IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Dia

Η Distribuidora Internacional de Alimentación, S.A. (DIA) είναι ισπανική αλυσίδα σούπερ μάρκετ, η οποία ιδρύθηκε το 1979. Σύμφωνα με στοιχεία του 2012 λειτουργεί 6.914 καταστήματα παγκοσμίως, γεγονός που την καθιστά τον τρίτο μεγαλύτερο δικαιοπάροχο στον τομέα τροφίμων στην Ευρώπη. Από το 2013 έχει περιέλθει στην κατοχή της και η εταιρεία Schlecker σε Ισπανία και Πορτογαλία. Στο τιμόνι της εταιρείας βρίσκεται η Άννα Μαρία Γιόπις (Ana María Llopis), η οποία κατάγεται από τη Βενεζουέλα.

 Η Dia είναι μια αλυσίδα σούπερ μάρκετ τύπου Discount η οποία ακολουθεί μια πολιτική μείωσης των τιμών μέσω της ελαχιστοποίησης του λειτουργικού κόστους. Τα έπιπλα και η διακόσμηση του καταστήματος είναι ελάχιστα. Οι δαπάνες μειώνονται επίσης περιορίζοντας την επιλογή των προϊόντων σε μια στενή επιλογή ευρωπαϊκών εμπορικών σημάτων και λευκών ετικετών προϊόντων μάρκας Dia. Η αλυσίδα πωλεί επίσης μικρές συσκευές. Η πολιτική της επικοινωνίας βασίζεται σε εκστρατείες μαζικών μέσων μαζικής ενημέρωσης καθώς και σε φυλλάδια με προϊόντα που βρίσκονται σε ειδική πώληση. Η αλυσίδα Dia δημιουργήθηκε στην Ισπανία το 1979 και έχει αναλάβει ένα φιλόδοξο σχέδιο διεθνούς επέκτασης με τα πρότυπα καταστήματα Dia στην Αργεντινή, τη Βραζιλία, την Ισπανία, την Ελλάδα (όπου η Dia Hellas εξαγοράστηκε το 2010 από την Carrefour) και την Τουρκία, στην Πορτογαλία με καταστήματα "Minipreço" (αν και μέχρι το 2001 είχαν το σήμα "Dia" στα καταστήματα) και στη Γαλλία με το πρότυπο "Ed". Το 2003 η Dia άνοιξε καταστήματα στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, όπου ο αριθμός των ανοιγμάτων σε ένα χρόνο έφτασε τα 300 καταστήματα. Στη Σενεγάλη, στην Ακτή του Ελεφαντοστού και στη Νιγηρία, έχουν δημιουργηθεί καταστήματα με την επωνυμία "citydia", με ταχύτατη ανάπτυξη. Η Dia άνοιξε τα καταστήματά της στην Παραγουάη, τον Νοέμβριο του 2016. Η παρεχόμενη φιλοσοφία της Dia είναι να προσαρμόσει κάθε κατάστημα στις ανάγκες του τοπικού πληθυσμού. Στο τέλος Μαρτίου 2013 είχε 6.914 καταστήματα, 46 αποθήκες διανομής και περίπου 47.500 εργαζόμενους παγκοσμίως, με κύκλο εργασιών 11.124 εκατομμυρίων ευρώ. Η Dia διακινεί επίσης μέχρι και 7.500 προϊόντα Dia διεθνώς, συμπεριλαμβανομένων και σε χώρες όπου δεν διαθέτει καταστήματα όπως η Βουλγαρία. Από το 2000 έως το 2011, ο Dia ήταν μέρος του ομίλου Carrefour, αλλά μετά την απόσχιση του έγινε ανεξάρτητος και έκανε το ντεμπούτο του στη χρηματιστηριακή αγορά IBEX 35 της Μαδρίτης στις 2 Ιανουαρίου 2012. Ο Όμιλος Dia αγόρασε τη Schlecker (συμπεριλαμβανομένων των 1.127 καταστημάτων της στην Ισπανία και 41 καταστημάτων στην Πορτογαλία και των τεσσάρων κέντρων διανομής) για 70,5 εκατομμύρια ευρώ. Επίσημος ιστότοπος
Κατάλογος αστέρων της Καμίνου

Ο παρών κατάλογος αστέρων της Καμίνου παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό της Καμίνου κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N. D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N. G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. «SIMBAD Astronomical Database». Centre de Données astronomiques de Strasbourg. Ανακτήθηκε στις 4 Ιανουαρίου 2007. Samus, N. N.· Durlevich, O. V.· και άλλοι. (2004). «Combined General Catalogue of Variable Stars (GCVS4,2)». Ανακτήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 2007. Gould, B. A. «Uranometria Argentina». Reprinted and updated by Pilcher, F. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2010. «AAVSO Website». American Association of Variable Star Observers. Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2014.
The Waste Lands

Το The Waste Lands είναι το όγδοο άλμπουμ του αγγλικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Venom, το οποίο κυκλοφόρησε στις 29 Οκτωβρίου του 1992 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Under One Flag Records". Ο αρχικός τίτλος του δίσκου ήταν "Kissing the Beast", κάτι που άλλαξε λόγω του εξωφύλλου του Τάρι Τζόζεφ. Αυτός είναι ο τρίτος και τελευταίος δίσκος των Venom με τον Τόνι Ντόλαν στα φωνητικά και το μπάσο, αφού διαλύθηκαν μετά την διακοπή της συνεργασίας μαζί τους από την "Music for Nations" λόγω των χαμηλών πωλήσεων που παρουσίασαν. Το 1995, η σύνθεση που ηχογράφησε τα "Welcome to Hell", "Black Metal", κτλ., επανενώθηκε κυκλοφορώντας αρχικά το ΕΡ "Venom '96" και στην συνέχεια τον δίσκο "Cast in Stone".

 1. Cursed (Bray, Dolan, Dunn) - 7:38 2. I'm Paralysed (Bray, Dolan, Dunn) - 2:32 3. Black Legions (Bray, Dolan, Dunn) - 3:44 4. Riddle of Steel (Bray, Dolan, Dunn) - 2:47 5. Need to Kill (Bray, Dolan, Dunn) - 5:11 6. Kissing the Beast (Bray, Dolan, Dunn) - 3:23 7. Crucified (Bray, Dolan, Dunn) - 3:32 8. Shadow King (Bray, Dolan, Dunn) - 3:51 9. Wolverine (Bray, Dolan, Dunn) - 4:08 10. Clarisse (Bray, Dolan, Dunn) - 4:49 Το "The Waste Lands" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Mantas - κιθάρα Στηβ Γουάιτ - κιθάρα Τόνι Ντόλαν - φωνητικά, μπάσο Abaddon - τύμπανα V.X.S. - πλήκτρα The Waste Lands - Venom | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Venom - The Waste Lands - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives Venom - The Waste Lands (album review) | Sputnikmusic
Ελληνικές δημοτικές εκλογές 1834

Οι δημοτικές εκλογές του 1834 ήταν οι πρώτες που αποφασίστηκαν με Διάταγμα της 24ης Απριλίου και 8ης Ιουνίου 1834. Η εκτέλεση του Νόμου περί Δήμων όμως καθυστέρησε για άγνωστο λόγο, και έτσι οι εκλογές δημοτικών αρχών διενεργήθηκαν τις πρώτες μέρες του Ιουλίου 1834 μόνο στον νομό Αργολιδοκορινθίας.

 Γεώργιος Π. Παρασκευόπουλος (1907). Oι Δήμαρχοι των Aθηνών (1835-1907) μετά προεισαγωγής περί δημογεροντίας. Εν Αθήναις: Τυπ. Ρουφτάνη-Παππαγεωργίου. σελ. 62. Ανακτήθηκε στις 26 Νοεμβρίου 2010. (pdf) «Οδηγίαι περί των Δημαιρεσιών» - Εφημερίς της Κυβερνήσεως του Βασιλείου της Ελλάδος, Αριθμ. 26. Εν Ναυπλίω: Εκ της Βασιλικής Τυπογραφείας. 25 Ιουλίου 1834. σελίδες 207–222. Ανακτήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 2010. «Τα παράδοξα και τα απίθανα των δημοτικών εκλογών», άρθρο στον ιστότοπο της εφημερίδας «Το Έθνος», 16 Μαΐου 2014.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 2017

Το 82ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 2017 διεξήχθη στις 17–18 Ιουνίου 2017 στο Παμπελοποννησιακό Στάδιο, στην Πάτρα, εκτός από τα ειδικά πρωταθλήματα 20χλμ βάδην, 10.000μ, επτάθλου, ημιμαραθωνίου και του μαραθωνίου που διεξήχθησαν σε διαφορετικές ημερομηνίες. Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε ο Γ.Σ. Κηφισιάς για πρώτη φορά στην ιστορία του.

 Διεξήχθησαν ξεχωριστά από το πανελλήνιο πρωτάθλημα σε διάφορες περιοχές ως εξής. Έπταθλο. Διεξήχθη στις 27-28 Μαΐου 2017 στο Δημοτικό Στάδιο Σερρών στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα συνθέτων αγωνισμάτων Α/Γ και Κ-23, με συμμετοχή 15 ανδρών/νέων ανδρών (Κ-23) και 21 γυναικών/νέων γυναικών (Κ-23). 10.000μ. Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα 10.000μ Α/Γ, νέων Α/Γ (Κ-23) και Εφήβων διεξήχθη στις 27 Μαΐου 2017 στο Στάδιο Μεγάρων, με συμμετοχή (για όλες τις ηλικίες) 49 ανδρών και 29 γυναικών. Μαραθώνιος Διεξήχθη στις 13 Νοεμβρίου 2016 (δηλ. στα πλαίσια της σεζόν 2016-2017), ταυτόχρονα με τον 34ο Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας. 20χλμ βάδην. Διεξήχθη στα Μέγαρα. Μετείχαν 10 αθλήτριες. stivoz.gr: Αποτελέσματα Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου 2017 Αρχειοθετήθηκε 2022-10-30 στο Wayback Machine. ΣΕΓΑΣ: Αποτελέσματα 1ης ημέρας Πανελληνίου Πρωταθλήματος 2017 Αρχειοθετήθηκε 30-10-2022 στο Wayback Machine. ΣΕΓΑΣ: Αποτελέσματα 2ης ημέρας Πανελληνίου Πρωταθλήματος 2017 Αρχειοθετήθηκε 30-10-2022 στο Wayback Machine. Αποτελέσματα 20 χλμ βάδην Πανελληνίου Πρωταθλήματος 2017 Αρχειοθετήθηκε 30-10-2022 στο Wayback Machine. Αποτελέσματα 50 χλμ βάδην Πανελληνίου Πρωταθλήματος 2017 Αρχειοθετήθηκε 30-10-2022 στο Wayback Machine. Αποτελέσματα 10.000μ Πανελληνίου Πρωταθλήματος 2017 Αρχειοθετήθηκε 30-10-2022 στο Wayback Machine. Αποτελέσματα Μαραθωνίου 2016
Κάτω Σαγκρί Νάξου

Το Κάτω Σαγκρί (ή το επίσημο Κάτω Σαγκρίον) είναι χωριό της πεδινής κεντρο-δυτικής Νάξου, σε υψόμετρο 210 μέτρων περίπου και με 27 κατοίκους (απογραφή 2011). Έχει χαρακτηριστεί από το 1988 παραδοσιακός οικισμός. Οι οικισμοί Άνω Σαγκρί, Κανακάρι και Κάτω Σαγκρί βρίσκονται στην ίδια περιοχή και συνηθίζεται να αποκαλούνται απλά Σαγκρί.

 Επειδή σε παλαιότερες απογραφές οι οικισμοί Άνω Σαγκρί, Κανακάρι και Κάτω Σαγκρί απογράφονταν ως Σαγκρί στον παρακάτω πίνακα αναφέρονται και οι τρεις, αλλά και το άθροισμά τους για να υπάρχει μια διαχρονική εικόνα. Το 1835, ο οικισμός Κάτω Σαγκρί, με 133 κατοίκους (33 οικογένειες), προσαρτάται στον νεοϊδρυθέντα δήμο Βίβλου της επαρχίας Νάξου, με έδρα τον οικισμό Γαλανάδο. Το 1879, στην απογραφή οι οικισμοί Άνω και Κάτω Σαγκρί καταργούνται και αναφέρονται ως οικισμός Σαγκρί, ο οποίος υπάγεται στο δήμο Βίβλου. Το 1912, αποφασίζεται οι οικισμοί που έχουν πάνω από 300 κατοίκους και σχολείο στοιχειώδους εκπαίδευσης, να αποτελέσουν αυτοτελείς κοινότητες. Οπότε ο οικισμός Σαγκρί (όπου περιλαμβάνονται οι οικισμοί Άνω και Κάτω Σαγκρί) αποσπάται από το δήμο Βίβλου και ορίζεται έδρα της κοινότητας Σαγκρίου. Το 1951, στην απογραφή αναγνωρίζονται οι οικισμοί Άνω, Κάτω Σαγκρί και Κανακάρι σαν ανεξάρτητοι οικισμοί και προσαρτώνται στην κοινότητα Σαγκρίου με έδρα το Άνω Σαγκρί. Το 1997, με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας (νόμος 2539/97), ο οικισμός προσαρτάται στο δήμο Νάξου. Συγκεκριμένα, με το πρόγραμμα Καποδίστριας υπαγόταν στο Δημοτικό Διαμέρισμα Σαγκρίου, του Δήμου Νάξου, του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους. Το 2010, με την εφαρμογή του προγραμματος Καλλικράτης (νόμος 3852/2010), ο οικισμός προσαρτάται στο νεοσύστατο δήμο Νάξου & Μικρών Κυκλάδων.Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), αποτελεί μαζί με τους οικισμούς Άνω Σαγκρί ( 210 κ.), Κανακάρι ( 49 κ.), Καστράκι ( 158 κ.) και Μικρή Βίγλα ( 93 κ.) την Τοπική Κοινότητα Σαγκρίου ( 537 κ.). Η τ.κ. Ποταμιάς υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Νάξου, του δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, της περιφερειακής ενότητας Νάξου (του πρώην νομού Κυκλάδων), στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου.
Ούρσουλα του Βρανδεμβούργου, δούκισσα του Μύνστερμπεργκ-Ελς

Η Ούρσουλα, γερμ.: Ursula von Brandenburg von Hohenzollern (25 Σεπτεμβρίου 1450 - 25 Νοεμβρίου 1508, Μπρέσλαου) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόρη του εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και με το γάμο της έγινε δούκισσα του Μύνστερμπεργκ & Ελς και κόμισσα του Γκλατς.

 Ο Ούρσουλα ήταν η πρώτη κόρη του Αλβέρτου Γ΄ Αχιλλέα εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου από τον πρώτο γάμο του με τη Μαργαρίτα, κόρη του Ιακώβου μαργράβου του Μπάντεν-Μπάντεν. Η πριγκίπισσα εθεωρείτο το αγαπημένο παιδί του πατέρα της· έγινε μία αξιοσημείωτη περίπτωση γάμου ευκολίας τον 15ο αι. Αρχικά ο πατέρας της την είχε υποσχεθεί στον Αλβέρτο Γ΄ δούκα της Σαξονίας. Όταν διέκοψε τη μνηστεία, η Ούρσουλα μεταβιβάστηκε στον μεγαλύτερο αδελφό του Ερνέστο. Όταν διαλύθηκε και αυτός ο αρραβώνας, επόμενος υποψήφιος γαμπρός έγινε ο Ερρίκος Α΄ δούκας του Μύνστερμπεργκ-Ελς, γιος του Γεωργίου Ποντέμπραντυ βασιλιά της Βοημίας. Το 1466 ο πάπας Παύλος Β΄ απέρριψε τη δέσμευση ως «βλασφημική σύνδεση με αιρετικό» και ο Ούρσουλα και ο πατέρας της αφορίστηκαν. Οι σχέσεις μεταξύ του Βρανδεμβούργου και του αυτοκράτορα Φρειδερίκου Γ΄ επίσης επιδεινώθηκαν λόγω της μνηστείας. Ο Γεώργιος Ποντέμπραντυ και ο Αλβέρτος Γ΄ Αχιλλέας δημιούργησαν μία αμυντική συμμαχία εναντίον όλων των αντιπάλων του γάμου. Χωρίς να το πει στον πατέρα της, η Ουρσούλα αρραβωνιάστηκε κρυφά με τον Ρούντολφ Γ΄ κόμη του Σουλτς, λάντγκραβο στο Κλέτγκαου. Ο πάπας διέλυσε αυτή τη μνηστεία και τελικά η Ούρσουλα παντρεύτηκε στο Τσεμπ (γερμ. Έγκερ) στις 9 Φεβρουαρίου 1467, τον Ερρίκο Α΄. Η απαγόρευση που είχε επιβληθεί στην Ούρσουλα και τον πατέρα της καταργήθηκε το 1471. Παντρεύτηκε το 1467 τον Ερρίκο Α΄ δούκα του Μύνστερμπεργκ και είχε τα ακόλουθα παιδιά: Aλβέρτος 1468-1511, δούκας του Μύνστερμπεργκ-Ελς. Γεώργιος Α΄ 1470-1502), δούκας του Μύνστερμπεργκ-Ελς. Μαργαρίτα 1473-1530, παντρεύτηκε τον Ερνέστο πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντέσαου. Κάρολος 1476-1536. Μαγδαληνή 1482-1513. Σιδωνία (τσεχ. Zdeňka) 1483-1522, παντρεύτηκε τον Ούλριχ του Χάρντεγκ. Λουδοβίκος 1479-1480 απεβ. 1 έτους, Ιωάννης 1472-1472 απεβ. νήπιο. Karl Friedrich Pauli: Allgemeine preussissche Staats-Geschichte, bis auf gegenwärtige Regierung, τόμος 1, 1761, σ. 369 Samuel Buchholtz: Versuch einer Geschichte der Churmarck Brandenburg, FW Birnstiel, 1767, σελ. 216 Heidelberger Jahrbücher der Literatur, τόμος. 55, Mohr und Zimmer, 1862, σελ. 820 ( Ψηφιοποιημένο ) GenaNet
Διαδικτυακή εφημερίδα

Πρόκειται για την ανάρτηση ειδησεογραφικού υλικού στον παγκόσμιο ιστό είτε ως επανέκδοση κάποιων έντυπων εφημερίδων είτε ως αυτόνομες εκδόσεις. Οι ηλεκτρονικές εκδόσεις δημιούργησαν πληθώρα νέων ευκαιριών που ευνόησαν τις εφημερίδες όσον αφορά τον ανταγωνισμό με τα υπόλοιπα μέσα σε σχέση με την ταχύτητα με την οποία παρουσιάζουν ένα συμβάν, επιπλέον έριξε δραματικά το κόστος, καθώς οι εφημερίδες δεν χρειάζεται πλέον να εκτυπώνουν τόσο πολύ. Τα ηλεκτρονικά μέσα και τα δημοσιεύματά τους διαθέτουν πνευματικά δικαιώματα και διέπονται από τους ίδιους νόμους (συκοφαντία, ιδιωτικότητα) με τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης.Η ιδέα της διαδικτυακής εφημερίδας και της διαδικτυακής δημοσιογραφίας εμφανίστηκαν περίπου τον ίδιο καιρό με την μαζική επέκταση του διαδικτύου και τη δημιουργία του Παγκόσμιου Ιστού (World Wide Web) στην δεκαετία του 1990.

 Ψηφιοποίηση και σύγκλιση Περισσότερη διαδραστικότητα μεταξύ κοινού-δημοσιογράφου Νέα επίπεδα άμεσης πληροφόρησης Δυνατότητα σχολιασμού των ειδήσεων Το κύριο χαρακτηριστικό που διαχωρίζει μια έντυπη έκδοση από μια διαδικτυακή, εκτός από το γεγονός ότι η μια βρίσκεται στο διαδίκτυο, είναι ότι μια διαδικτυακή εφημερίδα χαρακτηρίζεται από μεγάλα επίπεδα διαδραστικότητας και πολυμεσικότητας.Πιο συγκεκριμένα μια διαδικτυακή εφημερίδα προσπερνάει τα βασικά χαρακτηριστικά μιας έντυπης εφημερίδας (κείμενο, εικόνα), με τη χρήση βίντεο, ήχου, υπερσυνδέσμων, κινούμενων σχεδιαγραμμάτων, διαδραστικών παιχνιδιών, διαδραστικών γραφημάτων, όπως για παράδειγμα ένα χάρτη ή ένα χρονοδιάγραμμα που παρέχουν πληροφορίες ευκολότερα και αμεσότερα στον δέκτη. Η έλευση της διαδικτυακής εποχής είχε τεράστιο αντίκτυπο στο ρόλο της δημοσιογραφίας με αποτέλεσμα ο ρόλος του δημοσιογράφου να αλλάζει συνεχώς καθώς σήμερα ο καθένας μπορεί να δημοσιεύει υλικό, ένα προνόμιο που κατείχαν παραδοσιακά μόνο οι επαγγελματίες του χώρου της δημοσιογραφίας. Έτσι, ο δημοσιογράφος πλέον δεν δημοσιεύει απλά υλικό αλλά λειτουργεί ως μια μορφή φίλτρου στο σημερινό χάος πληροφοριών που επικρατεί στο διαδίκτυο.
Λέσεκ του Ινόβροτσλαφ

Ο Λέσεκ, πολων. Leszek (1275/6 - ,ετά τις 27 Απριλίου 1339) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας τού Ινόβροτσλαφ (1287-1314), της Πομερανίας στο Γκντάνσκ (1296) και κυβερνήτης του Βυσόγκρουντ. Το 1300 δήλωσε υποτέλεια στον Βεγκέσλαο Β΄· το 1303 πώλησε τη Γη Μιχάλουφ στο Τευτονικό Τάγμα. Έμεινε αιχμάλωτος στη Βοημία (1303-12)· έγινε υποτελής στον βασιλιά της Πολωνίας (1312-). Κυβέρνησε μόνος του στο Ινόβροτσλαφ (1314-20/24) και μετά παραιτήθηκε.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Ζιεμόμισλ δούκα τού Ινόβροκλαφ και της Σαλώμης των Σαμποριδών, κόρης τού Σαμπόρ Β΄ δούκα της Πομερανίας. Όταν απεβίωσε ο πατέρας του το 1287, ο Λέσεκ και οι δύο μικρότεροι αδελφοί του ήταν ανήλικοι, έτσι ανέλαβαν επίτροποι η μητέρα τους και ο θείος τους Βλάντισλαφ Α΄ ο Βραχύς. Το 1294 ο Λέσεκ ενηλικιώθηκε και ανέλαβε την εξουσία και την επιτροπεία των μικρότερων αδελφών του. Έλαβε καλή μόρφωση και τον αποκαλούσαν litteratus. Το 1296 απεβίωσε ο Πσέμισλ Β΄, τελευταίος τού κλάδου της Μεγάλης Πολωνίας και μέσα στη σύγχυση που ακολούθησε, ο Λέσεκ κατάφερε να λάβει το δουκάτο της Πομερέλια. Σύντομα όμως αναγκάστηκε να το δώσει στον θείο του αντί της καστελανίας τού Βυσγκόρουντ. Το 1300 ο νέος βασιλιάς της Πολωνίας, ο Βεγκέσλαος Β΄ της Βοημίας τον ανάγκασε να δηλώσει υποτέλεια. Τρία έτη μετά ήλθε σε διαμάχη με τον ;allo θείο του Σιεμόβιτ του Ντόμπζινι. Η μακροχρόνια αντιπαράθεση τον δυσκόλεψε οικονομικά τόσο, που αναγκάστηκε να ενεχυριάσει τη Γη Μιχάλουφ στο Τευτονικό Τάγμα. Σύντομα μετά αποφάσισε να πάει στην Ουγγαρία για να συμφιλιωθεί με τον Βλάντισλαφ Α΄, αλλά καθώς περνούσε από εδάφη τού Βεγκεσλάου Β΄, αιχμαλωτίστηκε και φυλακίστηκε. Εστάλη στη Βοημία και ελευθερώθηκε το 1312. Το 1314 συμφώνησε να γίνει υποτελής τού Βλάντισλαφ Α΄. Έπειτα αποφάσισε να διαιρέσει την περιοχή του με τους αδελφούς του: ο ίδιος κράτησε το Ινόβροτσλαφ. Τέσσερα έτη μετά υπέγραψε με τον αδελφό του Πσέμισλ συμφωνία αμοιβαίας κληρονομίας. Παραιτήθηκε το διάστημα 1320-24 υπέρ τού Πσέμισλ. Τα έτη 1320 και 1339 ήταν μάρτυς κατά την Πολωνο-Τευτονική νίκη. Απεβίωσε το 1339 σε ηλικία 63 ετών, άγαμος. Δεν γνωρίζουμε πού τάφηκε. Leszek Inowrocławski in poczet.com
Κώστας Αλεξανδρίδης

Ο Κώστας Αλεξανδρίδης (1945 - 2013) ήταν Έλληνας δικηγόρος και διαιτητής ποδοσφαίρου, που διετέλεσε πρόεδρος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (ΕΠΟ), της Ομοσπονδίας Διαιτητών Ποδοσφαίρου Ελλάδας (ΟΔΠΕ), καθώς και του Συμβουλίου Επιλογής Διαιτητών Επαγγελματικών Πρωταθλημάτων (ΣΕΔΕΠ).

 Γεννήθηκε το 1945 στην Κω, όπου και μεγάλωσε. Ήταν διαιτητής ποδοσφαίρου για πολλά χρόνια, ενώ αποφοίτησε και από τη Νομική Σχολή Αθηνών, ασκώντας στη συνέχεια τη δικηγορία. Δραστηριοποιήθηκε πολιτικά στο ΠΑΣΟΚ ως μέλος του Τομέα Αθλητισμού (ήταν στενός φίλος με τον συντοπίτη του υπουργό Κώστα Σκανδαλίδη).Από το 1976 έως το 1986 ο Κώστας Αλεξανδρίδης διετέλεσε πρόεδρος της Ομοσπονδίας Διαιτητών Ποδοσφαίρου Ελλάδας (ΟΔΠΕ). Το 1986 ο τότε υφυπουργός Αθλητισμού Σήφης Βαλυράκης τον όρισε πρόεδρο του Συμβουλίου Επιλογής Διαιτητών Επαγγελματικών Πρωταθλημάτων (ΣΕΔΕΠ), θέση στην οποία παρέμεινε για έξι χρόνια, μέχρι το 1992. Από το 1992 μέχρι το 1999 ήταν ξανά πρόεδρος της ΟΔΠΕ. Στις 22 Ιανουαρίου 2000 εκλέχθηκε πρόεδρος της ΕΠΟ, διαδεχόμενος το φίλο του Σωτήρη Αλημίση που δεν θέλησε να θέσει ξανά υποψηφιότητα. Ηγήθηκε του ψηφοδελτίου της απερχόμενης διοίκησης Αλημίση και διατήρησε στη θέση του γενικού γραμματέα τον Βασίλη Γκαγκάτση. Τον Ιούλιο του 2001 παραιτήθηκε από την προεδρία της ΕΠΟ, και τον διαδέχτηκε ο Γκαγκάτσης. Από το 2009 ήταν ξανά πρόεδρος της ΟΔΠΕ, θέση που διατήρησε μέχρι το θάνατό του τον Ιανουάριο του 2013, σε ηλικία 68 ετών. Υπέφερε από προβλήματα υγείας τα τελευταία χρόνια της ζωής του, και τελικά απεβίωσε από ανακοπή καρδιάς.
Νταρβάντ

Η Νταρβάντ, γνωστή και ως Νταρβάρ, είναι πόλη της ΝΔ. Ινδίας στο βόρειο τμήμα της ομόσπονδης πολιτείας Καρνάτακα. Είναι πρωτεύουσα της ομώνυμης περιοχής. Από το 1961 αποτελεί ενιαίο δημοτικό διαμέρισμα με την δίδυμη πόλη Χούμπλι και πολλές φορές αναφέρεται ως Νταρβάρ - Χούμπλι, αν και τις χωρίζει απόσταση 22 χλμ.. Καταλαμβάνει έκταση περί τα 200 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ενώ το 1921 αριθμούσε 34.750 κατοίκους, το 1941 παρουσίαζε 48.000 και το 1961 είχε τετραπλασιαστεί. Σήμερα με τη δίδυμη πόλη υπερβαίνουν τις 650.000 κατοίκους.

 Η πόλη της οποίας το όνομα σημαίνει "τόπος ξαπόστασης" (ανάπαυσης σε μακρύ ταξίδι), ή "θύρα-πόλη", λόγω της γεωγραφικής θέσης της, αποτελώντας πέρασμα στο βορινό ορεινό όγκο, ουσιαστικά είναι επτάλοφη και βρίσκεται σε υψόμετρο 725 μ., επί της εθνικής οδού (αυτοκινητοδρόμου) Μπανγκαλόρ - Πούνε, περίπου 425 χλμ. ΒΔ. της πρωτεύουσας της πολιτείας Μπανγκαλόρ. Λόγω των παρακείμενων λιμνών η περιοχή παρουσιάζει πυκνή βλάστηση και το κλίμα της είναι μεν ήπιο πλην όμως υγρό τροπικό με έντονες βροχοπτώσεις την περίοδο των Μουσώνων. Εκ της γεωγραφικής της θέσης παρουσιάζει και μακρά ιστορία. Μετά από εναλλαγές κατοχής από Ινδούς, Μωαμεθανούς και Μογγόλους ηγεμόνες το 1818, μετά από μάχες, περιήλθε στον έλεγχο των Άγγλων, στην Εταιρεία των Ανατολικών Ινδιών, ακολουθώντας στη συνέχεια την ιστορία της χώρας. Κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η γεωργία και ιδιαίτερα η βαμβακοπαραγωγή και η καλλιέργεια δημητριακών, παρουσιάζοντας παράλληλα και έντονη βιομηχανική ανάπτυξη. Στη πόλη εδρεύουν δύο πανεπιστήμια και άλλα τεχνολογικά ιδρύματα. Ιστορικός είναι ο σιδηροδρομικός σταθμός της πόλης.Η δε πολιτιστική προσφορά της πόλης στη μουσική και λογοτεχνία, γενικότερα στη χώρα, θεωρείται σπουδαία. Λόγω της θέσης και του κλίματος η Νταρβάντ αποτελεί σήμερα θέρετρο για πολλούς Ινδούς. "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ. ΙΗ΄, σελ.471 (Νταρβάρ) "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ. 29ος, σελ. 198. (Νταουάρ) Μάθετε περισσότερα για την πόλη Νταρουάντ Δημοτική Επιχείρηση Χούμπλι-Νταρουάντ Καρνάτακ Πανεπιστήμιο, Νταρουάντ Πανεπιστήμιο Γεωργικών Επιστημών, Νταρουάντ Πληροφορίες σχετικά με STPI και άλλα πάρκα Τεχνολογίας (IT Πάρκα) Νταρουάντ ως πύλη της μάθησης άρθρο του Dharwadi Jyotsna Kamat.
Λήκυθος

Η λήκυθος είναι τύπος ελληνικής αγγειοπλαστικής η οποία χρησίμευε για την τοποθέτηση ελαιόλαδου. Αποτελείται από ένα στενό σώμα, ένα λεπτό και μακρύ λαιμό και μια λαβή που συνδέει το λαιμό με το σώμα. Χρησίμευε για την τοποθέτηση ελαιόλαδου στον τάφο ανύπανδρων νεκρών.

 Οι αναπαραστάσεις που είχαν ήταν συχνά σκηνές καθημερινών δραστηριοτήτων ή τελετουργιών. Χρησίμευαν συχνά σε επικήδειες τελετουργίες, και γι'αυτό είχαν επίσης απεικονίσεις επικήδειων ιεροτελεστιών, σκηνές απώλειας, αποχωρισμού ή και αναχώρησης. Οι απεικονίσεις αυτές είναι συνήθως περιληπτικές και λιτές στην εμφάνιση. Η διακόσμηση του κεραμικού αγγείου αποτελείται από απαλό ερυθρό και μαύρο χρώμα. Πιστεύεται ότι τα χρώματα αυτά προέρχονται από την εποχή του χαλκού, αλλά πρωτοχρησιμοποιήθηκαν το 530 π.Χ. στην Αθήνα. Οι λήκυθοι διαιρούνται σε πέντε τύπους: Η τυποποιημένη ή κυλινδρική λήκυθος, μεγέθους μεταξύ 30 και 50 εκατ., μερικές φορές μέχρι 1 μ Η κορινθιακής προελεύσεως λήκυθος Δηιάνειρα, ωοειδούς σχήματος με στρογγυλό ώμο και γενικά μικρού μεγέθους (20 εκατ.) Η δευτεροβάθμια ή λήκυθος ώμων, με λευκή διακόσμηση και μέγεθος περίπου 20 εκ. Η κοντόχοντρη λήκυθος, συνήθως μικρότερη από 20 εκατ. στο ύψος με μια στρογγυλευμένη κοιλιά και μια επίπεδη βάση Η σπανιότερη βελανιδόμορφη λήκυθος, ωοειδούς μορφής Bernhard Schmaltz: Untersuchungen zu den attischen Marmorlekythen. Gebrüder Mann Verlag, Berlin 1970
Άγιος Ιωσήφ (ενορία), Δομινίκα

Ο Άγιος Ιωσήφ (αγγλικά: Saint Joseph) είναι μια ενορία της Δομινίκας. Πρωτεύουσα είναι ο Άγιος Ιωσήφ. Έχει έκταση 120,1 τ.χλμ.. Έχει πληθυσμό 5.765 κατοίκων (2001) και πυκνότητα πληθυσμού 48 κατοίκων ανά τ.χλμ. Στον Άγιο Ιωσήφ γυρίστηκε η ταινία του 1988 The Seventh Sign (Δε Σέβενθ Σάιν, Η Έβδομη Υπογραφή).

 Ο Άγιος Ιωσήφ βρίσκεται ανατολικά της Δομινίκας. Συνορεύει στα βορειοδυτικά με τον Άγιο Πέτρο, στα βορειοανατολικά με τον Άγιο Ανδρέα, στα νότια με τον Άγιο Παύλο και στα νοτιοανατολικά με τον Άγιο Δαβίδ. Έχει έκταση 120,1 τ.χλμ. Είναι η τρίτη μεγαλύτερη ενορία σε έκταση μετά τον Άγιο Ανδρέα και τον Άγιο Δαβίδ. Άγιος Ιωσήφ Κουλιμπιστρί Λαγιού Μερό Μορν Ρακέτ (Μορν Ρασέτ) Μπελ Σαλισμπουρί (Μπαρουί) Ενορίες της Δομινίκας Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Saint Joseph Parish, Dominica στο Wikimedia Commons
Υδροβιολογία

Υδροβιολογία (Hydrobiology) χαρακτηρίζεται ο κλάδος της Βιολογίας, που έχει ως κύριο αντικείμενο την εξέταση των υδρόβιων οργανισμών καθώς και το περιβάλλον στο οποίο αυτά ζουν, δηλαδή το νερό.Ο όρος αυτός αποτελεί γενικότερη έκφραση του έτερου επίσης επικρατήσαντος όρου της Ωκεανογραφίας και ιδίως της διαλογικής, δεδομένου ότι η υδροβιολογία ασχολείται με τη μελέτη των οποιωνδήποτε κατηγορίας υδάτων είτε θαλάσσιων είτε χερσαίων ακόμη και υπογείων όπου απαντώνται έμβιες μορφές. Οι ιδιότυπες ακόμη συνθήκες που παρουσιάζουν οι λίμνες δημιούργησαν νεότερο κλάδο την λιμνολογία που είναι εγγύτερος στην οικολογία.

 Το έργο της υδροβιολογίας αρχίζει με την μελέτη του ύδατος, υδρολογία - υδροχημεία και συνεχίζεται στην εξέταση του λεγόμενου βιολογικού κύκλου των εις αυτό διαβιούντων όντων ενώ συγχρόνως και παράλληλα προς τη μελέτη αυτή (υδρόβιας πανίδος) εξετάζεται ομού και η υδρόβια χλωρίδα καθώς και οποιουδήποτε μικροοεργανισμού ζωοπλαγκτόν ή φυτοπλαγκτόν. Επ΄ αυτών η υδροβιολογία εξετάζει και τις σχέσεις μεταξύ ύδατος και αυτών των δύο παραγόντων που βρίσκονται και σε αλληλεξάρτηση και αλληλεπίδραση. Παράλληλα η Υδροβιολογία ενδιαφέρεται και για την υφή και την χημική σύσταση των εις τους βυθούς απαντώμενων μορφών ζωής του λεγόμενου βένθους.Τέλος, έργο της Υδροβιολογίας είναι η διερεύνηση και η διελεύκανση της απειρίας των εν πολλοίς μυστηριωδών φαινομένων που συντελούνται στα θαλάσσια ερέβη καθώς και η εξέταση των εκ του υδρόβιου εν γένει ενάλιου κόσμου δυνάμενες να προέλθουν νέες πηγές πλούτου ή την διάσωσή των υφισταμένων αν αυτές κινδυνεύουν.Μετά όλα τα παραπάνω συνάγεται ότι όλος ο υδρόβιος κόσμος κατά την επιστήμη της υδροβιολογίας διακρίνεται σε νηκτόν, νευστόν, φύκη, πλαγκτόν, βένθος και λοιποί οργανισμοί (π.χ. διάφορα είδη οστράκων). Οι έρευνες της επιστήμης αυτής γίνεται από επιστημονικό προσωπικό που επανδρώνει τόσο τα ερευνητικά για τον σκοπό αυτό σκάφη (πλοία), καλούμενα ωκεανογραφικά ή επιστημονικά πλοία, όσο και ειδικά εργαστήρια καλούμενα υδροβιολογικά εργαστήρια. Λιμνολογία Περιβαλλοντικές επιστήμες Ωκεανογραφία Βιολογική ωκεανογραφία
Κόμητες της Καμπανίας

Οι κόμητες της Καμπανίας ήταν οι κυβερνήτες της ιστορικής περιοχής της Καμπανίας στην βορειοανατολική Γαλλία στα σύνορα με το Βέλγιο. Προήλθε από την κομητεία του Τρουά στα τέλη του 11ου αιώνα, ο Ούγος Α΄ της Καμπανίας ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε τον τίτλο "κόμης της Καμπανίας" (1093). Όταν ο γηραιός Σάντσο Ζ΄ της Ναβάρρας πέθανε άτεκνος τον κληρονόμησε στον θρόνο ο ανιψιός του Θεοβάλδος Δ΄ της Καμπανίας ως Θεοβάλδος Α΄ της Ναβάρρας από τότε το στέμμα της Ναβάρρας συγχωνεύτηκε με την κομητεία της Καμπανίας. Η δισέγγονη του Θεοβάλδου Ιωάννα Α΄ της Ναβάρρας παντρεύτηκε τον βασιλιά της Γαλλίας Φίλιππος τον Ωραίο, ο μεγαλύτερος γιος της Λουδοβίκος Ι΄ της Γαλλίας θεωρείται ο τελευταίος κόμης της ανεξάρτητης Καμπανίας συγχωνεύοντας την περιοχή με το βασίλειο της Γαλλίας (1314).

 Η Καμπανία ήταν γνωστή από την εποχή των Μεροβίγγειων και των Καρολιδών, πολλοί δούκες ήταν γνωστοί από τότε. Ο τίτλος του δούκα φαίνεται οτι δημιουργήθηκε με την ένωση των κοινοτήτων του Τρουά, του Ρενς, τον Λον και του Σαλόν-συρ-Μάρν σε ένα ενιαίο δουκάτο. Την περίοδο (7ος - 8ος αιώνας) την κυβέρνηση στη Καμπανία εξασκούσαν οι Πεπινίδες πρόγονοι των Καρολιδών, πρώτος δούκας εμφανίζεται ο Ντρόγκο της Καμπανίας γιος του Πεπίνου του Χέρσταλ, τον Ντρόγκο διαδέχθηκε ο γιος του Αρνούλφος. Λούπους Βιτρόνους Ντρόγκο της Καμπανίας (690 - 708) Αρνούλφος της Καμπανίας (708 - 723) Αλεράν (820 - 852) Εύδης Α, κόμης του Τρουά (853 - 858) και (866 - 871) Ροδολφος Α, κόμης του Τρουά (858 - 866) Εύδης Β, κόμης του Τρουά (871 - 876) Ροβέρτος Α, κόμης του Τρουά (876 - 886) Αδαδέλμ, κόμης του Τρουά (886 - 894) Ριχάρδος, δούκας της Βουργουνδίας (894 - 921), επίσης Δούκας της Βουργουνδίας Ροδόλφος της Γαλλίας (921 - 936), επίσης Δούκας της Βουργουνδίας και Βασιλεύς της Γαλλίας Ούγος ο Μελανός (936 - 952), επίσης Δούκας της Βουργουνδίας Γιλβέρτος, δούκας της Βουργουνδίας (952 - 956), επίσης Δούκας της Βουργουνδίας Λουδοβίκος ο Τραυλός (862 - 877) Θευδέβερτος, κόμης του Μω (877 - 888) Ερβέρτος Α΄ του Βερμαντουά (896 - 907) Ερβέρτος Β΄ του Βερμαντουά (907 - 943) Ροβέρτος του Μω (943 - 966) Ροβέρτος του Μω (956 - 966) Ερβέρτος Γ΄ του Μω (966 - 995) Στέφανος του Μω (995 - 1022) Όντο Β΄ του Μπλουά (1022 - 1037) Στέφανος Β΄ του Τρουά (1037 - 1047) Όντο της Καμπανίας (1047 - 1066) Θεοβάλδος Γ΄ του Μπλουά (1066 - 1089) Όντο Ε΄ του Τρουά (1089 - 1093) Ούγος Α΄ της Καμπανίας (1093 - 1102) Evergates, Theodore. Feudal Society in the Baillage of Troyes under the Counts of Champagne, 1152-1284. Evergates, Theodore. Feudal Society in Medieval France: Documents from the County of Champagne. Evergates, Theodore. "The Aristocracy of Champagne in the Mid-Thirteenth Century: A Quantitative Description." Journal of Interdisciplinary History, Vol. 5. pp 1–18 (1974). Sanchez-Marco, Carlos (2005), "Casa de Champagne (House of Champagne)", La Historia Medieval del Reyno de Navarra (The Medieval History of Navarre)
Α.Ο.Κ. Βέροιας

Ο Αθλητικός Όμιλος Καλαθοσφαίρισης Βέροιας είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποείται στην πόλη της Βέροιας στην Ημαθία. Χρησιμοποιεί ως έδρα το Κλειστό Γυμναστήριο «Δημήτριος Βικέλας» στο Μακροχώρι και δευτερευόντως το Κλειστό Γυμναστήριο Εληάς «Αρίσταρχος Γεωργιάδης». Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1998 και στο έμβλημά του απεικονίζεται ένας λύκος. Ο σύλλογος διατηρεί τμήματα καλαθοσφαίρισης για αθλητές και αθλήτριες όλων των ηλικιακών ομάδων, που αγωνίζονται με χρώματα το μπλε, το κόκκινο και το λευκό.

 Το ανδρικό τμήμα καλαθοσφαίρισης του συλλόγου έχει κατακτήσει μία φορά το Πρωτάθλημα της κορυφαίας κατηγορίας της Ε.ΚΑ.Σ.ΚΕ.Μ., εκείνο της περιόδου 2003-04. Η χρονιά αυτή ήταν και η επιτυχέστερη στη μέχρι σήμερα ιστορία της ομάδας και ήταν το επιστέγασμα μιας επιτυχημένης πενταετίας: το 2000 ανήλθε από τη Γ' Κατηγορία στη Β' Κατηγορία και το 2001 από τη Β' Κατηγορία στην Α' Κατηγορία.Κατά την αγωνιστική περίοδο 2004-05 ο σύλλογος συμμετείχε στο Πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής Κατηγορίας, καταλαμβάνοντας τη 14η και τελευταία θέση στην τελική βαθμολογική κατάταξη του Ομίλου Βορρά με μόλις μία νίκη.Την αγωνιστική περίοδο 2012-13 η ανδρική ομάδα έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα της Β' Κατηγορίας που διοργανώνει η Ε.ΚΑ.Σ.ΚΕ.Μ., ολοκληρώνοντας τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 3η θέση του βαθμολογικού πίνακα. Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2017-18, ο Α.Ο.Κ. Βέροιας διαγωνίζεται στο Πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών που διοργανώνει η Ε.Ο.Κ.Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Δημοτικό Γυμναστήριο «Αρίσταρχος Γεωργιάδης». Πρώτος προπονητής είναι ο Κωνσταντίνος Ηλιάδης. Το γυναικείο τμήμα καλαθοσφαίρισης του συλλόγου έχει κατακτήσει τρεις φορές το Πρωτάθλημα Γυναικών της Ε.ΚΑ.Σ.ΚΕ.Μ., εκείνα των ετών 2007, 2008 και 2011.Κατά την αγωνιστική περίοδο 2008-09 ο σύλλογος συμμετείχε στο Πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής Κατηγορίας, καταλαμβάνοντας τη 13η και προτελευταία θέση στην τελική βαθμολογική κατάταξη του Ομίλου Βορρά (3 νίκες και 23 ήττες). Στο θεσμό του Κυπέλλου Ελλάδος αποκλείστηκε στην Α' Φάση έχοντας ηττηθεί από τον Άρη Θεσσαλονίκης με σκορ 49-86.Έχοντας επιστρέψει στο τοπικό του πρωτάθλημα για την περίοδο 2009-10, ο σύλλογος ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στη 2η θέση της βαθμολογίας. Η κατάκτηση της κορυφής του βαθμολογικού πίνακα τη χρονιά 2010-11 (11 νίκες και 1 ήττα) δεν είχε σαν επακόλουθο την άνοδο στην Α2 Εθνική, καθώς η ομάδα δεν πέρασε επιτυχώς από το Ειδικό Πρωτάθλημα Ανόδου.Την επόμενη περίοδο, 2011-12, η ομάδα της Βέροιας τερμάτισε στην 4η θέση της βαθμολογίας, σε σύνολο 5 ομάδων. Τη χρονιά 2012-13, επρόκειτο να λάβει μέρος στο τοπικό γυναικείο πρωτάθλημα, εντούτοις δε συμμετείχε σε κανέναν αγώνα και μηδενίστηκε. Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2013-14, ο Α.Ο.Κ. Βέροιας διαγωνίζεται στο Πρωτάθλημα της A' Κατηγορίας Γυναικών που διοργανώνει η Ε.ΚΑ.Σ.ΚΕ.Μ.Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Δημοτικό Γυμναστήριο «Αρίσταρχος Γεωργιάδης». Στο έμβλημα του σωματείου, το οποίο μεταβάλλεται με το πέρασμα του χρόνου, απεικονίζεται ένας λύκος. Α.Ο.Κ. Βέροιας, επίσημος ιστότοπος. Α.Ο.Κ. Βέροιας, επίσημος λογαριασμός στο Facebook.
Ανακρέων του Μόντε Κάλβο

Ο πρωτότυπος ανδριάντας του Ανακρέοντα ήταν αρχαίος ελληνικός, μάλλον χάλκινος ανδριάντας. Το μαρμάρινο αντίγραφο του Μόντε Κάλβο βρέθηκε στην ομώνυμη έπαυλη της Ρώμης και φιλοξενείται σήμερα στη Νέα Γλυπτοθήκη του Κάρλσμπεργκ στη Δανία. Εκτός από το αντίγραφο της Κοπεγχάγης σώζονται άλλα επτά αντίγραφα της κεφαλής.

 Ο σχεδόν ολόκληρος ανδριάντας εικονίζει έναν ιστάμενο τραγουδιστή συμποσίου με κοντό μανδύα που καλύπτει την πλάτη και τους δύο ώμους. Η απόδοση του σώματος είναι εξιδανικευμένη, ενώ ως μοναδική αναφορά ηλικίας εξυπηρετεί το γενειοφόρο πρόσωπο. Στέκει στο αριστερό πόδι, με το δεξί ελαφρά προτεταμένο. Ο ανδριάντας ανακαλύφθηκε τη δεκαετία του 1830 στη Ρώμη. Αρχικά δεν ήταν γνωστό, ποιο άτομο εικονίζει. Το 1884 ανακαλύφθηκε μια επιγραφή, η οποία ταίριαζε απόλυτα με τον ανδριάντα και έγραφε «ΑΝΑΚΡΕΩΝ ΛΥΡΙΚΟΣ». Έκτοτε ο ανδριάντας ερμηνεύεται ως εικόνα του ποιητή Ανακρέοντα. Ο ανδριάντας είναι αντίγραφο που χρονολογείται το 130-150 π.Χ., ενώ το πρωτότυπο είναι του 450-440 π.Χ. Σουζάννε Μπρότκορμπ, Skulpturhalle Basel (2009). Skulptur des Montats Juni 2009: Anakreon. σελίδες 1-2. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2011.
Ειρήνη Αλεξάνδροβνα της Ρωσίας

Η Ειρήνη Αλεξάνδροβνα της Ρωσίας (Княгиня Ирина Александровна Романова/Knyaginya Irina Aleksandrovna Romanova, 15 Ιουλίου 1895 - 26 Φεβρουαρίου 1970) ήταν κόρη του Μέγα Δούκα Αλέξανδρου Μιχαήλοβιτς της Ρωσίας.

 Γεννήθηκε στις 15 Ιουλίου 1895 στο Πέτερχοφ, και ήταν το μεγαλύτερο παιδί κι η μοναχοκόρη του Μέγα Δούκα Αλέξανδρου Μιχαήλοβιτς της Ρωσίας και της Μεγάλης Δούκισσας Ξένιας Αλεξάνδροβνα της Ρωσίας. Στις 22 Φεβρουαρίου 1914 παντρεύτηκε τον Πρίγκιπα Φέλιξ Φελίξοβιτς Γιουσούποβ στο Παλάτι Ανίτσκοβ. Μαζί απέκτησαν ένα παιδί: την Πριγκίπισσα Ειρήνη (1942-), παντρεύτηκε τον Νικόλαο Ντιμιτρίεβιτς Σερεμέτιεφ. Απέκτησαν 1 παιδί.Πέθανε στις 26 Φεβρουαρίου 1970 στο Παρίσι σε ηλικία 74 ετών. Είναι θαμμένη στο Ρωσικό Κοιμητήριο Σαιντ-Ζενεβιέβ-ντε-Μπουά του Παρισιού. 15 Ιουλίου 1895 - 22 Φεβρουαρίου 1914: Η Υψηλότητα Πριγκίπισσα Ειρήνη Αλεξάνδροβνα της Ρωσίας 22 Φεβρουαρίου 1914 - 26 Φεβρουαρίου 1970: Η Υψηλότητα Πριγκίπισσα Ειρήνη Γιουσούποβα, Κόμισσα Σουμαρόκοβα-Έλστον Ρωσική Αυτοκρατορία: Κυρία Μεγαλόσταυρου του Τάγματος της Αγίας Αικατερίνης Genealogy of the Imperial House of Romanov Nicolas II de Russie de Henri Troyat "Letters of the Tsaritsa to the Tsar 1914-1917 at Alexander Palace.org Alexander Bokhanov, Dr. Manfred Knodt, Vladimir Oustimenko, Zinaida Peregudova, Lyubov Tyutyunnik, editors, Lyudmila Xenofontova, translator, The Romanovs: Love, Power, and Tragedy, Leppi Publications, 1993, ISBN 0-9521655-0-X Greg King, The Man Who Killed Rasputin, Carol Publishing Group, 1995, ISBN 0-8065-1971-1 Robert K. Massie, The Romanovs: The Final Chapter, Random House, 1995 ISBN 0-394-58048-6 Andrei Maylunas and Sergei Mironenko, Darya Galy, translator, A Lifelong Passion: Nicholas and Alexandra: Their Own Story, Doubleday, 1997, ISBN 0-385-48673-1 John Curtis Perry and Constantine Pleshakov, The Flight of the Romanovs, Basic Books, 1999 ISBN 0-465-02462-9 Edvard Radzinsky, The Rasputin File, Nan A. Talese, a division of Doubleday, 2000, ISBN 0-385-48909-9 Paul Theroff, An Online Gotha Felix Yussupov, Lost Splendor, 1952 [1] Charlotte Zeepvat, The Camera and the Tsars, Sutton Publishing, 2004, ISBN 0-7509-3049-7
Άγιος Νικόλαος Αδαμίου Αργολίδας

Ο Άγιος Νικόλαος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Αδαμίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ασκληπιείου, του δήμου Επιδαύρου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αργολίδας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Ναυπλίας του νομού Αργολίδος, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός καταγράφηκε χωρίς κατοίκους.

 Ο Άγιος Νικόλαος είναι ημιορεινός οικισμός στο ανατολικοκεντρικό τμήμα του νομού Αργολίδας. Βρίσκεται στους βόρειους πρόποδες του υψώματος «Λυκάλωνα» (432 μ.) και στην ανατολική όχθη του ρέματος «Γιαννακάκης», πάνω στον επαρχιακό δρόμο Κάντιας-Αδαμίου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 160. Όπως φαίνεται, ο μεγαλύτερος πληθυσμός του οικισμού καταγράφτηκε το 1981 όταν και αναγνωρίστηκε, ενώ κατά τις επόμενες απογραφές μειώθηκε σημαντικά μέχρι που κατέγραψε 0 κατοίκους το 2011. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1845 και προσαρτήθηκε στον δήμο Επιδαύρου του τέως νομού Αργολίδος & Κορινθίας. Το 1870 καταργήθηκε, επανασυστάθηκε το 1928 για να καταργηθεί εκ νέου το 1940. Επανασυστάθηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αδαμίου του νομού Αργολίδος. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Αδαμίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ασκληπιείου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 ο οικισμός αποσπάστηκε από τον δήμο Ασκληπιείου και προσαρτήθηκε στον δήμο Επιδαύρου. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr
Τσιμπούρι

Το τσιμπούρι είναι κοινή ονομασία του παρασιτικού Αρθρόποδου, που επιστημονικά ονομάζεται κρότων. Ανήκει στην τάξη Ακάρεα. Τρέφεται με αίμα που απορροφά από το δέρμα των θηλαστικών, στα οποία παρασιτεί. Βγαίνει δύσκολα όταν προσκολλάται στο δέρμα. Είναι επιβλαβές για τον άνθρωπο και τα ζώα, επειδή μπορεί να μεταφέρει σοβαρές ασθένειες όπως η Βορρελίωση ή η Εαρινή Μηνιγγοεγκεφαλίτιδα. Τα αρχαιότερα απολιθώματα από τσιμπούρια ανάγονται στην Κρητιδική Εποχή .

 Το παρασιτικό ζωύφιο έχει οκτώ πόδια και κεραίες. Μοιάζει στο μέγεθος με κουκούτσι σταφυλιού γκριζωπού χρώματος, όταν είναι νηστικό. Όταν όμως είναι χορτάτο το μέγεθος της κοιλιάς του διογκώνεται. Το δέρμα του είναι ελαστικό. Το κοινό τσιμπούρι (επιστημονική ονομασία: Κρότων ο ρίκινος), τρέφεται με αίμα τρεις φορές σε όλη του τη ζωή. Όταν ρουφά αίμα, η κοιλιά του αυξάνει σε όγκο. Νέα Εγκυκλοπαιδεία, εκδ. Μαλλιάρης-Παιδεία, 2006, τ. 26, σελ. 14. Muma, Walter: Lyme Disease: Nature Class - March 1997. Stafford, Kirby C. III: Tick Bite Prevention, Connecticut Department of Public Health, Feb. 1999. Fivaz, B., T. Petney, and I. Horak. 1993. Tick Vector Biology: Medical and Veterinary Aspects. Springer. ISBN 0-387-54045-8. TickEncounter.org Αρχειοθετήθηκε 2021-04-04 στο Wayback Machine. University of Rhode Island site with tick and tick-borne disease information
Γ.Α.Σ. Παμβοχαϊκός

Ο Γυμναστικός Αθλητικός Σύλλογος «Παμβοχαϊκός» είναι αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στα αθλήματα της πετοσφαίρισης και της ποδηλασίας. Ιδρύθηκε το 1961 και εδρεύει στο Βραχάτι του νομού Κορινθίας.

 Το τμήμα πετοσφαίρισης ανδρών είναι το πλέον επιτυχημένο του συλλόγου με συμμετοχές στην ανώτατη κατηγορία πετοσφαίρισης στην Ελλάδα. Αυτό το διάστημα μετέχει στο πρωτάθλημα της Α1 Εθνικής κατηγορίας (Volley League) με την επωνυμία Γ.Α.Σ. Παμβοχαϊκός ΤΑΑ. 2009–10: Α2 Εθνική 2010–11: Α2 Εθνική 2011–12: Α1 Εθνική 2012–13: Α1 Εθνική 2013–14: Α1 Εθνική 2014–15: Α1 Εθνική 2015–16: Α1 Εθνική 2016–17: Α1 ΕθνικήΠηγή: ΕΣΑΠ Φιναλίστ Πρωταθλήματος Ελλάδας: 2013 Φιναλίστ Α2 Εθνικής: 2011 Το τμήμα πετοσφαίρισης γυναικών του Παμβοχαϊκού μετέχει στη Β΄ Εθνική κατηγορία. Το τμήμα ποδηλασίας του συλλόγου μετέχει σε αγώνες που διοργανώνουν διάφορα αθλητικά σωματεία. Επίσημος ιστότοπος
Κουρούνα

Η κουρούνα, γνωστή και ως σταχτοκουρούνα (επιστ. ονομ.: Corvus cornix) ή εσφαλμένα κοράκι (πρόκειται για διαφορετικά είδη) είναι ένα ξηροβατικό πουλί, ενδημικό στη βόρεια, ανατολική και νοτιοανατολική Ευρώπη και στη Μέση Ανατολή της οικογένειας των κορακοειδών. Έχει το χρώμα της στάχτης, ενώ το κεφάλι, ο λαιμός, το στήθος, τα φτερά και η ουρά είναι μαύρα και τα μάτια, τα πόδια και το ράμφος είναι επίσης μαύρα. Όπως και τα υπόλοιπα κορακοειδή είναι παμφάγο και οπορτουνιστικό πτηνό.

 Είναι τόσο όμοια από άποψη συμπεριφοράς και εμφάνισης με τη μαυροκουρούνα, που θεωρούνταν ότι αυτά τα δύο είδη αποτελούν δύο διαφορετικούς γεωγραφικούς πληθυσμούς ενός είδους και η κουρούνα ήταν γνωστή ως Corvus corone cornix. Η θεωρία αυτή ενισχύθηκε από το γεγονός ότι όταν αυτοί οι δύο διαφορετικοί πληθυσμοί ήρθαν σε επαφή διασταυρώθηκαν. Όμως καλύτερες παρατηρήσεις και το γεγονός ότι τα υβρίδια, δηλαδή τα πουλιά που ήταν αποτέλεσμα της διασταύρωσης των δύο πληθυσμών ήταν πιο αδύναμα από τα άλλα, οδήγησε τους ειδικούς το 2002 να θεωρήσουν την κουρούνα ένα ξεχωριστό είδος. Υπάρχουν τέσσερα γνωστά υποείδη του είδους. (σημ: με έντονα γράμματα τα υποείδη που απαντούν στην Ελλάδα) Η κουρούνα έχει σταχτί χρώμα, ενώ το κεφάλι, ο λαιμός, τα φτερά, η ουρά, το ράμφος και τα πόδια είναι μαύρα και τα μάτια έχουν σκούρο καφέ χρώμα. Το αρσενικό είναι μεγαλύτερο από το θηλυκό, αλλά κατά τα άλλα τα δύο φύλα είναι πανομοιότυπα. Η πτήση είναι αργή, βαριά και ασυνήθιστα ίσια. Προς στιγμήν όταν πετάει μπορεί να μπερδευτεί με αρπακτικό. Το μήκος της κουρούνας ποικίλει μεταξύ 48 και 52 εκατοστών, το άνοιγμα φτερών του είναι σχεδόν ένα μέτρο και έχει κατά μέσο όρο βάρος 510 γραμμάρια. Η κουρούνα είναι παμφάγα και ψάχνει συνεχώς στα σκουπίδια για τροφή. Για να ανοίξει τα όστρακα καβουριών και μαλάκιων τα πετάει από μεγάλο ύψος. Επίσης κλέβει αφύλακτα αυγά και τα τρώει. Τέλος τρώει μικρά θηλαστικά, απορρίματα και μικρότερα πουλιά. Οι κουρούνες, επειδή σχεδόν παντού βρίσκονται "εκτός νόμου", είναι πουλιά προσεκτικά και καχύποπτα. Είναι ευφυές πτηνό, καθώς είναι ικανή να κλέψει το δόλωμα από αφύλαχτη πετονιά. Οι κουρούνες φτιάχνουν τη φωλιά τους από τα τέλη Φεβρουαρίου μέχρι τα μέσα Ιουνίου, ανάλογα με την περιοχή. Η ογκώδης φωλιά τους φτιαγμένη με κλαδιά φτιάχνεται ψηλά στα δέντρα, όπως και της συγγενικής καρακάξας, αλλά επίσης γκρεμοί, παλιά κτήρια και πυλώνες μπορεί να χρησιμοποιηθούν, ενώ μέσα στη φωλιά μπορούν να ενσωματωθούν κόκκαλα και καλώδια. Γεννάει τέσσερα με έξι μπλε αυγά με καφέ κηλίδες. Η θηλυκή κουρούνα κλώσσαει τα αυγά για 17 με 19 ημέρες, ενώ το αρσενικό φέρνει την τροφή.
Ιωάννης Γιαμάς

Ο Ιωάννης Γιαμάς (1916 - 26 Αυγούστου 2001), του Αθανασίου, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Χρημάτισε υπουργός και επί μακρόν βουλευτής από το 1951 ως το 1952 και από το 1956 ως το 1967.

 Γεννήθηκε το 1916 στο Γκαλάτσι της Ρουμανίας ή στην Ανατολική Θράκη, και σπούδασε νομικά και πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης. Εξελέγη βουλευτής Ημαθίας για πρώτη φορά με την ΕΠΕΚ στις εκλογές του 1951 από την δεύτερη κατανομή. Επανεκλέχθηκε το 1956 με τη Δημοκρατική Ένωση χωρίς σταυρούς, λόγω του πλειοψηφικού και το 1961, 1963 και 1964 με την Ένωση Κέντρου. Διετέλεσε υπουργός Συγκοινωνιών από τις 11 Μαΐου 1966 ως τις 22 Δεκεμβρίου του ίδιου χρόνου, στην κυβέρνηση Στεφανόπουλου. Υπήρξε ένας από τους αποστάτες (αποχωρήσαντες από την Ένωση Κέντρου) μετά τα Ιουλιανά του 1965. Μετά αποσύρθηκε από την πολιτική. Απεβίωσε στις 26 Αυγούστου 2001 σε ηλικία 85 ετών. Ήταν παντρεμένος με την Αικατερίνη Σημανίκα και απέκτησαν έναν γιο και μία κόρη.
Μαρία των Βουρβόνων, κόμισσα του Σουασσόν

Η Μαρία, γαλλ. Marie (3 Μαΐου 1606 - 3 Ιουνίου 1692) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Κοντέ ήταν κόμισσα του Σουασσόν και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Καρινιάνο.

 Ήταν η μόνη κόρη του Καρόλου κόμη του Σουασσόν και της Άννας του Μονταφιέ, κόρης και κληρονόμου του Λουδοβίκου κόμη του Μονταφιέ. Παντρεύτηκε το 1625 τον Θωμά-Φραγκίσκο πρίγκιπα του Καρινιάνο και είχε τέκνα: Λουίζα 1627-1689, παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο-Μαξιμιλιανό διάδοχο του Μπάντεν-Μπάντεν. Εμμανουήλ-Φιλιβέρτος 1628-1709, πρίγκιπας του Καρινιάνο. Ιωσήφ-Εμμανουήλ 1631-1565, κόμης του Σουασσόν. Ευγένιος-Μαυρίκιος 1635-1673, κόμης του Σουασσόν. Φραγκίσκος-Ιωσήφ 1621-1678. Alexandre, Jombert. "L'Art de vérifier les dates des faits historiques". Googlebooks.org. Retrieved 1784. Spanheim, Ézéchiel (1973). Émile Bourgeois (ed.). Relation de la Cour de France. le Temps retrouvé (in French). Paris: Mercure de France. p. 107.
Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 2004-2005

Η Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 2004–05 ξεκίνησε στις 13 Νοεμβρίου 2004 και ολοκληρώθηκε στις 11 Μαΐου 2005 με την διεξαγωγή του τελευταίου τελικού. Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός για 21η φορά στην ιστορία του και για έβδομη συνεχόμενη χρονιά.

 Β= Βαθμοί, Α= Αγώνες, Ν= Νίκες, Ι= Ισοπαλίες, Η= Ήττες, ΓΥ= Γκολ υπέρ, ΓΚ= Γκολ κατά, ΔΤ= Διαφορά τερμάτων Σημείωση: Ο Ολυμπιακός έχει ποινή –2 βαθμών Σημείωση: Ο αγώνας Ολυμπιακός-Πανιώνιος διακόπηκε λόγω επεισοδίων στο δεύτερο δεκάλεπτο ενώ το σκορ ήταν 3–3 και κατοχυρώθηκε υπέρ του Πανιωνίου με 5–0 Σημείωση: Αρχικά η ΛΕΝ είχε ανακοινώσει ότι η Ελλάδα είχε δικαίωμα συμμετοχής με τρεις ομάδες στην Ευρωλίγκα, όμως με έγγραφό της αργότερα ενημέρωσε ότι η χώρα θα εκπροσωπηθεί με δύο ομάδες στην κορυφαία διοργάνωση, με αποτέλεσμα ο Πανιώνιος να συμμετέχει στο Λεν Τρόφι και τα Χανιά να μείνουν εκτός Ευρώπης. Η κανονική περίοδος στο sport.gr Τα πλέι οφ στο sport.gr Το πρωτάθλημα στην ιστοσελίδα του Εθνικού Πειραιώς Αρχειοθετήθηκε 2010-11-22 στο Wayback Machine.
Φυλακές Αγίου Στεφάνου Αχαΐας

Οι Κρατικές Φυλακές Αγίου Στεφάνου Αχαΐας είναι σωφρονιστικό κατάστημα εγγύς της Πάτρας, που βρίσκεται στην περιοχή "Μαγούλα" της Βιομηχανικής Περιοχής Πάτρας. Γειτνιάζουν με την οικιστική περιοχή Διδαχαίικα.

 Εγκαινιάστηκαν το 1978. Στις αρχές της δεκαετίας 1980 δημιουργήθηκαν εκεί νέες εγκαταστάσεις μεγάλης χωρητικότητας. Το κράτος αναγνωρίζει επισήμως τα σωφρονιστικά καταστήματα ως οικισμούς (Ο.Τ.Α.). Στη συγκεκριμένη περίπτωση, οι Φυλακές Πάτρας αναγνωρίστηκαν στις 05/04/1981 ως οικισμός και προσαρτήθηκαν στην Κοινότητα (νυν Τοπική Κοινότητα και τέως Δημοτικό Διαμέρισμα) Αγίου Στεφάνου (η οποία με τη σειρά της υπάγεται πλέον στη Δημοτική Ενότητα Ωλενίας του "καλλικρατικού" Δήμου Δυτικής Αχαΐας). Τα σωφρονιστικά καταστήματα απογράφονται ως οικισμοί και έτσι στη συγκεκριμένη περίπτωση η δημογραφική εξέλιξη του αριθμού των κρατουμένων σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές ήταν: 358 το 1981, 521 το 1991, 711 το 2001. Το 2011 ήταν 754. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα "Περιστέρα". Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές για τις Φυλακές του Νομού Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 29/10/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Αγίου Στεφάνου Ωλενίας Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 29/10/2017. Υπουργείο Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων - Πρόληψη και αντιμετώπιση της εγκληματικότητας. ministryofjustice.gr. Ανακτήθηκε: 09/06/2014.
Νεάπολη Λακωνίας

Η Νεάπολη Βοιών ή Βάτικα είναι παραθαλάσσια κωμόπολη της Περιφερειακής Ενότητας Λακωνίας. Με το πρόγραμμα Καποδίστριας, η Νεάπολη ήταν έδρα του δήμου Βοιών, ενώ σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στο δήμο Μονεμβασιάς που έχει ως πρωτεύουσα την πόλη των Μολάων.

 Βρίσκεται στην θέση της αρχαίας πόλης των Βοιών, σε ένα ήρεμο κόλπο. Πίσω από την Νεάπολη βρίσκεται ο ορεινός όγκος της Κριθίνας, ο οποίος καταλήγει στο ακρωτήριο Μαλέας. Η Νεάπολη συνδέεται ακτοπλοϊκά με τα Κύθηρα και τα Αντικύθηρα. Χτίστηκε την περίοδο 1837 - 1840 στη θέση των αρχαίων Βοιών (Βάτικα).Οι Βοιαί ήταν μια αρχαία πόλη, η οποία δημιουργήθηκε μεταξύ του 1050 π.Χ. και του 950 π.Χ. από τον Ηρακλείδη Βοία, ανήκε στο Κοινό των Ελευθερολακώνων, το οποίο απαρτιζόταν από 18 πόλεις. Η πόλη γνώρισε ιδιαίτερη ακμή κατά τη διάρκεια των ρωμαϊκών χρόνων ως εμπορικό λιμάνι, αλλά μέχρι την ύστερη αρχαιότητα είχε παρακμάσει. Στη συνέχεια εμφανίστηκαν διάφοροι οικισμοί γνωστοί ως Βάτικα (παραφθορά της λέξης Βοιάτικα). Κατά τον Μεσαίωνα, οι κάτοικοι της περιοχής φαίνεται να μιλούσαν ένα γλωσσικό ιδίωμα παρόμοιο με αυτό της τσακωνικής. Η σημερινή πόλη σχεδιάστηκε το 1837 από τον Βαυαρό αρχιτέκτονα Μπίρμαχ, ο οποίος έχει επίσης σχεδιάσει την Σπάρτη και την Κάρυστο. Το 1845 ορίζεται έδρα του δήμου Βοιών και παρέμεινε έδρα του μέχρι το 1912, όταν καταργήθηκε ο δήμος, και έγινε έδρα της κοινότητας Νεαπόλεως. Το 1994 έγινε έδρα του δήμου Νεαπόλεως Βοιών και το 1999 του δήμου Βοιών. Από το 2011 ανήκει στο δήμο Μονεμβασιάς, του οποίου πρωτεύουσα είναι οι Μολάοι.Η Νεάπολη διαθέτει καταλύματα, χώρους εστίασης και μια μακρόστενη παραλία. Στην κεντρική πλατεία του παράλιου δρόμου βρίσκεται το άγαλμα του Βατικιώτη Θαλασσινού, φτιαχμένο από ορείχαλκο. Ο Ιερος Ναος της Αγίας Τριάδας είναι ορατή από όλη τη πόλη.Το Μουσείο Ανάδειξης και Προβολής της Ναυτικής Παράδοσης που ιδρύθηκε το 2015 με σκοπό να προβάλει την ναυτική παράδοση του τόπου βρίσκεται στο παλιό Δημοτικό Σχολείο. Τέλος, από το ίδιο έτος λειτουργεί το Αρχαιολογικό Μουσείο Νεάπολης Βοιών με πλήθος ευρημάτων από τη Χερσόνησο του Μαλέα.