Μάχη της Νέας Ορλεάνης

Η Μάχη της Νέας Ορλεάνης ανήκει ιστορικά στην ευρύτερη ένοπλη σύγκρουση που διεξήχθη εξαιτίας του πολέμου του 1812, ανάμεσα στις ΗΠΑ (Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής) και την τότε Μεγάλη Βρετανία, όταν η τελευταία επέβαλε σκληρές θαλάσσιες κυρώσεις στο εμπόριο των ΗΠΑ, απαγορεύοντάς της να εξάγει αγαθά στην Ευρώπη. Η μάχη έλαβε χώρα στη φυτεία Τσαλμέτε, στην ανατολική όχθη του ποταμού Μισισιπή.

 Ο Πόλεμος του 1812 μεταξύ των ΗΠΑ και της Μεγάλης Βρετανίας έληξε στις 24 Δεκεμβρίου του 1814, όταν αντιπρόσωποι των δύο χωρών υπέγραψαν την Συνθήκη της Γάνδης, στο Βέλγιο. Ωστόσο, λόγω των περιορισμένων ενημερωτικών μέσων της εποχής, τα νέα άργησαν να φτάσουν στην άλλη όχθη του Ατλαντικού. Έτσι, αν και οι όροι ειρήνης συμφωνήθηκαν ο πόλεμος δεν έληξε επίσημα έως ότου η συνθήκη ειρήνης επικυρώθηκε από το Κογκρέσο στις 17 Φεβρουαρίου 1815. Με αποτέλεσμα οι μάχες να συνεχιστούν μέχρι τις αρχές του επόμενου έτους (1815). Η Βρετανία είχε στείλει μεταξύ 11.000 και 14.450 στρατιώτες, χίλιοι απ' αυτούς προέρχονταν από την Ινδία, την Τζαμάικα, τα Μπαρμπάντος και τις Μπαχάμες αλλά και Αμερικανοί σκλάβοι που διέφυγαν στις βρετανικές γραμμές, ελκυσμένοι από την υπόσχεση της ελευθερίας, υπό τη διοίκηση του Ταγματάρχη Έντουαρντ Πέικναμ για να πολεμήσουν στην εκστρατεία της Λουιζιάνα. Αυτά περιελάμβαναν άνδρες του στρατού και του ναυτικού που πολέμησαν στις εκστρατείες εναντίον του Ναπολέοντα στην Ευρώπη, καθώς και βετεράνους άλλων θεάτρων στον πόλεμο του 1812. Ο αντιναύαρχος Αλεξάντερ Κοχρέιν είχε την ευθύνη του βρετανικού ναυτικού στα αμερικανικά ύδατα και διηύθυνε ναυτικές αψιμαχίες στον κόλπο. Οι δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών την εποχή της Μάχης της Νέας Ορλεάνης ήταν πολύ μικρότερες - κάπου μεταξύ 3.500 και 5.000. Αυτό το απόσπασμα αποτελούνταν από στρατεύματα του στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών, της πολιτοφυλακής του Κεντάκι, του Τενεσί, του Μισισιπή και της Λουιζιάνα, ακόμα και πειρατές και ελεύθερους μαύρους σκλάβους. Ο υποστράτηγος Άντριου Τζάκσον, διοικητής της Έβδομης Στρατιωτικής Περιφέρειας, ηγήθηκε των δυνάμεων των Ηνωμένων Πολιτειών στην εκστρατεία του Κόλπου κατά της Βρετανίας. Ένας ένθερμος επεκτατιστής και χαρισματικός ηγέτης, ο Τζάκσον ενέπνευσε τους άνδρες του και τον τοπικό πληθυσμό να πολεμήσουν και να νικήσουν τους Βρετανούς. Ύστερα από τις πρώτες συγκρούσεις, ο βρετανικός στρατός, υπό την ηγεσία του στρατηγού Έντουαρντ Πέικναμ, εξεπέλυσε ευρείας κλίμακας επίθεση στις 8 Ιανουαρίου 1815. Οι αμερικανικές δυνάμεις στοιβάχθηκαν πίσω από τις πρωτόγονες οχυρώσεις μεταξύ του Μισισιπή και ενός κοντινού βάλτου και εγκατέστησαν μια συστοιχία κανονιών στην απένταντι όχθη του ποταμού. Ο Πέικναμ σχεδίαζε να στείλει ένα απόσπασμα να διασχίσει το ποτάμι, να καταλάβει τα κανόνια και να αρχίσει να βάλει κατά των αμερικανικών γραμμών από τα νώτα, όμως καθυστέρησε να διασχίσει. Προτίμησε να στείλει το πεζικό του σε δύο φάλαγγες. Το βρετανικό πυροβολικό επικεντρωνόταν στα αμερικανικά κανόνια, αλλά το αμερικανικό βομβάρδιζε το πεζικό που προχωρούσε· ταυτόχρονα, η πρωινή ομίχλη καταλάγιασε, και οι Βρετανοί βράθηκαν εκτεθειμένοι. Με τα μουσκέτα και τα κανόνια να τους θερίζουν, ελάχιστοι από αυτούς έφτασαν μέχρι τις αμερικανικές γραμμές. Ο Πέικναμ ήταν ένας από τους 300 Βρετανούς που σκοτώθηκαν μέσα σε λιγότερη από μισή ώρα. Η νίκη έδωσε τεράστια ψυχολογική ώθηση στις νεόκτυτες Ηνωμένες Πολιτείες.