IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Βεατρίκη της Σαβοΐας (1250-1292)

Η Βεατρίκη η νεότερη, ιταλ. Beatrice di Savoya (1250 – 1292) από τον Οίκο της Σαβοΐας, ήταν κόρη του Aμεδαίου Δ΄ κόμη της Σαβοΐας και της δεύτερης συζύγου του Καικιλίας των Μπω. Από τον δεύτερο γάμο της έγινε γνωστή ως κυρία της Βιγιένα.

 Η Bεατρίκη ήταν αμφιθαλής αδελφή του Βονιφάτιου κόμη της Σαβοΐας, της Ελεονώρας και της Κωνσταντίας. Είχε δύο μεγαλύτερες ετεροθαλείς αδελφές από τον πρώτο γάμο του πατέρα της, τη Βεατρίκη την πρεσβύτερη και τη Mαργαρίτα. Μετά το τέλος τού πατέρα της το 1253, η Bεατρίκη έλαβε ένα χρηματικό ποσό ως κληρονομιά. Μετά το τέλος του 10ετούς αδελφού της Βονιφάτιου, τον διαδέχτηκε ο θείος τους Πέτρος Β΄ ως κόμης του Σαβοΐας. Μετά το τέλος του Πέτρου Β΄, η Bεατρίκη αναγκάστηκε να παραιτηθεί από τη διεκδίκησή της για τη Σαβοΐα, με τη συγκατάθεση της μητέρας της, υπέρ της διαδοχής τού άλλου θείου της Φιλίππου Α΄ ως κόμη της Σαβοΐας. Σε άρθρο (με ημερομηνία 21 Οκτωβρίου 1268) αναφέρεται ως Contesson , πιθανώς να ξεχωρίζει από τη μεγαλύτερη ομώνυμη αδελφή της. Ένα καταστατικό με ημερομηνία 11 Αυγούστου 1266 του πάπα Κλήμη Δ΄ αναφέρει ότι ο Φίλιππος δώρισε περιουσία στην ανιψιά του «Β»· πιθανότατα αναφέρεται στη Βεατρίκη. Η Βεατρίκη πρώτα μνηστεύθηκε με τον Ιάκωβο (Β΄), δεύτερο γιο του Ιακώβου Α΄ της Αραγωνίας, ωστόσο το συμβόλαιο έληξε στις 11 Αυγούστου 1266. Δέκα χρόνια μετά τη διάλυση του αρραβώνα, ο Ιάκωβος έγινε βασιλιάς της Μαγιόρκα. Η Βεατρίκη παντρεύτηκε για πρώτη φορά στις 21 Οκτωβρίου 1268 με τον Πέτρο κύριο του Σατελμπελέν, γιο του Ιωάννη κόμη του Σαλόν. Ο Πέτρος παραχώρησε περιουσία στη σύζυγό του το 1269. Το ζευγάρι ήταν παντρεμένο για περισσότερο από έξι χρόνια· όταν ο Πέτρος απεβίωσε δεν είχαν παιδιά. Ένας δεύτερος γάμος πραγματοποιήθηκε το 1274 με τον Μανουέλ κύριο της Βιγιένα. Αυτός ήταν ένας δεύτερος γάμος και για τα δύο μέρη, καθώς η πρώτη σύζυγος του Μανουέλ, η Κωνσταντία (αδελφή του Ιακώβου Β΄, κάποτε αρραβωνιαστικού της Βεατρίκης) είχε αποβιώσει αφήνοντάς τον με δύο παιδιά. Ο Μανουέλ και ο Bεατρίκη είχαν έναν γιο, τον Χουάν Μανουέλ, που γεννήθηκε στην Ελσκαλόνα του Τολέδο στις 5 Μαΐου 1282. Ο σύζυγός της Μανουέλ απεβίωσε έναν χρόνο μετά τη γέννηση τού γιου τους, οπότε τον διαδέχθηκε ο γιος τους, καθώς ο άλλος γιος τού Μανουέλ από τον Κωνσταντία είχε αποβιώσει νεαρός. Η Bεατρίκη φρόντιζε τον γιο της μέχρι το τέλος της, εννέα χρόνια αργότερα· μετά ο Χουάν Μανουέλ έμεινε στη φροντίδα του θείου του Σάντσο Δ΄ της Καστίλης. Παντρεύτηκε πρώτα το 1268 τον Πέτρο των Ιβρέα, κύριο του Σατελμπελέν, γιο του Ιωάννη κόμη του Σαλόν. Δεν απέκτησαν απογόνους. Η Βεατρίκη έκανε το 1274 δεύτερο γάμο με τον Εμμανουήλ του Καστιλιανού Οίκου της Ιβρέα κύριο της Βιγιένα και είχε τέκνο: Ιωάννης-Εμμανουήλ 1282-1348, πρίγκιπας της Βιγιένα. Kinkade, Richard P. (2004). «Beatrice Contesson of Savoy (c. 1250-1290): The Mother of Juan Manuel». La Corónica 32 (3): 163–225. doi:10.1353/cor.2004.0017.
Νικόλαος Βιτάλης

Ο Νικόλαος Βιτάλης (Χίος, 1893 – Αθήνα, Μάρτιος 1967) ήταν Έλληνας έμπορος και πολιτικός, ο πρώτος δήμαρχος του Χολαργού. Υπηρέτησε ως ανώτατος άρχων την πόλη επί 24 συνολικά έτη.

 Γεννήθηκε στη Χίο, γιος του Αντωνίου Βιτάλη και της Λουΐζας. Ασχολήθηκε με εμπορικές δραστηριότητες. Ήταν ένας από τους πρώτους οικιστές του Χολαργού, όπου και δραστηριοποιήθηκε σαν εμπορικός αντιπρόσωπος. Το 1934 επικράτησε στις κοινοτικές εκλογές και διατηρήθηκε στη θέση του μετά το πραξικόπημα της 4ης Αυγούστου του 1936, με τη θητεία του να διαρκεί έως το 1943. Υπηρέτησε ξανά ως κοινοτάρχης για δύο βραχύβια διαστήματα το 1946 και το 1950. Επανεκλέχθηκε για δύο ακόμη θητείες (1951-1954 και 1959-1963), ενώ το 1963 ήταν ξανά πρώτος εκλεγμένος δήμαρχος (πλέον) της πόλης. Απεβίωσε ξαφνικά από καρδιακή ανακοπή το Μάρτιο του 1967, σε ηλικία 74 ετών. Ανέλαβε το Χολαργό όταν η περιοχή ήταν ακόμη αδιαμόρφωτη, μετά την πρωτοβουλία του Παναγιώτη Βουτσινά (1926) για την ίδρυσή της. Εργάσθηκε υπό αντίξοες συνθήκες για να δημιουργήσει τις κατάλληλες υποδομές, που θα μετέτρεπαν τον αρχικό αραιοκατοικημένο οικισμό σε μία αστική, οργανωμένη δομή. Δρόμος στην πόλη, αλλά και πλατεία, φέρουν τιμητικά το όνομά του. «Οδωνυμικά του Χολαργού», έκδοση πρ. Δήμου Χολαργού, 2004.
Κιλίτζ Αλή Πασάς

Ο Κιλίτς Αλή Πασάς (τουρκικά: Kılıç Ali Paşa, 1519 - 21 Ιουνίου 1587) ήταν Οθωμανός ναύαρχος, ισάξιος του Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα, του Πιαλή, του Τζεζαερλή κ.ά. πειρατών.

 Γεννήθηκε στην Λε Καστέλα της Καλαβρίας και ονομάστηκε Giovanni Dionigi Galeni. Ήταν γιος του ναυτικού Birno Galeni και της Pippa de Cicco. Το 1536, σε ηλικία 17 ετών ο νεαρός Giovanni αποφασίζει να μπει σε ιερατική σχολή για να γίνει καθολικός ιερέας. Όμως αιχμαλωτίζεται από τους πειρατές υπό τον Ali Ahmed Reis. Κατ' άλλους πάλι ήταν Γάλλος εξωμότης, σύμφωνα με ορισμένες τουρκικές πηγές ήταν Τούρκος εκ γενετής αλλά Μικρασιάτης με καταγωγή από την Ήπειρο που μετά το θάνατο του Σκεντέρμπεη οι γονείς του είχαν καταφύγει στη Σικελία, όπου είχε εξισλαμιστεί και είχε τραπεί προς την πειρατεία με το προσωνύμιο "Οκιόλι", ίσως για την οξυδέρκειά του. To 1548 τίθεται υπό τις διαταγές του Dragut Reis (Turgut) και παίζει σημαντικό ρόλο στην κατάληψη του οχυρού της Αλ Μαντίγια (Mahdiye). Το 1560 λαμβάνει μέρος ως αρχηγός του Στόλου στις επιχειρήσεις κατά του οχυρού της Djerba. Για τις επιτυχίες του κατά τις επιχειρήσεις αυτές ονομάστηκε Κυβερνήτης (Μutassarif) της Σμύρνης. Το 1565 λαμβάνει μέρος στις επιχειρήσεις κατά της Μάλτας. Το 1569 αποκρούει και εκδιώκει τους Ισπανούς από το Αλγέρι καταλαμβάνοντας την Γολέττα (Goletta) και με τον θάνατο του Drugut λαμβάνει από τον Σουλτάνο τον τίτλο του Μπεηλέρμπεη του Αλγερίου. Το 1570 λαμβάνει μέρος στις επιχειρήσεις κατά της Κύπρου επιτιθέμενος και νικών τον στόλο της Μάλτας. Αμέσως μετά αναχωρεί για να ενωθεί με τον Οθωμανικό στόλο που ναυλοχεί στον Κόλπο της Ναυπάκτου. Πριν την διεξαγωγή της ναυμαχίας ο Ουλούτζ Αλή Πασάς, κατά την συγκέντρωση των ναυάρχων και στρατηγών, υπενθύμισε την ανάγκη του Οθωμανικού στόλου για επισκευές. Οι συμβουλές του όμως δεν εισακούστηκαν. Στη Ναυμαχία της Ναυπάκτου ο Ουλούτζ Αλή τίθεται επικεφαλής της αριστερής πτέρυγας του οθωμανικού στόλου και χάρη στη δεξιοτεχνία των χειρισμών του κατάφερε να διαφύγει της καταστροφής και να τεθεί επικεφαλής 40 πλοίων (γαλερών) που μόλις κατάφεραν να γλυτώσουν και να επιστρέψει στη Κωνσταντινούπολη όπου έγινε δεκτός με τιμές. Τότε ο Σουλτάνος Σελίμ ο Β' τον μετονόμασε από Ουλούτζ σε "Κιλίτζ", δηλαδή "ξίφος" (επειδή διέφυγε ως "ξίφος" μέσα από τον Χριστιανικό στόλο) και τον προήγαγε σε Kaptani Derya δηλαδή Αρχιναύαρχο ή Καπουδάν Πασά, αναθέτοντάς του τη γενική αναδιοργάνωση του οθωμανικού στόλου που μέχρι τότε ήταν μόνο κωπήλατος. Έτσι μετά την αναδιοργάνωση του στόλου κατάφερε και επανέκτησε την Τύνιδα το 1574. Ο Κιλίτς Αλή Πασάς πέθανε σε ηλικία 90 ετών στην αγκαλιά μιας νεαράς εκ των οδαλισκών του χαρεμιού του. Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου τ.10ος, σ.710 http://www.storiamediterranea.it/public/md1_dir/b699.pdf Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Uluç Ali Reis στο Wikimedia Commons
The Who By Numbers

The Who By Numbers είναι ο τίτλος του έβδομου άλμπουμ του βρετανικού ροκ συγκροτήματος The Who, το οποίο κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1975 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Polydor Records" στην Μεγάλη Βρετανία και της "MCA Records" στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το εξώφυλλο του άλμπουμ απεικονίζει σχέδια που αποτελούνται από αριθμημένες τελείες, οι οποίες αν ενωθούν σχηματίζουν τα μέλη του συγκροτήματος. Σχεδιάστηκε από τον Τζον Εντουίστλ και κόστισε μόλις 32 στερλίνες.Ο δίσκος ανέβηκε στο Top-10 και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, συνοδευόμενος από το επιτυχημένο σινγκλ "Squeeze Box" το οποίο έφθασε στο # 1 στον Καναδά, το # 10 στην πατρίδα του συγκροτήματος και το # 16 στο αμερικάνικο Billboard.

 1. Slip Kid (Townshend) - 4:292. However Much I Booze (Townshend) - 5:033. Squeeze Box (Townshend) - 2:414. Dreaming from the Waist (Townshend) - 4:085. Imagine a Man (Townshend) - 4:006. Success Story (Entwistle) - 3:207. They Are All in Love (Townshend) - 3:008. Blue, Red and Grey (Townshend) - 2:479. How Many Friends (Townshend) - 4:0610. I've Had Enough (Townshend) - 6:14 The Who By Numbers (άλμπουμ)Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Χρυσός Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): Πλατινένιος Καναδάς (CRIA Certification): Χρυσός Το "The Who By Numbers" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Ρότζερ Ντάλτρι - φωνητικά, κρουστά Πιτ Τάουνσεντ - κιθάρα, συνθεσάιζερ, ουκουλέλε, κρουστά, μπάντζο, φωνητικά Τζον Εντουίστλ - μπάσο, χάλκινα, φωνητικά Κιθ Μουν - τύμπανα, κρουστάΓκεστ συμμετοχέςΝίκι Χόπκινς - πιάνο The Who By Numbers - The Who | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic The Who - The Who By Numbers (album review ) | Sputnikmusic The Who The Who By Numbers Album Review | Rolling Stone
Νικόλαος του Αβέν

O Νικόλαος του Ουαζύ ο ωραίος, γαλλ. Nicholas d'Oisy le beau (π. 1130 - π. 1170) από τον Οίκο του Αβέν ήταν κύριος του Αβέν (1147-1171), του Λεζ και του Κονντέ.

 'Ήταν γιος του Βαλτέρ Α΄ κυρίου του Αβέν και της Άντα του Τουρναί. Η σύζυγός του Ματίλντα των Ναμύρ ήταν κόρη του Ερρίκου Α΄ (π. 1100-1126) κόμη του Λα Ρος και φρουρού του Σταβελό και Μαλμεντύ (γιου του Αλβέρτου Γ΄ κόμη του Ναμύρ) και της Ματίλντας του Λίμπουργκ (κόρης του Ερρίκου δούκα της Κάτω Λωρραίνης). Νυμφεύτηκε τη Ματίλντα των Ναμύρ, χήρα του Τιερύ ντε Βαλκούρ και είχε τέκνα: Ιάκωβος 1152-1191, κύριος του Αβέν. Απεβίωσε στη Γ΄ Σταυροφορία. Ίντα απεβ. π. 1205, παντρεύτηκε πρώτα τον Ίνγκελραμ κόμη του Σαιν-Πολ και μετά τον Γουλιέλμο Δ΄ καστελάνο του Σαιντ-Ομέρ. Φαστράντ, φύλακας του αββαείου του Λα Φλαμανζερί. Ο γιος του: Ιάκωβος έγινε επίσκοπος του Τουρναί. Henri Platelle, Présence de l'au-delà: une vision médiévale du monde, (Presses Universitaires du Septentrion, 2004), 296.
Μηνολόγιο

Το Μηνολόγιο είναι λειτουργικό βιβλίο που χρησιμοποιείται στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία και στις ανατολικές καθολικές εκκλησίες που ακολουθούν το τυπικό της Κωνσταντινούπολης. Όπως συνάγεται και από το όνομά του, είναι ένα βιβλίο οργανωμένο ανά μήνες.

 Το Μηνολόγιο έχει πολλές διαφορετικές έννοιες: Όχι σπάνια χρησιμοποιείται ως συνώνυμο των «Μηναίων». Τα Μηναία είναι συνήθως χωρισμένα σε δώδεκα τόμους, ένα για κάθε μήνα, αλλά μερικές φορές σε τρία μεγάλα. Περιλαμβάνουν όλα τα μεταβλητά μέρη των ακολουθιών που συνδέονται με τον εορτασμό αγίων και ειδικότερα τους κανόνες που ψέλνονται στον Όρθρο, συμπεριλαμβανομένου του συναξαρίου, δηλαδή των βίων των αγίων της ημέρας, που εισάγονται πάντα μεταξύ της έκτης και της έβδομης ωδής του κανόνα.Δεύτερον και πιο συχνό, τα «Μηνολόγια» περιέχουν τους βίους των αγίων που μόλις αναφέρθηκαν, χωρίς τα άλλα λειτουργικά στοιχεία. Μια τέτοια συλλογή, που αποτελείται αποκλειστικά από ιστορικά στοιχεία, είναι το Μηνολόγιο του Βασιλείου Β΄, ένα πρώιμο έργο που αναφέρεται συχνά αναφορικά με την ιστορία των Ορθόδοξων αξιωμάτων. Τα αντίστοιχα με τα Μηνολόγια Δυτικά «Μαρτυρολόγια» περιέχουν πολύ περισσότερους βίους αγίων, αλλά πιο μικρούς και όχι τόσο πλήρεις.Οι πίνακες των αναγνωσμάτων (Ευαγγέλιο και Απόστολος), που είναι διατεταγμένοι σύμφωνα με τους μήνες και το εορτολόγιο και βρίσκονται συχνά στην αρχή των Ευαγγελίων ή άλλων αναγνωσμάτων, περιγράφονται ως Μηνολόγια. Εκεί όμως οι ημέρες των αγίων ονομάζονται εν συντομία και τα αναγνώσματα απλά υποδεικνύονται δίπλα τους.Τέλος, η λέξη «Μηνολόγια» εφαρμόζεται ευρέως στις συλλογές μακρών διηγήσεων βίων αγίων της Ορθόδοξης Εκκλησίας, όποτε αυτοί, όπως συμβαίνει συνήθως, ταξινομούνται ανά μήνες και ημέρες κάθε μήνα. Αυτή η διάταξη προτιμώνταν πάντα και στα μεγάλα Legendaria της Δύσης. Στο λειτουργικό ημερολόγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ο Σεπτέμβριος είναι ο πρώτος μήνας του εκκλησιαστικού έτους και ο Αύγουστος ο τελευταίος.Μία από τις πιο σημαντικές συλλογές αυτού του είδους είναι αυτή του Συμεών του Μεταφραστή. Ο Ιππόλυτος Ντελεαί και ο Albert Ehrhard εργάστηκαν ανεξάρτητα μεταξύ τους ομαδοποιώντας έργα που αποδίδονται σε αυτόν τον συγγραφέα, αλλά παρέμεινε σχετική αβεβαιότητα αναφορικά με την προέλευση των υλικών του και την σχέση αυτής της συλλογής με ορισμένες βιογραφίες που υπάρχουν σε χειρόγραφα μεγάλων βιβλιοθηκών. Τα συναναξάρια, ή ιστορίες για λειτουργική χρήση, εξάγονται σχεδόν όλες από παλαιότερα Μηνολόγια, αλλά ο Ντελεαί, ο οποίος έδωσε ιδιαίτερη προσοχή στη μελέτη αυτής της κατηγορίας εγγράφων, θεώρησε ότι οι συγγραφείς αυτών των συλλογών έχουν προσθέσει, αν και αραιά, δικά τους υλικά που προέρχονται από διάφορες πηγές. Μηναία Συναξάριο Αυτοκρατορικό Μηνολόγιο Μηνολόγιο του Βασιλείου Β΄ newadvent.org - Catholic Encyclopedia
Παναγιώτης Ποντικός

Ο Παναγιώτης Ποντικός (γεννήθηκε 6 Δεκεμβρίου 1979), είναι Κύπριος πρώην ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Στον αγώνα πρωταθλήματος της 6ης Μαΐου 2007 αγωνιζόμενος με τον Όλυμπο Ξυλοφάγου και με αντίπαλο τη ΣΕΚ, που έληξε 24–3, σημείωσε 16 γκολ ισοφαρίζοντας το ρεκόρ κόσμου του Γάλλου Στεφάν Ντεμπικί από το 1942. Η επίδοσή του έχει αναγνωριστεί από το Βιβλίο Γκίνες.

 Ο Ποντικός ήταν τότε 28 ετών και αγωνιζόταν στην τρίτη κατηγορία του κυπριακού πρωταθλήματος. Η αναμέτρηση της 6ης Μαΐου 2007 μεταξύ ΣΕΚ Αγίου Αθανασίου και Ολύμπου Ξυλοφάγου που ήταν και στην τελευταία αγωνιστική του πρωταθλήματος, έμεινε ιστορική. Σημείωσε 16 τέρματα και ισοφάρισε το παγκόσμιο ρεκόρ (ακριβώς στα λεπτά 3, 20, 33, 35, 47, 50, 55, 56, 58, 61, 68 , 75, 76, 83, 86 και 87). Τη σεζόν εκείνη ο Ποντικός αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ της Γ’ Εθνικής Κύπρου, ενώ η ομάδα του προβιβάστηκε στην δεύτερη κατηγορία μετά από αυτή τη νίκη. Η αντίπαλη ομάδα είχε επιδείξει ιδιαίτερα αδύναμη άμυνα έχοντας δεχθεί μέχρι εκείνη την ημέρα περισσότερα από 90 τέρματα σε 25 αγώνες. Ο αγώνας επιπλέον δεν είχε καμία σημασία για τους φιλοξενούμενους που παρέταξαν και νέους παίκτες στη σύνθεση της. Μέχρι τότε ο Ποντικός ήταν ουσιαστικά άγνωστος ακόμα και στην πατρίδα του. Παρά την εκδήλωση ενδιαφέροντος από τις μεγάλες ομάδες της Κύπρου μετά την επίτευξη του ρεκόρ, ο παίκτης παρέμεινε στο σύλλογο και την επόμενη χρονιά. Ο Όλυμπος στην μοναδική συμμετοχή του στη Β΄ κατηγορία την περίοδο 2007–08 τερμάτισε στην τελευταία θέση και υποβιβάστηκε στη Γ΄ κατηγορία.Στη συνέχεια της καριέρας του ο Ποντικός πήρε την πρώτη του μεταγραφή στην Ομόνοια Αραδίππου στην οποία αγωνίστηκε σε δύο διαφορετικές χρονικές περιόδους, ενώ αγωνίστηκε και σε αρκετές άλλες ομάδες όπως η Ελπίδα Ξυλοφάγου, ο Ποδοσφαιρικός Όμιλος Ξυλοτύμβου 2006, ο Λειβαδιακός/Σαλαμίνα Λειβαδιών, ενώ έκλεισε την καριέρα του με ένα αγώνα με την ομάδα των Τρούλων σημειώνοντας ένα γκολ στα 17 λεπτά συμμετοχής του. Δεν κατάφερε κάτι αξιοσημείωτο στην παρουσία του στους επτά συλλόγους που αγωνίστηκε μετά την επίτευξη του ρεκόρ, παραμένοντας σε επίπεδο δεύτερης και τρίτης κατηγορίας πρωταθλήματος.
Σέσκουλο

Το σέσκουλο ή σέσκλο ή Βέτα η σικελική είναι μια ποικιλία παντζαριού (Beta vulgaris, Βέτα η κοινή). Είναι ποώδες, διετές συνήθως φυτό της οικογένειας των Χηνοποδιοειδών και ανήκει στο γένος Βέτα ή Μπέτα. Καλλιεργείται στις Μεσογειακές περιοχές, στη Βόρεια Αφρική και γενικά στις Εύκρατες περιοχές. Θεωρείται ότι κατάγεται από τα Κανάρια Νησιά.

 Ο Θεόφραστος αναφέρει τα σέσκουλα (Βέτα η κοινή ποικ. σικελική – Beta vulgaris var. cicla) ως «λευκόν τευτλίον» και τα κοκκινογούλια (Βέτα η κοινή ποικ. αιμάσσουσα – Beta vulgaris var. cruenta) ως «σαρκόρριζον τευτλίον». Τα φύλλα του είναι μεγάλα, γυαλιστερά, αρκετά σκληρά και γραμμωτά, ενώ ο μίσχος και η μεσαία νεύρωση μπορεί να έχουν λευκό, υποκίτρινο ή κοκκινωπό χρώμα. Τα άνθη του έχουν πρασινωπό ή κοκκινωπό χρώμα και διατάσσονται κατά σωρούς στη μέση του φυτού. Η αναπαραγωγή γίνεται με σπόρο. Το σέσκουλο αρέσκεται σε υγρά εδάφη και θέλει καλό πότισμα για να αναπτυχθεί. Όταν δεν υπάρχει αρκετή υγρασία στο έδαφος πραγματοποιείται ένα πότισμα μετά από το φύτρωμα των μικρών φυταρίων. Στην Ελλάδα εκτός από το καλλιεργούμενο σέσκουλο υπάρχει και το αυτοφυές αγριοσέσκουλο (Beta maritima) που βρίσκεται σε παραθαλάσσιες αμμώδεις τοποθεσίες. Τα φύλλα του σέσκουλου γίνονται σαλάτες, χρησιμοποιούνται και σε πίτες, αλλά τρώγονται κυρίως μαγειρεμένα, ενώ οι ντολμάδες από σέσκουλα είναι παραδοσιακό πιάτο σε αρκετές περιοχές της Ελλάδας. Στην Κύπρο το σέσκουλο αναφέρεται και ως λάχανο, και χρησιμοποιείται κατά κύριο λόγο ως συνοδευτικό στα φαγητά με όσπρια.
Συμμετοχή της Γαλλίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896

Δεκατρείς αθλητές από τη Γαλλία συμμετείχαν σε έξι αθλήματα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 στην Αθήνα. Η ποδηλασία ήταν το πιο επιτυχημένο άθλημα των Γάλλων, που συνολικά είχαν 27 συμμετοχές σε 18 αγωνίσματα, κερδίζοντας συνολικά 11 μετάλλια.

 Για περισσότερες πληροφορίες: Πίνακας μεταλλίων Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1896 και Κατάλογος νικητών Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1896 Η Γαλλία κατέκτησε την τέταρτη θέση στον πίνακα μεταλλίων με πέντε χρυσά, τέσσερα ασημένια και δύο χάλκινα μετάλλια. Σε δύο διαφορετικά αθλήματα αγωνίστηκαν οι Άλφονς Γκρισέλ (γυμναστική και στίβο) και Αλμπίν Λερμουζιό (σκοποβολή και στίβο). Στο αγώνισμα του απλού, ο Ντεφέρ (γνωρίζουμε μόνο το επίθετό του) ηττήθηκε στον μοναδικό αγώνα που έλαβε μέρος. Ο Άλφονς Γκρισέλ πήρε μέρος στο αγώνισμα του δίζυγου, χωρίς όμως να καταφέρει να διακριθεί. Στο ατομικό αγώνισμα του ξίφους ασκήσεως, οι Γάλλοι Εζέν Ανρί Γκραβελότ και Ανρί Καγιό επιβεβαίωσαν την ανωτερότητά τους και προκρίθηκαν αήττητοι στον τελικό, όπου ο Γκραβελότ κέρδισε το χρυσό μετάλλιο. Η έκπληξη έγινε στο ξίφος ασκήσεως διδασκάλων, όπου ο Ζαν Περονέ ηττήθηκε από τον Έλληνα Λεωνίδα Πύργο στον μοναδικό αγώνα του αγωνίσματος. Η Γαλλία κυριάρχησε στα αγωνίσματα της ποδηλασίας, κερδίζοντας συνολικά τα τέσσερα από τα έξι χρυσά μετάλλια (στα υπόλοιπα δύο αγωνίσματα δεν συμμετείχε κανένας Γάλλος). Τρία χρυσά κατέκτησε ο Πολ Μασσόν, ο οποίος επικράτησε των αντιπάλων του σε όσα αγωνίσματα έλαβε μέρος, ενώ ο Λεόν Φλαμένγκ συνεισέφερε με ένα χρυσό, ένα ασημένιο και ένα χάλκινο. Οι επιδόσεις του Αλμπίν Λερμουζιό παραμένουν άγνωστες. Πάντως, τερμάτισε ανάμεσα στις θέσεις 14 έως 41 και οι βαθμοί που συγκέντρωσε ήταν λιγότεροι από 845. Οι έξι αθλητές της Γαλλίας κέρδισαν ένα ασημένιο και ένα χάλκινο μετάλλιο στον στίβο. Επίσημο Χρονικό των Αγώνων (Τόμος Β'): Πιερ ντε Κουμπερτέν, Τιμολέων Φιλήμων, Νικόλαος Πολίτης και Χαράλαμπος Άννινος, επιμ. (1897). The Olympic Games 776 - 1896 (Τόμος Β') (PDF). Αθήνα, Λονδίνο: Καρλ Μπεκ, H. Grevel and co. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 15 Αυγούστου 2012. Ανακτήθηκε στις 14 Απριλίου 2010.
Εθνική βιβλιοθήκη

Με τον όρο Εθνική Βιβλιοθήκη φέρεται συνήθως η σημαντικότερη ή μεγαλύτερη βιβλιοθήκη μιας χώρας, η οποία χρηματοδοτείται από το κράτος και σύμφωνα με την UNESCO, είναι υπεύθυνη για τη συγκέντρωση και διατήρηση της εθνικής πνευματικής, κυρίως εκδοτικής, παραγωγής προς όφελος των μελλοντικών γενιών. Ο θεσμός της ελεύθερης προς πρόσβαση Εθνικής Βιβλιοθήκης, με την υποχρέωση να συγκεντρώνει την εθνική παραγωγή, έχει τις ρίζες του στο 17ο αιώνα, με πυρήνα βασιλικές και ιδιωτικές συλλογές, κυρίως σπάνιων εκδόσεων και χειρογράφων.

 Μια Εθνική Βιβλιοθήκη λειτουργεί, συνήθως, ως βιβλιοθήκη παρακαταθήκης με σκοπό να συγκεντρώσει όλες τις εκδόσεις και τον πνευματικό πλούτο που εκδίδεται σε κάθε χώρα (διαδικασία που στις περισσότερες χώρες ρυθμίζεται με σχετική νομοθεσία), καθώς και τις ξένες εκδόσεις που αφορούν την χώρα. Είναι επίσης υπεύθυνη για τη δημοσίευση Εθνικής Βιβλιογραφίας - τρέχουσας και αναδρομικής-, τη συγκρότηση Συλλογικών Καταλόγων και την έκδοση των αριθμών ISBN (International Standard Book Number) για τα βιβλία που εκδίδονται στη χώρα. Τέλος λειτουργεί και ως το Εθνικό Κέντρο Βιβλιογραφικής Πληροφόρησης. Χρήστες μιας Εθνικής Βιβλιοθήκης μπορούν να είναι όλοι ανεξαιρέτως οι πολίτες αλλά και οι επισκέπτες μιας χώρας, Είναι πιθανόν σε μια χώρα να υπάρχουν περισσότερες από μια Εθνικές Βιβλιοθήκες, όπως για παράδειγμα στη Μεγάλη Βρετανία όπου υπάρχουν η Βρετανική Βιβλιοθήκη, η Εθνική Βιβλιοθήκη της Σκωτίας, η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ουαλίας κ.λπ. Επίσης μπορεί μια Εθνική Βιβλιοθήκη να έχει ταυτόχρονα και μια άλλη ιδιότητα και να εξυπηρετεί και κάποιους άλλους σκοπούς, όπως η Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου των ΗΠΑ και η Εθνική και Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη του Ζάγκρεμπ. Μπώκος Γ., “Εισαγωγή στην Επιστήμη της Πληροφόρησης”, Αθήνα: Εκδόσεις Παπασωτηρίου, 2001 Πρότυπο ISO 2789-1974 Συλλογικό “In National Libraries”, London: AsLib - Volume 6, 1987 Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος Κατάλογος Εθνικών Βιβλιοθηκών Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος Conference of European National Librarians (CENL) List of national libraries National Libraries Section of the International Federation of Library Associations and Institutions (IFLA)
Μείζων Κίνα

Η Μείζων Κίνα είναι άτυπη γεωγραφική περιοχή που μοιράζεται εμπορικούς και πολιτιστικούς δεσμούς με τους Κινέζους Χαν. Η έννοια της «Μείζονος Κίνας» αναφέρεται στην περιοχή που συνήθως περιλαμβάνει την ηπειρωτική Κίνα, το Χονγκ Κονγκ, το Μακάο και την Ταϊβάν στην Ανατολική Ασία, μέρη όπου η πλειοψηφία είναι πολιτιστικά και εθνοτικά Κινέζοι Χαν. Ορισμένοι αναλυτές μπορεί επίσης να περιλαμβάνουν μέρη που έχουν κυρίως κινεζικό πληθυσμό, όπως η Σιγκαπούρη. Ο όρος μπορεί να γενικευτεί για να συμπεριλάβει «δεσμούς μεταξύ των περιφερειακών κινεζικών κοινοτήτων».

 Οι πολυεθνικές εταιρείες χρησιμοποιούν συχνά τον όρο για να ονομάσουν τα περιφερειακά κεντρικά γραφεία τους. Για παράδειγμα, η Procter & Gamble το χρησιμοποιεί για να ονομάσει την περιφερειακή της έδρα στο Γκουανγκτζόου που λειτουργεί επίσης στο Χονγκ Κονγκ και στην Ταϊπέι της Ταϊβάν. Η Apple το χρησιμοποιεί για την περιφερειακή της έδρα στη Σαγκάη.Ο όρος χρησιμοποιείται συχνά για να αποφευχθεί η επίκληση ευαισθησιών σχετικά με το πολιτικό καθεστώς της Ταϊβάν.Ο όρος έχει επίσης χρησιμοποιηθεί σε σχέση με τον κινεζικό αλυτρωτισμό σε εθνικιστικά πλαίσια, όπως η αντίληψη ότι η Κίνα πρέπει να διεκδικήσει εκ νέου τα «χαμένα εδάφη» της για να δημιουργήσει μια Μείζων Κίνα. Ο όρος χρησιμοποιείται εδώ και πολύ καιρό, αλλά με διαφορετικό εύρος και χροιά. Στη δεκαετία του 1930, ο Τζορτζ Κρέσι το χρησιμοποίησε για να αναφερθεί σε ολόκληρη την Κινεζική Αυτοκρατορία, σε αντίθεση με την ίδια την Κίνα. Η χρήση από τις Ηνωμένες Πολιτείες σε κυβερνητικούς χάρτες τη δεκαετία του 1940 ως πολιτικός όρος περιελάμβανε εδάφη που διεκδικούσε η Δημοκρατία της Κίνας που αποτελούσαν μέρος της προηγούμενης αυτοκρατορίας Τσινγκ ή γεωγραφικά για αναφορά σε τοπογραφικά χαρακτηριστικά που σχετίζονται με την Κίνα που μπορεί ή όχι να ήταν εξ ολοκλήρου εντός των κινεζικών πολιτικών συνόρων.Η ιδέα άρχισε να εμφανίζεται ξανά σε κινεζικές πηγές στα τέλη της δεκαετίας του 1970, αναφερόμενη στους αυξανόμενους εμπορικούς δεσμούς μεταξύ της ηπειρωτικής χώρας και του Χονγκ Κονγκ, με τη δυνατότητα να επεκταθούν στην Ταϊβάν, με ίσως την πρώτη τέτοια αναφορά στο ταϊβανέζικο περιοδικό Changqiao το 1979.Ο όρος επανεμφανίστηκε στη συνέχεια στη δεκαετία του 1980 για να αναφέρεται στους αυξανόμενους οικονομικούς δεσμούς μεταξύ των περιοχών καθώς και στη δυνατότητα πολιτικής ενοποίησης. Δεν είναι μια θεσμοποιημένη οντότητα όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ένωση Χωρών της Νοτιοανατολικής Ασίας ή η Αφρικανική Ένωση. Η ιδέα είναι μια γενίκευση για την ομαδοποίηση πολλών αγορών που θεωρείται ότι συνδέονται στενά οικονομικά και δεν συνεπάγεται κυριαρχία. Η ιδέα δεν περιλαμβάνει πάντα την Ταϊβάν, καθώς για παράδειγμα η Cisco χρησιμοποιεί το «Μείζων Κίνα και Ταϊβάν» για να αναφερθεί στην αγορά.
Γιαρόσουαφ Ζισκόφσκι

Ο Γιαρόσουαφ Ρόμπερτ Ζισκόφσκι (πολωνικά: Jarosław Robert Zyskowski) (γενν. 16 Ιουλίου 1992, Βρότσουαφ) είναι Πολωνός καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως σούτινγκ γκαρντ/σμολ φόργουορντ για την Τρεφλ Σόποτ.

 Ο Ζισκόφσκι ξεκίνησε την επαγγελματική σταδιοδρομία του με την Σλονσκ Βρότσουαφ, στην οποία αγωνίστηκε από το 2009 έως το 2012. Ακολούθως, αγωνίστηκε στις ΒΚΚ Βρότσουαφ, ΛΚΣ Λοτζ, ΣΚΚ Κοτφίτσα Κοουόμπζεγκ, Ασέκο Γκντίνια, Πόλσκι Τσούκιερ Τόρουν και ΚΚΣ Προ-Μπάσκετ Κούτνο. Τη σεζόν 2013/2014 (στην οποία ήταν παίκτης της Ασέκο Γκντίνια), λόγω σοβαρού τραυματισμού στο γόνατο, δεν έπαιξε σε κανένα παιχνίδι πρωταθλήματος.Στις 27 Οκτωβρίου 2016, υπέγραψε με τη Ρόσα Ράντομ.Στις 9 Ιουλίου 2017, εντάχθηκε στην Άνβιλ Βουοτσουάβεκ.Στις 20 Αυγούστου 2019, υπέγραψε συμβόλαιο με τη Μπάσκετ Ζιελόνα Γκούρα.Στις 18 Μαΐου 2020, εντάχθηκε στη γερμανική ΣΚ Ράστα Βέχτα, μέχρι το τέλος της σεζόν 2019-2020. Στις 20 Ιουλίου, εντάχθηκε στην ισπανική Μπιλμπάο Μπασκέτ.Στις 12 Ιουλίου 2021, εντάχθηκε για δεύτερη φορά στη Μπάσκετ Ζιελόνα Γκούρα.Στις 13 Ιουνίου 2022, εντάχθηκε στην Τρεφλ Σόποτ. Ο Ζισκόφσκι εκπροσώπησε την Πολωνία με την ομάδα Κ20 ετών, με την οποία αγωνίστηκε σε δύο Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα Κ20. Το 2016 αγωνίστηκε με την Εθνική Πολωνίας Β. Στη συνέχεια, το 2020, αγωνίστηκε για πρώτη φορά με την Εθνική Πολωνίας ανδρών, στους προκριματικούς αγώνες του Ευρωμπάσκετ 2021. Ήταν μέλος της Εθνικής Πολωνίας στο Ευρωμπάσκετ 2022. Έως τις 2 Σεπτεμβρίου 2022, με βάση το, εκτός εάν αναφέρεται διαφορετικά. Με συλλόγουςΠρωτάθλημα Πολωνίας: 2017-18, 2018-19, 2019-2020 Σούπερ Καπ Πολωνίας (2017, 2021)ΑτομικέςΠολυτιμότερος Παίκτης: Πρωτάθλημα Πολωνίας (2020 σύμφωνα με τους δημοσιογράφους) Σούπερ Καπ Πολωνίας (2021) του Μήνα στο Πρωτάθλημα Πολωνίας (Σεπτέμβριος, Οκτώβριος 2019) Καλύτερος Πολωνός Παίκτης του Πρωταθλήματος Πολωνίας (2020 σύμφωνα με τους δημοσιογράφους)
Γκέραρντ Φίλιπς

Ο Γκέραρντ Φίλιπς(πλήρες ονοματεπώνυμο Γκέραρντ Λεονάρντο Φρέντερικ Φίλιπς)(Ζαλτμπόμελ 9 Οκτωβρίου 1858 - Χάγη 26 Ιανουαρίου 1942) ήταν Ολλανδός βιομήχανος ο οποίος ίδρυσε στο Αϊντχόφεν την ομώνυμη εταιρεία παραγωγής ηλεκτρικών λαμπτήρων και λοιπών ηλεκτρικών συσκευών.

 Γεννήθηκε στο Ζαλτμπόμελ της Ολλανδίας. Η πόλη αυτή βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Βαάλ. Θείος του ήταν ο Καρλ Μαρξ και ο πατέρας του ήταν γνωστός τραπεζίτης. Όμως εκτός από αυτό, είχε στην κατοχή του μια καπνοβιομηχανία, ένα εργοστάσιο παραγωγής καφέ, ένα εκκοκιστήριο και μια μεγάλη Μονάδα Φυσικού Αερίου. Ο Γκέραρντ σπούδασε Πολιτικός Μηχανικός στο Πανεπιστήμιο Τεχνολογίας του Ντελφτ και στη συνέχεια Μηχανολόγος Μηχανικός επειδή απ' τα εφηβικά χρόνια του τον είχε συναρπάσει ο ηλεκτρισμός και τα φαινόμενά του. Από 20 ετών πειραματιζόταν επάνω στους ηλεκτρικούς λαμπτήρες πυρακτώσεως τους οποίους είχε παρουσιάσει ο Αμερικανός Τόμας Έντισον για 1η φορά το 1879 και ο ίδιος είχε δει λίγο αργότερα σε μια Έκθεση Τεχνολογίας στο Ντελφτ ως φοιτητής. Το 1883 μόλις πήρε και το 2ο πτυχίο του ανά χείρας, ταξίδεψε στη Γλασκόβη όπου εργάστηκε ως επιβλέπων Μηχανικός σ' ένα ναυπηγείο για την εγκατάσταση συστημάτων φωτισμού στα πλοία της πλοιοκτήτριας εταιρείας. Μέχρι το 1891 που ίδρυσε την ομώνυμη εταιρεία, ο Φίλιπς ο οποίος όπως αναφέρω και πιο πάνω, είχε συναρπαστεί σε πολύ μεγάλο βαθμό απ' τον ηλεκτρισμό, πήγε και μαθήτευσε στο Πανεπιστημιακό Εργαστήριο του Γουίλιαμ Τόμσον και στη συνέχεια δέχτηκε πρόσκληση απ' το Διευθυντή του σημερινού Κολοσσόυ Brush ο οποίος είναι η εταιρεία η οποία ηλεκτροδοτεί το Ηνωμένο Βασίλειο κι έχει έδρα το Λονδίνο και ταξίδεψε για λογαριασμό του στο Βερολίνο προκειμένου να διαπιστώσει αν οι συνθήκες ήταν ευνοϊκές για την επέκταση των δραστηριοτήτων του συγκεκριμένου Κολοσσού στη Γερμανία. Μόλις ολοκλήρωσε τη μελέτη του, επέστρψε στο Ηνωμένο Βασίλειο κι εκεί τον προσέλαβε ο Διευθυντής της Γερμανικής Εταιρείας ηλεκτρικών συσκευών AEG και τον τοποθέτησε ως αντιπρόσωπο της εταιρείας στο Άμστερνταμ. Ο Φίλιπς την πρόσκληση αυτή την δέχτηκε με πολύ μεγάλη χαρά όμως δεν έμεινε στα καθήκοντά του αυτά για πολύ. Στις 15 Μαΐου του έτους 1891, ο Φίλιπς ίδρυσε στο Αϊντχόφεν την εταιρεία Φίλιπς σ' ένα παλιό κι εγκαταλειμμένο κτίριο της πόλης. Αρχικά η εταιρεία δεν παρήγαγε τίποτε άλλο εκτός από ηλεκρικούς λαμπτήρες πυρακτώσεως. Σιγά σιγά όμως όσο περνούσαν τα χρόνια άρχισε να παράγει κι άλλες ηλεκτρικές συσκευές όπως ηλεκρικές σκούπες, τηλεοράσεις κλπ. Ο Φίλιπς το 1896 νυμφεύθηκε με τη σύζυγό του Τζοάνα χωρίς ν' αποκτήσουν παιδιά. Ο Φίλιπς έφυγε από τη ζωή στις 26 Ιανουαρίου του έτους 1942 σε ηλικία 83 ετών στη Χάγη και τότε η Φίλιπς του είχε γίνει όχι μόνο ένας μεγάλος Κολοσσός της Παγκόσμιας Τεχνολογίας αλλά και προπύργιο της θεωρητικής και πρακτικής έρευνας.
Φορτ Ρος

Το Φορτ Ρος (ρωσικά: Форт-Росс και αρχικά: Крѣпость Россъ, 'φρούριο Ρος') είναι ένα τέως ρωσικός οικισμός στην δυτική ακτή της Βόρειας Αμερικής στη σημερινή κομητεία Σονόμα στην Καλιφόρνια. Μεταξύ 1812 και 1842 υπήρξε το κέντρο των νοτιότερων ρωσικών οικισμών στην Αμερική. Έχει γίνει αντικείμενο αρχαιολογικής μελέτης και σήμερα προστατεύεται ως ιστορικό μνημείο της Καλιφόρνιας και των Η.Π.Α. ενταγμένο στο ομώνυμο ιστορικό πάρκο. Είναι ορόσημο της ιστορίας του ευρωπαϊκού επεκτατισμού καθώς βρίσκεται στο σημείο τομής της Ρωσικής και της Ισπανικής Αυτοκρατορίας μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα. Οι Η.Π.Α. κατέφτασαν στην περιοχή από τα ανατολικά το 1846.

 Μεταξύ 1806 και 1811 ο Νικολάι Ρεζάνοφ, αντιπρόσωπος της Ρωσο-αμερικανικής εταιρείας επισκέφτηκε τον ισπανικό οικισμό Γιερβα-Μπουένα (στο σημερινό Σαν Φρανσίσκο) και συμβούλεψε την ρωσική κυβέρνηση να εκμεταλλευθεί την αδυναμία που επεδείκνυε η ισπανική μοναρχία στις αμερικανικές της αποικίες λόγω της κατοχής της από το Ναπολέοντα και να καταλάβει την βόρεια Άνω Καλιφόρνια. Μετά από τις εξερευνήσεις του Ιβάν Αλεξάντροβιτς Κούσκοφ, ιδρύθηκε από τον ίδιο το Ρωσικό Φρούριο. Εποικήθηκε από Ρώσους, Αλεούτιους και Πολωνούς στρατιώτες μαζί με ιθαγενείς και ντόπιους λευκούς. Ο σκοπός του οχυρού ήταν να λειτουργεί ως κέντρο αναφοράς της αγροτικής του ενδοχώρας που θα εφοδίαζε με τρόφιμα τη ρωσική αποικία της Αλάσκας. Μετά το 1821, όταν η Καλιφόρνια ενσωματώθηκε στο Μεξικό το φρούριο συνέχισε να κατοικείται από υποτελείς της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Η μικρή παραγωγή του και η διακοπή του παραθαλάσσιου διαδρόμου με την Αλάσκα ώθησε την αυτοκρατορία να το πουλήσει στον Μεξικανό πολίτη και γαιοκτήμονα Τζον Σάτερ. Από το 1848 βάσει της συνθήκης Γκουαδαλούπε Ιδάλγο η περιοχή πέρασε στον έλεγχο των Η.Π.Α. Από τα χέρια ενός ιδιώτη πέρασε στην εταιρεία California Historical Landmarks που με τη σύμπραξη της πολιτείας της Καλιφόρνια συντήρησε τις εγκαταστάσεις του οχυρού αν και από το 1970, μετά από μια μεγάλη πυρκαγιά, παραμένει μονάχα ένα αυθεντικό οίκημα. Miguel Mathes, La frontera ruso-mexicana, 1808-1842 México, SRE-AHD, 1990. 299 p. Ιστοσελίδα του οχυρού
Καλλιφώνιο Αχαΐας

Το Καλλιφώνιο είναι ορεινό χωριό της πρώην επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας που αποτελεί σήμερα Τοπική Κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Καλαβρύτων του «Καλλικρατικού» Δήμου Καλαβρύτων. Προ της εφαρμογής της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας» αποτελούσε την Κοινότητα Καλλιφωνίου ενώ στη συνέχεια αποτέλεσε Δημοτικό διαμέρισμα του «Καποδιστριακού» Δήμου Καλαβρύτων. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 872 μέτρων νοτιοδυτικά των Καλαβρύτων και σε απόσταση 15 χιλιομέτρων από αυτά. Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 61 κάτοικοι.

 Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Γεώργιος Παπανδρέου, Καλαβρυτινή επετηρίς: ήτοι πραγματεία περί της ιστορικής των Καλαβρύτων επαρχίας, Εκδότης Μιχαήλ Ι. Σαλιβέρος, Εν Αθήναις 1906. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ιστοσελίδα Μoriasnow: Καλλιφώνιο Ε.Ε.Τ.Α.Α., Διοικητικές μεταβολές των Ο.Τ.Α - Διοικητικές μεταβολές Καλλιφωνίου Αχαΐας
Ρωμανός Ιωαννίνων

Για οικισμούς στην Ελλάδα με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Ρωμανός Ο Ρωμανός (γνωστός και ως το Ρωμανό) είναι ορεινό χωριό με 403 κατοίκους του νομού Ιωαννίνων στην Ήπειρο σε υψόμετρο 500 μέτρων. Ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Λάκκας Σουλίου

 Ο Ρωμανός βρίσκεται στις ανατολικές πλαγιές των ορέων Σουλίου, δυτικά του Αχέροντα ποταμού. Απέχει 53 χλμ ΝΔ. από την πόλη των Ιωαννίνων και 50 χλμ. ΒΔ. από την Άρτα. Αξιοθέατα της περιοχής είναι: στη τοποθεσία "Ρόγκι" έχουν βρεθεί αρχαίοι τάφοι που έχουν κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος (ΥΑ 15794/19-12-1961 - ΦΕΚ 35/Β/2-2-1962) στη τοποθεσία "Λυκούρσι" υπάρχουν τα ερείπια της εκκλησίας του Αγίου Αθανασίου (ΥΑ 15904/24-11-1962 - ΦΕΚ 473/Β/17-12-1962) κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος προς τα βόρεια του χωριού υπάρχει η ιερά μονή Μεταμόρφωσης του Σωτήρα η οποία ιδρύθηκε το 1113 από τον Ηγούμενο Ιωάσαφ. Καταστράφηκε πολλές φορές με τελευταία το 1611. Μετά από αυτή την καταστροφή ο ηγούμενος Παρθένιος ο Α' από την Μουκοβίνα, το 1866, την ανακαίνισε και την έκανε (από το 1890 έως 1926) κέντρο δραστηριοτήτων όπως: συντήρηση σχολείων, συσσίτιο για φτωχούς, φιλοξενία διδασκάλων, κ.λ.π. Πανηγυρίζει 6 ΑυγούστουΤο χωριό συγκαταλέγεται μεταξύ των 27 χωριών της "Λάκκας Σουλίου" ή "Λακκοχώρια" και ειδικότερα στα 14 της "Λάκκας Μπότσαρη", έτσι όπως αυτά ονομάστηκαν την περίοδο της τουρκοκρατίας προς τιμή του ήρωα του 1821, Μάρκου Μπότσαρη, ο οποίος καταγόταν και έζησε στην περιοχή για ένα διάστημα. Παλαιολιθικά ευρήματα, ίχνη προϊστορικών εγκαταστάσεων και σημάδια ενός αρχαίου οικισμού, δείχνουν ότι το χωριό στους πρόποδες των βουνών του Σουλίου και πάνω από τον Αχέροντα, κατοικούνταν από τα βάθη των αιώνων. Σώζονται ακόμη αρχαίοι τάφοι αλλά και ένα νεκρομαντείο. Ένα μονοπάτι στα κακοτράχαλα βουνά, οδηγεί στο Σούλι. Είναι ο δρόμος της ιστορίας. Ο παραδοσιακός νερόμυλος και η οικία Ναστούλη, αποτελούν δύο ακόμη ξεχωριστά σημεία της παράδοσης και της ιστορίας. Το 1113 μ. Χ. χτίστηκε η Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος και ανακαινίστηκε επτά αιώνες αργότερα. Περιμετρικά αναπτύσσεται το ηγουμενείο, τα κελιά της και οι αποθήκες όπου συγκεντρώνονταν όλη η παραγωγή από το μετόχι. Αργότερα η Μονή τοιχογραφήθηκε και συμπληρώθηκε με ένα εντυπωσιακό ξυλόγλυπτο τέμπλο. Το 1796 ιδρύθηκε ο Ιερός Ναός Γενέσιου της Θεοτόκου. Ως κοινότητα αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά, μετά την απελευθέρωση, το 1919 με το ΦΕΚ 184Α-19/08/1919. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί τη τοπική κοινότητα Ρωμανού που ανήκει στη δημοτική ενότητα Λάκκας Σουλίου του Δήμου Δωδώνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 403 κατοίκους. Φωτογραφίες του χωριού από τον ιστότοπο http://www.neolaiaromanou.gr Ρωμανο - Λάκκα από το https://www.youtube.com
Ιάκωβος Μόσκος

Ο Ιάκωβος Μόσκος ή Ιάκωβος Μόσχος (Αστυπάλαια, περί το 1680 - Όρος Σινά, Αίγυπτος, δεκαετία 1730) ήταν Έλληνας ζωγράφος. Το ίδιο επώνυμο είχαν άλλοι τρεις κορυφαίοι ζωγράφοι της εποχής του ο Ιωάννης Μόσχος, ο Ηλίας Μόσκος and Λέος Μόσχος. Τα έργα του σχετίζονται με την Ιερά Μονή Αγίας Αικατερίνης Όρους Σινά, ζωγράφιζε στην τυπική "Ελληνική μανιέρα", ήταν ενεργός τόσο την εποχή του Ροκοκό όσο και του Μπαρόκ στην Ελληνική τέχνη. Ο Ιωάννης Κορνάρος εξέθεσε τα έργα του, σχεδίαζε το ιερό Όρος Σινά με την τοποθεσία όπου ο Μωυσής πήρε τις 10 εντολές από τον Θεό. Έχουν διασωθεί 8 από τα έργα του.

 Ο Ιάκωβος Μόσκος γεννήθηκε στην Αστυπάλαια και ήταν έντονα ενεργός ζωγράφος στις αρχές του 18ου αιώνα (1700-1725), κατόπιν ταξίδευσε στο Όρος Σινά και έγινε μοναχός. Δεν υπάρχουν έγγραφα τα οποία να πιστοποιούν την συγγένεια του με τους άλλους τρεις κορυφαίους ζωγράφους με τους οποίους είχε το ίδιο επώνυμο, ήταν εξαιρετικά διαδεδομένο στην Κρητική Σχολή. Ο πίνακας του με θέα το Όρος Σινά και με σκηνές από την μοναστική ζωή ήταν το κορυφαίο ιστορικό κειμήλιο τόσο σε όλη την θρησκευτική κοινότητα του Όρους όσο και της Μονής της Αγίας Αικατερίνης του Σινά. Οι διαστάσεις του ήταν 28.7 Χ 39.1 Χ 1.9 εκατοστά με την επιγραφή "ΘΕΟΒΑΔΙCΤΟΝ ΟΡΩC CΗΝΑ". Collins, Kristen M. (2006). Holy Image, Hallowed Ground: Icons from Sinai. Los Angeles: California: J. Paul Getty Museum. Hatzidakis, Manolis; Drakopoulou, Evgenia (1997). Έλληνες Ζωγράφοι μετά την Άλωση (1450-1830). Τόμος 2: Καβαλλάρος - Ψαθόπουλος [Greek Painters after the Fall of Constantinople (1450-1830). Τομ. 2: Kavallaros - Psathopoulos]. Athens: Center for Modern Greek Studies, National Research Foundation.
NGC 3227

Ο NGC 3227 είναι σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος βρίσκεται στον αστερισμό Λέων και αλληλεπιδρά με το νάνο ελλειπτικό γαλαξία NGC 3226. Είναι ένα από τα παραδείγματα αλληλεπιδρόντων γαλαξιών που αναφέρονται στον Άτλαντα των περίεργων γαλαξιών.Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ (Frederick William Herschel) στις 15 Φεβρουαρίου 1784, ο οποίος μάλιστα τον περιέγραψε ως "διπλό νεφέλωμα". Μαζί με τον συνοδό γαλαξία νάνο καταγράφτηκαν ως Holm 187 και Arp 94.

 Ο NGC 3227 έχει πυρήνα Σίφερτ, δηλαδή ένα τύπο ενεργού γαλαξιακού πυρήνα (Active Galactic Nucleus, AGN). στον οποίο συνήθως υπάρχουν υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες. Όπως συμβαίνει με τους περισσότερους AGN, ο πυρήνας του NGC 3227 είναι πηγή μεταβλητής ακτινοβολίας ακτίνων Χ. Η μεταβλητότητα παρατηρείται σε χρονικά διαστήματα που κυμαίνονται από μερικές ώρες μέχρι μερικούς μήνες και μπορεί να οφείλεται σε διακυμάνσεις στην πυκνότητα ή τον ιονισμό των αεριών και της σκόνης που βρίσκονται κοντά στον AGN και απορροφούν τις ακτίνες Χ. Σημαντικές ποσότητες αερίων που απορροφούν την ακτινοβολία ενδέχεται να βρίσκονται σε απόσταση 0,4 παρσέκ (1,3 έτη φωτός) από τον πυρήνα. Άλλες μετρήσεις δείχνουν πως μέρος της απορρόφησης οφείλεται σε αέρια που απέχουν 10-100 ημέρες φωτός από τον AGN.Ο γαλαξίας ήταν αντικείμενο μελέτης του προγράμματος MAGNUM (Multicolor Active Galactic Nuclei Monitoring). Δεδομένα για το NGC 3227 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 3227 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Catalogue of Double and Multiple Galaxies, Erik Holmberg, 1937 A catalogue of dwarf galaxy candidates around interacting galaxies, Astron. Astrophys., Suppl. Ser., 129, 455-462 (1998) - May(I) 1998, Deeg, H.J. et al. Long-term variability of the optical emission lines in the nuclear spectrum of the Seyfert galaxy NGC 3227, Active Galaxies Newsletter, No 98, Pronik I., Metik L., May 2005 Reverberation Measurements of the Inner Radius of the Dust Torus in Nearby Seyfert 1 Galaxies, M. Suganuma et al., Astrophysics Journal, vol 639, March 2006
Lifebit Biotech

Η Lifebit Biotech (κοινώς γνωστή ως Lifebit) είναι μια εταιρεία PaaS (Platform as a Service) λογισμικού ιατρικής ακριβείας με έδρα το Ηνωμένο Βασίλειο, η οποία που κατασκευάζει πλατφόρμες δεδομένων για χρήση από οργανισμούς με ευαίσθητα σύνολα γονιδιωματικών και βιοϊατρικών δεδομένων.

 Η Lifebit ιδρύθηκε στις 18 Απριλίου 2017 από τη Μαρία Χάτζου Dunford και τον Pablo Prieto Barja, συνδημιουργούς του Nextflow, ενός λογισμικού διαχείρισης ροών εργασίας που επιτρέπει επιστημονικές ροές εργασίας, οι οποίες χρησιμοποιούνται κυρίως στον τομέα της βιοπληροφορικής.Τον Ιανουάριο του 2018, η Lifebit άντλησε 3 εκατομμύρια δολάρια στο πρώτο επίσημο στάδιο χρηματοδότησης με επικεφαλής την Pentech και την Connect Ventures. Η Lifebit προήλθε από το TechStars.Τον Μάιο του 2020, η Lifebit ανακοίνωσε χρηματοδότηση ύψους 7,5 εκατομμυρίων δολαρίων που προέκυψε σε πρώτο γύρο χρηματοδότηση, γνωστος και ως funding series A, με επικεφαλής τους Idinvest Partners, Pentech Ventures LLP, Beacon Capital και Connect Ventures.Τον Ιούνιο του 2020, η Lifebit συνεργάστηκε με την Genomics England για την δημιουργία μιας πλατφόρμας γονιδιωματικής έρευνας νέας γενιάς, που προορίζεται να διαδραματίσει βασικό ρόλο στην ερευνητική αντιμετώπιση του Ηνωμένου Βασιλείου στον COVID-19.Τον Σεπτέμβριο του 2021, η Lifebit άντλησε 60 εκατομμύρια δολάρια στο γύρο χρηματοδότησης της σειράς Β, funding series B, με επικεφαλής την εταιρεία επιχειρηματικών κεφαλαίων Tiger Global Management.Στις 3 Ιανουαρίου 2022, η Boehringer ανακοίνωσε τη συνεργασία της με τη Lifebit για τη δημιουργία μιας κλιμακούμενης πλατφόρμας δεδομένων, αναλύσεων και υποδομών στο τεχνολογικό περιβάλλον της.Στις 28 Απριλίου 2022, η Lifebit ανακοίνωσε τη συνεργασία της με το Εθνικό Κέντρο Γονιδιώματος της Δανίας (DNGC) για την ανάπτυξη ενος ομοσπονδιακου ασφαλές ερευνητικού περιβάλλοντος TRE (Trusted Research Environment) εντός του υπερ-υπολογιστικού κέντρου του DNGC.Το 2022, η Lifebit προσχώρησε σε μια κοινοπραξία που χρηματοδοτείται από το Ηνωμένο Βασίλειο για έρευνα και καινοτομία με εταίρους το Εθνικό Ινστιτούτο Έρευνας για την Υγεία και τη Φροντίδα (NIHR), το Κέντρο Βιοϊατρικής Έρευνας του Cambridge (BRC), το Ανατολικό Ακαδημαϊκό Επιστημονικό Δίκτυο Υγείας, το Cambridge University Health Partners και την Genomics England.Στις 28 Σεπτεμβρίου 2022, η κοινοπραξία γνωστοποίησε ότι πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά στο Ηνωμένο Βασίλειο επίδειξη ομοσπονδιοποίησης γονιδιωματικών δεδομένων μεταξύ των ασφαλών ερευνητικών περιβαλλόντων του NIHR BRC και της Genomics England.Το 2023, η Lifebit σύναψε τριετή συνεργασία με την PlumCare RWE για την υποστήριξη του εθνικού προγράμματος γονιδιωματικής αλληλούχισης νεογνών της Ελλάδας, BeginNGS.
Μαρί φον Έμπνερ-Έσενμπαχ

Η βαρόνη Μαρί φον Έμπνερ-Έσενμπαχ (γερμανικά: Marie Freifrau von Ebner-Eschenbach) ήταν μια Αυστριακή συγγραφέας, γνωστή για τα εξαιρετικά ψυχολογικά της μυθιστορήματα. Θεωρείται, μαζί με τον Φέρντιναντ φον Σάαρ, ως μία από τις σημαντικότερες γερμανόφωνες συγγραφικές μορφές του τελευταίου τμήματος του 19ου αιώνα.

 Γεννήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 1830 στο κάστρο της Καθολικής οικογένειας ευγενών Ντουμπσκί στο Ζντισλάβιτσε της σημερινής Τσεχίας. Ήταν η κόρη του βαρόνου Φραντς Ντουμπσκί και της συζύγου του Μαρίας, η οποία προερχόταν από το προτεσταντικό Βασίλειο της Σαξωνίας. Η Μαρί έχασε τη μητέρα της σε πρώιμη βρεφική ηλικία, ωστόσο έλαβε επιμελημένη μόρφωση από δύο μητριές.Το 1848 παντρεύτηκε τον ξάδελφό της, αυστριακό στρατιωτικό, Μόριτς φον Έμπνερ-Έσενμπαχ. Το ζευγάρι διέμεινε αρχικά στη Βιέννη και έπειτα στο Λούκα (Klosterbruck), κοντά στο σημερινό Ζνόιμο. Μετά το 1860, αφού ο σύζυγός της ολοκλήρωσε τη στρατιωτική του υπηρεσία, επέστρεψαν στη Βιέννη. Ο γάμος τους δεν απέφερε παιδιά. Η Μαρί αφιερώσε τον εαυτό της στο συγγραφικό έργο. Στην προσπάθεια της, έλαβε βοήθεια και ενθάρρυνση από τον Φραντς Γκριλπάρζερ και τον Φρίντριχ Χαλμ. Το πρώτο της έργο που δημοσιεύθηκε ήταν το δράμα «Η Μαρία Στιούαρτ στην Σκωτία», το οποίο ο Έντουαρντ Ντέβριεντ ανέβασε στο θέατρο της Καρλσρούης, το 1860. Έπειτα, ακολούθησε μια τραγωδία σε πέντε πράξεις, η «Μαρί Ρολάν», και πολλά μονόπρακτα δράματα: «Ντόκτορ Ρίτερ», «Οι Βιολέτες» και «Ο απαρηγόρητος».Μετά από αυτές τις περιορισμένες επιτυχίες στον τομέα του θεάτρου, η Μαρί φον Έμπνερ-Έσενμπαχ στράφηκε στην πεζογραφία. Τα σημαντικότερα έργα της ήταν τα εξής: «Η Πριγκίπισσα του Μπανάλιεν» (1872), «Μποζένα» (1876), «Ντας Γκεμάιντεκιντ» (1887), «Λότι, ο Ωρολογοποιός» (1883), «Δύο Κοντέσες» (1885), «Αδιάλλακτος» (1890), «Άπιστος» (1893), «Νέες Ιστορίες» (1881), «Αφορισμοί» (1880) και «Παραβολές, παραμύθια και ποιήματα» (1892). Το κομψό ύφος της Μαρί φον Έμπνερ-Έσενμπαχ, το διεισδυτικό πνεύμα της και η αριστοτεχνική απεικόνιση των χαρακτήρων, της έδωσαν μια εξέχουσα θέση μεταξύ των γερμανόφωνων συγγραφέων της εποχής της. Με την ευκαιρία των εβδομηκοστών γενεθλίων της, το Πανεπιστήμιο της Βιέννης της απένειμε, τιμής ένεκεν, τον τίτλο της διδάκτορος της φιλοσοφίας. Μια έκδοση «Εκλεκτών Έργων» της Μαρί φον Έμπνερ-Έσενμπαχ άρχισε να εκδίδεται το 1893.Απεβίωσε στις 12 Μαρτίου 1916, σε ηλικία 85 ετών, στη Βιέννη.
Ποσειδωνία (Μεγάλη Ελλάδα)

Η Ποσειδωνία ήταν αρχαία ελληνική αποικία της Κάτω Ιταλίας, στην περιοχή της Καμπανίας. Βρισκόταν 85 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Νάπολης, στη σημερινή επαρχία του Σαλέρνο, κοντά στις ακτές της Τυρρηνικής θάλασσας. Το λατινικό όνομα της πόλης ήταν Πέστουμ (Paestum).

 Η πόλη ιδρύθηκε τον 7ο αιώνα π.Χ. κατά τη διάρκεια του δεύτερου ελληνικού αποικισμού. Μητρόπολή της ήταν η πόλη Σύβαρη. Για την πρώτη περίοδο της Ποσειδωνίας, τα μόνα στοιχεία που είναι γνωστά προέρχονται κυρίως από τα λιγοστά αρχαιολογικά ευρήματα. Τα ευρήματα δείχνουν πως η πόλη είχε γρήγορα επεκταθεί διαθέτοντας δρόμους, ναούς και όλα τα χαρακτηριστικά μιας αναπτυγμένης πόλης. Από τα χαρακτηριστικά της πόλης φαίνεται πως διατηρούσε εμπορικές σχέσεις με την πόλη Μεταπόντιο κατά τη διάρκεια του 5ου και 6ου αιώνα π.Χ.. Μέχρι εκείνη την περίοδο δεν υπάρχουν αναφορές για την πόλη. Κατά τη διάρκεια του 5ου αιώνα π.Χ., η Ποσειδωνία καταλαμβάνεται από το ιταλικό φύλο των Λουκανών. Από τα αρχαιολογικά ευρήματα αυτής της περιόδου φαίνεται πως στην πόλη συνυπήρχαν και ελληνικά και ιταλικά πολιτισμικά στοιχεία. Η ελληνική γλώσσα, όμως, σταδιακά εγκαταλείφθηκε, όπως αναφέρει ο Αθήναιος. Το γεγονός αυτό περιγράφει ο ποιητής Κωνσταντίνος Καβάφης στο ποίημά του «Ποσειδωνιάται». Η πόλη έγινε τελικά ρωμαϊκή το 273 π.Χ., μετά το τέλος των πολέμων του Πύρρου στην Ιταλία, που διεξήχθησαν στο πρώτο τέταρτο του 3ου αιώνα π.Χ.. Ο αρχαιολογικός χώρος της Ποσειδωνίας καταλαμβάνει έκταση 120 εκταρίων. Από αυτά, μόνο τα 25 έχουν ανασκαφεί. Διατηρείται ακόμα το τείχος που περιέβαλλε την αρχαία πόλη, το οποίο έχει περίμετρο 4.750 μέτρα, πάχος 5 έως 7 μέτρα και ύψος 15 μέτρα. Κατά μήκος του είναι τοποθετημένοι 24 πύργοι. Πιστεύεται πως συνολικά ήταν 28, αλλά οι τέσσερις καταστράφηκαν εξαιτίας διάνοιξης δρόμου κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα. Το κύριο χαρακτηριστικό του σημερινού αρχαιολογικού χώρου είναι οι τρεις μεγάλοι ναοί δωρικού ρυθμού. Ήταν αφιερωμένοι στην Ήρα και στην Αθηνά. Ο ναός της Ήρας είναι ο παλαιότερος ναός που διασώζεται στην Ποσειδωνία (αποκαλούμενος και Basilica) και ανήκει στον 6ο αιώνα π.Χ.. Κοντά στον πρώτο ναό, υπάρχει και ένας δεύτερος αφιερωμένος στην Ήρα, χτισμένος τον 5ο αιώνα π.Χ.. Στο παρελθόν, κατά τον 18ο αιώνα, θεωρούσαν πως ο ναός αυτός ήταν αφιερωμένος στον Ποσειδώνα. Στο υψηλότερο σημείο της πόλης βρίσκεται ο ναός της Αθηνάς, χτισμένος περίπου το 500 π.Χ.. Λανθασμένα στο παρελθόν πίστευαν πως ήταν αφιερωμένος στη Δήμητρα. Η Ποσειδωνία φημίζεται, επίσης, για τους ζωγραφισμένους τάφους, οι οποίοι ανήκουν στην περίοδο της Λουκανικής κυριαρχίας, και μόνο ένας από αυτούς χρονολογείται στην ελληνική περίοδο. Αποτελούν ορισμένα από τα σημαντικότερα δείγματα ζωγραφικής της αρχαίας περιόδου. Παρουσίαση σε βίντεο της Ποσειδωνίας
Μάγκνα Κάρτα

Η Μάγκνα Κάρτα (λατινικά: Magna Charta; ("Great Charter") , απόδοση: Μεγάλη Χάρτα), αποκαλούμενη και ως Μάγκνα Κάρτα Λιμπερτάτουμ (λατινικά: Magna Carta Libertatum, απόδοση: Μεγάλος Χάρτης των Ελευθεριών) , είναι αγγλικός καταστατικός χάρτης, ο οποίος αρχικά εκδόθηκε το 1215. Η Μάγκνα Κάρτα θεωρείται ένα από τα πιο σημαντικά έγγραφα στην ιστορία της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου.

 Αρχικά γράφτηκε λόγω διαφωνιών μεταξύ του Πάπα Ιννοκεντίου του Γ', του Βασιλιά Ιωάννη της Αγγλίας και των Άγγλων βαρώνων σχετικά με τα δικαιώματα του βασιλιά. Η Μάγκνα Κάρτα ζητούσε από τον Βασιλιά να αποκηρύξει κάποια δικαιώματά του, να σεβαστεί τις νομικές διαδικασίες και να αποδεχτεί ότι θα δεσμεύεται από τους νόμους και προστάτευε τα δικαιώματα των υπηκόων του Βασιλιά, ιδιαίτερα από την παράνομη φυλάκιση. Μόνο τρεις ρήτρες της "Μάγκνα Κάρτας" παραμένουν σε ισχύ στην έννομη τάξη της Αγγλίας και της Ουαλίας. Αυτές αναφέρονται στην ελευθερία της Εκκλησίας της Αγγλίας, τις «παλιές ελευθερίες» του Σίτι του Λονδίνου (ρήτρα 13 στο χάρτη του 1215, ρήτρα 9 στο γράμμα του 1297) και το δικαίωμα στη νομική διαδικασία (ρήτρες 39 και 40 στο γράμμα του 1215, ρήτρα 29 στο γράμμα του 1297) . Αναλυτικά: