IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μικέλ Τεμέρ

Ο Μισέλ Μιγκέλ Ελίας Τέμερ Λουλία (πορτ. Michel Miguel Elias Temer Lulia) γεννήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 1940 και είναι Βραζιλιάνος δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως ο 24ος Αντιπρόεδρος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Βραζιλίας. Ήταν υποψήφιος για το αξίωμα αυτό κατά τις προεδρικές εκλογές του 2010 μαζί με την Ντίλμα Ρούσεφ. Είναι επίσης και ηγέτης του Κόμματος Δημοκρατικού Κινήματος Βραζιλίας (μετονομασθέν σε Δημοκρατικό Κίνημα Βραζιλίας). Ήταν για έξι συνεχόμενες θητείες ομοσπονδιακός βουλευτής του Σάο Πάολο. Ήταν επίσης μέλος της συνέλευσης που το 1987-1988 επεξεργάσθηκε και ψήφισε το σημερινό Σύνταγμα της Βραζιλίας.

 Γεννήθηκε στο Σάο Πάολο. Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο του Σάο Πάολο. Έγινε νομικός σύμβουλος του κρατιδίου του Σάο Πάολο καθώς και δύο φορές Γραμματέας Δημόσιας Ασφάλειας του ομώνυμου Δήμου. Είναι επίσης καθηγητής συνταγματικού δικαίου στο Καθολικό Πανεπιστήμιο Σάο Πάολο. Έχει συγγράψει πολλά βιβλία στον συγκεκριμένο τομέα. Τον Οκτώβριο του 2010 εξελέγη αντιπρόεδρος της Δημοκρατίας μαζί με την Πρόεδρο Ντίλμα Ρουσέφ. Ανέλαβε καθήκοντα στις 1 Ιανουαρίου του 2011. Από τις 12 Μαΐου 2016 μέχρι τις 31 Αυγούστου 2016 ήταν προσωρινός πρόεδρος. Ο Τέμερ παρέμεινε στην εξουσία ως και τις 31 Δεκεμβρίου 2018. Τον διαδέχθηκε την 1η Ιανουαρίου 2019 ο Ζαΐρ Μπολσονάρο. Έχει έξι παιδιά, μεταξύ των οποίων τα τρία με την πρώτη σύζυγό του Μαρία, και ένα ακόμη με τη νυν σύζυγό Μαρσέλα που είναι 42 χρόνια νεότερή του. Ήταν ο 2ος αντιπρόεδρος στην ιστορία της Βραζιλίας με λιβανική καταγωγή. http://www2.planalto.gov.br/vice-presidencia/vice-presidente/biografia
Αστεροσκοπείο του Χάρβαρντ

Το Αστεροσκοπείο του Χάρβαρντ (σήμερα Harvard College Observatory, HCO) είναι ένα ίδρυμα που διαχειρίζεται ένα συγκρότημα κτηρίων και πολλά όργανα για αστρονομικές έρευνες, το οποίο διαχειρίζεται από το τμήμα Αστρονομίας του Πανεπιστημίου του Χάρβαντ. Βρίσκεται στο Κέιμπριτζ της Μασαχουσέτης στις ΗΠΑ (προάστιο της Βοστώνης) και ιδρύθηκε το 1839. Το Αστεροσκοπείο στεγάζει περίπου 500.000 αστρονομικές φωτογραφικές πλάκες που λήφθηκαν από τα μέσα του 1880 ως το 1989. Αυτά τα 100 χρόνια κάλυψης αποτελούν μια μοναδική πηγή πληροφοριών για τη μελέτη των διακυμάνσεων στο Σύμπαν. Ένα έργο βρίσκεται σε εξέλιξη για την ψηφιακή σάρωση και αρχειοθέτηση αυτών των πλακών σε φωτογραφίες.

 Το 1830, το Χάρβαντ ψήφισε για να διορίσει τον Ουίλιαμ Κράντς Μπόντ, γνωστό ωρολογοποιό από τη Βοστώνη, ως "Astronomical Observer to the University" (αστρονόμο παρατηρητή στο πανεπιστήμιο) χωρίς μισθό. Αυτό σήμανε την ίδρυση του Αστεροσκοπείου του Χάρβαρντ. Το πρώτο τηλεσκόπιο τοποθετήθηκε το 1847. Ανάμεσα στα έτη 1847 και 1852 ο Μποντ και ένας πρωτοπόρος φωτογράφος, ο Τζων Άνταμς Χουίπλ, χρησιμοποίησαν το μεγάλο διοπτρικό τηλεσκόπιο για να παρουσιάσουν εικόνες από τη Σελήνη. Τον καιρό αυτό το τηλεσκόπιο ήταν το μεγαλύτερο της Β. Αμερικής και χάρη σε αυτό, οι εικόνες που τραβήχτηκαν από τη Σελήνη πήραν το βραβείο για την άριστη τεχνική της φωτογραφίας σε έκθεση στο Κρύσταλ Πάλας, στο Λονδίνο. Τη νύχτα 16 προς 17 Ιουλίου 1850 ο Μποντ μαζί με τον Χουίπλ παρήγαγαν την πρώτη δαγκεροτυπία ενός αστεριού. Το Αστεροσκοπείο θεωρείται ότι είναι ιστορικά σημαντικό για την Αστρονομία, αλλά και ειδικότερα την ιστορία των γυναικών σε αυτή· πολλές γυναίκες, συμπεριλαμβανομένων και των Άνι Τζαμπ Κάνον, Ενριέτα Λίβιτ και Σεσίλια Πέιν-Γκαπόσκιν. Η Κάνον και η Λίβιτ είχαν προσληφθεί ως «ανθρώπινοι υπολογιστές», για να κάνουν διάφορους υπολογισμούς και για να εξετάζουν αστρικές φωτογραφίες, αλλά αργότερα έκαναν και οξυδερκείς ανακαλύψεις με τις έρευνές τους. Το 1908 το Αστεροσκοπείο δημοσίευσε τον Harvard Revised Photometry Catalogue (αναθεωρημένο κατάλογο φωτομετρίας) ο οποίος κατέληξε στον κατάλογο αστέρων ΗR Star Catalog και σήμερα συντηρείται από το Αστεροσκοπείο του Γέιλ και ως Bright Star Catalogue. Ουίλιαμ Κραντς Μποντ 1839-1859 Τζωρτζ Φίλιπς Μποντ 1859-1865 Joseph Winlock 1866-1875 Έντουαρντ Πίκερινγκ 1877-1919 Solon Irving Bailey 1919-1921 Χάρλοου Σάπλεϋ 1921-1952 Ντόναλντ Μένζελ 1952-1966 Leo Goldberg 1966-1970 George B. Field 1971-1972 Επίσημη ιστοσελίδα
Bugatti

Η Bugatti (πλήρης ονομασία: Bugatti Automobile S.A.S.) είναι γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία παραγωγής αυτοκινήτων υψηλών επιδόσεων. Εδρεύει στο Μολζέμ της Αλσατίας, όπου βρίσκεται και το εργοστάσιο της.

 Η Automobiles Ettore Bugatti ιδρύθηκε το 1909 στην (τότε) γερμανική πόλη Μόλσχαϊμ (σημερινό όνομα: Μολζέμ) στην Αλσατία. Η πρώτη Μπουγκάτι ιδρύθηκε από τον Ιταλό βιομηχανικό σχεδιαστή Έττορε Μπουγκάτι. Τα αυτοκίνητα της αρχικής Μπουγκάτι (1909-1963) ήταν γνωστά για την σχεδιαστική ομορφιά τους και τις διακρίσεις τους σε αγώνες. Μερικά διάσημα αυτοκίνητα της αρχικής Μπουγκάτι είναι τα εξής: Type 35 Grand Prix Type 41 "Royale", Type 57 "Atlantic" και Type 55. Ο θάνατος του Έττορε Μπουγκάτι το 1947 αποδείχθηκε ως η αρχή του τέλους της εταιρείας. Το 1939 πέθανε ο γιος του Μπουγκάτι, Ζαν, στερώντας από την εταιρεία τον πιθανότερο συνεχιστή της. Μέχρι το 1963, παρήχθησαν περίπου 8.000 αυτοκίνητα. Η εταιρεία αντιμετώπισε οικονομικά προβλήματα και κυκλοφόρησε ένα τελευταίο μοντέλο την δεκαετία του 1950. Το 1963 εξαγοράστηκε το τμήμα παραγωγής τμημάτων για αεροπλάνα της εταιρείας. Ο ιταλός επιχειρηματίας Ρομάνο Αρτιόλι επανίδρυσε την εταιρεία με νέα ονομασία (Bugatti Automobili S.p.A.) κατά την δεκαετία του 1980, με στόχο την παραγωγή υπεραυτοκινήτων σε περιορισμένη ποσότητα. Ο Αρτιόλι αγόρασε τα δικαιώματα του εμπορικού σήματος Bugatti το 1987 και άρχισε την κατασκευή του εργοστασίου της εταιρείας το 1988, ενώ ταυτόχρονα ξεκίνησε η ανάπτυξη του πρώτου αυτοκινήτου της εταιρείας. Στις 15 Σεπτεμβρίου 1991 κυκλοφόρησε το Bugatti EB110, το πρώτο αυτοκίνητο της αναβιωμένης Bugatti. Δύο χρόνια αργότερα κυκλοφόρησε το Bugatti EB112, ένα πρωτότυπο το οποίο δεν βγήκε στην αγορά. Λόγω της κακής οικονομικής κατάστασης της Ευρώπης και της Βορείου Αμερικής όταν κυκλοφόρησε το EB110, η εταιρεία έπαυσε να υπάρχει τον Σεπτέμβριο του 1995. Το 1998 ο γερμανικός Όμιλος Volkswagen αγόρασε τα δικαιώματα του εμπορικού σήματος Bugatti, επανιδρύοντας της με την ονομασία Bugatti Automobiles S.A.S. Το 1998 η εταιρεία παρουσίασε το πρωτότυπο αυτοκίνητο Bugatti EB118, σχεδιασμένο από τον Τζορτζέτο Τζουτζιάρο. Το επόμενο έτος η εταιρεία παρουσίασε τα πρωτότυπα Bugatti EB218 και Bugatti 18/3 Chiron. Το 2005 παρουσίασε την Bugatti Veyron και το 2016 την Bugatti Chiron.
Μάρκος Ιούλιος Γέσιος Βασιανός

Ο Μάρκος Ιούλιος Γέσιος Βασιανός, λατιν.: Marcus Julius Gessius Bassianus (έζησε το α' ήμισυ του 3ου αι.) ήταν ένας magister στoυς Arval Βrethren (Αδελφούς των Αγρών) κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Καρακάλλα, ο οποίος κυβέρνησε από το 212 έως το 217.

 Ο Βασιανός φαίνεται να συνδέεται με το γένος των Ιουλίων και των Βασιανών. Από το όνομά του, θα μπορούσε να είναι πιθανός γιος των Ρωμαίων ευγενών της Συρίας Mάρκου Ιουλίου Γεσίου Μαρκιανού και Ιουλίας Αβίτας Μαμαίας, έτσι πιθανός μεγαλύτερος αδελφός του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Αλέξανδρου Σεβήρου και της Θεοκλείας. Εάν αυτό είναι σωστό, ο Bασιανός έχει σχέση με τη βασιλική οικογένεια της Έμεσας της Συρίας (η Ιουλία Αβίτα Μαμαία ήταν εγγονή του Ιουλίου Βασσιανού ιερέα του Ηλιογάβαλου) και τη δυναστεία των Σεβήρων της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (η Ιουλία Αβίτα Μαμαία ήταν ανιψιά της Ιουλίας Δόμνας, συζύγου του Σεπτίμιου Σεβήρου Ρωμαίου Αυτοκράτορα). Ο Bασιανός δεν ήταν γνωστός ιερέας της λατρείας του Ηλιογάβαλου. Αν και ήταν Ρωμαίος ιερέας, δεν μπόρεσε να παρευρεθεί στις τελετές των Arval Brethren στη Ρώμη, πιθανότατα λόγω του ότι ο Bασιανός έδρευε στην Ανατολή. Ιστορία των Αυγούστων, "The Two Maximini" AR Birley, Septimius Severus: Ο αφρικανικός αυτοκράτορας, Routledge, 2002 L. de Arrizabalaga y Prado, The Emperor Elagabalus: Γεγονός ή φαντασία;, Cambridge University Press, 2010
Πατρίκι

Το Πατρίκι είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Patriki». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2018.
Καραγενάνη

Η καραγενάνη είναι πολυσακχαρίτης, που χρησιμοποιείται ως προσθετικό τροφίμων. Η κύρια χρήση της είναι στα γαλακτοκομικά και στα κρεατικά, εξαιτίας των ισχυρών δεσμών της με τις πρωτεΐνες των τροφίμων. Υπάρχουν 3 κύριες ποικιλίες καραγενάνης.Στην Ευρώπη απαγορεύεται η χρήση της για οργανικά ή άλλα προϊόντα για βρέφη για προληπτικούς λόγους. Στις ΗΠΑ επιτρέπεται για την παρασκευή οργανικών τροφίμων συμπεριλαμβανομένων χυμών, σοκολατούχου γάλακτος και βρεφικών προϊόντων.

 Στο εμπόριο κυκλοφορούν 3 τύποι καραγενάνης: Η Κάπα Η Γιώτα. Η ΛάμδαΕίναι ασφαλής για χρήση σε παγωτό, γάλα σόγιας και σάλτσες, αλλά και σε προϊόντα επεξεργασμένου κρέατος. Συνήθως χρησιμοποιείται μαζί με άλλους σταθεροποιητές όπως η ξανθάνη. Συγκεκριμένα, στο τυρί κότατζ συμβάλλει στη βελτίωση της υφής, ενώ στο σοκολατούχο γάλα βοηθά στη σταθεροποίηση των πρωτεϊνών, δημιουργώντας μια απαλή αίσθηση στη στόμα. Πάντως, μελέτες σε πειραματόζωα έχουν δείξει ότι ορισμένες μορφές της καραγενάνης (κυρίως η μη διασπώμενη) μπορούν να προκαλέσουν καταστροφή κυττάρων του πεπτικού συστήματος, στη συνέχεια έλκος και κατ' επέκταση κακοήθειες στο έντερο. Οι καρραγενάνες που εξάγονται από τα κόκκινα φύκη (ροδοφύκη) έχει αναφερθεί ότι έχει πολλές εφαρμογές στην βιομηχανία τροφίμων καθώς και στον φαρμακευτικό κλάδο. Οι καρραγενάνες, απομονώνονται από τους πολυσακχαρίτες (SPs) των θαλάσσιων ροδοφυκών και χρησιμοποιείται ευρέως ως πρόσθετο τροφίμων, όπως γαλακτωματοποιητής, σταθεροποιητής, πυκνωτικό. Από τις διάφορες μορφές της καρραγενάνης, η λ-καρραγενάνη είναι μια θειική γαλακτάνη, η οποία έχει απομονωθεί από κάποια ροδοφύκη και έχει αναφερθεί ότι έχει πολλών ειδών βιολογικές δραστηριότητες, ανάμεσα στις οποίες είναι και η σημαντική ανοσοτροποποιητική δραστικότητα έναντι όγκων μέσω της ενεργοποίησης του ανοσοποιητικού συστήματος. Υδατικό διάλυμα PS από το θαλάσσιο φύκος Capsosiphon fulvescens έχει αναφερθεί ότι έχει ανασταλτική δραστικότητα σε καρκινικά κύτταρα ανθρώπινης κυτταρικής σειράς.Η χαμηλή τοξική δραστικότητα της καρραγενάνης, σε συνδυασμό με την αντικαρκινική και ανοσορυθμιστική του δραστικότητα θα πρέπει να ληφθεί υπόψη και μπορεί να συνίσταται σε αντικαρκινικές θεραπείες, ενώ μπορεί να δώσει μια σημαντική ανακάλυψη για την καλύτερη διαχείριση ασθενειών σχετικών με τον καρκίνο.
Οροσειρά Κσουρ

Η Οροσειρά Κσουρ (αραβικά: جبال القصور‎, γαλλικά: Monts des Ksour‎ ή Djebel Ksour) είναι οροσειρά στην Αλγερία. Εκτείνεται στις επαρχίες Μπεσάρ και Ελ Μπαγιάντ, και είναι το δυτικό τμήμα του Σαχαριανού Άτλαντα, με την οροσειρά Αμούρ στα ανατολικά.

 Η οροσειρά εκτείνεται μεταξύ της επαρχίας Φιγκίγκ στην Ανατολική Περιφέρεια του Μαρόκου κοντά στα σύνορα Μαρόκου - Αλγερίας και την κοινότητα Ελ Μπαγιάντ στην Αλγερία. Η οροσειρά συνεχίζει δυτικά μέχρι τον Υψηλό Άτλαντα. Η υψηλότερη κορυφή της περιοχής είναι το Όρος Ισσά ή Τζεμπέλ Αϊσσά (جبل عيسى) στα 2.236 μέτρα. Νεολιθική τέχνη, με τη μορφή χαραγμένων βράχων που παρουσιάζουν άλογα, ελέφαντες και άλλα ζώα, βρίσκεται σε αρκετές σπηλιές και τοίχους σε ολόκληρη την οροσειρά. Το Εθνικό Πάρκο Τζεμπέλ Αϊσσά είναι προστατευόμενη περιοχή επί της οροσειράς από το 2003. Κατάλογος βουνών στην Αλγερία Σαχαριανός Άτλαντας Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Ksour Range στο Wikimedia Commons
Σχέσεις Βόρειας Κορέας-Πολωνίας

Οι σχέσεις Βόρειας Κορέας-Πολωνίας είναι οι διμερείς διπλωματικές σχέσεις μεταξύ της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Κορέας και της Δημοκρατίας της Πολωνίας. Η Πολωνία είναι μία από τις λίγες χώρες που διατηρεί διπλωματικές και περιορισμένες εμπορικές (αλιευτικές) σχέσεις με τη Βόρεια Κορέα. Η Βόρεια Κορέα διατηρεί πρεσβεία στη Βαρσοβία και η Πολωνία στην Πιονγιάνγκ.Σύμφωνα με δημοσκόπηση του BBC World Service του 2013, μόνο το 5% των Πολωνών βλέπει θετικά την επιρροή της Βόρειας Κορέας, με το 68% να εκφράζει αρνητική άποψη.

 Η Πολωνία αναγνώρισε τη ΛΔΚ στις 16 Οκτωβρίου 1948 ως τη μοναδική νόμιμη κυβέρνηση ολόκληρης της Κορέας, όταν και οι δύο χώρες είχαν κομμουνιστικά καθεστώτα εγκατεστημένα από τη Σοβιετική Ένωση. Από τον Ιούνιο του 1956 έως το 1993, η Πολωνία παρέμεινε μέρος της ΕΕΟΕ (Επιτροπή Εποπτείας Ουδέτερων Εθνών), που ονομάστηκε από τη ΛΔΚ και τους Κινέζους εθελοντές για τη διεξαγωγή επιθεωρήσεων και ερευνών ως μέρος της συμφωνίας ανακωχής. Όταν η Πολωνία και η Τσεχοσλοβακία έπαψαν να είναι κομμουνιστικές, ο Κορεατικός Λαϊκός Στρατός ανέλαβε τα στρατόπεδα και έδιωξε τους Πολωνούς και τους Τσέχους. Το 1989, η Πολωνία έχασε την ιδιότητά της ως «φίλου» και την προνομιακή της θέση στις επαφές με τη ΛΔΚ. Παρά την αλλαγή από τον κομμουνισμό στον καπιταλισμό στην Πολωνία το 1989 και τη σύναψη σχέσεων της Πολωνίας με τη Νότια Κορέα, οι σχέσεις μεταξύ Πολωνίας και ΛΔΚ παραμένουν σε δίκαιο επίπεδο.Η Πολωνία παρέχει επίσης στη Βόρεια Κορέα μικρές επιχορηγήσεις σε γεωργικό εξοπλισμό και φάρμακα. Από το 1967 οι οικονομικές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών διατηρήθηκαν στο συμβολικό επίπεδο εμπορικής και ναυτικής συνεργασίας (η πολωνοκορεατική εταιρεία CHOPOL Sp. zoo κατείχε ένα πλοίο). Η αξία του εμπορίου το 2007 ήταν 15,207 εκατομμύρια $, συμπεριλαμβανομένων των πολωνικών εξαγωγών στα 0,507 εκατ. $. Πολωνικές εξαγωγές: 0,507 εκατ. $ Πολωνικές εισαγωγές: 14,7 εκατ. $Τα σημαντικότερα αγαθά που εξήγαγε η Πολωνία ήταν κρέατα και άλλα προϊόντα διατροφής, μηχανικά και ηλεκτρονικά εργαλεία, καθώς και προϊόντα ένδυσης. Μετά από μια περίοδο αδράνειας η εταιρεία εκκαθαρίστηκε το 2018. Η Πολωνία διατηρεί την πρεσβεία της στην Πιονγιάνγκ και η ΛΔΚ διατηρεί την πρεσβεία της στη Βαρσοβία. Μέχρι το 2009, η Πολωνία και η ΛΔΚ έχουν υπογράψει 16 διμερείς συνθήκες, 12 ως Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας και 4 ως Δημοκρατία της Πολωνίας. Πολωνικές επισκέψεις στη Βόρεια Κορέα: 1986 - Πρόεδρος Βόιτσεχ Γιαρουζέλσκι 2007 - Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών της Πολωνίας (πολιτικές διαβουλεύσεις) 2004 - Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών της Πολωνίας (πολιτικές διαβουλεύσεις) 2001 - Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών της Πολωνίας (πολιτικές διαβουλεύσεις)Κορεάτικες επισκέψεις στην Πολωνία: 1956 - Πρωθυπουργός Κιμ Ιλ-σονγκ 1984 - Πρόεδρος Κιμ Ιλ-σονγκ 2008 - Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών της ΛΔΚ (πολιτικές διαβουλεύσεις) Κορεάτες στην Πολωνία Σχέσεις Νότιας Κορέας-Πολωνίας Levi, Nicolas (2015). «Rationalist Theory of International Relations: The Case of Relations between North Korea and Poland after 1989». Athenaeum: Polish Political Science Studies 48 (4): 207–225. doi:10.15804/athena.2015.48.14. ISSN 1505-2192.
Μονκριβέλλο

Το Μονκριβέλλο (ιταλικά: Moncrivello) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βερτσέλλι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου. Βρίσκεται περίπου 35χμ. βορειοανατολικά του Τορίνου και 35χμ. δυτικά του Βερτσέλλι. Συνορεύει με τους εξής δήμους: Λιβόρνο Φερράρις, Μπιαντσέ, Μπόργκο ντ'Άλε και Τσιλιάνο της επαρχίας του Βερτσέλλι, Βιλαρέτζια, Βίσκε, Μαλιόνε, Ματσέ και Μποργκομαζίνο της επαρχίας του Τορίνο.

 Το όνομα της πόλης αναφέρεται για πρώτη φορά κατά τον 12ο αι. Σε αυτοκρατορικό κείμενο του Φρειδερίκου Α' Βαρβαρόσσα αναφέρεται ως Μοντεκριβέλλουμ (Montecrivellum) και αργότερα ως Μονκραβέλλουμ (Moncravellum) ή Μονσκαπράρουμ (Monscaprarum) σε κείμενο του 1191 του Ερρίκου ΣΤ΄. Όταν κατά τον 13ο αι. η πόλη πουλήθηκε στο Βερτσέλλι διέθετε ήδη ισχυρό φρούριο ενώ το 1399 πέρασε στη κυριαρχία του Οίκου της Σαβοΐας. Έκεινη την περίοδο το φρούριο χρησίμευε κυρίως για αμυντικούς σκοπούς. Η δραστήρια Γιολάντα της Γαλλίας, κόρη του Κάρολου Ζ' το μετέτρεψε σε αρχοντική κατοικία, όπου και πέθανε το 1478. Στο συγκεκριμένο κάστρο έγιναν οι γάμοι αρκετών αριστοκρατισσών του Δουκάτου της Σαβοΐας. Η κυριαρχία του Οίκου της Σαβοΐας τελειώνει λόγω συνεχών μαχών ανάμεσα στη Γαλλία και την Ισπανία, και η πόλη καταλήγει τελικά σε ευγενείς του Πεδεμοντίου τον 17ο αι., στους οποίους και παραμένει ως το 1825, οπότε και καταστράφηκε σε μεγάλο βαθμό από πυρκαγιά, ακολουθώντας την μοίρα της υπόλοιπης επαρχίας του Βερτσέλλι. Το 1972 το κάστρο αναστηλώθηκε από ιδιώτες και σήμερα είναι επισκέψιμο ενώ χρησιμοποιείται και για πολιτιστικούς σκοπούς.
Βουφαβέντο

Το Βουφαβέντο είναι κάστρο της Κύπρου στον Πενταδάκτυλο στην, κατεχόμενη σήμερα, επαρχία Κερύνειας. Κτίστηκε από τους Βυζαντινούς μετά την εδραίωση της κυριαρχίας τους στο νησί τον 11ο αιώνα. Βρίσκεται σε υψόμετρο 954 μέτρων στην ομώνυμη κορυφή. Το κάστρο αναφέρεται σε γραπτές πηγές για πρώτη φορά το 1191, ενώ στην περίοδο της φραγκοκρατίας χρησιμοποιήθηκε σαν φυλακή. Τον 16ο αιώνα καταστράφηκε από τους Ενετούς . Η ονομασία του πιθανολογείται ότι δόθηκε από τους Φράγκους προς ανάμνηση του κάστρου Βουφάντ στη Γαλλία. Το κάστρο επίσης ονομαζόταν και Κάστρο των λεόντων.

 Το κάστρο συνδέεται με την παράδοση της Ρήγαινας. Σύμφωνα με αυτήν το έχτισε μια όμορφη κυρά, η Ρήγαινα, η οποία όμως είχε κακή καρδιά και βασάνιζε τους εργάτες. Όταν τελείωσε η κατασκευή του, διέταξε τους στρατιώτες της να πετάξουν στο γκρεμό τους εργάτες για να μην αποκαλύψουν τα μυστικά του κάστρου, όπως κι έγινε. Η ίδια παράδοση επικρατεί και για τα άλλα δύο κάστρα του Πενταδάκτυλου, το κάστρο του Αγίου Ιλαρίωνα και το Κάστρο της Καντάρας. Καθημερινή, ένθετο "7 Ημέρες", Κερύνεια: "Επιστροφή" στην κατεχόμενη πόλη, τεύχος 23, Αυγούστου 1998. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Buffavento castle στο Wikimedia Commons
Σούπα

Η σούπα είναι είδος φαγητού που γίνεται με βράσιμο σε νερό ή άλλα υγρά στερεών τροφών όπως κρέας και λαχανικά. Για να πυκνώσουν οι σούπες χρησιμοποιούνται συνήθως αμυλούχες τροφές, όπως ρύζι, αλεύρι, ζυμαρικά ή σιτάρι. Υπάρχουν όμως και σούπες οι οποίες δεν απαιτούν βράσιμο, όπως το γκασπάτσο.

 Ζεστές σούπες καταναλώνονται κυρίως το χειμώνα, καθώς αυξάνουν τη θερμοκρασία του σώματος, αλλά και στην παραδοσιακή ιατρική για την πρόληψη και θεραπεία ασθενειών, καθώς απορροφούνται εύκολα οι υδατοδιαλυτές βιταμίνες που περιέχουν, ενισχύοντας το ανοσοποιητικό σύστημα. Οι ελληνικές σούπες χαρακτηρίζονται από την απλότητα των υλικών και την προετοιμασία τους. Σε αντίθεση με αρκετές άλλες χώρες, αποφεύγεται το αλεύρι. Το άμυλο για το πήξιμο της σούπας προέρχεται συνήθως από ρύζι, ζυμαρικά ή όσπρια. Ορισμένες θρησκευτικές εορτές συνοδεύονται κατά παράδοση από την κατανάλωση σούπας: την ημέρα των Χριστουγέννων καταναλώνεται κοτόσουπα. την Καθαρά Δευτέρα σε πολλές περιοχές μοιράζεται φασολάδα. το Πάσχα, το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου τρώγεται παραδοσιακά μαγειρίτσα, από τα εντόσθια του οβελία.Άλλες γνωστές ελληνικές σούπες είναι η σούπα αυγολέμονο και τα γιουβαρλάκια, η σούπα από φακές, τραχανά ή μακαρόνια, η κακκαβιά, ο πατσάς και ο φιδές.
Αντρέ Γκορζ

Ο Αντρέ Γκορζ (Φεβρουάριος 1923 – 22 Σεπτεμβρίου, 2007), γεννημένος Γκέρχαρντ Χιρς (γερμ. Gerhart Hirsch) επίσης γνωστός με το δημοσιογραφικό του όνομα Μισέλ Βοσκέ (γαλ. Michel Bosquet) ήταν Αυστριακός και Γάλλος κοινωνικός φιλόσοφος. Ως δημοσιογράφος ήταν το 1964 συνιδρυτής της εβδομαδιαίας πολιτικής επιθεώρησης Le Nouvel Observateur με το ψευδώνυμο «Μισέλ Μποσκέ». Ήταν επίσης υποστηρικτής της υπαρξιστικής εκδοχής του μαρξισμού του Ζαν Πολ Σαρτρ μετά τον Πόλεμο. Τον Μάη του '68 διαχώρισε τη θέση του και στράφηκε στην πολιτική οικολογία, γενόμενος μία από τις ηγετικές φυσιογνωμίες της. Το κεντρικό θέμα της ενασχόλησής του ήταν η απελευθέρωση από την εργασία, η δίκαιη κατανομή της εργασίας, η εργασία ως κοινωνική αποξένωση, κ.λπ. Ήταν επίσης ένας από τους υποστηρικτές του εγγυημένου ελάχιστου εισοδήματος.Ο Γκορτζ αυτοκτόνησε με τη σύζυγό του στην οικία τους στη Βοσνόν (Vosnon) (Ομπέ) και βρέθηκε νεκρός στις 24 Σεπτεμβρίου 2007.

 La morale de l'histoire (Seuil, 1959) Stratégie ouvrière et néocapitalisme (Seuil, 1964) Socialism and Revolution (first published in France in 1967 as Le socialisme difficile) Réforme et révolution (Seuil, 1969) Critique du capitalisme quotidien (Galilée, 1973) Critique de la division du travail (Seuil, 1973. Collective work) Ecology As Politics (South End Press, 1979 - Galilée, 1975) Écologie et liberté (Galilée, 1977) Fondements pour une morale (Galilée, 1977) The Traitor (1980, first published in 1957 by Le Seuil) Farewell to the Working Class (1980 - Galilée and Le Seuil, 1983, Adieux au Prolétariat) Paths to Paradise (1985 - Galilée, 1983) Critique of Economic Reason (1989) Capitalism, Socialism, Ecology (1994 - Galilée, 1991) Misères du présent, richesse du possible (Galilée, 1997) Reclaiming Work: Beyond the Wage-Based Society (1999) L'immatériel - Connaissance, valeur et capital (Galilée, 2003, in French) Lettre à D. Histoire d'un amour (Galilée, 2006 - απόσπασμα on-line Αρχειοθετήθηκε 2007-12-14 στο Wayback Machine.) Le fil rouge de l'écologie. Entretiens inédits en français (Ed. de l'EHESS, 2015) Appendix to Critique of Economic Reason: Summary for Trade Union and Other Left Activists «Oser l'exode» de la société de travail dans Les périphériques vous parlent n° 10, printemps 1998, 43-49 André Gorz French philosopher who pioneered ideas of political ecology The Guardian 7 Nov 2007 Page dedicated to André Gorz στο Multitudes « L’immatériel » d’André Gorz, του Yann Moulier-Boutang, Multitudes, 2003 Extract of an article published in March 1974 in Les Temps Modernes Άρθρα στο Streifzüge
Ρουσέιφα

Η Ρουσέιφα (αραβικά: الرصيفة‎) είναι η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη της Ιορδανίας, με πληθυσμό 472.604 κατοίκους στην απογραφή του 2015. Επίσης είναι η δεύτερη μεγαλύτερη στο Κυβερνείο Ζάρκα.

 Η πόλη είναι κτισμένη στη λεκάνη του ποταμού Ζάρκα, σε μέσο υψόμετρο 700 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, στην εθνική οδό Αμμάν-Ζάρκα. Μαζί το Αμμάν, η Ζάρκα και η Ρουσέιφα συναποτελούν μία ενιαία μεγάλη μητροπολιτική περιοχή, τη δεύτερη μεγαλύτερη στο Λεβάντε μετά από εκείνη της Δαμασκού. Δημογραφικώς εμφάνισε μεγάλη αύξηση πληθυσμού από την απογραφή του 2004, κατά την οποία είχαν απογραφεί 268.237 κάτοικοι (αύξηση κατά 76,2%). Ο δήμος της Ρουσέιφα έχει έκταση μόλις 38 τετραγωνικά χιλιόμετρα και υποδιαιρείται στα εξής 5 διαμερίσματα: Η Ρουσέιφα είναι βιομηχανική πόλη για τα δεδομένα της Μέσης Ανατολής, γνωστή από το 1935 για την εξόρυξη φωσφάτων στην περιοχή της. Υπάρχει η εταιρεία «Ορυχεία Φωσφάτων Ιορδανίας», που ιδρύθηκε από τον ανακαλύψαντα τα σχετικά κοιτάσματα Αμίν Καμέλ Καουάρ, αλλά και αρκετές βαριές βιομηχανίες. Εικόνες Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Russeifa στο Wikimedia Commons
NGC 3021

Ο NGC 3021 είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Λέοντα Μικρό. Απέρχει περίπου 93 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη και απομακρύνεται με ηλιοκεντρική ακτινική ταχύτητα 1537±4 km/s. Ανακαλύφθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 1785 από τον αστρονόμο Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) και ταξινομείται ως SA(rs)bc σύμφωνα με το σύστημα μορφολογικής ταξινόμησης των γαλαξιών.

 Την 1η Νοεμβρίου 199 οι S. Pesci και P. Mazza ανέφεραν πως εντόπισαν υπερκαινοφανή στον NGC 3021, γεγονός που επιβεβαιώθηκε από τον G. M. Hurst. Ο υπερκαινοφανής αυτός ονομάστηκε SN 1995al και η θέση του ήταν 15,0″ δυτικά και 2,9″ νότια από το γαλαξιακό πυρήνα. Ήταν τύπου Ia και αποδείχθηκε παρόμοιος με τον SN 1981b μέγιστη φωτεινότητα. Στις 18 Φεβρουαρίου 2023 εντοπίσθηκε και άλλος υπερκαινοφανής, αυτή τη φορά τύπου ΙΙ, ο οποίος και ονομάστηκε SN 2023bvj. Δεδομένα για το NGC 3021 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 3021 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 3021 στο Wikimedia Commons
Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1935-36

Το Κύπελλο Κύπρου 1935-36 ήταν η 2η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου. Συμμετείχαν οι ομάδες της Α΄ κατηγορίας 1935-36. Νικήτρια ήταν η Ένωσις Νέων Τραστ για δεύτερη φορά στην ιστορία της.

 Στο κύπελλο Κύπρου 1935-36 συμμετείχαν οι 8 ομάδες του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 1935-36. Το κύπελλο διεξήχθη πριν από την έναρξη του πρωταθλήματος. Διεξήχθη σε 3 γύρους με το σύστημα νοκ-άουτ. Οι αγώνες ήταν μονοί και διεξάγονταν στην έδρα της ομάδας που είχε κληρωθεί ως γηπεδούχος. Σε περίπτωση ισοπαλίας διεξαγόταν επαναληπτικός στην έδρα της άλλης ομάδας. Στον τελικό προκρίθηκαν η Ένωσις Νέων Τραστ και η Τουρκική Λέσχη. Ο τελικός διεξήχθη στις 3 Νοεμβρίου 1935 στο Παλιό Γ.Σ.Π. (κοινή έδρα των δύο ομάδων) στη Λευκωσία. Νικήτρια ήταν η Ένωσις Νέων Τραστ με σκορ 4-1.Διαιτητής: Αρθούρος Σκιαδάς Τραστ: Θεόφιλος, Τάκης Κουλουμάς, Χαμπής Φιλίππου, Σοφοκλής Ορουντιώτης, Μάλλιος Γκάλιτς, Βότσης Χριστοδουλίδης, Τάκης Τσίγκης, Φένεκ Βενσάν, Αράμ Τσατιρτσιάν, Λουτέρ Σαλακιάν, Ακόπ Τσατιρτσιάν Τουρκική Λέσχη: Εμβέρ Χατζήπαπα, Γιουσούφ Καπτάν, Χουσεΐν Νταμτελέν, Ορχάν Γκετσινελίμ, Μεχμέτ Κερεμέζ, Χουσεΐν Καμτσί, Σαλήχ Χασιρσί, Μορεκέτ, Ταλάτ, Ντερβίς Λατίφ, Φαΐκ Μουφτιζατέ Σκόρερ: 19΄ 0-1 Ντερβίς Λατίφ, 25΄ 1-1 Αράμ Τσατιρτσιάν, 74΄ 2-1 Λουτέρ Σαλακιάν, 80΄ 3-1 Αράμ Τσατιρτσιάν, 84΄ 4-1 Τάκης Τσίγκης «1935/36 Cyprus Cup». RSSSF. 24 Αυγούστου 2017. Ανακτήθηκε στις 24 Αυγούστου 2017. «Ιστορίες... κυπέλλου». goal.philenews.com. 18 Μαΐου 2011. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2015. Γαβριηλίδης, Μιχάλης· Παπαμωυσέως, Στέλιος (2001). Ένας αιώνας Κυπριακό ποδόσφαιρο. Λευκωσία: Ο Συγγραφέας. σελ. 31. ISBN 9963-8720-1-8. Μελετίου, Γιώργος (2011). Κυπριακό ποδόσφαιρο 1900-1960. Λευκωσία: Power Publishing. σελίδες 70, 284. ISBN 978-9963-688-87-6. Κύπελλο Κύπρου (ποδόσφαιρο ανδρών) Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1935-36
Βίλλεμ φαν Χεχτ

Ο Βίλλεμ φαν Χεχτ (φλαμανδικά: Willem van Haecht (1593 – 12 Ιουλίου 1637) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος, ιδιαίτερα γνωστός για τους πίνακες που απεικονίζουν συλλογές και πινακοθήκες.

 Ο Βίλλεμ φαν Χεχτ γεννήθηκε στην Αμβέρσα το 1593. Ήταν γιος του τοπιογράφου Τομπίας Φερχέχτ, ο οποίος ήταν διακεκριμένος ζωγράφος και ήταν ο πρώτος δάσκαλος του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς. Ήταν, επίσης, και δάσκαλος του γιου του. κατά την περίοδο 1615 - 1619 εργάστηκε στο Παρίσι και στη συνέχεια μετέβη στην Ιταλία, όπου παρέμεινε επί επτά έτη. Επιστρέφοντας στην Αμβέρσα έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της πόλης το 1626 και από το 1628 ήταν ο έφορος της συλλογής τέχνης που κατείχε ο Κορνέλις φαν ντερ Χέιστ (Cornelis van der Geest), εύπορος έμπορος μπαχαρικών και προστάτης πολλών καλλιτεχνών στην Αμβέρσα. Η συλλογή του ντερ Χέιστ αναπαριστάται, με αλληγορικό τρόπο στον πίνακα Η πινακοθήκη του Κορνέλις φαν ντερ Χέιστ (1628, σήμερα στην Οικία - Μουσείο Ρούμπενς της Αμβέρσας). Στην αριστερή πλευρά του πίνακα υπάρχουν πολλά πορτρέτα συγχρόνων του, περιλαμβανομένων της Ινφάντας Ιζαμπέλλας Κλάρας Ευγενίας της Ισπανίας, του Αλβέρτου Ζ΄, Αρχιδούκα της Αυστρίας, του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, του πρίγκηπα Władysław IV Vasa της Πολωνίας (ο οποίος επισκέφθηκε την πινακοθήκη του ντερ Χέιστ το 1624 και απεικονίζεται φορώντας μαύρο καπέλο), ο οικοδεσπότης, ο οποίος επιδεικνύει κάποιον πίνακα, και πολλοί διάσημοι πίνακες, όπως ο Παράκελσος του Κουέντιν Μασσάις. Ένας ακόμη πίνακάς του, Ο Αλέξανδρος ο Μέγας επισκέπτεται το εργαστήριο του Απελλή (1630, σήμερα στο Mauritshuis της Χάγης) αποτελεί σημαντική τεκμηρίωση, καθώς πιστεύεται ότι πρόκειται για εξιδανικευμένη εικόνα πινάκων από τη συλλογή του Ρούμπενς. Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων Christine van Mulders. "Haecht, Willem van, II," Grove Art Online. Oxford University Press, [7 November 2007]. Vlieghe, Hans (1998). Flemish Art and Architecture, 1585-1700. Pelican history of art. New Haven: Yale University Press. ISBN 0-300-07038-1
45 (αριθμός)

Το 45 (σαράντα πέντε) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 44 και πριν από το 46. Είναι ένας περιττός αριθμός, αφού δε διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 45 συμβολίζεται ως XLV στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΜΕ´ ή με´ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 45 είναι σύνθετος αριθμός καθώς οι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1,3, 5, 15 και 45, δηλαδή έχει και άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος σύνθετος αριθμός είναι το 46. Το ανάπτυγμα πρώτων παραγόντων του 45 είναι 45 = 32·5. Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Ο ατομικός αριθμός 45 αντιστοιχεί στο ρόδιο.
Κριστόφορο Μπουοντελμόντι

Ο Κριστόφορο Μπουοντελμόντι (ιταλικά: Cristoforo Buondelmonti, 1386 - περ. 1430) υπήρξε Ιταλός καλόγερος και γεωγράφος, που κατασκεύασε χάρτες του Αιγαίου και της Κωνσταντινούπολης. Ήταν ο πρώτος χαρτογράφος αυτών των περιοχών.

 Ο Μπουοντελμόντι έγινε καλόγερος στη Φλωρεντία. Εκεί μαθήτευσε, ίσως στον Γκουαρίνο Βερονέζε, και γνωρίστηκε με τον χορηγό Νικκολό Νικκολί που ασχολούνταν με την κλασική φιλολογία και γεωγραφία. Από το 1414 ως το 1430 διέμεινε στη Ρόδο, Κρήτη, Κύπρο και Κωνσταντινούπολη. Έμαθε ελληνικά και συνέταξε διάφορες περιγραφές των Ενετικών αποικιών στο Αιγαίο, και τις αφιέρωσε στον Νικκολό Νικκολί και Τζιορντάνο Ορσίνι. Στην Κρήτη διέμεινε δύο φορές. Το 1419 ανέλαβε τη μετάφραση ενός χειρόγραφου που βρίσκονταν στην Άνδρο κάποιου Αιγυπτίου «Απόλλωνα Ώρου» που είχε μεταφραστεί στα ελληνικά από κάποιον Φίλιππο με τον τίτλο «Ιερογλυφικά». Το χειρόγραφο μεταφέρθηκε το 1422 στη Φλωρεντία και εκδόθηκε το 1505 στα ελληνικά και το 1515 στα ιταλικά. Εκτός από χάρτες έγραψε περιγραφές των τοπίων που περιηγήθηκε. Descriptio insulae Cretae (Περιγραφή της νήσου Κρήτης) Liber insularum Archipelagi (Βιβλίο περί των νήσων του Αρχιπελάγους) Karl Bayer: Cristoforo Buondelmonti. Liber insularum archipelagi: Transkription des Exemplars Universitäts- und Landesbibliothek Düsseldorf Ms. G 13, Übersetzung und Kommentar, Reichert 2007. Émile Legrand: Description des Îles de l'Archipel grec, Philo Press 1974. Irmgard Siebert, Max Plassmann (Hrsg.): Cristoforo Buondelmonti. Liber insularum archipelagi. Universitäts- und Landesbibliothek Düsseldorf Ms. G 13, Übersetzung und Kommentar, Wiesbaden 2005. Massimo Donattini: Spazio e modernità: libri, carte, isolari nell'età delle scoperte, Bologna: Clueb, 2000, S. 213ff. B. Gerola: Le vedute di Costantinopoli di Cristoforo Buondemonti, in: Studi bizantini e neoellenici 3 (1931) 247–279. B. Gerola: Le etimologie dei nomi di luogo in C. Buondelmonti, in: Atti del R. Istituto Veneto di Scienze, Lettere ed Arti XCII (1932-33) 1050. Francesca Luzzatti Laganà: La funzione politica della memoria di Bisanzio nella Descriptio Cretae (1417-22) di Cristoforo Buondelmonit, in: Bollettino dell'Istituto Storico Italiano per il Medio Evo e Archivio Muratoriano 94 (1988) 395-420. Dimitris Tsougarakis: Some Remarks on the "Kretica" of Cristoforo Buondelmonti, in: Ariadne 3 (1985) 88-108. R. Weiss: Un umanista antiquario: Cristoforo Buondelmonti in Lettere Italiane Bd. 16, 1964, 105–116. R. Weiss: Buondelmonti, Cristoforo in Dizionario biografico degli Italiani Bd. 15, Rom 1972, 198-200. (online bei treccani.it) ψηφιακή έκδοση Δημοσιεύσεις περί του Μπουοντελμόντι
Δεύτερο Αρχαίο Θέατρο Λάρισας

Το Δεύτερο Αρχαίο Θέατρο της Λάρισας (γνωστό και ως μικρό) είναι αρχαίο ελληνικό θέατρο στην πόλη της Λάρισας και θεωρείται ότι χτίστηκε το δεύτερο μισό του 1ου αιώνα π.Χ., στις νοτιοδυτικές πλαγιές του λόφου Πευκάκια.

 Η κατασκευή του συνδέεται πιθανώς με τη μετατροπή του αρχικού θεάτρου της πόλης, το οποίο μετατράπηκε σε αρένα για αγώνες μονομάχων και δημόσια θεάματα μετά τη κατάκτηση της Ελλάδας από τους Ρωμαίους. Ο αρχαιολόγος και ανασκαφέας του χώρου, Αθανάσιος Τζιαφαλιάς, πρότεινε συγκεκριμένα μια σύνδεση με το φεστιβάλ της Ελευθερίας, που περιλάμβανε αθλητικούς και ιππικούς αγώνες καθώς και θεατρικές, μουσικές και ποιητικές παραστάσεις. Υπάρχει μια επιγραφή αφιερωμένη στη Δήμητρα και την Κόρη και δείχνει ότι η τοποθεσία στέγαζε και ναό αφιερωμένο σε αυτούς.Το θέατρο έμεινε ερειπωμένο τον Μεσαίωνα, όταν στη θέση του ανεγέρθηκε βυζαντινή εκκλησία αφιερωμένη στην Αγία Σοφία ή στην Αγία Παρασκευή. Η εκκλησία με τη σειρά της αντικαταστάθηκε από το τζαμί του Χασάν Μπέη που ανεγέρθηκε στην τοποθεσία κατά την Οθωμανική περίοδο. Ο λόφος Πευκάκια ισοπεδώθηκε τη δεκαετία του 1950 για να παρέχει χώρο για την κατασκευή κατοικιών. Το θέατρο ανακαλύφθηκε ξανά το 1978, κατά την εκσκαφή για την ανέγερση ενός νέου συγκροτήματος πολυκατοικιών. Ο χώρος ανασκάφηκε το 1985-1986. Έκτοτε το θέατρο χρησιμοποιείται περιστασιακά για θεατρικές παραστάσεις. Από το θέατρο ολοκληρώθηκε μόνο η σκηνή και ο χώρος της ορχήστρας, ενώ το ημικυκλικό κοίλο και οι πλαϊνές είσοδοι έμειναν ημιτελείς, προφανώς λόγω αδυναμίας χρηματοδότησης της ολοκλήρωσής τους. Το κοίλον χωρίζεται από 14 σκαλοπάτια σε δεκατρείς βαθμίδες, το καθένα με δύο σειρές χαμηλών καθισμάτων από γκρι-λευκό μάρμαρο (εδώλια). Τα υπόλοιπα δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ και μάλλον χρησιμοποιήθηκαν ξύλινα καθίσματα (ίκρια). Η ορχήστρα έχει διάμετρο 29,7 μέτρα και αποτελείται από δύο στρώματα σταμπωτού χώματος αναμεμειγμένα με χαλίκι. Ο μικρός τετράγωνος βωμός (θυμέλι) βρίσκεται στα δεξιά του. Είναι από λευκό μάρμαρο, διακοσμημένο με λεσβιακού τύπου κυμάτια και στεκόταν σε βαθμιδωτό βάθρο τριών σκαλοπατιών, από τα οποία σώζονται τα δύο κάτω. Το μάρμαρο που χρησιμοποιήθηκε στο θέατρο δεν εξορύχθηκε εκείνη την περίοδο κατασκευής, αλλά επαναχρησιμοποιήθηκε από παλαιότερο κτίριο, πιθανότατα κυκλικού σχήματος. Μερικοί από τους ογκόλιθους διαθέτουν επιγραφές που χρονολογούνται στα τέλη του 3ου αιώνα π.Χ. Πρώτο Αρχαίο Θέατρο Λάρισας Κατάλογος αρχαίων ελληνικών θεάτρων
Για μια χούφτα Τουρίστριες

Το Για μια χούφτα τουρίστριες είναι ελληνική κωμική ταινία του 1971 σε σκηνοθεσία Ερρίκου Θαλασσινού και σενάριο Πάνου Κοντέλλη. Πρωταγωνιστούν οι: Αλέκος Αλεξανδράκης, Καίτη Παπανίκα και Κατερίνα Γιουλάκη.

 Η Ελέν Φουρό, κόρη ενός πλούσιου επιχειρηματία από τη Γαλλία που δραστηριοποιείται στη βιομηχανία του κάμπινγκ, πηγαίνει σε ένα ελληνικό νησί αναζητώντας κατάλληλη περιοχή για εγκατάσταση κατασκηνώσεων. Αυτή η επίσκεψη δημιουργεί έντονη διαμάχη ανάμεσα σε δύο παραθαλάσσια χωριουδάκια, το καθένα από τα οποία διεκδικεί για λογαριασμό του αυτή την τουριστική αξιοποίηση και εκμετάλλευση. Στη σύγκρουση πρωτοστατούν οι πρόεδροι των κοινοτήτων – ο Μενέλαος από το Μαριδοχώρι και η Τίνα από το Κεφαλοχώρι – ενώ στη διαμάχη εμπλέκεται άθελά του κι ο αφελής Χαρίτος, του οποίου η θέση είναι εξαιρετικά δυσχερής, διότι είναι μεν κάτοικος Κεφαλοχωρίου, αλλά υπάλληλος στην κοινότητα Μαριδοχωρίου, όπου και εργάζεται ως υπάλληλος στο φαρμακεί του Μενέλαου, του προέδρου της κοινότητας. Παράλληλα, ο Χαρίτος, που διατηρεί ερωτικό δεσμό με την Κατίνα, είναι ερωτευμένος με την Έλεν, την οποία πολιορκεί. Ο πατέρας του Χαρίτου λίγο μετά τον πόλεμο, είχε πατώντας μια νάρκη. Η μοίρα επιφυλάσσει στον Χαρίτο να πατήσει και ο ίδιος νάρκη σε ένα παλιό ναρκοπέδιο δίπλα στην παραλία, όπου έχει πάει για να παρακολουθήσει την Ελέν και τις Γαλλίδες φίλες της που κάνουν μπάνιο. Αλέκος Αλεξανδράκης ως Μενέλαος Καίτη Παπανίκα ως Ελέν Φουρό Κατερίνα Γιουλάκη ως δήμαρχος Σωτήρης Μουστάκας ως ενωμοτάρχης Στέφανος Στρατηγός ως Πίτερ Θόδωρος Κατσαδράμης ως Χαρίτος Ελένη Ανουσάκη ως Κατίνα Αθηνά Μερτύρη ως Ξανθίππη Έλενα Τσαλδάρη ως Λαμπρινή Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 14 Ιουλίου 1971 κόβοντας 134.588 εισιτήρια και κατατάχθηκε στην 34η θέση ανάμεσα σε 90 ταινίες της ίδιας σεζόν. Η ταινία έχει γυριστεί στη Μήθυμνα Λέσβου της Λέσβου.Υπάρχουν πλήθος σκηνές, πανοραμικές, του λιμανιού, του κάστρου, των στενών της πόλης, του ξενοδοχείου «Δελφίνια» κ.α. Επίσης γυρίστηκε στην Πέτρα και στην Αγία Παρασκευή Λέσβου καθώς και στο γραφικό λιμανάκι της σκάλας Πολιχνίτου. Για μια χούφτα Τουρίστριες στην IMDb Για μια χούφτα τουρίστριες στο cine.gr (Ελληνικά)
Μπορίς Γκριζλόφ

Ο Μπορίς Γκριζλόφ (ρωσικά Борис Грызлов) είναι Ρώσος πολιτικός και νυν Πρόεδρος της Κρατικής Δούμας, της κάτω βουλής του ρωσικού κοινοβουλίου. Είναι ένας από τους ηγέτες του πολιτικού κόμματος Ενωμένη Ρωσία και σύμμαχος του νυν πρωθυπουργού της Ρωσίας, Βλαντίμιρ Πούτιν.

 Ο Μπορίς Γκριζλόφ γεννήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου του 1950, στο Βλαδιβοστόκ, αλλά μεγάλωσε στον Λένινγκραντ. Αποφοίτησε από το Ηλεκτρικό Ίδρυμα Επικοινωνιών του Λένινγκραντ και το 1973 εργάστηκε ως μηχανικός ραδιοφώνου. Από το 1977 μέχρι το 1996 από απλός μηχανικός έγινε Διευθυντής Τμήματος στο εργοστάσιο Элeктрoнприбoр (Ελεκτρονπριμπόρ). Πριν το 1999, δεν ήταν δημόσιο πρόσωπο. Τον Οκτώβριο του 1999, έγινε επικεφαλής του υποκαταστήματος του κόμματος Ενωτικό Κόμμα της Ρωσίας στην Αγία Πετρούπολη και τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου, έγινε βουλευτής στην Κρατική Δούμα ως βουλευτής του κόμματος "Ενωτικό Κόμμα της Ρωσίας". Τον Ιανουάριο του 2000 εξελέγη πρόεδρος της παράταξης του "Ενωτικού Κόμματος της Ρωσίας" στην Κρατική Δούμα. Τον Μάρτιο του 2001, διορίστηκε ως επικεφαλής της Αστυνομίας μετά έγινε Υπουργός Εσωτερικών. Σε αυτή την θέση ο Μπορίς Γκριζλόφ διακήρυξε ότι η καταπολέμηση της τρομοκρατίας και της διαφθοράς ήταν οι προτεραιότητες του. Είναι υπευθύνως για την περιβόητη έρευνα σχετικά με τους διεφθαρμένους αστυνομικούς. Οι πολιτικοί κριτικοί τον κατηγόρησαν ότι χρησιμοποίησε την έρευνα αυτή για να αποκτήσει μεγαλύτερη δημοτικότητα πριν από τις βουλευτικές εκλογές του 2003. Ο Μπορίς Γκριζλόφ είναι θερμός υποστηρικτής της πολιτικής του Κρεμλίνου στην Τσετσενία και έγινε σύμμαχος του Προέδρου της Ρωσίας. Τον Αύγουστο του 2001, ο Μπορίς Γκριζλόφ ισχυρίστηκε ότι πάνω από 100 βιομηχανικές επιχειρήσεις στην Αγία Πετρούπολη, συμπεριλαμβανομένης και της Εταιρίας Καυσίμων Πετρούπολης, τον κυριότερο φορέα λιανικής πώλησης στην Αγία Πετρούπολη, καθώς και τους 4 κυριότερους θαλάσσιους λιμένες στην βορειοδυτική Ρωσία, στην Αγία Πετρούπολη, στο Καλίνινγκραντ, στο Αρχάγγελσκ και στο Μούρμανσκ ότι ελέγχονται από την τρομοκρατική συμμορία Ταμπόβ. Το Μάιο του 2004, έστειλε μια ειδική ομάδα για να ερευνήσει τις καταγγελίες διαφθοράς στην αγορά βενζίνης στην Αγία Πετρούπολη. Ωστόσο η έρευνα δεν είχε σοβαρές επιπτώσεις. Μέσα σε ένα χρόνο επέστρεψε στην κομματική πολιτική και τον Νοέμβριο του 2002 έγινε επικεφαλής του κόμματος "Ενωμένη Ρωσία". Τον Δεκέμβριο του 2003, ο Μπορίς Γκριζλόφ εξελέγη ως Ομιλητής της Ρωσικής Δούμας. Ως επικεφαλής της "Ενωμένης Ρωσίας" έχει συχνά κατηγορηθεί για αντίθετη πολιτική της γραφειοκρατίας και της αναποτελεσματικής κυβέρνησης και για σιωπηρή υποστήριξη του νυν πρωθυπουργού της Ρωσίας, Βλαντίμιρ Πούτιν. Το 2007, το κόμμα προχώρησε σε κάποιες παραχωρήσεις σε λαϊκά αιτήματα. Το 2007, είχε χαρακτηρίσει το κόμμα Ενωμένη Ρωσία ως συντηρητικό. Ενωμένη Ρωσία
Πιέτρο Μπέμπο

Ο Πιέτρο Μπέμπο (Pietro Bembo, 20 Μαΐου 1470 - 18 Ιανουαρίου 1547) ήταν Ιταλός λόγιος, ποιητής, θεωρητικός της λογοτεχνίας, μέλος των Ιωαννιτών Ιπποτών και καρδινάλιος. Ήταν μία σημαντική μορφή στην ανάπτυξη της ιταλικής γλώσσας, ειδικά της Τοσκάνης, ως λογοτεχνικό μέσο, κωδικοποιώντας τη γλώσσα για την τυπική σύγχρονη χρήση.

 Καταγόμενος από αριστοκρατική ενετική οικογένεια, έζησε την παιδική του ηλικία στην Φλωρεντία, όπου ο πατέρας του διετέλεσε πρεσβευτής της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας, και όπου ο Μπέμπο έμαθε κι αγάπησε την τοσκανική διάλεκτο. Σπούδασε Ελληνικά στη Σικελία δίπλα στον Κωνσταντίνο Λάσκαρι και φιλοσοφία στην Πάντοβα. Από το 1498 ως το 1506 έζησε στη Φερράρα, στην αυλή δούκα Αλφόνσο ντ' Έστε. Εκεί γοητεύτηκε από την σύζυγο του Αλφόνσο, την Λουκρητία Βοργία, και της έγραφε επιστολές και ποιήματα στα λατινικά και τους Asolani, φιλοσοφικούς διαλόγους για τον πλατωνικό έρωτα στα ιταλικά. Πλατωνικά ήταν όλα, πρέπει να υποθέσουμε, γιατί ο Αλφόνσο ήταν φοβερός πολεμιστής. Το 1506 πήγε στο Ουρμπίνο, στην αυλή του δούκα Γκουιντομπάλντο ντα Μοντεφέλτρο. Εκεί διακρίθηκε για την μόρφωση και το πνεύμα του, τόσο που ο Καστιλιόνε του έδωσε πρωταγωνιστικό ρόλο στις συζητήσεις που περιγράφει (ή συνθέτει) στον Αυλικό του (Il Cortegiano). Το 1513 ο Μπέμπο, συνδεόμενος με τους Μεδίκους, πήγε στη Ρώμη και έγινε γραμματέας του Λέοντα Ι΄. Υπήρξε το είδωλο της καλής κοινωνίας, προστάτης του Ραφαήλ, ευνοούμενος όλων, αν και είχε κατώτερο μόνο εκκλησιαστικό βαθμό. Έγραφε ποιήματα σε Κικερώνεια Λατινικά αλλά στο δοκίμιό του Prose della volgar lingua συνηγόρησε υπέρ της χρήσης της Ιταλικής στην λογοτεχνία, ορίζοντας τον Πετράρχη ως υπόδειγμα. Το 1520, σε ηλικία πενήντα ετών, αποσύρθηκε σε μιαν αγροικία κοντά στην Πάντοβα και συνέζησε με μια γυναίκα από την οποία απέκτησε τρία παιδιά. Συνέλεγε έργα τέχνης, δεχόταν πολυάριθμους λογίους και φιλότεχνους και έγινε ο νομοθέτης του ύφους της Ιταλίας. Το 1539 έγινε καρδινάλιος. Gli Asolani, 1505 Prose della volgar lingua, 1525 (Περί της λαϊκής γλώσσας) Carmina, 1533 (ποίηση) Rerum veneticarum libri XII, 1551 (ιστορία της Βενετίας από το 1487 μέχρι το 1513)
We Have Arrived

Το We Have Arrived είναι το πρώτο άλμπουμ του αμερικανικού thrash metal συγκροτήματος Dark Angel, το οποίο κυκλοφόρησε σε μορφή βινυλίου το Νοέμβριο του 1984 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Azra Records" και επανεκδόθηκε σε μορφή CD τον Ιούνιο του 2008 από τη "Axe Killer". Το συγκεκριμένο άλμπουμ αποτέλεσε έναν από τους πρώτους δίσκους του μουσικού ιδιώματος Thrash Metal, θεωρούμενο ως ένα ακατέργαστο διαμάντι από τους κριτικούς, αφού η παραγωγή του είναι μέτρια και οι Dark Angel δεν είχαν ακόμη πάρει την τελική τους μορφή, η οποία περιελάμβανε τον Τζην Χόγκλαν στα τύμπανα. Το τραγούδι "Merciless Death" διασκευάστηκε από τους ίδιους στον επόμενο δίσκο τους, "Darkness Descends".

 1. We Have Arrived (Doty, Durkin, Meyer, Yahn, Schwarz) - 4:07 2. Merciless Death (Doty, Durkin, Meyer, Yahn, Schwarz) - 4:28 3. Falling from the Sky (Doty, Durkin, Meyer, Yahn, Schwarz) - 4:23 4. Welcome to the Slaughter House (Doty, Durkin, Meyer, Yahn, Schwarz) - 5:23 5. No Tomorrow (Doty, Durkin, Meyer, Yahn, Schwarz) - 6:31 6. Hell's On It's Knees (Doty, Durkin, Meyer, Yahn, Schwarz) - 4:14 7. Vendetta (Doty, Durkin, Meyer, Yahn, Schwarz) - 4:14 Το "We Have Arrived" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Ντον Ντότι - φωνητικά Έρικ Μέγιερ - κιθάρα Τζιμ Ντάρκιν - κιθάρα Ρομπ Γιαν - μπάσο Τζακ Σβαρτζ - τύμπανα We Have Arrived - Dark Angel | Songs, Reviews, Credits | AllMusic We Have Arrived - Dark Angel | Release Info | AllMusic Dark Angel - We Have Arrived - Encyclopaedia Metallum - The Metal Archives
Επιτροπή για τις Πέντε Βόρειες Κορεατικές Επαρχίες

Η Επιτροπή για τις Πέντε Βόρειες Κορεατικές Επαρχίες (κορεατικά, χάνγκουλ: 이북5도위원회, χάντσα: 以北五道委員會, κυριολεκτικά "Επιτροπή των Πέντε Επαρχιών του Βορρά") είναι κυβερνητικός οργανισμός της Νοτίου Κορέας υπό την αιγίδα του Υπουργείου Ασφάλειας και Δημόσιας Διοίκησης.

 Η επιτροπή, που ιδρύθηκε το 1949, είναι επίσημα υπεύθυνη για τη διοίκηση των πέντε Κορεατικών επαρχιών που βρίσκονται εξ ολοκλήρου βόρεια της Στρατιωτικής Γραμμής Οριοθέτησης, καθώς η κυβέρνηση της Νότιας Κορέας ισχυρίζεται επισήμως ότι είναι η μοναδική νόμιμη κυβέρνηση ολόκληρης της Κορέας. Ο Πρόεδρος της Νότιας Κορέας διορίζει διοικητές για καθεμία από τις πέντε επαρχίες. Ωστόσο, ο ρόλος τους είναι σε μεγάλο βαθμό συμβολικός, καθώς το έδαφος βρίσκεται υπό την αποτελεσματική δικαιοδοσία της Βόρειας Κορέας. Η βασική πρακτική λειτουργία της επιτροπής είναι να παράσχει υποστήριξη στους Βορειοκορεάτες λιποτάκτες που ζουν στη Νότια Κορέα, συμπεριλαμβανομένης της βοήθειας για την επανεγκατάσταση των Βορειοκορεατών και την οργάνωση κοινωνικών εκδηλώσεων για τους Βορειοκορεάτες.Παρά το όνομά της, η επιτροπή δεν παίζει κανένα ρόλο στις σχέσεις Βόρειας-Νότιας Κορέας. Οι υποθέσεις της Βόρειας Κορέας αντιμετωπίζονται από το Υπουργείο Ενοποίησης. Σε περίπτωση κατάρρευσης της Βόρειας Κορέας, ενδεχόμενα πλάνα θα καλέσουν την δημιουργία νέου κυβερνητικού σώματος για την διοίκηση του Βορρά υπό την ηγεσία του Υπουργού Ενοποίησης. Σε αυτή τη περίπτωση, οι πέντε κυβερνήτες θα πρέπει να παραιτηθούν και η επιτροπή θα καταργηθεί. Δύο επαρχίες της Νότιας Κορέας, η Γκιόνγκι και Γκάνγκουον, έχουν επίσημα τμήματα της επικράτειάς τους στη Βόρεια Κορέα. Η κυβέρνηση της Νότιας Κορέας θεωρεί τους διοικητές αυτών των δύο επαρχιών ως επικεφαλής ολόκληρης της επαρχίας τους, συμπεριλαμβανομένων των τμημάτων του Βορρά. Επαρχία Γκιόνγκι - διεκδικούνται οι κομητείες Γκέσονγκ, Γκέπουνγκ και Τζάνγκνταν. Επαρχία Γκάνγκουον - από την επαρχία Κάνγκουον - διεκδικούνται οι Κομητείες Γκίμχουα, Ίτσον, Τόνγκτσον, Πιονγκάνγκ και Χόγιανγκ. Κορεατική επανένωση Επιτροπή για την Ειρηνική Επανένωση της Πατρίδας Official website of The Committee for the Five Northern Korean Provinces Αρχειοθετήθηκε 2016-08-08 στο Wayback Machine. (Αγγλικά)
Ουισκόνσιν

Το Ουισκόνσιν (ή Γουισκόνσιν, Αγγλικά: State of Wisconsin), είναι μία από τις 50 πολιτείες των ΗΠΑ που βρίσκεται στο βόρειο και κεντρικό τμήμα της χώρας. Έχει έκταση 169.635 τ.χλμ. και πληθυσμό 5.935.064 (εκτίμηση 2022). Πρωτεύουσα της πολιτείας, είναι το Μάντισον και μεγαλύτερη του πόλη είναι το Μιλγουόκι. Συνορεύει με δύο από τις πέντε Μεγάλες Λίμνες (Σουπίριορ) και (Μίσιγκαν) και με τέσσερις πολιτείες των ΗΠΑ (Ιλινόι, Άιοβα, Μίσιγκαν και Μινεσότα).

 Το 1624, ο Γάλλος Ζαν Νικολέ έγινε ο πρώτος Ευρωπαίος που εξερεύνησε την περιοχή που σήμερα καταλαμβάνει το Ουισκόνσιν. Ίδρυσε την αποικία Γκριν Μπέι. Κατά την διάρκεια των επόμενων 150 ετών, η περιοχή εποικίστηκε κυρίως από Γάλλους εμπόρους γουναρικών. Η Γαλλία μεταβίβασε το έδαφος στην Βρετανία το 1763. Οι Ηνωμένες Πολιτείες απέκτησαν το έδαφος του Ουισκόνσιν μετά την Επανάσταση του 1783, αλλά παρέμεινε κάτω από ντε φάκτο βρετανικό έλεγχο έως τον Πόλεμο του 1812. Ο δέκατος ένατος αιώνας γνώρισε εποικισμό από «Γιάνκηδες» (καταγόμενοι από τη Νέα Αγγλία και τη βόρεια Νέα Υόρκη), καθώς και από Γερμανούς, Σκανδιναβούς και Ελβετούς εποίκους. Το Ουισκόνσιν, όμορο με τις πολιτείες της Αϊόβα, της Μινεσότα, του Μίσιγκαν και του Ιλινόις, όπως επίσης και με τις Λίμνες Μίσιγκαν και Σουπίριορ, αποτελεί τμήμα του εδάφους των ΗΠΑ από το τέλος της Αμερικανικής Επανάστασης· το Έδαφος του Ουισκόνσιν (που περιελάμβανε μέρη άλλων τωρινών πολιτειών) δημιουργήθηκε στις 3 Ιουλίου 1836. Το Ουισκόσιν επικύρωσε το Σύνταγμα του στις 13 Μαρτίου 1848, και εισήλθε στην Ένωση στις 29 Μαΐου 1848, ως η 30ή πολιτεία. Μια εδαφική διαμάχη με το Μίσιγκαν, ρυθμίστηκε σε δύο υποθέσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ, το 1934 και το 1935. Το Ουισκόνσιν, ανήκει στις λεγόμενες αμφιταλαντευόμενες πολιτείες (swing states) των ΗΠΑ, που εκλέγουν αμφότερους Δημοκρατικούς και Ρεπουμπλικανούς πολιτικούς. Ουισκόνσιν στο Curlie
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 2013

Το 78ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 2013 διεξήχθη στις 20–21 Ιουλίου 2013 στο Ολυμπιακό Στάδιο, στην Αθήνα. Στη συνολική βαθμολογία των συλλόγων συμπεριελήφθησαν και οι βαθμοί από τα Πανελλήνια πρωταθλήματα 20 χιλιομέτρων βάδην και 10.000 μέτρων που είχαν διεξαχθεί στα Μέγαρα σε διαφορετικές ημερομηνίες, καθώς και του μαραθωνίου που είχε διεξαχθεί στις 11 Νομεβρίου 2012 στην κλασική διαδρομή. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ΑΕΚ για τρίτη συνεχόμενη χρονιά.

 Σχετικά καλές επιδόσεις σημειώθηκαν στο πανελλήνιο πρωτάθλημα 2013. Σε δέκα αγωνίσματα οι επιδόσεις των νικητριών ήταν καλύτερες από εκείνες του πρωταθλήματος 2012. Σημειώθηκε ένα πανελλήνιο ρεκόρ νέων γυναικών, από την Αν. Καρακατσάνη στα 5χλμ με 16.14.23. Δύο αθλήτριες κατάφεραν να πετύχουν δύο νίκες. Ήταν η Γρηγορία Κεραμιδά, νικήτρια στα 100 και 200μ. και η Χριστίνα Χαντζή στα 400μ εμπ και 4Χ400μ. Επίσης, εννιά αθλήτριες και μια ομάδα αναδείχθηκαν πρωταθλήτριες Ελλάδας για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά. Ήταν οι: Α. Δερβένη (400μ), Ελ. Θεοδωρακοπούλου (1500μ), Ουρ. Ρεμπούλη (10χλμ), Ολ. Πετσούδη (100μ εμπ), Χρ. Χαντζή (400μ εμπ), Αθ. Πέρρα (τριπλούν), Ν. Κυριακοπούλου (κοντώ), Χρ. Αναγνωστοπούλου (δίσκος), Σ. Λίκα (ακόντιο) και ο Τρίτων Θεσ. (4Χ100μ). Επίσημος ιστότοπος του ΣΕΓΑΣ stivoz.gr: Αποτελέσματα Πανελληνίου Πρωταθλήματος Στίβου 2013 Αρχειοθετήθηκε 2-11-2022 στο Wayback Machine. Νέα του Στίβου Γιάννης Μαμουζέλος, "Η άλλη όψη του Πανελληνίου πρωταθλήματος 2013". Ημιμαραθώνιος Αθήνας.