Μουσική στη Λευκορωσία

Η Λευκορωσία είναι μια χώρα της Ανατολικής Ευρώπης με πλούσια παράδοση λαϊκής και θρησκευτικής μουσικής. Οι λαϊκές μουσικές παραδόσεις της χώρας ανάγονται στην εποχή του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας. Οι μουσικές παραδόσεις της χώρας εξαπλώθηκαν μαζί με τους κατοίκους της σε χώρες όπως η Ρωσία, ο Καναδάς, οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Καζακστάν και η Λετονία. Ο λαός της Λευκορωσίας εκτέθηκε κυρίως στη ρωσική ποπ μουσική κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, αλλά και μετά την ανεξαρτησία του 1991. Το 2002, ωστόσο, ο πρόεδρος Αλεξάντερ Λουκασένκο υπέγραψε διάταγμα που απαιτεί το 50% της μουσικής που μεταδίδεται στα FM να είναι λευκορωσικής προέλευσης, ενώ από την 1η Ιανουαρίου 2005 ο κανόνας έγινε ακόμη πιο αυστηρός (το 75% της μουσικής που μεταδίδεται καθημερινά πρέπει να είναι λευκορωσικής προέλευσης). Ωστόσο, δεν ρυθμίζει τη γλώσσα των τραγουδιών, οπότε η περισσότερη μουσική που μεταδίδεται εξακολουθεί να είναι στα ρωσικά. Η τεκμηρίωση της μουσικής της χρονολογείται τουλάχιστον από τον 15ο αιώνα. Πριν από αυτό, οι skomorokhs ήταν το κύριο επάγγελμα των μουσικών. Μια νεουμαϊκή ψαλμωδία, που ονομάζεται znamenny, από τη λέξη "znamia", που σημαίνει σημάδι ή νεούμενο, που χρησιμοποιήθηκε μέχρι τον 16ο αιώνα στην ορθόδοξη εκκλησιαστική μουσική, ακολουθούμενη από δύο εκατοντάδες υφολογικές καινοτομίες που αντλήθηκαν από την Αναγέννηση και την προτεσταντική Μεταρρύθμιση. Τον 17ο αιώνα, το Partesnoe penie, το μελοποιημένο τραγούδι, έγινε κοινό για τις χορωδίες, ακολουθούμενο από ιδιωτικά θέατρα που ιδρύθηκαν σε πόλεις όπως το Μινσκ και το Βιτέμπσκ.

 Τον 20ό αιώνα, ιδρύθηκε το πρώτο ινστιτούτο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στη Λευκορωσία (1924) και παρουσιάστηκαν οι πρώτες όπερες (Mikhas Podgorny του E. Tikotsky, In Virgin Forests of Polesie του Anatoly Bogatyrev και The Flower of Happiness του A. Turenkov) και μπαλέτα (The Nightingale του M Kroshner). Η δημοφιλής σοβιετική λευκορωσική μουσική συντέθηκε από διάφορα εξέχοντα συγκροτήματα, πολλά από τα οποία ερμήνευαν λευκορωσική λαϊκή μουσική. Το folk rock σχήμα Pesniary, που σχηματίστηκε το 1969 από τον κιθαρίστα Vladimir Mulyavin, έγινε το πιο δημοφιλές folk συγκρότημα της Σοβιετικής Ένωσης και έκανε συχνά περιοδείες στην Ευρώπη. Το παράδειγμα του Pesniary ενέπνευσε τους Siabry και Verasy να ακολουθήσουν τον δρόμο τους. Η παράδοση της Λευκορωσίας ως κέντρου της λαϊκής και λαϊκής ροκ μουσικής συνεχίζεται και σήμερα. Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 είδαμε πιο απλές ροκ μπάντες όπως οι Suzorie . Η Λευκορωσία απέκτησε ανεξαρτησία μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και νέα συγκροτήματα εμφανίστηκαν, όπως οι N. R. M. (ίσως το πιο γνωστό ροκ συγκρότημα των τελών της δεκαετίας του 1990 και του 2000 (δεκαετία), οι ULIS. Οι σύγχρονοι αστέρες της ποπ είναι επίσης γνωστοί, όπως ο Μπόρις Μοϊσέεφ και ο Λιάπης Τρουμπετσκόι (αν και τείνουν να προσανατολίζονται προς τη Ρωσία και τους ρωσόφωνους). Υπάρχουν επίσης καλλιτέχνες ηλεκτρονικής μουσικής όπως οι Autism, Energun 22, h. h. t. p. , Dromos. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι Drum XTC παίζουν ζωντανά drum and bass. Γύρω στο 2002 εμφανίστηκε μια νέα γενιά ηλεκτρονικών συγκροτημάτων, που οργανώθηκαν από την Electrokids promo-group, συμπεριλαμβανομένων συγκροτημάτων όπως οι Randomajestiq, Stone People, Dreamlin, T-Trider, CherryVata και Koordinate of Wonders. Η ροκ μουσική της Λευκορωσίας προέκυψε την εποχή της Περεστρόικα. Συγκροτήματα όπως οι Bi-2 (που ζουν σήμερα στη Ρωσία), Lyapis Trubetskoy, Krama και ULIS ιδρύθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1980 ή στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Αν και η ροκ μουσική έχει αυξηθεί σε δημοτικότητα τα τελευταία χρόνια, η κυβέρνηση της Λευκορωσίας έχει προσπαθήσει να περιορίσει την ποσότητα της δημοφιλούς μουσικής που μεταδίδεται από το ραδιόφωνο, υπέρ της παραδοσιακής μουσικής της Λευκορωσίας. Αυτοί οι περιορισμοί ενθάρρυναν ορισμένα λευκορωσικά συγκροτήματα να υπογράψουν συμβόλαια σε ρωσικές εταιρείες και να περιοδεύουν περισσότερο στις γειτονικές χώρες. Η παράδοση της Λευκορωσίας ως κέντρο της folk και folk rock μουσικής συνεχίζεται σήμερα από τους Stary Olsa, Gods Tower, Vicious Crusade, Bristeil και Kriwi, μεταξύ άλλων. Οι Stary Olsa είναι ένα συγκρότημα αναβίωσης της νεομεσαιωνικής μουσικής που χρησιμοποιεί αυθεντικά όργανα της μεσαιωνικής Λευκορωσίας (τότε μέρος του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας). Το 2003, η Λευκορωσία συμμετείχε για πρώτη φορά στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision Junior. Ο συμμετέχων τους, Volha Satsiuk, κατέλαβε την 4η θέση. Το 2004 η Λευκορωσία πέρασε στα ημιτελικά του κανονικού διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision. Η χώρα εκπροσωπήθηκε από το δίδυμο Aleksandra και Konstantin, οι οποίοι δεν κατάφεραν να φτάσουν στον τελικό. Παρόλα αυτά, κέρδισαν τον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision Junior 2005 την επόμενη χρονιά, με το τραγούδι της Ksenia Sitnik, "My Vmeste". Αν και το έθνος δεν έχει κερδίσει ποτέ τον κύριο διαγωνισμό, ο Λευκορώσος-Νορβηγός τραγουδιστής-συνθέτης Αλεξάντερ Ρίμπακ κέρδισε για τη Νορβηγία το 2009, με τη σύνθεσή του Fairytale να κερδίζει βαθμολογία ρεκόρ. Οι αρχές της Λευκορωσίας προωθούν τη λαϊκή ή "σλαβική" μουσική στο κορυφαίο μουσικό γεγονός της χώρας, το κρατικά χρηματοδοτούμενο Slavianski Bazaar στο Vitebsk, ένα ετήσιο φεστιβάλ ποπ και λαϊκής μουσικής στο Vitebsk. Το μεγαλύτερο φεστιβάλ λευκορωσικής ροκ μουσικής πραγματοποιείται εκτός Λευκορωσίας, στο Gródek της βορειοανατολικής Πολωνίας, μια μικρή πόλη περίπου 40 χιλιόμετρα ανατολικά του Białystok - του κέντρου του Podlaskie Voivodeship, το οποίο κατοικείται από μια λευκορωσική μειονότητα 200. 000 ατόμων. Το φεστιβάλ, που πραγματοποιείται κάθε χρόνο τον Ιούλιο από το 1990, διοργανώνεται από τη Λευκορωσική Ένωση Φοιτητών (BAS) στην Πολωνία. Η επίσημη ονομασία της εκδήλωσης είναι Μουσικό Φεστιβάλ Νέων Λευκορωσίας ή Basovišča. Ορισμένοι οπαδοί της ροκ μουσικής το ονόμασαν "Λευκορωσικό Γούντστοκ" Vajacki marš Mahutny Boža Pahonia (τραγούδι) Υπερσύνδεσμοι για τη Λευκορωσική ΜουσικήBasoviszcza Rock Fest - το Woodstock της Λευκορωσίας