χώρας από την πρόεδρο Κολίντα Γκράμπαρ-Κιτάροβιτς. Ο Ορεσκόβιτς σχημάτισε την 13η Κυβέρνηση της Κροατίας η οποία αποτελούνταν από 2 αναπληρωτές πρωθυπουργούς και 20 υπουργούς στις 22 Ιανουαρίου 2016, ενώ έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης από 83 βουλευτές του 151-μελούς Κροατικού Κοινοβουλίου.Ο Ορεσκόβιτς παραιτήθηκε έπειτα από την πρόταση μομφής κατά του πρωθυπουργού και του υπουργικού συμβουλίου του στις 16 Ιουνίου 2016, με 125 βουλευτές να ψηφίζουν υπέρ της πρότασης. Συνακόλουθα, προκηρύχθηκαν πρόωρες εκλογές, έπειτα από τις οποίες τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Αντρέι Πλένκοβιτς.