IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Datsun 17

Το Datsun 17 ήταν ένα αυτοκίνητο πόλης, που κατασκεύαζε η ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Datsun, από τον Απρίλιο του 1938 έως τα τέλη του ίδιου έτους. Ήταν το τελευταίο προπολεμικό επιβατικό αυτοκίνητο παραγωγής της Datsun πριν τη διακοπή της παραγωγής I.X. αυτοκινήτων, η οποία ίσχυσε με σκοπό την εντατικοποίηση των στρατιωτικών δραστηριοτήτων της Ιαπωνίας. Ως αποτέλεσμα, η παραγωγή του διατηρήθηκε για μόλις μισό έτος, ενώ αντιθέτως η έκδοση 17 Truck (ελαφρύ φορτηγό) παρήχθη μέχρι τον Ιανουάριο του 1944. Τελικώς, τη θέση του Datsun 17 μετά το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου ανέλαβε το Datsun DA το 1947.

 Ακολουθώντας την παράδοση όλων των προηγούμενων μοντέλων, το Datsun 17 ήταν διαθέσιμο σε Phaeton, Sedan, Roadster, Coupe και Van εκδόσεις, καθώς και σε μια έκδοση μικρού φορτηγού Truck. Όπως και τα προηγούμενα σεντάν, έτσι και το Datsun 17 ήταν ιδιαίτερα συνηθισμένα ως ταξί την εποχή εκείνη. Στη δοκιμασμένη συνταγή της διατήρησης μιας επιτυχημένης βάσης και της περαιτέρω εξέλιξής της, βασίστηκε και η σχεδίαση του Datsun 17. Έτσι οι ομοιότητες με το Datsun 16 είναι πολλές. Η κυριότερη διαφορά όμως, βρίσκεται στη μπροστινή γρίλια και ειδικότερα στη διαχωριστική μπάρα. Η μπάρα αυτή υπήρχε και στα προηγούμενα μοντέλα, βαμμένη στο χρώμα του αμαξώματος, όμως πλέον ήταν αισθητά πιο φαρδιά. Μηχανικά, το Datsun 17 χρησιμοποιούσε τον ίδιο τετρακύλινδρο κινητήρα βενζίνης 722 cm³ με το Datsun 16, που απέδιδε 16 ίππους στις 3.600 στροφές το λεπτό. Το κιβώτιο παρέμεινε το ίδιο 3-τάχυτο μηχανικό και, ως αποτέλεσμα, στα 80 χιλιόμετρα την ώρα παρέμεινε και η τελική ταχύτητα του οχήματος. https://web.archive.org/web/20131117193222/http://www.earlydatsun.com/datsun17.html https://web.archive.org/web/20130829030110/http://www.nissan-global.com/GCC/Japan/FACTFILE/ff00e.pdf
Ρολάντο Φονσέκα

Ο Ρολάντο Φονσέκα (Rolando Fonseca, γεννήθηκε 6 Ιουνίου 1974), είναι Κοσταρικανός πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Είναι κάτοχος του ρεκόρ διεθνών τερμάτων της χώρας του με 47.

 Ο Ρολάντο Φονσέκα έκανε το ντεμπούτο του πριν να κλείσει τα 17 του χρόνια στην πρώτη κατηγορία της Κόστα Ρίκα με την Ντεπορτίβο Σαπρίσα με την οποία κατέκτησε τον πρώτο τίτλο πρωταθλήματος τη σεζόν 1994–95 και ο ίδιος σημείωσε 17 γκολ σε μόνο 14 αγώνες. Το 1995 πήγε στο Μεξικό για να αγωνιστεί στη δεύτερη κατηγορία με την Πατσούκα και κατάφερε να ανέβει στην πρώτη κατηγορία. Ακολούθησαν και άλλες ομάδες στην Κεντρική Αμερική με σημαντική στιγμή την κατάκτηση του πρωταθλήματος με την Αμέρικα ντε Κάλι το 1997, ο ίδιος όμως δεν σημείωσε ούτε ένα γκολ σε 22 αγώνες που αγωνίστηκε. Από το 2002 αγωνίστηκε και πάλι με την Αλαχουελένσε και έφτασε στο πρωτάθλημα σε δύο συνεχόμενες χρονιές. Σημείωσε συνολικά 129 γκολ στο πρωτάθλημα της χώρας του σε 271 αγώνες, και κατέκτησε τίτλους πρωταθλήματος 12 φορές σε τρεις χώρες (Κόστα Ρίκα, Γουατεμάλα, Κολομβία).Ο Φονσέκα ήταν μέλος της εθνικής ομάδας της Κόστα Ρίκα από τα 18 του χρόνια. Ο ευέλικτος τρόπος παιχνιδιού του αγωνιζόμενος ως κεντρικός επιθετικός ή δεύτερος επιθετικός βοήθησε στην καθιέρωσή του. Το 1995 πέτυχε το πρώτο γκολ για την Κόστα Ρίκα. Αγωνίστηκε επίσης στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002 στην Κορέα και την Ιαπωνία συμμετέχοντας σε δύο αγώνες. Από το 2005 οι προσκλήσεις αραίωσαν σημαντικά φτάνοντας τις 113 στο τέλος της σταδιοδρομίας του. Το τελευταίο γκολ με την εθνική ομάδα ομάδα ήταν στις 28 Μαρτίου 2007 και ήταν το 1000ό γκολ στην ιστορία της εθνικής του και σημειώθηκε με αντίπαλο τη Χιλή (αποτέλεσμα 1–1). Πρωτάθλημα Κόστα Ρίκα (5) : 1994–95, 1995–96, 2001–02, 2002–03, 2004–05 Πρωτάθλημα Γουατεμάλας (6) : 1997–98, 1998–99, 1999–00, 2002–03, 2008–09, 2010–11 Πρωτάθλημα Κολομβίας : 1996–97 ΚΟΝΚΑΚΑΦ Τσάμπιονς Καπ : 1993, 1995, 2004 Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα
Σάρκα και αίμα

Το Flesh & Blood (ελλ. τίτλος Σάρκα και Αίμα) είναι μια ιστορική περιπέτεια παραγωγής του 1985, σε σκηνοθεσία Πολ Βερχόφεν και με πρωταγωνιστές τους Ρούτγκερ Χάουερ και Τζένιφερ Τζέισον Λι. Είναι η πρώτη ταινία του Βερχόφεν μετά το πέρασμα του στο Χόλυγουντ ενώ ο τίτλος είναι μια σαφής αναφορά στο μοτίβο "Σεξ και Βία", θέμα που αποτελεί άλλωστε σήμα κατατεθέν του Ολλανδού σκηνοθέτη. Το σενάριο είναι εν μέρει βασισμένο σε αχρησιμοποίητο υλικό από την Ολλανδική τηλεοπτική σειρά Floris, που αποτέλεσε το ντεμπούτο τόσο του Πολ Βερχόβεν όσο και του Ρούτγκερ Χάουερ.

 Το 1501 κάπου στην Ιταλία, η οποία μαστίζεται από την πανούκλα, μια ομάδα μισθοφόρων ταπεινής καταγωγής με αρχηγό το Μάρτιν πολεμάει στο πλευρό του ευγενή Αρνολφίνι που αγωνίζεται να ξαναπάρει το κάστρο του πίσω, και αφού τους έχει υποσχεθεί μια τεράστια αμοιβή. Ο Αρνολφίνι προδίδει τους μισθοφόρους και εκείνοι αποφασίζουν να εκδικηθούν. Επιτίθενται σε ένα καραβάνι του οποίου ηγείται ο γιος του ευγενή, Στίβεν, και το κλέβουν. Σε μία από τις άμαξες ταξιδεύει η Άγκνες, αρραβωνιαστικιά του Στίβεν, την οποία απαγάγουν κατά λάθος. Η Άγκνες γίνεται το ταίρι του Μάρτιν και η ομάδα των μισθοφόρων αποφασίζει να επιτεθεί σε ένα κάστρο, αγνοώντας ότι ο στρατός του Αρνολφίνι είναι στο κατόπι τους. Ρούτγκερ Χάουερ - Μάρτιν Τζένιφερ Τζέισον Λι - Άγκνες Jack Thompson - Χόκγουντ Tom Burlinson - Στίβεν Σούζαν Ταϊρέλ - Σελιέν Μπρούνο Κίρμπι - Ορμπέκ Ronald Lacey - Καρδινάλιος H ταινία στην IMDb H ταινία στην επίσημη ιστοσελίδα του σκηνοθέτη
Σαμπέτα

Η Σαμπέτα (ρωσικά: Сабетта‎) είναι λιμάνι και περιοχή ενός εργοστασίου υγροποιημένου φυσικού αερίου, του ΥΦΑ Γιαμάλ, στην χερσόνησο Γιαμάλ στο βόρειο τμήμα της Ρωσίας. Ανήκει στον αυτόνομο θύλακα των Γιαμάλων Νένετς.

 Η τοποθεσία του λιμανιού βρίσκεται στη δυτική ακτή των εκβολών του ποταμού Ομπ στη χερσόνησο Γιαμάλ. Το λιμάνι είναι κοινή επιχείρηση μεταξύ της Novatek, ενός μεγάλου παραγωγού φυσικού αερίου, και της ρωσικής κυβέρνησης. Τα εγκαίνια πραγματοποιήθηκαν τον Ιούλιο του 2012, αλλά η κατασκευή του ίδιου του λιμένα είχε προγραμματιστεί να ξεκινήσει το καλοκαίρι του 2013.Το έργο περιλαμβάνει ένα μεγάλο εργοστάσιο ΥΦΑ, ικανό να παράγει 16,5 εκατομμύρια τόνους ΥΦΑ ετησίως. Το λιμάνι επιτρέπει την εξαγωγή ΥΦΑ δια θαλάσσης, όλο το χρόνο, από πεδία πετρελαίου και φυσικού αερίου της Σιβηρίας. Κατασκευάζεται επίσης μια σιδηροδρομική γραμμή 180 χιλιομέτρων, που συνδέει το Μποβανένκοβο με τη Σαμπέτα.Τον Δεκέμβριο του 2014, εν μέσω της ρωσικής οικονομικής κρίσης του 2014–15, η ρωσική κυβέρνηση έδωσε επιδότηση 150 δισεκατομμυρίων ρουβλιών στο πρόγραμμα. Το λιμάνι και η πρώτη φάση του εργοστασίου άνοιξαν από τον Πρόεδρο Πούτιν στις 8 Δεκεμβρίου 2017. Το Διεθνές Αεροδρόμιο Σαμπέτα (IATA: SBT, ICAO: USDA) εξυπηρετεί την πόλη. Έχει εγκριθεί μια πρόταση 3,22 δις δολαρίων για ένα σιδηροδρομικό έργο, που θα συνδέει την Σαμπέτα με το ευρύτερο ευρασιατικό σιδηροδρομικό δίκτυο. Το λιμάνι απαιτεί εκτεταμένη εκβάθυνση καναλιών. Ο πάγος δημιουργεί επίσης σοβαρές προκλήσεις στη ναυτιλία. Η DSME κατασκευάζει δεκαπέντε υγραεριοφόρα πλοία για το εγχείρημα αυτό. Εκτός από τις εξαγωγές ΥΦΑ, αναμένονται και ορισμένες εισαγωγές αγαθών. Το σχέδιο του λιμανιού περιλαμβάνει τουλάχιστον μια προβλήτα για τελωνειακούς ελέγχους ξένων πλοίων. Το 2016, χημικοί αντιδραστήρες στάλθηκαν από τη Νότια Κορέα μέσω της Σαμπέτα προς το διυλιστήριο πετρελαίου Pavlodar. Φορτηγίδες σιταριού θα ταξιδέψουν 2.000 χιλιόμετρα παράλληλα με τον ποταμό Ιρτίς για να μεταφερθούν στα φορτηγά πλοία με προορισμό την Ιαπωνία . The Moscow Times World Maritime News
Δημοψήφισμα στις Μπαχάμες (2016)

Ένα συνταγματικό δημοψήφισμα πραγματοποιήθηκε στις Μπαχάμες στις 7 Ιουνίου του 2016. Οι ψηφοφόροι ρωτήθηκαν αν θα ενέκριναν τέσσερις ξεχωριστές συνταγματικές τροποποιήσεις. Και οι τέσσερις προτάσεις απορρίφθηκαν.

 Το άρθρο 8 αφορά την υπηκοότητα. "Ένα πρόσωπο που γεννήθηκε έξω από τις Μπαχάμες μετά την 9η Ιουλίου 1973 πρέπει να γίνει υπήκοος των Μπαχαμών κατά την ημερομηνία της γέννησής του, αν κατά την ημερομηνία αυτή, ο πατέρας του είναι πολίτης της Μπαχάμες ή αλλιώς τιμητικά, δυνάμει του παρόντος Άρθρου ή του Άρθρου 3(2) του Συντάγματος."να αλλάξει σε: "(1) πρόσωπο που γεννήθηκε εκτός των Μπαχαμών μετά την εφαρμογή της παρούσας παραγράφου πρέπει να γίνει πολίτης των Μπαχαμών κατά την ημερομηνία της γέννησής του, αν κατά την ημερομηνία αυτή ο πατέρας του ή η μητέρα είναι πολίτης των Μπαχαμών διαφορετικά τιμητικά δυνάμει του παρόντος Άρθρου ή του Άρθρου 3 παράγραφος 2 ή το Άρθρο 10 του Συντάγματος. Το άρθρο 9 που αφορά την πολιτογράφηση να διαγραφεί. Ζητήθηκε στο άρθρο αυτό να προστεθεί ότι το δικαίωμα να πολιτογραφηθεί κάποιος ως πολίτης της Μπαχάμες βάσει του παρόντος Άρθρου υπόκειται σε εξαιρέσεις ή προσόντα, σύμφωνα με το συμφέρον της εθνικής ασφάλειας και της δημόσιας πολιτικής. Τα τμήματα 3 και 4 του άρθρου 26 που αφορούν την έκφραση "διακρίσεις" και το πώς χρησιμοποιείται.
Χερσώνα

Η Χερσώνα ή Χερσών (ουκρανικά: Херсон), είναι παραθαλάσσια πόλη και πρωτεύουσα της διοικητικής περιφέρειας της Χερσώνας στην Ουκρανία. Το όνομα «Χερσών» προέρχεται από την ελληνική λέξη «χερσόνησος», που αναφέρεται τόσο στην ομώνυμη ελληνική αποικία, ιδρυθείσα τον 6ο αιώνα π.Χ., όσο και στο σύνολο της σημερινής Κριμαίας (κατά την κλασική αρχαιότητα Ταυρική Χερσόνησος). Η Χερσώνα είναι σήμερα ένα από τα σημαντικά λιμάνια και μεγάλο ναυπηγικό κέντρο στη Μαύρη Θάλασσα.

 Η Χερσώνα βρίσκεται στις αρχές του δέλτα του Δνείπερου σε απόσταση περίπου 30 χλμ. από τις ακτές της Μαύρης Θάλασσας. 60 χλμ. βορειοδυτικά της πόλης βρίσκεται το λιμάνι Μικολάιβ (Миколаїв), ενώ περίπου 100 χλμ. προς τα νοτιοανατολικά ξεκινά η Κριμαία. Αποτέλεσε θέμα της βυζαντινής αυτοκρατορίας επί Θεοφίλου τον 9ο αιώνα. Πριν απολάμβανε αυτονομία για τη βοήθεια που πρόσφερε κατά των Σαρμάτων τον 3ο αιώνα. αποτέλεσε μήλον της έριδος μεταξύ Βυζαντίου και Χαζάρων. τον 7ο αιώνα οι κάτοικοι θα πρωταγωνιστήσουν στην δεύτερη ανατροπή του Ιουστινιανού Β΄. Μέχρι το 1774 η περιοχή ανήκε στο Χανάτο της Κριμαίας. Η πόλη ιδρύθηκε το 1778 από τον πρίγκηπα Ποτέμκιν σύμφωνα με εντολές της Αικατερίνης Β' της Ρωσίας, πλησίον των οχυρώσεων που είχαν κατασκευαστεί στα 1737–1739 από τον ρωσικό στρατό. Κατά την πολεοδομική οργάνωση και χωροθέτηση δρόμων, πλατειών και κτιρίων χρησιμοποιήθηκε το ιπποδάμειο σύστημα. Η Χερσών υπήρξε για πολλά χρόνια στρατηγικό σημείο για τον ρωσικό και μετέπειτα τον σοβιετικό στόλο της Μαύρης Θάλασσας. Μετά από την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Ουκρανίας, ο στρατηγικός της ρόλος έχει εν μέρει αποδυναμωθεί. Κατά τη διάρκεια της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία το 2022, οι ρωσικές δυνάμεις κατέλαβαν την πόλη στις 2 Μαρτίου. Ήταν η πρώτη μεγάλη πόλη της Ουκρανίας και η μόνη πρωτεύουσα περιφέρειας της Ουκρανίας που έπεσε στα χέρια των Ρώσων κατά τη διάρκεια της εισβολής. Οι Ουκρανοί ανακατέλαβαν την πόλη στις 11 Νοεμβρίου 2022, μετά την αποχώρηση των ρωσικών δυνάμεων εξαιτίας της ουκρανικής αντεπίθεσης που είχε δυσκολέψει πολύ τον εφοδιασμό τους. Μαζί με τα στρατεύματα απομακρύνθηκαν και πολλοί κάτοικοι της πόλης.
Σβεν Γκόντουινσον

Ο Σβεν Γκόντουινσον ή Σβέιν (Swegen Godƿinson, περί το 1020 - 1052) ήταν ο μεγαλύτερος γιος του κόμη Γκόντουιν του Ουέσσεξ και της Γκύθα Θόρκελσντατερ, μεγαλύτερος αδελφός του Χάρολντ Β΄ της Αγγλίας. Το 1043 ο Σβεν ανέλαβε τη διοίκηση μιας κομητείας η οποία περιείχε τις περιοχές Γκλόστερσαιρ, Χερεφορντσάιρ, Οξφορντσάιρ, Μπέρκσαϊρ και Σόμερσετ. Την επόμενη χρονιά (1044) υπέγραψε το πρώτο βασιλικό του διάταγμα. Υπήρχαν μερικές αναφορές ότι ο Σβεν ήταν νόθος γιος του Κνούτου αλλά η μητέρα του το αρνήθηκε επίμονα. Στην αρχή της βασιλείας του έκλεισε ειρήνη με τον Γκρίφφιντ-απ-Λιουέλιν, βασιλιά της Γκουινέντ στη βόρεια Ουαλία, η ειρήνη αυτή επέτρεψε στον βασιλιά της Γκουινέντ να έχει το πάνω χέρι απέναντι στον κύριο αντίπαλο του στην περιοχή της Ουαλίας τον βασιλιά της Ντέχεμπαρθ. Ο Σβεν εξακολουθούσε να υποστηρίζει τον βασιλιά της Γκουινέντ με περισσότερες συμμαχίες ενώ πραγματοποίησαν μαζί μια επίθεση στην Ντέχεμπαρθ.

 Στην επιστροφή του από εκστρατεία ο Σβεν απήγαγε την Ίντζιφου την ηγουμένη του Λεομίνστερ με σκοπό να την παντρευτεί και να κερδίσει τον έλεγχο των κτημάτων της. Ο Εδουάρδος ο Ομολογητής το αρνήθηκε, η Ίντζιφου επέστρεψε στο αβαείο της και ο Σβεν τιμωρήθηκε με εξορία καταφεύγοντας στον Βαλδουίνο Ε΄ της Φλάνδρας. Μετά τη Φλάνδρα μετέβη στη Δανία στη συνέχεια εξορίστηκε από τη Δανία για άγνωστους λόγους και επέστρεψε στην Αγγλία διεκδικώντας το δουκάτο του το οποίο είχε διανεμηθεί ανάμεσα στον αδελφό του Χάρολντ και στον ξάδελφο του Μπέορν Έστριντσον. Ο Χάρολντ το αρνήθηκε το ίδιο έκανε και ο ξάδελφος του, ο Σβεν συνέλαβε τον Μπέορν και τον δολοφόνησε με αποτέλεσμα να εξοριστεί για δεύτερη φορά.Την επόμενη χρονιά (1050) επέστρεψε στην Αγγλία πιθανότατα μετά από διαπραγματεύσεις του πατέρα του με τον βασιλιά, του δόθηκε πίσω και η κομητεία του αλλά και αυτή η παραμονή του στην Αγγλία δεν θα κρατήσει για πολύ. Την επόμενη χρονιά (1051) εξορίστηκαν από την Αγγλία ο πατέρας του Γκόντουιν με όλους τους γιους του λόγω σύγκρουσης με τον βασιλιά, στον Σβεν η τιμωρία ήταν αυστηρότερη λόγω των προηγούμενων παραπτωμάτων του και του απαγορεύτηκε σε οποιαδήποτε περίπτωση η επιστροφή στην Αγγλία. Στη συνέχεια μετέβη στην Ιερουσαλήμ προκειμένου να ζητήσει από τον θεό συγχώρεση για τα εγκλήματα του, στον δρόμο της επιστροφής του δολοφονηθηκε αλλά οι πηγές διαφέρουν σχετικά με τον δολοφόνο. Ο Σβεν είχε έναν γιο τον Χάακον ο οποίος ήταν όμηρος στη Νορμανδία και επέστρεψε με πρωτοβουλία του θείου του Χάρολντ (1064) αλλά τίποτα περισσότερο δεν είναι γνωστό για τον ίδιο. Η εξορία και ο θάνατος του Σβεν άφησαν τον αδελφό του Χάρολντ μοναδικό μνηστήρα για τον θρόνο της Αγγλίας από τον Οίκο του Γκόντουιν. Ann Williams, Swein, Oxford Online Dictionary of National Biography Barlow, Frank, Edward the Confessor p. 74 and Barlow ed., 'Vita Ædwardi' DeVries, Kelly (1999). The Norwegian Invasion of England in 1066. Boydell Press. Αγγλοσαξωνικό χρονικό
The Essex Green

Οι Essex Green είναι ένα φολκ ροκ συγκρότημα από το Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης. Το συγκρότημα αποτελείται κυρίως από τους Τζεφ Μπάρον, Σάσα Μπελ και Κρις Ζίτερ, και ειδικεύεται σε έναν κλασικό ήχο, με έμπνευση από την ποπ και φολκ των δεκαετιών 1960 και 1970, συνεχίζοντας την παράδοση συγκροτημάτων όπως οι Fairport Convention και The Left Banke.

 Το συγκρότημα σχηματίστηκε από τις στάχτες ενός συγκροτήματος από το Μπέρλινγκτον του Βερμόντ, τους Guppyboy, όταν τα μέλη Μπάρον, Μπελ, Ζίτερ και Μάικλ Μπάρετ μετακόμισαν στο Μπρούκλιν. Οι Essex Green σχηματίστηκαν το 1997, με την προσθήκη του ντράμερ Τιμ Μπαρνς, και άρχισαν να δίνουν συναυλίες στην περιοχή της Νέας Υόρκης. Κυκλοφόρησαν ένα single 7'' σε συνεργασία με τους Sixth Great Lake το 1999. Την ίδια χρονιά, υπέγραψαν με την Kindercore Records, και κυκλοφόρησαν το πρώτο άλμπουμ τους, Everything Is Green. Το 2003 υπέγραψαν με την Merge Records και κυκλοφόρησαν το δεύτερο άλμπουμ τους The Long Goodbye. Έπειτα από μια παγκόσμια περιοδεία, επέστρεψαν στο στούντιο το φθινόπωρο του 2005 για την ηχογράφηση του τρίτου τους άλμπουμ, το οποίο κυκλοφόρησε το Μάρτιο του 2006. The Brooklyn Basement Tapes Volume One - 1997? The Brooklyn Basement Tapes Volume Two - 1997? Everything Is Green (CD/LP) - Kindercore - 1999 The Long Goodbye (Essex Green album)|The Long Goodbye (CD/LP) - Merge Records - 2003 Cannibal Sea - Merge Records - 2006 single 7'' σε συνεργασία με τους Sixth Great Lake - Sudden Shame - 1999 Essex Green EP (CD/LP) - Elephant6 - 1999 single 7'' μέσω του Happy Happy Birthday to Me Singles Club - HHBTM - 2000 single 7'' σε συνεργασία με τους Smallgoods - Low Transit Industries - 2003 The Essex Green, επίσημη ιστοσελίδα The Essex Green στο Allmusic
Nightcap

Το Nightcap είναι διπλή συλλογή τραγουδιών του αγγλικού ροκ συγκροτήματος Jethro Tull, η οποία κυκλοφόρησε στις 22 Νοεμβρίου 1993 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Chrysalis Records". Η συλλογή περιλαμβάνει πρώην ακυκλοφόρητο υλικό, με το πρώτο μέρος να περιέχει ηχογραφήσεις από τον Αύγουστο του 1972, από τις οποίες προήλθε το άλμπουμ "A Passion Play". Το δεύτερο μέρος αποτελείται από ηχογραφήσεις οι οποίες προέρχονται από την περίοδο 1974 - 1991.

 My Round: Chateau d'Isaster Tapes"First Post" – 1:54 "Animelée" – 1:41 "Tiger Toon" – 1:36 "Look at the Animals" – 5:09 "Law of the Bungle" – 2:32 "Law of the Bungle Part II" – 5:26 "Left Right" – 5:01 "Solitaire" – 1:25 "Critique Oblique" – 9:03 "Post Last" – 5:35 "Scenario" – 3:26 "Audition" – 2:34 "No Rehearsal" – 5:12 Your Round: Unreleased and Rare Tracks"Paradise Steakhouse" (ηχογραφημένο το 1974) – 4:01 "Sealion II" (ηχογραφημένο το 1974) – 3:21 "Piece of Cake" (ηχογραφημένο το 1990) – 3:40 "Quartet" (ηχογραφημένο το 1974) – 2:45 "Silver River Turning" (ηχογραφημένο το 1990) – 4:52 "Crew Nights" (ηχογραφημένο το 1981) – 4:33 "The Curse" (ηχογραφημένο το 1981) – 3:39 "Rosa on the Factory Floor" (ηχογραφημένο το 1990) – 4:38 "A Small Cigar" (ηχογραφημένο το 1975) – 3:39 "Man of Principle" (ηχογραφημένο το 1988) – 3:57 "Commons Brawl" (ηχογραφημένο το 1981) – 3:24 "No Step" (ηχογραφημένο το 1981) – 3:38 "Drive on the Young Side of Life" (ηχογραφημένο το 1981) – 4:13 "I Don't Want To Be Me" (ηχογραφημένο το 1990) – 3:29 "Broadford Bazaar" (ηχογραφημένο το 1978) – 3:38 "Lights Out" (ηχογραφημένο το 1981) – 5:16 "Truck Stop Runner" (ηχογραφημένο το 1991) – 3:47 "Hard Liner" (ηχογραφημένο το 1989) – 3:47 Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Nightcap" ήταν οι εξής: CD 1Ίαν Άντερσον - φωνητικά, φλάουτο, σαξόφωνο, μαντολίνο, κιθάρα Μάρτιν Μπαρ - ηλεκτρική κιθάρα Τζον Έβαν - πιάνο Τζέφρι Χάμοντ - μπάσο Μπάριμορ Μπάρλοου - τύμπαναCD 2Μάρτιν Μπαρ - ηλεκτρική κιθάρα Μπάριμορ Μπάρλοου - τύμπανα Τζον Έβαν - πιάνο Τζέφρι Χάμοντ - μπάσο Ντέιβιντ Πάλμερ - πλήκτρα Ντέιβ Πεγκ - μπάσο Τζέρι Κόνγουεϊ - τύμπανα Πήτερ-Τζον Βετές - πλήκτρα Τζον Μπούντρικ - πλήκτρα, πιάνο Σκοτ Χάντερ - τύμπανα Μάθιου Πεγκ - μπάσο Nightcap - Jethro Tull | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Jethro Tull reviews, music, news - sputnikmusic JETHRO TULL Nightcap reviews and MP3 - Prog Archives
Γκραν Πρι Κατάρ

Το Γκραν Πρι του Κατάρ (αγγλικά: Qatar Grand Prix) είναι μια διοργάνωση ενός αγώνα μηχανοκίνητου αθλητισμού και αποτελεί μέρος του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος της Φόρμουλα 1. Διεξήχθη για πρώτη φορά στις 21 Νοεμβρίου ως μέρος του πρωταθλήματος του 2021 και θα ενταχθεί ξανά στο αγωνιστικό ημερολόγιο το 2023 με 10ετές συμβόλαιο. Ο αγώνας διεξάγεται στη Διεθνή Πίστα του Λουσαΐλ. Ο αγώνας καθιέρωσε τον τέταρτο νυχτερινό αγώνα της Φόρμουλα 1, μετά το Γκραν Πρι της Σιγκαπούρης, του Μπαχρέιν και του Σακίρ.

 Η αγωνιστική σεζόν της Φόρμουλα 1 για το 2021 είχε αρχικά προγραμματιστεί με 23 αγώνες. Ο εναρκτήριος αγώνας της σεζόν, ήταν το Γκραν Πρι της Αυστραλίας, ωστόσο αναβλήθηκε αρχικά λόγω περιορισμών της Πανδημίας του COVID-19 στη χώρα προτού ακυρωθεί. Η ακύρωση του Γκραν Πρι της Αυστραλίας έγινε αργά κατά τη διάρκεια της σεζόν και άφησε μια κενή θέση στο ημερολόγιο, και έτσι αντικαταστάθηκε με το εναρκτήριο Γκραν Πρι του Κατάρ που ανακοινώθηκε τον Οκτώβριο του 2021. Η εναρκτήρια διοργάνωση του Γκραν Πρι Κατάρ του Κατάρ πραγματοποιήθηκε στις 21 Νοεμβρίου, στη θέση του ακυρωθέντος Γκραν Πρι της Αυστραλίας. Νικητής ήταν ο Βρετανός Λιούις Χάμιλτον με Mercedes, με τον Ολλανδό Μαξ Φερστάπεν της Red Bull Racing-Honda να είναι δεύτερος και τον Ισπανό Φερνάντο Αλόνσο της Alpine-Renault να συμπληρώνει την τριάδα. Τον ταχύτερο γύρο του αγώνα τον πέτυχε ο Φερστάπεν με 1:23.196. Μετά από ένα χρόνο απουσίας το 2022, λόγω του Παγκοσμίου Κυπέλλου που θα διεξαχθεί στο Κατάρ μεταξύ Νοέμβριο και Δεκέμβριο, το Γκραν Πρι του Κατάρ θα επιστρέψει στο ημερολόγιο με 10ετές συμβόλαιο από το 2023 έως το 2032. Μια νέα πίστα ειδικά σχεδιασμένη για F1 είχε προταθεί για τον αγώνα του 2023, αλλά μετά από πολλές φήμες το Γκραν Πρι θα παραμείνει στο Λουσαίλ. Το Γκραν Πρι έχει δεχτεί κριτική από τη Διεθνή Αμνηστία για την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Κατάρ. 2021: Ooredoo Qatar Grand Prix
Μάινραντ Β΄ του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν

Ο Μάινραντ Β΄ (γερμ. Meinrad II, 1 Νοεμβρίου 1673 - 20 Οκτωβρίου 1715) από τον Οίκο του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρνγκεν ήταν πρίγκιπας του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν (1689-1715) και κόμης του Χοεντσόλερν-Χάιγκερλοχ (1702-1715).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Μαξιμιλιανού Α΄, πρίγκιπα του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν και της Μαρίας Κλάρας, κόρης του Αλβέρτου, κόμη του Μπεργκ-σ'Χέερενμπεργκ. Το 1715 απεβίωσε στο Ζίγκμαρινγκεν σε ηλικία 42 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννης Φραγκίσκος Ερνέστος. Νυμφεύτηκε to 1700 την Ιωάννα Αικατερίνη, κόρη του Ιωάννη Αντωνίου Α΄, κόμη του Μόντφορτ-Τέτνανγκ και είχε τέκνα: Ιωσήφ Φρειδερίκος Ερνέστος 1702-1769, πρίγκιπας του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν Άννα Μαρία 1707-1783 Φραγκίσκος Γουλιέλμος 1704-1737, κόμης του Χοεντσόλερν-Μπεργκ, νυμφεύτηκε τη Μαρία Αικατερίνη, κόμισσα του Βάλντμπουργκ-Τσάιλ-Τράουχμπουργκ. Κόρη του ήταν η: Ιωάννα Ιωσηφίνα Αντωνία 1727-1787, παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Κάρολο Φρειδερίκο, πρίγκιπα του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν Κάρολος Βόλφγκανγκ 1708-1709. Gustav Schilling: Geschichte des Hauses Hohenzollern in genealogisch fortlaufenden Biographien aller seiner Regenten von den ältesten bis auf die neuesten Zeiten, nach Urkunden und andern authentischen Quellen. Fleischer, Leipzig, 1843, p. 279, Online Günter Schmitt: Sigmaringen, in: Günter Schmitt: Burgenführer Schwäbische Alb, vol. 3: Donautal. Wandern und entdecken zwischen Sigmaringen und Tuttlingen, Biberacher Verlagsdruckerei, Biberach, 1990, ISBN 3-924489-50-5, p. 41-62
Καμινάδα (γλυκό)

Το τρντέλνικ (σλοβάκικα: trdelník), ή στα ελληνικά αναφερόμενο ως καμινάδα λόγω του σχήματός του, είναι ένα παραδοσιακό σλοβάκικο κέικ και γλύκισμα, με αρχική προέλευση από τη Ρουμανία και συγκεκριμένα την ουγγρόφωνη περιοχή της Τρανσυλβανίας. Είναι επίσης γνωστό στις γαστρονομικές παραδόσεις και άλλων ευρωπαϊκών χωρών, όπως η Ουγγαρία, η Τσεχία και η Αυστρία. Καθώς και ως Μπεζές την Τουρκία. Φτιάχνεται από ζύμη που της έχει δοθεί σχήμα κυλίνδρου με το τύλιγμά της γύρω από έναν πάσσαλο, επάνω στον οποίο ψήνεται και ύστερα πασπαλίζεται με μείγμα καρυδιών και ζάχαρη. Στις μέρες μας, το τρντέλνικ έχει γίνει διάσημο ανάμεσα στους τουρίστες που επισκέπτονται τη Σλοβακία και την Τσεχία. Το σκαλίκι τρντέλνικ (σλοβακικά: Skalický trdelník) καταχωρήθηκε τον Δεκέμβριο του 2007 ως προϊόν Π.Γ.Ε. (Προστατευόμενης Γεωγραφικής Ένδειξης) στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η αίτηση καταχώρησης με τη λεπτομερή περιγραφή του προϊόντος δημοσιεύθηκε τον Απρίλιο του 2007 στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

 Η παραγωγή του τρντέλνικ έχει μακρόχρονη παράδοση στην πόλη Σκαλίκα (Skalica) της Σλοβακίας, κοντά στα σύνορα με την Τσεχία. Η αυθεντική συνταγή ήρθε στη Σκαλίκα στα τέλη του 18ου αιώνα από έναν μάγειρα του József Gvadányi, ενός Ούγγρου αποστρατευμένου στρατηγού. Μετέπειτα, η αυθεντική συνταγή βελτιώθηκε από τους κατοίκους της πόλης έως ότου πήρε την τελική σημερινή μορφή της, γνωστή ως σκαλίκι τρντέλνικ. Η κοινότητα Σκάλικι Τρντέλνικ δημιουργήθηκε στα τέλη του 2004 με στόχο να διατηρήσει την παράδοση της αυθεντικής παραγωγής του τρντέλνικ, που γίνεται με ψήσιμο σε ανοιχτή φωτιά. Η σλοβάκικη ονομασία «trdelník» προέρχεται από τη λέξη «trdlo», που είναι ο ξύλινος πάσσαλος στο οποίο τυλίγεται η ζύμη για να πάρει το κυλινδρικό σχήμα της και να ψηθεί. Αυστρία – Γνωστό ως Προύγκελκραπφεν (Prügelkrapfen). Τσεχία – Τη δεκαετία του 2000 έγινε δημοφιλής η πώλησή του από κιόσκια με την ονομασία τρντέλνικ (trdelník). Γερμανία – Γνωστό ως Μπάουμκουχεν (Baumkuchen). Λουξεμβούργο – Γνωστό ως Μπάαμκουχ (Baamkuch), έχει γίνει παραδοσιακό πιάτο που σερβίρεται κυρίως σε ειδικές περιστάσεις, όπως γάμους. Πολωνία – Το σέκατζ (Sękacz) είναι ένα παρόμοιο γλυκό που επίσης μαγειρεύεται τυλιγμένο σε πάσσαλο, συνήθως σε ανοιχτή φωτιά. Πρότυπο:LIT – Γνωστό ως σαακότις (Šakotis) ή ράγκουολις (Raguolis). Σουηδία – Σπέτεκακα (Spettekaka) καταχωρημένο ως Προστατευόμενης Γεωγραφικής Ένδειξης από την ΕΕ. Ρουμανία – Κοζονάκ σεκουιέσκ (Cozonac secuiesc) παρόμοιο κέικ που ψήνεται σε πάσσαλο. Ουγγαρία – Κούρτουσκαλατς (Kürtőskalács) το ίδιο με το Κοζονάκ σεκουιέσκ. Σλοβακία – Σκαλίκι Τρντέλνικ (Skalický trdelník), προϊόν Π.Γ.Ε. καταχωρημένο από την ΕΕ. Τουρκία – Γνωστό ως μακαρά (makara). Ισραήλ – Γνωστό ως κυορτούς (kyortush). Ιστορία του τρντέλνικ Ιστοσελίδα συνταγών και φούρνων για τέτοιου είδους γλυκίσματα.
NGC 645

Ο NGC 645 είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Ιχθύες. Εκτιμάται πως απέχει 112 εκατομμύρια έτη φωτός από τον Γαλαξία μας και πως έχει διάμετρο 115 χιλιάδων ετών φωτός. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Άλμπερτ Μαρτ (Albert Marth).

 Δεδομένα για το NGC 645 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 645 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 645 στο Wikimedia Commons
Έμιλι Μπετ Ρίκαρντς

Η Έμιλι Μπετ Ρίκαρντς (Emily Bett Rickards, 24 Ιουλίου 1991) είναι Καναδή ηθοποιός, γνωστή για τον ρόλο της ως Felicity Smoak στο κανάλι The CW της τηλεοπτικής σειράς Arrow.

 Η Ρίκαρντς γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Δυτική Πλευρά του Καναδά. Ξεκίνησε τη καριέρα της σε νεαρή ηλικία, συστήθηκε με το μουσικό θέατρο και το χορό, με την ελπίδα αργότερα να συστηθεί με σοβαρότερες υποκριτικές δουλείες. Αποφοίτησε από το λύκειο νωρίς και στη συνέχεια φοίτησε στο Vancouver Film School, ολοκληρώνοντας το Acting Essentials Program. Επίσης η Ρίκαρτντς φοίτησε στο Alida Vocal Studio in Vancouver. Η Ρίκαρντς εμφανίστηκε στο βίντεο κλίπ των Nickelback στο τραγούδι "Never Gonna Be Alone" το 2008 και, έπειτα απο δευτερεύοντες ρόλους, υποδύθηκε την Felicity Smoak στην τηλεοπτική σειρά Arrow το 2012. Αρχικά υπέγραψε για ένα επεισόδιο ως guest star, η χημεία της με τον τηλεοπτικό αστέρα Στίβεν Άμελ σε συνδιασμό με την θετική αντίδραση την οδήγησε να υπογράψει ως επαναλαμβανόμενη συμπρωταγωνιστή στον πρώτο κύκλο, και ως κύριο χαρακτήρα στον δέυτερο. Το επόμενο έτος θα υποδυθεί την Lauren Phillips στην τηλεοπτική ταινία Romeo Killer: The Chris Porco Story. Έμιλι Μπετ Ρίκαρντς στην IMDb Byrne, Craig. «Video: GreenArrowTV's Interview With Emily Bett Rickards (Felicity)». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Οκτωβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 27 Μαΐου 2015. Έμιλι Μπετ Ρίκαρντς, επίσημος λογαριασμός στο Twitter. Emily Bett Rickards στο Instagram
Λ' Άκουιλα

Η Λ' Άκουιλα (ιταλικά L'Aquila, ο αετός, προφέρεται: [ˈlaːkwila] ( ακούστε), λατ. Aquila) είναι πόλη της Ιταλίας με πληθυσμό 73.000 κατοίκους, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας και της περιφέρειας του Αμπρούτσο (ιταλ. Abruzzo). Βρίσκεται στο κέντρο της Ιταλίας, στη κοιλάδα που σχηματίζει ο ποταμός Ατέρνος, ανάμεσα στα Απέννινα Όρη, με το όρος Γκραν Σάσσο στα βορειοανατολικά. Η Λ' Άκουιλα είναι μια όμορφη πόλη με πολλά στενά δρομάκια, κτίρια και εκκλησίες της εποχής της Αναγέννησης. Είναι έδρα του ομώνυμου Πανεπιστημίου αλλά και αρκετών πολιτιστικών οργανισμών: διαθέτει θέατρο δράματος, ακαδημία καλών τεχνών, κρατικό ωδείο, συμφωνική ορχήστρα και οργανισμό κινηματογράφου. Στην πόλη διεξήχθη η σύνοδος κορυφής των ηγετών της G8 τον Ιούλιο του 2009.

 Ιδρύθηκε το 1254 με το όνομα Άκουιλα, το οποίο διατηρήθηκε μέχρι το 1939 οπότε και υιοθετήθηκε το σημερινό Λ' Άκουιλα. Λέγεται ότι προήλθε από την ένωση 99 ενοριών. Μία πηγή που υπάρχει ακόμα στην πόλη διατηρεί αυτόν τον μύθο (fontana delle 99 cannelle - πηγή των 99 βρυσών). Έφτασε στη μεγαλύτερη ακμή της από τον Πιέτρο ντι Μορρόνε, ο οποίος έγινε Πάπας με το όνομα Κελεστίνος Ε΄ στις 29 Αυγούστου 1294. Το τάγμα που ίδρυσε και φέρει το όνομά του έχει περισσότερα από είκοσι μετόχια στη Γαλλία. Τα λείψανά του βρίσκονταν ως το 1517 σε ένα τάφο στη Βασιλική της Παναγίας του Κολλεμάτζιο, στην είσοδο της πόλης, την οποία ο ίδιος ο Πάπας είχε ορίσει να χτίσουν. Η πόλη συγκλονίστηκε από δύο σεισμούς το 1703 και το 1706. Καταλήφθηκε από τους Γάλλους το 1789 και από τους Αυστριακούς το 1815. Στις 6 Απριλίου 2009 και ώρα 3:32 π.μ. τοπική (1:32 GMT) συνέβη σεισμός ισχύος 6,3 MW ή μεγέθους 5,7 - 5,9 στην Κλίμακα Ρίχτερ, ο οποίος συγκλόνισε την πόλη. Το επίκεντρο (42.4228°N 13.3945°E﻿ / 42.4228; 13.3945) ήταν 95 χλμ ανατολικά της Ρώμης, λίγο έξω από την Λ' Άκουιλα και σε βάθος 10χλμ.. Πολλά κτίρια κατέρρευσαν με αποτέλεσμα τουλάχιστον 289 νεκρούς και 1500 τραυματίες. Υπολογίζεται ότι ζημιές υπέστησαν περισσότερα από 10.000 κτίρια στην πόλη, γεγονός που οδήγησε γύρω στους 70.000 κατοίκους να εγκαταλείψουν τις οικίες τους σε αναζήτηση ασφαλούς στέγης, ενώ θύματα και μεγάλες καταστροφές υπήρξαν και σε πολλούς γειτονικούς οικισμούς. Από τους 70.000 κατοίκους που εγκατέλειψαν τα σπίτια τους την ημέρα του σεισμού, τουλάχιστον 29.000 παρέμεναν άστεγοι τέσσερις μέρες μετά. Η Λ' Άκουιλα είναι αδελφοποιημένη με τις παρακάτω πόλεις: Ρότβαϊλ, Γερμανία Γιορκ, Καναδάς Μπάαλμπεκ, Λίβανος Μπίστριτσα, Ρουμανία Κουένκα, Ισπανία Μπερνάλντα, Ιταλία Ζιελόνα Γκόρα, Πολωνία Χόμπαρτ, Αυστραλία Στη Λ' Άκουιλα εδρεύει η πέντε φορές πρωταθλήτρια Ιταλίας ομάδα ράγκμπι L' Aquila Rugby, ενώ η ποδοσφαιρική ομάδα της πόλης, η A.S.D. L' Aquila Calcio 1927 έχει αγωνιστεί τρεις φορές στη Serie B, τη δεύτερη τη τάξει κατηγορία ποδοσφαίρου στην Ιταλία. Άκουιλα (επαρχία) Αμπρούτσο Πανεπιστήμιο της Λ'Άκουιλα Ινστιτούτο Επιστημών Γκραν Σασσο Επίσημη ιστοσελίδα Πύλη για τη Λ'Άκουιλα Εικόνες, νέα και κάμερα από το Γκραν Σάσσο Λ'Άκουιλα Ράγκμπι Τουριστικές και ιστορικές πληροφορίες για τη Λ' Άκουιλα
296 Φαέθουσα

Η Φαέθουσα (Phaëtusa) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,62. Ανακαλύφθηκε το 1890 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια, και πήρε το όνομά του από την ομώνυμη κόρη του Ηλίου στην ελληνική μυθολογία.

 Οι διαστάσεις της Φαέθουσας εκτιμώνται σε 7 ως 15 χιλιόμετρα και η μέση πυκνότητα σε 2 gr/cm³. Ο φασματικός της τύπος είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της δεν έχει προσδιορισθεί επακριβώς. Είναι άγνωστο αν η Φαέθουσα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της και με ποια περίοδο. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Λωράν Οσάρ

Ο Λωράν Οσάρ (γαλλικά: Laurent Hochart) (γεννημένος στις 3 Δεκεμβρίου 1966 στο Μπλαντέκ) είναι Γάλλος πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε ως επιθετικός και ως επαγγελματίας από το 1983 έως το 1998.

 Ο Λωράν Οσάρ γεννήθηκε στο Μπλαντέκ του Πα-ντε-Καλαί. Κατά την διάρκεια των νεανικών του χρόνων, ο Οσάρ αγωνίστηκε με τα χρώματα της Σαιντ-Ομέρ, ενώ, παράλληλα, αποτέλεσε μέλος της περιφερειακής ομάδας του Νορ στην ηλικιακή κατηγορία παίδων. Συνυπήρξε με τον Ερίκ Σικορά, με τον οποίο και απέκτησε φιλική σχέση. Στην συνέχεια, πραγματοποίησε αθλητικές σπουδές, έχοντας ως συμφοιτητές του τους Σικορά και Ζαν-Γκι Βαλέμ. Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα το 1983, αγωνιζόμενος για λογαριασμό της Ρασίνγκ Κλαμπ ντε Λανς. Παρέμεινε στον σύλλογο έως το τέλος της σεζόν 1989, όπου και μεταγράφηκε στην Φουτμπόλ Κλαμπ ντε Λοριάν. Έπειτα από διάστημα παρουσίας διάρκειας μιας σεζόν στον σύλλογο, επέστρεψε στην ομάδα όπου εκπαιδεύτηκε ποδοσφαιρικά για διάστημα μίας σεζόν, προτού, στην συνέχεια, υπογράψει συμβόλαιο συνεργασίας με την Λουάν-Κουιζώ. Το 1994, μεταγράφηκε στην Μπωβαί για διάστημα μίας σεζόν, ενώ, στην συνέχεια, επέστρεψε από το 1995 έως το 1998 στην Λουάν-Κουιζώ, με τα χρώματα της οποίας και ολοκλήρωσε την επαγγελματική του καριέρα. Μετά το πέρας της αγωνιστικής καριέρας του, ο Λωράν Οσάρ ξεκίνησε να εργάζεται στην ΡΚ Λανς, αρχικά εντός του εμπορικού τμήματος του συλλόγου, ενώ, στην συνέχεια, εντός του τεχνικό επιτελείου. Ως αποτέλεσμα, διετέλεσε προπονητής της ηλικιακής κατηγορίας U11 του συλλόγου, για την σεζόν 2012-2013. Ο παρακάτω πίνακας συνοψίζει τα στατιστικά σε επίσημες αναμετρήσεις του Λωράν Οσάρ κατά την διάρκεια της καριέρας του ως επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. (Γαλλικά) Delporte, David (2002). Éric Sikora : Une vie en Sang et Or. Agenda du Sport Éditions. ISBN 978-2951657724.
Μονή των Αμαλφηνών

Η Μονή των Αμαλφηνών ή Αμαλφιών υπήρξε το σημαντικότερο από τα τρία, γνωστά έως σήμερα, λατινικά Αββαεία (Μοναστήρια) του Άθω. Βρισκόταν στα μισά της διαδρομής μεταξύ των μοναστηριών της Μεγίστης Λαύρας και της Καρακάλλου, του Αγίου Όρους

 Ιδρύθηκε κατά τον 10ο αιώνα από μοναχούς που κατάγονταν από το Αμάλφι της Ιταλίας, οι οποίοι ακολουθούσαν τον κανόνα του Αγίου Βενέδικτου και των οποίων η λειτουργική γλώσσα ήταν τα λατινικά. Η ίδρυση της μονής εντοπίζεται χρονολογικά μεταξύ του 985 και 990, ενώ οι ιδρυτές της οι Βενεδικτίνοι μοναχοί, 7 τον αριθμό, ήταν μέλη του Τάγματος του Άγιου Βενεδίκτου, που είχε ιδρυθεί το 529 από τον άγιο Βενέδικτο στην Ιταλία. Έρημη από μοναχούς το 1287, η Μονή του Αμαλφηνού παραχωρήθηκε από το βυζαντινό αυτοκράτορα Ανδρόνικο Β΄ Παλαιολόγο στην Μονή Μεγίστης Λαύρας, όπου και διασώζεται σήμερα και το αρχείο της.Η ευρύτερη περιοχή των Κελιών της Μορφωνούς ή Αμαλφινούς, που υπάγονται διοικητικά στην Μονή της Μεγίστης Λαύρας, όπως άλλωστε και η παλαιά ερειπωμένη αυτή μονή, οφείλει την ονομασία της στη παλαιότερη αυτή μονή των Αμαλφηνών και έχει την ονομασία Μορφωνού. Σήμερα κατοικούν 5 μοναχοί της Μεγίστης Λαύρας, που απασχολούνται με διάφορες καλλιέργειες.Το μοναστήρι παρέμεινε ενεργό έως τον 13ο αιώνα, δηλαδή, αρκετό καιρό μετά το Σχίσμα του 1054. Σήμερα, είναι ερειπωμένο, ωστόσο η ονομασία του εξακολουθεί να υφίσταται στα ελληνικά υπό τον όρο Μορφωνού. Χερσόνησος του Άθω Άγιο Όρος Αμάλφι Εκκλησία της Παναγίας των Λατίνων Βενέδικτος ο εκ Νουρσίας (pdf) Aidan Keller, Amalfion - Western rite monastery of Mt Athos
10

Το έτος 10 ήταν ένα κοινό έτος που αρχίζει την Τετάρτη στο Ιουλιανό Ημερολόγιο. Εκείνη την εποχή, ήταν γνωστό ως το Έτος της υπατείας των Δολαβέλλα και Σιλανού (ή, λιγότερο συχνά, το 763 Ab urbe condita). Ο χαρακτηρισμός 10 μ.Χ. για εκείνο το έτος έχει χρησιμοποιηθεί από τις αρχές της μεσαιωνικής περιόδου, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε την εποχή εκείνη η επικρατούσα μέθοδος στην Ευρώπη για την ονομασία των ετών. Αυτή η σελίδα αφορά το έτος 10 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Διαφοροποίηση εντοπισμένων Τευτονικών φυλών των Ιρμινονών. Εγκρίνεται το Senatus consultum Silanianum. Κεντρική Ασία Τελειώνει η Ελληνική δυναστεία στη Βακτρία. Κίνα Ο σφετεριστής Ουάνγκ Μανγκ (ο οποίος κυβερνά κατά τη διάρκεια μιας σύντομης μεσοβασιλείας γνωστής ως Δυναστείας Σιν) απαγορεύει την ιδιωτική αγορά και χρήση Βαλλίστρων. Παρόλα αυτά, ο Liu Xiu, ο μετέπειτα Αυτοκράτορας Κουάνγκγου των Χαν, αγοράζει βαλλίστρες τον χειμώνα του 22 μ.Χ για να βοηθήσει την εξέγερση του αδελφού του Liu Yan (με στιλ Bosheng) και του Li Tong. Ιουδαία Σύμφωνα με το Κατά Λουκάν Ευαγγέλιον, ο Ιησούς επισκέπτεται τον Ναό του Ηρώδη και χάνεται. Τέχνες Ο Οβίδιος ολοκληρώνει την Τριστία Γ' (τις «Θλίψεις») περιγράφοντας τη θλίψη της εξορίας. Ήρων, Έλληνας μηχανικός και γεωμέτρης (θ. περ. 70 μ.Χ.) Πάπας Λίνος, Πάπας της Καθολικής Εκκλησίας (θ. 76 μ.Χ.) Λιού Πενσί, Κινέζος αυτοκράτορας-μαριονέτα (θ. μετά το 27 μ.Χ.) Λούκιος Βιψτάνος Ποπλικόλας, Ρωμαίος ύπατος (θ. μετά το 59 μ.Χ.) Τιγγελλίνος, Ρωμαίος αξιωματούχος (θ. 69 μ.Χ.) Δίδυμος ο Χαλκέντερος, Έλληνας λόγιος (γ. περ. 63 π.Χ.) Σαλώμη Α΄, βασίλισσα από την Ηρωδιανή Δυναστεία (γ. περ. 65 π.Χ.) Χιλέλ ο Πρεσβύτερος , Εβραίος θρησκευτικός ηγέτης και λόγιος (γ. περ. 110 π.Χ.)
Σταθμός Αχαΐας

Ο Σταθμός είναι μικρός πεδινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Σαγαίικων, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Μόβρης ως τμήμα του πρώην δημοτικού διαμερίσματος Σαγαίικων.

 Ο οικισμός αναπτύχθηκε, όταν μετακινήθηκε εκεί από τον παρακείμενο οικισμό του Αποστόλου ο σιδηροδρομικός σταθμός, ώστε να βρίσκεται πιο κοντά στο χωριό των Σαγαίικων. Αποκαλείται και Σταθμός Σαγαίικων. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Σταθμός. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές οικισμού Σταθμός Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 11/06/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Σαγαίικων Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 11/06/2018.
Γλώσσες της Ναμίμπια

Η Ναμίμπια, παρά το πενιχρό πληθυσμό της, είναι το σπίτι σε μια ευρεία ποικιλία γλωσσών, που ανήκουν σε πολλαπλές γλωσσικές οικογένειες: την Ινδοευρωπαϊκή, την Μπαντού, και διάφορες Χοϊσανικές οικογένειες. Όταν η Ναμίμπια διοικούταν από τη Νότια Αφρική, τα Αφρικάανς, τα γερμανικά και αγγλικά απολάμβαναν μια ισότιμη θέση ως επίσημες γλώσσες της χώρας. Μετά την ανεξαρτησία της Ναμίμπια, το 1990, τα αγγλικά κατοχυρώθηκαν ως η μόνη επίσημη γλώσσα του έθνους στο σύνταγμα της Ναμίμπια. Τα Γερμανικά και τα Αφρικάανς, στιγματίστηκαν καθώς είχαν αποικιακή χροιά, ενώ η αύξηση της Ομάδας Νέων του Μαντέλα και η Εκστρατεία Περιφρόνησης του 1951 εξάπλωσαν τα αγγλικά μεταξύ των μαζών, ως η γλώσσα της εκστρατείας κατά του απαρτχάιντ.

 Οι πιο ευρέως ομιλούμενες γλώσσες που χρησιμοποιούνται στα νοικοκυριά είναι οι διάλεκτοι Οσιουάμπο η οποία ομιλείται από το 49% του πληθυσμού, η γλώσσα Νάμα/Νταμάρα από το 11%, τα Αφρικάανς από το 10%, η γλώσσα Καβάνγκο από το 9% και η Χερέρο από το 9%. Άλλες μητρικές γλώσσες περιλαμβάνουν τις γλώσσες Μπαντού Τσουάνα, Γκκιρίκου, Φούε, Κουχάνε, Μπουκούσου, Γιέγι, και τις Χοϊσανικές Νάρο, Ξόο, Κουνγκ-Εκόκα, Κξαουλέιν και Κξόε. Τα αγγλικά, η επίσημη γλώσσα της χώρας, ομιλείται από το 3% των ανθρώπων ως μητρική γλώσσα. Τα πορτογαλικά ομιλούνταν από το 4-5% του συνολικού πληθυσμού, δηλαδή 100.000 άτομα, αποτελούμενη ως επί το πλείστον από την κοινότητα της γειτονικής Αγκόλας το 2014. Ο αριθμός των Αγκολέζων στη Ναμίμπια μειώθηκε την περίοδο 2014-2015. Η οικονομική κρίση στη γειτονική χώρα επηρεάζει τους αριθμούς. Μεταξύ του λευκού πληθυσμού, το 60% ομιλά τα Αφρικάανς, το 32% τα γερμανικά, το 7% τα αγγλικά και το 1% τα πορτογαλικά. Οι αυτόχθονες γλώσσες περιλαμβάνονται στο σχολικό αναλυτικό πρόγραμμα στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Από την δευτεροβάθμια εκπαίδευση, τα αγγλικά είναι το μέσο διδασκαλίας. Τα αφρικάανς είναι η μόνη γλώσσα που πλησιάζει στον όρο lingua franca, και ομιλείται από τους περισσότερους μαύρους κατοίκους μαζί με τα αγγλικά και τη μητρική τους γλώσσα. Πηγές: Απογραφή 2001 και Απογραφή του 2011 Ναμιμπιακή Νοηματική Γλώσσα Γερμανική γλώσσα στη Ναμίμπια
Νέα Ζωή

Η "Νέα Ζωή", μηνιαίο λογοτεχνικό περιοδικό, εκδόθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου το Σεπτέμβριο του 1904 έως το 1927 από τον ομώνυμο φιλολογικό σύλλογο και έπαιξε σπουδαίο ρόλο στην εξέλιξη των ελληνικών γραμμάτων στην Αίγυπτο. Στο περιοδικό δημοσίευσαν κείμενά τους τα σπουδαιότερα ονόματα της ελληνικής γραμματείας, κάποια από αυτά μάλιστα χρωστούν σ΄αυτό την εμφάνισή τους στα Γράμματα.

 Η ψηφιοποίηση έγινε από το Ε.Λ.Ι.Α. ( Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο )για τη Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Κύπρου. Το περιοδικό εκδόθηκε σε 4 περιόδους σε 14 συνολικά τόμους και 117 τεύχη, μέχρι και το 1927. Ο Βάρναλης, το 1908 αποφοίτησε από τη Φιλοσοφική Σχολή και διορίστηκε ελληνοδιδάσκαλος στην Αμαλιάδα. Από εκεί έστειλε στο περιοδικό Νέα Ζωή της Αλεξάνδρειας το ποίημα "Θυσία". Μετά από άρνηση του περιοδικού να το δημοσιεύσει, μέλη της Νέας Ζωής αποχώρησαν και δημιούργησαν το αιρετικό περιοδικό Γράμματα, όπου και δημοσιεύτηκε η "Θυσία".Ο Καβάφης, το ίδιο έτος, ίσως και λίγο πιο πριν, γνωρίζεται με το περιοδικό και αρχίζει να δημοσιεύει ποιήματά του σε αυτό και στο "Γράμματα'' για αρκετά χρόνια.Δύο χρόνια αργότερα, το 1910, ο Παύλος Νιρβάνας δημοσιεύει στο περιοδικό το μονόπρακτο τριμερές θεατρικό του έργο: " Όταν σπάση τα δεσμά του''. Πλήθος άλλων μεγάλων ονομάτων επισκέφτηκαν λογοτεχνικά το περιοδικό, όπως : Κώστας Ουράνης, Κωστής Παλαμάς, Κ. Ν. Κωνσταντινίδης, Κ. Γ. Καρυωτάκης, Ι. Ν. Γρυπάρης, Πέτρος Μάγνης, Σ. Σκίπης, Γ. Σκληρός, Δημοσθένης Ν. Βουτυράς, Ιωάννης Πολέμης, Μ. Τσιριμώκος, Γρηγ. Ξενόπουλος, Μ. Μαλακάσης, Κωσταντίνος Χατζόπουλος κλπ «Νέα Ζωή - Αρχείο τευχών». Κοσμόπολις. Βιβλιοθήκη & Κέντρο Πληροφόρησης - Πανεπιστήμιο Πατρών. Ανακτήθηκε στις 3 Απριλίου 2018. (Ανοικτή πρόσβαση στο πλήρες κείμενο των άρθρων του περιοδικού.)
Τελέου

Το Τελέου (άλλα ονόματα: Τελγιάου, Τιελέ, Τελί, Τέλε, Τιλγιάου, Τέλεου, Τιλέου, Τελές, στα μπασκιρικά: Теләү) είναι το όνομα του γένους ως μέρος των Μπασκίρ από την φυλή Ταμπίν. Εθνογραφική ομάδα με το όνομα Τελέου υπάρχει στους Καζάκους (ως μέρος της Μικρής Ορδής) και στους Ουζμπέκους (ως μέρος των Κουράμα), με τα ονόματα Τιελί, ως Τιλεουκούσι στους Καρακαλπάκους, ως Τελέβ μεταξύ των Κιργίζιων και ως Τιελέ μεταξύ των Νογκάι.

 Οι φυλετικές γραμμές από τους Τελέου είναι οι Μπεσέι, Καζάκ, Κάιπ, Κιζίλμπας-Κατάι, Κιπσάκ, Μεσκέου, Τουκ, Τουμπάλ, Χάρι, Χένεκ, Μπούρε, Ουφ-Σουραμάν). Τα επώνυμα των Τελέου είναι Αχάνοφ, Γκαρίποφ, Ισμουράτοφ, Λουκμάνοφ, Μουράτοφ, Σαϊτγκάλιν, Καλιάμοφ, Ζιναλίνοφ και άλλα. Στη μελέτη του, ο ερευνητής Ρ. Γ. Κουζέγιεφ σημειώνει ότι τα μπασκιρικά και καζακικά εθνωνύμια στην μορφή Τελέου κατάγονται από τους Τελεούτ. Το εθνωνύμιο Τελέου είναι Τιελέ στα Κινεζικά (鐵勒 ή 丁零). Ο Λ. Π. Ποτάποφ πιστεύει επίσης ότι οι βασικές τουρκόφωνες φυλετικές ομάδες των Τελεούτιων, Τελενγκίτων και Τέλες διατήρησαν στο όνομά τους το αρχαίο εθνωνύμιο Τιελέ.
Νεορεαλισμός (φιλοσοφία)

Νεορεαλισμός (ή νεορρεαλισμός ή νέος ρασιοναλισμός) είναι η φιλοσοφική κίνηση που εμφανίστηκε στις αγγλοσαξονικές χώρες κατά τον 20ό αιώνα ως αντίδραση κατά της εξάπλωσης του νεοεγελιανισμού, δηλαδή της ιδεοκρατικής μεταφυσικής. Την πρώτη ομάδα των νεορεαλιστών απετέλεσαν το 1910 έξι Αμερικανοί καθηγητές της φιλοσοφίας, οι Ουίλιαμ Μόνταγκιου, Ραλφ Μπάρτον Πέρι, Έντουιν Χολτ, Γ. Μάρβιν, Ουόλτερ Πίτκιν και Έ. Σπάουλντινκ. Αυτοί στην αρχή δημοσίευσαν στο Journal of Philosophy το «Πρόγραμμα των 6 ρεαλιστών». Το 1912 δημοσίευσαν έναν τόμο, στον οποίο εξέθεταν τις φιλοσοφικές ιδέες τους με την επωνυμία «Ο Νέος Ρεαλισμός».

 Με την πάροδο του χρόνου ο νεορεαλισμός διαχωρίστηκε σε δύο κλάδους: στον αγγλικό: με αντιπροσώπους τον Μπέρτραντ Ράσελ, Σάμιουελ Αλεξάντερ, Τζορτζ Έντουαρντ Μουρ, Τ. Ναν, Άνταμ Γουλφ και Τζορτζ Στάουτ. Η θεμελιώδης φιλοσοφική αρχή του κλάδου αυτού του νεορεαλισμού είναι η πίστη στην ύπαρξη ενός αντικειμενικού κόσμου με όλες τις ιδιότητες τις οποίες αποκαλύπτει ότι υπάρχουν σ' αυτόν η αίσθηση. στον αμερικανικό: με οπαδούς τους προηγουμένως έξι μνημονευόμενους καθηγητές, καθώς και τους Φρέντερικ Γούντμπριτζ, Τζ. Φούλερτον και Μακ Γκίβαλρι. Ο κλάδος αυτός φέρεται πολύ πιο ριζοσπαστικός στην καταπολέμηση της μεταφυσικής ιδεοκρατίας. Ως πραγματικά δεδομένα δέχεται μόνο τον ανθρώπινο φυσικό οργανισμό και το πέριξ αυτού περιβάλλον. Τα ψυχικά φαινόμενα θεωρούνται κατά βάθος φυσικά, δυνάμενα να αναχθούν σε αντιδράσεις του οργανισμού στο περιβάλλον του.Οι Αμερικανοί νεορεαλιστές ως προς τη ψυχολογική έρευνα ακολουθούν τη ψυχολογία της «συμπεριφοράς», η οποία και εξετάζει τη ψυχική ζωή θεωρώντας ότι αυτή ως σύνολο αντιδραστικών απαντήσεων σε ερεθισμούς, χωρίς να λαμβάνει υπόψη τα φαινόμενα της ψυχολογικής αυτοσυνειδησίας. Επίσης, στους νεορεαλιστές συγκαταλέγονται και οι Ουάιτχεντ, Μπρόουντ και Άιερ.
Εκκλησία Αγίου Νικολάου (Στιπ)

Η Εκκλησία του Αγίου-Νικολάου (σλαβομακεδονικά: црква Свети Никола‎) είναι ορθόδοξη εκκλησία η οποία βρίσκεται στο Στιπ, πόλη του ανατολικού τμήματος της Βόρειας Μακεδονίας. Βρίσκεται στο κέντρο της πόλης, κοντά στο Μουσείο του Στιπ και λίγα μέτρα χαμηλότερα του Φρουρίου του Ισάρ. Χρησιμεύει ως καθεδρικός ναός της επαρχίας της Μπρεγκάλνιτσα, η οποία καλύπτει το κεντροανατολικό τμήμα της χώρας.

 Η σημερινή εκκλησία χτίστηκε πάνω στα ερείπια παλαιότερου ιερού ναού, ο οποίος χρονολογείται στο 1341. Καθιερώθηκε στις 10 Μαΐου 1867. Είναι τρίφυλλη βασιλική, περιτριγυρισμένη από προστώα στα δυτικά, τα βόρεια και τα νότια. Το εσωτερικό είναι διακοσμημέμνο με τοιχογραφίες και ξυλόγλυπτα στοιχεία. Η εκκλησία περιλαμβάνει μια γαλαρία εικόνων την οποία διαχειρίζεται το μουσείο του Στιπ. Τα έργα τέχνης που εκτίθενται σε αυτήν χρονολογούνται στην πλειοψηφία τους από τον 19ο αιώνα, αν και ορισμένες εικόνες φιλοτεχνήθηκαν κατά τον 17ο και 18ο αιώνα, κυρίως από ντόπιους εικονογράφους. Στην γαλαρία αυτή εκτίθενται, επίσης, ορισμένα θρησκευτικά κειμήλια και γαμήλια στεφάνια που χρονολογούνται από τον 19ο αιώνα. Παράλληλα, το μουσείο του Στιπ φιλοξενεί κι άλλες εικόνες στην Εκκλησία της Κοιμήσεως του χωριού του Νόβο Σέλο, το οποίο βρίσκεται στην έξοδο της πόλης. Στιπ
Παγασές

Οι Παγασές ήταν παράκτια πόλη της αρχαίας Μαγνησίας, ενώ αποτελούν, σήμερα, προάστιο της σύγχρονης πόλης του Βόλου. Άκμασε κατά την διάρκεια του 5ου και 4ου αιώνα π.Χ. Ο μόνος χρησιμοποιούμενος λιμένας στη Θεσσαλία βρισκόταν στον κόλπο των Παγασών, ονομασία την οποία διατηρεί, μερικώς, έως σήμερα, καθώς η σύγχρονη ονομασία του είναι Παγασητικός.

 Οι Παγασές ενεπλάκησαν στις στρατιωτικές εκστρατείες του Βασιλέα Φιλίππου Β΄ της Μακεδονίας. Στην ελληνική μυθολογία, οι Παγασές αποτέλεσαν σημείο εκκίνησης για την εκστρατεία των Αργοναυτών υπό την ηγεσία του Ιάσονα. Ο Απολλώνιος ο Ρόδιος περιγράφει την τοποθεσία με ιδιαίτερη γλαφυρότητα στο πρώτο βιβλίο των Αργοναυτικών.Ο βασιλιάς της Μακεδονίας Δημήτριος ο Πολιορκητής ίδρυσε την Δημητριάδα στην θέση που βρίσκεται η σημερινή πρωτεύουσα Βόλος (293 π.Χ.-290 π.Χ.) Οι κάτοικοι όλων των γειτονικών πόλεων μεταφέρθηκαν στην Δημητριάδα, μια από αυτές ήταν και οι Παγασές που προσωρινά ερημώθηκαν. Όταν κατέκτησε την περιοχή η Ρωμαϊκή δημοκρατία κατοικήθηκε ξανά και αναπτύχθηκε σημαντικά. Ο Στράβων έγραψε ότι στην εποχή του είχε γίνει ξανά το λιμάνι των Φερών που ήταν η πρωτεύουσα της Θεσσαλίας Οι Παγασές βρίσκονταν σε απόσταση 90 Στάδια ανατολικά από τις Φερές (σημερινό Βελεστίνο που ίδρυσαν οι Σλάβοι Βελεγεζίτες) και 20 Στάδια νότια από την Ιωλκό στους πρόποδες του Πήλιου. Τον 19ο αιώνα τα ερείπια της αρχαίας πόλης των Παγασών ήταν ορατά απέναντι από τον Βόλο, έδωσε το όνομα της σε ολόκληρο το λιμάνι της Μαγνησίας. Η Ακρόπολη ήταν ορατή πάνω σε βραχώδεις κορυφές καθώς και οι πηγές που καταγράφονταν από τον Στράβωνα. Οι πηγές ωστόσο είχαν αλμυρό νερό, για αυτό οι Ρωμαίοι αναγκάστηκαν να κατασκευάσουν Υδραγωγείο που έφερε νερό από μακρινές αποστάσεις. Η πιο αποδεκτή θέση είναι το σημερινό προάστειο του Βόλου "Νέες Παγασές" στο οποίο βρίσκεται η κεντρική παραλία της πόλης "Αλυκές". Οι πιο πρόσφατες κατασκευές έφεραν ερείπια της αρχαίας πόλης και στο γειτονικό προάστειο του Βόλου "Σόρος". David Sacks, Encyclopedia of the Ancient Greek World, rev. ed. by Lisa R. Brody (Facts on File, 2005) James R. Ashley, The Macedonian Empire: The Era of Warfare under Philip II and Alexander the Great, 359–323 B.C. (MacFarland, 1998), p. 120, 124–125, 132–133 James J. Clauss, The Best of the Argonauts: The Redefinition of the Epic Hero in Book One of Apollonius' Argonautica (University of California Press, 1993) Richard Talbert, ed. (2000). Barrington Atlas of the Greek and Roman World. Princeton University Press. Mogens Herman Hansen & Thomas Heine Nielsen (2004). "Thessaly and Adjacent Regions". An inventory of archaic and classical poleis. New York: Oxford University Press