IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αμεντέο Αμαντέι

Ο Αμεντέο Αμαντέι (Amedeo Amadei, 26 Ιουλίου 1921 - 24 Νοεμβρίου 2013) ήταν Ιταλός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός. Μετά το θάνατό του το 2013, ήταν ένα από τα έντεκα μέλη που εισήχθησαν στο Hall of Fame της Ρόμα. Ένας δυναμικός επιθετικός, θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους Ιταλούς επιθετικούς όλων των εποχών, ήταν γνωστός για το παραγωγικό του σκοράρισμα, την ακροβατική ικανότητα στον αέρα και το ακριβές βολέ. Λόγω της σπουδαιότητας του για τη Ρόμα καθ 'όλη τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του, ήταν γνωστός με αγάπη από τους οπαδούς ως ο «όγδοος Βασιλιάς της Ρώμης».

 Ο Αμαντέι γεννήθηκε στο Φρασκάτι, κοντά στη Ρώμη, ο γιος ενός αρτοποιού. Πραγματοποίησε το επαγγελματικό του ντεμπούτο στις 2 Μαΐου 1937 με τη Ρόμα, σε ηλικία 15 ετών και 280 ημερών (το νεότερο ντεμπούτο στην ιστορία της Σέριε Α, που ισοφαρίστηκε στις 22 Δεκεμβρίου 2016 από τον Πιέτρο Πελέγκρι). Μια εβδομάδα αργότερα, σκόραρε στην ήττα με 5-1 από τη Λουκέζε Λιμπερτάς 1905 στις 9 Μαΐου 1937, γίνοντας ο νεότερος σκόρερ στην ιστορία της Σέριε Α, ένα ρεκόρ που κατέχει μέχρι σήμερα. Έπαιξε επίσης στη Σέριε Β με την Αταλάντα, την Ίντερ και τη Νάπολι. Κέρδισε ένα πρωτάθλημα με τη Ρόμα τη σεζόν 1941-42, το οποίο ήταν το πρώτο πρωτάθλημα του συλλόγου. Με τη Ρόμα αγωνίστηκε σε 386 αγώνες και σημείωσε 101 γκολ. Συνολικά, σε όλη τη σταδιοδρομία του αγωνίστηκε σε 423 αγώνες και σκόραρε 174 γκολ. Ο Αμεντεί εκπροσώπησε την Εθνική Ιταλίας 13 φορές μεταξύ 1949 και 1953, σημειώνοντας 7 γκολ. Συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1950 με την Ιταλία, όπου έκανε μία εμφάνιση κατά τη διάρκεια του τουρνουά, στη νίκη με 2-0 επί της Παραγουάης. Μετά την ποδοσφαιρική συνταξιοδότηση του το 1956, εργάστηκε ως προπονητής για τη Νάπολι, τον τελευταίο του σύλλογο ως ποδοσφαιριστής. Αργότερα, προπόνησε τη Λουκέζε Λιμπερτάς και την Εθνική γυναικών Ιταλίας. ΡόμαΣέριε Α: 1941-42 Seminatore d'Oro: 1957-58 Hall of Fame ΑΣ Ρόμα: 2012 Hall of Fame Ιταλικού ποδοσφαίρου: 2018 «Προφίλ». enciclopediadelcalcio.it (στα Ιταλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Μαΐου 2017. Στατιστικά σταδιοδρομίας στο rsssf.com
Δαβίδ της Γεωργίας

Ο Δαβίδ Μπαγκρατιόνι, γεωργιανά: დავით ბაგრატიონი, γνωστός και ως Δαβίδ ο αντιβασιλιάς ( γεωργιανά: დავით გამგებელი Νταβίτ Γκαμγκεμπέλι, (1 Ιουλίου 1767 στην Τιφλίδα, Γεωργία – 13 Μαΐου 1819 στην Αγία Πετρούπολη, Ρωσία), ήταν βασιλικός πρίγκιπας (batonishvili) της Γεωργίας, συγγραφέας και λόγιος, και αντιβασιλιάς τού βασιλείου τού Kάρτλι-Καχέτι (κεντρική και ανατολική Γεωργία) από τις 28 Δεκεμβρίου 1800 έως τις 18 Ιανουαρίου 1801.

 Ως ο πρωτότοκος γιος τού τελευταίου βασιλιά Γεωργίου ΙΒ΄ τού Κάρτλι-Καχέτι από την πρώτη του σύζυγο Kετεβάν Αντρονικασβίλι, σπούδασε στη Ρωσία (1787–1789) και υπηρέτησε εκεί ως συνταγματάρχης τού ρωσικού στρατού από το 1797 έως το 1798. Ανακηρύχτηκε ως κληρονομικός διάδοχος από τον πατέρα του στις 22 Φεβρουαρίου 1799 και επιβεβαιώθηκε από τον Ρώσο Τσάρο Παύλο, επίσημο προστάτη της Γεωργίας, στις 18 Απριλίου 1799. Το 1800 προσπάθησε να εκσυγχρονίσει τη νομοθεσία και τη διοίκηση. Την ίδια χρονιά έγινε αντιστράτηγος. Μετά το τέλος τού πατέρα του, τον Δεκέμβριο του 1800, ο Δαβίδ έγινε επικεφαλής τού βασιλικού Οίκου των Μπαγκρατιόνι, αλλά δεν τού επετράπη να ανέλθει στον θρόνο τού Κάρτλι-Καχέτι. Ο Δαβίδ κυβέρνησε για λίγο μεταξύ τού τέλους τού πατέρα του (28 Δεκεμβρίου 1800) και της άφιξης τού στρατηγού Kνόρινγκ (24 Μαΐου 1801). Τον Νοέμβριο τού 1800 ο Ρώσος Τσάρος τού είχε απαγορεύσει να το κάνει αυτό χωρίς τη ρωσική συναίνεση. Στις 18 Ιανουαρίου 1801 έμεινε έκπληκτος από ένα διάταγμα του Παύλου, που κήρυξε την προσάρτηση τού βασιλείου στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Προσπάθησε να παραμείνει στην εξουσία ως de facto αρχηγός τού κράτους. Τον Μάιο τού 1801 ο Ρώσος στρατηγός Καρλ-Χάινριχ Κνόρινγκ τον απομάκρυνε από την εξουσία και ίδρυσε μία προσωρινή κυβέρνηση με επικεφαλής τον στρατηγό Iβάν Πετρόβιτς Λαζάρεφ. Ο πρίγκιπας Δαβίδ μεταφέρθηκε στην Αγία Πετρούπολη υπό στρατιωτική συνοδεία στις 18 Φεβρουαρίου 1803. Από το 1812 έως το 1819, κατείχε έδρα στη Γερουσία της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Νυμφεύτηκε το 1800 την πριγκίπισσα Eλένη Αμπαμελίκ (1770-1836) και απεβίωσε άτεκνος το 1819. Κηδεύτηκε στη Μονή Αλεξάνδρου Νιέβσκι. Επηρεασμένος από τις ιδέες τού Γαλλικού Διαφωτισμού ήταν ο πρώτος Γεωργιανός μεταφραστής τού Βολταίρου. Ήταν επίσης συγγραφέας μίας έρευνας για την ιστορία της Γεωργίας ( στα γεωργιανά, 1814), της Επιθεώρησης τού Γεωργιανού Νόμου (στα ρωσικά, 1811-1816), τού Συνοπτικού Εγχειριδίου Φυσικής (στα γεωργιανά, 1818) και πολλών ποιημάτων.
Τοπόλοβγκραντ

Το Τοπόλοβγκραντ (βουλγαρικά: Тополовград, κυρ.: «πόλη με λεύκες», ελληνικά: Καβακλί ή Λευκόπολη‎, τουρκικά: Kavaklı) είναι κωμόπολη στη νοτιοκεντρική Βουλγαρία, εντός της επαρχίας Χάσκοβο, η οποία βρίσκεται στους βόρειους πρόποδες του όρους Σακάρ. Είναι το διοικητικό κέντρο του ομώνυμου Δήμου Τοπόλοβγκραντ και βρίσκεται στην ιστορική περιοχή της Ανατολικής Ρωμυλίας. Το 2020, είχε 5.313 κατοίκους.

 Το Τοπόλοβγκραντ και η γύρω περιοχή κατοικούνταν από τα αρχαία χρόνια, όπως μαρτυρούν τα ντολμέν που βρέθηκαν στο Χλιάμποβο και το φρούριο του Παλαιοκάστρου που ενδέχεται να χτίστηκε από τους Θράκες. Μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα, η πόλη κατοικούνταν κυρίως από Έλληνες (96 τοις εκατό) και φιλοξενούσε ελληνικά σχολεία και εκκλησίες. Αν και ήταν πόλη με ελληνική πλειοψηφία, μετά το 1906, η βουλγαρική κυβέρνηση διόρισε τον πρώτο Βούλγαρο δήμαρχο. Από το 1906 έως το 1925, περίπου 22.000 Έλληνες εγκατέλειψαν την πόλη καθώς και τα περίχωρά της και εγκαταστάθηκαν στη Μακεδονία (στο Πολύκαστρο, στα Κουφάλια και αλλού). Αντικαταστάθηκαν από ομάδες Βούλγαρων προσφύγων από τη Δυτική Θράκη, την Ανατολική Θράκη, τη Μικρά Ασία και την ιστορική περιοχή της Μακεδονίας. Η καβακλιώτικη διάλεκτος εξακολουθεί να ομιλείται από ορισμένους απογόνους καβακλιωτών σε χωριά της ελληνικής Μακεδονίας (βλ. συνεντεύξεις του Thede Kahl και Σωτήρη Ρουσιάκη από το χωριό Κουφάλια). Σε ανάμνηση του ιστορικού μοναστηριού της Αγίας Τριάδος στο Καβακλί, οι Ανατολικορωμυλιώτες έκτισαν στο Πολύκαστρο όπου εγκαταστάθηκαν τον ναό της Αγίας Τριάδος, που δεσπόζει στο κέντρο της πόλης. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Topolovgrad στο Wikimedia Commons
Άγιος Γεώργιος Σητείας Λασιθίου

Ο Άγιος Γεώργιος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Σητείας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λασιθίου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Σητείας του νομού Λασιθίου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης. Μέχρι το 1955 ο οικισμός ονομαζόταν Τουρτούλοι. Στην τοπική κοινότητα Αγίου Γεωργίου ανήκουν και οι οικισμοί Επάνω Επισκοπή και Σωτήρα.

 Ο Άγιος Γεώργιος είναι χωριό στο ανατολικό τμήμα του νομού Λασιθίου, στους ανατολικούς πρόποδες του όρους Ορνό και πάνω από την κοιλάδα του ποταμού Πεντέλη. Βρίσκεται πάνω στην επαρχιακή οδό Σητείας-Ιεράπετρας, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 320. Απέχει 85 χλμ. περίπου Α.ΝΑ. του Αγίου Νικολάου. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 8,657 χμ² (2011). (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 ως Τουρτούλοι και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Μαρωνίας. Το 1947 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Τουρτούλων. Το 1955 μετονομάστηκε σε Άγιος Γεώργιος. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Γεωργίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Σητείας. Δείτε: Κοινότητα Αγίου Γεωργίου Σητείας Τα σπήλαια Μεγάλο και Μικρό Κατωφύγι. Το πρώτο βρίσκεται βορειοδυτικά του οικισμού σε υψόμετρο 523 μ., με συνολικό μήκος διαδρομών 100μ. Έχει πλούσιο διάκοσμο και αρκετές συγκεντρώσεις νερού, ιδιαίτερα τους χειμερινούς μήνες και μεγάλο πληθυσμό νυχτερίδων, όπως φαίνεται από το στρώμα γκουανό στο έδαφος. Το δεύτερο βρίσκεται σε μικρότερο υψόμετρο και έχει μεγάλη αρχαιολογική και ανθρωπολογική σημασία, καθώς έχουν αντοπιστεί οστά ανθρώπων και θηλαστικών, καθώς και αρκετά όστρακα απροσδιόριστης μέχρι στιγμής εποχής. Και τα δύο σπήλαια δεν εντοπίζονται εύκολα, καθώς οι είσοδοι είναι σχετικά μικρές. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Θρασαμούνδος

Ο Θρασαμούνδος, λατιν. Thrasamundus (450 - 523) ήταν βασιλιάς των Βανδάλων και των Αλανών (496-523), ο 5ος στο βασίλειο των Βανδάλων της Βόρειας Αφρικής. Η βασιλεία του διήρκεσε 27 έτη και είναι η δεύτερη σε διάρκεια, μετά τον πάππο του Γιζέριχο (βασίλευσε 49 έτη).

 Ήταν ο τρίτος γιος του Γκέντο πρίγκιπα των Βανδάλων, γιου του Γιζέριχου. Το 496 απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του Γουνθαμούνδος, που είχε διαδεχθεί τον θείο τους Ονώριχο (διάδοχο του Γιζέριχου). Από τους απογόνους του Γιζέριχου ζούσε μόνο αυτός και ο εξάδελφός του Χιλδέριχος, γιος του Ονώριχου. Έγινε βασιλιάς σύμφωνα με έναν νόμο, που θέσπισε ο πάππος του, κατά τον οποίο η βασιλεία περιέρχεται στο μεγαλύτερο άρρεν μέλος της οικογένειας του θανόντος βασιλιά. Οι Βάνδαλοι ήταν υποτελείς στον Θεοδώριχο τον Μεγάλο, βασιλιά των Οστρογότθων της Ιταλίας. Αυτός έδωσε την αδελφή του Αμαλαφρίδα ως σύζυγο στον Θρασαμούνδο μαζί με μεγάλη προίκα: το ακρωτήριο Λιλύβαιο (το δυτικό άκρο) της Σικελίας, που έτσι περιήλθε στους Βαλδάλους, 1.000 επίλεκτους στρατιώτες και 5.000 οπλισμένους ακολούθους τους. Ο ιστορικός Χέρβιγκ Βόλφραμ θεωρεί ότι αυτό έγινε το έτος 500, "αμέσως μετά τον εορτασμό της 30ετίας του Θεοδώριχου ως βασιλιά". Παρά τη συμμαχία, ο Θρασαμούνδος δεν μπόρεσε να έλθει σε βοήθεια του Θεοδώριχου, όταν το Ρωμαϊκό Ναυτικό επέδραμε την ακτή της νότιας Ιταλίας για να τον αποτρέψει να συνδράμει τον Αλάριχο βασιλιά των Βησιγότθων στη μάχη του Βουγιέ, όπου τελικά ηττήθηκε ο Αλάριχος. Ο Προκόπιος περιγράφει τη μάχη μεταξύ των Βερβέρων της Τρίπολης υπό τον Καμπαόν και των Βανδάλων, στην οποία οι Βερβέροι χρησιμοποίησαν ασυνήθιστες τακτικές για να νικήσουν το ιππικό των Βανδάλων. Κατά το τελευταίο έτος της βασιλείας του, το σημαντικό λιμάνι της Μεγάλης Λέπτιδος λεηλατήθηκε από τους Βερβέρους. Επίσης ο Θρασαμούνδος έληξε τα πολλά έτη διωγμού της Ορθοδόξου Εκκλησίας, που είχαν ξεκινήσει από τον Αρειανό θείο του Χουνέριχο, μία κίνηση που βελτίωσε τις σχέσεις των Βανδάλων με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία της Κωνσταντινούπολης. Ο Προκόπιος αναφέρει πως ήταν "ένας πολύ ιδιαίτερος φίλος του Αυτοκράτορα Αναστάσιου". Ο Θρασαμούνδος απεβίωσε το 523 και τον διαδέχθηκε α εξάδελφός του Χιλδέριχος. Νυμφεύτηκε το 500 την Αμαλαφρίδα, κόρη του Θεοδώριχου του Μεγάλου βασιλιά των Οστρογότθων στην Ιταλία. Ήταν ο 2ος σύζυγός της. Procopius, De Bellis III.8.11-13. Translated by H.B. Dewing, Procopius (Cambridge: Loeb Classical Library, 1979), vol. 2 p. 77 Herwig Wolfram, History of the Goths, translated by Thomas J. Dunlap (Berkeley: University of California, 1988), p. 308
Μητρόπολη Ηρακλείου

Η Μητρόπολη (επίσημο: Μητρόπολις) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης kοινότητaς του Δήμου Γορτύνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Καινούργιου στο νομό Ηρακλείου. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι γύρω στα 46 χιλιόμετρα. Η θέση του είναι σε μια εξ ολοκλήρου πεδινή έκταση και οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία. Ειδικότερα, κύριες ασχολίες είναι η καλλιέργεια αμπελιών, ελιάς, κηπευτικών, δημητριακών και εσπεριδοειδών. Στον οικισμό λειτουργούν νηπιαγωγείο και Δημοτικό Σχολείο. Κεντρικός ναός στον οικισμό είναι αυτός του Αγίου Νικολάου, ο οποίος είναι βυζαντινού ρυθμού.

 Σε μικρή απόσταση από το χωριό, στα βόρεια, είναι τα ερείπια του πρώτου βυζαντινού μητροπολιτικού ναού του Αγίου Τίτου και σε αυτό το γεγονός οφείλεται η ονομασία του οικισμού. Τα τελευταία χρόνια αποκαλύφθηκε κοντά στο χωριό δάπεδο από παλαιοχριστιανική βασιλική με ψηφιδωτά. Στην ενετική απογραφή (1583) αναφέρεται με το όνομα Mitropolli με 147 κατοίκους. Στην τουρκική απογραφή του 1834 αναφέρεται ότι είχε 5 τουρκικές και ισάριθμες χριστιανικές οικογένειες, ενώ το 1881 οι Χριστιανοί κάτοικοι ήταν 123 και οι Τούρκοι 45. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, αποτελεί κοινότητα που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γόρτυνας του Δήμου Γόρτυνας και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 394 κατοίκους.Δείτε: Κοινότητα Μητροπόλεως Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971.
Τρέξιμο

Το τρέξιμο αποτελεί τρόπο μετακίνησης με τα πόδια στο ζωικό βασίλειο. Στον αθλητισμό θεωρείται τρόπος βηματισμού κατά τον οποίο και τα δύο πόδια σε συγκεκριμένες φάσεις είναι ταυτόχρονα στον αέρα (κατά το απλό περπάτημα, πάντα τουλάχιστον ένα είναι στο έδαφος).

 Το τρέξιμο εκτελείται ως ακολουθία διασκελισμών, οι οποίοι εναλλάσσονται μεταξύ των δύο ποδιών. Ο διασκελισμός κάθε ποδιού μπορεί να διαιρεθεί κατά προσέγγιση σε τρεις φάσεις: υποστήριξη, κίνηση, και αποκατάσταση. Η υποστήριξη και η κίνηση γίνονται όταν το πόδι είναι σε επαφή με το έδαφος. Η αποκατάσταση γίνεται όταν είναι το πόδι στον αέρα. Δεδομένου ότι μόνο ένα από τα πόδια μπορεί να είναι στο έδαφος, το ένα θα είναι στην αποκατάσταση, ενώ το άλλο στην υποστήριξη και κίνηση. Μετά, καθώς ο δρομέας είναι στον αέρα για σύντομο χρονικό διάστημα και τα δύο πόδια είναι στην αποκατάσταση. Όρθια στάση και μικρή κλίση εμπρός Ταχύτητα και τύπος διασκελισμών ανάλογα με την περίπτωση Ιατρική συμβουλή πριν το ξεκίνημα του αθλήματος Ειδικά παπούτσια τρεξίματος: συμπεριλαμβάνουν τύπους για τον συγκεκριμένο τύπο ποδιού και μεθόδου κίνησης. Κατάλληλη προθέρμανση και εκθέρμανση. π.χ. 5 λεπτά πριν και μετά απλό περπάτημα. Για αυτούς που ξεκινάνε, μόνο λίγα λεπτά τρεξίματος που εναλλάσσονται με περπάτημα. Σταδιακά μπορεί να ανέβει η διάρκεια του κανονικού τρεξίματος. Η αναπνοή είναι οδηγός: δεν πρέπει να υπάρχει εξάντληση, ο αθλούμενος να είναι σε θέση κάνει συζήτηση καθώς τρέχει. Σωστή ενυδάτωση, σωστή διατροφή και σωστό πρόγραμμα για την παροχή τους. Ενώ υπάρχει ενδεχόμενο τραυματισμού κατά την εκτέλεση της ασκησης (όπως υπάρχει σε οποιοδήποτε άθλημα), υπάρχουν πολλά οφέλη. Μερικά από αυτά τα οφέλη περιλαμβάνουν την πιθανή απώλεια βάρους, τη βελτίωση της καρδιαγγειακής και αναπνευστικής υγείας (μείωση του κινδύνου των καρδιαγγειακών και αναπνευστικών νοσημάτων), τη βελτίωση της καρδιαγγειακής φυσικής κατάστασης, τη μείωση της ολικής χοληστερόλης στο αίμα, την ενδυνάμωση των οστών (και πιθανή αυξηση οστικής πυκνότητας), την πιθανή ενίσχυση του ανοσοποιητικού συστήματος και πιθανοτητα βελτιωμένης αυτοεκτίμησης και συναισθηματικής κατάστασης. Το τρέξιμο μπορεί να βοηθήσει τον άνθρωπο να χάσει βάρος, αλλα και να παραμεινει η παραμονή στη μορφή και τη βελτίωση της σύστασης του σώματος. Επισης αυξάνει το μεταβολισμο. Διαφορετικές ταχύτητες και αποστάσεις είναι κατάλληλες για διαφορετικά επιμέρους επίπεδα υγείας και φυσικής κατάστασης. Για τους νέους δρομείς βεβαια, χρειάζεται χρόνος για να βελτιωσουν την σωματικη τους κατασταση. Το κλειδί είναι η συνέπεια και μια αργή αύξηση της ταχύτητας και της απόστασης. Το τρέξιμο σαν άσκηση δεν είναι απαραίτητο να γινεται σε εξωτερικό χώρο, μπορεί να γίνει και σε εσωτερικό χώρο χρησιμοποιώντας τους διαδρόμους γυμναστικής. about.com Οδηγός Αρχειοθετήθηκε 2009-02-05 στο Wayback Machine. ελληνικός διαδικτυακός τόπος για το τρέξιμο. Εμπεριέχει φόρα. διάδρομοι γυμναστικής Αθλητισμός Ολυμπιακά αθλήματα
Κυβέρνηση Δημητρίου Βούλγαρη 1855

Η κυβέρνηση Δημητρίου Βούλγαρη (Σεπτέμβριος 1855 - Νοέμβριος 1857) ανέλαβε την εξουσία στις 22 Σεπτεμβρίου του 1855, ύστερα από την παραίτηση σύσσωμου του υπουργικού συμβουλίου της προηγούμενης κυβέρνησης Μαυροκορδάτου, λόγω διαφωνιών με τον βασιλιά Όθωνα. Ο βασιλιάς τότε, κατέφυγε κατ' αρχήν στον πρεσβευτή της Ελλάδος στο Λονδίνο, Σπυρίδωνα Τρικούπη, για να σχηματίσει κυβέρνηση, και μετά την άρνηση του τελευταίου, διόρισε τον Δημήτριο Βούλγαρη. Στις 15 Φεβρουαρίου του 1857, αναχωρούν και τα τελευταία γαλλικά στρατεύματα από Αθήνα και Πειραιά, τελειώνοντας έτσι η περίοδος της «Κατοχής της πρωτεύουσας από τους Αγγλογάλλους». Οι τόσο ωμές επεμβάσεις των ξένων χωρών στις αποφάσεις της χώρας, ανέτρεψε το κλίμα υπέρ των Μεγάλων Δυνάμεων που επικρατούσε μέχρι τότε και που εμφανιζόταν ακόμα και στις ονομασίες των κομμάτων, οι οποίες έπαψαν να χρησιμοποιούνται. Ο Βούλγαρης, αν και φιλοβασιλικός, ήρθε στο τέλος σε ρήξη με τον βασιλιά, λόγω της επιμονής του να επεμβαίνει στο κυβερνητικό έργο, και παραιτήθηκε.

 «Πρωθυπουργός» («Πρόεδρος υπουργικού συμβουλίου») : Δημήτριος Βούλγαρης«Επί των Εξωτερικών και του Βασιλικού Οίκου γραμματεύς της Επικράτειας»: Σπυρίδων Τρικούπης- αντικαταστάθηκε στις 14 - 2 - 1856 από τον Αλέξανδρο Ραγκαβή«Επί των Εσωτερικών γραμματεύς της Επικράτειας»: Δημήτριος Βούλγαρης «Επί των Οικονομικών γραμματεύς της Επικράτειας»: ο μέχρι τότε πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου,Νικόλαος Σιλήβεργος- αντικαταστάθηκε στις 5 - 11 - 1855 από τον Αλέξανδρο Κοντόσταυλο - αντικαταστάθηκε στις 2 - 7 -1855 από τον μέχρι τότε Πρόεδρο της Βουλής, Αλέξανδρο Κουμουνδούρο«Επί των Στρατιωτικών γραμματεύς της Επικράτειας»: Λεωνίδας Σμόλεντς «Επί της Δικαιοσύνης γραμματεύς της Επικράτειας»: Μιχαήλ Ποτλής- αντικαταστάθηκε στις 14 - 2 - 1856 από τον μέχρι τότε Εισαγγελέα Εφετών, Μιχαήλ Σκαλιστήρη«Επί των Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως γραμματεύς της Επικράτειας»: ο μέχρι τότε Διευθυντής της «Διοικητικής Αστυνομίας Αθηνών και Περαιώς» (- η πρώτη μορφή του σώματος της Αστυνομίας), Χαράλαμπος Χριστόπουλος «Επί των Ναυτικών γραμματεύς της Επικράτειας»: Αθανάσιος Μιαούλης Τον Φεβρουάριο του 1856 δημιουργήθηκε το σώμα της Πυροσβεστικής, το οποίο σε αυτήν την αρχική του μορφή, ήταν τμήμα του στρατού, και ονομαζόταν «Λόχος Πυροσβεστών Αθήνας». Απαρτιζόταν εκτός των βαθμοφόρων αξιωματικών, από 70 πυροσβέστες και 8 άλογα.
Lumiere TV

Η Lumière TV (LTV) ήταν υπηρεσία συνδρομητικής τηλεόρασης και η πρώτη που λειτουργούσε στην Κύπρο. Ανήκε ιδιοκτησιακά στην Lumière TV Public Company Limited η οποία συστάθηκε την Παρασκευή 31 Ιανουαρίου 1992 και τέθηκε σε διάλυση στις 21 Μαρτίου 2016. Αναμεταδότες είχαν δημιουργηθεί σε όλη τη χώρα, που επέτρεπαν περισσότερο από το 80% του πληθυσμού να λαμβάνουν τις υπηρεσίες αυτές. Η Lumière TV ήταν αρχικά διαθέσιμη στην πλατφόρμα της NOVA Κύπρου, αλλά ύστερα από οικονομικές διαμάχες, μεταφέρθηκε στην πλατφόρμα της Athina Sat. Ωστόσο, στις 3 Μαρτίου 2008 η Lumière TV ήταν πάλι διαθέσιμη μέσω της NOVA Κύπρου μετά από μια νέα συμφωνία που υπεγράφη μεταξύ των δύο εταιρειών ενώ παράλληλα ήταν διαθέσιμη μέσω των παροχών IPTV Cyta και Primetel. Στα τέλη Αυγούστου του 2015 η LTV λόγω οικονομικών προβλημάτων, διέκοψε τις δραστηριότητές της και σταμάτησε να εκπέμπει.

 Η Lumière TV περιείχε εννέα τηλεοπτικά κανάλια: Ήταν το κύριο κανάλι της Lumière TV που λειτουργούσε 24 ώρες το 24ωρο προβάλλοντας ψυχαγωγικές εκπομπές, δελτία ειδήσεων και αθλητικά προγράμματα, live αγώνες ποδοσφαίρου του Champions League, ταινίες Blockbuster, κινηματογραφικές ταινίες, κορυφαίες τηλεοπτικές σειρές, προγράμματα τρόπου ζωής και reality shows. Λειτουργούσε 24 ώρες το 24ωρο και προέβαλλε αθλητικές εκδηλώσεις σε ζωντανή μετάδοση και προγράμματα που αφορούν τον αθλητισμό. Το περιεχόμενο ψυχαγωγίας περιελάμβανε επίσης παιδικά προγράμματα του παιδικού καναλιού Nickelodeon και μια μεγάλη ποικιλία από ταινίες κινουμένων σχεδίων που μεταδίδονταν καθημερινά. Λειτουργούσε 24 ώρες το 24ωρο και προέβαλλε τηλεοπτικές σειρές και μίνι-σειρές από τα μεγαλύτερα αμερικανικά στούντιο. Περιελάμβανε επίσης ταινίες και προγράμματα γενικού ενδιαφέροντος. Λειτουργούσε 24 ώρες το 24ωρο και μετέδιδε πρεμιέρες ταινιών του Blockbuster, τηλεοπτικές ταινίες και παλιές ταινίες. Λειτουργούσε 24 ώρες το 24ωρο μεταδίδοντας στιγμιότυπα και αθλητικές εκπομπές για τις μεγάλες ποδοσφαιρικές διοργανώσεις, όπως το Πρωτάθλημα Cyta, το Κύπελλο Κύπρου, την Barclays Premier League, την Bundesliga και την Primera Division. Επίσης, μετέδιδε μπάσκετ, τένις, γκολφ, αθλητικές εκδηλώσεις κινητήρα και καθώς και το ΝΒΑ. Το κανάλι είχε ως στόχο να συμπληρώσει το LTV Sports 1 σε περιπτώσεις ταυτόχρονης ή πολλαπλής μετάδοσης εκδηλώσεις, όπως η Barclays Premier League, την Primera Division, την ελληνική Superleague κ.ά. Μετέδιδε επίσης ζωντανές εκδηλώσεις τένις και εβδομαδιαία highlights του ποδοσφαίρου. Το κανάλι προέβαλλε ποδοσφαιρικούς αγώνες και άλλα αθλήματα σε υψηλή ευκρίνεια HD. Το ψηφιακό κανάλι της Premier League. Προέβαλλε σε ζωντανή μετάδοση 380 ποδοσφαιρικούς αγώνες και 400 αγώνες ντέρμπι από πολλές δεκαετίες πριν. «22 χρόνια μετά LTV… τέλος». www.ltv.tv. 9 Ιανουαρίου 2014. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 20 Μαρτίου 2016. «Εταιρικό προφίλ». www.ltv.tv. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Μαΐου 2014. Ανακτήθηκε στις 20 Μαρτίου 2016.
Δορβιτσιά Αιτωλοακαρνανίας

Η Δορβιτσιά ή Δορβιτσά είναι ορεινός οικισμός που βρίσκεται στη Ναυπακτία του νομού Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 740 μέτρα. Έχει πληθυσμό 36 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Δορβιτσιάς που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Πυλλήνης του Δήμου Ναυπακτίας.

 Η Δορβιτσιά βρίσκεται Β - ΒΔ της Ναυπάκτου σε απόσταση 35,5 χλμ στο δρόμο που ενώνει τη Στράνωμα με το Σίμο και τη Ποκίστα. Είναι κτισμένη στους βόρειους πρόποδες του όρους Μηλιός που είναι προέκταση του Καρδαρά, ανάμεσα στους κατάφυτους λόφους Αϊ-Λιάς και Ντουρούτη. Στα βόρεια του χωριού περνάει ο χείμαρρος Κότσαλος ενώ ανατολικά και δυτικά δύο άλλοι χείμαρροι ο Κώτσαρης και ο Ποκιστιανός αντίστοιχα καταλήγουν σε αυτόν.Αξιοθέατα στο χωριό είναι ο πετρόκτιστος ναός της Αγίας Παρασκευής του 1922, η πλατεία με το μνημείο πεσόντων και το Ηρώο του ‘21, το “Άλσος Θανάση Κουφογιάννη”, το πνευματικό κέντρο του Συλλόγου Δορβιτσωτών. Έξω από το χωριό, δυτικά προς τη Στράνωμα, στη τοποθεσία "Γερακάρη", υπάρχει το ερειπωμένο παλαιό μοναστήρι της Παναγίας της Γερακαριώτισσας, όπου γίνεται ετήσιο πανηγύρι τη Δευτέρα του Πάσχα. Στην ίδια κατεύθυνση είναι και η “Πλατανόβρυση”, όπου υπάρχει πέτρινο δημοτικό περίπτερο και υπαίθριο θεατράκι. Η ονομασία του χωριού, σύμφωνα με ορισμένους προέρχεται από τη λέξη δέρβη, που σημαίνει δάσος από δρύες, επειδή παλαιότερα υπήρχαν στην περιοχή μεγάλες εκτάσεις με δρύες. Την περίοδο της Τουρκοκρατίας ο περιηγητής Φρανσουά Πουκεβίλ αναφέρει τη Δορβιτσιά με το όνομα Ντερβιτσά στον κατάλογο των χωριών της περιοχής Κραβάρων με πληθυσμό 20 οικογένειες. Συστάθηκε σε κοινότητα για πρώτη φορά το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 και ο οικισμός ορίστηκε ως έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Απογραφές πληθυσμού Από τη Δορβιτσιά καταγόταν ο αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός (1891 - 1949), κατά κόσμο Δημήτριος Παπανδρέου. Σύλλογος Δορβιτσωτών η Αναγγένηση Δορβιτσά από το http://klepanafpaktias.blogspot.gr Δορβιτσά Ναυπακτίας από το http://dorvitsa.blogspot.gr
Έλινορ Ρούζβελτ

Η Άννα Έλινορ Ρούζβελτ (Anne Eleanor Roosevelt, 11 Οκτωβρίου 1884 – 7 Νοεμβρίου 1962) ήταν Αμερικανίδα πολιτικός, ακτιβίστρια και διπλωμάτης, που υπήρξε πρώτη κυρία των Ηνωμένων Πολιτειών στο πλευρό του Φράνκλιν Ντ. Ρούζβελτ.

 Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη και ήταν κόρη του Έλιοτ Ρούζβελτ, αδερφού του Θεόδωρου, της γνωστής οικογένειας της Νέας Υόρκης και της Άννας Χολ. Ο πατέρας της Έλιοτ ήταν αλκοολικός και γι' αυτό τον λόγο είχε εγκατασταθεί σε άσυλο στην Βιρτζίνια. Επικοινωνούσε με την Έλινορ μόνο διά αλληλογραφίας. Έζησε μεγάλο μέρος της παιδικής της ηλικίας με την γιαγιά της λόγω της απώλειας της μητέρας της όταν αυτή την οκτώ ετών. Στη συνέχεια ταξίδεψε στην Αγγλία όπου έμεινε εσώκλειστη στη σχολή Allenswood, όπου επηρεάστηκε από την προσωπικότητα της Γαλλίδας διευθύντριας Μαρί Σουβέστρ. Καθοριστικό σημείο για τη ζωή της στάθηκε ο γάμος της με τον πέμπτο ξάδερφο του πατέρα της και μετέπειτα πρόεδρο των ΗΠΑ Φραγκλίνο Ρούζβελτ. Από την ημέρα του γάμου της η Έλινορ στάθηκε δίπλα του βοηθώντας τον στις πολιτικές του επιδιώξεις. Το 1921 ο Φραγκλίνος, ο οποίος εκείνη την εποχή ήταν κυβερνήτης της Νέας Υόρκης, προσβλήθηκε από πολιομυελίτιδα και έτσι η Έλινορ άρχισε να εργάζεται και να τον εκπροσωπεί εξ ονόματός του. Τον Μάρτιο του 1933 μετά την νίκη του Φραγκλίνου στις προεδρικές εκλογές έγινε η πρώτη κυρία των ΗΠΑ. Από την θέση αυτή ανέπτυξε σημαντική κοινωνική δράση διεκδικώντας τα δικαιώματα των γυναικών και προωθώντας τα πολιτικά συμφέροντα του Λευκού Οίκου. Μετά τον θάνατο του άντρα της, το 1945, αποσύρθηκε στο οικογενειακό κτήμα στο Hyde Park της Νέας Υόρκης. Το 1945 διορίστηκε από τον Χάρυ Τρούμαν, πρόεδρο των ΗΠΑ, ως εκπρόσωπος των Ηνωμένων Πολιτειών στον Ο.Η.Ε. και συμμετείχε ενεργά στη σύνταξη της διακήρυξης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η οποία και ψηφίστηκε το 1948. Μάλιστα το 1946 είχε εκλεγεί πρόεδρος της επιτροπής ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών. Το 1952 παραιτήθηκε από τη θέση της για να επανέλθει το 1961. Τον ίδιο χρόνο ο πρόεδρος Τζον Φιτζέραλντ Κέννεντυ διόρισε την Έλινορ πρόεδρο στην επιτροπή για την θέση των γυναικών. Ο πρόεδρος Τρούμαν αποκάλεσε αυτή ως πρώτη κυρία του κόσμου για τους αγώνες της για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Απεβίωσε στις 7 Νοεμβρίου του 1962 στο διαμέρισμά της στο Μανχάτταν της Νέας Υόρκης. Ήταν παντρεμένη με τον Φραγκλίνο Ρούζβελτ και απέκτησε μαζί του έξι παιδιά: τον Τζέιμς Ρούζβελτ, τον Έλιοτ Ρούζβελτ, τον Τζον Ρούζβελτ, τον Φραγκλίνο Ρούζβελτ τζούνιορ, την Άννα Έλινορ Ρούζβελτ και τον Φραγκλίνο Ρούζβελτ, που πέθανε σχεδόν αμέσως μετά την γέννησή του.
Σαντρίν Μποναίρ

Η Σαντρίν Μποναίρ (Sandrine Bonnaire, γενν. 31 Μαΐου 1967) είναι Γαλλίδα ηθοποιός, σκηνοθέτιδα του κινηματογράφου και σεναριογράφος, η οποία έχει εμφανισθεί σε περισσότερες από 40 ταινίες. Κέρδισε το Βραβείο Σεζάρ της «περισσότερο υποσχόμενης ηθοποιού» για την ερμηνεία της στην ταινία Στους έρωτές μας (1983), το Βραβείο Σεζάρ Καλύτερης Ηθοποιού για την ταινία Δίχως στέγη, δίχως νόμο (1985), καθώς και το «Κύπελλο Βόλπι» του Φεστιβάλ της Βενετίας για το έργο Η τελετή (1995). Γνωστές ταινίες της είναι επίσης, μεταξύ άλλων, και οι Κάτω από τον ήλιο του Σατανά (1987), Monsieur Hire (1989) και Ανατολή-Δύση (1999).

 Η Μποναίρ γεννήθηκε στην κωμόπολη Γκανά, στον νομό Αλλιέ της κεντρικής Γαλλίας, ως το έβδομο από τα ένδεκα παιδιά μιας οικογένειας εργατών. Η σταδιοδρομία της άρχισε όταν έπαιξε σε ηλικία 16 ετών στην ταινία Στους έρωτές μας του Μωρίς Πιαλά. Ωστόσο, έγινε γνωστή διεθνώς το 1985, όταν ερμήνευσε τον κύριο ρόλο στην ταινία Δίχως στέγη, δίχως νόμο σε σκηνοθεσία της Ανιές Βαρντά, ερμηνεία για την οποία κέρδισε το δεύτερό της Βραβείο Σεζάρ. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο 42ο Φεστιβάλ της Βενετίας, όπου κέρδισε τον «Χρυσό Λέοντα» και η κριτική επιτροπή έκρινε την ερμηνεία της ως μία από τις καλύτερες της χρονιάς.Η Μποναίρ συνεργάσθηκε και πάλι με τον Πιαλά στο Κάτω από τον ήλιο του Σατανά (Sous le soleil de Satan), την ταινία που κέρδισε τον «Χρυσό Φοίνικα» στο Φεστιβάλ των Καννών του 1987. Ακολούθησε το Monsieur Hire σε σκηνοθεσία του Πατρίς Λεκόντ και άλλες συνεργασίες με τους σκηνοθέτες Ζακ Ντουαγιόν και Κλωντ Σωτέ. Το 1995 η Μποναίρ πρωταγωνίστησε στον ρόλο μιας φαινομενικά απλοϊκής υπηρέτριας στο ευρύτατα εξυμνημένο θρίλερ του Κλωντ Σαμπρόλ Η τελετή (La Cérémonie). Η ταινία και οι πρωταγωνιστές κέρδισαν διεθνή βραβεία, και αυτή τη φορά η Μποναίρ τιμήθηκε με το «Κύπελλο Βόλπι» του Φεστιβάλ της Βενετίας, δηλαδή το βραβείο α΄ γυναικείου ρόλου του Φεστιβάλ, όπως και η συμπρωταγωνίστριά της Ιζαμπέλ Υπέρ. Το 2004 η Μποναίρ πρωταγωνίστησε σε ένα ακόμα έργο του Πατρίς Λεκόντ, το Εξομολογήσεις πολύ προσωπικές, με απρόσμενη για καλλιτεχνική ταινία εμπορική επιτυχία στις ΗΠΑ.Το 2017 η ηθοποιός πρωταγωνίστησε σε μια ταινία του Γκαέλ Μορέλ με θέμα την αντίστροφη μετανάστευση, την Prendre le large. Το ίδιο έτος βραβεύθηκε με ένα τιμητικό «Βραβείο Μαγκρίτ» από τη βελγική κινηματογραφική «Ακαδημία Αντρέ Ντελβώ». Η Σαντρίν Μποναίρ απέκτησε μία κόρη, τη Ζαν, από μία πενταετή σχέση της με τον ηθοποιό Γουίλιαμ Χερτ, τον οποίο γνώρισε το 1991 στο γύρισμα της ταινίας Η Πανούκλα (από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Αλμπέρ Καμύ). Αργότερα συμπρωταγωνίστησαν στο Secrets Shared with a Stranger (1994). Τον Μάρτιο του 2003 η Μποναίρ παντρεύτηκε τον ηθοποιό και σεναριογράφο Γκιγιώμ Λωράν, με τον οποίο απέκτησε μία δεύτερη θυγατέρα, την Αντέλ. Η Σ. Μποναίρ στην IMDb Η Σ. Μποναίρ στο Film Reference
Δούκισσα της Κορνουάλης

Η Δούκισσα της Κορνουάλης (αγγλικά: Duchess of Cornwall) είναι ένας τίτλος ευγενείας που κατέχει η σύζυγος του δούκα της Κορνουάλης. Το Δουκάτο της Κορνουάλης είναι ένας μη κληρονομικός τίτλος γενεαλογίας που κατέχει ο μεγαλύτερος γιος και κληρονόμος του βρετανού μονάρχη.Η σημερινή δούκισσα είναι η Κάθριν, σύζυγος του Πρίγκιπα Ουίλιαμ, Δούκα της Κορνουάλης.

 Οι μόνες γυναίκες που είναι γνωστές ως δούκισσες της Κορνουάλης είναι η Πριγκίπισσα Μαίρη του Τεκ, η οποία χρησιμοποίησε τον τίτλο από τον Ιανουάριο έως τον Νοέμβριο του 1901, και η Καμίλα Πάρκερ Μπόουλς, η οποία έλαβε τίτλο μετά τον γάμο της με τον πρίγκιπα Κάρολο το 2005. Η τελευταία δεν χρησιμοποιεί τον τίτλο της πριγκίπισσας της Ουαλίας επειδή εξακολουθεί να συνδέεται με την πρώτη σύζυγο του Καρόλου, Νταϊάνα, η οποία πέθανε το 1997. Ιωάννα, 4η Δούκισσα του Κεντ (1361–1376) Λαίδη Άννα Νέβιλ (1470–1471) Ινφάντα Αικατερίνη της Αραγονίας (1501–1502) Πριγκίπισσα Καρολίνα του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ (1714–1727) Πριγκίπισσα Αυγούστα της Σαξονίας-Γκότα (1736–1751) Πριγκίπισσα Καρολίνα του Μπράουνσβαϊγκ (1795–1820) Πριγκίπισσα Αλεξάνδρα της Δανίας (1863–1901) Πριγκίπισσα Μαίρη του Τεκ (1901–1910) Λαίδη Νταϊάνα Σπένσερ (1981–1996) Καμίλα Πάρκερ Μπόουλς (2005-2022) Κάθριν Ελίζαμπεθ Μίντλετον (2022-σήμερα).
Στέισι Έιμπραμς

Η Στέισι Υβόννη Έιμπραμς (αγγλ. Stacey Yvonne Abrams, 9 Δεκεμβρίου 1973), είναι Αμερικανίδα πολιτικός, δικηγόρος, ακτιβίστρια και συγγραφέας. Υπηρέτησε ως Ηγέτης της Μειοψηφίας της Βουλής των Αντιπροσώπων της Τζόρτζια από το 2011 έως το 2017, και ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων της Τζόρτζια από το 2007 έως το 2017. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος. Επίσης είναι ιδρύτρια του Fair Fight Action, ενός οργανισμού για την αντιμετώπιση της καταστολής των ψηφοφόρων από το 2017. Η Έιμπραμς, ήταν υποψήφια του Δημοκρατικού Κόμματος, για τη θέση του Κυβερνήτη της Τζόρτζια, το 2018 και ήταν η πρώτη αφροαμερικανή γυναίκα υποψήφια Κυβερνήτης στις Ηνωμένες Πολιτείες. Την 1η Δεκεμβρίου 2021, ανακοίνωσε πως θα είναι υποψήφια Κυβερνήτης, στις Κυβερνητικές εκλογές του 2022 στη Τζόρτζια.

 Γεννήθηκε το 1973, στο Μάντισον του Γουϊσκόνσιν από τον Ρόμπερτς και την Κάρολιν Έιμπραμς, και μεγάλωσε στο Γκάλφπορτ του Μισισίπι και στην Ατλάντα της Τζόρτζια. Έλαβε πτυχίο στις διεπιστημονικές σπουδές (Πολιτική Επιστήμη, Οικονομικά, Κοινωνιολογία) στο Κολλέγιο Σπέλμαν της Ατλάντα, το 1995. Εργάστηκε στο τμήμα νεολαίας του τότε Δημάρχου της Ατλάντα Μέιναρντ Τζάκσον, και αργότερα στην Υπηρεσία Προστασίας του Περιβάλλοντος των ΗΠΑ. Κατόπιν, σπούδασε Δημόσια Πολιτική στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Ώστιν, απ'όπου έλαβε πτυχίο Δημοσίων Σχέσεων, το 1998, και το 1999, πτυχίο Νομικής από το Πανεπιστήμιο του Γέιλ. Εργάστηκε ως δικηγόρος και ως φορολογικός σύμβουλος στην Ατλάντα. Το 2002, σε ηλικία 29 ετών, διορίστηκε Βοηθός του Εισαγγελέα της Ατλάντα. Τον Νοέμβριο του 2006, εξελέγη Μέλος της Πολιτειακής Βουλής των Αντιπροσώπων της Τζόρτζια, για την 84η εκλογική περιφέρεια. To 2012, και έπειτα εκλεγόταν για την 89η περιφέρεια της Τζόρτζια. Στις 25 Αυγούστου 2017, παραιτήθηκε από Μέλος της Βουλής, για να επικεντρωθεί στην προεκλογική εκστρατεία της, ως υποψήφια Κυβερνήτης. Ηγέτης της Μειοψηφίας της Βουλής των Αντιπροσώπων της Τζόρτζια Τον Νοέμβριο του 2010, η Επιτροπή Δημοκρατικών Βουλευτών της Τζόρτζια, εξέλεξε την Στέισι Έιμπραμς, Ηγέτη της Μειοψηφίας της Βουλής των Αντιπροσώπων της Τζόρτζια. Παρέμεινε στο αξίωμα έως την 1η Ιουλίου 2017. Υποψήφια Κυβερνήτης της Τζόρτζια (2018) Η Στέισι Έιμπραμς, κατάφερε να λάβει το χρίσμα του Δημοκρατικού Κόμματος, για το αξίωμα του Κυβερνήτη της Τζόρτζια, και ήταν η πρώτη αφροαμερικανίδα γυναίκα υποψήφια για τη θέση Κυβερνήτη πολιτείας των ΗΠΑ. Τελικά έχασε την εκλογή από τον ανθυποψήφιό της, ένθερμο υποστηρικτή του Προέδρου Τραμπ, Μπράιαν Κέμπ, για 50.000 ψήφους, όμως θεωρήθηκε, ότι οι εκλογές ήταν νοθευμένες εκ μέρους του Κέμπ. Τελικά, όμως η Έιμπραμς, δεν άσκησε περαιτέρω νομικές προσφυγές. Στη τελευταία ομιλία της προεκλογικής της εκστρατείας, στις 19 Νοεμβρίου 2018, ανακοίνωσε τη δημιουργία του Fair Fight Action, ενός μη κερδοσκοπικού οργανισμού, για τα δικαιώματα ψήφου. Το 2012, η Έιμπραμς, έλαβε το βραβείο John F. Kennedy New Frontier, από την Βιβλιοθήκη Κέννεντι και το Ινστιτούτο Πολιτικής του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, για την εκλεκτική δημόσια υπηρεσία της. Το 2014, το περιοδικό Governing Magazine, ανέδειξε την Έιμπραμς, Δημόσια Λειτουργό της Χρονιάς.
Ιστορικές και παραδοσιακές περιοχές της Ελλάδας

Η Ελλάδα εκτός από την σύγχρονη και παρελθοντική της επίσημη διοικητική διαίρεση περιλαμβάνει επίσης πλήθος ιστορικών και παραδοσιακών περιοχών. Ιστορικές περιοχές αποτελούν τμήματα της χώρας που υπήρξαν στο παρελθόν ξεχωριστές ενότητες αλλά πλέον δεν είναι. Παραδοσιακές περιοχές είναι περιοχές που διαμορφώθηκαν κυρίως στα χρόνια της Τουρκοκρατίας και εξακολουθούν να επιβιώνουν είτε στην προφορική παράδοση είτε ακόμη ως δήμοι ή πρώην δήμοι. Οι παραδοσιακές περιοχές έχουν κοινά γεωγραφικά, πολιτισμικά, εθνικά, γλωσσικά, οικονομικά και ιστορικά στοιχεία.

 Αργολίδα Ερμιονίδα Αρκαδία Τσακωνιά Γορτυνία Αχαΐα Καλαβρυτοχώρια Κλουκινοχώρια Νεζερά Κορινθία Φενεός Λακωνία Μάνη (μαζί με Μεσσηνία) Ζάρακας Μεσσηνία Τριφυλία Μάνη (μαζί με Λακωνία) Δυτικός Ταΰγετος Αττική Δερβενοχώρια Μεσόγεια Νησιά του Αργοσαρωνικού Αιτωλοακαρνανία Κράβαρα Ευρυτανία Άγραφα Μαγνησία Πήλιο Τρίκαλα Ασπροπόταμος Καρδίτσα Αργιθέα Ημαθία ΡουμλούκιΠέλλα Αλμωπία Μορίχοβο (μαζί με Φλώρινα και Βόρεια Μακεδονία) Πάικο (μαζί με Βόρεια Μακεδονία, Βλαχομογλενίτικα χωριά) Θεσσαλονίκη Ζερβοχώρια Χαλκιδική Μαντεμοχώρια Άγιο Όρος Σιθωνία Κασσάνδρεια Καστοριά Κορέστεια Καστανοχώρια (μαζί με Γρεβενά και Κοζάνη) Γραμμοχώρια (μαζί με Ιωάνιννα) Κοζάνη Χωριά του Βοΐου Μαστοροχώρια (μαζί με Γρεβενά, Ιωάνιννα και Αλβανία) Καστανοχώρια (μαζί με Καστοριά και Γρεβενά) Καραγιάννια Γρεβενά Μαστοροχώρια (μαζί με Ιωάνιννα, Κοζάνη και Αλβανία) Καστανοχώρια (μαζί με Καστοριά και Κοζάνη) Φλώρινα Πρέσπα (μαζί με Αλβανία και Βόρεια Μακεδονία) Μορίχοβο (μαζί με Πέλλα και Βόρεια Μακεδονία) Σέρρες Νταρνακοχώρια Παγγαίο (μαζί με Δράμα και Καβάλα) Δράμα Παγγαίο (μαζί με Σέρρες και Καβάλα) Τσέτς (μαζί με Βουλγαρία) Καβάλα Παγγαίο (μαζί με Σέρρες και Δράμα) Ιωάνιννα Ζαγόρι Τζουμέρκα (μαζί με Άρτα) Πωγώνι (μαζί με Αλβανία) Μαστοροχώρια (μαζί με Αλβανία, Κοζάνη και Γρεβενά) Γραμμοχώρια (μαζί με Καστοριά) Μπουραζάνι Θεσπρωτία Τσαμουριά Σούλι (μαζί με Πρέβεζα) Μουργκάνα (μαζί με Αλβανία) Πρέβεζα Σούλι (μαζί με Θεσπρωτία) Άρτα Τζουμέρκα (μαζί με Ιωάνιννα) Ξάνθη Πομακοχώρια (μαζί με Κομοτηνή) Κομοτηνή Πομακοχώρια (μαζί με Ξάνθη) Κάρπαθος Κάτω Χωριά Νάξος Τραγαία Χίος Καμποχώρια Μαστιχοχώρια Αμανή Καρδάμυλα Χανιά Ακρωτήρι Σφακιά Ρέθυμνο Αμπαδιά Ηράκλειο Μεσαρά Λασίθι Οροπέδιο Φιλιππίδης, Δημήτρης, επιμ. (1989 - 1991). ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ. 1 - 8. Αθήνα: ΜΕΛΙΣΣΑ. ΒΑΛΚΑΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ. Αθήνα: ΜΕΛΙΣΣΑ. 1993. ISBN 9789602040157.
Στέφαν Ιζμπίνσκι

Ο Στέφαν Κωνσταντίνοβιτς Ιζμπίνσκι (ουκρανικά: Ізбінський Стефан Костянтинович‎, 17 Ιουλίου 1884, Κίεβο - 28 Απριλίου 1912, Κίεβο) ήταν ένας από τους πρώτους σκακιστές του Κιέβου που συμμετείχε σε πανρωσικά σκακιστικά τουρνουά. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Κιέβου.

 Έκανε το ντεμπούτο του στο III Πανρωσικό τουρνουά σκακιού στο Κίεβο. Το αποτέλεσμα της απόδοσης (9-10η θέση) θα μπορούσε να ήταν πολύ καλύτερο, δεδομένων των ισοπαλιών στους αγώνες με τους ηγέτες της διοργάνωσης - πρωταθλητές Μιχαήλ Τσιγκόριν και Τζόζεφ Μπέρνσταϊν, νίκη επί του Βλαντιμίρ Γιούρεβιτς, ο οποίος κατέλαβε την τρίτη θέση. Επανέλαβε το αποτέλεσμα (8-10 θέση) στο τέταρτο ρωσικό πρωτάθλημα (1905-1906), εκτός από το ότι νίκησε τον Τσιγκόριν (ήταν εξαιρετικά ανεπιτυχής). Πήρε τη δέκατη τρίτη θέση στο Πρώτο Πανρωσικό Τουρνουά Σκακιού (Αγία Πετρούπολη, 1909), αλλά το παιχνίδι του με τον Γκριγκόρι Γκέλμπακ σημειώθηκε από τον νικητή του τουρνουά, τον μελλοντικό παγκόσμιο πρωταθλητή Αλεξάντρ Αλιέχιν. Στο τουρνουά της Νότιας Ρωσίας στην Οδησσό (1910), που μπορεί να θεωρηθεί ως το πρώτο πρωτάθλημα της Ουκρανίας, μοιράστηκε την τρίτη θέση με τον Πάβελ Λιτζ από την Οδησσό και το επόμενο τουρνουά στο Κίεβο (1911) έφερε στον Ισμπίνσκι την πρώτη θέση με ισοβαθμία. αλλά ο Έφιμ Μπογκολιούμποφ τον κέρδισε στον επιπλέον αγώνα (+0 –2 = 0). Την ίδια χρονιά στο Πανρωσικό τουρνουά των ισχυρότερων παικτών πήρε την τρίτη θέση. Στο βιβλίο του Δημιουργικότητα Ουκρανών Σκακιστών, ο Έφιμ Λαζάρεφ αποκαλεί τον Ισμπίνσκι έναν από τους πιο ταλαντούχους σκακιστές στο Κίεβο στις αρχές του 20ού αιώνα. Προσθέτει ότι η ζωή του κόπηκε απότομα από την άνοδο του αθλητισμού και της δημιουργικής επιτυχίας.
Μια γυναίκα που τραγουδά

Μια γυναίκα που τραγουδά (ρωσ. Женщина, которая поёт) ήταν μια ταινία "μισο-βιογραφία" της Άλλα Πουγκατσιόβα. Θεωρείταν μια από τις καλύτερες σοβιετικές ταινίες της δεκαετίας του 1970.

 Η ταινία μιλά για την τύχη μιας σοβιετικής ποπ-τραγουδίστριας, Άννα Στρελτσόβα. Αρκετές φορές, η Άννα Στρελτσόβα (την οποία υποδοιόταν η Άλλα Πουγκατσιόβα) είχε την επιθυμία να εγκαταλείψει την μουσική σκηνή γιατί πίστευε ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να εξαπολύσει το ταλέντο της. Αλλά η Άννα αναζητά και βρίσκει το δικό της στυλ, το δικό της ύφος και τα δικά της τραγούδια. Αλλά αυτό την κάνει να χωρίσει με τον σύζυγο της, να μεγαλώνει μόνη της το παιδί της. Άλλα Πουγκατσιόβα Άλλα Μπουντνίσκαγια Αλεξάντερ Χοτσίνσκι Βλαντιμίρ Σουμπάριν Νικολάι Βόλκοφ Αλεξάντερ Αλεξάντροφ Λεονίντ Γκάριν Σεναριογράφος: Ανατόλι Στεπάνοφ Σκηνοθεσία: Αλεξάντερ Ορλόφ Συνθέτες σαούντρακ: Αλεξάντερ Ζατσέπιν, Άλλα Πουγκατσιόβα, Λεονίντ Γκάριν Συνθέτες των υπόλοιπων τραγουδιών: Λεονίντ Ντερμπενιόφ, Άλλα Πουγκατσιόβα, Καϊσούν Κουλίεφ, Ναούμ Λαμπκόφσκι Κάμεραμαν: Ίγκορ Γκελέιν Ζωγράφος εξώφυλου:Βλαντιμίρ Στεπάνοφ
Σάλβα Νατελασβίλι

Ο Σάλβα Νατελασβίλι (შალვა ნათელაშვილი, γενν. 17 Φεβρουαρίου 1958) είναι πρόεδρος και ιδρυτής του Εργατικού Κόμματος της Γεωργίας, γνωστός για το λαϊκισμό και τις επικρίσεις του έναντι του πρώην προέδρου της Γεωργίας Μιχαήλ Σαακασβίλι. Είναι παντρεμένος και έχει 2 παιδιά. Γεννημένος στη βόρεια ορεινή πόλη Dusheti, ο Shalva Natelashvili αποφοίτησε από τη Νομική από την Τιφλίδα State University και συνέχισε μεταπτυχιακές μελέτη της Διπλωματικής Ακαδημίας του Υπουργείου Εξωτερικών της Σοβιετικής Ένωσης. Αφού εργάστηκε στο Γραφείο του Γενικού Εισαγγελέα, έγινε βουλευτής το 1992 και παρέμεινε στο Κοινοβούλιο έως το 1999. Ήταν μεταξύ της ομάδας των βουλευτών που συμμετείχαν στην ανάπτυξη του Συντάγματος της Γεωργίας. Το 1995 ίδρυσε το γεωργιανό Εργατικό Κόμμα, το οποίο σταδιακά μετατράπηκε σε Έντουαρντ Σεβαρντνάτζε σημαντική δύναμη της αντιπολίτευσης, και τώρα λειτουργεί ως πρόεδρος του κόμματος. Υποστήριξε Σεβαρντνάτζε κυβέρνηση κατά τη διάρκεια του 2003 Επανάσταση των Ρόδων, ωστόσο, και αργότερα ήταν ένθερμος αντίπαλος του προέδρου Μιχαήλ.

 Στις 8 Νοεμβρίου 2007, ο Natelashvili κατηγορήθηκε για κατασκοπεία και συνωμοσία για την ανατροπή της κυβέρνησης της Γεωργίας. Ο Nika Gvaramia, αναπληρωτής επικεφαλής εισαγγελέα του χρόνου, δήλωσε ότι το κόστος βασίστηκαν σε στοιχεία που λαμβάνονται μέσω της παρακολούθησης για τους υπαλλήλους της ρωσικής πρεσβείας στην Τιφλίδα, τον οποίο η γεωργιανή πλευρά έχει περιγραφεί ως πράκτορες της ρωσικής υπηρεσίας πληροφοριών. Δύο ημέρες αργότερα αυτό φορτίο ήταν προφανώς χαλαρή, όπως είπε το Γραφείο του Γενικού Εισαγγελέα Natelashvili θα ετίθετο υπό αμφισβήτηση "στην κατάσταση του μάρτυρα», και ο Πρόεδρος Σαακασβίλι ισχυρίστηκε ότι δεν θα συλληφθεί και θα μπορούσε να ανταγωνιστεί στις προεδρικές εκλογές του Ιανουαρίου 2008. Ωστόσο, οι χρεώσεις οδήγησαν τον Natelashvili να υποβάλουν αίτηση για άσυλο στις Ηνωμένες Πολιτείες. οι υποστηρικτές του ισχυρίζονται ότι οι επιβαρύνσεις είναι πολιτικώς υποκινούμενες, και προκύπτουν από τον ρόλο του Natelashvili τον Νοέμβριο του 2007 αντικυβερνητικών διαδηλώσεων. Το 2007, ο Natelashvili συμμετείχε σε ένα σατιρικό έργο του γερμανικού περιοδικού Τιτανικού. Συναντήθηκε με τον Martin Sonneborn, ο ηγέτης του σατιρικού γερμανικού κόμματος Die Partei, και άλλα μέλη της Die Partei, ωστόσο δεν αναγνωρίζουν ότι τα πάντα ήταν πλαστό. Έτσι, ακόμη και ο Natelashvili αργότερα παρουσιάστηκε στην ταινία "Die Partei" του 2009.
Εύηνος (ποταμός)

Ο Εύηνος είναι ποταμός του νομού Αιτωλοακαρνανίας. Το όνομά του το οφείλει στο βασιλιά της Αιτωλίας Εύηνο, ο οποίος πνίγηκε στα νερά του κυνηγώντας τον Ίδα, που του είχε αρπάξει την κόρη του, την πριγκίπισσα Μάρπησσα. Είναι γνωστός και με το όνομα Φίδαρης εξαιτίας των διακλαδώσεων που σχηματίζει κατά τη διαδρομή του στα ορεινά της Αιτωλοακαρνανίας. Η αρχαιότερη ονομασία του ποταμού είναι Λυκόρμας.

 Πηγάζει στα βουνά Κόρακας και Τσεκούρι, κοντά στην Αρτοτίνα, και χύνεται στον Πατραϊκό Κόλπο, κοντά στο χωριό Γαλατάς, ανατολικά από τη λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου. Εκεί βρίσκεται και το χωριό Ευηνοχώρι στο οποίο έχει δώσει το όνομά του. Κατά τη διαδρομή του δέχεται τα νερά ενός πλήθους παραποτάμων. Κυριότεροι είναι ο Κουρκουτάς, ο Κότσαλος ή Κάκαβος, ο Πόριαρης, η Ποταμούλα, το Φανόρεμα, τα Φιδάκια, ο Κλινοβίτης, το Καψαλόρεμα, ο Βοϊτσάνος και ο Γιδομαντρίτης. Στον Εύηνο σώζονται ακόμα αρκετά παλιά πέτρινα γεφύρια, όπως της Αρτοτίβας (το μεγαλύτερο μονότοξο γεφύρι της δυτικής Ελλάδας), της Δορβιτσάς, του Πόριαρη, της Κλεπάς, της Μελίγκοβας κ.α. Έχει συνολικό μήκος περίπου 80 χλμ. Από τις αρχές του 21ου αιώνα ποσότητες νερού από τον Εύηνο μεταφέρονται στον ποταμό Μόρνο με αγωγό για να συμβάλλουν στην υδροδότηση της Αθήνας. Το έργο αυτό έγινε εξαιτίας των αυξημένων αναγκών της πρωτεύουσας σε νερό. Παρά τους ισχυρισμούς της ΕΥΔΑΠ ότι το έργο αυτό «θα λύσει οριστικά το πρόβλημα», η μεταβολή του κλίματος πιθανότατα θα το καταστήσει ανεπαρκές. Ο Εύηνος είναι ιδανικός για αθλητικές δραστηριότητες όπως το κανόε-καγιάκ και το ράφτινγκ. Στην περιοχή της Γέφυρας Μπανιά έχουν δημιουργηθεί σύγχρονες εγκαταστάσεις, οι πιο ολοκληρωμένες στην Ελλάδα μετά τις αντίστοιχες ολυμπιακές της Αθήνας. Οι επισκέπτες της περιοχής του Ευήνου ασχολούνται επίσης με την πεζοπορία, την ορειβασία, το ποδήλατο βουνού και την ιππασία. H συρματογέφυρα στην τοποθεσία Δοσούλα - Κάμπος Στράνωμας, γνωστή ως Καρέλι. aetolia.gr. Ανακτήθηκε: 29/11/2017. Μια βόλτα στην χιονισμένη Ευηνολίμνη. iaitoloakarnania.gr. Ανακτήθηκε: 15/09/2018. Τοξωτό γεφύρι της Αρτοτίβας. aetolia.gr. Ανακτήθηκε: 29/11/2017. Νίκος Κωστακόπουλος, «Φθινοπωρινές πινελιές από το ποτάμιο πανόραμα του ορεινού Θέρμου» Αρχειοθετήθηκε 2016-12-16 στο Wayback Machine.. agrinionews.gr. 12 Δεκεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε: 17/09/2018. Χρήστος Φαλλιέρος, «Ευηνολίμνη – Η έκπληξη από την αλλαγή του τοπίου». tetartopress.gr. 29 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε: 15/09/2018.
Δημήτρης Κόκκορης

Ο Δημήτρης (Μάκης) Κόκκορης είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε με τις ομάδες της Δόξας Δράμας, του Άρη Θεσσαλονίκης, Πανσερραϊκού και του Π.Α.Σ. Γιάννινα.

 Ο Κόκκορης ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από την Α.Ε. Κυργίων Δράμας και μεταπήδησε στη Δόξα Δράμας, με την οποία αγωνίστηκε στη δεύτερη κατηγορία του ελληνικού πρωταθλήματος.Το καλοκαίρι του 1970 μεταγράφηκε στον Άρη, στις τάξεις του οποίου παρέμεινε για τρία χρόνια. Με τους "κίτρινους" αγωνίστηκε στην αριστερή πλευρά της επίθεσης και καθιερώθηκε στο βασικό σχήμα με προπονητή τον Μιχάλη Μπαλτατζή, αγωνιζόμενος σε 25 αγώνες και σκοράροντας τρία γκολ.Την επόμενη σεζόν ο Άρης κατέλαβε την τέταρτη θέση και ο Κόκκορης πέτυχε επτά γκολ σε 22 ματς, αφού είχε και έναν τραυματισμό στα τέλη του 1971. Στον δεύτερο γύρο πέτυχε γκολ στο 1-2 απέναντι στον Απόλλων Αθηνών, στο 1-0 με τον Ολυμπιακό Βόλου, στο 2-1 με την Καβάλα και δύο φορές στο 0-5 κόντρα στη Βέροια.Το 1972-73 πέτυχε οκτώ τέρματα, με χαρακτηριστικότερο το χατ-τρικ απέναντι στην Ομόνοια Λευκωσίας στη νίκη των "κίτρινων" με 5-0. Ολοκλήρωσε τη χρονιά όντας εκτός βασικής ενδεκάδας, αφού η απόδοση του έπεσε στον δεύτερο γύρο του πρωταθλήματος.Το 1973-74 φόρεσε τα χρώματα του Πανσερραϊκού, αγωνιζόμενος σε 31 αγώνες και πετυχαίνοντας οκτώ τέρματα. Έκλεισε την καριέρα του στον Π.Α.Σ. Γιάννινα την επόμενη χρονιά.Στις 12 Φεβρουαρίου 1977, έγινε γνωστή μία υπόθεση δωροδοκίας πριν το ντέρμπι Ηρακλής-Άρης στο γήπεδο της Κατερίνης, όπου ο Κόκκορης κατηγορήθηκε για απόπειρα δωροδοκίας στον πρώην συμπαίκτη του, Θόδωρο Πάλλα. Η διοίκηση του Άρη υπέβαλε μήνυση εναντίον του, αλλά δεν εντοπίστηκε για να δώσει κατάθεση και αποκλείστηκε το ενδεχόμενο σύλληψης, καθώς είχε περάσει το χρονικό όριο. Βασίλης [άγνωστο επίθετο], Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6
Βραβεία Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 2013

Η 67η απονομή των Βραβείων της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, γνωστά κυρίως ως Βραβεία BAFTA, τίμησαν τις καλύτερες ταινίες του 2013 και πραγματοποιήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 2014 στο Royal Opera House του Λονδίνου. Η απονομή μεταδόθηκε ζωντανά από τον τηλεοπτικό σταθμό BBC One και οικοδεσπότης της βραδιάς ήταν για ένατη φορά ο Στίβεν Φράι. Οι υποψηφιότητες ανακοινώθηκαν στις 8 Ιανουαρίου 2014 από τους Λουκ Έβανς και Έλεν ΜακΚρόρι.

 Έλεν Μίρεν 11: Gravity 10: 12 Χρόνια Σκλάβος και Οδηγός Διαπλοκής 9: Captain Phillips 5: Behind the Candelabra και Η Μαγική Ομπρέλα 4: Philomena, Rush και Ο Λύκος της Wall Street 3: Θλιμμένη Τζάσμιν, Ο Υπέροχος Γκάτσμπυ, Inside Llewyn Davis και Nebraska 2: Χόμπιτ: Η Ερημιά του Νοσφιστή, Ο Μπάτλερ και Η Πράξη του Φόνου 6: Gravity 3: Οδηγός Διαπλοκής 2: 12 Χρόνια Σκλάβος και Ο Υπέροχος Γκάτσμπυ Επίσημη ιστοσελίδα των Βραβείων Βρετανικής Ακαδημίας
Middle East Airlines

Η Middle East Airlines (κωδικός ΙΑΤΑ: MEA, κωδικός ICAO: MEA - Αραβικά: طيران الشرق الأوسط , Țayyarān al-Sharq al-Awsaṭ) είναι η εθνική αεροπορική εταιρία του Λιβάνου, με έδρα τη Βηρυττό, κοντά στο Αεροδρόμιο Ραφίκ Χαρίρι Βηρυττού. Κάνει τακτικές διεθνείς πτήσεις προς την Ασία, την Ευρώπη και την Αφρική από την βάση της στο Αεροδρόμιο Ραφίκ Χαρίρι. Είναι μέλος της SkyTeam (αεροπορική συμμαχία), της Ένωσης Αραβικών Αερομεταφορέων και της ΙΑΤΑ. Η Αεροπορική Εταιρία εξέφρασε το ενδιαφέρον της για να καταστεί τακτικό μέλος στη SkyTeam στις αρχές του 2006 σε συνέντευξη τύπου στη Νέα Υόρκη. Στις 28 Φεβρουαρίου 2011, η ΜΕΑ υπέγραψε επισήμως τη συμφωνία εταιρικής σχέσης με την SkyTeam σε επίσημη τελετή στο Λίβανο. Στις 28 Ιουνίου 2012 εντάχθηκε επίσημα στην SkyTeam και έγινε το 17ο μέλος της, καθώς και το δεύτερο μέλος της στη Μέση Ανατολή.

 Η Middle East Airlines ιδρύθηκε στις 31 Μαΐου 1945 από των Saeb Salam και των Fawzi EL-Hoss με επιχειρησιακή και τεχνική υποστήριξη από την BOAC. Οι πτήσεις ξεκίνησαν στις 1 Ιανουαρίου του 1946 χρησιμοποιώντας τρεια de Havilland DH.89A Dragon Rapides. Οι πρώτες πτήσεις ήταν μεταξύ Βηρυτού και Λευκωσίας. Στα μέσα του 1946 απέκτησε δύο Douglas DC-3. Το 1963, η MEA ανέλαβε επίσης τη Lebanese International Airways. Ο στόλος εκσυγχρονίστηκε με την προσθήκη τριών Caravelles τον Απρίλιο του 1963. Επίσης προστέθηκαν τρία Boeing 720Bs τον Ιανουάριο του 1966 και ένα μισθωμένο Vickers VC10 τον Μάρτιο του 1967. Στις 28 Ιουνίου του 2012 η ​​Middle East Airlines εντάχθηκε στη συμμαχία SkyTeam και έγινε το 17ο μέλος της συμμαχίας. Η Middle East Airlines προσφέρει μόνο δύο κατηγορίες ταξιδιών σε όλες τις πτήσεις τους: Business Class (η οποία ονομάζεται Cedar Class) και Economy Class. Η MEA έχει κοινό κωδικό με τις ακόλουθες αεροπορικές εταιρείες:: Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Middle East Airlines στο Wikimedia Commons