IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ινστιτούτο της Γαλλίας

Το Ινστιτούτο της Γαλλίας (Γαλλικά: Institut de France) είναι γαλλικό ίδρυμα που δημιουργήθηκε το 1795. Συγκεντρώνει πέντε ακαδημίες, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλικής Ακαδημίας.Οι επιστημονικές, λογοτεχνικές και καλλιτεχνικές αυθεντίες του Γαλλικού έθνους που εδρεύουν στο Ινστιτούτο, συνεργάζονται για την τελειοποίηση των επιστημών και των τεχνών, την ανάπτυξη ανεξάρτητης σκέψης και τη συνδρομή των δημοσίων αρχών. Βρίσκεται υπό την προστασία του Αρχηγού Κράτους και εδρεύει στο Και ντε Κοντί, στο 6ο διαμέρισμα του Παρισιού, στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα, απέναντι από τη γέφυρα Πον ντεζ Αρ και το Λούβρο. Το Ινστιτούτο διαχειρίζεται περίπου 1.000 ιδρύματα, καθώς και μουσεία και κάστρα ανοιχτά στο κοινό. Επίσης, απονέμει βραβεία και επιδοτήσεις, οι οποίες ανήλθαν συνολικά σε περισσότερα από 27 εκατομμύρια ευρώ ετησίως το 2017. Τα περισσότερα από αυτά τα βραβεία απονέμονται από το Ινστιτούτο μετά από σύσταση των ακαδημιών. Είναι ο θεματοφύλακας μιας σημαντικής κληρονομιάς ακινήτων και συλλογών από το τέλος του 19ου αιώνα.

 Το 1661, με τη διαθήκη του και χάρη στη μεγάλη του περιουσία, ο καρδινάλιος Μαζαρέν ζήτησε από τον Λουδοβίκο ΙΔ΄ τη δημιουργία του Κολλεγίου των Τεσσάρων Εθνών, ένα κολέγιο που προοριζόταν για δωρεάν εκπαίδευση εξήντα γιων ευγενών οικογενειών από τις τέσσερις νεοπροσαρτηθείσες επαρχίες (τα τέσσερα έθνη) στο βασίλειο της Γαλλίας με τη συνθήκη της Βεστφαλίας και τη συνθήκη των Πυρηναίων το 1659, που ήταν: το Αρτουά, η Αλσατία, Πινερόλο και Ρουσιγιόν. Στη συνέχεια, από το 1662, ο Κολμπέρ ανέθεσε στον αρχιτέκτονα Λουί Λε Βω τη δημιουργία του κτηρίου.Η επιγραφή πάνω από την πρόσοψη φέρει την ένδειξη «JUL. MAZARIN S.R.E. CARD BASILICAM ET GYMNAS F.C.A M.D.C.LXI», πιστοποιώντας ότι ο Μαζαρίνος ανέθεσε την κατασκευή το 1661. Το Ινστιτούτο της Γαλλίας ιδρύθηκε στις 25 Οκτωβρίου 1795 από τη γαλλική κυβέρνηση με αποστολή να παρέχει στις πέντε Ακαδημίες ένα αρμονικό πλαίσιο για τη βελτίωση των γραμμάτων, των επιστημών και των τεχνών, σε μη κερδοσκοπική βάση.Στεγάζει επίσης τη βιβλιοθήκη Μαζαρέν, την παλαιότερη δημόσια βιβλιοθήκη στη Γαλλία, ανοιχτή για αναγνώστες και επισκέπτες. Το Ινστιτούτο της Γαλλίας συγκεντρώνει πέντε Ακαδημίες, των οποίων οι επίσημες συναντήσεις πραγματοποιούνται κάτω από τον τρούλο του πρώην Κολλεγίου των Τεσσάρων Εθνών, παλιό παρεκκλήσι του κολλεγίου. η Γαλλική Ακαδημία (40 μέλη), ιδρύθηκε το 1635 η Ακαδημία Επιγραφών και Γραμμάτων (95 μέλη), ιδρύθηκε το 1663 η Ακαδημία Επιστημών (263 μέλη), ιδρύθηκε το 1666 η Ακαδημία Καλών Τεχνών (63 μέλη), ιδρύθηκε το 1816 από την ένωση της Ακαδημίας Ζωγραφικής και Γλυπτικής, που ιδρύθηκε το 1648, της Ακαδημίας Μουσικής που ιδρύθηκε το 1669 και της Ακαδημίας Αρχιτεκτονικής που ιδρύθηκε το 1671. η Ακαδημία Ηθικών και Πολιτικών Επιστημών (50 μέλη), ιδρύθηκε το 1795. Η επίσημη ιστοσελίδα του Ινστιτούτου της Γαλλίας
Χρυσά Βατόμουρα

Τα Χρυσά Σμέουρα (πρωτότυπος τίτλος:Golden Raspberry Awards, ή Razzie Awards εν συντομία) είναι σατιρικά βραβεία. Είναι τα αντιβραβεία των Όσκαρ, τα οποία «βραβεύουν» τις χειρότερες ταινίες της χρονιάς. Ο θεσμός αυτός δημιουργήθηκε από τον Τζων Ουίλσον. Ο θεσμός αυτός διεξάγεται συνήθως την παραμονή της απονομής των βραβείων Όσκαρ. Η πρώτη τελετή έγινε στις 31 Μαρτίου 1981, στην κατοικία του Ουίλσον στο Λος Άντζελες, με στόχο να «βραβεύσει» τις χειρότερες ταινίες του έτους 1980.

 Η τελετή διεξάγεται συνήθως μια ημέρα πριν την απονομή των βραβείων Όσκαρ. Συνήθως, οι περισσότεροι νικητές δεν παρευρίσκονται στην τελετή απονομής αυτών των βραβείων. Μερικά αξιομνημόνευτα άτομα τα οποία έχουν παρευρεθεί σε τελετές απονομής αυτών των βραβείων ήταν η Χάλι Μπέρι και η Σάντρα Μπούλοκ. Βραβείο Χρυσό Βατόμουρο για τον Χειρότερο Ηθοποιό Πρωταγωνιστικού Ρόλου:από 1980 ως και σήμερα Βραβείο Χρυσό Βατόμουρο για την Χειρότερο Ηθοποιό Πρωταγωνιστικού Ρόλου:από 1980 ως και σήμερα Βραβείο Χρυσό Βατόμουρο για τον Χειρότερο Ηθοποιό Υποστηρικτικού Ρόλου:από 1980 ως και σήμερα Βραβείο Χρυσό Βατόμουρο για την Χειρότερο Ηθοποιό Υποστηρικτικού Ρόλου:από 1980 ως και σήμερα Βραβείο Χρυσό Βατόμουρο για το Χειρότερο Συνολικό Θίασο ή Ζευγάρι:από 1994 ως και σήμερα Βραβείο Χρυσό Βατόμουρο για το Χειρότερο Σενάριο:από 1980 ως και σήμερα Βραβείο Χρυσό Βατόμουρο για τον Χειρότερο Σκηνοθέτη:από 1980 ως και σήμερα Βραβείο Χρυσό Βατόμουρο για την Χειρότερη Ταινία:από 1980 ως και σήμερα Βραβείο Χρυσό Βατόμουρο για το Χειρότερο Prequel, Remake, Rip-off or Sequel:από 1994 ως και σήμερα,εκτός 1996 και 1999 Επίσημος ιστότοπος
Εξοχή Καβάλας

H Εξοχή (μέχρι το 1928 Τόβλιανη) είναι χωριό του Δήμου Παγγαίου της περιφερειακής ενότητας Καβάλας, στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 142 κατοίκους.

 Βρίσκεται σε υψόμετρο 190 μέτρων, στις βορειοανατολικές απολήξεις του όρους Συμβόλου. Απέχει 22 χιλιόμετρα από την Καβάλα. Η οικονομία του χωριού βασίζεται στη γεωργία, με την καλλιέργεια καπνού, καλαμποκιού, σιταριού, σταφυλιού και ελιών, και την κτηνοτροφία.Ως οικισμός, δημιουργήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα και αρχικά ονομαζόταν Τόβλιανη. Στις αρχές του 20ού αιώνα είχε κυρίως μουσουλμανικό πληθυσμό, ο οποίος σύμφωνα με την στατιστική του Ελληνικού Στρατού του 1911, έφτανε τους 200 κατοίκους, ενώ σύμφωνα με την ελληνική απογραφή του 1920 είχε 209 κατοίκους.Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, στην Εξοχή εγκαταστάθηκαν 44 οικογένειες Ελλήνων προσφύγων, με το χωριό να αποκτά αμιγή ελληνικό πληθυσμό. Στην απογραφή του 1928 η Εξοχή είχε 243 κατοίκους και στην απογραφή του 1940 έφτασε τους 387.Η Εξοχή εντάχθηκε στην κοινότητα Κηπίων, της επαρχίας Παγγαίου, μέχρι το 1946, όταν προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ελευθερουπόλεως. Με το πρόγραμμα Καποδίστριας εντάχθηκε στον δήμο Ελευθερούπολης και το πρόγραμμα Καλλικράτης στον δήμο Παγγαίου.
Ζαν Κουζί

Ο Ζαν Κουζί (Jean Couzy) (1923 – 2 Νοεμβρίου, 1958) ήταν Γάλλος ορειβάτης. Γεννήθηκε στο Νερά το 1923. Σπούδασε αεροναυτική στην Πολυτεχνική Σχολή. Σε ηλικία 27 ετών έγινε μέλος της αποστολής του Μορίς Ερζόγκ το 1950 στο Αναπούρνα. Εγκατεστημένος στο Παρίσι για τις σπουδές του, έκανε συχνά αναρριχήσεις στο δάσος του Φοντενεμπλό, όπου γνώρισε τον Μαρσέλ Σατζ, (Marcel Schatz) ένα άλλο μέλος της αποστολής του Αναπούρνα και κατοπινό του σύντροφο στις αναρριχήσεις. Ο Κουζί έκανε την πρώτη ανάβαση στο Μακαλού με τον Λιονέλ Τερέ στις 15 Μαΐου, 1955.

 Εκτός από τις αποστολές στα Ιμαλάια, στις Άλπεις ο Ζαν Κουζί έκανε πρώτες αναβάσεις και επαναλήψεις στις παρακάτω διαδρομές: 1948 : πρώτη ανάβαση στη ΒΑ όψη του Κραμπιουλέ στα Πυρηναία. 1948 : άνοιγμα νέας διαδρομής στο Τόρρε Τριέστε στους Δολομίτες. 1949 : τρίτη ανάβαση της διαδρομής Soldà-Conforto στη Μαρμολάντα στους Δολομίτες. 1949 : ανάβαση της ΝΔ κόψης στο Τόρρε Βενέτσια στους Δολομίτες. Επανάληψη στο Σπηρούνι Γουόκερ στις Γκραν Γιοράς στο Μον Μπλαν. 1951 : πρώτη ανάβαση στη Jardin du Roi στο Βερκόρ. 1951 : δεύτερη ανάβαση της διαδρομής Soldà στο Σασολούνγκο στους Δολομίτες. 1952 : πρώτη στο ΝΔ σπηρούνι στο Ντρουάτ, Μον Μπλαν. 1952 : Αιγκίγ ντε λ'Μ κοντά στο Σαμονί, κλασική δύσκολη διαδρομή (D) που πήρε το όνομά του "la Couzy", με τον Μ. Προστ. 1954 : με τον Λιονέλ Τερέ, πρώτη ανάβαση του Τσόμο Λόντσο 7.796 μ. (Ιμαλάια). 1955 : με τον Λιονέλ Τερέ, πρώτη ανάβαση του Μακαλού 8.463 μ. (Ιμαλάια). 23-25 Ιουλίου : με τον Ρενέ Ντεσμεζόν, τέταρτη ανάβαση δυτική όψη στη Ντρι, Μον Μπλαν. 23-25 Ιουλίου 1956 : βόρεια κόψη της Αιγκίγ Νουάρ ντε Πετερέ Μον Μπλαν. 1956 : με τον Ρενέ Ντεσμεζόν, πορώτη στη ΒΔ όψη του Ολάν στο Ουαζάν. 1957 : με τον Ρενέ Ντεσμεζόν, πρώτη χειμερινή της δυτικής όψης του Ντρι, Μον Μπλαν. 1958 : με τον Ρενέ Ντεσμεζόν, τρίτη επανάληψη της διαδρομής ντιρέτ στο Τρε Τσίμε ντι Λαβαρέντο, στους Δολομίτες. 1958 : πρώτη στο σπηρούνι Μεργκερίτ στη βόρεια όψη των Γκραν Γιοράς, Μον Μπλαν. Στις 2 Νοεμβρίου 1958, στη διάρκεια μια νέας διαδρομής που άνοιγε με τον Ζαν Πουϊζέ στο Μπερζέ, στον ορεινό όγκο του Ντεβολί, ο Ζαν Κουζί σκοτώθηκε από πτώση λίθων που τον χτύπησαν στο κεφάλι. Θάφτηκε στο κοιμητήριο του Μονμάρ στις Άλπεις. http://www.britannica.com/EBchecked/topic/141002/Jean-Couzy http://www.lajauneetlarouge.com/article/jean-couzy-42-un-alpiniste-dexception-des-pyrenees-lhimalaya
Πανελλήνιο πρωτάθλημα τζούντο γυναικών

Το πανελλήνιο πρωτάθλημα τζούντο γυναικών, διεξάγεται κάθε χρόνο, κυρίως το μήνα Δεκέμβριο, από την Ελληνική Ομοσπονδία Τζούντο. Το πρώτο πρωτάθλημα γυναικών διεξήχθη στις 10 Ιουνίου 1984, στο κλειστό του Πανελληνίου, με πρωταθλητή τον Πανελλήνιο, ο οποίος έχει και τα περισσότερα πρωταθλήματα, 15 στο σύνολο.

 Στο πλαίσιο του πρωταθλήματος, διεξάγονται οι παρακάτω κατηγορίες βάρους: Ο νικητής σύλλογος αναδεικνύεται μέσω των μεταλλίων, και συγκεκριμένα ο σύλλογος του οποίου οι αθλητές κατέκτησαν τα περισσότερα χρυσά μετάλλια. Σε περίπτωση ισοπαλίας χρυσών μεταξύ δύο ή παραπάνω συλλόγων υπολογίζονται και τα αργυρά μετάλλια, ενώ σε νέα ισοπαλία υπολογίζονται τέλος και τα χάλκινα μετάλλια. Ο νικητής αναφέρεται επισήμως ως "πολυνίκης", αναφέρεται όμως και ως "πρωταθλητής". Ο πίνακας με τις νικήτριες σε όλες τις κατηγορίες από το 1997 και μετά. Σε παρένθεση είναι οι σύλλογοι στους οποίους ανήκαν οι αθλήτριες. Το πανελλήνιο ομαδικό πρωτάθλημα διεξήχθη το 2016 παράλληλα με το ατομικό. Μετείχαν 3 σύλλογοι σε ομαδικούς αγώνες με πέντε κατηγορίες βάρους (-52, -57, -63, -70, +70 κ.). Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο ΑΟΝ Αργυρούπολης που επικράτησε στον άτυπο τελικό με 3-2 νίκες του Budo Φιλαδέλφειας. Παρόμοιες ομαδικές διοργανώσεις (αναφέρονταν ως "διασυλλογικό ομαδικό πρωτάθλημα" και "ομαδικό κύπελλο") είχαν διεξαχθεί κατά τα έτη 1993 ως 2003. Οι πρωταθλητές από την Ελληνική Ομοσπονδία Τζούντο Οι νικήτριες από το 1997 Ελληνική Ομοσπονδία Τζούντο Ελληνική Ομοσπονδία Τζούντο Αθλητική Ηχώ, Ιστορικό αρχείο 1945-2007
Η Ρόζα της Σμύρνης

Η Ρόζα της Σμύρνης είναι μια ελληνική ταινία του 2016 σε σκηοθεσία του Γιώργου Κορδέλλα και σενάριο της Χριστίνας Λαζαρίδη. Το σενάριο είναι βασισμένο στο βιβλίο Ισμαήλ και Ρόζα του Γιάννη Γιαννέλλη-Θεοδοσιάδη.

 Στην Αθήνα του 1987, ο Δημήτρης, ένας Έλληνας που ζούσε στην Τουρκία και εκδιώχθηκε, ζει με τη σύντροφό του, τη Ρίτα. Έχει αναλάβει μία έκθεση με θέμα τους Έλληνες της Σμύρνης. Κατά τη διάρκεια της έρευνάς του, βρίσκει ένα ματωμένο νυφικό, το οποίο ανήκει στην ηλικιωμένη πλέον Ρόζα. Η ταινία γυρίστηκε στην Κωνσταντινούπολη, τη Μυτιλήνη, τη Σμύρνη και την Αθήνα. Η ταινία πούλησε 37.432 εισιτήρια στο πρώτο της 4ήμερο (22–25 Δεκ) και ολοκλήρωσε το χριστουγεννιάτικο πενθήμερο με 27.946 εισιτήρια στις 26 Δεκεμβρίου για ένα σύνολο 65.378 εισιτηρίων. Παρουσίασε μικρή μείωση (5,5%) κατά το πρωτοχρονιάτικο 4ήμερο (29 Δεκ–1 Ιαν) πουλώντας 35.388 εισιτήρια, ενώ το 4ήμερο των Θεοφανείων (5–8 Ιαν) σημείωσε αύξηση 10% φτάνοντας στα 38.927 εισιτήρια. Συνολικά, πούλησε 356.983 εισιτήρια στην Ελλάδα και έτσι έγινε η εμπορικότερη ταινία του 2016. Είναι επίσης η 4η πιο εμπορική ελληνική ταινία της δεκαετίας 2010-2019. Λήδα Πρωτοψάλτη ως Ρόζα Τάσος Νούσιας ως Δημήτρης Ευγενία Δημητροπούλου ως Μαριάννα Γιλμάζ Γκρουντά ως Ισμαήλ Γιούλικα Σκαφιδά ως Ρίτα Τζεμ Ακσακάλ ως Ομέρ Πέτρος Λαγούτης ως Γιώργος Χάρης Εμμανουήλ ως υπεύθυνος του μουσείου Κώστας Καζανάς ως Κότογλου
Ευρωπαϊκό Κύπελλο Γυναικών 1997–98 (υδατοσφαίριση)

Το Ευρωπαϊκό Κύπελλο Γυναικών 1997–98 (αγγλικά: LEN European Cup 1997–98) ήταν η 11η περίοδος του κορυφαίου πρωταθλήματος γυναικείας υδατοσφαίρισης της Ευρώπης που διοργανώθηκε από την LEN. Το τουρνουά διοργανώθηκε το 1998. Ο τελικός παίχτηκε μεταξύ της Ιταλικής Οριτζόντε Κατάνια και της Ρωσικής ΣΚΙΦ Μόσχας. Η Οριτζόντε Κατάνια νίκησε την ΣΚΙΦ Μόσχας με 7-6 και κέρδισε τον 2ο τίτλο στην ιστορία της.

 Οι αγώνες του ομίλου πραγματοποιήθηκαν στη Ζίλινα. Πηγή: Βαθμολογικό σύστημα: Νίκη: 2 βαθμοί, Ισοπαλία: 1 βαθμός, Ήττα: 0 βαθμοί Η Τελική φάση διεξήχθη σε δύο ομίλους των τεσσάρων ομάδων μεταξύ 20 και 24 Μαΐου του 1998 στην Κατάνια. Πηγή: Βαθμολογικό σύστημα: Νίκη: 2 βαθμοί, Ισοπαλία: 1 βαθμός, Ήττα: 0 βαθμοί Πηγή: Βαθμολογικό σύστημα: Νίκη: 2 βαθμοί, Ισοπαλία: 1 βαθμός, Ήττα: 0 βαθμοί Πηγή: Πηγή: Πηγή: Πηγή: Πηγή: Πηγή: Euro League Women - Book of Champions (1987 έως το 2016)
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2000-01

Η Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2000-01 ήταν η 46η έκδοση της Β΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Αλκή Λάρνακας για 3η φορά στην ιστορία της.

 Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορίας 2000-01 συμμετείχαν 14 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις πρώτες ομάδες προβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 2001-02. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας 2001-02. Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Ομάδες που δεν συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που προήχθησαν στην Α΄ κατηγορία 2000-01 Διγενής Ακρίτας Μόρφου Άρης Λεμεσού Δόξα ΚατωκοπιάςΟμάδες που διαβαθμίστηκαν στην Γ΄ κατηγορία 2000-01: ΠΑΕΕΚ Κερύνειας Ηρακλής ΓερολάκκουΛόγω της ενοποίησης του Ευαγόρα Πάφου (συμμετείχε στη Β΄ κατηγορία) με τον ΑΠΟΠ Πάφου (συμμετείχε στην Α΄ κατηγορία), με τη δημιουργία της ΑΕΠ Πάφου (που πήρε τη θέση του ΑΠΟΠ στην Α΄ κατηγορία), δημιουργήθηκε μια κενή θέση για το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 2000-01. Για το λόγο αυτό διεξήχθησαν αγώνες μπαράζ στους οποίους συμμετείχαν οι τρεις τελευταίες στη βαθμολογία ομάδες του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας 1999-00 και η τέταρτη στη βαθμολογία ομάδα της Γ΄ κατηγορίας 1999-00. Η νικήτρια θα συμμετείχε στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 2000-01. Πρώτη στην τελική κατάταξη των μπαράζ αναδείχθηκε η Αναγέννηση Γερμασόγειας, η οποία είχε τερματίσει στη 13η θέση του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας 1999-00, οπόταν μόνο δύο ομάδες υποβιβάστηκαν στην Γ΄ κατηγορία 2000-01. Ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που διαβαθμίστηκαν από την Α΄ κατηγορία 1999-00 Εθνικός Άσσιας Αναγέννηση Δερύνειας Αλκή ΛάρνακαςΟμάδες που προήχθησαν από την Γ΄ κατηγορία 1999-00: Ένωση Νέων ΘΟΪ Λακατάμιας Ροτσίδης Μάμμαρη Κινύρας Έμπας Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=3 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος: «2000/01 Cypriot Second Division». Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. 14 Ιανουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2016. «Βαθμολογία (τελική)». Ο Φιλελεύθερος: σελ. 29. 9 Απριλίου 2001. Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 2000-01 Ποδόσφαιρο στην Κύπρο Σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου
Αριστίντες Γκόμες

Ο Αριστίντες Γκόμες (Aristides Gomes, 8 Νοεμβρίου 1954-) είναι πολιτικός από τη Γουινέα-Μπισσάου, ο οποίος υπηρέτησε ως πρωθυπουργός από τον Απρίλιο του 2018 ως τις 29 Οκτωβρίου 2019. Υπηρέτησε ξανά στην πρωθυπουργία από τις 2 Νοεμβρίου 2005 ως τις 13 Απριλίου 2007. Εν συνεχεία υπηρέτησε ως αρχηγός του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος για την Ανεξαρτησία και την Ανάπτυξη (PRID).

 Σπούδασε Κοινωνιολογία και Πολιτικές Επιστήμες. Υπήρξε γενικός διευθυντής της Πειραματικής Τηλεοράσεως της Γουινέας-Μπισσάου (1990-92). Διορίστηκε πρωθυπουργός στη χώρα στις 2 Νοεμβρίου 2005 και παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία την άνοιξη του 2007. Χρημάτισε υπουργός Σχεδιασμού και Διεθνών Σχέσεων και Συνεργασίας στην προηγούμενη κυβέρνηση του Νίνο Βιέιρα. Ήταν μακροχρόνιο μέλος (από το 1973) του Αφρικανικού Κόμματος για την Ανεξαρτησία της Γουινέας και του Πρασίνου Ακρωτηρίου (PAIGC), αλλά τον Μάιο του 2005 παύθηκε από αντιπρόεδρος, επειδή υποστήριξε τον υποψήφιο πρόεδρο Νίνο Βιέιρα. Έφυγε από το κόμμα μετά την ανάληψη της προεδρίας από τον τελευταίο και εγκατέλειψε τη χώρα το 2009, μετά τη δολοφονία του Νίνο Βιέιρα. Ο Γκόμες διορίστηκε ξανά στην πρωθυπουργία από τον πρόεδρο Ζοζέ Μάριο Βαζ στις 16 Απριλίου 2018. Παρέμεινε πρωθυπουργός για περισσότερο από έναν χρόνο, ως τον Οκτώβριο του 2019.
Βάγκαρ

Το Βάγκαρ (φεροϊκά: Vágar) είναι το τρίτο μεγαλύτερο σε έκταση νησί των Φερόων Νήσων, μετά το Στρέιμοϊ και το Έστουροϊ. Βρίσκεται στον Βόρειο Ατλαντικό ωκεανό και έχει έκταση 176 τ.χλμ.. Το Βάγκαρ έχει πληθυσμό 3.401 κατοίκους (1-2022). Πρωτεύουσα του νησιού είναι το Μίντβαγκουρ.

 Στο Βάγκαρ βρίσκεται το μοναδικό αεροδρόμιο των Φερόων. Το αεροδρόμιο χτίστηκε κατά την περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου από τους Βρετανούς, οι οποίοι κατέλαβαν τις Νήσους Φερόε με τη συγκατάθεση των κατοίκων των νησιών. Μετά τον πόλεμο παρέμεινε αχρησιμοποίητο για περίπου 20 χρόνια, αλλά στη συνέχεια τέθηκε εκ νέου σε λειτουργία έπειτα από την αναγκαία επέκταση και τον εκσυγχρονισμό του. Διαχειρίζεται περίπου 292.000 επιβάτες ετησίως (2016). Ένας τόσος μεγάλος αριθμός επιβατών για τα πρότυπα των Νήσων Φερόε ασκεί μεγάλη πίεση στα μέσα μεταφοράς, με αποτέλεσμα να κατασκευαστεί μια οδική σήραγγα (Vágatunnilin) μήκους 5 χιλιομέτρων η οποία συνδέει το Βάγκαρ με τα δύο μεγαλύτερα νησιά των Φερόων και την πρωτεύουσα Τόρσχαβν. Το μεγαλύτερο χωριό του νησιού είναι το Μίντβαγκουρ, το οποίο έχει 1.134 κατοίκους (Επίσημη εκτίμηση 1-2022) και βρίσκεται στο κέντρο του νησιού. Το Βάγκαρ έχει τρία μεγάλα χωριά: το Μίντβαγκουρ, το Σάνταβαγκουρ (985 κατοίκους) και το Σόρβαγκουρ (1.152 κατ.) και τρία μικρά χωριά: το Bøur (72 κατ.), το Vatnsoyrar (44 κατ.) και το Gásadalur (13 κατ.) (Επίσημη εκτίμηση 1-2022). Παλιότερα υπήρχαν ακόμη δύο χωριά: το Slættanes, το οποίο εγκαταλείφθηκε το 1964 ή το 1965 και το Víkar, το οποίο εγκαταλείφθηκε το 1910. Στο Βάγκαρ βρίσκονται και οι δύο μεγαλύτερες λίμνες των Φερόων η Sørvágsvatn και η Fjallavatn με επιφάνειες 3,4 και 1,02 τ.χλμ. αντίστοιχα. Οι βορειοδυτικές, δυτικές και νοτιοδυτικές ακτές του νησιού έχουν χαρακτηριστεί ως Σημαντικές περιοχές για τα πουλιά από την BirdLife International, λόγω της σημασίας του ως τόπος αναπαραγωγής για τα θαλασσοπούλια, ειδικά των αρκτικών θυελλοπουλιών (100.000 ζευγάρια), υδροβατών (5.000 ζευγάρια), θαλασσοκοράκων (500 ζευγάρια), ληστόγλαρων (20 ζευγάρια), τριδακτυλόγλαρων (8.400 ζευγάρια), Φρατέρκουλα του Ατλαντικού (40.000 ζευγάρια), λεπτοραμφόκεπφων (2.700 μεμονωμένα) και κέπφους (400 ζευγάρια). Υπάρχουν 41 βουνά στο Βάγκαρ, τα κυριότερα είναι τα εξής: Bøsdalafossur Múlafossur Reipsáfossur Το Κέντρο Τουριστικών Πληροφοριών του Βάγκαρ (Αγγλικά)
Εθνική Αυστρίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Τελ. Ενημέρωση: Απρίλιος 2019 Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Αυστρίας αντιπροσωπεύει την Αυστρία στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης που οργανώνει η FIBA. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Αυστριακής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Österreichischer Basketball Verband).

 Η Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης της χώρας υπήρξε μέλος της FIBA ήδη το 1934.Η γυναικεία εθνική ομάδα έλαβε μέρος στα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα που διεξήχθησαν τη δεκαετία του 1950, καθώς και σε δύο διοργανώσεις στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Σε καμία από αυτές τις περιστάσεις δεν κατέκτησε κάποιο μετάλλιο και κατά συνέπεια δεν έχει αγωνιστεί ποτέ ούτε σε Ολυμπιακούς Αγώνες ούτε σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα. Στη συνέχεια έπεσε σε μακροχρόνια αδράνεια προτού ξεκινήσει ξανά να λαμβάνει μέρος στο κατώτερο τη τάξει πρωτάθλημα ευρωπαϊκής εμβέλειας, γνωστό σήμερα ως «Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Μικρών Κρατών FIBA». Πορεία σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα FIBA (EuroBasket) Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Αυστρίας σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα FIBA (EuroBasket): Πορεία σε European Promotion Cup / European Championship Division C / Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Μικρών Κρατών FIBA Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Αυστρίας σε European Promotion Cup / European Championship Division C / Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Μικρών Κρατών FIBA: Πορεία στην Τελική Φάση Ευρωπαϊκού Κυπέλλου FIBA 3x3 Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Αυστρίας σε Τελικές Φάσεις Ευρωπαϊκού Κυπέλλου FIBA 3x3: Εθνική Αυστρίας (καλαθοσφαίριση ανδρών) Austria, ιστορικό ανά έτος στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά) Österreichischer Basketball Verband, επίσημος ιστότοπος. (Γερμανικά)
Αιολικό Πάρκο «Αγία Δυνατή»

Το αιολικό πάρκο στην Αγία Δυνατή βρίσκεται στο Δήμο Πυλάρου του Νομού Κεφαλληνίας. Η υλοποίηση του έργου έγινε από την εταιρεία Ελληνική Τεχνοδομική Άνεμος (ΕΛ.ΤΕΧ. Άνεμος), θυγατρική του κατασκευαστικού ομίλου Ελλάκτωρ, η οποία έχει και το δικαίωμα εκμετάλλευσης. Το πάρκο τέθηκε σε λειτουργία τον Απρίλιο του 2009.

 Η αρχική εγκατάσταση του αιολικού πάρκου αποτελείτο από 14 ανεμογεννήτριες τύπου Ε-70 της γερμανικής εταιρείας Enercon, ονομαστικής (μέγιστης) ισχύος 2,3 MW η καθεμιά, αποδίδοντας στο εθνικό δίκτυο ηλεκτροδότησης της Ελλάδας συνολική ισχύ 27,2 MW (ονομαστική 32,2 MW). Οι ανεμογεννήτριες έχουν ύψος πύργου 70 μ. και μήκος πτερυγίου 35 μ. Τα πτερύγια είναι κατασκευασμένα από συνθετικά υλικά, έτσι ώστε να μη δημιουργούν ηλεκτρομαγνητικές παρεμβολές. Το 2017 προστέθηκε άλλη μια ανεμογεννήτρια ισχύος 2,3 MW που, σε συνδυασμό με την αύξηση της αποδιδόμενης ισχύος και των άλλων ανεμογεννητριών στα όριά τους, ανέβασαν τη συνολική ισχύ από τα 27,2 στα 34,5 MW.Το πάρκο απασχολεί σε μόνιμη βάση 3 άτομα. Το εγκατεστημένο ψηφιακό σύστημα ελέγχου SCADA είναι σε θέση να στείλει γραπτό μήνυμα στο κινητό τηλέφωνο του συνεργείου συντήρησης, γεγονός που σημαίνει ότι δεν είναι απαραίτητη η 24ωρη ανθρώπινη παρουσία στο πάρκο. Το αιολικό πάρκο της Αγ. Δυνατής παράγει περίπου 75GWh ανά έτος, ενέργεια ικανή να καλύψει τις ετήσιες ανάγκες 4500 νοικοκυριών. Το πάρκο θεωρήθηκε από ορισμένους ότι είχε ένα μερίδιο της ευθύνης για τις καταστροφικές πλημμύρες που έπληξαν την περιοχή της Πυλάρου το φθινόπωρο του 2016, μετά από νεροποντή. Σε ειδική συνεδρίαση μηχανικών του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος (ΤΕΕ), υποστηρίχθηκε πως αστοχίες στον γύρω χώρο είχαν ως αποτέλεσμα την αύξηση του όγκου των φερτών υλικών που ρίχνονταν μέσα στα αυλάκια των ορμητικών νερών. Το μέγεθος αυτής της αρνητικής επίδρασης υπήρξε αντικείμενο διαφωνιών των επιστημόνων.
Ιωσήφ Πέκκιο

Ο Ιωσήφ Πέκκιο (ή και Πέκιο) ιταλικά: Giuseppe Pecchio) (Μιλάνο 15 Νοεμβρίου 1785-Μπράιτον 4 Ιουνίου 1837) ήταν Ιταλός φιλέλληνας, νομομαθής, λόγιος και δημοσιογράφος. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στην οικονομική συγκρότηση, του τότε, νεοσύστατου κράτους.Τον Μάρτιο του 1825, στάλθηκε στην Ελλάδα, από το Φιλελληνικό Κομιτάτο της Αγγλίας, ώστε να παρακολουθήσει τη χρήση του δανείου, που είχε δοθεί στην ελληνική διοίκηση. Το δάνειο είχε συναυθεί κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης, από το Κομιτάτο που έδρευε στο Λονδίνο.Για αυτό το σκοπό, ο Πέκκιο, ταξίδεψε μέχρι το Ναύπλιο και έγραψε τα πορίσματά του. Έτσι, ο Ιωσήφ Πέκκιο, το 1826, εξέδωσε στα ιταλικά και στα αγγλικά το «Έκθεσιν περί των εν Ελλάδι κατά το έαρ 1825», που κατόπιν η έκδοση αυτή έγινε και στα ελληνικά.Ο Πέκκιο, ωστόσο, δημοσίευσε και ταξιδιωτικά κείμενα και εντυπώσεις, για χώρες που επισκέφτηκε (Ελβετία, Αγγλία, Ισπανία, Σμύρνη). Επίσης έγραψε για την αγγλική ποίηση αλλά και για διάφορες άλλες διάφορες μελέτες. Σημαντική μελέτη του Πέκκιο ήταν η βιβλιογραφική μελέτη για τον ποιητή Ούγο Φώσκολο.Ο Πέκκιο αναχώρησε από την Ελλάδα την 11η Ιουνίου 1825. Περιόδευσε στην Πελοπόννησο και συνάντησε μεγάλες μορφές της Επανάστασης.

 Ο Πέκκιο, το 1825, που ήλθε στην Ελλάδα, κατάφερε να συναντήσει τον φυλακισμένο Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, που μεταξύ άλλων συζήτησαν για τις ευρωπαϊκές εξελίξεις. Ο Πέκκιο έγραψε για τον Κολοκοτρώνη: αχτένιστα και άσπρα τα μαλλιά του έπιπταν εις αμφοτέρους τους ώμους του και ανακατεύοντο μπροστά με την άτακτον γενειάδα, την οποίαν μετά την αιχμαλωσίαν του είχεν αφήσει να αυξήση εις ένδειξιν πένθους και εκδικήσεως. Η μορφή του είναι άξεστος, ρωμαλέα. Τα μάτια του γεμάτα φωτιάν, το πολεμικόν και άγριον πρόσωπόν του ωμοίαζε με γέρικον απότομον βράχον Είπε επίσης: ο Κολοκοτρώνης αναμφιβόλως δεν είναι κοινός άνθρωπος. Μετ' ολίγας ημέρας απελύθη και έγινε πανηγυρικώς δεκτός εις Ναύπλιον. Κατά την στιγμήν της συμφιλιώσεώς του με την κυβέρνησιν, απήντησεν αυτοσχεδίως εις τον λόγον τον οποίον εξεφώνησε κάποιος εκ των επισήμων. Εις την άξεστον απάντησίν του είναι άξια σημειώσεως η παράγραφος εις την οποίον είπε: "Στο ταξίδι μου από την Ύδρα έως εδώ πέταξα στην θάλασσα τα παράπονά μου. Κάμετε το ίδιο και σεις και θάψετε μέσα σε κείνο το λάκκο τα μίση σας και τας διαφοράς. Αυτός θα είνε ο θησαυρός που θα κερδίσετε!... Camillo Ugoni, Vita e scritti di Giuseppe Pecchio, Paris, Baudry, 1836 C. Ugoni: Vita e scritti di Giuseppe Pecchio Articolo su Treccani.it
Μάχη Μονής Τσέπου

Η Μάχη της Μονής Τσέπου (20-23 Απριλίου 1914) ήταν ένοπλη σύγκρουση μεταξύ των βορειοηπειρωτικών και των αλβανικών δυνάμεων και θεωρείται σημείο καμπής για την εδραίωση της Αυτόνομης Βορείου Ηπείρου.

 Η γραμμή του μετώπου που έλεγχαν οι δυνάμεις της Αυτόνομης Πολιτείας της Βορείου Ηπείρου, βόρεια του Αργυροκάστρου, που ήταν και η έδρα της Προσωρινής Κυβέρνησης, βρισκόταν νότια από τη συμβολή των ποταμών Βελίτσα και Δρίνου και εκτινόταν μέχρι τα υψώματα της Τσεπούνας και κοντά στο χωριό Μοσχοχώρι. Στον κεντρικό τομέα του μετώπου, βόρεια του Αργυροκάστρου, ήταν έντονος ο κίνδυνος κατάρρευσης, καθώς αλβανικά τμήματα είχαν προωθηθεί στο υψώματα της Μονής Τσέπου και ήταν έτοιμα να συνεχίσουν την προέλαση νοτιότερα. Η βορειοηπειρωτική πλευρά βρισκόταν σε δυσχερή θέση προσπαθώντας να συγκεντρώσει άμεσα ενισχύσεις. Επικεφαλής της αμυντικής διάταξης ήταν ο ταγματάρχης Βλάσης Καραχρήστος, διοικητής του Συντάγματος Δελβίνου, ενώ η κατάσταση ανάγκασε τον ίδιο τον υπουργό άμυνας της Βορείου Ηπείρου, Δημήτριο Δούλη να επεμβεί και να τοποθετήσει σε αμυντικές θέσεις στην περιοχή το Σώμα Ερυθροχιτώνων του Αλέξανδρου Ρώμα και τον Ανεξάρτητο Λόχο Λαμπόβου, με επικεφαλής τον λοχαγό Γεράσιμο Πνευματικάτο. Οι αλβανικές ομάδες, με την υποστήριξη Ολλανδών αξιωματικών, εξαπέλυσαν την κύρια επίθεσή τους στον τομέα της Μονής Τσέπου και τα κοντινά υψώματα στην Τσεπούνα και το Μοσχοχώρι. Κατάφεραν να προωθηθούν αρκετά και να καταλάβουν αρχικά σημαντικές θέσεις. Όμως μετά από εντολή του Βλάση Καραχρήστου, που θεώρησε ότι περαιτέρω υποχώρηση θα έθετε σε σοβαρό κίνδυνο το μέλλον του Βορειοηπειρωτικού Αγώνα, εξαπολύθηκε νυχτερινή επιχείρηση για την ανακατάληψη της Μονής Τσέπου. Ο αιφνιδιασμός τελικά πέτυχε, παρόλα τα σφοδρά εχθρικά πυρά που συγκέντρωσε η επίθεση. Η αλβανική αντίδραση συνεχίστηκε για περίπου μία ώρα, μετά την ανακατάληψη της Μονής, όμως με την άφιξη βορειοηπειρωτικών ενισχύσεων, ξεκίνησε η αλβανική υποχώρηση. Την επόμενη ημέρα τα βορειοηπειρωτικά τμήματα συνέχισαν την προέλασή τους μέχρι τις όχθες του Βελίτσα και στο χωριό Πλέτι. Η σύγκρουση στην περιοχή της Μονής Τσέπου και η επιτυχία των Βορειηπειρωτών είχαν σημαντικό θετικό αντίκτυπο για τη συνέχιση του Βορειοηπειρωτικού Αγώνα, ενώ η αλβανική προέλαση προς το Αργυρόκαστρο, ανατράπηκε οριστικά. Σάββας Ιακωβίδης. Το Αυτονομιστικό Κίνημα στη Βόρεια Ήπειρο (1914). Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, 2011, σελ 53. Ο Βορειοηπειρωτικός Αγώνας. Γενικό Επιτελείο Στρατού, Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού, (1997).
Φαροδείκτης

Ο φαροδείκτης είναι βιβλίο (σειρά βιβλίων) που περιέχει όλα τα στοιχεία των φάρων, φανών, φαροικιών, φαρόπλοιων, βοηθημάτων ραντάρ και ηχητικών σημάτων όλης της υδρογείου. Αποτελεί σημαντικό ναυτιλιακό βοήθημα. Οι σημαντικότεροι διεθνείς φαροδείκτες είναι οι αμερικανικής έκδοσης που είναι 6 τόμοι που εκδίδονται ανά 3μηνο για την υδρόγειο και ετήσια για τα εσωτερικά ύδατα και τις ακτές των ΗΠΑ, (που περιλαμβάνουν τις μεγάλες λίμνες ΗΠΑ και Καναδά) και οι βρετανικής έκδοσης που είναι 12 τόμοι και εκδίδονται ανά 18μηνο.

 Γενικά οι φαροδείκτες κατά τόμο περιέχουν: Χάρτη της περιοχής που καλύπτει κάθε τόμος. Χάρτη της υδρογείου με γεωγραφική διαίρεση κατά τόμους χρήσης φαροδεικτών. Πίνακα εύρεσης απόστασης εμφάνισης φάρου. Διάγραμμα μηχανικής φωτοβολίας των μικρών φανών, συναρτήσει ισχύος σε κηρία. Αλφαβητικό ευρετήριο με τους αύξοντες αριθμούς (No) των διαφόρων βοηθημάτων κατά γεωγραφική θέση. Τέλος παρέχουν κατά στήλες όλα τα στοιχεία ταυτότητας των φάρων που ενδιαφέρουν τους ναυτιλλόμενους. Η παράθεση αυτών των στηλών είναι: 1η στήλη: α/α (No) του φάρου. 2η στήλη: Έτος και τελευταία δημοσίευση αλλαγών με την ένδειξη U αν είναι φάρος "ανεπιτήρητος". 3η στήλη: Στίγμα του φάρου(φ/λ) με τις γεωγραφικές συντεταγμένες. 4η στήλη: Αριθμό και χρώμα φωτός, ισχύ σε κηρία, σήματα ομιχλης εφόσον εκπέμπει. 5η στήλη: "Χαρακτηριστικό" και "περίοδο φάρου". 6η στήλη: Ύψος της φωτιστικής εστίας του φάρου σε πόδες υπέρ την πλήμμη. 7η στήλη: Γεωγραφική φωτοβολία του φάρου. 8η στήλη: Επαναλαμβάνεται το αυτό της 1ης στήλης, για ευκολία. 9η στήλη: Περιγραφή της φαροικίας ή του φαρόπλοιου με το προσεγγίζον ύψος, και 10η στήλη: Παρατηρήσεις. Σε αυτές περιλαμβάνονται αναλυτικά χαρακτηριστικά, τυχόν τομείς κλπ.Στο κάτω μέρος κάθε σελίδας φέρεται με έντονα γράμματα η φράση: all bearings are true, from seaward, δηλαδή "οι διοπτεύσεις που αναφέρονται έχουν ληφθεί από την θάλασσα και έχουν αναχθεί σε αληθείς". Οι μεταβολές των φάρων και λοιπών σημάτων του φαροδείκτη γνωστοποιούνται με τις αγγελίες προς ναυτιλλομένους με τις οποίες και θα πρέπει τακτικά και επιμελώς να ενημερώνονται οι φαροδείκτες.
Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας Πανεπιστημίου Κρήτης

Το Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης αποτελεί ένα αυτόνομο Τμήμα της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης. Λειτουργεί από το ακαδημαϊκό έτος 1983-1984, σύμφωνα με το ΦΕΚ 48/15-4-1983, και είχε μεταξύ των πρωτεργατών του στο διδακτικό προσωπικό τούς ιστορικούς Νίκο Σβορώνο και Βασίλη Κρεμμυδά. Το Τμήμα διαθέτει τον παλαιότερο στην Ελλάδα ανεξάρτητο Τομέα Ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών. Έχει επίσης την ευθύνη ενός αριθμού αρχαιολογικών ερευνών, από τις οποίες η μεγαλύτερη είναι η ανασκαφή στο χώρο της αρχαίας Ελεύθερνας. Στους σκοπούς του Τμήματος συγκαταλέγονται η διδασκαλία και η έρευνα της εξέλιξης των ανθρωπίνων κοινωνιών με τις μεθόδους της ιστορίας και αρχαιολογίας. Δίνεται έμφαση στις κοινωνίες που έδρασαν στον ελλαδικό χώρο, αν και στο αντικείμενο διδασκαλίας και έρευνας εντάσσονται η ιστορία και η τέχνη άλλων ευρωπαϊκών κοινωνιών, καθώς και λαών της ανατολικής Μεσογείου.

 Το ίδρυμα προσφέρει δύο κύριες κατευθύνσεις προπτυχιακών σπουδών, η οποία μπορεί να δηλωθεί από τους προπτυχιακούς φοιτητές στο δεύτερο έτος των σπουδών τους. Αυτές είναι οι εξής: Κατεύθυνση Α (Ιστορίας) Κατεύθυνση Β (Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης) Τα προπτυχιακά μαθήματα που προσφέρονται στους φοιτητές του τμήματος χωρίζονται σε τέσσερις ακαδημαϊκούς τομείς, οι οποίοι με τη σειρά τους υποδιαιρούνται σε υποτομείς: Τομέας Αρχαίας και Μεσαιωνικής Ιστορίας (Αρχαία Ιστορία, Βυζαντινή Ιστορία, Ιστορία Μέσων Χρόνων) Τομέας Ιστορίας Νεότερων Χρόνων (Ιστορία Νεότερων Χρόνων) Τομέας Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης (Προϊστορική Αρχαιολογία, Κλασική Αρχαιολογία, Βυζαντινή Αρχαιολογία, Ιστορία Τέχνης της Δύσης) Τομέας Ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών (Τουρκολογία) Το Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας πραγματοποίησε με επιτυχία μια σειρά από ανασκαφικές εργασίες στον τομέα Α΄ της αρχαίας Ελεύθερνας από το 1985 ως το 2002. Το διάστημα εκείνο ανακαλύφθηκε μια από τις κεντρικές συνοικίες της πόλης, κινητά ευρήματα της περιόδου του 3ου αιώνα π.Χ έως και τον 7ο αιώνα μ.Χ., όπως αγγεία, σκεύη, νομίσματα, ειδώλια, μεταλλικά, γυάλινα και ελεφαντοστέϊνα αντικείμενα.
IMac

Το iMac είναι μια σειρά υπολογιστών γραφείου όλα σε ένα που σχεδιάζονται και κατασκευάζονται από την Apple. Είναι το βασικό μέρος καταναλωτικών υπολογιστών γραφείου που προσφέρει η Apple από την εισαγωγή τους το 1998, και έχουν εξελιχθεί μέσω τεσσάρων ευδιάκριτων μορφών.

 Στην αρχική μορφή του, το iMac G3, το iMac είχε σχήμα αυγού με οθόνη CRT , που εσωκλειόταν κυρίως από το χρωματισμένο, διαφανές πλαστικό. Η δεύτερη σημαντική αναβάθμιση, το iMac G4, κινήθηκε προς ένα σχέδιο μιας ημισφαιρικής βάσης που περιείχε όλα τα βασικά μέρη του υπολογιστή και μια οθόνη LCD τοποθετημένη σε έναν ελεύθερα κινούμενο βραχίονα συνδεδεμένο με την κορυφή της βάσης. Το iMac G5 και το Intel iMac τοποθέτησαν όλα τα βασικά μέρη του υπολογιστή πίσω από την οθόνη, δημιουργώντας ένα λεπτό ενοποιημένο σχέδιο που γέρνει μόνο πάνω-κάτω σε μια απλή μεταλλική βάση. Στη συνέχεια, τα iMac διατηρούσαν την ίδια μορφή με τις προηγούμενες εκδόσεις, αλλά γίνονταν όλο και λεπτότερα και χρησιμοποιούσαν αλουμίνιο και μαύρο-οριοθετημένο γυαλί για την θήκη του. Πρόσφατα, η Apple παρουσίασε ένα ανασχεδιασμένο iMac, διατίθεται σε πολλά χρώματα και περιέχει αναβαθμισμένη οθόνη και κάμερα. Επίσης, είναι το πρώτο στο είδος του που έχει ARM Chip, για την ακρίβεια, τον Apple M1. Η ανακοίνωση του iMac ήταν μια πηγή συζήτησης και αναμονής μεταξύ των σχολιαστών, των υποστηρικτών της Mac, και των διαφημιστών. Οι γνώμες διίστανται πάνω από τις δραστικές αλλαγές της Apple στο υλικό κατασκευής του Macintosh. Εκείνη την περίοδο, η Apple προσπαθούσε να βελτιώσει τη λιανική στρατηγική της. Η Apple δήλωσε ότι "το πίσω μέρος του υπολογιστή μας φαίνεται καλύτερο από το μπροστινό μέρος οποιουδήποτε άλλου ". Η Apple δήλωσε επίσης ότι το 'i' στο iMac αντιπροσωπεύει το διαδίκτυο και την εστίαση του προϊόντος ως προσωπική συσκευή (' i' για " individual"). Προσοχή δόθηκε και στην ευκολία με την οποία πραγματοποιούνται οι βασικές ρυθμίσεις εγκατάστασης όταν αγοράζεται το προϊόν: ο χρήστης έπρεπε να περάσει από μόνο δύο βήματα ώστε να συνδεθεί στο Διαδίκτυο.
Φακόχοιρος ο Κοινός

Ο Φακόχοιρος ο Κοινός ή Φακόχοιρος ο Αφρικανικός (Phacochoerus africanus) είναι ένα αρτιοδάκτυλο θηλαστικό που ανήκει στο γένος των Φακόχοιρων της οικογένειας των Συΐδων και ζει στα λιβάδια,στις σαβάνες και στα δάση της υποσαχάριας Αφρικής.Ο πληθυσμός του στη Νότια Αφρική υπολογίζεται γύρω στα 250.000 άτομα.Στο ίδιο γένος ανήκει και ο Φακόχοιρος της Ερήμου ή Φακόχοιρος ο Αιθιοπικός.

 Ο Φακόχοιρος είναι μεσαίου μεγέθους ζώο με μήκος από 90 εκ. έως 1,50 μέτρα και ύψος ως 85 εκ.Το βάρος του φθάνει τα 150 κιλά.Το κύριο χαρακτηριστικό του είναι τα 2 ζευγάρια χαυλιόδοντες που προεξέχουν από το στόμα και γέρνουν προς τα πάνω.Οι χαυλιόδοντές του χρησιμοποιούνται για το σκάψιμο,τη μάχη με άλλους Φακόχοιρους και στην άμυνα του από τα αρπακτικά.Το κάτω ζευγάρι χαυλιόδοντων μπορεί να προκαλέσει σοβαρότατα τραύματα.Οι χαυλιόδοντές του είναι εξίσου περιζήτητοι με το ελεφαντόδοντο και πωλούνται σκαλιστοί σε τουριστικές περιοχές της ανατολικής και νότιας Αφρικής.Ο Φακόχοιρος έχει μεγάλο κεφάλι με πλούσια χαίτη που φτάνει ως τη μέση της πλάτης του και το χρώμα του είναι συνήθως μαύρο ή καφέ.Η ουρά του είναι μεγάλη και καταλήγει σε μια τούφα από τρίχες.Είναι ιδιαίτερα ευπαθής σε ακραίες θερμοκρασίες γιατί δεν έχει υποδόριο λίπος και το τρίχωμά του είναι αραιό. Ο Φακόχοιρος είναι παμφάγο ζώο αλλά η διατροφή του προσαρμόζεται στη διαθεσιμότητα των τροφίμων σε σχέση με τις καιρικές συνθήκες.Τρώει χόρτα,ρίζες,φρούτα,μύκητες,έντομα,αυγά και ψοφίμια.Σε περιόδους υψηλής θερμοκρασίας βύθίζονται στη λάσπη,ενώ σε χαμηλές θερμοκρασίες,συνωθούνται μεταξύ τους.Εχθροί του Φακόχοιρου είναι οι άνθρωποι,τα λιοντάρια,οι λεοπαρδάλεις,οι κροκόδειλοι και οι ύαινες.Τα μικρά τους κινδυνεύουν από αρπακτικά. Ο Φακόχοιρος ζει σε ομάδες.Τα θηλυκά ζουν με τα μικρά τους,ενώ τα αρσενικά περιφέρονται.Η περίοδος κύησης διαρκεί 5 έως 6 μήνες.Το θηλυκό όταν είναι έτοιμο να γεννήσει εγκαταλείπει την ομάδα του και μένει στο δικό του λαγούμι όπου θα γεννήσει 2 ως 8 χοιρίδια που θα παραμείνουν εκεί για αρκετές εβδομάδες μέχρι να αναπτυχθούν.Το θηλυκό μπορεί να θηλάσει και ξένα χοιρίδια. Φακόχοιρος Νόλαν (Phacochoerus africanus africanus) Gmelin,1788 - Μπουρκίνα Φάσο,Ακτή Ελεφαντοστού,Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό,Αιθιοπία,Γκάνα,Γουινέα Μπισσάου,Τσαντ,Μαυριτανία,Νιγηρία,Σενεγάλη,Σουδάν Φακόχοιρος της Ερυθραίας (Phacochoerus africanus aeliani) Cretzschmar,1828 - Ερυθραία,Αιθιοπία,Τζιμπουτί,Σομαλία Φακόχοιρος της Κεντρικής Αφρικής (Phacochoerus africanus massaicus) Lönnberg,1908 - Κένυα,Τανζανία Φακόχοιρος της Νότιας Αφρικής (Phacochoerus africanus sundevallii) Lönnberg,1908 - Μποτσουάνα,Ναμίμπια,Νότια Αφρική,Ζιμπάμπουε
Ντόναλντ Ντακ

Ο Ντόναλντ Ντακ (πλήρες όνομα Ντόναλντ Φάουντλιροϊ Ντακ, αγγλικά: Donald Duck) είναι χαρακτήρας κινουμένων σχεδίων της Ντίσνεϊ. Η πρώτη του εμφάνιση σε ταινία έγινε το 1934. Ο Ντόναλντ Ντακ σχεδιάστηκε από τους Αρτ Μπάμπιτ και Ντικ Χιούμερ, ενώ είναι και ο χαρακτήρας που έχει παίξει στις περισσότερες ταινίες κινουμένων σχεδίων (173 συνολικά, από τότε που πρωτοεμφανίστηκε μέχρι το 1995). Η πρώτη εμφάνιση του Ντόναλντ ήταν στο καρτούν της Silly Symphonies The Wise Little Hen (Η μικρή σοφή κότα) (1934). Ως το 1985 η χαρακτηριστική φωνή του Ντόναλντ ανήκε στον ηθοποιό Κλάρενς Νας. Μετά τον θάνατο του Νας, στη διάσημη πάπια δάνεισε τη φωνή του ο Τόνι Ανσέλμο. Για το όνομα του ήρωα, πηγή έμπνευσης αποτέλεσε ο παίκτης του κρίκετ Ντόναλντ Μπράντμαν, που αποβλήθηκε από έναν αγώνα στις ΗΠΑ επειδή έσκυψε (duck) με απαγορευμένο τρόπο.

 Ο Ντόναλντ Ντακ είναι μία πάπια που αγαπά την περιπέτεια. Είναι έξυπνος, πονηρός, οξύθυμος, καλόκαρδος, μονίμως άφραγκος, κατά καιρούς τεμπέλης και το πιο άτυχο παπί του κόσμου. Είναι γιος της Βολκάνας Μακ Ντακ αδελφής του Σκρουτζ Μακ Ντακ. Ζει μαζί με τα τρία ανίψια του (Χιούη, Λιούη, Ντιούη), των οποίων έχει την κηδεμονία, στη Λιμνούπολη πόλη της πολιτείας Καλισότα. Μένει σε μια μονοκατοικία η οποία ανήκει στον τσιγκούνη θείο του Σκρουτζ Μακ Ντακ, ακριβώς δίπλα στο σπίτι του πιο ανυπόφορου εχθρού του, του κυρίου Τζόουνς, με τον οποίο δίνουν ομηρικές μάχες. Στην ίδια πόλη μένουν και άλλοι χαρακτήρες όπως ο Σκρουτζ Μακ Ντακ (ο τσιγκούνης θείος του), ο Φέθρυ Ντακ (ξάδερφος του Ντόναλντ και μεγάλος γκαφατζής), ο Γκαστόνε (ο εκνευριστικά τυχερός του ξάδερφος που είναι και αντίζηλός του) και η μεγάλη αγάπη του, η Νταίζη Ντακ. Επίσης στην ίδια πόλη μένει ο εφευρέτης Κύρος Γρανάζης, καθώς και μία πληθώρα άλλων χαρακτήρων που πλαισιώνουν πολύ όμορφα το σύμπαν των Ντακ. Έξω από την πόλη, μένει στο αγρόκτημά της η Γιαγιά Ντακ. Μαζί με τη Γιαγιά Ντακ ζει και ο τεμπέλης βοηθός της Πασχάλης Χήνος. Όταν επισκέπτεται ο Ντόναλντ τη Γιαγιά Ντακ, τον βρίσκουμε συχνά να κοιμάται μαζί με τον Πασχάλη κάτω από ένα δέντρο. Τις νύχτες ο Ντόναλντ φοράει μάσκα και χρησιμοποιώντας τον εξοπλισμό που του έχει φτιάξει ο Κύρος Γρανάζης, μάχεται ενάντια σε εγκληματίες ως υπερήρωας με το όνομα Φάντομ Ντακ, και σώζει την πόλη από τους κακούς. Σημαντικός δημιουργός του Ντόναλντ Ντακ είναι ο Καρλ Μπαρκς (1901-2000), ο οποίος δημιούργησε και εμπλούτισε την προσωπικότητά του, πλαισιώνοντας τον με πλήθος συγγενών, φίλων και εχθρών που έγιναν επίσης αθάνατοι, όπως ο Σκρουτζ Μακ Ντακ, ο Γκαστόνε και οι Μουργόλυκοι. Άλλος σημαντικός σχεδιαστής του ήρωα είναι ο Ντον Ρόσα. Ο ζωγράφος και κριτικός τέχνης Άντι Γουόρχολ ανέφερε ότι: "Η ιδιοφυής ιδέα του Γουόλτ Ντίσνεϊ ήταν το ότι διάλεξε ένα τόσο κοινό πλάσμα, όπως η πάπια, και την έκανε εξαιρετικά ανθρώπινη". Χιούη, Λιούη και Ντιούη Σκρουτζ Μακ Ντακ Γκαστόνε Γκάντερ Νταίζη Ντακ Κύρος Γρανάζης Γενιά Μακ Ντακ Ντόναλντ Ντακ στη Βάση δεδομένων INDUCKS Το γενεαλογικό δέντρο της οικογένειας του Ντόναλντ Toonopedia: Donald Duck Donald Duck shorts film
Σημαία της Πολωνίας

Η σημαία της Πολωνίας έχει ως χρώματα το λευκό και το κόκκινο. Όταν εμφανίζεται οριζόντια, το λευκό είναι στην κορυφή και όταν υψώνεται κάθετα, το λευκό είναι στα αριστερά. Η ιστορία της σημαίας αναφορικά με τα χρώματα ανάγεται στο 1831. Αποτελεί, μαζί με το εθνόσημο της χώρας και τον εθνικό της ύμνο, ένα από τα τρία συνταγματικά σύμβολα της Πολωνίας. Η πολωνική σημαία είναι ένα ορθογώνιο κομμάτι υφάσματος με τα εθνικά χρώματα, με ή χωρίς το εθνόσημο στη λευκή λωρίδα. Η ημέρα της σημαίας εορτάζεται στην Πολωνία στις 2 Μαΐου.

 Οι αρχαιότερες πολωνικές σημαίες ονομάζονταν στανίτσε (stanice) και έμοιαζαν με τις σημαίες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Αυτές χρησιμοποιούνταν τόσο ως θρησκευτικά όσο και ως στρατιωτικά σύμβολα τουλάχιστον από το 10ο αιώνα. Έπειτα από το 966, όταν η Πολωνία ασπάστηκε το Χριστιανισμό, το στάνιτσε εκχριστιανίστηκε και τα παγανιστικά σύμβολα αντικαταστάθηκαν από χριστιανικά. Την εποχή του Βασιλιά Βλαδίσλαου Α΄ (1320-1333) έγινε σημαία ένα κόκκινο ρούχο διακοσμημένο με το Λευκό Αετό του εθνοσήμου της Πολωνίας, σύμβολο βασιλικής εξουσίας. Στα χρόνια της Κοινοπολιτείας μεταξύ Λιθουανίας και Πολωνίας, χρησιμοποιήθηκε η σημαία της Κοινοπολιτείας, που συνδύαζε τα σύμβολα στην πολωνική σημαία και στη σημαία του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας. Στη διάρκεια του 17ου αιώνα, η εν λόγω σημαία συχνά χωρίστηκε σε τρεις ή 4 οριζόντιες λωρίδες με ψαλιδωτή ουρά, χρώματος λευκού και ερυθρού. Το 17ο και 18ο αιώνα οι στρατοί της Ευρώπης χρησιμοποιούσαν κονκάρδες με τα εθνικά τους χρώματα. Ως το 1831, δεν υπήρχε συμφωνία στην Πολωνία για το τι χρώματα θα είχαν οι δικές της κονκάρδες. Οι στρατιώτες φόραγαν λευκές ή λευκές- κόκκινες ή κυανέρυθρες κονκάρδες. Το 1791 η Στρατιωτική Επιτροπή αντικατέστησε τις κονκάρδες με σταυρό και πολλοί τον καρφίτσωναν στην κονκάρδα τους ή ακόμα φορούσαν την κονκάρδα χωρίς το σταυρό. Το άσπρο και το κόκκινο χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά ως εθνικά χρώματα από πολίτες στις 3 Μαΐου 1792 στη Βαρσοβία, στη διάρκεια των εορτασμών για την πρώτη επέτειο του Συντάγματος, το οποίο υιοθετήθηκε στις 3 Μαΐου 1791. Στις 7 Φεβρουαρίου 1831 υιοθετήθηκαν από τη Βουλή το λευκό και το ερυθρό. Οι λευκές και κόκκινες σημαίες κυμάτισαν για πρώτη φορά στη διάρκεια διαδήλωσης από πατριώτες στη Μόσχα, το 1916. Την 1η Αυγούστου 1919 εγκρίθηκε από τη Βουλή η καθιέρωση της δίχρωμης σημαίας ως εθνικής. Για να αποφευχθεί η σύγχυση, η Βουλή ενέκρινε και μία εναλλακτική σημαία με το εθνόσημο της Πολωνίας σε λευκή λωρίδα. Η σημαία μοιάζει με αυτήν της Ινδονησίας και του Μονακό, που όμως έχουν αντίστροφα τα χρώματα, ενώ του Μονακό διαφέρει και ως προς τις αναλογίες. Informacja o wynikach kontroli używania symboli państwowych przez organy administracji publicznej,Najwyższa Izba Kontroli, Βαρσοβία, 2005. (Πολωνικά) Stanisław Łoza, Czaykowski, Zygmunt, Godło i barwy Rzeczypospolitej Polskiej – Armoiries et couleurs de la République polonaise, Υπουργείο Στρατιωτικών, Βαρσοβία, 1921, σελ. 10. Στα πολωνικά και γαλλικά. Projekt ustawy o zmianie ustawy o godle, barwach i hymnie Rzeczypospolitej Polskiej, Druk 2149, Βαρσοβία, 15 Οκτωβρίου 2003.(Πολωνικά)
Ταινιοθήκη της Ελλάδος

Η Ταινιοθήκη της Ελλάδος είναι ίδρυμα μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα που ως σκοπό έχει την παραγωγή και διάδοση του ελληνικού και παγκόσμιου κινηματογράφου. Επίσης είναι μέλος της Διεθνούς Ένωσης Κινηματογραφικών Αρχείων και ιδρυτικό μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Κινηματογραφικών Αρχείων. Συμμετέχει και στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και, τέλος, στην Κριτική Επιτροπή Κρατικών Κινηματογραφικών Βραβείων ποιότητας.Εδρεύει στον κινηματογράφο «Λαΐς» στον Κεραμεικό, και έχει τέσσερα τμήματα: 1) Εργαστήρια αποκατάστασης, συντήρησης και φύλαξης του αρχειακού υλικού 2) Βιβλιοθήκη 3) Ψηφιακό αναγνωστήριο 4) ΜουσείοΕνώ πολλές φορές προβάλει διάφορα αφιερώματα με θέμα ηθοποιούς, εποχές, ξενόγλωσσες και ελληνόφωνες ταινίες κ.λπ.

 Το ίδρυμα ιδρύθηκε το 1963 με την επωνυμία «Αρχεία Ταινιών Ελλάδος-Ταινιοθήκη της Ελλάδος» με το Βασιλικό Διάταγμα 105/1963 και αποτέλεσε μετεξέλιξη της Κινηματογραφικής Λέσχης Αθηνών που είχε ιδρυθεί το 1950 από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου Αθηνών. Πρώτη πρόεδρος του ιδρύματος υπήρξε η Αγλαΐα Μητροπούλου. που χάρη στη φιλία της με τον διευθυντή της Γαλλικής Ταινιοθήκης Ανρί Λαγκλουά κατάφερε να αποσπάσει, σε μορφή δανεισμού, πολλά προγράμματα όπως αφιερώματα σε δημιουργούς, σχολές, εθνικές κινηματογραφίες και άλλα.Στις 4 Δεκεμβρίου του 2014, η Ταινιοθήκης της Ελλάδος, ψηφίστηκε από την Ολομέλεια της Βουλής, ως επίσημος φορέας διαφύλαξης κινηματογραφικής κληρονομιάς.Στο 37ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ που έγινε στο Παρίσι και, συγκεκριμένα, στο Κέντρο Πομπιντού, η Ταινιοθήκη της Ελλάδας, τιμήθηκε ως το τιμώμενο κινηματογραφικό αρχείο του 37oυ Διεθνούς Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ «Cinéma du réel», για το 2015. Αυτή ήταν η τρίτη συνεχόμενη χρονιά, που τιμήθηκε η ειδική θεματική ενότητα σε ταινιοθήκες. Τις δύο προηγούμενες χρονιές είχα τιμηθεί το 2013 και το 2014, η Ταινιοθήκη της Χιλής και η Ταινιοθήκη της Πορτογαλίας, αντιστοίχως. Το αρχείο του ιδρύματος περιέχει 10.000 ταινίες εκ των οποίων 600 είναι ελληνικής παραγωγής. Συνοπτικά, ο σκοπός της Ταινιοθήκης της Ελλάδος είναι: να συγκεντρώνει ολοένα και περισσότερες κινηματογραφικές ταινίες παντός είδους, ελληνικές και ξένες να τις διαφυλλάσσει, να τις συντηρεί και να τις διαδίδει για να τις γνωρίζει ο κόσμος να συγκεντρώνει κινηματογραφικά τεκμήρια όπως φωτογραφίες, άρθρα, βιβλία, μακέτες σκηνικών κ.α να είναι σε συνεργασία με άλλους ξένους οργανισμούς και με την FIAF, για να μπορούν να οργανώνουν εκδηλώσεις για το κοινό και να καλλιεργήσουν καλλιτεχνικές σχέσεις να οργανώνει τακτικές προβολές να ερευνά την ιστορία και την εξέλιξη του Κινηματογράφου Επίσημη ιστοσελίδα της Ταινιοθήκης της Ελλάδος Αφιέρωμα του Cinéma du réel, στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος [https://web.archive.org/web/20170516020620/http://www.yppo.gr/1/g1540.jsp?obj_id=98745 Αρχειοθετήθηκε 2017-05-16 στο Wayback Machine. Η Ταινιοθήκη της Ελλάδος στο ΥΠΠΟ]
Όττο Βάλαχ

Ο Όττο Βάλαχ (27 Μαρτίου 1847 – 26 Φεβρουαρίου 1931) ήταν Γερμανός χημικός και κάτοχος του βραβείου Νόμπελ Χημείας (1910) για το πρωτοποριακό έργο του για τις αλεικυκλικές ενώσεις.

 Γεννήθηκε στην πόλη Κένιγκσμπεργκ (σήμερα Καλίνινγκραντ, Ρωσία) της τότε γερμανικής Πρωσίας και ήταν γιος δημοσίου υπαλλήλου. Ο πατέρας του καταγόταν από μια εβραϊκή οικογένεια που είχε προσηλυτιστεί στον Λουθηρανισμό. Πήγε γυμνάσιο στο Πότσνταμ, όπου έμαθε για τη λογοτεχνία και την ιστορία της τέχνης, δύο θέματα που τον ενδιέφεραν σε όλη του τη ζωή. Την περίοδο εκείνη διενεργούσε ιδιωτικά χημικά πειράματα στην κατοικία των γονιών του. Το 1867 άρχισε να σπουδάζει χημεία στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν, όπου εκείνη την εποχή ο Φρήντριχ Βέλερ ήταν επικεφαλής στην έδρα της οργανικής χημείας. Μετά από ένα εξάμηνο στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου με τον Άουγκουστ Βίλχελμ φον Χόφμαν, τελικά έλαβε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν το 1869, και εργάστηκε ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βόννης (1870–89) και στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν (1889–1915). Πέθανε και θάφτηκε στο Γκέτινγκεν. Το 1912, του απονεμήθηκε το μετάλλιο Davy. Κατά τη διάρκεια της εργασίας του με τον καθηγητή Άουγκουστ Κέκουλε στη Βόννη ξεκίνησε τη συστηματική ανάλυση των τερπενίων που ανευρίσκονται στα αιθέρια έλαια των φυτών. Μέχρι τότε, λίγα τερπένια είχαν απομονωθεί σε καθαρή μορφή και οι πληροφορίες της χημικής δομής τους ήταν ασαφείς. Η σύγκριση των σημείων τήξης τους και η μέτρηση των μιγμάτων τους ήταν μία από τις μεθόδους για την επιβεβαίωση πανομοιότυπων ουσιών. Με τη μέθοδο αυτή, τερπένια σε υγρή μορφή έπρεπε να μετατραπούν σε κρυσταλλικές ενώσεις. Με τη σταδιακή παραγωγοποίηση, ειδικά τις προσθήκες στο διπλό δεσμό που υπάρχει σε ορισμένα από τα τερπένια, πέτυχε τον στόχο της λήψης κρυσταλλικών ενώσεων. Η διερεύνηση των αντιδράσεων αναδιάταξης των κυκλικών ακόρεστων τερπενίων κατέστησε δυνατή τη λήψη της δομής ενός άγνωστου τερπενίου ακολουθώντας την αναδιάταξη σε μια γνωστή δομή ενός τερπενίου. Με αυτές τις κύριες μεθόδους άνοιξε το δρόμο για συστηματική έρευνα για τα τερπένια. Υπήρξε ο υπεύθυνος για την ονομασία του τερπενίου και πινενίου και επίσης για την εκπόνηση της πρώτης συστηματικής μελέτης του πινενίου. Έγραψε ένα σημαντικό βιβλίο για τη χημεία των τερπενίων, "Terpene und Campher", το 1909. Σήμερα το όνομά του έχει μείνει γνωστό για τα κάτωθι: τον κανόνα του Βάλαχ, την αποικοδόμηση του Βάλαχ, τη χημική αντίδραση Leuckart-Wallach και τη χημική αναδιάταξη του Βάλαχ. Tabellen zur chemischen Analyse. Weber, Bonn 1880. Digital edition of the University and State Library Düsseldorf. 1. Verhalten der Elemente und ihrer Verbindungen. 1880 2. Methoden zur Auffindung und Trennung der Elemente. 2. Aufl. von "Hülfstabellen für den chemisch-analytischen Unterricht" 1880 Terpene und Campher : Zusammenfassung eigener Untersuchungen auf dem Gebiet der alicyclischen Kohlenstoffverbindungen. 2. Aufl. Leipzig : von Veit, 1914. Digital edition of the University and State Library Düsseldorf. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Otto Wallach στο Wikimedia Commons