IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ο Γιος του Δράκουλα

Ο Γιος του Δράκουλα (Son of Dracula) είναι μια αμερικάνικη ταινία τρόμου του 1943. Σκηνοθέτης είναι ο Ρόμπερτ Σιόντμακ και το σενάριο είναι από τον Κέρτις Σιόντμακ. Πρωταγωνιστεί ο Λον Κάνι Τζούνιορ ως Κόμης Αλουκάρντ. Η ταινία αυτή είναι η συνέχεια του Ο Κόμης Δράκουλας και του Η Κόρη του Δράκουλα.

 Λον Κάνι ο Νεότερος ως Κόμης Αλουκάρντ Ρόμπερτ Πέιγκ ως Φρανκ Στάνλυ Λουίζ Άλμπιτρον ως Κάτριν Κάλντγουελ Έβελιν Άνκερς ως Κλέαρ Κάλντγουελ Φρανκ Κρέιβεν ως Καθηγητής Χάρι Μπρούστερ Έντουαρντ Μπρόμπεργκ ως Καθηγητής Λάζλο Άντελαϊν Ντε Γουόλτ Ράινολντς ως Μαντάμ Ζίμπα Πατ Μοριάριτι ως Σερίφης Ντόους Έττα Μακ Ντάνιελ ως Σάρα Τζόρτζ Ίρβινγκ ως Συνταγματάρχης Κάλντγουελ Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Son of Dracula (1943 film) στο Wikimedia Commons
Ζαν Μπυλάν

Ο Ζαν Μπυλάν (γαλλικά: Jean Bullant), γεννήθηκε γύρω στο 1515, πιθανότατα στην Αμιένη και πέθανε το 1578 στο Εκουάν, ήταν αρχιτέκτονας και γλύπτης της Γαλλικής Αναγέννησης και συγγραφέας αρχιτεκτονικών θεωρητικών έργων.

 Αφού μελέτησε την αρχαία τέχνη στη Ρώμη, ο Ζαν Μπυλάν επέστρεψε στη Γαλλία γύρω στο 1540 και εργάστηκε ως αρχιτέκτονας στην υπηρεσία του κοντόσταυλου της Γαλλίας Αν του Μονμορανσύ, για λογαριασμό του οποίου εκπόνησε τα σχέδια της βόρειας πτέρυγας και άλλα τμήματα του κάστρου του Εκουάν που κατασκευάστηκαν γύρω στο 1550. Αυτή η τεράστια κατοικία είναι αναμφίβολα το πιο διάσημο αριστούργημά του και έγινε ο αγαπημένος προορισμός πολλών διαδοχικών βασιλιάδων της Γαλλίας. Η αρχιτεκτονική του είναι εμπνευσμένη από τα ιταλικά αρχοντικά. Για τον Μονμορανσί κατασκεύασε επίσης το Πετί Σατώ (μικρός πύργος) στο κάστρο του Σαντιγί. Στο Εκουάν (Βαλ-ντ'Ουάζ), πόλη στην οποία έμενε και όπου σήμερα ένα γυμνάσιο της πόλης φέρει το όνομά του, εργάστηκε επίσης για την κατασκευή του καμπαναριού στην εκκλησία Σαιντ-Ακέλ που βρίσκεται κοντά στο κάστρο. Καθώς η φήμη του αυξήθηκε, ο Αν του Μονμορανσύ τον σύστησε στον βασιλιά Ερρίκο Β', ο οποίος το 1557 τον ονόμασε Επιθεωρητή των βασιλικών κτισμάτων. Ωστόσο, από το 1559, έχασε αυτή τη θέση. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1560, κανένα αξιοσημείωτο επίτευγμα δεν του αποδίδεται. Το 1564 έγραψε και δημοσίευσε στο Παρίσι μια πραγματεία, τον Γενικό κανόνα της αρχιτεκτονικής και πραγματείες για τη γεωμετρία και την ωρολογοποιία. Από το 1570, εργάστηκε ως βασιλικός αρχιτέκτονας για την Αικατερίνη των Μεδίκων. Ο Ζαν Μπυλάν συνέχισε το έργο του Φιλιμπέρ Ντελόρμ, μετά το θάνατο του τελευταίου (1570), στο παλάτι του Κεραμικού και ολοκλήρωσε το κάστρο στο Σαιν-Μωρ-ντε-Φοσέ, κοντά στο Παρίσι (έχει καταστραφεί). Από το 1572 έως το 1575 κατασκεύασε για την Αικατερίνη των Μεδίκων το μέγαρο του Σουασόν, παλάτι στο Παρίσι που καταστράφηκε το 1748, από το οποίο παραμένει σήμερα η στήλη των Μεδίκων. Κατασκεύασε επίσης την επιμήκη αίθουσα (γκαλερί) πάνω από τη γέφυρα του κάστρου του Σενονσώ (1576-1577). Πολλές αρχιτεκτονικές κατασκευές του καταστράφηκαν, ιδίως κατά τη Γαλλική Επανάσταση, και οι μόνες μαρτυρίες είναι σχέδια ή χαρακτικά της εποχής. Ο Ζαν Μπυλάν πέθανε στις 13 Οκτωβρίου 1578 στο Εκουάν και ενταφιάστηκε στην εκκλησία του Σαιντ-Ακέλ του Εκουάν. Στα θεωρητικά του έργα περιλαμβάνονται: Συλλογή περί ωρολογιογραφίας, που περιέχει την περιγραφή, την κατασκευή και τη χρήση ηλιακών ρολογιών. Μικρή πραγματεία περί γεωμετρίας και πρακτικής ωρολογιογραφίας. Γενικός κανόνας της αρχιτεκτονικής των πέντε τρόπων στηλών, 1564. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Jean Bullant στο Wikimedia Commons
Πρόεδρος του Ισημερινού

Ο πρόεδρος του Ισημερινού ( ισπανικά: Presidente del Ecuador‎ ), που ονομάζεται επίσημα Πρόεδρος της Δημοκρατίας του Ισημερινού ( ισπανικά: Presidente de la República del Ecuador‎ ), υπηρετεί ταυτόχρονα ως αρχηγός κράτους και επικεφαλής της κυβέρνησης του Ισημερινού. Είναι το ανώτατο πολιτικό αξίωμα στη χώρα ως επικεφαλής της εκτελεστικής εξουσίας. Σύμφωνα με το ισχύον σύνταγμα, ο Πρόεδρος μπορεί να υπηρετήσει δύο τετραετείς θητείες. Πριν από αυτό, ο πρόεδρος μπορούσε να υπηρετήσει μόνο μια τετραετή θητεία. Ο σημερινός Πρόεδρος του Ισημερινού είναι ο Γκιγέρμο Λάσο, ο οποίος διαδέχθηκε τον Λενίν Μορένο στις 24 Μαΐου 2021. Εξελέγη το 2021.

 Η προεδρία του Ισημερινού έχει χαρακτηριστεί από περιόδους αστάθειας, με αποτέλεσμα το αξίωμα να αλλάζει προέδρους συχνά σε όλη την ιστορία της χώρας. Τουλάχιστον πέντε φορές, τα καθήκοντα του προέδρου έχουν ανατεθεί σε προσωρινή κυβέρνηση ή στρατιωτική χούντα. Συχνά, το αξίωμα έχει αφεθεί σε έναν μεταβατικό ή εν ενεργεία πρόεδρο, πολλοί από τους οποίους θα συνέχιζαν να γίνονται πρόεδροι. Ο πρόεδρος που υπηρέτησε τις περισσότερες θητείες είναι ο Χοσέ Μαρία Βελάσκο Ιμπάρρα, ο οποίος υπηρέτησε πέντε. Πριν από τον πρόεδρο Ραφαέλ Κορρέα, ο τελευταίος πρόεδρος που υπηρέτησε την πλήρη θητεία του ήταν ο Σίξτο Ντουράν Μπαγιέν, ο οποίος υπηρέτησε από το 1992 έως το 1996.
Ρογήρος Βερνάρδος Δ΄ της Φουά-Καστελμπόν

Ο Ρογήρος-Βερνάρδος, γαλλ.: Roger-Bernard III de Foix-Castelbon, (1310 - 1350) από τον Οίκο της Φουά, ήταν υποκόμης του Καστελμπόν και άλλων καταλανικών εδαφών, που κληροδοτήθηκαν από τους γονείς του Γκαστόν Α΄ κόμη της Φουά και του Μπεάρν (απεβ. 1315) και Ιωάννας του Αρτουά (απεβ. μετά το 1350), κόρης το Φιλίππου του Αρτουά. Είναι ο ένατος πρόγονος του Ερρίκου Δ' της Γαλλίας.

 Είναι ο νεότερος από τους γιους του Γκαστόν Α΄ του Φουά-Μπεάρν και απέκτησε την επαρχία του Καστελμπόν (Castellbò στα καταλανικά) και των άλλων καταλανικών εδαφών, υπό την προϋπόθεση να αποτίει φόρο τιμής στον πρεσβύτερο κλάδο, ο οποίος ιδρύθηκε από τον μεγαλύτερο αδελφό του, Γκαστόν Β΄ του Φουά-Μπεάν (1308 - 1343). Από τον Ρογήρο-Βερνάρδο Δ΄ προέρχεται έτσι ο πλάγιος κλάδος του Φουά-Καστελμπόν, ο οποίος αργότερα θα δώσει τους τελευταίους κόμητες της Φουά του Οίκου της Φουά: τα εγγόνια του, ο Mατθαίος της Φουά-Καστελμπόν και στη συνέχεια η αδελφή του, Iσαβέλλα της Φουά-Καστελμπόν, που παντρευτηκε τον Aρσαμπώ του Γκραγύ, διοικητή του Βuch . Νυμφεύτηκε την Κωνσταντίνα δε Λούνα (απεβ. 1353) και από αυτόν τον γάμο γεννήθηκαν: Ρογήρος-Βερνάρδος Ε΄ (απεβ. 1381), υποκόμης του Καστελμπόν. Πατέρας του Mατθαίου και της Iσαβέλλας. (;) Ροβέρτος, έγινε επίσκοπος του Λαβώρ. Mαργαρίτα, παντρεύτηκε τον Βερνάρδο Γ΄ υποκόμη της Καβρέρα. Λευκή, παντρεύτηκε τον Ούγκο-Ρογήρο κόμη του Παγιάρς (Pallars).Πέντε νόθα τέκνα του είναι γνωστά. Οίκος της Φουά Κομητεία της Φουά Μπεάρν
Λαγωνικό 24 Καρατίων

Το Λαγωνικό 24 Καρατίων είναι μία αμερικανική ταινία, σε σενάριο, σκηνοθεσία και παραγωγή του Μπλέικ Έντουαρντς που προβλήθηκε το 1964. Πρωταγωνιστής της ταινίας είναι ο Πίτερ Σέλερς, που υποδύεται τον γκαφατζή Επιθεωρητή Κλουζώ. Είναι η δεύτερη κινηματογραφική επιτυχία της σειράς Ροζ Πάνθηρας . Η ονομασία του στα αγγλικά είναι A Shot in the Dark.

 Ο απίθανος Επιθεωρητής Κλουζό αναλαμβάνει την υπόθεση της Μαρίας Γκαμπρέλι, η οποία κατηγορείται για τη δολοφονία του εραστή της. Ο Κλουζό πεπεισμένος για την αθωότητα της, προσπερνάει με μεγάλη άνεση όλα τα στοιχεία της που αποδεικνύουν μπροστά στα μάτια του την ενοχή της, δημιουργώντας ψυχολογικά προβλήματα στον ταλαιπωρημένο Κομισάριο Ντρέυφους. Πίτερ Σέλλερς ως Επιθεωρητής Κλουζό Χέρμπερτ Λομ ως Κομισάριος Ντρέυφους Ελκε Σόμμερ ως Μαρία Γκαμπρέλι Τζορτζ Σάντερς ως Μεσιέ Μπαλλόν Γκράχαμ Σταρκ ως Ερκιούλ Μπερτ Κουκ ως Κέιτο Ο Ροζ Πάνθηρας (1964), Πίτερ Σέλερς ως Κλουζό Λαγωνικό 24 καρατίων (1964), Πίτερ Σέλλερς ως Κλουζό Ο Επιθεωρητής Κλουζό (1968), Άλαν Άρκιν ως Κλουζό Η επιστροφή του ροζ πάνθηρα (1975), Σέλλερς ως Κλουζό Ο Ροζ Πάνθηρας ξαναχτυπά (1976), Πίτερ Σέλλερς ως Κλουζό Η εκδίκηση του Ροζ Πάνθηρα (1978), Πίτερ Σέλλερς ως Κλουζό Στα ίχνη του Ροζ Πάνθηρα (1982), Πίτερ Σέλλερς ως Κλουζό Το φάντασμα του Ροζ Πάνθηρα (1983) Ο γιος του Ροζ Πάνθηρα (1993), Ρομπέρτο Μπενίνι ως Ζακ Γκαμπρέλι. Ο Ροζ Πάνθηρας (2006), Στιβ Μάρτιν ως Κλουζό
Χιούι Φέργκιουσον

Ο Χιούι Φέργκιουσον (Hughie Ferguson, 2 Μαρτίου 1898 – 9 Ιανουαρίου 1930) ήταν Σκωτσέζος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Ένας από τους καλύτερους σκόρερ στην ιστορία του σκωτζέζικου ποδοσφαίρου, σημείωσε τουλάχιστον 528 γκολ σε 559 επίσημους αγώνες. Είναι ένας από τους επτά Βρετανούς ποδοσφαιριστές με περισσότερα από 350 γκολ πρωταθλήματος.

 Από μικρός έδειξε ότι είχε μεγάλες ικανότητες με την μπάλα στα πόδια του και εντάχθηκε στους Πάρκχεντ Τζούνιορς (Parkhead Juniors). Αρχικά αγωνίστηκε ως μέσος, αλλά σύντομα μετακινήθηκε στην επίθεση. Προσχώρησε στην ομάδα του Μάδεργουελ ΦΚ με την έναρξη της σεζόν του πρωταθλήματος Σκωτίας 1916–17. Σκόραρε νωρίς στο πρωτάθλημα (και τα δύο γκολ στην ισοπαλία 2–2 με την στη Ρέιθ Ρόβερς). Γρήγορα έγινε ιδιαίτερα παραγωγικός σκόρερ και ήταν πρώτος σκόρερ στο πρωτάθλημα της Σκωτίας σε τρεις περιπτώσεις: 1917–18 (35 γκολ), 1919–20 (43 γκολ) και 1920–21 (33 γκολ).Με την Μάδεργουελ έφτασε στους ημιτελικούς του Κυπέλλου Σκωτίας το 1923 (χάνοντας 2–0 από τη Σέλτικ και ήταν στην τρίτη θέση στο πρωτάθλημα το 1919–20. Παρά αυτές τις επιδόσεις, δεν επιλέχθηκε ποτέ για την εθνική ομάδα. Το 1925 εντάχθηκε στην ομάδα της Ουαλίας Κάρντιφ που μόλις είχε φτάσει στον τελικό του Κυπέλλου Αγγλίας. Επιστρατεύτηκε για να εξασφαλίσει τη θέση του συλλόγου στην αγγλική πρώτη κατηγορία. Το πέτυχε χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία την πρώτη χρονιά σημειώνοντας 19 γκολ.Η κορυφαία στιγμή του Χιούι Φέργκιουσον κατά τη διάρκεια της θητείας του στο Κάρντιφ ήταν ο τελικός του Κυπέλλου Αγγλίας το 1927 με αντίπαλο την Άρσεναλ. Στο 74ο λεπτό ο Φέργκιουσον, δεχόμενος σέντρα από τα δεξιά, σουτάρει προς τον αντίπαλο τερματοφύλακα, Νταν Λιούις. Αυτός φαίνεται να πιάνει την μπάλα, αλλά υπό την πίεση αντιπάλου, η μπάλα ξέφυγε ανάμεσα στα χέρια του και σε μια απελπισμένη προσπάθεια την έριξε στα δίχτυα του με τον ώμο του. Αυτό είναι το νικητήριο γκολ για την Κάρντιφ. Με το σύλλογο ο Φέργκιουσον κατέκτησε ακόμα το Κύπελλο Ουαλίας και το Charity Shield.Επέστρεψε στη Σκωτία το 1929 και υπέγραψε στην Νταντί. Οι κακές πρώτες εμφανίσεις οδήγησαν σε αποδοκιμασίες από τους φιλάθλους και τον ίδιο σε κατάθλιψη. Πέτυχε δύο γκολ και αποβλήθηκε από την ομάδα λόγω τραυματισμού και έλλειψης φόρμας. Αυτοκτόνησε στις 9 Ιανουαρίου 1930 με ασφυξία από αέριο. Ήταν παντρεμένος με ένα παιδί, ενώ η σύζυγός του ήταν έγκυος. Κάρντιφ Σίτι Κύπελλο Αγγλίας: 1926–27FA Charity Shield: 1927Κύπελλο Ουαλίας: 1927–28Πρώτος σκόρερ πρωταθλήματος Σκωτίας (3) : 1917–18, 1919–20, 1920–21 Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 500 ή περισσότερα γκολ
Γκιόρελε

Το Γκιόρελε (τουρκικά: Görele) είναι μικρή πόλη και διαμέρισμα της επαρχίας Κερασούντας στην ακτή του Ευξείνου Πόντου της σημερινής ανατολικής Τουρκίας. Ο πληθυσμός της ήταν 16.033 κάτοικοι το 2010.

 Το όνομα προέρχεται εκ παραφθοράς από την αρχαία πόλη Κόραλλα, αν και ο ποντιακός οικισμός πιθανότατα βρισκόταν εγγύτερα στο σημερινό Εϊνεσίλ.Πολύ αργότερα εδώ υπήρχε ένας γενουατικός εμπορικός σταθμός και τα ερείπια του κάστρου τους βρίσκονται σήμερα 20 χλμ ανατολικά της πόλης Γκιόρελε. Οι Τούρκοι Τσεπνί έφτασαν στο Γκιόρελε από το Χορασάν τα πρώτα χρόνια του 13/14ου αιώνα. Ως το κάστρο της Κορδύλης, ήταν ένα από τα τελευταία χριστιανικά φυλάκια που έπεσαν στον σουλτάνο Μωάμεθ Β΄ τον Πορθητή αφότου κατέκτησε την Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας το 1461. Σύμφωνα με τα ποντιακά άσματα, μια αγρότισσα υπερασπιζόταν το κάστρο εναντίον του στρατιώτη του Σουλτάνου, μέχρι που της πήρε την ζωή, πετώντας την από ένα παράθυρο. Σύμφωνα με τον Ουίλιαμ Μίλερ, το παράθυρο αυτό υπήρχε μέχρι και στο ξεκίνημα του Κριμαϊκού πολέμου.Από το 1878 έως το 1922, ήταν τμήμα του Οθωμανικού Βιλαετίου της Τραπεζούντας. Κατά τη διάρκεια της δημοκρατικής εποχής, έγινε μέρος της νεοϊδρυθείσας επαρχίας Κερασούντας. Το Γκιόρελε, όπως και η υπόλοιπη ακτή, καταλήφθηκε από τα ρωσικά στρατεύματα για δύο χρόνια κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Görele στο Wikimedia Commons
Γερόντιος Μεδιολάνων

Ο Γερόντιος (ιταλικά : Geronzio) (... - Μιλάνο, 465) ήταν επίσκοπος του Μιλάνου, Μεδιολάνο τότε, από το 462 μέχρι το θάνατό του. Θεωρείται ως άγιος από την Καθολική Εκκλησία που τιμά την μνήμη του στις 5 Μαΐου.

 Σύμφωνα με το Catalogus archiepiscoporum Mediolanensium, η θητεία του τοποθετείται μεταξύ εκείνη του Ευσέβιου, που μαρτυρείται ιστορικά το καλοκαίρι του 451, και του Μπενίνο. Ο ίδιος κατάλογος του δίνει 6 χρόνια θητείας και λέει ότι θάφτηκε στις 7 Μαΐου στη βασιλική του Αγίου Σιμπλικιανού. Παραδοσιακά όμως η επισκοπική του θητεία ορίζεται στα έτη 462-465 . Ένα από τα Carmina του Φήλιξ Εννοδίου, γραμμένο πριν από το 521, είναι αφιερωμένο στον Γερόντιο, όπου επαινείται για την απλότητα της ζωής του και τη φιλανθρωπία του. Από το κείμενο του Εννοδίου φαίνεται ότι η επιλογή του Γεροντίου ως επισκόπου Μεδιολάνων συμφωνήθηκε με τον προκάτοχό του Ευσέβιο. «Ο Γερόντιος εργάστηκε σκληρά για να ανοικοδομήσει τις εκκλησίες του Μιλάνου, που καταστράφηκαν από τους Ούννους του Αττίλα... Με τον ίδιο ζήλο υποστήριξε τους πρόσφυγες, τους εκτοπισμένους, τους τραυματίες, λύτρωσε τους αιχμαλώτους, ζήτησε βοήθεια ενάντια στους εισβολείς». (Λατινικά) Giuseppe Antonio Sassi, Baldassarre Oltrocchi, Archiepiscoporum Mediolanensium series historico-chronologica, vol. I, Milano 1755, pp. 126-128 (Λατινικά) De Sancto Gerontio archiepiscopo Mediolanensi, Acta Sanctorum, tomo II, Parigi-Roma 1866, p. 44 Francesco Lanzoni, Le diocesi d'Italia dalle origini al principio del secolo VII (an. 604), vol. II, Faenza 1927, pp. 1020-1021 (Γαλλικά) Élisabeth Paoli, Les notices sur les évêques de Milan (IVe-VIe siècle), in « Mélanges de l'Ecole française de Rome. Moyen-Age, Temps modernes », tomo 100, nº1 (1988), pp. 207-225 (Γαλλικά) Charles Pietri, Luce Pietri (ed.), Prosopographie chrétienne du Bas-Empire. 2. Prosopographie de l'Italie chrétienne (313-604), École française de Rome, vol. I, Roma 1999, p. 926 Antonio Rimoldi, Geronzio, vescovo di Milano, santo, in Bibliotheca Sanctorum, vol. VI, coll. 273-274
Α.Μ.Ε.Σ. Νηρέας Πάρου

Ο Αθλητικός Μορφωτικός Εκπολιτιστικός Σύλλογος Νηρέας Πάρου είναι αθλητικός και πολιτιστικός σύλλογος με έδρα τον οικισμό της Νάουσας στο νησί της Πάρου. Η ποδοσφαιρική ομάδα έχει χρώματα το κίτρινο και το μαύρο και ως έδρα χρησιμοποιεί το Δημοτικό Στάδιο Πάρου.

 Ιδρύθηκε το 1959, όταν μια παρέα από Ναουσαίους που ανησυχούσαν για το μέλλον των παιδιών του χωριού, αποφάσισαν τη δημιουργία του συλλόγου. Πήρε την ονομασία του από τη θεότητα της θάλασσας και με την υπ' αριθμό 434/1959 απόφαση του πρωτοδικείου Σύρου ξεκίνησε τη λειτουργία του ως «Α.Ο. Νηρεύς». Τα πρώτα τμήματα που περιελάμβανε ήταν: κολύμβηση, κωπηλασία και ποδόσφαιρο.Οι πρώτες επιτυχίες έρχονται τα επόμενα χρόνια με την κατάκτηση των τοπικών πρωταθλημάτων ποδοσφαίρου (1967, 1972, 1978), όμως ο σύλλογος διανύει μια δύσκολη περίοδο μέχρι το 1979. Τότε, μπαίνουν νέοι άνθρωποι στη διοίκηση και αρχίζει μια έντονη πολιτιστική δραστηριότητα παράλληλα με την αθλητική. Δημιουργείται κινηματογραφική λέσχη, οργανώνονται εκθέσεις ζωγραφικής και συναυλίες, ενώ αποφασίζεται και η δημιουργία νέου ποδοσφαιρικού γηπέδου για τις ανάγκες της ομάδας.Το 1980 συμβάλλει στην ίδρυση της Ε.Π.Σ. Κυκλάδων και συμμετέχει στο εναρκτήριο πρωτάθλημα του νομού. Το 1981 γίνεται τροποποίηση καταστατικού σύμφωνα με την υπ' αριθμό 259/1981 απόφαση του πρωτοδικείου Σύρου και ο σύλλογος μετονομάζεται σε «Αθλητικό Μορφωτικό Εκπολιτιστικό Σύλλογο (Α.Μ.Ε.Σ.) ΝΗΡΕΑΣ». Το 1987 κατακτά τη δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα παίδων και το 1988 την πρώτη στο εφηβικό πρωτάθλημα του νομού Κυκλάδων. Τη δεκαετία του 1990 κατασκευάζεται η αίθουσα πολιτιστικών και αθλητικών εκδηλώσεων, καθώς και νέα αποδυτήρια και γραφεία για την ομάδα.Μεγαλύτερη στιγμή του συλλόγου ήταν η κατάκτηση του πρωταθλήματος Κυκλάδων τη σεζόν 2007-08 και η άνοδός του στη Δ' Εθνική κατηγορία. Συμμετείχε στον 8ο όμιλο, όμως τερμάτισε στη 12η θέση και υποβιβάστηκε ξανά στο τοπικό πρωτάθλημα, όπου συνέχισε να αγωνίζεται κατά την επόμενη δεκαετία. Το 2009 κατέκτησε το κύπελλο Κυκλάδων κερδίζοντας στον τελικό τον Α.Ο. Πάγου Σύρου με 4-2. Το καλοκαίρι του 2020, οι διοικούντες τεσσάρων συλλόγων της Πάρου (Α.Μ.Ε.Σ. Μαρπησσαϊκού, Α.Μ.Ε.Σ. Νηρέα, Α.Ο. Πάρου και Μ.Ε.Α.Σ. Αστέρα Μαρμάρων) αποφάσισαν τη συγχώνευση των σωματείων, με σκοπό τη δημιουργία μίας πιο ανταγωνιστικής ομάδας στο νησί που θα πρωταγωνιστήσει μελλοντικά στο ποδόσφαιρο του νομού. Ο νέος σύλλογος ονομάστηκε Αθλητική Ένωση Πάρου (Α.Ε. Πάρου) και συμμετείχε άμεσα στις διοργανώσεις της Ε.Π.Σ. Κυκλάδων. Ο Νηρέας συνεχίζει να υφίσταται, με έμφαση πια στις ακαδημίες σε ποδόσφαιρο και πετοσφαίριση, καθώς και στις πολιτιστικές του δραστηριότητες. Συμμετοχές σε ανώτερη κατηγορία: Δ΄ Εθνική 2008-09 (8ος όμιλος): 12η/14 ομάδες (υποβιβάστηκε) Πρωταθλητής Κυκλάδων (1): 2007-08 Κυπελλούχος Κυκλάδων (1): 2008-09 Επίσημη ιστοσελίδα Η σελίδα του Α.Μ.Ε.Σ. Νηρέας στην ΕΠΣ Κυκλάδων
Δημογραφία της Ποντγκόριτσα

Η Ποντγκόριτσα είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη του Μαυροβουνίου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός της ίδιας της Ποντγκόριτσα είναι 150.799 άτομα, ενώ η Πόλη Πρωτεύουσας της Ποντγκόριτσα (ανάλογη με μητροπολιτική περιοχή, και παρόμοιο με τη υποδιαίρεση οπστίνα/δήμου στο υπόλοιπο του Μαυροβουνίου) έχει πληθυσμό 185.937 κατοίκων.

 Οι οικισμοί στο Μαυροβούνιο χωρίζονται σε υποδιαιρέσεις που ονομάζεται Μιέσνα ζαγιέντνιτσα, ή Τοπική κοινότητα. Αυτές είναι οι μικρότερες εδαφικές υποδιαιρέσεις του Μαυροβουνίου. Ωστόσο, η Στατιστική Υπηρεσία Μαυροβουνίου δεν κυκλοφορεί άμεσα δεδομένα που αφορούν τις τοπικές κοινότητες. Η Διοίκηση της Πόλης Πρωτεύουσας της Ποντγκόριτσα διαιρεί τη Ποντγκόριτσα σε ζώνες σχεδιασμού για εσωτερική χρήση, και δεν έχουν τα στατιστικά στοιχεία πληθυσμού σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Αυτές δεν αντιστοιχούν σε τοπικές κοινότητες ή παραδοσιακές γειτονιές Ποντγκόριτσα, αλλά είναι ενδεικτικές της διανομής του πληθυσμού της Ποντγκόριτσα. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι τα δεδομένα από τα έγγραφα της Πρωτεύουσας διαφέρουν ελαφρώς με αυτά της Στατιστικής Υπηρεσίας του Μαυροβουνίου. Αυτό μπορεί να οφείλεται στη χρήση διαφορετικών ορισμών, διαφορετικών ορίων της ίδιας της πόλης, ή της χρήσης των προκαταρκτικών στοιχείων από την απογραφή του 2011. Η Πόλη Πρωτεύουσας της Ποντγκόριτσα διαιρείται σε 141 οικισμούς, από τους οποίους 3 ορίζονται ως αστικοί από τη Στατιστική Υπηρεσία του Μαυροβουνίου (πόλη της Ποντγκόριτσα, Γκολουμπόβτσι και Τούζι, ενώ οι υπόλοιποι έχουν αγροτικό χαρακτήρα. Οι Γκολουμπόβτσι και Τούζι είναι η έδρα των δικών τους υποδήμων (gradske opštine), που καλύπτουν το μεγαλύτερο μέρος της νότιας και νοτιοανατολικής περιοχής της Πόλης Πρωτεύουσας της Ποντγκόριτσα, από την ίδια τη Ποτνγκόριτσα έως την Λίμνη Σκόδρας. Ο υποδήμος Γκολουμπόβτσι έχει πληθυσμό 16.093 κατοίκων, με τον υποδήμο Τούζι να έχει 12.096 κατοίκους. Παρακάτω υπάρχει ένας κατάλογος οικισμών με πληθυσμό μεγαλύτερο των 500 κατοίκων: Οι περισσότεροι από τους μεγαλύτερους οικισμούς αποτελούν μέρος της συνεχούς αγροτικής εξάπλωσης γύρω από τις πόλεις Γκολουμπόβτσι και Τούζι, στη κοιλάδα Ζέτα, που βρίσκεται στο νότιο τμήμα της Πρωτεύουσας Ποντγκόριτσα. Σε σύγκριση, το βόρειο τμήμα της περιοχής της Πρωτεύουσας είναι ορεινό και πολύ αραιοκατοικημένο. Η προαστιακή ζώνη της Ποντγκόριτσα εκτείνεται πέρα από την πόλη πρωτεύουσας της Ποντγκόριτσα κυρίως στους δήμους Ντανιλόβγκραντ, Τσέτινιε, Μπαρ και Νίκσιτς. Σε συνδυασμό με το ρόλο της Ποντγκόριτσα ως κύρια πόλη του Μαυροβουνίου, με την εθνική συγκέντρωση της διοίκησης, της υγειονομικής περίθαλψης, των εκπαιδευτικών και οικονομικών δραστηριοτήτων, ο καθημερινός πληθυσμός είναι πιθανόν σημαντικά υψηλότερος από τους επίσημους κατοίκους.
Επαρχία Πατρών

Η επαρχία Πατρών, που αρχικά ονομαζόταν επαρχία Παλαιών Πατρών, ήταν μία από τις τρεις επαρχίες της Αχαΐας και η μεγαλύτερη σε έκταση και πληθυσμό. Έδρα της ήταν η Πάτρα, που είναι πρωτεύουσα και του νομού. Καταλάμβανε το δυτικό τμήμα του νομού και συνόρευε με τις επαρχίες Καλαβρύτων και Αιγιαλείας στα ανατολικά και με την επαρχεία Ηλείας και τον ομώνυμο νομό στα νότια.

 Κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας εντός της επαρχίας Πατρών είχαν ιδρυθεί οι Βαρωνίες της Πάτρας και της Χαλανδρίτσας. Η Πάτρα κατά την πρώτη και δεύτερη περίοδο της Τουρκοκρατίας αποτέλεσε ξεχωριστό βιλαέτι (επαρχία) όπως και επί Α΄και Β΄ Βενετοκρατίας αφού οι Οθωμανοί κράτησαν την βενετική διοικητική διαίρεση και αργότερα οι Βενετοί κράτησαν την ίδια διοικητική διαίρεση με τους Τούρκους αλλά ονομάζοντας τα Territirii. Πρώτη διαίρεση της περιοχής ήταν οι Βαρωνίες το 1205 πάνω στις οποίες συνεχίστηκαν τα βιλαέτια και επαρχίες όπως στην περίπτωση της επαρχίας Πατρών.Τα όρια της ήταν ανατολικά ο ποταμός Φοίνικας από τις εκβολές μέχρι τις πηγές του, περιλαμβάνοντας την Αρραβωνίτσα και τα Δουκανέικα. Από τις πηγές του Φοίνικα ανέβαιναν στο Παναχαϊκό δίπλα στη Γουρζούμισα (Λεόντιο σήμερα), αφήνοντας την όμως απέξω, ακολούθως στα Δεμέστιχα και πέρναγε στον Ερύμανθο και από εκεί κατέβαινε στην Τριταία την οποία συμπεριελάμβανε σχεδόν ολόκληρη, εκτός το Γερμοτσάνη, έπειτα περνούσε εντός του σημερινού νομού Ηλείας συμπεριλαμβάνοντας κάποια χωριά, και κατέληγε στον ποταμό Λάρισσο κοντά στα σημερινά σύνορα των δύο νομών. Μετά την Απελευθέρωση η επαρχία Πατρών που συστάθηκε είχε σχεδόν τα ίδια όρια πιο διευρυμένα. Δημιουργήθηκε αρχικά με την διοικητική διαίρεση του 1828 επί κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια με το Ι' ψήφισμα της 13ης Απριλίου σαν επαρχία Παλαιών Πατρών. Με την διοικητική διαίρεση του 1833 ως μία από τις πέντε επαρχίες του τότε νομού Αχαΐας και Ήλιδος με πρώτο έπαρχο τον Κάρολο Δρακόπουλο. Καταργήθηκε στην συνέχεια με την διοικητική διαίρεση του 1836 η οποία κατάργησε προσωρινά το νομαρχιακό σύστημα και επανασυστάθηκε το 1848. Παρέμεινε αμετάβλητη στην συνέχεια μέχρι το 1997 οπότε και καταργήθηκε οριστικά με το σχέδιο Καποδίστριας. Με το σχέδιο Καλλικράτης που ακολούθησε το σχέδιο Καποδίστριας στον χώρο της πρώην επαρχίας δημιουργήθηκαν οι δήμοι Πατρέων, Δυτικής Αχαΐας και Ερυμάνθου. Εκλογική περιφέρεια Πατρών Τερριτόριο Πατράσσο Νίκος Γ. Ασπιώτης, Διοικητικοί και Αυτοδιοικητικοί Θεσμοί στην Κέρκυρα. Πρόσωπα και Γεγονότα (1817‐1951), Κέρκυρα 2009. Ανακτήθηκε: 13/03/2016. (αρχείο pdf) Α.Ι. Κλάδου, Εφετηρίς (Almanach) του Βασιλείου της Ελλάδος δια το Έτος 1837, Εκ της Βασιλικής Τυπογραφίας και Λιθογραφίας, Εν Αθήναις 1837. Ουίλιαμ Μύλλερ, Οι Φράγκοι εν Πελοπόννησω, αρχείο ιστορικών λόγων, μετάφραση: Σπυρίδων Λάμπρου, εκδόσεις Ελεύθερις σκέψις, Αθήνα 1994. ISBN 960-7199-34-0. Μιχαήλ Β. Σακελλαρίου, Η Πελοπόννησος κατά την δεύτερην Τουρκοκρατίαν (1715-1821), Αθήνα 1939· επανέκδοση 2000. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμοι Α΄-Β΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση (Α΄ έκδοση: Πάτρα 1959).
Ευφημία του Ρατσίμπους

Η Ευφημία', Euphemia of Racibórz, OP, πολωνικά: Eufemia raciborska‎, (1299/1301 – 17 Ιανουαρίου 1359) ήταν από το Τάγμα των Δομινικανών πριγκίπισσα στο Ρατσίμπους. Ήταν πρώην Πολωνή πριγκίπισσα του Οίκου των Πιαστ-Σιλεσίας, στον κλάδο Οπόλε.

 Η Ευφημία ήταν το τρίτο παιδί, αλλά η δεύτερη κόρη του Πσεμύσουαφ δούκα του Ρακίμπορτς από τη σύζυγό του Άννα των Πιάστ, κόρη του Κορραδου Β' της Μασοβίας. Στις 9 Απριλίου 1313 η Ευφημία έλαβε το μοναστικό πέπλο και μπήκε στο Δομινικανό μοναστήρι του Αγίου Πνεύματος στο Ρατσίμπους. Κατά τη διάρκεια της θρησκευτικής της ζωής, εξελέγη ηγουμένη δύο φορές: το 1341 και κατά την περίοδο 1358–1359. Έγγραφα την έδειχναν ως άτομο που φρόντιζε ευσυνείδητα για την αύξηση των εκμεταλλεύσεων του μοναστηριού. Το 1313 απέκτησε τα χωριά Proszowiec, Markowice, Lyski, Pogrzebień και Lubomia από τον αδελφό της, Λέσεκ δούκα του Ρατσίμπους. Το 1335 η Ευφημία δίνει στον Νάνκερ, επίσκοπο Βρότσλαβ τα χωριά Bieńkowice, Strzybnik, Sudoł και Kornowac ως φόρο της δεκάτης. Το 1337 αγόρασε τα χωριά Ligota και Izoldy από τη χήρα του Piotr Strali και το 1339 το χωριό Ucieszków και το μισό Warmutowice στο Koźle από κάποιον Kunada Stosz (ή Stoszowice). Το 1340 το τάγμα των Δομινικανών μέσω της Ευφημίας αγόρασε από τον Henryk z Plumowa και τον αδελφό του Jeszka την πόλη Μπαμπόρουφ και τα χωριά Suwałków, Czerwięcice και Dzielów. Τρία χρόνια αργότερα (το 1343) η Ευφημία έλαβε από τον κουνιάδο της, Νικόλαο Β' δούκα της Oπάβα-Ρατσίμπους, ένα μεγάλο κομμάτι γης στο Bieńkowice ως προσωπικό της φέουδο, αλλά μέχρι το 1351, ολόκληρο το Bieńkowice περιήλθε και πάλι στην κατοχή του Δομινικανού Τάγματος. Εκείνη την εποχή, η Ευφημία ενήργησε και πάλι ως εκπρόσωπος του Δομινικανού Τάγματος και πώλησε τα χωριά Bieniek, Turc και Kobern ως τον νέο φόρο της δεκάτης που δόθηκε στην Εκκλησία. Στις 2 Ιουλίου 1345 η Ευφημία εξουσιοδοτήθηκε από τον πάπα Κλήμη ΣΤ' να διατηρήσει όλες τις περαιτέρω εξαγορές, που έκανε για λογαριασμό των Δομινικανών, υπό τον άμεσο έλεγχό της. Η εκκλησία και το μοναστήρι του Αγίου Πνεύματος, που κτίστηκαν και καθαγιάστηκαν στις 29 Σεπτεμβρίου 1334, έγιναν το κέντρο της θρησκευτικής και πολιτιστικής ζωής στο Ρατσίμπους. Στις 8 Δεκεμβρίου 1358 η ετοιμοθάνατη Ευφημία συνέταξε μία εκτενή διαθήκη, στην οποία αναγράφονται όλα τα αγαθά που απέκτησε. Απεβίωσε λίγες εβδομάδες αργότερα, στις 17 Ιανουαρίου 1359 και τάφηκε στο Δομινικανό Παρεκκλήσιο του Αγίου Δομίνικου στο μοναστήρι Ρατσίμπους. Η μεταγενέστερη αγιογραφία τόνιζε την ευσεβή ζωή της Ευφημίας, γεμάτη αυταπάρνηση και άφθονες χριστιανικές αρετές. Στις αρχές του 19ου αι. τα λείψανά της μεταφέρθηκαν πανηγυρικά στο παρεκκλήσιο και εναποτέθηκαν στην κύρια εκκλησία, σε έναν από τους πλευρικούς βωμούς. Κατά τη διάρκεια της πυρκαγιάς στην εκκλησία το 1945 ο βωμός κάηκε, και τα λείψανα της Ευφημίας χάθηκαν. Σήμερα τιμάται βαθιά στο Ρατσίμπους. Τον Ιανουάριο του 2022 άνοιξε η διαδικασία της αγιοποίησής της σε επισκοπικό επίπεδο. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Euphemia of Racibórz στο Wikimedia Commons
Ελισάβετ Ιωάννα του Φέλντεντς

H Ελισάβετ-Ιωάννα, γερμ. Elisabeth-Johanna von Pfalz-Veldenz von Wittelsbach (22 Φεβρουαρίου 1653 - 5 Φεβρουαρίου 1718) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του δούκα του Παλατινάτου-Φέλντεντς και με τον γάμο της έγινε βιλντ- και ρινεγκραβίνα του Ζαλμ-Κύρμπουργκ.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Λεοπόλδου-Λουδοβίκου δούκα του Παλατινάτου-Φέλντεντς και της Αγάθης-Χριστίνας, κόρης του Φιλίππου-Βόλφγκανγκ κόμη του Χάναου-Λίχτενμπεργκ. Παντρεύτηκε το 1669 τον Ιωάννη ΙΑ΄ βιλντ- και ρινεγκράβου του Ζαλμ-Κύρμπουργκ (1635-1688). Δεν απέκτησε απογόνους. Winfried Dotzauer: Geschichte des Nahe-Hunsrück-Raumes von den Anfängen bis zur Französischen Revolution, Franz Steiner Verlag, Stuttgart, 2001, ISBN 3-515-07878-9, p. 364
Πλάνη του αχυρανθρώπου

Το επιχείρημα ή πλάνη του αχυρανθρώπου (αγγλικά strawman fallacy) είναι μια λογική πλάνη, κατά το οποίο ένας συζητητής παρουσιάζει παραλλαγμένα το επιχείρημα του αντιπάλου του, ώστε να επιτεθεί στην παραλλαγμένη του εκδοχή, και όταν την καταρρίψει, να εισηγηθεί ότι κατέρριψε το αρχικό επιχείρημα του αντιπάλου.Έρευνα (Bizer, 2006) έδειξε πως το επιχείρημα μπορεί να είναι πειστικό, αν το ακροατήριο δεν έχει όρεξη να αναλύσει τα επιχειρήματα.Ένα παράδειγμα είναι η πρόταση νόμου που κατατέθηκε στο κοινοβούλιο της Λουϊζιάνα το 2001. Η πρόταση νόμου εισηγητή πως, επειδή το βιβλίο του Δαρβίνου περί της εξέλιξης των ειδών, δικαιολογούσε τον ρατσισμό, η Λουϊζιάνα καταδικάζει την δαρβινική ιδεολογία που χωρίζει τους ανθρώπους σε ανώτερους και κατώτερους. Ο δαρβινισμός ως ιδεολογία δεν αποτελεί δικαιολογία για τον ρατσισμό.

 Η πλάνη του αχυράνθρωπου εμφανίζεται στο ακόλουθο πρότυπο επιχειρήματος: Το πρόσωπο 1 υποστηρίζει την πρόταση Χ . Το πρόσωπο 2 διαφωνεί με μια επιφανειακά παρόμοια πρόταση Υ , ψευδώς, σαν ένα επιχείρημα κατά του Y να ήταν ένα επιχείρημα κατά του Χ .Αυτός ο συλλογισμός είναι μια άγνοια ελέγχου: δεν ανταποκρίνεται στην εν λόγω πρόταση, παραποιώντας την αντίθετη θέση. Για παράδειγμα: Παραθέτοντας τα λόγια του αντιπάλου εκτός πλαισίου - δηλαδή, επιλέγοντας παραθέματα που παραπλανούν για τις προθέσεις του αντιπάλου. Παρουσιαζόμενος κάποιος που υπερασπίζεται πτωχά μια θέση πολύ ως αμυνόμενος, και μετά αρνούμενος τα επιχειρήματα του εν λόγω προσώπου, δίνοντας την εντύπωση ότι κάθε υποστηρικτής της θέσης αυτής (και ως εκ τούτου η ίδια η θέση) έχει ηττηθεί. Η υπεραπλούστευση του επιχειρήματος του αντιπάλου, και στη συνέχεια η επίθεση σε αυτήν την απλοποιημένη έκδοση. Η υπερβολή (μερικές φορές υπερβολικά υπερβάλλουσα) του επιχειρήματος του αντιπάλου, και στη συνέχεια η επίθεση σε αυτήν την υπερβολική έκδοση. Bizer, George Y.; Kozak, Shirel M.; Holterman, Leigh Ann (2009). «The persuasiveness of the straw man rhetorical technique». Social Influence (Informa UK Limited) 4 (3): 216–230. doi:10.1080/15534510802598152. ISSN 1553-4510. Talisse, Robert; Aikin, Scott F. (2006-11-10). «Two Forms of the Straw Man». Argumentation (Springer Science and Business Media LLC) 20 (3): 345–352. doi:10.1007/s10503-006-9017-8. ISSN 0920-427X. Tindale, Christopher W. (22 Ιανουαρίου 2007). Fallacies and Argument Appraisal. Cambridge University Press. ISBN 978-1-139-46184-9.
Σικίρρες

Η Σικίρρες (ισπανικά: Siquirres) είναι πόλη της Κόστα Ρίκα. Ανηκει στην Επαρχία Λιμόν. Έχει πληθυσμό 18.231 κατοίκων. Βρίσκεται 111 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της πρωτεύουσας Σαν Χοσέ.

 Η Σικίρρες βρίσκεται κεντρικά της Κόστα Ρίκα και της Επαρχίας Λιμόν. Βρίσκεται βορειοανατολικά της Μοραβία, νότια της Σάντο Ντομίνγκο και δυτικά του Μπατάν. Βρίσκεται 111 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της πρωτεύουσας Σαν Χοσέ. Το κλίμα της Σικίρρες είναι τροπικό. Κατάλογος πόλεων της Κόστα Ρίκα Σικίρρες
Κάλαμος (οικισμός)

Ο Κάλαμος έιναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Λευκάδας, στην Περιφέρεια Ιονίων Νήσων. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Καλάμου και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Καλάμου, του Δήμου Λευκάδας.

 Ο Κάλαμος Λευκάδας βρίσκεται σε υψόμετρο 7 μέτρων και έχει 473 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικές μεταβολές οικισμού - Καλαμος Λευκάδας (Ε.Ε.Τ.Α.Α.) Διοικητικές μεταβολές - Κοινότητα Καλάμου Λευκάδας (Ε.Ε.Τ.Α.Α.) Διοικητικές μεταβολές - Δήμος Λευκάδας (Κοινότητα Λευκάδας) (Ε.Ε.Τ.Α.Α.) Διατελέσαντες Πρόεδροι Κοινότητας Καλάμου (1983 - 2010) (Ε.Ε.Τ.Α.Α.) KALAMOS ISLAND (ιστοσελίδα)
Μνημείο του Ταντέους Κοστσιούσκο (Κρακοβία)

Το Μνημείο του Ταντέους Κοστσιούσκο στην Κρακοβία (πολωνικά: Pomnik Tadeusza Kościuszki w Krakowie) είναι ένα από τα πιο γνωστά χάλκινα μνημεία στην Πολωνία. Είναι έργο των καλλιτεχνών Λεόναρντ Μαρκόνι, καθηγητή του Πανεπιστημίου του Λβιβ που γεννήθηκε στη Βαρσοβία και του γαμπρού του, γλύπτη Αντόνι Πόπιελ. Το έφιππο χάλκινο άγαλμα του Ταντέους Κοστσιούσκο — Πολωνού και Αμερικανού ήρωας της ανεξαρτησίας — βρίσκεται κατά μήκος της δυτικής πλευράς εισόδου στο Κάστρο Βάβελ στην Παλιά Πόλη.

 Το άγαλμα δημιουργήθηκε το 1900 χάρη στις προσπάθειες της νεοσύστατης Εταιρείας Ταντέους Κοστσιούσκο, λίγο μετά το θάνατο του Μαρκόνι. Η αυστριακή κυβέρνηση κατά τη διάρκεια των διαμελισμών της Πολωνίας αρνήθηκε να εκδώσει την άδεια για την τοποθέτησή του. Χτίστηκε τουλάχιστον είκοσι χρόνια αργότερα το 1920-24 όταν το πολωνικό κράτος αποκατέστησε την ανεξαρτησία του μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το άγαλμα καταστράφηκε από τους Γερμανούς το 1940 κατά τη διάρκεια της ναζιστικής γερμανικής κατοχής στην Πολωνία. Το τρέχον αντίγραφο του, που ανεγέρθηκε το 1960, είναι ένα δώρο στην πόλη της Κρακοβίας από τους κατοίκους της Δρέσδης της Γερμανίας. Το αντίγραφο του ανεγέρθηκε επίσης στο Ντιτρόιτ του Μίσιγκαν το 1978, ως δώρο από τον λαό της Κρακοβίας, για τον εορτασμό της δισεκατονταετηρίδας των ΗΠΑ.Στην εποχή του Κοστσιούσκο, το πολωνικό κράτος είχε διμαλιστεί δύο φορές από τους γείτονές του: τη Ρωσία, τη Μοναρχία των Αψβούργων και το Βασίλειο της Πρωσίας στις αρχές του 1793. Το 1794, ο Κοστσιούσκο ξεκίνησε μια εξέγερση στην Κεντρική Πλατεία της Κρακοβίας, η οποία, παρά τη νικηφόρα Μάχη του Ρατσουαβίτσε εναντίον του αριθμητικά ανώτερου Ρωσικού Στρατού, οδήγησε σε έναν τραγικό τρίτο και τελευταίο διαμελισμό της Πολωνίας. Η Κρακοβία έγινε μέρος της αυστριακής επαρχίας της Γαλικίας για πάνω από έναν αιώνα. Πριν ηγηθεί της εξέγερσης του 1794, ο Κοστσιούσκο είχε πολεμήσει στον Αμερικανικό Επαναστατικό Πόλεμο ως συνταγματάρχης στον Ηπειρωτικό Στρατό. Το 1783, σε αναγνώριση της θητείας του, προήχθει τιμητικά από το Ηπειρωτικό Συνέδριο στο βαθμό του ταξίαρχου και του δόθηκε η ιθαγένεια των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Κοστσιούσκο πέθανε στην Ελβετία στις 15 Οκτωβρίου 1817. Το σώμα του θάφτηκε για πρώτη φορά σε κρύπτη μιας εκκλησίας Ιησουιτών στο Σόλοτουρν, από όπου μεταφέρθηκε ένα χρόνο αργότερα στην Κρύπτη του Αγίου Λεονάρδου στον Καθεδρικό Ναό της Κρακοβίας, δίπλα στο σημείο όπου βρίσκεται το μνημείο του. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Tadeusz Kościuszko Monument in Kraków στο Wikimedia Commons
Ξένια Τσερνίσεβ Μπεσομπράσοβ

Η Ξένια Σεργκέγιεβνα, ρωσ. Ксения Сергеевна Чернышёва-Безобразова (11 Ιουνίου 1929 - 20 Σεπτεμβρίου 1968) από τον Οίκο Τσερνίσεβ-Μπεσομπράσοβ ήταν κόρη του κόμη του Τσερνίσεβ-Μπεσομπράσοβ και με τον γάμο της έγινε αρχιδούκισσα της Αυστρίας.

 Ήταν η μικρότερη κόρη του Σεργκέι κόμη του Τσερνίσεβ-Μπεσομπράσοβ και της Ελιζαμπέτας Ντιμιτρίεβνας, κόρης του κόμη Σερεμέτεβ. Παντρεύτηκε το 1953 τον Ροδόλφο των Αψβούργων-Λωρραίνης αρχιδούκα της Αυστρίας και είχε τέκνα: Μαρία-Άννα γενν. 19954, παντρεύτηκε τον Πέτρο πρίγκιπα Γκολίτσιν. Κάρολος-Πέτρος γενν. 1955, αρχιδούκας της Αυστρίας. Είχε τέκνα: Λόρεντς γενν. 2003, αρχιδούκας της Αυστρίας. Αντωνία γενν. 2000. Συμεών γενν. 1958, αρχιδούκας της Αυστρίας. Νυμφεύτηκε τη Μαρία των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, κόρη του Κάρλο δούκα της Καλαβρίας. de Badts de Cugnac, Chantal. Coutant de Saisseval, Guy. Le Petit Gotha. Nouvelle Imprimerie Laballery. Paris. 2002. pp. 175, 196-197 (French) ISBN 2-9507974-3-1 Enache, Nicolas. La Descendance de Marie-Therese de Habsburg. ICC, Paris, 1996. pp. 47, 52. (French). ISBN 2-908003-04-X Beeche, Arturo (2009). The Gotha, Volume 1. California, US: Kensington House Books. pp. 31–32. ISBN 978-0-97-719617-3.
Ιβάνα Βουλέτα

Η Ιβάνα Βουλέτα (γενν. Ιβάνα Σπάνοβιτς, σερβικά: Ивана Шпановић, γεν. 10 Μαΐου 1990) είναι Σέρβα αθλήτρια του στίβου που ειδικεύεται στο άλμα εις μήκος γυναικών. Είναι η κάτοχος του χάλκινου μεταλλίου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 στο Ρίο ντε Τζανέιρο, με επίδοση 7.08, τότε επίδοση του ρεκόρ Σερβίας.

 Το πρώτο της μετάλλιο σε διοργάνωση ανωτέρου επιπέδου το πήρε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2013, όταν κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο με επίδοση 6.82 μέτρα, τότε ρεκόρ Σερβίας. Την επόμενη χρονιά κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2014. Στη σεζόν του ανοιχτού στίβου κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2014, με επίδοση 6.81 μ. Το 2015, κατέκτησε το πρώτο της χρυσό μετάλλιο σε μεγάλη διοργάνωση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2015, με επίδοση 6.98 και ρεκόρ Σερβίας. Επίσης κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2015 στο Πεκίνο, με επίδοση 7.01 που κατέρριψε το ρεκόρ Σερβίας. Κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2016, με επίδοση 7.07 - ξανά ρεκόρ Σερβίας - πίσω από τη Μπρίτνεϊ Ριζ. Κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2016 στο Άμστερνταμ με 6.94 μ. Στη μεγαλύτερη διοργάνωση της χρονιάς (τους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016) κατάφερε να κατακτήσει το χάλκινο μετάλλιο με επίδοση 7.08 μέτρων και νέου ρεκόρ Σερβίας. Με 7.24 μέτρα (νέο ρεκόρ Σερβίας) κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2017, στο Βελιγράδι. Και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017 τερμάτισε ακριβώς έξω από τα μετάλλια, με επίδοση 6.96 μ. Τη σεζόν 2018 την άρχισε με το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2018 στο Μπέρμιγχαμ, όπου κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο. Στους Μεσογειακούς Αγώνες 2018 κέρδισε εύκολα τον αγώνα, αφού μόλις στην πρώτη προσπάθεια πήδηξε 7.04 μ. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 προκρίθηκε ως πρώτη στον τελικό, αλλά δεν άρχισε τον αγώνα της στον τελικό και έτσι έμεινε εκτός. Ανοιχτός: 7.14 μέτρα (2023) Κλειστός: 7.24 μέτρα (2017)
Περιοχή Κιλόσα

Η Περιοχή Κιλόσα (Kilosa District), είναι μια από τις έξι Επαρχίες, στην Περιφέρεια Μορογκόρο (Morogoro Region) της Τανζανίας. Η διοικητική της έδρα είναι η πόλη της Κιλόσα (Kilosa). Η Επαρχία Κιλόσα καλύπτει 14.918 τετραγωνικά χιλιόμετρα (5.760 τετραγωνικά μίλια). Στα Βόρεια συνορεύει με την Περιφέρεια Μανυάρα (Manyara Region), στα Βορειοανατολικά με την Περιφέρεια Τάνγκα, στα Ανατολικά με την Περιοχή Μβομέρο (Mvomero District), στα Νοτιοανατολικά με την Αγροτική Περιοχή Μορογκόρο, Νότια με την Περιοχή Κιλομπέρο (Kilombero District), στα Νοτιοδυτικά με την Περιφέρεια Ιρίνγκα (Iringa Region) και στα Δυτικά με την Περιφέρεια Ντοντόμα (Dodoma Region). Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή του 2002 στην Τανζανία, ο πληθυσμός στην Περιοχή Κιλόσα ήταν 489.513.

 Το 1905, όταν η Τανγκανίκα ήταν ακόμη Γερμανική Αποικία, εκδηλώθηκε η λεγόμενη επανάσταση των Μάτζι-μάτζι (ή κατ'άλλους Μάγκι-μάγκι). Οι Γερμανοί αρχικά δεν έδωσαν σημασία σε αυτή την εξέγερση των ιθαγενών. Αυτοί όμως όταν έφθασαν να αριθμούν αρκετές χιλιάδες, αποθρασύνθηκαν, με αποτέλεσμα να επιτεθούν στην ολιγάριθμη Γερμανική φρουρά και να καταλάβουν το Διοικητήριο της πόλης. Προ του Διοικητηρίου, συνάντησαν τον Ηλία Τσάβαλο (εξ Ηπείρου), ήταν τέτοιος ο φανατισμός των εναντίων όλων των λευκών, που έσκαψαν λάκκο, όπου τον ενταφίασαν ζωντανό με το κεφάλι κάτω και τα πόδια του να εξέχουν από το έδαφος. Η Κιλόσα και η γύρω περιοχή της, έχει εδάφη γόνιμα και παραγωγικά είναι δε κατάλληλη για γεωργική καλλιέργεια. Κατά το 1950, στην Κιλόσα κατοικούσαν λιγοστοί Έλληνες, εκ των οποίων ορισμένοι από αυτούς ήταν: Στην Κιλόσα υπήρχε και το μοναδικό ελληνικό ξενοδοχείο ονόματι «Princess Hotel», ιδιοκτησίας των νεονύμφων Ευαγγέλου (Άγγελου) Σαπουντζόγλου (εκ Νασλίου Μ. Ασίας) μετά της συζύγου του Πηνελόπης (Πίτσας) (κόρης των Μιχ. Ζερβού και Καλλιόπης Κυμηνά (το γένος Σταματίου Νικ. Κυμηνά) (εξ Ερμουπόλεως Σύρου)). Για τις βουλευτικές εκλογές, η Τανζανία διαιρείται σε εκλογικές περιφέρειες. Από τις εκλογές του 2010 η Περιοχή Κιλόσα, είχε τρεις εκλογικές περιφέρειες, τις: Ωστόσο, από το 2012, η Εκλογική Περιφέρεια Γκαΐρο (Gairo Constituency) μεταφέρθηκε εκτός, όταν δημιουργήθηκε η Περιοχή Γκαΐρο (Gairo District). Τομείς του 1997 Από το 1997, η Επαρχία Κιλόσα, διαιρείται διοικητικά σε εννέα Τομείς τους: Από το 2002, η Επαρχία Κιλόσα, διοικητικά διαιρείται σε 46 Τμήματα:Το 2012, τα παρακάτω οκτώ Tμήματα, έγιναν μέρος στη νεοσύστατη Περιοχή Γκαΐρο: Τα τριάντα πέντε τμήματα, που παραμένουν στην Περιοχή Κιλόσα, από το 2012 είναι (σε παρένθεση αναγράφονται οι κάτοικοι κατά το 2012): Στην περιοχή βρίσκεται επίσης και το Εθνικό Πάρκο Μικούμι (Mikumi National Park). Η πόλη της Κιλόσα, έχει ένα σιδηροδρομικό σταθμό στην κεντρική γραμμή των Σιδηροδρόμων της Τανζανίας. Είναι επίσης, μια διασταύρωση, σε μια σιδηροδρομική διακλάδωση προς τον δείκτη μετρητή εύρους (break-of-gauge), του σταθμού μεταφόρτωσης στο Κιντάτου (Kidatu). Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Τανζανίας Περιφέρεια Μορογκόρο Κιλόσα Παραπομπές σημειώσεων
Τριβίδι Φωκίδας

Το Τριβίδι είναι ορεινός οικισμός που βρίσκεται στη Δωρίδα του Νομού Φωκίδος, σε υψόμετρο 730 μέτρα. Έχει πληθυσμό 8 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και μαζί με το Κάλλιο και το Κλήμα Λιδωρικίου Φωκίδας συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Καλλίου της Δημοτικής Ενότητας Λιδωρικίου του Δήμου Δωρίδος.

 Το Τριβίδι βρίσκεται στις ανατολικές πλαγιές των Βαρδουσίων, Α από το Διακόπι και ΒΑ από το Κλήμα Λιδωρικίου. Οι περισσότεροι κάτοικοί του έχουν μετακινηθεί σε άλλες περιοχές, όπως τα Μεσόγεια Αττικής, με αποτέλεσμα το χωριό να ερημώνει. Οι εναπομείναντες ασχολούνται με την κτηνοτροφία που τα παλιότερα χρόνια άκμαζε. Αξιοθέατα της γύρω περιοχής τα εξωκλήσια του Αγίου Νικολάου και του Προφήτη Ηλία. Απογραφές πληθυσμού
Κεβίν Σονί

Ο Κεβίν Σονί Ολιβιέ (γαλλικά: Kévin Olivier Soni) (γενν. 17 Απριλίου 1998) είναι Καμερουνέζος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός μέσος για τον Αστέρα Τρίπολης.

 Ο Σονί γεννήθηκε στη Ντουάλα, αλλά μετακόμισε στη Γαλλία σε νεαρή ηλικία. Αναδείχθηκε στις ακαδημίες νέων της ΦΚ Ζιροντέν ντε Μπορντώ, όπου έκανε το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα στις 21 Ιανουαρίου 2015, στην ήττα με 1–2 εναντίον της Παρί Σεν Ζερμέν για το Κύπελλο Γαλλίας. Στις 8 Σεπτεμβρίου 2016, δόθηκε δανεικός στην Πω ΦΚ για ένα χρόνο.Στις 21 Ιουλίου 2017, υπέγραψε στη Χιρόνα ΦΚ, και αμέσως εντάχθηκε στη θυγατρική ομάδα της, την ΚΦ Περαλάδα της Σεγούντα Ντιβισιόν Β. Στις 22 Ιανουαρίου 2018, παρέτεινε το συμβόλαιό του μέχρι το 2022.Στις 8 Απριλίου 2018, ο Σονί έκανε το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα – και στην Πριμέρα Ντιβισιόν –, μπαίνοντας ως αλλαγή στην ήττα με 0–5 εναντίον της Ρεάλ Σοσιεδάδ. Στις 31 Αυγούστου του επόμενου έτους, μετά τον υποβιβασμό της Χιρόνα, δόθηκε δανεικός στην Β ομάδα της Εσπανιόλ στην τρίτη κατηγορία, για ένα χρόνο.Στις 27 Αυγούστου 2020, ο Σονί συμφώνησε σε ένα μονοετές συμβόλαιο δανεισμού με τη Βιγιαρρεάλ ΚΦ Β, επίσης στην τρίτη κατηγορία. Στις 2 Φεβρουαρίου που ακολούθησε, μετακόμισε στη Θέλτα Βίγο Β, ενώ ανήκε ακόμα στη Χιρόνα.Στις 16 Ιουνίου 2021, ο Σονί υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με τον Αστέρας Τρίπολης. Στις 27 Νοεμβρίου 2021, σημείωσε δύο γκολ και έδωσε δύο ασίστ, βοηθώντας την ομάδα του να επικρατήσει του Ατρόμητου με 6–2 για τη Super League, κάνοντας μια από τις καλύτερες εμφανίσεις του με τον Μίλαν Ράσταβατς στον πάγκο της ομάδας. Ψηφίστηκε παίκτης του αγώνα για την απόδοσή του. Ο Σονί έκανε το ντεμπούτο του στην Εθνική Καμερούν σε μια ήττα με 1–0 στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022 εναντίον της Αλγερίας στις 25 Μαρτίου 2022. Προφίλ Κεβίν Σονί στο BDFutbol (Αγγλικά) Προφίλ Κεβίν Σονί στο Soccerway Προφίλ στο Transfermarkt.com
Όστρουφ Λεντνίτσκι

Το Όστρουφ Λεντνίτσκι (πολωνικά: Ostrów Lednicki) είναι νησί στο νότιο τμήμα της λίμνης Λεντνίτσα στην Πολωνία, το οποίο βρίσκεται μεταξύ των πόλεων Γκνιέζνο και Πόζναν. Η λέξη «ostrów» σημαίνει «νησί της λίμνης ή του ποταμού». Ένα γκορντ (ένας μεσαιωνικός σλαβικός οχυρωμένος οικισμός) χτίστηκε εδώ τον Μεσαίωνα. Τα υπάρχοντα ερείπια ενός παρεκκλησιού, μιας εκκλησίας και ενός παλατιού, που θεωρείται ότι είναι το σπίτι των πρώτων Βασιλέων της δυναστείας των Πιάστ, έχουν στεγαστεί για συντήρηση. Σήμερα τα ερείπια είναι αρχαιολογικής σημασίας και ο χώρος του Μουσείου της Δυναστείας των Πιάστ άνοιξε το 1969. Είναι το μεγαλύτερο υπαίθριο μουσείο της Πολωνίας.Η τοποθεσία είναι ένα από τα επίσημα εθνικά ιστορικά μνημεία της Πολωνίας (Pomnik historii), ως ένα από τα πρώτα τέτοια μνημεία που ορίστηκαν στις 16 Σεπτεμβρίου 1994. Ο κατάλογος των εθνικών μνημείων διατηρείται από το Συμβούλιο Εθνικής Κληρονομιάς της Πολωνίας.

 Το νησί είναι σημαντικό στην εθνική ιστορία της Πολωνίας. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του πρώτων κυβερνήτων του πολωνικού κράτους, του Μιέσκο Α΄ και του Μπολέσλαφ Α΄ του Γενναίου, στάθηκε ως ένα από τα κύρια αμυντικά και διοικητικά κέντρα του βασιλείου. Το ερειπωμένο κάστρο και άλλα κτίρια κατασκευάστηκαν κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μιέσκο Α΄, λίγο πριν από το έτος 966. Είναι επίσης ένα υποψήφιο μέρος ως τον ιστορικό χώρο του προσωπικού βαπτίσματος του Μιέσκο Α΄, της συζύγου του, Ντουμπράβκα της Βοημίας και ολόκληρης της αυλής του, που πραγματοποιήθηκε το Μεγάλο Σάββατο της 14ης Απριλίου 966. Αυτή η ημερομηνία είναι το Βάπτισμα της Πολωνίας, η ιστορική εισαγωγή του Χριστιανισμού στην Πολωνία. Η εκδήλωση σηματοδοτεί επίσης την αρχή του πολωνικού κράτους.Το νησί είναι επίσης η σκηνή του ιστορικού μυθιστορήματος του 1876 του Γιούζεφ Ιγκνάτσι Κρασέφσκι, Μια Αρχαία Ιστορία.
Νέκρεσι

Το Νέκρεσι ( γεωργιανά: ნეკრესი) είναι μια ιστορική πόλη που βρίσκεται κοντά στο χωριό Σίλντα, στο σύγχρονο δήμο Κβαρέλι, στο μχάρε Καχέτι της Γεωργίας. Το Μοναστήρι του Νέκρεσι είναι αναγνωρισμένο ως Αμετακίνητο Μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Γεωργίας.

 Η πόλη ιδρύθηκε από τον Βασιλιά Παρνατζόμ γύρω στον 2ο-1ο αιώνα π.Χ. Τον 4ο αιώνα μ.Χ., ο Βασιλιάς Τιριδάτης της Ιβηρίας έχτισε μια εκκλησία σε αυτό το μέρος. Αυτή η εκκλησία έγινε το καταφύγιο ενός από τους Ασσύριους Πατέρες, του Άμπιμπος, στα τέλη του 6ου αιώνα. Ο Άμπιμπος δραστηριοποιήθηκε προς διάδοση του Χριστιανισμού στη Μεσαιωνική Γεωργία. Εκείνη την περίοδο ιδρύθηκε η Επισκοπή του Νέκρεσι, η οποία υπήρχε μέχρι τον 19ο αιώνα. Το Νέκρεσι από την αρχή ήταν σημαντικό κέντρο πολιτιστικών και εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων, υπό την πολιτική και πολιτιστική επιρροή του Κάρτλι. Το μοναστηριακό συγκρότημα του Νέκρεσι περιλαμβάνει αρκετά μνημεία της Γεωργιανής αρχιτεκτονικής.Ο μικρός καθεδρικός ναός που χρονολογείται από το δεύτερο μισό του 4ου αιώνα είναι μία από τις παλαιότερες εκκλησίες της Γεωργίας. Χτίστηκε επί βασιλείας του Μίριαν Γ' της Ιβηρίας. Είναι πέτρινος, ψηλός και στενός, με διαστάσεις 4,6 x 3,8 μ. Φαίνεται πως έχει ανακαινιστεί αρκετές φορές. Η μεγάλη ορθογώνια, τριμερής βασιλική κατασκευάστηκε στις αρχές του 7ου αιώνα. Η θολωτή εκκλησία χρονολογείται του 8ου-9ου αιώνα, και βρίσκεται στα δυτικά του συγκροτήματος. Το επισκοπικό παλάτι, που κατασκευάστηκε την ίδια περίοδο, είναι τώρα ερειπωμένο. Τον 16ο αιώνα κατασκευάστηκε ένας τετραόροφος πύργος στο μοναστήρι. Στα κτίρια του συγκροτήματος περιλαμβάνονται ερείπια από το οχυρωματικό τείχος, οινοποιείο, κελάρια κρασιών, λουτρά, οικήματα και άλλες δομές. Στα αρχαιολογικά ευρήματα από έρευνες στην περιοχή περιλαμβάνονται Γεωργιανές επιγραφές του 1ου-3ου αιώνα.
Foals

Οι Foals είναι αγγλικό εναλλακτικό ροκ συγκρότημα με ίντι και ποστ-ροκ στοιχεία που δημιουργήθηκε τον Οκτώβριο του 2005 στην Οξφόρδη της Αγγλίας. Τραγουδιστής του συγκροτήματος είναι ο ελληνικής καταγωγής Γιάννης Φιλιππάκης.

 Οι ζωντανές παρουσίες των Foals, τους έχουν καταξιώσει ως ένα από τα κορυφαία βρετανικά συγκροτήματα σε αυτόν τον τομέα. Μάλιστα το 2013 κέρδισαν το Q Award for Best Live Act, ενώ το 2011 και το 2013 ήταν υποψήφιοι στην αντίστοιχη κατηγορία των NME Awards. Γιάννης Φιλιππάκης – φωνητικά, ηλεκτρική κιθάρα, ντραμς Τζακ Μπέβαν – ντραμς, κρουστά Τζίμι Σμιθ – ρυθμική κιθάρα, πλήκτρα, δεύτερα φωνητικά Γουόλτερ Τζέρβερς – μπάσο, κρουστά, δεύτερα φωνητικά Έντγουιν Κόνγκριβ – πλήκτρα, δεύτερα φωνητικά Επίσημος ιστότοπος (Αγγλικά)
Νικήτας Βυζάντιος

Ο Νικήτας Βυζάντιος ήταν Έλληνας φιλόσοφος και διδάσκαλος του 9ου αιώνα. Ήκμασε από το έτος 842 ως το έτος 886. Χειρόγραφά του σώζονται στην Βιβλιοθήκη του Μονάχου.

 Έλεγχος και ανατροπή της σταλείσης επιστολής εκ του άρχοντος της Αρμενίας Ανατροπή της παρά του Άραβος Μωαμέτ πλαστογραφηθείσης Βίβλου Migne, Patrologia Graeca, τόμος 105, σελ. 587 και 670 Ανδρόνικος Δημητρακόπουλος (1872). Ορθόδοξος Ελλάς : ήτοι περί των Ελλήνων των γραψάντων κατά Λατίνων και περί των συγγραμμάτων αυτών. Εν Λειψίαι: Τύποις Μέτζγερ και Βίττιγ. Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2010.
Φέλιξ Μπριχ

Ο Φέλιξ Μπριχ (Felix Brych, γενν. 3 Αυγούστου 1975) είναι Γερμανός διαιτητής ποδοσφαίρου, με έδρα το Μόναχο. Είναι διαιτητής για την SV Am Hart München της Ποδοσφαιρικής Ένωσης Βαυαρίας. Είναι διαιτητής της FIFA και κατατάσσεται ως διαιτητής Elite της UEFA.

 Ο Μπριχ άρχισε να διαιτητεύει στη Μπούντεσλιγκα το 2004 και κέρδισε το σήμα της FIFA το 2007. Διαιτήτευσε τον πρώτο διεθνή αγώνα τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, μία νίκη της Ρουμανίας με 2-0 επί του Λουξεμβούργου για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008. Το Φεβρουάριο του 2008, ορίστηκε διαιτητής στον αγώνα του γύρου των 32 του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ 2007-08 μεταξύ του Παναθηναϊκού και της Ρέιντζερς και τον Οκτώβριο του 2008 ορίστηκε στον αγώνα του Δ Ομίλου του Τσάμπιονς Λιγκ 2008-09 μεταξύ της Λίβερπουλ και της Αϊντχόφεν.Ο Μπριχ διαιτήτευσε τον πρώτο αγώνα της ημιτελικής φάσης του Τσάμπιονς Λιγκ 2011-12 μεταξύ της Τσέλσι και της Μπαρτσελόνα, ένας αγώνας που τελείωσε με νίκη για τους Μπλε επί της υπερασπίστριας του τίτλου. Τον Αύγουστο του 2013, ορίστηκε σε ένα διεθνές φιλικό αγώνα μεταξύ της Αγγλίας και της Σκωτίας στο Στάδιο Γουέμπλεϊ. Στις 14 Μαΐου 2014, ο Μπριχ διαιτήτευσε τον Τελικό του Γιουρόπα Λιγκ 2013-14 μεταξύ της Σεβίλλης και της Μπενφίκα. Ο αγώνας τελείωσε με 0-0 ύστερα από την παράταση και πήγε στη διαδικασία των πέναλτι, στην οποία η Σεβίλλη κέρδισε με 4-2, σε έναν αγώνα που θεωρήθηκε ως αμφιλεγόμενη η διαιτησία του.Στις 12 Μαΐου 2017, ο Μπριχ επελέγη από την UEFA ως ο διαιτητής του Τελικού του Τσάμπιονς Λιγκ 2016-17, ο οποίος διεξήχθη στο Κάρντιφ στις 3 Ιουνίου 2017, μεταξύ της Γιουβέντους και της Ρεάλ Μαδρίτης. Οι βοηθοί του ήταν οι Μαρκ Μπόρχ και Στέφαν Λουπ, ενώ τέταρτος διαιτητής ήταν ο Σέρβος Μίλοραντ Μάζιτς. Ο Μπάστιαν Ντάνκερτ και Μάρκο Φριτζ υπηρέτησαν ως πρόσθετοι βοηθοί διαιτητές, με τον Ράφαελ Φόλτιν να ορίζεται ως αναπληρωματικός βοηθός διαιτητής.Στις 29 Μαρτίου 2018, ο Μπριχ επιλέχθηκε από τη FIFA ως ένας από τους διαιτητές που θα διαιτητεύσουν στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018 στη Ρωσία, το δεύτερο του Παγκόσμιο Κύπελλο. Ο Μπριχ είχε μαζί τους επόπτες Μαρκ Μπορχ και Στέφαν Λουπ. Διαιτήτευσε μόνο έναν αγώνα στη διοργάνωση, τη Σερβία εναντίον της Ελβετίας και απογοητεύτηκε που δεν ορίστηκε σε περισσότερους. Εκτός ποδοσφαίρου, ο Μπριχ είναι ειδικευμένος νομικός, έχοντας γράψει το διδακτορικό του για τον αθλητισμό. Προφίλ στο dfb.de (Γερμανικά) Προφίλ στο worldfootball.net