Τζουν Αλμέιντα

Η Τζουν Αλμέιντα (June Dalziel Almeida) (5 Οκτωβρίου 1930 - 1 Δεκεμβρίου 2007) ήταν σκωτσέζα ιολόγος, πρωτοπόρος στην απεικόνιση, την ταυτοποίηση ιών και τη διάγνωση. Οι δεξιότητές της στην ηλεκτρονική μικροσκοπία της έκαναν γνωστή διεθνώς. Το 1964, προσλήφθηκε από την Ιατρική Σχολή του Νοσοκομείου St Thomas's στο Λονδίνο. Μέχρι το 1967, είχε πάρει το Διδακτορικό της δίπλωμα (Sc.D.) για την έρευνά της και τις δημοσιεύσεις της, ενώ εργαζόταν στον Καναδά, στο Ινστιτούτο Καρκίνου του Οντάριο του Τορόντο και στη συνέχεια στο Λονδίνο στο St Thomas's. Συνέχισε την έρευνά της στη Βασιλική Ιατρική Σχολή Μεταπτυχιακών σπουδών(RPGMS), η οποία αργότερα έγινε μέρος της Ιατρικής Σχολής του Ιατρικού Κολλεγίου . Η Αλμέιντα κατάφερε να εντοπίσει ιούς που ήταν προηγουμένως άγνωστοι, συμπεριλαμβανομένου - το 1966 - μια ομάδα ιών που αργότερα ονομάστηκαν κορονοϊοί, λόγω της εμφάνισής τους που μοιάζει με κορόνα. Οι καινοτομίες και οι ιδέες της στην ανοσολογική ηλεκτρονική μικροσκοπία (IEM) συνέβαλαν στην έρευνα για τη διάγνωση της ηπατίτιδας Β, του HIV και της ερυθράς, μεταξύ άλλων ιογενών ασθενειών. Οι ηλεκτρονικές μικρογραφίες της συνεχίζουν να περιλαμβάνονται στα βιβλία ιολογίας, δεκαετίες μετά την παραγωγή τους.

 Στο βιβλίο τους, που εκδόθηκε το 2013, με τίτλο To Catch a Virus, οι John Booss και Marilyn J. August περιγράφουν πώς η Αλμέιντα "έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην προσαρμογή της ηλεκτρονικής μικροσκοπίας στην κλινική διαγνωστική ιολογία." Πριν από τη δουλειά της με τον Anthony Peter Waterson στη δεκαετία του 1960, είχαν γίνει πολύ λίγες βελτιώσεις στην αρχική «απόδειξη της αρχικής συσσωμάτωσης του ιού από ειδικό αντίσωμα ιού που παρατηρήθηκε από το ηλεκτρονικό μικροσκόπιο (EI)» του1941. Το 1963, πρωτοστάτησε σε μια τεχνική ανοσολογικής ηλεκτρονικής μικροσκοπίας (IEM), για την καλύτερη οπτικοποίηση των ιών χρησιμοποιώντας αντισώματα για τη συσσωμάτωσή τους. Στη δεκαετία του 1960, αυτή και η Waterson χρησιμοποιούσαν αρνητική χρώση για την ηλεκτρονική μικροσκοπία των ιών - μια τεχνική γρήγορη και απλή - και παρείχε εξαιρετικές λεπτομερείς παρατηρήσεις της ιογενούς μορφολογίας, η οποία έφερε την επανάσταση στην ηλεκτρονική μικροσκοπία ιών εν μία νυκτί. Το 1966, χρησιμοποιώντας τις νέες της τεχνικές, η Αλμέιντα μπόρεσε να ταυτοποιήσει μια ομάδα "προηγουμένως μη χαρακτηρισμένων ιών του ανθρώπινου αναπνευστικού συστήματος", ενώ συνεργάστηκε με τον David Tyrrell, τότε διευθυντή του Κέντρου Έρευνας του κοινού κρυολογήματος στο Salisbury στο Wiltshire . Ο Tyrrell πρότεινε να ονομάσουν τη νέα ομάδα ιών "κορονοϊούς". Η οικογένεια ιών κορονοϊών περιλαμβάνει τώρα τον ιό SARS και τον ιό SARS-CoV2 που προκαλεί τη νόσο Coronavirus 2019 . Το 1967, χρησιμοποιώντας τη μέθοδο συσσωμάτωσης IEM, η Αλμέιντα παρήγαγε την πρώτη οπτικοποίηση του ιού της ερυθράς. Η Τζουν Ντάλζιελ Χαρτ γεννήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 1930 στην οδό Duntroon 10, στη Γλασκώβη από τη Τζέιν Ντάλζιελ(γεν. ως Στίβεν) και τον Χάρι Λέοναρντ Χαρτ, οδηγό λεωφορείου. Το 1940, ο 6χρονος αδερφός της πέθανε από διφθερίτιδα, προκαλώντας ίσως στο ενδιαφέρον της για ασθένειες. Το 1947, όταν ήταν 16 ετών, εγκατέλειψε το Γυμνάσιο Whitehill παρά τις ακαδημαϊκή της δυνατότητες, αφού κέρδισε το επιστημονικό βραβείο, καθώς η οικογένειά της δεν είχε τα οικονομικά μέσα για να της επιτρέψει να φοιτήσει σε πανεπιστήμιο εκείνη την εποχή. Άρχισε να εργάζεται αρχικά ως τεχνικός ιστοπαθολογίας, στο Βασιλικό Ιατρείο της Γλασκόβης και στη συνέχεια προσλήφθηκε από έναν πρώην συνάδελφο τον Δρ. John WS Blacklock για να κάνει παρόμοια δουλειά στο Νοσοκομείο St Bartholomew, όπου εργάστηκε μέχρι το 1954. Το 1954, η Αλμέιντα προσλήφθηκε σε μια ανοιχτή θέση ως τεχνικός ηλεκτρονικής μικροσκοπίας στο Ινστιτούτο Καρκίνου του Οντάριο, όπου εργάστηκε για δέκα χρόνια. Ενώ εργάζονταν ως επιστήμονας ηλεκτρονικής μικροσκοπίας, αυτή και οι συνάδελφοί της στο Ινστιτούτο Καρκίνου παρήγαγαν μια σειρά μελετών που εφαρμόζουν αρνητική χρώση σε κλινικά προβλήματα. Το 1963, ήταν η πρώτη από τους τρεις συγγραφείς ενός άρθρου στο περιοδικό Science, στο οποίο ταυτοποίηθηκαν σωματίδια που μοιάζουν με ιούς στο αίμα των ασθενών με καρκίνο. Την ίδια χρονιά, δημοσίευσε την έρευνά της στην οποία "χρησιμοποίησε συσσωματώματα αντιγόνου ... και αντισώματος, επισημασμένα με αρνητική χρώση" στο ηλεκτρονικό μικροσκόπιο. Η Αλμέιντα χιουμοριστικά δημιούργησε μια ωδή στην ηλεκτρονική μικροσκοπία, και τη συμμετρική δομή του κορονοϊού (με μια συγγνώμη στον ποιητή, William Blake ).«Ιέ, ιέ λαμπρέ, Στη φωσφοροβολφραμική νύχτα, Ποιο αθάνατο χέρι ή μάτι, Τόλμησε να σχηματίσει την πενταπλή σου συμμετρία." Μέχρι το 1964, η Αλμέιντα είχε λάβει το Διδακτορικό της (Sc.D.), βάσει δημοσιεύσεων της έρευνάς της στο Ινστιτούτο Καρκίνου του Οντάριο και στο St. Thomas's σχετικά με την έρευνα στην ηλεκτρονική μικροσκοπία των αντισωμάτων. Το 1964, ο Tony Waterson, ο οποίος μόλις διορίστηκε πρόεδρος της μικροβιολογίας στο St Thomas's, συνάντησε την Αλμέιντα κατά την επίσκεψή του στο Τορόντο και την προσέλαβε να συμμετάσχει στην ερευνητική του ομάδα σε μια από τις παλαιότερες και πιο διάσημες ιατρικές σχολές του Ηνωμένου Βασιλείου- «Νοσοκομείου St Thomas της Ιατρικής Σχολής του Λονδίνου, που τώρα είναι μέρος του King's College του Λονδίνου . Στο St Thomas's, εργάστηκε για τον ιό της ηπατίτιδας Β και τους ιούςτου κρυολογήματος . Το 1966, οι Waterson και Αλμέιντα συνεργάστηκαν με τον ιατρό και διευθυντή της έρευνας για το κοινό κρυολόγημα, David Tyrrell, ο οποίος δούλευε σε ένα νέο σύστημα καλλιέργειας οργάνων. Η ομάδα του Tyrrell προσπαθούσε να ανιχνεύσει την παρουσία ρινοϊών σε καλλιέργειες ιστών κυττάρων που είχαν παραγάγει στο εργαστήριο. Ήθελαν να εντοπίσουν έναν συγκεκριμένο αναπνευστικό ιό που ονόμαζαν B814. Ο Σουηδός καθηγητής Bertil Hoorn μπορούσε να έχει όλους τους αναπνευστικούς ιούς του Tyrrell σε καλλιέργειες οργάνων κυττάρων από το ανθρώπινο αναπνευστικό σύστημα στο εργαστήριο, εκτός από τον ιό B814. Αυτό το σύστημα καλλιέργειας οργάνων σήμαινε ότι δεν χρειαζόταν να εξαρτώνται από ανθρώπους εθελοντές για να κάνουν έρευνα για αυτούς τους ιούς. Ήθελαν μια αξιόπιστη μέθοδο για την ανίχνευση του ιού Β814. Στο βιβλίο Cold Wars (2002), το οποίο έγραψε ο Tyrrell με τον Michael Fielder, περιέγραψε πώς όταν γνώρισε για πρώτη φορά την Αλμέιντα παρατήρησε ότι αυτή επέκτεινε το εύρος των ορίων της ηλεκτρονικής μικροσκοπίας. Σύμφωνα με τον Tyrrell, πριν από το καινοτόμο έργο της, ήταν γενικά αποδεκτό ότι οι ιοί έπρεπε να συγκεντρωθούν και να καθαριστούν για να ανιχνευτούν με το ηλεκτρονικό μικροσκόπιο. Όταν είπε στον Tyrrell ότι μπορούσε να «βρει σωματίδια ιού» στις καλλιέργειες από όργανα από τα οποία είχαν συλλεγεί, με τις «νέες, βελτιωμένες τεχνικές» της, ήταν δύσπιστος. Η ομάδα του Tyrrell έστειλε δείγματα στην Αλμέιντα στο Λονδίνο. Αυτά περιελάμβαναν ένα δείγμα που παρασκευάστηκε με τον ιό Β814, μαζί με δείγματα μολυσμένα με γρίπη και έρπητα, τα οποία ήταν πολύ γνωστά. Όταν εξέτασε τα δείγματα μέσω του μικροσκοπίου της, "αναγνώρισε όλους τους γνωστούς ιούς και οι φωτογραφίες της αποκάλυψαν τη δομή τους όμορφα. Αλλά το πιο σημαντικό, επίσης, είδε σωματίδια του ιού στο δείγμα B814.» Είπε στον Tyrrell ότι τα δείγματα B814 της θύμισαν σωματίδια που είχε μελετήσει προηγουμένως σε "μια ασθένεια που ονομάζεται λοιμώδης βρογχίτιδα των πουλερικών" και σε μια άλλη νόσο - "την φλεγμονή του ήπατος των ποντικών." Οι έρευνες της Αλμέιντα για αυτά τα θέματα είχαν απορριφθεί επειδή οι διορθωτές θεώρησαν ότι οι ηλεκτρονικές μικρογραφίες της ήταν «κακές εικόνες» γνωστών σωματιδίων του ιού της γρίπης. Η Αλμέιντα του είπε ότι πλέον ήξερε ότι αυτοί οι «τρεις ιοί ήταν κάτι νέο». Σύμφωνα με τον Tyrrell, όταν η Αλμέιντα εντόπισε την προηγουμένως μη ταυτοποιημένη ομάδα ιών, συναντήθηκαν στο γραφείο του Waterson, για να αποφασίσουν για το όνομά της. Οι ιοί φάνηκαν να περιβάλλονται από ένα «φωτοστέφανο», το οποίο στα λατινικά είναι «corona», και το όνομα «κορονοϊός» γεννήθηκε. Το 1966, αυτή και ο Tyrrell έγραψαν ότι "Τα σωματίδια είναι πλειομορφικά, σε μέγεθος 800 έως 1200 Å και περιβάλλονται από έναν ευδιάκριτο κροσσό 200 Å". Δεν διακρίνονται από τα σωματίδια της μολυσματικής βρογχίτιδας των πτηνών, του μοναδικού ιού που ήταν γνωστό στο παρελθόν ότι έχει αυτή τη μορφολογία. " Τρία χρόνια αργότερα, το 1967, όταν ο Waterson πήρε θέση στη Βασιλική Ιατρική Σχολή Μεταπτυχιακών Σπουδών (RPGMS), η Αλμέιντα μετακόμισε και αυτή για να εργαστεί εκεί. Το 1968, δημοσίευσε ένα άρθρο στο Περιοδικό Γενικής Ιολογίας, σχετικά με τον «ιό της μολυσματικής βρογχίτιδας των πτηνών» Το 1971, χρησιμοποιώντας την τεχνική της ανοσοποιητικής ηλεκτρονικής μικροσκοπίας, η Αλμέιντα έκανε μια μεγάλη ανακάλυψη, ότι ο ιός της ηπατίτιδας Β είχε "δύο ανοσολογικά διακριτά συστατικά" - ένα "εξωτερικό περίβλημα και ένα μικρό εσωτερικό συστατικό". Η Αλμέιντα πέρασε τα τελευταία χρόνια της επαγγελματικής της σταδιοδρομίας στο Ινστιτούτο Wellcome πριν συνταξιοδοτηθεί. Καθώς εργαζόταν στην Wellcome, έδωσε το όνομά της σε πολλά διπλώματα ευρεσιτεχνίας στον τομέα απεικόνισης των ιών . Μετά την πρόωρη συνταξιοδότηση από το Ινστιτούτο Wellcome, η Αλμέιντα επέστρεψε σε συμβουλευτικό ρόλο στο St. Thomas's στα τέλη της δεκαετίας του 1980, και βοήθησε στην παραγωγή μικρογραφιών του ιού HIV, όπου γνωρίστηκε με τον καθηγητή βακτηριολογίας τουAberdeen, Χιού Πένιγκτον. Στις εκδόσεις της Αλμέιντα περιλαμβάνεται το Εγχειρίδιο του 1979 για ταχεία εργαστηριακή διάγνωση ιών για τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας . Η Αλμέιντα έλαβε εκπαίδευση επίσης ως δασκάλα γιόγκα και ασχολήθηκε με την επιχείρηση με αντίκες του δεύτερου συζύγου της Philip Gardner (πέθανε το 1994). Στη Βασιλική Ιατρική Σχολή Μεταπτυχιακών Σπουδών (RPGMS), το 1970, η Αλμέιντα δίδαξε στον Albert Kapikian την τεχνική της ανοσοποιητικής ηλεκτρονικής μικροσκοπίας (IEM). Ο Kapikian, ο οποίος ήρθε για εξάμηνη επίσκεψη από τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας των Ηνωμένων Πολιτειών, χρησιμοποίησε τις τεχνικές της για τον εντοπισμό μιας αιτίας της μη βακτηριακής γαστρεντερίτιδας - του ιού Norwalk, που τώρα είναι γνωστός ως Norovirus. Το έργο της Αλμέιντα τράβηξε προσοχή στους πρώτους μήνες της πανδημίας COVID-19 . Η άγνωστη ιστορία της δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά από το Herald στη Σκωτία στις 7 Μαρτίου, το BBC στις 15 Απριλίου, το National Geographic στις 17 Απριλίου, και αργότερα η πρωτοποριακή έρευνά της αναφέρθηκε στο The National στις 19 Μαΐου 2020. Σύμφωνα με τον καθηγητή βακτηριολογίας Χιού Πένινγκτον, οι Κινέζοι επιστήμονες αναγνώρισαν το έργο της Αλμέιντα, συμπεριλαμβανομένων τεχνικών που ανέπτυξε για την πρώιμη ταυτοποίηση της νόσου του κορονοϊού 2019 . Ο ίδιος ο Πένινγκτον αναφέρθηκε στην Αλμέιντα ως τη «μέντορά» του, και είπε επίσης:«Ήταν ένα εξαιρετικό ταλέντο - για να μπει στο Hall of fame σίγουρα. Αυτά που άγγιξε στην έρευνά της μετατράπηκαν σε χρυσό. «Χωρίς αμφιβολία είναι μία από τις εξέχουσες Σκωτσέζες επιστημόνισσες της γενιάς της, αλλά δυστυχώς ξεχάστηκε σε μεγάλο βαθμό. Αν και είναι κάπως ειρωνικό, αυτό το ξέσπασμα του Covid-19 έριξε ξανά φως στη δουλειά της. Η δουλειά της βοηθά τώρα στον αγώνα κατά του Covid-19. «Αυτό που έκανε η Τζουν είναι πολύ σχετικό με τις τρέχουσες εξελίξεις. Οι μέθοδοι της εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται και να βοηθούν στην πανδημία. " Η Αλμέιντα μετακόμισε στο Τορόντο του Οντάριο και εργάστηκε στο Ινστιτούτο Καρκίνου του Οντάριο του Κέντρου Καρκίνου της Πριγκίπισσας Μαργαρίτας μετά τον γάμο της στις 11 Δεκεμβρίου 1954 με τον Enrique Rosalio (Henry) Αλμέιντα(1913-1993), έναν καλλιτέχνη από τη Βενεζουέλα με τον οποίο απέκτησε μια κόρη, την Joyce . Η κόρη της Τζόις, ψυχίατρος, έχει δύο κόρες. Ο πρώτος γάμος της Αλμέιντα έληξε με διαζύγιο. Συνταξιοδοτήθηκε το 1985 στο Bexhill-on-Sea με τον δεύτερο σύζυγό της, τον Phillip Samuel Gardner, έναν συνάδελφο ιολόγο, τον οποίο είχε παντρευτεί το 1979, και ο οποίος πέθανε το 1994. Πέθανε στο Bexhill από καρδιακή προσβολή το 2007. Ένα νέο εργαστήριο δοκιμών για τον COVID-19 στο Νοσοκομείο Guy's πήρε το όνομά του από την Τζουν Αλμέιντα τον Σεπτέμβριο του 2020.