IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Γρηγόριος Παζιώνης

Ο Γρηγόριος Ζ. Παζιώνης (1887-1983) ήταν Έλληνας πολιτικός. Διατέλεσε δήμαρχος Δράμας από το 1929 έως το 1932 και νομάρχης στη Μακεδονία. Παράλληλα κατά την Κατοχή είχε φιλοναζιστική δράση και αργότερα καταδικάστηκε σε φυλάκιση από ειδικό δικαστήριο δωσιλόγων.

 Γεννήθηκε στο Μελένικο της Βουλγαρίας. Καταγόταν από τη Δράμα και ο πατέρας του πέθανε όντας αιχμάλωτος των Βουλγάρων από τους οποίους ο ίδιος φυλακίστηκε. Εξελέγη δήμαρχος Δράμας το 1929 και παρέμεινε στο αξίωμα έως το 1932. Επίσης, διορίστηκε Νομάρχης Χαλκιδικής τον Οκτώβριο του 1935, για να παραιτηθεί τρεις μήνες μετά (Ιανουάριος 1936), προκειμένου να πολιτευτεί στις εκλογές του 1936. Δεν κατάφερε να εκλεγεί βουλευτής σε εκείνες τις εκλογές. Έπειτα από την κήρυξη της δικτατορίας του Μεταξά, διορίστηκε Νομάρχης Έβρου τον Αύγουστο του 1938, όμως δύο χρόνια αργότερα, το 1940, τέθηκε σε διαθεσιμότητα. . Ήταν υπαρχηγός του συμπατριώτη του Γεωργίου Σπυρίδη κατά την περίοδο της Κατοχής (περίοδος κατά την οποία ήταν διευθυντής Στεγάσεως) και δραστηριοποιήθηκε πολιτικά στη Θεσσαλονίκη, συνεργαζόμενος με τους Γερμανούς. Τέθηκε επικεφαλής του Ναζιστικού Κόμματος Μακεδονίας και Θράκης. Φυλακίστηκε στο Γεντί Κουλέ και μετά την απελευθέρωση κατέφυγε στην Αυστρία και έπειτα στην Ελβετία, όπου συνελήφθη και παραπέμφθηκε σε δίκη. Το 1946 κρατήθηκε στις φυλακές του Παύλου Μελά. Καταδικάστηκε σε φυλάκιση 2,5 ετών ως δωσίλογος και αποφυλακίστηκε το 1948. Απεβίωσε σε ηλικία 95 ετών στην Αθήνα στις 13 Ιουνίου 1983 και κηδεύτηκε την επομένη από τον ιερό ναό Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης στο νεκροταφείο Ζωγράφου. Άφησε τη σύζυγό του, Ελισάβετ και παιδιά. Περικλής Γρ. Αγγελόπουλος, Πολιτική Διοίκησις και Αυτοδιοίκησις εις την Βόρειον Ελλάδα 1912-1965, Θεσσαλονίκη 1965.
Φίλιππος του Αρτουά του Ε

Ο Φίλιππος του Αρτουά, κόμης του Ε (γαλλικά: Philip of Artois, Count of Eu, 1358 – 16 Ιουνίου 1397), κόμης του Ε (1387 - 1397) ήταν δεύτερος γιος του Ιωάννη του Αρτουά, κόμητος του Ε, και της Ισαβέλλας του Μελύν. Διαδέχθηκε τον αδελφό του Ροβέρτο Δ΄. Υπήρξε λαμπρός και ενεργητικός αξιωματικός, κυριεύοντας το 1383 την πόλη Μπουρμπούρ (Bourbourg) από τους Άγγλους. Σε ένα προσκύνημα που έκανε στους Αγίους Τόπους, αιχμαλωτίστηκε από τον σουλτάνο της Αιγύπτου και απελευθερώθηκε με την παρέμβαση των Βενετών. Το 1390 συμμετείχε στην ανεπιτυχή εκστρατεία του Λουδοβίκου Β΄ δούκα του Μπουρμπόν κατά της Μαχντίγια στην Τυνησία. Αργότερα (1392) διετέλεσε Κοντόσταυλος της Γαλλίας. Συμμετείχε εκ μέρους των Γάλλων και στη μάχη της Νικόπολης, όπου αιχμαλωτίστηκε εκ νέου και πέθανε σε αιχμαλωσία στις 16 Ιουνίου 1397.

 Το 1393 νυμφεύτηκε τη Μαρία του Μπερί (1367 – 1434) δούκισσα του Ωβέρν, κόρη του Ιωάννη δούκα του Μπερρύ & Ωβέρν και παιδιά τους ήταν: Φίλιππος 1393 - 23 Δεκεμβρίου 1397, είχε ήδη αποβιώσει, όταν έφτασαν τα νέα στη Γαλλία ότι ο πατέρας του πέθανε στη φυλακή, Στον τάφο του καταγράφεται ως "Κόμης", αλλά οι περισσότεροι ιστορικοί δεν τον αναγνωρίζουν. Κάρολος 1394-1472, κόμης του Ε. Μπόννη 1396 – 1425, παντρεύτηκε το 1413 τον Φίλιππο Β΄ κόμη του Νεβέρ και αργότερα το 1424 σε δεύτερο γάμο τον Φίλιππο Γ΄ των Βαλουά δούκα της Βουργουνδίας. Αικατερίνη 1397 – 1418/22, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Μπορμπόν, κύριο του Καρενσύ. McLeod, Enid (1970). Charles of Orleans, Prince and Poet. Viking Press. Vaughan, Richard (2010). Philip the Good. The Boydell Press. Wilson, Katherine M. (1984). Medieval women writers. Manchester University Press.
Μια σελίδα αγάπης

Το Μια σελίδα αγάπης ( Une page d'amour ) είναι το όγδοο μυθιστόρημα του Γάλλου συγγραφέα Εμίλ Ζολά και δημοσιεύτηκε το 1878 . Το μυθιστόρημα μας μεταφέρει σε ένα δικαστήριο που βρίσκεται στα περίχωρα του Παρισιού και επικεντρώνεται στην μικροαστική τάξη κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Αυτοκρατορίας . Δημοσιεύτηκε ως σειρά στο περιοδικό "Le Bien public" από την 11η Δεκεμβρίου 1877 έως και την 4η Απριλίου 1878 και στη συνέχεια, δημοσιεύτηκε σε νέα μορφή από τον εκδότη Charpentier τον Απρίλιο του 1878 . Ο Ο κύριος χαρακτήρας του μυθιστορήματος είναι η νεαρή χήρα Hélène Grandjean των Mouret, ένας χαρακτήρας που παρουσιάστηκε εν συντομία στο La fortuna dei Rougon . Η Hélène είναι η κόρη της Ursule Mouret που γεννήθηκε στο Macquart, εξώγαμη κόρη της Adelaide Fouque, προγόνου της οικογένειας Rougon-Macquart. Τα αδέρφια της Hélène είναι ο François Mouret, κύριος χαρακτήρας του μυθιστορήματος La conquista di Plassans και ο Silvère Mouret, του οποίου την ιστορία αφηγείται το La Fortuna dei Rougon .

 Η ιστορία λαμβάνει χώρα το 1854 - 1855 . Στην αρχή του μυθιστορήματος, η Hélène είναι χήρα 18 μηνών και ζει σε ένα μικρό σπίτι στα περίχωρα του Παρισιού με την άρρωστη κόρη της Jeanne, η οποία είναι πολύ δεμένη συναισθηματικά με την μητέρα της. Για να αποφύγει οποιοδήποτε άγχος για το παιδί, η Hélène ζει μια απομονωμένη ζωή, θυσιάζοντας την ομορφιά της και τα νιάτα της. Περιορίζεται στο να φιλοξένει τον γιατρό και τον αδελφό του, τον κ. Rambaud, για δείπνο κάθε Τρίτη βράδυ. Ένα βράδυ το κοριτσάκι αισθάνεται άσχημα και από φόβο καλεί τον γείτονά της, τον γιατρό Henri Deberle, να πάει να την εξετάσει. Την ίδια εβδομάδα, που θεραπεύτηκε η κόρη της, η Hélène πηγαίνει να ευχαριστήσει τον γιατρό Henri Deberle και να συμφιλιωθεί με τη σύζυγό του Juliette και τον κύκλο των φίλων τους, συμπεριλαμβανομένου του κ. Malignon, ενός όμορφου και πλούσιου άνδρα, ο οποίος είναι ιδιαίτερα περιζήτητος από την γυναικεία κοινωνία. Ο Deberle ερωτεύεται την Hélène, η οποία αρχικά προσπαθεί να αντισταθεί στο πάθος και αρνείται οποιαδήποτε συνάντηση, αλλά τυχαία αυτό θα συμβεί. Εν τω μεταξύ, η Juliette έχει ερωτική σχέση με τον Malignon, που διακόπηκε αμέσως μετά από την εμφάνιση της Hélène. Η Jeanne, πάντα πολύ αδύναμη και πολύ κτητική με την μητέρα της, συνειδητοποιώντας ότι η προσοχή της έχει στραφεί προς τον Henri τώρα, ζηλεύει τόσο που ένα βράδυ, περιμένοντας την επιστροφή της, (βγαίνοντας για να αποφύγει τον συμβιβασμό της Juliette με τον Malignon) εκτίθεται στο κρύο για μεγάλο χρονικό διάστημα, με αποτέλεσμα να αρρωστήσει και να πεθάνει από φυματίωση μήνες αργότερα. Η Hèléne, γεμάτη τύψεις , παραιτείται από την αγάπη της για τον Deberle και, στη συνέχεια, θα ξεκινήσει μια νέα ζωή δίπλα στον κ. Rambaud, με τον οποίο θα αποκτήσει μια κόρη. Una pagina d'amore, film del 1912 diretto da Ubaldo Maria Del Colle Una pagina d'amore, film del 1923 diretto da Telemaco Ruggeri con Adonide Gadotti, Pina Menichelli, Livio Pavanelli. Une page d'amour, film del 1995 per France 2, diretto da Serge Moati, con Jacques Perrin e Miou-Miou. Une page d'amour, film per la televisione del 1980, diretto da Elie Chouraqui, con Anouk Aimée e Bruno Cremer.
Ανδρέας Κανονίδης

O Ανδρέας Κανονίδης (γεννημένος στις 26 Ιουλίου 1991) είναι Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,01 μέτρα(6ft 7in) και μπορεί να παίξει στις θέσεις του σμολ φόργουορντ και του πάουερ φόργουορντ.

 Άρχισε να παίζει μπάσκετ στην ομάδα νέων Αστέρια Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια στις ακαδημίες του Πανιωνίου. Ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία κατά τη διάρκεια της σεζόν 2008-09, με την ομάδα του Πανιωνίου. Το 2010 μετακόμισε στον Ηλυσιακό και στη συνέχεια, το 2012, στο Μαρούσι . Ακολούθως, έπαιξε με το Περιστέρι, πριν μετακομίσει στο Ρέθυμνο και στη συνέχεια στον Κόροιβο Αμαλιάδας. Στις 24 Αυγούστου 2015, υπέγραψε με τη Δοξά Λευκάδας της Α2 Εθνικής, πριν μετακομίσει στην ομάδα των Εκπαιδευτηρίων Δούκα. Το 2017, υπέγραψε στον Ιωνικό Νικαίας της Β' Εθνικής, όπου την ίδια σεζόν 2017-18 κέρδισε την άνοδο στην Α2 Εθνική. Ο Κανονίδης έπαιξε με τις μικρές εθνικές ομάδες της Ελλάδας. Αγωνίστηκε στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης κάτω των 16 ετών του 2007, στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης κάτω των 18 ετών του 2009 και στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης κάτω των 20 ετών του 2011. Προφίλ Euroleague.net Προφίλ FIBA Eurobasket.com Προφίλ Ελληνική Καλάθι Λιγκ Προφίλ (Ελληνικά)
Ιερά Μητρόπολις Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας

Η Ιερά Μητρόπολις Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας είναι μια από τις Μητροπόλεις των λεγομένων «Νέων Χωρών». Έδρα της είναι η Παραμυθιά και γεωγραφικά περιλαμβάνει τον Νομό Θεσπρωτίας, τους οικισμούς Πάργα, Αγία Κυριακή, Άγιος Γεώργιος, Μαράς, Χρυσογιάλι, Αγιά, Σαρακίνικο, Ανθούσα, Τρίκορφο, Βρύσες και Λιβαδάρι του Δήμου Πάργας που υπάγονται διοικητικά στο Νομό Πρεβέζης, και τους οικισμούς Αετόπετρα, Βερενίκη, Βροσίνα, Βρυσούλα, Γρανίτσα, Ραδοβίζι και Χίνκα του Δήμου Ζίτσας που υπάγονται διοικητικά στο Νομό Ιωαννίνων. Μεγαλύτερος πληθυσμιακά οικισμός, εντός της Ιεράς Μητρόπολις Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας, είναι η πόλη της Ηγουμενίτσας. Από τις 21 Οκτωβρίου 2023 Μητροπολίτης είναι ο κ. Σεραπίων.

 Η «Επισκοπή Παραμυθίας» υφίσταται από τον 15ο αιώνα ως συνέχεια της «Επισκοπής Βουθρωτού». Στις 27 Μαΐου 1895 η ως τότε επισκοπή που υπαγόταν στην Μητρόπολη Ιωαννίνων ανυψώθηκε σε Ιερά Μητρόπολη Παραμυθίας από τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Άνθιμο Ζ΄, ο οποίος είχε προηγουμένως διατελέσει επίσκοπός της (1869-1877). Το όνομα της μητρόπολης δόθηκε από την ιστορική Μονή Παναγίας της Παραμυθίας. Το όνομα Φιλιατών και Γηρομερίου έλαβε μετά τη συγχώνευση της ομώνυμης βραχύβιας μητρόπολης που δημιουργήθηκε την περίοδο 1924-1929. Έδρα της Ιεράς Μητροπόλεως είναι η Παραμυθιά Θεσπρωτίας όπου και ο καθεδρικός ναός. Η Μητρόπολη διατελεί εν χηρεία, μετά την παραίτηση του Μητροπολίτη Τίτου. Της Μητρόπολης προΐσταται ως τοποτηρητής ο Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης Ανδρέας. Η Διοίκηση ασκείται από την Πρωτοσυγκελλία και τους αρχιερατικούς επιτρόπους: Στην έδρα της Μητρόπολης υφίστανται: Γραφείο Αποστολικής Διακονίας, γάμων, ταμείο ΤΑΚΕ, φιλόπτωχο ταμείο καθώς και η έδρα του Μητροπολιτικού Συμβουλίου. Στην Ιερά Μητρόπολη Παραμυθίας ιερουργούν περίπου 125 εν ενεργεία κληρικοί και υπάγονται σ΄ αυτή: 150 ενοριακοί ναοί, 380 εξωκλήσια, 354 παρεκκλήσια, 50 ναοί κοιμητηρίων, 8 μοναστηριακοί ναοί, καθώς επίσης και 2 ανδρώαι μονές, 1 γυναικεία και 6 μετόχια (υπαγόμενα ανά τρία, στις ανδρώες μονές). Επίσημο site
Επιχείρηση Μέρλιν

Η Επιχείρηση Μέρλιν (αγγλικά:Operation Merlin) ήταν μια μυστική επιχείρηση των Ηνωμένων Πολιτειών υπό την κυβέρνηση του Μπιλ Κλίντον για να παρέχει στο Ιράν ένα ελαττωματικό σχέδιο για ένα στοιχείο πυρηνικού όπλου φαινομενικά, προκειμένου να καθυστερήσει το υποτιθέμενο πρόγραμμα πυρηνικών όπλων του Ιράν.

 Στο βιβλίο του State of War, ο συγγραφέας και ο ανταποκριτής ειδήσεων των New York Times Τζέιμς Ρίσεν αναφέρει ότι η CIA επέλεξε έναν συνταξιούχο Ρώσο πυρηνικό επιστήμονα για να παρέχει σκόπιμα ελαττωματικά σχέδια πυρηνικών κεφαλών στους Ιρανούς αξιωματούχους τον Φεβρουάριο του 2000.Σύμφωνα με έγγραφα της CIA, η αναζήτηση ενός κατάλληλου Ρώσου πυρηνικού επιστήμονα με μηχανικό υπόβαθρο στην πυρηνική φυσική και την παραγωγή ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 1996. Η αμοιβή για τον Ρώσο επιστήμονα που επιλέχθηκε από την CIA τον Αύγουστο του 1994 ήταν ένας μηνιαίος μισθός 5.000 δολάρια (συν έξοδα ταξιδιού) το 1997 και το 1998, ο οποίος αυξήθηκε στα 6.000 δολάρια από τον Φεβρουάριο του 1999. Το επιλεγμένο εξάρτημα όπλων βασίστηκε στο ρωσικό TBA-480 Fire Set (Αυτόματο μπλοκ υψηλής τάσης), το οποίο τροποποιήθηκε σε μια προσπάθεια να το κάνει «θανατηφόρο ελαττωματικό». Η CIA υπολόγισε ότι το TBA-480 Fire Set, το οποίο είχε αναπτυχθεί στο Πρόγραμμα Arzamas-16, ήταν 20 χρόνια πιο προχωρημένο από οτιδήποτε χρειαζόταν για να τεθεί σε λειτουργία ένα πυρηνικό όπλο πρώτης γενιάς. Μετά την παράδοση των σχεδίων στο Ιράν στις 3 Μαρτίου 2000, η CIA επέκτεινε την απασχόληση του Ρώσου επιστήμονα τουλάχιστον μέχρι και τον Μάρτιο του 2003, με την προϋπόθεση να μεταφέρει τα ελαττωματικά σχέδια TBA-480 σε άλλη χώρα που είναι ύποπτη για την ανάπτυξη πυρηνικών όπλων.Ο Ρίσεν έγραψε στο βιβλίο του ότι ο Πρόεδρος Κλίντον είχε εγκρίνει την επιχείρηση και ότι η κυβέρνηση Μπους ενέκρινε αργότερα το σχέδιο. Ωστόσο μια πρώιμη δημοσίευση των στοιχείων σχετικά με την επιχείρηση Μέρλιν από τους New York Times το 2003, εμποδίστηκε από την παρέμβαση την Σύμβουλο της Εθνικής Ασφαλείας Κοντολίζα Ράις η οποία απευθύνθηκε στον εκτελεστικό συντάκτη της εφημερίδας Χάουελ Ρέινς. Η «Επιχείρηση Μέρλιν» μπήκε σε εφαρμογή όταν ο Ρώσος επιστήμονας (πράκτορας της CIA) παρατήρησε ατέλειες στα σχέδια και το είπε στους Ιρανούς πυρηνικούς επιστήμονες. Αντί να καταστρέψει το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, ο Ρίσεν ισχυρίζεται, ότι η «Επιχείρηση Μέρλιν» μπορεί να το επιτάχυνε παρέχοντας χρήσιμες πληροφορίες καθώς μόλις εντοπίζονταν τα ελαττωματικά σχέδια, αυτά θα μπορούσαν να συγκριθούν με άλλες πηγές, όπως αυτές που υποτίθεται ότι είχαν παρασχεθεί στο Ιράν από τον AQ Khan. Στα τέλη του 2010, ο πρώην αξιωματικός της CIA Τζέφρεϊ Στέρλινγκ κατηγορήθηκε ότι υπήρξε η πηγή για μερικές από τις πληροφορίες στο βιβλίο του Ρίσεν, και παραπέμπθηκε σε δίκη για κατασκοπεία, τον Ιανουάριο του 2015. Δικάστηκε και καταδικάστηκε σε 3 1 ⁄ 2 χρόνια φυλάκιση. James Risen, State of War: The Secret History of the CIA and the Bush Administration, Free Press, January 2006, (ISBN 0-7432-7066-5)
Σλοβακικό Καρστ

Το Σλοβακικό καρστ ( σλοβακικά: Slovenský kras‎ ) είναι μια από τις οροσειρές του όρους Σλοβενσκέ Ρουντόχοριε στα Καρπάθια της νότιας Σλοβακίας. Αποτελείται από ένα συγκρότημα τεράστιων καρστικών πεδιάδων και οροπεδίων. Από το 1973 είναι προστατευόμενο τοπίο. Την 1η Μαρτίου 2002 έγινε εθνικό πάρκο. Είναι επίσης καταφύγιο βιόσφαιρας της Ουνέσκο και αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς και μέρος του σχηματίζει το Σπήλαια του Καρστ του Αγκτέλεκ και το Σλοβακικό Καρστ.

 Η υψηλότερη κορυφή είναι η Γιελενί βρχ στα 947 μέτρα. Σημαντικά ποτάμια είναι οι Σλανά (Σαγιό), Στίτνικ και Τούρνα. Το σλοβακικό καρστ βρίσκεται στη βόρεια εύκρατη ζώνη και έχει ηπειρωτικό κλίμα με τέσσερις ξεχωριστές εποχές. Η περιοχή αποτελείται από πολλά στρώματα μεσοζωικού ασβεστόλιθου και δολομίτη, κάτω από τα οποία υπάρχει μη διαπερατός ψαμμίτης, ασβεστόλιθος και σχιστόλιθος. Οι πεδιάδες καλύπτονται από ξύλο βελανιδιάς, λόφους με δάση βελανιδιάς και καρστικά κοιλώματα δάση ελάτων. Τα δάση οξιάς βρίσκονται στα βόρεια τμήματα. Οι πεδιάδες (οροπέδια) έχουν πολλούς καρστικούς σχηματισμούς, όπως καρστικές κοιλότητες με διάμετρο έως 250 μ. και βάθος μέχρι 45 μέτρα. Περιέχει κωνικούς λόφους, τυφλά και ημιτυφλά λιβάδια και κοιλάδες. Το υπόγειο καρστ είναι γνωστό για τις βαθιές κατακόρυφες αβύσσους του, όπως: Τσέρτοβα ντιέρα (κυριολεκτικά Τρύπα του διαβόλου · βάθος: 186 μ.) Μπράζντα (181 μ.) Μάλα ζέλεζνα πριέπαστ (Μικρή σιδερένια άβυσσος · 142 μ.) Ντιβιάτσια πριέπαστ (Αβαείο καραβιού, 122 μέτρα)Κάποιες από τις αβύσσους έχουν καταρρεύσει, ειδικά η Σίλιτσκα λιάντνιτσα (Άβυσσος πάγου Σίλιτσα, 110 μέτρα) Η περιοχή είναι περισσότερο γνωστή για τις πολλές σπηλιές, όπως το σπήλαιο Ντόμιτσα, το σπήλαιο Αραγονίτη Οχτίνσκα (Ochtinská aragonitová jaskyňa), το σπήλαιο Γκόμπασεκ (Gombasecká jaskyňa) και το σπήλαιο Γιάσοβσκα (Jasovská jaskyňa) που είναι ανοικτά για το κοινό. Άλλα αξιοσημείωτα σπήλαια είναι το σπήλαιο Κρασνοχόρσκα (Krásnohorská jaskyňa) και Χρούσοφσκα (Hrušovská jaskyňa). Η περιοχή περιλαμβάνει επίσης καρστικές λίμνες. Η μεγαλύτερη λίμνη είναι η Γιαστέριτσιε γιάζερο, γνωστή και ως "Gyükerréti-tó" στην ουγγρική, η οποία έχει σημαντικότατη παρουσία στην νότια Σλοβακία. Το σλοβακικό καρστ διαθέτει επίσης σπάνια φυτά, για παράδειγμα: Erythronium dens-canis (από τη τριτοβάθμια περίοδο) Onosma tornensis (ενδημικό) Sesleria heufleriana (ενδημικό) Dianthus lumnitzerii (ενδημικό)και σπάνια ζώα, για παράδειγμα: Ανατολικός βασιλαετός (Aquila heliaca) Φιδαετός (Circaetus gallicus) Κιρκινέζι (Falco naumanni) Μέρη (από τα δυτικά προς τα ανατολικά): Γιέλσαβσκι κρας (κυριολεκτικά καρστ της Γιελσάβα) Κονιάρσκα πλάνινα (Πεδιάδα Κονιάρσκα) Πλεσίβσκα πλάνινα (Πεδιάδα Πλεσίβσκα) Σίλιτσκα πλάνινα (Πεδιάδα Σίλιτσκα) Τούρνιανσκα πλάνινα (Πεδιάδα Τουρνιάνσκα), δείτε επίσης Τούρνα Χόρνι βρχ (Άνω Όρος) Ντόλνι βρχ (Κάτω βουνό) Ζάντιελσκα πλάνινα (πεδιάδα Ζάντιελσκα) Γιάσκοβσκα πλάνινα (πεδιάδα Γιάσοβσκα) Slovakia.travel: Εθνικός Δρυμός Σλοβακίας
Σότζα

Η Σότζα (総社市, Sōja-shi) είναι πόλη που βρίσκεται στο Νομό Οκαγιάμα, στην Ιαπωνία. Στις 1 Οκτωβρίου 2016, είχε εκτιμώμενο πληθυσμό 67.059 κατοίκων και πυκνότητα πληθυσμού 320 ατόμων ανά τ.χλμ. Η συνολική έκταση είναι 212,00 τ.χλμ.

 Τον 7ο αιώνα, το Κάστρο Κι χτίστηκε στην κορυφή του βουνού Κιτζόγιαμα. Ήταν για καιρό ερείπιο, αλλά το 1999 άρχισε ανασκαφή και μερική ανοικοδόμηση. Η πόλη ιδρύθηκε στις 31 Μαρτίου 1954.Στις 22 Μαρτίου 2005 τα χωριά Γιαμάτε και Κιγιόνε (από την επαρχία Τσουκούμπο) συγχωνεύθηκαν με τη Σότζα. Η Σότζα περιβάλλεται από τις ακόλουθες πόλεις και κωμοπόλεις. Όλες βρίσκονται στον νομό Οκαγιάμα. Οκαγιάμα Κουρασίκι Ιμπάρα Τακαχάσι Γιακάγκε Κιμπιτσούο Ποταμός Τακαχάσι Ποταμός Σίνπον Ποταμός Μακιντάνι Ορεινό κάστρο Κι Όρος Φούκου Όρος Καρούμπε Η Σότζα έχει αδελφοποιηθεί με το Τσίνο στο νομό Ναγκάνο της Ιαπωνίας από το 1984. Sōja City official website (Ιαπωνικά)
Πακίτα Ζολίς Πουτζ

Η Πακίτα Ζολίς Πουτζ (καταλανικά: Paquita Jolis Puig, γεννημένη στις 16 Αυγούστου 1916, στο Αμέρ της Καταλωνίας, και αποβιώσασα στις 16 Αυγούστου 1982, στη Μασσαλία της Γαλλίας) ήταν Ισπανίδα αναρχική και φεμινίστρια.

 Κατά τη διάρκεια της περιόδου της Δεύτερης Ισπανικής Δημοκρατίας, αγωνίστηκε ενεργά εντός του τοπικού παραρτήματος της Ιβηρικής Ομοσπονδίας Ελευθεριακής Νεολαίας, στην Πρεμιά ντε Νταλτ. Το 1936, προχώρησε στη δημιουργία, μαζί με την αδερφή της, Ασουμσιό, καθώς και ομάδα, περίπου, είκοσι ακόμη γυναικών, τοπικού παραρτήματος της Οργάνωσης «Ελεύθερες Γυναίκες» (ισπανικά: Mujeres Libres). Η συγκεκριμένη οργάνωση συνέβαλε, σε καθοριστικό βαθμό, στην ανάπτυξη του δήμου, καθώς και στην υποστήριξη της δημιουργίας ενός Μουσείου Φυσικής και Φυσικών Επιστημών. Έπειτα από την επικράτηση του Φρανθίσκο Φράνκο κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου, η Πακίτα Ζολίς Πουτζ υποχρεώθηκε σε εξορία στη Γαλλία. Στη συνέχεια, δραστηριοποιήθηκε εντός της τοπικής αγωνιστικής ομοσπονδίας της Εθνικής Συνομοσπονδίας Εργασίας (CNT), στη Μασσαλία. Η Πακίτα Ζολίς Πουτζ απεβίωσε στις 16 Αυγούστου 1982, ανήμερα των γενεθλίων της, στη Μασσαλία. Αναρχοφεμινισμός Ισπανική Επανάσταση του 1936
Λεύκος Αχαΐας

Ο Λεύκος είναι μικρός πεδινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Αγιοβλασίτικων, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας.

 Ο οικισμός του Λεύκου βρίσκεται σε πεδινή περιοχή της δυτικής Αχαΐας ενώ είναι κτισμένος σε υψόμετρο περίπου 30 μέτρων. Εγγύς του οικισμού βρίσκονται: στα βόρεια τα Στεναΐτικα και η Πισωσυκιά, στα βορειοανατολικά οι οικισμοί του Άνω και Κάτω Αλισσού, το Αχαϊκό και η Καμενίτσα, στα ανατολικά η Υψηλή Ράχη, στα νοτιοανατολικά το κεφαλοχώρι των Λουσικών, τα Σπαλιαραίικα και η περιοχή της κοιλάδας της Σερδινής, στα νότια το κεφαλοχώρι της Άνω Αχαΐας, στα νοτιοδυτικά οι οικισμοί και συνοικισμοί της Τ.Κ. Πετροχωρίου, στα δυτικά τα Αγιοβλασίτικα, τμήμα του κάμπου της Κάπελης καθώς και η Εθνική Οδός Πάτρας-Πύργου, ενώ στα βορειοδυτικά του η κωμόπολη της Κάτω Αχαΐας και ο οικισμός της Κάπελης (τ. Αγιοβλασίτικα). Το χωριό διατρέχει η Επαρχιακή Οδός Κάτω Αχαΐας-Άρλας και απέχει περίπου 4 χλμ. από την Κάτω Αχαΐα, έδρα του Δήμου Δυτικής Αχαΐας. Η ονομασία του οικισμού είναι φυτωνυμική και προέρχεται από μία λεύκα που υπήρχε στην περιοχή. Στην περιοχή του οικισμού έχουν βρεθεί αρχαιότητες. Ο οικισμός του Λεύκου αναγνωρίστηκε στις 16/10/1940, όταν και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Αγιοβλασίτικων. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Δύμης ως τμήμα του πρώην Δημοτικού Διαμερίσματος Αγιοβλασίτικων. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Λεύκος. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Λεύκου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 24/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Αγιοβλασίτικων Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 24/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Δυτικής Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 24/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Δύμης. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 24/07/2018. Ο Λεύκος στο χάρτη. topoguide.gr. Ανακτήθηκε: 24/07/2018.
Καταρράκτης του Ρήνου

Ο καταρράκτης του Ρήνου (γερμανικά: Rheinfall‎, προφέρεται [ˈʁaɪ̯nˌfal]) είναι καταρράκτης που βρίσκεται στην Ελβετία και ο ισχυρότερος καταρράκτης στην Ευρώπη. Οι καταρράκτες βρίσκονται στον άνω Ρήνο στα σύνορα μεταξύ των καντονιών του Σαφχάουζεν (SH) και της Ζυρίχης (ZH), δίπλα στην πόλη Σαφχάουζεν στη βόρεια Ελβετία.

 Ο καταρράκτης του Ρήνου σχηματίστηκε την τελευταία εποχή των παγετώνων, περίπου 14.000 με 17.000 χρόνια πριν, από ανθεκτικούς στη διάβρωση βράχους που στενεύαν την κοίτη του ποταμού. Οι πρώτες παγετώδεις όγκοι δημιούργησαν τις σημερινές μορφές εδάφους περίπου πριν από 500.000 χρόνια. Μέχρι το τέλος του σταδίου Γουόλστον, περίπου πριν από 132.000 χρόνια, ο Ρήνος κυλούσε δυτικά από το Σαφχάουζεν και περνούσε από τον Δήμο Κλετγκάου της Γερμανίας. Αυτή η παλαιότερη κοίτη αργότερα γέμισε με χαλίκι. Πριν από περίπου 132.000 χρόνια η πορεία του ποταμού άλλαξε προς τα νότια στο Σαφχάουζεν και σχημάτισε ένα νέο κανάλι, το οποίο επίσης γέμισε με χαλίκι. Μέρος του Ρήνου σήμερα περιλαμβάνει αυτή την αρχαία κοίτη. Κατά τη διάρκεια του παγετώνα Würm, ο Ρήνος ωθήθηκε πολύ προς τα νότια μέχρι τη σημερινή του πορεία, πάνω από ένα σκληρό ασβεστολιθικό στρώμα της Ύστερης Ιουρασικής. Καθώς ο ποταμός κυλούσε πάνω από τον σκληρό ασβεστόλιθο και το εύκολα διαβρωμένο χαλίκι από προηγούμενους παγετώνες, ο σημερινός καταρράκτης σχηματίστηκε περίπου πριν από 14.000 έως 17.000 χρόνια. Το Rheinfallfelsen, ένας μεγάλος βράχος, είναι το απομεινάρι του αρχικού ασβεστολιθικού βράχου που πλαισιώνει το προηγούμενο κανάλι. Ο βράχος έχει διαβρωθεί πολύ λίγο με τα χρόνια επειδή σχετικά λίγα ιζήματα κατεβαίνουν στον Ρήνο από τη λίμνη της Κωνσταντίας.
Δισκοβόλος του Μύρωνα

Ο Δισκοβόλος είναι φημισμένο χάλκινο έργο του αρχαίου Έλληνα καλλιτέχνη Μύρωνα που χρονολογείται γύρω στο 450 π.Χ. Απεικονίζει ένα νεαρής ηλικίας δισκοβόλο λίγο πριν ρίξει τον δίσκο. Το αυθεντικό χάλκινο έργο έχει χαθεί από την αρχαιότητα. Ο ανδριάντας, όμως, μας είναι γνωστός από τα ρωμαϊκά μαρμάρινα αντίγραφα του αλλά και από τις περιγραφές του Λουκιανού.

 Περιγραφές του Λουκιανού δεν διαφοροποιούν το χάλκινο πρωτότυπο των κλασικών χρόνων από τα μαρμάρινα ρωμαϊκά αντίγραφα. Παρόλο που χαρακτηρίζεται από ελεύθερη κίνηση, το έργο διατηρεί κάποια αρχαϊκά στοιχεία όπως το ότι είναι δισδιάστατο (με κύρια όψη την μπροστινή). Σκοπός του έργου είναι η ανάδειξη της έντασης της στιγμής, ενώ το γαλήνιο πρόσωπο τονίζει την αυτοσυγκέντρωση του αθλητή. Ο κορμός του δέντρου (στήριγμα) προστέθηκε αργότερα στα αντίγραφα για λόγους στατικούς. Γνωρίζουμε πως ο Δισκοβόλος ήταν κατασκευασμένος περίπου κατά τον 5ο αιώνα π.Χ. Επίσης υπάρχει ιδιαίτερη αμφιβολία σχετικά με το πού έχει στρέψει το βλέμμα του. Αρκετοί άνθρωποι υποστηρίζουν πως κοιτάει τον δίσκο του, κάποιοι άλλοι πιστεύουν πως κοιτάει το κοινό και άλλοι πως τον βοηθάει στην φόρα και στην αυτοσυγκέντρωση. Παρόμοια γλυπτική παράσταση δισκοβόλου αποτελεί ο δισκοβόλος του Ναυκύδη. Ελάχιστα αντίγραφα του πρωτότυπου αγάλματος υπάρχουν ακόμη και αυτά βρίσκονται σε διάφορα μουσεία της Ευρώπης, όπως το Βρετανικό Μουσείο, το Μουσείο του Βατικανού, στη Γλυπτοθήκη του Μονάχου και στο Εθνικό Ρωμαϊκό Μουσείο. Το 1964 ανακαλύφθηκε ακόμη ένα αντίγραφο του Δισκοβόλου του Μύρωνα στους Αμπελόκηπους στην Αθήνα. Το συγκεκριμένο αγαλμάτιο είναι μικρογραφία και χρονολογείται από τον 1ο αιώνα π.Χ. Πλέον, ανήκει στη συλλογή του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου. Μία από τις πρώτες σύγχρονες απεικονίσεις του Δισκοβόλου του Μύρωνα ήταν στα πρώτα ολυμπιακά γραμματόσημα, τα οποία εξέδωσε το ελληνικό κράτος πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896. Ο Δισκοβόλος του Μύρωνα, μαζί με τον ναό της Ήρας στην Ολυμπία, απεικονιζόταν στο χαρτονόμισμα των χιλίων δραχμών που είχε εκδοθεί το 1987 από την Τράπεζα της Ελλάδος. Στην άλλη όψη του χαρτονομίσματος απεικονιζόταν ο Απόλλωνας της Ολυμπίας. Το 2008, πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου, η Κεντρική Τράπεζα της Κίνας εξέδωσε χαρτονόμισμα στο οποίο απεικονίζεται ο Δισκοβόλος του Μύρωνα. Ο Δισκοβόλος του Μύρωνα στην κόμβο "Οδυσσέας" Αρχειοθετήθηκε 2019-11-12 στο Wayback Machine.του ΥΠ.ΠΟ.
Μιλέν Ντεμονζό

Η Μιλέν Ντεμονζό (Γαλλικά: Marie-Hélène Demongeot, 29 Σεπτεμβρίου 1935 -1 Δεκεμβρίου 2022 ) ήταν Γαλλίδα ηθοποιός με μια σταδιοδρομία που εκτείνεται σε έξι δεκαετίες και είχε πάρει μέρος σε 72 ταινίες από το 1953.

 Η Ντεμονζό γεννήθηκε στη Νίκαια της Νότιας Γαλλίας και είναι κόρη του Αλφρέντ Ζαν Ντεμονζό και της Κλαούντια Τρουμπνικόβα γεννημένη στο Χάρκοβο της Ουκρανίας. Η Μιλέν έχει έναν ετεροθαλή αδελφό, τον Λεονίντ Ιβαντόφ που γεννήθηκε στο Χαρμπίν της Κίνας, από τον πρώτο γάμο της μητέρας της. Η Ντεμονζό ξεκίνησε την καριέρα της σε ηλικία 15 ετών, δουλεύοντας ως μοντέλο μόδας στο στούντιο του Πιέρ Γκαρντέν. Αργότερα άρχισε να παίρνει μέρος σε κινηματογραφικές ταινίες και συνεργάστηκε με διάσημους ηθοποιούς, όπως ο Ζαν Μαρέ, η Μαρίνα Βλάντι, ο Αλέν Ντελόν, ο Υβ Μοντάν και ο Λουί ντε Φυνές. Από τους πιο γνωστούς της ρόλους είναι στη κωμική τριλογία του Φαντομά, όπου η ηθοποιός έπαιξε την Ελέν, συντρόφου του δημοσιογράφου Φαντόρ, καθώς και στην ταινία Οι Τρεις Σωματοφύλακες, όπου υποδύθηκε την Μιλαίδη. Απεβίωσε στις 1 Δεκεμβρίου 2022 σε ηλικία 87 ετών Η Μιλέν Ντεμονζό στην IMDb (Αγγλικά)
Το Γύρισμα της Τύχης

Η ταινία Το Γύρισμα της Τύχης (Πρωτότυπος τίτλος Reversal of Fortune) είναι δικαστικό δράμα παραγωγής 1990, σε σκηνοθεσία Μπάρμπετ Σρέντερ. Η ταινία βασίζεται στο μπεστ σέλερ του καθηγητή νομικής Άλαν Ντέρσοβιτς με τίτλο Reversal of Fortune: Inside the von Bülow Case που κυκλοφόρησε το 1985. Πρόκειται για την πραγματική υπόθεση της δίκης του Κλάους Φον Μπιούλοου, ο οποίος κατηγορήθηκε ως υπαίτιος για το κόμα στο οποίο έπεσε η σύζυγός του, η κοσμική και πλούσια Σάνι Φον Μπιούλοου και τον οποίον υπερασπίστηκε στο δικαστήριο ο ίδιος ο συγγραφέας του βιβλίου Άλαν Ντέρσοβιτς. Πρωταγωνιστες της ταινίας είναι ο Τζέρεμι Άιρονς στο ρόλο του Κλάους, η Γκλεν Κλόουζ στο ρόλο της Σάνι κι ο Ρον Σίλβερ στο ρόλο του Ντέρσοβιτς. Η ταινία έλαβε τρεις υποψηφιότητες για βραβείο Όσκαρ και χάρισε στον Τζέρεμι Άιρονς το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου.

 Η αμφιλεγόμενη υπόθεση του Κλάους φον Μπιούλοου (Τζέρεμι Άιρονς) ενός πλούσιου κι εκκεντρικού άνδρα της καλής κοινωνίας, ο οποίος κατηγορήθηκε το 1980 για την απόπειρα δολοφονίας της πλούσιας συζύγου του Σάνι (Γκλεν Κλόουζ), η οποία βρέθηκε αναίσθητη ένα πρωί κι έμεινε σε κωματώδη κατάσταση για χρόνια. Οι εξετάσεις αίματος έδειξαν αυξημένα τα ποσοστά ινσουλίνης στο αίμα και χαμηλή ποσότητα γλυκόζης (Η Σάνι ήταν υπογλυκαιμική). Ο φον Μπιούλοου, ο οποίος κατηγορήθηκε για τη χορήγηση της ινσουλίνης στη σύζυγό, του κρίθηκε ένοχος μετά από την πρώτη του δίκη, ενώ το 1983 έκανε έφεση και με τη βοήθεια του δικηγόρου Άλαν Μ. Ντέρσοβιτς (Ρον Σίλβερ) αθωώθηκε, έχοντας ως ελαφρυντικό το γεγονός ότι η Σάνι έκανε χρήση ναρκωτικών. Η ταινία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα που καταγράφονται στο μυθιστόρημα του Ντέρσοβιτς πάνω στην υπόθεση και στην προσπάθεια αυτού και των μαθητών του να δικαιολογήσουν τα γεγονότα, ερευνώντας την υπόθεση από άλλη σκοπιά κι αναστρέφοντας την ετυμηγορία της πρώτης δίκης του Κλάους φον Μπιούλοου. Η διήγηση των συμβάντων σε φλας μπακ γίνεται από τη Γκλεν Κλόουζ που υποδύεται τη Σάνι φον Μπιούλοου, η οποία μετά από 30 περίπου χρόνια σε κωματώδη κατάσταση απεβίωσε το Δεκέμβριο του 2008. Η ταινία έλαβε γενικά θετικές κριτικές. Η βαθμολογία της στην ιστοσελίδα των κριτικών Rotten Tomatoes είναι 94%.. Η ταινία προτάθηκε για τρία βραβεία όσκαρ και απέφερε στο Τζέρεμι Άιρονς, που υποδύεται τον εκκεντρικό Κλάους (έναν άνδρα που σύμφωνα με το δικηγόρο του δε συμπαθούσε κανείς), το πρώτο του και μοναδικό, μέχρι σήμερα, αγαλματίδιο. Βράβευση: Α’ Ανδρικού Ρόλου – Τζέρεμι ΆιρονςΥποψηφιότητα: Σκηνοθεσίας – Μπάρμπετ Σρέντερ Διασκευασμένου Σεναρίου – Νίκολας Καζάν Το Γύρισμα της Τύχης στην IMDb
Γερμανική προεδρική εκλογή 2022

Στις 13 Φεβρουαρίου 2022 διεξήχθη προεδρική εκλογή στη Γερμανία. Η εκλογή του Προέδρου της Γερμανίας έγινε έμμεσα από την Ομοσπονδιακή Συνέλευση, ένα σώμα 1472 εκλεκτόρων αποτελούμενο από τα 736 μέλη του Μπούντεσταγκ και ισάριθμους (736) εκπροσώπους των 16 ομόσπονδων κρατιδίων της Γερμανίας. Ο Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάιερ επανεξελέγη Πρόεδρος με 1.045 ψήφους.

 Σύμφωνα με το Γερμανικό Σύνταγμα ο Πρόεδρος εκλέγεται έμμεσα από την Ομοσπονδιακή Συνέλευση, για πενταετή θητεία. Το εκλογικό σύστημα είναι απλό πλειοψηφικό, δηλαδή ο υποψήφιος που θα εξασφαλίσει την απόλυτη πλειοψηφία, (πάνω από 50% των ψήφων) ανακηρύσσεται νικητής. Αν στους δύο πρώτους γύρους δεν αναδειχθεί νικητής, τότε νικητής ανακηρύσσεται ο υποψήφιος που συγκέντρωσε τις περισσότερες ψήφους. Δικαίωμα υποψηφιότητας έχουν όλοι οι πολίτες της Γερμανίας, ηλικίας άνω των 40 ετών. Η θητεία του Προέδρου είναι ανανεώσιμη για μία μοναδική φορά, δηλαδή κανείς δεν μπορεί να διατελέσει πάνω από δύο θητείες ως Πρόεδρος.Η Ομοσπονδιακή Συνέλευση αποτελείται από: τα μέλη του Μπούντεσταγκ ισάριθμους εκπροσώπους των 16 ομόσπονδων κρατιδίων της Γερμανίας, εκλεγμένους από τα Λάνταγκ (κρατιδιακές συνελεύσεις) με αναλογική εκπροσώπηση. Η 17 Ομοσπονδιακή Συνέλευση αποτελούταν από 1472 μέλη.
Σίντνεϊ Σουίνι

Η Σίντνεϊ Μπέρνις Σουίνι (12 Σεπτεμβρίου 1997) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, γνωστή για τους ρόλους της ως Κάσι Χόγουαρντ στη σειρά του HBO Euphoria, της Έιμελιν Αντάριο στη σειρά του Netflix Everything Sucks! και της Έντεν Σπένσερ στη σειρά του Hulu The Handmaid's Tale.

 Η Σουίνι έχει έναν μικρότερο αδερφό που ονομάζεται Τρεντ, η μητέρα της είναι δικηγόρος και ο πατέρας της γιατρός. Ο πρώτος της ρόλος ήταν σε μια ανεξάρτητη ταινία για την οποία είχε πάει στη γενέτειρά της για οντισιόν. Μόλις οι γονείς της πείστηκαν για την καριέρα της ως ηθοποιός, μετακόμισε στο Λος Άντζελες. Η Σουίνι ήταν guest star σε διάφορες τηλεοπτικές σειρές όπως το 90210, το Criminal Minds, το Grey's Anatomy και το Pretty Little Liars.Ο πρώτος της πρωταγωνιστικός ρόλος σε τηλεοπτική σειρά ήταν στο Netflix, όπου έπαιξε την Έιμελιν Αντάριο στο Everything Sucks!. Αργότερα, συμμετείχε στη μίνι σειρά του HBO Sharp Objects, όπου έπαιξε την Αλίκη. Το 2018, είχε έναν δεύτερο ρόλο στη σειρά του Hulu The Handmaid's Tale, υποδυόμενη την Έντεν Σπένσερ, και το 2019, πήρε έναν πρωταγωνιστικό ρόλο στη σειρά του HBO Euphoria, ως Κάσι Χόγουαρντ, μοιράζοντας ένα καστ με ηθοποιούς όπως η Zendaya και ο Τζέικομπ Ελόρντι. Στον κινηματογράφο συμμετείχε το 2020, στα χέρια του Κουέντιν Ταραντίνο, στην ταινία Once Upon a Time in Hollywood, όπου έπαιξε την Σνέικ. Επιπλέον, έχει πρωταγωνιστικό ρόλο και στην ταινία Clementine, όπου υποδύεται την Λάνα.Το 2021, πρωταγωνίστησε στη μίνι σειρά του HBO The White Lotus, στον ρόλο της Ολίβια Μοσμπάτσερ, και στην ταινία του Netflix Maw of the Night, στον ρόλο της βρικόλακα Έβα. Το 2022 ανακοίνωσε τον αρραβώνα της με τον Τζόναθαν Νταβίνο, τον σύντροφό της από το 2018.
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 1970

Η 43ηη Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου, που τίμησε τις καλύτερες επιδόσεις στο χώρο του κινηματογράφου για το έτος 1970, έλαβε χώρα στις 15 Απριλίου 1971 και πραγματοποιήθηκε στο στο Ντορόθι Τσάντερ Παβιλιόν, στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια. Δεν υπήρξε οικοδεσπότης της τελετής αυτής για τρίτη φορά μετά την 42η απονομή των βραβείων Όσκαρ.

 Οι νικητές κάθε κατηγορίες εμφανίζονται με έντονους χαρακτήρες στην κορυφή της κατηγορίας. Πάττον, ο θρύλος της Νορμανδίας Πέντε εύκολα κομμάτια Ιστορία αγάπης Διεθνές αεροδρόμιο MASH Φράνκλιν Σάφνερ - Πάττον, ο θρύλος της Νορμανδίας Φεντερίκο Φελίνι - Σατυρικόν Άρθουρ Χίλερ - Ιστορία αγάπης Κεν Ράσελ - Ερωτευμένες γυναίκες Ρόμπερτ Όλτμαν - MASH Τζορτζ Σι Σκοτ - Πάττον, ο θρύλος της Νορμανδίας Τζακ Νίκολσον - Πέντε εύκολα κομμάτια Ράιαν Ο'Νιλ - Ιστορία αγάπης Μέλβιν Ντάγκλας - Ποτέ δεν τραγούδησα για τον πατέρα μου Τζέιμς Ερλ Τζόουνς - Η Μεγάλη Λευκή Ελπίδα Γκλέντα Τζάκσον - Ερωτευμένες Γυναίκες Κάρι Σνόντγρκες - Το απόρρητο ημερολόγιο μιας παντρεμένης Άλι ΜακΓκρόου - Ιστορία αγάπης Τζέιν Αλεξάντερ - Η Μεγάλη Λευκή Ελπίδα Σάρα Μάιλς - Η Κόρη του Ράιαν Τζον Μιλς - Η Κόρη του Ράιαν Τσιφ Νταν Τζορτζ - Το μεγάλο ανθρωπάκι Ρίτσαρντ Σ. Καστελάνο - Ερωτικά Ζευγάρια και τόσοι άλλοι γύρω τους Τζιν Χάκμαν - Ποτέ δεν Τραγούδησα για τον Πατέρα μου Τζον Μάρλευ - Ιστορία αγάπης Έλεν Χέιζ - Διεθνές Αεροδρόμιο Κάρεν Μπλακ - Πέντε εύκολα κομμάτια Μορίν Στέιπλετον - Διεθνές Αεροδρόμιο Λι Γκραντ - Ο Καινούργιος Ιδιοκτήτης Σάλι Κέλερμαν - MASH Επίσημος ιστότοπος (Αγγλικά)
1240 Κεντεναρία

Η Κεντεναρία (Centenaria) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,888. Ανακαλύφθηκε το 1932 από τον Γερμανό αστρονόμο Ρίχαρντ Σορ, που παρατηρούσε από το Μπέργκεντορφ του Αμβούργου.

 Η μέση διάμετρος της Κεντεναρίας εκτιμάται σε 58,85 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0673. Η Κεντεναρία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 11 ώρες 17 λεπτά και 27 δευτερόλεπτα. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Λόρε Γκρανιέβιτς

Η Λόρε Γκρανιέβιτς (Lore Graniewicz, 5 Μαΐου 1991 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός. Το 2012 έκανε το ντεμπούτο της στη σειρά La rosa de Guadalupe και το 2015 έπαιξε στην τηλενουβέλα Amores con trampa. Το 2018 πρωταγωνίστησε στην τηλενουβέλα Hijas de la luna.

 La rosa de Guadalupe - 2012/14 (σειρά) Amores con trampa - 2015, ως Ίλντα ντε λας Μερσέδες Σάντσεζ Simplemente María - 2016, ως Κλάουδια Λασκουρέιν Para Ti Siempre, Mamá - 2016, ως Κλάουδια (μικρού μήκους) Como dice el dicho - 2014/17 (σειρά) Hijas de la luna - 2018, ως Χουάνα Μπάρμπαρα Τρεβίνιο/Χουάνα Μπάρμπαρα Οροπέσα Τρεβίνιο La bella y las bestias - 2018 (6 επεισόδια) Como tú no hay dos - 2020 Βραβεία TV Adicto Golden Λόρε Γκρανιέβιτς στην IMDb
Λιμνοθάλασσα Σάσικ

Η Λιμνοθάλασσα Σάσικ ή Κούντουκ (Ουκρανικά: Сасик, Кундук, Ρουμανικά: Limanul Sasic, Conduc, Τουρκικά: Sasık Gölü, Kunduk Gölü) είναι λιμνοθάλασσα στη νότια Ουκρανία κοντά στο Δέλτα του Δούναβη.Πρόκειται για μια περιοχή υγροτόπων που είναι καταχωρημένη στο Ραμσάρ και είναι σημαντική για τη μετανάστευση και την αναπαραγωγή πουλιών της περιοχής. Περίπου 25.000 ζευγάρια πουλιών υγροτόπων κάνουν τις φωλιές τους εκεί και η εποχιακή συσσώρευση τους είναι έως και 100.000. Η περιοχή της λιμνοθάλασσας είναι 215 τ.χλμ και το βάθος της φτάνει τα 3,3 μ..Μέχρι το 1978, η λιμνοθάλασσα χωρίζονταν σε δύο μέρη:την περιοχή του βόρειου υφάλμυρου νερού, συμπεριλαμβανομένων των ποταμών Κογκαλνίκ και Σαράτα, και μια νότια θαλάσσια περιοχή.Η λιμνοθάλασσα διαχωρίστηκε από τη θάλασσα με αμμόλοφο πλάτους 0,5 χλμ..

 Το 1978 κατασκευάστηκε ένα φράγμα από σκυρόδεμα στην άμμο και η λιμνοθάλασσα συνδέθηκε με τον Δούναβη μέσω ενός καναλιού, μέσα από το οποίο νερά κατέληγαν στη λιμνοθάλασσα. Αυτό όμως, έχει αλλάξει αρνητικά την αλατότητα στη λιμνοθάλασσα. Αυτό και η διαταραχή από ψυχαγωγικές και εμπορικές αλιευτικές δραστηριότητες επηρέασε τον βιότοπο για τα άγρια πτηνά. Ο στόχος αυτού του σοβιετικού φράγματος ήταν να μετατρέψει τη λιμνοθάλασσα σε μια λίμνη γλυκού νερού με σκοπό την άρδευση κοντινών περιοχών. Παρά τις προσπάθειες που καταβλήθηκαν, η δεξαμενή δεν έγινε πλήρως γλυκού νερού (δεδομένου ότι τα αποθέματα αλατιού στα ιζήματα βυθού ήταν πολύ υψηλότερα από τα προβλεπόμενα). Η χρήση νερού από τη λιμνοθάλασσα Σάσικ είχε ως αποτέλεσμα την αλάτωση περίπου 30.000 εκταρίων γης, με σχετικές επιζήμιες επιπτώσεις στις καλλιέργειες και την ανοργανοποίηση των υπόγειων υδάτων και των πηγαδιών. Επιπλέον, μετά την αφαλάτωση μία φορά κάθε λίγα χρόνια στις εκβολές υπάρχει ανθοφορία νερού (εκρηκτική αναπαραγωγή μονοκυτταρικών φυκών), η οποία οδηγεί στην ασφυξία των ψαριών.Το έργο του φράγματος επέφερε οικολογική, κοινωνική και οικονομική καταστροφή. Μια στατιστική του 2007 ανέφερε ότι η λιμνοθάλασσα είχε γίνει πολύ επικίνδυνη για κολύμπι λόγω ρύπανσης, συμπεριλαμβανομένων των φυτοφαρμάκων και των βαρέων μετάλλων. Το νερό περιγράφεται ως πρασινωπό με δυσάρεστη μυρωδιά. Πολλοί τώρα προτείνουν να σπάσει το φράγμα και να επανασυνδεθεί η λίμνη με τη θάλασσα. "Sasyk Lake" "Women Transform the Mainstream" "Information Sheet on Ramsar Wetlands: Sasyk Lake" . "Tatarbunary, Odessa Oblast, Ukraine – Partner visit to Mama-86 and Vozrozhdeniye in the frame of the Empowerment & Local Action/MFS Program" "Give Sasyk back to the sea!" Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Sasyk Lagoon στο Wikimedia Commons
342

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 342 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 342 (CCCXLII ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Παρασκευή. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Κωνσταντίου και Κλαυδίου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1095 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 342 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Ο Δυτικός Ρωμαίος Αυτοκράτορας Κώνστας εκστρατεύει στη Βρετανία κατά των Πίκτων. Ο Κώνστας διεξάγει νικηφόρα εκστρατεία εναντίον των Φράγκων. Η Σύγκλητος καταργεί τον γάμο ομοφυλοφίλων. Ευρώπη Ένας ισχυρός σεισμός πλήττει την Κύπρο. Ασία Το Γκουγκορεό επιδράμεται από τον Μουρόνγκ Χουάνγκ των Ξιανμπέι. Ο Τζιν Κανγκντί διαδέχεται τον αδελφό του Τζιν Τσενγκντί ως αυτοκράτορα της Κίνας. Θρησκεία Ο Παύλος Α΄, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, εκθρονίζεται και αντικαθίσταται από το Μακεδόνιο Α΄. 15 Φεβρουαρίου - Η αυθεντική Αγία Σοφία εγκαινιάζεται στην Κωνσταντινούπολη. Τζιν Φεϊντί, αυτοκράτορας της Ανατολικής Δυναστείας των Τζιν (πεθαίνει το 386) 26 Ιουνίου - Τζιν Τσενγκντί, αυτοκράτορας της Δυναστείας των Τζιν (γεννιέται το 321) Παύλος ο Θηβών, Χριστιανός ερημίτης (προσεγγιστικό έτος θανάτου)
Απόρρητος Φάκελος Οντέσσα

Ο Απόρρητος Φάκελος Οντέσσα (αγγλικά: The Odessa File‎) είναι δραματικό πολιτικό θρίλερ Γερμανο-Βρετανικής παραγωγής 1974 σε σκηνοθεσία Ρονάλντ Νιμ, βασισμένο στην ομώνυμο μυθιστόρημα του Φρεντέρικ Φορσάιθ. Πρωταγωνιστούν οι Τζον Βόιτ και Μαξιμίλιαν Σελ.

 Το 1963 στο Αμβούργο, ένας ηλικιωμένος Εβραίος αυτοκτονεί, αφήνοντας πίσω του ένα ημερολόγιο το οποίο πέφτει στα χέρια του φιλελεύθερου δημοσιογράφου Πήτερ Μίλερ. Το ημερολόγιο καταγράφει τα εγκλήματα, τα βασανιστήρια και τους μαζικούς φόνους στο στρατόπεδο συγκέντρωσης όπου υπεύθυνος ήταν ο διοικητής Έντουαρντ Ρόσμαν. Ο Μίλερ ξεκινάει ένα ανθρωποκυνηγητό για να εντοπίσει τον Ρόσμαν, που τον οδηγεί στην καρδιά της Οντέσσα, μιας παντοδύναμης μυστικής οργάνωσης των SS που προστατεύει τα μέλη της σ’ όλο τον κόσμο. Τζον Βόιτ ως Πίτερ Μίλερ Μαξιμίλιαν Σελλ ως Έντουαρντ Ρόσμαν Μαρία Σελλ ως κυρία Μίλερ Τα γυρίσματα έγιναν σε τοποθεσίες στο Αμβούργο, στη Χαϊδελβέργη και το Μόναχο της Γερμανίας, στο Σάλτσμπουργκ της Αυστρίας καθώς στα Pinewood Studios στην Αγγλία. Οι σκηνές γυρίστηκαν με εξοπλισμό Panavision, κατασκευασμένο με τεχνολογίες Eastmancolor. Το τραγούδι του τίτλου της ταινίας, " Christmas Dream ", που γράφτηκε από τους Άντριου Λόυντ Γουέμπερ και Τιμ Ράις, τραγουδήθηκε από τον Πέρι Κόμο και τους London Boy Singers. Ο Σάιμον Βίζενταλ υπηρέτησε ως τεχνικός σύμβουλος για την παραγωγή. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σαν Φρανσίσκο το 1974. Το Αμερικανικό Ναζιστικό Κόμμα οργάνωσε μια διαμαρτυρία έξω από την κινηματογραφική αίθουσα, αλλά θεωρήθηκε λάθος για προώθηση της ταινίας. Η Νόρα Σάιρ των New York Times είπε: «Η ταινία δημιουργεί τις απόψεις της μεθοδικά, σχεδόν ακαδημαϊκά. Επίσης, σέρνεται επειδή υπάρχουν πολλά περιττά μεταβατικά περάσματα, αφιερωμένα στη μετακίνηση (φλάσμπακ) των χαρακτήρων από τη μια κατάσταση στην άλλη. Σχεδόν κάθε περιστατικό είναι προβλέψιμο» Απόρρητος Φάκελος Οντέσσα (1974) στην IMDb Απόρρητος Φάκελος Οντέσσα στο Rotten Tomatoes
Μπαχτιγιέ Μουρσάλογλου

Η Μπαχτιγιέ Μουρσάλογλου (τουρκικά : Bahtiye Mursaloglu) (Μπολού, 1918 - Άγκυρα 8 Φεβρουαρίου 1999) ήταν Τουρκάλα πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης, της σκοποβολής, της ιππασίας και του σκι, πανεπιστημιακός η οποία πρωτοστάτησε σε επιστημονικές έρευνες και μελέτες για την διατήρηση της απειλούμενης μεσογειακής φώκιας μονάχους μονάχους στην Τουρκία.

 Γεννήθηκε σε αγροτική οικογένεια, με το επώνυμο Χανίμ, και είχε άλλες τέσσερις αδελφές. Σπούδασε στο Ανώτατο Γεωπονικό Ινστιτούτο της Άγκυρας και όταν αποφοίτησε το 1939, συνέχισε στο ίδιο ίδρυμα στο τμήμα ζωολογίας ως το 1942 που μεταφέρθηκε στο νεοσυσταθέν τμήμα Ζωολογίας της σχολής επιστημών του Πανεπιστημίου της Άγκυρας, το 1951 έγινε αναπληρώτρια καθηγήτρια και έκανε μεταδιδακτορικές σπουδές στο Κάνσας των ΗΠΑ. Από το 1965 ήταν καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο της Άγκυρας. Από το 1960 περίπου ασχολήθηκε με την μελέτη και προστασία της μονάχους μονάχους κάνοντας πολλές έρευνες και μελέτες στις τουρκικές ακτές, . Κέρδισε το ετήσιο τουρκικό Βραβείο ερευνητικών επιδόσεων το 1996, ήταν μέλος σε πολλούς επιστημονικούς διεθνείς και εγχώριους οργανισμούς και συλλόγους. Σαν αθλήτρια από το 1942 έως το 1952 που σταμάτησε τον αθλητισμό ήταν πολλές φορές πρωταθλήτρια Τουρκίας στην αντισφαίριση, πατινάζ, ιππασία και το αλπικό σκι. Ήταν πρωταθλήτρια Τουρκίας στην αντισφαίριση στο απλό το 1948, στο διπλό μεικτό ήταν πρώτη το 1948, 1950, 1951 και το 1952. Ήταν πρωταθλήτρια Άγκυρας στο μονό 10 φορές και 8 στο μεικτό. Είχε συμμετάσχει στην αντισφαίριση σε πολλά διεθνή τουρνουά, στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου το 1947 ήταν δεύτερη στο απλό, και πρώτη το 1947 και το 1948 στο διπλό γυναικών με συμπαίκτρια την Μουάλα Γκοροντέτσκι. Στο διεθνές τουρνουά της Κωνσταντινούπολης ήταν πρώτη στο απλό και το διπλό μεικτό το 1947. Το 1950 έφτασε στον τρίτο γύρο του Ρολάν Γκαρός, πρώτη στο διεθνές πρωτάθλημα του Λιβάνου το 1951. Στο αλπικό Σκι εκπροσώπησε την Τουρκία, σαν πρωταθλήτρια της χώρας, σε δύο διεθνείς διοργανώσεις.
ΚΚ Τσεντεβίτα Ζάγκρεμπ

Η ΚΚ Τσεντεβίτα Ζάγκρεμπ (κροατικά: KK Cedevita Zagreb) είναι επαγγελματική ομάδα καλαθοσφαίρισης της Κροατίας με έδρα το Ζάγκρεμπ. Αγωνίζεται την τρέχουσα περίοδο (2015-16) στην Α-1 Λίγκα (Πρωτάθλημα Κροατίας), την Αδριατική Λίγκα και την Ευρωλίγκα.

 Η Τσεντεβίτα ιδρύθηκε το 1991 στο Ζάγκρεμπ με αρχικό όνομα ΚΚ Μπότινετς, από την ομώνυμη συνοικία όπου είχε την έδρα του το κλαμπ μέχρι το 2011. Αργότερα το όνομα της ομάδας άλλαξε σε ΚΚ Χιρόν για χορηγικούς λόγους. Αγωνιζόμενη χρόνο με χρόνο στις χαμηλότερες κατηγορίες του κροατικού μπάσκετ, ανέβηκε τελικώς στην Α-1 της Κροατίας το 2002. Την πρώτη μάλιστα χρονιά της στην κορυφαία κατηγορία, κατέκτησε την 5η θέση, πίσω από τις ονομαστές Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ, Ζάνταρ, ΚΚ Ζάγκρεμπ και Σπλιτ. Το 2005 η Ατλάντικ Γκρούπα, μια ισχυρή περιφερειακή εταιρεία, έγινε ο κύριος χορηγός της ομάδας, γεγονός που άλλαξε τις προοπτικές του κλαμπ. Το όνομά του άλλαξε σε Τσεντεβίτα από το ομώνυμο πολύ δημοφιλές ισοτονικό ποτό παραγωγής της εταιρείας Ατλάντικ. Το 2010/11 η ομάδα πραγματοποίησε την καλύτερη μέχρι τότε πορεία στην ιστορία της, κατακτώντας τη 2η θέση στην Κροατική Α-1 και φτάνοντας μέχρι τα ημιτελικά του Κυπέλλου Κροατίας, τερματίζοντας συγχρόνως 7η στην ισχυρή διοργάνωση της Αδριατικής Λίγκας και επίσης συμμετέχοντας στο φάιναλ φορ του Eurocup. Την επόμενη σεζόν, 2011-12, ήρθε πάλι 2η στην Κροατική Α-1, χάνοντας το πρωτάθλημα με μειονέκτημα έδρας από την Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ με 3-1 νίκες στους τελικούς των πλέι οφ. Το έμβλημα της ομάδας όπως έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου. Πρωτάθλημα Κροατίας (4): 2013-14, 2014-15, 2015-16, 2016-17 Κύπελλο Κροατίας (5): 2012, 2014, 2015, 2016, 2017 Κύπελλο Ντράζεν Πέτροβιτς (2): 2011, 2015 Φιναλίστ Πρωταθλήματος Κροατίας (2): 2010-11, 2011-12 Φιναλίστ Κυπέλλου Κροατίας (1): 2013 Φιναλίστ Κυπέλλου Ντράζεν Πέτροβιτς (2): 2013, 2014 Φιναλίστ Αδριατικής Λίγκας (4): 2011-12, 2013-14, 2014-15, 2016-17 Συμμετοχή στο Φάιναλ-Φουρ του Eurocup (1): 2011 Το ρόστερ ενημερώθηκε στις 06/11/2012 Επίσημος ιστότοπος
Κοινότητα Ωρωπού

Η Κοινότητα Ωρωπού ήταν κοινότητα της ανατολικής Αττικής που υπήρξε στο διάστημα 1912-2002 με έδρα τον Ωρωπό. Βρίσκόταν στο βορειοανατολικό τμήμα της Αττικής ανάμεσα στις κοινότητες Νέων Παλατίων, Σκάλας Ωρωπού, Μαρκοπούλου Ωρωπού και Μαλακάσας. Αποτελούταν από ένα κοινοτικό διαμέρισμα, καταλάμβανε έκταση 11,96 τ.χλμ. και ο πληθυσμός του ήταν 1.252 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα της κοινότητας ήταν ο Ωρωπός.

 Η κοινότητα περιλαμβάνει τους παρακάτω οικισμούς (σε παρένθεση ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001): ο Ωρωπός [ 860 ] ο Κάμπος Ωρωπού [ 237 ] τα Πλατάνια Ωρωπού [ 155 ] το Σαραντάρι Η κοινότητα Ωρωπού συστάθηκε με την διοικητική διαίρεση του 1912 με την οποία καταργήθηκαν οι διευρυμένοι δήμοι και αντικαταστάθηκαν από μικρότερες κοινότητες. Μέχρι τότε η περιοχή ανήκε στον πρώην διευρυμένο δήμο Ωρωπίων. Στην κοινότητα εντάχθηκε και ο οικισμός Συκάμινο ο οποίος το 1929 αποτέλεσε ξεχωριστή κοινότητα. Κατά την διάρκεια των επόμενων δεκαετιών μέσα στα όρια της κοινότητας Ωρωπού αναγνωρίστηκαν οι οικισμοί Πλατάνια και Κάμπος. Η κοινότητα διατηρήθηκε μέχρι το 2002 οπότε μαζί με τις κοινότητες Σκάλας Ωρωπού και Νέων Παλατίων συγκρότησαν τον δήμο Ωρωπίων με έδρα την Σκάλα Ωρωπού. Ο νέος δήμος διατηρήθηκε μέχρι το 2010 οπότε με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης αντικαταστάθηκε από τον νέο διευρυμένο δήμο Ωρωπού.
Ανατολική Εκουατορία

Η Ανατολική Εκουατορία είναι πολιτεία στο Νότιο Σουδάν. Η συνολική της έκταση είναι 73,472 τ.χλμ.. Πρωτεύουσα είναι το Τόριτ. Στις 1 Οκτωβρίου του 1972, η πολιτεία χωρίστηκε στις πολιτείες του Ιματόνγκ και της Καποέτα, αλλα ξαναενώθηκε στις 22 Φεβρουαρίου του 2020 μέσω συνθήκης ειρήνης.

 Η πολιτεία συνορεύει στα νότια με την Ουγκάντα, στα νοτιοανατολικά με την Κένυα, ενώ και με την Αιθιοπία ανατολικά. Συνορεύει ταυτόχρονα με τις πολιτείες της Κεντρικής Εκουατορίας και του Τζονγκλέι. To Τρίγωνο Ιλέμι και η Λίμνη Τουρκάνα στα νοτιοανατολικά είναι ή έχουν θεωρηθεί ως αμφισβητούμενη περιοχή μεταξύ των τριών γειτονικών χωρών. (Νότιο Σουδάν, Κένυα, Αιθιοπία.)
Γενικές εκλογές της Ανγκουίλλας (2020)

Γενικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν στην Ανγκουίλα στις 29 Ιουνίου 2020. Λόγω της πανδημίας COVID-19, εκδόθηκε Διάταξη στο Συμβούλιο για την αναβολή των εκλογών έως τις 11 Σεπτεμβρίου το αργότερο. Ωστόσο, δεν τέθηκε σε ισχύ.

 Ο 13μελής Οίκος της Συνέλευσης αποτελείται από επτά μέλη που εκλέγονται σε μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες με πλειοψηφικό σύστημα, τέσσερις βουλευτές Επικρατείας που εκλέγονται από ολόκληρο το νησί με γενική ψηφοφορία και δύο εξ οφίτσιο μέλη. Οι ψηφοφόροι μπορούν να ψηφίσουν έως τέσσερις υποψηφίους στις έδρες της Επικράτειας, οι οποίες αντικατέστησαν δύο έδρες που αποφασίζονταν με διορισμό. Οι ψηφοφόροι πρέπει να είναι τουλάχιστον 18 ετών, ενώ οι υποψήφιοι πρέπει να είναι τουλάχιστον 21 ετών. Το κυβερνών Ενωτικό Μέτωπο της Ανγκουίλας (το οποίο κέρδισε έξι από τις επτά εκλεγμένες έδρες το 2015) όρισε μια πλήρη σειρά έντεκα υποψηφίων τον Νοέμβριο του 2019. Το αντιπολιτευόμενο Προοδευτικό Κίνημα Ανγκουίλλας έδωσε το χρίσμα επίσης σε έντεκα υποψηφίους τον Δεκέμβριο του 2019.