IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ευρωπαϊκοί Αγώνες 2019

Οι 2οι Ευρωπαϊκοί Αγώνες (λευκορωσικά: II Еўрапейскія гульні, Γιευραπιεΰσκιγια χουλ'νί 2019, ρωσικά: II Европейские игры‎, Γιεβροπεΐσκιγιε ίγκρι 2019) διοργανώθηκαν στο Μινσκ της Λευκορωσίας, από τις 21 μέχρι τις 30 Ιουνίου 2019. Οι αγώνες θα περιλαμβάνουν 200 αγωνίσματα από 15 αθλήματα. Οι διοργανωτές περιμένουν γύρω στους 4000 συμμετέχοντες αθλητές από 50 χώρες. 10 από τα αθλήματα θα προσφέρουν ευκαιρία πρόκρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020. Η τελετή έναρξης στο Ολυμπιακό Στάδιο Ντιναμό θα λάβει μέρος στις 21 Ιουνίου, ενώ η τελετή λήξης στις 30 Ιουνίου 2019.

 Αρκετές πόλεις έδειξαν ενδιαφέρον για να διοργανώσουν τους αγώνες, αλλά μόνο η Ολλανδία υπέβαλε επίσημη υποψηφιότητα. Στις 16 Μαΐου η Ολλανδία ήταν η διοργανώτρια των αγώνων. Οι αγώνες θα διοργανώνονταν σε συνολικά επτά πόλεις της Ολλανδίας, συμπεριλαμβανομένων του Άμστερνταμ, της Χάγης, του Αϊντχόφεν, του Ρότερνταμ και της Ουτρέχτης. Στις 10 Ιουνίου 2015, η Ολλανδία ανακοίνωσε την άρνηση διεξαγωγής των αγώνων λόγω ανεπάρκειας χρηματοδότησης αυτών, προβλέποντας να κοστίζουν €57.5 εκατ.Τον Νοέμβριο του 2015, η Ρωσία ανακοινώθηκε ότι θα είναι η πιθανή διοργανώτρια. Την ίδια περίοδο, ο Παγκόσµιος Οργανισµός Αντιντόπινγκ έκανε έρευνες για το σκάνδαλο ντόπινγκ στη Ρωσία, το οποίο έκανε την ΔΟΕ να αποκλείσει τη Ρωσία από κάθε διοργάνωση στίβου και πολυ-αθλητικής διοργάνωσης. Σε μίτινγκ των Ευρωπαϊκών Ολυμπιακών Επιτροπών στο Μινσκ στις 21 Οκτωβρίου 2016, το Μινσκ προτάθηκε ως η διοργανώτρια πόλη των αγώνων. Τελικά, η πρόταση έγινε δεκτή και υπογράφτηκε συμβόλαιο για τη διοργάνωση των Δεύτερων Ευρωπαϊκών Αγώνων στις 1 Σεπτεμβρίου 2017. Η οργανωτική επιτροπή σχεδιάζει να χρησιμοποιήσει τις εγκαταστάσεις που ήδη υπάρχουν. Η τελετή έναρξης και λήξης θα πραγματοποιηθούν στο Στάδιο Ντιναμό. 50 Ευρωπαϊκές Ολυμπιακές Επιτροπές αναμένονται να συμμετέχουν στους αγώνες. Οι αριθμοί στις παρενθέσεις είναι το σύνολο των αθλητών για κάθε χώρα. Συνολικά 15 αθλήματα θα διεξαχθούν στους αγώνες. Αρκετά αγωνίσματα δεν θα πραγματοποιηθούν έπειτα από τους Ευρωπαϊκούς Αγώνες 2015: όλα τα αγωνίσματα του υγρού στίβου, ποδηλασία BMX, ποδηλασία βουνού, ξιφασκία, ταεκβοντό, τρίαθλο και πετοσφαίριση. 10 από τα αθλήματα των αγώνων θα προσφέρουν θέσεις πρόκρισης για τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 στο Τόκιο της Ιαπωνίας. Το πρόγραμμα των αγώνων αποτελείται από 200 αγωνίσματα σε 15 αθλήματα. Επίσημος ιστότοπος
Καζάμα

Η Καζάμα (αγγλικά: Kasama, επίσης γράφεται και Κασάμα) είναι πόλη της Ζάμπιας. Είναι η πρωτεύουσα της Ανατολικής Επαρχίας και της συνοικίας Τσιπάτα. Έχει πληθυσμό 200.000 κατοίκων (απογραφή 2000). Βρίσκεται ανατολικά της Ζάμπιας. Έχει υψόμετρο 1.400 μέτρα. Υπάρχει ένας σιδηρόδρομος που ενώνει μέσω τη Καζάμα την Μπίκα με την Μπάλα.

 Η Καζάμα βρίσκεται βορειοανατολικά Ζάμπιας και κεντρικά της Βόρειας Επαρχίας. Υπάρχει ένας σιδηρόδρομος που ενώνει μέσω τη Καζάμα την Μπίκα με την Μπάλα. Έχει υψόμετρο 1.400 μέτρα. Η Καζάμα είχε το 2000 είχε περίπου 200.000 κατοίκους. Στην Καζάμα Υπάρχει ένας σιδηρόδρομος που ενώνει μέσω τη Καζάμα την Μπίκα με την Μπάλα. Βόρεια Επαρχία (Ζάμπια)
Παναγιώτης Σοφιανόπουλος (ποδοσφαιριστής)

Για τον εκδότη, πολιτικό και υποστηρικτή προοδευτικών ιδεών του 18ου αιώνα, δείτε Παναγιώτης Σοφιανόπουλος (1786-1856)Ο Παναγιώτης (Τάκης) Σοφιανόπουλος (γεννήθηκε στις 7 Ιουλίου του 1968) είναι Έλληνας παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός.

 Ο Παναγιώτης Σοφιανόπουλος έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα στις ακαδημίες του Πανσερραϊκού και τελικά υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το 1986, σε ηλικία μόλις 18 ετών. Στην ομάδα των Σερρών παρέμεινε μέχρι το 1988. Τη χειμερινή περίοδο των μεταγραφών του 1988, ο Σοφιανόπουλος μεταγράφηκε στον Ολυμπιακό Πειραιώς, μετά από εισήγηση του τότε προπονητή της ομάδας Τάις Λίμπρεχτς. Στην ομάδα του Πειραιά παρέμεινε μέχρι το 1995 έχοντας κατακτήσει δύο κύπελλα Ελλάδας (1990, 1992) και ένα Σούπερ Καπ (1992). Με την ερυθρόλευκη φανέλα πραγματοποίησε συνολικά στις εγχώριες διοργανώσεις 120 συμμετοχές, ενώ κατάφερε να πετύχει και 32 γκολ. Το 1995 ένας σοβαρός τραυματισμός τον ανάγκασε να βάλει πρόωρο τέλος στην ποδοσφαιρική του καριέρα, σε ηλικία μόλις 27 ετών. Ο Παναγιώτης Σοφιανόπουλος πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική Ελλάδας στις 4 Σεπτεμβρίου 1991 σε φιλικό αγώνα απέναντι στην Αλβανία. Συνολικά, έχει πραγματοποιήσει με το εθνόσημο 2 εμφανίσεις, ενώ έχει πετύχει και ένα γκολ. Υπήρξε μέλος της εθνικής Ελπίδων, η οποία το 1988 αγωνίστηκε στον τελικό του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος Ελπίδων, εναντίον της Γαλλίας.Ο Παναγιώτης Σοφιανόπουλος έχει αγωνιστεί επίσης με την μεσογειακή ομάδα και υπήρξε από τους πρωταγωνιστές στην κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στους μεσογειακούς αγώνες του 1991. 2 Κύπελλα Ελλάδας: 1990, 1992 1 Σούπερ Καπ Ελλάδας: 1992 1 χρυσό μετάλλιο με την Εθνική μεσογειακή ομάδα ποδοσφαίρου Ελλάδας: 1991 Η καριέρα του Παναγιώτη Σοφιανόπουλου στο national football teams Το προφίλ του Παναγιώτη Σοφιανόπουλου στο transfermarkt Αφιέρωμα του katimagiko.gr στον Παναγιώτη Σοφιανόπουλο
Σάντσο ΣΤ΄ Γουλιέλμος της Γασκώνης

Ο Σάντσο ΣΤ΄ Γουλιέλμος, βασκικά: Antso Gilen, γαλλικά: Sanche Guillaume, γασκωνικά: Sans Guilhem, ισπανικά: Sancho Guillén, (απεβ. στις 4 Οκτωβρίου 1032) ήταν δούκας της Γασκώνης από το 1009 έως το τέλος του. Η βασιλεία του είναι πιο αξιοσημείωτη για την ανανέωση των δεσμών της Γασκώνης με την Ισπανία.

 Ήταν γιος του Γουλιέλμου Β΄ Σάντσεθ και της Ουρράκα της Ναβάρρας και συγγενής του Σάντσο Γ΄ της Nαβάρρα και πέρασε ένα μέρος της ζωής του στην αυλή αυτού του βασιλιά στην Παμπλόνα. Έλαβε μέρος και στην Ανακτάκτηση. Είναι πιθανό να υπέβαλε ακόμη και τη Γασκώνη στην επικυριαρχία της Ναβάρρας. Το 1010 εμφανίστηκε μαζί με τον Σάντσο Γ΄, τον Ροβέρτο Β΄ της Γαλλίας και τον Γουλιέλμο Ε΄ της Aquitaine στο Σαιν-Ζαν-ντ'Ανζελί. Σίγουρα δεν απέδωσε ποτέ φόρο υποτέλειας στον βασιλιά της Γαλλίας. Το 1027 γνώρισε τον Γουλιέλμο Ε΄ στο Μπλάγ (Blaye) και επέλεξαν από κοινού τον Γοδεφρείδο Β΄, έναν Φράγκο, ως αρχιεπίσκοπο του Μπορντώ, το οποίο είχε γίνει η πρωτεύουσα της Γασκώνης κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σάντσο Γ΄. Είχε παντρέψει την αδελφή του Μπρίσκα με τον χήρο δούκα Γουλιέλμο Ε΄, και όταν ο Σάντσο ΣΤ΄ απεβίωσε χωρίς διαδόχους το 1032, τα παιδιά τού δούκα της Ακουιτανίας από αυτόν τον 2ο γάμο κληρονόμησαν τη Γασκώνη. Higounet, Charles. Μπορντό μενταγιόν le haut moyen ηλικίας . Μπορντό, 1963. Lewis, Archibald R. The Development of Southern French and Catalan Society, 718–1050 . University of Texas Press: Austin, 1965. Zurita, Gerónimo . Anales de la Corona de Aragón I . Επιμέλεια: Antonio Ubieto Arteta και Desamparados Pérez Soler. Βαλένθια: 1967.
Αναβαργός

Η Αναβαργός είναι συνοικία του Δήμου Πάφου. Αποτελεί το Γενικο νοσοκομείο Παφου και το αρχαίο μνημείο Ελληνόσπηλιοι. Προηγουμένως, η Αναβαργος ήταν κοινότητα πρωτού γίνει μέρος του Δήμου Πάφου.

 Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός της Αναβαργού παρουσιάζει αύξηση τις τελευταίες δεκαετίες. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Αναβαργού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Αβαρίτσα Θεσπρωτίας

Η Αβαρίτσα είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Καλλιθέας της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Παραμυθιάς, του δήμου Σουλίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Θεσπρωτίας, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Σουλίου του νομού Θεσπρωτίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.

 Η Αβαρίτσα είναι πεδινός οικισμός στο ανατολικό τμήμα του νομού Θεσπρωτίας. Βρίσκεται κοντά στους δυτικούς πρόποδες της κορυφής «Χιονίστρα» (1.644 μ.) των ορέων Παραμυθιάς, σε τοποθεσία που δεσπόζει του ποταμού Καλαμά (Θύαμι) και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 60. Απέχει 28 χλμ. περίπου A.ΒΑ. της Ηγουμενίτσας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Καλλιθέας του νομού Θεσπρωτίας. Με το ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Καλλιθέας και προσαρτήθηκε στον δήμο Παραμυθιάς. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Παραμυθιάς και προσαρτάται στο δήμο Σουλίου Η μονή Παγανιών (Παγανίων), νοτιοανατολικά του οικισμού, αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Κτίστηκε το 1652 από τον Ιερομόναχο Ιωακείμ, όπως αναγράφεται στη θύρα του καθολικού, και είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Υπήρξε μετόχι της Ιεράς Μονής Μεγάλου Σπηλαίου της Παλαιστίνης και έδωσε μεγάλο παρόν στους Εθνικούς Αγώνες. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα» (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr Google Earth
Εθνική Οδός 51 (Ελλάδα)

Η Εθνική Οδός 51 είναι μια Εθνική Οδός της Ελλάδας που αποτελεί τμήμα της Ευρωπαϊκής Οδού 85. Ξεκινάει από τον κόμβο Αρδανίου της Εγνατίας Οδού και καταλήγει στα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα στο Ορμένιο. Σε εξέλιξη είναι αναβάθμιση του υπάρχοντος δρόμου, με κατασκευή παρακάμψεων και σύγχρονων κόμβων. Το τμήμα Καστανιές - Ορμένιο δεν ανήκει προς το παρόν στο Εθνικό ή Επαρχιακό δίκτυο και δεν έχει αριθμό.

 Ο άξονας αναβαθμίζεται με στόχο τη μετατροπή του σε κλειστή οδό ταχείας κυκλοφορίας διατομής πλάτους 12/14 μ. με μία λωρίδα κυκλοφορίας και λωρίδα έκτακτης ανάγκης ανά κατεύθυνση [2x(1+ΛΕΑ)]. Κατασκευάζεται μεγάλος αριθμός τεχνικών, ανισόπεδοι κόμβοι εισόδου/εξόδου, παράπλευρο δίκτυο καθώς και παρακάμψεις οικισμών. Αρδάνι Σουφλί Διδυμότειχο Ορεστιάδα Καστανιές Ορμένιο Ελληνοβουλγαρικά σύνορα Αρδάνιο - Σουφλί Το τμήμα Αρδανίου - Σουφλίου είναι υπό κατασκευή. Αποτελείται από 26 χλμ. και διαθέτει έναν κλάδο κυκλοφορίας ανά ρεύμα με διπλή διαχωριστική γραμμή. Σουφλί - Μάνδρα Το τμήμα Σουφλίου - Μάνδρας έχει δοθεί σε κυκλοφορία. Αποτελείται από 7 χλμ. και διαθέτει ένα κλάδο κυκλοφορίας ανά ρεύμα με διπλή διαχωριστική γραμμή. Παράκαμψη Σουφλίου Το τμήμα Παράκαμψης Σουφλίου είναι υπό κατασκευή σε μήκος 7 χλμ. Ιστοσ.: Motorways - Aυτοκινητόδρομοι, Ελλάς: EO 52 Χάρτης: Α21 Google Maps Χάρτης: WikiMapia Κάθετος άξονας Αρδάνι-Ορμένιο-Ελληνο-Βουλγαρικά Σύνορα, Εγνατία Οδός ΑΕ Αρχειοθετήθηκε 2018-09-18 στο Wayback Machine.
Α.Ο. Αλεξανδρούπολης (Άλεξ)

Δεν πρέπει να συγχέεται με τον Α.Ο. Αλεξανδρούπολης.Ο Α.Ο. Αλεξανδρούπολης, γνωστός ως Άλεξ, ήταν αθλητικό σωματείο στην Αλεξανδρούπολη του νομού Έβρου. Χρώματα του συλλόγου ήταν το κόκκινο και το λευκό. Δραστηριοποιούνταν στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Τα εντός έδρας παιχνίδια της ομάδας διεξάγονταν στο Δημοτικό Στάδιο Αλεξανδρούπολης «Φώτης Κοσμάς», χωρητικότητας 7.000 θεατών. Ο Άλεξ συστάθηκε το 1975. Σημαντική επιτυχία για το σύλλογο αποτέλεσε η κατάκτηση του Εθνικού Ερασιτεχνικού Πρωταθλήματος και η άνοδος στη Β΄ Εθνική κατηγορία το 1982. Έκτοτε η πορεία του ήταν φθίνουσα, ενώ το 2017 διέκοψε τη λειτουργία του.

 Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1975, έπειτα από πρωτοβουλία των ανθρώπων του διαλυμένου Γ.Σ. Αλεξανδρούπολης, η οποία οδήγησε στη μετονομασία του αθλητικού σωματείου «Κύκλωψ» Μάκρης σε Αθλητικός Όμιλος «η Αλεξανδρούπολις». Η ομάδα μετείχε αρχικά στα πρωταθλήματα της ΕΠΣ Έβρου. Η περίοδος 1978–79 ήταν η πρώτη για την ομάδα στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα, όπου τερμάτισε στη 12η θέση του 4ου Ομίλου και υποβιβάστηκε στο τοπικό πρωτάθλημα. Την περίοδο 1980–81 μετείχε και πάλι στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα. Ήταν η περίοδος 1981–82 όταν η ομάδα αναδείχθηκε πρωταθλήτρια στον 8ο Όμιλο του Εθνικού Ερασιτεχνικού Πρωταθλήματος, πετυχαίνοντας έτσι την άνοδο στη Β΄ Εθνική κατηγορία. Την περίοδο 1982–83 ο Άλεξ μετείχε για πρώτη φορά στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής, όπου τερμάτισε στη 18η θέση του Βορείου Ομίλου με αποτέλεσμα τον υποβιβασμό στη Γ΄ Εθνική κατηγορία. Ο σύλλογος μεταξύ 1983 και 1985 αγωνίστηκε για δύο συνεχόμενες αγωνιστικές περιόδους στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής κατηγορίας και συγκεκριμένα στο Βόρειο Όμιλο. Το 1985 υποβιβάστηκε στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα. Τη δεκαετία του '90 (το 1995), αν και αρχικά υπήρχαν ενδοιασμοί, πραγματοποιήθηκε συγχώνευση με τον Εθνικό Αλεξανδρούπολης για τη δημιουργία ενός ισχυρότερου συλλόγου, του Ορφέα Αλεξανδρούπολης, γεγονός στο οποίο συνέβαλε ο τότε δήμαρχος Ηλίας Ευαγγελίδης.Τη δεκαετία του 2000 και του '10 η ομάδα αγωνίστηκε στα τοπικά πρωταθλήματα της ΕΠΣ Έβρου. Το καλοκαίρι του 2017 κατόπιν γενικής συνέλευσης αποφασίστηκε η ένωση του συλλόγου με τον Α.Ο. Θράκης και ουσιαστικά η διάλυσή του. 1978–79: Εθνική Ερασιτεχνική Κατηγορία (Γ΄) 1980–82: Εθνική Ερασιτεχνική Κατηγορία (Γ΄) 1982–83: Β΄ Εθνική 1983–85: Γ΄ Εθνική 1985–87: Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα (Δ΄) 1987–95: Δ΄ Εθνική Α.Ο. Αλεξανδρούπολης (Άλεξ), επίσημος λογαριασμός στο Facebook.
Φίλιππος του Βαντόμ

Ο Φίλιππος, γαλλ. Philippe (1655 - 1727) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν 4ος δούκας του Βαντόμ και μεγάλος Προηγούμενος (grand Prior) του Τάγματος της Μάλτας. Κατείχε ανώτερες στρατιωτικές θέσεις καθ' όλη τη ζωή του σε διάφορες διοικητικές θέσεις.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Λουδοβίκου 2ου δούκα του Βαντόμ και της Λάουρα Μαντσίνι, ανιψιάς του καρδινάλιου Μαζαρέν. Μεταξύ των πρώτων του στρατιωτικών εκστρατιών ήταν η άμυνα της Κάντια (του Ηρακλείου Κρήτης) και πολέμησε εναντίον των Τούρκων, που την πολιορκούσαν το 1669. Εκεί σκοτώθηκε ο θείος του Φραγκίσκος δούκας του Μπωφόρ. Στην επόμενη θέση του ως μεγάλου Προηγουμένου της Γαλλίας στο Τάγμα της Μάλτας, ο Φίλιππος ήταν ικανός να επιτύχει πολυάριθμες στρατιωτικές διοικήσεις, πολεμώντας σε συμπλοκές όπως στο Φλερύς της Φλάνδρας το 1690, στο Στέινκερκ της Φλάνδρας το 1692 και τη Μαρσάλια του Πεδεμοντίου το 1693. Κατά τον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής (1701-14) ο Φίλιππος διοίκησε τις Γαλλικές δυνάμεις στην Ιταλία για ένα σύντομο διάστημα. Οι αντίπαλες Αυστριακές δυνάμεις εδιοικούντο από τον Ευγένιο πρίγκιπα της Σαβοΐας, έναν πιο εξασκημένο διοικητή από ότι ήταν ο Φίλιππος. Έτσι τον τελευταίο βοήθησε ο μεγαλύτερος αδελφός του Λουδοβίκος-Ιωσήφ 3ος δούκας του Βαντόμ -επίσης ανώτερος Γάλλος διοικητής- κατά τη διάρκεια της μάχης του Κασσάνο. Στη συνέχεια ο Φίλιππος υποβιβάστηκε στη θέση τού να είναι υποταγμένος στον αδελφό του και με τον τρόπο αυτόν υπηρέτησε στη διάρκεια των επόμενων εκστρατειών που έγιναν στη Φλάνδρα. Έπειτα από το τέλος του αδελφού του, ο Φίλιππος κληρονόμησε τους δουκικούς τίτλους εκείνου (εκτός από αυτόν του δούκα του Πεντιέβρ, που είχε πωληθεί στη σύζυγο εκείνου Μαρία-Άννα των Βουρβόνων το 1606). Απεβίωσε άγαμος και το δουκάτο, έπειτα από το τέλος του, εξαλείφθηκε. La maison de Bourbon-Vendôme
Υγρασία

Η υγρασία είναι η παρουσία ενός υγρού, κυρίως νερού, συχνά σε ίχνη. Λέγεται και ποσοστό υγρασίας (%). Μικρές ποσότητες νερού μπορούν να βρεθούν, παραδείγματος χάριν, στην (υγρασία της ατμόσφαιρας) του αέρα, στις τροφές και σε ατμούς σε εμπορικά προϊόντα. Λανθασμένα υγρασία επίσης αναφέρεται στην ποσότητα των υδρατμών που είναι παρούσα στον αέρα, αυτό ονομάζεται σχετική υγρασία του αέρα (RH, relative humidity).

 Ο έλεγχος της υγρασίας σε προϊόντα μπορεί να είναι ζωτικό τμήμα της διεργασίας του προϊόντος. Υπάρχει μια σημαντική ποσότητα υγρασίας σε αυτό που φαίνεται να είναι ξηρή ουσία. Από προϊόντα δημητριακών όπως νιφάδες καλαμποκιού μέχρι σκόνες πλυσίματος, η υγρασία μπορεί να παίξει έναν σημαντικό ρόλο στην τελική ποιότητα του προϊόντος. Υπάρχουν δύο κύριες πλευρές ενδιαφέροντος στον έλεγχο υγρασίας των προϊόντων: να επιτρέπεται πολλή ή λίγη υγρασία. Παραδείγματος χάριν, η προσθήκη κάποιου νερού σε δημητριακά νιφάδων καλαμποκιού, που πουλιούνται με το βάρος, μειώνει το κόστος και αποτρέπει την αίσθηση της υπερβολικής ξηρότητας, αλλά προσθέτοντας πολύ νερό μπορεί να επηρεάσει το κριτσάνισμα των δημητριακών και τη φρεσκάδα, επειδή η περιεκτικότητα σε νερό συνεισφέρει στην βακτηριακή ανάπτυξη. Η περιεκτικότητα σε νερό κάποιων τροφίμων χρησιμοποιείται επίσης για τη μείωση του αριθμού των θερμίδων. Η υγρασία έχει διαφορετικές συνέπειες σε διαφορετικά προϊόντα, επηρεάζοντας την τελική ποιότητα του προϊόντος. Συσσωματώματα ξύλου, για παράδειγμα, κατασκευάζονται παίρνοντας υπολείμματα ξύλου και αλέθοντας τα ώστε να δημιουργηθούν συμπαγείς σβόλοι, που πουλιούνται ως καύσιμο. Χρειάζεται να έχουν μια σχετικά χαμηλή περιεκτικότητα σε νερό για αποτελεσματική καύση. Όση περισσότερη υγρασία επιτρέπεται στο σβόλο, τόσος περισσότερος καπνός θα απελευθερωθεί κατά την καύση του. Η ανάγκη μέτρησης της περιεκτικότητας σε νερό των προϊόντων έχει δημιουργήσει ένα νέο πεδίο της επιστήμης την υδρομετρία. Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να μετρήσετε την υγρασία στα προϊόντα, όπως οι διάφορες μετρήσεις κυμάτων (φωτός και ήχου), ηλεκτρομαγνητικά πεδία, μέθοδοι χωρητικότητας και οι πιο παραδοσιακές τεχνικές ζύγισης και ξήρανσης. Υγρό Μετεωρολογία Μικροβιολογία Tι είναι υγρασία; Υγρασία και ανίχνευση
Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης γυναικών 2003-2004

Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης γυναικών 2003−2004. Το φάιναλ-8 διεξήχθη στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, και λειτούργησε ως test-event ενόψει των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Το κύπελλο κατέκτησε για τέταρτη φορά σε έξι διοργανώσεις, η ομάδα των Βριλησσίων.

 Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, 6 έως 8 Φεβρουαρίου 2004 6 Φεβρουαρίου 7 Φεβρουαρίου 8 Φεβρουαρίου 2004 MVP: Μαρία Γκαραγκούνη Βριλήσσια (Τουρσούγκας): Μεμετζή, Μ. Γκαραγκούνη, Σαπαρέφσκα, Χατζηνικολάου, Φεντότοβα, Ανσάλντι, Μουρζάκου (λίμπερο), Γκάνια. Πανελλήνιος (Νικολάκης): Γκότσεβα, Πάβλοβα, Παπάζογλου, Μπαράτσα, Ιορδανίδου, Τζανακάκη, Μπάμπουλη (λίμπερο), Σουρή, Παπαγεωργίου, Κουτουξίδου. Αθλητική Ηχώ, Ιστορικό αρχείο 1945-2007 Προημιτελικοί: Αθλ. Ηχώ 7 Φεβρουαρίου 2004 σελίδα 43 Ημιτελικοί: Αθλ. Ηχώ 8 Φεβρουαρίου 2004 σελίδα 41 Τελικός: Αθλ. Ηχώ 9 Φεβρουαρίου 2004 σελίδα 41
Μαύρα Σουβάλοβα

Η Μαύρα Γιεγκόροβνα Σουβάλοβα, το γένος Σεπέλεβα, (23 Απριλίου / 4 Μαΐου 1708 - 9/20 Ιουνίου 1759), ήταν Ρωσίδα κυρία επί των τιμών, κοσμική, ευγενής και έμπιστη της αυτοκράτειρας Ελισάβετ της Ρωσίας. Το 1742 παντρέυτηκε με τον Κόμη Πέτρο Ιβάνοβιτς Σούβαλοφ. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στη Ρωσία κατά τη διάρκεια της βασιλείας της Ελισάβετ.

 Γεννήθηκε σε μια ευγενή οικογένεια Βογιάρων και το 1719 διορίστηκε δεσποινίδα επί των τιμών στην πριγκίπισσα Άννα Πετρόβνα. Με χαρούμενη διάθεση και τόλμη, έγινε η αγαπημένη στην αυλή και φίλη της πριγκίπισσας Ελισάβετ. Ακολούθησε την Άννα στο Χολστάιν το 1727, αλλά αλληλογραφούσε με την Ελισάβετ. Με την άνοδο στο θρόνο της Ελισάβετ (1741), κανονίστηκε να παντρευτεί τον Σούβαλοφ (1742), που ήταν ένας ευεργετικός γάμος και πιστεύεται ότι είχε διευθετηθεί από την επιρροή της στην Ελισάβετ. Ο γάμος δεν ήταν ιδιαίτερα ευτυχισμένος: οι αναφορές ξένων διπλωματών από τη Ρωσία ανέφεραν ιστορίες για τις αμέτρητες προδοσίες του Σούβαλοφ. Ωστόσο, όσον αφορά την απόκτηση και τη διατήρηση της εξουσίας, του προνομίου, του πλούτου, οι σύζυγοι κατανόησαν ο ένας τον άλλον και ενήργησαν μαζί, ως μία ενωμένη και ενεργητική ομάδα. Η Ελίζαμπεθ, παρόλο που υπήρχαν στιγμές ψυχρότητας, διατήρησε την αγάπη για τη φίλη της για όλη της τη ζωή. Συγκεκριμένα, αγαπούσε και εκτίμησε το καθαρό και σαρκαστικό της πνεύμα και τον χαρούμενο χαρακτήρα, γιατί είχε πάντα ένα αστείο να πει. Οι σύγχρονοι, ωστόσο, διατήρησαν τη μνήμη μίας άλλης Σουβάλοβα: ώντας πάντα χαρούμενη, πνευματώδης και αναζητούσε την ισχύ, η Σουβάλοβα ήταν αλαζονική και αγενής σε εκείνους που δεν είχαν δύναμη. Βοηθούσε πρόθυμα έναν προστατευόμενο, αλλά την ίδια στιγμή, εκδικούνταν ανθρώπους που την είχαν δυσαρεστήσει. Ήταν γνωστό ότι συγκέντρωνε τα μυστικά των ανθρώπων και ακόμη και ο Κίριλ Ραζουμόφσκι αναγκάστηκε μερικές φορές να σκύψει μπροστά της. Περιγράφηκε ως αφοσιωμένη και στοργική σύζυγος και μητέερα, αγαπούσε το καλό φαγητό και το ποτό και τα τυχερά παιχνίδια. Παρά το γεγονός ότι δεν είχε ποτέ επίσημη θέση στο υπουργικό συμβούλιο, άσκησε μεγάλη επιρροή στην πολιτική. Шувалова, Мавра Егоровна // Русский биографический словарь : в 25 томах. - СПб—М., 1896—1918.
Κατάλογος γλωσσών ανά αριθμό μητρικών ομιλητών

Αυτό το άρθρο κατατάσσει τις ανθρώπινες γλώσσες ανά τον αριθμό των μητρικών ομιλητών. Ωστόσο, όλες αυτές οι βαθμολογίες θα πρέπει να χρησιμοποιούνται με προσοχή. Ο προσδιορισμός της διαφοράς ανάμεσα σε μια γλώσσα και μια διάλεκτο, ή ανάμεσα σε μια γλώσσα και μια μακρογλώσσα. Για παράδειγμα, τα Κινέζικα μερικές φορές θεωρούνται ενιαία γλώσσα και μερικές φορές ως μακρογλώσσα των οποίων πολλές ποικιλίες είναι ανεξάρτητες γλώσσες. Κάθε διαίρεση των ομιλητών μεταξύ των γλωσσών είναι το αποτέλεσμα της ταξινόμησης για αυτούς τους ομιλητές. Συχνά τέτοιες ταξινομήσεις βασίζονται σε πολιτικούς ή πολιτισμικούς παράγοντες. Παρόλο που αυτές οι ταξινομήσεις δεν είναι εντελώς αυθαίρετες, η ανάπτυξη συνεκτικών κριτηρίων για τα όρια ανάμεσα στις γλώσσες δεν είναι δυνατή. Για ένα κατάλογο με τις γλώσσες με το μικρότερο αριθμό γηγενών ομιλητών, βλέπε Κατάλογος γλωσσών υπό εξαφάνιση.

 Ο παρακάτω πίνακας περιέχει τις μεγαλύτερες 100 γλώσσες ανά εκτιμώμενο αριθμό στην έκδοση της σουηδικής εγκυκλοπαίδειας Nationalencyklopedin του 2007. Καθώς οι μέθοδοι απογραφής σε διάφορες χώρες διαφέρουν σε σημαντικό βαθμό, και δεδομένου ότι ορισμένες χώρες δεν καταγράφουν τη γλώσσα στις απογραφές, οποιαδήποτε κατάλογος γλωσσών από μητρικούς ή συνολικούς ομιλητές, βασίζεται αποτελεσματικά σε εκτιμήσεις. Επίσης, παρέχονται επικαιροποιημένες εκτιμήσεις από το 2010.Οι κορυφαίες έντεκα γλώσσες έχουν επιπλέον στοιχεία από την έκδοση της Nationalencyklopedin του 2010. Οι αριθμοί που ξεπερνούν τα 95 εκατομμύρια έχουν στρογγυλοποιηθεί στο πλησιέστερο 5ο εκατομμύριο. Παγκόσμιο γλωσσικό σύστημα Γλωσσολογική δημογραφία Πίνακας Γλωσσολογικής Διαφορετικότητας Κατάλογος κώδικων ISO 639-3 Κατάλογος γλωσσών ανά συνολικό αριθμό ομιλητών Κατάλογος γλωσσών ανά αριθμό μητρικών ομιλητών στην Αφρική Κατάλογος γλωσσών ανά αριθμό μητρικών ομιλητών στην Ινδία (χρησιμοποιεί διαφορετικό ορισμό της Χίντι) Κατάλογος νοηματικών γλωσσών ανά αριθμό μητρικών χρηστών Κατάλογος γλωσσών Παγκόσμια γλώσσα Γλώσσες που χρησιμοποιούνται στο διαδίκτυο The Ethnologue's most recent list of languages by number of speakers Languages Spoken by More Than 10 Million People( Αρχειοθετήθηκε 2009-10-29 στο Wayback Machine. 2009-10-31) – Encarta list, based on data from Ethnologue, but some figures (e.g. for Arabic) widely vary from it Map of World Languages. Download of MP3 audio files in 1600 language combinations.
Ιουλία Άμπερκρομπι

Η Ιουλία Άμπερκρομπι (Julia Abercromby, γεννημένη ως Ιουλία Τζάνετ Γεωργιάνα Χόλντειν-Ντάνκαν Julia Janet Georgiana Haldane-Duncan, 24 Ιανουαρίου 1840 - 8 Δεκεμβρίου 1915) ήταν Βρετανίδα αυλική, ζωγράφος, ευγενής και Κυρία της Κρεβατοκάμαρας της Βασίλισσας Βικτώριας.

 Γεννήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 1840 στη Νάπολη, και ήταν κόρη του Αδάμ Χόλντειν-Ντάνκανμ 2ου Κόμη του Κάμπερνταουν και της Ιουλιάνας Κάβεντις Φίλιπς. Στις 6 Οκτωβρίου 1858 παντρεύτηκε τον Γεώργιο Άμπερκρομπι, 4ο Βαρώνο Άμπερκρομπι. Το ζευγάρι δεν απέκτησε απογόνους. Ήταν Κυρία της Κρεβατοκάμαρας της Βασίλισσας Βικτώριας από τον Απρίλιο του 1874 έως τον Μάρτιο του 1885. Για την υπηρεσία της στη Βασίλισσα της απονεμήθηκε το Βασιλικό Τάγμα της Βικτώριας και του Αλβέρτου, 3ης Τάξης. Ενώ ήταν Κυρία Επί Των Τιμών, είχε την τιμή να ζωγραφίσει το πρώτο επίσημο πορτραίτο της Βασίλισσας για την Εθνική Πινακοθήκη.Πέθανε στις 8 Δεκεμβρίου 1915 στο Κάμπερνταουν της Σκωτίας σε ηλικία 75 ετών.
Λούις Σμιθ

Ο Λούις Σμιθ (Edward Louis Smith, 20 Μαΐου 1931 - 20 Αυγούστου 2016) ήταν Αμερικανός μουσικός της τζαζ. Ανήκει στις περιπτώσεις εκείνες των μουσικών που είχαν τα εχέγγυα για μία λαμπρή καριέρα αλλά προτίμησαν να αφοσιωθούν στην πανεπιστημιακή δράση με αποτέλεσμα να μην αποκτήσουν την φήμη άλλων μεγάλων της jazz.

 Γεννημένος στο Μemphis της Πολιτείας Tennessee, ο Λούις Σμιθ άρχισε να παίζει τρομπέτα στην εφηβεία του και αποφοίτησε απ' το γυμνάσιο με υποτροφία για το Tennessee State University όπου σπούδασε μουσική. Στη συνέχεια μεταπήδησε στο πανεπιστήμιο του Michigan και μαθήτευσε δίπλα στον καθηγητή Clifford Lillyn. Εκεί του δίνεται η ευκαιρία να παίξει με περαστικούς μουσικούς όπως ο Μάιλς Ντέηβις και ο Ντίζι Γκιλέσπι. Από το 1954 έως τα τέλη του 1955 θητεύει στον στρατό και κατόπιν αρχίζει να διδάσκει στο Booke T. Washington High School στην Atlanta, Georgia. Ταυτόχρονα παίζει σε διάφορα κλαμπ έχοντας υιοθετήσει το hard bop ώς μουσική γλώσσα, τζαμάροντας με μουσικούς όπως ο Cannonball Adderley, o Kenny Dorham, o Donald Byrd, o Lou Donaldson, o Sonny Stitt και άλλοι. Το 1956 κάνει την πρώτη του εμφάνιση στην δισκογραφία ως sideman στον δίσκο του Kenny Burrell για την Blue Note, "Swingin'". Ένα χρόνο μετά του δίνεται η ευκαιρiα να ηχογραφήσει ως leader στην εταιρεία του Tom Wilson από την Βοστώνη, την Transition. Πριν όμως προλάβει να κυκλοφορήσει ο δίσκος η Transition διαλύεται. Τελικά ο Alfred Lion, ιδιοκτήτης της Blue Note, αναγνωρίζοντας το ταλέντο του Λούις, αγοράζει την ηχογράφηση της Transition, υπογράφει αποκλειστικό συμβόλαιο μαζί του και ο δίσκος κυκλοφορεί με τον τίτλο "Here Comes Louis Smith". Κατά τη διάρκεια του 1958 ο Λούις συμμετέχει σε άλλα δύο sessions της Βlue Note (Kenny Burrell - Blue Lights και Booker Liitle 4 and Max Roach) και κυκλοφορεί τον δεύτερο δίσκο του ως leader, με τον τίτλο "Smithville". Αυτή θα είναι και η τελευταία του ηχογράφηση για τα επόμενα 20 χρόνια. Ο Louis Smith θα επιστρέψει στο Michigan για να διδάξει στο πανεπιστήμιο και στα τοπικά δημόσια σχολεία. Προς το τέλος της δεκαετίας του 1970 θα κάνει μια σύντομη επιστροφή στην δισκογραφία κυκλοφορώντας δύο άλμπουμς για την Steeplachase, τα "Just Friends" και "Prancis" για να επιστρέψει μετά και πάλι στα πανεπιστημιακά του καθήκοντα. Από το 1989 ηχογραφούσε τις δουλειές του στην Steeplechase. Ως leader Here Comes Louis Smith (Blue Note) 1957 Smithville (Blue Note) 1958 Just Friends (Steeple Chase) 1978 Ballads for Lulu (Steeple Chase) 1990 The Bopsmith (Steeple Chase) 2000Ως καλεσμένος Kenny Burrell, Blue Lights (Blue Note) 1958 Booker Little, Booker Little 4 and Max Roach (Blue Note) 1958
Αμπάς ιμπν Αμπντ αλ-Μουτάλιμπ

Ο Αμπάς ιμπν Αμπντ αλ-Μουτάλιμπ (αραβικά: العباس بن عبد المطلب, περ. 566-653 μ.Χ.) ήταν θείος και σύντροφος του Μωάμεθ, μόλις λίγα χρόνια μεγαλύτερος από τον ανιψιό του. Ήταν πλούσιος έμπορος κατά τη διάρκεια των πρώτων χρόνων του Ισλάμ και προστάτεψε τον Μωάμεθ ενώ ήταν στη Μέκκα, μουσουλμάνος όμως έγινε μόλις μετά τη Μάχη της Μπαντρ το 624 μ.Χ. Οι απόγονοί του ίδρυσαν το Χαλιφάτο των Αββασιδών το 750 μ.Χ.

 Ο Αμπάς ήταν ένας από τους νεότερους αδελφούς του πατέρα του Μωάμεθ, Αμπντ Αλλάχ ιμπν Αμπντ αλ-Μουτάλιμπ, γεννημένος μόλις λίγα χρόνια πριν τον Προφήτη. Έγινε πλούσιος έμπορος στη Μέκκα. Κατά τη διάρκεια των πρώτων χρόνων που η μουσουλμανική θρησκεία κέρδιζε θιασώτες, ο Αμπάς παρέσχε προστασία στο διάσημο συγγενή του, αλλά δεν υιοθέτησε την ισλαμική πίστη. Παρόλα αυτά, αμέσως μετά την πτώση της Μέκκας, απομακρύνθηκε από τους Κουραϊσίτες άρχοντες και υποστήριξε τον Μωάμεθ. Ο Αμπάς παντρεύτηκε τη Λουμπάμπα μπιντ αλ-Χαρίθ (αραβικά: لبابة بنت الحارث), γνωστή επίσης ως Ουμ αλ-Φαντλ. Η Ουμ αλ-Φαντλ ισχυριζόταν πως ήταν η δεύτερη γυναίκα στην ιστορία που έγινε μουσουλμάνα, την ίδια μέρα με τη στενή της φίλη Χαντίτζα μπιντ Χουουαϋλίντ, την πρώτη γυναίκα του Μωάμεθ. Ο Αμπάς ήταν πατέρας του Αμπντουλλάχ ιμπν Αμπάς και του Φαντλ ιμπν Αμπάς.
Μάρις Κουσίνσκις

Ο Μάρις Κουσίνσκις, (ορθότερα Κουτσίνσκις, λετ. Māris Kučinskis) είναι Λετονός πολιτικός και πρωθυπουργός της χώρας του από τις 11 Φεβρουαρίου 2016 ως τις 23 Ιανουαρίου 2019.

 Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής της Saeima το 2002 και ήταν μέλος του Κόμματος του Λαού και της εκλογικής συμμαχίας Για μια Καλή Λετονία. Σήμερα είναι μέλος του κόμματος Liepāja και της συμμαχίας Ένωση Πρασίνων και Αγροτών. Στις 13 Ιανουαρίου 2016 έλαβε εντολή από τον πρόεδρο Ράιμοντς Βέγιονις για σχηματισμό κυβέρνησης και να διαδεχθεί την πρωθυπουργό Λαϊμντότα Στραουγιούμα, έπειτα από την παραίτηση της τελευταίας, τον Δεκέμβριο του 2015. Το υπουργικό του συμβούλιο εγκρίθηκε από τη Saeima στις 11 Φεβρουαρίου. Ήταν ο πρώτος πρωθυπουργός που δεν είναι μέλος του Κόμματος της Ενότητας ή των προκατόχων του από το 2009. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Māris Kučinskis στο Wikimedia Commons
Ονόμαστος ο Σμυρναίος

Ο Ονόμαστος από τη Σμύρνη υπήρξε ο πρώτος αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης στο άθλημα της πυγμαχίας το 688 π.Χ. στην 23η Ολυμπιάδα και εισηγητής των κανονισμών του αθλήματος.

 Δεν είναι πολλά πράγματα γνωστά για τον Ονόμαστο. Είναι γνωστό πως ως την εποχή του η πυγμαχία δεν συμπεριλαμβανόταν στο πρόγραμμα των αγώνων της Ολυμπίας αν και ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές άθλημα και διεξαγόταν πολλούς αιώνες πριν, όπως προκύπτει από απεικονίσεις σε μινωικά και μυκηναϊκά αγγεία. Σύμφωνα με το Φλάβιο Φιλόστρατο και τον Παυσανία, ο Ονόμαστος, που καταγόταν από τη Σμύρνη της Ιωνίας, ήταν διάσημος "πύκτης", δηλαδή "πυγμάχος" του 7ου αιώνα π.Χ., με νίκες σε διάφορους τοπικούς αγώνες. Μετέβη ο ίδιος στην Ήλιδα και έπεισε τους ελλανοδίκες να συμπεριλάβουν το άθλημα στο πρόγραμμα της 23ης Ολυμπιάδας (688 π.Χ.). Μάλιστα, κωδικοποίησε τον κανονισμό διεξαγωγής του αθλήματος, το οποίο ως τότε διεξαγόταν με διαφορετικούς τρόπους σε κάθε τοπική διοργάνωση. Συνεπώς, ο Ονόμαστος εκτός από ολυμπιονίκης υπήρξε ο εισηγητής των πρώτων κανονισμών της αθλητικής πυγμαχίας. https://web.archive.org/web/20060621033138/http://www.cslab.ntua.gr/~phib/hellas/olymp1.htm https://web.archive.org/web/20160310084057/http://horse.gr/pgedynamic.asp?articleid=1335&selectmenu=print
Βασιλιάς της Βαυαρίας

Βασιλιάς της Βαυαρίας ήταν το αξίωμα των μοναρχών του Βασιλείου της Βαυαρίας, το οποίο κρατούσε ο επικεφαλής του Οίκου των Βίττελσμπαχ. Το βασίλειο σχηματίστηκε το 1806 και διαλύθηκε το 1918, ως αποτέλεσμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

 Σύμφωνα με τους όρους της Συνθήκης του Πρέσμπουργκ του 1805, μεταξύ της Ναπολεόντειας Γαλλίας και της Αυτοκράτορα Φραγκίσκου Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αρκετά πριγκιπάτα που είχαν συμμαχήσει με τον Ναπολέοντα αναβαθμίζονταν σε βασίλεια. Ένα από αυτά ήταν και εκείνο της Βαυαρίας του οποίου ο πρίγκιπας-ελέκτορας Μαξιμιλιανός Δ΄ Ιωσήφ θα λάβει επίσημα τον τίτλο του Βασιλιά της Βαυαρίας ως Μαξιμιλιανός Α΄ Ιωσήφ της Βαυαρίας στις 1 Ιανουαρίου 1806. Ο Μαξιμιλιανός υπήρξε μέλος του Οίκου των Βιττελσβάχων.Οι διάδοχοι του Μαξιμιλιανού αντιστάθηκαν στον αναδυόμενο γερμανικό εθνικισμό και η Βαυαρία ανέλαβε την προστασία μικρότερων κρατιδίων, τα οποία αισθάνονταν ότι απειλούνταν από την Πρωσία ή την Αυστρία εντός της Γερμανικής Συνομοσπονδίας. Οι θρησκευτικοί δεσμοί συνέδεαν το Βασίλειο της Βαυαρίας περισσότερο με την Αυστρία, ωστόσο με την ήττα και των δύο στον Αυστροπρωσικό πόλεμο, το 1866, ο βασιλιάς Λουδοβίκος Β΄ υπέγραψε συμμαχία με την Πρωσία, παραιτούμενος έτσι ουσιαστικά από την εθνική κυριαρχία της Βαυαρίας.Με τη συνθήκη της 23ης Νοεμβρίου του 1870 η Βαυαρία εντάχθηκε στη Γερμανική Αυτοκρατορία, έχοντας ωστόσο ένα σχετικά μεγάλο βαθμό αυτοδιάθεσης. Οι βασιλείς της Βαυαρίας διατηρούσαν τους τίτλους τους, καθώς και ξεχωριστό διπλωματικό και στρατιωτικό σώμα. Όταν η Γερμανική Αυτοκρατορία έπαψε να υπάρχει το Νοέμβριο του 1918, ως αποτέλεσμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο τελευταίος βασιλιάς της Βαυαρίας, Λουδοβίκος Γ΄, εκθρονίστηκε. Μαξιμιλιανός Α΄ 1805–1825 Λουδοβίκος Α΄ 1825–1848 Μαξιμιλιανός Β΄ 1848–1864 Λουδοβίκος Β΄ 1864–1886 Όθων 1886–1913 Πρίγκιπας Λεοπόλδος της Βαυαρίας (αποσαφήνιση), Αντιβασιλέας 1886–1912 Πρίγκιπας Λουδοβίκος της Βαυαρίας, Αντιβασιλέας 1912–1913 Λουδοβίκος Γ΄ 1913–1918 Λουδοβίκος Γ΄ 1918-1921 Ρούπρεχτ 1921-1955 Αλβέρτος 1955-1996 Φραγκίσκος (γεννημένος στις 14 Ιουλίου 1933) είναι από το 1996 ο επικεφαλής του Οίκου των Βιττελσβάχων και ο διεκδικητής του θρόνου του πρώην Βασιλείου της Βαυαρίας.
Βαλάρι Όλμαν

Η Βαλάρι Κάρολιν Όλμαν (αγγλικά: Valarie Carolyn Allman) (23 Φεβρουαρίου 1995) είναι Αμερικανίδα αθλήτρια του στίβου, στη δισκοβολία. Κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020.

 Ο Όλμαν ήταν επτά φορές All-American στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ. Εκπροσώπησε τη χώρα της στη Θερινή Πανεπιστημιάδα του 2017, όπου κέρδισε ένα ασημένιο μετάλλιο και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2017, όπου δεν προκρίθηκε στον τελικό. Ήταν η Εθνική Πρωταθλήτρια το 2018. Επίσης, κέρδισε το χάλκινο στο Παγκόσμιο Κύπελλο Στίβου 2018 και το αργυρό στο Πρωτάθλημα Κεντρικής & Βόρειας Αμερικής 2018. Κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020, με επίδοση στα 68,98 μ.Η προσωπική καλύτερη επίδοση της Όλμαν στο αγώνισμα είναι στα 70.15 μ., που πραγματοποίησε το 2020.
Ντολμάς Αιτωλοακαρνανίας

Ο Ντολμάς (ή αλλιώς Ντουλμάς ή Τολμάς) είναι ακατοίκητη, λασπώδης, νησίδα στον Πατραϊκό κόλπο, όπου βρίσκεται στο τέλος της Λιμνοθάλασσας Μεσολογγίου και στην αρχή αυτής του Αιτωλικού. Σχηματίστηκε από τις προσχώσεις του χειμάρρου της Κρεμαστής στον χώρο δυτικά της Φοινικιάς.

 Η νησίδα διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο κατά την πολιορκία του Μεσολογγίου το 1826. Ήταν οχυρωμένη και αποτελούσε τμήμα της άμυνας του Μεσολογγίου σε στρατηγική θέση. Στις 28 Φεβρουαρίου 1826 πάνω στον Τολμά έγινε μάχη μεταξύ Ελλήνων και Οθωμανών. Ανάμεσα στους νεκρούς ήταν και ο οπλαρχηγός Γρηγόρης Λιακατάς. Ο Λιακατάς είχε οχυρωθεί στη νησίδα με 300 άντρες από το Αιτωλικό και με 18 κανόνια, προσπαθώντας να ανακόψει τον Οθωμανικό στρατό του Χουσεΐν και να εμποδίσει την πολιορκία του Αιτωλικού και του Μεσολογγίου. Σήμερα στον Ντολμά υπάρχει εκκλησάκι αφιερωμένο στην Παναγία και μνημείο για του πεσόντες της Μάχης του 1826. Το μνημείο αυτό επισκευάστηκε από τις φθορές τον Ιανουάριο του 2011. Έτυχε ξανά βανδαλισμών τον Μάιο του 2011. Κάθε Φλεβάρη τελείται μνημόσυνο για τους πεσόντες υπερασπιστές της νησίδας. Iστοσελίδα Φορέα Διαχείρισης Λιμνοθάλασσας Μεσολογγίου Αρχειοθετήθηκε 2022-03-20 στο Wayback Machine.. fdlmes.gr. Ανακτήθηκε: 19/03/2015. Ντολμάς. wikimapia.org
Μαμιχλαπιναταπάι

Η λέξη Μαμιχλαπιναταπάι (αγγλικά: Mamihlapinatapai) είναι μια λέξη της γλώσσας Γιαγκάν της Γης του Πυρός, και αναφέρεται στο Βιβλίο Γκίνες ως η «πιο συνοπτική λέξη», και θεωρείται (για παράδειγμα από τον Αυστριακό συγγραφέα Κλέμενς Μπέργκερ), ως μία από τις πιο δύσκολες λέξεις για μετάφραση.

 Αυτή φέρεται να αναφέρεται σε «Μια ματιά που μοιράζονται δύο άτομα, που ο ένας επιθυμεί να του προσφέρει κάτι ο άλλος, το οποίο θέλουν και οι δύο, αλλά δεν είναι διατεθειμένοι να το προτείνουν ή να το προσφέρουν στον εαυτό τους.»Μια ελαφρώς διαφορετική ερμηνεία της έννοιας υπάρχει επίσης: «Είναι αυτό το βλέμμα, όταν δύο άνθρωποι μοιράζονται μια άρρητη, αλλά ιδιωτική στιγμή που ο καθένας γνωρίζει τι σκέπτεται ο άλλος και συμφωνεί με αυτό που εκφράζεται μέσω μιας ουσιαστικής σιωπής.» Είναι, επίσης, αναφερομένη σε βιβλία και άρθρα σχετικά με την Θεωρία παιγνίων που σχετίζεται με το δίλημμα του εθελοντή.Είναι, αναφερόμενη στο Defining the World για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε ο Σάμιουελ Τζόνσον στην προσπάθεια να καταλήξουμε σε συνοπτικούς, αλλά ακριβής, ορισμούς των λέξεων. Είναι, επίσης, αναφερόμενη στο ντοκιμαντέρ, Life in a Day (2011), για την απάντηση στην ερώτηση «τι αγαπάς;». Αποτελείται από το παθητικό αυτοπαθές πρόθεμα μα (μαμ μπροστά από φωνήεντα), τη ρίζα ιχλάπι που σημαίνει αναποφασιστικότητα για το τι θα γίνει μετά, την κατάληξη της στατικής μορφής του ρήματος -ν, μια κατάληξη επιτυχίας -άτα, και την κατάληξη του δυικού -απάι, η οποία μαζί με το αυτοπαθές μαμ- έχει αλληλοπαθή σημασία. Το Mamihlapinatapai ήταν ο τίτλος μιας έκθεσης και αυτοδημοσίευσε τον κατάλογο της έκθεσης ο Max Pinckers και ο Michiel Burger στο Πολιτιστικό Κέντρο της Φλάνδρας του Άμστερνταμ, De Brakke Grond, το 2012. Το "Mamihlapinatapai" είναι ένα τραγούδι από τον Ronny Cox από το άλμπουμ του Ronny Cox Live το 2004. Ithkuil Αμετάφραστο περιεκτικότερη και δυσμεταφραστότερη λέξη-Το περιπλανώμενο τουατάρα
Ιερά Μητρόπολις Λεμεσού

Η Ιερά Μητρόπολις Λεμεσού είναι μια από τις Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Κύπρου. Η έδρα της είναι στην πόλη της Λεμεσού και Μητροπολίτης της είναι από τις 14 Φεβρουαρίου 1999 ο Αθανάσιος (Νικολάου).

 Η Μητρόπολη συστάθηκε το 1973 παίρνοντας περιοχές από την Επισκοπή Κιτίου, και μαζί της ανασυστάθηκαν και οι πάλαι ποτέ διαλάμψασες Επισκοπές Αμαθούντος και Κουρίου. Φαίνεται να υπάρχει κάποια σχέση με την Επισκοπή Νεαπόλεως, η οποία σήμερα δεν υπάρχει ως Μητρόπολη με δική της περιφέρεια, και έχει κατά κάποιον τρόπο αντικατασταθεί από τη Μητρόπολη Λεμεσού, ίσως επειδή η σημερινή τοποθεσία της πόλεως Λεμεσού να είναι η περιοχή στην οποία παλαιά υπήρχε η Νεάπολη. Υπάρχει όμως η Επισκοπή Νεαπόλεως, η οποία ανασυστάθηκε τον Οκτώβριο του 2007 κατόπιν εισηγήσεως του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Χρυσοστόμου Β΄ και είναι Χωρεπισκοπή. Ο Χωρεπίσκοπος είναι βοηθός του Αρχιεπισκόπου Κύπρου και η έδρα της βρίσκεται στην Αρχιεπισκοπή Κύπρου. Σημερινός Επίσκοπος Νεαπόλεως είναι ο κ. Πορφύριος. Πιστεύεται ότι με την Επισκοπή Νεαπόλεως ταυτίζεται η Επισκοπή Θεοδοσιανής, για την οποία υπάρχουν ιστορικές αναφορές. Βοηθός του Πανιερώτατου Μητροπολίτου Λεμεσού Αθανάσιου είναι ο Θεοφιλέστατος Χωρεπίσκοπος Αμαθούντος κ. Νικόλαος. Η έδρα της Χωρεπισκοπής είναι η κοινότητα Άγιος Τύχωνας, η οποία έχει ενα εξαίρετο κληρικό ονόματι π. Χριστόδουλο Αναξαγόρου και ενα καλλιφωνότατο λαμπαδάριο, πρόκειται για τον κ. Παναγιώτη Ορφανό. Ιερά Μητρόπολις Λεμεσού Μητροπόλεις Εκκλησίας της Κύπρου
Ασπρόκαμπος Φθιώτιδας

Ο Ασπρόκαμπος (πρώην Ζιόψη) είναι μικρό ορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στον Δήμο Μακρακώμης της Περιφερειακής Ενότητας Φθιώτιδας . Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 15 κατοίκους.

 Ο Ασπρόκαμπος βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας και Καρδίτσας, σε οροπέδιο πάνω στην οροσειρά της Όθρυος και του Τυμφρηστού με υψόμετρο 650 μέτρων. Απέχει 21 χλμ. Δ.-ΒΔ. από τη Μακρακώμη, 50 χλμ. Δ. από τη Λαμία και 30 χλμ. Α.-ΒΑ. από το Καρπενήσι. Το χωριό αναφέρεται από την εποχή της Τουρκοκρατίας ως Ζαπούζι ή Ζιόψη και ο Γάλλος περιηγητής Φρανσουά Πουκεβίλ το κατατάσσει "στο τμήμα «Πολιτοχώρια» του Κτηματολογίου Πατρατζίκ, ως Ζαπούζι, με 15 σπίτια". Παλιότερα υπήρξε ο σιτοβολώνας των χωριών της περιοχής αλλά σταδιακά οι κάτοικοί του το εγκατέλειψαν και ίδρυσαν νοτιότερα σε χαμηλότερο υψόμετρο τον γειτονικό Άγιο Γεώργιο. Την περίοδο της Κατοχής και στο ολοκαύτωμα του Αγίου Γεωργίου στις 9-13 Αυγούστου 1944 οι Γερμανοί πυρπόλησαν 62 από τα 82 σπίτια του χωριού. Μετά την απελευθέρωση αναφέρεται ως Ζιόψη το 1835 στο ΦΕΚ 80Α - 28/12/1836 να προσαρτάται στον τότε δήμο Τυμφρηστού και το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 να ορίζεται έδρα στην ομώνυμη νεοϊδρυθείσα κοινότητα, ενώ το 1927 με το ΦΕΚ 206Α - 28/09/1927 να μετονομάζεται σε Ασπρόκαμπος. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τον Άγιο Γεώργιο και το Νεοχωράκι αποτελούν την τοπική κοινότητα Αγίου Γεωργίου Φθιώτιδας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αγίου Γεωργίου Φθιώτιδας του Δήμου Μακρακώμης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 15 κατοίκων. Από το χωριό Ζιώψη Φθιώτιδος, μετανάστες στην Αμερική (1907-1915) στον ιστότοπο http://amfictyon.blogspot.com/ Ασπόκαμπος - Ο σιτοβολώνας της Ζιώψης, Σκόρλιας και Λιτοσέλου στον ιστότοπο http://fthiotikos-tymfristos.blogspot.com/
Ο Καρυοθραύστης

Ο Καρυοθραύστης (Ρωσικά: Щелкунчик, Σσιελκούντσικ προφορά ΔΦΑ: [ɕːɪlˈkunt͡ɕɪk] ακούω ) είναι μπαλέτο σε δύο πράξεις και τρεις σκηνές του ρώσου συνθέτη Πιότρ Ιλίτς Τσαϊκόφσκι. Ο Τσαϊκόφσκι συνέθεσε το έργο το 1892, ενώ το λιμπρέτο βασίστηκε στη διασκευή του παραμυθιού Ο Καρυοθραύστης και ο βασιλιάς των ποντικών του Ε. Τ. Α. Χόφμαν από τον Αλέξανδρο Δουμά. Η πρωτότυπη χορογραφία είναι του Λεβ Ιβανόφ.. Η πρεμιέρα του έργου δόθηκε στο θέατρο Μαριίνσκι στην Αγία Πετρούπολη την Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 1892, σε μια διπλή παράσταση μαζί με την όπερα του Τσαϊκόφσκι, Γιολάντα.γγ

 Η ιστορία αναφέρεται στο δώρο που έκανε στη μικρή Κλάρα ο νονός της, ο Ντροσελμάγιερ, την παραμονή των Χριστουγέννων σε μια μικρή Γερμανική πόλη. Ήταν ένας κινούμενος στρατιώτης, που λειτουργεί ως καρυοθραύστης. Όταν η γιορτή τελειώνει και οι καλεσμένοι φεύγουν, η Κλάρα μπαίνει στο ήσυχο σαλόνι για να κοιμίσει τον καρυοθραύστη. Καθώς το ρολόι χτυπά μεσάνυχτα, το κορίτσι αποκοιμάται και μεταφέρεται σε έναν παραμυθένιο κόσμο. Το Χριστουγεννιάτικο δέντρο μεγαλώνει μαγικά, όλα τα παιχνίδια, ανάμεσά τους και ο καρυοθραύστης, ζωντανεύουν και ρίχνονται στη μάχη με μεγάλα ποντίκια που εισβάλλουν στο δωμάτιο. Τελικά ο καρυοθραύστης κερδίζει τη μάχη και μεταμορφώνεται σε έναν όμορφο πρίγκιπα. Στη δεύτερη πράξη η Κλάρα και ο πρίγκιπας - Καρυοθραύστης ξεκινούν για ένα μαγικό ταξίδι. Περνούν από την Βασίλισσα του Χιονιού αλλά και από την χώρα των Ζαχαρωτών με την νεράιδα Ζαχαρένια. Η Κλάρα δεν θέλει να αποχωριστεί τον Καρυοθραύστη της, όμως την ημέρα των Χριστουγέννων καθώς ξυπνά κοντά στην οικογένειά της, το μόνο που κρατά στα χέρια της είναι ο Καρυοθραύστης, η κούκλα που της είχε χαρίσει ο νονός της. Η πρεμιέρα της παράστασης δόθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 1892 στο θέατρο Μαριίνσκι της Αγίας Πετρούπολης. Η πρώτη παράσταση στο εξωτερικό δόθηκε 42 χρόνια αργότερα, στο Λονδίνο το 1934. Από τότε έχουν γίνει πολλές παραστάσεις σε όλο τον κόσμο, με αρκετές διασκευές στη χορογραφία, καθώς ο κάθε χορογράφος προσπαθεί να δώσει τη δική του εκδοχή της ιστορίας, πάντα μέσα στα πλαίσια του πρωτότυπου κειμένου. Το μπαλέτο έχει χορογραφηθεί επίσης και από δύο εκ των κορυφαίων χορευτών του 20ου αιώνα. Από τον Ρούντολφ Νουρέγιεφ για τα Βασιλικά Μπαλέτα της Σουηδίας και τον Μιχαήλ Μπαρίσνικοφ για το American Ballet Theatre. Η συνηθέστερη εποχή που ανεβαίνει είναι τα Χριστούγεννα, καθώς τότε είναι κατάλληλο το ρεαλιστικό σκηνικό για τη φανταστική αυτή ιστορία και παρουσιάζεται κάθε χρόνο. Klavierfassung der Nussknackersuite Noten als pdf und midi Orgelfassung (zwei Manuale mit Vollpedal) der Nussknackersuite Noten als pdf
Άγιοι Θεόδωροι Σειρών Αχαΐας

Οι Άγιοι Θεόδωροι είναι οικισμός και έδρα της τοπικής κοινότητας Σειρών, της δημοτικής ενότητας Αροανίας, του δήμου Καλαβρύτων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αχαΐας, στην περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Καλαβρύτων του νομού Αχαΐας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου. Μέχρι το 1928 ο οικισμός ονομαζόταν Λόπεσι ή Λιόπεσι (Λοπέσιον ή Λιοπέσιον), και μέχρι το 1953 ονομαζόταν Άγιος Θεόδωρος.

 Οι Άγιοι Θεόδωροι είναι ορεινός οικισμός στο νότιο τμήμα του νομού Αχαΐας, κοντά στα όρια τόσο με τον νομό Αρκαδίας όσο και με τον νομό Ηλείας. Βρίσκεται στις νότιες κλιτύς της κορυφής «Μάνδρες» (προέκταση στα δυτικά του όρους Προφήτης Ηλίας) και κοντά στις πηγές του ποταμού Αροανίου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 760. Απέχει 154 χλμ. περίπου ΝΑ. της Πάτρας. Ως Λόπεσι Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 και προσαρτήθηκε στον δήμο Σειρών του τότε νομού Αχαΐας και Ήλιδος. Το 1899 υπήχθη στον νομό Αχαΐας, αλλά το 1909 ξαναπέρασε στον νομό Αχαΐας και Ήλιδος. Το 1928 μετονομάστηκε σε Άγιος Θεόδωρος Ως Άγιος Θεόδωρος Ο οικισμός αποσπάστηκε το 1930 από τον νομό Αχαΐας και Ήλιδος και υπήχθη στον νομό Αχαΐας. Το 1953 μετονομάστηκε σε Άγιοι Θεόδωροι Ως Άγιοι Θεόδωροι Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Σειρών και προσαρτήθηκε στον δήμο Αροανίας Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αροανίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Καλαβρύτων(Πηγή: ) Η εκκλησία των Αγίων θεοδώρων, στο ανατολικό τμήμα του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» (Αχαΐα, 1:100.000) eetaa.gr Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.
Σοσιαλδημοκράτες του Γιβραλτάρ

Οι Σοσιαλδημοκράτες του Γιβραλτάρ (Αγγλικά: Gibraltar Social Democrats) είναι ένα φιλελεύθερο-συντηρητικό, κεντροδεξιό πολιτικό κόμμα στο Γιβραλτάρ. Το GSD ήταν το κυβερνών κόμμα για τέσσερις διαδοχικές θητείες υπό την ηγεσία του Πίτερ Καρουάνα, από τις γενικές εκλογές του 1996 μέχρι την εκλογική ήττα του κόμματος στις εκλογές του 2011 από τη Συμμαχία ΣΕΚΓ-Φιλελεύθεροι. Στις 30 Νοεμβρίου 2017, το κόμμα υποβλήθηκε σε δεύτερη εκλογή ηγεσίας καθώς ο αρχηγός του, Ντάνιελ Φίθαμ, παραιτήθηκε τον Ιούλιο. Ως αποτέλεσμα, το 60,6% των ψήφων (από στελέχη και μέλη του κόμματος) είχε πάει για να υποστηρίξει το μέλος του GSD, Κιθ Αζόπαρντι, ο οποίος ήταν υπουργός και Αναπληρωτής Επικεφαλής Υπουργός κατά τα πρώτα χρόνια της θητείας του Πίτερ Καρουάνα ως Επικεφαλής Υπουργού. Ο Αζοπάρντι νίκησε τον προσωρινό αρχηγό του κόμματος Ρόι Κλίντον, ο οποίος είχε κερδίσει το 39,4% των ψήφων.

 Το κόμμα αναδείχθηκε, μετά την κατάρρευση του Συνδέσμου για την Προώθηση των Πολιτικών Δικαιωμάτων, ως η κύρια αντιπολίτευση στο Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα του Γιβραλτάρ (GSLP). Το 2005, το GSD συγχωνεύθηκε με το Εργατικό Κόμμα του Γιβραλτάρ, διατηρώντας το όνομα GSD για το διευρυμένο κόμμα. Η συγχώνευση δεν ήταν δημοφιλής σε πολλά μέλη και των δύο κομμάτων, με αποτέλεσμα ορισμένα μέλη του GSD υψηλού προφίλ να παραιτηθούν από την ιδιότητα του μέλους, συμπεριλαμβανομένου του αναπληρωτή αρχηγού Κιθ Αζόπαρντι και του μέλους της πολιτικής επιτροπής Νικ Κρουζ, που προχώρησαν στο σχηματισμό του βραχύβιου Προοδευτικού Δημοκρατικού Κόμματος. Τον Ιανουάριο του 2013, ο Πίτερ Καρουάνα (ο οποίος ήταν ο τότε Αρχηγός της Αντιπολίτευσης), ανακοίνωσε ότι παραιτείται από αρχηγός και αναλαμβάνει θέση οπισθοφυλακής μέχρι να τελειώσει η 4ετής θητεία του. Ο Καρουάνα δήλωσε ότι δεν θα συμμετάσχει στις επόμενες εκλογές και θα αποχωρήσει εντελώς από την πολιτική. Η ηγεσία αμφισβητήθηκε από δύο βουλευτές του GSD: τον Ντάνιελ Φίθαμ και τον Ντέιμον Μποσίνο. Ο Φίθαμ εξελέγη στις 4 Φεβρουαρίου 2013 ως αρχηγός του κόμματος με πλειοψηφία της εκτελεστικής επιτροπής. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που η ηγεσία ενός κόμματος επρόκειτο να αναμετρηθεί δημοκρατικά μεταξύ δύο υποψηφίων.
Μαλαμόκκο

Το Μαλαμόκκο ήταν ο πρώτος και για πολλά χρόνια ο μοναδικός οικισμός που δημιουργήθηκε στο μακρόστενο νησί Λίντο στην Λιμνοθάλασσα της Βενετίας, ήταν η δεύτερη έδρα του Δόγη της Βενετίας μετά την Ερακλέα. Ανήκει σήμερα στην Μητροπολιτική Πόλη της Βενετίας και πολλές φορές συγχέεται με το "Μεταμόκκο", έναν οικισμό σε γειτονικό νησί που βυθίστηκε με την άνοδο της στάθμης της θάλασσας. Το Μαλαμόκκο αναφέρεται σαν ένα από τα τρία στενά κανάλια στην θαλάσσια αλυσίδα που χωρίζει την Λιμνοθάλασσα της Βενετίας με την Αδριατική Θάλασσα, τα άλλα δύο είναι το "Κανάλι του Λίντο" και το "Κανάλι της Κιότζιας". Το "Κανάλι του Μαλαμόκκο" έχει βάθος 14 μέτρα κάτι που επιτρέπει την μεταφορά μεγάλων εμπορικών πλοίων για το λιμάνι της Βενετίας.

 Το Μαλαμόκκο έχει μία ενοριακή εκκλησία, τον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου που ήταν αρχικά αφιερωμένος στην "Παναγία της Θάλασσας", η εκκλησία οικοδομήθηκε τον 12ο αιώνα σε Βυζαντίνο-Βενετσιάνικο ρυθμό. Ακολούθησαν νέες προσθήκες (1339, 1557), το καμπαναριό έχει τέσσερις καμπάνες σε ένα εκμαγείο που χρονολογείται το 1803. Στην πόλη υπάρχουν επίσης η "Πιάτσα Μαγγιόρε", η "Πόντε Μπόργκο", το "Παλάτσο Πραιτώριο" και ένα εξαγωνικό μνημείο αφιερωμένο στην Οικογένεια Πιζάνι που κυβέρνησε το Μαλαμόκκο (1537). Το εσωτερικό της εκκλησίας χρονολογείται τον 12ο αιώνα, οι διακριτές προσθήκες ακολούθησαν τον 14ο και τον 15ο αιώνα, το Παλάτσο ντελ Ποντεστά που οικοδομήθηκε τον 15ο αιώνα είναι Γοτθικού ρυθμού.. Ο δόγης Τεοντάτο μετακίνησε την πρωτεύουσα της Βενετίας από την Εράκλεια στο Μαλαμόκκο (742) περισσότερο για εμπορικούς σκοπούς επειδή ήταν το μεγαλύτερο ναυτικό κέντρο στην λιμνοθάλασσα. Μετά την ανατροπή και εξορία του Δόγη Ομπελέριο (812) η πρωτεύουσα μετακινήθηκε στο Ριάλτο, ο Ομπελέριο επέστρεψε να διεκδικήσει την εξουσία με την βοήθεια του Μαλαμόκκο αλλά ηττήθηκε και θανατώθηκε (832). Στην Δημοκρατία της Βενετίας το Μαλαμόκκο ήταν μία από τις 9 "Περιοχές" που χωρίστηκε το κράτος, κυβερνήθηκε από έναν "Ποντεστά" με 16μηνη θητεία. Το λιμάνι της Βενετίας Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου του Μαλαμόκκο
Χεράτ (περιοχή)

Με το όνομα Χεράτ, φέρεται μία από τις 34 διοικητικές περιφέρειες (νομούς) του Αφγανιστάν. Βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της Χώρας, στα σύνορα με το Ιράν. Η έκτασή της φθάνει, περίπου, τα 54.780 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της, κατ΄ εκτίμηση το 1980 αριθμούσε τους 702.000, ενώ το 2002 είχε ξεπεράσει τους 1.180.000 κατοίκους. Περιλαμβάνει 16 επαρχίες. Επικρατούσα γλώσσα στη περιοχή είναι η περσική δαρδική.Πρωτεύουσα του νομού είναι η ομώνυμη Χεράτ, της ομώνυμης επαρχίας.

 Οι 16 υπαγόμενες επαρχίες στο νομό Χεράτ, κατ΄ αλφαβητική σειρά, είναι: η Αντρασκάν, η Γκοριάν, η Γκουζάρα, η Γκουλράν, η Ζίντα Τζαν, η Ιντζίλ, η Καρούχ, η Κοχσάν, η Κουσκχ, η Κούσχκι Κούνα, η Όμπε, η Πατούν Ζαργκούν ή Φοσάντζ, η Σιντάντ ή Σαμπσβάρ, η Σιστί Σαρίφ, η Φαρσί και η Χιράτ ή Χεράτ, όπου και η ομώνυμη πρωτευουσα του νομού. «Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα» τ.12ος, σ.377 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Herat Province στο Wikimedia Commons