IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Παροιμία

Παροιμία ονομάζεται ένα σύντομο απόφθεγμα που εκφράζει -τις περισσότερες φορές με αλληγορικό τρόπο- ισχυρισμούς που αποτελούν το απόσταγμα μακράς πείρας πολλών ανθρώπων. Έτσι, οι παροιμίες προσλαμβάνουν πολλές φορές έναν διδακτικό χαρακτήρα. Συχνά είναι σύντομος έμμετρος ή πεζός λόγος, που διατυπώνει παραστατικά μια σοφή γνώμη, διαπίστωση ή συμβουλή, που επαναλαμβάνεται στον καθημερινό λόγο, ως επιχείρημα ή παράδειγμα.

 Διακρίνονται από ζωηρή και πλούσια σε εικόνες φαντασία, ενώ τις περισσότερες φορές έχουν τη μορφή κάποιου δίστιχου. Οι πηγές παραγωγής των παροιμιών ποικίλουν: Μία παροιμία μπορεί να προέρχεται από κάποιο λαϊκό μύθο ή από κάποια φράση ενός ιστορικού ή όχι προσώπου, να σχετίζεται με κάποιο ιστορικό γεγονός, να αντλείται από τους στίχους ενός λαϊκού τραγουδιού κ.α. Αν και οι παροιμίες έχουν περάσει στο συνείδηση του κόσμου σαν λαϊκή σοφία, δεν παύουν ωστόσο να αποτελούν και αυτές με τη σειρά τους ένα είδος λογικής πλάνης όπως η πλάνη της προσφυγής στην πλειοψηφία. Έχει αποδειχθεί ιστορικά ότι διάφορες ισχυρές πεποιθήσεις μεγάλου μέρους των ανθρώπων έχουν αποδειχτεί εκ των υστέρων λάθος, όχι μόνο σε επίπεδο λαϊκής σοφίας αλλά ακόμα και σε επιστημονικά θέματα όπως η περιστροφή των ουρανών γύρω από τη Γη. Ο καλλίτερος τρόπος να αποδοθεί η πλάνη που μπορεί να κρύβεται πίσω από «λαϊκές σοφίες» είναι οι αντικρουόμενες παροιμίες: η ισπανική λαϊκή σοφία λέει «Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία» και η τούρκικη λαϊκή σοφία λέει «Η ελπίδα είναι το ψωμί των φτωχών». Όπως και να έχει οι παροιμίες αποτελούν συσσωρευμένη εμπειρία χιλιάδων ανθρώπων και μπορούν σίγουρα να εμπλουτίσουν τις γνώσεις του καθενός και ενίοτε να λειτουργήσουν συμβουλευτικά, αλλά θα πρέπει να περνάνε και από περαιτέρω προσωπική ανάλυση, όπως και οτιδήποτε άλλο που βρίσκει «αληθοφάνεια» είτε σαν γνώμη των πολλών είτε σαν άποψη της αυθεντίας. Κατάλογος ελληνικών παροιμιών στα Βικιφθέγματα. Γιάννης Δόικας, Παροιμίες, Δημοτικά, Ευτράπελα και άλλα Λαογραφικά Παξών και Κέρκυρας Σπύρος Μπογδάνος, Παροιμίες που λέγονται στους Παξούς Μιχαήλ Αποστόλιος Βυζάντιος: Συναγωγή παροιμιών, στον ιστότοπο της Fachhochschule Augsburg: Bibliotheca Augustana (Αρχαία Ελληνικά). Ελληνικές παροιμίες Ξένες παροιμίες Αρχειοθετήθηκε 2011-11-02 στο Wayback Machine.
Α.Σ. Αχιλλέας Καμαρών

Ο Αθλητικός Σύλλογος Αχιλλέας είναι αθλητικός σύλλογος στο χωριό Καμάρες στον Δήμο Αιγιαλείας της Αχαΐας. Έχει τμήματα ποδοσφαίρου , καλαθοσφαίρισης και αγωνίζεται στο δημοτικό στάδιο Καμαρών το οποίο διαθέτει και κλειστό γυμναστήριο. Χρώματα της ομάδας είναι το πράσινο και άσπρο.

 Ιδρύθηκε το 1961 και την ίδια χρονιά πήρε μέρος στο πρωτάθλημα της Γ΄ κατηγορίας της ΕΠΣ Αχαΐας. Σε δύο μόλις χρόνια ανεβαίνει στην Β΄κατηγορία και από τότε μέχρι σήμερα δεν ξανά έπαιξε ποτέ στην Γ΄κατηγορία. Το 1966 έφτασε στους 32 του Κυπέλλου Ελλάδος όπου και αποκλείστηκε από την Παναχαΐκή με 5-2. Την ίδια χρονιά τερμάτισε στην δεύτερη θέση του πρωταθλήματος χάνοντας το στον αγώνα με τον Ναυπακτιακό Αστέρα, αν νικούσε θα διεκδικούσε την άνοδο στην Β΄εθνική σε αγώνες μπαράζ με πρωταθλητές άλλων νομών. Το 1967 παίζει για πρώτη φορά στην Α΄κατηγορία μέχρι το 1973 για να επιστρέψει ξανά το 1985. Παραμένει τρία χρόνια αλλά λόγω αναδιάρθρωσης υποβιβάζεται στην Β΄κατηγορία. Το 2006 κατακτά το πρωτάθλημα Β΄κατηγορίας και το 2007 αυτό της Α΄και ανεβαίνει στην Δ΄εθνική όπου αγωνίστηκε για τέσσερις περιόδους μέχρι το 2011. Έχει συμμετάσχει σε δύο τελικούς του Κυπέλλου Αχαΐας, ο πρώτος το 1986 όπου έχασε με 8-2 από το Πάτραι. Ο δεύτερος το 2008 όπου και κατέκτησε το κύπελλο νικώντας στα πέναλτι τον Αχαιό Σαραβαλίου με 4-3, η κανονική διάρκεια του παιχνιδιού έληξε με 1-1 και η παράταση με 2-2. Στον δεύτερο τελικό δεν φόρεσε το παραδοσιακό του χρώμα (πράσινο) αλλά φόρεσε κόκκινες φανέλες για γούρι. Το 2010 συγχωνεύτηκε, απορρόφησε, με τον Εθνικό Αιγίου που αγωνιζόταν στο τοπικό, αλλάζοντας μόνο το όνομα σε Αχιλλέας/Εθνικός Αιγιάλειας και κρατώντας τα ίδια χρώματα και έδρα. Βέβαια ακόμα δεν ξέρουμε αν έγινε η συγχώνευση για τον απλούστατο λόγο ότι για την Ποδοσφαιρική Ένωση Αχαΐας ακόμα και σήμερα, στα τοπικά πρωταθλήματα που αγωνίζεται η ομάδα, δηλώνεται στα φύλλα αγώνος ως ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΚΑΜΑΡΩΝ. Από τον Αχιλλέα πέρασαν παίκτες που είχαν κάνει καριέρα σε ομάδες Α΄εθνικής, όπως οι Αποστόλης Δρακόπουλος (Ολυμπιακός), Χάρης Καρασαβίδης (Παναθηναϊκός) και ο Χρήστος Μικές (ΑΕΚ, Παναχαϊκή, Ιωνικό, Πανηλειακό, Χαλκηδόνα, Ατρόμητο και Βέροια). Πρωταθλητής Αχαΐας : 2007 Κυπελλούχος Αχαΐας : 2008Φιναλίστ:1986Κύπελλο εφήβων Αχαΐας : 1986, 1993 Πρωταθλητής Β΄κατηγορίας : 1996, 2000, 2006 Συμμετοχές στην Δ΄εθνική : 2007-08 , 2008-09 , 2009-10 , 2010-11 Συμμετοχή στο Κύπελλο ερασιτεχνών Ελλάδος : 2008 Ο Αχιλλέας στην καλαθοσφαίριση διατηρεί τμήματα αντρών, γυναικών και εφήβων, παίδων , κορασίδων. Τα τμήματα καλαθοσφαίρισης αγωνίζονται στα τοπικά πρωταθλήματα χωρίς εθνικές διακρίσεις. Πρωταθλήτρια ομάδα το 2008 - 09 στην Β Κατηγορία ΕΣΚΑ-Η με το απόλυτο σε νίκες 24 - 0. Πρωταθλήτρια επίσης το 2009 - 10 στην Α2 ΕΣΚΑ-Η με ρεκόρ 23 - 1. Για πρώτη φορά στην ιστορία του συλλόγου συμμετέχει στην Α1 ΕΣΚΑ-Η την περίοδο 2010 - 11. Το 2010 το τμήμα συγχωνεύτηκε με τον Ήφαιστο Αιγίου και μετονομάστε σε Αχιλλέας/Ήφαιστος . Πρόγραμμα τελικού κυπέλλου Αχαΐας 2007-08
Ρωμαιοκαθολική Επισκοπή Σύρου

Η Καθολική Επισκοπή Σύρου (και Μήλου) (λατινικά: Dioecesis Syrensis (et Milensis)) είναι μία από τις επισκοπές της Καθολικής Εκκλησίας στην Ελλάδα και υπάγεται στην Αρχιεπισκοπή Νάξου, Άνδρου, Τήνου και Μυκόνου. Περιλαμβάνει τα νησία Σύρο, Γυάρο, Κέα, Κύθνο, Σέριφο, Σίφνο, Μήλο και Κίμωλο. Έδρα της είναι ο Ιερός Ναός του Αγίου Γεωργίου στην Άνω Σύρο. Σήμερινός επίσκοπος είναι ο Πέτρος Στεφάνου.

 Η Καθολική Επισκοπή Σύρου ιδρύθηκε το 1207 και περιελάμβανε αρχικά μόνο τα νησιά Σύρο και Γυάρο. Το 1253, ιδρύθηκε η Καθολική Επισκοπή Μήλου που περιελάμβανε και την Κίμωλο. Το 1333, ιδρύθηκε η Καθολική Επισκοπή Κέας, Κύθνου και Σίφνου, η οποία όμως το 1659 διαιρέθηκε σε δύο Βικαριάτα. Το Βικαριάτο Σίφνου-Σερίφου και το Βικαριάτο Κέας-Κύθνου.Το 1702, η Επισκοπή Μήλου υποβιβάστηκε σε Βικαριάτο. Το 1798, στο Βικαριάτο Μήλου προσαρτήθηκαν το Βικαριάτο Σίφνου και το Βικαριάτο Κέας. Η νέα εκκλησιαστική Επαρχία που δημιουργήθηκε, περιήλθε αργότερα στη δικαιοδοσία του Αρχιεπισκόπου Νάξου και κατόπιν στη δικαιοδοσία του Επισκόπου Σαντορίνης. Το 1900, το Βικαριάτο Μήλου προσαρτήθηκε στην Επισκοπή Σύρου. Οι επίσκοποι Σύρου με χρονολογική σειρά: Πέτρος (1275-1292) Θεοδώριχος Ντε Σαριέ (1294-1324/1328) Ιάκωβος Βαν Ντενμάρκεν (1312-1331/1338) Αγνελλίνος (1350-...) Φραγκίσκος Γουαλτέρος Ντε Πολέμα (1398-1410) Παντελεήμων Διασκούφης (1410-1418) Νικόλαος (1419-1420/1450) Αντώνιος Ντε Μιμάρ (1420-1440) Βενέδικτος Ντάνδριας (1450-...) Αντώνιος Ντεμέδιος (1501-1537) Νικόλαος Δελβόγιας (1537-1554) Νικόλαος Γουάσκος (1554-...) Βενέδικτος Στέψιος (1583-1591) Αυγουστίνος Γιζόλφος (1592-1604/1606) Ιωάννης Ανδρέας Κάργας (1607-1617) Ιωάννης Γεράρδης (1619-1624) Δομίνικος Μαρέγκος (1625-1645) Ιωάννης - Μιχαήλ Ντε Κούρτις (1647-1655) Ιωσήφ Γκουάρκης (1655-1669) Αντώνιος Ιουστινιάνης (1694-1701) Μιχαήλ Κάρος (1703-1707) Νικόλαος Δεκαμίλλης (1709-1710) Νικόλαος Πορτογκέζης (1710-1728) Ιωάννης - Φραγκίσκος Μπόσσι (1729-1730) Αντώνιος Ματούρι (1731-1733 και 1749-1751) Εμμανουήλ Καράντσας (1733-1734) Δαρείος Δελόγκης (1735-1748) Υάκινθος - Μαρία Ιουστινιάνης (1752-1786) Ιωάννης - Βαπτιστής Φοντόν (1786-1799) Ιωάννης - Βαπτιστής Ρουσσίν (1800-1821) Αλοΰσιος - Μαρία Μπλάντσις (1825-1851) Ιωσήφ - Μαρία Αλβέρτης (1851-1880) Θεόφιλος Μασσούτσι (1880-1894) Θεόδωρος - Αντώνιος Πόλιτος (1895-1901) Δομίνικος Δαρμανίν (1901-1912) Αντώνιος Μακρυωνίτης (1912-1936) Αντώνιος-Γρηγόριος Βουτσίνος (1937-1947) Γεώργιος Ξενόπουλος (1947-1974) Φραγκίσκος Παπαμανώλης (1974-2014) Πέτρος Στεφάνου (2014-Σήμερα) Η Επισκοπή διαθέτει 8 επιτροπές:
Άννα Μάρεϊ του Άθολ

Η Άννα Μάρεϊ του Άθολ (Anne Murray of Atholl, γεννημένη ως Άννα Χομ-Ντράμοντ Anne Home-Drummond, 17 Ιουνίου 1814 - 22 Μαΐου 1897) ήταν Σκωτσέζα αυλική, Κυρία επί των Ενδυμάτων και στενή φίλη της Βασίλισσας Βικτώριας.

 Γεννήθηκε στις 17 Ιουνίου 1814 στο Εδιμβούργο, και ήταν κόρη του Ερρίκου Χομ-Ντράμοντ και της Χριστιάνας Μόρεϊ. Στις 29 Οκτωβρίου 1839 παντρεύτηκε τον Γεώργιο Μάρεϊ, 6ο Δούκα του Άθολ στο Μπλερ Ντράμοντ της Σκωτίας. Μαζί απέκτησαν ένα παιδί: τον Ιωάννη Ιάκωβο Χιου Ερρίκο (1840-1917), παντρεύτηκε την Λουίζα Μονκρίφ. Απέκτησαν 7 παιδιά.Ήταν Κυρία επί των Ενδυμάτων της Βασίλισσας Βικτώριας για μικρό διάστημα το 1852. Στη συνέχεια έγινε Κυρία της Κρεβατοκάμας για σχεδόν σαράντα χρόνια και ήταν μια από τις πιο στενές φίλες της Βασίλισσας. Όταν πέθανε ο Πρίγκιπας Αλβέρτος, η Βασίλισσα βγήκε από το δωμάτιο όπου την περίμενε η Δούκισσα και τις ανήγγειλε: "Ω, Δούκισσα, είναι νεκρός!". Πέθανε στις 22 Μαΐου 1897 στο Ντάνκελντ του Περθ σε ηλικία 82 ετών. Είναι θαμμένη στο Μπλερ Άθολ.
Ντενπασάρ

Η Ντενπασάρ είναι πόλη της Ινδονησίας που βρίσκεται στο νότιο μέρος του νησιού Μπαλί και είναι η πρωτεύουσα του. Οι μόνιμοι κάτοικοι της πόλης είναι 788.445 (2010).

 Η Ντενπασάρ ήταν η πρωτεύουσα του βασιλείου του Μπαντούνγκ. Κατακτήθηκε από τους Ολλανδούς κατά τη διάρκεια της ολλανδικής επέμβασης στο Μπαλί το 1906. Το βασιλικό παλάτι λεηλατήθηκε από τους Ολλανδούς, αφήνοντας την σημερινή κεντρική πλατεία "Ταμάν Πουπουτάν" στην οποία ένα άγαλμα θυμίζει την μάχη που δόθηκε.
Ποδηλατόδρομος

Ο ποδηλατόδρομος είναι μια λωρίδα κυκλοφορίας των ποδηλάτων και μόνο, πολλές φορές με ειδικό σήμα ή & διαφορετικό χρώμα στο δάπεδο. Έχει δύο μορφές και είναι κατά την 1η ενσωματωμένος με τον δρόμο ή την λεωφόρο και κατά την 2η ενσωματωμένος με το πεζοδρόμιο.

 Στην 1η μορφή είναι πάντα η ακραία λωρίδα του δρόμου και εφαρμόζεται σε μεγάλους δρόμους ή λεωφόρους, όπως συμβαίνει και με την ξεχωριστή λωρίδα των λεωφορείων (λεωφορειόδρομος). Στη 2η μορφή αποτελεί μέρος του πεζοδρομίου και δεν έχει συγκεκριμένη θέση. Μπορεί να βρίσκεται στη μέση του, που είναι και η πιο συνηθισμένη θέση ή σε κάποια πλευρά του, και θεωρείται πιο ασφαλής από την προηγούμενη μορφή γιατί δεν εφάπτεται με τον δρόμο, αποκλείοντας έτσι σε μεγάλο ποσοστό τα τροχαία ατυχήματα. Εφαρμόζεται στα μεγάλα (φαρδιά) πεζοδρόμια ή στο ύψωμα του πεζοδρομίου δηλ. στην επιφάνειά του ή σε πιο χαμηλό, συνήθως σε αυτό του δρόμου, σαν ξεχωριστό δρομάκι, παράλληλο με τον δρόμο ή την λεωφόρο.
Βασίλειο της Βιεντιάν

Το Βασίλειο του Βιεντιάν ιδρύθηκε το 1707 ως αποτέλεσμα της διάλυσης του Βασιλείου του Λαν Ξανγκ. Από το 1765 έως το 1778, ήταν υποτελής των Βιρμανών. Στη συνέχεια, το βασίλειο έγινε υποτελής του Σιάμ μέχρι το 1828, όπου και προσαρτήθηκε από το Σιάμ.

 Σετθαθιράθ Β΄ (1707-1730) Ονγκ Λονγκ (1730-1767) (Υποτελής των Βιρμανών, 1765-1768) Ονγκ Μπουν (1767-1778) (1η βασιλεία) (Υποτελής των Βιρμανών) Φράγια Σούφο (1778-1780) (Σιαμέζος κυβερνήτης) Ονγκ Μπουν (1780 - νοεμβρίου 1781) (2η βασιλεία) Νανθασέν (21 Νοεμβρίου 1781 - Ιανουάριος 1795) Ινθαραβόνγκ Σετθαθιράθ Γ΄ (2 Φεβρουαρίου 1795 - 7 Φεβρουαρίου 1805) (στέφθηκε στις 23 Ιουλίου 1795) Ανουβόνγκ (7 Φεβρουαρίου 1805 - 12 Νοεμβρίου 1828)
Πουντόνγκ

Η Πουντόνγκ είναι μια περιφέρεια της Σαγκάη που βρίσκεται ανατολικά του ποταμού Χουανγκπού απέναντι από το ιστορικό κέντρο της πόλης της Σαγκάης στο Πουσί. Το όνομα αναφέρεται στην ιστορική του θέση ως «Η Ανατολική Όχθη» του ποταμού Χουανγκπού, ο οποίος διασχίζει το κέντρο της Σαγκάη, αν και τώρα διοικείται ως η Νέα Περιοχή Πουντόνγκ, μια νέα περιοχή σε επίπεδο πολιτείας που εκτείνεται μέχρι την Ανατολική Κινεζική Θάλασσα. Η παραδοσιακή περιοχή της Πουντόνγκ φιλοξενεί τώρα τη ζώνη χρηματοδότησης και εμπορίου Λουτζιατζουέι, το Χρηματιστήριο της Σαγκάη και πολλά από τα πιο γνωστά κτίρια της Σαγκάη, όπως ο Πύργος Οριένταλ Πέρλ, ο Πύργος Τζιν Μαο, το Παγκόσμιο Οικονομικό Κέντρο της Σαγκάης και ο Πύργος της Σαγκάη. Αυτοί οι μοντέρνοι ουρανοξύστες βρίσκονται απέναντι από το ιστορικό Γουαϊτάν του Πουσί, ένα κατάλοιπο πρώην ξένων παραχωρήσεων στην Κίνα. Η υπόλοιπη νέα περιοχή περιλαμβάνει το λιμάνι της Σαγκάη, την Έκθεση της Σαγκάη και το Αιώνιο Πάρκο, το υψηλής τεχνολογίας πάρκο της Τζανγκτζιάνγκ, το Διεθνές Αεροδρόμιο Πουντόνγκ της Σαγκάη, η φυλαγμένη περιοχή υγρότοπου Τζιοουντουανσά, τη Νέα πόλη Νανχουέι και το Θέρετρο της Ντίζνεϊ στην Σαγκάη.

 Η Πουντόνγκ — κυριολεκτικά "Η Ανατολική Όχθη του Ποταμού Χουανγκπού" — αρχικά αναφερόταν μόνο στην λιγότερο ανεπτυγμένη γη απέναντι από την Παλιά Πόλη της Σαγκάη και σε ξένες παραχωρήσεις. Η περιοχή ήταν κυρίως καλλιεργήσιμη γη και αναπτύχθηκε μόνο αργά, με αποθήκες και αποβάθρες κοντά στην ακτή που διοικούσαν οι περιοχές Πουσί στη δυτική όχθη: Χουανγκπού, Γιανγκπού και Νάνσι. Η Πουντόνγκ ιδρύθηκε αρχικά ως κομητεία το 1958 έως το 1961, όταν ο νομός χωρίστηκε μεταξύ του Χουανγκπού, Γιανγκπού, Νάνσι, Γουσόνγκ και της κομητείας Τσουενσά. Την 1η Οκτωβρίου 1992, η αρχική περιοχή της κομητείας Πουντόνγκ και της κομητείας Τσουενσά συγχωνεύτηκαν και ιδρύθηκε η νέα περιοχή Πουντόνγκ. Το 1993, η κινεζική κυβέρνηση δημιούργησε μια ειδική οικονομική ζώνη στη Τσουενσά, δημιουργώντας τη νέα περιοχή Πουντόνγκ. Το δυτικό άκρο της περιοχής Πουντόνγκ χαρακτηρίστηκε ως ζώνη χρηματοδότησης και εμπορίου Λουτζιατζουέι και έχει μετατραπεί σε οικονομικό κόμβο της σύγχρονης Κίνας. Κατασκευάστηκαν πολλά κτήρια ορόσημων, όπως ο πύργος Οριένταλ Πέρλ και ο ουρανοξύστης Τζιν Μαο (420.5 μέτρα), το Παγκόσμιο Οικονομικό Κέντρο της Σαγκάης ( 494 μέτρα) και ο Πύργος της Σαγκάη (632 μέτρα), το πρώτο τρίο στον κόσμο παρακείμενων υπερύψηλων ουρανοξυστών. Αυτά τα κτίρια — όλα στη λεωφόρο του αιώνα και ορατά από το ιστορικό Γουαϊτάν — αποτελούν πλέον τη κοινή γραμμή ορίζοντα της Σαγκάης. Στις 6 Μαΐου 2009, αποκαλύφθηκε ότι το Κρατικό Συμβούλιο ενέκρινε την πρόταση για συγχώνευση της περιοχής Νανχουέι με την Πουντόνγκ και το μεγαλύτερο μέρος της ανατολικής Σαγκάη. Το 2010, η Πουντόνγκ φιλοξένησε τους κύριους χώρους της Έκθεσης της Σαγκάη, των οποίων οι χώροι αποτελούν πλέον δημόσιο πάρκο. Η Νέα Περιοχή της Πουντόνγκ αποτελείται από την αρχική κομητεία Πουντόνγκ (βορειοανατολικό τμήμα της κομητείας της Σαγκάη), την κομητεία Τσουένσα και την κομητεία Νανχουέι. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Pudong New Area στο Wikimedia Commons
Ενγκελμπέργκα

Η Ενγκελμπέργκα, γαλλ. Engelberga ή Ανγκιλμπέργκα (απεβ. 896-901) από τον Οίκο των Σουππονιδών ήταν μάλλον κόρη του κόμη της Πάρμας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Λομβαρδίας.

 Ήταν μάλλον κόρη του Αντέλχη Α΄ κόμη της Πάρμας, Μπρέσκιας, Κρεμόνας & του Σπολέτο, γιου του Σούππο Α΄ κόμη της Πάρμας, Μπρέσκιας, Πλακεντίας, Μοντένας & Μπέργκαμο. Αδελφός της ήταν ο Σούππο Β΄. Ίδρυσε το αββαείο του Σαν Σίστο στην Πλακεντία και όταν απεβίωσε ο σύζυγός της, έγινε αργότερα εκεί ηγουμένη το 896. Απεβίωσε σύντομα μετά. Παντρεύτηκε το 851 τον Λουδοβίκο Β΄ των Καρολιδών βασιλιά της Λομβαρδίας και είχε τέκνο: Ερμενγάρδη 852/5-897, παντρεύτηκε τον Μπόζο των Μποζονιδών βασιλιά της Κάτω Βουργουνδίας & της Προβηγκίας. Bouchard, Constance Brittain (Spring 1988). "The Bosonids or Rising to Power in the Late Carolingian Age". French Historical Studies (3 ed.). Society for French Historical Studies]. 15. Riché, Pierre (2012). Les Carolingiens: Une famille qui fit l'Europe (in French). Hachette littérature.
Ακαδημία του BBC

Η Ακαδημία του BBC (αγγ.: BBC Academy) είναι ένα κέντρο εκπαίδευσης του BBC. Στεγάζει τα Κολέγια Δημοσιογραφίας, Παραγωγής, Ηγεσίας και Τεχνολογίας. Επίσης στο κτήριο εκπαιδεύεται και το προσωπικό του BBC. Στόχος της Ακαδημίας είναι οι άνθρωποι να εκπαιδευτούν όσο το δυνατόν καλύτερα γίνεται δωρεάν.

 Οι ρίζες της Ακαδημίας βρισκονται σε μία έρευνα που ανατέθηκε στον πρώην αρχισυντάκτη του BBC Ρον Νιλ και στην εταιρεία Pricewaterhouse Coopers το 2004, η οποία συνέστησε μερικές μεταρρυθμίσεις στο BBC και μία από αυτές ήταν και η δημιουργία μιας δημοσιογραφικής σχολής.Το Κολέγιο Δημοσιογραφίας του BBC άνοιξε τον Ιούνιο του 2005 και τα μαθήματα γινόντουσαν ηλεκτρονικά. Η Ακαδημία, η οποία περιλαμβάνει της σχολές Δημοσιογραφίας Παραγωγής, Ηγεσίας και Τεχνολογίας, άνοιξε για τους φοιτητές στις 14 Δεκεμβρίου του 2009, προσφέροντας δωρεάν διαδικτυακά σεμινάρια. Επίσημη Ιστοσελίδα
Ρομάν Σαρόνοφ

Ο Ρομάν Σεργκέιβιτς Σαρόνοφ (ρωσικά. Роман Сергеевич Шаронов) γεννήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 1976 στη Μόσχα και είναι κεντρικός αμυντικός, ο οποίος παίζει στην Ρουμπίν Καζάν. Έπαιξε για την εθνική Ρωσίας στον αγώνα του Euro 2004 απέναντι στην εθνική Ισπανίας - σ' αυτό τον αγώνα, ο Σαρόνοφ έλαβε κόκκινη κάρτα και η εθνική Ρωσίας ηττήθηκε με σκορ 1:0. Ο Σαρόνοφ είχε παίξει στις ΦΚ Σίννικ, Μεταλλούργκ Κρασνογιάρσκ, Τέρεκ Γκρόζνι και Σανγκάι Φουμπάο ΦΚ.

 Ρουμπίν Καζάν Πρωταθλητής Ρωσίας: 2008, 2009 Κυπελλούχος Ρωσίας: 2011-12 Σούπερ Καπ Ρωσίας: 2010 Νικητής της Πρώτης Ντιβιζιόν Ρωσίας: 2002 Χάλκινο μετάλλιο του Πρωταθλήματος Ρωσίας: 2003, 2010ΦΚ Σίννικ Νικητής της Πρώτης Ντιβιζιόν Ρωσίας: 2007 Στον κατάλογο των 33 καλύτερων ποδοσφαιριστών του Πρωταθλήματος Ρωσίας (2): 3ος (2003), 1ος (2009) (Ρωσικά) Σελίδα του παίκτη στην επίσημη ιστοσελίδα της Ρουμπίν Καζάν (Ρωσικά) Σελίδα του παίκτη στην επίσημη ιστοσελίδα της ΡΠΟ (Γερμανικά) Σελίδα του παίκτη στο transfermarkt.de Αρχειοθετήθηκε 2008-09-14 στο Wayback Machine. Ρομάν Σαρόνοφ στην ιστοσελίδα National-Football-Teams.com
Κυρία του Μπρασανπουί

Η Κυρία του Μπρασανπουί (γαλλικά: Dame de Brassempouy) ή Αφροδίτη του Μπρασανπουί, είναι παλαιολιθικό ειδώλιο Αφροδίτης, θραύσμα αγαλματιδίου από ελεφαντόδοντο. Χρονολογείται γύρω στα 25.000 χρόνια πριν, κατά την Ανώτερη Παλαιολιθική περίοδο, και είναι μια από τις παλαιότερες ρεαλιστικές αναπαραστάσεις ανθρώπινου προσώπου και αναμφισβήτητα η παλαιότερη του είδους που βρέθηκε.

 Η κυρία του Μπρασανπουί ήταν λαξευμένη από χαυλιόδοντα μαμούθ. Έχει ύψος 3,65 εκατοστά, βάθος 2,2 εκατοστά και πλάτος 1,9 εκατοστά. Το πρόσωπο είναι τριγωνικό και τέλεια καθορισμένο, κάτι εξαιρετικά σπάνιο στην Ανώτερη Παλαιολιθική. Ο πολύ επιμήκης λαιμός και η ωοειδής κεφαλή διαφοροποιούνται σαφώς. Ενώ το πρόσωπο απεικονίζεται τέλεια με το μέτωπό του, τα αμυγδαλωτά μάτια, τα φρύδια, την πεπλατυσμένη μύτη και το προεξέχον πηγούνι, το στόμα απουσιάζει.Οι κόρες των ματιών είναι επίσης πολύ χαραγμένες, γεγονός που καθιστά το βλέμμα της κυρίας αισθητό και ιδιαίτερα συγκινητικό. Μια κάθετη ρωγμή στη δεξιά πλευρά του προσώπου σχετίζεται με τη δομή του τμήματος ελεφαντόδοντου που χρησιμοποιήθηκε. Στο κεφάλι, ένα πλέγμα που σχηματίζεται από κάθετες τομές έχει ερμηνευτεί ως περούκα, κουκούλα ή πιο απλά μια αναπαράσταση των μαλλιών (πλεκτά). Το πρόσωπο έχει ραβδώσεις ή αποχρώσεις που θυμίζουν τατουάζ ή μακιγιάζ. Ονομάζεται «κυρία», ωστόσο, δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι δεν θα μπορούσε να είναι αναπαράσταση ανδρικού προσώπου. Το αγαλματίδιο ανάγεται στη Γραβέττια περίοδο (31.000 - 23.000 χρόνια πριν). Η αναπαράσταση είναι ρεαλιστική, οι αναλογίες του κρανίου όμως δεν αντιστοιχούν σε κανένα ανθρώπινο τύπο, υπάρχοντα ή εξαφανισμένο. Το αγαλματίδιο βρέθηκε το 1894 στο Μπρασανπουί, ένα μικρό χωριό στο νομό Λαντ, στη νοτιοδυτική Γαλλία από τον αρχαιολόγο Εντουάρ Πιέτ. Δύο σπηλιές κοντά στο χωριό, 100 μέτρα η μία από την άλλη, ήταν μεταξύ των πρώτων παλαιολιθικών τοποθεσιών που εξερευνήθηκαν στη Γαλλία. Η κυρία του Μπρασανπουί ανακαλύφθηκε στο λεγόμενο σπήλαιο του Πάπα, συνοδευόμενη από τουλάχιστον οκτώ άλλα αγαλματίδια με ανθρώπινες μορφές. Αυτά είναι πιθανόν να είναι ημιτελή έργα, καθώς φαίνεται ότι ο καλλιτέχνης ή οι καλλιτέχνες λάξευαν ταυτόχρονα πολλά ειδώλια. Η κυρία του Μπρασανπουί διατηρείται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο στο Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι, κοντά στο Παρίσι. Δεδομένου ότι το ελεφαντόδοντο είναι πολύ ευαίσθητο σε παράγοντες όπως η αλλαγή θερμοκρασίας, η υγρασία και το φως, το αγαλματίδιο δεν εκτίθεται στο Παλαιολιθικό τμήμα του μουσείου, αλλά βρίσκεται σε ειδική αίθουσα και εκτίθεται μόνο κατόπιν επικοινωνίας. Στο Μπρασανπουί, μια ποικιλία αντικειμένων που ανασκάφηκαν στο σπήλαιο του Πάπα εκτίθενται στο Maison de la Dame, έναν εκθεσιακό χώρο, αφιερωμένο κυρίως στην τοπική αρχαιολογία, που εμφανίζει ένα σύνολο από παλαιολιθικά γλυπτά. Σ' αυτά περιλαμβάνονται τα αντίγραφα των εννέα αγαλματιδίων από το Μπρασανπουί, αλλά και αντίγραφα άλλων αγαλματιδίων της παλαιολιθικής εποχής, όπως η Αφροδίτη του Λεσπύγκ, η Αφροδίτη του Βίλλεντορφ, η Αφροδίτη του Ντόλνι Βιεστόνιτσε κ.ά.
Ταφικός ναός του Σέτι Α'

Ο Ταφικός Ναός του Σέτι Α΄ είναι Ναός του Φαραώ του Νέου Βασιλείου Σέτι Α΄. Βρίσκεται στην Νεκρόπολη των Θηβών στην Άνω Αίγυπτο στο Νείλο απέναντι από το Λούξορ, και κοντά στην σύγχρονη πόλη Κούρνα.

 Ο Ναός φαίνεται ότι κατασκευάστηκε προς το τέλος της βασιλείας του Σέτι, και ίσως να ολοκληρώθηκε από το γιο του, Ραμσή Β΄ μετά το θάνατό του. Μια αίθουσα περιέχει ένα ιερό αφιερωμένο στον πατέρα του Σέτι, Ραμσή Α΄. Ο τελευταίος αυτός ηγεμόνας βασίλεψε για δύο μόνο χρόνια και δεν κατασκεύασε ταφικό ναό για τον εαυτό του. Όλη η αυλή και η πυλώνες που σχετίζονται με το μέρος είναι σήμερα ερείπια, και μεγάλο μέρος του ανατολικού μέρους του συγκροτήματος είναι θαμμένο κάτω από την σύγχρονη πόλη της Κούρνα.
Σχολή μαθημάτων Γκεριέ

Η Σχολή μαθημάτων Γκεριέ στη Μόσχα ήταν πανεπιστήμιο για γυναίκες μεταξύ 1872 και 1918. Ήταν ένα από τα μεγαλύτερα και πιο εξέχοντα ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης για γυναίκες στην Αυτοκρατορική Ρωσία, δεύτερο μόνο μετά τη Σχολή μαθημάτων Μπεστούζεφ.

 Όπως και τα αντίστοιχα της Αγίας Πετρούπολης, τα μαθήματα Γκέριε ιδρύθηκαν για να εμποδίσουν τις Ρωσίδες γυναίκες να σπουδάσουν στο εξωτερικό, κάτι που έκαναν από τότε που τα πανεπιστήμια έκλεισαν για τις γυναίκες στη Ρωσία το 1863. Παρείχαν εκπαίδευση σε πανεπιστημιακό επίπεδο, αλλά σε αντίθεση με τα μαθήματα για τους άνδρες, δεν τους επετράπη να εκδώσουν επίσημο πτυχίο, ούτε τους δόθηκε κυβερνητική χρηματοδότηση. Έκλεισαν το 1888 αλλά άνοιξαν ξανά το 1900. Το 1911, οι γυναίκες έγιναν τελικά δεκτές στα ρωσικά πανεπιστήμια και έτσι τα γυναικεία πανεπιστήμια ενσωματώθηκαν στα κανονικά πανεπιστήμια, στην περίπτωση των μαθημάτων Γκέριε στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας. Κρατικό Παιδαγωγικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας
Αλέν Σαμπά

Ο Αλέν Σαμπά (γαλλικά: Alain Chabat‎, 24 Νοεμβρίου 1958) είναι Γάλλος ηθοποιός, κωμικός, σκηνοθέτης, σεναριογράφος, παραγωγός, τηλεπαρουσιαστής. Έχει κάνει πολλές δουλειές για ταινίες και τηλεοπτικές εκπομπές.

 Ο Σαμπά γεννήθηκε στο Οράν της Γαλλικής Αλγερίας και είναι Εβραίος. Η καριέρα του στα μέσα ενημέρωσης ξεκίνησε το 1987 όταν ίδρυσε την κωμική ομάδα "Les Nuls" (The Lame-os) με τους Μπρούνο Καρέτ, Σαντάλ Λομπί και Ντομινίκ Φαρούτζια.
Μαξιμιλιανός της Αυστρίας-Έστε

Ο Μαξιμιλιανός-Ιωσήφ, γερμ. Maximilian-Joseph (14 Ιουλίου 1782 - 1 Ιουνίου 1863) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης - Αυστρίας-Έστε ήταν μέγας μάγιστρος των Τευτόνων ιπποτών (1835-63).

 Ήταν ο τρίτος γιος τού Φερδινάνδου-Καρόλου αρχιδούκα της Αυστρίας και της Μαρίας-Βεατρίκης των Έστε δούκισσας της Μάσσα & της Καρράρα, κόρης τού Έρκολε Γ΄ δούκα της Μόντενα & Ρέτζιο. Γεννήθηκε στο Μιλάνο και πέρασε τη νεανική του ζωή στη Μόντσα της Λομβαρδίας, όπου είχε καταφύγει η οικογένειά του μετά από τη Γαλλική εισβολή στο δουκάτο της Μόντενα. Αφού έμεινε στη Βερόνα, την Πάδουα, την Τεργέστη και τη Λιουμπλιάνα, η οικογένειά του μετακινήθηκε στο Βήνερ Νόιστατ (κοντά στη Βιέννη). Το 1801 προσχώρησε στο Τευτονικό Τάγμα και έλαβε τον Σταυρό της Αυστρίας το 1804. Αφού σπούδασε στο Κολλέγιο Τερεζιάνουμ του Βήνερ Νόιστατ, ονομάστηκε αντισυνταγματάρχης τού Αυστριακού στρατού το 1805. Το 1809 πολέμησε στη Γερμανία εναντίον των Γάλλων και συγκρούστηκε με τον στρατό του Ναπολέοντα στο Ρέγκενσμπουργκ, οδηγώντας το στράτευμά του προς το Λιντς. Το 1819 εξελέγη βασιλιός εταίρος της Βασιλικής Κοινότητας τού Λονδίνου. Το 1830 εγκαταστάθηκε στο κάστρο Έμπεντσβαϊερ, κοντά στο Άλτμυνστερ αμ Τράουνσεε, ενώ το διάστημα 1831-39 έζησε στο Λιντς. Το 1835 ονομάστηκε μέγας μάγιστρος τού Τευτονικού Τάγματος. Ο Μαξιμιλιανός ανήγειρε αρκετά οχυρά στις Αυστριακές ιδιοκτησίες στην Ιταλία, όπως το Τόρρι Μασσιμιλιάνε της Βερόνας και το Τόρρε Μασσιμιλιάνα της Βενετίας. Απεβίωσε σε ηλικία 81 ετών στο κάστρο Έμπεντσβαϊερ και τάφηκε στο Άλτμυνστερ. Library catalogue". Royal Society. Retrieved 2012-08-04.
Γκεντσλερμπιρλιγκί Σπορ Κουλουμπού

Η Γκεντσλερμπιρλιγκί Α.Σ. (τούρκικα: Gençlerbirliği Spor Kulübü) είναι ένας τούρκικος αθλητικός σύλλογος με έδρα την Άγκυρα και γήπεδο το 19 Mayıs Stadyumu. Ιδρύθηκε στις 14 Μαρτίου του 1923 και φέρει το ψευδώνυμο Ankara Rüzgârı (ο Άνεμος της Άγκυρας). Τα χρώματα της ομάδας είναι το μαύρο και το κόκκινο.

 Έχει δύο κατακτήσεις του Κυπέλλου Τουρκίας στο ενεργητικό της το 1987 απέναντι στην Εσκισεχίρσπορ νικώντας τη σε διπλό αγώνα 5-0 παρά την ήττα στον επαναληπτικό με 1-2 και το 2001 (αυτή τη φορά σε μονό αγώνα) απέναντι στη Φενέρμπαχτσε μετά το 2-2 στην κανονική διάρκεια του αγώνα να παίρνει τη νίκη επικρατώντας 4-1 στα πέναλτι. Παρ' όλα αυτά η τεράστια επιτυχία ήρθε το 2004 φτάνοντας ως τον τέταρτο γύρο του UEFA Cup (σημερινό ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ) χάνοντας τελικά από την ισπανική Βαλένθια. Πρωτάθλημα Τουρκίας (2): 1941, 1943Κύπελλο Τουρκίας (2): 1987, 2001
Citroën C6 Lignage

Το Citroën C6 Lignage ήταν ένα πρωτότυπο αυτοκίνητο (concept car) από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Citroën. Παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 1999, ως η πρώτη σχεδιαστική σπουδή για τον τελικό διάδοχο του Citroën XM. Η εμφάνιση και η γενικότερη σχεδιαστική φιλοσοφία του C6 Lignage («lignage» στα γαλλικά σημαίνει «καταγωγή» ή «γενεαλογική σειρά»), έμοιαζαν να παραπέμπουν άμεσα στο Citroën CX του 1974 - 1989, καθώς και στο θρυλικό Citroën DS του 1955 - 1975, το γνωστό στην Ελλάδα ως βάτραχος. Αντιθέτως, ήταν μια σαφής αλλαγή πλεύσης ως προς την φιλοσοφία του αμαξώματος με τις μεγάλες ευθείες και τις έντονες ακμές του ΧΜ, μια φιλοσοφία που είχε ξεκινήσει από το μεσαίο Citroën BX που είχε εισαχθεί το 1982 και διατηρηθεί στην παραγωγή έως το 1993.

 Πράγματι, το Citroën C6 Lignage αποτέλεσε την σχεδιαστική βάση για το Citroën C6 πρώτης γενιάς, το οποίο διαφέρει από το πρωτότυπο μοντέλο σε ελάχιστες μόνο λεπτομέρειες. Την εποχή της παρουσίασης του πρωτότυπου C6 Lignage, φαινόταν ότι το τελικό C6 θα έβγαινε στην παραγωγή έως τα τέλη του 2000 ή μέσα στο 2001, προκειμένου να αντικαταστήσει το XM, το οποίο σημειωτέον παραγόταν από το 1989 και τελικώς αποσύρθηκε από την παραγωγή τον Ιούνιο του 2000. Ωστόσο, λόγω το ότι η Citroën είχε δώσει τότε προτεραιότητα στην ανανέωση των αυτοκινήτων της στις πιο εμπορικές μικρές και μεσαίες κατηγορίες, η εξέλιξη και παρουσίαση του C6 μετατέθηκε κατά 5 έτη. Το σχετικό «πρότζεκτ X6» εξελίχθηκε με βάση την πλατφόρμα του Citroën C5 πρώτης γενιάς, αλλά με μακρύτερο μεταξόνιο. Τελικώς, το C6 πρώτης γενιάς παρουσιάστηκε τον Μάρτιο του 2005 στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στη Γαλλία στις 16 Νοεμβρίου 2005. Στα άλλα κράτη, τα πρώτα αυτοκίνητα άρχισαν να πωλούνται την άνοιξη του 2006. Το μοντέλο διατηρήθηκε στην παραγωγή έως τις 19 Δεκεμβρίου 2012. Μεταξόνιο: 3.000 χιλιοστά Μήκος: 4.920 χιλιοστά Πλάτος: 1.890 χιλιοστά Ύψος: 1.440 χιλιοστάΕίναι αξιοσημείωτο και το ότι οι διαστάσεις του C6 Lignage ήταν σχεδόν ίδιες με αυτές του τελικού μοντέλου παραγωγής Citroën C6. Citroën C6 «A look at the 1999 Citroën C6 Lignage concept» Πλήρες αφιέρωμα στο Citroën C6 Lignage από το Citroënët (στα αγγλικά)
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 2003

Τα 29α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες (αγγλικά: Los Angeles Film Critics Association Awards), απονεμήθηκαν για να τιμήσουν την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 2003.

 Καλύτερη Ταινία: American Splendor Επιλαχών: Χαμένοι στη Μετάφραση Καλύτερη Σκηνοθεσία: Πίτερ Τζάκσον – Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών: Η Επιστροφή του Βασιλιά Επιλαχών: Κλιντ Ίστγουντ – Σκοτεινό Ποτάμι Α' Ανδρικός Ρόλος: Μπιλ Μάρεϊ – Χαμένοι στη Μετάφραση Επιλαχών: Σον Πεν – 21 γραμμάρια και Σκοτεινό Ποτάμι Α' Γυναικείος Ρόλος: Ναόμι Γουότς – 21 Grams Επιλαχούσα: Σαρλίζ Θερόν – Monster Β' Ανδρικός Ρόλος: Bill Nighy – AKA, I Capture the Castle, Lawless Heart, and Love Actually Επιλαχών: Μπενίσιο ντελ Τόρο – 21 Grams Β' Γυναικείος Ρόλος: Shohreh Aghdashloo – House of Sand and Fog Επιλαχών: Melissa Leo – 21 Grams Καλύτερο Σενάριο: Shari Springer Berman and Robert Pulcini – American Splendor Επιλαχών: Steven Knight – Dirty Pretty Things Καλύτερου Διευθυντή Φωτογραφίας: Eduardo Serra – Girl with a Pearl Earring Επιλαχών: Harris Savides – Elephant Καλύτερος Σχεδιασμός Παραγωγής: Grant Major – The Lord of the Rings: The Return of the King Επιλαχών: William Sandell – Master and Commander: The Far Side of the World Καλύτερη Μουσική: Benoît Charest και Matthieu Chedid – The Triplets of Belleville (Les triplettes de Belleville) Επιλαχών: Christopher Guest, John Michael Higgins, Eugene Levy, Michael McKean, Catherine O'Hara, Annette O'Toole, Harry Shearer, and C. J. Vanston – A Mighty Wind Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία: The Man on the Train (L'homme du train) • Γαλλία Επιλαχών: City of God (Cidade de Deus) • Βραζιλία/Γαλλία Καλύτερο Ντοκιμαντέρ/Μη Κινιματογραφική Ταινία: The Fog of War Επιλαχών: Capturing the Friedmans Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων: The Triplets of Belleville (Les triplettes de Belleville) The Douglas Edwards Experimental/Independent Film/Video Award: Thom Andersen – Los Angeles Plays Itself Pat O'Neill – The Decay of Fiction Βραβείο Νέας Γενιάς: Σκάρλετ Γιόχανσον Βραβείο Επιτευγματος Καριέρας: Ρόμπερτ Άλτμαν Ειδικό Βραβείο: Disney restoration of the Walt Disney/Salvador Dalí short Destino Ο Επίσημος ιστότοπος
Φατμά Σαμουρά

Η Fatma Samba Diouf Samoura (γεν. 9 Σεπτεμβρίου 1962 στη Σενεγάλη) είναι Σενεγαλέζα πρώην διπλωμάτης στα Ηνωμένα Έθνη. Από τον Ιούνιο του 2016 είναι Γενική Γραμματέας της παγκόσμιας ποδοσφαιρικής ένωσης FIFA. Το 2020, το περιοδικό Forbes την ονόμασε μία από τις 50 πιο ισχυρές γυναίκες στην Αφρική.

 Η Fatma Samoura σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Λυών, όπου απέκτησε μεταπτυχιακό στις αγγλικές και ισπανικές σπουδές και στο Institut d'Etudes Supérieures Spécialisées στο Στρασβούργο όπου απέκτησε μεταπτυχιακό στις διεθνείς σχέσεις και το διεθνές εμπόριο. Εργάστηκε για οκτώ χρόνια στο εμπόριο λιπασμάτων για την εταιρεία Senchim, θυγατρική της Industries Chimiques du Senegal, και ήταν υπεύθυνη για προγράμματα εξαγωγής και εισαγωγής, διαγωνισμών και για τη δημιουργία ενός εθνικού δικτύου διανομής.Η Samoura έχει υπηρετήσει σε διάφορες θέσεις για τα Ηνωμένα Έθνη από το 1995. Εργάστηκε για το Παγκόσμιο Πρόγραμμα Τροφίμων στη Γουινέα, το Καμερούν και το Τζιμπουτί καθώς και σε προγράμματα επείγουσας βοήθειας του ΟΗΕ, μεταξύ άλλων στο Κοσσυφοπέδιο, το Αφγανιστάν και τη Σιέρρα Λεόνε. Επιπλέον, από το 2007 είναι Αναπληρωτής Συντονίστρια του ΟΗΕ στο Γραφείο Ανθρωπιστικών Υποθέσεων (OCHA) στο Τσαντ και στη συνέχεια στη Νιγηρία. Αργότερα η Fatma Samoura ήταν ο μόνιμος συντονιστής των Ηνωμένων Εθνών στη Νιγηρία έως το 2016 και ως εκ τούτου, ως εκπρόσωπος του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, ο υψηλότερος εκπρόσωπος της χώρας με τον βαθμό του πρέσβη. Ήταν επίσης συντονίστρια του ΟΗΕ για ανθρωπιστικές υποθέσεις και εκπρόσωπος κατοίκων του αναπτυξιακού προγράμματος των Ηνωμένων Εθνών στη Νιγηρία.Στις 13 Μαΐου του 2016, ο Πρόεδρος της FIFA Gianni Infantino την πρότεινε στο Κογκρέσο της FIFA στην Πόλη του Μεξικού για Γενική Γραμματέα της Παγκόσμιας Ένωσης Ποδοσφαίρου. Είναι η πρώτη γυναίκα και το πρώτο πρόσωπο εκτός Ευρώπης που έγινε Γενική Γραμματέας. Τον Φεβρουάριο του 2016, μετά την παραίτηση του προέδρου της FIFA Sepp Blatter, ο οποίος καθαιρέθηκε ως αποτέλεσμα ερευνών για διαφθορά, οι εξουσίες της προεδρικής διαχείρισης μεταφέρθηκαν επίσης στην Γενική Γραμματέα. Από τη θέση αυτή η Samoura ηγείται της επιχειρηματικής δραστηριότητας της παγκόσμιας ένωσης, παρακολουθεί τα έσοδα και λαμβάνει όλες τις στρατηγικές αποφάσεις. Ο προκάτοχός της Jérôme Valcke απολύθηκε νωρίτερα την ίδια χρονιά επίσης με την κατηγορία της διαφθοράς. Στις 20 Ιουνίου του 2016, ανέλαβε τη θέση της Γενικής Γραμματέως και παραιτήθηκε από τα γραφεία του ΟΗΕ.
Νόρα Έφρον

Η Nora Ephron (19 Μαΐου 1941 - 26 Ιουνίου 2012) ήταν Αμερικανίδα δημοσιογράφος, συγγραφέας και κινηματογραφιστής. Είναι περισσότερο γνωστή για τις ρομαντικές κωμικές ταινίες της και ήταν τρεις φορές υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερου Σεναρίου : για τις ταινίες Silkwood (1983), When Harry Met Sally... (1989), Sleepless in Seattle (1993). Κέρδισε το βραβείο BAFTA Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου για την ταινία When Harry Met Sally.... Συχνά γράφει σενάρια μαζί με την αδερφή της Delia Ephron. Η τελευταία ταινία της ήταν η Julie & Julia (2009). Η πρώτη παράσταση στην οποία έκανε την παραγωγή, Imaginary Friends (2002), τιμήθηκε ως μια από τις δέκα καλύτερες παραστάσεις της θεατρικής σεζόν 2002-03 στην Νέα Υόρκη. Κέρδισε το Drama Desk Award για την καλύτερη θεατρική παραγωγή στο Love, Loss, and What I Wore. Το 2013, η Ephron έλαβε μετά τον θάνατό της υποψηφιότητα για βραβείο Τόνι Καλύτερου Έργου για το Lucky Guy. Σκηνοθέτησε επίσης το “You’ve Got Mail” με την Μεγκ Ράϊαν και τον Τομ Χανκς.

 WNED Public Television (November 17, 1975), Interview with Nora Ephron for WNED's series "Woman" Νόρα Έφρον στην IMDb John Williams (June 27, 2012). «Nora Ephron, the Queen of Quips». The New York Times. http://artsbeat.blogs.nytimes.com/2012/06/27/nora-ephron-the-queen-of-quips. Ανακτήθηκε στις June 28, 2012. Frank Bruni (June 27, 2012). «At the Table, Nora Ephron Knew Best». The New York Times. http://dinersjournal.blogs.nytimes.com/2012/06/27/at-the-table-nora-ephron-knew-best. Ανακτήθηκε στις June 28, 2012. Julia Moskin (June 27, 2012). «Nora Ephron Never Forgot the Food». The New York Times. http://dinersjournal.blogs.nytimes.com/2012/06/27/nora-ephron-never-forgot-the-food. Ανακτήθηκε στις June 28, 2012. Neri Livneh (July 5, 2012), "Neri Livneh salutes her heroine, Nora Ephron" "Plays by Nora Ephron" Αρχειοθετήθηκε 2017-01-07 στο Wayback Machine.. Doollee. Nora Ephron Αρχειοθετήθηκε 2017-09-26 στο Wayback Machine. Video produced by Makers: Women Who Make America Movie clips: "The Films of Nora Ephron" στο YouTube, compilation, 5 min.
Μαρτίνα Χέλμαν

Η Μαρτίνα Χέλγκα Χέλμαν (Martina Helga Hellmann, γεννήθηκε 12 Δεκεμβρίου 1960) είναι Γερμανίδα πρώην αθλήτρια του στίβου που αγωνιζόταν στη δισκοβολία. Θεωρούμενη ως μία από τις κορυφαίες στην ιστορία του αγωνίσματος, ήταν χρυσή Ολυμπιονίκης το 1988 στη Σεούλ και δύο φορές Παγκόσμια Πρωταθλήτρια.

 Γεννήθηκε στη Λειψία και σε ηλικία δεκαέξι ετών άρχισε να αγωνίζεται στη δισκοβολία. Το 1977 έδωσε τον όρκο των συμμετεχόντων στα εγκαίνια του φεστιβάλ γυμναστικής και αθλητισμού της Ανατολικής Γερμανίας. Εκείνο το καλοκαίρι έκανε παγκόσμιο ρεκόρ στην ηλικιακή κατηγορία με ρίψη 55,00 μέτρων. Μέχρι το 1983 αντιμετώπισε πολλαπλά προβλήματα υγείας με τη χρονιά εκείνη να είναι ορόσημο στην καριέρα της κατακτώντας το χρυσό μετάλλιο στο πρώτο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου στο Ελσίνκι με βολή 68,94 μέτρων, αποτέλεσμα που ήταν έκπληξη. Δεν μπόρεσε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984 λόγω του μποϊκοτάζ της χώρας της. Κέρδισε επίσης τίτλους στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1985 και στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο του 1983, όπου ήταν δεύτερη το 1985. Το διάστημα 1985–87 ήταν πρωταθλήτρια Ανατολικής Γερμανίας.Το 1987 ήταν και πάλι χρυσή νικήτρια στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στη Ρώμη με επίδοση 71,62 μέτρα, που παραμένει ακατάρριπτη ως ρεκόρ αγώνων. Το χρυσό μετάλλιο είναι το τελευταίο από τα 38 χρυσά μετάλλια που συγκέντρωσε η ΛΔΓ στον στίβο στην Ολυμπιακή της ιστορία. Στις 6 Σεπτεμβρίου 1988 έριξε το δίσκο στα 78,14 μέτρα, μεγαλύτερη επίδοση όλων των εποχών από οποιαδήποτε γυναίκα πριν ή μετά. Ωστόσο, αυτή η ρίψη ήταν σε μία ανεπίσημη διοργάνωση, στο προπονητικό κέντρο της Ανατολικής Γερμανίας στο Kienbaum που δημιουργήθηκε για τα προκριματικά της ΛΔΓ για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988 και δεν αναγνωρίστηκε ως επίσημο παγκόσμιο ρεκόρ. Κατά τη διάρκεια αυτής της συνάντησης έριξε δύο βολές που ξεπέρασαν την παγκόσμια επίδοση (ανεπίσημα παγκόσμια ρεκόρ): 76,92 μέτρα – 78,14 μ. – 70,52 μ. – 76,56 μ. – 75,66 μ. – 74,04 μ. (το παγκόσμιο ρεκόρ γυναικών, που σημειώθηκε τον Ιούλιο του 1988 από τη Γκαμπριέλε Ράινς είναι 76,80 μ.). Πέντε από τις βολές της Χέλμαν ήταν καλύτερες από τις επίσημες καλύτερες βολές της στα 72,92 μέτρα, που πέτυχε τον Αύγουστο του 1987 στο Πότσδαμ.Ήταν χρυσή Ολυμπιονίκης στη Σεούλ το 1988 με επίδοση 72,30 μέτρα που παραμένει ακατάρριπτο Ολυμπιακό ρεκόρ. Το 1989 απέκτησε την κόρη της που ακολούθησε τα βήματά της χωρίς αξιοσημείωτη επιτυχή. Μετά την Ένωση των Γερμανιών αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992 στη Βαρκελώνη, όπου αποκλείστηκε κατά τη διάρκεια των προκριματικών και στη συνέχεια αποσύρθηκε από την ενεργό δράση. Ως διπλωματούχος αθλητικός επιστήμονας διεύθυνε το διάστημα 2000–03 τον αθλητικό σύλλογο BSV AOK Leipzig της ασφαλιστικής εταιρείας ΑΟΚ. Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 1983 : 1η (68,94 μέτρα) Ευρωπαϊκό Κύπελλο Στίβου 1983 : 1η (69,00) Παγκόσμιο Κύπελλο Στίβου 1985 : 1η (69,78) Ευρωπαϊκό Κύπελλο Στίβου 1985 : 2η (68,20) Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 1986 : 3η (68,26) Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 1987 : 1η (71,62) Ολυμπιακοί Αγώνες 1988 : 1η (72,30) Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 1990 : 3η (66,66)Πηγή: World Athletics Martina HELLMANN
Αντρέ Νασιμέντο

Ο Αντρέ Νασιμέντο (πορτογαλικά: André Luiz da Silva Nascimento), γεννημένος το 1979. είναι Βραζιλιάνος πετοσφαιριστής, διεθνής με την Εθνική Βραζιλίας, με την οποία κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004, καθώς και όλους τους διεθνείς τίτλους. Αγωνίστηκε στον Παναθηναϊκό την περίοδο 2002-03.

 Ολυμπιακοί Αγώνες: 2004 (Χρυσό) Ολυμπιακοί Αγώνες: 2008 (Ασημένιο) FIVB World Championship: 2002, 2006 (Χρυσά) FIVB World League: 2002 (Ασημένιο), 2003, 2004, 2005, 2006, 2007 (Χρυσά) FIVB World Cup: 2003, 2007 (Χρυσά) Pan American Games: 2003 (Χάλκινο), 2007 (Χρυσό) 2002 FIVB World Championship "Best Spiker" 2005 FIVB World Grand Champions Cup "Most Valuable Player" 2005 FIVB World Grand Champions Cup "Best Scorer" 2006 World League "Best Server"
Παπαστράτειος Επαγγελματική σχολή

Η Παπαστράτειος Σχολή Παιχνιδιών και Διακοσμητικής είναι επαγγελματική σχολή που δημιουργήθηκε από τους αδελφούς Παπαστράτου και το Σύνδεσμο για τα Δικαιώματα της Γυναίκας. Κτίστηκε στο δήμο Υμηττού και χρονολογείται από το 1929. Σήμερα στους χώρους της, λειτουργεί το 1ο Επαγγελματικό Λύκειο Υμηττού (Παπαστράτειο).

 Η Σχολή Παιχνιδιών και Διακοσμητικής ξεκίνησε να λειτουργεί το 1928 ως παράρτημα της Εσπερινής Σχολής Γυναικών Υπαλλήλων, παράρτημα του Συνδέσμου για τα Δικαιώματα της Γυναίκας. Έναν χρόνο αργότερα έγινε αυτόνομη σχολή. Αρχικά λειτούργησε σε υπόγειο και αργότερα μεταφέρθηκε σε μικρό διαμέρισμα στο κέντρο της Αθήνας, στην οδό Σόλωνος και στην Πάτμου Οι αδερφοί Παπαστράτου χορήγησαν περίπου 1.5 εκατομμύριο δραχμές, στο πλαίσιο του ευεργετισμού και των επενδύσεων που γίνονταν εκείνη την εποχή στην εκπαίδευση και ειδικότερα στον παραμελημένο τεχνικό της κλάδο. Στο έργο συνέδραμε και η Επιτροπή Αποκαταστάσεως Προσφύγων, προσφέροντας 500 χιλιάδες δραχμές. Επίσης πρόσφερε και το οικόπεδο όπου χτίστηκε το σχολείο, το οποίο θεμελιώθηκε το 1930 και άρχισε να λειτουργεί το 1932. Οι άνθρωποι που συνέλαβαν την ιδέα, ίδρυσαν και στήριξαν στα πρώτα του χρόνια το Σχολείο των Παιχνιδιών ήταν η Μαρία Σβώλου, η Αύρα Θεοδωροπούλου, ο Δημήτρης Γληνός, ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου. Άλλοι –και αυτοί μέλη πνευματικών ελίτ– όπως η Αγνή Ρουσσοπούλου, η Ελλη Λαμπρίδου, η Μαρία Αναγνωστοπούλου, η Αννα Σταματελάτου στελέχωναν το διδακτικό του προσωπικό. Στόχος όλων ήταν να δημιουργήσουν ένα σχολείο εργασίας για προσφυγόπουλα, μέσω του οποίου θα στήριζαν την οικονομία της χώρας. Η Παπαστράτειος Σχολή Παιχνιδιών και Διακοσμητικής άνοιξε τις πύλες της για τα ορφανά προσφυγόπουλα, τα οποία έπρεπε από νωρίς να μάθουν να κερδίζουν τα προς το ζην. Παιδιά που ζούσαν με συγγενείς τους στις προσφυγογειτονιές του Υμηττού, του Βύρωνα, της Καισαριανής, του Παγκρατίου και της Γούβας έμαθαν να φτιάχνουν πρωτότυπα ελληνικά καλλιτεχνικά παιχνίδια αλλά και αντίγραφα ευρωπαϊκών, ενώ εκτός από την καλλιτεχνική εκπαίδευση που λάμβαναν εφοδιάζονταν με γνώσεις ειδικοτήτων που θα τους εξασφάλιζαν και άλλη εργασία, όπως του σιδερά, του τορναδόρου, του ξυλουργού, του διακοσμητή. Σύμφωνα με προφορικές μαρτυρίες, κατά τη διάρκεια της κατοχής, η Σχολή υποχρεώθηκε για ένα διάστημα να διακόψει τη λειτουργία της ως ενεργός εκπαιδευτική κοινότητα. Το κτήριο της Σχολής χρησιμοποιούνταν και ως χώρος κράτησης και ανακρίσεων ανθρώπων που έπαιρναν μέρος στην Αντίσταση εναντίον των κατακτητών και αγωνίζονταν για την Ελευθερία. Μετά την απελευθέρωση της Αθήνας η σχολή επαναλειτούργησε. Τα επόμενα χρόνια έπαψε να λειτουργεί ως κληροδότημα και εντάχθηκε στη δημόσια Δευτεροβάθμια Τεχνική Εκπαίδευση. Λειτουργησε ως Τεχνική Σχολή, ως Κέντρο Επαγγελματικής και Τεχνικής Εκπαίδευσης (Κ.Ε.Τ.Ε.), ως Τεχνικό Επαγγελματικό Λύκειο (ΤΕΛ), ως ΤΕΕ και σήμερα λειτουργεί ως Ημερήσιο Επαγγελματικό Λύκειο (ΕΠΑΛ) με την ονομασία 1ο ΕΠΑΛ Υμηττού - Παπαστράτειο. Στη Παπαστράτειο Σχολή Παιχνιδιών και Διακοσμητικής εργάσθηκαν ως καθηγητές ο γνωστός ζωγράφος Σπύρος Βασιλείου και ο χαράκτης Γεώργιος Μόσχος. Ο Γεώργιος Μόσχος ήταν επί μια 15ετία καθηγητής σχεδίου και διακοσμητικής στην Σχολή.
Μαρί Κόλβιν

Η Μαρί Κατρίν Κόλβιν (Marie Catherine Colvin) (12 Ιανουαρίου 1956 - 22 Φεβρουαρίου 2012) ήταν Αμερικανίδα δημοσιογράφος που εργάστηκε ως πολεμική ανταποκρίτρια, για τη βρετανική εφημερίδα The Sunday Times. Πέθανε καλύπτοντας την πολιορκία της Χομς στη Συρία. Μετά τον θάνατό της, το Πανεπιστήμιο Στόνι Μπρουκ δημιούργησε το «Κέντρο Πολεμικών Ανταποκριτών Μαρί Κόλβιν» προς τιμήν της. Η οικογένειά της ίδρυσε επίσης το Ίδρυμα Memorial Marie Colvin μέσω του Κοινοτικού Ιδρύματος Long Island, το οποίο παρέχει δωρεές στο όνομα της Μαρίας προς τιμήν του ανθρωπιστισμού της. Τον Ιούλιο του 2016, δικηγόροι που εκπροσώπησαν την οικογένεια της Κόλβιν κατέθεσαν αστική αγωγή κατά της κυβέρνησης της Αραβικής Δημοκρατίας της Συρίας υποστηρίζοντας πως διέθεταν αποδείξεις ότι η συριακή κυβέρνηση διέταξε άμεσα τη δολοφονία της.

 2000 - Δημοσιογράφος της Χρονιάς, Ένωση Ξένου Τύπου 2000 - Θάρρος στη Δημοσιογραφία, Διεθνές Ίδρυμα Μέσων Γυναικών 2001 - Ξένος Δημοσιογράφος της Χρονιάς, Βρετανικά Βραβεία Τύπου 2009 - Ξένος Δημοσιογράφος της Χρονιάς, Βρετανικά Βραβεία Τύπου 2012 - Βραβείο Άννα Πολίτοφσκαγια 2012 - Ξένος Δημοσιογράφος της Χρονιάς, Βρετανικά Βραβεία Τύπου Leith, Denise (2004). Bearing Witness: The Lives of War Correspondents and Photojournalists. Random House Australia. σελίδες 92f. ISBN 1-74051-260-X. Mills, Eleanor (2005). «Marie Colvin, 1957–». Cupcakes and Kalashnikovs: 100 Years of the Best Journalism by Women. London, UK: Constable. σελίδες 152f. ISBN 1-84529-165-4. Hilsum, Lindsey (2018). In Extremis: The Life and Death of the War Correspondent Marie Colvin. Farrar, Straus & Giroux. σελ. 400. ISBN 9780374175597. mariecolvin.org Μαρί Κόλβιν στην IMDb Colvin, Marie (February 19, 2012). «Final dispatch from Homs, the battered city». The Sunday Times. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2013-03-12. https://web.archive.org/web/20130312233948/http://www.thesundaytimes.co.uk/sto/public/news/article874796.ece#prev. Ανακτήθηκε στις 2018-12-06. Nordland, Rod; Cowell, Alan (February 22, 2012). «Two Western Journalists Killed in Syria Shelling». The New York Times. https://www.nytimes.com/2012/02/23/world/middleeast/marie-colvin-and-remi-ochlik-journalists-killed-in-syria.html. Jeyaraj, D.B.S. (24 Φεβρουαρίου 2012). «Marie Colvin: The uncrowned Queen of Intrepid Journalists». DBSJeyaraj.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Αυγούστου 2018. Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2018. Nir, Sarah Maslin (March 13, 2012). «At Funeral, Recalling Many Sides of Reporter». The New York Times. https://www.nytimes.com/2012/03/13/nyregion/marie-colvin-reporter-killed-in-syria-is-mourned-at-funeral.html. Bowen, Jeremy (December 22, 2012). «The consummate war reporter, Colvin was kind, funny, brave and empathetic». The Guardian. https://www.theguardian.com/media/2012/dec/23/marie-colvin-obituary-jeremy-bowen.
Πίο Μπαρόχα

Ο Πίο Μπαρόχα (Pio Baroja y Nessi, 1872-1956) ήταν Ισπανός μυθιστοριογράφος που κατέχει εξέχουσα θέση στην λεγόμενη Γενιά του ’98. Από επιφανή οικογένεια του Σαν Σεμπαστιάν, σπούδασε ιατρική και άσκησε για δυο χρόνια το ιατρικό επάγγελμα. Ασχολήθηκε μετά με επιχειρήσεις και επιδόθηκε ύστερα στην δημοσιογραφία. Πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα το 1900 και υπήρξε πολυγραφότατος. Μεγάλο μέρος του έργου του αποτελείται από μυθιστορηματικές τριλογίες. Έγραψε επίσης ιστορικά μυθιστορήματα και βιβλία σύντομων αφηγημάτων. Ο Μπαρόχα θεωρείται ένας πολύ καλός παρατηρητής της ζωής και πίστευε ότι η δράση είναι το παν. Ήταν πικρός, απαισιόδοξος, χιουμορίστας, αντικληρικός και αντιδημοκράτης και οι περιγραφές των χαρακτήρων του είναι διεισδυτικότατες. Αποφεύγει το κήρυγμα και αφήνει τον αναγνώστη να βγάλει μόνος του τα συμπεράσματά του.

 Tierra vasca (Χώρα των Βάσκων, τριλογία) La lucha por la vida (Ο αγώνας για την ζωή, τριλογία, 1904) La busca, 1904 (Η αναζήτηση). Ελλην. μετάφραση Μ. Χατζηγιάννη ("Σ. Ι. Ζαχαρόπουλος") Mala hierba, 1904 (Κακό χορτάρι). Ελλην. μετάφραση Μ. Χατζηγιάννη ("Σ. Ι. Ζαχαρόπουλος") Aurora roja, 1904 (Κόκκινη αυγή) La raza (Η ράτσα, τριλογία) El árbol de la ciencia, 1911 (Το δέντρο της γνώσεως) La dama errante, 1908 (Η περιπλανώμενη γυναίκα) La ciudad de la niebla, 1909 (Η πολιτεία της ομίχλης) El pasado (Το παρελθόν, τριλογία) La vida fantástica (Η φανταστική ζωή, τριλογία) Agonías de nuestro tiempo (Αγωνίες του καιρού μας, τριλογία) La juventud perdida (Η xαμένη νιότη, τριλογία) Memorias de un hombre de acción (Αναμνήσεις ενός ανθρώπου της δράσης, 1913-1935, ιστορικές αφηγήσεις με ένα κεντρικό ήρωα σε είκοσι δύο τόμους) Desde la última vuelta del camino (Από την τελευταία στροφή του δρόμου, 1944 - 49, απομνημονεύματα, 8 τόμοι) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Pío Baroja στο Wikimedia Commons
Γιάγκοντινα

Η Γιάγκοντινα (Σερβικά: Јагодина) είναι πόλη στη Σερβία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, η πόλη έχει πληθυσμό 36.092 κατοίκους, ενώ ο δήμος 71.195 κατοίκους. Η πόλη βρίσκεται 136 χιλιόμετρα νότια του Βελιγραδίου, στις όχθες του ποταμού Μπέλιτσα, ενός παραποτάμου του Μεγάλου Μοράβα. Το όνομα της πόλης προέρχεται από τη σέρβικη λέξη για τη φράουλα.

 Στο β μισό του 15ου αι. ήταν ένα μεγάλο χωριό. Εκεί πραγματοποιείτο κάθε εβδομάδα μια αγορά και ένα πανηγύρι, όπου συγκεντρώνονταν τεχνίτες και έμποροι των γύρω περιοχών. Στα 1476-1478 είχε 155 οικογένειες εκ των οποίων οι 105 ήταν χριστιανικές και οι άλλες 50 βλάχικες. Στη συνεχεια εγκαταστάθηκαν διάφοροι τιμαριούχοι σπαχήδες. Ο μεγαλοφεουδάρχης Ντερβίς αγάς, κατά την υποχώρησή του από το Σέγκεντιν της Ουγγαρίας, επέλεξε για να μείνει εκεί. Αρχικά έκτισε ένα τζαμί, ένα πύργο, με ρολόι και ένα σεράι, ενώ εγκατέστησε πενήντα ουγγρικές οικογένειες στα περίχωρα της Γιάγκοντινα. Στη δεκαετία του 1560 ο οικισμός είχε 172 νοικοκυριά εκ των οποίων τα 110 μουσουλμανικά και τα 62 χριστιανικά. Απέκτησε καθεστώς καζαμπά.. Στη δεκαετία του 1580 τα μουσουλμανικά νοικοκυριά απέμειναν σε 27 και τα χριστιανικά αυξήθηκαν σε 77. Νικολάϊ Τοντόροφ, Η βαλκανική πόλη. 15ος-19ος αιώνας, τομ. Α, εκδ. Θεμέλιο, Αθήνα, 1986 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Jagodina στο Wikimedia Commons