Αβιλιάνο

Το Αβιλιάνο (Avigliano) είναι πόλη και έδρα δήμου (comune) της ΝΝΚ. Ιταλίας, στην επαρχία Ποτέντσα, της περιφέρειας Μπαζιλικάτα (Basilicata). Ο δήμος έχει έκταση 85,48 χμ² και πληθυσμό 11.722 κατοίκους (Σεπτέμβριος 2013).Ο κάτοικος της πόλης ονομάζεται Αβιλιανέζε (-α) (πληθ. Αβιλιανέζι (-ε)) (Aviglianese-a, Aviglianesa-e) .

 Ένας μύθος υποστηρίζει την προέλευση του ονόματος Avigliano από το λατινικό avis locum «τόπος πτηνών», ονομασία που δόθηκε στην περιοχή από μια ομάδα θαλασσοπόρων που ήλθαν από την Ανατολή. Σύμφωνα με άλλην εκδοχή, το Avigliano προέρχεται από το, επίσης λατινικό, locum avellani «τόπος φουντουκιών». Όμως, το πιθανότερο είναι, η πόλη να πήρε την ονομασία της από κάποια οικογένεια Villiana, όπως αναφέρεται σε μία επιτάφια πλάκα που βρέθηκε στην περιοχή. Το Αβιλιάνο είναι κτισμένο σε σχετικά μεγάλο υψόμετρο (543 min-1239 max), στην περιφέρεια της Μπαζιλικάτα, περιστοιχιζόμενο από βουνοκορφές, όπως τις Καρούζο (Caruso, 1239 μ.), Καρμίνε (Carmine, 1228 μ.) και Άντζελο (Angelo, 1121 μ.). Λόγω της πολύ υψηλής σεισμικότητας της περιοχής, η πόλη κατατάσσεται στη ζώνη 1, σύμφωνα με το ιταλικό σύστημα σεισμικής κατάταξης. Από την Ποτέντσα, πρωτεύουσα της επαρχίας, απέχει μόλις 20 χλμ. προς τα ΒΔ, μέσω της εθνικής οδού SP6, ενώ είναι και σημαντικός σιδηροδρομικός σταθμός. Η μέση ετήσια θερμοκρασία της πόλης είναι 12 °C. Η μέση θερμοκρασία του Ιανουαρίου είναι 3,3 °C, καθιστώντας τον, τον πιο κρύο μήνα ετησίως. Αντίθετα, ο Ιούλιος είναι ο θερμότερος μήνας, με μέση θερμοκρασία 21,4 °C. Η ετήσια μέση ακραία θερμοκρασία κυμαίνεται μεταξύ -12 °C και 38 °C. Η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι 844 χιλιοστά, με υψηλό τα 1.192 χιλιοστά και χαμηλό τα 679 χιλιοστά. Η πόλη κατατάσσεται στην κλιματική ζώνη Ε, σύμφωνα με το ιταλικό σύστημα κλιματικής κατάταξης. Τα πρώτα τεκμηριωμένα στοιχεία που επιβεβαιώνουν την ύπαρξη του Αβιλιάνο βρίσκονται στο Μεσαίωνα, αλλά εξακολουθούν να υπάρχουν πολλές θεωρίες για την προέλευση της πόλης. Ένας μύθος υποστηρίζει ότι η πόλη ιδρύθηκε από τους Σαβελλιανούς -κλάδο των Σαβίνων-. Το πρώτο έγγραφο στο οποίο μνημονεύεται η πόλη χρονολογείται από το 1127, υπό την κατοχή των Νορμανδών. Κατά τον επόμενο αιώνα, ο Φρειδερίκος Β’ αποφάσισε να κτίσει το κάστρο Λαγκοπεζόλε (Lagopesole), που το χρησιμοποιούσε τα καλοκαίρια ως κυνηγετικό θέρετρο. Το 1290 κτίστηκε το πρώτο μοναστήρι των Δομινικανών Πατέρων στη Μπαζιλικάτα. Το 1694 έπεσε λιμός στην πόλη, ως αποτέλεσμα μακράς ξηρασίας από το σεισμό της 8ης Σεπτεμβρίου, που είχε σχετικά περιορισμένες απώλειες. Ο πληθυσμός έκανε τάμα να κτίσει ένα εκκλησάκι αφιερωμένο στην Παναγία (del Carmine), που την έσωσε από περαιτέρω καταστροφή. Δύο χρόνια αργότερα, άρχισε η κατασκευή του παρεκκλησίου στο Μοντανιόλα (Montagnola) που μετονομάστηκε σε Monte Carmine. Το 1799, οι ευγενείς, οι κάτοικοι και οι θρησκευτικές αρχές υποστήριξαν τη Δημοκρατία της Νάπολης, με τις εξεγέρσεις του 1820 και 1848. Μετά την άφιξη του Γκαριμπάλντι στη Σικελία τον Μάιο του 1860, ο 124 πόλεις της Μπαζιλικάτα χωρίστηκαν σε 10 επιμέρους κέντρα εξέγερσης και η περιοχή απελευθερώθηκε από τους Βουρβόνους πριν από την άφιξή του εκεί. Το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα σημαδεύτηκε από την παρουσία και δράση του «ληστή» Κάρμινε Κρόκκο ή Ντονατέλλο (Carmine Crocco), ο οποίος μετά την συνένωση της Ιταλίας, πέρασε στην πλευρά των Βουρβόνων και λυμαινόταν την περιοχή με άτακτο στρατό 2000 ανδρών. Η εξέλιξη πληθυσμού του Αβιλιάνο έχει ως εξής: κάτοικοι 10.767 (1951), 11.307 (1961), 10.973 (1971), 11.392 (1981), 11.761 (1991), 12.025 (2001), 11.796 (2011). Εριοϋφαντουργία. Το Κάστρο Λαγκοπεζόλε (Lagopesole), επιβλητικό κτίσμα Σαρακηνών, το οποίο αργότερα επεκτάθηκε από τους Νορμανδούς. Η Βασιλική της Σάντα Μαρία (La basilica pontificia di Santa Maria del Carmine), καθολική εκκλησία που ολοκληρώθηκε το 1583. Υπάρχουν εκεί τα απομεινάρια ενός παλαιού εκκλησιαστικού οργάνου που υποτίθεται ότι είναι του 18ου αιώνα. Ο άμβωνας είναι διακοσμημένος με πολύχρωμα μάρμαρα του 19ου αιώνα. Η Εκκλησία και Μοναστήρι της Παναγίας των Αγγέλων (La chiesa e il monastero di Santa Maria degli Angeli e dei Riformati), κατασκευή του 1615 από Φραγκισκανούς Μεταρρυθμιστές, που ολοκληρώθηκε το 1786. Είναι μπαρόκ ρυθμού, με κόγχες που, μάλλον περιείχαν αγάλματα αγίων, καθώς πολλά απομεινάρια είναι ακόμη ορατά στην πρόσοψη. Η Εκκλησία του Αγίου Βίτου (La Chiesa di San Vito), προστάτη της πόλης, κτίσμα του 17ου αιώνα Σβάινφουρτ (Schweinfurt), Γερμανία Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 tuttitalia.it Andrea Corbo, Memorie patrie e ricordi di famiglia, Roma 1895. Donato Imbrenda, Villianae Francesco Manfredi, Avigliano - Carta turistica della città e del territorio, Avigliano, 2002. ISTAT