IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ναός Παναγίας Παναξιώτισσας

Ο Ναός της Παναγίας Παναξιώτισσας βρίσκεται περίπου 2 χιλιόμετρα έξω από το χωριό της Αιτωλοακαρνανίας Τρίκορφο και αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα της περιοχής. Πρόκειται για το καθολικό ενός βυζαντινού μοναστηριού. Η προέλευση του προσωνυμίου «Παναξιώτισσα», που είναι πιθανότατα μοναδικό στον ορθόδοξο χώρο, δεν είναι ξεκάθαρη. Από πολλούς ερμηνεύεται ως «Αυτή που αξιώθηκε των πάντων», ενώ άλλοι θεωρούν ότι οφείλεται σε παράφραση του τοπωνυμίου της θέσης του ναού (Πανακτζή – Πανακτζιώτισσα – Παναξιώτισσα). Από το ναό έχει πάρει και το όνομά του ο πολιτιστικός σύλλογος του χωριού «Προοδευτικός Εξωραϊστικός Σύλλογος Γαβρολίμνης Παναγία Παναξιώτισσα».

 Ο γνωστός Έλληνας αρχαιολόγος Αναστάσιος Ορλανδός μελετώντας τα μορφολογικά στοιχεία του ναού τοποθετεί την κατασκευή του στο β’ μισό του 10ου αιώνα. Σε νεότερη έρευνα στον περιβάλλοντα χώρο του ναού καταγράφηκαν 13 γλυπτά μέλη, που ανάγονται χρονολογικά στην Παλαιοχριστιανική περίοδο, υποδεικνύοντας προφανώς την ύπαρξη στο σημείο παλαιοχριστιανικής Βασιλικής. Φαίνεται,λοιπόν, πως το Μεσοβυζαντινό μνημείο κατασκευάστηκε επάνω στα ερείπια κάποιας προϋπάρχουσας παλαιοχριστιανικής βασιλικής. Ο ναός της Παναξιώτισσας αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα του αρχιτεκτονικού τύπου του σταυροειδούς εγγεγραμμένου με τρούλο. Στο ανατολικό μέρος υπάρχουν τρεις ημικυκλικές αψίδες και στο δυτικό νάρθηκας, στην κάθε πλευρά του οποίου υπάρχουν είσοδοι που οδηγούν στον εσωτερικό χώρο. Στη στέγη διαγράφεται με σαφήνεια ο σταυρός, στο κέντρο του οποίου υψώνεται ο περίτεχνος και πραγματικά εντυπωσιακός πλίνθινος τρούλος. Εσωτερικά ο ναός καλύπτεται με καμάρες. Ο ναός είναι κτισμένος με ασβεστόπετρες, κονίαμα και πλίνθους. Απ' ό,τι φαίνεται στην αρχική του μορφή το εσωτερικό του ναού κοσμούσαν περίτεχνες αγιογραφίες, από τις οποίες σήμερα διασώζεται μόνο μία. Στον περίβολο του ναού συναντά κανείς και τα ερείπια διαφόρων κτιρίων, που πιθανότατα ανήκουν στους λειτουργικούς χώρους της πάλαι πότε μονής, καθώς επίσης και το ερειπωμένο πλέον ελαιοτριβείο του χωριού, που βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από τον ναό και το οποίο λειτουργούσε περίπου μέχρι και τη δεκαετία του 1960.
We Five

Οι We Five ήταν ελληνικό συγκρότημα, το οποίο δημιουργήθηκε τον Σεπτέμβρη του 1966. Είναι γνωστό και για την συμμετοχή του τραγουδιστή Ντέμη Ρούσσου στο μπάσο και τα φωνητικά.

 Κυκλοφόρησαν δύο δίσκους 45 στροφών, ο πρώτος περιλαμβάνει την διασκευή στο τραγούδι "When a man loves a woman" (με τον Ντέμη Ρούσσο στα φωνητικά) και στην δεύτερη πλευρά το "Do you wanna dance" (με την φωνή του Σπύρου Μεταξά). Ο δεύτερος δίσκος 45 στροφών περιέχει δύο ιταλικές συνθέσεις διασκευασμένες στα ελληνικά, "Σαν ήμουν στρατιώτης" (από το τραγούδι "When I was a soldier" του Lucio Dalla, με τον Ντέμη Ρούσσο στα φωνητικά) ενώ η δεύτερη πλευρά περιλαμβάνει το τραγούδι "Κάποιο αγόρι όπως κι εγώ λάτρευε Beatles και Rolling Stones" (από το τραγούδι "C'era un ragazzo che come me" του Gianni Morandi, με τον Σπύρο Μεταξά στα φωνητικά). Το 1978 ο Νίκος Μαστοράκης, ο οποίος βοήθησε αρκετά ελληνικά συγκροτήματα της δεκαετίας του '60, κυκλοφόρησε ένα δίσκο με διάφορα τραγούδια των We Five από ταινίες εγγραφής που είχε στο αρχείο του. Οι ηχογραφήσεις αυτές προέρχονται από μια περίοδο κατά την οποία το συγκρότημα συμμετείχε σε μια ραδιοφωνική παραγωγή του Μαστοράκη. Ο δίσκος περιλαμβάνει διάφορες διασκευές όπως το Black is Black, το Don't Bring me Down, το Paint It Black και το Summer in the City. Διαλύθηκαν το 1967 λίγο καιρό μετά την αποχώρηση του Ντέμη Ρούσσου, ο οποίος ξεκίνησε την συνεργασία του με τον Βαγγέλη Παπαθανασίου, με τον οποίο αργότερα σχημάτισαν τους Aphrodite's Child. Δίσκοι 45 στροφών Do you wanna dance / When a man loves a woman - 1966 Σαν ήμουν στρατιώτης / Κάποιο αγόρι όπως κι εγώ λάτρευε Beatles και Rolling Stones - 1966Δίσκοι We Five - The Nico Mastorakis tapes, featuring Demis Roussos - 1978 Ντέμης Ρούσσος - φωνητικά, μπάσο (μέχρι τον Φεβρουάριο του 1967) Αλέκος Καρακαντάς - κιθάρα Σπύρος Μεταξάς - κιθάρα, φωνητικά (μέχρι το 1967) Μάκης Σαλιάρης - τύμπανα Λάκης Βλαβιανός - πλήκτρα Γιώργος Πετρίδης - φωνητικά (από το 1967)
Τσακώνικα Αχαΐας

Τα Τσακώνικα είναι μικρός πεδινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Φράγκας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Μόβρης ως τμήμα του πρώην δημοτικού διαμερίσματος Φράγκας.

 Η ονομασία του οικισμού έχει γεωγραφικό πρόσημο και δηλώνει ότι η πρώτη οικογένεια-οικιστής, που ήρθε και εγκαταστάθηκε στην περιοχή το 1865 ως εργάτες σταφίδας, είχε καταγωγή από την περιοχή της Τσακωνιάς Κυνουρίας. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Τσακώνικα. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Τσακώνικων Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 10/06/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Τσάκωνας Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 10/06/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Φράγκας Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 03/06/2018.
Rotores de Portugal

Οι Rotores de Portugal είναι ομάδα επιδείξεων ελικοπτέρων της Πορτογαλικής Πολεμικής Αεροπορίας. Δημιουργήθηκαν το 1976 και έχουν έδρα την 552 Μοίρα στην αεροπορική βάση Μπέγια (Beja Air Base). Είναι η εθνική ομάδα επιδείξεων ελικοπτέρων της Πορτογαλίας και χρησιμοποιούν τρία Sud Aviation Alouette III.

 Το 1976 η αεροβατική ομάδα Rotores de Portugal δημιουργήθηκε με διαταγή του πορτογαλικού Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας (CEMFA), με σκοπό να εκπροσωπήσει την Πορτογαλική Πολεμική Αεροπορία (PoAF) σε διάφορα φεστιβάλ σε ολόκληρη τη χώρα. Η ομάδα επιδείξεων που χρησιμοποιούσε τα Sud Aviation Alouette III για 18 χρόνια, ενσωματωμένη στην 102η Μοίρα Panchos, εκτέλεσε συνολικά 41 επιδείξεις. Με αφορμή την 53η επέτειο της Πορτογαλικής Πολεμικής Αεροπορίας το 2005 οι Rotores de Portugal ενεργοποιήθηκαν εκ νέου και ενσωματώθηκαν στην 552 Μοίρα, με έδρα στην αεροπορική βάση Μπέγια - BA11. Επίσημη ιστοσελίδα των Rotores de Portugal (Πορτογαλικά)
Άστριντ Όλαφνταττερ

Η Άστριντ Όλαφνταττερ (Astrid Olavsdatter, πέθανε το 1035) ήταν βασίλισσα της Νορβηγίας ως σύζυγος του Όλαφ Β΄ της Νορβηγίας. Η Άστριντ ήταν κόρη του βασιλιά της Σουηδίας Όλαφ Σκότκονουνγκ και της ερωμένης του Έντλα από τους Οβοτρίτες, ετεροθαλής αδελφή του Άνουντ Ιακώβου και αδελφή του Εδμόνδου του Γηραιού, αναφέρεται ότι η ίδια και ο αδελφός της Εδμόνδος δέχτηκαν άσχημη συμπεριφορά από τη μητριά τους Έστριντ των Οβοτριτών γι'αυτό ανατράφηκαν μακριά σε θετούς γονείς, η ίδια η Άστριντ απεστάλη σε έναν άντρα με το όνομα Εγκίλ στο Βέστεργκέτλαντ. Σε συμμαχική συμφωνία που πραγματοποιήθηκε ανάμεσα στη Νορβηγία και στη Σουηδία αποφασίστηκε ο γάμος ανάμεσα στον Άγιο Όλαφ, βασιλιά της Νορβηγίας και στην ετεροθαλή αδελφή της Άστριντ Ινγκεγκέρδη Όλαφσνταττερ της Σουηδίας η οποία ήταν νόμιμη κόρη του πατέρα της και της μητριάς της Έστριντ. Η συμφωνία για κάποιον άγνωστο λόγο διαλύθηκε, η Ίνγκεγκέρδη απεστάλη με τις ευλογίες του πατέρα της να παντρευτεί τον Γιαροσλάβ Α΄ τον Σοφό, μεγάλο πρίγκιπα του Νόβγκοροντ και του Κιέβου.

 Η Άστριντ τελικά παντρεύτηκε αντί για την ετεροθαλή αδελφή της τον Άγιο Όλαφ, ο γάμος πραγματοποιήθηκε στο Σάρπσμποργκ (1019). Μερικές πηγές αναφέρουν ότι η Άστριντ αντικατέστησε την ετεροθαλή αδελφή της στον γάμο της με τον Όλαφ παρά τη θέληση του πατέρα της, η αντικατάσταση έγινε ύστερα από συμφωνία που πραγματοποιήθηκε με τον ίδιο τον Νορβηγό βασιλιά και τον Γιαρλ της Σουηδίας Ράγκνβαλντ Ούλφσον. Η Άστριντ περιγράφεται σαν όμορφη, έξυπνη και γενναιόδωρη γι'αυτό έγινε αγαπητή από όλους, απέκτησε με τον Άγιο Όλαφ τη Βούλφχιλντ της Νορβηγίας (1020 - 1070) η οποία παντρεύτηκε τον Όρδουλφ, δούκα της Σαξονίας (1042), ήταν η θετή μητέρα του μελλοντικού βασιλιά της Νορβηγίας Μάγκνους του Καλού με τον οποίο είχε πάντοτε καλές σχέσεις. Μετά τον θάνατο του συζύγου της σε μάχη (1030) εγκατέλειψε τη Νορβηγία και εγκαταστάθηκε στην οικογενειακή της αυλή στη Σουηδία στην οποία είχε αρκετά ψηλή θέση. Ο θετός γιος της Μάγκνους ο Καλός στον δρόμο του για να ανακτήσει τον θρόνο της Νορβηγίας πέρασε από τη Σιγκτούνα και συνάντησε τη θετή μητέρα του, η Άστριντ δήλωσε ότι τον υποστηρίζει και είναι έτοιμη να του προσφέρει κάθε βοήθεια. Άστριντ Όλαφνταττερ Γιαροσλάβ ο Σοφός Όλαφ Χάραλντσον
Η κοιλάδα του Φόβου

Η Κοιλάδα του Φόβου είναι το τέταρτο και τελευταίο μυθιστόρημα του σερ Άρθουρ Κόναν Ντόυλ με πρωταγωνιστή τον Σέρλοκ Χολμς. Ο συγγραφέας έχει πάρει στοιχεία από τη μυστική ένωση Μόλλυ Μαγκουίρς και τον ντέτεκτιβ Τζέιμς ΜακΠάρλανντ του γραφείου ερευνών Πίνκερτον. Η ιστορία δημοσιεύτηκε αρχικά σε συνέχειες στο περιοδικό Νήμα (Strand) από τον Σεπτέμβριο του 1914 ως τον Μάιο του 1915. Ολοκληρωμένη εκδόθηκε σε βιβλίο από την Εταιρεία Τζωρτζ Χ. Ντόραν στη Νέα Υόρκη στις 27 Φεβρουαρίου 1915 με εικονογράφηση του Άρθουρ Ι. Κέλλερ.

 Αν και στα περισσότερα έργα του ο Ντόυλ είχε αφήγηση γραμμική και ψυχαγωγική, στην Κοιλάδα του Φόβου είχε δύο μέρη με έναν επίλογο (coda) και χειρίστηκε με προσοχή τα στοιχεία, ώστε "να είναι αμείωτος ο φόβος και ο τρόμος". Το μυθιστόρημα θίγει μία σειρά μεγάλων ζητημάτων, όπως την ύπαρξη ασάφειας από ηθική άποψη σε κάποια θέματα και προσπαθεί να σχολιάσει σοβαρά την τρομοκρατική δραστηριότητα των αγώνων για την ένωση των ΗΠΑ. Οι κριτικοί έδειξαν, πώς αυτό σχετίζεται με την πολιτική κατάσταση της εποχής εκείνης στην Ιρλανδία. To κτήμα Μπίρλστοουν του έργου βασίζεται αρκετά στην τοποθεσία Γκρούμμπριτζ, κοντά στο Τούρνμπριτζ Γουέλλς του Κεντ. Gregg, Robert (1 January 2007). Grant, Kevin; Levine, Philippa; Trentmann, Frank, eds. Valleys of fear: Policing terror in an imperial age, 1865–1925. Palgrave Macmillan UK. pp. 169–90. doi:10.1057/9780230626522_9. ISBN 9781349540891. Wynne, Catherine (2002). The Colonial Conan Doyle: British Imperialism, Irish Nationalism, and the Gothic. Greenwood Press. ISBN 978-0-313-32005-7. Kestner, Joseph A. (1997). Sherlock's Men: Masculinity, Conan Doyle, and Cultural History. Ashgate. ISBN 978-1-85928-394-3.
Δαμάρετος ο Ηραίος

Ο Δαμάρετος ο Ηρεύς ή Δημάρετος ο Ηραίος (6ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από την Ηραία στην Αρκαδία, ο οποίος στέφθηκε δύο φορές νικητής στο αγώνισμα του οπλίτη δρόμου κατά τους 65ους (520 π.Χ.) και 66ους (516 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Σύμφωνα με τον ιστορικό του 2ου αιώνα μ.Χ. Παυσανία, ήταν ο διασημότερος αθλητής της αρχαίας Αρκαδίας, ενώ ο γιος του (Θεόπομπος Α´) και ο εγγονός του (Θεόπομπος Β´) υπήρξαν επίσης ολυμπιονίκες.

 [5-8.10]. [10] τῶν δὲ ὁπλιτῶν ὁ δρόμος ἐδοκιμάσθη μὲν ἐπὶ τῆς πέμπτης Ὀλυμπιάδος καὶ ἑξηκοστῆς, μελέτης ἐμοὶ δοκεῖν ἕνεκα τῆς ἐς τὰ πολεμικά: τοὺς δὲ δραμόντας ἀσπίσιν ὁμοῦ πρῶτος Δαμάρετος ἐκράτησεν Ἡραιεύς. ...... - Παυσανίου Ἑλλάδος Περιήγησις 5. Ἠλιακῶν Α' [5-8.10] 10. Το αγώνισμα του δρόμου οπλιτών καθιερώθηκε στην εξηκοστή πέμπτη ολυμπιάδα, για λόγους στρατιωτικής άσκησης, υποθέτω. Πρώτος ανάμεσα στους δρομείς με ασπίδες βγήκε ο Δαμάρετος από την Ηραία. ..... [8-26.2]. ὄργια ἄγουσιν. ἔστι καὶ ναὸς ἐν τῇ Ἡραίᾳ Πανὸς ἅτε τοῖς Ἀρκάσιν ἐπιχωρίου, τῆς δὲ Ἥρας τοῦ ναοῦ καὶ ἄλλα ἐρείπια καὶ οἱ κίονες ἔτι ἐλείποντο: ἀθλητὰς δὲ ὁπόσοι γεγόνασιν Ἀρκάσιν ὑπερῆρκε τῇ δόξῃ Δαμάρετος Ἡραιεύς, ὃς τὸν ὁπλίτην δρόμον ἐνίκησεν ἐν Ὀλυμπίᾳ πρῶτος. - Παυσανίου Ἑλλάδος Περιήγησις 8. Ἀρκαδικά' [8-26.2] Υπάρχει στην Ηραία και ναός του Πανός που είναι για την Αρκαδία ο θεός του τόπου. Από το ναό της Ήρας σώζονται ερείπια μόνο, μεταξύ των οποίων οι κίονες. Τους αθλητές της Αρκαδίας όλους τους ξεπέρασε στη φήμη ο Ηραίoς Δαμάρετος, πρώτος νικητής στο Αγώνισμα του δρόμου με όπλα στην Ολυμπία.
297

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 297 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 297 (CCXCVII ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Παρασκευή. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Βαλερίου και Βαλερίου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1050 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 297 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Ο Αυτοκράτορας Μαξιμιανός αρχίζει μία επίθεση εναντίον των Βερβέρων στη Μαυριτανία, οδηγώντας τους πίσω στις πατρίδες τους στην Οροσειρά του Άτλαντα. Αφιερώνει το υπόλοιπο του χειμώνα στην Καρχηδόνα (Αφρική). Περσία Ο Γαλέριος κάνει τις προετοιμασίες στη Συρία για μία εκστρατεία εναντίον του Πέρση βασιλιά Ναρσή. Στρατολογεί βετεράνους από την Ιλλυρία και τη Μοισία και ενδυναμώνει τους σωματοφύλακές του με Γότθους βοηθούς. Μουρόν Χουάν, ηγεμόνας του Πρώην Γιαν (πεθαίνει το 348) Γιου Ουεντζούν, αυτοκράτειρα της Δυναστείας των Τζιν (πεθαίνει το 328) Τσεν Σου, συγγραφέας του Σεν Γκουό Τζι (γεννιέται το 233) Θιρουμαλίσεϊ Άλβαρ, ένας από τους 12 Αγίους Άσβαρ, ο οποίος έζησε για 4500 χρόνια (γεννιέται το 4203 π.Χ.) Τζο Τσου, στρατηγός της Δυναστείας των Τζιν, γιος του Τζο Φεν (γεννιέται το 236)
1332 Μαρκονία

Η Μαρκονία (Marconia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,339. Ανακαλύφθηκε το 1934 από τον Ιταλό αστρονόμο Λουίτζι Βόλτα, που παρατηρούσε από το Τορίνο (Πίνο Τορινέζε), και πήρε το όνομά της προς τιμή του Μαρκόνι.

 Η μέση διάμετρος της Μαρκονία εκτιμάται σε 44,10 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι Ld (κατά SMASSII), ενώ το άλβεδό της είναι 0,0756. Δεν είναι γνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Μαρκονία γύρω από τον εαυτό της. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Φερνάντο Τσούι

Ο Φερνάντο Τσούι Σάι Ον (Fernando Chui Sai On, κινέζικα 崔世安, Cuī Shìān) είναι αρχηγός κυβερνήσεως του Μακάου από το Δεκέμβριο του 2009. Υπηρέτησε ως γραμματέας επί κοινωνικών και πολιτιστικών ζητημάτων.

 Γεννήθηκε στις 13 Ιανουαρίου 1957 στο Μακάου και έκανε σπουδές στις ΗΠΑ. Κατέχει μπάτσελορ στη Διοίκηση της Αστικής Υγιεινής (City Hygiene Administration) από το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, στο Σακραμέντο και επίσης διδακτορικό τίτλο από το πανεπιστήμιο της Οκλαχόμα. Έχει υπηρετήσει ως εκπαιδευτικός. Τον Ιούνιο του 2009 αυτοανακηρύχθηκε ως ο μοναδικός υποψήφιος στις εκλογές για τον αρχηγό της κυβέρνησης (chief executive). Είχε τη στήριξη 286 μελών από την 300μελή εκλογική επιτροπή, τα περισσότερα εκ των οποίων ήταν φίλα προσκείμενα στο Πεκίνο. Εξελέγη στις 26 Ιουλίου με 282 υπέρ και 14 λευκά, ενώ υπήρξαν και 4 αποχές. Ανέλαβε καθήκοντα στις 20 Δεκεμβρίου του 2009. Προτού αναλάβει στο σημερινό του αξίωμα, ήταν βουλευτής. Την περίοδο που ήταν υπουργός στην κυβέρνηση του προκατόχου του, Έντμουντ Χο, ενεπλάκη σε αρκετά σκάνδαλα.. Από τα πλέον σημαντικά ήταν αυτό του 2005, που αφορούσε τη διοργάνωση των Αγώνων της Ανατολικής Ασίας. Ένας συνεργάτης του, ο Άο Μαν Λονγκ, κατηγορήθηκε ότι δωροδοκήθηκε με 50 εκατ. πατάκα για να συνάψει συμβόλαιο για την κατασκευή του θόλου της εσωτερικής πίστας των αγώνων. Ως αποτέλεσμα, ο Τσούι δεν ήταν δημοφιλής στις τάξεις του φιλοδημοκρατικού στρατοπέδου προτού εκλεγεί αρχηγός της κυβέρνησης.. Πληροφορίες για τους αξιωματούχους της κυβέρνησης του Μακάου
98 (αριθμός)

Το 98 (ενενήντα οκτώ) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 97 και πριν από το 99. Είναι ένας άρτιος αριθμός, αφού 98:2 = 49, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 98 συμβολίζεται ως XCVIII στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ϟΗ΄ ή Ϟη΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 98 είναι ένας σύνθετος αριθμός, αφού οι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1, 2, 7, 14, 49 και 98, δηλαδή έχει και άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος σύνθετος αριθμός είναι το 99. Το ανάπτυγμα πρώτων παραγόντων του 98 είναι 98 = 2·7². Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Ο ατομικός αριθμός 98 αντιστοιχεί στο καλιφόρνιο. Ο Μεσιέ 98 είναι ένας σπειροειδής γαλαξίας Σίφερτ σε απόσταση 60 εκατομμυρίων ετών φωτός στον αστερισμό Κόμη Βερενίκης. Η πτήση STS-98 είναι ο κωδικός που χαρακτηρίζει μια από τις αποστολές της NASA στον διεθνή διαστημικό σταθμό (ISS). Τα Windows 98, ήταν δημοφιλές λειτουργικό σύστημα.
Δήμος Πύδνας - Κολινδρού

Ο Δήμος Πύδνας - Κολινδρού (πληθυσμός: 15.179 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011) είναι καλλικράτειος δήμος της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, ο οποίος συστάθηκε την 1η Ιανουαρίου 2011 από τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αιγινίου, Κολινδρού, Μεθώνης και Πύδνας. Έδρα του είναι το Αιγίνιο και ιστορική έδρα ο Κολινδρός.

 Δημοτική Κοινότητα Αιγινίου [ 4.345 ] το Αιγίνιο [ 4.153 ] η Μεγάλη Γέφυρα [ 192 ] Τοπική Κοινότητα Καταχά -- ο Καταχάς [ 524 ] Δημοτική Κοινότητα Κολινδρού [ 3.032 ] ο Κολινδρός [ 2.822 ] τα Παλιάμπελα [ 210 ] Τοπική Κοινότητα Καστανέας -- η Καστανιά [ 249 ] Τοπική Κοινότητα Λιβαδίου -- το Λιβαδί [ 235 ] Τοπική Κοινότητα Ρυακίων -- τα Ρυακία [ 367 ] Τοπική Κοινότητα Μακρυγιάλου [ 1.706 ] η Αρχαία Πύδνα [ 25 ] ο Μακρύγιαλος [ 1.681 ] Τοπική Κοινότητα Μεθώνης [ 1.022 ] ο Αγιάννης [ 42 ] η Μεθώνη [ 699 ] Τοπική Κοινότητα Νέας Αγαθουπόλεως -- η Νέα Αγαθούπολη [ 267] Τοπική Κοινότητα Παλαιού Ελευθεροχωρίου -- το Παλαιό Ελευθεροχώρι [ 455 ] Τοπική Κοινότητα Αλωνίων -- τα Αλώνια [ 641 ] Τοπική Κοινότητα Παλαιόστανης [ 476 ] η Μικρή Μηλιά [ 32 ] η Παλαιόστανη [ 444 ] Τοπική Κοινότητα Πύδνας [ 1.206 ] η Αλυκή [ 34 ] το Κίτρος [ 1.172 ] Τοπική Κοινότητα Σφενδαμίου -- το Σφενδάμι [ 935 ] Στις Ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 2010 εξελέγη δήμαρχος από τον πρώτο γύρο ο ανεξάρτητος υποψήφιος Ευάγγελος Πολύζος (ΝΔ) με ποσοστό 50,29%. Στις ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 2014 δήμαρχος εξελέγη ο Ευάγγελος Λαγδάρης (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ), με ποσοστό 55,91%. Έπειτα από τη νίκη του στις εκλογές του 2019 δήμαρχος εξελέγη ο Αναστάσιος Μανώλας. Πρόγραμμα Καλλικράτης - ΦΕΚ Α87 της 07/06/2010 Απόφαση 45892 του Υπ. Εσωτερικών, Αποκέντρωσης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης - ΦΕΚ Β1292 της 11/08/2010
Νίμα Νακίσα

Ο Νίμα Νακίσα (περσικά: نیما نکیسا‎, Τεχεράνη, 1η Μαΐου 1975) είναι Ιρανός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη θέση του τερματοφύλακα. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του αγωνίστηκε σε συλλόγους της χώρας του και του εξωτερικού, ενώ υπήρξε μέλος της εθνικής ομάδας του Ιράν που συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 1998.

 Ο Νακίσα γεννήθηκε την Πρωτομαγιά του 1975 και ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία από την Περσέπολις στην οποία παρέμεινε μέχρι τα τέλη του 1998, με ένα ενδιάμεσο πέρασμα από την Παγιάμ Μασχάντ. Με τη φανέλα της Περσέπολης κατέκτησε δύο εγχώρια πρωταθλήματα και ένα κύπελλο. Παράλληλα, οι εμφανίσεις του με την ομάδα της Τεχεράνης είχαν ως αποτέλεσμα και την κλήση του στην Εθνική Ιράν. Μερικούς μήνες μετά το Μουντιάλ του 1998 συμφώνησε να συνεχίσει την καριέρα του στο Ελληνικό Πρωτάθλημα με τα χρώματα της Βέροιας, όμως εν τέλει αποκτήθηκε τον Ιανουάριο του 1999 από την Καβάλα με την οποία μέτρησε δύο συμμετοχές μέχρι το τέλος της σεζόν. Μετά την ολοκλήρωση των αγωνιστικών υποχρεώσεων αποχώρησε από τον ελληνικό σύλλογο συνεχίζοντας για έναν χρόνο στην αλβανική Φλαμουρτάρι. Επιστρέφοντας στην πατρίδα του, ο Νακίσα αγωνίστηκε κατά σειρά για λογαριασμό των Μπαργκ Σιράζ (2000-2002), Παάς Τεχεράνης (2002-2006) με την οποία κατέκτησε ένα ακόμη εγχώριο πρωτάθλημα, Εστεγλάλ Γιονούμπ (2006/07) και Εστεγλάλ Αχβάζ (2007/08) προτού ανακοινώσει την απόσυρσή του. Το 2011 επανήλθε για ένα σύντομο χρονικό διάστημα στην ενεργό δράση για λογαριασμό της Siah Jamegan Khorasan, συλλόγου της τρίτης κατηγορίας του Ιράν. Μετά το τέλος της αθλητικής του καριέρας ασχολείται με το τραγούδι. Ο Νακίσα πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα τον Νοέμβριο του 1996 σε εκτός έδρας φιλική αναμέτρηση κόντρα στον Λίβανο. Αμέσως μετά αποτέλεσε τη βασική επιλογή της Εθνικής Ιράν στο Κύπελλο Ασίας που διεξήχθη στα ΗΑΕ, αγωνιζόμενος στα 5 από τα 6 παιχνίδια της ομάδας, κατακτώντας παράλληλα την τρίτη θέση. Τον Ιούνιο του 1998 συμπεριλήφθηκε από τον ομοσπονδιακό τεχνικό Τζαλάλ Ταλέμπι στην αποστολή του Ιράν για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου της Γαλλίας, όπου έπαιξε στην πρεμιέρα της φάσης των Ομίλων με αντίπαλο τη Γιουγκοσλαβία (ήττα με 1-0). Στα τέλη του ιδίου έτους ήταν μέλος της αποστολής του Ιράν στο πλαίσιο των Ασιατικών Αγώνων, όπου κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο. Στη συγκεκριμένη διοργάνωση κατέγραψε και τις τελευταίες του συμμετοχές με την εθνική ομάδα, στην οποία αγωνίστηκε συνολικά 13 φορές.
Θέμα Σιρμίου

Το Θέμα Σιρμίου ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Περιελάμβανε εδάφη της σημερινής Σερβίας, Κροατίας και Βοσνίας, διοικητικό κέντρο ήταν η πόλη Σίρμιο (σημερινή Σρέμσκα Μιτροβίτσα).

 Στις αρχές του 11ου αιώνα, η περιοχή που αργότερα θα σχηματιστεί το θέμα Σιρμίου ανήκε στο βουλγαρικό βασίλειο του Σαμουήλ. Μετά την ήττα και την καταστροφή του Σαμουήλ από τον αυτοκράτορα Βασίλειο Β΄Βουλγαροκτόνο, στα επανακατακτηθέντα εδάφη σχηματίζονται τρεις νέες βυζαντινές επαρχίες (θέματα). Στο κεντρικό τμήμα του βασιλείου του Σαμουήλ σχηματίζεται Θέμα Βουλγαρίας, στο ανατολικό τμήμα της Θέμα Παρίστριον και στο βορειοδυτικό τμήμα το θέμα Σιρμίου. Σε αυτό το διάστημα καθιερώθηκε το όνομα «Σρεμ» για να περιγράψει το έδαφος και στις δύο πλευρές του ποταμού Σάβα , και αργότερα χρησιμοποιήθηκαν τα ονόματα "Βόρειο Σρεμ" και "Νότιο Σρεμ" που αργότερα πήρε το σημερινό του όνομα "Μάτσβα" Μετά τη Μάχη του Ματζικέρτ (1071), και κατά τη διάρκεια της σύγχυσης που δημιουργήθηκε στο Βυζάντιο στον αγώνα για το θρόνο, οι Ούγγροι εισέβαλαν στο Σρεμ ανοίγοντας αντιπαράθεση για την περιοχή μεταξύ της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, της Ουγγαρίας και της Δεύτερης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας. Δαυίδ Αριανίτης (1018) Κωνσταντίνος Διογένης (1018-1029) Νικόλαος, 1029 - ? Θεόφιλος Ερωτικός (1040) Λιούτοβιντ της Ζαχλουμίας (1039-1042) Драган Брујић, Водич кроз свет Византије, Београд, 2004. Др Душан Ј. Поповић, Срби у Војводини, књига 1, Нови Сад, 1990. Петрит Имами, Срби и Албанци кроз векове, Београд, 2000. Све српске мапе - од шестог века до Париза, Специјално издање БЛИЦА, децембар 1995. године. Пол Лемерл, Историја Византије, Београд, 1997.
Συμβουλευτική Λαϊκή Συνέλευση

Η Συμβουλευτική Λαϊκή Συνέλευση της Δημοκρατίας της Ινδονησίας (Πρότυπο:Lang-id, MPR-RI) αποτελεί τον νομοθετικό κλάδο του πολιτικού συστήματος της Ινδονησίας. Απαρτίζεται από μέλη του Λαϊκού Αντιπροσωπευτικού Συμβουλίου (DPR) και το Περιφερειακό Αντιπροσωπευτικό Συμβούλιο (DPD). Πριν το 2004 και τις τροποποιήσεις στο Σύνταγμα του 1945, η MPR ήταν το ανώτατο κυβερνητικό σώμα της Ινδονησίας. Η συνέλευση συστάθηκε με βάση τον Νόμο υπ' αριθμ. 16/1960 μετά τη διεξαγωγή των εκλογών του 1971. Για την κοινοβουλευτική περίοδο 2014–2019 υπάρχουν 560 μέλη της DPR και 132 γερουσιαστές, που μεταφράζονται σε 692 συνολικά μέλη της MPR.

 Τσαερούλ Σαλέχ (1960–1966) Ουιλούγιο Πουσποτζούντο (1966) Στρατηγός Αμπντούλ Χάρις Νασουτιόν (1966–1971) Ιντάμ Τσαλίντ (1971–1977) Άνταμ Μάλικ (1977–1978) Στρατηγός Νταριάτμο (1978–1982) Στρατηγός Αμιρμαχμούντ (1982–1987) Αντιστράτηγος Χάρις Σουχούντ (1987–1992) Αντιστράτηγος Ουαχόνο (1992–1997) Χαρμόκο (1997–1999) Αμιέν Ράις (1999–2004) Χινταγιάτ Νουρ Ουαχίντ (2004–2009) Ταουφίκ Κίεμας (2009–2013) Σιντάρτο Ντανουσουμπρότο (2013–2014) Ζουλκιφί Χασάν (2014–2019) Μπαμπάνγκ Σοεσάτιο (2019-) Cribb, Robert (2001). «Parlemen Indonesia 1945-1959 (Indonesian Parliaments 1945-1959)». Στο: Yayasan API. Panduan Parlemen Indonesia (Indonesian Parliamentary Guide) (στα Indonesian). Yayasan API. σελίδες 97–113. ISBN 979-96532-1-5. Feith, Herbert (2007) [1963]. The Decline of Constitutional Democracy in Indonesia. Singapore: Equinox Publishing (Asia) Pte Ltd. ISBN 978-979-3780-45-0. Kahin, George McTurnan (1952). Nationalism and Revolution in Indonesia. Ithaca, New York: Cornell University Press. Ricklefs, M. C. (2008) [1981]. A History of Modern Indonesia Since c. 1300 (4th έκδοση). London: Palgrave Macmillan. ISBN 978-0-230-54685-1. Simanjuntak, P. N. H. (2003). Kabinet-Kabinet Republik Indonesia: Dari Awal Kemerdekaan Sampai Reformasi (στα Indonesian). Jakarta: Djambatan. ISBN 979-428-499-8. Syamsul Maarif (2011). Militer Dalam Parlemen 1960-2004. London: Prenada Meda Group. ISBN 9789793464657. Επίσημη ιστοσελίδα της MPR
Καρπενησιώτης

Ο Καρπενησιώτης είναι ποταμός του νομού Ευρυτανίας. Πηγάζει από τις δυτικές πλαγιές του Τυμφρηστού και ρέει νοτιοδυτικά όπου ενώνεται τελικά με τον Κρικελλοπόταμο (Κρικελιώτη) σχηματίζοντας τον ποταμό Τρικεριώτη, ο οποίος καταλήγει στην τεχνητή Λίμνη Κρεμαστών. Το μήκος του είναι 15 χιλιόμετρα.

 Ο Καρπενησιώτης ρέοντας νοτιοδυτικά διασχίζει την κοιλάδα που σχηματίζεται ανάμεσα στα βουνά Καλιακούδα και Χελιδώνα. Η βλάστηση που κυριαρχεί στις πλαγιές των βουνών αποτελείται από έλατα ενώ στις όχθες του ποταμού κυριαρχούν τα φυλλοβόλα πλατύφυλλα, όπως πλατάνια. Γύρω από τον ποταμό είναι χτισμένα πολλά χωριά της Ευρυτανίας που γνωρίζουν τουριστική ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια όπως το Μεγάλο Χωριό και το Μικρό Χωριό. Η κοιλάδα του Καρπενησιώτη αποτελεί πέρασμα από την ανατολική Ελλάδα, στην πεδιάδα της Αιτωλίας. Κατά την διάρκεια της Ελληνικής επανάστασης του 1821 πραγματοποιήθηκαν στην περιοχή πολλές μάχες απέναντι σε τουρκικά στρατεύματα που κατευθύνονταν στο Μεσολόγγι. Σημαντικότερη ήταν η μάχη του Κεφαλόβρυσου το 1823, στην οποία σκοτώθηκε ο Μάρκος Μπότσαρης. Στην περιοχή κατά την διάρκεια της εθνικής αντίστασης σημειώθηκε η μάχη του Μικρού Χωριού ανάμεσα σε δυνάμεις του ΕΛΑΣ και ενός ιταλικού συντάγματος που αποτελούταν από 2.000 περίπου στρατιώτες. Ευρυτανία, ποτάμια της Ευρυτανίας Δήμος Ποταμιάς, γεωγραφικά στοιχεία
Ο πόλεμος των άστρων (ελληνική τηλεοπτική σειρά)

Ο Πόλεμος Των Άστρων είναι ο τίτλος μιας ελληνικής κωμικής τηλεοπτικής σειράς αυτοτελών επεισοδίων που προβλήθηκε από τους τηλεοπτικούς δέκτες του ANT1 τις σεζόν 2009-2011. Αφηγητής και παρουσιαστής της σειράς είναι ο αστρολόγος Γιώργος Πανόπουλος, ο οποίος παρουσιάζει την εξέλιξη της κάθε ιστορίας. Το σενάριο της σειράς υπέγραψε ο Κώστας Βαζάκας, ενώ τη σκηνοθεσία ανέλαβαν ο Σπύρος Ρασιδάκης και ο Χρήστος Δήμας.Η σειρά έχει ως θέμα την αστρολογία και τη συνύπαρξη δύο ή και περισσοτέρων ζωδίων σε κάθε επεισόδιο, καθώς και τις μεταξύ τους ερωτικές σχέσεις. Ο πρώτος κύκλος ολοκληρώθηκε σε 18 επεισόδια, και λόγω της μεγάλης δημοτικότητας η σειρά ανανεώθηκε για δεύτερη σεζόν. Εξαιτίας όμως των οικονομικών δυσχερειών του σταθμού, η παραγωγή κατάφερε να ετοιμάσει μόλις μία ακόμα ιστορία δύο επεισοδίων. Η σειρά αποτελείται συνολικά από 10 ιστορίες που ολοκληρώνονται μέσα σε δύο επεισόδια. Σε κάθε επεισόδιο συμμετέχουν διαφορετικοί πρωταγωνιστές η Ελισάβετ Κωνσταντινίδου, η Μαρία Λεκάκη, ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης, ο Θοδωρής Αθερίδης, η Τζένη Μπότση, ο Ορέστης Τζιόβας, ο Αποστόλης Τότσικας, η Ζέτα Μακρυπούλια, η Κατερίνα Τσάβαλου, η Πατρίτσια Μίλικ Περιστέρη, η Σμαράγδα Καρύδη και πολλοί άλλοι.

 Πως θα κατακτήσετε έναν Κριό; Πόσο μέλλον έχει η σχέση σας με μια Παρθένο; Τι θα πάθετε αν ένας Σκορπιός σας βάλει στο μάτι; Τα ζώδια ζωντανεύουν και πρωταγωνιστούν στη μοναδική... αστρολογική κωμωδία της ελληνικής τηλεόρασης. Φλερτάρουν μεταξύ τους, κάνουν σεξ, ερωτεύονται, εκνευρίζονται, παρεξηγούνται, καβγαδίζουν, κάνουν απιστίες, εκδικούνται. Παράλληλα, ο αστρολόγος Γιώργος Πανόπουλος με εγκυρότητα αλλά και χιούμορ σχολιάζει, εξηγεί και προβλέπει τις εξελίξεις. Και εμείς μαθαίνουμε τι λένε τα άστρα για τη σχέση μας, και τι μπορεί να πάθουμε στα καλά καθούμενα αν μπλέξουμε με λάθος ζώδιο... Τα πρώτα 8 επεισόδια προβάλλονταν κάθε Παρασκευή και Δευτέρα στις 22:00, ενώ τα υπόλοιπα προβάλλονταν εβδομαδιαία κάθε Δευτέρα στις 22:00. Προβλήθηκε Παρασκευή στις 21:00. Παρθένος Μία / Ελισάβετ Κωνσταντινίδου (Παρθένος) – Πέτρος Μπουσουλόπουλος (Δίδυμος) Αιγώ Και Αυτός / Σμαράγδα Καρύδη (Αιγόκερως) – Γιάννης Στάνκογλου (Καρκίνος) Πως Να Ρίξεις Έναν Τοξότη Σε Δέκα Μέρες / Ορέστης Τζιόβας (Τοξότης) – Ελένη Αποστολοπούλου (Ιχθύς) – Τζένη Μπότση (Σκορπιός) A For Vendetta / Ζέτα Μακρυπούλια (Δίδυμος) – Θοδωρής Αθερίδης (Σκορπιός) Ταυρομαχίες / Γεράσιμος Σκιαδαρέσης (Ταύρος) – Μαρία Λεκάκη (Ταύρος) Shesofobia / Φαίδρα Δρούκα (Υδροχόος) – Αντώνης Καρυστινός (Λέων) Το Τρίτο Πρόσωπο / Μαρία Καβογιάννη (Καρκίνος) – Αλέξανδρος Αντωνόπουλος (Ζυγός) Κεραυνοβόλος Έρωτας / Ιωάννα Πηλιχού (Ζυγός) – Αποστόλης Τότσικας (Κριός) Νεροκουβαλητές Του Ονείρου / Κατερίνα Παπουτσάκη (Τοξότης) – Πέτρος Λαγούτης (Υδροχόος) Το Άλλο Μισό Του Άλλου Μισού Μου / Ορέστης Τζιόβας (Αιγόκερως) – Κατερίνα Τσάβαλου (Ταύρος) – Σταύρος Σβήγκος (Ιχθύς) – Πατρίτσια Περιστέρη (Λέων) Επισκόπηση της σειράς Σελίδα του Ant1
Προπονητικό κέντρο Παιανίας

Το προπονητικό κέντρο Παιανίας αποτελούσε τη βάση προπόνησης και εκπαίδευσης των ακαδημιών του ποδοσφαιρικού συλλόγου του Παναθηναϊκού. Επισήμως, άνοιξε στις 19 Ιουνίου 1981.Βρίσκεται στην Παιανία και καλύπτει 70 στρέμματα. Χρησιμοποιείται από το 1981.

 Καταλύματα που αποτελούνται από 27 δίκλινα δωμάτια, εστιατόριο, μπαρ, αίθουσα τηλεόρασης, εσωτερική πισίνα, σάουνα, αίθουσα ψυχαγωγίας, αίθουσες παιχνιδιών, αποθηκευτικούς χώρους και αίθουσα συνεδριάσεων. Τρία φωτισμένα γήπεδα ποδοσφαίρου με φυσικό χλοοτάπητα. Τρία φωτισμένα γήπεδα ποδοσφαίρου με τεχνητό χλοοτάπητα για ειδική προετοιμασία. Πλήρως εξοπλισμένο γυμναστήριο, ιατρικό δωμάτιο φυσικοθεραπείας, αποδυτήρια για την επαγγελματική ομάδα και την Ακαδημία. Γραφεία Επίσημη ιστοσελίδα
NGC 1818

Το NGC 1818 είναι μικρό σε ηλικία αστρικό σμήνος στο Μεγάλο Νέφος του Μαγγελάνου. Αναμένεται πως σταδιακά θα εξελιχθεί σε σφαιρωτό σμήνος, όμως είναι μόλις 25 εκατομμυρίων ετών, ενώ σχεδόν όλα τα γνωστά σφαιρωτά σμήνη σχηματίστηκαν πριν από δισεκατομμύρια χρόνια.

 Δεδομένα για το NGC 1818 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 1818 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 1818 στο Wikimedia Commons
Βησιγότθοι

Οι Βησιγότθοι ήταν ο δυτικός κλάδος των νομαδικών γερμανικών φύλων που αναφέρονται συλλογικά ως Γότθοι. Αυτές οι φυλές άκμασαν και εξαπλώθηκαν τα τελευταία χρόνια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, κατά την Ύστερη Αρχαιότητα, η οποία είναι γνωστή και ως περίοδος των Μεγάλων Μεταναστεύσεων. Οι Βησιγότθοι προήλθαν από προγενέστερες γοτθικές ομάδες που εισέβαλαν στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ξεκινώντας το 376 και νικώντας τους Ρωμαίους στη μάχη της Αδριανούπολης, το 378.

 Οι Βησιγότθοι αναδείχθηκαν σε ξεχωριστή πληθυσμιακή ομάδα κατά τον 4ο αιώνα, αρχικά στην Βαλκανική, όπου και συμμετείχαν σε πολλές εκστρατείες κατά της Ανατολικής και της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο βησιγοτθικός στρατός, υπό την ηγεσία του Αλάριχου Α', εκστράτευσε νικηφόρα και κυρίευσε ακόμη και την ίδια τη Ρώμη, το 410. Μετά τον θάνατο του Αλάριχου Α', εγκαταστάθηκαν στη νότια Γαλατία και χρησιμοποιήθηκαν ως μισθοφόροι από τους Ρωμαίους. Σύντομα όμως επαναστάτησαν και δημιούργησαν το δικό τους βασίλειο, με πρωτεύουσα την Τουλούζη. Σταδιακά επεκτάθηκαν στην Ιβηρική χερσόνησο εκτοπίζοντας τους Βανδάλους και τους Αλανούς. Ταυτόχρονα, όμως, τερματίστηκε η κυριαρχία τους στη νότια Γαλατία το 507, καθώς εκδιώχθηκαν από τους Φράγκους, υπό τον Κλόβι/Χλωδοβίκο) Α'. Έτσι το βησιγοτθικό βασίλειο, γνωστό και ως Βασίλειο του Τολέδου, περιορίστηκε στην Ιβηρική (σημερινή Ισπανία και Πορτογαλία), με εξαίρεση το Βασίλειο των Σουηβών της Γαλικίας, στα βορειοδυτικά και τη βυζαντινή (ρωμαϊκή) επαρχία της Σπανίας, στα νότια. Το 711 και 712 οι Βησιγότθοι ηττήθηκαν από τους προελαύνοντες Άραβες και Βέρβερους και ολόκληρη η περιοχή που έλεγχαν τέθηκε σύντομα υπό τον έλεγχο του Χαλιφάτου των Ομαγιαδών. Απομεινάρια των Βησιγότθων σήμερα αποτελούν εκκλησίες και αρχαιολογικά ευρήματα στην Ισπανία και την Πορτογαλία. Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό. Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 1990. Τόμος Α΄.
Σταρ Τρεκ Νο 6: Ο Άγνωστος Κόσμος

Σταρ Τρεκ Νο 6: Ο Άγνωστος Κόσμος (αγγλικά: Star Trek VI: The Undiscovered Country) είναι μια αμερικανική ταινία επιστημονικής φαντασίας και δράσης του 1991 σε σκηνοθεσία του Νίκολας Μέιερ και βασίζεται στην τηλεοπτική σειρά Star Trek. Είναι η έκτη ταινία Σταρ Τρεκ καθώς και η τελευταία ταινία που περιλαμβάνει όλους τους πρωταγωνιστικούς χαρακτήρες της αρχικής σειράς.Στην ταινία αυτήν, μετά την καταστροφή του δορυφόρου Πράξις, η αυτοκρατορία των Κλίνγκον αποφασίζει να επιδιώξει ειρήνη με τον μαχροχρόνιο εχθρό της, την Ομοσπονδία. Ωστόσο, το πλήρωμα του USS Enterprise-A πρέπει να αντιμετωπίσει φαινομενικά αόρατους συνωμότες με στρατιωτική ατζέντα. Η ταινία πρωτοκυκλοφόρησε στη Βόρεια Αμερική στις 4 Ιουνίου 1991 από την Paramount Pictures. Ήταν μια επιτυχία στο box office, κερδίζοντας $ 96 εκατομμύρια παγκοσμίως και έλαβε κυρίως θετικές κριτικές, οι οποίες επαινούσαν τις ερμηνεία των ηθοποιών και το κωμικό της στυλ.Επίσης η ταινία προτάθηκε για δυο βραβεία Όσκαρ, αυτό του Καλύτερου Μακιγιάζ κι αυτό των Καλύτερων Ηχητικών Εφέ. Ο δημιουργός του Σταρ Τρεκ, ο Τζιν Ροντενμπέρι πέθανε λίγο πριν την πρεμιέρα της ταινίας, έχοντας δει την ίδια την ταινία μερικές μέρες πριν.

 Μετά από χρόνια αντιπαράθεσης, η αυτοκρατορία των Κλίνγκον είναι πρόθυμη να υπογράψει μια συνθήκη ειρήνης με την Ομοσπονδία. Ωστόσο, αυτό το διαγαλαξιακό πολιτικό άνοιγμα προς τους αιώνιους εχθρούς της Ομοσπονδίας προκαλεί την ανησυχία του ναύαρχου Κερκ. Όταν κάποιος επιτίθεται σε ένα σκάφος των Κλίνγκον, το Εντερπράιζ τίθεται υπόλογο, και ο Κερκ μαζί με τον ΜακΚόι βρίσκονται σε πλανήτη-φυλακή ως ένοχοι δολοφονίας. Όλα δείχνουν ότι οι δύο κόσμοι σύντομα θα συγκρουστούν σε μία θανάσιμη μάχη που μπορεί να είναι και η τελευταία τους μάχη καθώς και η τελευταία τους αποστολή. Γουίλιαμ Σάτνερ στο ρόλο του Τζέιμς Τ. Κερκ Λέοναρντ Νίμοϊ στο ρόλο του Σποκ ΝτεΦόρεστ Κέλι στο ρόλο του Λέοναρντ Μακοί Τζέιμς Ντούχαν στο ρόλο του Μοντγκόμερι Σκοτ Νισέλ Νίκολς στο ρόλο της Ουχούρα Τζορτζ Τακέι στο ρόλο του Χικάρου Σούλου Γουόλτερ Κένιγκ στο ρόλο του Πάβελ Τσέκοφ Ντέιβιντ Γουόρνερ στο ρόλο του Γκόρκον Κιμ Κατράλ στο ρόλο της Βαλέρις Κρίστοφερ Πλάμερ στο ρόλο του Τσανγκ' Μπροκ Πίτερς στο ρόλο του Ναυάρχου Κατγουραίτ Ιμάν στο ρόλο της Μάρτια Ρενέ Ομπερζονουά στο ρόλο του Συνταγματάρχη Γουεστ Μαίκλ Ντορν στο ρόλο του Συνταγματάρχη Γουρφ Επίσημη ιστοσελίδα Σταρ Τρεκ Νο 6: Ο Άγνωστος Κόσμος στο IMDb
Εστάδιο ντε Τσαμαρτίν

Το Εστάδιο ντε Τσαμαρτίν (Ισπανικά: Estadio de Chamartín) ήταν γήπεδο, τα εγκαίνια του οποίου έγιναν το 1924, ενώ κατεδαφίστηκε το 1947, και το οποίο ευρισκόταν στο Τσαμαρτίν ντε λα Ρόζα της Ισπανίας.

 Το γήπεδο χρησιμοποιείτο από τη Ρεάλ Μαδρίτης, στης οποίας την ιδιοκτησία και ανήκε, προτού αυτή προχωρήσει στην ανέγερση του Νουέβο Εστάδιο Τσαμαρτίν, το οποίο έγινε γνωστό μετά το 1955 ως Στάδιο Σαντιάγο Μπερναμπέου. Τα εγκαίνιά του έγιναν στις 17 Μαΐου 1924, με τη διεξαγωγή φιλικής αναμέτρησης μεταξύ της Ρεάλ και της Νιούκασλ Γιουνάιτεντ, ενώ το γήπεδο είχε χωρητικότητα της τάξεως των 15.000 θέσεων (ορισμένες πηγές κάνουν λόγο για 22.500). Το 1934, το γήπεδο φιλοξένησε προκριματική αναμέτρηση ενόψει του Παγκοσμίου Κυπέλλου μεταξύ της Ισπανίας και της Πορτογαλίας, στην οποία η πρώτη επικράτησε με σκορ 9-0, εμπρός σε φίλαθλο κοινό της τάξεως των 50.000 θεατών. Η πόλη του Τσαμαρτίν ντε λα Ρόζα ενσωματώθηκε στη Μαδρίτη το 1948.
Φίλιππος Βόλφγκανγκ του Χάναου-Λίχτενμπεργκ

Ο Φίλιππος-Βόλφγκανγκ, γερμ.: Philipp-Wolfgang von Hanau-Lichtenberg (31 Ιουλίου 1595 - 14 Φεβρουαρίου 1641) από τον Οίκο του Χάναου ήταν κόμης του Χάναου-Λίχτενμπεργκ το διάστημα 1625-1641.

 Ήταν ο μόνος γιος του Ιωάννη-Ράινχαρντ Α΄ κόμη του Χάναου-Λίχτενμπεργκ και της Μαρίας-Ελισάβετ, κόρης του Βολφγκανγκ κόμη του Χόενλοε-Βάικερσχαϊμ. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1619 την Ιωάννα (1602-1639), κόρη του Λουδοβίκου-Έμπερχαρντ του Έτινγκεν-Έτινγκεν και είχε τέκνα: Φρειδερίκος-Κάζιμιρ 1623-1685, κόμης του Χάναου-Λίχτενμπεργκ. Ιωάννης-Φίλιππος 1626-1669, κύριος του Μπάμπενχαουζεν. Ιωάννης-Ράινχαρντ Β΄ 1628-1666, κόμης του Χάναου-Λίχτενμπεργκ. Σοφία-Ελεονώρα 1630-1662, απεβ. 32 ετών. Αγάθη-Χριστίνα 1632-1681, παντρεύτηκε τον Λεοπόλδο-Λουδοβίκο των Βίττελσμπαχ κόμη του Παλατινάτου-Φέλντεντς. Ιωάννης-Λουδοβίκος 1621-1623, απεβ. 2 ετών, Ιωάννα-Ιουλιανή 1627-1628 απεβ. 1 έτους, Χριστιανός-Έμπερχαρντ 1635-1636, Άννα-Ελισάβετ 1622 απεβ. νήπιο, Δωροθέα-Ελισάβετ 1624 απεβ. νήπιο.Το 1639 απεβίωσε η Ιωάννα και ο φίλιππος-Βόλφγκανγκ έκανε δεύτερο γάμο, με τη Δωροθέα-Ντιάνα του Ζαλμ, κόρη του Ιωάννη ΙΑ΄ βιλντ- και ρίνεγκραβου του Κύρμπουργκ-Μέχρινγκεν. Δεν απέκτησαν απογόνους. Reinhard Dietrich: Die Landesverfassung in dem Hanauischen, Hanauer Geschichtsblätter, vol. 34, Hanau 1996, (ISBN 3-9801933-6-5) M. Goltzené: Aus der Geschichte des Amtes Buchsweiler, in: Pay d’Alsace, issue 111/112, p. 64 ff Wilhelm Morhardt: Hanau alt's – in Ehren b'halt's – Die Grafen von Hanau-Lichtenberg in Geschichte und Geschichten, Babenhausen einst und jetz, vol. 10, Babenhausen, 1984 Fritz Roth: Restlose Auswertung von Leichenpredigten und Personalschriften für genealogische und kulturhistorische Zwecke, vol 6, Boppart, 1970 Reinhard Suchier: Genealogie des Hanauer Grafenhauses, in: Festschrift des Hanauer Geschichtsvereins zu seiner fünfzigjährigen Jubelfeier am 27. August 1894, Hanau, 1894 Georg Wittenberger: Stadtlexikon Babenhausen, Babenhausen, 1995 Ernst J. Zimmermann: Hanau Stadt und Land, third edition, Hanau, 1919, reprinted 1978.
Τουλλία Κικερόνις

Η Τουλλία Κικερόνις (Tullia Ciceronis, 5 Αυγούστου 79 π.Χ. ή 78 π.Χ. – Φεβρουάριος 45 π.Χ.), ή Τουλλιόλα (όπως την αποκαλούσε χαϊδευτικά ο πατέρας της), ήταν η μοναχοκόρη και το πρώτο παιδί του Ρωμαίου ρήτορα και πολιτικού Μάρκου Τύλλιου Κικέρωνα από τον πρώτο του γάμο με την Τερεντία. Νεότερος αδερφός της ήταν ο Μάρκος Τούλλιος Κικέρων ο Νεότερος (γενν. 65 π.Χ.), ο οποίος και διετέλεσε ύπατος το 30 π.Χ.

 Πληροφορίες για τη ζωή της Τουλλίας μας παρέχει ο Πλούταρχος στη βιογραφία που συνέγραψε για τον Κικέρωνα, αλλά και τα γράμματα που ο ίδιος ο Κικέρων έγραψε σε φίλους, ιδίως στη μητέρα της και το Ρωμαίο ιππέα Τίτο Πομπόνιο Αττικό. Η Τουλλία το 66 π.Χ. αρραβωνιάστηκε το Γάιο Καλπούρνιο Πίζο Φρούγκι, ο οποίος διετέλεσε κυαίστωρ το 58 π.Χ. Τον παντρεύτηκε το 63 π.Χ., ωστόσο εκείνος πέθανε το 57 π.Χ. Την επόμενη χρονιά η Τουλλία αρραβωνιάστηκε και νυμφεύτηκε το Φούριο Κρασίπη. Παρόλο που ο γάμος τους υπήρξε ευτυχισμένος, χώρισαν το 51 π.Χ. για άγνωστους λόγους. Κατά τη διάρκεια των Εμφυλίων Πολέμων, η Τουλλία επισκέφτηκε τον πατέρα της στο Brundisium. Η Τερεντία δεν κατάφερε να παρέχει στην κόρη της κατάλληλη συνοδεία και χρήματα για τα έξοδά της. Το καλοκαίρι του 50 π.Χ., η Τουλλία παντρεύτηκε τον Πόπλιο Κορνήλιο Δολαβέλλα, που εκλέχτηκε ύπατος το 44 π.Χ. Ο γάμος αυτός δεν υπήρξε ευτυχισμένος. Ωστόσο είχε ως καρπό δύο γιους. Ο πρώτος γεννήθηκε στις 19 Μαΐου 49 π.Χ. και χάθηκε τον ίδιο χρόνο. Το ζευγάρι πήρε διαζύγιο το 46 π.Χ. Το Φεβρουάριο του 45 π.Χ. η Τουλλία άφησε την τελευταία της πνοή στο σπίτι του Δολαβέλλα, ένα μήνα μετά τη γέννηση του δεύτερου παιδιού τους, το οποίο ευτυχώς επέζησε. Ο Κικέρων ένιωσε μεγάλη θλίψη εξαιτίας του θανάτου της κόρης του. Οι φίλοι του και οι πολιτικοί του σύμμαχοι προσπάθησαν να τον παρηγορήσουν στέλνοντάς του γράμματα παρηγοριάς, ορισμένα από τα οποία επιβιώνουν μέχρι σήμερα. Εξαιτίας του πένθους του, τελικά χώρισε από τη δεύτερη σύζυγό του, την Πουμπιλία, η οποία ζήλευε την Τουλλία και δεν έδειξε ιδιαίτερη θλίψη μετά το θάνατο της τελευταίας. Το 15ο αιώνα, βρέθηκε ένας τάφος στην πόλη της Ρώμης, ο οποίος αναγνωρίστηκε ως το μνήμα της Τουλλίας. Ανάμεσα σε άλλα αντικείμενα βρέθηκε κι ένα λυχνάρι, το οποίο σύμφωνα με το θρύλο έκαιγε για πάνω από δεκαπέντε αιώνες. Κικέρων Αρχαία Ρώμη Browne, Thomas. Pseudodoxia epidemica: or, Enquiries into very many received tenants, and commonly presumed truths ["Vulgar Errors"], Βιβλίο III, κεφ. 21. 1662. Στο The Works of Sir Thomas Browne, εκδ. Charles Sayle. 3 τόμοι. Edinburgh: John Grant, 1927. Κείμενο online Luminarium.org Donne, John. The Poems of John Donne: edited from the Old Editions and Numerous Manuscripts with Introductions & Commentary by Herbert J. C. Grierson, M.A. 2 τόμοι. Oxford: Clarendon Press, 1912. Lemprière, John. "Tulliola or Tullia." A Classical Dictionary: Containing a copious account of all proper names mentioned in ancient authors. Bibliotheca Classica. 3η Αμερικανική Έκδοση. Philadelphia: J. Crissy, 1822. Πλούταρχος. Βίοι Παράλληλοι: Κικέρων Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Tulliola στο Wikimedia Commons
Ζαγκλιβέρι

Το Ζαγκλιβέρι αποτελεί κωμόπολη και δημοτική κοινότητα του Δήμου Λαγκαδά. Βρίσκεται 47 χιλιόμετρα ανατολικά της Θεσσαλονίκης και πριν την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης αποτελούσε την έδρα του Δήμου Καλλινδοίων. Ο πληθυσμός ανέρχεται στους 2.171 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και ασχολείται κυρίως με τον πρωτογενή τομέα.

 Το όνομα Ζαγκλιβέρι είναι Λατινικό από το Zagli και vera και σημαίνει πραγματική Ζάγκλη της Σικελίας, έτσι ονόμασαν την περιοχή οι Ρωμαίοι που βρέθηκαν στην περιοχή για την μάχη της Λητής. Στην περιοχή υπάρχουν τα ερείπια της Μακεδονικής πόλης των Καλλινδοίων όπου είχε περάσει ο Μέγας Αλέξανδρος πηγαίνοντας για την Ασία και στρατοπέδευσε καρφώνοντας πασσάλους για να δέσει τα άλογα του ιππικού του. Σύμφωνα με τις αφηγήσεις, οι πάσσαλοι αυτοί ρίζωσαν και έγιναν δέντρα, γι' αυτό και η περιοχή ονομάζεται "Χίλια δέντρα". Το χωριό υπήρχε και στα βυζαντινά χρόνια και πρώτα αναφορά στις πηγές γίνεται το 1445 σε οθωμανική απογραφή. Σε όλη τη διάρκεια της τουρκοκρατίας ήταν μικτό χωριό και ανήκε διοικητικά στο ναχιγιέ του Παζαργκιάχ.Σπουδαίος αγωνιστής της επανάστασης του 1821 ήταν ο Στεριανός Αθανασίου. Η κωμόπολη αποτέλεσε τόπο εγκατάστασης για 60 οικογένειες Ελλήνων Θρακιωτών προσφύγων από τη Μανδρίτσα της Βόρειας Θράκης (Ανατολικής Ρωμυλίας) το 1914. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922 εγκαταστάθηκαν στο Ζαγκλιβέρι Έλληνες Μικρασιάτες πρόσφυγες από το Παπαζλί της Μαγνησίας της Μικράς Ασίας. Κατά την περίοδο της οθωμανικής κυριαρχίας, το χωριό ήταν στην κυριολεξία χαμένο μέσα σε δέντρα, σε βαθμό που το χωριό να μην φαίνεται. Η σημερινή εικόνα του χωριού είναι τελείως διαφορετική με μόνο ένα μεγάλο γέρικο πλάτανο στην πλατεία του χωριού να θυμίζει εκείνες τις εποχές. Στο κέντρο του χωριού βρίσκεται ο ναός του Αγίου Γεωργίου, ο οποίος χτίστηκε το 1912. Το χωριό υπαγόταν στην επισκοπή Αρδαμερίου και ήταν έδρα της μητρόπολης για κάποια χρόνια. Στο Ζαγκλιβέρι γεννήθηκε και μαρτύρησε το 1764 η νεομάρτυς Ακυλίνα. Προς τιμήν της οι κάτοικοι του χωριού, με πρωτοβουλία και προσπάθειες του μικρασιάτη ιερέα Αναστασίου Θεολόγου, έκτισαν ναό, που θεμελιώθηκε το 1985. Η μνήμη της αγίας εορτάζεται κάθε χρόνο στις 27 Σεπτεμβρίου, ενώ οργανώνεται πενθήμερο πολιτιστικών εκδηλώσεων, τα «Ακυλίνεια». Το 2013 μετά από όραμα που είδε κάποια γυναίκα βρέθηκαν τα οστά της θαμμένα στην αυλή της εκκλησίας της Όσσας και μεταφέρθηκαν με κάθε επισημότητα στο Ζαγκλιβέρι και τοποθετήθηκαν στον ναό της για να τα προσκυνούν οι πιστοί. Διατηρείται το σπίτι της αγίας Ακυλίνας-Αγγελίνας, το οποίο είναι επισκέψιμο έπειτα απο την ριζική ανακαίνιση του που έγινε κατα την διάρκεια της δημαρχίας του κ. Σταύρου Καμαρούδη (1998-2010). Σε αυτό στεγάζονται διάφορα λαογραφικά κειμήλια. Είναι μια χαρακτηριστική ισόγεια οικία μακεδονίτικης αρχιτεκτονικής και έχει ανακηρυχθεί διατηρητέο μνημείο από το Υπουργείο Πολιτισμού καθώς κτίσθηκε προ 250 ετών. Δημοτικό Διαμέρισμα Ζαγκλιβερίου Το Ζαγκλιβέρι - mandritsiotes-zagliveriou
Αιγαιοπελαγίτικα Θέματα

Τα Αιγαιοπελαγίτικα Θέματα ήταν διμηνιαίο περιοδικό που εκδιδόταν στην Αθήνα επί δώδεκα έτη: από το 1986 ως το 1997. Είχε πολιτιστικό χαρακτήρα και, όπως προκύπτει από τον τίτλο του, η θεματολογία του αφορούσε στα νησιά του Αιγαίου πελάγους.

 Τα Αιγαιοπελαγίτικα Θέματα εκδόθηκαν το 1986 από μια ομάδα Κυκλαδιτών, εραστών της τέχνης και του λόγου, οι οποίοι ίδρυσαν την μη κερδοσκοπική εταιρεία εκδόσεων "Αιγέας" με έδρα την Αθήνα. Ιδρυτές της εταιρείας και του περιοδικού ήταν οι: Αντώνης Ι. Καλλέγιας, Γιώργος Ι. Καλλέγιας, Γιώργος Σ. Καράβας, Μιχάλης Β. Κατσάνης, Μάρκος Μ. Ρηγούτσος και Μιχάλης Ι. Φραγκιάς. Διευθυντής, εκδότης και ψυχή του περιοδικού σε όλη τη διάρκεια της έκδοσής του υπήρξε ο Γιώργος Ι. Καλλέγιας από τη Σύρο. Τη γενική επιμέλεια είχε ο Παντελής Απέργης, ενώ καλλιτεχνικός διευθυντής ήταν ο γλύπτης Αντώνης Καλλέγιας. Στα τελευταία τεύχη του περιοδικού ( 48 έως και 57) τη Γενική Επιμέλεια είχε ο Λέσβιος λογοτέχνης και ποιητής Στρατής Γιαννίκος. Τα πρώτα έξι χρόνια εκδιδόταν ανά τρίμηνο και στη συνέχεια έγινε διμηνιαίο, μιας και είχε πλήθος από συνεργασίες. Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ αρχικά τυπωνόταν σε 32-40 σελίδες στα τελευταία δύο χρόνια είχε 64 σελίδες. Συνολικά εκδόθηκαν 59 τεύχη με τελευταίο το τεύχος Νοεμβρίου/Δεκεμβρίου 1997. Η θεματολογία των Αιγαιοπελαγίτικων Θεμάτων ήταν ποικίλη αλλά πάντα σε θέματα πολιτισμού που σχετίζονταν με το Αιγαίο. Κείμενα για την επιστήμη, την τέχνη, τα γράμματα, τη λαογραφία αλλά και τη σύγχρονη ζωή υπήρχαν στις σελίδες του. Στη διαδρομή του το περιοδικό εξελίχθηκε σε βήμα λογίων από όλα τα νησιά του Αιγαίου και σταδιακά και της Κύπρου. Είναι χαρακτηριστικό πως στα χρόνια της έκδοσής του με το περιοδικό συνεργάστηκαν περισσότεροι από 400 συνεργάτες! Στα δώδεκα χρόνια της έκδοσής του φιλοξένησε εκατοντάδες άρθρα για 69 νησιά. Στη θεματολογία του περιλαμβάνονταν άρθρα για: αθλητισμό, αρχαιολογία, αρχιτεκτονική, βιβλιογραφία, γλωσσολογία, εθνικά θέματα, εκδηλώσεις, εκκλησία, επαγγέλματα, θέατρο, ιατρική, ιστορία, κοινωνία, λαογραφία, λογοτεχνία, μουσική, ναυτιλία, νομικά θέματα, οικολογία και περιβάλλον. Επίσης, δημοσιεύονταν: ποιήματα, πεζά, δοκίμια, αναλύσεις, μελέτες, οδοιπορικά, ομιλίες, κριτικές και παρουσιάσεις βιβλίων και εκδηλώσεων, ανταποκρίσεις, χρονικά, σχόλια, συνεντεύξεις, βιογραφίες και νεκρολογίες. Ακόμη το περιοδικό οργάνωνε θεματικά αφιερώματα σε συγκεκριμένα νησιά ή προσωπικότητες του Αιγαίου, όπως για τον Ελύτη και τον Εμπειρίκο. Η δραστηριότητα της πολιτιστικής εταιρείας "Αιγέας" δεν εξαντλήθηκε στην έκδοση του περιοδικού. Οργάνωνε εκδηλώσεις στην Αθήνα και σε νησιά και εξέδιδε ή βοηθούσε τεχνικά σε εκδόσεις βιβλίων Αιγαιοπελαγιτών λογίων, όπως: ποιητικές συλλογές, θεατρικά έργα, πεζογραφήματα, βιογραφίες, ιστορικά κ.ά. Επίσης, εξέδωσε δύο Ευρετήρια των τευχών του περιοδικού με τον τίτλο: "Αιγαιοδρόμιο". Στρατή Γιαννίκου, Γιώργου Καλλέγια: "Αιγαιοδρόμιο: Ευρετήριο Αιγαιοπελαγίτικων Θεμάτων" 10 χρόνια (1986-1995), τεύχη 1-47. Γιώργου Καλλέγια, "Αιγαιοδρόμιο: Ευρετήριο Αιγαιοπελαγίτικων Θεμάτων" (1996-1997), τεύχη 48-59.
Τελεφερίκ Πάρνηθας

Το Τελεφερίκ της Πάρνηθας (το οποίο και βρίσκεται στο ομώνυμο όρος) είναι ο διάδοχος ενός εναέριου τραμ που κατασκευάστηκε τη δεκαετία του 1970 για να εξυπηρετεί το Καζίνο της Πάρνηθας, το πιο δημοφιλές καζίνο στην περιοχή της Αθήνας, που βρίσκεται σε μια από τις κορυφές της Πάρνηθας . Επίσης, ήταν συνηθισμένος τρόπος για τους Αθηναίους να φτάνουν στην κορυφή για οικογενειακές ημερήσιες εκδρομές, μια δημοφιλής συνήθεια ακόμα και σήμερα. Ωστόσο, από τον Απρίλιο του 2006, δρομολογήθηκε νεόδμητο ανεφοδιασμό, σε αντικατάσταση του παλαιότερου, και συνεχίζει να εξυπηρετεί τους προηγούμενους σκοπούς του. Σημειώστε ότι δεν επρόκειτο μόνο για ανακαίνιση, αλλά για πλήρη κατασκευή στον χώρο που κάποτε ήταν η παλαιότερη εγκατάσταση τροφοδοσίας.

 Έτος Κατασκευής: 1972 Μήκος γραμμής: 1.690 μέτρα (~5.545 πόδια) Μέση κλίση : 20 μοίρες (36%) Μέγιστη. Ταχύτητα : 7,0 Κυρία Αριθμός αυτοκινήτων: 2 Χωρητικότητα Αυτοκινήτων: 30 επιβάτες Σύνολο Μέγ. Δυνατότητα μεταφοράς: 280 επιβάτες/ώρα Μαέστροι: 3 Κινητήρες: 1 x 194 kW (1 x 260 PS) Κατασκευαστής: Habbeger AG Έτος Κατασκευής: 2004 Μήκος γραμμής: 1.595 μέτρα (~5.233 πόδια) Μέση κλίση : 20 μοίρες (36%) Μέγιστη. Ταχύτητα : 6,0 m/s (~22 km/h) Αριθμός αυτοκινήτων: 24 (21 σε δημόσια χρήση, 2 για VIP προσωπικότητες, 1 για συντήρηση γραμμής) Χωρητικότητα δημοσίων αυτοκινήτων: 20 θέσεις/αυτοκίνητο Χωρητικότητα VIP αυτοκινήτων: 6 θέσεις/αυτοκίνητο Σύνολο Μέγ. Δυνατότητα μεταφοράς: 2.000 επιβάτες/ώρα Μαέστροι: 3 Κινητήρες: 2 x 411 kW (2 x 559 PS) Χρόνος μεταφοράς: ~5 λεπτά Όριο ταχύτητας ανέμου: 120 km/h Συνολικό Κόστος: ~12 εκατ. ευρώ Κατασκευαστής: Doppelmayr Seilbahnen SA