IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Νοηματική γλώσσα

Η νοηματική γλώσσα είναι οπτικο-κινησιακή γλώσσα, δηλαδή βασίζεται στην κίνηση των χεριών, στην στάση ή την κίνηση του σώματος καθώς και στις εκφράσεις του προσώπου για να αποδώσει ένα νόημα. Διαθέτει λεκτικές και συντακτικές δομές για να εκφράσει οποιοδήποτε αφηρημένη έννοια. Οι γλωσσολόγοι διακρίνουν τις φυσικές νοηματικές γλώσσες από άλλα συστήματα που είναι πρόδρομοι ή προέρχονται από αυτές, όπως είναι οι τεχνητοί ανθρώπινοι κώδικες για ομιλούμενες γλώσσες, η οικιακή νοηματική γλώσσα, η "βρεφική νοηματική γλώσσα" και νοήματα που αποκτούνται από πρωτεύοντα πλην του ανθρώπου.

 Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει μία παγκόσμια, συγκροτημένη νοηματική γλώσσα. Πάρα πολλές είναι οι παραλλαγές αυτές. Ακόμα και σε μία συγκεκριμένη χώρα δεν έχει καθιερωθεί μία νοηματική γλώσσα. Κάθε περιοχή έχει τις δικές της παραλλαγές. Σε ορισμένα παγκόσμια συνέδρια χρησιμοποιείται ένα διεθνές σύστημα επικοινωνίας. Το σύστημα αυτό ονομάζεται Διεθνές Σύμβολο (ΔΣ). Παρόλα αυτά, αυτή η κοινή γλώσσα συνεννόησης δεν θεωρείται ολοκληρωμένη γλώσσα καθώς είναι ελλιπής από άποψη γραμματικής και λεξιλογίου. Δεν είναι σαφές πόσες νοηματικές γλώσσες υπάρχουν σήμερα παγκοσμίως. Γενικά κάθε χώρα έχει τη δική της νοηματική γλώσσα αλλά μερικές έχουν περισσότερες από μία. Η έκδοση του Εθνολόγου για το 2013 απαριθμεί 137 νοηματικές γλώσσες. Μερικές νοηματικές γλώσσες έχουν λάβει κάποια μορφή νομικής αναγνώρισης, ενώ άλλες δεν έχουν κάποιο καθεστώς.Κάθε νοηματική γλώσσα είναι αυτόνομη και ολοκληρωμένη. Έχει κανονικά γραμματικά φαινόμενα, ιδιωματισμούς και συγκεκριμένες και μοναδικές λέξεις. Όλα αυτά μεταφράζονται αντίστοιχα σε συγκεκριμένες και μοναδικές χειρονομίες. Το να γνωρίζει κάποιος την νοηματική γλώσσα δεν σημαίνει πως είναι ο ίδιος κωφός ή δυσκολεύεται να ακούσει. Τη νοηματική γλώσσα μπορεί να τη χρησιμοποιεί κάποιος που έχει κωφούς κοντά στο οικογενειακό ή φιλικό του περιβάλλον, κάποιος που η εργασία του απαιτεί να τη χρησιμοποιεί ή κάποιος που ενδιαφέρεται να έχει πολλές γλώσσες ή να έρχεται σε επαφή με διαφορετικές κουλτούρες. Ελληνική νοηματική γλώσσα
Γωνιακή επιτάχυνση

Γωνιακή επιτάχυνση ονομάζουμε τον ρυθμό μεταβολής της γωνιακής ταχύτητας ενός σώματος. Μετράται σε ακτίνια ανά δευτερόλεπτα στο τετράγωνο (Για το S.I. η μονάδα r a d / s 2 {\displaystyle rad/s^{2}} έχει τις ίδιες φυσικές διαστάσεις με την m s − 2 {\displaystyle ms^{-2}} ). Συμβολίζεται διεθνώς με το ελληνικό γράμμα α {\displaystyle \alpha } .

 Μαθηματικά, η γωνιακή επιτάχυνση ορίζεται ως: α = d ω d t = d 2 θ d t 2 , {\displaystyle {\alpha }={\frac {d{\omega }}{dt}}={\frac {d^{2}{\theta }}{dt^{2}}},} όπου dθ η μεταβολή της γωνίας που αντιστοιχεί στο διαγραφόμενο τόξο και d ω {\displaystyle d\omega } η μεταβολή της γωνιακής ταχύτητας. Η γωνιακή επιτάχυνση έχει λοιπόν τη φυσική σημασία του ρυθμού μεταβολής της γωνιακής ταχύτητας. Συχνά γίνεται σύγχυση μεταξύ εφαπτομενικής και κεντρομόλου επιτάχυνσης. Περιγράφοντας ένα σύστημα σε δύο διαστάσεις όχι με καρτεσιανές αλλά με πολικές συντεταγμένες, η θέση ενός σημείου καθορίζεται από την απόσταση r {\displaystyle r} από την αρχή και την γωνία θ {\displaystyle \theta } σε σχέση με την διεύθυνση αναφοράς. Έτσι, η ταχύτητα ενός κινητού περιγράφεται από δύο συνιστώσες, μία κατά την διεύθυνση αύξησης της ακτίνας και μία κατά την διεύθυνση αύξησης της γωνίας: v ( t ) = d d t r ( t , θ ) e r + r ( t , θ ) d d t θ ( t ) e θ {\displaystyle \mathbf {v} (t)={\frac {d}{dt}}r(t,\theta )\mathbf {e} _{r}+r(t,\theta ){\frac {d}{dt}}\theta (t)\mathbf {e} _{\theta }} όπου είναι: d d t θ ( t ) = ω ( t ) {\displaystyle {\frac {d}{dt}}\theta (t)=\omega (t)} Η επιτάχυνση, ως χρονική παράγωγος της ταχύτητας γίνεται: a ( t ) = d 2 d t 2 r ( t , θ ) e r + d d t r ( t , θ ) d d t θ ( t ) e θ + r ( t , θ ) d 2 d t 2 θ ( t ) e θ {\displaystyle \mathbf {a} (t)={\frac {d^{2}}{dt^{2}}}r(t,\theta )\mathbf {e} _{r}+{\frac {d}{dt}}r(t,\theta ){\frac {d}{dt}}\theta (t)\mathbf {e} _{\theta }+r(t,\theta ){\frac {d^{2}}{dt^{2}}}\theta (t)\mathbf {e} _{\theta }} Για την κυκλική κίνηση, η ακτίνα r {\displaystyle r} είναι σταθερή οπότε η παραπάνω γίνεται: α t ( t ) = r ( t , θ ) d 2 d t 2 θ ( t ) e θ ⇒ α t ( t ) = r ( t , θ ) d d t ω ( t ) {\displaystyle \alpha _{t}(t)=r(t,\theta ){\frac {d^{2}}{dt^{2}}}\theta (t)\mathbf {e} _{\theta }\,\Rightarrow \,\alpha _{t}(t)=r(t,\theta ){\frac {d}{dt}}\omega (t)} ενώ ο πρώτος όρος αναφέρεται στην επιτάχυνση που διατηρεί την ακτίνα σταθερή: α k = d 2 d t 2 r ( t , θ ) {\displaystyle \alpha _{k}={\frac {d^{2}}{dt^{2}}}r(t,\theta )} η οποία είναι η κεντρομόλος επιτάχυνση και δεν γράφεται ως διάνυσμα επειδή δεχόμαστε πως έχει πάντα κατεύθυνση προς το κέντρο της κυκλικής τροχιάς. Για ομαλή κυκλική κίνηση είναι d θ / d t = ω ⇒ θ ( t ) = ω t + θ 0 {\displaystyle d\theta /dt=\omega \,\Rightarrow \,\theta (t)=\omega {t}+\theta _{0}} , από την οποία προκύπτει η σχέση για την κεντομόλο επιτάχυνση: α k = r ω 2 = v 2 / r {\displaystyle \alpha _{k}=r\omega ^{2}=v^{2}/r} Physics - Raymond A. Serway, τόμος Ι Φυσική θετικής και τεχνολογικής κατεύθυνσης Α΄ λυκείου, ΟΕΔΒ
Κυριάκος Αμοιρίδης

Ο Κυριάκος Αμοιρίδης (30 Σεπτεμβρίου 1957 – 26 Δεκεμβρίου 2016) ήταν Έλληνας διπλωμάτης που υπηρέτησε ως πρέσβης της Ελλάδας στη Λιβύη και τη Βραζιλία. Αναφέρθηκε ως αγνοούμενος στις 28 Δεκεμβρίου 2016 ενώ υπηρετούσε στη Βραζιλία και το πτώμα του βρέθηκε κοντά στο Ρίο ντε Τζανέιρο.

 Ο Αμοιρίδης ξεκίνησε να εργάζεται στο Υπουργείο Εξωτερικών στην Αθήνα το 1985 και μεταφέρθηκε στο Υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης στη Θεσσαλονίκη. Η πρώτη ξένη θέση ήταν στην Ελληνική Πρεσβεία στο Βελιγράδι της Γιουγκοσλαβίας το 1988.Το 1993 άρχισε να εργάζεται στις Βρυξέλλες στη μόνιμη Αντιπροσωπεία της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1997 για να δουλέψει στο Τμήμα Ευρωπαϊκών Ξένων Υποθέσεων στο υπουργείο Εξωτερικών στην Αθήνα. Το 2000 μετακόμισε στη Βραζιλία και έγινε γενικός πρόξενος στο προξενείο της Ελλάδας στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Τρία χρόνια αργότερα έγινε γενικός πρόξενος στο προξενείο της Ελλάδας στο Ρότερνταμ, στην Ολλανδία. Μετά από την επιστροφή στην Αθήνα το 2008, το 2012 τοποθετήθηκε πρέσβης της Ελλάδας στη Λιβύη. Το 2016 επιλέχθηκε να υπηρετήσει πρέσβης στη Βραζιλία και επέδωσε τα διαπιστευτήριά του στον πρόεδρο της Βραζιλίας Μικέλ Τεμέρ στις 25 Μαΐου 2016. Το 2004 παντρεύτηκε τη Φρανσουάζ ντε Σούζα Ολιβέιρα, υπήκοο Βραζιλίας και μαζί είχαν μια κόρη. Ο Αμοιρίδης αναφέρθηκε ως αγνοούμενος κατά τις διακοπές του στο Ρίο ντε Τζανέιρο στο τέλος του Δεκεμβρίου 2016. Ακούστηκε για τελευταία φορά από το τηλέφωνό του στις 26 Δεκεμβρίου όταν έστειλε μήνυμα από το τηλέφωνό του. Η σύζυγός του Φρανσουάζ ανέφερε ότι αγνοείται δύο μέρες αργότερα υποστηρίζοντας ότι δεν μπορούσε να επικοινωνήσει μαζί του.Στις 29 Δεκεμβρίου, η Βραζιλιάνικη αστυνομία ανέθεσε σε ομάδα ανθρωποκτονιών την έρευνα της εξαφάνισης του πρέσβη. Μερικές ώρες αργότερα εντοπίστηκε ένα πτώμα σε ένα καμένο αυτοκίνητο κάτω από έναν αυτοκινητόδρομο κοντά στη Νόβα Ιγκουασού. Το αυτοκίνητο νοικιάστηκε από τον Αμοιρίδη και το πτώμα θεωρήθηκε ότι πιθανόν είναι του πρέσβη.Στις 30 Δεκεμβρίου, η Φρανσουάζ Αμοιρίδη και δύο άλλα άτομα συνελήφθησαν για τη σχέση τους με τη δολοφονία του πρέσβη. Για έναν από τους συλληφθέντες, τον στρατιωτικό αστυνομικό Σέρτζιου Μορέιρα υπήρχε η υποψία ότι είχε ερωτική σχέση με τη Φρανσουάζ και ομολόγησε τη δολοφονία. Ο ρόλος της συζύγου και του δεύτερου άνδρα παραμένει ασαφής. Η αστυνομία πιστεύει ότι δολοφονήθηκε σε ένα διαμέρισμα που ανήκε στον πρέσβη στο Νόβα Ιγκουάσου, όπου ζούσε το ζευγάρι και η κόρη τους για τις διακοπές των Χριστουγέννων. Κηλίδες αίματος βρέθηκαν σε έναν καναπέ στο διαμέρισμα.
1η Μεραρχία Κοζάκων

Η 1η Μεραρχία Κοζάκων (γερμανικά: 1. Kosaken-Division) ήταν σοβιετική μεραρχία του γερμανικού στρατού κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ιδρύθηκε τον Απρίλιο του 1943, στο Ανατολικό Μέτωπο υπό τις διαταγές της Βέρμαχτ, αποτελούμενη κυρίως από Κοζάκους λιποτάκτες του Κόκκινου Στρατού. Το 1945 μεταφέρθηκε στα Waffen-SS και μετά το τέλος του πολέμου διαλύθηκε. Ανώτατος διοικητής της μεραρχίας ήταν ο Αταμάνος Χέλμουτ φον Πάνβιτς.

 Μόλις δημιουργήθηκε η μεραρχία, το 1943, στάλθηκε στην Κροατία, ως οπισθοφυλακή ενός σώματος πάντσερ, που δρούσε εκεί. Τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου έλαβε μέρος σε μάχη κατά των Γιουγκοσλάβων Παρτιζάνων στα βουνά Φρούσκα Γκόρα, στη σημερινή Σερβία: στις 12 του μήνα, συνεπικουρούμενη από 15 πάντσερ, εισέβαλε στο χωριό Beočin, όπου βρισκόταν το αρχηγείο των αντιστασιακών. Κατόπιν μέρος της μεραρχίας χρησιμοποιήθηκε για την προστασία του σιδηροδρόμου που ένωνε το Ζάγκρεμπ και το Βελιγράδι. Παράλληλα, ορισμένα συντάγματα πήραν μέρος σε μάχες κατά των Παρτιζάνων και φρούρησαν το σιδηρόδρομο του Σαράγεβο. Το 1944, ολόκληρη πλέον η μεραρχία, γύρισε στη Κροατία, όπου πολέμησε ενάντια σε Παρτιζάνους και Τσέτνικ. Το Δεκέμβριο του 1944 αντιμετώπισε και νίκησε τον Κόκκινο Στρατό, κοντά στην κροατική πόλη Pitomača. Μετά την ήττα αυτή, οι σοβιετικές δυνάμεις αποχώρησαν από την ευρύτερη περιοχή. Το 1945 η μεραρχία ενσωματώθηκε στο 15ο Σώμα Κοζάκων, που αριθμούσε συνολικά περίπου 25.000 άνδρες και αποτελούσε τακτική μονάδα της Βέρμαχτ, και όχι στα Waffen-SS όπως κατά καιρούς αναφέρεται λανθασμένα. Στα τέλη του πολέμου, οι Κοζάκοι της μεραρχίας βρέθηκαν στην Αυστρία, όπου και παραδόθηκαν στα βρετανικά στρατεύματα. Αν και τους είχαν δοθεί εγγυήσεις ότι δε θα τους παρέδιδαν στην Ε.Σ.Σ.Δ., μεταφέρθηκαν με τη βία στα χέρια των Σοβιετικών. Το γεγονός αυτό έμεινε γνωστό ως Προδοσία των Κοζάκων. Οι περισσότεροι στρατιώτες της μεραρχίας εκτελέστηκαν ως προδότες.
Σαλόμ

Σαλόμ (εβρ.:'שָׁלוֹם' Shalom ) είναι μια εβραϊκή λέξη που σημαίνει ειρήνη. Μπορεί είτε να σημαίνει ειρήνη μεταξύ δύο ενοτήτων (ειδικά μεταξύ Θεού και ανθρώπου, ή μεταξύ δύο χωρών) είτε να σημαίνει αληθινή εσωτερική ειρήνη, γαλήνη και ασφάλεια. Χρησιμοποιείται επίσης ως χαιρετισμός είτε στην υποδοχή είτε στον αποχαιρετισμό και μπορεί να βρεθεί σε πολλές λέξεις όπως και σε ονόματα. Η αντίστοιχη αραβική έκφραση είναι salaam.

 Η λέξη "σαλόμ" προέρχεται από το συνδυασμό των γραμμάτων shin (שׁ), lamedh (ל) και mem (ם) που έχει συγγένεια με λέξεις πολλών σημιτικών γλωσσών σημαίνει αρτιότητα, πληρότητα μια έννοια που συνήθως μεταφράζεται ως ειρήνη. Επομένως η χρήση του "σαλόμ" στην Εβραϊκή Βίβλο συχνά αναφέρεται στις καταστάσεις που σχετίζονται με την ειρήνη, όπως η υγεία και η ευημερία του ατόμου και των εθνών. Η λέξη "σαλόμ" μπορεί να βρεθεί σε μια σωρεία από εκφράσεις στον εβραϊκό λόγο και τα κείμενα. "Σαλόμ αλαϊχέμ" (שָׁלוֹם עֲלֵיכֶם) -είθε η ειρήνη να είναι με σας- χρησιμοποιείται για χαιρετισμό και είναι το εβραϊκό αντίστοιχο το "γειά". Η κατάλληλη απάντηση σε αυτό το χαιρετισμό είναι "αλαϊχέμ σαλόμ" (το αντίστοιχο του αραβικού assalamu alaikum. Στα Ευαγγέλια της Καινής Διαθήκης, ο Ιησούς εμφανίζεται συχνά να χαιρετά λέγοντας "ειρήνη υμίν" ακριβώς όπως το "σαλόμ αλαιχέμ". Το σαλόμ από μόνο του είναι μια πολύ κοινή φράση και χρησιμοποιείται από στα μοντέρνα εβραϊκά του Ισραήλ, όμως τα τελευταία χρόνια η νεολαία δείχνει να αντικαθιστά το σαλόμ με το αγγλικό "μπάι" γεγονός που αποδοκιμάζεται από τους συντηρητικούς Ισραηλινούς. Παρ' όλα αυτά το σαλόμ χρησιμοποιείται και από Εβραίους εκτός του Ισραήλ αλλά και από μη Εβραίους. Το "Σαμπάτ Σαλόμ" είθισται ως προσφώνηση κατά το Σαμπάτ (το εβραϊκό Σάββατο). Σαλόμ είναι ένα από τα 72 ονόματα του Θεού. Σαλόμ είναι επίσης και ένα κοινό εβραϊκό όνομα ή και επίθετο. Αξίζει να παρατηρήσει κανείς την ομοιότητα που το όνομα φέρει σε σύγκριση με το Σολομώντα (שְׁלֹמֹה, Shelomo) και τη Σαλώμη (שלומית, Shlomit). Διακεκριμένοι άνθρωποι με αυτό το όνομα ο Σιλβάν Σαλόμ (Ισραηλινός υπουργός οικονομικών), ο Σολόμ Αλειχέμ (Ρώσος συγγραφέας γλώσσας Γίντις) και η Σάλομ Χάρλοου (Καναδή ηθοποιός).
Βάλντι

Ο Βάλντι (Waldi) ήταν η πρώτη επίσημη μασκότ των Ολυμπιακών Αγώνων. Δημιουργήθηκε για τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972 στο Μόναχο. Ήταν ένα ντακσχουντ (είδος γερμανικού κυνηγετικού σκύλου), δημοφιλή ράτσα στη Γερμανία. Η πορεία του μαραθωνίου σχεδιάστηκε για να ενσωματώσει το σχεδιασμό του Βάλντι, και κατά τη φάση της κατασκευής του Ολυμπιακού σταδίου και χωριού του 1972. Χρησιμοποιήθηκε επίσης σε ανεπίσημες σατιρικές αφίσες.

 Ο Βάλντι δημιουργήθηκε από τον Γερμανό σχεδιαστή Otl Aicher, ο οποίος, μεταξύ άλλων, ήταν επίσης υπεύθυνος για το σχεδιασμό του λογότυπου για τη γερμανική αεροπορική εταιρεία Lufthansa. Το ντακσχουντ ήταν η πρώτη επίσημη μασκότ των Ολυμπιακών Αγώνων, μιας και στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968 ήταν η πρώτη φορά που χρησιμοποιήθηκε ανεπίσημα μια μασκότ. Ο Βάλντι σχεδιάστηκε για να αντιπροσωπεύει τις ιδιότητες που είχαν οριστεί απαραίτητες για τους αθλητές: αντοχή, ανθεκτικότητα και ευκινησία. Ο Βάλντι βασίστηκε σε ένα πραγματικό ντακσχουντ με μακριά μαλλιά που ονομαζόταν Cherievon Birkenhof και χρησιμοποιήθηκε ως μοντέλο. Αν και ο Βάλντι είχε μία ποικιλία διαφορετικών χρωματικών συνδυασμών, έχει αναφερθεί έχει κατά καιρούς αναφερθεί ότι το κύριο σύστημα σχεδιάστηκε για να ταιριάζει με τα χρώματα των Ολυμπιακών κύκλων, δηλαδή μπλε, πράσινο κίτρινο, πορτοκαλί και πράσινο. Ωστόσο, δεν υπήρχαν μαύρο ή κόκκινο στο βασικό συνδυασμό, κάτι το οποίο ήταν συνειδητή απόφαση από την πλευρά του σχεδιαστεί, καθώς επιθυμούσε να αποκλείσει τα χρώματα που σχετίζονται με το Ναζιστικό κόμμα. Πενήντα άδειες χορηγήθηκαν σε κατασκευαστές, με ελάχιστη χρέωση αδειοδότησης τα 245.000 γερμανικά μάρκα, και πάνω από δύο εκατομμύρια συναφή είδη με τον Βάλντι πουλήθηκαν σε όλο τον κόσμο. Ο Βάλντι ήταν διαθέσιμος ως βελούδινο και πλαστικό παιχνίδι, και εμφανίστηκε σε κουμπιά, αφίσες και αυτοκόλλητα αλλά και σαν καρφίτσα.
Στρατώνες Καποδίστρια (Άργος)

Οι Στρατώνες του Καποδίστρια αποτελούν σημαντικό κτίριο ιστορικού ενδιαφέροντος στην πόλη του Άργους, και βρίσκονται στο κέντρο της πόλης. Το κτίριο έχει τρεις πτέρυγες. Στεγάζει το Βυζαντινό Μουσείο Άργους, και σήμερα (2023) οι εργασίες μετατροπής της ανατολικής πτέρυγας σε Επιγραφικό Μουσείο Άργους είναι σε εξέλιξη.

 Το κτίριο ιδρύθηκε ως νοσοκομείο από τις Αδελφές του Ελέους την δεκαετία του 1690 κατά την διάρκεια της ενετοκρατίας στην περιοχή. Το κτίριο χτίστηκε πάνω στα ερείπια παλαιότερου. Το κτίριο αυτό υπέστη μεγάλες ζημιές κατά την διάρκεια της Επανάστασης, και υπό την επίβλεψη του Ιωάννη Καποδίστρια, την περίοδο 1828-29, ανοικοδομήθηκε για να χρησιμοποιηθεί για τον στρατό. Τότε είχε προστεθεί η τέταρτη πτέρυγα στην βόρεια αυλή, η οποία σήμερα έχει κατεδαφιστεί. Επί τουρκοκρατίας ήταν και χώρος αγοράς, αλλά χρησίμευσε και ως ταχυδρομείο αλλά και ως χάνι. Το 1889 και πάλι στρατός στο κτίριο, μετά από μια εγκατάλειψη του κτιρίου το 1850. Την περίοδο 1889-1890 και 1891-92 επανέρχεται το ιππικό στο κτίριο, για να μετατραπεί την επόμενη χρονιά σε σχολείο λόγω της κατάρρευσης της στέγης του καποδιστριακού σχολείου. Τον Μάιο του 1899 το κτίριο στεγάζει την πρώτη γεωργοκτηνοτροφική έκθεση της Ελλάδας παρουσία του βασιλιά Γεωργίου Α΄. Την περίοδο 1905-12, το κτίριο εμφανίζεται να στεγάζει μια μονάδα πεζικού, και έπειτα αποτέλεσε χώρος κράτησης Οθωμανών αιχμαλώτων από τους βαλκανικούς πολέμους. Το 1915 εγκαθίσταται και πάλι ιππικό, και πέντε χρόνια μετά μικρασιάτες πρόσφυγες. Την περίοδο 1927-1932 η σχολή έφιππης χωροφυλακής στεγάστηκε στο κτίριο, και την επόμενη τετραετία ο στρατός προχώρησε σε βελτιωτικά έργα. Το 1936 εγκαταστάθηκε το 6ο σύνταγμα πυροβολικού, και έπειτα χρησιμοποιήθηκε για σκοπούς ανάκρισης και βασανιστηρίων. Την περίοδο 1955-1968 εγκαθίσταται για τελευταία φορά στρατός. Το 1971 ο δήμος Άργους αγοράζει το κτίριο από το Ταμείο Εθνικής Άμυνας σε τιμή κατώτερη της αντικειμενικής. Αν και η ιδέα της κατεδάφισης προωθήθηκε έντονα από τις τοπικές αρχές, με ψήφισμα στο δημοτικό συμβούλιο στις 5 Μαρτίου 1977, το 1978 κηρύχθηκε διατηρητέο με την παρέμβαση του υπουργείου πολιτισμού, του Πολιτιστικού Ομίλου Άργους, της Εφορείας Αρχαιοτήτων Ναυπλίου και πολιτών. Τις πιο πρόσφατες δεκαετίες στεγάζει πληθώρα εκδηλώσεων, και αποτελεί την έδρα του Βυζαντινού Μουσείου Άργους.
Transavia

Η Transavia Airlines C.V, γνωστή ως Transavia, είναι ολλανδική αεροπορική εταιρία χαμηλού κόστους, η οποία λειτουργεί ως ανεξάρτητο μέλος της Air France-KLM. Η κύρια βάση της είναι στο Διεθνές Αεροδρόμιο Σκίπχολ, ενώ τα διεθνή αεροδρόμια του Αιντχόβεν και του Ρότερνταμ αποτελούν τις δευτερεύουσες βάσεις της εταιρίας. Στη Γαλλία το Διεθνές Αεροδρόμιο Ορλύ είναι η κύρια βάση της θυγατρικής της εταιρίας Transavia France. Η Transavia λειτουργεί προγραμματισμένες πτήσεις αλλά και πτήσεις τύπου τσάρτερ προς 88 προορισμούς. Τα κεντρικά γραφεία της εταιρίας βρίσκονται στο κτίριο TransPort, στο Διεθνές Αεροδρόμιο Σκίπχολ του Άμστερνταμ.

 Τα πρώτα νέα σχετικά με την ίδρυση νέας εταιρίας τσάρτερ στην Ολλανδία, μετά τη MartinAir άρχισαν να διαδίδονται την άνοιξη του 1966. Τότε, ο John Block, παλιό μέλος της ΜartinAir στην Ολλανδία ήθελε να αναλάβει το εγχείρημα. Η άδεια δόθηκε στις 14 Νοεμβρίου του 1966 και δύο μέρες μετά ξεκίνησαν οι πρώτες εμπορικές πτήσεις. Τα γραφεία της εταιρίας βρίσκονταν στο παλίο Αεροδρόπιο Σχίπχολ. Δέκα χρόνια μέτα την ίδρυση της εταιρίας, η Transavia είχε καταφέρει να κερδίσει το 45% της αγοράς στις διακοπές στην Ολλανδία και να γίνει ο κύριος ανταγωνιστής της MartinAir. To 1986 το διακριτικό άλλαξε από Transavia Holland σε Transavia Airlines. Από τις 26 Οκτωβρίου του 1986, η Transavia ξεκίνησε καθημερινές πτήσεις από το Άμστερνταμ στο Αεροδρόμιο Γκάτγουικ του Λονδίνου. Το 1991, το 80% των μετοχών της εταιρίας πωλήθηκαν στην KLM. To 1998 η Transavia έγινε η πρώτη ξένη αεροπορική εταιρία που πραγματοποίησε εγχώριες πτήσεις στην Ελλάδα. Το 2003 η KLM αγόρασε και το εναπομείναν 20% των μετοχών της Transavia, έχοντας πια ολόκληρο το 100% των μετοχών της εταιρίας. Στις αρχές του 2000, η Transavia ήταν ακόμα εταιρία charter με θυγατρική την Basiq Air. Για να δυναμώσει την εικόνα της, οι δύο εταιρίες συνενώθηκαν υπό το όνομα transavia.com στην 1 Ιανουαρίου 2005. Η Transavia έχει μια ακόμα εταιρία στη Γαλλία, την Transavia France η οποία έχει βάση το Διεθνές Αεροδρόμιο Ορλύ στο Παρίσι. Η Transavia France κάνει πτήσεις χρησιμοποιώντας 10 Boeing 737-800 Από τον Δεκέμβριο του 2013, ο στόλος της Transavia αποτελείται από τα παρακάτω αεροσκάφη. Όλα είναι εξοπλισμένα με winglets. Η Transavia προσφέρει την υπηρεσία "Buy on Board" πουλώντας φαγητά και ποτά κατά την πτήση. Ξεκινώντας από τις 5 Απριλίου 2011, η Transavia εισήγαγε καταβολή τέλους για αποσκευές. Επίσης, οι κανόνες για τις αποσκευές άλλαξαν και το μέγιστο επιτρεπόμενο βάρος για χειραποσκευή αυξήθηκε από 5kg σε 10kg. .
Δημοσθένης Αμπατζόπουλος

Ο Δημοσθένης Αμπατζόπουλος (1893-1957) του Ιωάννη, ήταν Έλληνας έμπορος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Θεσσαλονίκης και Κιλκίς. Επίσης, για βραχύβια θητεία ήταν και Νομάρχης Κιλκίς.

 Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1893 και ασχολήθηκε με το εμπόριο. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Θεσσαλονίκης στην δεύτερη κατανομή το 1926 με το κόμμα Ένωσις Φιλελευθέρων, λαμβάνοντας 2.080 ψήφους. Στις εκλογές του 1933 επανεξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης αλλά η εκλογή του ακυρώθηκε στις 23 Μαΐου της ίδιας χρονιάς.Από τις 6 Σεπτεμβρίου 1944 ως τις 7 Νοεμβρίου της ίδιας χρονιάς διατέλεσε Νομάρχης Κιλκίς.Εξελέγη ξανά βουλευτής Κιλκίς το 1935 και το 1946 με το Λαϊκό Κόμμα λαμβάνοντας 4.427 ψήφους.Πέθανε στη Θεσσαλονίκη στις 25 Φεβρουαρίου 1957 και κηδεύτηκε την επομένη στον ιερό ναό της Αγίας Σοφίας. Κατέλιπε τη σύζυγό του, Μαριόγκα. Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (pdf).
Οι φίλοι μου Τίγρης και Γουίνι

Οι φίλοι μου Τίγρης και Γουίνι είναι παιδική σειρά κινουμένων σχεδίων. Η παραγωγή ξεκίνησε στις 12 Μαΐου 2007 και τελείωσε στις 14 Φεβρουαρίου 2011, λόγω κλεισίματος της Play house disney. Γενικά, η σειρά βασίζεται σε τρεις ήρωες: τον Γουίνι, τον Τίγρη και δύο καινούργιους χαρακτήρες, την Ντάρμπι και τον Μπάστερ. Αυτοί οι τρεις ήρωες είναι super detective προσπαθούν να λύσουν τα μυστήρια των φίλων τους και με τα scooter τους πάνε παντού. Έχουν και τον όρκο τους «Οποτεδήποτε, οπουδήποτε, οι σούπερ ντετέκτιβ ερευνούνε». Αυτή η δουλειά γίνεται εθελοντικά.

 Γουίνι: Ο Γουίνι είναι ένας όχι τόσο έξυπνος detective αλλά συνεισφέρει και δίνει λύσεις. Πολλές φορές όταν δίνει λύσεις η Ντάρμπι του λέει «Γουίνι είσαι μια μεγαλοφυΐα» και μετά γελάει ή κοκορεύεται και λέει «Ποτέ δεν βαριέμαι να το ακούω αυτό». Κατά τα άλλα έμεινε ίδιος. Τίγρης: Ο Τίγρης δεν είναι και τόσο έξυπνος dedective και λέει αρκετές χαζομάρες αλλά δίνει και αυτός κάποιες λύσεις.Κάποιες φορές η Ντάρμπυ του λέει «Όχι Τίγρηηη». Ντάρμπυ: Είναι η πιο έξυπνη dedective διορθώνει και νοιάζεται για τους φίλους της δίνει λύσεις μονιάζει τους φίλους της.Κάποιες φορές ο Τίγρης της λέει «Η Νταρντάρ έχει δίκιο». Γουρουνάκι: Το Γουρουνάκι είναι αρκετά κοντό και φοβάται πολύ ο καλύτερός του φίλος είναι ο Γουίνι. Του αρέσει να μαζεύει βελανίδια και να περνάει το χρόνο του με τον Γουίνι παίζοντας. Κάνγκου και Ρω: Η Κάνγκου και ο Ρω είναι και οι δύο καγκουρό είναι μια οικογένια μένουν σε ένα οργανωμένο σπίτι (δέντρο). Της Κάνγκου, της αρέσει να φτιάχνει μπισκότα και του Ρω, να χοροπηδάει μαζί με τον Τίγρη. Ο καλύτερος φίλος του Ρω είναι ο Λάμπι. Γκάρης: Ο Γκάρης είνα γάιδαρος και ο χαρακτήρας του είναι μουντούφλης. Μένει σε ένα σπίτι από ξύλα που πέφτει και τον στενοχωρεί αλλά πάντα έχει υπομονή και το ξαναφτιάχνει. Χάνει συχνά την ουρά του και αυτό τον στενοχωρεί αλλά την ξαναβρίσκει. Ο αγαπημένος του φίλος είναι ο Τίγρης, η αγαπημένη του ασχολία είναι να τρίβεται στις πικραλίδες και το αγαπημένο του φαγητό είναι τα γαιδουράγκαθα. Λάμπης: Ο Λάμπης είναι φελαντάκι (ελαφαντάκι) όπως τον αποκαλούν μένει στην φελαντοκουφάλα και ο καλύτερός του φίλος είναι ο Ρω και περνάει την ώρα του παίζοντας μαζί του.Στην αρχή τον φοβόντουσαν όλοι αλλά μετά ξεπέρασαν τον φόβο τους. Λαγός: Ο Λαγός είναι λαγός (όπως και το όνομά του) είναι ψηλός γκρινιάρης και έχει μεγάλα αυτιά του αρέσει η κηπουρική. Ο καλύτερος φίλος του είναι ο τίγρης και δεν του αρέσει να πηδάει στον κήπο του. Κάστορας: Ο Κάστορας στην αρχή ήταν αυταρχικός ενώ μετά έγινε συνεργάσιμος. Του αρέσει να δουλεύει συνέχεια και δεν του αρέσουν οι αργίες. Ο Gofer δεν έκανε καμία εμφάνιση στη σειρά, αλλά μοιάζει πάρα πολύ με τον Κάστορα, κλασικό κόσμημα της disney, αφού έκανε την πρώτη εμφάνισή του στο Λαίδη και Αλήτης. Το ίδιο και με τον Κουκουβάγια. Γουίνι - Ακίνδυνος Γκίκας Τίγρης - Κώστας Τριανταφυλλόπουλος Γουρουνάκι - Σπύρος Μπιμπίλας Γκαρής - Ντίνος Σούτης Λαγός - Γιάννης Στεφόπουλος Κάνγκα - Πέρυ Ποράβου Ρω - Αρσένιος Χαλκιόπουλος, Λευτέρης Σμύρνης Λάμπι - Κωνσταντίνος Ντούνης Ντάρμπυ - Στεφανία Χούγια Κάστορας - Τάσος Κωστής
Νάστια Καμένσκιχ

Η Αναστασία Ολεξίϊβνα Καμένσκιχ (Ουκρανικά: Анастасі́я Олексі́ївна Каме́нських, Ρωσικά: Анастасия Алексеевна Каменских), είναι Ουκρανή τραγουδίστρια και ηθοποιός, γεννημένη στις 4 Μαίου του 1987 στο Κίεβο, συνήθως τραγουδάει με τον Ποτάπ.

 Потап и Настя — Без любви (2006) Потап и Настя — Не пара (2007) Потап и Настя — Внатуре (2007) Потап и Настя — Крепкие Орешки (2007) Потап и Настя — Разгуляй (2008) Потап и Настя — На раЁне (2008) Потап и Настя — Почему (2008) Потап и Настя — Не люби мне мозги (2009) Потап и Настя — Новый год (2010) Потап и Настя — Край ми э ривер (2010) Потап и Настя — Чипсы, чиксы, лавандос (Село) (2010) Потап и Настя — Ты влип Филипп (2010) Потап и Настя — Выкрутасы (2011) Потап и Настя — Чумачечая весна (2011) Потап и Настя — Мы отменяем К.С. (2011) Потап и Настя — Если вдруг (2011) Потап и Настя — Прилелето (2012) Потап и Настя — Улелето (2012) Потап и Настя — РуРуРу (2013) Потап и Настя — Вместе (2013) Потап и Настя — Awesome Summer (2013) Потап и Настя — Любовь со скидкой (2013) Потап и Настя — Все пучком (2013) 2008 — Потап и Настя — «Не пара» 2009 — Потап и Настя — «Не люби мне мозги» 2013 — Потап и Настя — «Всё пучком» http://potapinastya.com/ Αρχειοθετήθηκε 2018-01-02 στο Wayback Machine.
Οι διακοπές του κυρίου Υλό

Οι διακοπές του κυρίου Υλό (γαλλικός τίτλος: Les Vacances de Monsieur Hulot) είναι γαλλική κωμωδία του 1953 σε σκηνοθεσία Ζακ Τατί και πρωταγωνιστή τον ίδιο τον σκηνοθέτη. Είναι η πρώτη εμφάνιση του αδέξιου κινηματογραφικού χαρακτήρα του κυρίου Υλό, ο οποίος εμφανίζεται και στις επόμενες ταινίες του Ζακ Τατί, μεταξύ των οποίων Ο Θείος μου (Mon Oncle,1958), Playtime (1967) και Ο κύριος Ιλό στο χάος της κυκλοφορίας (Trafic,1971). Η ταινία είχε διεθνή επιτυχία όταν κυκλοφόρησε το 1953 και θεωρείται ταινία-σταθμός στην ιστορία του γαλλικού κινηματογράφου. Είχε επίσης μεγάλη εμπορική επιτυχία με 5.071.920 πωλήσεις εισιτηρίων στη Γαλλία το έτος κυκλοφορίας της.

 Ο κύριος Υλό (Ζακ Τατί), ένας αδέξιος αλλά συμπαθητικός μεσόκοπος εργένης, περνά τις καλοκαιρινές διακοπές του δίπλα στη θάλασσα, σε ένα ήσυχο οικογενειακό ξενοδοχείο στις ακτές του Ατλαντικού. Αλλά η αδεξιότητά του τον κάνει να διαπράττει πολλά λάθη που αναστατώνουν τη ζωή των υπόλοιπων παραθεριστών. Η ταινία παρουσιάζει διάφορους τύπους παραθεριστών σε μια εποχή που οι παραθαλάσσιες διακοπές είχαν αρχίσει να γενικεύονται. Δεν υπάρχει συγκεκριμένη υπόθεση αλλά μέσα από μια σειρά περιπέτειες, καταγράφεται η καθημερινότητα των παραθεριστών του ξενοδοχείου, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι σχεδόν αδύνατο να απελευθερωθούν, ακόμη και προσωρινά, από τους άκαμπτους κοινωνικούς ρόλους τους για να χαλαρώσουν και να απολαύσουν τη ζωή και ακόμα και στις διακοπές τους επαναλαμβάνουν τις αστικές τους συνήθειες. Η ταινία χλευάζει επίσης την εμπιστοσύνη της μεταπολεμικής δυτικής κοινωνίας στην αισιόδοξη πίστη στην καπιταλιστική παραγωγή, αλλά και στην αξία της σύνθετης τεχνολογίας έναντι των απλών απολαύσεων, θέμα που θα εμφανιστεί και στις επόμενες ταινίες του Ζακ Τατί. 1953: Βραβείο Λουί Ντελύκ, Παρίσι 1953: Διεθνές βραβείο κριτικών, Φεστιβάλ των Καννών 1953: Prix Femina, Βρυξέλλες 1955: Βραβείο Golden Laurel, Εδιμβούργο 1956: Καλύτερη ταινία της χρονιάς, ΚούβαΗ ταινία είχε μεγάλη επιτυχία στη Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τις ΗΠΑ. Στις κινηματογραφικές κριτικές εκθειάζεται το ποιητικό χιούμορ του Ζακ Τατί. Η ταινία περιλαμβάνεται στον κατάλογο 50 εφηβικών ταινιών που εκδόθηκε το 2005 από το Βρετανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου. Ο Γούντι Άλεν την θεωρεί ως την πιο επιτυχημένη κωμική ταινία της εποχής της.
Κάρμι

Το Κάρμι είναι κοινότητα της επαρχίας Κερύνειας στην Κύπρο. Κατά την τουρκική εισβολή του 1974, η διοικητική έκταση της κοινότητας κατελήφθη από τα τουρκικά στρατεύματα και έκτοτε δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Τα εδάφη αυτά ανήκουν εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) στο ψευδοκράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου, με την ομομασία Καραμάν.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. Στο Κάρμι βρίσκεται το Κάστρο του Αγίου Ιλαρίωνα. «Karmi». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2018.
Μαχμούντ Σαχ Ντουρανί

Ο Μαχμούντ Σαχ Ντουρανί Σαντοζάι (1769 – 18 Απριλίου 1829, παστού, περσικά, ούρντου, αραβικά: محمود شاہ درانی سدوزئی‬) ήταν πρίγκιπας και ηγεμόνας της Αυτοκρατορίας των Ντουρανί (Αφγανιστάν) μεταξύ 1801 και 1803, και έπειτα πάλι μεταξύ 1809 και 1818. Είχε εθνοτική καταγωγή από τους Σαντοζάι, φυλετικό κλάδο των Ποπαλζάι υπο-φατρίας των Ντουρανί Αμπντάλι Παστούν, και ήταν γιος του Τιμούρ Σαχ Ντουρανί και εγγονός του Αχμάντ Σαχ Ντουρανί.

 Ο Μαχμούντ Σαχ Ντουρανί ήταν ετεροθαλής αδελφός του προκατόχου του, Ζαμάν Σαχ. Στις 25 Ιουλίου 1801, ο Ζαμάν Σαχ εκθρονίστηκε, και ο Μαχμούντ Σαχ ανέλαβε τη διακυβέρνηση. Διέβη μία περιπετειώδη σταδιοδρομία. Εκθρονίστηκε το 1803, αποκαταστάθηκε το 1809 και τελικά εκθρονίστηκε και πάλι το 1818. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Ντοστ Μοχαμάντ Χαν, ο φύλαρχος των Μπαρακζάι, Φατέχ Χαν, έπαιξε σημαντικό ρόλο στην άνοδο του Μαχμούντ Σαχ Ντουρανί στη διακυβέρνηση του Αφγανιστάν το 1800 και στην αποκατάστασή του το 1809. Ο γιος του Μαχμούντ Σαχ Ντουρανί Σαχζαντά Καμράν Ντουρανί βρισκόταν συνεχώς σε διαμάχες με τον Αμίρ Φατέχ Χαν Μπαρακζάι, τον αδελφό του Ντοστ Μοχαμάντ Χαν. Ο Μαχμούντ Σαχ ξεπλήρωσε τις υπηρεσίες του Φατέχ Χαν δολοφονώντας τον το 1818. Μετά τη δολοφονία του Φατέχ Χαν Μπαρακζάι ξεκίνησε η παρακμή της Αυτοκρατορίας των Ντουρανί, προκαλώντας εχθρότητες στην φυλή του. Μετά από αιματηρές διαμάχες, ο Μαχμούντ Σαχ έχασε όλες τις ιδιοκτησίες του πλην της Χεράτ. Οι υπόλοιπες διαμοιράστηκαν μεταξύ των αδελφών του Φατέχ Χαν. Ο βασιλιάς Μαχμούντ Σαχ Ντουρανί πέθανε το 1829. Η χώρα τότε βρισκόταν υπό την εξουσία του Σουτζά Σαχ Ντουρανί, ο οποίος ήταν ένας ακόμη ετεροθαλής αδελφός του. Αυτοκρατορία των Ντουρανί Αναλυτικά γενεαλογικά στοιχεία Detailed genealogy
Άγιος Δημήτριος Χίου

Ο Άγιος Δημήτριος είναι οικισμός του δήμου Χίου, στο ομώνυμο νησί του Βορείου Αιγαίου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 37 κατοίκους.

 Αναφέρεται για πρώτη φορά αυτόνομα το 1991 ως οικισμός του δήμου Ομηρούπολης και στην απογραφή του ιδίου έτους διέθετε 17 μόνιμους κατοίκους. Μέχρι την διοικητική μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης του 2011 υπαγόταν στο δημοτικό διαμέρισμα Βροντάδου του δήμου Ομηρούπολης. Έκτοτε ανήκει την τοπική κοινότητα Καρυών του διευρυμένου δήμου Χίου.
Εκείνη που δεν υπήρχε πια

Εκείνη που δεν υπήρχε πια (γαλλικός τίτλος: Celle qui n'est plus) ή Οι Διαβολικές (Les Diaboliques) είναι γαλλικό αστυνομικό μυθιστόρημα των Μπουαλώ-Ναρσεζάκ, που εκδόθηκε το 1952. Είναι το πρώτο βιβλίο του συγγραφικού διδύμου, πρόκειται για ψυχολογικό θρίλερ όπου ένας άντρας μαζί με την ερωμένη του δολοφονούν τη σύζυγο.Στα ελληνικά κυκλοφόρησε με τον τίτλο Οι διαβολογυναίκες με υπότιτλο Εκείνη που δεν υπήρχε πια και σε δεύτερη μετάφραση Οι διαβόλισσες.Το 1955 το μυθιστόρημα διασκευάστηκε σε κινηματογραφική ταινία με τίτλο Οι Διαβολογυναίκες σε σκηνοθεσία Ανρί-Ζωρζ Κλουζό.

 Ο Φερνάν Ραβινέλ, εμπορικός αντιπρόσωπος, δεν μπορεί πια να αντέξει την ασφυκτική ζωή με τη Μιρέιγ, τη σύζυγό του, στο λιτό σπίτι τους στο Ανγκέν, βόρεια του Παρισιού. Η ερωμένη του Λουσιέν τον πείθει να δολοφονήσουν τη γυναίκα και να εισπράξει τα ασφάλιστρα ζωής.Αφού την κοίμισε με τη βοήθεια ενός υπνωτικού χαπιού, το οποίο κατάφερε η Λουσιέν, γιατρός, να αποκτήσει, ο Ραβινέλ βυθίζει τη Μιρέιγ σε μια μπανιέρα για να θεωρηθεί ότι πνίγηκε. Η δολοφονία έλαβε χώρα στη Νάντη, οι εραστές μεταφέρουν το πτώμα στο Ανγκέν σαράντα οκτώ ώρες αργότερα. Μόλις φτάνουν στον προορισμό τους, ξεφορτώνουν το πτώμα σε ένα ρυάκι πολύ κοντά στο σπίτι, δημιουργώντας μια σκηνή αυτοκτονίας ή ατυχήματος. Το πτώμα «ανακαλύπτεται» την ίδια μέρα από τρίτο πρόσωπο, αλλά στη συνέχεια εξαφανίζεται μυστηριωδώς. Σταδιακά, η αγωνία, σε συνδυασμό με τις τύψεις της ενοχής, αυξάνεται και κορυφώνεται όταν ορισμένες ενδείξεις υποδηλώνουν ότι η νεκρή γυναίκα είναι ακόμα ζωντανή. Το μυθιστόρημα συνεχίζεται με τη μοναξιά και την αγωνία που νιώθει ο Ραβινέλ για το έγκλημα που διέπραξε, την εξαφάνιση του πτώματος καθώς και από την ανησυχητική ανακάλυψη των ενδείξεων που τον κάνουν να πιστεύει ότι η Μιρέιγ έχει επιστρέψει για να τον στοιχειώσει. Το 1955, ο Γάλλος σκηνοθέτης Ανρί-Ζωρζ Κλουζό μετέφερε το μυθιστόρημα στην οθόνη με τον τίτλο Οι Διαβολογυναίκες, με τους Σιμόν Σινιορέ, Βέρα Κλουζό και Πωλ Μερίς. Η ταινία αποκλίνει αρκετά από το αρχικό κείμενο και τοποθετεί τη δράση σε ένα οικοτροφείο αρρένων. Επιπλέον, είναι ο άνδρας που δολοφονείται. Η ταινία διατηρεί ωστόσο την αγωνιώδη ατμόσφαιρα του μυθιστορήματος, που τροφοδοτείται από τύψεις και το συναίσθημα του φόβου φθάνει στον παροξυσμό του τρόμου.Το 1996, ο Αμερικανός σκηνοθέτης Τζερεμάια Σ. Τσέτσικ γύρισε ένα ημι-ριμέικ της ταινίας του Κλουζό με τον τίτλο Diabolique, με πρωταγωνιστές τις Ιζαμπέλ Ατζανί, Σάρον Στόουν και τον Τσαζ Παλμιντέρι. Η ταινία δέχτηκε κακές κριτικές και η Σάρον Στόουν ήταν υποψήφια για τα Χρυσά Βατόμουρα στην κατηγορία Χειρότερη αποκάλυψη της χρονιάς. 1974: Reflections of Murder, αμερικανική τηλεοπτική ταινία σε σκηνοθεσία Τζων Μπάνταμ. 1993: House of Secrets, αμερικανική τηλεοπτική ταινία σε σκηνοθεσία Μίμι Λέντερ. Οι διαβολογυναίκες με υπότιτλο Εκείνη που δεν υπήρχε πια, μετάφραση: Γιάννης Βασιλειάδης, εκδόσεις: Καστανιώτης, 1988. Οι διαβόλισσες, μετάφραση: Έλγκα Καββαδία, εκδόσεις Άγρα, 2018.
Ελληνική απογραφή 1920

Η ελληνική απογραφή του 1920 ήταν η εικοστή πρώτη επίσημη απογραφή του ελληνικού κράτους από ιδρύσεώς του. Διενεργήθηκε την 19η Δεκεμβρίου 1920. Σε αυτήν την απογραφή έγινε η πληρέστερη κάλυψη όσον αφορά τα δημογραφικά χαρακτηριστικά του πληθυσμού, αφού συλλέχθηκαν στοιχεία για το φύλο, την ηλικία, τη γλώσσα, το θρήσκευμα αλλά και την απασχόληση.

 Την εποχή που διεξάχθηκε η απογραφή το Βασίλειο της Ελλάδας αποτελούταν από τις εξής περιοχές: Πελοπόννησος, Στερεά Ελλάδα, Νησιά Ιονίου, Νησιά Αιγαίου, Κρήτη, Θεσσαλία, Ήπειρος, Μακεδονία και Θράκη. Ειδικές παρατηρήσεις: α) από τα νησιά του Αιγαίου εξαιρούνται τα Δωδεκάνησα ενώ περιλαμβάνονται η Ίμβρος και η Τένεδος και β) στη Γενική Διοίκηση Θράκης συμπεριλαμβάνεται και μέρος της Ανατολικής Θράκης, που παραχωρήθηκε στην Ελλάδα με τη Συνθήκη των Σεβρών, διαιρεμένο σε 4 νομούς, Αδριανούπολης, Καλλίπολης, Ραιδεστού και Σαράντα Εκκλησιών.Ωστόσο, επίσημα το Ελληνικό Βασίλειο διαιρείτο σε δέκα διαμερίσματα: α) Στερεά Ελλάς και Εύβοια, β) Θεσσαλία και Άρτα, γ) Ιόνιοι Νήσοι, δ) Κυκλάδες Νήσοι, ε) Πελοπόννησος, στ) Μακεδονία, ζ) Ήπειρος, η) Νήσοι Αιγαίου, θ) Κρήτη και ι) Θράκη.
Γάια Εύβοιας

Τα Γάια είναι χωριό του δήμου Κύμης-Αλιβερίου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχουν 34 κατοίκους. Είναι κτισμένα σε υψόμετρο 160 μ.

 Το χωριό φαίνεται να δημιουργήθηκε κατά τους βυζαντινούς χρόνους. Παλαιότερα λεγόταν Γάγια. Η ετυμολογία του ονόματος δεν είναι γνωστή. Πιθανόν προέρχεται από το όνομα κάποιου Φράγκου τιμαριούχου στον οποίο ανήκε ο ελαιώνας κάτω από το χωριό, ενώ σύμφωνα με άλλη εκδοχή προέρχεται από το όνομα κάποιου Ρωμαίου αξιωματούχου με το όνομα Γάιος Μάρκος. Στο λόφο πάνω από το χωριό σώζονται ερείπια βενετσιάνικου πύργου.Το 1836 προσαρτήθηκε στον δήμο Κοτυλαίων. Με την κατάργηση του δήμου το 1912 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βρύσης, όπου και παρέμεινε μέχρι την καποδιστριακή διοικητική μεταρρύθμιση το 1997, οπότε και προσαρτήθηκε στον δήμο Κονιστρών. Σήμερα ανήκει στον δήμο Κύμης - Αλιβερίου. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Τσέζαρε Μαρία Ντε Βέκκι

Ο Τσέζαρε Μαρία Ντε Βέκκι (ιταλικά: Cesare Maria De Vecchi, 1884 - 1959) ήταν Ιταλός στρατιωτικός και πολιτικός. Υπήρξε για δεκαετίες σημαντικό στέλεχος του Εθνικού Φασιστικού Κόμματος και διετέλεσε κυβερνήτης των Δωδεκανήσων.

 Γεννήθηκε στις 14 Νοεμβρίου του 1884 στο Καζάλε Μονφεράτο του Πεδεμόντιου. Σπούδασε νομική και εργάστηκε ως δικηγόρος, ενώ έπειτα συμμετείχε στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά το τέλος του πολέμου και την επιστροφή του από το μέτωπο ενεπλάκη ενεργά στο Εθνικό Φασιστικό Κόμμα. Πρωτοστάτησε στη δημιουργία των Μελανοχιτώνων, εξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 1921 και αναρριχήθηκε στην τετραρχία του Φασιστικού Κόμματος, η οποία οργάνωσε το 1922 την πορεία προς τη Ρώμη που οδήγησε στην εξουσία τον Μπενίτο Μουσολίνι. Διετέλεσε υφυπουργός Στρατιωτικής Βοήθειας, Συντάξεων και Οικονομίας, ενώ από το 1923 ως το 1928 ήταν κυβερνήτης της ιταλικής αποικίας της Σομαλιλάνδης. Το 1929 διορίστηκε πρέσβης της Ιταλίας στο Βατικανό και στις 25 Ιανουαρίου του 1935 έγινε υπουργός Εθνικής Παιδείας. Τον Δεκέμβριο του επόμενου έτους διορίστηκε πολιτικός και στρατιωτικός διοικητής των ιταλοκρατούμενων Δωδεκανήσων, απολαμβάνοντας αυξημένες αρμοδιότητες ως αντικαταστάτης του Μάριο Λάγκο. Ως κυβερνήτης των Δωδεκανήσων επέβαλε σκληρή πολιτική για τον γοργό εξιταλισμό των Ελλήνων της επικράτειάς του, θεωρώντας τις ενέργειες του προκατόχου του ανεπαρκείς. Για αυτόν τον σκοπό έλαβε μια σειρά από μέτρα όπως η επιβολή της ιταλικής γλώσσας, η μετατροπή των ελληνικών σε προαιρετικό μάθημα των πρώτων τάξεων της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, η απαγόρευσης χρήσης της ελληνικής τόσο στους δημόσιους χώρους όσο και στις ιδιωτικές συζητήσεις, η αθρόα εισαγωγή εκπαιδευτικών από την Ιταλία σε συνδυασμό με την εκδίωξη Ελλήνων δασκάλων που θεωρήθηκαν ανεπιθύμητοι, η αναστολή λειτουργίας των τοπικών κοινοτικών συμβουλίων, η πολεμική εναντίον της τοπικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, η υποχρεωτική εγγραφή της νεολαίας σε φασιστικές οργανώσεις κ.ά. Αποκορύφωμα της πολιτικής του υπήρξε το κλείσιμο όλων των ελληνικών (αλλά και μουσουλμανικών) σχολείων το 1938 και η κατάργηση των Ορθόδοξων κοινοτήτων στις αρχές του 1940. Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους ανακλήθηκε στην Ιταλία και διορίστηκε μέλος του Μεγάλου Φασιστικού Συμβουλίου. Μάλιστα στην ψηφοφορία της 25ης Ιουλίου του 1943 ήταν μεταξύ εκείνων που υπερψήφισαν την αποπομπή του Μουσολίνι από την εξουσία. Αυτή η απόφασή του οδήγησε στην επικήρυξη του από τη Δημοκρατία του Σαλό. Ο ίδιος διέφυγε στην Αργεντινή από την οποία επέστρεψε το 1949. Τα χρόνια μετά την επιστροφή του υποστήριξε το νεοφασιστικό κόμμα Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κίνημα, αρνούμενος ωστόσο να λάβει κάποια θέση ή αξίωμα σε αυτό. Απεβίωσε το 1959 στη Ρώμη.
Πολς Κάλνινς

Ο Πολς Κάλνινς (3 Μαρτίου 1872, στο περιοχή Βίλτσε – 26 Αυγούστου 1945, στο Λούστεναου, στην Αυστρία) ήταν Λετονός γιατρός και πολιτικός (LSDSP), επί μακρόν Πρόεδρος της Σαϊμά, ένας από τους υπογράφοντες το Μνημόνιο του Κεντρικού Συμβουλίου της Λετονίας στις 17 Μαρτίου 1944, και ήταν Αναπληρωτής Πρόεδρος της Λετονίας (1927, 1944–1945).

 Ο Πολς Κάλνινς γεννήθηκε στις 3 Μαρτίου 1872 (από άλλες πηγές – 3 Απριλίου ) στην περιοχή Βίλτσε "Μαζπετσούλος" ως γιος αγρότη. Αφού αποφοίτησε από το τοπικό ενοριακό σχολείο, σπούδασε στο Γυμνάσιο Λιεπάγια, όπου συνάντησε μεταγενέστερους πολιτικούς όπως ο Μικέλις Βάλτερς και ο Γιάνις Γιάνσονς-Μπράουνς. Αποφοίτησε από το γυμνάσιο το 1892 και πήγε να σπουδάσει φυσικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας, αλλά αργότερα μετακόμισε στο Πανεπιστήμιο του Τάρτου, όπου σπούδασε ιατρική, αποκτώντας το πτυχίο Ιατρικής ως Διδάκτωρ Ιατρικής το 1898. Γνώρισε τη γυναίκα του, Κλάρα Κάλνινα, το 1895 και την παντρεύτηκε τρία χρόνια αργότερα. Ως μέλος των Πικαλκαλόνια, το 1897, συνελήφθη μαζί με άλλα μέλη του Νέου Ρεύματος και απελάθηκε από τη Λετονία μέχρι το 1901. Η απέλαση έγινε στο Ζαγκάρε. Αφού επέστρεψε στη Λετονία, έγινε εξέχον μέλος των Σοσιαλδημοκρατών, συμμετείχε στη Ρωσική Επανάσταση του 1905 και ήταν συνεργάτης στο εκδοτικό επιτελείο των Τσίνα και Νεατκαρίγκα Τσίνα (τώρα Νεατκαρίγκα Ρίτα Αβίζε). Εντάχθηκε στο μη μπολσεβίκικο τμήμα της σοσιαλδημοκρατίας. Έγινε Πρόεδρος της Κεντρικής Επιτροπής του LSDSP (1918–1924), μέλος του Λαϊκού Συμβουλίου, μέλος της Συνταγματικής Συνέλευσης και μέλος όλων των πρώτων ελεύθερων πολιτειών Σαϊμά, ως Πρόεδρος του 1ου, 2ου, 3ου και 4η Σαϊμά. Σύμφωνα με τον Κ. Ούλμανις, πέρασε 4 μήνες στη φυλακή μετά το πραξικόπημα. Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Λετονίας, ως τελευταίος Πρόεδρος της Σαϊμά, ήταν ο εν ενεργεία πρόεδρος μέχρι το θάνατό του. Για αυτόν και άλλους λόγους, κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, ο Κάλνινς ήταν ένας από τους ιδρυτές του Κεντρικού Συμβουλίου της Λετονίας. Ο Κάλνινς συμμετείχε στις προεδρικές εκλογές της Λετονίας του 1930 και του 1933. Και στις δύο περιπτώσεις, έχασε από τον Άλμπερτς Κβιέσις. Ο Κάλνινς έλαβε το παράσημο των Τριών Αστέρων 1ης (1927) και 2ης Τάξης (1926). Στη συνεδρίαση του Κεντρικού Συμβουλίου της Λετονίας στις 8 Σεπτεμβρίου 1944, ο Κάλνινς υπέγραψε μια δήλωση για την αποκατάσταση του λετονικού κράτους: «Στη βάση του Σατβέρσμε της Δημοκρατίας της Λετονίας (άρθρο 52), η θέση του τελευταίου Προέδρου της Σαϊμά πέρασε σε εμένα ως ο τελευταίος νόμιμα εκλεγμένος Πρόεδρος της Σαϊμά. Την ημέρα αυτή ανέλαβα τη θέση του Προέδρου μέχρι την εκλογή νέου Προέδρου σύμφωνα με τη διαδικασία που προβλέπεται στο Σατβέρσμε. [. . ] " Το 1944 μετανάστευσε. Πέθανε στις 26 Αυγούστου 1945 στο χωριό Μπεκάβα κοντά στη Λουστενάβα, στην κατεχόμενη από τους Συμμάχους Αυστρία. Κληρονόμοι του Κάλνινς ήταν η σύζυγός του Κλάρα Κάλνινα και ο γιος του Μπρούνο Κάλνινς, οι οποίοι ήταν επίσης αξιόλογοι υπάλληλοι των Σοσιαλδημοκρατών.
Βραβεία Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 2014

Η 68η απονομή των Βραβείων της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, γνωστά κυρίως ως Βραβεία BAFTA, τίμησε τις καλύτερες ταινίες του 2014 και πραγματοποιήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 2015 στο Royal Opera House του Λονδίνου. Η απονομή μεταδόθηκε ζωντανά από τον τηλεοπτικό σταθμό BBC One και οικοδεσπότης της βραδιάς ήταν για δέκατη φορά ο Στίβεν Φράι. Οι υποψηφιότητες ανακοινώθηκαν στις 9 Ιανουαρίου 2015 από τους Φράι και Σαμ Κλάφλιν.

 Μάικ Λι 11: Ξενοδοχείο Grand Budapest 10: Birdman ή Η Απρόσμενη Αρετή της Αφέλειας, Η Θεωρία των Πάντων 9: Το Παιχνίδι της Μίμησης 5: Μεγαλώνοντας, Χωρίς Μέτρο 4: Νυχτερινός Ανταποκριτής, Interstellar, Ο Κος Τέρνερ 3: Pride 2: Ελεύθερος Σκοπευτής, Μεγάλα Μάτια, Foxcatcher, Το Κορίτσι που Εξαφανίστηκε, Φύλακες του Γαλαξία, Τα Μυστικά του Δάσους, Πάντινγκτον, Κάτω από το Δέρμα, ΄71, Ida 5: Ξενοδοχείο Grand Budapest 3: Μεγαλώνοντας, Η Θεωρία των Πάντων, Χωρίς Μέτρο Επίσημη ιστοσελίδα των Βραβείων Βρετανικής Ακαδημίας
ΣΜΦ Φίτεσε

Η ΣΜΦ Φίτεσε (ολλανδικά: SBV Vitesse) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος από το Άρνεμ της Ολλανδίας. Ιδρύθηκε το 1892, ενώ προγενέστερα υπήρχε ως σύλλογος κρίκετ. Η Φίτεσε αγωνίζεται στο Χελρεντόμ, χωρητικότηας 25.000 θεατών, το οποίο χτίστηκε το 1998 και είναι από τα πιο μοντέρνα στάδια της Ολλανδίας. Τα χρώματα της ομάδας είναι το κίτρινο και το μαύρο. Η ομάδα, αγωνίζεται στην Ερεντιβίζιε και την περίοδο 2012-13 κατέλαβε την 4η θέση και αγωνίστηκε στο Γιουρόπα Λιγκ 2013-14, όπου αποκλείστηκε από την Πετρόλουλ Πλοϊέστι στον τρίτο προκριματικό γύρο της διοργάνωσης.

 Οι αγώνες με την Ενεσέ, έχουν ξεχωριστό χαρακτήρα καθώς παραδοσιακά υπάρχει αντιπαλότητα μεταξύ των δύο ομάδων. Τα ντέρμπι μεταξύ τους ονομάζονται Ντε Χέλντερσε Ντέρμπι αφού οι δύο σύλλογοι είναι οι σημαντικότεροι στην επαρχία του Χέλντερλαντ. Επίσης αντιπαλότητα υπάρχει και με την Ντε Χράαφσχαπ, κυρίως βέβαια από την μεριά των οπαδών της ομάδας του Ντούτινχαμ, που ανήκει και αυτό στην επαρχία του Χέλντερλαντ. Στην Φίτεσε αγωνίστηκε με ιδιαίτερη επιτυχία ο Νίκος Μαχλάς, με τα χρώματα της οποίας το 1998 στέφθηκε πρώτος σκόρερ στο Ολλανδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου και κερδίσε το Χρυσό Παπούτσι, σημειώνοντας 34 γκολ. 1 Κύπελλο Ολλανδίας: 2016-17 Επίσημος ιστότοπος
God Save the South

Το God save the South θεωρείται, αν και ανεπίσημα, ως ο εθνικός ύμνος των Συνομοσπόνδων Πολιτειών της Αμερικής. Τον ύμνο έγραψε ο Τζορτζ Χένρι Μάιλς (με το ψευδώνυμο Έρνεστ Χάλφιν). Την πιο γνωστή εκδοχή της μουσικής του συνέθεσε ο Τσαρλς Έλερμπρουκ.

 I. God save the South, God save the South, Her altars and firesides, God save the South! Now that the war is nigh, now that we arm to die, Chanting our battle cry, "Freedom or death!" Chanting our battle cry, "Freedom or death!"II. God be our shield, at home or afield, Stretch Thine arm over us, strengthen and save. What tho' they're three to one, forward each sire and son, Strike till the war is won, strike to the grave! Strike till the war is won, strike to the grave!III. God made the right stronger than might, Millions would trample us down in their pride. Lay Thou their legions low, roll back the ruthless foe, Let the proud spoiler know God's on our side. Let the proud spoiler know God's on our side.IV. Hark honor's call, summoning all. Summoning all of us unto the strife. Sons of the South, awake! Strike till the brand shall break, Strike for dear Honor's sake, Freedom and Life! Strike for dear Honor's sake, Freedom and Life!V. Rebels before, our fathers of yore. Rebel's the righteous name Washington bore. Why, then, be ours the same, the name that he snatched from shame, Making it first in fame, foremost in war. Making it first in fame, foremost in war.VI. War to the hilt, theirs be the guilt, Who fetter the free man to ransom the slave. Up then, and undismay'd, sheathe not the battle blade, Till the last foe is laid low in the grave! Till the last foe is laid low in the grave!VII. God save the South, God save the South, Dry the dim eyes that now follow our path. Still let the light feet rove safe through the orange grove, Still keep the land we love safe from Thy wrath. Still keep the land we love safe from Thy wrath.VIII. God save the South, God save the South, Her altars and firesides, God save the South! For the great war is nigh, and we will win or die, Chanting our battle cry, "Freedom or death!" Chanting our battle cry, "Freedom or death!"
Σημαία του Σουρινάμ

Η σημαία του Σουρινάμ αποτελείται από πέντε οριζόντιες λωρίδες χρώματος πράσινου (στην κορυφή, διπλού πλάτους), άσπρου - κόκκινου (τετραπλού πάχους) και άσπρου- πράσινου (διπλού πλάτους). Μέσα στην κόκκινη λωρίδα βρίσκεται ένα μεγάλο κίτρινο αστέρι με πέντε ακτίνες.

 Η σημαία υιοθετήθηκε την ημέρα της ανεξαρτησίας του Σουρινάμ, στις 25 Νοεμβρίου 1975. Το αστέρι συμβολίζει την ενότητα ανάμεσα σε όλες τις εθνοτικές ομάδες, ενώ η κόκκινη λωρίδα είναι για την πρόοδο και την αγάπη, η πράσινη για την ελπίδα και την ευφορία και οι λευκές λωρίδες αντιπροσωπεύουν την ειρήνη και τη δικαιοσύνη. Η σημαία που ήταν σε χρήση πριν από την ανεξαρτησία αποτελούνταν από πέντε χρωματιστά αστέρια, ενωμένα με μια έλλειψη. Τα αστέρια αυτά συμβόλιζαν τις σημάντικότερες εθνοτικές ομάδες που απαρτίζουν τον πληθυσμό του Σουρινάμ: τους αυτόχθονες Ινδοαμερικανούς, τους αποικιοκράτες Ευρωπαίους, τους Αφρικανούς που ήρθαν ως δούλοι για να εργαστούν στις φυτείες και τους Ινδουιστές, κατοίκους της Ιάβας και Κινέζους, οι οποίοι έφτασαν στη χώρα ως ανειδίκευτοι εργάτες προς αντικατάσταση των Αφρικανών. Οι τελευταίοι αποτίναξαν τη δουλεία και έφυγαν στο εσωτερικό της χώρας για να εργαστούν. Η έλλειψη συμβολίζει τις αρμονικές σχέσεις που διέπουν τις εθνοτικές ομάδες. http://www.worldatlas.com/webimage/flags/countrys/samerica/suriname.htm - Συνοπτική περιγραφή.
Γιάκομπ Λάυσσενς

Ο Γιάκομπ Λάυσσενς (φλαμανδικά: Jacob Leyssens (εναλλακτικές γραφές ονόματος: Jacob Lyssens, Nicolaas Leyssens and N. Lyssens προσωνύμιο Notenkraker) (1661, Αμβέρσα - 1710, Αμβέρσα) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος και διακοσμητής της τεχνοτροπίας του μπαρόκ.

 Ήταν μαθητής του Πέτερ Άικενς το 1674. Ταξίδεψε στη Ρώμη σε μικρή ηλικία και αναφέρεται εκεί το 1680. Έγινε μέλος στους Bentvueghels, ένα σύνδεσμο κυρίως Ολλανδών και Φλαμανδών ζωγράφων που δραστηριοποιούνταν στη Ρώμη και, όπως συνηθιζόταν στον σύνδεσμο, έλαβε το προσωνύμιο Notenkraker (= καρυοθραύστης). Ήταν, πιθανόν, ένα από τα νεότερα μέλη που έγιναν ποτέ δεκτά στον σύνδεσμο.Η δυσχερής οικονομική κατάσταση του πατέρα του τον ανάγκασε να επιστρέψει στην Αμβέρσα. Έγινε δεκτός ως wijnmeester στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας το 1698. Καθώς ο τίτλος αυτός αποδιδόταν μόνο στους γιους των μελών της Συντεχνίας, φαίνεται ότι τότε ήταν μέλος της Συντεχνίας και ο πατέρας του. Δραστηριοποιήθηκε ως ζωγράφος στην Αμβέρσα κατά την περίοδο 1698–1710. Διακόσμησε πολλές αίθουσες και οροφές σε κατοικίες επιφανών και σε κτίσματα στην Αμβέρσα και συνεργάστηκε με άλλους καλλιτέχνες, όπως οι Γιαν Μπάπτιστ Μπόσχερτ και Γκάσπαρ Πέιτερ Φερμπρούγκεν ο νεότερος, οι οποίοι ζωγράφισαν τα άνθη και τα άλλα βοηθητικά στοιχεία.Ήταν ειδήμονας στην απεικόνιση νεκρών φύσεων με φρούτα. Ο πρώιμος Ολλανδός βιογράφος Γιάκομπ Κάμπο Βάιερμαν αναφέρει τον Γιάκομπ Λάυσσενς ως ζωγράφο ιστορικών θεμάτων, που σημαίνει ότι ασχολήθηκε και με αυτό το είδος ζωγραφικής. Πίνακας με θρησκευτικό περιεχόμενο που τιτλοφορείται Ο Άγιος Ιωσήφ με τον Ιησού ως παιδί αναφέρεται στην απογραφή που έγινε με τον θάνατο του Γ. Γ. Μορέτους (J.J. Moretus) και μεταβιβάστηκε στην πόλη της Αμβέρσας όταν ο εκδοτικός οίκος Πλαντέν - Μορέτους πωλήθηκε στην πόλη. Ορισμένα έργα του έχουν διασωθεί και υπάρχουν σε μουσεία όπως το Μουσείο Ερμιτάζ στην Αγία Πετρούπολη. Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Jacob Leyssens στο Wikimedia Commons
Β΄ Κατηγορία ποδοσφαίρου Βουλγαρίας

Η Πρώτη κατηγορία (βουλγαρικά: Втора лига) είναι το δεύτερο επίπεδο του συστήματος ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων της Βουλγαρίας. Υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του πρωταθλήματος είναι η Βουλγαρική Ποδοσφαιρική Ένωση (БФС). Από το 2016 η κατηγορία μετονομάστηκε από Β γκρούπα (Б професионална футболна група) σε Φτόρα λίγκα (Втора професионална футболна лига).

 Κάθε ομάδα λαμβάνει 3 βαθμούς για τη νίκη και 1 βαθμό για την ισοπαλία. Σε περίπτωση ήττας δε λαμβάνει κανένα βαθμό. Η Β γκρούπα (Б група) ιδρύθηκε το 1950, όταν το πρωτάθλημα χωρίστηκε σε δύο ομίλους - Βόρειο και Νότιο, ενώ σε κάθε όμιλο συμμετείχαν 10 ομάδες. Οι πρώτες ομάδες που αναδείχθηκαν πρωταθλήτριες ήταν η Σπαρτάκ Σόφιας (Δύση) και Τορπέντο Ρούσε (Ανατολή). Επίσημος ιστότοπος