IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αναστάσιος Μπάλκος

Ο Αναστάσιος Μπάλκος (1916 - 1995) ήταν αντιστράτηγος του ελληνικού Στρατού Ξηράς, πολιτικός και συγγραφέας. Διετέλεσε βουλευτής Πρέβεζας με τη Νέα Δημοκρατία, γενικός γραμματέας του υπουργείου Δημόσιας Τάξης και υπουργός Δημόσιας Τάξης. Υπήρξε ο βουλευτής με τη μακρότερη συνεχόμενη θητεία στην εκλογική περιφέρεια Πρέβεζας (4.212 ημέρες ή 11 χρόνια και 6 μήνες).

 Γεννήθηκε 31.10.1916 στην Πρέβεζα. Σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και αργότερα συμπλήρωσε τις σπουδές του σε διάφορες στρατιωτικές σχολές εσωτερικού και εξωτερικού, όπως η Ανωτέρα Σχολή Πολέμου, Σχολή Εθνικής Αμύνης, Σχολή Ορεινού Αγώνος (Αγγλία), Ατομικού Πολέμου NATO (Γερμανία), Σχολή Πεζικού(ΗΠΑ), Αγγλική Σχολή Κατασκοπείας (Κύπρο), Σχολή Βιομηχανικής Επιστρατεύσεως (ΗΠΑ) μεταξύ των οποίων και η Αν.Σχολή Πολέμου των ΗΠΑ στο Fort Leavenworth. Πολέμησε στο Αλβανικό Μέτωπο το 1940-1941, στην Εθνική Αντίσταση με τον ΕΔΕΣ του Ζέρβα και στον εμφύλιο πόλεμο με τις κυβερνητικές δυνάμεις. Προδικτατορικά, επί κυβερνήσεων Παπάγου και Καραμανλή, ως ταγματάρχης και αντισυνταγματάρχης, ήταν τοποθετημένος στον Β΄ Κλάδο Αντικατασκοπείας και Ασφάλειας της τότε ΚΥΠ.Του έχουν απονεμηθεί : Τρία χρυσά Αριστεία Ανδρείας-Ανώτερος ταξιάρχης Τάγματος Τιμής, Χρυσός σταυρός Γεωργίου Α' μ.ξ αργυρός σταυρός Γεωργίου Α' μ.ξ σταυροί Ταξιαρχών ΄Β Τάγματος Φοίνικος και ΄Β Τάγματος Γεωργίου Α'. Πολεμικός Σταυρός ΄Β Τάξεως, τρείς πολεμικοί Σταυροί 'Γ τάξεως, μετάλλιο στρατιωτικής αξίας Ά τάξεως, Ανώτερο Μετάλλιο Ταξιάρχη της τιμής 1991, Μεγάλο μετάλλιο Στρατιωτικής αξίας Ά Τάξεως, Εκστρατείας 1940-1941 Εθνικής Αντιστάσεως ΕΟΕΑ ΕΔΕΣ και Αντιδικτατορικού Αγώνα.Αποστρατεύθηκε στη διάρκεια της δικτατορίας με θαθμό Ταξιάρχου λόγω της συμμετοχής του στο κίνημα της 13.12.67. Ιδρυτικό μέλος της οργάνωσης "ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ", συνελήφθη το 1969 και φυλακίσθει επί 10μηνο. Επανήλθε στο στράτευμα το 1974 με βαθμό Αντιστρατήγου και τον Ιανουάριο του 1975 διορίσθηκε γενικός γραμματέας του υπουργείου Δημόσιας Τάξης. Παραιτήθηκε το Νοέμβριο του 1977 για να θέσει υποψηφιότητα ως βουλευτής στο νομό Πρέβεζας. Εξελέγη βουλευτής και διορίστηκε υπουργός Δημόσιας Τάξης, παραμένοντας ως τον Μάιο του 1980.Επανεξελέγη βουλευτής Πρέβεζας το 1981 και το 1985. To 1981 επιτέθηκε στη νεοεκλεγμένη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ επειδή ανέθεσε το υπουργείο Δημόσιας Τάξης στον δικηγόρο Γιάννη Σκουλαρίκη, πρώην αντάρτη του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Έγραψε και δημοσίευσε τα βιβλία «Κατασκοπεία: Ιστορία, Οργάνωσις, Μέθοδος» (πρόλογος Ευάγγελου Αβέρωφ), «Ντοκουμέντο Τρομοκρατίας: Οι Εκτελεστές», «Αποστολή Στα Βαλκάνια» και «Δίχτυα Στην Τασκένδη» (πρόλογος Ευάγγελου Αβέρωφ), τα δύο τελευταία εκ των οποίων ήταν κατασκοπευτικά μυθιστορήματα, όπου οι «κακοί» της υπόθεσης ήταν Έλληνες κομμουνιστές, κάτι που οδήγησε σε έντονη κριτική από τα κόμματα της Αριστεράς. Απεβίωσε σε ηλικία 79 ετών στις 30 Οκτωβρίου 1995 και ετάφη στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Μάχη της Μεγιδδούς (609 π.Χ.)

Η Μάχη της Μεγιδδούς έλαβε χώρα το 609 π.Χ. μεταξύ των αιγυπτιακών στρατευμάτων και του Βασιλείου του Ιούδα, με επικεφαλείς, αντίστοιχα, τον Φαραώ Νεχώ Β' και τον βασιλιά Ιωσία.

 Μετά την απώλεια της Χαρράν, τελευταίας πρωτεύουσας ενός ανεξάρτητου βασιλείου της Ασσυρίας, ο κυβερνήτης Ashur-uballit II (Ασούρ- Ουμπαλίτ ΙΙ) ζήτησε τη βοήθεια της Αιγύπτου, προκειμένου να ανακτήσει την πόλη. Ο ίδιος ο Φαραώ Νεχώ Β ' ηγήθηκε του στρατού για την διάσωση της πόλης της Χαρράν, αλλά ο ηγέτης του Βασιλείου του Ιούδα, ο Ιωσίας, συμμάχησε με τους Μήδες και τους Βαβυλώνιους και τον αντέκρουσε στην οδό της θαλάσσης (Via Maris), κοντά στην πόλη της Μεγιδδούς . Η νίκη του αιγυπτιακού στρατού, όμως, ήταν ολοκληρωτική: ο ίδιος ο Ιωσίας έπεσε στη μάχη. Τα στρατεύματα του Φαραώ συνέχισαν την επέλασή τους για να διασώσουν τις ασσυριακές δυνάμεις και να πολιορκήσουν την Χαρράν, αλλά απωθήθηκαν. Για να αντισταθμίσει την αυξανόμενη Βαβυλωνιακή κυριαρχία στη Μέση Ανατολή, ο Φαραώ ήθελε να εξασφαλίσει τον πλήρη έλεγχο του βασιλείου του Ιούδα. Επιστρέφοντας στην Αίγυπτο, μετά την ατυχή πολιορκία της Χαρράν, ο Φαραώ κατάφερε να συλλάβει τον Ιωάχαζ, γιο του Ιωσία, ο οποίος είχε προλάβει να ανέβει στο θρόνο. Ο Φαραώ αύξησε την φορολογία και το Βασίλειο του Ιούδα όφειλε να πληρώνει στην Αίγυπτο 100 (εκατό) αργυρά τάλαντα και 1 (ένα) χρυσού. Όρισε, επίσης, τον Ηλιακίμ (που άλλαξε το όνομά του σε Ιωακείμ), τον μεγαλύτερο γιο του Ιωσία, ως νέο ηγέτη του Βασιλείου του Ιούδα. Ο Ιωάχαζ οδηγήθηκε σε εξορία στην Αίγυπτο και ήταν ο πρώτος ηγέτης του Βασιλείου του Ιούδα, που πέθανε μακριά από την πατρίδα του. Για όλο τον λαό του Ισραήλ η μάχη έχει γίνει συνώνυμη με την ολοκληρωτική καταστροφή, δημιουργώντας τον όρο Αρμαγεδδών .
Τάκης Οικονομόπουλος

Ο Τάκης (Παναγιώτης) Οικονομόπουλος (19 Οκτωβρίου 1943) είναι Έλληνας πρώην διεθνής τερματοφύλακας ποδοσφαίρου, ο οποίος υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες τερματοφύλακες διαχρονικά. Η Διεθνής Ομοσπονδία Ιστορίας και Στατιστικής του Ποδοσφαίρου (IFFHS) τον επέλεξε στην καλύτερη 11άδα όλων των εποχών του ελληνικού ποδοσφαίρου το 2021. Έχει μείνει γνωστός με την προσωνυμία "Πουλί", λόγω των εντυπωσιακών του εκτινάξεων. Διαθέτοντας καλλιτεχνικό ταλέντο, τα τελευταία χρόνια έχει διακριθεί σαν ζωγράφος, συμμετέχοντας μάλιστα σε αρκετές εκθέσεις.

 Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τις αλάνες και το 1959 εντάσσεται στην Αθλητική Ένωση Καλλιθέας. Εκεί παρέμεινε μερικούς μόλις μήνες, όταν στην ηλικία των 16 ετών πήρε μεταγραφή στον Απόλλων Αθηνών, όπου τον απέκτησε με το ποσό των 5.000 δραχμών, μετά από προτροπή του Αριστείδη Καμάρα. Το 1962 πήγε στην Προοδευτική ως έμψυχο αντάλλαγμα για τη μεταγραφη του Γιάννη Βαραμέντη στον Απολλωνα Αθηνών και το 1963 στον Παναθηναϊκό, όπου επί 13 συνεχή έτη υπήρξε ο βασικός του τερματοφύλακας. Το 1965 έκανε ένα μεγάλο ρεκόρ, διατηρώντας την εστία του ανέπαφη για 1.088 αγωνιστικά λεπτά, από τις 17 Ιανουαρίου μέχρι και τις 27 Μαΐου.Το 1976 μετακόμισε στην Πάτρα για την Παναχαϊκή, με τα χρώματα της οποίας αγωνίστηκε έναν χρόνο, σημειώνοντας 25 συμμετοχές. Το 1977 επέστρεψε στον Απόλλωνα Αθηνών, με τη φανέλα του οποίου έκλεισε την καριέρα του το 1979. Το ντεμπούτο του με την Ελλάδα πραγματοποιήθηκε στις 3 Οκτωβρίου 1965 στην εντός έδρας αναμέτρηση εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης για τα προκριματικά του Μουντιάλ 1966. Αγωνίστηκε συνολικά 25 φορές με το εθνόσημο, από το 1965 έως το 1974. 5 Πρωταθλήματα Ελλάδος: 1964, 1965, 1969, 1970, 1972 2 Κύπελλα Ελλάδος: 1967, 1969 Φιναλίστ Κυπέλλου Πρωταθλητριών: 1971 Φιναλίστ Διηπειρωτικού Κυπέλλου: 1971 Με την αποχώρησή του από την ενεργό δράση ανέλαβε προπονητής τερματοφυλάκων στον Παναθηναϊκό από το 1979 μέχρι το 2006. Το 2002 ανέλαβε προσωρινά για λίγους αγώνες προπονητής του Παναθηναϊκού, αντικαθιστώντας τον Σέρχιο Μαρκαριάν. Το 2017, ανέλαβε πρόεδρος του Ερασιτέχνη Παναθηναϊκού, ως επικεφαλής της διοίκησης που όρισε το Πρωτοδικείο Αθηνών. Ο Τάκης Οικονομόπουλος στο pao.gr Η καριέρα του Τάκη Οικονομόπουλου στο National Football Teams
Μονή Αιμυαλών

Η μονή Αιμυαλών είναι μοναστήρι που βρίσκεται 2,5 χιλιόμετρα νότια της Δημητσάνας, στον δήμο Γορτυνία, Αρκαδία. Είναι αφιερωμένη στην Γέννηση της Θεοτόκου και γιορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου. Η μονή ιδρύθηκε στις αρχές του 17ου αιώνα.

 Η μονή Αιμυαλών ιδρύθηκε το 1608 από Ιερομόναχο Γρηγόριο Κοντογιάννη και την αδερφή του μοναχή Ευπραξία Παϊσία Κοντογιάννη. Η οικογένεια Κοντογιάννη ζούσε στο χωριό Εμιαλοί Μεσσηνίας και είναι πιθανόν οι ιδρυτές να ονόμασαν τη μονή από τον τόπο καταγωγής του. Μια άλλη εκδοχή για το όνομα της μονής αναφέρει ότι στη μονή πήγαιναν και θεραπεύονταν όσοι δεν είχαν σώας τας φρένας και έτσι «αποκτούσαν πίσω το μυαλό τους». Μια τρίτη εκδοχή αναφέρει ότι κατά τη διάρκεια μιας λειτουργίας, ένα περιστέρι εισήλθε στον ναό της μονής και κάθισε στην Αγία Τράπεζα. Ο παπάς διέκοψε τη λειτουργία για να το διώξει και τότε η μοναχή Παϊσία του είπε «Μυαλά, παπά, μυαλά, παπά!» ώστε να επανέλθει στη λειτουργία καθώς θεώρησε το περιστέρι σύμβολο του αγίου πνεύματος.Η μονή αρχικά κτίστηκε σε μια κοιλότητα των βράχων, μαζί με τα παλιά κελιά, που σώζονται μέχρι σήμερα. Οι τοιχογραφίες στο καθολικό της μονής χρονολογούνται από το 1608 και θεωρούνται δείγματα της Κρητικής Σχολής και είναι έργα των Δημητρίου και Γεωργίου Μόσχου. Στις αρχές του 18ου αιώνα κτίστηκε μια επέκταση κάθετα στα υπάρχοντα κτίρια της μονής η οποία είναι γνωστή ως «Πύργος». Τόσο τα αρχικά κτίρια της μονής όσο και ο πύργος έχουν υποστεί φθορές από τις καταπτώσεις βράχων.Κοντά στη μονή βρίσκεται ο λεγόμενος ληνός των Κολοκοτρωναίων. Το 1806, ο Οσμάν Πασάς, Βαλής του Μορέα, ανέλαβε να εξοντώσει την οικογένεια Κολοκοτρώνη, στα πλαίσια εξάλειψης των Κλεφτών. Αν και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης διέφυγε, ο Γιάννης (Ζορμπάς) και ο ξάδελφός του Γιώργος και τέσσερις άλλους Κολοκοτρώνηδες πήγαν να κρυφτούν στη Ζάτουνα τον Ιανουάριο του 1806 και στη συνέχεια κατέφυγαν στη Μονή Αιμυαλών, όπου και κρύφτηκαν στο ληνό. Η τουρκική φρουρά ειδοποιήθηκε για την παρουσία τους από ένα καλόγερο και πήγαν να τους συλλάβουν. Παρά τις ειδοποιήσεις, οι Κολοκοτρώνηδες επέλεξαν να μη φύγουν και οχυρώθηκαν στον ληνό. Ακολούθησε μάχη μέχρι που οι Τούρκοι αποφάσισαν να βάλουν φωτιά στον ληνό με αποτέλεσμα οι Κολοκοτρώνηδες να εξέλθουν μαχόμενοι μέχρι που οι Τούρκοι τους σκότωσαν όλους.
Αεροδρόμιο Σαντορίνης

Το Αεροδρόμιο Σαντορίνης (συντομογραφίες IATA: JTR, ICAO: LGSR, ΥΠΑ: ΚΑΣΡ), παλαιότερα γνωστό ως Κρατικός Αερολιμένας Σαντορίνης, βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα του νησιού, 6 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα της Σαντορίνης, τα Φηρά. Λειτουργεί από το 1976. Έχει την δυνατότητα να εξυπηρετεί ταυτόχρονα μέχρι 6 πολιτικά αεροπλάνα.

 Υπάρχει πολύ μεγάλη δυσκολία κατά την προσγείωση των αεροπλάνων όταν πνέουν δυτικοί άνεμοι με ταχύτητα μεγαλύτερη των 5 μποφόρ και συνήθως, όταν υπάρχουν τέτοιες συνθήκες, οι πτήσεις ματαιώνονται. Το Δεκέμβριο του 2015 οριστικοποιήθηκε η ιδιωτικοποίηση του Κρατικού Αερολιμένα Σαντορίνης καθώς και άλλων 13 περιφερειακών αεροδρομίων της Ελλάδος. Υπογράφηκε συμφωνία μεταξύ του Ταμείου Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας Δημοσίου και της κοινοπραξίας Fraport AG / Όμιλος Κοπελούζου η οποία ορίζει πως τα 14 αεροδρόμια παραχωρούνται στην κοινοπραξία για 40 χρόνια ξεκινώντας από τις 11 Απριλίου 2017. Επίσημη ιστοσελίδα του αερολιμένα
Σερβική Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών

Η Σερβική Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών (Српска академија наука и уметности, αρκτικόλεξο САНУ) είναι μια εθνική ακαδημία και το πρώτο «τη τάξει» ακαδημαϊκό ίδρυμα στη Σερβία, που ιδρύθηκε το 1841 ως «Εταιρεία Σερβικής Διανοήσεως» και συνέχισε με διαφορετικές ονομασίες μέχρι το σημερινό της τίτλο.

 Η Σερβική Βασιλική Ακαδημία Επιστημών (Српска краљевска академија) ήταν διάδοχος της Σερβικής Εταιρείας Σοφών (Српско учено друштво), με την οποία συγχωνεύθηκε το 1892, δεχόμενη τα μέλη της ως δικά της (είτε τακτικά, είτε επίτιμα), τις δραστηριότητές της και τη θέση της στην επιστημονική και την πολιτιστική ζωή Το ίδιο είχε γίνει κάποιες δεκαετίες νωρίτερα, όταν η Σερβική Εταιρεία Σοφών είχε αναλάβει στις 29 Ιουλίου 1864 τη θέση και τις λειτουργίες της Εταιρείας Σερβικής Διανοήσεως (Друштво српске словесности), της πρώτης τέτοιας εταιρείας στο Πριγκιπάτο της Σερβίας, που ιδρύθηκε στις 7 Νοεμβρίου 1841. Το 1864 η Εταιρεία Σοφών εξέλεξε ως μέλη της διεθνείς επαναστατικές μορφές, όπως τους Τζουζέπε Γκαριμπάλντι, Νικολάι Τσερνισέφσκι και Αλεξάντερ Χέρτσεν, και για τον λόγο αυτόν καταργήθηκε αμέσως από τη συντηρητική κυβέρνηση του Πρίγκιπα Μιχαήλ Ομπρένοβιτς. Από την ίδρυσή της την 1η Νοεμβρίου 1886, η Σερβική Βασιλική Ακαδημία Επιστημών είναι το υψηλότερο «τη τάξει» ακαδημαϊκό ίδρυμα στη Σερβία. Σύμφωνα με την ιδρυτική πράξη της, ο βασιλιάς Μίλαν Γ΄ Ομπρένοβιτς θα διόριζε τον πρώτο ακαδημαϊκό, ο οποίος με τη σειρά του θα επέλεγε τα άλλα αρχικά μέλη της Ακαδημίας. Τα ονόματα των πρώτων ακαδημαϊκών ανακοινώθηκαν στις 5 Απριλίου 1887. Αρχικώς υπήρχαν 4 τομείς της Ακαδημίας, οι οποίοι τότε αποκαλούνταν «ειδικευμένες ακαδημίες», με ισάριθμους αρχικούς ακαδημαϊκούς σε καθέναν, τους εξής: Τμήμα Μαθηματικών, Φυσικής και Γεωεπιστημών Τμήμα Χημικών και Βιολογικών Επιστημών Τμήμα Τεχνικών Επιστημών Τμήμα Ιατρικών Επιστημών Τμήμα Γλωσσών και Φιλολογίας Τμήμα Κοινωνικών Επιστημών Τμήμα Ιστορικών Επιστημών Τμήμα Καλών Τεχνών και Μουσικής Ινστιτούτο Βαλκανικών Μελετών Ινστιτούτο Βυζαντινών Μελετών Γεωγραφικό Ινστιτούτο «Γιόβαν Σβίγιτς» Εθνογραφικό Ινστιτούτο Ινστιτούτο Σερβικής Γλώσσας Ινστιτούτο Τεχνικών Επιστημών Μαθηματικό Ινστιτούτο Ινστιτούτο Μουσικολογίας Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας Sofija Škorić & George Vid Tomashevich: The Serbian Academy After A Century: An Institution at Risk?, έκδ. της «Serbian Heritage Academy of Canada», Τορόντο 1987. Επίσημος ιστότοπος της Ακαδημίας
Κωνσταντίνος Μπιλιράκης

Ο Γκας (Κωνσταντίνος) Μπιλιράκης (αγγλικά: Gus Michael Bilirakis, 8 Φεβουαρίου 1963), είναι Ελληνοαμερικάνος πολιτικός και δικηγόρος, που υπηρετεί ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών από το 2007, για την 9η περιφέρεια (2007-2013) και την 12η περιφέρεια (2013-) της Φλόριντας. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Προηγουμένως είχε υπηρετήσει ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων της Φλόριντας από την 48η περιφέρεια, από το 1999 έως το 2007.

 Ο Κωνσταντίνος Μπιλιράκης, γεννήθηκε το 1963 στο Γκέινσβιλ της Φλόριντας, από τον Μάικλ Μπιλιράκη και την Εβελίνα Μιαούλη. Αποφοίτησε από το ομογενειακό λύκειο του Τάρπον Σπρίνγκς. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Φλόριντας (1986), καθώς και Νομική στο Πανεπιστήμιο Στέτσον της Φλόριντας (1989). Έως την ενασχόλησή του με την πολιτική, εργάστηκε ως δικηγόρος στην περιοχή της Τάμπα. Είναι γιος του ομογενούς πρώην ομοσπονδιακού Βουλευτή Μάικλ Μπιλιράκη. Η οικογένειά του κατάγεται από την Κάλυμνο και έχει διατελέσει πολιτειακός βουλευτής στη Φλόριντα από το 1999 μέχρι το 2007 οπότε και εκλέχτηκε ομοσπονδιακός βουλευτής, μάλιστα στην θέση του πατέρα του.Κατάγεται απο την Κάλυμνο. Ο Θείος του ήταν, ο δάσκαλος Μπιλλήρης Σακελλάριος, φυλακισμένος υπο των Ιταλών το 1935 για την πατριωτική του δράση. Ομιλεί Αγγλικά και Ελληνικά.
Άφρα Κέρκυρας

Η Άφρα είναι χωριό της Κέρκυρας. Διοικητικά, είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Παρελίων, του δήμου Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κέρκυρας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Κερκύρας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.

 Η Άφρα είναι πεδινό χωριό της ανατολικής Κέρκυρας. Βρίσκεται πάνω στον επαρχιακό δρόμο Γουβιάς-Αγίου Νικολάου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 60. Απέχει 9 χλμ. περίπου Δ. της πόλης της Κέρκυρας. Η τοπική κοινότητα Άφρας είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 3,765 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Άγιος Βλάσιος και Κουρκουλαίικα. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός εμφανίζεται το 1866 να προσαρτάται στον δήμο Ποταμογειτόνων της Κέρκυρας. Το 1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Άφρας και προσαρτήθηκε στον δήμο Παρελίων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από από τον δήμο Παρελίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κερκυραίων. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Κερκυραίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων. Στην περιοχή του σημερινού χωριού είχαν εγκατασταθεί περίπου 2.000 Σουλιώτες μεταξύ 1803-1840, σύμφωνα με τα Γενικά Αρχεία Κέρκυρας και Λευκάδας. Το αρχοντικό ιδιοκτησίας Ρ. Κουρκουμέλη, το οποίο αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα επτανησιακής αρχιτεκτονικής του περασμένου αιώνα. Tο συγκρότημα αποτελείται από τρία διαφορετικά κτίσματα, καθένα δε από αυτά είναι αξιόλογο δείγμα αρχιτεκτονικής με τα ιδιαίτερα μορφολογικά του στοιχεία. Έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr Google Earth https://greece.terrabook.com/el/corfu/page/afra-2/ https://www.youtube.com/watch?v=AEcl73gozQE https://visit.corfu.gr/el/xwria-kai-paradosiakoi-oikismoi/afra/
Ντένις Ουέστκοτ

Ο Ντένις Ουέστκοτ (Dennis Westcott, 2 Ιουλίου 1917 – 13 Ιουλίου 1960) ήταν Άγγλος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός. Ένας ιδιαίτερα παραγωγικός σκόρερ, αγωνίστηκε κυρίως με την Γουλβς και σημείωσε τουλάχιστον 522 γκολ σε 577 επίσημους αγώνες.

 Ο Ουέστκοτ ξεκίνησε την καριέρα του σε τοπικούς συλλόγους, πριν αποτύχει στα δοκιμαστικά των Έβερτον και Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ. Εντάχθηκε στη Γουλβς τον Ιούλιο του 1936 και έκανε το ντεμπούτο του με αντίπαλο τη Γκρίμσμπι Τάουν για το Κύπελλο Αγγλίας. Σκόραρε 22 γκολ κατά τη διάρκεια της σεζόν 1937–38, καθιστώντας τον πρώτο σκόρερ του συλλόγου. Την επόμενη σεζόν, σημείωσε 43 γκολ σε 43 εμφανίσεις, σημειώνοντας ρεκόρ συλλόγου που διατηρήθηκε για 50 χρόνια. Με τη Γουλβς κατέκτησε το πρωτάθλημα της σεζόν 1941–42.Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου αγωνίστηκε τέσσερις φορές με την Εθνική Αγγλίας και σημείωσε πέντε γκολ. Όταν το ανταγωνιστικό ποδόσφαιρο ξανάρχισε το 1946, ο Ουέστκοτ συνέχισε τα επιτεύγματά του στο σκοράρισμα, σημειώνοντας άλλο ένα ρεκόρ συλλόγου με 38 γκολ τη σεζόν 1946–47 που τον έκανε πρώτο σκόρερ στο πρωτάθλημα. Το 1948 έμεινε ελεύθερος από τη Γουλβς και υπέγραψε στη Μπλάκμπερν Ρόβερς τον μήνα πριν από τον υποβιβασμό του συλλόγου στη δεύτερη κατηγορία. Στη Μπλάκμπερν σκόραρε 37 γκολ σε 63 συμμετοχές στο πρωτάθλημα. Στη συνέχεια αγωνίστηκε στη Μάντσεστερ Σίτι, όπου σημείωσε 36 γκολ σε 72 εμφανίσεις πρωταθλήματος, τερματίζοντας ως ο πρώτος σκόρερ του συλλόγου σε κάθε μία από τις δύο πλήρεις σεζόν που έπαιξε. Το 1946, ο Ουέστκοτ έγινε ένας από τους πρώτους ποδοσφαιριστές που του έγινε ένεση με φέτες όρχι πιθήκου, ένα παράξενο πρόγραμμα ντόπινγκ που υποκινήθηκε από τον μάνατζερ Ταγματάρχη Φρανκ Μπάκλι. Απεβίωσε από λευχαιμία το 1960 σε ηλικία 43 ετών. Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 500 ή περισσότερα γκολ
Ευνομιανός

Υπό το όνομα Ευνομιανός υπάρχει στην έκδοση του Jacobs (που βασίζεται στον Brunck) το επίγραμμα ΙΧ 193 της Παλατινής Ανθολογίας. Οι Paton και Waltz παραλείπουν το όνομα αυτό από τις εκδόσεις τους.

 Friedrich Christian Jacobs, Anthologia Graeca ad fidem codicis olim Palatini, nunc Parisini, ex apographo Gothano edita (Λειψία, 1813-1817), v.ΙΙ, p.65 και v.ΙΙΙ, p.494. Pierre Waltz, Anthologie Grecque, ed. Les Belles Lettres, Paris, 1960, v.VII, p. 77. W.R.Paton, The Greek Anthology’, Loeb Classical Library, v.III, p. 101.
Ν-αιθυλυδροξυλαμίνη

Η N-αιθυλυδροξυλαμίνη (αγγλικά:N-ethylhydroxylamine) είναι οργανική χημική ένωση, η οποία περιέχει άνθρακα, υδρογόνο, άζωτο και οξυγόνο, με μοριακό τύπο C2H7NO, αν και παριστάνεται συνήθως με ημισυντακτικό της τύπο CH3CH2NHOH. Είναι μια οργανική υδροξυλαμίνη.

 Με βάση το μοριακό της τύπο (C2H7NO) η N-αιθυλυδροξυλαμίνη έχει τα ακόλουθα έξι (6) ισομερή θέσης: 1-αμιναιθανόλη [CH3CH(NH2)OH]. 2-αμιναιθανόλη (H2NCH2CH2OH). N,N-διμεθυλυδροξυλαμίνη [(CH3)2NOH]. Μεθυλαμινομεθανόλη (CH3NHCH2OH). O-αιθυλυδροξυλαμίνη (CH3CH2ONH2). Μεθοξυμεθαναμίνη (CH3OCH2NH2). Η υδροχλωρική N-αιθυλυδροξυλαμίνη παράγεται με ηλεκτροχημική αναγωγή νιτραιθάνιου, διαλυμένου σε υδροχλωρικό οξύ, χρησιμοποιώντας χαλκό ως άνοδο και γραφίτη ως κάθοδο. Η χημικά καθαρή N-αιθυλυδροξυλαμίνη διασπάται σύντομα με εξώθερμη αντίδραση σε αιθάνιο και αζανόνη και γι' αυτό συνήθως φυλάσσεται στη μορφή του υδροχλωρικού της άλατος, όπως άλλωστε είναι εμπορικά διαθέσιμη: Η N-αιθυλυδροξυλαμίνη αντιδρά με ηλεκτρονιόφιλα χημικά είδη, όπως τα αλκυλιωτικά μέσα (π.χ. αλαλκάνια, RX), και μάλιστα μπορεί να αντιδράσει μαζί τους τόσο με το οξυγόνο της, όσο και με το άζωτό της. Δηλαδή: Η N-αιθυλυδροξυλαμίνη αντιδρά με αλδεΰδες ή κετόνες, σχηματίζοντας οξίμες: Αυτή η χημική αντίδραση είναι χρήσιμη για τον καθαρισμό κετονών και αλδεϋδών, γιατί είναι κατά κάποιον τρόπο αντιστρέψιμη, αφού αν θερμανθεί η παραγώμενη οξίμη μαζί με ένα ανόργανο οξύ, ανακτάται η αρχική κετόνη ή αλδεΰδη.. Επίσης, οι οξίμες χρησιμοποιούνται ως συναρμωτές σε ενώσεις συναρμογής. Η N-αιθυλυδροξυλαμίνη αντιδρά με το χλωροθειονικό οξύ, οπότε παράγεται O-υδροξυαιθυλαμινοθειονικό οξύ: Η N-αιθυλυδροξυλαμίνη μπορεί να αναχθεί σε αιθαναμίνη: Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου: Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972 Α. Βάρβογλη: «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, Οργανική Χημεία, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν.Α. Πετάση 1982
Τρίπτυχο Μπορανταίλ

Το Τρίπτυχο Borradaile είναι ένα βυζαντινό τρίπτυχο από ελεφαντόδοντο, σκαλισμένο στην Κωνσταντινούπολη τον 10ο αι. Ο Charles Borradaile το κληροδότησε στο Βρετανικό Μουσείο το 1923 και είναι ένα από τα ελεφαντοστέινα αντικείμενα από το «Σύνολο του Ρωμανού Δ΄», τα οποία συνδέονται στενά με την Αυτοκρατορική Αυλή, μαζί με το Τρίπτυχο Αρμπαβίλ και το Τρίπτυχο Βέρνερ.

 Το κεντρικό πλαίσιο του τριπτύχου είναι σκαλισμένο με τη Σταύρωση, με τη Θεοτόκο και τον Άγιο Ιωάννη εκατέρωθεν του Σταυρού και μορφές (σε στηθάρια) των αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ. Η ελληνική επιγραφή επάνω από τα κεφάλια τους γράφει «Ίδε ο γιος σου· ιδού η μήτηρ σου» (Ιωάννης 19.26-7). Στα φύλλα τώρα, όταν είναι ανοικτά (δηλ. από την εσωτερική μεριά τους), στο αριστερό φύλλο είναι ανάγλυφοι: επάνω ο Άγιος Κύρος (ο ένας από τους Αγ. Αναργύρους), στη μέση οι Άγιοι Γεώργιος και Θεόδωρος ο Στρατηλάτης και κάτω οι Άγιοι Μηνάς και Προκόπιος. Στο δεξί φύλλο είναι σκαλισμένες οι μορφές: επάνω του Αγ. Ιωάννη (του άλλου από τους Αγ. Αναργύρους), στη μέση οι Άγιοι Ευστάθιος και Κλήμης επίσκοπος Αγκύρας και κάτω οι Άγιοι Στέφανος και Κυρίων. Όταν τα φύλλα είναι κλειστά (δηλ. στην εξωτερική μεριά τους) υπάρχει ένας σταυρός σε κάθε φύλλο. Στο αριστερό φύλλο, στη μέση του σταυρού υπάρχει μετάλλιο με Άγιο και μεταξύ των σκελών του σταυρού γράφει ΙC-XC NIKA O AΓΙΟC IΩΑΚΕΙΜ. Στο επάνω άκρο του σταυρού, σε μετάλλιο υπάρχει ο Άγ. Βασίλειος και στο κάτω άκρο σε μετάλλιο η Αγ. Βαρβάρα. Στο δεξί φύλλο, που είναι όμοιο, γράφει IC-XC NIKA H AΓΙΑ ΑΝΝΑ. Στο επάνω μετάλλιο είναι ο Άγ. Ιωάννης ο Πέρσης και στο κάτω η Αγ. Θέκλα. Στο δεξί φύλλο φαίνονται ίχνη χρώματος. Οι μάρτυρες κρατούν σταυρό, οι στρατιωτικοί άγιοι ξίφος και δόρυ, ενώ οι επίσκοποι ευαγγέλιο. Η επιλογή των αγίων πρέπει να αντικατοπτρίζει τα ενδιαφέροντα του παραγγελιοδότη, που τότε ζήτησε να γίνει το τρίπτυχο. Εκτιμάται ότι φτιάχτηκε για την Άννα την Πορφυρογέννητη, κόρη του Αυτοκράτορα Ρωμανού Β' των Μακεδόνων, αν και αυτό δεν μπορεί να τεκμηριωθεί. Evans, Helen C. & Wixom, William D., Η δόξα του Βυζαντίου: τέχνη και πολιτισμός της Μέσης Βυζαντινής εποχής, 843-1261 μ.Χ., αρ. 80, 1997, The Metropolitan Museum of Art, Νέα Υόρκη,(ISBN 9780810965072) ; πλήρες κείμενο διαθέσιμο στο Διαδίκτυο από το The Metropolitan Museum of Art Library Goldschmidt και Weizmann 1934, Νο. 38
Μίλτος Κουμαριάς

Ο Μίλτος Κουμαριάς (γεννήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 1949) είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου. Αγωνίστηκε στον Ολυμπιακό, τον Άρη και την Λάρισα, κατακτώντας το Κύπελλο Ελλάδας της σεζόν 1970-71.

 Ο Κουμαριάς ξεκίνησε σαν αμυντικός μέσος από τον Ολυμπιακό σε ηλικία δεκαεννέα ετών και στην πρώτη του χρονιά έπαιξε σε 21 αγώνες, σκοράροντας δύο φορές, ενώ συμμετείχε στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας, όπου οι "ερυθρόλευκοι" έχασαν τον τίτλο από τον Παναθηναϊκό με κλήρωση. Την επόμενη χρονιά ο Ολυμπιακός κατέλαβε την τρίτη θέση του πρωταθλήματος και ο Κουμαριάς συμμετείχε σε 16 ματς πετυχαίνοντας δύο γκολ. Στην τελευταία του χρονιά με την ομάδα του Πειραιά κατέκτησε τον μοναδικό τίτλο της καριέρας του, όταν ο Ολυμπιακός κέρδισε με 3-1 τον ΠΑΟΚ στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας.Την επόμενη σεζόν δεν αγωνίστηκε αφού εκπλήρωσε τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις. Το καλοκαίρι του 1972 μεταγράφηκε στην ομάδα του Άρη και αγωνίστηκε στη θέση του λίμπερο, καλύπτοντας το κενό του τιμωρημένου Άγγελου Σπυρίδωνα. Συμμετείχε σε 31 αγώνες και πέτυχε ένα γκολ. Το 1973-74, ο προπονητής Μπράνκο Στάνκοβιτς τον άφησε σε ρόλο αναπληρωματικού και ο Κουμαριάς αγωνίστηκε σε 16 παιχνίδια.Την επόμενη σεζόν συμμετείχε στους δύο ευρωπαϊκούς αγώνες του Άρη απέναντι στην Ραπίντ Βιέννης και έπαιξε σε 25 αγώνες πρωταθλήματος. Στην τελευταία του χρονιά με τους "κίτρινους" έπαιξε σε δεκαεπτά αγώνες, σκοράροντας μία φορά.Το 1976 μεταπήδησε στην Λάρισα, η οποία εκείνη την περίοδο αγωνιζόταν στην δεύτερη κατηγορία. Μετά από δύο σεζόν, οι "βυσσινί" κατάφεραν να κερδίσουν την άνοδο τους στην πρώτη εθνική κατηγορία και το 1978-79 τερμάτισαν στην δωδέκατη θέση του πρωταθλήματος, με τον Κουμαριά να παίζει σε τριάντα αγώνες. Ολοκλήρωσε την καριέρα του αγωνιζόμενος σε ογδόντα αγώνες της ομάδας της Λάρισας, στα τρία χρόνια που παρέμεινε στον θεσσαλικό κάμπο.Αργότερα, εργάστηκε για τον Ολυμπιακό στο πόστο του βοηθού προπονητή και του σκάουτερ. Βασίλης [άγνωστο επίθετο], Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6
Πανεπιστημιακό πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης ΗΠΑ (1η κατηγορία ανδρών)

To NCAA είναι το πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης της Αμερικής ανάμεσα στα πανεπιστήμια της χώρας. Συνήθως οι παίκτες των πανεπιστημίων τροφοδοτούν τα ρόστερ των ομάδων του NBA μετά το πέρας ενός έως τεσσάρων χρόνων παίζοντας για το πανεπιστήμιο τους. Οι ομάδες χωρίζονται σε 32 περιφέρειες όπου ο αριθμός των ομάδων διαφέρει. Τον Μάρτιο διεξάγονται τα play-off του πρωταθλήματος με τη συμμετοχή 64 ομάδων.

 Atlantic Coast Conference (ACC) America East Conference (America East) American Athletic Conference (The American) Atlantic Sun Conference (A-Sun) Atlantic 10 Conference (A10) Big Ten Conference (Big Ten) Big 12 Conference (Big 12) Big East Conference (Big East) Big South Conference (Big South) Big Sky Conference (Big Sky) Big West Conference (Big West) Colonial Athletic Association (CAA) Conference USA (C-USA) Horizon League Independents Ivy League Metro Atlantic Athletic Conference (MAAC) Mid-American Conference (MAC) Mid-Eastern Athletic Conference (MEAC) Missouri Valley Conference (MVC, The Valley) Mountain West Conference (MW) Northeast Conference (NEC) Ohio Valley Conference (OVC) Pacific-12 Conference (Pac-12) Patriot League Sun Belt Conference (Sun Belt) Southeastern Conference (SEC) Southern Conference (SoCon) Southland Conference (Southland) Southwestern Athletic Conference (SWAC) The Summit League West Coast Conference (WCC) Western Athletic Conference (WAC) Το site του ΝCAA για την καλαθοσφαίριση
Ελαιογραφία

Ως ελαιογραφία ορίζεται η διαδικασία της ζωγραφικής με χρωστικές ουσίες ανακατεμένες με ξηραινόμενο έλαιο, συνήθως λινέλαιο, σε ειδικά προετοιμασμένο καμβά. Διαφορετικά έλαια προσδίδουν διάφορες ιδιότητες στο χρώμα, όπως η φωτεινότητα ή ο διαφορετικός χρόνος ξήρανσης. Ορισμένες διαφορές επίσης σχετίζονται με τη λάμψη των χρωμάτων, ανάλογα με το έλαιο. Ο ζωγράφος μπορεί να χρησιμοποιήσει πολλά διαφορετικά έλαια στο ίδιο έργο ανάλογα με τις ειδικές χρωστικές ουσίες και τα επιθυμητά αποτελέσματα

 Η ελαιογραφία ήταν ήδη γνωστή από την αρχαιότητα. Ο Πλίνιος ο πρεσβύτερος αναφέρει πως ο Απελλής χρησιμοποιούσε ξηραινόμενα έλαια στο 35ο βιβλίο της Φυσικής Ιστορίας (Naturalis Historia). Ο Αέτιος ο Αμιδηνός στα τέλη του 5ου αρχές του 6ου αι. αναφέρει τη χρήση του καρυδέλαιου ως στεγνωτικού και προστατευτικού μέσου των έργων που παράγονταν με τη μέθοδο της εγκαυστικής. Το λάδι ως στεγνωτικό μέσο φαίνεται, επίσης, πως χρησιμοποιήθηκε στις βουδιστικές τοιχογραφίες Ινδών και Κινέζων ζωγράφων στο δυτικό Αφγανιστάν, ανάμεσα στον πέμπτο και δέκατο αιώνα. Ωστόσο, δεν έγινε δημοφιλής στην Ευρώπη έως τον 16ο αιώνα. Η τεχνική της ελαιογραφίας εφαρμόστηκε στη δυτική τέχνη της βόρειας Ευρώπης κατά τη διάρκεια του μεσαίωνα κατά τον 12ο αιώνα και έγινε σταδιακά το κύριο μέσο για τη δημιουργία έργων τέχνης. Η μετάβαση ξεκίνησε με την πρώιμη φλαμανδική ζωγραφική στη βόρεια Ευρώπη με ζωγράφους όπως οι αδελφοί βαν Άικ και κατά την περίοδο της αναγέννησης αντικατέστησε σχεδόν ολοκληρωτικά την τεχνική της τέμπερας στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες. Λανθασμένα η «επινόηση» της ελαιογραφίας είχε αποδοθεί στον Γιαν βαν Άικ, όπως φαίνεται άλλωστε από το χειρόγραφο του Θεόφιλου του πρεσβύτερου Schedula diversarum artium ("Κατάλογος διαφόρων τεχνών") που συντέθηκε μεταξύ του 1100 και του 1120 καταρρίπτοντας τον μύθο που αποδίδει την πατρότητα της ελαιογραφίας στους αδελφούς βαν Άικ. Jones, Susan (Οκτώβριος 2002). «Painting in Oil in the Low Countries and Its Spread to Southern Europe». Heilbrunn Timeline of Art History. New York: The Metropolitan Museum of Art. Ανακτήθηκε στις 2 Απριλίου 2015.
Χαλάλ

Ο όρος Χαλάλ (αραβικά: حلال‎) σημαίνει κάτι το επιτρεπτό από τον ισλαμικό νόμο. Αντίθετα, το Χαράμ (αραβικά: حَرَام‎) αναφέρεται σε κάτι που είναι μη αποδεκτό και απαγορευμένο στον ισλαμικό νόμο.

 Τα τρόφιμα Χαλάλ έχουν ιδιαίτερη σημασία για τη μουσουλμανική κοινότητα. Όπως αναφέρεται, τα τρόφιμα αυτά έχουν ειδική πιστοποίηση και ξεχωρίζουν από τα υπόλοιπα προϊόντα της αγοράς λόγω των συστατικών και του τρόπου παραγωγής τους. Επίσης, τα τρόφιμα Χαλάλ δεν περιέχουν ποτέ ουσίες από χοιρινό κρέας & αίμα και αλκοόλ. Για τη διασφάλιση της συμμόρφωσης με τους κανόνες, υπάρχουν rapid test με τα οποία μπορεί να ελέγξει ο καταναλωτής αν υπάρχει χοιρινό κρέας στο γεύμα του . Επιπλέον, τα κρέατα Χαλάλ προέρχονται από τελετουργική σφαγή των ζώων και κατά τη διάρκεια της σφαγής, ο υποχρεωτικά μουσουλμάνος σφαγέας επικαλείται τον Αλλάχ. Η διαδικασία είναι παρόμοια με τη διαδικασία σφαγής των Εβραίων Κοσέρ. Επιπλέον, ορισμένα τρόφιμα μπορούν να έχουν ταυτόχρονα και τις δύο πιστοποιήσεις χαλάλ και κοσέρ. Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι το φαγητό των Χριστιανών και των Ιουδαίων θεωρείται Χαλάλ, αρκεί να μην περιέχει ουσίες που απαγορεύονται. Τα τρόφιμα Χαλάλ έχουν δεχτεί σκληρή κριτική από τις φιλοζωικές οργανώσεις. Πολλοί φιλόζωοι υποστηρίζουν πως τα ζωντανά αντιμετωπίζονται με ιδιαίτερα βάρβαρο τρόπο από τους σφαγείς τους. Ο ευρωπαϊκός νόμος απαιτεί τα ζώα να αναισθητοποιούνται πριν από τη θανάτωσή τους, ιδίως στο οργανικό κρέας, έτσι τα ζώα πρώτα αναισθητοποιούνται και μετά ακολουθείται το θρησκευτικό τελετουργικό, το δε κρέας εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται ως χαλάλ. Η σφαγή χωρίς αναισθητοποίηση επιτρέπεται κατ' εξαίρεση σε ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες για θρησκευτικούς λόγους εφ' όσον κρίνεται ότι διασφαλίζεται η ορθή μεταχείριση των ζώων και εφόσον η σφαγή γίνεται σε σφαγείο. Από το 2017, ο ελληνικός νόμος απαιτεί το ζώο να αναισθητοποιείται αμέσως μετά την κοπή του λαιμού. Ορισμένες ισλαμικές αρχές λένε ότι το κρέας μπορεί να είναι μόνο halal εάν το ζώο σφαγιάζεται χωρίς αναισθητοποίηση, ενώ άλλες ισλαμικές αρχές λένε ότι η αναισθητοποίηση επιτρέπεται. H Νέα Ζηλανδία είναι μεγάλος εξαγωγέας κρέατος χαλάλ όπου εφαρμόζεται υποχρεωτικά η αναισθητοποίηση πριν τη σφαγή . http://halalworldinstitute.org/home?lang=en#. https://halal-greece.gr/genika-peri-pistopoiisis-trofimon-halal/
Υδροτελλούριο

Το υδροτελλούριο (αγγλικά: hydrogen telluride) είναι τριατομική ανόργανη χημική ένωση, που περιέχει υδρογόνο και τελλούριο, με μοριακό τύπο H2Te. Είναι το απλούστερο υδρίδιο του τελλουρίου. Σπάνια εμφανίζεται, γιατί διασπάται γρήγορα στα στοιχεία που το αποτελούν, ιδιαίτερα σε θερμοκρασία πάνω από τους -2°C. Οι περισσότερες ενώσεις με δεσμό Te-Η (τελλουρόλες), είναι (επίσης) ασταθείς, με την τάση να αποβάλλουν H2. Το υδροτελλούριο χημικά και δομικά είναι παρόμοιο με το υδροσελήνιο. Και τα δυο είναι όξινα. Η δεσμική γωνία H-Te-Η είναι περίπου 90°. Οι πτητικές ενώσεις του τελλουρίου συχνά έχουν δυσάρεστες οσμές, παρόμοιες με αυτές του πράσου ή του σκόρδου σε αποσύνθεση.

 Το υδροτελλούριο παράγεται με οξύνιση αλάτων του τελλουρίου, όπως είναι το τελλουριούχο αργίλιο (Al2Te3) και το τελλουριούχο νάτριο (Na2Te). Το τελλουριούχο νάτριο, με τη σειρά του, μπορεί να παραχθεί με αντίδραση μεταλλικού νατρίου και στοιχειακού τελλουρίου, σε άνυδρη αμμωνία. Το ενδιάμεσο της οξύνισης των τελλουριούχων αλάτων, δηλαδή το ανιόν HTe-, είναι σταθερό. Επίσης, το όξινο τελλουριούχο νάτριο (NaHTe) μπορεί να παραχθεί με αναγωγή τελλουρίου από νατριοβοριοτετραϋδρίδιο (NaBH4). Σε εργαστηριακή κλίμακα, το υδροτελλούριο συνήθως παράγεται με υδρόλυση ενώσεων του τελλουρίου με ηλεκτροθετικά μέταλλα. Τυπικά χρησιμοποιείται υδρόλυση του τελλουριούχου αργιλίου: Τελλουριούχο μαγνήσιο (MgTe) και τελλουριούχα αλκάλιμέταλλα επίσης μπορούν να υδρολυθούν παράγοντας υδροτελλούριο. Συνήθως οι υδρολύσεις αυτές απαιτούν την παρουσία οξέος, γιατί το ίδιο το υδροτελλούριο είναι αρκετά όξινο. Επίσης έχουν αναπτυχθεί και ηλεκτρολυτικές μέθοδοι παραγωγής υδροτελλουρίου. Το υδροτελλούριο είναι μια ενδοθερμική ένωση, ασταθής στον ατμοσφαιρικό αέρα, και εύκολα μπορεί να οξειδωθεί από το ατμοσφαιρικό οξυγόνο, παράγοντας νερό και στοιχειακό τελλούριο: Το υδροτελλούριο είναι σχεδόν το ίδιο όξινο με το φωσφορικό οξύ (με pKa1 2,64 έναντι 2,09). Το υδροτελλούριο αντιδρά με πολλά μέταλλα, σχηματίζοντας τα αντίστοιχα τελλουριούχα μέταλλα. Π.χ.:
Γλώσσα προγραμματισμού χαμηλού επιπέδου

Μια γλώσσα προγραμματισμού χαμηλού επιπέδου είναι μια γλώσσα προγραμματισμού η οποία είναι πολύ κοντά στην γλώσσα μηχανής γι' αυτό και ονομάζεται χαμηλού επιπέδου. Μια γλώσσα χαμηλού επιπέδου δεν χρειάζεται μεταγλωττιστή ή διερμηνευτή, ο επεξεργαστής για τον οποίο γράφτηκε η γλώσσα μπορεί να τρέξει το πρόγραμμα όπως είναι. Συγκριτικά με τις γλώσσες υψηλού επιπέδου η γλώσσα χαμηλού επιπέδου είναι εξαρτημένη από το μηχάνημα και ένα πρόγραμμα το οποίο έχει γραφτεί για ένα συγκεκριμένο μηχάνημα δεν μπορεί να τρέξει σε κάποιο διαφορετικό, επίσης είναι δύσκολή στην μάθηση και πολύπλοκη. Οι γλώσσες προγραμματισμού χαμηλού επιπέδου μερικές φορές χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: της πρώτης γενιάς, και της δεύτερης γενιάς.

 Η πρώτη γενιά γλώσσα προγραμματισμού, ή 1GL, είναι η γλώσσα μηχανής. Είναι η μόνη γλώσσα μικροεπεξεργαστή που μπορεί να επεξεργαστεί άμεσα χωρίς προηγούμενη μετατροπή. Επί του παρόντος, οι προγραμματιστές σχεδόν ποτέ δεν γράφουν τα προγράμματα άμεσα σε κώδικα μηχανής, επειδή απαιτεί προσοχή σε πολλές λεπτομέρειες οι οποίες σε γλώσσα μια υψηλού επιπέδου γίνονται αυτόματα, και επίσης απαιτεί απομνημόνευση κωδικών για κάθε οδηγία που χρησιμοποιείται. Για το λόγο αυτό, η δεύτερης γενιάς γλώσσες προγραμματισμού παρέχουν ένα επίπεδο αφαίρεσης πάνω από την γλώσσα μηχανής. Παράδειγμα: Μια συνάρτηση σε 32-μπιτ x86 γλώσσα μηχανής για τον υπολογισμό της νιοστής ακολουθίας Φιμπονάτσι: 8B542408 83FA0077 06B80000 0000C383 FA027706 B8010000 00C353BB 01000000 B9010000 008D0419 83FA0376 078BD98B C84AEBF1 5BC3 Η δεύτερη γενιά γλωσσών προγραμματισμού ή 2GL, είναι η συμβολική γλώσσα. Θεωρείται μία από τις γλώσσες της δεύτερης γενιάς, διότι ενώ δεν είναι η μητρική γλώσσα κάποιου μικροεπεξεργαστή, απαιτεί από τον προγραμματιστή της συμβολικής γλώσσας να γνωρίζει την μοναδικότητα και τις ιδιαιτερότητες κάθε μικροεπεξεργαστή (όπως είναι οι καταχωρητές και το σύνολο εντολών). Οι οδηγίες της συμβολικής γλώσσας μετατρέπονται σε γλώσσα μηχανής. Η συμβολική γλώσσα μπορεί να δεχτεί αφαίρεση σε κάποιο ανώτερο επίπεδο, παρόμοια με την αφαίρεση της γλώσσας μηχανής σε συμβολική γλώσσα. Παράδειγμα: Η ίδια συνάρτηση υπολογισμού της ακολουθίας Φιμπονάτσι σε συμβολική γλώσσα: fib: mov edx, [esp+8] cmp edx, 0 ja @f mov eax, 0 ret @@: cmp edx, 2 ja @f mov eax, 1 ret @@: push ebx mov ebx, 1 mov ecx, 1 @@: lea eax, [ebx+ecx] cmp edx, 3 jbe @f mov ebx, ecx mov ecx, eax dec edx jmp @b @@: pop ebx ret Γλώσσα προγραμματισμού υψηλού επιπέδου Γλώσσα προγραμματισμού πολύ υψηλού επιπέδου
Ερνεστίνα Αλμπερτίνα της Σαξονίας-Βαϊμάρης

H Ερνεστίνα Αλβερτίνα, (γερμ. Ernestine Albertine von Sachsen-Weimar von Wettin, 28 Δεκεμβρίου 1722- 25 Νοεμβρίου 1769) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Λίππε-Άλβερντισεν.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Ερνέστου Αυγούστου Α΄ της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ και της Ελεονώρας Βιλελμίνης, κόρης του Εμμανουήλ Λέμπρεχτ του Άνχαλτ-Καίτεν. Παντρεύτηκε το 1722 τον Φίλιππο Β΄ του Σάουμπουργκ-Λίππε και είχε τέκνα: Κλήμης Αύγουστος 1757. Κάρολος Γουλιέλμος 1759-1780. Γεώργιος Κάρολος 1760-1776. Φρειδερίκη Αντουανέττα 1762-1777. www.genealogy.euweb.cz.
Μοσεσόε Β΄ του Λεσότο

Ο Μοσεσόε Β΄ (Moshoeshoe II, πρώην όνομα: Constantine Bereng Seeiso, 1938-1996) ήταν ανώτατος αρχηγός στο Λεσότο και στη συνέχεια βασιλιάς του κρατιδίου, από το 1966 έως τον τραγικό θάνατό του, το 1996.

 Γεννήθηκε στις 2 Μαΐου του 1938 και μορφώθηκε στο Κολέγιο της πόλης Ρόμα, στο Λεσότο. Στη συνέχεια στάλθηκε στην Αγγλία, εν μέσω φημών ότι ο θετός πατέρας του σκόπευε να τον δηλητηριάσει. Αρχικά πήγε στο Κολέγιο Έπλφορθ και στη συνέχεια στο Κόρπους Κρίστι της Οξφόρδης. Ενώ βρισκόταν εκεί η ζωή του δε διέφερε καθόλου από εκείνη ενός Άγγλου ευγενή και συμπεριελάμβανε κυνήγι, σκοποβολή και ψάρεμα. Το 1962 παντρεύτηκε την Ταμπίτα Μασέντλ Λεροτόλι Μοτζελάιν (Tabitha Masentle Lerotholi Mojelain ), η οποία έγινε γνωστή αργότερα με την ονομασία Μαμοάτο ('Mamohato), με την οποία απέκτησαν 2 γιους και 1 κόρη. Πολλές φορές η πολιτική εξουσία του περιορίστηκε και η βασιλεία του διεκόπη δύο φορές. Στα πρώτα χρόνια της Βασιλείας του (1970), ο Λεαμπούα Τζόναθαν, τότε πρωθυπουργός, κατέλαβε την εξουσία και ανέλαβε τον έλεγχο της κυβέρνησης, στέλνοντας στην εξορία (Ολλανδία) τον Βασιλιά. Ο Μοσεσόε ανέκτησε κάποια εξουσία το 1986, όταν ανατράπηκε ο Τζόναθαν σε πραξικόπημα. Τον Φεβρουάριο του 1990 του αφαιρέθηκαν οι εξουσίες που του έδινε το Σύνταγμα. Τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς ο γιος του, Λετσίε, πραγματοποίησε πραξικόπημα και ανέτρεψε τον πατέρα του, καταλαμβάνοντας ο ίδιος τον θρόνο. Για τα επόμενα χρόνια, ως το 1992, ο βασιλιάς έζησε εξόριστος στο Ηνωμένο Βασίλειο. Αποκαταστάθηκε στον θρόνο τον Ιανουάριο του 1995. Κυβέρνησε για βραχύβια θητεία, έως τον θάνατό του, τον Ιανουάριο της επόμενης χρονιάς. Στη διάρκεια της πολιτικής αναταραχής το 1970 και το 1990, και για έναν μήνα μετά τον θάνατο του βασιλιά το 1996, η χήρα του και μητέρα του Λετσίε, Μαμοάτο, ήταν αντιβασίλισσα. Ο βασιλιάς σκοτώθηκε σε ηλικία 57 ετών σε τροχαίο δυστύχημα, όταν το αυτοκίνητό του ξέφυγε από την πορεία του σε ορεινό δρόμο του κρατιδίου, τις πρώτες πρωινές ώρες στις 15 Ιανουαρίου του 1996. Στο δυστύχημα βρήκε τον θάνατο και ο οδηγός του Μοσοσόε. Σύμφωνα με ανακοίνωση της κυβέρνησης, ο Βασιλιάς είχε μεταβεί στο Ματσιένγκ για να δει τα βοοειδή του στη 1 το πρωί και επέστρεφε στη Μαζερού όταν συνέβη το δυστύχημα.
Λουνά 2

Το Λουνά 2 (ρωσ Луна-2) ήταν η πρώτη διαστημική συσκευή που έφτασε στο φεγγάρι. Εκτοξεύτηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 1959 στο πλαίσιο του διαστημικού προγράμματος Λουνά (ενίοτε αναφέρεται και ως Λούνικ) και έφτασε στον προορισμό του μετά από ταξίδι που διάρκεσε 34,5 ώρες.

 Καθοδόν και σε ύψος 130.000 χλμ. πυροδότησε μια λάμψη φωτός (ατμοί νάτριου) που έγινε ορατή από τα γήινα αστεροσκοπεία και βοήθησε στην μελέτη της τροχιάς και της κατανομής των αερίων στο διάστημα. Φτάνοντας στον προορισμό του και λίγο πριν από την πρόσκρουση στην περιοχή ανάμεσα στους κρατήρες Αυτόλυκο και Αρχιμήδη έριξε μεταλλικά πλακίδια με το έμβλημα της Σοβιετικής Ένωσης. Το Λουνά 2 ήταν παρόμοιας κατασκευής με το προηγούμενο μοντέλο Λουνά 1. Είχε σχήμα σφαιρικό και μάζα 390 κιλών. Είχε επίσης προσαρμοσμένη μια κεραία και περιείχε επιστημονικά όργανα. E. Clark: Soviets Hit Moon, Data Flow Improves. In: Space Technology. 2, Nr. 4, Oktober 1959, S. 4–6 William Roy Shelton: Soviet Space Exploration. The First Decade. Barker, London 1969, ISBN 0-213-17799-4 Brian Harvey: The New Russian Space Programme from Competition to Collaboration. Wiley, Chichester 1996, ISBN 0-471-96014-4
Yamato 000593

Ο Yamato 000593 (ή Y000593) είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος μετεωρίτης που βρέθηκε στη Γη προερχόμενος από τον πλανήτη Άρη. Μελέτες δείχνουν ότι ο Αρειανός μετεωρίτης σχηματίστηκε περίπου 1,3 δισεκατομμύρια χρόνια πριν, από μια ροή λάβας στον Άρη. Μια πρόσκρουση συνέβη στον Άρη περίπου 11 εκατομμύρια χρόνια πριν που αποκόλλησε και εκτόξευσε τον μετεωρίτη από την επιφάνεια του Άρη στο διάστημα. Ο μετεωρίτης έπεσε στη Γη στην Ανταρκτική πριν από περίπου 50.000 χρόνια. Η μάζα του είναι 13,7 κιλά και έχει βρεθεί ότι περιέχει στοιχεία παρελθοντικής αλλοίωσης από νερό.Σε μικροσκοπικό επίπεδο, διακρίνονται σφαίρες στο μετεωρίτη που είναι πλούσιες σε άνθρακα σε σύγκριση με γειτονικές περιοχές που δεν περιέχουν τέτοιες σφαίρες. Οι πλούσιες σε άνθρακα σφαίρες και οι παρατηρούμενες μικρο-σήραγγες μπορεί να έχουν σχηματιστεί από βιοτική δραστηριότητα, σύμφωνα με επιστήμονες της NASA.

 Η μάζα του μετεωρίτη είναι 13,7 κιλά. Είναι ένα μη λατυποπαγές εκρηξιγενές πέτρωμα που αποτελείται κυρίως από επιμήκεις κρυστάλλους αυγίτη. Ταξινομείται ως αχονδρίτης της ομάδας των νακλιτών. Ιάπωνες επιστήμονες από το Εθνικό Ινστιτούτο Πολικών Ερευνών ανέφεραν το 2003 ότι ο μετεωρίτης περιέχει ιδδινγκσίτη (ολιβίνη), που σχηματίζεται από τη διάβρωση του βασάλτη με την παρουσία νερού σε υγρή μορφή. Επιπλέον, ερευνητές της NASA ανέφεραν τον Φεβρουάριο του 2014 ότι ανακάλυψαν επίσης πλούσιες σε άνθρακα σφαίρες εγκιβωτισμένες σε πολλαπλά στρώματα ιδδινγκσίτη, καθώς και μικροσωληνοειδή χαρακτηριστικά που προέρχονται από "φλέβες" ιδδινγκσίτη που εμφανίζουν κυρτές, κυματιστές μορφές που συνάδουν με βιο-αλλοιώσιμες υφές που έχουν παρατηρηθεί σε γήινο βασαλτικό γυαλί. Ωστόσο, οι επιστήμονες συναινούν ότι "η μορφολογία από μόνη της δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί πέραν κάθε αμφιβολίας ως εργαλείο για την ανίχνευση πρωτόγονης ζωής." Η ερμηνεία της μορφολογίας είναι εξαιρετικά υποκειμενική, και η χρήση της έχει οδηγήσει σε πολλές λανθασμένες ερμηνείες. Σύμφωνα με την ομάδα της NASA, η παρουσία του άνθρακα και η έλλειψη αντίστοιχων κατιόντων είναι συνεπής με την ύπαρξη οργανικής ύλης ενσωματωμένης στον ιδδινγκσίτη. Οι ερευνητές της NASA ανέφεραν ότι η φασματομετρία μάζας μπορεί να παράσχει καλύτερη κατανόηση της φύσης του άνθρακα, και μπορεί να διακρίνει μεταξύ ενσωμάτωσης και αλλοίωσης αβιοτικού και βιολογικού άνθρακα.
Πολάντ Χασίμοφ

Ο Πολάντ Χασίμοφ (αζερικά: Polad Həşimov‎; 2 Ιανουαρίου 1975, Σουμγκαγήτ – 14 Ιουλίου 2020) — Στρατιωτκός του Αζερμπαϊτζάν, στρατηγός (2019). Πέθανε στις 14 Ιουλίου 2020 κατά τη διάρκεια των μαχών μεταξύ των Ένοπλων Δυνάμεων του Αζερμπαϊτζάν και των Αρμενικών Ενόπλων Δυνάμεων στην πρώτη γραμμή στα κρατικά σύνορα μεταξύ της περιοχής Tovuz του Αζερμπαϊτζάν και της περιοχής Ταβούς της Αρμενίας.

 Ο Πολάντ Χασίμοφ γεννήθηκε το 1975 στην περιοχή της Γκαμπάλα του Αζερμπαϊτζάν. Αποφοίτησε από το γυμνάσιο στο Sumgait, στη συνέχεια το Σχολείο Ανώτατης Διοίκησης του Μπακού των Ενόπλων Δυνάμεων του Αζερμπαϊτζάν και της Στρατιωτικής Ακαδημίας στην Τουρκία. Το 2003, ο Ταγματάρχης Γκασίμοφ απονεμήθηκε το Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας με διάταγμα του Προέδρου του Αζερμπαϊτζάν, Χέινταρ Αλίγιεφ. Το 2009, με τον βαθμό του υπολοχαγού συνταγματάρχη, με εντολή του Προέδρου Ιλχάμ Αλίγιεφ, του απονεμήθηκε το μετάλλιο «Για την πατρίδα». Το 2014 του απονεμήθηκε το πτυχίο «Για υπηρεσία στην πατρίδα III» . Ο Πολάντ Χασίμοφ συμμετείχε σε ένοπλες συγκρούσεις στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ τον Απρίλιο του 2016 (πόλεμος τεσσάρων ημερών), για τον ηρωισμό του, του απονεμήθηκε το Τάγμα για Υπηρεσία στην Πατρίδα, 2ης τάξης . Στις 24 Ιουνίου 2019, με εντολή του Προέδρου του Αζερμπαϊτζάν, ο Πολάντ Χασίμοφ απονεμήθηκε τον τίτλο του στρατηγού . Ο στρατηγός Πολάντ Χασίμοφ, επικεφαλής του προσωπικού της Β-στρατιωτικής μονάδας, πέθανε στις 14 Ιουλίου 2020 κατά τη διάρκεια των μαχών στα σύνορα Αρμενίας-Αζερμπαϊτζάν προς την κατεύθυνση Tovuz .
Λουαρσάμπ του Κάρτλι (γιος Βαχτάνγκ Ε΄)

Ο Λουαρσάμπ, γεωργιανά: ლუარსაბი, ( π. 1660 – Νοέμβριος 1698) ήταν Γεωργιανός βασιλικός πρίγκιπας (batonishvili) τού Οίκου των Μπαγκρατιόνι-Μουχράνι τού Κάρτλι. Ήταν γιος τού βασιλιά Βάχτανγκ Ε΄ τού Κάρτλι (Σαχ-Ναβάζ Χαν) και πέρασε σχεδόν δύο δεκαετίες ως όμηρος στο Ιράν.

 Γεννήθηκε στην οικογένεια τού πρίγκιπα Βαχτάνγκ, batoni τού Μουχράνι, ο οποίος υιοθετήθηκε από τον άτεκνο βασιλιά Ροστόμ τού Κάρτλι και ανέβηκε στο θρόνο με το τέλος τού Ροστόμ το 1658. Γύρω στο 1675, ο Λουαρσάμπ και ο μεγαλύτερος αδερφός του, ο Αρτσίλ, αναχώρησαν στην ελεγχόμενη από τους Οθωμανούς Αχαλτσίχε σε μία προσπάθεια να αποκτήσουν το βασίλειο τού Ιμερέτι, το οποίο βρισκόταν εντός της οθωμανικής σφαίρας επιρροής. Το εγχείρημα αυτό εγκυμονούσε κίνδυνο σύγκρουσης μεταξύ των Οθωμανών και των Ιρανών Σαφαβιδών, οι οποίοι ασκούσαν την επικυριαρχία τους στους βασιλείς τού Κάρτλι. Ο σάχης τού Ιράν, Σουλεϊμάν Α΄, θεώρησε τον Βαχτάνγκ Ε΄ υπεύθυνο για τους γιους του, καθώς ο βασιλιάς δεν κατάφερε να τους φέρει πίσω στο Κάρτλι. Ο Βαχτάνγκ Ε΄ χρειάστηκε να μεταβεί στον σάχη τού Ιράν Σουλεϊμάν Α΄ για να τού δώσει εξηγήσεις. Απεβίωσε καθοδόν προς το Ισπαχάν και τον διαδέχθηκε στον θρόνο ο γιος του Γεώργιος ΙΑ΄ του Κάρτλι. Ο σάχης απαίτησε από τον νέο βασιλιά την άμεση κράτηση και παράδοση των φυγόδικων αδελφών του. Ο Γεώργιος ΙΑ΄ επέτρεψε στον Αρτσίλ να δραπετεύσει στο Ιμερέτι, αλλά έπρεπε να κατευνάσει την οργή τού σάχη στέλνοντας τον Λουαρσάμπ ως επίτιμο όμηρο στο Ιράν το 1679. Το 1688, όταν οι εντάσεις μεταξύ τού Γεωργίου ΙΑ΄ και της κυβέρνησης των Σαφαβιδών έφτασαν στο υψηλότερο σημείο, ο σάχης συνέλαβε τον Λουαρσάμπ και άλλους ομήρους, τον μοναχογιό τού Γεωργίου, Βαγράτ, και έναν άλλο αδελφό Λέβαν. Στο δρόμο για την εξορία του στο Κερμάν, ο Λουαρσάμπ ασπάστηκε βίαια το Ισλάμ και κρατήθηκε αιχμάλωτος, έως ότου ο Γεώργιος ΙΑ΄ συμφιλιώθηκε με τους Σαφαβίδες και, σε ένδειξη πίστης, το 1696 επισκέφθηκε τον σάχη Σουλτάν Χουσέιν στο Ισπαχάν, όπου συνάντησε τον απελευθερωμένο του αδελφό (ο γιος τού Γεωργίου, Βαγράτ, είχε αποβιώσει εξόριστος στο Χεράτ). Ο Λουαρσάμπ απεβίωσε λίγο αργότερα, το 1698. Νυμφεύτηκε δύο φορές. Η πρώτη του σύζυγος ήταν η Μαριάμ, κόρη τού Ρεβάζ δούκα τού Αράγκβι, τον οποίο παντρεύτηκε στο Λίλο κοντά στην Τιφλίδα γύρω στο 1669. Ο δεύτερός του γάμος το 1684, ήταν με μία ανιψιά του Σοσίτα Β΄, δούκα τού Ράτσα. Ο Λουαρσάμπ είχε δύο παιδιά. Ο φυσικός του γιος, Αλέξανδρος, εισήλθε στην υπηρεσία των Σαφαβιδών το 1708 και ανήλθε σε υψηλό βαθμό. Σύμφωνα με τον ιστορικό του 18ου αι., πρίγκιπα Βαχούστι, είναι ο ίδιος Αλέξανδρος που απεβίωσε πολεμώντας τους Αφγανούς αντάρτες το 1711. Εναλλακτικά, με βάση την αφήγηση του Σαχνία Τσχέιτζε, ενός σύγχρονου ιστορικού και συντρόφου των Γεωργιανών βασιλέων στο Ιράν, ο Αλέξανδρος τού Αφγανικού πολέμου θεωρείται από τους ιστορικούς Mαρί-Φελισιτέ Μποσέ και Κύριλ Τουμάνοφ ότι ήταν γιος τού αδελφού τού Λουαρσάμπ, Λέβαν. Από τον πρώτο του γάμο, ο Λουαρσάμπ είχε επίσης μία κόρη, την Ελένη, της οποίας το χέρι αναζήτησε μάταια τον θείο της Γεώργιο ΙΑ΄, ο Αλέξανδρος Δ΄ τού Ιμερέτι.
Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1961-1962

Το πρωτάθλημα της περιόδου 1961-62 ήταν το τρίτο που διεξήχθη σε μορφή εθνικής κατηγορίας. Το κατέκτησε ο Παναθηναϊκός για 6η φορά στην ιστορία του και για τρίτη συνεχόμενη, τερματίζοντας 3 βαθμούς μπροστά από τον δεύτερο Ολυμπιακό.

 Την 10η αγωνιστική, ο Ολυμπιακός χάνει από τον Απόλλωνα Αθηνών με 1-2 εντός έδρας. Επειδή αυτό ήταν το 4ο συνεχόμενο αρνητικό αποτέλεσμα για τον Ολυμπιακό, το ίδιο βράδυ, παραιτείται, εξαφανιζόμενος, ο προπονητής Σιμονόφσκι. Την 28η αγωνιστική, στο παιχνίδι Δόξα Δράμας - Φωστήρας 5-0, ο Τσοκαταρίδης βάζει 5 γκολ. Είναι το πρώτο "πενταρέ" στην ιστορία της Α' Εθνικής. Την ίδια ημέρα στο Γ. Καραϊσκάκης, Ολυμπιακός - ΠΑΟΚ 6-0 με 4 γκολ του Γιώργου Σιδέρη. Τέσσερα γκολ έβαλε και ο Μίμης Δομάζος στο παιχνίδι Προοδευτική - Παναθηναϊκός 2-5. Παναθηναϊκός Προπονητής: Χάρι Γκέιμ. Ποδοσφαιριστές: (Σε παρένθεση συμμετοχές/τέρματα) Τερματοφύλακες: Βουτσαράς (29), Δρακότας (1). Αμυντικοί: Ανδρέου (30/1), Καμάρας (29/1), Λινοξυλάκης (30/2), Τζουνάκος (25). Μέσοι: Θεοφάνης (24/6), Λουκανίδης (30/2), Νεμπίδης (4), Πυτιχούτης (29/1). Επιθετικοί: Δομάζος (27/16), Κοσμίδης (2/1), Μπενάρδος (6/4), Παναγιωτίδης (10/8), Πανάκης (8/3), Παπαεμμανουήλ (24/10), Τουμπέλης (25/13), Φυλακούρης (2/1), Χολέβας (17/15). Στην ομάδα ανήκαν και οι: Μανιάκης, Βεζυργιάννης, Κ. Αγγελόπουλος, Μακρής, Βασιλάκης, Σ. Αγγελόπουλος, Σουρούνης, Σπετσαρίας, Παρασκευόπουλος, Πρίφτης, Φράγκου, Μπόκαρης, Περσιμετζής, Λάρδας, Βασιλείου, Ζήνδρος, Ρεμούνδος, Γιατράς, Ελευθεριάδης. Το σύστημα βαθμολογίας ήταν: Νίκη: 3 βαθμοί - Ισοπαλία: 2 βαθμοί - Ήττα: 1 βαθμός Ο Απόλλων Καλαμαριάς μηδενίστηκε στον εντός έδρας αγώνα με τον Παναθηναϊκό, που είχε λήξει 1-1, χάνοντας τον αγώνα με 0-2, ενώ του αφαιρέθηκε και ο βαθμός της ήττας. Ο Πανιώνιος μηδενίστηκε στον εντός έδρας αγώνα με τον ΠΑΟΚ, που είχε λήξει 1-0, χάνοντας τον αγώνα με 0-2, ενώ του αφαιρέθηκε και ο βαθμός της ήττας. (*) Κατόπιν μηδενισμού. 8η θέση 11η θέση 15η θέση 8η θέση - Ηρακλής 11η θέση - Νίκη Βόλου 15η θέση - Πανελευσινιακός Β΄ Εθνική 1961–62 Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία RSSSF 1961-62 Γκολ 2000 - Ένας αιώνας ποδόσφαιρο