IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Νέα Πέτρα Σερρών

Η Νέα Πέτρα είναι οικισμός που υπάγεται στον δήμο Νέας Ζίχνης στην Περιφερειακή Ενότητα Σερρών που βρίσκεται στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας όπως διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα “Καλλικράτης” και ανήκει στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας. Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο “Καποδίστριας”, μέχρι το 2010, η Νέα Πέτρα ανήκε στο τοπικό διαμέρισμα Νέας Πέτρας.

 Σύμφωνα με το Εθνολογικό Μουσείο Θράκης στη Νέα Πέτρα εγκαταστάθηκαν κάτοικοι από την Πέτρα (Kayali) της Ανατολικής Θράκης η οποία βρίσκεται βορειοδυτικά των Σαράντα Εκκλησιών. Με την αρχή των Βαλκανικών Πολέμων έφτασαν στην Πέτρα Βούλγαροι και έμειναν εκεί μέχρι το 1913 οπότε και η ευρύτερη περιοχή της Πέτρας επανήλθε σε Τουρκική διοίκηση. Αρκετές οικογένειες από την Πέτρα κατέφυγαν στην Νέα Πέτρα, σε άλλα σημεία των Σερρών, της Κομοτηνής (Νέα Πέτρα Ροδόπης) και της Ξάνθης ενώ κάποιοι εγκαταστάθηκαν κοντά στη Θεσσαλονίκη.Με την Μικρασιατική Καταστροφή το 1922 εγκαταστάθηκαν επίσης στη Νέα Πέτρα κάποιες οικογένειες από Αρβανίτες Ανατολικής Θράκης (καταγόμενοι αρχικά από την Κορυτσά), καθώς ο ελληνισμός της Ανατολικής Θράκης αναγκάστηκε να μεταναστεύσει στην Ελλάδα. Τέλος, η Νέα Πέτρα πριν το 1927 ονομαζόταν Τσιάνος. Από το 1923 και κάθε χρόνο στις 8 Ιανουρίου αναβιώνει στη Νέα Πέτρα το έθιμο της Γυναικοκρατίας ή αλλιώς το έθιμο της Μπάμπως καθώς και τα Βρεξούδια. Σύμφωνα με το έθιμο οι γυναίκες της Νέας Πέτρας τιμούν τη γηραιότερη γυναίκα του χωριού και κατά τη διάρκεια του εθίμου δεν επιτρέπεται η παρουσία των ανδρών οι οποίοι καταβρέχονται σε περίπτωση που πλησιάσουν ενώ ταυτόχρονα οι γυναίκες του χωριού προσπαθούν να τους αποσπάσουν κάποιο ρούχο το οποίο στη συνέχεια θα δημοπρατήσουν. Σκοπός του εθίμου είναι να τιμηθεί η γιαγιά κάθε οικογένειας και η προσφορά της σε αυτήν. Γεννήθηκαν στην Νέα ΠέτραΓιώργος Κοσιτζίδης, Έλληνας βουλευτής Θωμάς Σερέτης, Έλληνας βουλευτής Μιχάλης Τζελέπης, Έλληνας βουλευτήςΚατάγονται από την Νέα ΠέτραΔημήτρης Κυριαζίδης, Έλληνας βουλευτής
Μαρσιάλ Σελεστέν

Ο Μαρσιάλ Σελεστέν (γαλλ.:Martial Lavaud Célestin, 4 Οκτωβρίου 1913 - 4 Φεβρουαρίου 2011) ήταν πολιτικός από την Αϊτή και ο 1ος πρωθυπουργός στην ιστορία της χώρας, από τις 9 Φεβρουαρίου ως τις 20 Ιουνίου 1988. Η θητεία του ήταν βραχύβια και τερματίστηκε με την ανατροπή του σε στρατιωτικό πραξικόπημα.

 Γεννήθηκε στο Γκαντιέ (Ganthier) και άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου. Τον Μάρτιο του 1988 διορίστηκε πρωθυπουργός (και υπουργός δικαιοσύνης) από τον πρόεδρο Λεσλί Μανιγκά. Ο διορισμός του έγινε με βάση το Σύνταγμα του 1987 και εγκρίθηκε από το Κοινοβούλιο που είχε προκύψει έπειτα από τις εκλογές που είχαν διεξαχθεί στις 17 Ιανουαρίου 1988. Στις 20 Ιουνίου του 1988 ανατράπηκε με στρατιωτικό πραξικόπημα. Οι στρατιωτικοί κατήργησαν τον θεσμό του πρωθυπουργού και επόμενος πρωθυπουργός ήταν ο Ρενέ Πρεβάλ το 1991, έπειτα από την αποκατάσταση του αξιώματος. Ο Σελεστέν πέθανε τον Φεβρουάριο του 2011.
Born to run (βιβλίο)

Born to Run: Η μυστική φυλή, οι υπεραθλητές, και ο μεγαλύτερος αγώνας που (δεν) είδε ποτέ ο κόσμος, είναι best-seller μη-μυθοπλαστικό βιβλίο του 2009 γραμμένο από τον Αμερικανό συγγραφέα και δημοσιογράφο Κρίστοφερ Μακντούγκαλ.Το βιβλίο έχει πουλήσει πάνω από τρία εκατομμύρια αντίτυπα.

 Στο Born to Run, ο Μακντούγκαλ εντοπίζει μέλη της απομονωμένης φυλής των Ταραουμάρα, μίας φυλής Ινδιάνων, στα μεξικανικά Copper Canyons. Έχοντας τραυματιστεί επανειλημμένα ο ίδιος σαν δρομέας, ο Μακντούγκαλ θαυμάζει την ικανότητα της φυλής να τρέχει υπεραποστάσεις( πάνω από 100 μίλια) με απίστευτες ταχύτητες χωρίς να τραυματίζονται όπως συνηθίζεται για τους περισσότερους αμερικανούς δρομείς. Το βιβλίο έχει λάβει προσοχή από τον κόσμο του αθλητισμού για την περιγραφή του Μακντούγκαλ του πώς ξεπέρασε τους τραυματισμούς με το να βασίσει την δρομική τεχνική του στους Ταραουμάρα. Διαβεβαιώνει ότι τα σύγχρονα ενισχυμένα παπούτσια τρεξίματος είναι μείζονα αιτία δρομικών τραυματισμών, καταδεικνύοντας τα λεπτά σανδάλια που φορούν οι δρομείς Ταραουμάρα και την έκρηξη των συσχετιζόμενων με το τρέξιμο τραυματισμών από την εισαγωγή στην αγορά των σύγχρονων παπουτσιών τρεξίματος το 1972. Παράλληλα με την έρευνα του πάνω στους Ταραουμάρα, ο Μακντούγκαλ εμβαθύνει στο γιατί το ανθρώπινο είδος, μοναδικό μεταξύ άλλων πρωτευόντων, ανέπτυξε χαρακτηριστικά που του επιτρέπουν να τρέχει μεγάλες αποστάσεις. Προωθεί την υπόθεση του τρεξίματος αντοχής, υποστηρίζοντας ότι οι άνθρωποι άφησαν τα δάση και μεταφέρθηκαν στις σαβάνες με το αναπτύξουν την ικανότητα τους να τρέχουν μεγάλες αποστάσεις με σκοπό κυριολεκτικά να κυνηγήσουν το θήραμα τους, γνωστό και ως κυνήγι επιμονής. Το βιβλίο ήταν στην λίστα Best seller των New York Times για παραπάνω από τέσσερις μήνες. Έχει δεχθεί επίσης κριτική από τον Δαν Ζακ της The Washington Post, διότι ισχυρίστηκε πώς ήταν μία υπερβολική προσπάθεια για να γίνει "εκκεντρικό και έξυπνο". Η LD Entertainment έχει αναλάβει την μεταφορά του βιβλίου στον κινηματογράφο, με παραγωγούς τους Lorenzo di Bonaventura και Deb Nwemyer. Το 2015 ανακοινώθηκε πως ο Matthew McConaughey θα πρωταγωνιστεί, ενώ ο Michael Carnahan θα γράψει το σενάριο. Η ταινία ακόμη δεν έχει βγει.
Οικογένεια Φιλανθρωπηνών (κλάδος Ιωαννίνων)

Οι Φιλανθρωπηνοί υπήρξαν οικογένεια λογίων και ιερέων των Ιωαννίνων, καταγόμενοι από την ομώνυμη οικογένεια Βυζαντινών αξιωματούχων της Κωνσταντινούπολης. Η δραστηριότητά τους είναι ιστορικά ταυτισμένη με την υστεροβυζαντινή μονή Αγίου Νικολάου («των Φιλανθρωπηνών»), γνωστή για την απεικόνιση αρχαίων Ελλήνων σοφών ως αγίων στις τοιχογραφίες της, στο Νησί Ιωαννίνων.

 Ο κλάδος ξεκίνησε στις αρχές του 13ου αιώνα, πιθανά αμέσως μετά την Πρώτη Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1204), όταν μέλη της οικογένειας εγκατέλειψαν τη λατινοκρατούμενη πρωτεύουσα του Βυζαντίου για το Δεσποτάτο της Ηπείρου. Μέχρι τα τέλη του αιώνα η θέση τους στα Ιωάννινα είχε ενισχυθεί ιδιαίτερα και ήταν μία από τις τρεις ισχυρές οικογένειες της πόλης (οι άλλες δύο ήταν οι Στρατηγόπουλοι, επίσης κωνσταντινουπολίτικης καταγωγής, και οι Αψαράδες).Στη Βιογραφική Συλλογή του, βασισμένη σε διάφορες πηγές, ο «χρονογράφος της Ηπείρου» Παναγιώτης Αραβαντινός αναφέρει πέντε Φιλανθρωπηνούς. Δύο ακόμη γνωρίζουμε αποκλειστικά από την κτητορική επιγραφή της μονής και το Χρονικό των Ιωαννίνων. Μιχαήλ (13ος-14ος αι.) Μέγας οικονόμος της Μητρόπολης Ιωαννίνων. Το 1292 ίδρυσε τη μονή Αγίου Νικολάου στο νησάκι της Παμβώτιδας και την προίκισε με μεγάλη περιουσία, αφήνοντας εντολή ο ηγούμενός της να προέρχεται από τους απογόνους του και στις εγκαταστάσεις να λειτουργεί φοιτητήριον προς άμισθον [χωρίς δίδακτρα, πράγμα ασυνήθιστο για την εποχή] διάδοσιν των ελληνικών γραμμάτων. Κατ' άλλες πηγές το μοναστήρι προϋπήρχε και ο Μιχαήλ ανακαίνισε το καθολικό του.Πέθανε το 1342. Είχε πρόσφατα εκλεγεί μητροπολίτης, αλλά δεν είχε ακόμη χειροτονηθεί. Γεώργιος (14ος αι.) Πρωτοασηκρήτης (ανώτατος δικαστικός) των Ιωαννίνων, πέθανε το 1367. Μανουήλ (14ος αι.) Διαδέχτηκε -χωρίς παρεμβολή άλλου προσώπου- τον Γεώργιο στο αξίωμα του πρωτοασηκρήτη. Η ακμή του ανακόπηκε από τη Σερβοκρατία στην Ήπειρο. Φυλακίστηκε από τον Θωμά Πρελούμπο και εκτελέστηκε το 1379. Ματθαίος (15ος-16ος αι.) Δάσκαλος, σακελλάριος της μητρόπολης. Πέθανε σε μεγάλη ηλικία το 1534. Νεόφυτος (15ος-16ος αι.) Ιερομόναχος, αδελφός του Ματθαίου. Πέθανε το 1532. Ιωάσαφ (16ος αι.) Ηγούμενος και δάσκαλος, επέκτεινε τη μονή με χρήματα από την περιουσία του και δωρεές εύπορων μαθητών. Υπό την καθοδήγησή του ολοκληρώθηκε επίσης το 1541/2 η εικονογράφηση – το έργο, αν και ανυπόγραφο, αποδίδεται στον σπουδαίο αγιογράφο Φράγκο Κατελάνο.Σύμφωνα με τον Αραβαντινό, ενδέχεται να είναι το ίδιο πρόσωπο με τον Ιωάννη ή Ιωάσαφ (αγνώστου επωνύμου) που αναφέρεται από τον Πουκεβίλ ως μητροπολίτης Ιωαννίνων το 1580. Ιωάννης (17ος αι.) Το 1640 υπηρετούσε ως εφημέριος ιερέας στον Άγιο Γεώργιο των Ελλήνων στη Βενετία, από όπου διέθεσε μέρος της προσωπικής του περιουσίας για την ιδιαίτερη πατρίδα του. Περιγράφεται ως διαπρέπων μεταξύ των εκείσε συγχρόνων του λογίων. Το 1642 επιστρέφει μόνιμα στα Ιωάννινα και αναλαμβάνει ηγούμενος της μονής. Πιθανά ο Ιωάννης Φιλανθρωπηνός είναι το τελευταίο χρονικά μέλος της οικογένειας. Ο Αραβαντινός γράφει πως αγνοεί πότε πέθανε και ποιος τον διαδέχτηκε.
Αγώνες καρτ

Οι αγώνες καρτ (αγγλικά: Cart racing‎) είναι παραλλαγή αγώνων δρόμου του μηχανοκίνητου αθλητισμού με τετράτροχα οχήματα γνωστά ως καρτ. Συνήθως διεξάγονται σε πίστες με μειωμένη κλίμακα, αν και μερικοί επαγγελματικοί αγώνες καρτ διεξάγονται επίσης σε πίστες μηχανοκίνητου αθλητισμού πλήρους μεγέθους. Το κάρτινγκ θεωρείται συνήθως ως το σκαλοπάτι για τις υψηλότερες βαθμίδες του μηχανοκίνητου αθλητισμού, με τους περισσότερους οδηγούς της Φόρμουλα 1 —συμπεριλαμβανομένων των Σεμπάστιαν Φέτελ, Νίκο Ρόσμπεργκ, Άιρτον Σένα, Μαξ Φερστάπεν, Λιούις Χάμιλτον, Μίχαελ Σουμάχερ, Κίμι Ράικονεν και Φερνάντο Αλόνσο, ξεκίνησαν την καριέρα τους από τα καρτ. Τα καρτ ποικίλλουν ευρέως σε ταχύτητα και μερικά (γνωστά ως superkarts) μπορούν να φτάσουν ταχύτητες που υπερβαίνουν τα 160 χλμ, ενώ τα καρτ αναψυχής που προορίζονται για το ευρύ κοινό ενδέχεται να περιορίζονται σε χαμηλότερες ταχύτητες.

 Ο Αρτ Ίνγκελς είναι γενικά αποδεκτός ότι είναι ο πατέρας του καρτ. Ένας βετεράνος hot rodder και κατασκευαστής αγωνιστικών αυτοκινήτων στο Kurtis Kraft, κατασκεύασε το πρώτο καρτ στη Νότια Καλιφόρνια το 1956. Οι πρώτοι αγώνες καρτ πραγματοποιήθηκαν στο χώρο στάθμευσης αυτοκινήτων Rose Bowl Stadium. Αμέσως έγινε δημοφιλές και το καρτ εξαπλώθηκε γρήγορα σε άλλες χώρες και αυτή τη στιγμή έχει μεγάλους θαυμαστές στην Ευρώπη. Ο πρώτος κατασκευαστής καρτ ήταν μια αμερικανική εταιρεία, η Go Kart Manufacturing Co. (1957). Το 1959, η McCulloch ήταν η πρώτη εταιρεία που παρήγαγε κινητήρες για καρτ. Ο πρώτος κινητήρας του, ο McCulloch MC-10, ήταν ένας προσαρμοσμένος δίχρονος κινητήρας με αλυσοπρίονο. Αργότερα, στη δεκαετία του 1960, οι κινητήρες μοτοσικλετών προσαρμόστηκαν επίσης για χρήση καρτ, προτού οι ειδικοί κατασκευαστές, ειδικά στην Ιταλία, αρχίσουν να κατασκευάζουν κινητήρες για το άθλημα.
Τρίτη Σύνοδος του Τολέδο

Η Τρίτη Σύνοδος του Τολέδο (589) ήταν καθοριστική για την είσοδο των Βησιγότθων της Ισπανίας στην Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Το κύριο χαρακτηριστικό ήταν η είσοδος του Filioque που καθόρισε ολόκληρο τον Δυτικό χριστιανισμό στα μετέπειτα χρόνια. H Σύνοδος περιόρισε σημαντικά τα δικαιώματα των Εβραίων, αποφάσισε να τους στρέψει με την βία στον Χριστιανισμό με αποτέλεσμα να ακολουθήσουν μεγάλες συγκρούσεις μαζί τους τα επόμενα χρόνια.

 Τον 4ο αιώνα μ.Χ. ο επίσκοπος Ουλφίλας (310-383) μετέφρασε την Βίβλο στην Γοτθική γλώσσα και προσυλήτισε τους Γότθους στον Αρειανισμό. Όταν ταξίδευσαν στην Λατινική Εκκλησία της Ρώμης αναγνώρισαν ότι ο Αρειανισμός αντιμετωπίζεται ως ανάθεμα, δεν δέχτηκαν ωστόσο να τον αρνηθούν. Λίγο πρίν την Τρίτη Σύνοδο του Τολέδο ο Ρεκαρέδος Α΄ συγκάλεσε πολλές Συνελεύσεις επισκόπων για να λύσει το θρησκευτικό ζήτημα. Οι Ρωμαιοκαθολικοί και οι Αρειανιστές παρουσίασαν τις θέσεις τους, ο βασιλιάς παρατήρησε ότι ο Αρειανισμός δεν έχει παρουσιάσει κανένα θαύμα. Στην τελευταία Συνέλευση που συμμετείχαν μόνο Ρωμαιοκαθολικοί επίσκοποι ο Ρεκαρέδος Α΄ ανακήρυξε τον αποκήρυξη του Αρειανισμού και την στροφή των Βησιγότθων στην ρωμαιοκαθολική πίστη. Την Σύνοδο οργάνωσε ο επίσκοπος Λέανδρος της Σεβίλλης που είχε εργαστεί πολλά χρόνια να αλλάξει την πίστη των Αρειανιστών Βησιγότθων βασιλέων χωρίς επιτυχία. Το πέτυχε με τον Ρεκαρέδο Α΄, όταν συγκέντρωσε τον Μάιο του 589 όλους τους επισκόπους και τους ιερείς ενώπιον του βασιλιά. Ο Ρεκαρέδος Α΄ και ο Λέανδρος της Σεβίλλης ανακήρυξαν τότε την νέα πίστη του βασιλείου. O βασιλιάς απήγγειλε ότι έχει αποστολή από τον Θεό να μεταστρέψει τον λαό του στην αληθινή πίστη την οποία λατρεύει ολόκληρος ο χριστιανικός κόσμος. Τα χριστιανικά έθνη βρίσκονται στα χέρια των επισκόπων τους, μόνο εκείνοι έχουν την ευθύνη να τους διδάξουν την αληθινή πίστη. Ο Ρεκαρέδος Α΄ αναθεμάτισε τον Αρειανισμό ως αίρεση και αποδέχθηκε τις αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων της Νίκαιας, της Κωνσταντινούπολης της Εφέσου και της Χαλκηδόνας, την χριστιανική θρησκεία καθόριζαν οι δύο πρώτες. Μετά τις δηλώσεις ακολούθησαν οι υπογραφές του βασιλιά και της συζύγου του, τα μέλη τις έκαναν δεκτές με ενθουσιασμό. "Filioque." Cross, F. L., ed. The Oxford dictionary of the Christian church. New York: Oxford University Press. 2005 Siecienski, A. Edward (2010). The Filioque: History of a Doctrinal Controversy. New York: Oxford University Press. Durant, Will. Age of Faith. New York: Simon and Schuster. 1972 Herwig Wolfram, History of the Goths, (University of California Press, 1988), 75 Rachel L. Stocking, Bishops, Councils, and Consensus in the Visigothic Kingdom, 589–633, (The University of Michigan Press, 2000), 60–61
Κεφαλή Λυσιμάχης (Βρετανικό Μουσείο αρ 2001)

Η κεφαλή της Λυσιμάχης που εκτίθεται στο Βρετανικό Μουσείο είναι εύρημα από την Ιταλική Ταρκινία. Βρέθηκε σε ανασκαφές και αγοράστηκε για το Μουσείο το 1887 και μελετήθηκε από τον Ολλανδό αρχαιολόγο Γιαν Σιξ (Jan Six).

 Εικονίζει μια γηραιά γυναίκα, την ιέρεια Λυσιμάχη του ναού της Πολιάδος Αθηνάς. Είναι μαρμάρινο αντίγραφο προγενέστερου μπρούτζινου ανδριάντα, του οποίου το πρότυπο ίσως να ανάγεται σε αρχαιότατο ξύλινο ξόανο. Deutsches Archäologisches Institut. Römische Abteilung (1912). Mitteilungen des Deutschen Archaeologischen Instituts, Roemische Abteilung, Τόμος 27ος. Rom, Berlin: W. Regenberg. σελίδες 83-85 και πίνακες ΙΙ και ΙΙ. Ανακτήθηκε στις 13 Μαΐου 2012. Παρουσίαση της κεφαλής στο Βρετανικό Μουσείο
Α΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου σάλας ανδρών Ελλάδας 2011-2012

Το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου σάλας για την αγωνιστική περίοδο 2011–12 ήταν το 15ο στην ιστορία του θεσμού. Αυτή τη χρονιά επανήλθε η Β' Εθνική, κι έτσι τα σωματεία της Α' Εθνικής μειώθηκαν από δεκαέξι σε δώδεκα. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Αθήνα '90, ενώ στη Β' Εθνική υποβιβάσθηκαν ο Πρωταθλητής Καλλιθέας και οι Γυπαετοί.

 Οι αγώνες της κανονικής περιόδου ξεκίνησαν στις 26 Σεπτεμβρίου 2011 και ολοκληρώθηκαν στις 12 Μαρτίου 2012. Οι οκτώ πρώτες ομάδες συνέχισαν στα πλέι οφ για τον τίτλο του πρωταθλητή Ελλάδος, ενώ οι δύο τελευταίες υποβιβάσθηκαν στη Β' Εθνική. Οι Γυπαετοί έχουν 20 μηδενισμούς. Αποχώρησαν μετά τη 2η αγωνιστική και οι υπόλοιπες αναμετρήσεις τους κατοχυρώθηκαν στους αντιπάλους τους με 3-0 άνευ αγώνα. Στα Play off όλες οι σειρές κρίθηκαν στις 2 νίκες, εκτός από τον τελικό, ο οποίος από αυτή την περίοδο κρίνεται στις τρεις νίκες. Οι αγώνες ξεκίνησαν στις 26 Μαρτίου και ολοκληρώθηκαν στις 14 Μαΐου 2012. Η τρίτη θέση κρίθηκε σε έναν αγώνα. Α' Εθνική 2011-2012 Ιστότοπος futsalhellas.com 1ος τελικός 2011-2012 Ιστότοπος futsalhellas.com 2ος τελικός 2011-2012 Ιστότοπος futsalhellas.com 3ος τελικός 2011-2012 Ιστότοπος futsalhellas.com
Τραμ Μονπελιέ

Το τραμ (ή τροχιόδρομος) της Μονπελιέ (γαλλικά: Tramway de Montpellier‎) είναι ένα μεταφορικό μέσο σταθερής τροχιάς στην Μονπελιέ. Είναι σύστημα τραμ τεσσάρων γραμμών στην πόλη Μονπελιέ στο Λανγκντόκ-Ρουσιγιόν, Γαλλία. Το τραμ είναι ιδιοκτησία της κοινότητας του Μονπελιέ και το διαχειρίζεται η Transports de l'agglomération de Montpellier (TAM). Με 4 γραμμές, 84 σταθμούς και 56 χιλιόμετρα σιδηροδρόμων, το τραμ εξυπηρετεί επτά δήμους της μητρόπολης, το 50% του πληθυσμού και το 45% εργαζομένων.

 Το τραμ πρωτοεμφανίστηκε στην πόλη το 1880 με τη μορφή ιππήλατων οχημάτων. Το 1897 κυκλοφόρησαν τα πρώτα ηλεκτρικά οχήματα. Σταδιακά, το δίκτυο τραμ έφθασε τις 5 γραμμές. Η λειτουργία του όμως σταμάτησε το 1949, όταν τα τραμ αντικαταστάθηκαν από λεωφορεία. Η πρώτη γραμμή του σύγχρονου τραμ άνοιξε τον Ιούλιο 2000 και η δεύτερη τον Δεκέμβριο του 2006. Οι γραμμές 3 και 4 άνοιξαν τον Απρίλιο του 2012 μαζί με την επέκταση της γραμμής 1 και την νέα παράκαμψη της γραμμής 2. Η πέμπτη σχεδιασμένη γραμμή που είχε σχεδιαστεί για το 2014 έχει προσωρινά αναβληθεί αφενός για λόγους οικονομικούς, αφετέρου για λόγους διαφωνιών επί τμημάτων της διαδρομής. TAM – official site (Γαλλικά) Description at Trams-In-France.net (Αγγλικά)
Καρολίνα του Νάσσαου-Ούζινγκεν

Η Καρολίνα (γερμ. Karoline, 4 Απριλίου 1762 - 17 Αυγούστου 1823) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόρη του Πρίγκιπα του Νασσάου-Ούζινγκεν και με τον γάμο της έγινε λανδγράβα της Έσσης-Κάσσελ.

 Η Καρολίνα Πολυξένη ήταν η πρώτη κόρη του Καρόλου Γουλιέλμου του Νασσάου-Ούζινγκεν και της Καρολίνας Φιλικητάτης, κόρης του Χριστιανού Καρόλου Ράινχαρτ του Λάινινγκεν-Ντάγκσμπουργκ-Φάλκενμπουργκ. Παντρεύτηκε το 1786 τον Φρειδερίκο της Έσσης-Κάσσελ και είχε τέκνα: Γουλιέλμος 1787-1867. Κάρολος Φρειδερίκος 1789-1802. Φρειδερίκος Γουλιέλμος 1790-1876. Λουδοβίκος Κάρολος 1791-1800. Γεώργιος Κάρολος 1793-1881. Λουίζα Καρολίνα Μαρία Φρειδερίκη 1794-1881, παντρεύτηκε τον Κόμη Γεώργιο φον ντερ Ντέκεν, στρατηγό Ιππικού του Αννοβέρου. Μαρία 1796-1880, παντρεύτηκε τον Γεώργιο του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς. Αυγούστα 1797-1889, παντρεύτηκε τον Αδόλφο, Δούκα του Κέιμπριτζ. Η κόρη της Μαρία Αδελαΐδα ήταν η μητέρα της Μαρίας, συζύγου του Γεωργίου Ε΄ του Ηνωμένου Βασιλείου. L'Allemagne dynastique, Huberty, Giraud, Magdelaine, Reference: vol III page 427 The Royal House of Stuart, London, 1969, 1971, 1976, Addington, A. C. Europäische Stammtafeln, Band I, Frank Baron Freytag von Loringhoven, 1975, W. K. Prinz von Isenburg.
Ερυθρά Αθλητική Διεθνής

Η Διεθνής Ομοσπονδία των Ερυθρών Αθλητικών και Γυμναστικών Ενώσεων (International Association of Red Sports and Gymnastics Associations), γνωστή ως Ερυθρά Αθλητική Διεθνής (Red Sport International ή RSI) ή Sportintern δημιουργήθηκε στις 23 Ιουλίου 1921 με την υποστήριξη της Κομμουνιστικής Διεθνούς (Comintern) με σκοπό την προώθηση των σπορ και της γυμναστικής σε κομμουνιστική βάση.

 Η Ερυθρά Αθλητική Διεθνής δημιουργήθηκε το 1921 με πρωτοβουλία κυρίως του Ρώσου επαναστάτη Νικολάι Ίλιτς Ποντβόιτσκι (ρωσ.: Николай Ильич Подвойский) και αναγνωρίστηκε επίσημα από την Κομιντέρν στο 5ο Παγκόσμιο Συνέδριο, το φθινόπωρο του 1924. Όμως, ήδη είχε γίνει μέλος της Διεθνούς Κομμουνιστικής Νεολαίας, του κλάδου νεολαίας της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Η οργάνωση είχε έδρα τη Μόσχα και προσπαθούσε να προσελκύσει τις εργατικές αθλητικές ενώσεις ανά τον κόσμο από την σοσιαλιστική Σοσιαλιστική Εργατική Αθλητική Διεθνή, όργανο της Β΄ Διεθνούς. Αρχικά η Ερυθρά Αθλητική Διεθνής είχε ως μοναδικό μέλος τη Σοβιετική Ένωση. Τον Οκτώβριο του 1922 εντάχθηκε η κομμουνιστική αθλητική ομοσπονδία της Τσεχοσλοβακίας και στη συνέχεια οι εργατικές αθλητικές ομοσπονδίες της Γαλλίας (1923) και της Νορβηγίας (1924). Διαδοχικά εντάχθηκαν ανάλογες αθλητικές ενώσεις από πολλές χώρες, όπως: Ουρουγουάη, Αργεντινή, Καναδάς, Σουηδία, Ισπανία, ΗΠΑ, Ελλάδα, Ισλανδία, Γερμανία, Μεγάλη Βρετανία, Ελβετία, Ολλανδία, Αυστρία, Αλσατία της Γαλλίας και Σουδητία της Τσεχοσλοβακίας. Η Ερυθρά Αθλητική Διεθνής προχώρησε στη διοργάνωση των Διεθνών Σπαρτακιάδων ως αντίπαλη αθλητική διοργάνωση των αριστοκρατικών Ολυμπιάδων της ΔΟΕ, ξεκινώντας από τη Μόσχα το 1928 αλλά και ως απάντηση στις Εργατικές Ολυμπιάδες της Β΄ Διεθνούς. Αν και ως τα τέλη της δεκαετίας του ’20 είχε επεκταθεί σε τρεις ηπείρους, η Ερυθρά Αθλητική Διεθνής διαλύθηκε από την Κομμουνιστική Διεθνή τον Απρίλιο του 1937. Σπαρτακιάδα Εργατική Ολυμπιάδα Σοσιαλιστική Εργατική Αθλητική Διεθνής
Ρέγκιναρ Γ΄ του Αινώ

Ο Ρέγκιναρ Γ΄ ή Ράινερ ή Ρενιέ (γαλλ.: Régnier III de Hainaut, 920 - 973) από τον Οίκο του Ρέγκιναρ ήταν κόμης του Αινώ (940-958). Ήταν πολέμιος του Όθωνα Α΄ της Γερμανίας.

 Γεννήθηκε στη Βραβάντη και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ρέγκιναρ Β΄ κόμη του Αινώ και της Αδελαΐδας της Βουργουνδίας. Μαζί με τον νεότερο αδελφό του Ροδόλφο έλαβαν μέρος στην εξέγερση που έκανε ο θείος τους Γιλβέρτος δούκας της Λωρραίνης. Όταν αυτός σκοτώθηκε το 939, ο Ρέγκιναρ Γ΄ έπρεπε να δηλώσει πίστη στον Όθωνα Α΄ της Γερμανίας. Έπειτα συμμάχησε με τον Λουδοβίκο Δ΄ Καρολιδών της Δυτικής Φραγκίας, αλλά ο Όθων Α΄ έστειλε τον Χέρμαν Α΄ Κορραδιδών δούκα της Σουαβίας και κατέπνιξε τη στάση το 944. Τότε ο Όθων Α΄ όρισε τον Κορράδο Σαλίων ως δούκα της Λωρραίνης και προσπάθησε να μειώσει τη δύναμη του Ρέγκιναρ Γ΄. Πάντως όταν ο Κορράδος εξεγέρθηκε εναντίον του, ο Ρέγκιναρ Γ΄ υποστήριξε αρχικά τον Όθωνα Α΄. Επικράτησε αναρχία και ο Ρέγκιναρ Γ΄ διέθεσε την προίκα της Γκέρμπεργκα, αδελφής τού Όθωνα Α΄ (και σύζυγο πρώτα του Γιλβέρτου και έπειτα του Λουδοβίκου Δ΄), καθώς και εκκλησιαστική περιουσία. Το 953 ο αδελφός τού Όθωνα Α΄, ο Μπρούνο αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας, που είχε οριστεί επόμενος δούκας της Λωρραίνης επανέφερε την τάξη και νίκησε τον Ρέγκιναρ Γ΄. Αυτός αρνήθηκε να υποταχθεί και εξορίστηκε στη Βοημία, όπου και απεβίωσε το 973. Ο Μπρούνο διαίρεσε τη Λωρραίνη σε Άνω και Κάτω και έδωσε την Άνω Λωρραίνη στον Φρειδερίκο Α΄ του Οίκου Αρντέν και την Κάτω Λωρραίνη και το Αινώ στον Γοδεφρείδο Α΄ των Ζεραρδιδών. Νυμφεύτηκε την Αδέλα, κόρη του Ούγου Ε΄ κόμη του Έκουισχαϊμ και είχε τέκνα: Ρέγκιναρ Δ΄ π. 950-1013, κόμης του Μονς. Λάμπερτ Α΄ π. 950-1015, κόμης του Λουβαίν. American Pictures.com link
Χριστός Ανέστη

Το Πασχαλινό τροπάριο ή «Χριστός Ανέστη!» (Ο Χριστός αναστήθηκε!) είναι γνωστό τροπάριο της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Χρησιμοποιείται ως φράση χαιρετισμού κατά την πασχαλινή περίοδο, δηλαδή την εορτή της Ανάστασης του Χριστού και για σαράντα ημέρες, δηλαδή μέχρι την απόδοση του Πάσχα, την Τετάρτη της παραμονής του εορτασμού της εορτής της Αναλήψεως. Θεωρείται η καρδιά του πασχαλινού μηνύματος.

 Η πρώτη γραμμή είναι παράφραση από την Α' προς Κορινθίους 15:20 ( Νυνὶ δὲ Χριστὸς ἐγήγερται ἐκ νεκρῶν).. Το τροπάριο είναι τμήμα της Πασχαλινής Θείας Λειτουργίας του Βυζαντινού Τελετουργικού και ήταν σε χρήση κατά τον 5ο και 6ο αι. Η προέλευσή του είναι άγνωστη. Ο μητροπολίτης Ιλαρίων Αλφέγιεφ (2009) τοποθετεί την καταγωγή του στον 2ο αι.Αν και ο ύμνος είναι συνοπτικός, ουσιαστικά συνοψίζει τα γεγονότα του τελευταίου τριημέρου της Μεγάλης Εβδομάδας. Κατά τη Μ. Παρασκευή θανάτῳ θάνατον πατήσας, το Μ. Σάββατο τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωὴν χαρισάμενος και την Κυριακή του Πάσχα Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν. Αυτή είναι και η σειρά των γεγονότων όπως απεικονίζεται στα Ευαγγέλια. Αφού πρώτα ο Χριστός πάτησε τον θάνατο μέσω του δικού του θανάτου κατά τη Μεγάλη Παρασκευή, χάρισε ζωή σε όσους βρίσκονταν στους τάφους ή Άδη το Μ. Σάββατο και τέλος αναστήθηκε από τους νεκρούς την Κυριακή του Πάσχα. Σύμφωνα με μαρτυρία του Τροπολογίου της Ιερουσαλήμ (ή iadgari, αρχαία υμνογραφία που απαντάται μόνο σε Γεωργιανή μετάφραση του 8ου αι.), το τροπάριο ψαλλόταν στο τέλος της Ανάστασης στη ύστερη λειτουργία του Πάσχα των Ιεροσολύμων. Βασισμένο στο Τυπικόν της Μεγάλης Εκκλησίας, το τροπάριον ήταν τμήμα της μη μοναστικής λειτουργίας στην Αγία Σοφία κατά τον 10ο αι.Η προσφώνηση Χριστός Ανέστη και η αντιφώνηση Αληθώς ο Κύριος χρησιμοποιείται ως χαιρετισμός από την Ανάσταση του Μεγάλου Σαββάτου και για 40 μέρες μετά. Paschal troparion in Greek sung by nuns from St. Mary and Martha's Monastery at Święta Góra Grabarka in Poland
Αλέξανδρος του Κάρτλι (απεβ. 1773)

Ο Αλέξανδρος, γεωργιανά: ალექსანდრე, γνωστός και ως Iσάκ Μπεγκ ისაკ-ბეგი, (π. 1705/8 – Σεπτέμβριος 1773), ήταν νόθος γιος τού Γεωργιανού ηγεμόνα Ιεσσαί του Κάρτλι, των Μπαγκρατιόνι-Μουχρανέλι, πολιτικά ενεργός στη Γεωργία τη δεκαετία του 1740. Οι απόγονοί του άκμασαν στη συνέχεια στη Ρωσική Αυτοκρατορία, δημιουργώντας μία σειρά από πολλές αξιόλογες προσωπικότητες του 19ου αι., μεταξύ των οποίων ο εγγονός του στρατηγός Πιότρ Μπαγκρατιόν, που έγινε διάσημος στους Ναπολεόντειους Πολέμους.

 Ο Αλέξανδρος γεννήθηκε στο Σαφαβιδικό Ιράν ως μουσουλμάνος, και ονομαζόταν Iσάκ Μπεγκ (Ισαάκ Μπέη). Από το 1743 έως το 1744, υπηρέτησε ως υποδιοικητής (janisin) τού Κάρτλι, τότε υπό την κυριαρχία τού Ιράν. Σύντομα απομακρύνθηκε από το αξίωμα από τον εξάδελφό του Τεϊμουράζ Β΄, τού αντιπάλου κλάδου των Μπαγκρατιόνι από το Καχέτι, ο οποίος έγινε βασιλιάς τού Κάρτλι το 1744. Ο Iσάκ Μπεγκ προσχώρησε στην αντιπολίτευση, με επικεφαλής τον ετεροθαλή αδελφό του Αρτσίλ (Aμπντουλάχ Μπεγκ), αλλά σύντομα έπρεπε να υποταχθεί στην ανερχόμενη δύναμη των Kαχετιανών Μπαγκρατιόνι. Το 1750 ασπάστηκε τον Χριστιανισμό, βαπτίστηκε με το όνομα Αλέξανδρος και έλαβε φέουδο στο Κβέμο Κάρτλι. Σύντομα, οι σχέσεις του με τον Tεϊμουράζ Β΄ χειροτέρευσαν και ο Αλέξανδρος κατέφυγε στη Ρωσία το 1759. Εισήλθε στη ρωσική στρατιωτική υπηρεσία και αρχικά εντάχθηκε σε μία φρουρά στο Αστραχάν και στη συνέχεια, το 1761, στη γεωργιανή μοίρα στο Kιζλυάρ στις τάξεις τού αντισυνταγματάρχη (podpolkovnik). Ο Αλέξανδρος απέκτησε πέντε γιους (και πιθανώς τρεις κόρες), όλοι πρίγκιπες: Ιβάν Αλεξάντροβιτς Μπαγκρατιόν 1730–1795, δεύτερος Ταγματάρχης τού ρωσικού στρατού. Ήταν πατέρας τού Πιότρ, τού Ρωμάν και τού Αλέξανδρου. Σολομών. Kίριλ Aλεξάντροβιτς Μπαγκρατιόν 1750–1828, υποστράτηγος τού ρωσικού στρατού και γερουσιαστής. Tαμάζ/Θωμάς 1743 – π. 1759. Πορφύριος, αρχιμανδρίτης της Μονής Υψώσεως τού Σταυρού στο Kιζλυάρ
Δημήτρης Κούβελας

Ο Δημήτρης Σ. Κούβελας (γεννήθηκε στις 4 Μαρτίου 1966) είναι Έλληνας πολιτικός, βουλευτής στην Α’ Θεσσαλονίκης με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας και πρώην αντιπρόεδρος και δημοτικός σύμβουλος του Δήμου Θεσσαλονίκης. Είναι επίσης συγγραφέας του βιβλίου «Ν΄ αλλάξουμε (την) πόλη»

 Γεννήθηκε το 1966, μεγάλωσε και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη ως μάχιμος δικηγόρος από το 1992. Είναι υιός του πρώην δημάρχου Θεσσαλονίκης και βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας Σωτήρη Κούβελα. Είναι συγγραφέας του βιβλίου «Ν΄ αλλάξουμε (την) πόλη», στο οποίο καταγράφει τα προβλήματα, τις ανάγκες και τις δυνατότητες της πόλης μας και προτείνει μελετημένες και ρεαλιστικές θέσεις για τη Θεσσαλονίκη. Αποφοίτησε από το 2ο Λύκειο Θεσσαλονίκης. Είναι πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (1988) και κατέχει δύο μεταπτυχιακά διπλώματα: μεταπτυχιακό Δίπλωμα (M.Sc.) στις Διεθνείς Εμπορικές Σχέσεις, από την Εμπορική Σχολή SOLVAY, ULB, στις Βρυξέλλες (1991) και μεταπτυχιακό Δίπλωμα (LL.M) Ανώτερων Ευρωπαϊκών Σπουδών, Νομικό Τμήμα του Κολεγίου της Ευρώπης στην Μπρυζ (1989). Μιλάει άριστα Αγγλικά και Γαλλικά. Εργάζεται ως δικηγόρος από το 1992. Τα έτη 1990 έως 1992 διετέλεσε κοινοβουλευτικός συνεργάτης (assistant) στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, όπου ήταν υπεύθυνος για την εκπόνηση εκθέσεων και γνωμοδοτήσεων στα πλαίσια του έργου των Ευρωβουλευτών στις επιτροπές και στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, έχοντας επαφές με τα άλλα θεσμικά Όργανα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και την Μόνιμη Ελληνική Αντιπροσωπεία. Ολοκλήρωσε την πρακτική του άσκηση (stage) στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, και συγκεκριμένα στην Γενική Διεύθυνση ΙΙΙ, Εσωτερική Αγορά και Βιομηχανικές Υποθέσεις (1989-1990). Ανέλαβε την επιμέλεια, παραγωγή και παρουσίαση της τηλεοπτικής και ραδιοφωνικής εκπομπής «Ευρωπαϊκοί Ορίζοντες», για την προώθηση της Ευρωπαϊκής Ιδέας. Κατά καιρούς έχει διδάξει ευρωπαϊκό δίκαιο σε συνεργασία με ΙΕΚ, ενώ συχνά αρθρογραφεί στις εφημερίδες της πόλης. Είναι παντρεμένος και έχει τρία παιδιά. Στις εθνικές εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019 εξελέγη βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου στην Α’ Θεσσαλονίκης με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Είναι μέλος της διαρκούς επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής. Διετέλεσε Αντιπρόεδρος (από τη μείζονα αντιπολίτευση) του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Θεσσαλονίκης. Στις Δημοτικές Εκλογές της 18ης Μαΐου του 2014 εξελέγη πρώτος σε σταυρούς δημοτικός σύμβουλος της Δημοτικής Παράταξης "Εντάξει". Διετέλεσε εκλεγμένος Γενικός Γραμματέας του Κεφαλαίου Αλληλεγγύης Δικηγόρων Θεσσαλονίκης από το 2008 ως την κατάργησή του το 2011. Διετέλεσε εκλεγμένος Γενικός Γραμματέας (2002-2008) και Ταμίας (1999-2002) του Ταμείου Προνοίας Δικηγόρων Θεσσαλονίκης. Εκλέχτηκε στην Γνωμοδοτική Επιτροπή του Τ.Π.Δ.Θ. (1996-1999). Ως φοιτητής, διετέλεσε μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου Φοιτητών Νομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, με έντονη δράση και συμβολή στα συνέδρια της Φ.Ε.Α.Π.Θ και της Ε.Φ.Ε.Ε. Βιογραφικό του Δημήτρη Κούβελα στην επίσημη ιστοσελίδα του. Η ιστοσελίδα της Νέας Δημοκρατίας
Αυτοκράτορας Τζίμου

Σύμφωνα με τον ιδρυτικό μύθο των Ιαπώνων, ο Αυτοκράτορας Τζίμου (ιαπωνικά: 神武天皇) ήταν ο πρώτος Αυτοκράτορας της Ιαπωνίας. Η ενθρόνισή του χρονολογείται παραδοσιακά στο 660 π.Χ. Η ιαπωνική μυθολογία τον θέλει απόγονο της θεάς του ήλιου Αματεράσου, καθώς και απόγονο του θεού της καταιγίδας Σουσάνου. Από την Χιούγκα ξεκίνησε μια στρατιωτική εκστρατεία, καταλαμβάνοντας το Γιαμάτο, που το κατέστησε κέντρο της εξουσίας του. Στη σύγχρονη Ιαπωνία, η μυθική ενθρόνιση του Τζίμου εορτάζεται ως Ημέρα της Ίδρυσης του Έθνους στις 11 Φεβρουαρίου. Ωστόσο, οι περισσότεροι μελετητές συμφωνούν ότι ο Αυτοκράτορας Κινμέι (509 – 571) είναι ο πρώτος καταγεγραμμένος Ιάπωνας αυτοκράτορας.

 Ο Τζίμου καταγράφεται ως ο πρώτος ηγεμόνας της Ιαπωνίας σε δύο πρώιμα χρονικά, το Νίχον Σόκι (721) και το Κοτζίκι (712). Το Νίχον Σόκι αναφέρει ότι το διάστημα 660-585 π.Χ. ήταν η περίοδος της βασιλείας του. Κατά την ηγεμονία του Αυτοκράτορα Κάνμου (737–806), ο συγγραφέας Όμι νο Μιφούνε αναφέρει μια σειρά από ηγεμόνες πριν από τον Ότζιν ως «τένο» (天皇, "ουράνιο ηγεμόνα"), κατ΄ αντιγραφή του κινεζικού αυτοκρατορικού τίτλου «τιαν-ντι» (天帝). Ο ίδιος συγγραφέας ονόμασε μια σειρά από αυτοκράτορες, συμπεριλαμβανομένου του Τζίμου. Πριν από εκείνη την εποχή, οι ηγεμόνες ήταν γνωστοί ως «Σουμέρα ντο μικότο/Όκιμι». Η πρακτική ονομασίας τους ως «τένο» ξεκίνησε από την Αυτοκράτειρα Σούικο και οριστικοποιήθηκε με τις Μεταρρυθμίσεις της Τάικα (645).Σύμφωνα με την εξιστόρηση στο Κοτζίκι, ο Αυτοκράτορας Τζίμου γεννήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 711 π.Χ. (την πρωτοχρονιά του κινεζικού ημερολογίου) και πέθανε, και πάλι σύμφωνα με το μύθο, στις 9 Απριλίου 585 π.Χ. (την ενδέκατη μέρα του τρίτου μήνα του κινεζικού ημερολογίου). Η Αυτοκρατορική Δυναστεία της Ιαπωνίας παραδοσιακά ισχυρίζεται την καταγωγή της από τη θεά του ήλιου Αματεράσου, μέσω του προπάππου του Τζίμου, του Νινίγκι.
Κύπελλο Ελλάδος καλαθοσφαίρισης γυναικών 2014-2015

Το Κύπελλο Ελλάδος καλαθοσφαίρισης γυναικών 2014-2015, είναι το 20ο κατά σειρά και το 16ο που η τελική του φάση γίνεται με τη μορφή "Final Four". Ξεκίνησε στις 14/9/2014 και ολοκληρώθηκε στις 15/3/2015 με τον τελικό. Το φάιναλ φορ του Κυπέλλου Ελλάδας φιλοξενήθηκε στη Γλυφάδα. Κυπελλούχος αναδείχθηκε η ομάδα των Σουρμένων-Ελληνικού επικρατώντας στον τελικό με 46-42 της Αναγέννησης Ν.Ρυσίου.

 1ος Όμιλος 1. AO Άρης Πετρούπολης - AO Καλαμάτα 1980 76-44 2. ΚΑΟ Μελισσίων - ΟΚΑ Αρκάδι Ρεθύμνου 63-43 3. Πανιώνιος ΓΣ - ΓΣ Ίκαρος Καλλιθέας 72-45 4. ΦΕΑ ΝΦ NX - AO Σπόρτιγκ 0-20 5. AO ΝΑ Ηρόδοτος- AO Π. Φαλήρου 51-54 6.AO Δάφνη Αγ.Δημ - ΓΣ Κρόνος Αγ.Δημ. 59-60 2ος Όμιλος 7. ΕΟ Σταυρούπολης - ΠΑΣ Γιάννινα 57-60 8. AO Σερρών - ΓΣ Ηρακλής 60-41 9. Α.Π.Σ. Ναύαρχος Βότσης - ΜΓΣ Απόλλων Καλαμ. 35-68 10. ΑΣ Νίκη Λευκάδας - ΑΕ Πυλαίας 74-64 11. ΑΠΣ Ασπίς 2001 Ξάνθης - Ολύμπια ΓΣ Λάρισας 45-67 12. ΑΣ Άρης Θεσ/νίκης - ΑΣ Τιτάνες Δράμας 56-42 13. ΑΟ Π.Φαλήρου - ΑΟ Αρης Πετρούπολης 52-61 14. ΑΟ Σπόρτιγκ - ΓΣ Κρόνος Αγ.Δημ. 46-50 15. Πανιώνιος ΓΣ - ΚΑΟ Μελισσίων 49-54 16. ΑΣ Νίκη Λευκ. - ΑΣ Αρης Θεσ. 68-50 17. ΑΟ Σερρών - ΠΑΣ Γιάννινα 58-55 18. ΜΓΣ Απόλλων Καλ. - Ολύμπια ΓΣ Λάρισας 50-58 19. ΑΜΣ Αναγέννηση Ν.Ρυσίου - Αθηναϊκός ΑΣ 71-65 20. ΑΟ Αρης Πετρούπολης - Α.Σ. Κώων Ιπποκράτης 68-67 21. AO Τερψιθέας Γλυφάδας - ΑΣ Ολυμπιακός Βόλου 1937 70-56 22. ΚΑΟ Μελισσίων - ΑΣ Νίκη Λευκ. 43-40 23. ΑΕΟ Πρωτέας Βούλας - ΑΣ ΠΑΟΚ 65-43 24. ΑΟ Σερρών - ΑΕ Σούρμενων Ελληνικού 26-65 25. ΓΣ Κρόνος Αγ.Δημ. - Παναθηναϊκός AO 45-38 26. Ολύμπια ΓΣ Λάρισας - Παναθλητικός ΑΕ Συκεών 59-61 27. ΑΟ Αρης Πετρούπολης - ΑΜΣ Αναγέννηση Ν.Ρυσίου 51-64 28. ΚΑΟ Μελισσίων - ΑΕ Σούρμενων Ελληνικού 39-80 29. ΑΕΟ Πρωτέας Βούλας - Παναθλητικός ΑΕ Συκεών 80-61 30. ΓΣ Κρόνος Αγ.Δημ. - AO Τερψιθέας Γλυφάδας 50-55 Η τελική φάση (Final Four) διεξήχθη στις 13 και 15 Μαρτίου 2015 στη Γλυφάδα. «Κύπελλο Γυναικών 2014-2015».
Ουρζάρ

Το Ουρζάρ είναι μια πόλη στην κοιλάδα του ποταμού Ουρζάρ και διοικητικό κέντρο της επαρχίας Ουρζάρ στην περιφέρεια Ανατολικού Καζακστάν στο Καζακστάν. Πληθυσμός: 17,320 (2009 αποτελεσμάτων της Απογραφής); 16,830 (1999 αποτελεσμάτων της Απογραφής).

 Αλμάτ Κεμπισπάγιεφ (γεννήθηκε το 1987), Καζακστανός παλαιστής, νικητής παγκόσμιων πρωταθλημάτων και της Ασίας. Ντίας Κενέσεφ (γεννήθηκε το 1981) - καζάκος τριαθλητής, νικητής των Ασιατικών αγώνων το 2011 Οξάνα Γιάτσκαγια (γεννήθηκε το 1988) - καζακινή σκιέρ, συμμέτειχε σε 4 Ολυμπιακούς Αγώνες, 7 φορές σε Ασιατικούς, νικητής σε Πανεπιστημιάδα.
Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης

Το Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης ήταν ένα μανιφέστο που υιοθετήθηκε από τον Συνασπισμό Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ) και παρουσιάστηκε από τον πρόεδρό του Αλέξη Τσίπρα στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης στις 13 Σεπτεμβρίου 2014, το οποίο πρότεινε ένα σύνολο πολιτικών που αποσκοπούσαν στην αντιστροφή των μέτρων λιτότητας και την παράλληλη διατήρηση ισοσκελισμένων προϋπολογισμών. Στις αρχές του 2015, ο Αλέξης Τσίπρας, δήλωσε ότι το πρόγραμμα είναι «μη διαπραγματεύσιμο».Μετά τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Ιανουαρίου 2015, ο Τσίπρας έγινε Πρωθυπουργός της Ελληνικής Δημοκρατίας και δημιούργησε κυβέρνηση συνεργασίας με το δεξιό αντιμνημονιακό κόμμα των Ανεξαρτήτων Ελλήνων με στόχο την άμεση υλοποίηση του προγράμματος. Σύμφωνα με επίσημη ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ, «η νέα κυβέρνηση θα εφαρμόσει το Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, ώστε να τερματιστεί η ανθρωπιστική κρίση».Στις 13 Ιουλίου 2015, η Ελληνική κυβέρνηση και οι δανειστές κατέληξαν σε συμφωνία, υπό την οποία η κυβέρνηση έπρεπε να εφαρμόσει σκληρά μέτρα λιτότητας, πράγμα που κατέστησε πρακτικά αδύνατη την εφαρμογή των μέτρων που προβλέπονταν στο Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης.

 Το Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης στηριζόταν στους εξής τέσσερις πυλώνες: Αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης Επανεκκίνηση της οικονομίας και προώθηση φορολογικής δικαιοσύνης Εθνικό σχέδιο για την ανάκτηση της εργασίας Μεταρρύθμιση του πολιτικού συστήματος για την εμβάθυνση της δημοκρατίαςΣε ευρωπαϊκό επίπεδο, το πρόγραμμα ζητούσε την εφαρμογή ενός «ευρωπαϊκού New Deal» μεγάλης κλίμακας δημοσίων επενδύσεων από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, την εφαρμογή ποσοτικής χαλάρωσης από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και μέτρα για τη μείωση του ελληνικού και του νοτιοευρωπαϊκού χρέους στα πρότυπα της Συμφωνίας του Λονδίνου του 1953. Σε εθνικό επίπεδο, το πρόγραμμα προέβλεπε ένα «σχέδιο εθνικής ανασυγκρότησης» που στηριζόταν στην επανίδρυση και επέκταση του κράτους πρόνοιας και την ενδυνάμωση των δημοκρατικών θεσμών παράλληλα με την εφαρμογή μορφών άμεσης δημοκρατίας. Αυτές οι πολιτικές θα χρηματοδοτούνταν από έσοδα που θα προέκυπταν από την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και την κατανομή ευρωπαϊκών κονδυλίων από θεσμούς όπως τα Διαρθρωτικά Ταμεία και Ταμείο Συνοχής. Στο πρόγραμμα άσκησε κριτική ο μετέπειτα Υπουργός Οικονομικών της πρώτης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, Γιάνης Βαρουφάκης. Ασκήθηκε κριτική και από τη Νέα Δημοκρατία, λέγοντας ότι υποτιμούσε το κόστος των προτάσεών του. Έκτοτε, στο πρόγραμμα ασκήθηκε κριτική και από το εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς το μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος Στάθης Κουβελάκης δήλωσε τον Ιανουάριο του 2015 ότι το πρόγραμμα «βασιζόταν σε υπεραισιόδοξες εκτιμήσεις (ή ακόμα λανθασμένες)». Η ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στην οποία παρουσιάζεται το Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς - Προοδευτική Συμμαχία Κυβέρνηση Αλέξη Τσίπρα Ιανουαρίου 2015
Ζβόνιμιρ Μπόμπαν

Ο Ζβόνιμιρ Μπόμπαν (Zvonimir Boban, γεννήθηκε 8 Οκτωβρίου 1968) είναι Κροάτης πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στο χώρο του κέντρου και πέρασε το μεγαλύτερο διάστημα της καριέρας του στην Ιταλία και την ΑΚ Μίλαν. Ήταν επίσης μέλος της Εθνικής Κροατίας που διέπρεψε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998.

 Γεννήθηκε στο Ιμότσκι της Κροατίας στις 8 Οκτωβρίου του 1968 και ξεκίνησε την καριέρα του από την Ντιναμό Ζάγκρεμπ. Τον Μάιο του 1990 κατά τα επεισόδια μεταξύ Κροατών και Σέρβων στον αγώνα της ομάδας του με τον Ερυθρό Αστέρα επιτέθηκε σε αστυνομικό που χτυπούσε Κροάτη οπαδό με αποτέλεσμα να αποκτήσει τη φήμη εθνικού ήρωα στην πατρίδα του. Το 1991 έκανε το μεγάλο άλμα καθώς αποκτήθηκε από την ιταλική ΑΚ Μίλαν, η οποία αρχικά τον παραχώρησε με τη μορφή δανεισμού στην Μπάρι.Τον επόμενο χρόνο επέστρεψε στο Μιλάνο όπου παρέμεινε για 9 σεζόν κατακτώντας πολλούς τίτλους και διακρίσεις. Βοήθησε τα μέγιστα την ομάδα του να κατακτήσει το Τσάμπιονς Λίγκ του 1994 στην Αθήνα και την επόμενη χρονιά συμμετείχε ξανά στον τελικό ενώ στις εγχώριες διοργανώσεις πανηγύρισε 4 φορές την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Τον Αύγουστο του 2001 παραχωρήθηκε δανεικός στη Θέλτα Βίγο όμως τον Οκτώβριο του ίδιου έτους αποσύρθηκε από την ενεργό δράση. Ο Μπόμπαν ήταν μέλος της Εθνικής Ελπίδων της Γιουγκοσλαβίας που κατέκτησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα το 1987 ενώ με την Εθνική Ανδρών είχε μέχρι το 1991, 8 συμμετοχές πετυχαίνοντας 1 γκολ. Όταν η Κροατία ανακήρυξε την ανεξαρτησία της προτίμησε να συνεχίσει στην Εθνική ομάδα της πατρίδας του όπου μέχρι το 1999 αγωνίστηκε σε 51 αγώνες και σκόραρε 12 φορές. Στο Μουντιάλ του 1998 ήταν αρχηγός της Εθνικής Κροατίας που κατέλαβε την 3η θέση της διοργάνωσης. 1987:Παγκόσμιο Πρωτάθλημα U20 1992:Ιταλικό Σούπερ Καπ 1993:Πρωτάθλημα Ιταλίας και Ιταλικό Σούπερ Καπ 1994:Πρωτάθλημα Ιταλίας και Ιταλικό Σούπερ Καπ 1994:Τσάμπιονς Λιγκ και Σούπερ Καπ Ευρώπης 1996:Πρωτάθλημα Ιταλίας 1998:Τρίτη θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο 1999:Πρωτάθλημα Ιταλίας
Καντόνι του Φριμπούρ

Το καντόνι του Φριμπούρ (γαλλικά: canton de Fribourg‎, γερμανικά: Kanton Freiburg ‎) βρίσκεται στην δυτική Ελβετία. Το καντόνι είναι δίγλωσσο, με τα δύο τρίτα των πολιτών να μιλούν γαλλικά και περίπου το ένα τρίτο γερμανικά. Και οι δύο είναι επίσημες γλώσσες στο καντόνι. Πήρε το όνομά του από την πρωτεύουσα του, το Φριμπούρ.

 Στις όχθες της λίμνης Νεσατέλ και της λίμνης Μορά έχουν βρεθεί σημαντικά ίχνη προϊστορικών οικισμών. Το καντόνι του Φριμπούρ προσχώρησε στην Ελβετική Συνομοσπονδία το 1481. Η περιοχή αποτελείται από εκτάσεις που προσχώρησαν στην πρωτεύουσα Φριμπούρ. Η σημερινή του έκταση επιτεύχθηκε το 1803 όταν αποκτήθηκε το Μουρτέν (Μορά). Το καντόνι εντάχθηκε στην αυτονομία των καθολικών καντονιών το 1846 (Sonderbund). Το επόμενο έτος, τα στρατεύματά του παραδόθηκαν στον ομοσπονδιακό στρατό. Την εκτελεστική εξουσία στο καντόνι ασκεί ο πρόεδρος του Κρατικού Συμβουλίου.Από την 1η Ιανουαρίου 2023 στο αξίωμα τελεί ο Ντιντιέ Καστελά.
Έρχονται… οι Αστυνομικίνες!

Το Έρχονται... οι Αστυνομικίνες (Πρωτότυπος τίτλος: La Poliziotta Fa Carriera) είναι ιταλική κωμική ταινία του 1976, σε σκηνοθεσία Μισέλ Μασσίμο Ταραντίνι. Πρωταγωνιστούν οι Έντβιτζε Φένεκ και Αλβάρο Βιτάλι.

 Μια πολύ σέξι νεαρή γυναίκα με μεγάλο ταλέντο στην αστυνομική έρευνα προσλαμβάνεται από τον Αρχηγό της Αστυνομίας. Σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα ο ενθουσιασμός και η επαγγελματική της κατάρτιση δοκιμάζονται σε μια δύσκολη υπόθεση. Όταν στέλνεται να παρακολουθήσει μια νεαρή γυναίκα που έχει αφήσει έκθετο το μωρό της σε ένα μοναστήρι, αυτή καταφέρνει και εξιχνιάζει, χάρη στο ταλέντο της, μια μεγάλη υπόθεση ναρκωτικών και κερδίζει την προαγωγή της σε ντετέκτιβ.
Μάχες του Μπουά-λε-Πρετρ

Οι μάχες του Μπουά-λε-Πρετρ (κυριολεκτικά Ξύλο του Ιερέα, Priesterwald στα γερμανικά) ήταν θέατρο επιχειρήσεων του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου από τον Σεπτέμβριο του 1914 μέχρι τον Ιούλιο του 1915, με τη συμμετοχή της γαλλικής 73ης και 128ης Μεραρχίας Πεζικού (Λύκοι του Μπουά-λε-Πρετρ) και της γερμανικής 121ης Μεραρχίας Πεζικού.

 Το Μπουά λε Πρετρ είναι δάσος της Λωρραίνης, στα βορειοδυτικά της πόλης Ποντ-α-Μουσσόν κοντά στον Ποταμό Μοζέλα. Το 1914 τα γερμανικά στρατεύματα ήθελαν να κατακτήσουν τις οχυρώσεις Βερντέν, ισχυρό σημείο στις γαλλικές αμυντικές γραμμές. Τα χωριά Ρεγκνιεβίλ, Ρεμενωβίλ και Φέι-αν-Χάι καταστράφηκαν εντελώς. Το Μπουά-λε-Πρετρ ήταν η πρώτη αποστολή του εθελοντικού Τομέα Υπηρεσιών των Αμερικανικών Ασθενοφόρων. Μάχη του Γκραντ Κουροννέ Μάχη του Σαιντ-Μιέλ http://www.greatwardifferent.com/Great_War/Poilu/Pretre_01.htm http://jmpicquart.pagesperso-orange.fr/ambtextGB.htm
Π.Σ. Μακεδονικός Φούφα

Ο Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Μακεδονικός Φούφα ήταν ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα τον Φούφα του νομού Κοζάνης. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου ήταν το 1977, χρώματα το πράσινο και το κίτρινο και έμβλημα ο Ήλιος της Βεργίνας. Έδρα του συλλόγου αποτελούσε το Δημοτικό γήπεδο Πτολεμαΐδας.

 Ο «Μακεδονικός Φούφα» ιδρύθηκε το 1977 στον Φούφα του νομού Κοζάνης, που από το 1932 φέρει τιμητικά το όνομα του Μακεδονομάχου και οπλαρχηγού καπετάν Φούφα, ήρωας κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού αγώνα στις αρχές του 20ου αιώνα.Με την ίδρυση του εντάχθηκε στην Ε.Π.Σ. Βορειοδυτικής Μακεδονίας την οποία διαδέχθηκε η Ε.Π.Σ. Κοζάνης το 1985, στη δύναμη της οποίας και ανήκει έκτοτε. Τις σεζόν 1991-92, 2003-04, 2007-08 και 2015-16 κατέκτησε το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Κοζάνης, και τις σεζόν 2008-09, 2013-14, 2014-15 και 2017-18 κατέκτησε το κύπελλο Ε.Π.Σ. Κοζάνης. Το 2014 κατέκτησε για πρώτη φορά το Σούπερ Καπ Ε.Π.Σ. Κοζάνης, επικρατώντας του Εορδαϊκού Πτολεμαΐδας με 2-1. Το 2018 κατέκτησε για 4η φορά το Σούπερ Καπ της Ε.Π.Σ. Κοζάνης, επικρατώντας του Μακεδονικού Σιάτιστας με 1-0. Επίσης, τις χρονιές 1984-85, 1985-86 και 2015-16 ήταν φιναλίστ του κυπέλλου Ε.Π.Σ. Κοζάνης.Τις σεζόν 1992-93, 2004-05, 2005-06, 2008-09, 2009-10 και 2010-11 αγωνίστηκε στην Δ' Εθνική κατηγορία. Το 2016 συμμετείχε ως πρωταθλητής Ε.Π.Σ. Κοζάνης στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ανόδου όπου κατέκτησε την 1η θέση του 4ου ομίλου και κέρδισε την άνοδο στην Γ' Εθνική κατηγορία. Από τη σεζόν 2016-17 μέχρι και την τρέχουσα 2018-19, αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής κατηγορίας. Πρώτος αγώνας της ιστορίας του στη Γ' Εθνική ήταν με αντίπαλο την Α.Π.Ε. Λαγκαδά εντός έδρας στις 11 Σεπτεμβρίου 2016 και ηττήθηκε με 1-2. Το 2023, μετά τον υποβιβασμό από την Γ' Εθνική, άφησε την κατηγορία σε μια χρονιά δύσκολη καθώς υπήρχαν πολλές δυνατές ομάδες σε σχέση με αυτή. Έτσι, το βράδυ της 1ης Ιουλίου οι διοικήσεις των συλλόγων του Εορδαϊκού και του Μακεδονικού Φούφα ανακοίνωσαν την σύμπραξή τους και εξέφρασαν την επιθυμία τους για μια κοινή πορεία με στόχο ένα καλύτερο μέλλον για το ποδόσφαιρο της Πτολεμαΐδας. Επίσημη σελίδα facebook του συλλόγου
358

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 358 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 358 (CCCLVIII ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Πέμπτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Δατιανού και Κερεάλη (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1111 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 358 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Ο Αυτοκράτορας Κωνστάντιος Β΄ χτίζει νέα οχυρά για να ενδυναμώσει την Άνω Μεσοποταμία. Ο βασιλιάς της Περσίας Σαπώρης Β΄ αποστέλλει έναν αντιπρόσωπο στην Κωνσταντινούπολη με δώρα και μία επιστολή περιτυλιγμένη με λευκό μετάξι. Ζητά από τον Κωνστάντιο να επιστρέψει τα εδάφη των προγόνων του από τον Ευφράτη έως τα σύνορα με τη Μακεδονία. Ο Κωνστάντιος διακριτικά αρνείται να εκχωρήσει καμία επικράτεια. Οι Σάλιοι Φράγκοι υποχωρούν στον Ιουλιανό τον Αποστάτη στη Γαλατία. Τούς επιτρέπει να σχηματίσουν μία Ρωμαϊκή ομάδα Φοιδεράτων στην Τοξανδρία. Φράγκοι έποικοι εγκαθίστανται σε περιοχές του Βορρά και της Ανατολής για να συνδράμουν στην άμυνα των συνόρων του Ρήνου. Μία επιδρομή στην Παννονία από τους Κάδους και τους Σαρμάτες απωθείται από τον Κωνστάντιο Β΄. 24 Αυγούστου - Ένας σεισμός καταστρέφει τη Νικομήδεια και προξενεί ζημιές σε 150 πόλεις στη Μακεδονία, την Ασία και τον Πόντο. Θρησκεία Ο Κωνστάντιος Β΄ ανακαλεί τον Πάπα Λιβέριο στη Ρώμη, όπου λαμβάνει μία χαρμόσυνη υποδοχή από τους Χριστιανούς. Ο Αντίπαπας Φήλιξ Β΄ συνετά αποσύρεται στο κτήμα του κοντά στο Πόρτο (Πορτογαλία). Ο Ευδόξιος γίνεται Πατριάρχης Αντιοχείας. Πριγκίπισσα Ντουάν, σύζυγος του Μουρόνγκ Κουί, ηγεμόνα και ιδρυτή του Μετέπειτα Γιαν Παυλίνος του Τριρ, επίσκοπος και Χριστιανός άγιος
Φώτης Τακιανός

Ο Φώτης Τακιανός (14 Απριλίου 1969), είναι Έλληνας πρώην καλαθοσφαιριστής και νυν επαγγελματίας προπονητής καλαθοσφαίρισης. Διαθέτει ύψος 1,98 μέτρα και αγωνιζόταν στη θέση πόιντ γκαρντ.

 Κατά τη διάρκεια της καριέρας του ως επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο Φώτης Τακιανός υπηρέτησε τα ρόστερς των ομάδων Α.Σ. Μακεδονικός, Π.Α.Ο.Κ., και Άρης Θεσσαλονίκης από τη θέση του πόιντ γκαρντ. Μετά την ολοκλήρωση της αθλητικής του καριέρας, ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα ως βοηθός στις ομάδα του Ηρακλή, Α.Ε.Κ., και του Π.Α.Ο.Κ.. Το 2004 συμμετέχει στο προπονητικό καμπ που πραγματοποιείται μεταξύ των κολλεγιακών ομάδων του Μέμφις και του Κεντάκι, αποκομίζοντας σημαντικές εμπειρίες. Από το 2007 αναβαθμίζεται και υπηρετεί την καλαθοσφαίριση από τη θέση του πρώτου προπονητή σε ομάδες της Α1 και Α2 κατηγορίες της Ελλάδας, καθώς και σε ομάδες πρώτων κατηγοριών στο εξωτερικό, στην Κύπρο, στο Κόσοβο και το Κατάρ. Στα σημαντικά της προπονητικής του καριέρας, υπό την καθοδήγησή του η Δόξα Λευκάδας τη σεζόν 2016-2017, προωθείται στην Α1 για πρώτη φορά, με τη διεκδίκηση της θέσης μέσω της διαδικασίας γουάιλντ καρντ. Στις 18 Νοεμβρίου του 2021,ο Φώτης Τακιανός επιστρέφει στην ελληνική λίγκα με την ομάδα της Κ.Α.Ε. Λάρισας, αντικαθιστώντας τον Νίκο Παπανικολόπουλο. Ως καλαθοσφαιριστής Ήταν μέλος της ομάδας του Π.Α.Ο.Κ. όταν κατέκτησαν το 1994 το Κύπελλο Κόρατς στην Τεργέστη επικρατώντας επί της Στεφανέλ σε διπλό τελικό υπό την τεχνική ηγεσία του Σούλη Μαρκόπουλου. Πρωταθλητές Κύπελλο Κόρατς διπλό τελικόΩς προπονητής Προπονητής της χρονιάς στο Πρωτάθλημα Ελλάδας: (2022) Οι Έλληνες προπονητές που διδάσκουν μπάσκετ στην Ασία Τακιανός: Με κάνει αισιόδοξο η καθημερινότητα της Λάρισας Τακιανός: Οι παίκτες έκαναν κατάθεση ψυχής Τακιανός: Μεγάλη νίκη, είπαμε να αφήσουμε την καρδιά μας στο ματς Συνεχίζει στη Δόξα Λευκάδας ο Τακιανός Korać Cup 1994-94 Fotis Takianos
Αγία Μαρίνα Αιγίνης

Η Αγία Μαρίνα είναι χωριό της Αίγινας. Διοικητικά υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Μεσαγρού, του δήμου Αιγίνης, της περιφερειακής ενότητας Νήσων, στην περιφέρεια Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν από το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Αίγινας του νομού Πειραιώς και κατόπιν του νομού Αττικής, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.

 Η Αγία Μαρίνα είναι παραθαλάσσιος οικισμός της ΒΑ. Αίγινας. Βρίσκεται στον μυχό του φερώνυμου όρμου και δυτικά του φερώνυμου ακρωτηρίου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 30. Απέχει περίπου 12,5 χλμ. Α. της πρωτεύουσας Αίγινας. Η Αγία Μαρίνα αναγνωρίστηκε ως οικισμός το 1951 και, μέχρι το 1972, ανήκε εναλλάξ στους νομούς Αττικής και Πειραιώς. Με το ΦΕΚ 66Α - 08/05/1972 αποσπάστηκε στον νομό Αττικής από τον νομό Πειραιώς. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Μεσαγρού και προσαρτήθηκε στον δήμο Αιγίνης. Έως το 1960 η Αγία Μαρίνα ήταν ένα μικρό χωριό, οι λιγοστοί κάτοικοι του οποίου ζούσαν από την κτηνοτροφία, τη γεωργία και την αλιεία. Μετά τη δεκαετία του 1970, εποχή που συνέπεσε με την πρώτη μεγάλη ανοικοδόμηση του νησιού, κτίστηκαν μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες και καταστήματα. Σήμερα, η Αγία Μαρίνα είναι, μαζί με την πόλη της Αίγινας, τα μεγαλύτερα τουριστικά κέντρα του νησιού. Έχει σημαντική ξενοδοχειακή υποδομή και στον όρμο της ελλιμενίζονται πολλά σκάφη αναψυχής και επιβατηγά πλοία. Ο Αρχαιολογικός χώρος της Αφαίας, από τους σημαντικότερους του ελλαδικού χώρου, σε ύψωμα με πανοραμική θέα. Ο κύριος ναός, αφιερωμένος στην Αθηνά, χρονολογείται από τον 5ο αιώνα π.Χ., αλλά η λατρεία στη θέση του ιερού ανάγεται στον 14ο αιώνα π.Χ. Είναι δωρικός περίπτερος με 12 κίονες στις μακρές και 6 κίονες στις στενές πλευρές και είσοδο που βλέπει προς ανατολάς. Είναι κατασκευασμένος από τοπικό πωρόλιθο και ήταν ιδιαίτερα γνωστός από την αρχαιότητα για τα αετώματα, τα οποία κοσμούσαν και τις δύο στενές πλευρές του. Το ιερό παρήκμασε μετά τον 1ο αιώνα π.Χ. Το Αρχαιολογικό Μουσείο του Ναού της Αφαίας, με εκθέματα από το ιερό Η εκκλησία της Αγίας Μαρίνας Το μοναστήρι του Αγίου Μηνά, σε πευκόφυτη θέση, πολύ κοντά στον Ναό της Αφαίας Η αμμώδης παραλία του οικισμού, καθώς και οι παραλίες Κυρ-Αννίτσα και Πενήντα Βράχια στα νότια Το πανηγύρι του ναού της Αγίας Μαρίνας στις 17 Ιουλίου. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδ. 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό Διακοπές, εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr http://users.sch.gr/ipap/Ellinikos%20Politismos/Afaia/Afaia.htm http://users.sch.gr/ipap/Ellinikos%20Politismos/Afaia/Afaia.htm https://web.archive.org/web/20160616111936/http://www.aegina.com.gr/agia-marina/ https://www.facebook.com/Agia.Marina.Aiginis/