IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Άβορος Φωκίδας

Ο Άβορος είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Λιδορικίου, του δήμου Δωρίδος, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Φωκίδος, στην περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Δωρίδος του νομού Φωκίδος, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.

 Ο Άβορος είναι ορεινός οικισμός στο Δ.ΔΚ. τμήμα του νομού Φωκίδας. Βρίσκεται σε υψίπεδο μεταξύ των Βαρδουσίων στα βόρεια και των ορέων Λιδορικίου στα νότια, πολύ κοντά στην τεχνητή Λίμνη Μόρνου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 780. Απέχει περίπου 61 χλμ. Δ. της Άμφισσας. Η τοπική κοινότητα έχει χαρακτηριστεί ως αγροτικός ορεινός οικισμός με έκταση 15,945 χλμ². Για την προέλευση της ονομασίας του οικισμού υπάρχουν δύο εκδοχές: σύμφωνα με την πρώτη και επικρατέστερη εκδοχή, το όνομα σχετίζεται με τις, σλαβικής προέλευσης, λέξεις βορός «μαντρί με βοοειδή» ή βουρός «περιτοίχισμα για μαντρί βοοειδών» επειδή, διαχρονικά, ο οικισμός δεν είχε ανάγκη δημιουργίας μαντριών με βοοειδή, αλλά και η μορφολογία της περιοχής δεν το επέτρεπε (α- στερητικό + βορός). Σύμφωνα με τη δεύτερη εκδοχή, η οποία ακούγεται από μαρτυρίες των γηραιότερων κατοίκων της περιοχής, το όνομα προέρχεται από τα συνθετικά α- στερητικό + βάρος, επειδή στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, οι κάτοικοι δεν σήκωναν το βάρος της κατοχής. Χάριν ευφωνίας, η λέξη Άβαρος μετατράπηκε σε Άβορος. Όπως φαίνεται και από τα στατιστικά στοιχεία του πληθυσμού, τα ιστορικά γεγονότα και οι εξελίξεις του προηγούμενου αιώνα επηρέασαν καθοριστικά τη δημογραφική κατάσταση του χωριού και οδήγησαν τον πληθυσμό σε μαζικές μετακινήσεις προς τα αστικά κέντρα της Ελλάδας και το εξωτερικό (κυρίως Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και Γερμανία). Σήμερα η πλειονότητα όσων κατάγονται από τον Άβορο ζουν μόνιμα στην Αθήνα, στην Ερατεινή και στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Η Κοίμηση της Θεοτόκου στην κεντρική πλατεία όπου λαμβάνει χώρα και μεγάλο πανηγύρι τον Δεκαπεντάγουστο. Η μεγάλη πρωτοτυπία έγκειται στο ότι είναι τριήμερο και, ιδιαίτερα, την τρίτη ημέρα του πανηγυριού όπου τελείται το δρώμενο «Πάνω Ζε». Πρόκειται για ένα αποκριάτικο δρώμενο ενταγμένο στο τελετουργικό πανηγύρι της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, το οποίο παραμένει ζωντανό και προσελκύει πλήθος επισκεπτών κάθε χρόνο Το εκκλησάκι του Άγιου Ιγναντίου στην περιοχή «Αλώνια» Τα ξωκκλήσια του Αη Λιας και της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος Στον οικισμό παράγεται βιολογικός χυμός από φρούτα της περιοχής, που εμφιαλώνεται στην Κορινθία. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
Νέα Δήμαινα Αργολίδας

Η Νέα Δήμαινα είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Αργολίδας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Διοικητικά, μαζί με τη Δήμαινα, ανήκουν στην κοινότητα Δήμαινας, της Δημοτικής Ενότητας Επιδαύρου και υπάγονται στο Δήμο Επιδαύρου.

 Η Νέα Δήμαινα είναι κτισμένη σε υψόμετρο 201 μέτρων και έχει 86 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Η Νέα Δήμαινα πρωτοαναγνωρίστηκε το 1981 ως οικισμός και κατέγραψε μεγάλη αύξηση πληθυσμού στις επόμενες δύο απογραφές. Το 2011 ωστόσο ο πληθυσμός μειώθηκε.
Πένσα

Η πένσα είναι ένα εργαλείο χειρός, που χρησιμοποιείται για να πιάνει σφιχτά διάφορα αντικείμενα. Πιθανότατα προήλθε από την τσιμπίδα που ήταν σε χρήση στην Ευρώπη κατά την Εποχή του Χαλκού προκειμένου να πιάνουν τα καυτά μέταλλα. Χρησιμοποιείται επίσης για το λύγισμα και τη συμπίεση ποικίλων υλικών. Μοιάζει με την τανάλια, με τη διαφορά ότι εκείνη χρησιμοποιείται για κοπή και ώση και όχι για σύσφιξη. Υπάρχουν διαφορετικά είδη πένσας, με ποικίλες χρήσεις, γενικές και ειδικές.

 Καθώς με τη γενική έννοια η πένσα είναι αρχαία και απλή εφεύρεση, δεν υπάρχει κάποιο χρονικό σημείο της ιστορίας ή κάποιος εφευρέτης που μπορεί να του αποδοθεί η ανακάλυψη του εργαλείου αυτού. Οι πρώτες εργασίες με τα μέταλλα που ανάγουν σε αρκετές χιλιετίες π.Χ. θα απαιτούσαν τη χρήση εργαλείων παρόμοιων με τη σημερινή πένσα, για να χειρίζονται το καυτό μέταλλο. Η εξέλιξη από τις ξύλινες στις χάλκινες πένσες πιθανότατα επιτελέστηκε πριν το 3.000 π.Χ. Ανάμεσα στις αρχαιότερες απεικονίσεις πένσας είναι εκείνη που δείχνει τον θεό της ελληνικής μυθολογίας Ήφαιστο στο σιδηρουργείο του. Με την εφεύρεση διαφορετικών αντικειμένων για τον χειρισμό των οποίων χρησιμοποιήθηκαν οι πένσες, οι τελευταίες εξελίχθηκαν τεχνολογικά ανά τους αιώνες.
Μπετσάρατς

Το Μπετσάρατς (κροατικά: Bećarac) είναι μια χιουμοριστική μορφή λαϊκού τραγουδιού. Αρχικά εμφανίστηκε από την αγροτική Σλαβονία, στη Κροατία και τελικά εξαπλώθηκε στη Σερβία και τη νότια Ουγγαρία. Η ρίζα της λέξης προέρχεται από το μπετσάρ (τουρκικά: bekâr). Τα Μπετσάρτσι τραγουδώνται πάντα από ανδρικό συγκρότημα σε πάρτι χωριών.

 Το Μπετσάρατς χρησιμοποιεί μια αυστηρή μορφή ζευγαριού σε δεκασύλλαβο. Τραγουδιέται πάντα στην ίδια μουσική, που παίζεται από μια ορχήστρα ταμπουρίτζα ή απλά από τη χορωδία. Ο επικεφαλής της χορωδίας είναι αυτός που διαβάζει τον πρώτο στίχο και σχηματίζει λογική θέση, και επαναλαμβάνεται από τη χορωδία των συγκεντρωμένων ανδρών. Ο δεύτερος στίχος είναι μια χιουμοριστική αντίθεση, επίσης επαναλαμβανόμενη από τη χορωδία (αλλά συχνά σπάει από το γέλιο). Τα Μπετσάρτσι εκτελούνται συνήθως στην κορυφή ενός πάρτι αφού το πλήθος είναι αρκετά ζεστό από το κρασί και τη μουσική. Μια σειρά μπετσάρτσι μπορεί να διαρκέσει επ'αόριστον. Οι στίχοι συχνά γίνονται στη στιγμή ή αυτοσχεδιάζονται, και οι καλύτεροι διαδίδονται και επαναχρησιμοποιούνται για ύστερες εκδηλώσεις. Υπάρχει και το ερζεγοβινικό μπετσάρατς για το οποίο δεν ισχύει ο παραπάνω κανόνας. Είναι λίγο διαφορετικό και δεν έχει σκοπό να κάνει τους ακροατές τους να διασκεδάσουν. Είναι πολύ δύσκολο τραγούδι για τους τραγουδιστές, αν και αυτό δεν φαίνεται τόσο στον ακροατή. Η ερζεγοβινική παράδοση του μπετσάρατς μεταδίδεται από γενιά σε γενιά και διατηρούνται μέχρι και σήμερα. Το 2009, η Κροατία υπέβαλε το μπετσάρατς μεταξύ άλλων για να συμπεριληφθεί στις λίστες της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ουνέσκο. Το 2010, η απόπειρα ήταν και πάλι ανεπιτυχής και έγιναν μεταφράσεις στα αγγλικά για καλύτερη αναφορά. Το 2011, συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο. UNESCO Representative List of Intangible Cultural Heritage of Humanity
Άλισον Λος

Η Άλισον Λος (Allisson Lozz, γεννημένη ως Άλισον Μαριάν Λοσάνο Νούνιες Allisson Marián Lozano Nuñez, 11 Αυγούστου 1992 -) είναι Μεξικανή πρώην τραγουδίστρια, ηθοποιός και μοντέλο.

 Código F.A.M.A. - 2002/03, ως Η ίδια/Διαγωνιζόμενη (μουσικό σόου) Alegrijes y Rebujos - 2003/04, ως Άλισον Ρεμπογιέδο Mision S.O.S - 2004/05, ως Ντιάνα Λοσάνο La energía de Sonric'slandia - 2005, ως Η ίδια/Παρουσιάστρια (τηλεοπτικό σόου) Rebelde - 2005/06, ως Μπιάνκα Ντελάιτ Αβρίλ Vecinos - 2005/10, ως Μπρέντα (σειρά, 1 επεισόδιο) Amor Mío - 2006, ως Λους Βαλενσουέλα (σειρά) Las Dos Caras de Ana - 2006/07, ως Παουλίνα Γκαρδέλ Ντουράν Objetos Perdidos - 2007, (σειρά) RBD: season 2 - 2007, ως Μπιάνκα Ντελάιτ Αβρίλ (σειρά) 50 Años de la telenovela: Mentiras y Verdades - 2007, ως Η ίδια/Καλεσμένη (τηλεοπτικό σόου) Al Diablo con los Guapos - 2007/08, ως Μιλάγρος "Μίλι/Μίλιγολ" Ράμος/Μιλάγρος Μπελμόντε Ράμος ντε Μιράντα La Rosa De Guadalupe - 2008, ως Κίκα (σειρά, 1 επεισόδιο) En Nombre del Amor - 2008/09, ως Παλόμα Γκαμπόα Εσπινόσα ντε λος Μοντέρος ντε Σάενς Misión S.O.S. Especial de Navidad Misión S.O.S Disco Alegrije Disco Rebujo Navidad Alegrije Navidad Rebujo Código F.A.M.A. Proyecto Estrella Βραβεία TVyNovelasΒραβεία People en Español2009:Ονομάστηκε από το περιοδικό "People en Español" ως ένα από τα "50 πιο όμορφα πρόσωπα". Άλισον Λος στην IMDb Official site
Ζαχαρίας Βλαχόπουλος

Ο Ζαχαρίας Βλαχόπουλος ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής της προπολεμικής εποχής. Αγωνιζόταν ως επιθετικός στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης από το 1922 μέχρι το 1927 και συμμετείχε στον τελικό του ανεπίσημου πρωταθλήματος το 1923 εναντίον του Πειραϊκού Συνδέσμου.

 Ο Βλαχόπουλος εντάχθηκε στον Άρη το 1922 και αγωνιζόταν ως επιθετικός. Την πρώτη του σεζόν με τους "κίτρινους", πραγματοποιήθηκε το πρώτο πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης, με τον Άρη να κατακτά τον τίτλο με πέντε νίκες, νικώντας στον τελευταίο αγώνα την ΧΑΝΘ με 5-0. Ακολούθησε ο αγώνας για την κατάκτηση του ανεπίσημου πρωταθλήματος του 1923, όπου ο Άρης ηττήθηκε από τον Πειραϊκό Σύνδεσμο με 1-3.Την επόμενη χρονιά, ο Άρης αναδείχθηκε για δεύτερη φορά πρωταθλητής Θεσσαλονίκης, κερδίζοντας τον Ηρακλή και τον Μέγα Αλέξανδρο. Ο αγώνας που έκρινε τον τίτλο πραγματοποιήθηκε στις 11 Μαΐου 1924, με τον Άρη να κερδίζει τον Ηρακλή με 4-1, με τρία τέρματα του Χρήστου Καρυωτάκη και πέναλτι του Αντώνη Σκέμπερ.Από το 1925 και έπειτα, ο Βλαχόπουλος παραγκωνίσθηκε από την βασική ενδεκάδα των "κίτρινων" λόγω της έλευσης νέων ταλέντων στην ομάδα. Παρ' όλα αυτά παρέμεινε στον Άρη μέχρι το 1927, κατακτώντας τον τίτλο του πρωταθλητή Θεσσαλονίκης το 1926 με τη νίκη κατά του Ηρακλή με 4-1. Επίσης, ήταν στέλεχος του συλλόγου και την επόμενη σεζόν, όπου ο Άρης απόλεσε για πρώτη φορά τον τίτλο του τοπικού πρωταθλήματος, χωρίς όμως να συμμετάσχει σε κάποιο αγώνα. Βασίλης [άγνωστο επίθετο], Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6 Βλαχόπουλος Ζαχαρίας - aris.re
Wonderworld

Wonderworld είναι ο τίτλος του έβδομου στούντιο δίσκου του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Uriah Heep, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 1974 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας «Bronze» στην Ευρώπη και της «Warner» στην Αμερική. Το «Wonderworld» δέχτηκε πολύ μέτριες κριτικές και πλέον θεωρείται ένας από τους λιγότερο αναγνωρισμένους δίσκους του συγκροτήματος. Παρ' όλα αυτά, βραβεύθηκε ως ασημένιος δίσκος στη Μεγάλη Βρετανία, όπου οι πωλήσεις του ξεπέρασαν τα 60.000 αντίτυπα, ενώ ήταν το πέμπτο άλμπουμ των Uriah Heep, το οποίο ανέβηκε στο αμερικανικό Top-40. Αυτός ήταν ο τελευταίος δίσκος του συγκροτήματος με τον μπασίστα Γκάρι Τέην στη σύνθεση τους, αφού απολύθηκε λίγους μήνες αργότερα, λόγω του εθισμού του στις ναρκωτικές ουσίες. Στις 8 Δεκεμβρίου 1975, βρέθηκε νεκρός από υπερβολική δόση ηρωίνης.

 1. Wonderworld (Hensley) - 4:29 2. Suicidal Man (Box, Byron, Hensley, Thain, Kerslake) - 3:38 3. The Shadows and the Wind (Hensley) - 4:27 4. So Tired (Box, Byron, Hensley, Thain, Kerslake) - 3:39 5. The Easy Road (Hensley) - 2:43 6. Something or Nothing (Box, Hensley, Thain) - 2:56 7. I Won't Mind (Box, Byron, Hensley, Thain, Kerslake) - 5:59 8. We Got We (Box, Byron, Hensley, Thain, Kerslake) - 3:39 9. Dreams (Box, Byron, Hensley) - 6:10 Sweet Freedom (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: Ιούνιος 1974 Something or Nothing' (σινγκλ) Επίσημη κυκλοφορία: Ιούνιος 1974 Το «Wonderworld» ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Ντέηβιντ Μπάιρον - φωνητικάΜικ Μποξ - κιθάραΚεν Χένσλεϊ - πλήκτραΓκάρι Τέην - μπάσοΛι Κέρσλεηκ - τύμπανα Wonderworld (άλμπουμ)Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Ασημένιος Uriah Heep 1970-2012, Tapio Minkkinen, [1] Allmusic [2] Βρετανικά τσαρτ [3] Αμερικανικά τσαρτ [4] Γερμανικά τσαρτ [5] Νορβηγικά τσαρτ [6] [7] Καναδικά τσαρτ [8] Αυστριακά τσαρτ [9] Δανέζικα τσαρτ [10]
Η Μάχη του Μάρεθ

Η ταινία με τον τίτλο Η Μάχη του Μάρεθ είναι πολεμική ταινία, του 1978, σε συμπαραγωγή Ιταλίας - Δυτικής Γερμανίας και Γιουγκοσλαβίας, διάρκειας 102 λεπτών (Πρωτότυπος Ιταλικός τίτλος: Il grande attacco).

 Τα πρώτα δείγματα κατάρρευσης του Άξονα αρχίζουν. Η γραμμή Μάρεθ, στο Γκαμπάζ της Β. Αφρικής είναι το τελευταίο στήριγμα. Οι χαρακτήρες των ανθρώπων και στα δυο στρατόπεδα συμβάλλουν αποφασιστικά στην εξέλιξη της μάχης και τελικά καλύπτουν την απλή περιγραφή της. Πρωταγωνιστές: Χένρι Φόντα, Giuliano Gemma, Edwige Fenech, Helmut Berger, Samantha Eggar, John Houston, Ray Lovelock Σενάριο: Cesare Frugoni, Ουμπέρτο Λένζι Σκηνοθεσία: Ουμπέρτο Λένζι *http://www.athinorama.gr/cinema/movie/i_maxi_tou_mareth-1000478. html http://www.imdb.com/title/tt0076102/
Anthem (τραγούδι των Deep Purple)

Το Anthem είναι τραγούδι του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple. Κυκλοφόρησε το 1968 και περιλαμβάνεται στο στούντιο άλμπουμ "The Book of Taliesyn", του οποίου αποτέλεσε το έκτο κομμάτι. Η ηχογράφηση του κομματιού έγινε από την πρώτη γραμμή μελών του συγκροτήματος.

 Το Anthem είναι μπαλάντα και συνδυάζει στοιχεία της ροκ και της κλασικής μουσικής. Οι στίχοι είναι του Ροντ Έβανς και η σύνθεση του Τζον Λορντ. Η εισαγωγή του είναι σε στυλ ψυχεδέλεια, ενώ στην συνέχεια γίνεται κλασική μπαρόκ μουσική, για να καταλήξει σε ροκ κιθάρα. Τα ντραμς του Ίαν Πέις ολοκληρώνουν την μουσική σύνθεση. Το κομμάτι αυτό θεωρείται πρόδρομος της ορχηστρικής ροκ μουσικής. Η πρώτη γραμμή μελών των Deep Purple είχε αντοχή μόλις ένα χρόνο, αφού μετά την κυκλοφορία τριών δίσκων ο τραγουδιστής Ροντ Έβανς και ο μπασίστας Νικ Σίμπερ απολύθηκαν από τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος, για να έρθουν στη θέση τους ο Ίαν Γκίλαν και ο Ρότζερ Γκλόβερ, αντίστοιχα. Η σύνθεση του συγκροτήματος είχε την εξής μορφή: Ροντ Έβανς - φωνητικά Ρίτσι Μπλάκμορ - κιθάρα Τζον Λορντ - πλήκτρα Νικ Σίμπερ - μπάσο Ίαν Πέις - τύμπανα The Book of Taliesyn CD Booklet 2000 EMI Records The Highway Star Deep Purple Chords and Tablature: Anthem chords 1 The Highway Star Deep Purple Chords and Tablature: Anthem chords 2
Μετόχι Καλαβρύτων Αχαΐας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αχαΐα, δείτε: Μετόχι Αχαΐας Το Μετόχι είναι οικισμός της Τοπική Κοινότητας Κάτω Βλασίας του Δήμου Καλαβρύτων στο Νομό Αχαΐας. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 820 μέτρων περίπου, στην βόρεια πλευρά του Καλλιφώνιου όρους, που αποτελεί διακλάδωση του Ερυμάνθου και δυτικά των Καλαβρύτων, σε απόσταση 26 χιλιομέτρων από αυτά. Επίσης απέχει 48 χιλιόμετρα από την Πάτρα και 27 χιλιόμετρα από την Χαλανδρίτσα. Ο μόνιμος πληθυσμός του οικισμού σύμφωνα με την εθνική απογραφή του 2011 είναι μόλις 13 κάτοικοι.

 Προ της εφαρμογής της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας», ήταν οικισμός της Κοινότητας Κάτω Βλασίας που υπαγόταν στην Επαρχία Καλαβρύτων, ενώ στη συνέχεια αποτέλεσε οικισμό του Δημοτικού Διαμερίσματος Κάτω Βλασίας του νέου «Καποδιστριακού» Δήμου Καλαβρύτων. Από το 2011, σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» και έπειτα από την συγχώνευση του Δήμου Καλαβρύτων με τους Δήμους Αροανίας, Κλειτορίας, Παΐων για την δημιουργία του ευρύτερου Δήμου Καλαβρύτων, το Δημοτικό Διαμέρισμα Κάτω Βλασίας μετατράπηκε σε Τοπική κοινότητα. Το Μετόχι δεν πρέπει να συγχέεται με τον ομώνυμο οικισμό της Τοπικής κοινότητας Ελαιώνος του Δήμου Αιγιαλείας ή με τον ομώνυμο οικισμό του Δήμου Δυτικής Αχαΐας. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α., Διοικητικές μεταβολές των Ο.Τ.Α - Διοικητικές μεταβολές Μετοχίου Αχαΐας.
Δήμος Ασίνης

Ο Δήμος Ασίνης ήταν δήμος του νομού Αργολίδας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Ο δήμος λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ναυπλιέων. Βρισκόταν στα δυτικά του νομού στις ανατολικές ακτές του Αργολικού κόλπου. Συνόρευε με τους δήμους Ναυπλίου, Κρανιδίου, Επιδαύρου και Ασκληπιείου. Περιλάμβανε πέντε δημοτικά διαμερίσματα και είχε πληθυσμό 6.117 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν το χωριό Δρέπανο.

 Ο δήμος Ασίνης περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς: Δ.δ. Δρεπάνου [ 1.749 ] το Δρέπανο [ 1.272 ] το Βιβάρι [ 314 ] η Καλλιθέα [ 119 ] η Μαραθέα [ 20 ] η Νέα Μαραθέα [ 24 ] Δ.δ. Ασίνης [ 1.295 ] η Ασίνη [ 1.055 ] η Αγία Παρασκευή [ 206 ] η Παραλία Ασίνης [ 34 ] Δ.δ. Ιρίων [ 732 ] τα Ίρια [ 453 ] η Κάντια [ 241 ] τα Κατσιγιανναίικα [ 38 ] η Πλατειά (νησίδα) [ 0 ] η Ψηλή (νησίδα) [ 0 ] Δ.δ. Καρνεζαίικων [ 70 ] τα Καρνεζαίικα [ 13 ] τα Άνω Καρνεζαίικα [ 27 ] η Καναπίτσα [ 10 ] το Σταυροπόδι [ 20 ] Δ.δ. Τολού [ 1.494 ] το Τολό [ 1.460 ] ο Άγιος Αντώνιος [ 34 ] η Ρόμβη (νησίδα) [ 0 ] το Δασκαλειό (νησίδα) [ 0 ] το Κορωνήσι (νησίδα) [ 0 ]
Φεντερίκο Βαλβέρδε

Ο Φεντερίκο Σαντιάγκο Βαλβέρδε Ντιπέτα (Federico Santiago Valverde Dipetta, γενν. 22 Ιουλίου 1998) είναι Ουρουγουανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός μέσος για τη Ρεάλ Μαδρίτης.

 Ο Βαλβέρδε πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της νεανικής σταδιοδρομίας του με την Πενιαρόλ, όπου έκανε γρήγορα εντύπωση. Έκανε το ντεμπούτο του για την πρώτη ομάδα στον πρώτο αγώνα της σεζόν 2015-16 εναντίον της Θέρο. Έγινε μέλος των εθνικών ομάδων νέων Ουρουγουάης και προσέλκυσε το ενδιαφέρον συλλόγων, όπως η Άρσεναλ, η Μπαρτσελόνα, η Τσέλσι και η Ρεάλ Μαδρίτης. Τον Ιούλιο του 2016, μετακινήθηκε από την Πενιαρόλ στη Ρεάλ Μαδρίτης, όπου εντάχθηκε στην Καστίγια (Β ομάδα). Δύο μήνες αργότερα, ο Βαλβέρδε έκανε το ντεμπούτο του για την Καστίγια εναντίον της Ρεάλ Ουνιόν, σε έναν αγώνα που τελικά έχασε η ομάδα του. Έγινε τακτικό μέλος της δεύτερης ομάδας κατά τη διάρκεια της πρώτης του σεζόν. Σημείωσε το πρώτο γκολ του για την Καστίγια εναντίον της Αλμπαθέτε, το Δεκέμβριο του 2016.Όσον αφορά την αυξανόμενη σημασία του για την ομάδα, ο Σαντιάγκο Σολάρι, ο προπονητής του στην Καστίγια, δήλωσε στις 29 Ιανουαρίου 2017: «Είμαι πολύ χαρούμενος μαζί του. Έχει προσαρμοστεί πολύ καλά στην ομάδα και τη χώρα. Ο Βαλβέρδε είναι πάντα παραγωγικός στη μεσαία γραμμή». Ντεπορτίβο Λα Κορούνια (δανεισμός) Στις 22 Ιουνίου 2017, ο Βαλβέρδε δόθηκε με μονοετή δανεισμό στη Ντεπορτίβο Λα Κορούνια της Πριμέρα Ντιβισιόν. Έκανε το ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα στις 10 Σεπτεμβρίου, αντικαθιστώντας το Φεντερίκο Καρτάμπια στην εντός έδρας ήττα με 2-4 εναντίον της Ρεάλ Σοσιεδάδ. Ο Βαλβέρδε συνέβαλε με 24 εμφανίσεις πρωταθλήματος κατά τη διάρκεια της σεζόν, καθώς η ομάδα του υπέστη υποβιβασμό. Επιστροφή στη Ρεάλ Μαδρίτης Κατά την επιστροφή από το δανεισμό, ο Βαλβέρδε εντυπωσίασε το νέο προπονητή, Γιούλεν Λοπετέγι, κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας και ανατέθηκε οριστικά στην πρώτη ομάδα. Στις 9 Νοεμβρίου 2019, σημείωσε το πρώτο γκολ του στην Πριμέρα Ντιβισιόν, στη νίκη με 4-0 επί της Έιμπαρ. Ο Βαλβέρδε κέρδισε την Ασημένια Μπάλα στο Παγκόσμιο Κύπελλο U20 του 2017, καθώς η Ουρουγουάη τερμάτισε τέταρτη στο τουρνουά.Στις 5 Σεπτεμβρίου 2017, έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Ουρουγουάης και σημείωσε το πρώτο διεθνές του γκολ με την ανώτατη ομάδα σε έναν αγώνα εναντίον της Παραγουάης. Το Μάιο του 2018, ονομάστηκε στην προσωρινή 26μελή ομάδα της Ουρουγουάης για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018 στη Ρωσία. Στον προημιτελικό αγώνα του Παγκοσμίου Κυπέλλου U20 2017 εναντίον της Πορτογαλίας, ο Βαλβέρδε επέδειξε μία έκφραση προσώπου με τα δάχτυλά του να κλείνουν σχιστά τα μάτια του ύστερα από γκολ που σημείωσε με πέναλτι. Αυτή η ενέργεια θεωρήθηκε ρατσιστική και προσέβαλε πολλούς ποδοσφαιρόφιλους στο έθνος φιλοξενίας της διοργάνωσης, τη Νότια Κορέα και ο Βαλβέρδε επικρίθηκε από δεκάδες χιλιάδες φιλάθλους από όλο τον κόσμο. Από τότε εξήγησε ότι ο πανηγυρισμός ήταν για το φίλο και ατζέντη του, τον «Κινέζο» Σαλντάβια. Πενιαρόλ Πρωτάθλημα Ουρουγουάης: 2015-16Ρεάλ Μαδρίτης Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων: 2018Ατομικές Παγκόσμιο Κύπελλο U20 Ασημένια Μπάλα: 2017 Προφίλ Φεντερίκο Βαλβέρδε στο BDFutbol (Αγγλικά) Προφίλ Φεντερίκο Βαλβέρδε στο Soccerway Προφίλ στο Transfermarkt.com
Λεονάρδος Καπετανάκης

Ο Λεονάρδος Καπετανάκης υπήρξε Έλληνας λόγιος του 17ου αιώνα. Η καταγωγή του ήταν από επίσημη οικογένεια της Αθήνας. Χρημάτισε προϊστάμενος της Ελληνικής κοινότητας στην Βενετία τα έτη 1709, 1728, 1757, 1765, 1769, 1776 και 1779. Απεβίωσε σε μεγάλη ηλικία εκατό ετών.

 Έγραψε στα ιταλικά μερικά έργα, και δαπάνησε για την έκδοση της «Ακολουθίας της οσίας Φιλοθέης». Δημήτριος Καμπούρογλου (1889–1896). Ιστορία των Αθηναίων : Τουρκοκρατία : Περίοδος πρώτη, 1458-1687, Τόμος Α'. Εν Αθήναις: Εκ του τυπογραφείου Α. Παπαγεωργίου. σελ. 133. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 2010.
Vincent Price

Το Vincent Price είναι τραγούδι του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το ενδέκατο του δίσκου "Now What?!", ο οποίος κυκλοφόρησε στις 26 Απριλίου του 2013. Κυκλοφόρησε σε μορφή σινγκλ από την "Ear Music" στις 7 Ιουνίου 2013.

 Το κομμάτι ξεκινάει με μία εισαγωγή πλήκτρων από τον Ντον Έρεϊ, για να εξελιχθεί σε ένα χαρντ ροκ τραγούδι καθοδηγούμενο από την κιθάρα του Στηβ Μορς, με ατμόσφαιρα που θυμίζει ταινία τρόμου και περιέχουν όλα τα στοιχεία τα οποία έκαναν γνωστό το συγκρότημα. Το "Ultimate Guitar" περιέγραψε το "Vincent Price" ως την "τέλεια μίξη των Deep Purple της δεκαετίας του '70 και μιας φρέσκιας, μοντέρνας παραγωγής". Οι στίχοι του τραγουδιού αναφέρονται στις ταινίες στις οποίες πρωταγωνιστούσε ο ηθοποιός Βίνσεντ Πράις κατά τις δεκαετίες του '50 και του '60.Ο Πράις ήταν φίλος του συγκροτήματος από την συμμετοχή του στην ζωντανή εκτέλεση του άλμπουμ "The Butterfly Ball and the Grasshopper's Feast" του μπασίστα του συγκροτήματος Ρότζερ Γκλόβερ στις 16 Οκτωβρίου 1975 στο Royal Albert Hall του Λονδίνου, όπου είχε κάνει την εμφάνιση του σαν αφηγητής. Στις 17 Μαΐου 2013 έγινε η πρεμιέρα του βίντεο κλιπ του τραγουδιού, το πρώτο το οποίο γύρισε το συγκρότημα από το "Sometimes I Feel Like Screaming" του 1996. Το σινγκλ κυκλοφόρησε στις 7 Ιουνίου σε μορφή 7" δίσκου βινυλίου μαζί με το "First Sign of Madness" και σε μορφή CD, έκδοση η οποία περιείχε εκτός των δύο προαναφερόμενων κομματιών, το "The Well Dressed Guitar" και τη ζωντανή εκτέλεση του "Wrong Man" τα οποία είχαν συμπεριληφθεί στην περιορισμένη έκδοση του δίσκου "Rapture of the Deep", ενώ στο σινγκλ συμπεριλήφθηκε και το βίντεο κλιπ του τραγουδιού. Vincent Price (Gillan, Morse, Glover, Airey, Paice) First Sign of Madness (Gillan, Morse, Glover, Airey, Paice) The Well Dressed Guitar (Gillan, Morse, Glover, Airey, Paice) Wrong Man (Live) (Gillan, Morse, Glover, Airey, Paice) Vincent Price (βίντεο) (Gillan, Morse, Glover, Airey, Paice) Το Vincent Price ηχογραφήθηκε από τη όγδοη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής: Ίαν Γκίλαν - φωνητικά Στηβ Μορς - κιθάρα Ντον Έρεϊ - πλήκτρα Ρότζερ Γκλόβερ - μπάσο Ίαν Πέις - τύμπανα Now What?!, 2013, CD Booklet Στίχοι Vincent Price Αρχειοθετήθηκε 2013-06-24 στο Wayback Machine. DEEP PURPLE "Vincent Price" Official Video (HD) from NOW What?! - YouTube Guitar tabs
Άκης Σκέρτσος

Ο Χρήστος-Γεώργιος (Άκης) Σκέρτσος (γενν. 1976) είναι Έλληνας πολιτικός και δημοσιογράφος. Έχει διατελέσει υπουργός Επικρατείας, υφυπουργός στον Πρωθυπουργό και κυβερνητικός εκπρόσωπος της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη.

 Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1976. Σπούδασε Δημοσιογραφία και ΜΜΕ, στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στην Πολιτική διαχείριση και το Lobbying (M.A. in Political Management and Lobbying) στο Πανεπιστήμιο George Washington των Ηνωμένων Πολιτειών. Διετέλεσε διευθυντής του γραφείου υπουργού Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα (Ιούνιος 2012 - 2014), διευθυντής του γραφείου του υπηρεσιακού πρωθυπουργού Παναγιώτη Πικραμμένου, καθώς και γενικός διευθυντής του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων την περίοδο 2014-2019. Διετέλεσε, επίσης, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του ΣΕΒ-ΙΒΕΠΕ, Γενικός Γραμματέας του Διοικητικού Συμβουλίου του Σωματείου Επιχειρηματικότητας Νέων (ΣΕΝ-Junior Achievement) και Ταμίας του Συμβουλίου ΣΕΒ για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη (ΒΙΑΝ). Ανήκει στον στενό κύκλο συνεργατών του Κυριάκου Μητσοτάκη. Στις 9 Ιουλίου 2019, διορίστηκε υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ, αρμόδιος για τον συντονισμό του Κυβερνητικού Έργου. Τις 13 Αυγούστου 2021 ορίστηκε υπουργός Επικρατείας με τα ίδια καθήκοντα. Από τις 20 Απριλίου έως τις 26 Μαΐου 2023 ήταν κυβερνητικός εκπρόσωπος στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Πορεία των ελληνικών ομάδων στα ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρου (1990-1999)

Για συνοπτική παρουσίαση δείτε: Πορεία των ελληνικών ομάδων στα ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρουΤη δεκαετία του 1990 οι ομάδες που εκπροσωπούσαν την Ελλάδα στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, κάθε αγωνιστική περίοδο, ήταν τέσσερις (μία στο Πρωταθλητριών, μία στο Κυπελλούχων και δύο στο ΟΥΕΦΑ), με εξαίρεση την περίοδο 1998-99 που οι εκπρόσωποι έγιναν πέντε, όταν η Ελλάδα κέρδισε άλλη μία συμμετοχή στο κύπελλο Πρωταθλητριών. Η καλύτερη πορεία της δεκαετίας ήταν του Παναθηναϊκού στο κύπελλο Πρωταθλητριών την αγωνιστική περίοδο 1995-96 κατα την οποία έφτασε μέχρι τα ημιτελικά του θεσμού.

 Ο αγώνας διακόπηκε στο 51ο λεπτό (με σκορ 0-2) λόγω εκτεταμένων επεισοδίων οπαδών του ΠΑΟΚ και με απόφαση της UEFA κατακυρώθηκε με σκορ 0-3 υπέρ της γαλλικής ομάδας Ο Ολυμπιακός, ο Παναθηναϊκός και η ΑΕΚ συμμετείχαν στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις τις εννέα από τις δέκα χρονιές της δεκαετίας. Ο Παναθηναϊκός ήταν η μόνη ελληνική ομάδα που έφτασε μέχρι τα ημιτελικά μίας διοργάνωσης. Έφτασε στα ημιτελικά του κυπέλλου Πρωταθλητριών την αγωνιστική περίοδο 1995-96 Την περίοδο 1998-99 στο Champions League την πρόκριση για τη φάση των "8" έπαιρνε μόνο η πρώτη ομάδα των ομίλων και οι δύο καλύτερες δεύτερες. Ο Ολυμπιακός κατάφερε να τερματίσει πρώτος στον όμιλό του και να προκριθεί στα προημιτελικά απευθείας. Τέσσερις φορές ελληνικές ομάδες έφτασαν μέχρι τα προημιτελικά του κυπέλλου Κυπελλούχων. Τα κατάφεραν η ΑΕΚ δύο φορές, ο Ολυμπιακός και ο Πανιώνιος Καμία ελληνική ομάδα δεν κατάφερε να περάσει περισσότερους από δύο γύρους στο Κύπελλο UEFA. Τη μεγαλύτερη νίκη της δεκαετίας την σημείωσε ο Παναθηναϊκός απέναντι στη ρουμανική Ελεκτροπούτερε Κραϊόβα με σκορ 6-0, ενώ τις μεγαλύτερες ήττες υπέστησαν ο Ολυμπιακός 2 φορές με 5-1 απέναντι σε Ρεάλ Μαδρίτης εκτός και Ρόζενμποργκ εκτός και ο Πανιώνιος 0-4 εντός απέναντι στην Λάτσιο. Ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός πέτυχαν τις περισσότερες νίκες στη δεκαετία, συνολικά 21. Την περίοδο 1994-95 ο Ολυμπιακός αποκλείστηκε από το ΟΥΕΦΑ από ομάδα Β' κατηγορίας, τη γαλλική Μαρσέιγ, η οποία την προηγούμενη περίοδο είχε υποβιβαστεί λόγω σκανδάλου. Η χειρότερη χρονιά της δεκαετίας για της ελληνικές ομάδες ήταν η αγωνιστική περίοδος 1990-91, στην οποία όλες οι ελληνικές ομάδες αποκλείστηκαν από τον Α΄ γύρο, με εξαίρεση τον Ολυμπιακό, στο κύπελλο Κυπελλούχων που αποκλείστηκε στον Β΄ γύρο. Πορεία των ελληνικών ομάδων στα ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρου Πορεία των ελληνικών ομάδων στα ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρου (1960-1969) Πορεία των ελληνικών ομάδων στα ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρου (1970-1979) Πορεία των ελληνικών ομάδων στα ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρου (1980-1989) Πορεία των ελληνικών ομάδων στα ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρου (2000-2009) Πορεία των ελληνικών ομάδων στα ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρου (2010-2019) Πορεία των ελληνικών ομάδων στα ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρου (2020-2029) UEFA - Το επίσημο site
Δημήτρης Κοιλιάρας

Ο Δημήτρης Κοιλιάρας γεννήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου του 1986. Είναι Έλληνας μεσοεπιθετικός ποδοσφαιριστής, διεθνής με την Εθνική Ελπίδων. Ξεκίνησε την καριέρα του από τον Εργοτέλη όπου έκανε τα πρώτα επαγγελματικά του βήματα και τον οδήγησαν να μπαίνει στα μεταγραφικά σχέδια των μεγάλων ομάδων όπως Παναθηναϊκός και ΑΕΚ, τελικώς όμως ο Πανιώνιος έφτασε σε συμφωνία με τον Εργοτέλη κάνοντας την πιο ακριβή μεταγραφή έως σήμερα στην ιστορία του Πανιωνίου.

 Ο Κοιλιάρας ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στην επαγγελματική ομάδα του Ηροδότου της Νέας Αλικαρνασσού Ηρακλείου. Το 2002 μετακινήθηκε στον στον γειτονικό Εργοτέλη, με τον οποίο έκανε ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα και έκανε το ντεμπούτο του στην Α΄ Εθνική τη σεζόν 2004 - 05. Παίζει με ευχέρεια τόσο στην αριστερή όσο και στη δεξιά πλευρά της μεσαίας γραμμής. Οι εντυπωσιακές του εμφανίσεις τις σεζόν 2006 - 07 και 2007 - 08 προκάλεσαν το ενδιαφέρον του Ολυμπιακού και κυρίως του Παναθηναϊκού αλλά τελικά στις 16 Μαΐου του 2008 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας 4 ετών με τον Πανιώνιο. Στους «κυανέρυθρους» δεν κατάφερε να κερδίσει θέση στη βασική ενδεκάδα,πράγμα το οποίο οφείλεται κυρίως στο ότι η θητεία του στην ομάδα συνέπεσε με την άφιξη των διεθνών Ουρουγουανών Άλβαρο Ρεκόμπα και Φαμπιάν Εστογιάνοφ που αγωνίζονταν στην ίδια περίπου θέση με αυτόν. Ακολούθησε μία σύντομη επιστροφή στον Εργοτέλη με την μορφή δανεισμού καθώς και η παραμονή για 1,5 χρόνο στον Λεβαδειακό. Τον Ιούλιο του 2012 αποκτήθηκε από την κυπριακή ΑΕΠ Πάφου από την οποία αποχώρησε τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους ένεκα των οικονομικών προβλημάτων του συλλόγου.
Ντόμπριτσα Τσόσιτς

Ο Ντόμπριτσα Τσόσιτς (Добрица Ћосић, 29 Δεκεμβρίου 1921 - 18 Μαΐου 2014) ήταν εξέχων Σέρβος συγγραφέας, ένας από τους πιο δημοφιλείς της Σερβίας και της Γιουγκοσλαβίας, Πρόεδρος της Ομοσπονδίας της Γιουγκοσλαβίας την περίοδο 1992-1993.

 Γεννήθηκε το 1921 στο χωριό Βέλικα Ντρένοβα στην Κεντρική Σερβία. Το 1939 έγινε μέλος της Κομμουνιστικής Νεολαίας Γιουγκοσλαβίας. Όταν ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ο Τσόσιτς πέρασε στην Αντίσταση ως μέλος των Παρτιζάνων. Μετά την Απελευθέρωση εξελίχθηκε σε σημαίνον στέλεχος της Ένωσης Γιουγκοσλάβων Κομμουνιστών. Διύθυνε μια σειρά λογοτεχνικών περιοδικών. Στη δεκαετία του '50 ο Τσόσιτς επισκέφθηκε το νησί Γκόλι Ότοκ τόπο εξορίας των αντιπάλων του Γιόσιπ Μπροζ Τίτο κυρίως των οπαδών της Κομινφόρμ. Στόχος του ήταν να αντιληφθεί το Σταλινισμό. Στα τέλη της δεκαετίας του '60 ο Τσόσιτς ήρθε σε ρήξη με το καθεστώς, με αφορμή την πολιτική που ακολουθούσε αυτό ως προς τις εθνότητες. Κυριότερος λόγος στάθηκε η παροχή αυτονομίας στο Κόσοβο και τη Βοϊβοντίνα, μέτρο με το οποίο ο Τσόσιτς διαφώνησε σφόδρα. Έπειτα πέρασε στην ανομοιογενή δημοκρατική αντιπολίτευση στην οποία επίσης συμμετείχαν η Ανθρωπιστική Μαρξιστική Σχολή Πράξις και άλλοι δημοκρατικοί διανοούμενοι όπως ο Μίλοβαν Τζίλας. Το 1984 ιδρύει την Επιτροπή για την Υπεράσπιση της Ελευθερίας της Σκέψης και του Λόγου. Το 1986, ως μέλος της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών παίρνει την πρωτοβουλία για τη συγγραφή ενός Μνημονίου πάνω στα τρέχοντα προβλήματα της Γιουγκοσλαβίας. Παρά το γεγονός ότι ο ίδιος δεν συμμετείχε στη συγγραφή του κειμένου, υπήρξε ο εμπνευστής του. Το κείμενο αυτό θεωρήθηκε έναυσμα μιας σερβικής πατριωτικής πολιτικής από τη μία, αλλά και από την άλλη μια προκλητική επανεμφάνιση του Σερβικού εθνικισμού. Κατά τα τέλη της αυτής της δεκαετίας γίνεται υποστηρικτής του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς και πείθει τον Ράντοβαν Κάρατζιτς να λάβει ενεργό μέρος στην πολιτική. Το 1991 υποστήριξε τις Σερβικές δυνάμεις του Ράτκο Μλάντιτς στη Βοσνία. Μετά τη διάλυση της Ενιαίας Γιουγκοσλαβίας και την ίδρυση της Ομοσπονδιακής Γιουγκοσλαβίας ο Τσόσιτς εκλέγεται Πρόεδρός της το 1992 αλλά απομακρύνεται το 1993 εξαιτίας της σύγκρουσής του με τον Μιλόσεβιτς. Έκτοτε, ο Τσόσιτς θα αποτελέσει έναν από τους πιο σκληρούς επικριτές και αντιπάλους του, παρά την αρχική υποστήριξη του σε αυτόν. Το 2000 προσχώρησε στο αντιπολιτευτικό κίνημα Otpor (Αντίσταση).Ο Ντόμπριτσα Τσόσιτς συχνά αποκαλείται εθνάρχης ή πνευματικός πατέρας της Εθνικής Αναγέννησης της Σερβίας από τους υποστηρικτές του. Ως το τέλος της ζωής του ήταν υποστηρικτής του Σερβοβοσνιακού Στρατού και του Σερβοβόσνιου στρατιωτικού ηγέτη Ράτκο Μλάντιτς.Απεβίωσε το Μάιο του 2014. Στην Ελλάδα έχει μεταφραστεί το βιβλίο του Η εποχή της εξουσίας. Με αντοχή στις δοκιμασίες στα ογδόντα ένα του Στο Βελιγράδι με τους Μίλοραντ Πάβιτς και Ράσα Λιβάδα
Μαλακοπή Πυλαίας

Η Μαλακοπή αποτελεί συνοικία της νοτιοανατολικής πλευράς του πολεοδομικού συγκροτήματος Θεσσαλονίκης που έλαβε το όνομά της από την μικρασιατική πόλη Μαλακοπή της Καππαδοκίας. Διοικητικά το μεγαλύτερο κομμάτι της περιοχής ανήκει στο Δήμο Πυλαίας, ωστόσο το βόρειο κομμάτι βρίσκεται στο Δήμο Θεσσαλονίκης.

 Οι πρώτοι κάτοικοι που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή, ήταν Μικρασιάτες πρόσφυγες από την Μαλακοπή Καππαδοκίας της Μικράς Ασίας, μετά την Ανταλλαγή Πληθυσμών, την περίοδο 1923-1924. Σε ανάμνηση της πατρίδας τους, ονόμασαν τον συνοικισμό Μαλακοπή. ΣΒρίσκεται στα νοτιοανατολικά του κέντρου και καταλαμβάνει μικρό τμήμα στα ανατολικά της Τούμπας. . υνορεύει στα βορειοανατολικά με το συνοικισμό Κωνσταντινοπολιτών και το δάσος του Σέιχ Σου, στα Νότια με τον κεντρικό συνοικισμό της Πυλαίας, τμήματα της Κάτω Τούμπας και της Χαριλάου. Την περιοχή διασχίζουν δυο ρέματα, το ρέμα Σταγειρίτη και η περιφερειακή τάφρος. Παράλληλα στην περιφερειακή τάφρο βρίσκεται το λεγόμενο "ανάχωμα", που χρησιμεύει ως πεζόδρομος και τόπος αναψυχής, λόγω της βλάστησης. Η περιοχή νότια του αναχώματος αναφέρεται και ως "Κάτω Μαλακοπή" Η περιοχή της Μαλακοπής συγκοινωνιακά εξυπηρετείται από τις λεωφορειακές γραμμές 14 και 12 (προς Κέντρο) και 30 (προς Χαριλάου, Ντεπό και Τριανδρία), καθώς και από τα τοπικά λεωφορεία του Δήμου Πυλαίας. Λειτουργούν 3 Δημοτικά Σχολεία (105ο, 21ο και 109ο Δημοτικό Θεσσαλονίκης), 2 Γυμνάσια (1ο και 2ο Γυμνάσιο Μαλακοπής) και 2 Λύκεια (10ο και 12ο Γενικό Λύκειο Θεσσαλονίκης). Βορειοανατολικά του κτιριακού συγκροτήματος του 105ου Δημοτικού Σχολείου βρίσκεται το γήπεδο του «Ποδοσφαιρικoύ Ομίλου Μαλακοπής». Το γήπεδο είναι του Δήμου Θεσσαλονίκης και δίνεται άδεια σε όποια τοπική ομάδα ποδοσφαίρου θέλει να κάνει προπόνηση. Οι ομάδες που προπονούνται είναι η ΑΕΕΤ(Ελπίδα Τούμπας), τα Λιονταράκια, τα Αετόπουλα, κ.α. Επίσης επί της οδού Σταγειρίτη βρίσκεται ο Ιερός Ναός Αγίου Χριστοφόρου. Η περιοχή της Μαλακοπής υδροδοτούνταν από περιφερειακό δίκτυο υδροδότησης μέχρι τα τέλη Ιανουαρίου 2008, οπότε και συνδέθηκε απευθείας με το ενιαίο δίκτυο της Ε.Υ.Α.Θ..
Σαμπίνο Αράνα

Ο Σαμπίνο Αράνα Γκοΐρι (Αμπάντο, Βισκαΐα, 1865-Πεδερνάλες, Βισκαΐα, 1903) ήταν Βάσκος πολιτικός και συγγραφέας, ιδρυτής του Βασκικού Εθνικιστικού Κόμματος και κύριος ιδεολόγος και μορφή του βασκικού εθνικισμού.

 Γόνος οκογένειας Καρλιστών, δεν κατάφερε να ολοκληρώσει τις πανεπιστημιακές του σπουδές στη Βαρκελώνη και από το 1882 αφιερώθηκε στη μελέτη της βασκικής γλώσσας, ιστορίας και νομοθεσίας. Το 1892 εξέδοσε το δοκίμιο Bizkaya por su independencia, το ιδρυτικό κείμενο του βασκικού εθνικισμού όπου γινόταν αναφορά σε τέσσερις μάχες (φανταστικές και πραγματικές) όπου η Βασκονία αντιμετώπισε την Καστίλη. Ξεκίνησε την πολιτική του σταδιοδρομία με τον δημόσιο λόγο του στο Λαρασάμπαλ με κοινό υποστηρικτές των παραδοσιακών βασκικών νόμων, στιγμή που υιοθέτησε το σύνθημα Jaungoikua eta Lagi-Zarra (Θεός και Παλαιός Νόμος) ως περίληψη των ιδεών του (υπέρ του ρωμαιοκαθολικισμού και των παραδοσιακών βασκικών νόμων). Ίδρυσε διάφορες εφημερίδες και το πολιτισμικό κέντρο Euskeldun Batzokija και το 1895 το Βασκικό Εθνικιστικό Κόμμα, του οποίου υπήρξε πρόεδρος μέχρι το 1903.Κύριος παράγοντας της ωρίμανσης των εθνικιστικών ιδεών του Αράνα υπήρξε η εισροή μεγάλου αριθμού μη βασκόφωνων μεταναστών στη Χώρα των Βάσκων που ανέτρεψε την παραδοσιακή κοινωνική δομή της Βασκονίας και οι πρόσφατοι Καρλικοί Πόλεμοι που είχαν ως αποτέλεσμα τον περιορισμό των παραδοσιακών βασκικών νόμων από τη, φιλελεύθερα διακείμενη, ισπανική μοναρχία. Ο εθνικισμός του Αράνα στάθηκε ενάντια του φιλελεύθερου ισπανικού κράτους, του εκβιομηχανισμού, των ιδεών του σοσιαλισμού και της οποιασδήποτε απομάκρυνσης από τις παραδοσιακές αξίες της περιοχής και την καθολική εκκλησία και βλέποντας στο βασκικό έθνος (Euzkadi) ένα ρομαντικού τύπου υποκείμενο. Το 1898 εκλέχθηκε σύμβουλος στο επαρχιακό συμβούλιο της Βισκαΐας, υιοθετώντας πιο φιλελεύθερες ιδέες όπως την αποδοχή του εκβιομηχανισμού και την απόρριψη της ανεξαρτησίας της Βασκονίας προωθώντας ένα πιο ρεζιοναλιστικό προφίλ αντίστοιχο της Ρεζιοναλιστικής Λίγας της Καταλονίας. Απεβίωσε στην ηλικία των 38 ετών. de la Granja, J. L. (2009): «El nacionalismo vasco» στο de la Granja και de Pablo (eds.): Historia del País Vasco y Navarra en el siglo XX. 2η έκδοση. Μαδρίτη: Biblioteca Nueva.
Το σπίτι στο τέλος του δρόμου

Το σπίτι στο τέλος του δρόμου (Ισπανικά: La casa al final de la calle) είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 1989.Πρωταγωνιστούν Ανχέλικα Αραγόν, Λετίσια Καλντερόν, Έκτορ Μπονίγια και Εδουάρδο Παλόμο.

 Στο Λονδίνο, η Λεονόρ Αλταμιράνο μαθαίνει για το θάνατο της γιαγιάς της, Δόνια Εύα Εστράδα, μιας γυναίκας της μεξικανικής υψηλής κοινωνίας. Αυτή η είδηση ​​δημιουργεί αντιφατικά συναισθήματα για τη Λεονόρ, παρόλο που λάτρευε τη γιαγιά της, δεν την συγχώρεσε ποτέ γιατί την έστειλε μαζί με την αδελφή της στην Ευρώπη. Η Δόνια Εύα ήταν πάντα διάσημη για την ομορφιά της, αν και μυστήρια, ούτε καν τα γηρατειά δεν μπορούσε να σβήσει. Η Εύα ώθησε τις εγγονές της να μην μείνουν στα στερεότυπα. Η Λεονόρ και η Τερέζα εγκαθίστανται στο στοιχειωμένο αρχοντικό της γιαγιάς τους, το οποίο πρέπει να μοιραστούν με τον Σέσαρ, με τον οποίο θα ερωτευτεί η Λεονόρ. Παρά το γεγονός ότι οι αδελφές αγαπούν τη γιαγιά τους, συνεχίζουν να ερευνούν τα αίτια του θανάτου της. Το έργο του ντετέκτιβ αποκαλύπτει φρικτά και περίεργα μυστικά. Η Τηλενουβέλα βραβεύτηκε με τα εξής βραβεία: 4 Βραβεία TVyNovelas (Ηθοποιός, Άνδρας Αποκάλυψη, Σκηνοθεσία, Παραγωγή) Το σπίτι στο τέλος του δρόμου στην IMDb
Λαγκάδα Αρκαδίας

Η Λαγκάδα είναι μικρός οικισμός 10 κατοίκων (απογραφή 2011) σε υψόμετρο 660 περίπου μέτρων. Μαζί με τον οικισμό της Βλαχοκερασιάς υπάγεται στην τοπική κοινότητα Βλαχοκερασιάς, της δημορικής ενότητας Σκιρίτιας του δήμου Τριπόλεως, της περιφερειακής ενότητας Αρκαδίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου.

 Το 1940, με την απογραφή, ο οικισμός αναγνωρίζεται και προσαρτάται στην κοινότητα της Βλαχοκερασιάς. Το 1997, με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας (νόμος 2539/97), ο οικισμός προσαρτάται στο στο νεοσύστατο δήμο Σκυρίτιδας που έχει έδρα την Βλαχοκερασιά. Το 2010, με την εφαρμογή του προγραμματος Καλλικράτης (νόμος 3852/2010), ο δήμος Σκιρίτιδας καταργείται και ο οικισμός προσαρτάται στο δήμο Τριπόλεως με έδρα τον οικισμό της Τρίπολης.Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), αποτελεί μαζί με τον οικισμό της Βλαχοκερασιάς ( 414 κ.) την Τοπική Κοινότητα Βλαχοκερασιάς ( 424 κ.) η οποία υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σκιρίτιδας, του δήμου Τρίπολης, της περιφερειακής ενότητας Αρκαδίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου με έδρα την Τρίπολη.
Λεζγκικές γλώσσες

Οι λεζγκικές γλώσσες είναι ένας από τους επτά κλάδους της οικογένειας των ΒΑ γλωσσών του Καυκάσου. Η Λεζγκική και η Ταμπαζαράν έχουν το status της λογοτεχνικής γλώσσας. Όπως και άλλες γλώσσες της ευρύτερης οικογένειας είναι κατά κύριο λόγο συγκολλητικές στη μορφολογία, γνωστές για τα περίπλοκα σύνολα συμφώνων και κυρίαρχα εργαστικές στη σύνταξη.

 Περιφερειακή: Αρτσί – 970 ομιλητές Σαμούρ (πυρηνική Λεζγκική) Ανατολικές Σαμούρ Ούντι – 5.000 ομιλητές Λεζγκική–Αγκούλ–ΤαμπαζαράνΛεζγκική – 784.000 ομιλητές Αγκούλ – 28.300 ομιλητές Ταμπαζαράν – 128.900 ομιλητές Νότιες Σαμούρ Κριτς – 6.000 ομιλητές το 1975 Μπουντούκ – 1.000 ομιλητές Δυτικές Σαμούρ Ρουτούλ – 29.510 ομιλητές Τσαχούρ – 22.70 ομιλητές Γλώσσες του Καυκάσου Βορειοανατολικές γλώσσες του Καυκάσου Lezgic basic lexica at the Global Lexicostatistical Database
Ερρίκος Καζιμίρ Β΄ του Νάσσαου-Ντιτς

Ο Ερρίκος Καζιμίρ Β΄, ολλανδ. Hendrik Casimir ΙΙ (18 Ιανουαρίου 1657 - 25 Μαρτίου 1696) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν πρίγκιπας του Νάσσαου-Ντιτς και κυβερνήτης (ολλανδ. Stadhouder) των επαρχιών Φρισίας και Χρόνινγκεν (1664-96).

 Γεννήθηκε στη Χάγη και ήταν ο μόνος γιος του Γουλιέλμου Φρειδερίκου κόμη του Νάσσαου-Ντητς και της Αλμπερτίνας Αγνής, κόρης του Φρειδερίκου-Ερρίκου, πρίγκιπα της Οράγγης. Το 1664 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ως κυβερνήτης των επαρχιών Φρησίας (Friesland) και Χρόνινγκεν (Groningen). Επειδή ήταν 7 ετών, την επιτροπεία είχε η μητέρα του. Το 1675 η Φρησία ψήφισε να γίνει η διακυβέρνησή της κληρονομική, από τον Οίκο του Νάσσαου-Ντητς. Απεβίωσε στο Λέουαρντεν το 1696 σε ηλικία 39 ετών και τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Ιωάννης-Γουλιέλμος-Φρίζο. Νυμφεύτηκε το 1683 την εξαδέλφη του Ερριέττα-Αμαλία, κόρη του Ιωάννη Γεωργίου Β΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντέσαου και είχε τέκνα: Γουλιέλμος-Γεώργιος-Φρίζο 1685-1686, διάδοχος πρίγκιπας του Νάσσαου-Ντιτς. Ερριέττα-Αλβερτίνη 1686-1754. Ιωάννης-Γουλιέλμος-Φρίζο 1687-1711, πρίγκιπας του Νάσσαου-Ντιτς και της Οράγγης, κυβερνήτης των επαρχιών Φρισίας και Χρόνινγκεν. Μαρία-Αμαλία 1689-1771. Σοφία-Χέντβιχ 1690-1734, παντρεύτηκε τον Κάρολο-Λεοπόλδο δούκα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν. Ισαβέλλα-Καρλόττα 1692-1757, παντρεύτηκε τον Χριστιανό πρίγκιπα του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ. Ιωάννα-Αγνή 1693-1765. Λουίζα-Λεοπολδίνα 1695-1758. Ερριέττα-Καζιμίρα 1696-1738.
Κομποθεκράτα

Τα Κομποθεκράτα είναι χωριό της Κεφαλονιάς, νότια του Αργοστολίου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχουν 449 κατοίκους. Απέχουν από το Αργοστόλι 6 χιλιόμετρα, του οποίου αποτελεί προάστιο. Έχει θέα προς τον κόλπο του Αργοστολίου και το κάστρο του Αγίου Γεωργίου.

 Στη θέση «Φουντιέρα» ή «Μπαμπάνια» ανασκάφηκε συστάδα τάφων της πρώιμης ελληνιστικής εποχής, εκ των οποίων ο ένας ήταν ανέπαφος και περιείχε διπλή ταφή ανδρός και γυναικός. Επί του τάφου είχαν τοποθετηθεί αγγεία. Κατά το έτος 1960, μετά από λαθρανασκαφή στη θέση Φουντιέρα, ο Έφορος Βασίλειος Καλλιπολίτης στο πλαίσιο των ερευνών του στην Κεφαλονιά για λογαριασμό της Αρχαιολογικής Εταιρείας προέβη σε ανασκαφή προς διάσωση των αρχαιοτήτων και έφερε στο φως τρεις κιβωτιόσχημους τάφους, ένας εκ των οποίων ήταν ασύλητος. Δοκιμαστικές τομές κατά τη διάρκεια σωστικής ανασκαφής της αρμόδιας Εφορείας, που έλαβε χώρα το 1990 στο ίδιο οικόπεδο, απεκάλυψαν ακόμη τρεις λακκοειδείς τάφους με ελάχιστη κεραμική. Εσωτερικά ο ασύλητος ορθογώνιος τάφος (διαστάσεις 1,80x0,75 μ.· βάθος 0,80 μ.) ήταν επενδυμένος με τέσσερις ασβεστολιθικές πλάκες και καλυπτόταν από λίθινο σαγματοειδές κάλυμμα αποτελούμενο από δύο τεμάχια. Στο τάφο βρέθηκαν δύο σκελετοί, άνδρα και γυναίκας, ενώ τα λιτά κτερίσματα αποτελούνταν από μία χάλκινη περόνη, λεπίδα μαχαιριού από σίδηρο και μία αρυβαλλοειδή λήκυθο. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η τοποθέτηση πάνω στην καλυπτήρια πλάκα τεσσάρων αμφορέων (δύο με βάση και δύο οξυπύθμενων), ενός κανθάρου καθώς και λύχνου που βρέθηκε στο εσωτερικό ενός αμφορέα. Επιπλέον, αργοί λίθοι είχαν τοποθετηθεί περιμετρικά του καλύμματος. Η κεραμική και το σύνολο των τάφων χρονολογούνται με ασφάλεια στις αρχές του 3ου π.Χ. αιώνα. Έργον 1960, 116-117. Β. Καλλιπολίτης, Ανασκαφαί εν Κεφαλληνία, ΠΑΕ 1960, 134-135. Α. Σωτηρίου, ΑΔ 45, 1990 (1996) Β1, Χρον., 144-145. K. Randsborg (επιμ.), Kephallénia. Archaeology & History. The Ancient Greek Cities II, ActaArch Supplementa 12 (København 2002), 55, αρ. L35.
Θέρμες

Οι θέρμες, τα τεράστια συγκροτήματα λουτρών, εμφανίζονται στις ρωμαϊκές επαρχίες κατά το τελευταίο τέταρτο του 1ου αιώνα π.Χ. Πρόκειται για κατασκευές μεγάλων διαστάσεων, που ανταποκρίνονται καταρχήν σε μία κοινωνική ανάγκη, καθώς οι πολίτες μπορούσαν να περάσουν εκεί ευχάριστα τις ελεύθερες ώρες τους με σωματική άσκηση, αλλά και με διαλέξεις ή και διάβασμα. Οι χώροι διαθέτουν θολωτές μορφές στέγασης (θολοδομία μεγάλης κλίμακας), που γεφυρώνουν τεράστια ανοίγματα. Οι θέρμες αποτελούσαν αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας στη Ρώμη και στις ρωμαϊκές επαρχίες. Αποτελούσαν τρόπον τινά τις λέσχες της εποχής εκείνης και ήταν κομμάτι της καθημερινής ζωής όχι μόνο των εύπορων κοινωνικών στρωμάτων αλλά και των φτωχότερων τάξεων. Υπήρχαν δημόσιες Θέρμες και η είσοδος αντιστοιχούσε σε ένα μικρό χρηματικό ποσό, καθώς και ιδιωτικές σε αστικές βίλες αριστοκρατών. Οι δημόσιες θέρμες λειτουργούσαν από το πρωί και συγκεκριμένες ώρες δέχονταν και γυναίκες.

 Οι κύριοι χώροι των κτισμάτων ήταν οι εξής: Το spogliatoio (αποδυτήριο) Το caldarium, που χαρακτηρίζονταν από καμπύλα στοιχεία, ήταν μία «θερμή αίθουσα», απαραίτητο στοιχείο της οποίας ήταν η ύπαρξη πισίνας. Προσανατολισμένο στα νοτιοδυτικά, ώστε να εκμεταλλεύεται τη θερμότητα του μεσημεριανού ήλιου. Το tepidarium, εφοδιασμένο με εγκαταστάσεις που παρείχαν μία σχετική θέρμανση, μπορούσε να έχει μία ή περισσότερες πισίνες με χλιαρό νερό. Το frigidarium, το οποίο δεν αποτελούσε ανεξάρτητο χώρο. Χαρακτηριζόταν από τη μεγάλη αίθουσα τύπου «Βασιλικής», που διαιρείτο σε τρεις επιμέρους χώρους.Αποτελούσε πέρασμα και σημείο συναναστροφής για τους λουόμενους. Ήταν εφοδιασμένο με δεξαμενές κρύου νερού και επικοινωνούσε μέσω ενός ανοιχτού πλεύρου με το natatio, μαζί με τα οποία συμπλήρωνε το λειτουργικό τμήμα του κρύου λουτρού. Το natatio ήταν ένας ορθογωνικός ακάλυπτος χώρος που περιελάμβανε την πισίνα. Η παλαίστρα, το γυμναστήριο, ήταν συνήθως ένας ανοιχτός χώρος. Περιμετρικά της ήταν τοποθετημένοι κίονες και σε αυτούς εφάπτονταν οι βοηθητικοί χώροι για την άθληση των επισκεπτών του λουτρού.Οι επισκέπτες ακολουθούσαν μία κυκλική πορεία, περνώντας διαδοχικά από τους κύριους στους δευτερεύοντες χώρους. Στη Ρώμη βρίσκονται οι αρχαιότερες γνωστές θέρμες, του Αγρίππα μεταξύ 25 και 12 π.Χ. και του Τραϊανού. Ωστόσο θέρμες εντοπίζονταν σε κάθε ρωμαϊκή πόλη και επαρχία. Συγκροτήματα θερμών βρέθηκαν επίσης στη Γόρτυνα, στη Θεσσαλονίκη, στην Επίδαυρο, στους Δελφούς, στους Φιλίππους, στα Ίσθμια, στον Μαραθώνα, στην Κόρινθο, τη Βέροια, την Ολυμπία, την Κέρκυρα και την Κεφαλονιά. Θέρμες Ξάνθης Θέρμες του Τραϊανού Θέρμες του Αγρίππα Ελένη Κανετάκη, Οθωμανικά λουτρά στον Ελλαδικό χώρο, Τεχνικό επιμελητήριο Ελλάδας 2004 Πολυξένη Αδάμ-Βελένη, Τα λουτρά στην αρχαία Ελλάδα, Η Καθημερινή, Επτά ημέρες 13.05.2001 [1] http://odysseus.culture.gr/h/2/gh251.jsp?obj_id=14904 Αρχειοθετήθηκε 2015-05-18 στο Wayback Machine.
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α2 εθνικής κατηγορίας ανδρών 1993-1994

Το πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής κατηγορίας βόλεϊ ανδρών για τη σεζόν 1993-94 διεξήχθη σε έναν όμιλο, με συμμετοχή 12 ομάδων. Η πρωταθλήτρια Α.Ε.Κ. Αθηνών και ο δευτεραθλητής Α.Γ.Σ. Ιωαννίνων ανέβηκαν στην Α1΄.

 * Στις ισοβαθμίες η κατάταξη έγινε με βάση την διαφορά στα σετ. Άνοδος από τη Β΄ Εθνική στην Α2. Α.Ο.Ν.Σ. Μίλων (Νότιος όμιλος) Έβρος Σουφλίου (Βόρειος όμιλος) Υποβιβάστηκαν από τη Β΄ Εθνική στην Γ΄. Έσπερος Καλλιθέας, Εθνικός Πειραιά (Νότιος όμιλος) ΓΕ Αλεξανδρούπολης, ΧΑΝΘ (Βόρειος όμιλος) Άνοδος από Γ΄ Εθνική στην Β΄. ΑΓΣ Δραπετσώνας Γ.Ε. Μεσσηνίας ΑΟ Νέας Βύσσας Φ.Σ. Εθνικός Κοζάνης "Ματιές στα σπορ", Ιανουάριος 1995.
Αχμέτ Νιχάντ

Ο Αχμέτ Νιχάντ (τούρκικα: Ahmed Nihad Osmanoğlu) (5 Ιουλίου 1883 - 4 Ιουνίου 1954), ήταν ο 38ος Επικεφαλής του Οίκου των Οσμάν και δεύτερος επικεφαλής του Οίκου, μετά την κατάργηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Διαδέχτηκε τον ξάδερφό του, Αμπντούλ Μετζίτ Β΄, μετά τον θάνατό του, στις 23 Αυγούστου 1944, ως επικεφαλής της Οθωμανική Δυναστείας. Ήταν το πρώτο μέλος της Δυναστείας, που δεν έλαβε τον τίτλο του Χαλίφη του Ισλάμ, από την εποχή του πρόγονού του, Σελίμ Α΄, που ίδρυσε τον τίτλο το 1517. Αν βασίλευε, θα ήταν ο Σουλτάνος Αχμέτ Δ΄.

 Ο Αχμέτ Νιχάντ, γεννήθηκε το 1883 στο Παλάτι Τσιραγκάν, στο Ορτάκιοϊ της Κωνσταντινούπολης. Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Μεχμέτ Σελαχεντίν, από τη σύζυγό του, Ναζικνάζ Μπασανιμεφέντη και ήταν εγγονός του Σουλτάνου Μουράτ Ε΄. Ήταν μορφωμένος ιδιωτικά και είχε κερδίσει τον τίτλο του συνταγματάρχη του Οθωμανικού πεζικού. Ο Αχμέτ Νιχάντ, πέρασε όλη την παιδική και πρώιμη ενήλικη ζωή του, στο Παλάτι Τσιραγκάν. Το ανάκτορο, χρησίμευε ως κατοικία του παππού του, Μουράτ Ε΄, ο οποίος είχε καθαιρεθεί από σουλτάνος από τον αδερφό του, Αμπντούλ Χαμίτ Β΄. Οι περιορισμοί του, ίσχυαν για όλη την οικογένειά του και σταμάτησαν με τον θάνατο του Μουράτ, το 1904. Έπειτα, έζησε σε μερικά ακίνητα που είχε στην Κωνσταντινούπολη. 20 χρόνια αργότερα, μετά την κατάργηση του Σουλτανάτου και του Χαλιφάτου και την ίδρυση της Δημοκρατίας της Τουρκίας, όλη η οικογένειά του εξορίστηκε τον Μάρτιο του 1924. Σε ηλικία 41 ετών, ο Αχμέτ Νιχάντ, έφυγε από την Τουρκία και δεν ξαναγύρισε πίσω, γιατί πέθανε πριν λήξει το διάταγμα εξορίας. Πήγε στην εξορία με τις δύο συζύγους του, πρώτα στη Βουδαπέστη και έπειτα για 12 χρόνια, στη Νίκαια, όπου είχαν εγκατασταθεί κι άλλοι συγγενείς του. Το 1937, μετακόμισε στον Βηρυτό, όπου έπαθε ένα εγκεφαλικό επεισόδιο, που τον άφησε με ειδικές ανάγκες. Τον Αύγουστο του 1944, έγινε ο πρώτος Επικεφαλής του Οίκου των Οσμάν, από τον 16ο αιώνα, που δεν έλαβε τον τίτλο του Χαλίφη του Ισλάμ. Ο Αχμέτ Νιχάντ, ήταν ένας ευσεβής και υπάκουος άνθρωπος, που είχε ταλέντο στην αρχιτεκτονική και στην ξυλουργική. Ήταν επίσης ταλαντούχος συνθέτης, μουσικός και ζωγράφος. Πέθανε το 1954 στον Βηρυτό και τάφηκε εκεί.