IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Φρανκ Κοστέλο

Ο Φρανκ Κοστέλο (ιταλικά Francisco Castiglia) (26 Ιανουαρίου, 1891– 18 Φεβρουαρίου, 1973) ήταν Ιταλο-Αμερικανός γκάνγκστερ και από τους ηγέτες της Κόζα Νόστρα στις ΗΠΑ. Είχε το παρατσούκλι «Ο Πρωθυπουργός του υποκόσμου» λόγω της μεγάλης δύναμης του στην Μαφία και της πολιτικής επιρροής και διασυνδέσεων που είχε στην Αμερική. Ηγούνταν της οικογένειας Λουτσιάνο που μετά το 1936 μετονομάστηκε σε Οικογένεια Τζενοβέζε, που ήταν και η μία από τις πέντε οικογένειες της Κόζα Νόστρα στην Νέα Υόρκη. Είχε υπό τον έλεγχο του μια τεράστια αυτοκρατορία τζόγου σε όλη την Αμερικανική Επικράτεια.

 Ο Φραντζέσκο Καστίλια, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, γεννήθηκε στο Λαουρόπολι της επαρχίας Κοσέντζα στην περιοχή της Καλαβρίας. Το 1895 επιβιβάστηκε σε ένα πλοίο με προορισμό τις Ηνωμένες Πολιτείες μαζί με τη μητέρα του και τον αδελφό του, Εντουάρντο για να συναντήσουν τον πατέρα τους, ο οποίος είχε μετακομίσει στο Ανατολικό Χάρλεμ της Νέας Υόρκης λίγα χρόνια νωρίτερα και είχε ανοίξει ένα μικρό ιταλικό παντοπωλείο. Ενώ ο Κοστέλο ήταν ακόμη μικρός, ο αδελφός του ήταν αυτός που τον έβαλε σε συμμορίες. Στα 13 του, είχε γίνει μέλος μιας τοπικής συμμορίας και άρχισε να χρησιμοποιεί το όνομα Φράνκι. Ο Κοστέλο διέπραξε μικρά αδικήματα και πήγε στη φυλακή για επίθεση και ληστεία το 1908, το 1912 και το 1917. Το 1918 παντρεύτηκε τη Λορέτα Τζιγκέρμαν, μια εβραϊα που ήταν η αδελφή ενός στενού του φίλου. Την ίδια χρονιά, ο Κοστέλο πήγε πάλι για δέκα μήνες στη φυλακή για παράνομη οπλοκατοχή. Μετά την αποφυλάκιση του, αποφάσισε να αποφύγει τις παρανομίες του δρόμου και να χρησιμοποίει το μυαλό του για να κερδίζει χρήματα ως μαφιόζος. Αποκηρύσσοντας την χρήση βίας και την κατοχή όπλου έκτοτε ο Κοστέλο δεν ξανάπηγε φυλακή για 37 ολόκληρα χρόνια.Ο Κοστέλο ξεκίνησε να αναδεικνύεται κατά την διάρκεια της Ποτοαπαγόρευσης στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Πεπτίδιο

Με το όνομα πεπτίδιο (peptide) χαρακτηρίζεται στη βιολογία και τη βιοχημεία οποιαδήποτε ομάδα οργανικών ενώσεων που αποτελείται από δύο ή περισσότερα αμινοξέα τα οποία και συνδέονται με χημικό δεσμό που ονομάζεται εν προκειμένω πεπτιδικός δεσμός ή δεσμός πεπτιδίων.

 Γενικά τα πεπτίδια είναι αζωτούχες οργανικές ενώσεις που αποτελούν δομικό συστατικό των πρωτεϊνών. Στα πεπτίδια ανήκουν και πολλές ορμόνες και αντιβιοτικά. Το χαρακτηριστικό των πεπτιδίων είναι ότι αποτελούνται από δύο ή περισσότερα αμινοξέα συνδεόμενα με πεπτιδικό δεσμό γεγονός που προσδιορίζει και τον ορισμό τους. Ο αριθμός των αμινοξέων σ΄ ένα πεπτίδιο υποδηλώνεται με αριθμητικό πρόθεμα π.χ. διπεπτίδιο (2 αμινοξέα), οκταπεπτίδιο (με 8), ή ακόμα ολιγοπεπτίδιο, ή πολυπεπτίδιο (περισότερα των 50). Η διάκριση μεταξύ πολυπεπτιδίου και πρωτεΐνης είναι μάλλον ασαφής, χωρίς καμιά πρακτική σημασία. Η ένωση δύο αμινοξέων πραγματοποιείται με την αντίδραση συμπύκνωσης, μεταξύ της καρβοξυλομάδας του ενός και της αμινομάδας του επομένου. Συνέπεια αυτής της ένωσης είναι η δημιουργία διπεπτιδίου. Αν στη συνέχεια στο δεύτερο αμινοξύ του δημιουργημένου διπεπτιδίου συνδεθεί κατά τον ίδιο τρόπο (αντίδρασης) ένα τρίτο αμινοξύ δημιουργείται τριπεπτίδιο κ.ο.κ. Έτσι στη πεπτιδική αλυσίδα μπορεί να προστίθεται οποιοδήποτε από τα 20 διαφορετικά αμινοξέα που απαντώνται στις πρωτεΐνες. Το πρώτο αμινοξύ στην αλληλουχία ενός πεπτιδίου έχει ελεύθερη την αμινομάδα (-NH2), ενώ το τελευταίο κάθε φορά αμινοξύ έχει ελεύθερη την καρβοξυλομάδα (-COOH). Μερικοί ερευνητές βιοχημικοί συγγραφείς έχουν υιοθετήσει ως ανώτατο όριο μοριακού βάρους ενός πολυπεπτιδίου το 10.000 (δηλαδή για πεπτίδιο που αποτελείται από 1000 αμινοξέα). Αλυσίδα πολυπεπτιδίων Πεπτιδάση Πρωτεόλυση
Παρκινσόνια η αγκαθωτή

Η Παρκινσόνια η αγκαθωτή (Parkinsonia aculeata) είναι καλλωπιστικό, φυλλοβόλο, αγκαθωτό δέντρο. Έλκει την καταγωγή της από τις περιοχές της Βόρειας και της Κεντρικής Αμερικής. Ανήκει στην οικογένεια των CΑΕSΑLPΙΝLACΕΑΕ.

 Parkinsonia > αφιερωμένο στον Άγγλο βοτανολόγο John Parkinson (1567-1650) aculeatus, a, um > acúleus αγκάθι, κεντρί = ακιδωτή. Ανθίζει από μέσα Απριλίου μέχρι και αρχές Αυγούστου, σε υψόμετρο από 0-300 m. Αναπτύσσεται σε ηλιόλουστες θέσεις, σε ξηρά ακόμη και φτωχά εδάφη. Απαιτεί προστασία από τους δυνατούς παγετούς. Φυτεύεται σε δενδροστοιχίες και μεμονωμένα. Αναγεννιέται μετά από πυρκαγιά, ενώ είναι κατάλληλο και για παραθαλάσσιες φυτεύσεις. Δίνει νέκταρ και γύρη πορτοκαλί χρώματος. Πολλαπλασιάζεται με σπόρους. Τα φύλλα αναφέρονται ότι περιέχουν υδροκυάνιο και είναι τοξικά. Ο σπόρος, πολτοποιημένος είναι εδώδιμος, έχει γλυκιά γεύση, και περιέχει μέχρι και 60% σάκχαρα. Τα άνθη και τα φύλλα εφαρμόζονται ως κατάπλασμα για να θεραπεύσουν τους ρευματισμούς, τον πυρετό και την επιληψία. Θέσεις με ανθρωπογενή επιβάρυνση, άκρες δρόμων, πετρώδεις πλαγιές. Εισήχθη στην Αυστραλία ως διακοσμητικό δένδρο το 1900, όπου και εξελίχθηκε σε σημαντικό ζιζάνιο. Στην Ελλάδα την συναντάμε στις εξής περιοχές: Νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, Ιόνια νησιά, Πελοπόννησο, Στερεά Ελλάδα, Νησιά του Δυτικού Αιγαίου.
Τζαμί Κολσαρίφ

Το Τζαμί Κολσαρίφ (προφέρεται kɔlʃæˈriːf, επίσης γράφεται ως Κολ Σαρίφ, Κολ Σερίφ και Κολ Σάριφ μέσω του ταταρικού Qol Şärif mäçete, Qolşärif mäçete, και Kul Sharif μέσω του Ρωσικού мечеть Кул-Шариф, mechet Kul-Sharif) βρίσκεται στο Κρεμλίνο του Καζάν, και κατά τη διάρκεια της κατασκευής του ήταν φημισμένο ως ένα από τα μεγαλύτερα τζαμιά στη Ρωσία, και στην Ευρώπη έξω από την Κωνσταντινούπολη.

 Αρχικά, το τζαμί χτίστηκε στο Κρεμλίνο του Καζάν, τον 16ο αιώνα. Πήρε το όνομά της από τον Κολσαρίφ, που υπηρετούσαν εκεί. Ο Κολσαρίφ πέθανε με τους πολυάριθμους μαθητές, ενώ υπερασπιζόταν το Καζάν από τις ρωσικές δυνάμεις το 1552. Πιστεύεται ότι το κτίριο περιείχε μιναρέδες, τόσο με τη μορφή τρούλων όσο και σκηνών. Το σχέδιο ήταν παραδοσιακό για τη Βουλγαρία του Βόλγα, αν και στοιχεία της πρώιμης Αναγέννησης και Οθωμανικής αρχιτεκτονικής θα μπορούσαν να έχουν χρησιμοποιηθεί. Το 1552, κατά την άλωση της πόλης, το τζαμί καταστράφηκε από τον Ιβάν τον Τρομερό. Τάταροι μελετητές έχουν εικασίες ως προς το κατά πόσον ορισμένα στοιχεία του τζαμιού υπάρχουν στο Καθεδρικό Ναό Αγίου Βασιλείου στη Μόσχα (το οποίο έχει 8 μιναρέδες, κεντρικό τρούλο, το οποίο δεν είναι τυπικό για τη ρωσική αρχιτεκτονική). Από το 1996, το τζαμί έχει ανακατασκευαστεί στο Κρεμλίνο του Καζάν, αν και εμφανισιακά είναι αποφασιστικά μοντέρνο. Τα εγκαίνιά του στις 24 Ιουλίου, 2005, σηματοδότησαν την έναρξη των εορταστικών εκδηλώσεων αφιερωμένες στη Χιλιετία του Καζάν. Μπορεί να φιλοξενήσει έως 6.000 πιστούς. Πολλές χώρες συνέβαλαν στο ταμείο που δημιουργήθηκε για την επαναδημιουργία του τζαμιού, όπως η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Σήμερα το τζαμί λειτουργεί κυρίως ως μουσείο του Ισλάμ. Την ίδια στιγμή, κατά τη διάρκεια των μεγάλων Μουσουλμανικών γιορτών, χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώνονται για να προσευχηθούν. Το συγκρότημα του Κολσαρίφ είχε προβλεφθεί να είναι ένας σημαντικός ακρογωνιαίος λίθος του αρχιτεκτονικού τοπίου του Καζάν. Εκτός από το κύριο τζαμί, το κτίριο περιλαμβάνει μια βιβλιοθήκη, εκδοτικό οίκο και το γραφείο του Ιμάμη. Ισλάμ στη Ρωσία Κατάλογος των τζαμιών στη Ρωσία «Τζαμί Κουλσαρίφ (αρχική σελίδα)». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Σεπτεμβρίου 2005. Ανακτήθηκε στις 28 Ιουνίου 2009. Βίντεο του Κουλ Σαρίφ Το τζαμί Κολσαρίφ στην ιστοσελίδα "Ρωσικά Τζαμιά" Τζαμί Κολσαρίφ (Καζάν)
Διπλόδοκος

Διπλόδοκος ονομάζεται ένα είδος δεινοσαύρου. Έζησε κατά την Ιουρασική περίοδο. Το όνομα του σημαίνει "δύο δοκοί". Ήταν φυτοφάγο, έτρωγε φτέρες και δέντρα που έριχνε κάτω για να φτάσει πιο εύκολα τα φύλλα τους. Συνήθως αυτά τα δέντρα ήταν κωνοφόρα, όπως έλατα και πεύκα. Το είδος αυτό ήταν πολύ ψηλό, καθώς έφτανε περίπου τα 8 μέτρα ύψος. Το μήκος του διπλόδοκου ήταν πολύ μεγάλο καθώς έφτανε μέχρι και τα τριάντα μέτρα. Όμως τα μεγαλύτερης ηλικίας ζώα έφταναν σε μήκος μέχρι και τα τριάντα πέντε μέτρα.

 Οι θηλυκοί διπλόδοκοι ήταν υπερπροστατευτικοί με τα μικρά τους. Χτυπούσαν τους θηρευτές τους, τους Αλλόσαυρους, με την μακριά τους ουρά. Ζούσαν σε ομάδες των σαράντα με ογδόντα ατόμων. Τα πρώτα χρόνια της ζωής τους τα περνούσαν μόνοι τους και μάθαιναν τον κόσμο. Τα αρσενικά την εποχή του ζευγαρώματος μάχονταν για το ποιο θα ζευγαρώσει με το θηλυκό. Σηκώνονταν στα δυο τους πόδια και συγκρούονταν.Ζούσαν σε πεδιάδες όπου υπήρχαν διάσπαρτα δέντρα και φτέρες. Γεννούσαν τα αυγά τους μέσα σε κάποιο δάσος και αφού γεννήσουν πέντε με έξι αυγά τα σκέπαζαν με χώμα και τα άφηναν εκεί. Τα μικρά ζούσαν μέσα στο δάσος όπου γεννήθηκαν μέχρι να ενηλικιωθούν. Αν και απ' όλα τα μικρά που γεννιόνταν λιγότερα από τα μισά κατάφερναν να ενηλικιωθούν. Διαδρομές στον κόσμο των δεινοσαύρων, Henry Gee και Luis V. Rey
Λουίζα της Μπραγκάνσα

H Λουίζα, πορτογαλ. Luísa, duquesa de Cadaval (9 Ιανουαρίου 1679 - 23 Δεκεμβρίου 1732) από τον Οίκο της Μπραγκάνσα ήταν νόθη κόρη του Πέτρου Β΄ της Πορτογαλίας.

 Ήταν η μόνη νόθη κόρη του Πέτρου Β΄ της Πορτογαλίας και της ερωμένης του Μαρία ντα Κρουζ Μασκαρένας. Γεννήθηκε στη Λισαβόνα και μεγάλωσε στην οικογένεια του Φρανσίσκο Κορρέια ντε Λασέρντα, γραμματέα του Κράτους. Έπειτα πήγε στο Μοναστήρι του Καρνίντε με τη θεία της Μαρία, νόθη κόρη του Ιωάννη Δ΄ της Πορτογαλίας. Παντρεύτηκε πρώτα τον δον Λουίς 2ο δούκα του Κανταβάλ και μετά το τέλος του, τον δον Ζάιμε-Άλβαρες Περέιρα ντε Μέλο 3ο δούκα του Κανταβάλ. "D. Luísa. filha de D. Pedro II: uma princesa duas vezes duquesa" by Luís de Bivar Guerra, in "Miscelânia Histórica de Portugal", nº 2, 1982
Aichi E16A

Το Aichi E16A Zuiun (ιαπωνικά: 瑞雲) ήταν διθέσιο αναγνωριστικό υδροπλάνο που χρησιμοποιούσε το Ιαπωνικό Αυτοκρατορικό Ναυτικό στα τέλη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Οι Σύμμαχοι του έδωσαν την ονομασία αναφοράς Paul.

 Το Ε16Α αναπτύχθηκε μετά από απαίτηση που εξέδωσε το Ναυτικό το 1939 και αφορούσε την δημιουργία του αντικαταστάτη του αναγνωριστικού Aichi E13A. Πρέπει να σημειωθεί ότι όταν εκδόθηκε η απαίτηση το Ε13Α δεν είχε ενταχθεί ακόμα σε υπηρεσία. Εξ αιτίας διαφωνιών σχετικά με τις απαιτήσεις, λίγοι κατασκευαστές υπέβαλαν προτάσεις. Το 1941 εκδόθηκε νέα απαίτηση, αυτή την φορά επικεντρωμένη στο σχέδιο ΑΜ-22 των Kishiro Matsuo και Yasuhiro Ozawa της Aichi. Το πρώτο ΑΜ-22, που αργότερα μετονομάστηκε σε Ε16Α1, ολοκληρώθηκε τον Μάιο του 1942. Ήταν ένα χαμηλοπτέρυγο μονοπλάνο συμβατικής σχεδίασης, εξοπλισμένο με δύο πλωτήρες. Ασυνήθιστο χαρακτηριστικό του ήταν ότι διέθετε φρένα βύθισης ώστε να μπορεί δευτερευόντως να χρησιμοποιηθεί σαν βομβαρδιστικό κάθετης εφόρμησης. Πηγές: E16A1 Αρχική έκδοση με κινητήρα Mitsubishi MK8A Kinsei 51 των 1300 hp. Ήταν οπλισμένα με δύο πολυβόλα των 7,7 mm που έβαλαν μπροστά και άλλο ένα για προστασία στο πίσω μέρος. E16A1 Zuiun Model 11 Βασική έκδοση παραγωγής. Είχαν ίδιο κινητήρα με τα πρωτότυπα αλλά δύο πυροβόλα των 20 mm που έβαλαν μπροστά και ένα βαρύ πολυβόλο των 13 mm στο πίσω μέρος. E16A2 Zuiun Model 12 Ένα πρωτότυπο με αστεροειδή κινητήρα Mitsubishi MK8P Kinsei 62 ισχύος 1560 hp. Το μοναδικό πρωτότυπο, που ήταν μετατροπή ενός Ε16Α1 παραγωγής, δεν ολοκληρώθηκε. ΙαπωνίαΙαπωνικό Αυτοκρατορικό Ναυτικό Aichi E13A Arado Ar 196 Vought OS2U Kingfisher Francillon, Ph.D., René J. Japanese Aircraft of the Pacific War. London: Putnam & Company Ltd., 1979. ISBN 0-370-30251-6. Green, William. "Aichi E16A1 Zui-un (Paul)" War Planes of the Second World War, Volume Six: Floatplanes. London: Macdonald & Co.(Publishers) Ltd., 1962, pp. 116-118. Taylor, Michael J.H. Jane's Encyclopedia of Aviation. London: Studio Editions, 1989, p. 43. Bunrindō (Ιαπωνία) Kōku-Fan Illustrated Special, Japanese Military Aircraft Illustrated Vol. 3 "Recinnaissance/Flying-boat/Trainer/Transport", January 1983 Famous Airplanes of the World No. 47 "Imperial Japanese Navy Reconnaissance Seaplane", July 1994 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Aichi E16A στο Wikimedia Commons
Δημοτική Ενότητα Άνω Σύρου

Η δημοτική ενότητα Άνω Σύρου είναι μία από τις τρεις δημοτικές ενότητες του Δήμου Σύρου - Ερμούπολης, ο οποίος δημιουργήθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης και υπάγεται στην Περιφερειακή Ενότητα Σύρου της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου. Η δημοτική ενότητα Άνω Σύρου περιλαμβάνει τα πρώην δημοτικά διαμερίσματα του Δήμου Άνω Σύρου που συστάθηκε το 1948, διευρύνθηκε το 1999 με το Σχέδιο Καποδίστριας και τελικά καταργήθηκε το 2011.

 Στον παρακάτω κατάλογο αναφέρονται οι δημοτικές και τοπικές κοινότητες καθώς και οι οικισμοί της δημοτικής ενότητας Άνω Σύρου. Τα στοιχεία προέρχονται από επεξεργασία του αρχείου Αρχειοθετήθηκε 2013-12-25 στο Wayback Machine. της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής για την απογραφή πληθυσμού της Ελλάδας του 2011. Ο αριθμός μέσα στα [ ] είναι ο μόνιμος πληθυσμός. Η σειρά είναι (γενικά) αλφαβητική. Συνολικός πληθυσμός: 2.133 ο Άγιος Δημήτριος [ 56 ] ο Σαν Μιχάλης [ 11 ] η Αληθινή [ 89 ] η Άνω Σύρος [ 862 ] η Βαρβαρούσα (νησίδα) [ 2 ] η Γυάρος (νησίδα) [ 0 ] το Επισκοπείο [ 500 ] το Κίνι [ 560 ] ο Μύττακας [ 26 ] το Παπούρι [ 4 ] το Πλατύ Βουνί [ 10 ] η Φοινικιά [ 10 ] η Χαλανδριανή [ 3 ] Συνολικός πληθυσμός: 515 ο Γαλησσάς [ 437 ] ο Δανακός [ 78 ] Συνολικός πληθυσμός: 960 ο Αγρός [ 89 ] η Μεσαριά [ 279 ] ο Πάγος [ 363 ] η Παρακοπή [ 229 ] Συνολικός πληθυσμός: 269 τα Χρούσα [ 269 ] Δήμος Σύρου - Ερμούπολης Αρχειοθετήθηκε 2013-05-24 στο Wayback Machine.
Ιερά Μητρόπολις Ντιτρόιτ

Η Ιερά Μητρόπολις Ντιτρόιτ (αγγλικά: Metropolis of Detroit‎) είναι μία από τις μητροπόλεις της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αμερικής, η οποία υπάγεται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Η δικαιοδοσία της καλύπτει τις πολιτείες του Μίσιγκαν, του Άρκανσο, του Κεντάκι και τμήματα της Ιντιάνα, του Οχάιο, του Τενεσί και της βόρειας Νέας Υόρκης.

 Το 1968 ιδρύθηκε η Έβδομη Αρχιεπισκοπική Περιφέρεια της Αρχιεπισκοπής Βορείου και Νοτίου Αμερικής, με έδρα της το Ντιτρόιτ. Η επισκοπή ποιμαίνονταν από τιτουλάριους επισκόπους. Τον Μάρτιο του 1979 οι Αρχιεπισκοπικές Περιφέρεις αναβαθμίστηκαν σε πλήρεις επισκοπές εντός της Αρχιεπισκοπής, συμπεριλαμβανομένης της Επισκοπής του Ντιτρόιτ, η οποία αντικατέστησε την Έβδομη Περιφέρεια. Στις 20 Δεκεμβρίου 2002, με απόφαση της Ιεράς Συνόδου του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, οι επισκοπές της Αρχιεπισκοπής Αμερικής, συμπεριλαμβανομένου του Ντιτρόιτ, ανυψώθηκαν σε Μητροπόλεις. Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2021-07-22 στο Wayback Machine.
Σαν Κάρλο άλλε Κουάτρο Φοντάνε

Σαν Κάρλο άλλε Κουάτρο Φοντάνε (ιταλ. San Carlo alle Quattro Fontane, μτφρ. Άγιος Κάρολος στις Τέσσερις Κρήνες) είναι χριστιανικός ναός στην πόλη της Ρώμης. Αποτελεί έργο ενός μεγάλου Ιταλού αρχιτέκτονα, του Φραντσέσκο Μπορομίνι (1599-1667) και κατασκευάστηκε κατά την περίοδο 1638-1641. Θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα της μπαρόκ αρχιτεκτονικής και μνημείο των ικανοτήτων του αρχιτέκτονα που τον εμπνεύστηκε.

 Η εκκλησία αυτή είναι αφιερωμένη στον Μπορομέο, τον Μιλανέζο καρδινάλιο του 16ου αιώνα που αγιοποιήθηκε το 1620. Είναι τόσο μικρή σε μέγεθος, που θα χωρούσε σε έναν βραχίονα της Βασιλικής του Αγίου Πέτρου. Για το λόγο αυτό την ονομάζουν επίσης «Σαν Καρλίνο». Όσο για τον προσδιορισμό «στις τέσσερις κρήνες» αυτός προκύπτει από το σύμπλεγμα αγαλμάτων που κοσμούν το σταυροδρόμι ακριβώς έξω από την εκκλησία. Πρόκειται για τις Τέσσερις Κρήνες, μια ομάδα μικρών σιντριβανιών που χτίστηκαν στο υψηλότερο σημείο του Κυρινάλιου λόφου, και που απεικονίζουν τέσσερις θεότητες ξαπλωμένες ανάμεσα σε ζώα και βλάστηση. Την εκκλησία παρήγγειλε το ισπανικό Τάγμα των Τριαδικών, ρόλος του οποίου ήταν να πληρώνει λύτρα για τους χριστιανούς ομήρους ή σκλάβους των Αράβων. Τόσο στην πρόσοψη όσο και στο εσωτερικό οι χυτές καμπύλες προσθέτουν φως και ζωντάνια στον περιορισμένο χώρο. Η γεωμετρική πολυπλοκότητα των διαπλεκόμενων οβάλ σχημάτων και των κύκλων προσφέρει αίσθημα απλοχωριάς. Ο οβάλ θόλος και ο μικρός φεγγίτης είναι ιδιαίτερα ευφάνταστα. Οι διαστάσεις του θόλου είναι 25,80 μέτρα επί 16,25 μέτρα και είναι διακοσμημένος με ένα περίπλοκο γεωμετρικό σχέδιο ανάγλυφων σταυρών. Οβάλ, οχταγώνων και εξάγωνων. Το παράθυρο στην κορυφή δείχνει σύννεφα που ανοίγουν ώστε να κατέβει ένα λευκό περιστέρι, σύμβολο της αγνότητας του πνεύματος, της λύτρωσης, της αναγέννησης και της ειρήνης. Η πρόσοψη, που είναι ιδιαίτερα ασυνήθιστη, αποτελεί ένα από τα τελευταία έργα του δημιουργού της. Φτερωτά χερουβείμ οριοθετούν κόγχες αγαλμάτων, με το κεντρικό να είναι αυτό του Αγίου Καρόλου Μπορομέο από τον Αντόνιο Ράτζι. Στο πλάι συναντούμε τα αγάλματα του Αγίου Ιωάννη της Μάτα και του Αγίου Φίληξ του Βαλουά, ιδρυτών του Τάγματος των Τριαδικών. Στο σκευοφυλάκιο διατηρείται πίνακας του Οράτσιο Μπορτζιάνι με τον Σαν Κάρλο, που ανάγεται στο 1611. Σε μια μικρή αίθουσα φυλάσσεται πορτρέτο του ίδιου του Μπορομίνι, ενώ φορά το Σταυρό των Τριαδικών. Στην κρύπτη υπάρχει ένα παρεκκλήσιο το οποίο επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί ως τάφος του μεγάλου αρχιτέκτονα. Ωστόσο, επειδή τελικά έγινε αυτόχειρ, δεν επετράπη ο ενταφιασμός του στην εκκλησία. "Ρώμη", σειρά Οδηγοί του Κόσμου, εκδόσεις Η Καθημερινή Α.Ε., Dorling Kindersley Πολυμέσα σχετικά με το θέμα San Carlo alle Quattro Fontane (Rome) στο Wikimedia Commons Η πρόσοψη του Σαν Καρλίνο. Αρχειοθετήθηκε 2008-04-05 στο Wayback Machine. Το αρχιτεκτονικό σχέδιο του ναού.
Νοέμι Κις

Η Νοέμι Κις (γεν. το 1974 στο Γκοντόλιο) είναι Ουγγαρέζα συγγραφέας, έργα της οποίας έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, γερμανικά, βουλγαρικά, ρουμανικά και σερβικά. Ο γερμανικός Τύπος θεωρούσε την Κις μια από τις πιο πολλά υποσχόμενες συγγραφείς της γενιάς της.

 Η Κις σπούδασε Συγκριτική Λογοτεχνία, Κοινωνιολογία και Ουγγρικές Σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Κωνσταντίας στη Γερμανία, καθώς και στο Πανεπιστήμιο του Μίσκολτς στην Ουγγαρία, όπου είναι λέκτορας από το 2000. Έλαβε το διδακτορικό της από το Πανεπιστήμιο του Μίσκολτς το 2003 εκπονώντας μια διατριβή με θέμα τον Πολ Τσελάν, η οποία δημοσιεύτηκε με τον τίτλο Határhelyzetek. Paul Celan költészete és magyar recepciója (Οριακές περιπτώσεις: η ποίηση του Paul Celan και η υποδοχή της στην Ουγγαρία). Η Κις δημοσιεύει τακτικά διηγήματα και φανταστικά ταξιδιωτικά κείμενα για την Ανατολική Ευρώπη καθώς και δοκίμια για τη φωτογραφία και τη λογοτεχνία. Η Κις είναι συγγραφέας και ταξιδιώτισσα. Η μυθοπλασία της έχει ως επίκεντρο ανεξάρτητες και ευάλωτες γυναικείες φιγούρες, που κάποιες φορές φλερτάρουν με το εκκεντρικό, αλλά πιο συχνά αγωνίζονται μέσα σε πολύ οικεία περιβάλλοντα. Στο μυθιστόρημά της Sovány angyalok (Λεπτοί άγγελοι, 2015) αφηγείται την ιστορία μιας ανθρωποκτονίας από μια κακοποιημένη γυναίκα, στο Ικεράνια (2013) αναζητά μια νέα γλώσσα για να μιλήσει για την εγκυμοσύνη και τη μητρότητα, ενώ στο Trans (2006), το οποίο έχει μεταφραστεί και στα γερμανικά, αφηγείται περιπέτειες στη σφαίρα της σεξουαλικότητας, οριακές εμπειρίες και αλλαγές ρόλων. Το τελευταίο της βιβλίο με τον τίτλο Balaton (Μπάλατον, 2020) απεικονίζει τις κρυμμένες εντάσεις κάτω από την επιφάνεια ενός πολυπολιτισμικού και απελπιστικά επαρχιακού περιβάλλοντος του πιο δημοφιλούς παραθεριστικού θερέτρου της δεκαετίας του 1980 στην Ουγγαρία κατά τα τελευταία χρόνια της δικτατορίας από τη σκοπιά των αφηγητριών των ιστοριών, που είναι νεαρά κορίτσια. Η Κις διδάσκει επίσης λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο του Μίσκολτς, ενώ τα ακαδημαϊκά της βιβλία περιλαμβάνουν θέματα φωτογραφίας και λογοτεχνίας καθώς και μια μονογραφία για τον Πολ Τσελάν. Η Κις συχνά παρακολουθεί διεθνή λογοτεχνικά φεστιβάλ, μεταξύ άλλων στο Βερολίνο, το Γκρατς, το Αμβούργο, την Κρεμ, την Τιμισοάρα και το Ρούσε. Το 2009, η Κις ήταν υπότροφος στο Literarisches Colloquium στο Βερολίνο και το 2013/2014, πήγε να συγγράψει στη Ζυρίχη. Η Κις είναι μητέρα διδύμων, ενός αγοριού και ενός κοριτσιού που γεννήθηκαν το 2010 Διαμένει στη Βουδαπέστη μαζί με την οικογένειά της. Kiss Noémi - επίσημος ιστότοπος Viktória Radics: Noémi Kiss: The Tattered Jewel Box auf Hungarian Literature Online (www.hlo.hu), 17-2-2010 Breaking the silence - HLO: Σπάζοντας τη σιωπή Τα καλύτερα βιβλία του 2015: Fiction
Πρωτάθλημα Basket League Κύπρου Ανδρών 2017-2018

Η Α΄ κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 2017–18 αποτελεί την 64η διοργάνωση από την ίδρυση της Α' Κατηγορίας Κύπρου, ενώ απότελεί την 51η υπό την αιγίδα της Κυπριακής Ομοσπονδίας Καλαθόσφαιρας. Πρωταθλήτρια ήταν η Πετρολίνα ΑΕΚ για 4η φορά στην ιστορία της.

 Στο πρωτάθλημα συμμετέχουν 7 ομάδες οι οποίες αναμετρώνται τρεις φορές μεταξύ τους στην κανονική περίοδο. Οι πρώτες τέσσερις συμμετέχουν στα πλέι-οφ. Η τελευταία ομάδα στο τέλος της κανονικής περιόδου διαβαθμίζεται στη Β1 κατηγορία. Τη θέση στο νέο πρωτάθλημα παίρνει η πρωταθλήτρια της Β1 κατηγορίας. Η πρωταθλήτρια ομάδα συμμετέχει στη διοργάνωση Basketball Champions League και η κυπελλούχος ομάδα στο FIBA Europe Cup. Και οι δύο διοργανώσεις ανήκουν στην FIBA. Οι ακόλουθες 7 ομάδες (με αλφαβητική σειρά) αγωνίστηκαν στην Α' Κατηγορία Καλαθοσφαίρισης Ανδρών Κύπρου κατά τη διάρκεια της περιόδου 2017-18: Πετρολίνα ΑΕΚ ΑΠΟΕΛ Απόλλων Λεμεσού ΑΠΟΠ Πάφου Ένωσις Θυέλλης Αναγεννήσεως Έγκωμης (ΕΘΑ Έγκωμης) Ένωσις Νέων Παραλιμνίου (ΕΝΠ) Κεραυνός Στροβόλου ΑΠΟΕΛ - Απόλλων Λεμεσού ( 2 -1 ) Ένωσις Νέων Παραλιμνίου - ΕΘΑ Έγκωμης ( 2 - 0 ) Πετρολίνα ΑΕΚ - Ένωσις Νέων Παραλιμνίου ( 3 - 0 ) Κεραυνός Στροβόλου - ΑΠΟΕΛ ( 3 - 1 ) Πετρολίνα ΑΕΚ - Κεραυνός Στροβόλου ( 3 - 0 )
Ένωση Νέων Αγίας Ζώνης Λεμεσού

Η Ένωση Νέων Αγίας Ζώνης Λεμεσού (ή η ΕΝΑΖ) ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα τη συνοικία Αγίας Ζώνης του Δήμου Λεμεσού. Έδρα της ομάδας ήταν το Στάδιο ΓΣΟ. Είχε συμμετάσχει 3 φορές στο πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας.

 Η ΕΝΑΖ εντάχθηκε στην Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) το 1970 ως ομάδα Γ΄ κατηγορίας. Η πρώτη της συμμετοχή στο πρωτάθλημα ήταν την περίοδο 1970-71. Η ΕΝΑΖ τερμάτισε στην τελευταία θέση ωστόσο παρέμεινε στην κατηγορία αφού δεν ίσχυσε ο υποβιβασμός. Την περίοδο 1971-72 τερμάτισε στην ένατη θέση.Την περίοδο 1972-73 η ΕΝΑΖ τερμάτισε στην πέμπτη θέση. Ωστόσο, ο τελευταίος αγώνας του πρωταθλήματος έγινε η αιτία να διαγραφεί η ομάδα από την ΚΟΠ. Αντίπαλος της ΕΝΑΖ ήταν ο Σωτήριος Πελενδρίου. Ο αγώνας είχε αναβληθεί λόγω ακαταλληλότητας του σταδίου ΓΣΟ. Οι άλλες ομάδες είχαν ολοκληρώσει τις υποχρεώσεις τους στο πρωτάθλημα. Ο Σωτήριος ήταν στην τελευταία θέση που οδηγούσε σε υποβιβασμό. Στην ομάδα αυτή δεν αρκούσε απλά η νίκη για να αποφύγει τον υποβιβασμό, αλλά χρειαζόταν νίκη με σκορ τουλάχιστον 16-0. Τελικά κέρδισε 17-0. Ο Αχιλλέας Καϊμακλίου, ο οποίος υποβιβαζόταν μετά από το αποτέλεσμα αυτό, διαμαρτυρήθηκε στον Κυπριακό Οργανισμό Αθλητισμού και στην Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου. Η Δικαστική Επιτροπή της ΚΟΠ εξέτασε το γεγονός και θεώρησε ότι το αποτέλεσμα ήταν προσυμφωνημένο και προχώρησε σε παντοτινή διαγραφή των δύο ομάδων από την ομοσπονδία.Η ομάδα είχε μία συμμετοχή στο κύπελλο Κύπρου την περίοδο 1972-73. Στον προκριματικό γύρο απέκλεισε τον Ηρακλή Γερολάκκου με εκτός έδρας νίκη με 0-1. Στον Α΄ γύρο απέκλεισε τον Ερμή Αραδίππου και πάλι με εκτός έδρας νίκη με 0-1. Στο Β΄ γύρο αποκλείστηκε από τον Άρη Λεμεσού με ήττα 3-0. Επιπλέον, συμμετείχε στο Κύπελλο Παλιγγενεσίας το 1971 όπου αποκλείστηκε από τον Απόλλωνα στην Α΄ φάση με ήττα 2-0. Ποδόσφαιρο στην Κύπρο
The Real Folk Blues

The Real Folk Blues είναι ο τίτλος της συλλογής τραγουδιών του Αμερικανού blues καλλιτέχνη Μάντι Γουότερς, η οποία κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 1966 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Chess Records".Η φωτογραφία και ο σχεδιασμός του εξωφύλλου πραγματοποιήθηκαν από τον Ντον Μπρόνσταϊν, ενώ οι σημειώσεις στο εσώφυλλο της αρχικής έκδοσης του άλμπουμ γράφτηκαν από τον Γουίλι Ντίξον. Οι αρχικές ηχογραφήσεις του Waters έγιναν για την δισκογραφική εταιρεία "Aristocrat Records", η οποία λειτούργησε από το 1947 ως το 1951, με τον τραγουδιστή να συνοδεύεται μόνο από τον μπασίστα Έρνεστ Κρόφορντ, κάτι που διαφοροποιήθηκε όταν μετακινήθηκε στην "Chess Records", όπου μαζί του υπήρχε ένα συγκρότημα με ηλεκτρικά όργανα.

 Όλα τα κομμάτια είναι συνθέσεις του Μάντι Γουότερς, εκτός αν σημειώνεται διαφορετικά."Mannish Boy" (Muddy Waters, Mel London, Ellas McDaniel) – 2:54 "Screamin' & Cryin'" – 3:04 "Just to Be with You" (Bernard Roth) – 3:13 "Walkin' Thru the Park" – 2:40 "Walkin' Blues" (Robert Johnson) – 2:54 "Canary Bird" – 2:42 "Same Thing" (Dixon) – 2:37 "Gypsy Woman" – 2:31 "Rollin' and Tumblin'" – 2:57 "Forty Days and Forty Nights" (Roth) – 2:50 "Little Geneva" – 2:45 "You Can't Lose What You Ain't Never Had" – 2:55 Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν τα κομμάτια του "The Real Folk Blues" ήταν οι εξής: Μάντι Γουότερς - φωνητικά, κιθάρα Πατ Χέιρ - κιθάρα Σάμι Λόχορν - κιθάρα Τζέιμς Μάντισον - κιθάρα Τζίμι Ρότζερς - κιθάρα Λιρόι Φόστερ - κιθάρα Τζόνι Τζόουνς - πιάνο Ότις Σπαν - πιάνο Sunnyland Slim - πιάνο Little Walter - φυσαρμόνικα Junior Wells - φυσαρμόνικα Έρνεστ Κρόφορντ - μπάσο Γουίλι Ντίξον - μπάσο Ράνσομ Νόουλινγκ - μπάσο Άντριου Στίβενσον - μπάσο Φρεντ Μπέλοου - τύμπανα Όντι Πέιν - τύμπανα Φράνσις Κλέι - τύμπανα The Real Folk Blues - Muddy Waters | Songs, Reviews, Credits | AllMusic Muddy Waters - The Real Folk Blues Muddy Waters: The Real Folk Blues/More Real Folk Blues
Υδατοσφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016

Τα τουρνουά υδατοσφαίρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 στο Ρίο ντε Τζανέιρο διεξήχθησαν μεταξύ 6 και 20 Αυγούστου στο Κολυμβητικό Κέντρο «Μαρία Λενκ» στο Μπάρα ντα Τιτζούκα, στο πλαίσιο της 31ης Ολυμπιάδας. Είκοσι ομάδες (δώδεκα για τους άνδρες και οκτώ για τις γυναίκες) αγωνίστηκαν στα τουρνουά.

 Το τουρνουά αποτελείται από δύο φάσεις, τη φάση των ομίλων και τη νοκ-άουτ φάση. Οι ομάδες χωρίζονται σε δύο ομίλους των έξι, όπου κάθε ομάδα αντιμετωπίζει κάθε άλλη ομάδα από μία φορά. Δύο βαθμοί δίνονται για τη νίκη και ένας για την ισοπαλία. Οι τέσσερις πρώτες ομάδες κάθε ομίλου προκρίνονται στα προημιτελικά. Όμιλος Α Όμιλος Β Το τουρνουά αποτελείται από δύο φάσεις, τη φάση των ομίλων και τη νοκ-άουτ φάση. Οι ομάδες χωρίζονται σε δύο ομίλους των έξι, όπου κάθε ομάδα αντιμετωπίζει κάθε άλλη ομάδα από μία φορά. Δύο βαθμοί δίνονται για τη νίκη και ένας για την ισοπαλία. Όλες οι ομάδες κάθε ομίλου προκρίνονται στα προημιτελικά. Όμιλος Α Όμιλος Β Υδατοσφαίριση Αρχειοθετήθηκε 2014-11-22 στο Wayback Machine. στο Ρίο 2016
Άλφα Κρατήρος

Ο α (άλφα) Κρατήρος (Alpha Crateris, α Crt) είναι ο τρίτος σε φωτεινότητα (όπως φαίνεται από τη Γη) αστέρας του αστερισμού Κρατήρ. Αν και αρκετά νότιος, είναι εύκολα ορατός από την Ελλάδα, τις ανοιξιάτικες νύχτες.

 Ο αστέρας α Κρατήρος φέρει το παραδοσιακό όνομα Alkes, από την αραβική λέξη الكاس (alkās) ή الكأس (alka's), που σημαίνει «το κύπελλο». Το όνομα αυτό παραπέμπει στο αντικείμενο που συμβολίζει ο αστερισμός του, τον αρχαιοελληνικό κρατήρα. Στον κατάλογο αστέρων του Calendarium του Al Achsasi al Mouakket, ο αστέρας ονομάζεται Aoul al Batjna (أول ألبجن awwil albajna), που μεταφράσθηκε στη λατινική ως Prima Crateris («ο πρώτος του κρατήρος»).Στην αρχαία κινεζική αστρονομία ο α Κρατήρος συμπεριλαμβανόταν μαζί με αρκετούς γειτονικούς αστέρες στον μικρό αστερισμό τους 翼宿 (Yì Sù = «Φτερούγες»). Ο ίδιος ο α ήταν γνωστός ως 翼宿一 (Yì Sù yī, δηλαδή «ο Πρώτος αστέρας των Πτερύγων»). Ο α Κρατήρος είναι ένας πορτοκαλί γίγαντας αστέρας τετάρτου μεγέθους. Πιστεύεται ότι αποτελεί αστέρα του οριζόντιου κλάδου, δηλαδή συντήκει ήλιο στον πυρήνα του μετά από τη λεγόμενη αναλαμπή ηλίου. Οι ψυχρότεροι αστέρες του οριζόντιου κλάδου αποκαλούνται συχνά και «γίγαντες της ερυθρής συγκεντρώσεως» (red clump giants), καθώς σχηματίζουν μια ευδιάκριτη ομαδοποίηση κοντά στο δεξί άκρο του κλάδου των ερυθρών γιγάντων στα διαγράμματα H-R αστρικών σμηνών με μεταλλικότητα παρόμοια της ηλιακής. Σε αυτή τη βάση, ο α Κρατήρος υπολογίζεται ότι έχει μάζα 81% μεγαλύτερη της ηλιακής, απόλυτη λαμπρότητα 66 ως 77 φορές μεγαλύτερη της ηλιακής (απόλυτο μέγεθος +0,44) και ηλικία περίπου 2 δισεκατομμύρια έτη. Η επιφανειακή θερμοκρασία του είναι 4.645 K και η διάμετρός του είναι 12,3 φορές μεγαλύτερη από τη διάμετρο του Ήλιου. Η άλλη εκδοχή είναι ότι ο α Crt είναι αστέρας του κλάδου των ερυθρών γιγάντων, που ακόμα συντήκει υδρογόνο σε ένα κέλυφος γύρω από την κεντρική περιοχή του, που αποτελείται πλέον κυρίως από αδρανές ήλιο. Στην περίπτωση αυτή, η μάζα του θα είναι λίγο μικρότερη, αλλά οι διαστάσεις, η λαμπρότητα και η ηλικία του θα είναι μεγαλύτερες.Ο α Κρατήρος απομακρύνεται από τη Γη και το Ηλιακό Σύστημα με ταχύτητα 47,5 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο (171.000 χιλιόμετρα την ώρα).
Φούρνοι Αργολίδας

Οι Φούρνοι είναι πεδινό χωριό του νομού Αργολίδας. Βρίσκονται κτισμένοι στην Ερμιονίδα σε υψόμετρο 120 μέτρων σε μία μικρή πεδιάδα περικυκλωμένοι απο λόφους μεταξύ των Διδύμων και του Κρανιδίου. Οι Φούρνοι υπάγονται στην κοινότητα Φούρνων της δημοτικής ενότητας Κρανιδίου του δήμου Ερμιονίδας. Το 2011 καταγράφτηκαν 301 μόνιμοι κάτοικοι στο χωριό.

 Στην κοινότητα Φούρνων ανήκει ο παραθεριστικός οικισμός της Παραλίας Φούρνων, ή αλλιώς Λάζες, ο οποίος στην απογραφή του 2011 είχε 8 κατοίκους και βρίσκεται σε απόσταση 2 χιλιομέτρων από τους Φούρνους. Δίπλα στην Παραλία Φούρνων βρίσκεται η παραλία Λαμπαγιαννά, ενώ ενδιάμεσα τους υπάρχει το εκκλησάκι του Άι Γιάννη. Σώζονται επίσης τα ερείπια ενός αρχαίου πύργου. Πιστεύεται ότι η αρχαία πόλη του Μάσητα βρισκόταν σ' αυτή την θέση. Ο πληθυσμός των Φούρνων αυξήθηκε απο σημαντικά απο το 1879 μέχρι και το 1940 αλλά έκτοτε έχει μειωθεί σε μεγάλο βαθμό. Μένουμε Ελλάδα - Στους Φούρνους Αργολίδας
Μπόννη του Αρτουά

Η Μπόννη, γαλλ. Bonne (1396 - 17 Σεπτεμβρίου 1425) από τον Οίκο του Αρτουά γεννήθηκε ως κόρη του κόμη του Ε και με τους γάμους της έγινε πρώτα κόμισσα του Νεβέρ και μετά δούκισσα της Βουργουνδίας. Έγινε επίτροπος του Νεβέρ ως κηδεμόνας του ανήλικου γιου της (1415-24).

 Ήταν η πρώτη κόρη του Φιλίππου κόμη του Ε και της Μαρίας των Βαλουά, κόρης του Ιωάννη δούκα του Μπερρύ. Ο πρώτος σύζυγός της Φίλιππος Β΄ κόμης του Νεβέρ σκοτώθηκε στη μάχη του Αζινκούρ το 1415, πολεμώντας μαζί με τον κοντόσταυλο Κάρολο Α΄ των Αλμπρέ και τον Κάρολο ΣΤ΄ της Γαλλίας εναντίον του Ερρίκου Ε΄ της Αγγλίας. Τότε ο γιος της Κάρολος Α΄ έγινε κόμης του Νεβέρ, ήταν όμως 1 έτους και η Μπόννη ανέλαβε επίτροπος ως το 1424. Η Μπόννη έγινε κυρία του Ντρε και δέσποινα του Ουνταίν, διαδεχόμενη τη θεία της Ιωάννα του Αρτουά. Παντρεύτηκε τον ανιψιό τού Φιλίππου Β΄, τον Φίλιππο Γ΄ δούκα της Βουργουνδίας, του οποίου η πρώτη σύζυγος είχε αποβιώσει νέα και χωρίς απογόνους. Να μην συγχέεται με τη Μπόννη των Βαλουά-Βουργουνδίας (1379-1399), εκ πατρός θεία τού Φιλίππου Γ΄. Για τον γάμο χρειάστηκε ειδική άδεια από τον πάπα, καθώς κανονικά δεν επιτρεπόταν ένας να νυμφευτεί τη θεία του (εξ αγχιστείας ή εξ αίματος, τότε ήταν το ίδιο απαγορευτικό). Έπειτα από εννιάμισι μήνες η Μπόννη απεβίωσε στο Ντιζόν. Παντρεύτηκε πρώτα το 1413 τον Φίλιππο Β΄ των Βαλουά κόμη του Νεβέρ και είχε τέκνα: Κάρολος Α΄ 1414-1464, κόμης του Νεβέρ. Ιωάννης Β΄ 1415-1491, κόμης του Νεβέρ.Το 1415 απεβίωσε ο Φίλιππος Β΄ και το 1424 η Μπόννη έκανε δεύτερο γάμο με τον ανιψιό του Φίλιππο Γ΄ των Βαλουά δούκα της Βουργουνδίας· δεν απέκτησαν τέκνα. Anne Curry, The Battle of Agincourt: Sources and Interpretations, (The Boydell Press, 2002), 344. Jules Michelet, Louis XI Et Charles Le Téméraire, ed. E. Renault, (Clarendon Press, 1907), 104. Richard Vaughan, Philip the Good: The Apogee of Burgundy, (The Boydell Press, 2010), 8.
Κώστας Παταβούκας

Ο Κώστας Παταβούκας (Αθήνα, 3 Φεβρουαρίου 1966) είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής και προπονητής καθώς πολιτικός και επιχειρηματίας. Με ύψος 1,91 μέτρα αγωνιζόταν στη θέση του πόιντ γκαρντ.

 Ξεκίνησε την καριέρα του από το Αστέρα Εξαρχείων και από εκεί μεταπήδησε στην ΑΕΚ το 1985. Με την ΑΕΚ αγωνίστηκε επί οκτώ σεζόν και μάλιστα για ένα διάστημα υπήρξε αρχηγός της. Το 1988 και το 1992 συμμετείχε στον τελικό κυπέλλου χάνοντας και τις δυο φορές από τον Άρη. Επόμενη ομάδα του ήταν ο Παναθηναϊκός, στον οποίο πήγε το 1993. Με τους «πράσινους» η πρώτη μεγάλη επιτυχία ήρθε το 1996 στο Φάιναλ Φορ στο Παρίσι, όταν και κατέκτησε το πρώτο Ευρωπαϊκό της ιστορίας τους, την Ευρωλίγκα. Επίσης κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας αφού στον τελικό νίκησε τον Ηρακλή 85-74. Τη σεζόν 1996-97 αγωνίστηκε στην Κίντερ Μπολόνια, κατακτώντας το Κύπελλο Ιταλίας το 1997. Το καλοκαίρι του 1997, επέστρεψε στον Παναθηναϊκό. Το πρώτο πρωτάθλημα της καριέρας του, ήρθε το 1998, καθώς στους τελικούς κόντρα στον ΠΑΟΚ, οι «πράσινοι» κατέκτησαν το τρόπαιο, νικώντας στη σειρά των τελικών 3-2. Με την ομάδα κατέκτησε και το πρωτάθλημα του 1999 καθώς νίκησε τον Ολυμπιακό στον τελικό, αφού έσπασε το πλεονέκτημα έδρας και κέρδισε το τελικό πέμπτο παιχνίδι στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Το 1999, έβαλε τέλος στην αθλητική του σταδιοδρομία μετά από 14 χρόνια σε ηλικία 33 ετών. Επί 14 χρόνια υπήρξε βασικό στέλεχος της Εθνικής ομάδας μπάσκετ, της επίσης διατέλεσε και αρχηγός. Κορυφαίες στιγμές, με το εθνόσημο υπήρξαν το αργυρό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ του Ζάγκρεμπ το 1989, η 4η θέση στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα του 1994 και η 5η θέση στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα το 1996. Συμμετείχε επίσης στα Ευρωμπάσκετ 1993, 1995 και 1997. Με την Εθνική Ελλάδος αγωνίστηκε σε 162 αγώνες σημειώνοντας 873 πόντους (μ.ο. 5,39). Ήταν μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ε.Ο.Κ.) από το 2004 μέχρι το 2008 και διευθυντής του Αθλητικού τμήματος στην "Ελληνογερμανική Αγωγή. Επίσης διετέλεσε Α' αντιπρόεδρος του Π.Σ.Α.Κ., μέλος της «Ελληνικής Γλωσσικής Κληρονομιάς», του Αμερικάνικου Ιδρύματος για την ελληνική γλώσσα και πολιτισμό, του πολιτιστικού συλλόγου «Θεωρείον», του «Μη Κυβερνητικού Συλλόγου Εθελοντισμού Αθλητών», καθώς και ιδρυτικό μέλος του Μη Κυβερνητικού Οργανισμού «Ερεχθέας». Επίσης υπήρξε αγγελιοφόρος του εθελοντισμού στην Ολυμπιάδα του 2004.Ασχολήθηκε και με την πολιτική έχοντας εκλεγεί δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Αθηναίων, με την παράταξη «Όμορφη Πόλη». Επίσης διετέλεσε για χρόνια τομεάρχης αθλητισμού του ΠΑΣΟΚ. Υπήρξε επίσης Αντιπρόεδρος του Οργανισμού Νεολαίας και Άθλησης. Παναθηναϊκός Ευρωλίγκα: (1996) 2x Πρωτάθλημα Ελλάδας: (1998, 1999) Κύπελλο Ελλάδας: (1996) Βίρτους Μπολόνια Κύπελλο Ιταλίας: (1997) Ελληνικό All-Star Game: (1991) Κώστας Παταβούκας, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά).
Δήμος Λεωνιδίου

Ο δήμος Λεωνιδίου ήταν δήμος του νομού Αρκαδίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Νότιας Κυνουρίας. Βρισκόταν στα ανατολικά του νομού και συνόρευε με τους δήμους Βόρειας Κυνουρίας και Τυρού. Στα ανατολικά βρέχόταν από τον Αργολικό Κόλπο. Μαζί με τους δήμους Τυρού, Βόρειας Κυνουρίας και την κοινότητα Κοσμά συγκροτούσαν την επαρχία της Κυνουρίας. Ο δήμος Λεωνιδίου αποτελούταν από 13 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 6.294 κατοίκους. Η έκτασή του ήταν 418,7 τ.χλμ.

 Ο δήμος Λεωνιδίου περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς: Δ.δ. Λεωνιδίου [ 3.249 ] το Λεωνίδιο [ 3.224 ] η Βασκίνα [ 23 ] η Μονή Καρυάς [ 2 ] Δ.δ. Αγίου Βασιλείου Κυνουρίας -- ο Άγιος Βασίλειος [ 173 ] Δ.δ. Βλησιδιάς [ 88 ] η Βλησιδιά [ 42 ] τα Φυλάτικα [ 46 ] Δ.δ. Κουνουπιάς [ 82 ] η Κουνουπιά [ 66 ] η Χούνη [ 16 ] Δ.δ. Μαρίου [ 93 ] το Μάριον [ 73 ] η Βίγλα [ 20 ] Δ.δ. Παλαιοχωρίου -- το Παλαιοχώριον [ 304 ] Δ.δ. Πελετών [ 374 ] τα Πελετά [ 309 ] η Αμυγδαλέα [ 65 ] Δ.δ. Πηγαδίου [ 315 ] το Πηγάδιον [ 291 ] το Λογγάριον [ 5 ] το Φωκιανό [ 19 ] Δ.δ. Πλατανακίου -- το Πλατανάκιον [ 207 ] Δ.δ. Πουλίθρων [ 600 ] τα Πούλιθρα [ 598 ] το Πυργούδιον [ 2 ] Δ.δ. Πραγματευτή [ 444 ] ο Πραγματευτής [ 275 ] το Λιβάδιον [ 90 ] η Σαμπατική [ 79 ] Δ.δ. Τσιταλίων -- τα Τσιτάλια [ 365 ] Ο δήμος λειτούργησε ως Κοινότητα από το 1912 ως το 1947.Στις 2 Αυγούστου 1947 αναγνωρίστηκε σε δήμο και λειτούργησε ως την κατάργησή του το 2010. Υπουργείο Εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.
Μπουζουμπούρα

Η Μπουζουμπούρα (κιρούντι: Bujumbura) ήταν η πρωτεύουσα του Μπουρούντι έως τις 16 Ιανουαρίου του 2019. Από τις 16 Ιανουαρίου του 2019 πρωτεύουσα του Μπουρούντι είναι η Γκιτέγκα ενώ η Μπουζουμπούρα παραμένει η μεγαλύτερη πόλη του, το οικονομικό κέντρο καθώς και το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας. Είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας Μπουζουμπουρά-Μαιρί. Στην πόλη διακινούνται πολλά εμπορεύματα, μεταξύ αυτών: καφές (που είναι το κύριο εξαγώγιμο προϊόν της χώρας), βαμβάκι, δέρματα και κασσίτερος. Βρίσκεται στη βορειοανατολική ακτή της λίμνης Τανγκανίκα.

 Η Μπουζουμπούρα ήταν αρχικά ένα χωριό, το οποίο με το πέρασμα του χρόνου μεγάλωσε και επεκτάθηκε αφού έγινε ταχυδρομικός σταθμός του στρατού της Γερμανικής Ανατολικής Αφρικής το 1889. Μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Μπουζουμπούρα έγινε διοικητικό κέντρο της Βελγικής Διοίκησης στην Αφρική. Η πόλη έχει γίνει θέατρο μαχών μεταξύ των φυλών Χούτου και Τούτσι, που προκάλεσαν τη γενοκτονία των δεύτερων. Η Επαρχία Μπουζουμπουρά-Μαιρί διαιρείται σε 13 κοινότητες: Γκιχόσα Καμένγκε Κανυόσα Κινάμα Κινίντο Μουσάγκα Μπουγένζι Μπουζουμπουρά-Μαιρί Μπουίζα Μπουτέρε Νγκαγκάρα Νυακαμπίγκα Ροχέρο Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Bujumbura στο Wikimedia Commons
Μάικλ Οντάατζε

Ο Μάικλ Οντάατζε (αγγλικά: Philip Michael Ondaatje: Κολόμπο, 12 Σεπτεμβρίου 1943 –) είναι Καναδός ποιητής και μυθιστοριογράφος, με καταγωγή από τη Σρι Λάνκα. Έχει γίνει γνωστός περισσότερο από τα μυθιστορήματά του, και ιδιαίτερα από τον Άγγλο ασθενή (1992), που μεταφέρθηκε στον κινηματογράρο στη βραβευμένη με Όσκαρ ομώνυμη ταινία.

 Ο Οντάατζε γεννήθηκε στη Σρι Λάνκα (τότε Κεϋλάνη) από γονείς μιγάδες ολλανδικής και σιναλέζικης καταγωγής. Οι γονείς του χώρισαν όταν ο ίδιος ήταν ακόμα νήπιο. Πέρασε τα πρώτα παιδικά του χρόνια κοντά σε συγγενείς του μέχρι που το 1954 πήγε στην Αγγλία για να ζήσει κοντά στη μητέρα του. Μετά το γυμνάσιο, στα δεκαοκτώ του χρόνια, έφυγε για τον Καναδά, όπου τελικά έμεινε για πάντα. Άρχισε τις πανεπιστημιακές σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Μπίσοπς στο Κεμπέκ, αλλά μετά από τρία χρόνια μεταγράφηκε στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο, από όπου έλαβε το πρώτο του πτυχίο στις θεωρητικές επιστήμες (Bachelor of Arts, 1965). Κατόπιν έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Κουίνς στο Κίνγκστον του Οντάριο (Master of Arts, 1967). Με το τέλος των σπουδών του, άρχισε να διδάσκει Αγγλικά στο Πανεπιστήμιο του Δυτικού Οντάριο (Λονδίνο, Οντάριο) και κατόπιν Αγγλική Λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο Γιορκ στο Τορόντο. Ο Μάικλ Οντάατζε έκανε την πρώτη του λογοτεχνική εμφάνιση το 1962 με μερικά ποιήματα που δημοσιεύθηκαν σε σπουδαστικό περιοδικό του Πανεπιστημίου Μπίσοπς. Το πρώτο βιβλίο του ήταν η ποιητική συλλογή Τα αχόρταγα τέρατα (The Dainty Monsters), που κυκλοφόρησε το 1967. Το 1976 δημοσίευσε το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο Εξερχόμενος σφαγής (Coming Through Slaughter). Ακολούθησε το μυθιστόρημα Στο δέρμα του λιονταριού (In the Skin of a Lion), για το οποίο τιμήθηκε με το Βραβείο του Γενικού Κυβερνήτη του Καναδά για τη χρονιά 1987. Έγινε διάσημος με το τρίτο μυθιστόρημά του με τίτλο Ο Άγγλος ασθενής (1992), το οποίο κέρδισε το Βραβείο του Γενικού Κυβερνήτη του Καναδά για τη χρονιά 1992, το Βραβείο Μπούκερ της ίδιας χρονιάς, και έγινε κινηματογραφικό έργο που κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας το 1996. Η εμπορική επιτυχία του Ἄγγλου ασθενή (του βιβλίου, αλλά και της ταινίας), επέτρεψε στον Οντάατζε να εγκαταλείψει τη διδασκαλία και να ασχοληθεί αποκλειστικά με το γράψιμο. Ακολούθησαν τα μυθιστορήματα Το φάντασμα της Ανίλ (Anil's Ghost, 2000), Ντιβισαντέρο (Divisadero, 2007), Το τραπέζι της γάτας (The Cat's Table, 2011) και Φώτα πολέμου (Warlight, 2018). Από το 1969 μέχρι το 2006 δημοσίευσε επίσης έντεκα ποιητικά έργα. Ο Μάικλ Οντάατζε και η σύζυγος του Λίντα Σπάλντινγκ (Linda Spalding) επιμελούνται επίσης το καναδικό λογοτεχνικό περιοδικό Brick.
Νικολό Αμανίτι

Ο Νικολό Αμανίτι (γεν. 1966) είναι Ιταλός συγγραφέας που κέρδισε το βραβείο Strega το 2007 για το μυθιστόρημά του Come Dio comanda (Με τις ευλογίες του Θεού).

 Γεννήθηκε στην Ρώμη στις 25 Σεπτεμβρίου του 1966. Ξεκίνησε να σπουδάζει βιολογία αλλά τελικά δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές του. Το 1994 εξέδωσε το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο Branchie, το οποίο μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο το 1999 σε σκηνοθεσία του Francesco Ranieri Martinotti, και το 1996 συμμετείχε με ένα διήγημά του στην ανθολογία Gioventù cannibale. Την ίδια χρονιά εκδόθηκε μια συλλογή διηγημάτων του με τίτλο Fango (Λάσπη). Στη συλλογή αυτή συμπεριλήφθηκε και το διήγημα του με τίτλο L'ultimo capodanno dell'umanità, που το 1998 έγινε ταινία από τον Marco Risi, στη συγγραφή του σεναρίου της οποίας συνεργάστηκε και ο Αμανίτι. Το 1999 εκδόθηκε το μυθιστόρημά του Ti prendo e ti porto via (Θα σε πάρω να φύγουμε) και δύο χρόνια αργότερα το Io non ho paura (Εγώ δε φοβάμαι) με το οποίο έγινε ιδιαίτερα γνωστός όχι μόνο στην Ιταλία (όπου πούλησε 800.000 αντίτυπα) αλλά και στο εξωτερικό και για το οποίο του απονεμήθηκε το βραβείο Viareggio την ίδια χρονιά. Το μυθιστόρημα του αυτό μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο το 2003 από το Γκαμπριέλε Σαλβατόρες (Gabriele Salvatores). Ακολούθησε το 2006 το μυθιστόρημά του Come Dio comanda (Με τις ευλογίες του Θεού), για το οποίο του απονεμήθηκε το βραβείο Strega το 2007 και το 2008 μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο και πάλι από τον Γκαμπριέλε Σαλβατόρες. Το 2009 εκδόθηκε το μυθιστόρημά του Che la festa cominci για το οποίο ήταν υποψήφιος για το βραβείο Alabarda d'oro το 2010. Είναι παντρεμένος με την ηθοποιό Λορέντσα Ιντοβίνα (Lorenza Indovina).
NGC 559

Το NGC 559 ή Caldwell 8 είναι ανοικτό σμήνος στον αστερισμό Κασσιόπη με φαινόμενο μέγεθος +9.5. Βρίσκεται κοντά στο ανοικτό σμήνος NGC 637 και τον φωτεινό μεταβλητό αστέρα γ Κασσιόπης.

 Δεδομένα για το NGC 559 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 559 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 559 στο Wikimedia Commons
Ιερά Μονή Αγίας Μαρίνας Λοκρίδας Φθιώτιδας

Η Ιερά Μονή Ἁγίας Μαρίνης ή Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Ἁγίας Μαρίνης βρίσκεται στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας σε απόσταση 12 χλμ. Ν.-ΝΔ. από την Κάτω Τιθορέα. Είναι κτισμένη στις βορειοανατολικές πλαγιές του Παρνασσού σε υψόμετρο 720 μέτρων και έχει τα γνωρίσματα οχύρωσης των μεταβυζαντινών χρόνων.

 Αν και δεν προσδιορίζεται η χρονολογία ίδρυσής της, η αρχαιολογική υπηρεσία έχει συμπεράνει ότι το 1708 έγινε γενική επισκευή και συμπλήρωση της οχυρώσεως. Το καθολικό της Μονής είναι ρυθμού βασιλικής, η εικονογράφησή του είναι τεχνοτροπίας μεταβυζαντινής εποχής από λαϊκούς ζωγράφους. Στα τείχη της μονής υπάρχει εντοιχισμένος σταυρός με την εγχάρακτη επιγραφή "Εκτίσθη ο Ναός έτους ΑΞΗ" που μαρτυρά ότι ανήκε σε παλιό Σταυροπήγειο το οποίο στη συνέχεια εντοιχίσθηκε. Σε έγγραφα των Γενικών Αρχείων του Κράτους αναφέρονται πληροφορίες για την οικονομική κατάσταση της μονής την περίοδο ακμής της και για τη συμμετοχή της στα χρόνια της τουρκοκρατίας και της επανάστασης του 1821. Με διάταγμα του 1833, μετά την απελευθέρωση, η περιουσία της περιήλθε στο Ελληνικό κράτος. Η μονή το 1980 ανακαινίσθηκε και έκτοτε λειτουργεί ως γυναικείο μοναστήρι αφιερωμένο στην Κοίμηση της Παναγίας. Εορτάζει στις 15 και 23 Αυγούστου. Το 1984 με την ΥΑ ΥΠΠΕ/ΑΡΧ/Β1/Φ32/71571/2171 π.ε./4-1-1984 - ΦΕΚ 220/Β/10-4-1984 χαρακτηρίστηκε ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Σύμφωνα με την απογραφή 2011 μαζί με την Αγία Μαρίνα καταγράφονται στην τοπική κοινότητα Αγίας Μαρίνας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Τιθορέας του Δήμου Αμφίκλειας - Ελάτειας και έχει ως πληθυσμό 1 μοναχή.
Γκρέις Ο'Μάλεϊ

Η Γκρέις Ο'Μάλεϊ (Grace O' Maley, 1530- 1603) ήταν πειρατίνα, η οποία καταγόταν από την Ιρλανδία και έζησε τον 16ο αιώνα. Κυριάρχησε για περίπου μισό αιώνα στη Θάλασσα της Ιρλανδίας, όπου πολέμησε ενάντια στην αγγλική κυριαρχία. Έμεινε στην ιστορία γνωστή ως η "Βασίλισσα των Ιρλανδών Πειρατών".

 Η Γκρέις Ο'Μάλεϊ γεννήθηκε σε οικογένεια ναυτικών και παντρεύτηκε ηλικία 16 ετών τον αρχηγό μίας από τις πολυάριθμες ιρλανδέζικες φυλές (clans). Τότε ξεκίνησε και την πειρατική της δράση αφού έπεισε μερικούς από τους ναυτικούς που εργάζονταν για τον άντρα της να την ακολουθήσουν σε πειρατικές επιθέσεις ενάντια στα εμπορικά πλοία στη Θάλασσα της Ιρλανδίας. Η αναγνωρισημότητά της ως τρομερή πειρατίνα ξεκίνησε, αφού σκοτώθηκε ο άντρας της σε κάποια μάχη. Επί δεκαετίες η Ο'Μάλεϊ κυριαρχούσε στις θάλασσες της Ιρλανδίας και έκανε επιθέσεις σε εμπορικά πλοία αλλά και στα πλοία του αγγλικού ναυτικού. Η Ο'Μάλεϊ πολέμησε τόσο ενάντια στους Άγγλους όσο και ενάντια στις άλλες ιρλανδέζικες φυλές που απειλούσαν για την κυριαρχία. Οι ενέργειες της οδήγησαν τους Ιρλανδούς να την ονομάσουν «Βασίλισσα των Ιρλανδών Πειρατών» ενώ οι Άγγλοι την αποκαλούσαν «αρχηγό κλεφτών και δολοφόνων». Το όνομά της σταδιακά απέκτησε θρυλικές διαστάσεις και οι Ιρλανδοί έφτασαν να δίνουν το όνομά της στα πλοία τους και στις παμπ τους. Παρά τη δράση της Ο'Μάλεϊ όμως, οι διαμάχες των ιρλανδέζικων φυλών έδιναν την ευκαιρία στην Αγγλία, που τότε ήταν υπό την ηγεσία της βασίλισσας Ελισάβετ Α΄, να ενισχύσει την παρουσία της στην περιοχή. Η Ελισάβετ έστειλε τον ναύαρχο Ρίτσαρντ Μπίνχαμ στην Ιρλανδία για να αποτρέψει την πειρατική δράση της Ο'Μάλεϊ και να θέσει υπό έλεγχο την χώρα. Ο Μπίνχαμ ξεκίνησε μία εκστρατεία τρομοκρατίας ενάντια στους Ιρλανδούς ενώ κατάφερε να αιχμαλωτίσει αρκετά από τα πλοία της Ο'Μάλεϊ, που τότε ήταν πια πάνω από εξήντα ετών, να κατάσχει μεγάλο μέρος της περιουσίας της και να σκοτώσει τον μεγαλύτερο γιο της. Τότε η Ο'Μάλεϊ σόκαρε τους πάντες καθώς εμφανίστηκε η ίδια, με κίνδυνο της ζωής της, μπροστά στη βασίλισσα Ελισάβετ και μάλιστα με σκοπό, όχι να ζητήσει έλεος όπως θα περίμενε κανείς, αλλά να διαπραγματευθεί. Παραμένει άγνωστο το τι ειπώθηκε ανάμεσα στις δύο γυναίκες αλλά η Ο'Μάλεϊ έφυγε από τη συνάντηση αυτή έχοντας εξασφαλίσει για λογαριασμό της οικογένειάς της το δικαίωμα να εμπορεύεται με τα πλοία της στην Θάλασσα της Ιρλανδίας με αντάλλαγμα να σταματήσει να μάχεται ενάντια στους Άγγλους. Η Γκρέις Ο'Μάλεϊ συνέχισε να δρα στις θάλασσες της Ιρλανδίας μέχρι προχωρημένη ηλικία και, ως συνέπεια των διαπραγματεύσεών της, η οικογένειά της άνθισε οικονομικά σε μία εποχή που οι φυλές της Ιρλανδίας υπέκυπταν η μία μετά την άλλη στον αγγλικό έλεγχο. Δεν ηττήθηκε ποτέ και έγινε θρύλος στην Ιρλανδία.
Γκαετάνο Μπρέσι

Ο Γκαετάνο Μπρέσι (Gaetano Bresci, Coiano, Πράτο, Τοσκάνη, Βασίλειο της Ιταλίας, 10 Νοεμβρίου 1869 – Νησί Αγίου Στεφάνου, Ventotene, Latina, Λάτσιο, 22 Μαΐου 1901) ήταν Ιταλός αναρχικός και ακτιβιστής, δολοφόνος του Ιταλού μονάρχη Ουμβέρτου Α΄ του «Καλού».

 Ο Μπρέσι μετανάστευσε στο Πάτερσον της Νέας Υερσέης των ΗΠΑ σε νεαρή ηλικία, όπου εντάχθηκε σε έναν πυρήνα Ιταλών μεταναστών και εργάστηκε ως υφαντουργός. Αργότερα διακρίθηκε σε τοπικές συνδικαλιστικές δράσεις, ενώ υιοθέτησε αναρχικές ιδέες και έγινε εκδότης μίας τοπικής εφημερίδας της ίδιας πολιτικής τοποθέτησης, με τίτλο «Το Κοινωνικό Ζήτημα» («La Questione Sociale»). Πρωτοστάτησε στην ανάπτυξη κοινωνικών δράσεων με χρηματικές εισφορές των μελών της εφημερίδας του. Αποφάσισε να δολοφονήσει τον Ιταλό μονάρχη, έπειτα από τη σφαγή δεκάδων Ιταλών εργατών που διαδήλωναν άοπλοι για καλύτερες εργασιακές συνθήκες, στο Μιλάνο από τις 6 έως τις 10 Μαΐου 1898. Μεταξύ των τουλάχιστον 80 νεκρών ήταν και η αδελφή του Μπρέσι. Τότε εκείνος αιτήθηκε την επιστροφή ενός σημαντικού ποσού (150 δολαρίων) που είχε συνεισφέρει στην κοινή οργάνωση (κάτι που προκάλεσε την έντονη δυσφορία των συντρόφων του) και με αυτό πραγματοποίησε το ταξίδι στην χώρα του, όπου στη Μόντσα, στις 29 Ιουλίου του 1900 χρησιμοποιώντας ένα ρεβόλβερ 32 χιλ., πυροβόλησε τέσσερις φορές από κοντινή απόσταση τον Ιταλό βασιλέα και τον σκότωσε, ως αντίποινα για τη δολοφονία των εργατών. Συνελήφθη και κακοποιήθηκε, ενώ δήλωσε ότι η πράξη του ήταν συμβολική, κατά ενός τυραννικού θεσμού, όχι ενός προσώπου. Στο δικαστήριο την υπεράσπισή του ανέλαβε ο αναρχικός δικηγόρος Francesco Saverio Merlino (1856 – 1930). Ο Μπρέσι κρίθηκε ένοχος, απέφυγε όμως την εκτέλεση χάρις σε έναν πρόσφατα ψηφισμένο νόμο, καταδικάστηκε όμως σε ισόβια καταναγκαστικά έργα και μεταφέρθηκε στις φυλακές της νήσου του Αγίου Στεφάνου, τόπο εγκλεισμού πολλών ακόμη ομοϊδεατών του. Ωστόσο, πολύ σύντομα δολοφονήθηκε εκεί με στραγγαλισμό, από έναν δεσμοφύλακα. Οι σύντροφοί του, όταν έμαθαν το σκοπό για τον οποίο απαίτησε την επιστροφή των χρημάτων, αποκατέστησαν τη μνήμη του και ανέλαβαν την προστασία της μοναχοκόρης του. Αντίθετα, η χήρα του δεν έδειξε ποτέ ότι εκτίμησε την πράξη του. Ο Μπρέσι τιμάται σήμερα ως μάρτυρας για την ελευθερία, από την αναρχική Ιταλική κοινότητα και όχι μόνο. Το όνομά του, που με απόφαση του δικαστηρίου που τον καταδίκασε κρίθηκε απαγορευμένο, δόθηκε σε παιδιά θαυμαστών της πράξης του, ενώ ο Ιταλός αναρχικός καλλιτέχνης Flavio Constantini του αφιέρωσε ένα ζωγραφικό έργο, το 1974. Επίσης από το 1985 και ύστερα από απόφαση του δημοτικού συμβουλίου της πόλης της Carrara, όπου βρίσκεται η έδρα της «Ιταλικής Αναρχικής Ομοσπονδίας» («F.A.I.»), έχει φιλοτεχνηθεί και εγκαινιαστεί ένα μαρμάρινο άγαλμά του, δημιουργία του γλύπτη Carlo Sergio Signori. Τέλος, στο Πράτο όπου γεννήθηκε ο Μπρέσι, υπάρχει οδός με το όνομά του. Βλάσης Γ. Ρασσιάς (2007): Γκαετάνο Μπρέσι Ανακτήθηκε στις 29/7/2020 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Gaetano Bresci στο Wikimedia Commons