IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Δομή Σχιστού

Η Δομή Σχιστού είναι προσφυγικός οικισμός στο Σχιστό Περάματος, στην Περιφέρεια Αττικής. Λειτουργεί ως ανοιχτή δομή για την προσωρινή υποδοχή και φιλοξενία αιτούντων άσυλο που ζητούν διεθνή προστασία, υπό την αιγίδα του Υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου.

 Μετά την προσφυγική κρίση του 2015-16, τον Φεβρουάριο του 2016, ανακοινώθηκε ότι το στρατόπεδο Στεφανάκη στο Σχιστό Περάματος θα λειτουργήσει ως καταυλισμός προσφύγων. Η έκταση που παραχωρήθηκε περιλάμβανε οικόπεδο έκτασης 7.750 τ.μ. και ένα εγκαταλελειμμένο θεραπευτήριο χρόνιων παθήσεων για παιδιά. Στις 8 Φεβρουαρίου 2016 οι κάτοικοι της γύρω περιοχής και οι χρυσαυγίτες οργάνωσαν μεγάλη συγκέντρωση διαμαρτυρίας με σύνθημα «Κανένα κέντρο λαθρομεταναστών στο Σχιστό». Αντίθετα, η αντιφασιστική οργάνωση ΚΕΕΡΦΑ (Κίνημα Ενάντια στο Ρατσισμό και τη Φασιστική Απειλή) εξέφρασε φιλομεταναστευτική διάθεση με το σύνθημα «καλοδεχούμενοι οι πρόσφυγες». Στις 17 Φεβρουαρίου 2016 το Κέντρο Μετεγκατάστασης Σχιστού ήταν έτοιμο να λειτουργήσει. Διέθετε δύο ανακαινισμένα κτίρια με κρεβάτια για 250 άτομα και σκηνές για 950 άτομα. Στο χώρο λειτούργησαν, επίσης, δύο ιατρεία (ένα για άντρες και ένα για γυναίκες), δύο κτίρια εστίασης και υγιεινής, ένας ειδικός χώρος για τη φιλοξενία 200 ασυνόδευτων παιδιών και δύο χώροι προσευχής. Οι πρώτοι 300 πρόσφυγες μεταφέρθηκαν στις 22 Φεβρουαρίου με αστικά λεωφορεία από το λιμάνι του Πειραιά. Στις 11 Μαρτίου 2016 στον καταυλισμό διέμεναν γύρω στα 1.800 άτομα, από τους οποίους οι περισσότεροι ήταν οικογένειες με παιδιά που έφυγαν από το Αφγανιστάν κυνηγημένοι από τους Ταλιμπάν. Τον Ιούνιο του 2016 οι εγκαταστάσεις επεκτάθηκαν για να δεχτούν ακόμα 500 πρόσφυγες. Δομή Φιλοξενίας και Προσωρινής Υποδοχής Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης
Ποιμενικό Καστοριάς

Το Ποιμενικό είναι εγκαταλελειμένος οικισμός στη Π.Ε. Καστοριάς. Βρίσκεται βορειο-δυτικά της κορυφής Βέρνου σε απόσταση μικρότερη των 5 χλμ. Απέχει από την πόλη της Καστοριάς 22χλμ. ανατολικά από τον επαρχιακό οδικό άξονα Βυσσινιάς - Αγίου Αντωνίου και σε απόσταση τριών χιλιομέτρων από την είσοδο του χωριού Αγίου Αντωνίου.

 Αναφέρεται ως Μπάμπουρ με 720 χριστιανούς ορθόδοξους από το Γάλλο χαρτογράφο Annet Synvet, καθηγητή γεωγραφίας στο Oθωμανικό Λύκειο της Κωνσταντινούπολης. Αποτέλεσε ομώνυμη κοινότητα το 1918 μαζί με τον οικισμό Καλύβια Βιτσίου, όπου τους θερινούς μήνες μετέφεραν θεσσαλοί κτηνοτρόφοι τα πρόβατά τους. Στα οθωμανικά κατάστιχα στα τέλη του 15ου αι. αναφέρονται 87 οικογένειες. Εγκαταλείφθηκε λόγω του Εμφύλιου Πολέμου (1946-1949), όταν οι κάτοικοι αποχώρησαν ως πολιτικοί πρόσφυγες. Μέχρι το 1955 ο οικισμός ονομαζόταν Βαψώριον όπου άλλαξε το όνομα του σε Ποιμενικόν. Ο Ναός του Αγίου Γεωργίου είναι το μοναδικό κτίσμα που σώζεται στο Ποιμενικό, ο οποίος ήταν κλεισμένος από το 1948, και εσωτερικά βρέθηκε εντελώς κατεστραμμένος, χωρίς θυσιαστήριο, με βανδαλισμούς, όπου η αγία τράπεζα είχε συληθεί, είχαν κατασκάψει τους τοίχους, το δάπεδο του Ναού, είχαν καταστρέψει το τέμπλο, τις κολόνες, και χρειάστηκε εργώδης προσπάθεια για να δοθεί και πάλι στους πιστούς.Το 2018 ο ναός Αγίου Γεωργίου ανακαινίσθηκε και αποκαταστάθηκε από τις φθορές του χρόνου και τελέσθηκε η πρώτη Θεία λειτουργία μετά από 70 χρόνια από τον Μητροπολίτη Καστορίας Σεραφείμ. Από τη σύγκριση των στοιχείων των ετών 1920 και 1928, αν ληφθεί υπόψη η διαφορά μεταξύ γεννήσεων και θανάτων και η μη εγκατάσταση προσφύγων μετά το 1922, συνάγεται να μεταναστεύσανε στη Βουλγαρία οικειοθελώς λιγότεροι από 100 κάτοικοι βάσει του υπογραφέντος Πρωτόκολλου Πολίτη - Καλφώφ στις 29 Σεπτεμβρίου 1924. Ναούμ Ηλιάδης, καταγόταν από το Ποιμενικό, έδρασε ως Μακεδονομάχος στα Κορέστια. Χάρτης και η ερειπωμένη εκκλησία του χωριού
Γιάνα Μπούρτσεσκα

Η Γιάνα Μπούρτσεσκα (σλαβομακεδονικά: Јана Бурческа‎, Jana Burčeska, 6 Ιουλίου 1993) είναι Σλαβομακεδόνισσα τραγουδίστρια. Εκπροσώπησε την πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2017 που έλαβε χώρα στην Ουκρανία, με το τραγούδι "Dance alone" ; το οποίο δεν προκρίθηκε στον τελικό του διαγωνισμού. Η ίδια έγινε γνωστή στην ΠΓΔΜ μετά τη συμμετοχή της το 2011 στο Macedonian Idol, όπου τερμάτισε στην πέμπτη θέση.

 Το 2011 η Μπούρτσεσκα διαγωνίστηκε στο Macedonian Idol και κατέκτησε την πέμπτη θέση. Στις 21 Νοεμβρίου 2016, η Macedonian Radio Television ανακοίνωσε ότι η τραγουδίστρια θα εκπροσωπούσε την ΠΓΔΜ στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2017, με το τραγούδι "Dance Alone". Συμμετείχε στον β' ημιτελικό του διαγωνισμού που πργματοποιήθηκε στις 11 Μαΐου 2017, ωστόσο δεν προκρίθηκε στον τελικό καθώς κατέκτησε την 15η θέση με 69 βαθμούς. Στην Eurovision καρτ ποστάλ της, που προβλήθηκε πριν την εμφάνισή της, ανακοίνωσε την εγκυμοσύνη της. Αργότερα το ίδιο βράδυ, όταν ο οικοδεσπότης Timur Miroshnychenko της πήρε συνέντευξη στον αέρα, ο σύντροφός της Alexander της έκανε πρόταση γάμου την οποία η ίδια αποδέχτηκε. Η πρόταση γάμου έκανε πρωτοσέλιδα σε όλο τον κόσμο ενώ κάποιοι τηλεοπτικοί σταθμοί ανέφεραν ότι "έκλεψε το σόου". Τον Οκτώβριο του 2017, η Μπούρτσεσκα γέννησε μια κόρη που πήρε το όνομα Dona.
Άγιος Βλάσιος Θεσπρωτίας

Ο Άγιος Βλάσιος (υψομ: 170 μ.) είναι χωριό του νομού Θεσπρωτίας, εντός των ορίων της άλλοτε επαρχίας Θυάμιδος. Σύμφωνα με την τελευταία διοικητική διαίρεση (Σχέδιο Καλλικράτης) αποτελεί τοπική κοινότητα της δημοτικής ενότητας Ηγουμενίτσας. Ο πληθυσμός της, σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011, ανέρχεται στους 294 κατοίκους.

 Το προηγούμενο όνομα του Αγίου Βλασίου ήταν Σούβλιαση, που ήταν η Αρβανίτικη εκδοχή του ονόματος Άγιος Βλάσιος > Σh΄ν Βλάση>Σιού(β)λιαση. Η επαναλλαγή του ονόματος σε Άγιος Βλάσιος έγινε στις 20 Σεπτεμβρίου του 1928. Εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας, ενώ η κεντρική εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Αθανάσιο. Κατά το 1874 στον Άγιο Βλάσιο κατοικούσαν 90 οικογένειες και παράλληλα λειτουργούσε ελληνικό αλληλοδιδακτικό σχολείο το οποίο συντηρούσαν με εισφορές ο επίσκοπος Παραμυθιάς και η τοπική κοινότητα. Το 1913 αναφέρεται ότι ο οικισμός είχε 1012 κατοίκους (χαρακτηριστικά, η Ηγουμενίτσα -τότε Γράβα- είχε μόνο 292 κατοίκους και το Γραικοχώρι 1163 κατοίκους). Η Κοινότητα Σούβλιαση υπήρχε από το 1919 μέχρι το 1928 και με το όνομα Κοινότητα Αγίου Βλασίου από το 1928 μέχρι το 1997. Παρακάτω παρουσιάζονται αναλυτικά τα ιστορικά στοιχεία για την διοικητική διαίρεση: Η Κοινότητα Σούβλιαση Ιωαννίνων ιδρύθηκε στις 19 Αυγούστου 1919. Μετονομάστηκε σε κοινότητα Αγίου Βλασίου Ιωαννίνων το 1928, ενώ το 1937 υπήχθη στο νομό Θεσπρωτίας ως Κοινότητα Αγίου Βλασίου Θεσπρωτίας. Η κοινότητα καταργήθηκε στις 4/12/1997 και ενώθηκε με τον τότε δήμο Ηγουμενίτσης του σχεδίου Καποδίστριας. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, οκτώ κάτοικοι του χωριού εκτελέστηκαν από τα κατοχικά στρατεύματα και ένοπλους Τσάμηδες. Επιπλέον, μεταπολεμικά, 34 Τσάμηδες κάτοικοι του Αγίου Βλασίου καταδικάστηκαν ως συνεργάτες των δυνάμεων Κατοχής. Στον Άγιο Βλάσιο γεννήθηκαν ο ιερομόναχος και νεομάρτυρας Αναστάσιος ο Γουναράς (η μνήμη του οποίου γιορτάζεται στις 8 Ιουλίου) και ο λαογράφος Κώστας Μιχαηλίδης (1898 - 1963), ενώ από το χωριό κατάγεται ο πολιτικός Μάριος Κάτσης (1985).
Πάπας Ιννοκέντιος Α΄

Ο Πάπας Ιννοκέντιος Α΄ (Papa Innocenzo I, ... - 12 Μαρτίου 417) ήταν άγιος και Πάπας Ρώμης από το 401 ως τις 12 Μαρτίου του 417. Διαδέχθηκε στο αξίωμα του Ποντίφικα τον Αναστάσιο Α΄.

 Σύμφωνα με τον βιογράφο του στο Liber Pontificalis, ήταν γιος κάποιου Ιννοκέντιου του Αλμπάνο. Ωστόσο, σύμφωνα με τον σύγχρονό του Ιερώνυμο, ο Ιννοκέντιος ήταν γιος του Πάπα Αναστασίου Α΄ (προτού ο τελευταίος γίνει κληρικός) (399-401), τον οποίο διαδέχθηκε στο παπικό αξίωμα, με την ομόφωνη γνώμη του κλήρου. Στη διάρκεια του Ποντιφικάτου του έγινε η πολιορκία της Ρώμης από τον Αλάριχο (395-410) και τους Βησιγότθους (408). Σύμφωνα με ανεκδοτική μαρτυρία του Ζώσιμου, η πανώλη και η πείνα είχαν τρομοκρατήσει τόσο πολύ τους ανθρώπους, ώστε με την άδεια του πάπα θυσίασαν και προσευχήθηκαν σε παγανιστικές θεότητες, καθώς φαινόταν μακρινή η βοήθεια από τον Θεό. Ωστόσο, ο πάπας συνέβη να απουσιάζει από την πόλη την περίοδο της λεηλασίας του 410, επειδή συνόδευε τον Αυτοκράτορα Ονώριο στη Ραβέννα. Ο Ιννοκέντιος δεν απώλεσε καμία ευκαιρία να συντηρήσει και να επεκτείνει την κυριαρχία της ρωμαϊκής έδρας ως το τελευταίο μέσο για την επίλυση όλων των διαφορών. Η επικοινωνία που είχε με τον Βικτρίκιο της Ρουέν, τον Εξιπέριο της Τουλούζης, τον Αλέξανδρο της Αντιοχείας και με άλλους, όπως επίσης και οι ενέργειές του μετά το αίτημα του Ιωάννη Χρυσοστόμου (397-403) να εναντιωθεί στον Θεόφιλο της Αλεξανδρείας, καταδεικνύουν ότι υπήρχαν πολυάριθμες ευκαιρίες και ποικίλες. Το 416, στη σύνοδο της Καρχηδόνας, αντιμετώπισε αποφασιστικά την αίρεση του πελαγιανισμού, με το να επιβεβαιώσει τις αποφάσεις της συνόδου εκείνης. Την ίδια χρονιά επίσης απέστειλε επιστολές σε άλλους εκκλησιαστικούς άνδρες, όπως στον Αυγουστίνο, τον Ιερώνυμο και τον επίσκοπο των Ιεροσολύμων, Ιωάννη. Πέθανε στις 12 Μαρτίου του 417. Σήμερα η μνήμη του εορτάζεται στις 12 Μαρτίου, παρά το γεγονός ότι από το 13ο αιώνα ως τον 20ό αιώνα γιορταζόταν στις 28 Ιουλίου. Τον διαδέχθηκε στο αξίωμα του Ποντίφικα ο Ζώσιμος. Find-A-Grave Opera Omnia από τη Migne Patrologia Latina
Αλβέρτος Αλκιβιάδης του Βρανδεμβούργου-Κούλμμπαχ

Ο Αλβέρτος Αλκιβιάδης ο πολεμοχαρής, γερμ. Albrecht Alcibiades der kriegerische (28 Μαρτίου 1522 - 8 Ιανουαρίου 1557) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν μαργράβος του Βρανδεμβούργου-Κούλμμπαχ (1527-1533).

 Ήταν ο μόνος γιος του Καζιμίρ, μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ και της Σουζάνας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Αλβέρτου Δ΄, δούκα της Βαυαρίας. Γεννήθηκε στο Άνσμπαχ και όταν το 1527 απεβίωσε ο πατέρας του, ήταν 5 ετών. Κηδεμόνας αυτού ανέλαβε ο θείος του Γεώργιος, μαργράβος του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ, ένας σφοδρός οπαδός του Προτεσταντισμού. Όταν ο Αλβέρτος Αλκιβιάδης ενηλικιώθηκε το 1541, έλαβε την πατρική κτήση του Μπαϊρόιτ· επειδή η πρωτεύουσα ήταν το Κούλμμπαχ, έμεινε γνωστός ως μαργράβος του Βρανδεμβούργου-Κούλμμπαχ. Η ανήσυχη και νευρική φύση του τον προόρισε για στρατιωτική σταδιοδρομία: αφού συγκέντρωσε μια μικρή ομάδα στρατιωτών, υποστήριξε τον Κάρολο Ε΄ των Αψβούργων της Γερμανίας στον πόλεμο εναντίον της Γαλλίας το 1543. Το 1557 απεβίωσε στο Πφόρτσχαϊμ σε ηλικία 35 ετών, άγαμος και τον διαδέχθηκε ο εξάδελφός του Γεώργιος Φρειδερίκος. Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Albert". Encyclopædia Britannica. 1 (11th ed.). Cambridge University Press. pp. 493–494. Endnote: See J. Voigt, Markgraf Albrecht Alcibiades von Brandenburg-Kulmbach (Berlin, 1852).
Χρήστος Σιανίδης

Ο Χρήστος Σιανίδης (Καβακλί, 1911 – Κομοτηνή, 6 Ιανουαρίου 1994) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής με την ΕΡΕ και με τη Νέα Δημοκρατία.

 Γεννήθηκε στο Καβακλί της Ανατολικής Ρωμυλίας το 1911. Ο πατέρας του, Νικόλαος, ήταν δήμαρχος Καβακλίου πριν την έλευση των προσφύγων στην Ελλάδα. Ο Χρήστος Σιανίδης εγκαταστάθηκε στη Θράκη ως πρόσφυγας σε νεαρή ηλικία και ορφανός από πατέρα. Παρά τις δυσκολίες κατάφερε να σπουδάσει Νομικά και Οικονομικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στη συνέχεια έκανε και μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού. Αυτοδημιούργητος, άσκησε το δικηγορικό λειτούργημα ως τη συνταξιοδότησή του, το 1984. Υπήρξε μάχιμος δικηγόρος στην Κομοτηνή και στην περιφέρεια του Εφετείου Θράκης. Απεβίωσε σε ηλικία 83 ετών στις 6 Ιανουαρίου 1994. Ο Χρήστος Σιανίδης εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Ξάνθης - Ροδόπης με την ΕΡΕ το 1956 και επανεξελέγη βουλευτής Ροδόπης το 1958, το 1961 και το 1963. Υπήρξε συνοδοιπόρος και συνεργάτης του Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή. Μεταπολιτευτικά εξελέγη ξανά βουλευτής το 1974 με τη Νέα Δημοκρατία λαμβάνοντας 6.112 ψήφους. Στο κοινοβουλευτικό του έργο περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, εισηγήσεις επί διαφόρων νομοθετημάτων, μεταξύ των οποίων και ο Αγροτικός Κώδικας. Πολιτεύτηκε και στις εκλογές του 1977, χωρίς να εκλεγεί βουλευτής παρότι συγκέντρωσε 2.400 σταυρούς. Παντρεύτηκε την (επίσης πρόσφυγα εξ Ανατολικής Θράκης) Φωφώ Αντωνιάδου , οδοντίατρο, και απέκτησαν μία κόρη, τη Λήδα, γιατρό και έναν γιο, τον Νίκο, δικηγόρο (1958-2012).
Πόρος Ναυπακτίας Αιτωλοακαρνανίας

Για τοποθεσίες κ.λπ. με ίδιο όνομα στην Αιτωλοακαρνανία, δείτε: Πόρος Αιτωλοακαρνανίας Ο Πόρος είναι μικρός οικισμός της Τοπικής Κοινότητας Ριγανίου της δημοτικής ενότητας Ναυπάκτου του «Καλλικρατικού» δήμου Ναυπακτίας στο Νομό Αιτωλοακαρνανίας, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος Καλλικράτης που ισχύει στην Ελλάδα από την 1/1/2011.

 Αναγνωρίστηκε ως οικισμός με την ονομασία "Πόριαρη" στις 07/04/1951 και προσαρτήθηκε στην Κοινότητα Ριγανίου. Με το ΦΕΚ 101Α της 24/05/1954 μετονομάστηκε σε Πόρος. Μεταξύ 1997-2010 υπήρξε τμήμα του τότε δημοτικού διαμερίσματος Ριγανίου του «Καποδιστριακού» Δήμου Ναυπάκτου. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Πόρου Αιτωλοακαρνανίας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 01/11/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Ριγανίου Αιτωλοακαρνανίας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 01/11/2017. Πανδέκτης: Μετονομασίες των Οικισμών της Ελλάδας - Πόριαρη-Πόρος. pandektis.ekt.gr. Ανακτήθηκε: 01/11/2017.
Λήκυθος Ηρακλή και Στυμφαλίδων (Γέλα)

Η λήκυθος με τον Ηρακλή και τις Στυμφαλίδες όρνιθες είναι αρχαιολογικό εύρημα από την Γέλα που αγοράστηκε το 1880-1891 από τον Αυτοκρατορικό Οίκο της Βιέννης.

 Είναι λήκυθος από την υστερότερη στενή μορφή μεγέθους 33 εκατοστών. Οι ώμοι είναι διακοσμημένοι με μελανούς φοίνικες. Η αγγειογραφία εικονίζει τον Ηρακλή που πραγματοποιεί τον 6ο άθλο του. Ο γενειοφόρος ημίθεος γονατίζει όπως συνηθίζουν οι τοξότες. Φοράει την λεοντή του με ζώνη. Στον ώμο έχει κρεμασμένη τη φαρέτρα. Το ρόπαλό του είναι ακουμπισμένο σε ένα δέντρο. Τα κλαδιά του δέντρου φυτρώνουν σε όλη την εικόνα. Οι οκτώ Στυμφαλίδες όρνιθες μοιάζουν με κύκνους ή χήνες. Kaiserlich Deutsches Archäologisches Institut (1887). Jahrbuch des Kaiserlich Deutschen Archäologischen Instituts. Berlin: Georg Reimer. σελίδες 171 και πίνακας. Ανακτήθηκε στις 6 Απριλίου 2012.
Βάστας Αρκαδίας

Το Βάστα είναι χωριό στον Νομό Αρκαδίας, χτισμένο σε υψόμετρο 860 μέτρων στις νότιες πλαγιές του Λύκαιου. Ανήκει διοικητικά στο Δήμο Μεγαλόπολης με έδρα τη Μεγαλόπολη. Ο πληθυσμός του είναι 62 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

 Σε απόσταση 6 χιλιομέτρων από το χωριό, πολύ κοντά στα σύνορα των νομών Μεσσηνίας και Αρκαδίας αλλά εντός των συνόρων του νομού Αρκαδίας, βρίσκεται ο δημοφιλής ναός της Αγίας Θεοδώρας που αποτελεί σημαντικό θρησκευτικό μνημείο της περιοχής. Βρίσκεται μέσα σ' ένα πυκνό δάσος με βελανιδιές και πλατάνια σε μικρή απόσταση από το χωριό Δασοχώρι (2 χλμ.). 17 μεγάλα δέντρα φύονται στη στέγη του και το ποτάμι Χάραδρος περνάει από το σημείο. Προσελκύει κάθε χρόνο πλήθος προσκυνητών. Γιορτάζει στις 11 Σεπτεμβρίου. Βασίλης Παπακωνσταντίνου, τραγουδιστής, συνθέτης και στιχουργός. https://web.archive.org/web/20070202173539/http://arcadia.ceid.upatras.gr/arkadia/places/vasta.htm https://web.archive.org/web/20120525061159/http://hellenica.de/Griechenland/Geo/GR/VastasArkadias.html https://web.archive.org/web/20160304095356/http://neromylos-nikola.gr/photo_diaf.htm
Μ' έκαναν δραπέτη

Το Μ' έκαναν δραπέτη (Αγγλικά: They Made Me a Fugitive) είναι ένα φιλμ νουάρ Βρετανικής παραγωγής του 1947 σε σκηνοθεσία Αλμπέρτο Καβαλκάντι και σενάριο του θεατρικού συγγραφέα Νόελ Λάνγκλεϊ, βασισμένο στο μυθιστόρημα «A Convict Has Escaped» του Τζάκσον Μπαντ. Πρωταγωνιστούν: Τρέβορ Χάουαρντ, Σάλι Γκρέι και ο Γκρίφιθ Τζόουνς.

 Λονδίνο του 1947. Ο Κλεμ Μόργκαν, ένας βετεράνος πιλότος της ΡΑΦ, αδυνατώντας να προσαρμοστεί στην πολιτική ζωή και πικραμένος από τους πολιτικούς χειρισμούς της μεταπολεμικής περιόδου, εντάσσεται σε μια συμμορία λαθρεμπορίας και μαύρης αγοράς της οποίας ηγείται ο εγωκεντρικός και σχεδόν ψυχοπαθής Νάρσι. Η συμμορία χρησιμοποιεί ως βιτρίνα το γραφείο τελετών "Βαλχάλα" και η διακίνηση των προϊόντων γίνεται μέσα σε άδεια φέρετρα τα οποία κατόπιν προωθούνται στην ευρύτερη περιοχή του Λονδίνου. Όταν ο Κλεμ θ' ανακαλύψει ότι παράλληλα γίνεται διακίνηση σκληρών ναρκωτικών, αμέσως θα διαχωρίσει την θέση του και μετά από έντονη λογομαχία με τον Νάρσι θα δηλώσει ότι αποχωρεί από την συμμορία. Αυτό δεν θ' αρέσει στον Νάρσι και σε μια τελευταία επιχείρηση σκοτώνει έναν αστυνομικό ενοχοποιώντας τον Κλεμ. Αυτός θα συλληφθεί και θα καταδικαστεί σε 15ετή φυλάκιση. Το όμορφο κορίτσι του Νάρσι, η Σάλι, θα προθυμοποιηθεί να τον βοηθήσει για ν' αποδείξει την αθωότητά του. Ο Κλεμ καταφέρνει να δραπετεύσει και κυνηγημένος θα κατορθώσει να φθάσει στο Λονδίνο αναζητώντας τον μοναδικό μάρτυρα που μπορεί να υποδείξει τον πραγματικό ένοχο. Ο Νάρσι όμως εκμεταλλευόμενος τις διασυνδέσεις του υποκόσμου θα τον βρει πρώτος τον Σόπι και θα τον σκοτώσει. Τώρα ο Κλεμ χωρίς καμιά ελπίδα να λάμψει η αλήθεια θ' αποφασίσει να εκδικηθεί το άτομο που τον ενοχοποίησε και οργισμένος θα έρθει αντιμέτωπος με όλη τη συμμορία. Σύμφωνα με εμπορικά έγγραφα της εποχής, η ταινία είχε μια αξιοσημείωτη έλξη στους βρετανικούς κινηματογράφους το 1947. Ο ιστότοπος tvguide.com στην κριτική για την ταινία επισημαίνει πως: «Παρόλο που τα φιλμ νουάρ στις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν λάβει την προσοχή που τους αξίζει, το ίδιο δεν μπορεί να ειπωθεί για τα Βρετανικά νουάρ, ένα κίνημα εξίσου χαμηλό και εντυπωσιακό αλλά περισσότερο χρεωμένο στον γαλλικό ποιητικό ρεαλισμό παρά στον γερμανικό εξπρεσιονισμό. Η ταινία, αν και περισσότερο Τευτονική από κάποια άλλα Βρετανικά νουάρ, παραμένει ωστόσο μια από τις καλύτερες ταινίες» Μ' έκαναν δραπέτη στην IMDb Review of film at Variety
Παλιά Πόλη του Λούμπλιν

Η Παλιά Πόλη του Λούμπλιν είναι ιστορικά το παλαιότερο τμήμα του Λούμπλιν, στην Πολωνία και από τις 23 Φεβρουαρίου 2006 επίσης η διοικητική περιφέρεια του Λούμπλιν, που καλύπτει επίσης τις περιοχές στην ανατολική πλευρά της Λεωφόρου Ένωσης του Λούμπλιν (Aleja Unii Lubelskiej, η τοποθεσία της πρώην Μεγάλης Βασιλικής Λίμνης).

 Η Παλιά Πόλη βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα του Λούμπλιν, που είναι το μεσαίο τμήμα της ανατολικής άκρης του Οροπεδίου Ναουεντσόφσκι και το κάτω μέρος του πυθμένα της κοιλάδας Μπιστσίτσα. Υπάρχουν πολλά μνημεία στην Παλιά Πόλη, συμπεριλαμβανομένων των ερειπίων των τειχών της πόλης, των οικιών της Αναγέννησης, του πρώην δημαρχείου, που στέκεται στη μέση της Πλατείας Αγοράς, του Καθεδρικού Ναού του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή και του Τριαδικού Πύργου, της Δομινικανής Βασιλικής και του Παλαιού Θεάτρου. Μέσα στα τείχη υπάρχει η Πλατεία Πο Φάζε, και μπροστά από την Πύλη Κρακόφσκα, η Πλατεία Γουοκιέτκα. Έξω από τα τείχη της πόλης, εντός της διοικητικής περιφέρειας της Παλιάς Πόλης, υπάρχει το Κάστρο του Λούμπλιν με το Παρεκκλήσι της Αγίας Τριάδας. Στις 16 Μαΐου 2007, το αρχιτεκτονικό και πολεοδομικό συγκρότημα της Παλιάς Πόλης του Λούμπλιν μπήκε στον κατάλογο των ιστορικών μνημείων.
Κασμίρ Ράιτ

Ο Κασμίρ Ακίμ Ράιτ (γεννήθηκε στις 9 Ιανουαρίου 1990) είναι πρώην Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής . Έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ με τους Σινσινάτι Μπίαρκατς . Στη συνέχεια, πέρασε τρεις χρονιές παίζοντας επαγγελματικά στην Ολλανδία, την Ελλάδα και την Πολωνία .

 Ο Ράιτ συμπεριλήφθηκε στην ομάδα του τουρνουά του Μπιγκ Ιστ του 2012 με τους Σινσινάτι Μπίαρκατς, αφού το Σινσινάτι που δεν είχε καταταγεί έχασε από το 2ο καλύτερο Σάιρακιους στους ημιτελικούς στο Μάντισον Σκουέαρ Γκάρντεν. Οι Μπίαρκατς κέρδισαν 15 ομάδες με τον Κασμίρ στη θέση του πόιντ γκαρντ κατά τη διάρκεια της θητείας του (2009–13). Ο Ράιτ φόρεσε τον αριθμό εμφάνισης 1 και είναι ο κορυφαίος όλων των εποχών στα κλεψίματα (198) για το Σινσινάτι. Ο Ράιτ είναι επίσης ο μόνος παίκτης στην ιστορία του Σινσινάτι που σημείωσε τουλάχιστον 1300 πόντους, 475 ασίστ και 175 κλεψίματα. Τον Ιούλιο του 2013 ο Ράιτ υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με τους Γκαστέρα Φλέιμς από το Γκρόνινγκεν της Ολλανδίας . Τον Μάρτιο ο Ράιτ κατέκτησε τον πρώτο του τίτλο στο εθνικό Κύπελλο NBB, στον Τελικό απέναντι στη Ζοργκ εν Ζέκερχαϊντ Λέιντεν, όπου ο Ράιτ πέτυχε 19 πόντους. Ο Ράιτ ήταν 5ος στο ολλανδικό πρωτάθλημα σε σκοράρισμα, με 14,2 πόντους ανά αγώνα και 10ος σε ασίστ με 3,6 ανά αγώνα. Πήρε μία θέση στην ομάδα του DBL μετά την κανονική περίοδο. Την 1η Ιουνίου 2014 κατέκτησε και το πρωτάθλημα Ολλανδίας. Για την περίοδο 2014–15, ο Ράιτ υπέγραψε με την ΑΕΚ της Ελληνικής Α1 Κατηγορίας . Ο Ράιτ έμεινε ελεύθερος από την ΑΕΚ στις 7 Νοεμβρίου 2014. Ο Ράιτ υπέγραψε με τους Χάλιφαξ Ρέινμεν του NBL Καναδά αλλά δεν έπαιξε. Στις 6 Ιανουαρίου 2015, υπέγραψε με την Βίλκι Μόρσκιρ Στσέτσιν της 1ης Πολωνίας . Στις 30 Οκτωβρίου 2015, ο Ράιτ αποκτήθηκε από τους Φορτ Ουέιν Μαντ Αντς του NBA Development League μετά από μία επιτυχημένη δοκιμή με την ομάδα. Ωστόσο, παραιτήθηκε στις 9 Νοεμβρίου πριν παίξει με αυτούς. Στις 2 Δεκεμβρίου 2015, ο Ράιτ επέστρεψε στην Ολλανδία όταν υπέγραψε συμβόλαιο 1,5 ετών με την Ζοργκ εν Ζέκερχάιντ Λέιντεν . Στις 4 Νοεμβρίου 2016, η ZZ Λέιντεν ανακοίνωσε ότι άφησε ελεύθερο τον Ράιτ αφού υπέφερε από έναν τραυματισμό στο γόνατο στο τέλος της χρονιάς. Σινσινάτι (NCAA) Πολυτιμότερος Παίχτης (MVP) Γκλόμπαλ Σπορτς Κλάσικ: 2012 Ομάδα Τουρνουά Μπιγκ Ιστ : 2012Ντόναρ Κύπελλο Ολλανδίας : 2013–14 Ολλανδικό πρωτάθλημα : 2013–14 Ομάδα DBL : 2014 Ολ-Σταρ DBL : 2014 Προφίλ στο Σινσινάτι Αρχειοθετήθηκε 2017-06-24 στο Wayback Machine.
Αλφόνσος Κάρλος των Βουρβόνων

Ο Αλφόνσο Κάρλος των Βουρβόνων (Alfonso Carlos de Borbón, Λονδίνο, 12 Σεπτεμβρίου 1849 - Βιέννη, 29 Σεπτεμβρίου 1936) ήταν ο τελευταίος διεκδικητής του γαλλικού θρόνου από την πλευρά των Καρλιστών (1831 - 1836) μετά τον θάνατο του άτεκνου ανιψιού του, Ιακώβου, Δούκα της Μαδρίτης.

 Ο Αλφόνσος Κάρολος Φερδινάνδος Ιωσήφ Ιωάννης Πίος ήταν ο δεύτερος γιος του Ιωάννη Καρόλου των Βουρβόνων και της Μαρίας Βεατρίκης της Αυστρίας-Έστε. Νυμφεύτηκε την Μαρία ντας Νέβις (1852 - 1941), κόρη του Μιχαήλ Α΄ της Πορτογαλίας, χωρίς να καταφέρουν να αποκτήσουν παιδιά, αν και απεβίωσαν υπέργηροι. Τα δικαιώματά του μετά τον θάνατό του στην Αυστρία κληρονομήθηκαν από τον εξόριστο Αλφόνσο ΙΓ΄ της Ισπανίας.
Εθνικό Νομισματοκοπείο Αιγίνης

Το Εθνικό Νομισματοκοπείο στην Αίγινα ήταν το ίδρυμα που εξέδιδε το επίσημο νόμισμα της Ελληνικής Πολιτείας, τους φοίνικες, από το 1828 μέχρι το 1833 κατά τη θητεία του κυβερνήτη της Ελλάδας Ιωάννη Καποδίστρια.

 Η τριμελής Αντικυβερνητική Επιτροπή που είχε συσταθεί από την Γ΄ Εθνοσυνέλευση στην Τροιζήνα στις αρχές Απριλίου 1827, προώθησε στη Βουλή αναφορά του Δ. Κ. Βυζαντίου στην οποία πρότεινε να συσταθεί νομισματοκοπεί­ο, έχοντας ήδη βρει τον σφραγιδοποιό Αναγνώστη Λιναρδόπουλο, στην Αίγινα. Η συνέλευση δεν προχώρησε στην υλοποίηση της δημιουργίας του νομισματοκοπείου, αναμένοντας την άφιξη του Καποδίστρια. Ο Καποδίστριας έφτασε στο Ναύπλιο στις 18 Ιανουαρίου 1828 και τέσσερις μέρες αργότερα πήγε στην Αίγινα, πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους. Λίγες ημέρες μετά, στις 27 Ιανουαρίου 1828, ο Αλέξανδρος Κοντόσταυλος εισηγήθηκε τη δημιουργία νομισματοκοπείου, το οποίο ιδρύθηκε με το ψήφισμα Ζ’ της 31ης Ιουλίου 1829, της Δ’ Εθνικής των Ελλήνων Συνέλευσης του Άργους, οπότε κόπηκαν και τα πρώτα νομίσματα στο νομισματοκοπείο της Αίγινας. Το μηχάνημα κοπής νομισμάτων έφερε από τη Μάλτα ο Καποδίστριας, ο οποίος το ανακάλυψε εκεί σε αχρηστία από την εποχή των Ιωαννιτών Ιπποτών. Ο Κοντόσταυλος διορίστηκε έφορος στο νομισματοκοπείο, αλλά λόγω φημών περί καταχρήσεων ο Κυβερνήτης τον έπαυσε από τα καθήκοντά του το 1830 και στη θέση του διορίστηκε έφορος ο Αλέξιος Λουκόπουλος στις 7 Μαΐου 1830. Παρέλαβε από τον Κοντόσταβλο στις 19 και 20 Μαΐου. Ο Λουκόπουλος παρέμεινε στο Νομισματοκοπείο μέχρι τις 6 Μαΐου 1832 οπότε παρέδωσε τη διοίκηση στον Νικόλαο Λεβίδη. Η θέση του νομισματοκοπείου δεν είναι γνωστή. Αν και κάποιες πηγές αναφέρουν ότι το νομισματοκοπείο στεγαζόταν στην κατοικία του Κυβερνήτη, αυτό δεν είναι δυνατό γιατί η χύτευση απαιτεί χρήση φωτιάς και υψηλών θερμοκρασιών (δηλαδή την ύπαρξη χυτηρίου) κάτι που δεν μπορούσε να γίνει στο Κυβερνείο. Πιθανολογείται όμως ότι εκεί ήταν τα γραφεία και οι χώροι φύλαξης. Το Νομισματοκοπείο μεταφέρθηκε από την Αίγινα στην Αθήνα το 1833 και άρχισε να λειτουργεί ως Βασιλικό Νομισματοκοπείο και Σφραγιστήριο.
Ερρίκος Μπόρβιν Γ΄ του Ρόστοκ

Ο Ερρίκος Μπόρβιν Γ΄, γερμ. Henry Borwin III (π. 1220 - 1 Αυγούστου 1278) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν κύριος του Ρόστοκ (1226-34), στην αρχή από κοινού με τους αδελφούς του και έπειτα μόνος του.

 Ήταν ο τρίτος γιος του Ερρίκου Μπόρβιν Α΄ πρίγκιπα του Μεκλεμβούργου και της Χριστίνας των Σβέρκερ, κόρης του Σβέρκερ Β΄ της Σουηδίας. Το 1278 απεβίωσε και τάφηκε στο Ντόμπεραν. Ήταν 58 ετών και, μια και ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννης είχε αποβιώσει από το 1266, τον διαδέχθηκε ο δευτερότοκος Βάλντεμαρ. Νυμφεύτηκε το 1237 τη Σοφία των Έρικ, κόρη του Ερρίκος Ι΄ της Σουηδίας και είχε τέκνα: Ιωάννης απεβ. πριν το 1266. Βάλντεμαρ πριν το 1241-1282, κύριος του Ρόστοκ. Ερρίκος και Έρικ, απεβίωσαν νέοι. Genealogical table of the House of Mecklenburg
Σωτήρας πίτσας

Ο σωτήρας πίτσας (αγγλικά: pizza saver‎) ή σωτήρας πακέτου (package saver) ή τραπεζάκι (πρβ. pizza table) είναι ένα αντικείμενο που χρησιμοποιείται για να αποτρέψει την πτώση του πάνω μέρους (καπάκι) μιας συσκευασίας που περιέχει τρόφιμα, όπως ένα κουτί πίτσας ή ένα κουτί κέικ, στο κέντρο, αγγίζοντας το φαγητό που βρίσκεται μέσα. Μια δευτερεύουσα χρήση είναι να μην πέφτει η πίτσα κατά τη διάρκεια της παράδοσης μετά την κοπή.

 Ο σωτήρας πίτσας είναι κατασκευασμένος από πλαστικό και έχει τρία πόδια, μερικές φορές τέσσερα. Συχνά είναι λευκός και η συνήθης πρακτική είναι να τοποθετείτε ένας σωτήρας πίτσας στο κέντρο της πίτσας πριν κλείσει το κουτί για παράδοση. Ο σωτήρας πίτσας δεν επαναχρησιμοποιείται και συνήθως απορρίπτεται από τον πελάτη, αν και μερικοί άνθρωποι βρήκαν δευτερεύουσες χρήσεις για αυτούς, όπως η συγκράτηση αυγών όταν αναποδογυριστούν.Το 1985, η Carmela Vitale στο Ντιξ Χιλς της Νέας Υόρκης έλαβε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για ένα πλαστικό τρίποδο αντικείμενο σε μορφη μικρού σκαμνιού που όταν τοποθετηθεί στη μέση του κουτιού αποτρέπει το καπάκι από το να ακουμπήσει τη πίτσα, κέικ ή άλλα τρόφιμα που διατηρούνται στο κουτί . Η Vitale χαρακτήρισε την εφεύρεσή της «σωτήρας πακέτου» και χρησιμοποίησε αυτόν τον όρο και ως τίτλο του διπλώματος ευρεσιτεχνίας της, αλλά έκτοτε μετονομάστηκε «σωτήρας πίτσας» αφού έχει γίνει η πιο κοινή χρήση του. Το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας κατατέθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 1983 και εκδόθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1985.Αυτές οι συσκευές μερικές φορές επανατοποθετήθηκαν από παιδιά ως τραπέζια γύρω από τα οποία θα μπορούσαν να κάθονται κατάλληλα μεγέθη κούκλων ή φιγούρων δράσης, όπως οι δημοφιλείς φιγούρες δράσης του GI Joe της δεκαετίας του 1980. Ένα δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για την ίδια συσκευή, με το όνομα SEPI (κοινώς γνωστό ως guardapizza ή cosito de la pizza), κατατέθηκε δέκα χρόνια νωρίτερα, το 1974, στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής, από τον Claudio Daniel Troglia. Ωστόσο, το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας δεν ανανεώθηκε.Έκτοτε εφευρέθηκαν παραλλαγές της συσκευής από άλλα άτομα, όπως μια πλαστική σπάτουλα μιας χρήσης, της οποίας η λαβή κρατά το επάνω μέρος του κουτιού. και ένα πλαστικό τρίποδο, όπως τα σχέδια των Vitale και Troglia, αλλά με ένα από τα πόδια οδοντωτό σαν ένα μαχαίρι, για εύκολη κοπή κολλημένου τυριού και ψωμιού. Μερικές πιτσαρίες έχουν εξαλείψει τη χρήση πλαστικών σωτήρων πίτσας επιστρέφοντας στην παλιά μέθοδο απλού ψησίματος μιας μπάλας ψωμιού στο κέντρο της πίτσας τους. Δεδομένης της ταυτότητας της συσκευής ως τραπεζιού, το καλοκαίρι του 2018, η Boston Pizza πραγματοποίησε μια διαφημιστική εκστρατεία στον Καναδά που μετέτρεψε το τραπέζι της πίτσας σε ένα σετ βεράντας, προσθέτοντας μικροσκοπικές πλαστικές καρέκλες δίπλα στο τραπέζι.
Σαλομόν Καλού

O Σαλομόν Καλού (Salomon Kalou, 5 Αυγούστου 1985) είναι Ιβοριανός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός επιθετικός για τη Χέρτα Βερολίνου. Μέχρι το 2017 ήταν διεθνής με την Ακτή Ελεφαντοστού.

 Ξεκίνησε να αγωνίζεται επαγγελματικά το 2003 στη Φέγενορντ. Το 2006 υπέγραψε στην Τσέλσι, με την οποία κέρδισε ένα πρωτάθλημα (2009-2010), τέσσερα Κύπελλα (2006–07, 2008–09, 2009–10 και 2011–12), ένα Λιγκ Καπ Αγγλίας (2006–07) και ένα Κομιούνιτι Σιλντ (2009). Επίσης, κατέκτησε ένα Τσάμπιονς Λιγκ (2011–12) και έφτασε άλλη μία φορά στον τελικό (2007–2008). To 2012 υπέγραψε στη Λιλ, όπου έμεινε για δύο χρόνια. Από τον Αύγουστο του 2014 είναι παίκτης της Χέρτα Βερολίνου.Στην εθνική ομάδα ξεκίνησε να αγωνίζεται το 2007. Έπαιξε στα Μουντιάλ του 2010 και του 2014. Επίσης, συμμετείχε στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής του 2015 κατακτώντας το τρόπαιο. Το 2017 ανακοίνωσε πως σταματά να αγωνίζεται με την εθνική ομάδα.
C. Bechstein

Η C. Bechstein Pianoforte Aktiengesellschaft, ευρύτερα γνωστή ως C. Bechstein, (προφέρεται: [ˈbɛxʃtaɪ̯n]) είναι γερμανική εταιρεία κατασκευής πιάνων που ιδρύθηκε το 1853 από τον Καρλ Μπέχσταϊν. Η C. Bechstein μαζί με τις εταιρείες Steinway, Bösendorfer και Blüthner αναφέρονται συχνά ως οι τέσσερις μεγαλύτερες εταιρείες, Big Four, στην κατασκευή πιάνων.

 Ο Καρλ Μπέχσταϊν, όντας νέος εκείνη την περίοδο, σπούδασε και εργάστηκε στη Γαλλία και στην Αγγλία ως τεχνίτης πιάνων, πριν καταφέρει να γίνει ανεξάρτητος κατασκευαστής. Τα πρώτα πιάνα που κατασκεύασε έγιναν για λογαριασμό άλλης εταιρείας. Πριν την σύσταση της εταιρείας, o Μπέχσταϊν είχε εργαστεί ως ασκούμενος σε πολλές εξέχουσες κατασκευαστικές εταιρείες όπως η Pleyel, η Perau, η Pape and η Kriegelstein. Το όραμά του ήταν να κατασκευάσει όρθια πιάνα για ευρωπαϊκή αγορά, αλλά όταν άκουσε πως ο Φραντς Λιστ συχνά κατέστρεφε τα πιάνα κατά τη διάρκεια των συναυλιών του άρχισε να σχεδιάζει πιάνα με ουρά. Το πρώτο εργοστάσιο της εταιρείας ιδρύθηκε στο Βερολίνο από τον Καρλ Μπέχσταϊν την 1η Οκτωβρίου του 1853. Το 1857, ο Χανς φον Μπίλοφ, γαμπρός του Λιστ, έδωσε την πρώτη του δημόσια συναυλία εκτελώντας τη Σονάτα για Πιάνο σε Σι ελάσσονα του Λιστ σε ένα πιάνο της Bechstein στο Βερολίνο. Από την ίδρυση της εταιρείας και έπειτα, ο Μπέχσταϊν κατασκεύαζε πιάνα υψηλών απαιτήσεων, οι οποίες είναι απαραίτητες να κατέχει ένα όργανο λόγω εμφάνισης δεξιοτεχνών καλλιτεχνών όπως ο Λιστ. Μέχρι το 1867, η εταιρεία είχε λάβει πάμπολλα βραβεία σε εκθέσεις του Λονδίνου και του Παρισιού. Χρησιμοποιώντας τις γνώσεις του από τις γαλλικές τεχνικές, τον αγγλικό δυναμικό τόνο και την αμερικανική σχεδίαση της διασταυρωμένης τοποθέτησης των χορδών στο εσωτερικό του οργάνου, τα πιάνα του θεωρούνταν τα καλύτερα στην αγορά. Μέχρι το 1870 και με την υποστήριξη του Φραντς Λιστ και του Χανς φον Μπίλοφ, τα πιάνα της εταιρείας χρησιμοποιούνταν σε πολλές αίθουσες συναυλιών και αρχοντικά αριστοκρατών. Μέχρι τότε μόνο τρεις άλλες εταιρείες είχαν καθιερωθεί ως ηγέτες της βιομηχανίας, η Steinway, η Bösendorfer και η Blüthner. Επίσημος ιστότοπος
Κωνσταντίνος Αλέξανδρος Ιωνίδης

Ο Κωνσταντίνος Αλέξανδρος Ιωνίδης (αγγλικά: Constantine Alexander Ionides 1833 – 1900) ήταν ελληνικής καταγωγής Βρετανός συλλέκτης έργων τέχνης και πάτρονας των τεχνών. Γεννήθηκε στο Μάντσεστερ στις 14 Μαΐου του 1833 και πατέρας του ήταν ο Αλέξανδρος Κωνσταντίνος Ιωνίδης ο οποίος είχε έρθει στο Μάντσεστερ από την Κωνσταντινούπολη το 1827. Τα αδέλφια του ήταν η Αγλαΐα, ο Αλέξανδρος, ο Λουκάς και η Χαρίκλεια.Υπήρξε μέλος της οργανωτικής επιτροπής για την κατασκευή του ορθόδοξου καθεδρικού ναού της Αγίας Σοφίας στο Λονδίνο. Με τον θάνατο του, άφησε σημαντικό κληροδότημα από την προσωπική του συλλογή έργων τέχνης στο Μουσείο Βικτωρίας και Αλβέρτου, αποτελούμενο από 82 ελαιογραφίες. Πέθανε στο Μπράιτον το 1900.

 Από τη σύζυγό του Αγαθονίκη, κόρη του Κωνσταντίνου Φενερλή, απέκτησε τα παρακάτω παιδιά: Ευτέρπη Ιωνίδη (1861 - 1955), σύζυγο του Αυστραλιανής καταγωγής δικηγόρου William Feilden Craies Αλέξανδρος (Αλέκος) - Κωνσταντίνος Ιωνίδης (1862 - 1931) χρηματομεσίτης, σύζυγος της Καλλιόπης Ζαρίφη Κωνσταντίνος - Αλβέρτος Ιωνίδης (1863 - 1916) χρηματιστής, σύζυγος της Evelyn Frederica Carnegy Capel Θεόδωρος - Ερρίκος Ιωνίδης (1866 - 1936), γιατρός μαιευτήρας. Νυμφεύτηκε την Αικατερίνη Καβάφη (συγγενή του ποιητή) και ήταν πατέρας του Κωνσταντίνου-Ιωάννη-Φιλίππου Ιωνίδη Λουκάς - Γεώργιος Ιωνίδης (1867 - 1912) πολέμησε για λογαριασμό της Μεγάλης Βρετανίας στον πόλεμο των Μπόερς, σύζυγος της Grace Ward Ελένη-Ευφροσύνη Ιωνίδη (1871 - 1967), γραμματέας του Ερυθρού Σταυρού στην περιοχή του Σάσσεξ κατά την διάρκεια του Α' Παγκοσμίου πολέμου. Τιμήθηκε με το παράσημο "MBE" του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας Ζωή Ιωνίδη (1877 - 1973), σύζυγος του εμπόρου Στέφανου Μανουήλ Στέφανος - Αρχιγένης Ιωνίδης (1880 - 1943), αστρονόμος, ιστορικός της αστρονομίας και των μαθηματικών, εργάστηκε ως μηχανικός ορυχείων. Παντρεύτηκε την Αμερικανίδα Louise Silliman.
Ερριέττα Αικατερίνη Αγνή του Άνχαλτ-Ντέσαου

Η Ερριέττα Αικατερίνη Αγνή του Άνχαλτ-Ντέσαου (Henriette Katharina Agnes von Anhalt-Dessau, 5 Ιουνίου 1744 - 15 Δεκεμβρίου 1799) ήταν κόρη του Λεοπόλδου Β΄ του Άνχαλτ-Ντέσαου.

 Γεννήθηκε στις 5 Ιουνίου 1744 στο Ντέσαου και ήταν το τρίτο παιδί και δεύτερη κόρη του Λεοπόλδου Β΄ του Άνχαλτ-Ντέσαου και της Γκίζελας Αγνής του Άνχαλτ-Κέτεν. Σε ηλικία έξι μηνών έγινε κοσμήτορας του Αββαείου του Χέρφορντ. Στις 26 Οκτωβρίου 1779 παντρεύτηκε τον Ιωάννη Γιοστ του Λοέν στην Οικία Μπόσφελντ στο Ρέντα-Βίντενμπρυκ. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά: τον Φρειδερίκο, στρατάρχη της αυλής του Ντέσαου. την Αγνή, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Ερνέστο Λεοπόλδο του Ζέερ-Τος.Από το 1795 η Ερριέττα και ο Ιωάννης ζούσαν στο Ντέσαου και είχαν έντονο ενδιαφέρον για την κοινωνική ζωή της πόλης.Πέθανε στις 15 Δεκεμβρίου 1799 στο Ντέσαου σε ηλικία 55 ετών. Eva Labouvie: Schwestern und Freundinnen: zur Kulturgeschichte weiblicher Kommunikation, Böhlau Verlag Köln Weimar, 2009, p. 321 ff
Υπηρεσία Πληροφοριών για την Ασφάλεια

Η Υπηρεσία Πληροφοριών για την Ασφάλεια (Σερβικά: Безбедносно-информативна агенција / Bezbednosno-informativna agencija) είναι ο εθνικός οργανισμός πληροφοριών της Σερβίας και ο οποίος είναι υπεύθυνος για τη συλλογή, την αναφορά και τη διάδοση πληροφοριών που αφορούν την εθνική ασφάλεια της Σερβίας αλλά και τη διεξαγωγή αντιπαραθέσεων προς το συμφέρον της εθνικής ασφάλειας της χώρας.

 Η Υπηρεσία Πληροφοριών για την Ασφάλεια ιδρύθηκε την 1η Αυγούστου 2002 ως διάδοχος της Υπηρεσίας Κρατικής Ασφάλειας (SDB), η οποία υπήρχε από το 1991 έως το 2002. Η λειτουργία της είναι παρόμοια με εκείνη της CIA των Ηνωμένων Πολιτειών, της MI6 του Ηνωμένου Βασιλείου και της Μοσάντ του Ισραήλ. Τον Μάιο του 2017, ο Μπρατισλάβ Γκάσιτς, πρώην Υπουργός Άμυνας και στενός συνεργάτης του απερχόμενου Πρωθυπουργού και του νεοεκλεγέντος Προέδρου, Αλεξάνταρ Βούτσιτς, διορίστηκε επικεφαλής της Υπηρεσίας Πληροφοριών για την Ασφάλεια. Μετά τον διορισμό του, ο Γκάσιτς ανέστειλε τις δραστηριότητές του στο κυβερνών Σερβικό Προοδευτικό Κόμμα.Τον Αύγουστο του 2017, μια τροποποίηση του νόμου για την Υπηρεσία Ασφάλειας και Πληροφοριών, που ενισχύει τις αρχές του διευθυντή του οργανισμού, έφτασαν στην Εθνοσυνέλευση για έγκριση. Αυτή η κίνηση καταδικάστηκε από αρκετούς αξιωματούχους, συμπεριλαμβανομένου του Επιτρόπου για την Πληροφόρηση Δημόσιας Σημασίας Ροντολτζάβ Σάμπιτς και του πρώην συνυπουργού Εσωτερικών Υποθέσεων Μπόζο Πρέλεβιτς. Οι δυο τους δήλωσαν ότι αυτές οι τροπολογίες είναι αντισυνταγματικές και έτσι δημιουργούν μια πλατφόρμα για την «υπηρεσία πληροφοριών του κόμματος» του Σερβικού Προοδευτικού Κόμματος, με στόχο την αντιπολίτευση και τους «εγχώριους προδότες» που διαφωνούν με το κυβερνών καθεστώς. Ο παρακάτω πίνακας περιλαμβάνει τους Διευθυντές που ήταν επικεφαλής της υπηρεσίας από το 2002 εώς σήμερα. Κατάσταση Υπηρεσία Στρατιωτικών Πληροφοριών (VOA) Οργανισμός Στρατιωτικής Ασφάλειας (VBA) Διεύθυνση Πληροφοριών και Αναγνώρισης Κατάλογος υπηρεσιών πληροφοριών Επίσημος ιστότοπος
Μαρία Αδελαΐδα του Λουξεμβούργου

Η Μαρία Αδελαΐδα (Marie-Adelheid von Nassau-Weilburg, 14 Ιουνίου 1894 - 24 Ιανουαρίου 1924) ήταν μεγάλη δούκισσα του Λουξεμβούργου από τον Οίκο του Νάσσαου. Ήταν η πρωτότοκη κόρη του Γουλιέλμου Δ' του Λουξεμβούργου και της Μαρίας Άννας των Μπραγκάνσα, κόρης του Μιχαήλ Α΄ της Πορτογαλίας.

 Η Μαρία Αδελαΐδα Θηρεσία Χίλντα Βιλελμίνη γεννήθηκε στο Κάστρο Μπεργκ. Ο πατέρας της είχε έξι κόρες και κατά το Σύμφωνο του Οίκου του Νάσσαου του 1783 που όριζε την κληρονομικότητα, οι γυναίκες αποκλειόταν της διαδοχής. Ο ίδιος νόμος έφερε τον πάππο της στο Λουξεμβούργο, αν και ήταν μακρινός συγγενής του Γουλιέλμου Γ΄ του Λουξεμβούργου που απεβίωσε το 1890 χωρίς άρρενες επιζώντες απογόνους. Ωστόσο ο Γουλιέλμος Δ' τον άλλαξε: όρισε το 1907 διάδοχο την πρώτη κόρη του· έτσι όταν εκείνος απεβίωσε το 1912, τον διαδέχθηκε στα 17 έτη της. Ήταν η πρώτη γυναίκα ηγεμόνας του Λουξεμβούργου μετά τη Μαρία Θηρεσία, ηγεμόνα των Αυστριακών Κάτω Χωρών, και η πρώτη που γεννήθηκε στο Λουξεμβούργο μετά από τον Ιωάννη της Βοημίας, Κόμη του Λουξεμβούργου, που γεννήθηκε εκεί το 1296. Η μητέρα της έγινε αντιβασίλισσα για ένα χρόνο, ως την ενηλικίωσή της, οπότε ο πρωθυπουργός Ωγκύστ Λαβάλ την όρκισε την ημέρα των 18ων γενεθλίων της. O'Shaughnessy, Edith. Marie Adelaide, Grand Duchess of Luxemburg, Duchess of Nassau. New York: Jonathan Cape and Robert Ballou, 1932. Schous, Marie. Marie Adelheid van Nassau, Groothertogin van Luxemburg. 's Hertogenbosch: G. Mosmans, 1931. Zenner, Theodor. Marie Adelheid: Lebensbild der verstorbenen Grossherzogin von Luxemburg. 1925 Marburg, Theodor. The Story of a Soul. Philadelphia: Dorrance, 1938. Leighton, Isabel, and Bertram Bloch. Marie-Adelaide: A Play. New York: Rialto Service Bureau. Marie-Adélaïde (in French) at the official website of the Luxembourg royal family
Τόνι Ντάτκοβιτς

Ο Τόνι Ντάτκοβιτς (κροατικά: Toni Datković, προφέρεται: [tôni dâtkoʋitɕ], γενν. στις 6 Νοεμβρίου 1993) είναι Κροάτης ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός για τον Άρη Θεσσαλονίκης.

 Ο Ντάτκοβιτς πέρασε από την ακαδημία νέων της ΝΚ Νοβάλια, προτού μετακομίσει στη Ριέκα, όπου, μετά από έξι μήνες στην Λοκομοτίβα Ριέκα, εντάχθηκε στην ακαδημία της ΧΝΚ Ριέκα. Ανεβαίνοντας τις ηλικιακές κατηγορίες, έγινε ο αρχηγός της ομάδας U19.Ο Ντάτκοβιτς δεν έκανε ποτέ το ντεμπούτο του στην Πρβα Λίγκα με τη ΧΝΚ Ριέκα, καθώς στάλθηκε με δανεισμό στην ΝΚ Πόμορατς Κόστρενα στην δεύτερη κατηγορία, όπου παρέμεινε για 2 χρόνια, μέχρι τη λήξη του συμβολαίου του. Το καλοκαίρι του 2014, εντάχθηκε στη σλοβενική ΝΚ Ζαβρτς, όπου έπαιξε 52 αγώνες πρωταθλήματος και σημείωσε τρία γκολ. Στις 20 Ιανουαρίου 2016, εντάχθηκε στην Κόπερ.Στις 11 Ιουλίου 2017, υπέγραψε συμβόλαιο με την ΝΚ Λοκομοτίβα. Στις 2 Σεπτεμβρίου 2019, εντάχθηκε με μονοετές δανεισμό στην Ουέσκα της Σεγούντα Ντιβισιόν. Στις 18 Αυγούστου 2020, υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με τον Άρη Θεσσαλονίκης. Ο Ντάτκοβιτς έχει αγωνιστεί στις εθνικές Κροατίας U19 και U21.Έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Κροατίας σε φιλικό αγώνα εναντίον της Κίνας στις 14 Ιανουαρίου 2017. Ο Ντάτκοβιτς είναι γιος του προπονητή ποδοσφαίρου Ίβιτσα Ντάτκοβιτς. Ο αδερφός του, Μάριν, είναι επίσης επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Προφίλ PrvaLiga (σλοβενικά) Προφίλ στο Transfermarkt.com
Γιόχαν Λις

Ο Γιόχαν Λις (Johann Liss επίσης γνωστός ως Jan Lys, περ. 1590 ή 1597 - 1629 ή 1630) ήταν κορυφαίος Γερμανός μπαρόκ ζωγράφος του 17ου αιώνα, που δραστηριοποιήθηκε κυρίως στη Βενετία .

 Η Λις γεννήθηκε στο Όλντενμπουργκ (Χολστάιν) στο Σλέσβιχ-Χολστάιν της Γερμανίας. Μετά από μια αρχική εκπαίδευση στην πατρίδα του, συνέχισε τις σπουδές του, σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν, με τον Χέντρικ Χόλτσιους στο Χάαρλεμ και στο Άμστερνταμ . Γύρω στο 1620 ταξίδεψε από το Παρίσι στη Βενετία. Μετοίκησε στη Ρώμη γύρω στο 1620–1622, και τα πρώτα του έργα επηρεάστηκαν από το ύφος του Καραβάτζο . Αν και στις πρώιμες εργασίες του ασχολήθηκε με τις αντιθέσεις φωτός και σκιάς, η τελική του μετοίκηση στη Βενετία στις αρχές της δεκαετίας του 1620 τροποποίησε το ύφος του και έδωσε ώθηση σε λαμπρά χρώματα και έντονη επεξεργασία της ζωγραφισμένης επιφάνειας. Το 1627, δημιουργήθηκε ένα θαυμάσιο μεγάλο ρετάμπλ, η έμπνευση του Αγίου Ιερώνυμου στο San Nicolò da Tolentino . Οι χαλαρές πινελιές του μοιάζουν πρόδρομες του ροκοκό των αδελφών Γκουάρντι. Αυτό το τελικό ύφος , μαζί με αυτό των άλλων «ξένων» ζωγράφων που κατοικούσαν στη Βενετία, όπως οι Ντομένικο Φέττι (Domenico Fetti) και Μπερνάρντο Στρότσι (Bernardo Strozzi), αντιπροσωπεύουν τις πρώτες εισδύσεις του μπαρόκ ύφους στη Δημοκρατία. Η Λις έφυγε στη Βερόνα για να ξεφύγει από την πανώλη που εξαπλώθηκε στη Βενετία, αλλά υπέκυψε εκεί πρόωρα το 1629. Σύμφωνα με τον Χαουμπράκεν, εργαζόταν μέρα και νύχτα στους πίνακές του, έτσι ώστε ο Γιοάχιμ φον Σάντραρτ να αισθάνεται ότι η υγεία του κινδυνεύει και τον παρότρυνε να τον συναντήσει στη Ρώμη . Η κληρονομιά του ως ζωγράφου έγκειται στην απόδοση τόσο αισθησιακών μυθολογικών όσο και ευσεβών βιβλικών θεμάτων, που κυριαρχούσα στη χρωματική παλέτα και στη μπαρόκ ζωγραφική . Άσκησε ισχυρότατη επιρροή στους Ενετούς ζωγράφους του 18ου αιώνα, όπως οι Σεμπαστιάνο Ρίτσι (Sebastiano Ricci), Τζανμπαττίστα Τιέπολο και Τζοβάννι Πιατσέττα (Giovanni Piazzetta). Ο Γιοάχιμ φαν Σάντραρτ έγραψε το 1675 ότι "επειδή τα πήγε καλά στη Βενετία, σύντομα επέστρεψε εκεί ... πέθανε μαζί με πολλούς άλλους κατά τη διάρκεια της πανούκλας που ξεκίνησε το 1629". Το 1939, το σχέδιο του Λις με τίτλο "Αλληγορία της χριστιανικής πίστης" ήταν ένα από τα 750 παλιά σχέδια Δασκάλων που κατασχέθηκαν από το σπίτι του Άρτουρ Φέλντμαν (Arthur Feldmann) και της συζύγου του από τους Ναζί. Το Μουσείο Τέχνης του Κλίβελαντ, το οποίο απέκτησε το σχέδιο από τον έμπορο τέχνης Χέρμπερτ Μπιρ (Herbert Bier) το 1953, κατέληξε σε διευθέτηση με τους κληρονόμους των Φέλντμαν το 2013. Οι Φέλντμαν, ένα εβραϊκό ζευγάρι, χάθηκαν στο Ολοκαύτωμα. Πάικτης λαούτου Η Επίσκεψη στον Άγιο Ιερώνυμο Όραμα του Αγίου Ιερωνύμου Αγρότες παίζουν μόρρα Η Ιουδήθ iστη σκηνή του Ολοφέρνη {περ.1622, Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου) Θάνατος της Κλεοπάτρας Ο Άβελ πενθείται από τους γονείς του Αφροδίτη μπροστά στον καθρέφτη (1625–26, Ουφίτσι) Θάνατος του Φαέθωνα Έρως (Μουσείο Τέχνης Κλίβελαντ, Κλίβελαντ, Οχάιο) Wittkower, Rudolf (1993). «ch. 5». Pelican History of Art, Art and Architecture Italy, 1600-1750. 1980. Penguin Books Ltd. σελίδες 106–7.
Πρωτάθλημα Χόκεϊ επί πάγου Ελβετίας

Το Πρωτάθλημα χόκεϊ επί πάγου Ελβετίας (Νάσιοναλ Λιγκ, National League) αποτελεί την κορυφαία διοργάνωση στην Ελβετία και διοργανώνεται από την Ελβετική Ομοσπονδία Χόκεϊ επί Πάγου (Schweizerischer Eishockeyverband). Ξεκίνησε τη σεζόν 1915-16 και πριν τη σεζόν 2007-08 το πρωτάθλημα ονομάστηκε Nationalliga A (Γερμανικά, Γαλλικά: Ligue Nationale A (LNA), Ιταλικά: Lega Nazionale A), ενώ από το 2017 μετονομάστηκε σε National League (και αντίστοιχα η δεύτερη κατηγορία Nationalliga B σε Swiss League). Τους περισσότερους τίτλους κατέχει η ΧΚ Νταβός, η οποία έχει κατακτήσει 30 πρωταθλήματα και ακολουθεί η ΣΚ Βέρνη με 12. Η Ελβετία έχει την ομάδα με τη μεγαλύτερη θέαση στην Ευρώπη, την SC Bern, καθώς και το πρωτάθλημα με τη μεγαλύτερη θέαση. Το πρωτάθλημα αποτελείται από 12 ομάδες και διαρκεί από τον Σεπτέμβριο μέχρι τον Απρίλιο. Την περίοδο 2010-11 πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η HC Davos. Επίσης το πρωτάθλημα της National League περιλαμβάνεται στη σειρά βιντεοπαιχνιδιών της EA Sports NHL 12.

 Κατά τη διάρκεια της κανονικής περιόδου ​​κάθε μία από τις 12 ομάδες παίζει 50 παιχνίδια. Οι οκτώ κορυφαίες ομάδες μετά την κανονική περίοδο προκρίνονται στα πλέι-οφ, όπου διασταυρώνονται ανά ζεύγη για την ανάδειξη του πρωταθλητή Ελβετίας. ύστερα από γύρους τεσσάρων νικών (Best-of-seven). Οι τελευταίες τέσσερις ομάδες της βαθμολογίας αναδεικνύουν τις δύο τελευταίες, οι οποίες σε αγώνες πλέι-άουτ (επίσης ως Best-of-seven) βγάζουν τον ουραγό, ο οποίος παίζει με τον νικητή της Swiss League σε μια σειρά αγώνων (επίσης Best-of-seven) για μια θέση στο πρωτάθλημα της National League. Επίσημη ιστοσελίδα της National League A Αρχειοθετήθηκε 2013-09-30 στο Wayback Machine. (Γερμανικά) Επίσημη ιστοσελίδα της National League A Αρχειοθετήθηκε 2009-02-21 στο Wayback Machine. (Γαλλικά) Puck.ch Αποτελέσματα του χόκεϊ επί πάγου Ελβετίας (Αγγλικά) (Γαλλικά) (Γερμανικά) (Ιταλικά) Pat Schafhauser Foundation Αρχειοθετήθηκε 2013-12-02 στο Wayback Machine. (Γερμανικά) An Analysis Of The Swiss NLA (Αγγλικά)
Εθνική Βιβλιοθήκη του Ουζμπεκιστάν

Η Εθνική Βιβλιοθήκη του Ουζμπεκιστάν (ουζμπεκικά: Alisher Navoiy nomidagi O'zbekiston Milliy kutubxonasi) είναι η εθνική βιβλιοθήκη, το νομικό αποθετήριο και η βιβλιοθήκη πνευματικής ιδιοκτησίας του Ουζμπεκιστάν, που βρίσκεται στην πρωτεύουσα Τασκένδη.

 Η βιβλιοθήκη άνοιξε τον Μάιο του 1870 ως δημόσια βιβλιοθήκη. Η αρχική συλλογή της απαρτιζόταν από 2200 τόμους που είχε λάβει από δωρεές ιδρυμάτων όπως το Υπουργείο Παιδείας και η Ρωσική Γεωγραφική Εταιρεία. Ο κυβερνήτης του Τουρκεστάν ζήτησε τότε από τις ρωσικές κοινότητες να βοηθήσουν στην ίδρυσή της στις 16 Αυγούστου 1867. Το 1920 έλαβε το καθεστώς της κρατικής βιβλιοθήκης. Στις 12 Απριλίου 2002, το Συμβούλιο Υπουργών του Ουζμπεκιστάν εξέδωσε ψήφισμα σχετικά με την ίδρυση της Εθνικής Βιβλιοθήκης που φέρει το όνομα του Ali Sher Nizamaddin Nawoi. Η βιβλιοθήκη είναι μέλος διεθνών οργανισμών βιβλιοθηκών, όπως η IFLA, η Eurasian Library Association και άλλοι . Η συλλογή των 2200 τόμων κατά την ίδρυσή της αυξήθηκε και το 1925 έφτασε τους 140.000 τόμους. Από το 1920 η βιβλιοθήκη είχε το δικαίωμα να λαμβάνει υποχρεωτικά αντίγραφα των δημοσιεύσεων από το Τουρκεστάν . Μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, για να συμπληρώσει τη συλλογή της, η βιβλιοθήκη συνεργάστηκε με βιβλιοθήκες από τη Βουλγαρία, την Ουγγαρία, τη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας, την Πολωνία, τη Ρουμανία και την Τσεχοσλοβακία, τη Μεγάλη Βρετανία, τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Γαλλία, την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, την Ιαπωνία και άλλες. Οι δωρεές εισέρεαν από τις χώρες του Ανατολικού Μπλοκ. Το 1948 ιδρύθηκε το τμήμα σπάνιων και παλαιών βιβλίων, το οποίο περιλαμβάνει περισσότερους από 2000 τόμους. Διαθέτει πάνω από 16.000 τόμους πολύτιμων εντύπων και χειρογράφων[3], ενώ η συνολική συλλογή ανέρχεται σε 250.000 τόμους. Σήμερα (2011), η συλλογή της βιβλιοθήκης αριθμεί 10 εκατομμύρια τόμους. Το 1948, η βιβλιοθήκη απέκτησε ένα νέο τριώροφο κτίριο με αναγνωστήριο για 350 αναγνώστες. Το 2011 εγκαινιάστηκε στο κέντρο της Τασκένδης μια νέα βιβλιοθήκη 38.000 τ.μ., σχεδιασμένη από τον M.G. Burlakov. Το κτίριο περιλάμβανε 13 αίθουσες ανάγνωσης, πάνω από 200 τερματικά υπολογιστών για το κοινό και ένα συνεδριακό κέντρο 1.200 θέσεων. Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Europeana Ευρωπαϊκή Βιβλιοθήκη Ουζμπεκιστάν Τασκένδη Επίσημη ιστοσελίδα
Βέρα Κωνσταντίνοβνα της Ρωσίας (1906-2001)

Να μη συγχέεται με τη θεία της Βέρα Κωνσταντίνοβνα της Ρωσίας. H Βέρα Κωνσταντίνοβνα (ρωσικά: Вера Константиновна, 24 Απριλίου 1906 - 11 Ιανουαρίου 2001) από τον Οίκο των Ρομανώφ ήταν κόρη του Μεγάλου Δούκα της Ρωσίας.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Κωνσταντίνου Κωνσταντίνοβιτς της Ρωσίας και της Ελισάβετ των Βέττιν, κόρης του Μαυρίκιου της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ. Γεννήθηκε στο ανάκτορο Παβλόβσκ της Αγίας Πετρούπολης και έλαβε το όνομα της εκ πατρός θείας της Βέρας Κωνσταντίνοβνας της Ρωσίας. Στη βάπτισή της ανάδοχοι έγιναν ο μεγαλύτερος αδελφός της Κωνσταντίνος και η σύζυγος του 2ου εξαδέλφου της Νικολάου Β΄, Αλεξάνδρα Φιόντοροβνα (Αλίκη της Έσσης). Ο πατέρας της ήταν ένας αξιοσέβαστος ποιητής. Η Βέρα με τους γονείς της και τον αδελφό της Γεώργιο επισκέφθηκαν τους συγγενείς της μητέρας της στο Άλτενμπουργκ, όταν το θέρος του 1914 δολοφονήθηκε ο Φραγκίσκος Φερδινάνδος της Αυστρίας και ξεκίνησε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Οι γονείς της αιφνιδιάστηκαν και βρέθηκαν παγιδευμένοι σε εχθρική χώρα, τη Γερμανία. Με την παρέμβαση της Αυγούστας Βικτωρίας του Σ.Χ.Σ.Αουγκούστενμπουργκ τούς επετράπη η επιστροφή στη Ρωσία. Τα έξι μεγαλύτερα αδέλφια της εισήλθαν στον στρατό και μάλιστα ο Ολέγκ σκοτώθηκε σε μάχη. Αυτό ήταν η αρχή μίας σειράς κακοτυχιών. King, Greg, and Penny Wilson. Gilded Prism. Eurohistory, 2006. ISBN 0-9771961-4-3 Zeepvat, Charlotte, The Camera and the Tsars, Sutton Publishing, 2004, ISBN 0-7509-3049-7. Exhibition Catalog, Princess Vera Konstantinovna. 100th birthday, Petronii, St Petersburg, 2007. (Russian) Princess Vera Constantinovna, Autobiographical articles Kadetskaya pereklichka. Кадетская перекличка № 3 New York, 1972. (Russian)