IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Γκεβόργκ Γκαζαριάν

Ο Γκεβόργκ Γκαζαριάν (αρμενικά: Գևորգ Ղազարյան, 5 Απριλίου 1988) (αγγλικά: Gevorg Ghazaryan) είναι Αρμένιος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως μέσος-επιθετικός. Αγωνίζεται στην Αραράτ-Αρμενία. Είναι επίσης διεθνής με την Εθνική ομάδα της Αρμενίας.

 Ο Γκεβόργκ Γκαζαριάν ξεκίνησε την καριέρα του στην ΦΚ Πιουνίκ, με την οποία έκανε επίσημο ντεμπούτο το 2005 σε ηλικία 17. Το πρώτο του γκολ με την Πιουνίκ το πέτυχε την επόμενη σεζόν εις βάρος της Σιράκ.Η Πιουνίκ τον παραχώρησε δανεικό το 2007 στην Μπανάντς. Ξεκίνησε ικανοποιητικά, αφού στο ντεμπούτο του πέτυχε χατ τρικ. Η γενικότερη απόδοσή του ήταν καλή, πετυχαίνοντας 6 γκολ σε 11 αγώνες κι αυτό είχε ως αποτέλεσμα την επιστροφή του στην Πιουνίκ.Ο Γκαζαριάν έκανε πολύ καλές εμφανίσεις στην Πιουνίκ και κατέκτησε τίτλους, προσελκύοντας το ενδιαφέρον της ουκρανικής Μεταλούργκ Ντονέτσκ, η οποία και τον απέκτησε το 2011. Ο Γκαζαριάν υπέγραψε το 2011 συμβόλαιο με την ουκρανική Μεταλούργκ Ντονέτσκ. Στην ουκρανική ομάδα μέτρησε 50 συμμετοχές και πέτυχε έξι γκολ. Το 2013 είχε πάει δανεικός στη ΦΚ Σαχτιόρ Καραγκαντί του Καζακστάν σημειώνοντας τρεις συμμετοχές.Τη σεζόν 2013-2014 είχε 10 συμμετοχές με τη Σαχτιόρ, η οποία τερμάτισε στην έκτη θέση του πρωταθλήματος. Στις 12 Ιουλίου 2014 υπέγραψε διετές συμβόλαιο με τον Ολυμπιακό. Ο Γκαζαριάν πραγματοποίησε το επίσημο ντεμπούτο του στο Ελληνικό Πρωτάθλημα σε έναν αγώνα με τη Νίκη Βόλου στις 23 Αυγούστου 2014, ως αλλαγή (τελικό σκορ 3-1 υπέρ του Ολυμπιακού). Ως βασικός ξεκίνησε (κάνοντας παράλληλα και ντεμπούτο στο Κύπελλο Ελλάδος) σε έναν αγώνα με την Παναχαϊκή, όπου το τελικό σκορ ήταν 0-1 υπέρ του Ολυμπιακού. Στο Τσάμπιονς Λιγκ δεν πήρε καθόλου χρόνο συμμετοχής, καθώς ο προπονητής του τον άφησε εκτός ευρωπαϊκής λίστας.Στις 30 Ιανουαρίου 2015 η ΠΑΕ Ολυμπιακός ανακοίνωσε πως λήγει τη συνεργασία της με τον Γκαζαριάν. Στις 30 Ιανουαρίου 2015, μετά τη λήξη της συνεργασίας του με την ΠΑΕ Ολυμπιακός, ανακοινώθηκε η μεταγραφή του από την Κέρκυρα για 6 μήνες. Το ντεμπούτο του με τη φανέλα της Κέρκυρας το έκανε στις 8 Φεβρουαρίου 2015 κόντρα στον Πανιώνιο, ενώ πέτυχε το πρώτο του γκολ με την ομάδα της Κέρκυρας στις 8 Μαρτίου 2015 κόντρα στον Παναιτωλικό στο Αγρίνιο, ένα γκολ που χάρισε και τη νίκη στην ομάδα του (0-1). Ο Γκαζαριάν πραγματοποίησε 6 εμφανίσεις και έβαλε 1 γκολ με την Κ19 της Αρμενίας και 18 ματς με 5 τέρματα στην Κ21. Το ντεμπούτο του με την Εθνική ανδρών το έκανε σε ηλικία 18 ετών 9 μηνών και 9 ημερών.Με την Εθνική Ανδρών έκανε το ντεμπούτο του στις 22 Αυγούστου 2007 εναντίον της Πορτογαλίας για τα προκριματικά του Euro 2008, όπου το τελικό σκορ ήταν 1-1. Ο Γκαζαριάν με τη γυναίκα του συναντήθηκαν στο Σεβάν, ενώ απέκτησαν ένα γιο τον Δεκέμβριο του 2012. ΣυλλογικέςΠρωτάθλημα Αρμενίας: 2006, 2007, 2008, 2009, 2010 Κύπελλο Αρμενίας: 2009, 2010 Σούπερ Καπ Αρμενίας: 2006, 2007, 2009ΑτομικέςΚαλύτερος νέος παίχτης Πρωταθλήματος Αρμενίας: 2007 Πρώτος σκόρερ Πρωταθλήματος Αρμενίας: 2010 Παίκτης της χρονιάς στη Μεταλούργκ Ντονέτσκ: 2011 Ο Γκαζαριάν στο National-Footblall-Teams.com Ο Γκαζαριάν στο Socceraway.com Ο Γκαζαριάν στο Tripod.com Ο Γκαζαριάν στο FootballDatabase.eu
Πίτερ Ουστίνοφ

Ο Πίτερ Ουστίνοφ (Peter Alexander von Ustinov, 16 Απριλίου 1921 - 28 Μαρτίου 2004) ήταν Άγγλος ηθοποιός, θεατρικός συγγραφέας, σεναριογράφος, σκηνοθέτης και παραγωγός του κινηματογράφου και του θεάτρου. Έχει κερδίσει πολλά βραβεία, μεταξύ αυτών και δύο βραβεία Όσκαρ Β΄ Ανδρικού Ρόλου για τις ταινίες Σπάρτακος (Spartacus, 1960) και Τοπ Καπί (Top Kapi, 1964) το 1961 και το 1965 αντίστοιχα. Θεωρούνταν ένας πολύ ευφυής άνθρωπος και δεινός αφηγητής.

 Ο Πίτερ Αλεξάντερ Μπάρον φον Ουστίνοφ γεννήθηκε στις 16 Απριλίου 1921 στο Λονδίνο. Ο πατέρας του Ουστίνοφ, Ιόνας, ήταν υπολοχαγός στη Λουφτβάφε, ενώ αργότερα έλαβε τη βρετανική υπηκοότητα και εργάστηκε για την MI5. Ο Ουστίνοφ είχε επίσης ρώσικη, ελβετική, αιθιοπική, γαλλική και ιταλική καταγωγή. Η μητέρα του Ναντέζντα Λεοντίεβνα "Νάντια" Μπενουά ήταν ζωγράφος. Ο Ουστίνοφ ήταν συμμαθητής με τον γιο του Γιοάχιμ φον Ρίμπεντροπ, Ρούντολφ. Αρχικά, επιστρατεύτηκε με τον Βρετανικό στρατό στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο πρώτος του μεγάλος ρόλος ήταν εκείνος του Νέρωνα στην ταινία Κβο Βάντις. Αργότερα, κέρδισε δύο βραβεία Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου για τις ταινίες Σπάρτακος του Στάνλεϊ Κιούμπρικ και Τοπ Καπί του Ζυλ Ντασέν. Από το 1969 και έπειτα, ο Ουστίνοφ εγκατέλειψε τον κινηματογράφο και συμμετείχε σε εκστρατείες όπως εκείνες της UNICEF. Στις 31 Οκτωβρίου 1984, ο Ουστίνοφ θα επισκεπτόταν την πρωθυπουργό της Ινδίας Ίντιρα Γκάντι, όμως εκείνη δολοφονήθηκε στον δρόμο για τη συνάντηση. Αργότερα, ο Ουστίνοφ έγινε Πρέσβης Καλής Θελήσεως του ΟΗΕ. Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, ο Ουστίνοφ έλαβε την ελβετική υπηκοότητα για να αποφύγει το βαρύ φορολογικό σύστημα της Βρετανίας προς τους πλούσιους. Ο Πίτερ Ουστίνοφ πέθανε στις 24 Μαρτίου 2004 σε μια κλινική της πόλης Ζενολιέ της Ελβετίας. Διακρινόταν επίσης για τη γλωσσομάθειά του, αφού, ενώ είχε ως μητρική του την Αγγλική, μιλούσε άπταιστα Ρωσικά, Γαλλικά, Γερμανικά, Ιταλικά, Ισπανικά, Ελληνικά και Τουρκικά. Στην Ελλάδα είναι γνωστά τα θεατρικά του έργα The Love of Four Colonels (Ο έρωτας των τεσσάρων συνταγματαρχών, 1951), Romanoff and Juliet (Ρομανόφ και Ιουλιέτα, 1956) και Photo Finish (1962).
Πλαταιές Βοιωτίας

Οι Πλαταιές είναι χωριό του Δήμου Θηβαίων, όπως αυτός συστάθηκε σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης, στον Νομό Βοιωτίας. Βρίσκεται στην θέση της αρχαίας πόλης των Πλαταιών στους πρόποδες του Κιθαιρώνα. Έχει πληθυσμό, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, 944 κατοίκους.

 Το χωριό ονομαζόταν Κόκλα μέχρι το 1916, οπότε μετονομάστηκε σε Πλαταιές, λόγω της ύπαρξης στην ίδια θέση της αρχαίας πόλης. Το δημοφιλέστερο άθλημα στo χωριό είναι το ποδόσφαιρο. Οι Πλαταιές έχουν τον Αθλητικό Όμιλο Πλαταιών που ιδρύθηκε το 1977 και έχει έδρα το Δημοτικό Γήπεδο Πλαταιών. Στις Πλαταιές λειτουργεί επίσης πιστά Αεροπτεριστών και κάθε χρόνο διεξάγονται το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Αεροπτερισμού και το Κύπελλο Ελλάδας.
Όρος Ζερμπιέ ντε Ζον

Το όρος Ζερμπιέ-ντε-Ζον (γαλλικά: Mont Gerbier-de-Jonc) είναι ένα βουνό ηφαιστειακής προέλευσης που βρίσκεται στα ανατολικά του Κεντρικού Ορεινού Όγκου (Μασίφ Σαντράλ), στο νομό Αρντές, στη Γαλλία. Είναι ένα από τα ψηλότερα σημεία των βουνών του Βιβαραί στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Αρντές. Το ίδιο το βουνό είναι ένας ξεχωριστός, σβησμένος ηφαιστειακός κώνος από ένα είδος βράχου που ονομάζεται φωνολίτης. Είναι διάσημο για το ιδιόμορφο σχήμα και τον εξαιρετικό φυσικό και άγριο πλούτο, αλλά και επειδή φιλοξενεί στη βάση του τις τρεις πηγές του Λίγηρα, του μεγαλύτερου ποταμού στη Γαλλία. Είναι ταξινομημένη προστατευόμενη περιοχή από το 1933.

 Έχει υψόμετρο 1.551 μέτρα, και η βάση του περιέχει τρεις πηγές που είναι οι πηγές του Λίγηρα, του μεγαλύτερου ποταμού της Γαλλίας, ο οποίος εκβάλλει στο Σαιν-Ναζαίρ στον Ατλαντικό ωκεανό μετά από πορεία 1.004 χιλιομέτρων. Είναι η δεύτερη πιο επισκέψιμη τοποθεσία στο νομό Αρντές, μετά τα φαράγγια της Αρντές. Κάθε χρόνο, 500.000 άνθρωποι ανεβαίνουν στο Ζερμπιέ-ντε-Ζον. Το όρος Ζερμπιέ-ντε-Ζον βρίσκεται στο Περιφερειακό Φυσικό Πάρκο των βουνών της Αρντές περίπου ανάμεσα στην κοινότητα Ωμπενά (περίπου 44 χλμ. νοτιοανατολικά) και στο Πουί-αν-Βελαί (περίπου 45 χλμ βορειοδυτικά). Οι κοινότητες της περιοχής είναι το Σαιν-Μαρτιάλ στα βορειοανατολικά και η Σαιντ-Ευλαλί, που εκτείνεται στις νότιες πλαγιές του. Το όρος Ζερμπιέ-ντε-Ζον σχηματίστηκε πριν από 8 εκατομμύρια χρόνια όταν ένα ηφαίστειο εξερράγη σκορπίζοντας λιωμένη λάβα φωνολίτη. Η λάβα ήταν πολύ παχύρρευστη για να ρεύσει μακριά, ψύχθηκε και σχημάτισε έναν ηφαιστειακό θόλο λάβας φωνολιτικών βράχων στον κρατήρα του ηφαιστείου. Ο ηφαιστειακός θόλος έχει χαρακτηριστικό κωνικό σχήμα, που σχηματίστηκε κατά τη διάρκεια της ψύξης της λάβας. Ο ηφαιστειακός κώνος που περιείχε τον θόλο της λάβας αργότερα διαβρώθηκε, εκθέτοντας τον θόλο της λάβας. Όρος Ζερμπιέ-ντε-Ζον Δραστηριότητες (γαλλικά, αγγλικά)
Μάνος Χαριτάτος

Ο Μάνος Χαριτάτος (13 Ιουλίου 1944 – 27 Δεκεμβρίου 2012) ήταν Έλληνας συλλέκτης και συγγραφέας, ένας εκ των δύο ιδρυτών του Εθνικού Λογοτεχνικού και Ιστορικού Αρχείου.

 Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια και ήταν γιος του Δημήτρη Χαριτάτου και της Μαρίας Ζάχαρη. Περάτωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο Κολλέγιο Αθηνών και σπούδασε στο Οικονομικό Τμήμα της Νομικής Σχολής Αθηνών. Απεβίωσε στην Αθήνα από καρκίνο στις 27 Δεκεμβρίου 2012. Ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει δύο παιδιά, την Αλεξάνδρα, και τον μικρότερο Δημήτρη. Το 1965 μαζί με τον ιστορικό και φίλο του, Δημήτρη Πόρτολο, ίδρυσε το Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο (ΕΛΙΑ), του οποίου διετέλεσε πρόεδρος επί αρκετά χρόνια. Υπήρξε συλλέκτης παλαιών εγγράφων, φωτογραφιών, αφισών, εφημερίδων, κ.ά. ειδών. Με δική του φροντίδα κατάφερε να συγκεντρώσει πλήθος αρχειακού υλικού, που συνδέεται κυρίως με την οικονομική, λογοτεχνική και κοινωνική ιστορία, το οποίο και φυλάσσεται στον ΕΛΙΑ. Το 1980 ανέλαβε την διεύθυνση του Μουσείου της Πόλεως των Αθηνών, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1989.Υπήρξε ιδρυτικό Μέλος του Ευρωπαϊκού Κέντρου Τέχνης (EUARCE).Το 1997 τιμήθηκε από τον δήμαρχο Παιανίας Ίωνα Βορρέ με το "Δημοσθένειο" Μετάλλιο και το Δίπλωμα Τιμής της πόλης. Τίτλοι στη βάση Βιβλιονέτ (1982) Βιβλιογραφία Πέτρου Χάρη, Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο (Ε.Λ.Ι.Α.) Συμμετοχή σε συλλογικά έργα (2008) Το ελληνικό παιχνίδι, Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης (2004) Η ελιά και το λάδι στον χώρο και τον χρόνο, Ακαδημία Αθηνών [εισήγηση] (2003) Ploto, Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο (Ε.Λ.Ι.Α.) (2002) Πλωτώ, Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο (Ε.Λ.Ι.Α.) (1998) Η ιστορία του ελληνικού τσιγάρου, Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο (Ε.Λ.Ι.Α.) Λοιποί τίτλοι (2000) Η ιστορία του ελληνικού μπισκότου, Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο (Ε.Λ.Ι.Α.) [επιμέλεια] (1993) Η Αθήνα των Βαλκανικών Πολέμων 1912 - 1913, Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο (Ε.Λ.Ι.Α.) [επιμέλεια] «Αφιέρωμα στον Μάνο Χαριτάτο» — Βιβλιοφιλία, τριμηνιαία έρευνα ιστορίας του βιβλίου. Τεύχος 139 (Ιανουάριος, Φεβρουάριος, Μάρτιος 2013). σελίδες 4–16. Εκδότης: Κώστας Σπανός. issuu.com/spanosrarebooks «Μουσείο της Πόλεως των Αθηνών. Ίδρυμα Βούρου–Ευταξία» — Μουσείο αφιερωμένο στην εξέλιξη της πόλης της Αθήνας κατά τους νεότερους χρόνους «Ευρωπαϊκό Κέντρο Τέχνης (EU.AR.CE.)» Αρχειοθετήθηκε 2017-09-22 στο Wayback Machine. — Ευρωπαϊκό Κέντρο Τέχνης και Έρευνας του Πολιτισμού του Ανατολικού Ρωμαϊκού Κράτους στην Ευρώπη
Κοινότητα Αφιδνών

Η Κοινότητα Αφιδνών ήταν κοινότητα της ανατολικής Αττικής η οποία λειτούργησε στο διάστημα 1912-2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης. Βρισκόταν στο βορειοανατολικό τμήμα της Αττικής και συνόρευε με τις κοινότητες Πολυδενδρίου, Μαλακάσας και με τους δήμους Αυλώνος Αγίου Στεφάνου και Αχαρνών. Αποτελούταν από ένα κοινοτικό διαμέρισμα, καταλάμβανε έκταση 34,6 τ.χλμ. και ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ήταν 2.543 κάτοικοι. Έδρα της κοινότητας ήταν οι Αφίδνες.

 Η κοινότητα περιλάμβανε τους παρακάτω οικισμούς (σε παρένθεση ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001): οι Αφίδνες [ 1.736 ] η Αγία Τριάδα (τ. η Διεθνής Ιπποκράτειος Πολιτεία) [ 83 ] η Δροσοπηγή [ 153 ] ο Κοκκινόβραχος [ 175 ] η Κοσμοθέα [ 51 ] ο Σταθμός Αφιδνών [ 345 ] Η κοινότητα Αφιδνών (με αρχικό όνομα κοινότητα Κιούρκων) συστάθηκε με την διοικητική διαίρεση του 1912 με την οποία καταργήθηκαν οι διευρυμένοι δήμοι και αντικαταστάθηκαν από μικρότερες κοινότητες. Μέχρι τότε η περιοχή ανήκε στον πρώην διευρυμένο δήμο Μαραθώνα. Στην κοινότητα εκτός από τις Αφίδνες που ορίστηκαν έδρα εντάχθηκαν οι οικισμοί Μπογιάτι (Άνοιξη), Λιοσάτι (Κοκκινόβραχος) και Άγιος Μερκούριος, Νέα Ζοργιάνη και Άγιος Στέφανος. Το 1929 Άγιος Στέφανος αποτέλεσε ξεχωριστή κοινότητα στην οποία εντάχθηκε δέκα χρόνια αργότερα και ο οικισμός Μπογιάτι (με την ονομασία εκείνη την περίοδο Παλαιό Μπογιάτι). Κατά την διάρκεια των επόμενων δεκαετιών μέσα στα όρια της κοινότητας Αφιδνών αναγνωρίστηκαν οι οικισμοί η Αγία Τριάδα ,Δροσοπηγή , Κοσμοθέα και Σταθμός Αφιδνών. Η κοινότητα διατηρήθηκε αμετάβλητη με την διοικητική διαίρεση του 1997 και καταργήθηκε με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης την 1η Ιανουαρίου του 2011 οπότε εντάχθηκε στον νέο δήμο Ωρωπού.
Αντώνιος Τζίζης

Ο Αντώνιος Τζίζης (και Τζιζής, 1901 - 8 Φεβρουαρίου 1983) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής Αθηνών το 1963 και το 1964 με την Ένωση Κέντρου.

 Σπούδασε Νομικά και άσκησε το δικηγορικό επάγγελμα στην Αθήνα. Εξελέγη βουλευτής Β΄ Αθηνών στις εκλογές του 1963 με την Ένωση Κέντρου και επανεξελέγη στις εκλογές του 1964. Μετά τη Μεταπολίτευση πήρε μέρος στις εκλογές του 1974 στη Β΄ Αθηνών με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις και συγκέντρωσε 4.608 ψήφους, χωρίς να εκλεγεί βουλευτής. Απεβίωσε στην Αθήνα το 1983, σε ηλικία 82 ετών. Κηδεύτηκε στις 9 Φεβρουαρίου από τον ιερό ναό Αγίου Γεωργίου Κυψέλης και η ταφή του έγινε στο νεκροταφείο Νέας Μάκρης.
Κίνημα Πέντε Αστέρων

Το Κίνημα Πέντε Αστέρων (ιταλ. Movimento 5 Stelle) είναι λαϊκιστικό ιταλικό πολιτικό κόμμα με αμεσο-δημοκρατικές, περιβαλλοντικές και ευρωσκεπτικιστικές αντιλήψεις. Ιδρύθηκε στις 4 Οκτωβρίου 2009 από τον Μπέπε Γκρίλο (δημοφιλής κωμικός και μπλόγκερ) και τον Τζιανρομπέρτο Κασταλέτζιο. Σημερινός πρόεδρος του κόμματος είναι Τζουζέπε Κόντε. Το κόμμα είναι οικολογικό, κατά του ευρώ και ευρωσκεπτικιστικό. Τάσσεται υπέρ της άμεσης δημοκρατίας και της ελεύθερης πρόσβασης στο Διαδίκτυο, ενώ καταδικάζει τη διαφθορά. Το κόμμα συμμετείχε στις εκλογές του 2013 και συγκέντρωσε ποσοστό της τάξης του 25%.

 Το Κίνημα Πέντε Αστέρων και ο λαϊκισμός του επηρέασαν την ελληνική πολιτική σκηνή, με τη δημιουργία του κόμματος Δραχμή, Δημοκρατική Κίνηση Πέντε Αστέρων τον Μάιο 2013. Η Δραχμή 5 Αστέρων θεωρήθηκε η ελληνική έκδοση του Κινήματος Πέντε Αστέρων και ο ιδρυτής της, Θεόδωρος Κατσανέβας, αναφέρθηκε ως «ο Έλληνας Μπέπε Γκρίλο». Επιπλέον, το Κίνημα Πέντε Αστέρων θεωρείται ως μέρος μιας πανευρωπαϊκής τάσης προς τον λαϊκισμό, ιδιαίτερα από ευρωσκεπτιστικά κόμματα με παραδείγματα τη Δραχμή 5 Αστέρων, το Σχέδιο Β, το Κόμμα για την Ελευθερία της Ολλανδίας και το Κόμμα Ανεξαρτησίας του Ηνωμένου Βασιλείου. Στις Ιταλικές εκλογές της 4ης Μαρτίου 2018 το κόμμα κατέκτησε την πρώτη θέση με το 31% των ψήφων (2η πολιτική δύναμη μετά τη κεντροδεξιά συμμαχία). Τον Φεβρουάριο του 2019, το Κίνημα Πέντε αστέρων παρουσίασε την συμμαχία του με άλλα 4 κόμματα, το «Αγροτικό Κτηνοτροφικό Κόμμα Ελλάδας», «Τζίβι Ντιν» (Κροατία), Λίικε Νιτ (Φινλανδία) και «Κουκίζ ‘15» (Πολωνία) με στόχο την σύνθεση κοινής ομάδας στο Ευρωκοινοβούλιο. Στις ευρωεκλογές της 26ης Μαΐου το κόμμα έλαβε 17.07% κατακτώντας την τρίτη θέση.
Αγία Παρασκευή Καλαμίου Ηρακλείου

Η Αγία Παρασκευή είναι οικισμός της κοινότητας Καλαμίου, του δήμου Βιάννου, της Περιφερειακής Ενότητας (τέως νομού) Ηρακλείου, στην Περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Βιάννου του νομού Ηρακλείου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

 Η Αγία Παρασκευή είναι παραθαλάσσιος οικισμός στο ΝΑ. τμήμα του νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται λίγα χλμ. δυτικά από τα όρια με τον νομό Ρεθύμνης, στον δυτικό μυχό του όρμου Ψαρή Φοράδα και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 40. Απέχει περίπου 90 χλμ. ΝΑ. του Ηρακλείου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Καλαμίου του νομού Ηρακλείου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Καλαμίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Βιάννου. Η εκτεταμένη παραλία του Φαφλάγκου, ενός οικισμού που καταγράφεται χωρίς μόνιμους κατοίκους στις τελευταίες απογραφές, αλλά συγκεντρώνει πολύ κόσμο τα καλοκαίρια. Η περιοχή «Λατόμια», δυτικά του οικισμού, με πολλά θερμοκήπια και υπαίθριες καλλιέργειες. Πήρε την ονομασία της από παλαιά λατομεία που υπήρχαν εκεί. Η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής στην παραλία του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδ. 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr https://www.facebook.com/175011399357854/posts/325571097635216/ https://www.youtube.com/watch?v=0j4M03mZxKE
Σοφία της Βαυαρίας, βασίλισσα της Βοημίας

Η Σοφία, γερμ. Sophie von Bayern (1376 - 4 Νοεμβρίου 1428) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του δούκα της Βαυαρίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Βοημίας.

 Ήταν η μόνη κόρη του Ιωάννη Β΄ δούκα της Βαυαρίας-Μονάχου και της Αικατερίνης, κόρης του Μάινχαρτ ΣΤ΄ κόμη της Γκορίτσια. Παντρεύτηκε τον Βεντσεσλάβο Δ΄ του Οίκου του Λουξεμβούργου βασιλιά της Βοημίας. Δεν απέκτησαν απογόνους. In a Munich archive, letters of Sophia from the years 1422-1427 have been found. B. Kopičková, Mnichovský fascikl č. 543. Korespondence královny Žofie z období březen 1422 – prosinec 1427. In: Mediaevalia Historica Bohemica 8, 2001, s. 121–138.
Ελληνική απογραφή 2001

Η ελληνική απογραφή του 2001 διενεργήθηκε στις 18 Μαρτίου του 2001 από την Εθνική Στατιστική Υπηρεσία της Ελλάδος. Η προηγούμενη απογραφή ήταν αυτή του 1991. Ο πραγματικός πληθυσμός στο σύνολο της Ελλάδας ανερχόταν στους 10.964.020 ενώ η πυκνότητα του πληθυσμού ήταν 83,1 κάτοικοι/τ.χλμ. Τα διάφορα πληθυσμιακά μεγέθη στην Ελλάδα έχουν ως εξής (οι πληθυσμοί είναι πραγματικοί):

 Στη Στερεά Ελλάδα δεν συμπεριλαμβάνονται οι δήμοι Πόρου, Σπετσών, Τροιζήνας, Μεθάνων, Ύδρας που γεωγραφικά υπάγονται στην Πελοπόννησο, ούτε ο Δήμος Κυθήρων με την Κοινότητα Αντικυθήρων που υπάγονται στα Επτάνησα. Σημείωση: Αναγράφονται οι πόλεις άνω των 40.000 κατοίκων. Όπου δεν αναγράφεται κεντρικός οικισμός, σημαίνει ότι η πόλη αποτελείται από έναν μόνο οικισμό και δεν αποτελεί πολεοδομικό συγκρότημα (Π.Σ.). Σημείωση: Όπου δεν αναγράφεται έδρα, σημαίνει ότι ο δήμος αποτελείται μόνο από έναν οικισμό, αυτόν του ονόματός του. Σύνολο Ο.Τ.Α.: 914 δήμοι και 120 κοινότητες. Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛ.ΣΤΑΤ.) Πραγματικός Πληθυσμός 2001 Αρχειοθετήθηκε 2016-08-16 στο Wayback Machine. Διορθώσεις στην απογραφή 2001 που προέκυψαν μετά τον νέο Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων. Υπουργείο Εσωτερικών (πραγματικός πληθυσμός). Δεν περιλαμβάνει υποδιαιρέσεις μικρότερες του τοπικού διαμερίσματος. Πραγματικός και μόνιμος πληθυσμός της απογραφής 2001, με την παλιά διοικητική διαίρεση. Εθνική Στατιστική Υπηρεσία. Ανακτήθηκε 13/06/2006. Νέος Κώδικας Δήμων και Κοινοτήτων (Nόμος υπ' αριθ. 3463/2006 (Φ.Ε.Κ. Α΄ 114 / 8.6.2006). Εγνατία Οδός Α.Ε. - 2η Ετήσια Έκθεση Αποτελεσμάτων Δεικτών Αρχειοθετήθηκε 2007-10-27 στο Wayback Machine.. Ειδικά στη σελίδα 44 αναφέρονται τα Π.Σ. και οι πόλεις γενικότερα με πληθυσμό άνω των 30.000 κατοίκων. Αναφέρονται οι πραγματικοί πληθυσμοί και όχι οι μόνιμοι. Επάνω, στον κατάλογο, παρατίθενται μόνιμοι πληθυσμοί Π.Σ. και πόλεων.
Πήλι Εύβοιας

Το Πήλι ή Πήλιο είναι χωριό της βόρειας Εύβοιας και ανήκει στον Δήμο Μαντουδίου-Λίμνης-Αγίας Άννας. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011, ο πληθυσμός του Πηλίου ανέρχεται στους 628 κατοίκους.

 Το χωριό βρίσκεται στις βορειοανατολικές ακτές της Εύβοιας, είναι παραθαλάσσιο και περιβάλλεται από ψηλές ορεινές πλαγιές. Βρίσκεται στους βορειοδυτικούς πρόποδες του όρους Πυξαριά. Ανατολικά του βρίσκεται η κορυφή Πρίονας με υψόμετρο 1.003 μ του όρους Πυξαριά και δυτικά του το ακρωτήρι Δάγρι (361 μ.) Απέχει 57,4 χιλιόμετρα από τη Χαλκίδα και 9,3 χιλιόμετρα από το Προκόπι. Σχετικά με την προέλευση του ονόματος υπάρχουν δυο εκδοχές. Σύμφωνα με την πρώτη και επικρατέστερη το όνομα οφείλεται στη γεωγραφική μορφολογία του χωριού. Δεξιά και αριστερά υπάρχουν δυο μεγάλα βουνά και ανάμεσα τους ένας μικρός κόλπος που μοιάζει σαν πύλη προς το Αιγαίο. Κατά την δεύτερη εκδοχή, το χωριό οφείλει την ονομασία του στο γεωλογικό προφίλ του εδάφους της περιοχής όπου κυριαρχεί ο πηλός, και αυτή η εκδοχή έχει βάση αφού το έδαφος σε όλη την κοιλάδα που βρίσκεται το χωριό είναι πηλώδες. Η περιοχή κατοικείται από τα αρχαία χρόνια. Σύμφωνα με τα ευρήματα μικροί οικισμοί υπήρχαν στην περιοχή της σημερινής θέσης του χωριού που χρονολογούνται από τη Μυκηναϊκή και Ελληνιστική περίοδο, ενώ σε κοντινό λόφο έχουν βρεθεί και ερείπια μεσαιωνικού κάστρου. Το χωριό δημιουργήθηκε στην τωρινή του θέση κοντά στη θάλασσα όταν οι κάτοικοι ήταν σίγουροι ότι δεν κινδύνευαν από επιδρομείς και ελευθερώθηκε από τους Τούρκους το 1835. Οι κάτοικοι των μικρών οικισμών που υπήρχαν στα τριγύρω στα βουνά συγκεντρώθηκαν στο Πήλι. Μεγάλες λεηλασίες και καταστροφές έγιναν στο χωριό την εποχή του Ελληνογερμανικού πολέμου. Επίσης στην περιοχή λειτουργούσαν μεταλλεία και εργοστάσιο κατεργασίας λευκόλιθου. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και την αλιεία. Η παραλία του χωριού είναι κυρίως αμμώδης με διάσπαρτα βότσαλα και είναι αρκετά βαθιά. Επίσης διαθέτει αλιευτικό καταφύγιο. Αξιοσημείωτο αξιοθέατο είναι το μικρό εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, κτισμένο το 1350 που βρίσκεται λίγα μέτρα από την ακτή. Επίσης στην παραλία του Πηλίου και στην τριγύρω περιοχή σώζονται ερειπωμένες εγκαταστάσεις επεξεργασίας και φόρτωσης λευκόλιθου.
Σφυρί

Το σφυρί είναι σιδερένιο συνήθως εργαλείο με λαβή, συνήθως ξύλινη αλλά και μεταλλική. Χρησιμοποιείται για το κάρφωμα προκών, για το σπάσιμο σκληρών αντικειμένων, για την κατεργασία μετάλλων κ.ά.

 Συναντάται σε διάφορες μορφές και περιπτώσεις ανάλογα με την εργασία για την οποία προορίζεται: Το κλασικό σφυρί, που χρησιμοποιείται συνήθως για να καρφωθούν πρόκες. Το σκεπάρνι, που εκτός από το κάρφωμα είναι ειδικά διαμορφωμένο για να βοηθά και στο ξεκάρφωμα προκών. Χρησιμοποιείται πολύ στις οικοδομές. Τη βαριοπούλα ή βαριά, που χρησιμοποιείται για το σπάσιμο πέτρας, τσιμέντου κλπ, μερικές φορές σε συνδυασμό με καλέμι (ή μικρή βαριοπούλα) . o Ματρακάς , με σιδερένια παραλληλόγραμη κεφαλή και ξύλινη λαβή, που χρησιμοποιείται στις οικοδομές, συνήθως από τεχνίτες τοποθέτησης πλακιδίων σε συνδυασμό με καλέμι για σκάψιμο ή στην τοποθέτηση πλακών, τις οποίες, χτυπώντας με το ξύλο, φέρνουν στη σωστή θέση. Η Ματσόλα, ή ξυλόσφυρο, κατασκευασμένο από ξύλο, που χρησιμοποιείται σε διανάξεις (καλαφάτισμα) ή σε περιπτώσεις που δεν πρέπει να ασκηθεί μεγάλη δύναμη στο προς επεξεργασία υλικό, ειδικά όταν αυτό είναι ξύλο. Το σφυρί με κεφαλή από σκληρό ελαστικό (ματσόλα), για τον ίδιο λόγο με το ξυλόσφυρο. Το γεωλογικό σφυρί από πολύ σκληρό μέταλλο και λαστιχένια λαβή για τη θραύση πετρωμάτων και βοήθεια σε αναρριχήσεις. Σε αυτό υπάρχουν δύο παραλλαγές, μία με οξύληκτο πρόσθιο άκρο και μία με πεπλατυσμένο εν είδει καλεμιού. Τέλος μικρό σφυράκι με ελαστική κεφαλή χρησιμοποιούν και οι γιατροί προκειμένου να τσεκάρουν τα αντανακλαστικά ασθενών.
Μπουνχάνγκ Βορασίθ

Ο Μπουνχάνγκ Βορασίθ (Bounnhang Vorachith) και Βορασίτ (15 Αυγούστου 1937-) είναι πολιτικός από το Λάος, Γενικός Γραμματέας του Επαναστατικού Λαϊκού Κόμματος του Λάος από τις 22 Ιανουαρίου 2016. Υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος από το 2006 ως το 2016 και ως πρωθυπουργός της χώρας από το 2001 ως το 2006.

 Είναι μέλος του Επαναστατικού Κόμματος του Λαού του Λάος. Ήταν αντιπρόεδρος της κυβέρνησης το 1996-2001 και εξελέγη Πρωθυπουργός το Μάρτιο του 2001. Στο αξίωμα αυτό διατηρήθηκε μέχρι το 2006. Από τις 8 Ιουνίου 2006 ως τον Ιανουάριο του 2016 ήταν αντιπρόεδρος της χώρας. Κατά το 10ο συνέδριο του Επαναστατικού Λαϊκού Κόμματος του Λάος στις 22 Ιανουαρίου 2016, ο Βορασίθ εξελέγη ως διάδοχος του Τσουμάλι Σαγιασόνε στο αξίωμα του Γενικού Γραμματέα και έγινε ο ηγέτης του Λάος. Βιογραφία σε ιστότοπο της Κυβέρνησης της Μιανμάρ
Ραντ (μονάδα)

Η μονάδα Ραντ (rad), διεθνές σύμβολο rd, αποτελεί μονάδα μέτρησης απορροφηθείσης δόσης ακτινοβολίας που είναι ίση με την ποσότητα μιας ιοντίζουσας ακτινοβολίας, που ανεξάρτητα της πηγής προέλευσής της, προκαλεί απορρόφηση ενέργειας 100 εργίων ανά γραμμάριο (erg/gr) ακτινοβολούμενης ύλης. 1 rd = 100 erg/gr.

 Η μονάδα ραντ είχε προταθεί αρχικά, (1918), για την μέτρηση ακτινοβολίας Χ και ανήκε στο σύστημα μέτρησης CGS. Όμως από το 1970 οπότε και γενικεύτηκε το Διεθνές σύστημα μονάδων η μονάδα ραντ αντικαταστάθηκε ως προς τις σχέσεις των μονάδων μέτρησης, από έργια ανά γραμμάριο σε τζάουλ ανά χιλιόγραμμο ύλης, όπου και η σύγχρονη μονάδα γκρέυ, (Gy), σε σχέση: 1 rd = 10 mGy, ή 100 rd = 1 Gy.Σήμερα η μονάδα ραντ θεωρείται ξεπερασμένη, η δε χρήση της έχει σχεδόν εκλείψει από όλα τα ινστιτούτα, εργαστήρια και κέντρα πυρηνικών ερευνών και εφαρμογών ακτινοβολιών.
Νομοθετικό Σώμα της Δυτικής Βιρτζίνια

Το Νομοθετικό Σώμα της Δυτκής Βιρτζίνια είναι το πολιτειακό νομοθετικό σώμα της πολιτείας της Δυτικής Βιρτζίνια. Ως διθάλαμο νομοθετικό σώμα, διαιρείται μεταξύ της άνω Γερουσίας και της κάτω Βουλής των Αντιπροσώπων. Εγκαθιδρύθηκε υπό το Άρθρο VI του Συντάγματος της Δυτικής Βιρτζίνια μετά την απόσχιση της πολιτείας από την Βιρτζίνια κατά τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο το 1863. Όπως και στην γειτονική και πρώην συντακτική Γενική Συνέλευση της Βιρτζίνια, η κάτω βουλή του νομοθετικού σώματος αναφέρεται επίσης ως "House of Delegates." Το Νομοθετικό Σώμα συνέρχεται στο κτίριο του Πολιτειακού Καπιτωλίου στο Τσάρλστον.

 Οι γερουσιαστές εκλέγονται για θητείες τεσσάρων ετών και οι αντιπρόσωποι για θητείες δύο ετών. Αυτές οι θητείες είναι αλληλοεπικαλυπτόμενες, που σημαίνει ότι δεν είναι ανοικτά προς εκλογή και οι 34 έδρες της Πολιτειακής Γερουσίας:μερικοί εκλέγονται σε έτη προεδρικής εκλογής και μερικοί σε ενδιάμεσες εκλογές. Οι τακτικές συνεδριάσεις του Νομοθετικού Σώματος αρχίζουν την δεύτερη Τετάρτη του Ιανουαρίου κάθε έτους. Όμως, μετά την εκλογή ενός νέου κυβερνήτη, η συνεδρίαση αρχίζει τον Ιανουάριο με την ομιλία του κυβερνήτη αλλά μετά αναστέλλεται μέχρι τον Φεβρουάριο. Την πρώτη ημέρα της συνεδρίασης, τα μέλη και της Βουλής και της Γερουσίας συνέρχονται σε κοινή συνεδρίαση στην Αίθουσα της Βουλής όπου ο κυβερνήτης παρουσιάζει το νομοθετικό του/της πρόγραμμα. Το μήκος της γενικής συνεδρίασης δεν μπορεί να είναι πέρα από 60 ημερολογιακές ημέρες εκτός αν επεκταθεί από ένα ταυτόχρονο ψήφισμα που υιοθετείται με ψήφο δύο τρίτων κάθε σώματος. Ο κυβερνήτης μπορεί να συγκαλέσει το Νομοθετικό Σώμα για έκτακτες συνεδριάσεις. με δεδομένο την μερκού χρόνου φύση του νομοθετικού σώματος της Δυτικής Βιρτζίνια, πολλές έκτακτες συνεδριάσεις δεν είναι ασυνήθιστες. Τα νομοσχέδια, ακόμη και τα νομοσχέδια εσόδων, και τα ψηφίσματα μπορεί να προέρχονται από οποιαδήποτε από τα δύο σώματα. Για νομοσχέδια προϋπολογισμού ή συμπληρωματικά νομοσχέδια πιστώσεων, τα δυο τρίτα των μελών που έχουν εκλεγεί σε κάθε σώμα απατούνται για να προσπελασθεί το βέτο του κυβερνήτη σε ένα νομοσχέδιο ή αντικείμενα ή τμήματα του. Για όλα τα άλλα νομοσχέδια, απαιτείται μια απλή πλειοψηφία σε κάθε σώμα. Βουλή των Αντιπροσώπων της Δυτικής Βιρτζίνια Γερουσία της Δυτικής Βιρτζίνια Πολιτειακό Καπιτώλιο της Δυτικής Βιρτζίνια Κατάλογος μελών της 80ής Βουλής των Αντιπροσώπων της Δυτικής Βιρτζίνια Κατάλογος μελών της 80ής Γερουσίας της Δυτικής Βιρτζίνια West Virginia Legislature Homepage
Μάχη του Σάλσου

Η Μάχη του Σάλσου ήταν μια τεράστια μάχη που έλαβε χώρα το έτος 612 κατά τη διάρκεια της δεύτερης εκστρατείας του πολέμου Κόγκουριο-Σουέι μεταξύ του Βασιλείου Κόγκουριο της Κορέας και της αυτοκρατορικής Δυναστείας Σουέι της Κίνας. Το Κόγκουριο είχε μια συντριπτική νίκη επί των αριθμητικά ανώτερων δυνάμεων των Σουέι στον ποταμό Σάλσου.

 Το 612 ο αυτοκράτορας Γιανγκ των Σουέι εισέβαλε στο Κόγκουριο με πάνω από ένα εκατομμύριο άνδρες. Δεν κατάφερε να ξεπεράσει την άμυνα των Κόγκουριο στο Λιαογιάνγκ/Γιογιάνγκ, και έτσι απέστειλε 300.000 στρατεύματα στην Πιονγιάνγκ, την πρωτεύουσα του Κόγκουριο. Ο στρατηγός του Κόγκουριο, Ούλτζι Μούντοκ αμυνόταν ενάντια στις δυνάμεις των Σούει επί μήνες, προκαλώντας ζημιές, ενώ αργότερα υποχώρησε βαθιά στο έδαφος του Κόγκουριο, όπου προετοιμάστηκε και περίμενε επίθεση στον ποταμό Σάλσου (ποταμός Τσόνγκτσον). Ο Ούλτζι Μούντοκ είχε διακόψει την ροή του νερού προηγουμένως, με ένα φράγμα και όταν τα στρατεύματα των Σουέι έφτασαν στον ποταμό, η στάθμη του νερού ήταν ρηχή. Όταν οι ανυποψίαστοι στρατιώτες του Σουέι βρίσκονταν στα μισά του ποταμού, ο Ούλτζι Μούντοκ άνοιξε το φράγμα, με την φονική ορμή του νερού να προκαλεί χιλιάδες πνιγμούς στους εχθρούς. Το ιππικό του Κόγκουριο επιτέθηκε τότε στις υπόλοιπες δυνάμεις των Σουέι, προκαλώντας τεράστιες απώλειες. Τα επιζώντα στρατεύματα των Κινέζων αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν με ταχύτατο ρυθμό στη χερσόνησο Λιαοντόνγκ για να αποφύγουν να σκοτωθούν ή να συλληφθούν. Πολλοί στρατιώτες που αποχώρησαν, πέθαναν από ασθένεια ή πείνα, καθώς ο στρατός τους είχε εξαντλήσει τις προμήθειες τροφίμων. Από από τους 300.000 άνδρες της εκστρατείας μόνο 2.700 Σουέι κατάφεραν να επιζήσουν. Η μάχη του Σάλσου κατατάσσεται ανάμεσα στις πιο θανατηφόρες μάχες "κλασικής διαμόρφωσης" στην παγκόσμια ιστορία. Με τη νίκη επί των Σουέι στον ποταμό Σάλσου, το Κόγκουριο κέρδισε τελικά τον Πόλεμο Κόγκουριο-Σουέι, ενώ η Κινέζικη δυναστεία, που πλήττονταν σοβαρά από τις τεράστιες απώλειες ανθρώπινου δυναμικού και των πόρων ως αποτέλεσμα της Κορεάτικης εκστρατείας, άρχισε να παρακμάζει ταχύτατα και τελικά κατέρρευσε λόγω εσωτερικής σύγκρουσης, όπου αντικαταστάθηκαν σύντομα από την Δυναστεία των Τανγκ.
Βιολογικός πόλεμος

Γενικά ως βιολογικός πόλεμος (αγγλικά: biological warfare), ή μικροβιολογικός πόλεμος, χαρακτηρίζεται ο πόλεμος εκείνος κατά τον οποίο γίνεται χρήση ζώντων οργανισμών και ειδικότερα παθογόνων μικροοργανισμών ή παραγώγων αυτών όπως π.χ. έντομα, μικρόβια, καλλιέργειες με φονικούς ιούς και βακτήρια, προκειμένου να προκαλέσουν ασθένεια ή θάνατο ανυπεράσπιστων αμάχων πληθυσμών. Τα βιολογικά όπλα κατατάσσονται, μαζί με τα πυρηνικά και τα χημικά, στα όπλα μαζικής καταστροφής και στα μη συμβατικά μέσα πολέμου.

 Ο Βιολογικός πόλεμος διακρίνεται σε τρία επίπεδα. Το πρώτο είναι όταν μία πλευρά χρησιμοποιεί παθογόνους οργανισμούς, που δεν έχουν ως βασικό σκοπό το θάνατο, αλλά την εξασθένηση των γραμμών του αντιπάλου. Το δεύτερο επίπεδο είναι όταν χρησιμοποιούνται σε ένα ολόκληρο θέατρο επιχειρήσεων, π.χ. για γενοκτονία, όπως όταν οι Άγγλοι άποικοι στις ΗΠΑ έδωσαν κουβέρτες με ευλογιά στους Ινδιάνους. Εδώ χρησιμοποιούνται θανατηφόρες ασθένειες, αλλά υπάρχει τρόπος θεραπείας. Στο τρίτο επίπεδο εξαπολύονται μεταλλαγμένοι (οπλοποιημένοι) ιοί με συμβατά μέσα, όπως διηπειρωτικοί πύραυλοι, βόμβες..., που προκαλούν ασθένειες που δεν έχει ξαναντιμετωπίσει το ανθρώπινο είδος, και συνεπώς δεν υπάρχει άμεση θεραπεία. Οι χώρες που φέρονται να είχαν καταρτίσει προγράμματα ανάπτυξης βιολογικών όπλων ήταν η Ιαπωνία, η οποία τα χρησιμοποίησε, κατά τον Σινοϊαπωνικό πόλεμο(1931-1945), οι ΗΠΑ, οι οποίες χρησιμοποίησαν την τεχνολογία των Ιαπώνων και η Σοβιετική Ένωση, που είχε και τα πιο εξελιγμένα. Αν και μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ μεγάλες ποσότητες βιολογικών όπλων καταστράφηκαν, υπάρχουν θεωρίες που ισχυρίζονται ότι υπάρχουν ακόμα κάποια αποθέματα. Και οι τρεις παραπάνω ανέπτυξαν ιδιαίτερα μεταλλάξεις στο μικρόβιο της πανώλης, που προκάλεσε τα περισσότερα θύματα στην ανθρωπότητα και κατάφεραν να επιτύχουν ιδιαίτερα μεγάλα ποσοστά θνησιμότητας.
AirSea Lines

Η AirSea Lines ήταν αεροπορική εταιρεία που είχε ως βάση της τα Γουβιά, στην Κέρκυρα. Ήταν η πρώτη εταιρεία υδροπλάνων στην Ελλάδα. Η βάση της ήταν η μαρίνα των Γουβιών. Ξεκίνησε να λειτουργεί το 2004 και έπαυσε τη λειτουργία της το 2008, αντιμετωπίζοντας γραφειοκρατικά εμπόδια, αλλά και δυσκολίες στις υποδομές.

 Η εταιρεία ξεκίνησε να λειτουργεί στην Ελλάδα, στις 21 Σεπτεμβρίου 2004, χρησιμοποιώντας δύο υδροπλάνα τύπου de Havilland Canada DHC-6 Twin Otter, με δρομολόγια από την Κέρκυρα, στους Παξούς. Ήταν μια ελληνόκτητη εταιρεία η οποία χρησιμοποιούσε τη τεχνογνωσία και την εξειδίκευση της Harbour Air του Καναδά, της μεγαλύτερης εταιρείας υδροπλάνων στον κόσμο. Στις 7 Νοεμβρίου 2006 ένα υδροπλάνο Twin Otter της AirSea Lines προσυδατώθηκε στη προκυμαία Royal Victoria στον ποταμό Τάμεση, στο Λονδίνο, στο τέλος μιας δοκιμαστικής πτήσης, η οποία δοκίμαζε τη δυνατότητα ενός υδροπλάνουν να λειτουργεί αποτελεσματικά σε ποτάμι. Η εταιρεία ξεκίνησε να μελετά την πιθανότητα εγχώριων επιβατικών πτήσεων από λίμνες, ποτάμια και λιμάνια στο Ηνωμένο Βασίλειο, και οραματιζόταν πλήθος έως 50 υδροπλάνων της εταιρείας να εκτελούν πτήσεις στο Ηνωμένο Βασίλειο μέχρι τη πραγματοποίηση των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 2012 στο Λονδίνο.Το 2007, η AirSea Lines διεύρυνε το δίκτυο της στο Αιγαίο πέλαγος από την Αττική, χρησιμοποιώντας το λιμάνι του Λαυρίου (αντί αυτό του Πειραιά) επικαλούμενη έλλειψη υποδομών στον Πειραιά για λειτουργία υδροπλάνων. Η επέκταση στο Αιγαίο ήταν ανεπιτυχής. Η εταιρεία αναφέρει πως ευθύνονται οι ελλείψεις υποδομών που την απέτρεψαν να χρησιμοποιήσει το λιμάνι του Πειραιά. Η εταιρεία εξαναγκάστηκε να επιστρέψει στα δρομολόγια της στο Ιόνιο πέλαγος.Τον Απρίλιο του 2008, ανακοινώθηκε πως η εταιρεία παύει να λειτουργεί, επικαλούμενη γραφειοκρατικές δυσκολίες. Η εταιρεία επιβεβαίωσε πως είχε εμποδιστεί από ανακόλουθους κανονισμούς μεταξύ της Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας και το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας. Η εταιρεία καταγγέλει αργές γραφειοκρατικές διαδικασίες η οποίες δεν έλυσαν το πρόβλημα εν καιρώ, καθιστώντας την μια ζημιογόνα επιχείρηση.Μέχρι το 2009, ένα από τα υδροπλάνα της AirSea Lines πετά για την Harbour Air Malta, κάποια άλλα είναι για συντήρηση ή προς πώληση, και η ιστοσελίδα της εταιρείας είναι πλέον κλειστή. Η AirSea Lines λειτουργούσε επίσης και με την ονομασία Pegasus Aviation. Μέχρι τον Οκτώβριο του 2008 η AirSea Lines εκτελούσε δρομολόγια στους εξής προορισμούς: ΙταλίαΜπρίντεζι ΕλλάδαΚέρκυρα Παξοί Ιωάννινα Ιθάκη Πάτρα Η εταιρεία διέθετε τον ακόλουθο στόλο: 2 de Havilland Canada DHC-6 Twin Otter Series 300
Fiat Industrial

Η Fiat Industrial S.p.A. ήταν ιταλική εταιρεία η οποία αποσχίστηκε από τον όμιλο της Fiat για να επικεντρωθεί σε δραστηριότητές που δεν σχετίζονταν άμεσα με τα αυτοκίνητα, στις αρχές του 2011. Η Fiat Industrial λειτούργησε ως εταιρεία συμμετοχών για τις δραστηριότητες του κατασκευαστή φορτηγών Iveco, με ποσοστό 89,3% στον αγροτικό και κατασκευαστικό εξοπλισμό της CNH Global και της FPT Industrial, η οποία αποτελούσε πρώην μέρος των βιομηχανικών και θαλάσσιων δραστηριοτήτων της Fiat Powertrain Technologies. Πρόεδρος της εταιρείας ήταν ο Σέρτζιο Μαρτσιόνε, ο οποίος υπηρέτησε επίσης ως Διευθύνων Σύμβουλος της Fiat S.p.A. και Πρόεδρος / Διευθύνων Σύμβουλος της Chrysler Group LLC, οι οποίες συγχωνεύθηκαν δημιουργόντας τη Fiat Chrysler Automobiles.

 Την 1η Ιανουαρίου του 2011, κάθε μία υφιστάμενη μετοχή της Fiat μετατράπηκε σε μία μετοχή της Fiat S.p.A. και μία μετοχή της Fiat Industrial. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η Exor (εταιρεία υπό τον έλεγχο της οικογένειας Ανιέλι), ο μεγαλύτερος μέτοχος της Fiat με ποσοστό της τάξης του 30%, να έχει ισοδύναμη συμμετοχή στην Fiat Industrial. Ωστόσο η Exor είχε αυξήσει την πιθανότητα της μελλοντικής πώλησης τμήματος από το μερίδιό της. Το Σεπτέμβριο του 2011, η εταιρεία εισήλθε στα DJSI World και Europe ως ηγέτης στον τομέα της βιομηχανικής μηχανικής. Στις 29 Σεπτεμβρίου του 2013, η CNH Global N.V. και η Fiat Industrial S.p.A. Συγχωνεύθηκαν δημιουργόντας την CNH Industrial N.V., μια ολλανδική εταιρεία. Η CNH Industrial N.V. στη συνέχεια εισήχθει τόσο στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης (NYSE) όσο και στο Χρηματιστήριο του Μιλάνου (MTA). FIAT Επίσημος ιστότοπος
Αλ Χουσούν

Το Αλ Χουσούν ​​(αραβικά: الحصن‎) είναι πόλη στη βόρεια Ιορδανία, η οποία βρίσκεται 65 χιλιόμετρα βόρεια του Αμμάν και περίπου 7 χιλιόμετρα νότια του Ιρμπίντ. Έχει πληθυσμό 35.085 κατοίκους. Η περιοχή έχει εύφορο έδαφος το οποίο μαζί με το ήπιο κλίμα επιτρέπει την καλλιέργεια υψηλής ποιότητας καλλιεργειών. Το Αλ Χουσούν ήταν γνωστό για το κρασί του· τώρα τα κύρια προϊόντα του είναι το σιτάρι και το ελαιόλαδο. Το Αλ Χουσούν είναι το διοικητικό κέντρο του διαμερίσματος Μπάνι Ομπάιντ.

 Το Αλ Χουσούν είναι ένα από τα πιθανά σημεία του Δίου, μιας πόλης που χρονολογείται από όταν οι Ρωμαίοι κατέλαβαν τη βόρεια Ιορδανία και την περιοχή. Οι πόλεις της Δεκαπόλεως (μια ελληνορωμαϊκή ομοσπονδία ή λεγεώνα δέκα πόλεων, που δημιουργήθηκε υπό τον Πομπήιο περίπου 64-63 π.Χ.). Σύμφωνα με τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο, (23-79 μ.Χ.) οι πόλεις περιελάμβαναν: τη Σκυθόπολη, τον Ίππο, τα Γάδαρα, την Πέλλα, τη Φιλαδέλφεια (σημερινό Αμμάν), τη Γέρασα, το Δίον, την Κάναθα, τη Δαμασκό και τη Ραφάνα. Το Αλ Χουσούν έχει μία από τις παλαιότερες Ορθόδοξες εκκλησίες στην Ιορδανία. Αρχικά είχε χτιστεί τον δεύτερο αιώνα μ.Χ., αλλά καταστράφηκε το 1680 από τον Οθωμανικό στρατό. Μια εκκλησία ανοικοδομήθηκε αργότερα το 1886 από τους ντόπιους Χριστιανούς. Παραδοσιακά, το Αλ Χουσούν είναι το σπίτι μιας σχετικά μεγάλης χριστιανικής κοινότητας, συμπεριλαμβανομένων των Μελχιτών. Το Αλ Χουσούν, μαζί με τη Φουχέις, εξακολουθεί να περιλαμβάνει υψηλό ποσοστό χριστιανών. Το 1596 εμφανίστηκε στα οθωμανικά φορολογικά μητρώα με την ονομασία αλ-Χουσούν, ευρισκόμενο στο ναχιγέ (υποδιαμέρισμα) του Μπάνι Ατίγια, μέρος του Σαντζακίου της Αυρανίτιδος. Είχε 24 νοικοκυριά και 15 εργένηδες· όλοι μουσουλμάνοι. Οι χωρικοί πλήρωναν σταθερό φορολογικό συντελεστή 25% στα αγροτικά προϊόντα· συμπεριλαμβανομένου του σιταριού, του κριθαριού, των θερινών καλλιεργειών/οπωροφόρων δέντρων, των αιγών και των κυψελών των μελισσών· εκτός από τα περιστασιακά έσοδα. Ο συνολικός φόρος ήταν 17.153 ακτσές. Το 1/4 των εσόδων πήγαινε σε βακούφι.Το 1806, ένας διάσημος Γερμανός περιηγητής ονόματι Ζέετσεν έφτασε στο Χουσούν και έγινε φιλοξενούμενος του Αλ Σεΐχ Αμπνταλλά Γάνμα. Ο ίδιος αφηγείται στο βιβλίο του, που περιγράφει τα ταξίδια του στα ανατολικά, ότι όταν έφτασε στο λιμάνι Αλ Χουσούν και ρώτησε για τον σεΐχη της πόλης, οδηγήθηκε στην κατοικία του Αμπνταλλά, όπου έμεινε μαζί του για δύο εβδομάδες. Το 1812, ο Ελβετός τουρίστας και ανακαλυφτής της Πέτρας, Γιόχαν Λούντβιχ Μπούρκχαρντ, έφτασε στο Χουσούν. Έγινε επίσης καλεσμένος του Σεΐχη Αμπντάλα Γάνμα για δέκα ημέρες. Και οι δύο πρώτοι ταξιδιώτες έγραψαν για τη διαμονή τους στο Χουσν και για τον οικοδεσπότη τους· η περιγραφή είναι γεμάτη φιλοφρονήσεις, εκτίμηση και σεβασμό. Το 1838 οι κάτοικοι του Αλ Χουσούν ήταν κυρίως σουνίτες μουσουλμάνοι και Έλληνες χριστιανοί.Το 1961 ο πληθυσμός του Χουσούν ήταν 3.728 κάτοικοι, από τους οποίους οι 2.030 ήταν Χριστιανοί.
Αρμάμπελα Ευρυτανίας

Τα Αρμάμπελα είναι μικρός ορεινός οικισμός στον δήμο Αγράφων της περιφερειακής ενότητας Ευρυτανίας της Στερεάς Ελλάδας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 30 κατοίκων.

 Τα Αρμάμπελα βρίσκονται στα ευρυτανικά Άγραφα, κτισμένα σε υψόμετρο 568 μέτρων. Απέχει 30 χλμ. ΒΔ. από το Κερασοχώρι (έδρα του τοπικού δήμου), 68 χλμ. ΒΔ. από το Καρπενήσι και 5 χλμ. (οδηγικά) Ν. από τη Γρανίτσα της οποίας θεωρείται συνοικισμός και τους χωρίζει ο χείμαρρος Γρανιτσιώτης. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά επίσημα το 2001 όταν απογράφηκε στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Γρανίτσης του δήμου Απεραντίων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Γρανίτσα, την Άνω Ποταμιά και την Κάτω Ποταμιά αποτελούν την τοπική κοινότητα Γρανίτσης που ανήκει στη δημοτική ενότητα Απεραντίων του Δήμου Αγράφων.
Σαγγάριος

Ο Σαγγάριος (Τουρκικά: Sakarya) είναι ο τρίτος μεγαλύτερος ποταμός της Τουρκίας. Βρίσκεται δυτικά της Άγκυρας. Πηγάζει από την επαρχία Αφιόν, βορειοανατολικά της ομώνυμης πόλης, ρέει βόρεια και εκβάλλει στον Εύξεινο Πόντο λίγα χιλιόμετρα μετά την πόλη Ανταπαζαρί. Το συνολικό μήκος του ποταμού είναι 824 χιλιόμετρα

 Ο Σαγγάριος ήταν ο κύριος ποταμός της Φρυγίας. Στις όχθες του ήταν χτισμένη η πρωτεύουσά τους Γόρδιον. Τον τρίτο αιώνα π.Χ. στην περιοχή εγκαταστάθηκαν Γαλάτες που είχαν εισβάλει στις περιοχές της ανατολικής Μεσογείου. Τον 6ο αιώνα ο Ιουστινιανός έκτισε μεγάλη γέφυρα πάνω στον Σαγγάριο για να διευκολύνει την σύνδεση της Κωνσταντινούπολης με τις ανατολικές επαρχίες. Στον Σαγγάριο στην όχθη δίπλα από το Γόρδιο/Polatli (βλέπε χάρτη) σταμάτησε η προέλαση του ελληνικού στρατού κατά την Μικρασιατική Εκστρατεία ύστερα από μία πολύνεκρη μάχη τον Αύγουστο του 1921. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Sakarya River στο Wikimedia Commons
Όττο Γκρούππε

Ο Όττο Γκρούππε (γερμ. Otto Gruppe) (1851-1921) ήταν Γερμανός φιλόλογος και καθηγητής γυμνασίου, γνωστός για το έργο του «Ελληνική μυθολογία και θρησκευτική ιστορία» (γερμ. Griechische Mythologie und Religionsgeschichte).

 Γεννήθηκε στις 18 Ιουνίου 1851 στο Βερολίνο. Πατέρας του ήταν ο Όττο Φρίντριχ Γκρούπε, φιλόσοφος. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Χούμπολντ στο Βερολίνο, και αναγορεύτηκε διδάκτωρ το 1873. Ένα χρόνο αργότερα έγινε καθηγητής των αρχαίων Ελληνικών, Λατινικών, Γερμανικών και Ιστορίας. Διορίστηκε καθηγητής στο Ασκάνειο γυμνάσιο του Βερολίνου και δίδαξε από το 1876 ως το 1915. Απεβίωσε στις 27 Νοεμβρίου 1921 στην γενέτειρά του. Quaestiones Annaeanae, Berlin 1873 Die griechischen Culte und Mythen in ihren Beziehungen zu den orientalischen Religionen, Leipzig 1887 De Cadmi fabula, Berlin 1891 Griechische Mythologie und Religionsgeschichte, Handbuch der klassischen Altertums-Wissenschaft 5, 2, München 1897-1906 Geschichte der klassischen Mythologie und Religionsgeschichte während des Mittelalters im Abendland und während der Neuzeit, Ausführliches Lexikon der griechischen und römischen Mythologie, Supplement, Leipzig 1921 O. Biltz: Zur Erinnerung an Professor Gruppe, in Askanische Blätter 11, Dezember 1921, S. 4-5 Βιβλιοθήκη Ιστορικών Ακαδημαϊκών Ερευνών, Προσωπικά στοιχεία (Γερμανικά)
Σπύρος Καπερνέκας

Ο Σπύρος Καπερνέκας (10 Αυγούστου 1948 -14 Δεκεμβρίου 2021) ήταν Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής ο οποίος κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδας του 1970-71 με τον Ολυμπιακό, ενώ αγωνίστηκε στην πρώτη κατηγορία και με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης. Απεβίωσε σε ηλικία 73 ετών στις 14 Δεκεμβρίου 2021

 Ο Καπερνέκας ξεκίνησε την καριέρα του από τον Αχαρναϊκό και μεταπήδησε στον Ολυμπιακό το καλοκαίρι του 1969. Με τους "ερυθρόλευκους" αγωνίστηκε σε 37 αγώνες πρωταθλήματος και πέτυχε πέντε γκολ, κατακτώντας το κύπελλο την σεζόν 1970-71.Την σεζόν 1971-72 αγωνίστηκε ως δανεικός στην ομάδα της Κορίνθου και το καλοκαίρι του 1972 υπέγραψε στον Άρη, αντικαθιστώντας τον τιμωρημένο Αλέκο Αλεξιάδη. Στην πρώτη του χρονιά με τους "κίτρινους" αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ της ομάδας πετυχαίνοντας εννέα γκολ σε είκοσι αγώνες.Σε φιλικό προετοιμασίας για την επόμενη σεζόν έπαθε κάταγμα κλείδας και εξάρθρωση ωμοπλάτης, με αποτέλεσμα να επανέλθει στα μέσα της χρονιάς και να παίξει σε 22 αγώνες, σκοράροντας τέσσερις φορές. Παρέμεινε στον Άρη ως το καλοκαίρι του 1976, όταν μεταγράφηκε στον Απόλλωνα Καλαμαριάς και έκλεισε την καριέρα του στον Διαγόρα Νέων Πλαγίων της Χαλκιδικής. Βασίλης [άγνωστο επίθετο], Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6
Σονγκέα

Σονγκέα (Songea), είναι η πρωτεύουσα στην Περιφέρεια Ρουβούμα (Ruvuma Region), στη νοτιοανατολική Τανζανία.Βρίσκεται κατά μήκος του δρόμου A19.Η πόλη έχει πληθυσμό περίπου 203.309 άτομα και είναι η έδρα της Ρωμαιοκαθολικής Αρχιεπισκοπής Σονγκέα. Μεταξύ 1905 και 1907, η πόλη ήταν κέντρο της Αφρικανικής αντίστασης, κατά τη διάρκεια της εξέγερσης Μάτζι Μάτζι (Maji Maji) στην Γερμανική Ανατολική Αφρική. Η πόλη είναι έτοιμη να βιώσει στο εγγύς μέλλον, σημαντική οικονομική ανάπτυξη καθώς σε λίγα χρόνια, θα λειτουργήσει ο Διάδρομος Μτουάρα (Mtwara Corridor).

 O Σονγκέα (Songea) ήταν ένας μεγάλος πολεμιστής της φυλής Νγκόνι (Ngoni) και καταγωγής Σόνα (Shona), ο οποίος απαγχονίστηκε το 1906 κατά τη διάρκεια της εξέγερσης Μάτζι Μάτζι (Maji Maji) στην Γερμανική Ανατολική Αφρική. Στον Σονγκέα επειδή είχε παραδοθεί, του χαρίστηκε η θανατική ποινή. Ωστόσο απαίτησε να απαγχονιστεί μαζί με τους άλλους ηγέτες των Νγκόνι (Ngoni) και οι Γερμανοί [άλλο που δεν ήθελαν] συμφώνησαν. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η περιοχή χαρακτηρίστηκε για την ταχεία της γεωργική ανάπτυξη, η οποία συνδέθηκε με το αποτυχημένο πείραμα αραχίδας. Είχε προγραμματιστεί και σιδηροδρομική σύνδεση από την ακτή, με τη Σονγκέα (Songea), η οποία μάλιστα εμφανίστηκε -στη δεκαετία του 1950- στα βιβλία γεωγραφίας του Γυμνασίου. Κατά τη διάρκεια του απελευθερωτικού πολέμου της Μοζαμβίκης, η περιοχή της Σονγκέα (Songea) ήταν απαγορευμένη ζώνη και κατά καιρούς υφίστατο εναέριες επιθέσεις από τις Πορτογαλικές δυνάμεις. Αυτή της η απομόνωση, την έκανε ευάλωτη στην λαθροθηρία ελεφαντόδοντου και οι επικοινωνίες παρέμειναν αναξιόπιστες μέχρι το 1985, όταν ένας νέος Βρετανικός χρηματοδοτούμενος δρόμος άνοιξε, συνδέοντας τον βορρά με τον οδικό και σιδηροδρομικό κόμβο του Μακαμπάκο (Makambako). Η Σονγκέα (Songea) έγινε δήμος το 2006. Στη Σονγκέα (Songea) υπάρχουν πολλά εκπαιδευτικά ιδρύματα, συμπεριλαμβανομένου και του Πανεπιστημίου του Αγίου Αυγουστίνου. Η Σονγκέα (Songea) είναι συνεκτεινόμενη με την Αστική Περιοχή Σονγκέα (Songea Urban District) και απαρτίζεται από 21 Αστικά Τμήματα. (παρατίθενται παρακάτω τα Τμήματα και σε παρένθεση ο πληθυσμός των κατά την απογραφή του 2012): Διοικείται από το Δημοτικό Συμβούλιο Σονγκέα (Songea Municipal Council). Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Τανζανίας Περιφέρεια Ρουβούμα Παραπομπές σημειώσεων
Διελκυστίνδα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900

Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1900 στο Παρίσι διεξήχθη για πρώτη φορά το αγώνισμα της διελκυστίνδας ανδρών σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Οι Ηνωμένες Πολιτείες απέσυραν την ομάδα τους λόγω διασταύρωσης του προγράμματος με άλλους αγώνες που συμμετείχαν οι αθλητές της, έτσι στους αγώνες έλαβαν μέρος συνολικά 12 αθλητές από τρεις χώρες.

 Οι τρεις χώρες που συμμετείχαν είναι οι εξής (σε παρένθεση ο αριθμός των αθλητών): Γαλλία (6) Δανία (3) Σουηδία (3) Έλαβαν μέρος δύο ομάδες (συνολικά 12 αθλητές) και διεξήχθη μόνο ένας αγώνας στις 16 Ιουλίου 1900. Ο αγώνας είχε τρεις γύρους και νικήτρια ομάδα ήταν αυτή που θα κέρδιζε τους δύο. Η μικτή ομάδα της Δανίας και της Σουηδίας κέρδισε εύκολα τους δύο πρώτους γύρους έναντι της Γαλλίας και αναδείχτηκε νικήτρια. Ήταν το πρώτο χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο για τη Σουηδία. International Olympic Committee medal winners database. De Wael, Herman. Herman's Full Olympians: Men's Tug of war. Sky Net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Σεπτεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 2014. Mallon, Bill (1998). The 1900 Olympic Games, Results for All Competitors in All Events, with Commentary. Jefferson, North Carolina: McFarland & Company, Inc., Publishers. ISBN 0-7864-0378-0. La 84 Foundation: 1900 Report Αρχειοθετήθηκε 2008-05-28 στο Wayback Machine.
Ποταμοί Δράμας

Για οικισμό με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Ποταμοί Φωκίδας Οι Ποταμοί (πρώην Μπόροβο) είναι ημιορεινό χωριό του δήμου Κάτω Νευροκοπίου του νομού Δράμας της ανατολικής Μακεδονίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πραγματικό πληθυσμό 413 κατοίκων.

 Το χωριό βρίσκεται στους πρόποδες του Φαλακρού όρους, στην αριστερή όχθη του Δεσπάτη, λίγο πριν αυτός καταλήξει στον ποταμό Νέστο. Απέχει 70 χλμ. βόρεια της Δράμας και 30 χλμ. ανατολικό του Κάτω Νευροκοπίου και είναι κτισμένο σε υψόμετρο 390 μέτρων. Βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Νέστου και της λίμνης που δημιουργήθηκε μετά την κατασκευή του φράγματος του Θησαυρού, μετατρέποντάς το σε παραλίμνιο οικισμό. Είναι στην ουσία το πρώτο μεγάλο χωριό που συναντά ο Νέστος επί ελληνικού εδάφους. Από ανασκαφές που έγιναν μεταξύ 2004 με 2005 έχουν έρθει στο φως ενδιαφέροντα λείψανα οικοδομήματος των υστερορωμαϊκών και παλαιοχριστιανικών χρόνων. Σύμφωνα με υπολογισμούς του Βούλγαρου γεωγράφου και πολιτικού Β. Καντσόφ, στα τέλη του 19ου αιώνα επρόκειτο για έναν αμιγώς μουσουλμανικό οικισμό στον οποίο κατοικούσαν Πομάκοι και Τούρκοι. Μετά το 1923 εγκαταστάθηκαν στο χωριό με την ανταλλαγή των πληθυσμών Έλληνες πρόσφυγες από τον Πόντο, τη Θράκη, την Καππαδοκία κ.α, οι οποίοι ασχολούνταν με αγροτικές εργασίες όπως η παραγωγή καπνού, σιτηρών, οσπρίων, μήλων κλπ. Παράλληλα, η ονομασία του χωριού άλλαξε το 1927 από Μπόροβο σε Ποταμοί. Κατά την περίοδο της Κατοχής, κάτοικοι των Ποταμών συμμετείχαν ενεργά στην Εθνική Αντίσταση ως αντάρτες των τμημάτων του Αντώνη Φωστερίδη, ενώ τον Οκτώβριο του 1943 ο οικισμός υπέστη καταστροφές από τα βουλγαρικά κατοχικά στρατεύματα. Στο σημείο που ενώνονται τα νερά του Δεσπάτη και του χείμαρρου της Μελισσόμανδρας (Μαλούστα), υπάρχει ένας χώρος αναψυχής και άλλων δραστηριοτήτων, όπου χτίστηκε το ξωκλήσι του Αγίου Ραφαήλ, τόπος προορισμού πολλών επισκεπτών όλο το χρόνο. Οι Ποταμοί κυριαρχούνται από έναν συνδυασμό παραδασόβιας και υδρόβιας πυκνής βλάστησης και πανίδας. Προτιμάται από κυνηγούς και έχει αρκετές ταβέρνες. Λίγο παραπέρα υπάρχει και το Σπήλαιο των Ποταμών ή Σπήλαιο Δεσπάτη, το οποίο δεν είναι επισκέψιμο.