IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Η περιπέτεια του Ποσειδώνα

Η περιπέτεια του Ποσειδώνα (αγγλικά: The Poseidon adventure) είναι δραματική ταινία καταστροφής αμερικανικής παραγωγής του 1972 σε σκηνοθεσία Ρόναλντ Νιμ βασισμένη στη ομώνυμο μυθιστόρημα του Πωλ Γκαλίκο. Πρωταγωνιστούν οι Τζιν Χάκμαν, Έρνεστ Μποργκνάιν, Σέλλεϊ Γουίντερς και Ρεντ Μπάτονς. Η ταινία μέχρι το τέλος του 1974, θεωρήθηκε ως μια ευρέως επιτυχημένη παραγωγή, η οποία κέρδισε δύο Βραβεία Όσκαρ, μια Χρυσή Σφαίρα καθώς και βραβείο BAFTA.

 Ένα γέρικο κρουαζερόπλοιο, ο Ποσειδώνας ενώ ταξιδεύει από τη Νέα Υόρκη προς την Αθήνα για να γιορτάσει την παραμονή της Πρωτοχρονιάς στο Αιγαίο χτυπιέται από ένα κύμα ύψους 50 μέτρων που προκάλεσε ένα παλιρροϊκό τσουνάμι. Σε λίγα λεπτά το πλοίο ανατρέπεται και οι επιβάτες βρίσκονται σε έναν εφιάλτη. Συνειδητοποιώντας ότι οποιαδήποτε διάσωση θα έπρεπε να προέρχεται από το κάτω μέρος του πλοίου (το οποίο έχει πλέον αναποδογυρίσει τελειώς), ο Αιδεσιμότατος Φρανκ Σκοτ παροτρύνει τους επιζώντες να τον ακολουθήσουν στην ανάβαση προς την επιφάνεια. Η πλειοψηφία αποφασίζει να παραμείνει στην αίθουσα χορού περιμένοντας τη βοήθεια και λίγοι άλλοι μπαίνουν στο πλοίο ανάποδα για να επιδιώξουν τη σωτηρία. Μεταξύ των ανθρώπων που ακολουθούν τον Αιδεσιμότατο είναι δύο ζευγάρια: ο ντετέκτιβ Μάικ Ρόγκο και η σύζυγός του Λίντα, μια πρώην πόρνη και ένα ηλικιωμένο ζευγάρι, ο Μανι Ρόσεν και η σύζυγός του Μπελ, πρώην πρωταθλήτρια κολύμβησης.Εκτός από τους δύο αδελφούς τους Σούζαν και Ρόμπιν Σελμπι, είναι η τραγουδίστρια της ορχήστρας, ο Νόνι που μόλις έχασε τον αδελφό του μουσικό και ο Τζέιμς Μάρτιν. Στην ταινία ο Ποσειδώνας κατευθύνεται στην Αθήνα ενώ στο μυθιστόρημα κατευθύνεται προς τη Νέα Υόρκη. Η ταινία δεν παρουσιάζει χαρακτήρες αφηγηματικής σημασίας όπως οι γονείς της Σούζαν και του Ρόμπιν, το πλούσιο ζευγάρι των Μπάρνετς και ο δισεκατομμυριούχος Χιούμπερτ Μίλλερ. Στην ταινία το τεράστιο κύμα που χτύπα τον Ποσειδώνα είναι 50 μέτρα ψηλό, ενώ στο μυθιστόρημα έχει ύψος 30 μέτρα. Στην ταινία, το σαλόνι πλημμυρίζει αμέσως, σκοτώνοντας σχεδόν όλους, ενώ στο μυθιστόρημα πλημμυρίζει αργότερα, σκοτώνοντας πολλούς επιβάτες. Προηγουμένως, όμως, μια μεγάλη ομάδα είχε εγκαταλείψει το σαλόνι. Η ταινία κέρδισε απέφερε έσοδα ύψους 40 εκατομμυρίων δολαρίων στη Βόρεια Αμερική το 1973 και 75 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Ο ιστότοπος Boxoffice ανέφερε ότι η περιπέτεια του Ποσειδώνα ήταν η νούμερο 1 επιτυχία στο Box Office του 1973. Μέχρι τα τέλη του 1974, κατέλαβε την έκτη θέση των πιο επιτυχημένων ταινίων στην ιστορία του κινηματογράφου, πίσω από το Όσα παίρνει ο άνεμος (1939), τον Νονό (1972), την Ιστορία Αγάπης (1970), το αεροδρόμιο (1970) και το Sound of Music (1965). Η ταινία έλαβε σε μεγάλο βαθμό θετικές κριτικές, με τον ιστότοπο ανασκόπησης Rotten Tomatoes να αναφέρει ότι το 79% των 24 κριτικών έδωσαν στην ταινία μια θετική αναθεώρηση, με μια μέση βαθμολογία 7,1 /10. Κατάλογος των καλύτερων ταινιών Η περιπέτεια του Ποσειδώνα στο AllMovie Η περιπέτεια του Ποσειδώνα στην IMDb Η περιπέτεια του Ποσειδώνα στο Rotten Tomatoes
Κατακόμβες της Ρώμης

Οι Κατακόμβες της Ρώμης (ιταλ. Catacombe di Roma) είναι αρχαίες κατακόμβες, δηλαδή υπόγειοι τόποι ταφής, κάτω από τη Ρώμη. Υπάρχουν τουλάχιστον σαράντα από αυτές και μερικές ανακαλύφθηκαν μόλις τις τελευταίες δεκαετίες. Αν και είναι περίφημες για τις χριστιανικές ταφές τους, σε αυτές βρίσκουμε τάφους ανθρώπων από όλες τις θρησκείες που υπήρξαν στην πόλη από τον 2ο αιώνα μ.Χ. και μετά, κυρίως ως απόκριση στον υπερπληθυσμό και την έλλειψη γης για νέα κοιμητήρια. Οι Ετρούσκοι, όπως και αρκετοί άλλοι ευρωπαικοί λαοί, συνήθιζαν να θάβουν τους νεκρούς τους σε υπόγειους θαλάμους. Η αρχική ρωμαϊκή συνήθεια ήταν η καύση των νεκρών, μετά την οποία τα υπολείμματα φυλάσσονταν σε μία τεφροδόχο, συχνά μέσα σε ένα κολουμβάριο. Από τον 2ο αιώνα μ.Χ. και μετά, η ταφή χωρίς να προηγηθεί καύση έγινε ο κανόνας. Οι Χριστιανοί από τότε προτιμούσαν την ταφή έναντι της καύσεως, εξαιτίας της πίστεως στην «εν σώματι» ανάσταση των νεκρών κατά τη Δευτέρα Παρουσία. Οι χριστιανικές κατακόμβες, και ιδίως αυτές της Ρώμης, είναι εξαιρετικά σημαντικές για τη μελέτη της ιστορίας της Πρωτοχριστιανικής τέχνης, καθώς περιέχουν την πλειονότητα των σωζόμενων δειγμάτων των προ του 400 μ.Χ. νωπογραφιών και γλυπτικής, αλλά και εγχρυσωμένων γυάλινων μενταγιόν (τα περισσότερα από αυτά έχουν λεηλατηθεί, όπως έχουν αφαιρεθεί και οι περισσότερες σοροί των νεκρών). Οι εβραϊκές κατακόμβες είναι παρομοίως σημαντικές για τη μελέτη του κοσμικού εβραϊκού πολιτισμού της ίδιας περιόδου.

 Από έρευνες στις κατακόμβες της Ρώμης έχει βρεθεί ότι η δίαιτα του πληθυσμού αποτελείτο κυρίως από ψάρια του γλυκού νερού. Το δείγμα D9-W-XVI-8, που θεωρείται πως προέρχεται από ένα νήπιο δύο ετών, δείχνει ότι ο θηλασμός ήταν ο κανόνας στην αρχαία Ρώμη και αυτό το παιδί δεν είχε απογαλακτισθεί ακόμη από τη μητέρα του.Το ψάρι στην πρωτοχριστιανική ζωή δεν ήταν απλώς ένα θρησκευτικό σύμβολο, αλλά καταναλωνόταν ως γεύμα σε ανάμνηση των νεκρών (αντίστοιχο με τα κόλλυβα σήμερα), όπως φαίνεται από την εύρεση υπολειμμάτων του σε κατακόμβες. Οι πρώτες μεγάλης κλίμακας κατακόμβες στην περιοχή της Ρώμης διωρύχθηκαν από τον 2ο αιώνα μ.Χ. και ύστερα, σε μαλακό ηφαιστειογενές πέτρωμα (τόφο), έξω από τα τείχη της πόλεως, καθώς ο ρωμαϊκός νόμος απαγόρευε τις ταφές εντός των τειχών. Επειδή την εποχή εκείνη οι περισσότεροι Χριστιανοί και Ιουδαίοι ανήκαν στις κατώτερες οικονομικά τάξεις ή ήταν δούλοι, συνήθως δεν είχαν την οικονομική άνεση να αγοράσουν γη για τις ταφές των νεκρών τους. Για τον λόγο αυτόν, έσκαψαν δίκτυα στοών στα βαθιά στρώματα τόφου που υπήρχαν στα προάστια της Ρώμης. Αρχικώς αυτές οι στοές χρησίμευαν μόνο για την ταφή των νεκρών και αργότερα, σύμφωνα και με τα αρχαία ρωμαϊκά έθιμα, εκεί τελούνταν επίσης μνημόσυνα και εορτασμοί των επετείων θανάτου Χριστιανών μαρτύρων. Υπάρχουν εξήντα γνωστοί υπόγειοι ταφικοί τόποι στη Ρώμη. Κτίσθηκαν έξω από τα τείχη, κατά μήκος κύριων ρωμαϊκών οδών, όπως ήταν η Αππία οδός, η Οδός της Όστιας, η Λαβικανή οδός, η Τιβουρτίνη Οδός και η Νομεντανή οδός. Τα ονόματα αυτών των κατακομβών αναφέρονται σε μάρτυρες που έχουν ταφεί εκεί, π.χ. ο Άγιος Κάλλιστος ή ο Αγιος Σεβαστιανός. Περί το 80% των κατακομβών χρονολογούνται μετά την εποχή των διωγμών των Χριστιανών.
Αλύκο

Το Αλύκο (αλβανικά: Aliko) είναι χωριό και πρώην δήμος στην Επαρχία Αγίων Σαράντα του Νομού Αυλώνα της νότιας Αλβανίας. Στη διοικητική μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2015 κατέστη υποδιαίρεση του Δήμου Φοινίκης.Απέχει λιγότερο από 10 χλμ. από την πόλη των Αγίων Σαράντα και από την Φοινίκη, 13 χλμ. από την Λειβαδιά και περίπου 30 χλμ. από τα ελληνοαλβανικά σύνορα (Μαυρομάτι).

 Ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ήταν 3.849, ωστόσο σύμφωνα με τις δημόσιες υπηρεσίες εκτιμήθηκε σε 8.818.Η δημοτική μονάδα αποτελείται από τα χωριά Αλύκο, Τσαούσι, Νεοχώρι, Τρέμουλη, Ραχούλα, Πλάκα, Γέρμα, Καινούριο, Χάλιο και Φανάρι που κατοικούνται αποκλειστικά από Έλληνες, ενώ η Τσούκα είναι μικτό χωριό με ελληνική πλειοψηφία και μουσουλμανική μειοψηφία Τσάμηδων που εγκαταστάθηκαν εκεί το 1952. Η Τσούκα αποτελείται από δυο αρχαίες τοποθεσίες το Λεκούρση και το Αγκάρι που ανήκουν στο ίδιο χωριό .Κατά την απογραφή του 1852 αναφέρεται με 32 οικογένειες. Βάσει της απογραφής του 1913 είχε 17 οικίες με 150 κατοίκους, το 1923 είχε 46 οικίες με 304 κατοίκους και το 1927 είχε πληθυσμό 311 κατοίκους.
Γιώργος Πασχαλίδης (ποδοσφαιριστής)

Ο Γιώργος Πασχαλίδης (Αγριά Μαγνησίας, 1942-2015) υπήρξε ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου. Συνέδεσε το όνομά του με αυτό του Ολυμπιακού Βόλου, στον οποίο αγωνίστηκε για μια 10ετία και υπήρξε μέλος της ομάδας που ανέβηκε πρώτη φορά στην Α΄ Εθνική, ενώ διακρίθηκε για το σκοράρισμά του παρότι αγωνιζόταν ως μέσος.

 Γεννημένος και μεγαλωμένος στην Αγριά, ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τον Θησέα Αγριάς. Το 1964 μεταπήδησε στον Ολυμπιακό Βόλου, όταν έφυγε για τον Ολυμπιακό του Πειραιά ο Βασίλης Μποτίνος. Με την ερυθρόλευκη φανέλα, ο Γιώργος Πασχαλίδης αγωνίστηκε για μια 10ετία μέχρι και το 1974 σε Α΄ Εθνική και Β΄ Εθνική, σημειώνοντας συνολικά 291 συμμετοχές.Τη σεζόν 1966-67 πανηγύρισε την άνοδο του Ολυμπιακού Βόλου στην Α΄ Εθνική για πρώτη φορά στην ιστορία του συλλόγου, πανηγυρίζοντας εκ νέου 2 ανόδους τις χρονιές 1968-69 και 1970-71. Τη χρονιά 1965-66 αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ της ομάδας και πρώτος του Γ΄ Ομίλου της Β΄ Εθνικής με 14 τέρματα, ενώ την περίοδο 1968-68 που κέρδισε την άνοδο στην Α΄ Εθνική ήταν επίσης πρώτος σκόρερ της ομάδας με 13 τέρματα.Μετά την αποχώρηση από την ενεργό δράση ως ποδοσφαιριστής, εργάστηκε επί σειρά ετών ως προπονητής στον Θησέα Αγριάς και μάλιστα αφιλοκερδώς. Επίσης υπήρξε μέλος του Συλλόγου Βετεράνων του Ολυμπιακού Βόλου και επίτιμος πρόεδρος του Συλλόγου Βετεράνων του Θησέα Αγριάς. Απεβίωσε σε ηλικία 73 ετών στις 19 Νοεμβρίου 2015, από πνευμονικό οίδημα.Το 2019 και συγκεκριμένα στις 22 Μαρτίου αποφασίστηκε η μετονομασία του Δημοτικού γηπέδου Αγριάς σε «γήπεδο Γεώργιος Πασχαλίδης», ύστερα από αίτημα των κατοίκων της περιοχής. Συμμετοχές και τέρματα του Γιώργου Πασχαλίδη στην Α΄ Εθνική με τον Ολυμπιακό Βόλου 2 πρωταθλήματα Β΄ Εθνικής: 1966-67 (Β΄ Όμιλος), 1970-71 (Γ΄ Όμιλος) Πρώτος σκόρερ Β΄ Εθνικής: 1965-66 (14 τέρματα, Γ΄ Όμιλος)
Κορνέλις φαν ντερ Φόορτ

Ο Κορνέλις φαν ντερ Φόορτ (Cornelis van der Voort ή van der Voorde, 1576 – τάφηκε στις 2 Νοεμβρίου 1624) ήταν Ολλανδός πορτρετίστας της Χρυσής ολλανδικής Εποχής από τις αρχές του 17ου αιώνα.

 Πολύ λίγα είναι γνωστά για την πρώιμη ζωή του φαν ντερ Φόορτ. Γεννήθηκε στην Αμβέρσα. Πατέρας του ήταν ο Πίτερ φαν ντερ Φόορτ, ζωγράφος. Πιστεύεται ότι σπούδασε με τον Κορνέλις Κέτελ. Ως νέο ζωγράφο, τον επαίνεσε ο Κάρελ φαν Μάντερ. Το 1606 ο αδελφός του Χανς, ράπτης, αγόρασε τρία αγροτεμάχια, στα οποία κτίστηκαν δύο σπίτια. Ο Χανς εγκαταστάθηκε στο γωνιακό και ο Κορνέλις στο διπλανό. Λίγα χρόνια αργότερα, ο Κορνέλις πώλησε το σπίτι. Το 1639 ο Ρέμπραντ και η σύζυγός του Σάσκια μετακόμισαν σε αυτό. Σήμερα το σπίτι αυτό είναι η Οικία - Μουσείο Ρέμπραντ . Γύρω στο 1613 ήταν μέλος της πολιτοφυλακής (schutterij) και ζωγράφισε μερικά Schuttersstukken (πορτρέτα ομάδων πολιτοφυλάκων). Κάποια στιγμή (πριν από το 1620) κληρονόμησε το γωνιακό σπίτι της Sint Antoniesbreestraat από τον αδελφό του. Ο φαν ντερ Φόορτ είχε πιθανώς επτά παιδιά και νυμφεύτηκε δύο φορές: το 1598 με τη Χεετρούι Βίλλεμς )Geertrui Willems_, η οποία πέθανε το 1609, και το 1613 με την Κορνέλια Μπράουβερς (Cornelia Brouwers). Πέθανε στο Άμστερνταμ και κηδεύτηκε στις 2 Νοεμβρίου 1624. Τον Αύγουστο του 1625 η περιουσία του εκποιήθηκε. Το 1626 την τέχνη του ανέλαβε ο Χεντρικ φαν Όιλενμπουργκ (Hendrick van Uylenburgh). Η χήρα του μετακόμισε στο Λέιντεν . Ο φαν ντερ Φόορτ ζωγράφισε ολόσωμα πορτρέτα σε σύγχρονους εσωτερικούς χώρους: π.χ. του Jan Cornelisz. Του Χέελφινκ (Geelvinck) ως έναν από τους επιτρόπους ενός νοσοκομείου, του Γιόαν Χόιντεκοπερ (Joan Huydecoper) και της αποθανούσης συζύγου του και του Νικολάες Τουλπ (Nicolaes Tulp). Το έργο του είχε μεγάλη ζήτηση και έχαιρε μεγάλης εκτίμησης. Το 1619 ο φαν ντερ Φόορτ ήταν επικεφαλής της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά . Είχε ισχυρή επιρροή στα πρώτα πορτρέτα του Ρέμπραντ, καθώς και στο έργο του Νικολάες Ελίας Πικενόι (Nicolaes Eliasz. Pickenoy) και Τόμας ντε Κάιζερ. Δικοί του μαθητές ήταν οι Ντάβιντ Μπέιλλυ, που αντέγραψε τη συλλογή των πινάκων του, Πίτερ Λόυξ (Pieter Luyx), Ντιρκ Χάρμενς (Dirk Harmensz.) και πιθανόν ο Πίτερ Κόντε. Ζωγραφική της ολλανδικής Χρυσής Εποχής Κατάλογος Ολλανδών ζωγράφων Peter C. Sutton, «Frans Hals», κατάλογος έκθεσης Museum of Fine Arts, Boston, Prized Possessions, European Paintings from Private Collections of Friends of the Museum of Fine Arts, Βοστώνη 17 Ιουλίου – 16 Αυγούστου 1992, σελ. 167. Judikje Kiers and Fieke Tissink, κατάλογος έκθεσης «Companion Pieces» Rijksmuseum, Άμστερνταμ, The Glory of the Golden Age, 15 Απριλίου – 17 Σεπτεμβρίου 2000, σελ. 31. Gary Schwartz (1987) Rembrandt. Zijn leven, zijn schilderijen, p. 26, 30, 138, 139, 141, 174, 210, 213. πιστοποιητικά http://www.virtual-history.com/person.php?personid=1131 https://web.archive.org/web/20071107171401/http://www.steigrad.com/cat/vandervoort01.html http://www.museumkennemerland.nl/schilder.htm%5B%5D
Σάντα Κρουζ Φουτεμπόλ Κλούμπε

Η Σάντα Κρουζ Φουτεμπόλ Κλούμπε είναι μια βραζιλιάνικη, ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Ρεσίφε. Ιδρύθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 1914. Έδρα της ομάδας είναι το Estádio do Arruda, χωρητικότητας 60044 θεατών. Συμμετέχει στη Campeonato Brasileiro Série B.

 Campeonato Brasileiro Série C: 12013Campeonato Pernambucano: 271931, 1932, 1933, 1935, 1940, 1946, 1947, 1957, 1959, 1969, 1970, 1971, 1972, 1973, 1976, 1978, 1979, 1983, 1986, 1987, 1990, 1993, 1995, 2005, 2011, 2012, 2013Copa Pernambuco: 42008, 2009, 2010, 2012Supercampeonato Pernambucano (Pernambuco Superchampionship): 31957, 1976, 1983Torneio Início: 121919, 1926, 1937, 1939, 1946, 1947, 1954, 1956, 1969, 1971, 1972, 1976 Official Site (Πορτογαλικά) RSSSF Brazil – Full listings with the historical results of the Pernambucan Championship.
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Εφήβων Καλαθοσφαίρισης 1983-1984

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης εφήβων του 1984 διοργανώθηκε στο Κλειστό Γυμναστήριο Άρτας από την ΕΟΚ, από 18 έως 22 Ιουλίου 1984. Συμμετείχαν έξι σύλλογοι, που προκρίθηκαν από τα τοπικά πρωταθλήματα. Τον τίτλο κατέκτησε ο Πανιώνιος για πρώτη φορά στην ιστορία της διοργάνωσης.

 Προηγήθηκαν τα τοπικά και περιφερειακά εφηβικά πρωταθλήματα, από τα οποία προήλθαν οι έξι φιναλίστ του πανελληνίου πρωταθλήματος, ως εξής: Αθήνας-Πειραιά: Πανιώνιος (στην τελική φάση επικράτησε του Πειραϊκού και του Γ.Σ. Περιστερίου). Θεσσαλονίκης: Άρης Θεσσαλονίκης. Κεντρικής Ελλάδας: Ολύμπια Λάρισας, Α.Γ.Ε. Χαλκίδα. Νότιας Ελλάδας: Ε.Α. Πατρών, Γ.Ε. Ηρακλείου Κρήτης. Στους αγώνες του πανελλήνιου πρωταθλήματος κυριάρχησαν ο Πανιώνιος και ο Άρης, οι οποίοι επικράτησαν με άνεση όλων των υπολοίπων ομάδων. Έτσι ο τίτλος κρίθηκε στο μεταξύ τους παιχνίδι, στο οποίο επικράτησε ο Πανιώνιος με 57-56. Ο αγώνας ήταν αμφίρροπος και επεισοδιακός. Στο α΄ ημίχρονο προηγήθηκε ο Άρης με 34-28, ο οποίος συνέχισε να προηγείται στο σκορ ως το τελευταίο πεντάλεπτο, οπότε ανέτρεψαν την κατάσταση οι κυανέρυθροι. Ο αγώνας κρίθηκε από ένα καλάθι του Βλάσση στο τελευταίο δευτερόλεπτο. Η διακύμανση του σκορ και οι συνθέσεις των δυο ομάδων του αποφασιστικού αγώνα ήταν: Πανιώνιος – Άρης Θεσσαλονίκης: 5-8, 17-12, 24-20, 28-34 (α΄ ημ.), 32-38, 38-42, 46-48, 57-56 (τελικό). Πανιώνιος : Φ. Χριστοδούλου 15, Κορρές 2, Γάσπαρης 14, Φατούρος, Μουχτούρης 4, Βλάχος 2, Κοντός, Ζούρος 4, Καρτάλος, Βλάσσης 16. Άρης Θεσσαλονίκης: Ρωμανίδης 20, Μαντόπουλος, Ζεϊμπέκης 8, Γιαρτζάς 2, Οικονομόπουλος 6, Τσιρακίδης 10, Περπατούλης 6, Πρόιος, Παυλίδης 4, Καραγιάννης Προπονητής: Καλαθοσφαιριστές: Φάνης Χριστοδούλου, Κώστας Κορρές, Γιώργος Γάσπαρης, Ίκαρος Φατούρος, Μουχτούρης, Βαγγέλης Βλάχος, Κοντός, Ηλίας Ζούρος, Άκης Κάρταλος, Βλάσσης, Αλέξης Ανδριτσόπουλος, Σάββας Ευαγγελίδης, Αργύρης Δεναξάς. εφ. «Αθλητική Ηχώ», 23/7/1984. "Ματιές στα σπορ", Ιανουάριος 1985.
Άνω Σορβική γλώσσα

Η Άνω Σορβική είναι μία μειονοτική γλώσσα που ομιλείται από τους Σόρβους στην κεντρική Ευρώπη, και συγκεκριμένα στην ανατολική Γερμανία, στη Σαξονία. Ανήκει στη γλωσσική ομάδα των Δυτικών Σλαβικών, μαζί με τα Κάτω Σόρβικα, τα Τσέχικα, τα Σλοβάκικα, τα Πολωνικά και τα Κασουβικά.

 Η ιστορία της Άνω Σορβικής στη Γερμανία άρχισε με τις μετακινήσεις Σλαβικών φύλων κατά τη διάρκεια του 6ου αιώνα μ.Χ. Τον 12ο αιώνα υπήρχε μία πληθώρα αγροτικών Γερμανικών πληθυσμών από τη Φλαμανδία, τη Σαξονία, τη Θουριγγία και τη Φραγκονία, που οδήγησε στη μείωση της Σλάβικης επιρροής στην περιοχή. Αυτή η ανατολική επέκταση οδήγησε, φυσικά, σε μία σταδιακή μείωση της Σορβικής γλώσσας στις συγκεκριμένες περιοχές. Επιπρόσθετα, στη Σαξονία, η Σόρβικη γλώσσα ήταν θεσμοτεθημένα υποδεέστερη από τη Γερμανική. Κάποιες επιπρόσθετες απαγορεύσεις εισήχθησαν: το 1293, όπου τα Σορβικά απαγορεύτηκαν στη Βέρνη, το 1327 απαγορεύτηκαν στη Λειψία και στο Τσβικάου, και το 1424 απαγορεύτηκαν και στη Μέισεν. Πολλές φορές μάλιστα οι ομιλητές των Σορβικών δεν μπορούσαν να εργασθούν, και στη θέση τους προτιμόντουσαν Γερμανόφωνοι. Άλλες περιοχές όπως η Λουσατία, δεν επηρεάσθηκαν τόσο πολύ από τους νέους Γερμανόφωνους πληθυσμούς. Η γλώσσα της Σορβικής άνθισε στην περιοχή. Τον 17ο αιώνα μάλιστα η γλώσσα της Άνω Σορβικής ξεπέρασε τους 300.000 ομιλητές. Η παλαιότερη γραπτή ένδειξη της Άνω Σορβικής βρίσκεται στο μνημείο του "Burger Eydt Wendisch" στο Μπάουτζεν που χρονολογείται το 1532. Σήμερα υπολογίζεται ότι υπάρχουν 20.000 με 25.000 ομιλητές των Άνω Σορβικών στην ευρύτερη περιοχή της Γερμανίας, αλλά οι περισσότεροι από αυτούς μένουν στη Σαξονία, και κυρίως στην περιοχή του Μπάουτσεν. Το επίκεντρο της γλώσσας είναι στο χωριό Κρόστβιτς και στις γύρω περιοχές, όπου τα Άνω Σορβικά είναι η κύρια ομιλούσα γλώσσα. Τα φωνήεντα στα Άνω Σορβικά είναι τα ίδια με αυτά των Κάτω Σορβικών. Επίσης μοιάζουν πολύ με αυτά των Σλοβένικων.
Loud Proud & Heavy:The Best of Uriah Heep

Loud, Proud & Heavy: The Best of Uriah Heep είναι ο τίτλος της τριπλής συλλογής τραγουδιών του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Uriah Heep, η οποία κυκλοφόρησε στις 11 Ιουνίου 2007 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Metro Triples". Η συλλογή περιλαμβάνει τραγούδια από τον πρώτο δίσκο του συγκροτήματος, "Very 'eavy...Very 'umble" του 1970 μέχρι και το "Different World" του 1991.

 CD 1 1. Gypsy - 6:37 2. Come Away Melinda - 3:46 3. Wake Up - 6:23 4. Bird of Prey - 4:05 5. High Priestess - 3:40 6. Lady in Black - 4:33 7. Love Machine - 3:37 8. July Morning - 10:36 9. Look at Yourself - 5:07 10. Tears in my Eyes - 4:59 11. The Magician's Birthday - 10:23 12. The Wizard - 2:59 13. Rainbow Demon - 4:24 14. Easy Livin' - 2:36CD 2 15. Sweet Freedom - 6:37 16. Stealin' - 4:49 17. Return to Fantasy - 5:52 18. Misty Eyes - 4:15 19. One Way or Another - 4:37 20. Can't Keep a Good Band Down - 3:40 21. The Hanging Tree - 3:41 22. Firefly - 6:18 23. Been Away Too Long - 5:04 24. Wise Man - 4:44 25. Free Me - 3:35 26. Illusion - 5:02 27. Free 'n' Easy - 3:02 28. I'm Alive - 4:18 29. Woman of the Night - 4:07CD 3 30. Fallen Angel - 4:51 31. Been Hurt - 5:03 32. Love or Nothing - 3:02 33. Come Back to Me - 4:22 34. Think ot Over - 3:33 35. Love Stealer - 3:28 36. Feelings - 5:26 37. Too Scared to Run - 3:50 38. Running All Night (with the Lion) - 4:24 39. Hot Persuasion - 3:45 40. On the Rebound - 3:13 41. That's the way that it is - 4:04 42. Stay on Top - 3:35 43. Heartache City (Live) - 5:02 44. Hold Your Head Up - 4:33 45. Stand Back - 3:59 46. Different World - 4:15 Στις ηχογραφήσεις των τραγουδιών του Loud Proud & Heavy: The Best of Uriah Heep, συμμετείχαν οι εξής μουσικοί:Μπέρνι Σο - φωνητικάΜικ Μποξ - κιθάραΦιλ Λανζόν - πλήκτραΤρέβορ Μπόλντερ - μπάσοΝτέηβιντ Μπάιρον - φωνητικάΚεν Χένσλεϊ - πλήκτραΠητερ Γκόλμπι - φωνητικάΠολ Νιούτον - μπάσοΆλεξ Νάιπερ - τύμπαναΝάιτζελ Όλσον - τύμπαναΚηθ Μπέηκερ - τύμπαναΜαρκ Κλαρκ - μπάσο, φωνητικάΊαν Κλαρκ - τύμπαναΛι Κέρσλεηκ - τύμπαναΓκάρι Τέην - μπάσοΤζον Γουέτον - μπάσοΤζον Λότον - φωνητικάΚρις Σλέηντ - τύμπαναΤζον Σλόμαν - φωνητικάΤζον Σινκλέρ - πλήκτραΜπομπ Ντέισλι - μπάσο Allmusic review [1] Record Collector review [2] Metal Music Archives [3]
Βεντιμίλια

Η Βεντιμίλια (ιταλικά: Ventimiglia‎, λατινικά: Album Intimilium‎) είναι παραθαλάσσια πόλη, θέρετρο και δήμος (comune) της Επαρχίας της Ιμπέρια, στη Λιγουρία της βορειοδυτικής Ιταλίας. Ο πληθυσμός της το 2017 εκτιμήθηκε σε 24.120 κατοίκους. Βρίσκεται 130 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Γένοβας και απέχει μόλις 7 χιλιόμετρα από τα γαλλοϊταλικά σύνορα και τη γαλλική πόλη Μαντόν, πάνω στον Κόλπο της Γένοβας. Διαθέτει ένα μικρό λιμάνι στο στόμιο του ποταμού Ρόια, ο οποίος διασχίζει την πόλη διαιρώντας τη σε δύο μέρη. Η όλη αστική περιοχή της Βεντιμίλια έχει πληθυσμό περίπου 55.000 κατοίκους.

 Η ονομασία Ventimiglia προέρχεται από την αρχαία ονομασία της πόλεως Album Intimilium, που αργότερα παρεφθάρηκε διαδοχικώς σε Albintimilium, Vintimilium και τελικώς Ventimiglia. Η ταυτοτική σχεδόν ομοιότητα με την ιταλική φράση venti miglia (= «είκοσι μίλια») είναι τελείως συμπτωματική, παρά το γεγονός ότι η πόλη απείχε σχεδόν ακριβώς 20 μίλια ξηράς από τα γαλλοϊταλικά σύνορα μεταξύ του 1388 και του 1860. Η οικονομία της πόλεως βασίζεται πλέον στον τουρισμό, ενώ συνεχίζονται οι παραδοσιακές ασχολίες της ανθοκομίας και της ελαιοκαλλιέργειας. Το ομώνυμο λήμμα στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 8, σσ. 298-299
Αλέξανδρος της Βυρτεμβέργης (1771-1833)

Ο Αλέξανδρος (γερμ. Alexander, 5 Μαΐου 1771 - 4 Ιουλίου 1833) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν στρατηγός στη Ρωσία. Είναι ιδρυτής του νεότερου κλάδου του Οίκου, που από τον εγγονό του και μετά ήταν Καθολικοί.

 Ο Αλέξανδρος Φρειδερίκος Κάρολος ήταν ο έβδομος γιος του Φρειδερίκου Β΄ Ευγενίου της Βυρτεμβέργης και της Φρειδερίκης των Χοεντσόλλερν, κόρης του Φρειδερίκου Γουλιέλμου του Βρανδεμβούργου-Σβετ. Γεννήθηκε στο Μονμπελιάρ, που τότε ανήκε στη Γερμανία με την ονομασία Μέμπελγκαρτ. Είχε δέκα αδέλφια: τον Φρειδερίκο Α΄ της Βυρτεμβέργης, τη Σοφία Δωροθέα (Μαρία Φιόντοροβνα), σύζυγο του Παύλου της Ρωσίας, κ.ά. Υπηρέτησε στον ρωσικό στρατό ως συνταγματάρχης το 1791 και μετά στον αυστριακό στρατό, τον οποίο ακολούθησε στην εκστρατεία εναντίον της Γαλλίας (1796-99). Συμμετείχε σε πέντε μάχες. Το 1796 έγινε υποστράτηγος και το 1798 αντι-στρατάρχης της Αυστρίας. Το έτος εκείνο συνάντησε τον Αλεξάντρ Σουβόροφ και ακολούθησε τη σύστασή του να επιστρέψει στο ρωσικό στρατό. Ως αντιστράτηγος ήταν διοικητής του Συντάγματος Θωρακοφόρων (μετέπειτα Δραγώνων) της Ρίγα. Έγινε στρατηγός του Ιππικού και το 1811 διοικητής της Λευκορωσίας. Στην εκστρατεία του 1812 υπηρέτησε στο Στρατηγείο της Α΄ Δυτικής Στρατιάς και έδωσε επτά μάχες· πολιόρκησε και κατέλαβε το Ντάντσιχ (νυν Γκντανσκ). Του απονεμήθηκε η διάκριση του Τάγματος του Αγίου Γεωργίου και επέστρεψε στη Λευκορωσία και στο Σύνταγμά του. Το 1822 έγινε επικεφαλής των Επικοινωνιών και ξεκίνησε τη δημιουργία μεγάλης κλίμακας αρδευτικών έργων στη Δυτική Ρωσία, όπως το κανάλι του Βίννταβσκι. Το 1826 έγινε μέλος του Συντάγματος Θωρακοφόρων του Αικατερινοσλάβ (νυν Ντνιπρό) και μέλος του Συμβουλίου του Κράτους, αλλά επέστρεψε στη Λευκορωσία και στο Σύνταγμά του το 1827. Πέντε έτη μετά αποσύρθηκε και επέστρεψε στη Γερμανία. Είναι ιδρυτής του νεότερου κλάδου του Οίκου, του λεγομένου δουκικού, που από τον εγγονό του Φίλιππο και μετά ήταν καθολικοί· είναι ο μόνος κλάδος, που έχει άρρενες απογόνους ως τις ημέρες μας. Οι (τέσσερις) πρεσβύτεροι κλάδοι είτε εξέλιπαν είτε, λόγω μοργανατικών γάμων, δεν μπορούσαν να διαδεχθούν. Ο Αλέξανδρος απεβίωσε το 1883 στο Γκότα της Θουριγγίας σε ηλικία 62 ετών. Νυμφεύτηκε το 1798 την Αντουανέττα των Βέττιν, κόρη του Φραγκίσκου της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Ζάαλφελντ, και είχε τέκνα: Μαρία (1799 - 1860), παντρεύτηκε τον Ερνέστο Α΄ της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα. Παύλος Κάρολος Κωνσταντίνος (1800 - 1802). Αλέξανδρος (1804 - 1881), Δούκας της Βυρτεμβέργης. Ερνέστος Αλέξανδρος Κωνσταντίνος (1807 - 1868), Δούκας της Βυρτεμβέργης. Νυμφεύτηκε μοργανατικά και στη σύζυγό του, Ναταλί Έσμπορν, και στους απογόνους τους δόθηκε το επώνυμο φον Γκρύνχοφ. Φρειδερίκος Γουλιέλμος Φερδινάνδος (1810 - 1815). Τάγμα του Αγίου Γεωργίου, του Αγίου Ανδρέα, της Αγίας Άννας, του Αγίου Αλεξάνδρου Νιέφσκυ, του Αγίου Βλαδιμήρου, του Αγίου Ιωάννου της Ιερουσαλήμ, του Μέλανος Αετού, του Ερυθρού Αετού, του Στέμματος της Βυρτεμβέργης, της Στρατιωτικής Αξίας, του Μαξιμιλιανού Ιωσήφ της Βαυαρίας, της Μάλτας, κά. Mikaberidze, Alexander, The Russian officer Corps in the Revolutionary and Napoleonic wars 1792-1815, Savas Beatie, New York, 2005
Μιχάλης Καψής

Ο Μιχάλης Καψής (Πειραιάς, 18 Οκτωβρίου 1973) είναι Έλληνας παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του κεντρικού αμυντικού. Είναι γιος του Άνθιμου Καψή, πρώην παίκτη και αρχηγού των Παναθηναϊκού και εθνικής Ελλάδας.

 Ξεκίνησε την καριέρα του από τον Άρη Νίκαιας, κατόπιν αγωνίστηκε για την Ένωση Άρη - Νεάπολης (συγχώνευση του προηγούμενου συλλόγου με τον Α.Ο. Νεάπολη Πειραιά), την Αναγέννηση Άρτας και εν συνεχεία στον Εθνικό Πειραιώς. Το 1998 αποκτήθηκε από την ΑΕΚ και την περίοδο 2002-03 εντυπωσίασε με τις εμφανίσεις του στο Champions League, όπου η ΑΕΚ αποκλείστηκε μετά από έξι αγώνες χωρίς να γνωρίσει την ήττα. Το 2004 μετακόμισε στη Γαλλία και την Μπορντό, όπου συνέχισε τις σταθερά καλές εμφανίσεις του. Το 2005 επέστρεψε στην Ελλάδα, για λογαριασμό του Ολυμπιακού. Στον Ολυμπιακό δεν κατάφερε να καθιερωθεί λόγω των συχνών τραυματισμών που τον ταλαιπωρούσαν, αλλά και της αδυναμίας του να ταιριάξει με τη νοοτροπία του συλλόγου. Τον Ιανουάριο του 2007 αποκτήθηκε από τον ΑΠΟΕΛ, όπου και αγωνίστηκε μέχρι το τέλος της περιόδου 2007-08. Το καλοκαίρι του 2008 συμφώνησε να συνεχίσει την καριέρα του με την ομάδα του Λεβαδειακού, όπου και παρέμεινε μέχρι το 2010. Στα προκριματικά του Euro 2004 οι εμφανίσεις του απέναντι σε επιθετικούς παγκόσμιας κλάσης όπως οι Ραούλ και Αντρέι Σεφτσένκο ήταν υποδειγματικές και ως συνέπεια είχαν την κλήση του και στα τελικά της διοργάνωσης, όπου πανηγύρισε την κατάκτηση του τροπαίου αγωνιζόμενος μάλιστα στη βασική ενδεκάδα και για ενενήντα λεπτά σε όλους τους αγώνες της Ελλάδας. Μαζί με τον Τραϊανό Δέλλα δημιούργησαν ένα απροσπέλαστο αμυντικό δίδυμο με αποτέλεσμα η Ελλάδα να μη δεχθεί τέρμα μετά τη φάση των ομίλων και έως το τέλος της διοργάνωσης, απέναντι μάλιστα σε μερικούς από τους καλύτερους επιθετικούς της εποχής εκείνης στην Ευρώπη, όπως οι Τιερί Ανρί, Μίλαν Μπάρος και Κριστιάνο Ρονάλντο. Το 2005 συμμετείχε στο κύπελλο Συνομοσπονδιών, που διεξήχθη στα γήπεδα της Γερμανίας. Συνολικά με τη φανέλα της Ελλάδας αγωνίστηκε 36 φορές και πέτυχε 1 τέρμα. Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου: 2004 Πρωτάθλημα Ελλάδας: 2006, 2007 Κύπελλο Ελλάδας: 2000, 2002, 2006 Πρωτάθλημα Κύπρου: 2007 H καριέρα του Μιχάλη Καψή στο national-football-teams To προφίλ του Μιχάλη Καψή στο transfermarkt
Στέργιος Πιτσιόρλας

Ο Στέργιος (Αστέριος) Πιτσιόρλας είναι Έλληνας πολιτικός, νομικός και επιχειρηματίας. Στις 29 Αυγούστου 2018 ορκίστηκε Αναπληρωτής Υπουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης στην κυβέρνηση υπό τον Αλέξη Τσίπρα. Από τις 5 Νοεμβρίου 2016 έως τις 28 Αυγούστου 2018 υπηρέτησε ως Υφυπουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης στη δεύτερη κυβέρνηση Τσίπρα. Προηγουμένως, χρημάτισε πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ, από τον Μάρτιο του 2015 μέχρι τον Νοέμβριο του 2016

 Γεννήθηκε στις 18 Μαρτίου 1955 στη Θεσσαλονίκη και αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Από το 1982 έως το 2004 άσκησε τη δικηγορία, ενώ εργάστηκε αργότερα ως ειδικός σύμβουλος με αντικείμενο την αξιολόγηση Μεσογειακών Ολοκληρωμένων Προγραμμάτων (ΜΟΠ) Ανατολικής και Κεντρικής Ελλάδος. Ως επιχειρηματίας δραστηριοποιήθηκε από το 2010 στον κλάδο των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας στις εταιρείες «Αιολικό Πάρκο Μαυροβούνι Α.Ε.» και «Αιολική Ζάρακα Κούπια Α.Ε.». Διετέλεσε Πρόεδρος των εταιρειών «Med Sea Health Α.Ε.» και «Μare Village A.E.» με αντικείμενο την υλοποίηση τουριστικού επενδυτικού σχεδίου στη Χερσόνησο Κασσάνδρας, ενώ υπήρξε Πρόεδρος της κατασκευαστικής εταιρείας «Stroicentre Real Estate Construction Company A.E.». Είναι παντρεμένος και έχει ένα παιδί. Σε νεαρή ηλικία δραστηριοποιήθηκε στην αντιδικτακτορική οργάνωση ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος στη Θεσσαλονίκη, δίπλα στον Λεωνίδα Κύρκο, ενώ υπήρξε ηγετικό στέλεχος του Κ.Κ.Ε. Εσωτερικού. Εξελέγη στην Κεντρική Πολιτική Επιτροπή της Ελληνικής Αριστεράς (ΕΑΡ) και διετέλεσε μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας του Συνασπισμού (ΣΥΝ), όπου ανέλαβε διευθυντής του γραφείου του Νίκου Κωνσταντόπουλου. Από το 1996 έως και το 2004 υπήρξε Συντονιστής της Κεντρικής Επιτροπής και της Πολιτικής Γραμματείας του κόμματος. Το 2001 εκπροσώπησε το ΣΥΝ στη δημιουργία του «Χώρου Διαλόγου και Κοινής Δράσης της Αριστεράς», που οδήγησε το 2004 στη δημιουργία του ΣΥΡΙΖΑ.Τον Αύγουστο 2022 ήλθε στο φως της δημοσιότητας η παρακολούθησή του από το 2014 μέχρι το 2016.
Παναγιώτης Τσουτάκος

Ο Παναγιώτης Τσουτάκος, (1920 - 2011) ήταν Έλληνας λογοτέχνης και δημοσιογράφος. Γεννήθηκε στο Κερατσίνι όπου και απεβίωσε. [1] Εργάσθηκε στα Νέα, στην Μεσημβρινή και για 27 χρόνια στην εφημερίδα Ακρόπολις.

 Ο Παναγιώτης Τσουτάκος, είχε εκδώσει 35 έργα (ποίηση - πεζογραφία - ιστορία), (τρεις τόμοι Η Ιστορία του Κερατσινίου 1986). [2] Βιβλία του και ποιήματά του έχουν μεταφρασθεί σε πολλές χώρες του κόσμου. Ποιήματά του διδάσκονται στα Πανεπιστήμια Βαρσοβίας και Πόζναν καθώς και στο Πανεπιστήμιο Νάπολη της Ιταλίας. Κατά την περίοδο της Γερμανικής Κατοχής, έλαβε μέρος στην Εθνική Αντίσταση. Είχε τιμηθεί με πολλά μετάλλια και διακρίσεις, όπως Μετάλλιο Συμμαχικού Στρατηγείου Μέσης Ανατολής, Μετάλλιο Εθνικής Αντίστασης, Διεθνές Βραβείο Ποίησης (Ιταλία 1985), Διεθνές βραβείο Ειρήνης και Φιλίας lπεκτσί, (Τουρκία 1986 και 1999). Επίσης τιμήθηκε με το ανώτατο παράσημο της Πολωνικής Κυβέρνησης για τα γράμματα και τον πολιτισμό. Υπήρξε τακτικό μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, της οποίας διετέλεσε και Πρόεδρός της, για μια πενταετία (1997-2001), ενώ διατέλεσε και Επίτιμος Πρόεδρος της. Επίσης διετέλεσε Επίτιμος Πρόεδρος της Εταιρίας Γραμμάτων και Τεχνών Πειραιά. Πρόεδρος του Ομίλου Πειραιά για την διάδοση της Ελληνικής Γλώσσας, καθώς και πολλών άλλων πολιτιστικών φορέων και Σωματείων. ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ ΑΡΜΟΝΙΕΣ (1939), Ποίηση ΜΟΝΟΛΟΓΟΙ 1939 Στοχασμοί ΑΝΟΙΧΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ (1940) Ποίηση ΟΙ ΑΝΩΝΥΜΟΙ (1964 Μυθιστόρημα ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ (1974) Ποίηση 2651 - ΜΝΗΜΗ ΜΙΑΣ ΤΥΡΑΝΝΙΑΣ (1976 ΑΥΤΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ (1977) Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ (1978) ΠΡΟΣΚΛΗΤΗΡΙΟ (1979) Η ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ (1981) [3] ΑΝΤΙΔΩΡΟ ΑΓΑΠΗΣ (5η έκδοση) (1982) ΕΙΡΗΝΗ (1982) ΑΚΑΚΙΩΝ 15 (1983) [4] ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ (1984) [5] AVIS AMORIS (1985) ΟΙ ΑΝΩΝΥΜΟΙ (4η έκδοση) (1986) Μυθιστόρημα Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΕΡΑΤΣΙΝΙΟΥ (3 τόμοι), (1986) Ιστορικό [6] ΚΟΝΣΟΥΕΛΟ (1987) Ποίηση ΑΝΑΠΛΕΥΣΗ (1988) ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΙ (1989) ΑΛΗΓΗΣ ΕΡΩΤΑΣ (1990) ΤΩΡΑ (1992) ΕΝ ΗΜΕΡΑ ΘΛΙΨΕΩΣ (1993) ΟΤΑΝ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ ΕΣΤΑΖΕ ΠΑΡΑΠΟΝΟ (1994) [7] Ο ΕΡΩΤΑΣ ΤΟΥ ΚΡΙΝΟΥ ΣΤΗ ΒΟΡΙΝΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ (1995) ΕΡΩΤΙΚΑ ΧΑΪΚΟΥ (2001) [8] ΕΩΣ ΕΣΧΑΤΗΣ ΩΡΑΣ (2003) ΛΥΡΑ Η ΠΕΡΙΚΑΛΛΗΣ (2004) ΟΙ ΕΡΩΔΙΟΙ ΤΗΣ ΗΡΙΓΕΝΕΙΑΣ (2004) ΕΝΟΧΟΙ ΚΑΙΡΟΙ (2005) ΕΡΩΤΟΣ ΟΥΔΕΝ ΙΣΧΥΕΙ ΠΛΕΟΝ (2006) ΕΜΕΝΟΝΤΕΣ (2007) [9] [10] [11]
Διογένης ο Οινοανδεύς

Ο Διογένης Οινοανδέας ήταν επικούρειος φιλόσοφος και έζησε τον 2ο αι. μ.χ. στα Οινόανδα, μια ελληνική πόλη της ορεινής Λυκίας, που εντοπίζεται στην ενδοχώρα της Μικράς Ασίας 100χλμ βόρεια του Καστελόριζου.

 Ο Διογένης δημιούργησε μια μεγάλη επιγραφή στο κέντρο της Αγοράς των Οινόανδων, με περιεχόμενο την ανάπτυξη των βασικών θέσεων της Επικούρειας Φιλοσοφίας. Η επιγραφή αυτή που είχε μήκος 80 μέτρων, θεωρείται μοναδικό μνημείο της ανθρωπότητας. Βρέθηκε σε διάσπαρτα κομμάτια το 1884 από τους Γάλλους αρχαιολόγους Holleaux και Paris. Από την εποχή αυτή και μετά, αρχαιολόγοι και επιγραφολόγοι ασχολήθηκαν για να αποκαλύψουν και να ανασυνθέσουν τα κομμάτια της επιγραφής, εργασία που συνεχίζεται και στις μέρες μας. Απόσπασμα: Διογένης Οινοανδέας - Αποσπ. 28 Διογένης Οινοανδέας, Οι πολύτιμες πέτρες της φιλοσοφίας, Εκδόσεις Θύραθεν. Η δεύτερη έκδοση του 2003 περιέχει και τις τελευταίες ανακαλύψεις. Η Επικούρεια Φιλοσοφία Φωτογραφικό υλικό από τα Οινόανδα Αρχειοθετήθηκε 2008-05-09 στο Wayback Machine.
481 Εμίτα

Η Εμίτα (Emita) είναι πολύ μεγάλος αλλά σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,6. Ανακαλύφθηκε το 1902 από τον Ιταλοαυστριακό αστρονόμο Λουίτζι Καρνέρα, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.

 Η μέση διάμετρος της Εμίτας εκτιμάται σε 116 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της σε 1,63 τετράκις εκατομμύριο τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,047 (από δεδομένα του IRAS). Η Εμίτα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 14 ώρες και 21 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 105 ως 100 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Θυλακική υπερκεράτωση

Η Θυλακική Υπερκεράτωση (keratosis pilaris) είναι μια αρκετά συνηθισμένη γενετική πάθηση η οποία εκδηλώνεται με την εμφάνιση τραχέων εξογκωμάτων στο δέρμα. Εμφανίζεται συχνότερα στην ράχη και στις άκρες των βραχιόνων (αν και επηρεάζονται και τα κατώτερα άκρα των βραχιόνων), αλλά εντοπίζεται και στους μηρούς, στα χέρια και στις κορυφές των ποδιών, των λαγόνων, στους γλουτούς, ή οποιοδήποτε άλλο μέρος του σώματος πέρα από glabrous δέρματος (όπως για παράδειγμα οι παλάμες). Λιγότερο συχνά, σημάδια εμφανίζονται στο πρόσωπο και πολλές φορές χαρακτηρίζονται λανθασμένα ως ακμή.

 Παγκοσμίως, η θυλακική υπερκεράτωση επηρεάζει περίπου το 40% του ενήλικου πληθυσμού και περίπου το 50%-80% όλων των εφήβων. Εμφανίζεται συχνότερα στις γυναίκες παρά στους άντρες.Η πάθηση χαρακτηρίζεται από την εμφάνιση μικρών και τραχέων εξογκωμάτων στο δέρμα. Σαν αποτέλεσμα, πολλοί άνθρωποι με θυλακική υπερκεράτωση δεν γνωρίζουν πώς την έχουν και την μπερδεύουν συχνά με την ακμή. Η Θυλακική Υπερκεράτωση εμφανίζεται όταν το ανθρώπινο σώμα παράγει περίσσεια κερατίνη, μια φυσική πρωτεΐνη του δέρματος. Η περίσσεια, κρεμοειδούς χρώματος, περικυκλώνει και εγκλωβίζει τους θύλακες της τρίχας στους πόρους. Αυτό προκαλεί τον σχηματισμό "σκληρών βυσμάτων" (η γνωστή διαδικασία της υπερκερατινοποιήσης). Αν και οι άνθρωποι με θυλακική υπερκεράτωση έχουν τα συμπτώματα όλο το χρόνο, αυτά γίνονται εμφανέστερα τους χειμερινούς μήνες όταν τα επίπεδα υγρασίας στον αέρα είναι χαμηλότερα. Το Αμερικανικό Οστεοπαθητικό Κολέγιο της Δερματολογίας Αρχειοθετήθηκε 2010-07-21 στο Wayback Machine. - Άρθρο με θέμα την θυλακική υπερκεράτωση. Κοινότητα Θυλακικής Υπερκεράτωσης - Πληροφορίες και Υποστήριξη σχετικά με την θυλακική υπερκεράτωση. Θυλακική Υπερκεράτωση : Βοήθεια για ΘΥ - Πληροφορίες σχετικά με την θυλακική υπερκέρατωση. Θεραπείες για την Θυλακική Υπερκέρατωση - Πληροφορίες σχετικά με την θυλακική υπερκέρατωση.
Σελάιδος Πετραλιάς

Ο Σελάιδος Πετραλιάς (γεν. 1715) ήταν πλούσιος προύχοντας Ιταλικής καταγωγής, και συγκεκριμένα από τη Σικελία, που εγκαταστάθηκε στη Δίβρη (Λαμπεία) Ηλείας και άκμασε στις αρχές του 18ου αιώνα. Φέρεται ως γενάρχης της ομώνυμης οικογένειας αγωνιστών και πολιτικών.

 Οι μακρινές ρίζες της οικογένειας Πετραλιά ανάγονται στο Παλέρμο της Σικελίας. Στο αρχείο και τη βίβλο των εκεί ευγενών, κάτω από το οικόσημο της οικογένειας, αναφέρονται τα παρακάτω: «Ισμάρ Ραούντ ο Σαρακηνός, ηθέλησε να βαπτισθεί και ο κόμης Ρουγγιέρος [Νορμανδός Αντιβασιλέυς της Σικελίας κατά το 1260] δια την ευμένειαν αυτού προς την Αγία Πίστιν του έδωσε το όνομα Πετραλιά. Αργότερα, η οικογένεια διασπάρθηκε σε διάφορες πόλεις της Σικελίας, και ειδικά στο Παλέρμο και το Σαλέμι, και την Πελοπόννησο (Μωρέα) της Ελλάδας». Ένα από τα πρώτα μέλη του τρίτου κλάδου της οικογενείας, έφτασε στην Ελλάδα στα τέλη του 17ου αιώνα με τον Μοροζίνη (1618-1694), βενετό ναύαρχο και δόγη, ως μισθοφόρος των Βενετών. Υπηρέτησε ως αξιωματικός της βενετικής φρουράς της πόλης Γλαρέντζας (Κυλλήνη) της Ηλείας και ο γάμος που σύναψε εκεί με Ελληνίδα ορθόδοξη αρχοντικής οικογένειας του στέρησαν του τίτλους ευγενείας που κατείχαν οι καθολικοί πρόγονοί του. Το χρονικό των ευγενών του Παλέρμου αναφέρει σχετικά τα εξής: «ο Σελαϊδής Πετραλιάς, κοντοτιέρος της Βενετίας, μεταβάς υπό τον Μοροζίνην εις την Ελλάδα νυμφευθείς σχισματικήν εγκατέλειψε την Αγίαν Καθολικήν Πίστιν και δια τούτο διεγράφη από το δέντρον της οικογενείας». Λόγω της αποκήρυξης αυτής, δεν ακολούθησε τους Βενετούς της Πελοποννήσου μετά την εκδίωξή τους από τους Τούρκους κι έτσι η οικογένεια Πετραλιά αποκτά ρίζες στον ελληνικό χώρο. Γιος αυτού του μακρινού προγόνου ήταν ο ομώνυμος Σελάιδος Πετραλιάς (γεν. 1715), ο οποίος θεωρείται γενάρχης της οικογένειας Πετραλιά στην Ελλάδα. Γιος του ο Αντώνιος Σ. Πετραλιάς (1745-?). Επαμεινώνδας Πετραλιάς, Σύμβολα & Συμβολή, Εκδόσεις Πέλτη
Το μυστήριο της Μαύρης Γάτας

Το μυστήριο της Μαύρης Γάτας (πρωτότυπος Ιταλικός τίτλος: Il tuo vizio è una stanza chiusa e solo io ne ho la chiave) είναι κινηματογραφική ταινία ιταλικής παραγωγής, έτους 1972, θρίλερ, διάρκειας 93 λεπτών.

 Ο Ολιβιέρο είναι ένας άλλοτε σπουδαίος συγγραφέας, ο οποίος έχει χάσει την έμπνευσή του, και ζει σε ένα κτήμα με τη σύζυγό του, ενώ η νεκρή μητέρα του εξουσιάζει την ύπαρξή του και τη φαντασία του. Ταυτόχρονα έχει σχέσεις με μια παλιά μαθήτριά του, και τη νέγρα υπηρέτρια του σπιτιού τους. Όταν η πρώην μαθήτριά του βρίσκεται δολοφονημένη η αστυνομία τον θεωρεί ως υπ’ αριθμόν ένα ύποπτο. Τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο περίπλοκα όταν η νέα, όμορφη και γεμάτη αυτοπεποίθηση ανιψιά του, η Φλοριάνα, έρχεται να εγκατασταθεί μαζί τους. Μέσα σε όλα αυτά έναν περίεργο ρόλο παίζει η μαύρη γάτα του Ολιβιέρο, την οποία αντιπαθεί τρομερά η σύζυγος του Ιρένε. Πρωταγωνιστούν: Έντβιτζε Φένεκ, Anita Strindberg, Luigi Pistilli, Ivan Rassimov, Franco Nebbia, Riccardo Salvino, Angela La Vorgna Σενάριο: Adriano Bolzoni, Ernesto Gastaldi, Sauro Scavolini Σκηνοθεσία:Σέρτζιο Μαρτίνο
Κατάλογος Βυζαντινών συνθηκών

Ακολουθεί ένας κατάλογος των συνθηκών και συμφωνιών που υπογράφτηκαν κατά την ιστορία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με έδρα την Κωνσταντινούπολη. Ο ορισμός της συνθήκης είναι η συμφωνία της Ρωμανίας με κάποια ξένη δύναμη, περιλαμβανομένων συμφωνιών ειρήνης, εμπορικών συμφωνιών και συνεννοήσεων μεταξύ των δύο δυνάμεων. Για εξωτερικές συγκρούσεις βλέπε Κατάλογος των Βυζαντινών πολέμων.

 Ειρήνη της Ακιλισηνής π.387, Συμφωνία ειρήνης με την Αυτοκρατορία των Σασσανιδών, που διαιρούσε τη Μεγάλη Αρμενία στη μέση. Αιώνια Ειρήνη 532, με την Περσία των Σασσανιδών. Συνθήκη της Δάρας 562 με την Περσία των Σασσανιδών. Βυζαντινο-Βουλγαρική συνθήκη του 716 Τερματίζει επίσημα τη Μάχη της Αγχιάλου (708) και ορίζει τα όρια μεταξύ της Ρωμανίας και των Βουλγάρων. Ειρήνη του Νικηφόρου Α΄ 803. Συνθήκη ειρήνης του Νικηφόρου Α΄ με τον Καρλομάγνο βασιλιά των Φράγκων. Βυζαντινο-Βουλγαρική συνθήκη του 815 με τους Βουλγάρους. Α΄ Ρωσο-Βυζαντινή Συνθήκη του 907. Β΄ Ρωσο-Βυζαντινή Συνθήκη του 911. Γ΄ Ρωσο-Βυζαντινή Συνθήκη του 945. Συνθήκη του Σαφάρ 970. Α΄ Βυζαντινο-Γεωργιανή συνθήκη του 1022. Β΄ Βυζαντινο-Γεωργιανή συνθήκη του 1031. Α΄ Βυζαντινο-Βενετική συνθήκη του 1082 Συνθήκη της Δεαβόλεως 1108 με τον Βοημούνδο Α΄ Ωτβίλ πρίγκιπα της Αντιόχειας. Α΄ Συνθήκη του Νυμφαίου του 1214. Νικαιο-Βενετική συνθήκη του 1219. Νικαιο-Λατινική εκεχειρία 1260. Β΄ Συνθήκη του Νυμφαίου του 1261. Β΄ Βυζαντινοβενετική συνθήκη του 1268. Συνθήκη του Ορβιέτο 1281. Βυζαντινο-Τραπεζουντιακή συνθήκη του 1282. Συνθήκη του Χερνόμεν 1327. Συνθήκη της Καλλίπολης 1403. Συνθήκη που απαλλάσσει τη Ρωμανία από υποτέλεια προς τους Οθωμανούς και εκτεταμένες εδαφικές προσθήκες. Bartusis, Mark C. (1997). The Late Byzantine Army: Arms and Society 1204–1453. University of Pennsylvania Press. ISBN 0-8122-1620-2. Cavallo, Guglielmo (1997). The Byzantines. University of Chicago Press. ISBN 978-0-226-09792-3. Laiou, Angeliki (2009). "Political-historical survey - D. 1204-1453". In Jeffreys, Elizabeth; Haldon, John; Cormack, Robin (eds.). The Oxford Handbook of Byzantine Studies. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-925246-6. Nicol, Donald MacGillivray (1993). The Last Centuries of Byzantium, 1261–1453. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-43991-6. Nicol, Donald MacGillivray (1996). The Reluctant Emperor: A Biography of John Cantacuzene, Byzantine Emperor and Monk, C. 1295–1383. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-52201-4. Κατάλογος Βυζαντινών πολέμων
Λουίζα Ελισάβετ της Κουρλάνδης

Η Λουίζα-Ελισάβετ (12 Αυγούστου 1646 στο Μίταου/Γιέλγκαβα - 16 Δεκεμβρίου 1690 στο Βέφερλινγκεν) από τον Οίκο των Κέττλερ ήταν κόρη του δούκα της Κουρλάνδης και με τον γάμο της έγινε λαντγκραβίνα της Έσσης-Χόμπουργκ.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Ιακώβου δούκα της Κουρλάνδης (1610-1662) και της Λουίζας-Καρλόττας (1617-1676), κόρης του Γεωργίου-Γουλιέλμου εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου. Στις 23 Οκτωβρίου 1670 στο Κελν παντρεύτηκε τον διάσημο Φρειδερίκο Β΄ τότε πρίγκιπα του Χόμπουργκ, μετέπειτα λαντγκράβο της Έσσης-Χόμπουργκ. Ο Φρειδερίκος είχε μεταστραφεί στην καλβινιστική πίστη για χάρη τού γάμου τους. Αυτή η μετατροπή τον έφερε σε στενότερες σχέσεις με τους πριγκιπικούς Οίκους στο Βρανδεμβούργο και την Έσση-Κάσσελ, που ήταν επίσης Καλβινιστές. Η αδελφή τής Λουίζας-Ελισάβετ, η Μαρία-Αμαλία, παντρεύτηκε τον Κάρολο λάντγκραβο της Έσσης-Κάσελ το 1673. Η Λουίζα-Ελισάβετ ήταν ανιψιά του Φρειδερίκου-Γουλιέλμου εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου. Αυτή η σχέση επέτρεψε στον Φρειδερίκο να ενταχθεί στον Πρωσικό στρατό και να γίνει διοικητής όλων των στρατευμάτων τού Εκλεκτοράτου δύο μόνο έτη μετά, το 1672. Η Καλβινίστρια Λουίζα-Ελισάβετ έπαιξε σημαντικό ρόλο στην εγκατάσταση των εκτοπισμένων Ουγενότων και Βαλδένσιων στο Φρήντριχσντορφ και στο Ντόρνχολτσχαουζεν, καθώς και στο σχηματισμό καλβινιστικών εκκλησιών στο Βέφερλινγκεν και στο Μπαντ Χόμπουργκ. Παντρεύτηκε το 1670 τον Φρειδερίκο Β΄ λάντγκραβο της Έσσης-Χόμπουργκ και είχε τέκνα: Καρλόττα 1672–1738, παντρεύτηκε τον Ιωάννη-Ερνέστο Γ΄ των Βέττιν δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης. Φρειδερίκος Γ΄ 1673–1746, λάντγκραβος της Έσσης-Χόμπουργκ. Κάρολος-Χριστιανός 1674–1695, έπεσε στην πολιορκία του Ναμύρ, 21 ετών. Χέντβιχ-Λουίζα 1675–1760, παντρεύτηκε τον Άνταμ Φρίντριχ κόμη του Σλήμπεν (1677–1752). Φίλιππος 1676-1706, έπεσε στη Μάχη του Σπέυερμπαχ στον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής, 30 ετών. Βιλελμίνη-Μαρία 1678–1770, παντρεύτηκε τον Άντον Β΄ κόμη του Άλντενμπουργκ (1681–1738). Ελεονώρα-Μαργαρίτα 1679–1763. Ελισάβετ-Φραγκίσκα 1681–1707, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Γουλιέλμο Α΄ πρίγκιπα του Νάσσαου-Ζήγκεν (1680–1722). Ιωάννα-Ερνεστίνα 1682–1698, απεβ. 16 ετών. Φερδινάνδος 1683, απεβ. νήπιο. Κάρολος-Φερδινάνδος 1684–1688, πρίγκιπας της Έσσης-Χόμπουργκ. Καζιμίρ-Γουλιέλμος 1690–1726, πρίγκιπας της Έσσης-Χόμπουργκ. Οι Hugo Aust et al. : Fontane, Kleist und Hölderlin σελ. 12 ff Konstanze Grutschnig-Kieser: Der Geistliche Würtz, σελ. 224 Jürgen Rainer Wolf: Die kurländische Erbschaft. Landgräfin Louise Elisabeth und die gescheiterten Hoffnungen des Hauses Hessen-Homburg, Bad Homburg vor der Höhe, 1988 Ulrich Schoenborn (2010), Mit Herz und Verstand: Biographie und Lebenswelt der Töchter Herzog Jakobs von Kurland in Hessen-Homburg, Herford und Hessen-Kassel, Hamburg: Kovač, ISBN 978-3-8300-4667-7 978-3-8300-4667-7
Επαρχία Οιτύλου

Η επαρχία Οιτύλου ήταν μία από τις τέσσερις επαρχίες του νομού Λακωνίας. Έδρα της ήταν το Οίτυλο. Καταλάμβανε το δυτικό τμήμα της Μάνης την οποία μοιραζόταν με την επαρχία Γυθείου.

 Δημιουργήθηκε αρχικά με την διοικητική διαίρεση του 1833 ως μία από τις τέσσερις επαρχίες του νομού Λακωνίας. Καταργήθηκε στην συνέχεια με την διοικητική διαίρεση του 1836 η οποία κατήργησε προσωρινά το νομαρχιακό σύστημα και επανασυστάθηκε το 1848. Στην επαρχία Οιτύλου συμπεριλαμβανόταν αρχικά και η περιοχή της μετέπειτα Μεσσηνιακής Μάνης, η οποία το 1939 αποσπάστηκε από την Λακωνία και δόθηκε στην Μεσσηνία. Με το σχέδιο Καποδίστριας, το 1997, αντικαταστάθηκε από τον δήμο Οιτύλου. Με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την περιοχή της πρώην επαρχίας Γυθείου αποτέλεσε τον δήμο Μάνης.
Ναντ Τάτρου σα Μπλίσκα

Ναντ Τάτρου σα Μπλίσκα (Nad Tatrou sa blýska, Αστραπή πάνω από τα Τάτρας) είναι ο εθνικός ύμνος της Σλοβακίας. Οι ρίζες του ύμνου βρίσκονται στο εθνικιστικό και ρομαντικό κίνημα στην Κεντρική Ευρώπη του 19ου αιώνα. Τα κύρια θέματά του είναι μια καταιγίδα πάνω από τα όρη Τάτρα τα οποία αποτελούσαν σύμβολο του κινδύνου για τους Σλοβάκους και επίσης την επιθυμία για την αποσόβηση της απειλής. Ο ύμνος ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής κατά τις εξεγέρσεις του 1848-49.

 Ο ηλικίας 23 ετών Γιάνκο Ματούσκα (Janko Matúška) έγραψε τους στίχους τον Ιανουάριο-Φεβρουάριο του 1844. Η μελωδία προέρχεται από το λαϊκό τραγούδι "Kopala studienku", που του πρότεινε ο συμφοιτητής του, Γιόζεφ Ποδράντσκι (Jozef Podhradský) (1823-1915), μελλοντικός ακτιβιστής Ο ύμνος γράφηκε από φοιτητές, οι οποίοι διαμαρτύρονταν για την αποβολή συμμαθητή τους από τη σχολή. Ο αρχικός τίτλος του 1844,που σώζεται σε σημειωματάριο είναι "Σλοβάκοι της Μπρατισλάβα, Μελλοντικοί Λεβοτσιανοί" ("Prešporský Slováci, budaucj Lewočané"). Το Λεβοτσιανοί αναφέρεται στην πόλη Λεβότσα. Στις 13 Δεκεμβρίου του 1918 η πρώτη στροφή από τους στίχους του Ματούσκα έγινε το ένα μισό από τον εθνικό ύμνο της Τσεχοσλοβακίας.Μόνο οι δύο στροφές των στίχων του Ματούσκα καθιερώθηκαν με νόμο ως εθνικός ύμνος της Σλοβακίας, μετά την ανεξαρτητοποίησή της το 1993. Anthem of the Slovak Republic - Σελίδα με ηχητικά αποσπάσματα του ύμνου στον ιστότοπο της Προεδρίας της Δημοκρατίας. Ο εθνικός ύμνος της Σλοβακίας, παρτιτούρα και στίχοι
Νεοχώρι Γορτυνίας Αρκαδίας

Το Νεοχώρι Γορτυνίας ή Τροπαίων είναι χωριό της δημοτικής ενότητας Τροπαίων του δήμου Γορτυνίας. Βρίσκεται 53 χλμ. δυτικά της Δημητσάνας, ανάμεσα στον ποταμό Λάδωνα και τον Ερύμανθο. Απέχει από την Τρίπολη 107 χλμ. Η οδική πρόσβαση στο χωριό γίνεται με παρακαμπτήριο μήκους 5 χλμ. δεξιά του οδικού άξονα Τριπόλεως-Πύργου, λίγο πριν από το χωριό Λιβαδάκι.

 Το Νεοχώρι βρίσκεται στους πρόποδες του λόφου Πλάκα και στις παρυφές του ποταμού Ερύμανθου με υψόμετρο 300 μέτρων. Το Νεοχώρι αναφέρεται στις βενετικές πηγές με δύο τύπους: Με το όνομα Σιμωταίοι και με το όνομα Σιμωταίοι Νιοχώρι. Στην απογραφή του Pouqoueville το 1815 αναφέρεται με το όνομα Σιμωταίοι αλλά στην απογραφή του 1829 αναφέρεται με την απλοποιημένη μορφή Νεοχώρι. Έτσι το Νεοχώρι θεωρείται ένα από τα παλιά χωριά του τέως δήμου Θελπούσης, αφού το 1698 κατοικούνταν από 10 οικογένειες (55 κατοίκους), ενώ το Ντελαλή (Τρανή Λάκκα) από 3 οικογένειες. Έχει 161 μόνιμους κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011.Είναι ένα χωριό με μονοπάτια πλάι στον ποταμό Ερύμανθο. Έχει δημοτικό σχολείο. Μητρόπολη του χωριού είναι ο Ι.Ν. Αγίας Τριάδος. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με τη γεωργία, την κτηνοτροφία, την χοιροτροφία, την αμπελουργία και την ελαιοκομία. Στον οικισμό Μπερτσιά, κοντά στο Νεοχώρι, υπάρχουν τμήματα παλαιού ναού από την εποχή της Τουρκοκρατίας, ενώ στην αρχαία εποχή υπήρχε και ένας ναός αφιερωμένος στον Θεό Ασκληπιό και το μνήμα της Τρυγόνος. Όλη η περιοχή περιβάλλεται από καταπράσινους κάμπους, τρεχούμενα νερά, ποταμάκια και μικρούς καταρράκτες. Στο Νεοχώριον υπάγονται και οι οικισμοί Μπερτσιά, Νέα Δάφνη και Τρανή Λάκκα. Στην Αρκαδία υπάρχουν άλλοι 4 συνώνυμοι οικισμοί.
Σαρντόρ Μιρζάεφ

Ο Σαρντόρ Μιρζάεφ (αγγλικά:Sardor Mirzaev, ουζμπεκικά κυριλλικά:Сардор Мирзаев, 21 Μαρτίου 1991, Φεργκάνα) είναι Ουζμπέκος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος για τη Λοκομοτίβ Τασκένδης του Πρωταθλήματος Ουζμπεκιστάν.

 Ο Μιρζάεφ αγωνίστηκε για τη Νέφτσι Φεργκάνα για 4 χρόνια, πριν μετακινηθεί στη Λοκομοτίβ Τασκένδης, όπου αμέσως δανείστηκε στη Νέφτσι για μία σεζόν. Κατά την επιστροφή του στη Λοκομοτίβ, σημείωσε το πρώτο γκολ του στο ΑΦΚ Τσάμπιονς Λιγκ, στην εκτός έδρας νίκη με 1-3 εναντίον της Αλ Χιλάλ από τη Σαουδική Αραβία. Έχει εκπροσωπεί το Ουζμπεκιστάν αγωνιζόμενος στις ομάδες U20, U21 και U23. Είχε επιλεγεί στην Εθνική U20 για το Παγκοσμίου Κυπέλλου U20 του 2009 στην Αίγυπτο, στο οποίο το Ουζμπεκιστάν τερμάτισε στην τρίτη θέση του ομίλου του, πίσω από τη Γκάνα και την Ουρουγουάη και πάνω από την Αγγλία, λόγω καλύτερης διαφοράς τερμάτων.Είχε επίσης επιλεγεί στην Εθνική U23 για το 2013 AFC U-22 Championship, στο οποίο το Ουζμπεκιστάν τερματίζει στην 3η θέση και απέτυχε να προκριθεί στη νοκ άουτ φάση. Ο Μιρζάεφ έκανε το επίσημο ντεμπούτο του για την Εθνική Ουζμπεκιστάν στις 29 Μαρτίου 2015, σε ένα φιλικό αγώνα εναντίον της Νότιας Κορέας, όταν κλήθηκε για πρώτη φορά στην εθνική ομάδα. Λοκομοτίβ Τασκένδης Πρωτάθλημα Ουζμπεκιστάν: 2015-16, 2016-17, 2017-18 (Γαλλικά) «Προφίλ του Σαρντόρ Μιρζάεφ». footballdatabase.eu. (Αγγλικά) Προφίλ Σαρντόρ Μιρζάεφ στο Soccerway Προφίλ στο Transfermarkt.com