IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου 1932

Η Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου 1932 (Ιούνιος - Νοέμβριος 1932) ανέλαβε και πάλι μετά την παραίτηση της εξαήμερης Κυβέρνησης Παπαναστασίου. Ο Βενιζέλος ανέλαβε να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές. Με κύριο άξονα της προεκλογικής περιόδου το ζήτημα του «Πολιτειακού» (που, όπως υποστήριζε ο Βενιζέλος, δεν είχε λυθεί, αφού το Λαϊκό Κόμμα καιροφυλακτούσε για την ανατροπή της αβασίλευτης Δημοκρατίας), οι στρατιωτικοί ξαναβρήκαν την ευκαιρία να επέμβουν με την ανασύσταση του Στρατιωτικού Συνδέσμου. Η πόλωση μεταξύ των δυο πλευρών, οδήγησε σε εκλογές χωρίς την ανάδειξη νικητή. Ύστερα από ένα μήνα διαπραγματεύσεων μεταξύ των κομμάτων, ο συνασπισμός που δημιουργήθηκε με κέντρο το Λαϊκό Κόμμα ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας.

 «Πρωθυπουργός» - («Πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου»): Ελευθέριος Βενιζέλος «Αντιπρόεδρος υπουργικού συμβουλίου» : Ανδρέας Μιχαλακόπουλος «Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ» : Λέων Μακκάς«Επί των Εξωτερικών υπουργός»: Ανδρέας Μιχαλακόπουλος «Επί της Δικαιοσύνης υπουργός»: Ελευθέριος Βενιζέλος- αντικαταστάθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 1932 από τον Ιωάννη Μπουρνιά«Επί της Δικαιοσύνης υφυπουργός» : Ιωάννης Μπουρνιάς- από τις 6 Σεπτεμβρίου η θέση έμεινε κενή«Επί των Εσωτερικών υπουργός»: Ιωάννης Τσιριμώκος «Επί της Παιδείας και των Θρησκευμάτων υπουργός»: Παναγιώτης Πετρίδης «Επί των Οικονομικών υπουργός» : Κυριάκος Βαρβαρέσος «Επί των Οικονομικών υφυπουργός» : Πέτρος Ευριπαίος «Επί της Εθνικής Οικονομίας υπουργός»: Σταύρος Κωστόπουλος «Επί της Εθνικής Οικονομίας υφυπουργός» : - «Επί των Δημοσίων Συγκοινωνιών υπουργός»: Λουκάς Κουτσοπέταλος «Επί των Δημοσίων Συγκοινωνιών υφυπουργός» : Λάμπρος Κογεβίνας «Επί της Γεωργίας υπουργός»: Ιωάννης Βαλαλάς «Επί της Υγιεινής υπουργός» : Βασίλειος Βαρδόπουλος «Επί της Υγιεινής υφυπουργός» : - «Επί της Προνοίας και Αντιλήψεως υπουργός»: Ιωάννης Αποστόλου «Επί των Στρατιωτικών υπουργός»: Θεόδωρος Χαβίνης «Επί των Στρατιωτικών υφυπουργός» : - «Επί των Ναυτικών υπουργός»: Γεράσιμος Βασιλειάδης «Επί της Αεροπορίας» : Γεράσιμος Βασιλειάδης «Επί της Αεροπορίας υφυπουργός» : - «Υπουργός - Γενικός Διοικητής Κρήτης» : Μιχαήλ Καταπότης «Υπουργός - Γενικός Διοικητής Θεσσαλονίκης» : Στυλιανός Γονατάς «Υπουργός - Γενικός Διοικητής Θράκης» : Δημοσθένης Φλωριάς «Υπουργός - Γενικός Διοικητής Ηπείρου» : Ιωάννης Τσιγκόλης
Πέτρος Μολυβιάτης

Ο Πέτρος Μολυβιάτης (1928) είναι Έλληνας διπλωμάτης και πολιτικός. Υπήρξε πολύ στενός συνεργάτης («εξ απορρήτων») του πρωθυπουργού και Προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Καραμανλή ενώ έχει διατελέσει τρεις φορές υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας (2004 - 2006, 2012 και 2015), διευθυντής του Πολιτικού Γραφείου του πρωθυπουργού (1974 - 1980), γενικός γραμματέας της Προεδρίας της Δημοκρατίας (1980 - 1985 και 1990 - 1995) και βουλευτής Επικρατείας της Νέας Δημοκρατίας (1996 - 2004). Προσωπικότητα με ευρύτερη αποδοχή στο πολιτικό σύστημα, χαρακτηριστική υπήρξε η καλή σχέση και συνεργασία του με τον Αντώνη Λιβάνη, που πολλές φορές έπαιξε θετικό ρόλο στην εξομάλυνση των διαφορών μεταξύ Κ. Καραμανλή και Ανδρέα Παπανδρέου, ιδιαίτερα την περίοδο της «συγκατοίκησης» (1980 - 1985).

 Γεννήθηκε στη Χίο στις 12 Ιουνίου 1928. Η μητέρα του Αγάπη ήταν αδελφή του συγγραφέα Ηλία Βενέζη και καταγόταν από το Αϊβαλί της Μικράς Ασίας.Σπούδασε νομική στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ακολούθησε καριέρα στο διπλωματικό σώμα, με θητεία σε καίριες θέσεις: στις μόνιμες αντιπροσωπείες της Ελλάδας στην έδρα του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη και την έδρα του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες, καθώς και στις ελληνικές πρεσβείες της Μόσχας, της Άγκυρας και της Πρετόριας. Από το 1974 ως το 1980 ήταν γενικός διευθυντής του Πολιτικού Γραφείου του πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή και στη συνέχεια για δύο πενταετίες (1980 - 1985 και 1990 - 1995) χρημάτισε γενικός γραμματέας της Προεδρίας της Δημοκρατίας. Από το 1996 μέχρι το 2004 εκλέγεται βουλευτής επικρατείας με την υποστήριξη της Νέας Δημοκρατίας. Το 2004 στην πρώτη κυβέρνηση Καραμανλή ανέλαβε το υπουργείο Εξωτερικών, όπου παρέμεινε μέχρι και τις 14 Φεβρουαρίου του 2006. Επίσης είναι πρόεδρος του ιδρύματος «Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής».Στις 17 Μαΐου 2012, κατά τον διορισμό της Υπηρεσιακής Κυβέρνησης Παναγιώτη Πικραμμένου από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Κάρολου Παπούλια, ανέλαβε το υπουργείο Εξωτερικών μέχρι τη διενέργεια εκλογών στις 17 Ιουνίου 2012.Στις 28 Αυγούστου 2015 κατά τον διορισμό της Υπηρεσιακής Κυβέρνησης Βασιλικής Θάνου Χριστοφίλου από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο, ανέλαβε το υπουργείο Εξωτερικών μέχρι τη διενέργεια εκλογών στις 20 Σεπτεμβρίου 2015.Είναι παντρεμένος με τη Νιόβη Χριστάκη και έχει δύο παιδιά, μία κόρη και ένα γιο. Η κόρη του Λώρα υπήρξε σύζυγος του επιχειρηματία και τραπεζίτη Στέλιου Παναγόπουλου, διοικητή της Εθνικής Τράπεζας και ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ. Τον Απρίλιο του 2005 ο Πέτρος Μολυβιάτης, και ο Καραμανλής έστειλαν έξι επιστολές σε Ευρωπαίους ηγέτες και αξιωματούχους και στον πρόεδρο των ΗΠΑ, Τζορτζ Μπους, με τις οποίες πρότειναν την επίλυση του Μακεδονικού ονοματολογικού ζητήματος και την αποδοχή της ένταξης της χώρας στην ΕΕ με την υιοθέτηση μιας διπλής ονομασίας, χωρίς να γίνει κάποια αλλαγή του Συντάγματος της χώρας: η ονομασία "Δημοκρατία Μακεδονίας-Σκόπια" θα χρησιμοποιούνταν από τον ΟΗΕ, τα κράτη του οποίου ενθαρρύνονταν απλώς να τη χρησιμοποιούν, ενώ το συνταγματικό όνομα "Δημοκρατία της Μακεδονίας" θα συνέχιζε να βρίσκεται σε χρήση στο εσωτερικό της χώρας.
Ο αγαπημένος μαθηματικός τύπος του καθηγητή (ταινία)

Ο (ιαπωνικά: 博士の愛した数式, προφέρεται Χακάσε νο αϊσίτα σουσίκι) είναι μια ταινία ιαπωνικής παραγωγής, η οποία κυκλοφόρησε στις 21 Ιανουαρίου 2006 σε σκηνοθεσία του Τακάσι Κοϊζούμι. Η ταινία βασίζεται στο μυθιστόρημα με τον ίδιο τίτλο της συγγραφέως Γιόκο Ογκάουα, το οποίο κυκλοφόρησε το 2003.

 Σε αντίθεση με το πρωτότυπο έργο, το οποίο αφηγείται την ιστορία από την οπτική γωνία του αφηγητή, η ταινία είναι γυρισμένη από την οπτική γωνία ενός 29χρονου, του Ρουτ, ο οποίος αφηγείται σε μια ομάδα από νέους μαθητές τις αναμνήσεις που έχει από τον καθηγητή. Αν και υπάρχουν μερικές διαφορές μεταξύ της ταινίας και του πρωτότυπου έργου (όπως, για παράδειγμα, η ταινία κάνει αναφορά στη σχέση μεταξύ του καθηγητή και της χήρας ενώ το βιβλίο δεν δίνει πολλές λεπτομέρειες για το ίδιο θέμα), η ταινία είναι σε γενικές γραμμές πιστή στο πρωτότυπο μυθιστόρημα. Στο πρώτο του μάθημα μαθηματικών, ο δάσκαλος Ρουτ διηγείται στην τάξη του τον τρόπο με τον οποίο ερωτεύτηκε τα μαθηματικά. Η χήρα μητέρα του, η Κιόκο, εργαζόταν ως οικονόμος στο σπίτι ενός καθηγητή μαθηματικών, ο οποίος θυμόταν μόνο ό,τι είχε γίνει 80 λεπτά μετά από κάποιο ατύχημα που του συνέβη. Παρ' όλα αυτά, η αγάπη του για τα μαθηματικά δεν έσβησε ποτέ. Ακίρα Τεράο ως καθηγητής Έρι Φουκάτσου ως Κιόκο Τακανάρι Σαΐτο ως Ρουτ Χιντετάκα Γιοσιόκα ως δάσκαλος (πρόκειται για τον ίδιο τον Ρουτ μετά την ηλικία των 19 ετών) Ρουρίκο Ασαόκα ως χήρα Πρωτότυπη ιστορία γραμμένη με τη μορφή μυθιστορήματος από τη: Γιόκο Ογκάουα (εκδ. Shinchosha) Σκηνοθεσία: Τακάσι Κοϊζούμι Σενάριο: Τακάσι Κοϊζούμι Παραγωγή: Miyako Araki, Tsutomu Sakurai Φωτογραφία: Hiroyuki Kitazawa, Masaharu Ueda Γραφιστικά: Ken Sakei Ήχος: Benitani Sen'ichi Φωτισμοί: Hideaki Yamakawa Ενδυματολόγος: Kazuko Kurosawa Μουσική: Takashi Kako Διανομή: Asmik Ace Entertainment Σύμφωνα με τον Jugu Abraham, η ταινία οδηγεί τον αναγνώστη στον μυστικιστικό κόσμο των αριθμών, που, μέσα στους αιώνες, έχει κατακτήσει μεγάλα πνεύματα όπως εκείνα του Πυθαγόρα και του Καρτέσιου. Μετά τη θέαση της ταινίας, ο θεατής είναι σε θέση να δει τους αριθμούς μα σεβασμό και να κατανοήσει ότι δεν πρόκειται για δημιούργημα του ανθρώπινου νου, καθώς προϋπήρχαν στο σύμπαν. Αντίθετα, ο άνθρωπος δεν έκανε τίποτα παραπάνω από το να ανακαλύψει τους αριθμούς στην προσπαθειά του να κατανοήσει ένα μικρό τμήμα του σύμπαντος, όπως το γνωρίζουμε στη σημερινή εποχή. Ο κριτικός ολοκληρώνει αυτή τη σκέψη του με την πεποίθηση ότι η ταινία Ο αγαπημένος μαθηματικός τύπος του καθηγητή (αλλά και το μυθιστόρημα στο οποίο βασίζεται) παροτρύνουν το κοινό να διεισδύσει στον κόσμο των μαθηματικών, αποβάλλοντας τον φόβο που ενδέχεται να έχει για τους αριθμούς. Ο αγαπημένος μαθηματικός τύπος του καθηγητή στην IMDb
Έρικ ΜακΚρι

Ο Έρικ ΜακΚρι (γεννήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 1993) είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής του Περιστερίου της Ελληνικής Α1 Κατηγορίας . Έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ για το Μάρεϊ Στέιτ και το Λουιζιάνα Τεκ .

 Ο Μακ Κρι ήταν στο παρελθόν μέλος του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Μάρεϊ στο πρώτο έτος του κολεγίου του πριν μεταφερθεί στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο της Λουιζιάνα το 2013. Στο κατώτερο έτος του κολεγίου του, έφτασε στη Δεύτερη Ομάδα Διάσκεψης ΗΠΑ , ενώ θα ανέβαινε στην πρώτη ομάδα της Διάσκεψης ΗΠΑ στο ανώτερο έτος. Αφού ολοκλήρωσε τα τελευταία τέσσερα χρόνια του κολεγίου από το 2014-2017, θα κατέληγε να μην επιλεγεί στο ντραφτ του 2017 του ΝΒΑ . Ο Μακ Κρι θα κατέληγε να είναι μέλος της ομάδας των Χιούστον Ρόκετς για το Σάμερ Λιγκ του NBA του 2017 , υπογράφοντας τελικά με τους Μαϊάμι Χιτ ως την ομάδα προπόνησής του. Τελικά θα απολυόταν από τους Χιτ πριν ξεκινήσει η κανονική περίοδος, αλλά θα διοριζόταν στη Σίου Φολς Σκάιφορς στη συνέχεια. Θα συνέχιζε να παίζει μαζί τους μέχρι τις 21 Δεκεμβρίου 2017, μια μέρα μετά τα 24α γενέθλιά του. Στις 21 Δεκεμβρίου 2017, ο Μακ Κρι υπέγραψε συμβόλαιο διπλής κατεύθυνσης με τους Γιούτα Τζαζ , αντικαθιστώντας τη θέση του Έρικ Γκρίφιν στην ομάδα. Καθ' όλη τη διάρκεια της υπόλοιπης χρονιάς, ο Μακ Κριθα κατέληγε να μοιράζει τον χρόνο του παιχνιδιού του μεταξύ των Τζαζ και της θυγατρικής τους στο NBA G League, των Σολτ Λέικ Σίτι Σταρς . Ο Μακ Κρι θα έκανε την επίσημο πρώτη εμφάνισή του στο ΝΒΑ στις 5 Φεβρουαρίου 2018, παίζοντας περίπου 2 λεπτά στη νίκη με 133–109 επί των Νιου Όρλεανς Πέλικανς. Την 1η Αυγούστου 2018, ο Μακ Κρι υπέγραψε συμφωνία με την ιταλική ΒΛ Πέζαρο . Στις 26 Ιουλίου 2019, υπέγραψε με την BCM Γκραβελίν-Ντανκέρκ της 1ης Γαλλίας (LNB Pro A). Στις 6 Οκτωβρίου 2020, υπέγραψε με τους Μπάκεν Μπίαρς της 1ης Δανίας . Στις 28 Οκτωβρίου 2020, ο Μακ Κρι επέστρεψε στην BCM Γκραβελίν-Ντανκέρκ αφού έπαιξε σε δύο παιχνίδια με τους Μπάκεν Μπίαρς, υπογράφοντας με την ομάδα για το υπόλοιπο της περιόδου 2020-2021. Είχε κατά μέσο όρο 13,8 πόντους, 6,7 ριμπάουντ, 3,4 ασίστ και 1,0 κλέψιματα ανά αγώνα. Στις 28 Ιουλίου 2021, ο Μακ Κρι υπέγραψε με το Περιστέρι της Ελληνικής Α1 Κατηγορίας και του Basketball Champions League. Βιογραφικό στους Μάρεϊ Στέιτ Ρέισερς Βιογραφικό στους Λουιζιάνα Τεκ Μπουλντόγκς Αρχειοθετήθηκε 2017-12-23 στο Wayback Machine.
Πεύκη η λαμπερτιανή

Η πεύκη η λαμπερτιανή (επιστημονική ονομασία Pinus lambertiana) είναι ένα από τα ψηλότερα και πιο ογκώδη πεύκα, με τους μεγαλύτερους κώνους από κάθε κωνοφόρο. Είναι γηγενής στα βουνά της ακτής του Ειρηνικού της Βόρειας Αμερικής, από το Όρεγκον και την Καλιφόρνια, μέχρι τη Μπάχα Καλιφόρνια.

 Είναι μεγαλά δέντρα, τα μεγαλύτερα πεύκα, με σύνηθες ύψος 40 με 60 μέτρα, και συγκεκριμένες περιπτώσεις μέχρι τα 82 μέτρα. Ο κορμός τους είναι μεγάλος και ευθύς, με διάμετρο 1,5 μέχρι 2,5 μέτρα, ενώ έχουν καταγραφεί άτομα με διάμετρο κορμό ίση με 3,5 μέτρα. Οι βελόνες αναπτύσσονται σε δέσμες των πέντε με μια φυλλοβόλα θήκη. Έχουν μήκος 6-11 εκατοστά. Η λαμπερτιανή πεύκη είναι αξιοπρόσεκτη για το γεγονός ότι διαθέτει τους μεγαλύτερους κώνους από κάθε κωνοφόρο, με μήκος ως επί το πλείστον 25-50 εκατοστών, κατ 'εξαίρεση μέχρι 66 εκατοστά (αν και οι κώνοι του πεύκου του Coulter είναι πιο ογκώδεις). Οι σπόροι, ύστερα από δύο χρόνια ωρίμανσης, έχουν μήκος 10-12 mm, με ένα 2-3 εκατοστών φτερό που υποβοηθάει την εναέρια διασπορά. Η κόμη του είναι στενά κωνική, γίνεται στρογγυλεμένη ή επίπεδη στη κορφή. Ο κορμός έχει το χρώμα καφέ σε γκρι-καφέ, βαθιά αυλάκια, μακρίες πλάκες και είναι φολιδωτός. Τα κλαδιά είναι μακριά, σχεδόν οριζόντια και φέρουν τους κώνους κοντά στα άκρα, ενώ οι κλαδίσκοι έχουν γκρι-πράσινο με κόκκινο-καστανό χρώμα, και γίνονται γκρι όσο μεγαλώνουν σε ηλικία. Gymnosperm Database: Pinus lambertiana, ανακτήθηκε 15 Φεβρουαρίου 2012
Τριαντάφυλλο στο στήθος

Τριαντάφυλλο στο στήθος (πρωτότυπος τίτλος The Rose Tattoo, δηλ. τατουάζ που εικονίζει τριαντάφυλλο) είναι ο τίτλος ενός θεατρικού έργου του Τένεσι Ουίλιαμς. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Μπρόντγουεϊ το 1951, ενώ έγινε και κινηματογραφική ταινία το 1955 με τον ίδιο τίτλο και με πρωταγωνιστές την Άννα Μανιάνι (Όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου) και τον Μπαρτ Λάνκαστερ. Στην Ελλάδα παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1956 από το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν.

 Το έργο τοποθετείται χρονικά στη δεκαετία του '50 και διηγείται την ιστορία της Σεραφίνα ντέλλε Ρόζε, μιας Ιταλοαμερικανίδας χήρας στη συνοικία των Ιταλών μεταναστών στη Λουιζιάνα της Αμερικής. Απλή, αλλά γεμάτη συναισθήματα, αποτραβιέται ωστόσο οικειοθελώς από τον έξω κόσμο μετά τον θάνατο του αγαπημένου της συζύγου και ορκίζεται πίστη στη μνήμη του και εγκράτεια, παρά την πληθωρικότητά της. Δουλεύει ως μοδίστρα, ενώ την ίδια συμπεριφορά και τρόπο ζωής επιβάλλει και στην κόρη της, τη δεκαπεντάχρονη Ρόζα. Ωστόσο, η Ρόζα είναι ερωτευμένη με έναν ναύτη, τον Τζακ Χάντερ, ο οποίος γνωρίζει τη μητέρα της και υπόσχεται ότι οι σκοποί του για την κόρη της είναι αγνοί. Τα πράγματα όμως αλλάζουν όταν στη ζωή της Σεραφίνας εμφανίζεται ένας άγνωστος άντρας, ο Αλβάρο Μαντζακαβάλλο, οδηγός φορτηγού, με το ίδιο τατουάζ, σαν του άντρα της, ένα "τριαντάφυλλο στο στήθος". Η Σεραφίνα αντιστέκεται στις επιθυμίες της σάρκας, αλλά τελικά υποκύπτει όταν μαθαίνει πως ο μακαρίτης άνδρας της την απατούσε με την Εστέλλα Χοχενγκάρντεν. Ο Τένεσι Ουίλιαμς έγραψε το έργο αυτό κατά τη διάρκεια της πολύχρονης σχέσης του με τον Ιταλό μετανάστη Φρανκ Μέρλο κι είναι το μόνο του έργο με ευτυχή κατάληξη. Το έργο περιέχει πολλές προσωπικές νύξεις: ο Μέρλο ήταν οδηγός φορτηγού πριν εγκατασταθεί στο σπίτι του συγγραφέα, ενώ ακόμα υπάρχει κι η αφιέρωση «Στον Φρανκ, σε ανταπόδοση για τη Σικελία». Η πρώτη παραγωγή του έργου από το Εθνικό Θέατρο έκανε πρεμιέρα στις 8 Απριλίου 1971 σε μετάφραση Καίτης Ασπρέα-Σάγια και σκηνοθεσία Αλέξη Σολομού. Μέλη του θιάσου ήταν οι Μαίρη Αρώνη, Φωτεινή Μανέτα, Βάντα Καρακατσάνη, Ελένη Χαλκούση, Ευαγγελία Σαμιωτάκη, Ελένη Ζαφειρίου, Παντελής Ζερβός και Κάκια Παναγιώτου. Κατάλογος βασικών πληροφοριών ελληνικών θεατρικών παραστάσεων του έργου "Τριαντάφυλλο Στο Στήθος". Κατάλογος Ελληνίδων ηθοποιών που έχουν ερμηνεύσει τον ρόλο της Σεραφίνα.
Διαμέρισμα Λα Τρινιτέ

Το Διαμέρισμα Λα Τρινιτέ (γαλλικά: Arrondissement de La Trinité) είναι ένα διαμέρισμα της γαλλικής υπερπόντιας περιοχής Μαρτινίκα. Έχει έκταση 338 τ.χλμ. και πληθυσμό 85.006 κατοίκων (1999). Πρωτεύουσα είναι το Λα Τρινιτέ.

 Το Διαμέρισμα Λα Τρινιτέ βρίσκεται βορειοανατολικά της Μαρτινίκας. Συνορεύει με όλα τα υπόλοιπα διαμερίσματα της Μαρτινίκας: στα βορειοδυτικά με το Διαμέρισμα Σαιν-Πιέρ, στα κεντρο-δυτικά με το Διαμέρισμα Φορ-ντε-Φρανς και στα νοτιοδυτικά με το Διαμέρισμα Λε Μαρέν. Στα ανατολικά βρέχεται από την Καραϊβική Θάλασσα. Έχει έκταση 338 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση το δεύτερο μεγαλύτερο διαμέρισμα της Μαρτινίκας μετά το Διαμέρισμα Λε Μαρέν. Γκραντ'Ριβιέρ Γκρος Μορν Λα Τρινιτέ Λ'Αζουπά-Μπουιγιόν Λε Λορραίν Λε Μαριγκό Λε Ρομπέρ Λερό Μακουμπά Μπας Πουάντ Σαιντ-Μαρί Το Διαμέρισμα Λα Τρινιτέ διαιρείται σε 11 καντόνια και 8 κοινότητες. Λ'Αζουπά-Μπουιγιόν Μπας-Πουάν Γκρος-Μορν Λε Λορραίν Μακουμπά Λε Μαριγκό Λε Ρομπέρ Ι Λε ΡομπέρΙΙ Σαιντ-Μαρί Ι Σαιντ-Μαρί ΙΙ Λα Τρινιτέ Γκραντ'Ριβιέρ Γκρος-Μορν Λ'Αζουπά-Μπουιγιόν Λα Τρινιτέ Λε Λορραίν Λε Μαριγκό Λε Ρομπέρ Μακουμπά Μπας-Πουάντ Το Διαμέρισμα Λα Τρινιτέ είχε σύμψωνα με την απογραφή του 1999 85.006 κατοίκους. Είναι σε πληθυσμό το τρίτο μεγαλύτερο διαμέρισμα της Μαρτινίκης μετά το Διαμέρισμα Φορ-ντε-Φρανς και το Διαμέρισμα λε Μαρίν. Έχει πυκνότητα 251,5 κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Είναι ανά πυκνότητα το τρίτο μεγαλύτερο διαμέρισμα της Μαρτινίκης, μετά το Διαμέρισμα Φορ-ντε-Φρανς και το Διαμέρισμα λε Μαρέν. Πρωτεύουσα είναι το Λα Τρινιτέ με 13.792 κατοίκους. Διαμερίσματα της Μαρτινίκης Λα Τρινιτέ
Βοροφαγίνες

Η υποοικογένεια Bοροφαγίνες είναι εξαφανισμένη ομάδα κυνιδών αποκαλούμενοι «σκύλοι θραύσης οστών» οι οποίοι ήταν ενδημικοί στη Βόρεια Αμερική κατά τη διάρκεια του Ολιγόκαινου προς το Πλειόκαινο και έζησαν περίπου 36-2,5 εκατομμύρια χρόνια πριν και υπήρξαν για περίπου 33,5 εκατομμύρια χρόνια.

 Οι Bοροφαγίνες προφανώς κατάγονται από την υποοικογένεια Εσπεροκυνίνες. Ο πρωιμότερος και πιο πρωτόγονος βοροφαγίνης είναι το γένος Αρχαιοκύων, ο οποίος είναι ένα μικρό ζώο με μέγεθος αλεπούς που ευρίσκετο κυρίως στα στρώματα απολιθωμάτων στη δυτική Βόρεια Αμερική. Οι βοροφαγίνες σύντομα επεκτάθηκαν σε διάφορες μεγάλες ομάδες. Εξελίχθηκαν ώστε να γίνουν ιδιαίτερα μεγαλύτεροι από τους προκάτοχούς τους, και γέμισαν ένα ευρύ φάσμα οικοθέσης στην ύστερη Καινοζωική Βόρεια Αμερική, από μικρά παμφάγα μέχρι ισχυρά, με μέγεθος αρκούδας σαρκοφάγα, όπως ο Επικύων.
2258 Βίιπουρι

Ο Βίιπουρι (Viipuri) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,807. Ανακαλύφθηκε το 1939 από τον Φινλανδό αστρονόμο Ούργιο Βάισαλα, που παρατηρούσε από το Τούρκου της Φινλανδίας, και πήρε το όνομά του από το φινλανδικό όνομα της ρωσικής πόλεως Βίμποργκ.

 Η μέση διάμετρος του Βίιπουρι εκτιμάται σε 23,47 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι C (ανθρακούχος) ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,088 ± 0,012. Ο Βίιπουρι περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 3 ώρες και 49 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Οστόια της Βοσνίας

Ο "Στέφεν" Oστόια , σερβοκροατικά: Stjepan Ostoja / Стјепан Остоја‎, (απεβ. Σεπτέμβριο του 1418) ήταν βασιλιάς της Βοσνίας από το 1398 έως το 1404 και από το 1409 έως το 1418.

 Ήταν μέλος του Οίκου Kοτρομάνιτς, πιθανότατα γιος του Βλαδίσλαβ μπαν της Βοσνίας και αδελφός του "Στέφεν" Τβρτκο Α΄ βασιλιά της Βοσνίας. Όταν ο δούκας Χρβόιε Βούκσιτς απεβίωσε το 1416, ο βασιλιάς Oστόια χώρισε την παλαιά του σύζυγο Kουγιάβα από το σπίτι του Ραντενόβιτς και παντρεύτηκε τη χήρα του Χρβόιε Γιελένα Νελίπιτς τον επόμενο χρόνο. Η Γιελένα ήταν αδελφή του πρίγκιπα Iβάν Γ΄ Νελίπσιτς από την οικογένεια των Κροατών ευγενών Nελίπιτς (Nελίπατς). Με αυτόν τον τρόπο ο Oστόια κληρονόμησε τα περισσότερα από τα εδάφη τού Χρβόιε. Ο Oστόια ανέβηκε στην εξουσία από τις δυνάμεις του Hrvoje Vukčić (μπαν της Κροατίας, μεγάλου δούκας της Βοσνίας και δούκα του Σπλιτ), ο οποίος καθαίρεσε τη βασίλισσα Γιελένα Γκρούμπα το 1398. Το 1403 τάχθηκε στο πλευρό του βασιλιά Λαδίσλαου της Νάπολης στα δεινά του ενάντια στον βασιλιά Σιγισμούνδο της Ουγγαρίας, επικυρίαρχο της Βοσνίας. Ο βασιλιάς Oστόια ηγήθηκε ενός πολέμου εναντίον της Δημοκρατίας του Ντουμπρόβνικ, της υποτελούς της Ουγγαρίας εκείνο του έτους. Το 1404, οι Βόσνιοι υπό τον Χρβόιε Βούκσιτς τον αντικατέστησαν από τον αδελφό του Tβρτκo Β΄ λόγω των φιλο-ουγγρικών απόψεών του. Έπρεπε να διαφύγει στην Ουγγαρία, μετά από μία συνέλευση (stanak) στο Mίλε, Βισόκο. Το 1408 ο Σιγισμούνδος της Ουγγαρίας κατάφερε να νικήσει τους Βόσνιους ευγενείς και τον βασιλιά "Στέφεν" Τβρτκο Β΄ και να επαναφέρει τον "Στέφεν" Oστόια στον θρόνο το 1409. Ο βασιλιάς "Στέφεν" Οστόγια τερμάτισε τη δεκαετή διαμάχη με τους Ούγγρους, αλλά αναγνώρισε την επικυριαρχία του ουγγρικού στέμματος και το 1412 επισκέφθηκε τον ουγγρικό θρόνο στη Βούδα μαζί με την υπόλοιπη βοσνιακή και σερβική αριστοκρατία, συμπεριλαμβανομένου του Σέρβου δεσπότη Στέφαν Λαζάρεβιτς. Ο βασιλιάς "Στέφεν" Οστόια απεβίωσε τον Σεπτέμβριο του 1418 και ο μεγαλύτερος γιος του από τον γάμο του με τον Κουγιάβα, Στέφεν Οστόιτς, εξελέγη βασιλιάς της Βοσνίας. Οίκος Κοτρομάνιτς Ιστορία της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης Χρβόγε Βούκτσιτς
Λίζα Τζέραρντ

Η Λίζα Τζέρραρντ (Lisa Gerrard, γενν. 12 Απριλίου 1961) είναι Αυστραλή μουσικός, τραγουδίστρια και συνθέτρια. Έγινε γνωστή αρχικά ως μέλος του μουσικού συγκροτήματος Dead Can Dance, με συνεργάτη τον Μπρένταν Πέρυ. Η Τζέραρντ είναι γνωστή κυρίως για τη βαθιά κοντράλτο φωνή της. Η σταδιοδρομία της ξεκίνησε το 1981 και έχει αναμιχθεί σε ευρεία γκάμα μουσικών δραστηριοτήτων. Βραβεύθηκε με Χρυσή Σφαίρα και ήταν υποψήφια για Όσκαρ για τη μουσική της ταινίας Ο Μονομάχος, όπου συνεργάστηκε με τον συνθέτη Χανς Τσίμερ. Στα έργα της τραγουδά η ίδια, ενώ παίζει και αρκετά όργανα, με προεξάρχον το κινεζικής προέλευσης yangqin.

 Δείτε το άρθρο Dead Can Dance. The Mirror Pool (1995) Duality (1998) με τον Πήτερ Μπουρκ Immortal Memory (2004) με τον Πάτρικ Κάσιντυ The Silver Tree (2006) The Best of Lisa Gerrard (2007) El Niño de la Luna (1989, με τους Dead Can Dance) Baraka (1992) (με τους Dead Can Dance, και τον Michael Stearns, σε ποίηση Host of Seraphim) Heat (1995) (σε ποίηση La Bas και Gloradin) Nadro (1998) The 13th Warrior (1999) με τον Graeme Revell Insider (1999) με τον Pieter Bourke Ο Μονομάχος (2000) με τον Hans Zimmer Mission: Impossible II (2000) με τον Hans Zimmer Black Hawk Down (2001) - (σε ποίηση: J'Attends - Gortoz A Ran με τον Denez Prigent) Ali (2001) με τον Pieter Bourke Whale Rider (2002) Tears of the Sun (2003) με τον Hans Zimmer One Perfect Day (2004) (σε ποίηση One Perfect Sunrise με τους Orbital) Salem's Lot (τηλεοπτική μίνι-σειρά, 2004) με τον Patrick Cassidy και τον Christopher Gordon Layer Cake (2004) (ποιήματα Aria με τον Michael Gambon και τους Junky Fight) Man on Fire (2004) (με τον Harry Gregson-Williams και τους Hybrid) Constantine (2005) A Thousand Roads (2005, με τον Jeff Roona) Fateless (με τον Ένιο Μορικόνε) Der Nebel (2008) - σε ποίηση Host of Seraphim Sanctuary (2006) Dead Can Dance Επίσημος ιστότοπος (Αγγλικά) Dead Can Dance (Αγγλικά) Dead Can Dance Library (Αγγλικά) Ernst Meyer: Die Mutter aller Dinge. Porträt Λίζα Τζέραρντ στην IMDb (Αγγλικά)
Κυβέρνηση Μάριο Ντράγκι 2021

Η Κυβέρνηση του Μάριο Ντράγκι ήταν η 67η κυβέρνηση κυβέρνηση της Ιταλικής Δημοκρατίας με επικεφαλής τον Μάριο Ντράγκι. Είχε χαρακτηριστεί ως κυβέρνηση εθνικής ενότητας.Η κυβέρνηση, η οποία απαρτιζόταν από πολιτικούς και ανεξάρτητους τεχνοκράτες, υποστηριζόταν από κίνημα πέντε αστέρων (Πολυσυλλεκτικό κόμμα), τη Λέγκα του Βορρά (Δεξιά), την κεντροδεξιά Forza Italia, το κεντροαριστερό Δημοκρατικό Κόμμα, το κεντρώο κόμμα Ιτάλια Βίβα (IV), μαζί με το Αριστερό κόμμα Ελεύθεροι και Ίσοι.

 Η Italia Viva απέσυρε την υποστήριξή της προς την Κυβέρνηση Κόντε στις 13 Ιανουαρίου 2021, προκαλώντας κυβερνητική κρίση. Στη συνέχεια, η κυβέρνηση κέρδισε ψήφους εμπιστοσύνης και στα δύο νομοθετικά σώματα, αλλά κατέληξε με απλή πλειοψηφία στη Γερουσία, ενώ απαιτείται ενισχυμένη.. Έπειτα, ο πρωθυπουργός Τζουζέπε Κόντε υπέβαλε την παραίτησή του στον Πρόεδρο Σέρτζιο Ματαρέλα. Στις 28-29 Ιανουαρίου ο Πρόεδρος Ματαρέλα συναντήθηκε με εκπροσώπους διαφόρων κομμάτων. To Κ5Α, το Δημοκρατικό Κόμμα, οι Ελεύθεροι και Ίσοι, και άλλα μικρότερα κόμματα, όλα δήλωσαν ότι θα στηρίξουν τον Τζουζέπε Κόντε για να παραμείνει στη θέση του Πρωθυπουργού. Το Ιτάλια Βίβα είπε ότι θα συνεργαστεί αλλά δεν θέλει τον Κόντε ως επικεφαλής της κυβέρνησης. Τα κόμματα της κεντροδεξιάς συμμαχίας, η Λέγκα, το Φόρτσα Ιτάλια και τα Αδέλφια Ιταλίας, είπαν ότι υπό τις δεδομένες συνθήκες θα πρέπει ή να σχηματίσουν κυβέρνηση εθνικής ενότητας ή να προκηρυχθούν πρόωρες εκλογές. Ο Πρόεδρος Ματαρέλα πρότεινε στον πρόεδρο της Βουλής, τον Ρομπέρτο Φίκο (Κ5Α) να διαπραγματευτεί για τον σχηματισμό κυβέρνησης πλειοψηφίας, αλλά στις 2 Φεβρουαρίου ο Φίκο ανακοίνωσε ότι δεν κατέληξαν σε συμφωνία. Στις 3 Φεβρουαρίου ο Πρόεδρος Ματαρέλα ανέθεσε στον Μάριο Ντράγκι, τον πρώην Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (2011-2019), να σχηματίσει κυβέρνηση. Την επόμενη ημέρα, ο πρώην Πρωθυπουργός Τζουζέπε Κόντε ανακοίνωσε ότι θα υποστηρίξει την κυβέρνηση του Ντράγκι. Αντίθετα, η Τζόρτζια Μελόνι, η αρχηγός του κόμματος Αδέλφια της Ιταλίας, ανακοίνωσε ότι δεν θα υποστηρίξει τον Ντράγκι και έμεινε στην αντιπολίτευση. Στις 10 Φεβρουαρίου οι αρχηγοί των κεντροδεξιών κομμάτων Λέγκα και Φόρτσα Ιτάλια, οι Ματέο Σαλβίνι και Σίλβιο Μπερλουσκόνι, ανακοίνωσαν ότι θα υποστηρίξουν την κυβέρνηση του Ντράγκι. Στις 12 Φεβρουαρίου ο Ντράγκι παρουσίασε στον Πρόεδρο Ματαρέλα την πρότασή του για τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου. Στις 13 Φεβρουαρίου έγινε η ορκωμοσία του Πρωθυπουργού Ντράγκι.Ο σχηματισμός της κυβέρνησης Σε 6 από τα 24 Υπουργεία δεν έγινε αλλαγή Υπουργού, δηλαδή οι υπουργοί παρέμειναν οι ίδιοι που ήταν στην κυβέρνηση του Κόντε: η Υπουργός Εσωτερικών, ο Υπουργός Εξωτερικών, ο Υπουργός Κοινοβουλευτικών Υποθέσεων, ο Υπουργός Άμυνας, ο Υπουργός Πολιτισμού και ο Υπουργός Υγείας
Φίλιππος ο Άραβας

Ο Φίλιππος ο Άραβας (Λατ. Caesar Marcus Julius Philippus Augustus, 204 – Μάρτιος 249) ήταν Ρωμαίος Αυτοκράτορας. Γεννήθηκε στη Φιλιππόπολη στη σημερινή Συρία, 55 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της σημερινής Δαμασκού. Ανήκε σε διακεκριμένη οικογένεια ιππέων αραβικής καταγωγής και υπηρετούσε ως ύπαρχος της αυλής (praefectus praetorio), όταν ο προκάτοχος του του Γορδιανός Γ΄ δολοφονήθηκε κατά τη διάρκεια ανταρσίας . Η συμμετοχή του Φίλιππου στην ανταρσία είναι πιθανή. Μετά τη δολοφονία ανακηρύχθηκε άμεσα αυτοκράτορας και η πρώτη του ενέργεια ήταν η σύναψη ειρήνης με την Περσία, οι πόλεμοι με την οποία είχαν εξουθενώσει το στρατό. Ως διάδοχος και κληρονόμος του είχε οριστεί από τον Φίλιππο, ο γιος του Μάρκος Ιούλιος Φίλιππος Σεβήρος, ο οποίος δολοφονήθηκε σε ηλικία 11 ετών αμέσως μετά τη δολοφονία του πατέρα του.

 Κατά τη διάρκεια της βασιλείας έστρεψε το ενδιαφέρον του στα ευρωπαϊκά μέτωπα, κυρίως κατά των Γότθων και των πέριξ του Δούναβη λαών. Το 249 επέστρεψε στη Ρώμη για να παραστεί στη χιλιοστή επέτειο από την ίδρυση της πόλης. Την ίδια χρονιά αντιμετώπισε πλήθος εξεγέρσεων από επαρχιακούς στρατιωτικούς διοικητές της αυτοκρατορίας και σε μία από αυτές δολοφονήθηκε από τον μετέπειτα αυτοκράτορα Δέκιο. Χριστιανοί συγγραφείς θεωρούν τον Φίλιππο ως τον πρώτο χριστιανό αυτοκράτορα. Οι ιστορικές πηγές της εποχής δεν βοηθούν ώστε να επιβεβαιωθεί αυτή η εικασία. Το μόνο βέβαιο είναι ότι δεν διακήρυξε, τουλάχιστον επισήμως, τη χριστιανική του πίστη. Αυρήλιος Βίκτωρ, Epitome de Caesaribus Αρχειοθετήθηκε 2020-11-08 στο Wayback Machine. Ιωάννης Ζωναράς, Compendium of History – extract: Zonaras: Alexander Severus to Diocletian: 222–284 Ζώσιμος, Historia Nova Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τόμος 59, σελίδες 314 & 315. Meckler, Michael L "Philip the Arab (244-249 A.D.)", De Imperatoribus Romanis (1999) Potter, David Stone, The Roman Empire at Bay, AD 180-395, Routledge, 2004 Bowman, Alan K., The Cambridge Ancient History: The Crisis of Empire, A.D. 193-337, Cambridge University Press, 2005 Στην αγγλική γλώσσα: A bio from the web site of New Zealand Association of Classical Teachers A brief bio from an educational Site on Roman Coins «Philip the Arabian». Catholic Encyclopedia. New York: Robert Appleton Company. 1913.
Κανόν Γιαουντέ

Η Κανόν Γιαουντέ (γαλλικά: Canon Yaoundé) είναι αθλητικός σύλλογος στο Γιαουντέ του Καμερούν. Χρώματα του συλλόγου είναι το πράσινο και το κόκκινο. Δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Τα εντός έδρας παιχνίδια της ομάδας διεξάγονται στο Σταντ Αχμαντού Αχιτζό, χωρητικότητας 40.000 θεατών.

 Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1907. Τελευταία ενημέρωση: 29 Αυγούστου 2018.ΕγχώριεςΠρωτάθλημα ΚαμερούνΠρωταθλήτρια (10): 1970, 1974, 1977, 1979, 1980, 1982, 1985, 1986, 1991, 2002Κύπελλο ΚαμερούνΚυπελλούχος (12): 957, 1967, 1973, 1975, 1976, 1977, 1978, 1983, 1986, 1993, 1995, 1999ΔιεθνείςΚύπελλο Πρωταθλητριών ΑφρικήςΝικήτρια (3): 1971, 1978, 1980Κύπελλο Κυπελλούχων ΑφρικήςΝικήτρια (1): 1979 La dégringolade du Canon sportif de Yaoundé στην CAF
Αραβικό κόμμι

Το αραβικό κόμμι, επίσης γνωστό και ως κόμμι ακακίας, είναι ένα φυσικό κόμμι που αποτελείται από τον σκληρό οπό των διαφόρων ειδών του δέντρου της ακακίας . Αρχικά, το αραβικό κόμμι συλλέχθηκε από την Acacia nilotica το οποίο ονομάζεται "αραβικό κόμμι δέντρο". Σήμερα, το αραβικό κόμμι συλλέγεται κυρίως από δύο συγγενικά είδη, την Acacia senegal και την Vachellia (Ακακία) seyal. Οι παραγωγοί συλλέγουν το κόμμι από τα άγρια δέντρα για εμπόριο, ως επί το πλείστον στο Σουδάν (80%) και σε ολόκληρη την περιοχή του Σαχέλ, από τη Σενεγάλη έως τη Σομαλία—αν και ιστορικά καλλιεργείται στην Αραβία και τη Δυτική Ασία. Το αραβικό κόμμι είναι ένα πολύπλοκο μείγμα από γλυκοπρωτεΐνες και πολυσακχαρίτες. Είναι η αρχική πηγή των σακχάρων αραβινόζη και ριβόζη, και τα δύο ανακαλύφθηκαν και απομονώθηκαν από αυτό, και το όνομά τους προέρχεται από αυτό.Χρησιμοποιείται κυρίως στη βιομηχανία τροφίμων ως σταθεροποιητής. Είναι βρώσιμο και έχει αριθμό Ε E414. Το αραβικό κόμμι είναι ένα βασικό συστατικό στην παραδοσιακή λιθογραφία και χρησιμοποιείται στην εκτύπωση, παραγωγή χρωμάτων, κόλλας, καλλυντικών και σε διάφορες βιομηχανικές εφαρμογές, συμπεριλαμβανομένου του ιξώδους ελέγχου σε μελάνια και σε βιομηχανίες κλωστοϋφαντουργίας, αν και λιγότερο ακριβά υλικά συναγωνίζονται με αυτό για πολλούς από αυτούς τους ρόλους. Ενώ το αραβικό κόμμι παράγεται σήμερα σε όλη την Αφρικανική Σαχέλ, εξακολουθεί να συλλέγεται και να χρησιμοποιείται στη Μέση Ανατολή.

 Το αραβικό κόμμι ορίστηκε επίσημα από την 31η Επιτροπή Κώδικα για τα Πρόσθετα Τροφίμων, που πραγματοποιήθηκε στη Χάγη των Κάτω Χωρών, στις 19-23 Μαρτίου 1999. Σύμφωνα με τον ορισμό, είναι τα αποξηραμένα εκκρίματα από τους κορμούς και τα κλαδιά της Ακακίας της Σενεγάλης ή Vachellia (Ακακίας) seyal που ανήκει στην οικογένεια Leguminosae (Fabaceae)".. Το αραβικό κόμμι είναι μίγμα πολυσακχαριτών και γλυκοπρωτεΐνών και δίνει τις ιδιότητες της κόλλας και αποτελεί συνδετικό υλικό που είναι βρώσιμο από τον άνθρωπο. Παραμένει ένα βασικό συστατικό στα αναψυκτικά ως σιρόπι και σε "σκληρά" ζαχαρωτά όπως τσίχλες, καραμέλες, παστίλιες και τις καραμέλες σοκολάτας M&M . Για τους καλλιτέχνες, είναι το παραδοσιακό συνδετικό υλικό για τα χρώματα ακουαρέλας, στη φωτογραφία για εκτύπωση και χρησιμοποιείται ως συνδετικό υλικό σε συνθέσεις πυροτεχνίας. Ως συνδετικό χρησιμοποιείται επίσης σε φάρμακα και σε καλλυντικά, ως γαλακτoματοποιητής και σταθεροποιητής γεύσεων, και ως παράγοντας για την αναστολή ή την αύξηση ενός ιξώδους. Οι οινοπαραγωγοί χρησιμοποιούν το αραβικό κόμμι, ως μέσο για πιο καθαρό κρασί.Είναι ένα σημαντικό συστατικό στο βερνίκι παπουτσιών, και μπορεί να χρησιμοποιηθεί στην παραγωγή θυμιάματος για το σπίτι. Χρησιμοποιείται επίσης ως κολλητικό μέσο με τη χρήση σιέλου, όπως στα γραμματόσημα, στους φακέλους και στα τσιγαρόχαρτα. Οι εκτυπωτές λιθογράφοι το χρησιμοποιούν για να διατηρήσουν υγρές τις περιοχές της πλάκας που δεν έχουν εικόνες. Ονομαζόμενο επίσης ακακία από την αρχική πηγή, το αραβικό κόμμι χρησιμοποιείται ως γαλακτωματοποιητής και στην άχνη, γαρνιρίσματα, τσίχλες και σε άλλα είδη ζαχαροπλαστικής.
Μαριάτσι

Το Μαριάτσι και οι μουσικοί μαριάτσι (/mɑːriˈɑːtʃi/; Ισπανικά: maˈɾjatʃi) ) είναι ένα μουσικό είδος που προήλθε από το Χαλίσκο, στο δυτικό Μεξικό. Το μουσικό είδος επηρεάστηκε από την ιστορική και πολιτιστική ανάπτυξη του δυτικού Μεξικού. Σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας των μαριάτσι, οι μουσικοί εκτέλεσαν πειραματικά έργα με πνευστά και κρουστά. Επιπλέον, το είδος επηρεάστηκε από κοινωνικούς και ιστορικούς παράγοντες ως προς το ρεπερτόριο, όσον αφορά στην απόδοση και την ποικιλία των χαρακτηριστικών της ποίησης σε κάθε περιοχή.

 Η προέλευση της λέξης είναι αντικείμενο συζήτησης, ωστόσο οι κυρίαρχες θεωρίες υποδεικνύουν βαθιές ρίζες. Σε μια από τις επικρατέστερες θεωρήσεις αναφέρεται ότι το όνομα προέρχεται από το όνομα του ξύλου που χρησιμοποιείτο για την κατασκευή της πλατφόρμας του χορού . Σύμφωνα με μια άλλη θεωρία η λέξη Μαριάτσι προέρχεται από τη γηγενή ονομασία ενός δένδρου που ονομάζεται πίγια ή τσιρίμο, ενώ σύμφωνα με μια τρίτη εκδοχή προέρχεται από μια εικόνα που αποκαλείται τοπικά María H (προφέρεται Mari-Ache). Παλαιότερα πιστευόταν ότι η λέξη προερχόταν από τη γαλλική "marriage", από την εποχή του Β' Γαλλομεξικανικού πολέμου στη δεκαετία του 1860, και σχετιζόταν με την εμφάνιση αυτού του μουσικού είδους σε γάμους. Η θεωρία εγκαταλείφθηκε όταν εμφανίστηκαν έγγραφα που έδειχναν ότι η λέξη προυπήρχε της γαλλικής εκστρατείας. Το μαριάτσι είναι σημαντικό στοιχείο για τη μελέτη της μεξικάνικης μουσικής, καθώς διαμορφώθηκε κατά την αποικιακή περίοδο, βρήκε την ουσία του στην μετα-αποικιακή εποχή, και άκμασε στην εθνικιστική περίοδο, ενώ απέκτησε παγκόσμια επιρροή στη σύγχρονη εποχή. Κατά τη διάρκεια αυτής της εξέλιξης, ειδικά από την εθνικιστική περίοδο, η μουσική μαριάτσι έγινε σύμβολο της μεξικάνικης μουσικής και ποίησης σε μια ευρύτερη περιοχή. Το είδος παρουσιάζεται σε δημοφιλείς ραδιοφωνικές εκπομπές, που εμφανίζονται σε πρώιμες μεξικάνικες ταινίες και στη διεξαγωγή προεδρικών εκστρατειών. Το 2016, η UNESCO αναγνώρισε το μουσικό είδος μαριάτσι ως άυλη πολιτιστική κληρονομιά. Ένα σύνολο μαριάτσι αποτελείται συνήθως από βιολιά, τρομπέτες, κλασική κιθάρα, βιόλα, μπάσο και ακουστική κιθάρα και μερικές φορές άρπα. Οι αρχικοί μαριάτσι ήταν μουσικοί του δρόμου του Μεξικού, αλλά σήμερα οι περισσότεροι από αυτούς είναι επαγγελματίες διασκεδαστές στον κλάδο της ψυχαγωγίας και έχουν μουσικές δεξιότητες σε περισσότερα από ένα όργανα, συμπεριλαμβανομένου του τραγουδιού. Ενίοτε μερικές φορές συνοδεύονται από ποπ τραγουδιστές, ένα παράδειγμα του οποίου είναι η τραγουδίστρια Σελίνα Γκόμεζ, η οποία ξεκίνησε ως μέρος της τοπικής κουλτούρας των μαριάτσι. Παράς, Ε. 2017, Οι μουσικές παραδόσεις των Αζτέκων και των υπόλοιπων αυτοχθόνων του Μεξικού. Ιστορία του Mariachi, στον ιστότοπο της Λατινικής Εγκυκλοπαίδειας Μαριάτσι στην Encyclopædia Britannica
Στοές του Βατικανού

Οι Στοές του Βατικανού, ιταλ. Logge di Raffaello, είναι οι διάδρομοι στο Αποστολικό Παλάτι, γύρω από την Αυλή του Αγ. Δαμάσου (Cortile di S. Damaso), ανοικτοί από τη μεριά της αυλής, οι οποίοι έχουν διακοσμηθεί με νωπογραφίες. Η εκτέλεση των έργων έγινε περί το 1519 από τη μεγάλη ομάδα καλλιτεχνών του Ραφαήλ, με τον Τζιοβάννι ντα Ουντίνε να έχει κάνει το μεγαλύτερο μέρος.

 Επειδή ο χώρος δεν ήταν σημαντικός, δεν έγιναν μεγάλες τοιχογραφίες, αλλά διακοσμητικά μόνο σχέδια. Την εποχή εκείνη είχε ανακαλυφθεί πρόσφατα ο Χρυσός Οίκος (Domus Aurea) του Νέρωνα και τα διακοσμητικά σχέδια των τοίχων του είχαν κάνει εντύπωση. Με τις επιχωματώσεις των αιώνων, τα δωμάτια του Χρυσού Οίκου ήταν κάτω από το έδαφος και τα σχέδια των τοίχων ονομάστηκαν σπηλαιώδη (grotesque). Υπήρχε η επιθυμία να αντιγραφούν, έτσι οι επιφάνειες καλύφθηκαν με grotesque σχέδια σε λευκό φόντο. Η ζωγραφική μιμείται γλυπτά, κόγχες και μικρές φιγούρες σε μία αναβίωση του αρχαίου ρωμαϊκού ρυθμού. Ο μακρύς διάδρομος με την ποικιλία των ζωγραφικών στοιχείων του έγινε πρότυπο για μεταγενέστερους καλλιτέχνες, που δημιουργούσαν grotesque διακοσμήσεις σε όλη την Ευρώπη. Σε κάθε σταυροθόλιο υπάρχουν τέσσερις πίνακες, ένας σε κάθε πλευρά του, ενώ ο υπόλοποι χώρος γεμίζει με διακοσμητικά σχέδια. Το θέμα των πινάκων είναι σκηνές από τη Βίβλο: περιστατικά της Δημιουργίας, των Νώε, Μωϋσή, Ιησού Ναυή, Σολομώντα, Λωτ, Ιακώβ, Χριστού. Ενδιαφέρον έχει η ποικιλία των σχεδίων στους πεσσούς και στους ψευδοπεσσούς (pilasters). Η στοά είναι τώρα μέρος της τελετουργικής οδού για διακεκριμένους επισκέπτες· σε διαφορετική περίπτωση είναι μέρος της τουριστικής διαδρομής. Wilson, Timothy, Ceramic Art of the Italian Renaissance, 1987, British Museum Publications, ISBN 0714105414
Νίκος Σεργιανόπουλος

Ο Νίκος Σεργιανόπουλος (Δράμα 24 Σεπτεμβρίου 1952 - Αθήνα 4 Ιουνίου 2008) ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου και της τηλεόρασης, ιδιαίτερα δημοφιλής στη δεκαετία του 1990. Ήταν πρωταγωνιστής στις πετυχημένες τηλεοπτικές σειρές Δυο ξένοι (1997 - 1999) και Οι Στάβλοι της Εριέτας Ζαΐμη (2002 - 2004).

 Σπούδασε στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος από όπου αποφοίτησε το 1979, και σχεδόν αμέσως εντάχτηκε στο δυναμικό της Πειραματικής Σκηνής της «Τέχνης». Με την Πειραματική Σκηνή του δόθηκε η ευκαιρία να συμμετάσχει σε σημαντικούς ρόλους του ελληνικού και διεθνούς ρεπερτορίου.Έχει παίξει και πρωταγωνιστήσει σε πολλά θεατρικά έργα ως μέλος της Πειραματικής Σκηνής της "Τέχνης" (1979-1983), του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος (1983-1993), του θεάτρου "Αθηνών" (1993), αλλά και του θεάτρου "Βεάκη" (2001), όπως επίσης και στην τηλεόραση με σημαντικότερο τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη σειρά Δύο Ξένοι (1997-1999). Πρωταγωνίστησε επίσης στην σειρά Οι Στάβλοι της Εριέττας Ζαΐμη (2002-2004). Η τελευταία του τηλεοπτική σειρά ήταν Η εξαφάνιση (2008). Ο Νίκος Σεργιανόπουλος δολοφονήθηκε στις 4 Ιουνίου 2008 με 21 μαχαιριές στο διαμέρισμα όπου διέμενε στο Παγκράτι, σε ηλικία 55 ετών. Βρέθηκε γυμνός στο σαλόνι του, μέσα σε μια λίμνη αίματος από την οικιακή βοηθό του σπιτιού, ενώ το μαχαίρι του εγκλήματος εντοπίστηκε στην κουζίνα. Στις 26 Ιουλίου 2008, ως ένοχος της δολοφονίας του ομολόγησε ο γεωργιανής καταγωγής Ντέιβιντ Μουρτικνέλι, ο οποίος δικάστηκε και καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη. Προφίλ στο imdb.com ntng.gr, Συνεργασίες με το ΚΘΒΕ piramatikiskini.gr, Ρεπερτόριο 1979 έως σήμερα theatroalma.gr, Από το Θέατρο Αθηνών στο Θέατρο Άλμα
Citius, Altius, Fortius (ολυμπιακό σύνθημα)

Το Citius, Altius, Fortius (Πιο γρήγορα, πιο ψηλά, πιο δυνατά) είναι το σύνθημα των Ολυμπιακών Αγώνων που απευθύνεται σε όλα τα μέλη του Ολυμπιακού Κινήματος ενθαρρύνοντας ψυχολογικά τους αθλητές, αλλά και όσους συμμετέχουν στους Ολυμπιακούς Αγώνες καλώντας τους να ενεργούν σύμφωνα με το πνεύμα της διοργάνωσης.

 Το συγκεκριμένο σύνθημα προτάθηκε το 1894 στη νεοσύστατη τότε ΔΟΕ, από τον Πιερ ντε Κουμπερτέν, ο οποίος δανείστηκε το ρητό από τον Γάλλο δομινικανό ιερέα και υπέρμαχο του αθλητισμού Ανρί Ντιντόν, ο οποίος το ανέφερε σε μια σχολική αθλητική διοργάνωση το 1881, κατά την οποία ο Κουμπερτέν ήταν παρών. Το σύνθημα ακούστηκε για πρώτη φορά στο στάδιο Colombes του Παρισιού κατά τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924 στο Παρίσι και θεωρείται ότι συμπυκνώνει όλες τις αξίες του Ολυμπισμού. Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή: Σύμβολα Αγώνων. What is the Olympic motto?
Ο Περιθωριακός

Ο Περιθωριακός (γαλλικά: Le Marginal) είναι μια αστυνομική ταινία Γαλλικής παραγωγής του 1983. Η σκηνοθεσία είναι του Ζακ Ντερέ και σενάριο των Ζακ Ντερέ, Ζαν Βωτρέν και Μισέλ Οντάρ. Η μουσική είναι του Ένιο Μορικόνε και πρωταγωνιστούν ο Ζαν Πολ Μπελμοντό και ο Χένρι Σίλβα.

 Ένας επιθεωρητής της αστυνομίας, ο Ζορντάν (Ζαν Πολ Μπελμοντό), γνωστός για τις ανορθόδοξες μεθόδους που χρησιμοποιεί, θα φθάσει στη Μασσαλία με σκοπό να εξαρθρώσει ένα μεγάλο καρτέλ ναρκωτικών, με επικεφαλής τον μεγαλέμπορο Μεκάτσι (Χένρι Σίλβα). Θα κατάφερει να εντοπίσει ένα μεγάλο φορτίο ηρωίνης πάνω σε ένα ταχύπλοο σκάφος, ανοιχτά στην θάλασσα της Μασσαλίας, και αφού πηδήξει από ενα ελικοπτέρο και ακινητοποιήσει τους μεταφορείς,θα πετάξει το φορτίο στην θάλασσα. Εν τω μεταξύ θα αρχίσει να ψάχνει στην πιάτσα των ναρκομανών τον Φρέντι τον χημικό, που είναι ο ανθρωπος που νοθεύει την ηρωίνη για λογαριασμό του Μεκάτσι. Ο Μεκάτσι θα στείλει δύο εκτελεστές του και θα δολοφονήσουν τον Φρέντι, προτού προλάβει να τον βρει ο Ζορντάν. Παρά την παγίδα που θα προσπαθήσει να του στήσει ο Μεκάτσι, ο Ζορντάν θα φτάσει μέχρι την τελική αναμέτρηση. Ζαν Πολ Μπελμοντό ως Επιθεωρητής Φίλιπ Ζορντάν Χένρι Σίλβα ως Μεκάτσι Κάρλος Σοττό Μαγιόρ ως Λιβία Μαρία Ντολόρες Πιέρ Βερνιέ ως Επιθεωρητής Ροτζίνσκι Μορίς Μπαριέ ως Τοντόν Κλοντ Μπροσέ ως Αντόνιο Μπαλντί Τσέλσι Καριό ως Φράνσις Πιερόν Μισέλ Ρομπίν ως Άλφρεντ ο χημικός Ζακ Κλοντ Ντρέιφους ως Τραβεστί Ο Περιθωριακός χαρακτηρίστηκε ως μια τυπική ταινία δράσης του Ζαν Πολ Μπελμοντό. Η ταινία κατά την διάρκεια της προβολής της έκοψε 4,956,922 εισιτήρια και υπήρξε η τρίτη ποιο δημοφιλής στη Γαλλία το 1983. Ο Περιθωριακός στην IMDb (Αγγλικά) Ο Περιθωριακός στο AlloCine Ο Περιθωριακός στο AllMovie (Αγγλικά)
Τάκης Κατσικόπουλος

Ο Παναγιώτης Κατσικόπουλος, γνωστότερος ως Τάκης Κατσικόπουλος (1919 - 26 Μαΐου 1981), ήταν Έλληνας πολιτικός, ο οποίος υπήρξε βουλευτής Αχαΐας με την Ένωση Κέντρου. Ανεψιός του είναι ο βουλευτής και τελευταίος νομάρχης της Αχαΐας, Δημήτρης Κατσικόπουλος.

 Γεννήθηκε στα Καλάβρυτα και καταγόταν από οικογένεια πολιτικών. Ήταν γιος του γνωστού νομικού Δημητρίου Κατσικόπουλου και της Εύχαρης. Σπούδασε νομικά και άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου. Έγινε βουλευτής Αχαΐας τον Αύγουστο του 1964, καταλαμβάνοντας την έδρα του Αναστάσιου Βγενόπουλου, ο οποίος διορίστηκε διοικητής της ΑΤΕ . Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του 1967-74 ανέπτυξε έντονη αντιστασιακή δράση, με το Εθνικό Κίνημα Δημοκρατικής Αντίστασης και το Δημοκρατικό Εθνικό Κίνημα Αντίστασης. Για τη δράση του αυτή βασανίστηκε, φυλακίστηκε στις φυλακές Αβέρωφ και εξορίστηκε από το χουντικό καθεστώς στην Αίγινα, στο Καστρί Κυνουρίας και στα Γρεβενά. Συνεργάστηκε στενά στο ΠΑΚ εσωτερικού, με τον Ανδρέα Παπανδρέου. Διεκδίκησε και πάλι να εκλεγεί βουλευτής με την Ένωση Κέντρου- Νέες Δυνάμεις στις εκλογές του 1974, χωρίς επιτυχία, λαμβάνοντας 3.345 ψήφους. Πέθανε σε ηλικία 62 ετών στα Καλάβρυτα, το 1981, έπειτα από εμβολή της καρδιάς. Κηδεύτηκε στις 28 Μαΐου 1981. Θεόδωρος Ηλ. Λουλούδης, ΠΑΣΟΚ Αχαΐας. Μια διαδρομή 40 χρόνων, 1974-2014, Αχαϊκή Βιβλιοθήκη, Εκδόσεις Πελοπόννησος, Πάτρα 2014 ISBN 978-618-81328-4-9
Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 1995-96

Η Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 1995-96 ήταν η 19η έκδοση της Α΄ κατηγορίας πετοσφαίρισης της Κύπρου υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Ανόρθωση για 10η φορά στην ιστορία της.

 Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1995-96 συμμετείχαν 10 ομάδες. Στην Α΄ φάση όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Ακολούθως, οι ομάδες έδωσαν αγώνες play-offs για την ανάδειξη της πρωταθλήτριας ομάδας. Οι τελευταίες δύο ομάδες υποβιβάστηκαν στη Β΄ κατηγορία. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα. Η τελική κατάταξη του πρωταθλήματος ήταν: Γαβριηλίδης, Μιχάλης (2002). ΑΠΟΕΛ 1926 – 2001: 75 χρόνια ένδοξης πορείας. Λευκωσία: ΑΠΟΕΛ. σελ. 257.
Sail Away

Sail Away είναι ο τίτλος του τραγουδιού του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το τέταρτου από τον δίσκο "Burn", ο οποίος κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 1974.

 Το συγκεκριμένο κομμάτι αποτελεί σύνθεση του κιθαρίστα Ρίτσι Μπλάκμορ και του τραγουδιστή Ντέιβιντ Κόβερντεϊλ και δεν έχει παιχτεί ποτέ ζωντανά από το συγκρότημα, παρ' όλο που έχει διασκευαστεί από διάφορα συγκροτήματα, ακόμη και από τον μπασίστα Γκλεν Χιουζ στις προσωπικές του εμφανίσεις.Οι στίχοι του αναφέρονται στην μοναχική προσπάθεια ενός ατόμου για να βρει τον στόχο της ζωής του, αφήνοντας τα προβλήματα του στο παρελθόν. Η μουσική είναι mid-tempo και έντονα ρυθμική από τα πλήκτρα, το μπάσο και την κιθάρα, με ιδιαίτερα μελαγχολικά και μελωδικά φωνητικά από τον Χιουζ και τον Κόβερντεϊλ, με το σόλο κιθάρας του Μπλάκμορ να είναι από τα μελωδικότερα της καριέρας του με τους Deep Purple. Το "Sail Away" έχει διασκευαστεί από συγκροτήματα όπως οι Αυστραλοί For the love of Purple, οι Filip Morris Band, οι Weevil, οι Έλληνες Hot Rats, κ.α. Το "Sail Away" ηχογραφήθηκε από τη τρίτη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής: Ντέιβιντ Κόβερντεϊλ - φωνητικά Ρίτσι Μπλάκμορ - κιθάρα Τζον Λορντ - πλήκτρα Γκλεν Χιούζ - μπάσο Ίαν Πέις - τύμπανα The Complete Deep Purple, Michael Heatley, Reynolds & Hearn, 2005 Ian Gillan: The Autobiography of "Deep Purple's" Lead Singer, Blake Publishing, 1998 Στίχοι του Sail Away Sail Away tablature Sail Away chords Deep Purple - Sail Away - YouTube
Καθεδρικός της Σεγόβια

Ο Καθεδρικός ναός της Σεγόβια είναι ρωμαιοκαθολικός καθεδρικός ναός στη Σεγόβια, Ισπανία. Βρίσκεται στην κεντρική πλατεία της πόλης, την Πλάθα Μαγιόρ, και είναι αφιερωμένος στην Παρθένο Μαρία. Ο Καθεδρικός της Σεγόβια είναι ένας από τους τελευταίους γοτθικούς ναούς που κατασκευάστηκαν στην Ευρώπη και στην Ισπανία. Κατασκευάστηκε στα μέσα του 16ου αιώνα, όταν στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης, η αναγεννησιακή αρχιτεκτονική ήταν το νέο σημείο αναφοράς.

 Ο καθεδρικός κατασκευάστηκε από το 1525 μέχρι το 1577 σε ύστερο γοτθικό ρυθμό, ο οποίος θεωρούταν απαρχαιωμένος στην υπόλοιπη Ευρώπη. Ο προηγούμενος καθεδρικός της Σεγόβια βρισκόταν δίπλα στο Αλκάθαρ, και χρησιμοποιήθηκε από τους βασιλικούς στρατούς ώστε να το υπερασπιστούν στη διάρκεια πολιορκιών. Οι επαναστάτες Κομουνέρος σκόπευαν να καταλάβουν τον καθεδρικό ώστε να προφυλάξουν τα ιερά του λείψανα, και χρησιμοποίησαν τη θέση του στα τείχη του Αλκάθαρ ώστε να νικήσουν τους αμυνόμενους. Σε μία γνωστή ανταλλαγή, επιφανείς αξιωματούχοι της πόλης ζητούσαν από τους κομουνέρος να σταματήσουν τις επιθέσεις τους στον ναό, λέγοντας ότι πρέπει να σκεφτούν την αδικία της ισοπέδωσης ενός τόσο μεγαλοπρεπούς ναούς εναντίον όσον, υπηρετώντας τον βασιλιά τους, υπερασπίζονταν το Αλκάθαρ. Όμως, οι εκκλήσεις δεν ισακούστηκαν και οι κομουνέρος απάντησαν: η Εκκλησία ανήκει στην Πόλη. Ύστερα από πολύμηνη πολιορκία, ο καθεδρικός είχε καταστραφεί. Εξαιτίας φόβων ότι η επίθεση θα επαναλαμβανόταν, ο καθεδρικός μετακινήθηκε στον σημερινό χώρο και κατασκευάστηκε με βάση σχέδια του Χουάν Χιλ δε Οντανιόν, και το έργο συνεχίστηκε από τον γιό του Ροδρίγο Χιλ δε Οντανιόν. Ο καθεδρικός φέρει τρία ψηλά κλίτη, με όμορφα παράθυρα και πολυάριθμα βιτρώ. Το εσωτερικό χαρακτηρίζεται από την ομοιομορφία του ρυθμού του, με εξαίρεση τον τρούλο του, ο οποίος κατασκευάστηκε περίπου το 1630 από τον Πέδρο δε Μπριθούελα. Τα γοτθικά κλίτη έχουν ύψος 33 μέτρα, 50 μέτρα πλάτος και 105 μήκος. Το κωδωνοστάσιο έχει ύψος περίπου 90 μέτρα. Ο σημερινός πέτρινος οβελός στην κορυφή του κωδωνοστασίου χρονολογείται από το 1614 και ανεγέρθη μετά από μία μεγάλη πυρκαγιά που προκλήθηκε από κεραυνό. Ο αρχικός οβελός, ολόκληρος γοτθικός, κατασκευάστηκε από αμερικανικό μαόνι, είχε πυραμοειδές σχήμα και ήταν ο ψηλότερος πύργος στην Ισπανία. Τα πιο εξέχοντα παρεκκλήσια είναι αυτά των Σαντίσιμο Σακραμέντο, με τέμπλο φιλοτεχνημένο από τον Χοσέ δε Τσουρριγκέρα, του Σαν Ανδρές, με ένα τρίπτυχο της Αποκαθήλωσης του Αμπρόσιους Μπένσον, και της Αποκαθήλωσης. Το κύριο τέμπλο του καθεδρικό είναι έργο του Φραντσίσκο Σαμπατίνι και είναι αφιερωμένο στην Παναγία της Ειρήνης. Στο μουσείο του καθεδρικό βρίσκονται έργα του Πέδρο Μπερρουγκέτε, Σάντσεθ Κοέγιο και Βαν Ορλέι. Στα αρχεία του καθεδρικού βρίσκεται ένα από τα πρώτα εκτυπωμένα βιβλία που δημοσιεύθηκαν στην Ισπανία, το Sinodal de Aguilafuente
Τρίλοφος Πιερίας

Ο Τρίλοφος είναι χωριό στα βορειοκεντρικά του Νομού Πιερίας, που ανήκει στο δήμο Κατερίνης. Βρίσκεται σε υψόμετρο 300 μέτρων και το όνομά του το οφείλει στα σπίτια του, που είναι χτισμένα πάνω σε τρεις λόφους. Απέχει 12 χιλιόμετρα από την πόλη της Κατερίνης. Η καλλιέργεια καπνών είναι η κυριότερη ασχολία. Κάποιοι ασχολούνται και με την κτηνοτροφία. Ο πληθυσμός του Τριλόφου, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011 είναι 521 κάτοικοι και συνιστά την ομώνυμη Τοπική Κοινότητα. Οι κάτοικοι του Τριλόφου είναι Θρακιώτες, Πόντιοι πρόσφυγες από τη Φάτσα και άλλα μέρη του Πόντου, Μικρασιάτες και λίγοι ντόπιοι.

 Ο οικισμός έχει δυο ναούς, τον Άγιο Γεώργιο (πολιούχος) και τον Άγιο Αθανάσιο όπου είναι και το κοιμητήριο. Υπάρχουν επίσης δυο ξωκλήσια, οι Άγιοι Θεόδωροι και η Αγία Τριάδα. Από εκπαιδευτήρια, στο χωριό λειτουργούν ένα διθέσιο Δημοτικό Σχολείο και μονοθέσιο Νηπιαγωγείο. Ο Πολιτιστικός Σύλλογος με την επωνυμία "Αριστοτέλης" ιδρύθηκε το 1982. Στο ποδόσφαιρο, ο Μέγας Αλέξανδρος Τριλόφου αγωνίζεται στη Γ΄ ερασιτεχνική κατηγορία (2ο όμιλο) του τοπικού πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Πιερίας. Επίσης, ο Τρίλοφος διαθέτει γεωργικό συνεταιρισμό και αρδευτικό δίκτυο (έγινε μια λιμνοδεξαμενή). Το καλοκαίρι του 2007 ο Τρίλοφος αποτέλεσε επίκεντρο στη διαμάχη για το νερό με τον Κούκο. Η παλαιότερη ονομασία του χωριού ήταν Τόχοβα. Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας ήταν κεφαλοχώρι. Λίγο μετά ονομάστηκε "Παλιονέληνη" (ίσως από το: Παλιοί Έλληνες). Ο περιηγητής Σχοινάς γράφει χαρακτηριστικά ότι η Τόχοβα "κείται επί των υπωρειών των Πιερίων ορέων και είναι το μόνο επίφοβον χωρίον της προς Βέροιαν οδού, αλλ' είναι πανταχόθεν ευπρόσβλητον, αι δε οικίαι του εισίν εκ πλίνθων ως και το τέμενος αυτού".Στις 17 Ιουλίου του 1943 εκτελέστηκαν στο χωριό 13 κάτοικοι, σε αντίποινα από τους Γερμανούς. Το πολύ καλό και υγιεινό κλίμα στο χωριό συνετέλεσε στο να γίνει χώρος υποδοχής των φυματικών ασθενών. Μετά τη δεκαετία του '60 παρουσιάστηκε το φαινόμενο της έντονης μετανάστευσης στο εξωτερικό. Ενώ το 1940 το χωριό είχε γύρω στους 2.500 κατοίκους, σήμερα έχει περίπου 600. Η Παλιονέληνη μετονομάστηκε σε Τρίλοφον το 1950.