IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Χιλπέριχος Β΄

Ο Χιλπέριχος Β΄, Chilperic II (670 - 13 Φεβρουαρίου 721) από τον Οίκο των Μεροβιγγείων ήταν βασιλιάς της Νευστρίας και Βασιλιάς των Φράγκων (715 - 721). Το όνομά του πριν τη στέψη ήταν Δανιήλ.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Χιλδέριχου Β΄ της Αυστρασίας και μετά και της Νευστρίας-Βουργουνδίας και της Μπίλιχιλντ των Μεροβιγγείων, κόρης τού Σιγιβέρτου Γ΄ της Αυστρασίας. Ο μεγαλύτερος αδελφός του σκοτώθηκε 5ετής με τους γονείς του. Ο Χιλπέριχος Β΄ που ήταν βρέφος, κρύφτηκε από κάποιους σε μία μονή για να προφυλαχθεί τη ζωή του από την αλληλόφθονη έριδα τού Οίκου του. Εκεί ανατράφηκε ως Δανιήλ, ώσπου το 715 απεβίωσε ο γιος τού εξαδέλφου του Δαγοβέρτος Γ΄ των Φράγκων. Τότε πάρθηκε από τη μονή 43 ετών και ανασηκώθηκε επάνω στην ασπίδα από τους πολεμιστές της Νευστρίας, όπως ήταν το έθιμο αναγόρευσης ενός βασιλιά. Έλαβε το όνομα Χιλπέριχος Β΄, αν και λόγω της μοναστικής ανατροφής του ήταν διαφορετικός από τον πέντε γενιές πίσω πρόγονό του Χιλπέριχο Α΄. Μαγιορδόμος στη Νευστρία ήταν ο Ράγκενφριντ, που ανακηρύχθηκε το 714, σε αντίθεση με τον Θευδοάλδο των Αρνουλφιδών (εγγονό τού Πεπίνου τού Χέρσταλ και τον προόριζε για διάδοχό του). Συνήθως οι βασιλείς της περιόδου αυτής ήταν πιόνια του μαγιορδόμου, όμως ο Χιλπέριχος Β΄ ήταν πολεμιστής και αρχηγός, πρώτος στη μάχη. Μαζί με τον Ράγκενφριντ εισέβαλε στην Αυστρασία, συνάντησε όμως εκεί την Πλέκτρουδις, σύζυγο τού Πεπίνου και τον Κάρολο Μαρτέλο, γιο τού Πεπίνου που υποστήριζε τον ανιψιό του Θευδοάλδο για Μαγιορδόμο. Τότε ο Χιλπέριχος Β΄ συμμάχησε με τον Ρέντμπαντ ηγεμόνα των Φρισίων και έδωσε μάχη με τον Κάρολο πλησίον της Κολωνίας. Νίκησε ο Χιλπέριχος Β΄ και ο Κάρολος διέφυγε στα όρη Άιφελ. Ο Χιλπέριχος Β΄ πολιόρκησε στην Κολωνία την Πλέκτρουδις, η οποία αναγνώρισε τον Χιλπέριχο Β΄, παρέδωσε τον θησαυρό της Αυστρασίας και παραιτήθηκε της διεκδίκησης τού εγγονού της Θευδοάλδου από το αξίωμα τού μαγιορδόμου. Ίσως είναι γιος του ο: (;) Χιλδέριχος Γ΄ π. 717-π. 754, βασιλιάς των Φράγκων, ο τελευταίος των Μεροβιγγείων. Ίσως πατέρας του όμως να είναι ο Θευδέριχος Δ΄ των Φράγκων. Oman, Charles. The Dark Ages, 476–918. London: Rivingtons, 1914. Rosenwein, Barbara H. (2009). A Short History of the Middle Ages. University of Toronto.
Αλ Ιτιχάντ Τζέντα (ποδόσφαιρο)

Για την ομάδα καλαθοσφάιρισης, δείτε: Αλ Ιτιχάντ Τζέντα (καλαθοσφαίριση).Η Αλ Ιτιχάντ (αραβικά: نادي الاتحاد) είναι ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Τζέντα στη Σαουδική Αραβία. Χρώματά της είναι το κίτρινο και το μαύρο. Η ομάδα διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Στάδιο Βασιλιά Αμπντάλα, χωρητικότητας 60.000 θεατών.

 Ιδρύθηκε στις 4 Ιανουαρίου του 1927 και αποτέλεσε τον αρχαιότερο αθλητικό σύλλογο στη Σαουδική Αραβία. Η πιο επιτυχημένη περίοδος στην ιστορία της Αλ Ιττιχάντ ήταν τη δεκαετία του 1990 και τα μισά της δεκαετίας του 2000, όταν ο σύλλογος κέρδισε πολλές διακρίσεις τόσο στη Σαουδική Αραβία όσο και στην Ασία. Η ομάδα κατέκτησε δύο συνεχόμενους τίτλους ΑΦΚ Τσάμπιονς Λιγκ το 2004 και το 2005, κάτι που δεν έχει επαναληφθεί από άλλο ασιατικο σύλλογο. Αγωνίστηκε επίσης στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Συλλόγων 2005. Τελευταία ενημέρωση: 14 Αυγούστου 2018. Σαουδικό ΠρωτάθλημαΠρωταθλήτρια (8): 1981–82, 1996–97, 1998–99, 1999–2000, 2000–01, 2002–03, 2006–07, 2008–09Κύπελλο του ΒασιλιάΚυπελούχος (9): 1958, 1959, 1960, 1963, 1967, 1988, 2010, 2013, 2018Κύπελλο του ΔιαδόχουΝικήτρια (8): 1958, 1959, 1963, 1991, 1997, 2001, 2004, 2016–17Σαουδικό Σούπερ ΚαπΝικήτρια (1): 2013Σαουδικό Κύπελλο ΟμοσπονδίαςΝικήτρια (3): 1986, 1997, 1999Σαουδικό Κύπελλο ΣυνδέσμουΝικήτρια (1): 1974 ΑσιατικέςΑΦΚ Τσάμπιονς ΛιγκΝικήτρια (2): 2004, 2005Κύπελλο Κυπελλούχων ΑσίαςΝικήτρια (1) : 1999Του ΚόλπουΚύπελλο Πρωταθλητριών Συλλόγων του ΚόλπουΝικήτρια (1): 1999ΑραβικέςΑραβικό Τσάμπιονς ΛιγκΝικήτρια (1): 2005ΆλλεςΣαουδο-Αιγυπτιακό Σούπερ ΚαπΝικήτρια (2): 2001, 2003 Το σήμα της ομάδας όπως έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου. Αλεξάνταρ Πρίγιοβιτς Γκάρι Ροντρίγκες Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2022-03-08 στο Wayback Machine.
Άγιος Χριστόφορος Γιουργάνιστας

Για τον συνώνυμο οικισμό στο νομό Ιωαννίνων δείτε το λήμμα: Άγιος Χριστόφορος Σκλίβανης Για οικισμούς της Ελλάδας με το ίδιο όνομα δείτε: Άγιος Χριστόφορος (αποσαφήνιση)Ο Άγιος Χριστόφορος είναι ημιορεινό χωριό της Ζίτσας του νομού Ιωαννίνων στην Ήπειρο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός του οικισμού ανέρχεται στους 49 κατοίκους.

 Ο Άγιος Χριστόφορος είναι κτισμένος σε υψόμετρο 470 μέτρων και βρίσκεται ανατολικά του ποταμού Τύρια, στις δυτικές πλαγιές των ορέων Κουρέντων, επάνω στην επαρχιακή οδό Κούρεντα - Ψήνας. Απέχει 38,5 χλμ. δυτικά από την πόλη των Ιωαννίνων και 6 χλμ. από τον Βουτσαρά που βρίσκεται πάνω στην εθνική οδό Ιωαννίνων - Ηγουμενίτσας. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε επίσημα το 1971 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Γιουργανίστης. Το 1974 έγινε σε αυτόν μεταφορά της κοινοτικής έδρας από τη Γιουργάνιστα η οποία τελικά το 1991 καταργήθηκε και προσαρτήθηκε στον Άγιο Χριστόφορο. Αργότερα υπήχθη στον Δήμο Μολοσσών, ενώ σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί τη τοπική κοινότητα Γιουργάνιστας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Μολοσσών του Δήμου Ζίτσας.
Μενινά Μεσσηνίας

Τα Μενινά Καλαμάτας είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 29 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκουν στην Κοινότητα Καλαμάτας και υπάγονται στη Δημοτική Ενότητα Καλαμάτας, του Δήμου Καλαμάτας.

 Τα Μενινά βρίσκονται σε υψόμετρο 316 μέτρων, πάνω από την Καλαμάτα και δίπλα στο δρόμο για Σπάρτη (82η Εθνική Οδός Σπάρτης - Καλαμάτας - Πύλου). 17-06-1897, ο οικισμός Μενινά προσαρτάται στο Δήμο Καλαμών. 08-02-1908, ο οικισμός Μενινά καταργείται. 09-10-1913, ο οικισμός Μενινά προσαρτάται στο Δήμο Καλαμών. Δήμος Καλαμάτας Μενινά: Ενας παράδεισος...«άνωθεν» της Καλαμάτας (Εφημερίδα Ελευθερία Καλαμάτας - Eleftheria online) Μενινά "Ο παράδεισος άνωθεν της Καλαμάτας"
Κάζις Γκρίνιους

Ο Κάζις Γκρίνιους (λιθ. Kazys Grinius) ήταν ο 3ος Πρόεδρος της Λιθουανίας, καταλαμβάνοντας αυτή τη θέση από τις 7 Ιουνίου 1926 μέχρι τις 17 Δεκεμβρίου 1926. Διετέλεσε, επίσης, Πρωθυπουργός της Λιθουανίας από τις 19 Ιουνίου 1920 μέχρι τις 18 Ιανουαρίου 1922.

 Ο Κάζις Γκρίνιους γεννήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 1866 στη Σελέμα, κοντά στη Μαριγιάμπολε, η οποία ανήκε στο Κυβερνείο Αουγκούστοφ του Βασιλείου της Πολωνίας, τμήμα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Σπούδασε ιατρική στο Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας και έγινε ιατρός. Στα νιάτα του δραστηριοποιούνταν πολιτικά στη Λιθουανία, ενώ είχε υποστεί διώξεις από το τσαρικό καθεστώς. Το 1896 ήταν εκ των ιδρυτών του Λιθουανικού Δημοκρατικού Κόμματος και της Λιθουανικής Λαϊκής Ένωσης Χωρικών. Το ίδιο έτος παντρεύτηκε τη Γιοάνα Παβαλκίτε, με την οποία ζούσε για ένα διάστημα στο Βιρμπάλις. Το 1899 γεννήθηκε ο γιος τους Κάζις και το 1902 η κόρη τους Γκραζίνα. Η σύζυγός του και η κόρη του σκοτώθηκαν σε μία επίθεση του Κόκκινου Στρατού και ετάφησαν στο νεκροταφείο Κισλοβόντσκ. Με την ανεξαρτησία της Λιθουανίας το 1918, ο Γκρίνιους έγινε μέλος της Συντακτικής Συνέλευσης της Λιθουανίας ως μέλος της Λιθουανικής Λαϊκής Ένωσης Χωρικών. Διετέλεσε πρωθυπουργός της χώρας από το 1920 μέχρι το 1922, ενώ υπέγραψε και συνθήκη με τη Σοβιετική Ένωση. Εξελέγη πρόεδρος της χώρας από την Τρίτη Σέιμας της Λιθουανίας, όμως παρέμεινε στη θέση αυτή για μόλις έξι μήνες, καθώς ανατράπηκε με πραξικόπημα από τον Αντάνας Σμετόνα με το πρόσχημα της κομμουνιστικής απειλής για τον έλεγχο της Λιθουανίας. Όταν η Ναζιστική Γερμανία εισέβαλλε στη Λιθουανία το 1941, ο Γκρίνιους αρνήθηκε να συνεργαστεί με τους Γερμανούς λόγω της αντίθεσής του σε κάθε είδους κατοχή της Λιθουανίας από οποιαδήποτε ξένη δύναμη. Ο ίδιος κατέφυγε στη Δύση όταν η Σοβιετική Ένωση εισέβαλλε στη Λιθουανία το 1944 και μετανάστευσε στις ΗΠΑ το 1947.Πέθανε στο Σικάγο του Ιλινόι στις 4 Ιουνίου 1950. Τα απομεινάρια του επέστρεψαν στη Λιθουανία το 1990 μετά την ανεξαρτησία της χώρας.
Κάστρο της Οουάβα

Το Κάστρο των Πιαστ της Οουάβα (πολωνικά: Zamek Piastowski w Oławie) είναι αναγεννησιακό-μπαρόκ κάστρο, το οποίο βρίσκεται στη θέση ενός πρώην γοτθικού κάστρου. Το αρχικό κάστρο είχε χτιστεί από τον Δούκα Λουδοβίκο Γ΄ το δεύτερο μισό του 14ου αιώνα. Ήταν το τρίτο κάστρο στην Οουάβα, με το πρώτο να είναι η έδρα των καστελάνων, που βρίσκεται στα νοτιοανατολικά της πόλης. Παρέμεινε αναπόσπαστο μέρος της άμυνας της πόλης μέχρι τους Πολέμους των Χουσιτών.

 Το αναγεννησιακό κάστρο χτίστηκε από τον άρχοντα Γιάκουμπ του Μιλάνου (πιθανότατα με το επώνυμο Παρ, οικοδόμος του Κάστρο του Μπόλκουφ), το οποίο συνεχίστηκε από τον κουνιάδο του Μπέρναρντ Νιούρον το 1588. Μετά από διάφορες ανακατασκευές, αυτό το τμήμα του κάστρου στεγάζει τώρα το πρυτανείο της τοπικής ενοριακής εκκλησίας των Αγίων Αποστόλου Πέτρου και Παύλου. Η ανοικοδόμηση κάλυψε ολόκληρο το γοτθικό κάστρο, όπου περιλάμβανε την πρώην πλέον δυτική και βόρεια πτέρυγα του κάστρου-εκκλησίας. Ο πύργος του κάστρου-εκκλησίας, το τελευταίο μέρος της βόρειας πτέρυγας, κατέρρευσε στα τελευταία χρόνια της δεκαετίας του 1970.Το σημερινό κάστρο-εκκλησία έχει επίσης ένα υπόστεγο δύο επιπέδων κατασκευασμένο σε πρώιμο μπαρόκ αρχιτεκτονικό στυλ, χτισμένο στη δυτική πλευρά του αναγεννησιακού κάστρου. Το υπόστεγο κατασκευάστηκε από Ιταλούς δασκάλους κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Χριστιανού του Μπζεγκ (1618 – 1672). Το κτίριο του κάστρου ονομάζεται Christianbau. Πιθανότατα σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε από τον Κάρλο Ροσι, έναν Ιταλό αρχιτέκτονα που πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του στη Ρωσία και την Πολωνία. Η τοποθεσία περιελάμβανε έναν κήπο με ταράτσα που ήταν ασύμβατος με το πολωνικό κλίμα, προκαλώντας την ταχεία καταστροφή του. Το κάστρο ήταν μέρος της άμυνας που χρησιμοποιούσε ο Οίκος των Πιαστ για να προστατεύσει τα εδάφη τους από την εισβολή των διάφορων εχθρών τους. Η βασιλική τους κυριαρχία στην Πολωνία έληξε το 1370, αλλά η οικογένεια συνέχισε να κυριαρχεί στις περιοχές που συνορεύουν με τη Βοημία και τη Μοραβία. Τον 17ο αιώνα, ο τελευταίος δούκας, ο Χριστιανός, άφησε το κάστρο στη χήρα του, Λουίζα του Άνχαλτ-Ντέσαου, ως προίκα της. Ήταν επίσης αντιβασιλέας του γιου της, Γκέοργκ Γουίλιαμ, μέχρι το θάνατό του από ευλογιά το 1675. το αγόρι ήταν ο τελευταίος αρσενικός Πιαστ. Παρέμεινε στο κάστρο μέχρι τον θάνατό της το 1680 και στη συνέχεια ο αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Ιωσήφ Α΄ κατέσχεσε τα εδάφη και τα κάστρα των Πιαστ. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ιακώβου Λουδοβίκου Σομπιέσκι, το Κάστρο της Οουάβα έλαβε νέα εσωτερική επίπλωση και η βιβλιοθήκη διευρύνθηκε. Αφού ο πρίγκιπας έφυγε από την Οουάβα το 1734, η δομή άρχισε να παρακμάζει. Οι Πρώσοι δημιούργησαν στη συνέχεια ένα νοσοκομείο και ένα αρτοποιείο στο κάστρο.
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1986-87

Η Β΄ κατηγορία Κύπρου 1986-87 αποτέλεσε το 32ο πρωτάθλημα στη Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κατέκτησε η ΑΠΕΠ Λεμεσού για 1η φορά στην ιστορία της.

 Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορία την περίοδο 1986-87 συμμετείχαν 15 ομάδες. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα και η ομάδα που τερμάτισε στη δεύτερη θέση προβιβάστηκαν στην Α΄ κατηγορία 1987-88. Οι δύο τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στη Γ΄ κατηγορία 1987-88. Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Ομάδες που δεν συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που προήχθησαν στην Α΄ κατηγορία 1986-87 Εθνικός Άχνας Ομόνοια ΑραδίππουΟμάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που προήχθησαν από την Γ΄ κατηγορία 1985-86: ΑΠΕΠ Λεμεσού Διγενής Ακρίτας Ύψωνα Ονήσιλος Σωτήρας Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=2 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση. Πηγή: «Β΄ κατηγορία». Φίλαθλος: σελ. 7. 22 Ιουνίου 1987. «ΑΠΕΠ ΚΙ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΟΥΣ». Η Σημερινή: σελ. 12. 8 Ιουνίου 1987. «Βαθμολογία Β΄ κατηγορίας». Ο Φιλελεύθερος: σελ. 9. 8 Ιουνίου 1987. «Βαθμολογία Β΄ κατηγορίας». Αθλητικό Βήμα: σελ. 8. 8 Ιουνίου 1987. ΚΟΠ (Δεκέμβριος 2017). Το περιοδικό της ΚΟΠ. Λευκωσία: ΚΟΠ, σελ. 70-73. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2018-09-29. https://www.webcitation.org/72ni8Li1Z?url=https://www.cfa.com.cy/images/DownloadsGr/PERIODIKO%20KOP%20T29.pdf. Ανακτήθηκε στις 2018-09-29. Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1986-87 Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1986-87 Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1986-87
474 Σύνεσις

Η Σύνεσις (Prudentia) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,6. Ανακαλύφθηκε το 1901 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.

 Η μέση διάμετρος της Συνέσεως εκτιμάται σε 37,58 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της σε 55,6 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,072 (από δεδομένα του IRAS). Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Σύνεσις γύρω από τον εαυτό της. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 95 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Μπάτσος και Δολοφόνος (ταινία)

Μπάτσος και Δολοφόνος (γαλλικά: Flic Story), γνωστή και ως Αστυνόμος Διώξεως του Εγκλήματος, είναι δραματική ταινία Γαλλικής παραγωγής 1975, βασισμένη στην ομώνυμη αυτοβιογραφία του Γάλλου αστυνομικού επιθεωρητή Ροζέ Μπορνίς. Το βιβλίο καθώς και η ταινία διηγούνται την εννιάχρονη καταδίωξη του Γάλλου γκάνγκστερ και δολοφόνου Εμίλ Μπυσόν, που εκτελέστηκε στις 28 Φεβρουαρίου 1956. Η σκηνοθεσία είναι του Ζακ Ντερέ και πρωταγωνιστούν οι Αλέν Ντελόν, Ζαν-Λουί Τρεντινιάν και Κλωντίν Οζέρ.

 Η απόδραση του Εμίλ Μπυσόν (Ζαν Λουί Τρεντινιάν) από ψυχιατρική κλινική το 1947 και η επιστροφή του στο Παρίσι, θα αναγκάσει τις αστυνομικές αρχές να αρχίσουν μια άνευ προηγουμένου καταδίωξη, με επικεφαλής τον Επιθεωρητή Μπορνίς (Αλέν Ντελόν) και το τμήμα του. Ο Μπυσόν θα αρχίσει με τους συνεργούς του διαφορές ληστείες, και δολοφονίες, κάνοντας τον Υπ'αριθμό Ένα δημόσιο κίνδυνο της Γαλλίας την τριετία 1947-1950. Ο Μπορνίς θα προσπαθήσει μέσω ενός ιδιοκτήτη νυχτερινού κέντρου και παλιού γνωστού του Μπυσόν, να βρει την κρυψώνα του και να προσπαθήσει να τον συλλάβει ανεπιτυχώς όμως, αφού ο Μπυσόν θα προλάβει να ξεφύγει την τελευταία στιγμή. Ο Μπυσόν θα θεωρήσει ότι τον πρόδωσε ο Μάριο ο Ιταλός (Ρενάτο Σαλβατόρι) που είναι και συνεργός του και θα τον σκοτώσει. Ο Μπορνίς θα καταφέρει να εντοπίσει τον άλλο συνεργό του Μπυσόν, τον Πωλό Ρουμπιέ (Πωλ Κροσέ) γνωστό με το παρατσούκλι "Πωλό ο βομβιστής". Ο Μπορνίς κατά την συνάντησή του με τον Πωλό Ρουμπιέ, θα του εξηγήσει ότι ο Μπυσόν είναι άκρως επικίνδυνος και ότι θα πρέπει να συμβάλει στην σύλληψή του, με την υπόσχεση ότι δεν θα έχει καμιά κατηγορία εις βάρος του αν συνεργαστεί με την αστυνομία. Ο Ρουμπιέ τελικά θα δεχθεί να συνεργαστεί με τον Μπορνίς, λέγοντάς του ότι το κάνει για να μπορέσει να φροντίζει την άρρωστη γυναίκα του. Ο Ρουμπιέ θα αποκαλύψει το κρησφύγετο του Μπυσόν που είναι ένα μικρό πανδοχείο έξω από το Παρίσι. Ο Μπορνίς αποφασίζει να πάει στο πανδοχείο να τον συλλάβει με μεγάλο κίνδυνο, αφού ο Μπυσόν είναι οπλισμένος και ψυχρός δολοφόνος. Έτσι θα πάρει μαζί του την μνηστή του (Κλωντίν Όζερ) και δυο αστυνομικούς μόνο, υποδυόμενοι μια παρέα γιατρών που θα κάνουν μια στάση στο πανδοχείο για φαγητό. Ο Μπυσόν ευρισκόμενος και αυτός στην ταβέρνα του πανδοχείου, δεν θα αντιληφθεί ότι η παρέα των γιατρών είναι αστυνομικοί και θα είναι χαλαρός. Με μια αιφνιδιαστική ενέργεια ο Μπορνίς θα καταφέρει να αφοπλίσει τον Μπυσόν και να τον συλλάβει. Έτσι θα τελειώσει η δράση του Εμίλ Μπυσόν μετά από 36 δολοφονίες και 100 ένοπλες ληστείες. Ο Εμίλ Μπυσόν θα καταδικαστεί στην εσχάτη των ποινών και θα εκτελεστεί στις 28 Φεβρουαρίου 1956. Αλέν Ντελόν ως Ροζέ Μπορνίς Ζαν-Λουί Τρεντινιάν ως Εμίλ Μπυσόν Ρενάτο Σαλβατόρι ως Μάριο Ποντσίνι Κλωντίν Οζέρ ως Κατρίν Αντρέ Πουσέ ως Ζαν Μπατίστ Μπυσόν Μάριο Νταβίντ ως Ρέιμοντ Πελετιέ Πωλ Κροσέ ως Πωλό Ρομπιέ Ντένις Μανουέλ ως Λουσιέν Νταρός Μωρίς Μπαριέ ως Ρενέ Μπολέκ Φρανσουάζ Ντορνιέ ως Σουζάν Μπολέκ. Μπάτσος και Δολοφόνος στην IMDb (Αγγλικά)
Grumman E-1 Tracer

Το E-1 Tracer ήταν το πρώτο αεροσκάφος που κατασκευάστηκε ειδικά ως αεροσκάφος έγκαιρης προειδοποίησης για το Αμερικανικό Ναυτικό. Βασιζόταν στο C-1 Trader και πέταξε πρώτη φορά στις 17 Δεκεμβρίου 1956. Εισήλθε σε υπηρεσία το 1958 και αντικαταστάθηκε από το E-2 Hawkeye στις αρχές της δεκαετίας του 1970.

 Το Tracer έφερε το ραντάρ Hazeltine AN/APS-82 στο θόλο, στο επάνω μέρος της ατράκτου. Το ραντάρ διέθετε τη λειτουργία Εναέριας Κατάδειξης Κινούμενων Στόχων (Airborne Moving Target Indicator - AMTI), η οποία ανέλυε τα κύματα Ντόπλερ σε αντανακλώμενη ενέργεια του ραντάρ, ώστε να διακρίνει τα αεροσκάφη από το θόρυβο που δημιουργούνταν από τα κύματα στην επιφάνεια της θάλασσας. Ο διαχωρισμός των κινούμενων αντικειμένων από το στατικό υπόβαθρο του περιβάλλοντος επιτυγχανόταν με τη χρήση του κατάλληλου εξοπλισμού. Η αρχική ονομασία του E-1, με το παλιό σύστημα ονοματοδοσίας του Αμερικανικού Ναυτικού ήταν WF, γεγονός που του χάρισε το παρατσούκλι "Willy Fudd". Λόγω της αρχικής ονομασίας του S-2 Tracker, στο οποίο βασιζόταν το C-1 και κατά προέκταση και το E-1, ως S2F, το οποίο του είχε προσδώσει το παρατσούκλι "Stoof", το WF/E-1, με το χαρακτηριστικό θόλο του ραντάρ πήρε το παρατσούκλι "Stoof with a Roof". XWF-1: Σχεδιαστική εργασία έκδοσης έγκαιρης προειδοποίησης του S2F-1 Tracker, δεν κατασκευάστηκε. WF-2: Έκδοση έγκαιρης προειδοποίησης του TF-1 Trader, μετονομάστηκε σε E-1B το 1962. Κατασκευάστηκαν 88 αεροσκάφη. E-1B: Μετονομασία του WF-2 (το 1962). ΗΠΑ S-2 Tracker C-1 Trader E-2 Hawkeye Το E-1 Tracer στο Global Security.org Το E-1 Tracer στο airliners.net Το E-1 Tracer στο Αεροπορικό μουσείο USS Intrepid
Μπιελάβα

Η Μπιελάβα (πολωνικά: Bielawa, γερμανικά: Langenbielau, σιλεσικά: Bielawa) είναι πόλη του Πόβιατ Ντζιερζόνιουφ στο Βοεβοδάτο Κάτω Σιλεσίας στη νοτιοδυτική Πολωνία. Τα έτη 1975-1998, ήταν μέρος του Βοεβοδάτου Βάουμπζιχ. Ο πληθυσμός της είναι 30.055 κάτοικοι (2018).Η Μπιελάβα βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα της Κάτω Σιλεσίας, κατά μήκος του ρέματος Μπιελάβίτσα στην περιοχή των Όρεων της Κουκουβάγιας. Η πόλη καλύπτει μια έκταση άνω των 36 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Η Μπιελάβα βρίσκεται σε υψόμετρο μεταξύ 280 και 964 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, στα Όρη της Κουκουβάγιας. Θεωρείται μία από τις πιο όμορφες περιοχές της Κάτω Σιλεσίας και είναι τουριστικός προορισμός για όλο το χρόνο. Τα υπαίθρια αξιοθέατα της περιλαμβάνουν τέσσερα μεγάλα μονοπάτια πεζοπορίας διαφορετικής δυσκολίας σε ένα γραφικό πάρκο 80 τετραγωνικών χιλιομέτρων, καθώς και μονοπάτια ποδηλασίας και τελεφερίκ.

 Η παλαιότερη γνωστή αναφορά της Μπιελάβα χρονολογείται από το 1288, όταν αποτελούσε τμήμα της κατακερματισμένου Βασιλείου της Πολωνίας των Πιάστ. Το όνομά της είναι πολωνικής προέλευσης και προέρχεται από τη λέξη biela, σημερινή πολωνική γλώσσα biała («λευκό»). Το 1720, το πρώτο τούβλινο σπίτι χτίστηκε στο χωριό και το 1741 κατακτήθηκε και στη συνέχεια προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας. Το 1805, ο Κρίστιαν Ντίεριγκ ίδρυσε μια εταιρεία ύφανσης (Christian Dierig AG). Κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων, το χωριό καταλήφθηκε από την Πρώτη Γαλλική Αυτοκρατορία. Το 1844, ήταν η τοποθεσία της Εξέγερσης των Υφαντών, που συντρίφτηκε βάναυσα από τους Πρώσους. Από το 1871 έως το 1945 ήταν μέρος της Γερμανίας. Το 1891 άνοιξε η σιδηροδρομική γραμμή Ντζιερζόνιουφ-Μπιελάβα. Το 1924 η Μπιελάβα απέκτησε προνόμια πόλης. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Γερμανοί δημιούργησαν το υποστρατόπεδο FAL Langenbielau II subamp του στρατοπέδου συγκέντρωσης Γκρος-Ρόζεν στην πόλη. Το 1945 κατακτήθηκε από τους Σοβιετικούς και τελικά επανεντάχθηκε με την Πολωνία. Έλληνες πρόσφυγες του ελληνικού εμφυλίου πολέμου εγκαταστάθηκαν στη Μπιελάβα τη δεκαετία του 1950. Κάποια στιγμή περίπου εκείνη την εποχή, ο σιδηρόδρομος έκλεισε. Γύρω στο 2000-2009 το εργοστάσιο Bielbaw έκλεισε, η εταιρεία χρεοκόπησε και αγοράστηκε από την Greno. Το 2018 ο σιδηρόδρομος άνοιξε ξανά. Το 2019, το ξενοδοχείο pod welcom sovom αγοράστηκε και έκλεισε για ανακαίνιση. Η Μπιελάβα έχει μια πλούσια επιλογή από παλιά αρχιτεκτονική. Στο κέντρο της βρίσκεται η νεογοτθική εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου του 19ου αιώνα με πύργο ύψους 101 μέτρων, τον τρίτο ψηλότερο στην Πολωνία. Άλλα ενδιαφέροντα κτίρια περιλαμβάνουν ένα αναγεννησιακό παλάτι που χτίστηκε αρχικά ως οχυρωμένο αρχοντικό, η εκκλησία του Ευλογημένου Μυστηρίου, που ιδρύθηκε το 1743 και πολλά μπαρόκ σπίτια του 18ου αιώνα που ανακαινίστηκαν τον 19ο και στις αρχές του 20ού αιώνα. Επίσης, είναι ο τόπος για έναν αριθμό μεσαιωνικών σταυρών μετάνοιας. Η Μπιελάβα είναι αδελφοποιημένη με: Κάστρο της Γκόλα Ντζιερζονιόφσκα Μεσαιωνική πόλη Νιέμτσα Κιστερκιανό Μοναστήρι στο Χενρίκουφ Επίσημος ιστότοπος της πόλης Εβραϊκή κοινότητα στη Μπιελάβα Αρχειοθετήθηκε 2016-03-03 στο Wayback Machine. στο Virtual Shtetl
Κορινθιακός ρυθμός

Ο Κορινθιακός ρυθμός είναι ένας από τους τρεις ρυθμούς της αρχαίας ελληνικής αρχιτεκτονικής και είναι ο μεταγενέστερους από αυτούς. Οι κίονες χαρακτηρίζονται από κιονόκρανο που αποτελείται από υψηλό έχινο ("κάλαθος") και τον άβακα. Ο "κάλαθος" περιβάλλεται από μια ή δύο σειρές φύλλων ακάνθου (βλ. Βικιθήκη) και έλικες που φυτρώνουν μέσα από αυτά. Τέσσερις από αυτούς τους έλικες, οι υψηλότεροι, καταλήγουν και ταυτόχρονα υποστηρίζουν τις τέσσερις γωνίες του "άβακα". Ο Κορινθιακός ρυθμός μπορεί κάλλιστα να θεωρηθεί ως εξέλιξη του Ιωνικού λόγω αυτών των ελίκων. Ο ρυθμός αυτός αποτελεί τον πιο διακοσμητικό από τους τρεις και χρησιμοποιήθηκε κυρίως στους ρωμαϊκούς χρόνους με ποικιλία μορφών.

 Σύμφωνα με τον Βιτρούβιο, εφευρέτης του Κορινθιακού κιονόκρανου ήταν ο γλύπτης και τορευτής Καλλίμαχος που εμπνεύστηκε από ένα καλάθι που βρισκόταν στον τάφο ενός κοριτσιού στην Κόρινθο. Το καλάθι, όπου ήταν τοποθετημένα τα παιχνίδια της, σκεπαζόταν από μία τετράγωνη πλάκα. Γύρω από το καλάθι είχαν φυτρώσει άκανθοι ακολουθώντας το σχήμα του. Έτσι γεννήθηκε το κορινθιακό κιονόκρανο σύμφωνα με τον μύθο. Ο πρώτος γνωστός Κορινθιακός κίονας βρισκόταν στον ναό του Επικούριου Απόλλωνα (περ.420 π.Χ.) στις Βάσσες Φιγάλειας που χτίστηκε από τον Ικτίνο, αρχιτέκτονα του Παρθενώνα. Ο κίονας αυτός, βρισκόταν στο κέντρο της νότιας πλευράς της εσωτερικής κιονοστοιχίας του ναού. Πιθανότατα επρόκειτο για μία συμβολική απεικόνιση του ίδιου του Απόλλωνα, κάτι το οποίο δεν είναι πρωτοφανές. Εξ΄ ίσου παλαιό οικοδόμημα κορινθιακού ρυθμού αναφέρεται το μικρό χορηγικό μνημείο του Λυσικράτη, τον 4ο π.Χ. αι., στην αρχαία Αθήνα. Ο Κορινθιακός ρυθμός χρησιμοποιήθηκε σπάνια από τους αρχαίους Έλληνες, ενώ μεγάλη χρήση του παρατηρείται στους Ρωμαϊκούς χρόνους. Στην Αθήνα, εξαιρετικό δείγμα Κορινθιακού ναού, αποτελεί ο δίπτερος Ναός του Ολυμπίου Διός (Ολυμπιείον), τον οποίο αποπεράτωσε ο αυτοκράτορας Αδριανός το 130 και από τον οποίο υπάρχουν μέχρι σήμερα δεκαπέντε κίονες. Γνωστά μνημεία είναι επίσης και η Βιβλιοθήκη του Αδριανού, το Ωδείο του Ηρώδη του Αττικού και το μνημείο του Φιλοπάππου. Στα νεώτερα χρόνια, ο Κορινθιακός ρυθμός αγαπήθηκε ιδιαίτερα από τους αρχιτέκτονες της Αναγέννησης αλλά και από τους νεοκλασικιστές. Διαδραστική παρουσίαση της αρχιτεκτονικής του Κορινθιακού ρυθμού από το photodentro.edu.gr Ιωνικός ρυθμός Δωρικός ρυθμός Αιολικός ρυθμός Τοσκανικός ρυθμός Σύνθετος ρυθμός Κιονοστοιχία Αρχαίος ελληνικός ναός (αρχιτεκτονική)
Η σπασμένη τζαμαρία

«Η σπασμένη τζαμαρία» είναι μία από τις «οικονομικές σοφιστείες» που περιέγραψε ο οικονομολόγος Φρεντερίκ Μπαστιά στο δοκίμιό του «Αυτό που βλέπουμε και αυτό που δεν βλέπουμε» (Ce qu'on voit et ce qu'on ne voit pas) το οποίο εκδόθηκε το 1850, προκειμένου να διαλύσει την ψευδαίσθηση ότι μέσα από την καταστροφή υλικών αγαθών θα μπορούσε να ευνοηθεί η οικονομική δραστηριότητα, και να διευκρινίσει την έννοια του κόστους ευκαιρίας, συγκεκριμένα τη σημασία του κρυφού κόστους οποιασδήποτε οικονομικής απόφασης.

 «Η σπασμένη τζαμαρία» είναι ο τίτλος του πρώτου κεφαλαίου του έργου «Αυτό που βλέπουμε και αυτό που δεν βλέπουμε». Ο Μπαστιά ξεκινάει από μια ιστορία που αφηγείται, του γιου του «Ζακ Μπονόμ», ο οποίος σπάει ένα τζάμι, και την αντίδραση των θεατών: «Ουδέν κακόν αμιγές καλού. Από τέτοια ατυχήματα προχωράει η βιομηχανία. Όλοι πρέπει να ζήσουν. Τι θα απογίνονταν οι τζαμάδες, αν δεν σπάγαμε ποτέ τζάμια;» Ο Μπαστιά αναγνωρίζει πως το κόστος επισκευής του παράθυρου (6 φράγκα της εποχής) οφελεί άμεσα τη βιομηχανία τζαμάδων («αυτό που βλέπουμε») αλλά αντιτίθεται στο συμπέρασμα ότι απ'αυτό προκύπτει κέρδος για τη βιομηχανία συνολικά, καθώς αυτό αγνοεί τις άλλες χρήσεις που μπορούσαν να προκύψουν από αυτά τα 6 φράγκα («αυτό που δεν βλέπουμε»). Επιπλέον, εάν το παράθυρο δεν είχε σπάσει, ο Ζακ Μπονόμ θα μπορούσε να αφιερώσει τα ίδια χρήματα στην αγορά ενός ζευγαριού παπουτσιών, και «θα είχε ταυτοχρόνως στην κατοχή του ένα ζευγάρι υποδημάτων και ένα παράθυρο». Καταλήγει λοιπόν στο συμπέρασμα πως «η κοινωνία χάνει την άξια των αντικειμένων που έχουν χαλαστεί άσκοπα», κάτι που συνοψίζει ως εξής: «η καταστροφή δεν είναι κέρδος». Ορισμένοι βλέπουν στην σοφιστεία αυτή μια έμμεση κριτική των «κλασικών» οικονομικών δεικτών (το ΑΕΠ και η προστιθέμενη αξία) εις βάρος της κληρονομιάς, και άλλοι μάλιστα διακρίνουν μια κριτική προς την προσχεδιασμένη παλαίωση. Για τον Μάικλ Μπέρεντ (Michael C. Behrent) και την αμερικανική δεξιά, η κριτική του Μπαστιά περιλαμβάνει μια θέση επιστημολογική, κατα την οποία η πλάνη του σπασμένου παραθύρου που ο Μπαστιά κατήγγειλε, αποκαλύπτει μια αντίληψη για την οικονομία επηρεασμένη απο τον σολιψισμό: για όποιον την συμμερίζεται, η πραγματικότητα είναι περιορισμένη σε ό,τι ο ίδιος αντιλαμβάνεται. Αγνοεί συστηματικά αυτό που ο ίδιος δεν βλέπει, προς χάριν αυτού που βλέπει: μία αντίληψη σολιψιστική, η οποία προσδίδει επιπλέον ώθηση στον παρεμβατισμό του κράτους. Πράγματι, το κράτος αποστραγγίζει τα έσοδα της κοινωνίας, που έχουν σκοπούς αλλότριους και αδιαφανείς, για να κατασκευάσει μεγάλα έργα και να δημιουργήσει θέσεις εργασίας ορατές από όλους. Αυτή η πλάνη εμπεριέχεται σε αρκετές διαδεδομένες σήμερα ιδέες, όπως για παράδειγμα στο ότι οι πόλεμοι θα ενισχύσουν την οικονομία ή στην έννοια της προγραμματισμένης απαξίωσης, οι οποίες παρουσιάζουν ορατή επίδραση στην κατανάλωση ή την εν γένει ανθρώπινη δραστηριότητα, αλλά όλη αυτή η προσπάθεια θα μπορούσε να είχε χρησιμοποιηθεί για κάτι άλλο από την αποκατάσταση του ό,τι έχει ήδη καταστραφεί. Bastiat, Frédéric (2013). Η σπασμένη τζαμαρία. Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης. ISBN 9789605243982. Βίντεο
Μάικλ Ρέαρντον

Ο Μάικλ Ρέαρντον (Michael Reardon) ήταν επαγγελματίας Αμερικανός Σόλο αναρριχητής, παραγωγός φιλμ, ικανός ομιλητής και συγγραφέας. Χάθηκε όταν τον παρέσυρε θηριώδες κύμα, λίγο μετά την αναρρίχησή του σε βραχοπλαγιά της Κομητείας Κέρι, στην Ιρλανδία.

 Ο Μάικλ Ρέαρντον ήταν ένας από τους λίγους επαγγελματίες σολίστες αναρριχητές. Ταξίδευε ανά τον κόσμο αναζητώντας την επόμενη δυσκολότερη μοναχική αναρρίχηση, δίνοντας διαλέξεις και παρουσιάζοντας διαφάνειες από την αναρριχητική δραστηριότητα. Ζούσε μαζί με τη σύζυγό του και την κόρη του στο Όουκ Παρκ, της Καλιφόρνια. Ο Ρέαρντον ήταν απόφοιτος του πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες και διδάκτορας της Νομικής του Πανεπιστημίου Πέπερντιν. Ο Ρέαρντον ξεκίνησε την αναρρίχηση σε νεαρή ηλικία στα βράχια που υπήρχαν στην αυλή του παππού του. Σκαρφάλωνε συναγωνιζόμενος τα εξαδέλφια του, γεγονός που τον βοήθησε να αναπτύξει σημαντικές δεξιότητες στην αναρρίχηση. Το μπούλντερινγκ έγινε σταδιακά αναρρίχηση στα Απαλάχια όρη και στα Βραχώδη όρη. Εντέλει κατέληξε στην Καλιφόρνια, αναπτύσσοντας ακόμη περισσότερο τις ικανότητές του. Η πρώτη του επίσημη αναρρίχηση έγινε στο Τάχκουιτζ στη διαδρομή «Whodunit» (5.9). Στη συνέχεια μην έχοντας τον προσωπικό του εξοπλισμό και φίλους για να σκαρφαλώσει μαζί ο Ρέαρντον άρχισε να αναρριχάται χωρίς σκοινιά, κάτι που συνεχίστηκε για όλο το υπόλοιπο της καριέρας του. Ο Ρέαρντον εργαζόταν στη «Harvey Entertainment» και κατόπιν έγινε διευθυντής παραγωγής της «Black Sky Entertainment». Κατά τη στιγμή του θανάτου του ήταν ιδιοκτήτης της «Jumprunner Productions», μιας εταιρείας παραγωγής video, που παρήγαγε αρκετά ντοκιμαντέρ για αξιοσημείωτους αναρριχητές. Στις 23 Ιουλίου 2007 ο Ρέαρντον αναφέρθηκε ως αγνοούμενος, όταν παρασύρθηκε από ένα θηριώδες κύμα και εξαφανίστηκε στη θάλασσα, λίγο μετά την καταρρίχησή του στο Φόγκερ Κλιφ (Πλατ. 51.9236; Μηκ. -10.3556) δυτικά της νήσου Βαλέντια, στην Κομητεία Κέρι Αμέσως ξεκίνησε έρευνα της ακτής από την Ακτοφυλακή και σωστικό ελικόπτερο, ενώ στην έρευνα συμμετείχαν συνεργεία διάσωσης και ντόπιων, αλλά χωρίς κάποια επιτυχία. Το σώμα του δεν ανακαλύφθηκε ποτέ. Η Equinox (5.12c/d) στο Εθνικό Πάρκο Τζόσουα Τρι Η EBGBs (5.10d) στο ίδιο πεδίο. Η Ghetto Blaster (5.13b) στο Εθνικό Πάρκο Μαλιμπού Κρικ Η Urban Struggle (5.12b) επίσης στο Μαλιμπού Κρικ Η Lateralus (5.14a) στο ίδιο. Η Pirate στο Σουισάιντ Ροκς Η Outrage (5.13a) στο Μπόνι Μπλαφς στα βουνά της Σάντα Μόνικα Η Romantic Warrior (V 5.12b) στο Νιντλς Η Sea of Tranquility (V 5.11d, A0) επίσης στο Νιντλς 214 διαδρομές στην Αγγλία με πλέον αξιοσημείωτες την Neon Dust (5.13b/c) στο Φρόγκατ Την Palisade Traverse (VI 5.9) σε 22 ώρες στα Όρη Σιέρα. Η Waiting for Guntess (5.13a) στο Μαλιμπού Κρικ επίσης Η Shikata Ga Nai (V5.12) στο Νιντλς Η MRSR (5.12a) στο Τζόσουα Τρι Και η Rainy Days (5.12d) στο Έιλαντι της Ιρλανδίας. Ο επίσημος δικτυακός τόπος του Michael Reardon. Εις μνήμη του Michael Reardon.
Ντμίτρι Μπαγκρατιόν

Ο Ντμίτρι Πιότροβιτς Μπαγκρατιόν, ρωσικά: Дмитрий Петрович Багратион‎, (13 Ιουνίου 1863 – 21 Οκτωβρίου 1919) ήταν Ρώσος στρατηγός και στρατιωτικός συγγραφέας. Γόνος της Γεωργιανής βασιλικής οικογένειας Μπαγκρατιόνι - Μουχράνι, υπηρέτησε υπό την Αυτοκρατορική, την Προσωρινή και τη Σοβιετική Κυβέρνηση.

 Γεννήθηκε στην οικογένεια τού πρίγκιπα Πιότρ Μπαγκρατιόν και της Γελιζαβέτα Ροτζιάνκο. Ήταν δισεγγονός τού στρατηγού Κίριλ Μπαγκρατιόν, εγγονού τού Γεωργιανού μονάρχη Ιεσσαί τού Κάρτλι, τού κλάδου Μουχράνι των Μπαγκρατιόνι. Ο Ντμίτρι εκπαιδεύτηκε ως αξιωματικός ιππικού και έγραφε επίσης για τον στρατιωτικό Τύπο. Κατά τη διάρκεια τού Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, διορίστηκε διοικητής της 1ης Ταξιαρχίας της Άγριας Μεραρχίας το 1914. Διετέλεσε δύο φορές εν ενεργεία διοικητής της μεραρχίας και έγινε αντιστράτηγος το 1916. Μετά την πτώση της ρωσικής μοναρχίας στην Επανάσταση τού Φεβρουαρίου, ο Μπαγκρατιόν έπαιξε ρόλο στην υπόθεση Kορνίλοφ τον Αύγουστο του 1917, στην οποία αποχώρησε από την υποστήριξη της προγραμματισμένης πορείας τού στρατηγού Aλεξάντρ Κρύμοβ κατά της ρωσικής Προσωρινής Κυβέρνησης στην Πετρούπολη. Σύντομα, ο Μπαγκρατιόν απολύθηκε από τη διοίκηση πεδίου στην εφεδρεία τού στρατού. Υπό τη σοβιετική διοίκηση, εντάχθηκε στον Κόκκινο Στρατό τον Δεκέμβριο του 1918. Το 1919 διηύθυνε την Ανώτατη Σχολή Ιππικού και έλαβε μέρος στην οργάνωση μονάδων ιππικού τού Κόκκινου Στρατού. Απεβίωσε την ίδια χρονιά και τάφηκε στη Λαύρα Aλεξάντερ Νέφσκι. Νυμφευτηκε τη Βέρα Ζαχαρίνα (1883–1947), και απέκτησαν μία κόρη, τη Νίνα. Ο αδελφός του Αλέξανδρος (1862–1920), ο οποίος είχε αποσυρθεί από τη στρατιωτική θητεία ως υποστράτηγος το 1916, εκτελέστηκε από τη σοβιετική κυβέρνηση, ενώ βρισκόταν σε υπηρεσία. Με τον θάνατο των αδελφών Μπαγκρατιόν, η ανώτερη, βασιλική γραμμή των Μπαγκρατιόνι-Μουχράνι εξέλιπε σε άρρενα μέλη.
Έντλα

Η Έντλα (10ος αι. - 11ος αι.), ήταν μία Σλάβα γυναίκα της εποχής των Βίκινγκς. Ήταν μητέρα του βασιλιά Έ(ντ)μουντ του Γηραιού της Σουηδίας και της βασίλισσας Άστιντ της Νορβηγίας.

 Η παράδοση λέει ότι η Έντλα ήταν κόρη ενός αρχηγού της Λεχιτικής Φυλής, που κυβερνούσε μέρος του εδάφους μεταξύ Όντερ και Έλβα. Μεταφέρθηκε στη Σουηδία ως αιχμάλωτη πολέμου περί το 1000 την ίδια εποχή ή λίγο πριν, την άφιξη της Έστριντ των Οβοτριτών (Estrid av obotriterna). Ο βασιλιάς Όλοφ Σκέτκονουνγκ παντρεύτηκε την Έστριντ, αλλά είχε και την Έντλα για ερωμένη του. Έγινε μητέρα του Έμουντ, της Άστριντ και πιθανώς του Χόλμφριντ. Ο Σνόρε Στούρλουσον λέει ότι τα παιδιά της στάλθηκαν σε ανάδοχους γονείς, μακριά από τη βασιλική αυλή, επειδή η βασίλισσα Έστριντ δεν ήταν ευγενική μαζί τους. Αυτό θα μπορούσε να υποδηλώνει ότι η Έντλα απεβίωσε, όταν τα παιδιά της ήταν μικρά. Έ(ντ)μουντ ο Γηραιός, βασιλιάς της Σουηδίας Άστριντ Όλαφσνταττερ, παντρεύτηκε τον βασιλιά Όλαφ Β΄ της Νορβηγίας. Χόλμφριντ, σύζυγος του Σβεν Λάντεγιαρλ. Ohlmarks, Åke Alla Sveriges drottningar Lagerqvist, Lars O. Sverige och dess regenter κάτω από 1.000 χρόνια (Albert Bonniers Förlag AB, 1982)(ISBN 91-0-075007-7).
Γιούρι Ράτας

Ο Γιούρι Ράτας (εσθ. Jüri Ratas) είναι Εσθονός πολιτικός ο οποίος είναι ο τωρινός αρχηγός του Εσθονικού Κεντρώου Κόμματος και υπηρέτησε ως Πρωθυπουργός της Εσθονίας από το 2016 ως το 2021. Διετέλεσε δεύτερος αντιπρόεδρος του Εσθονικού Κοινοβουλίου και Δήμαρχος του Τάλιν από το 2005 μέχρι το 2007. Ως δήμαρχος του Τάλιν, ξεκίνησε το πρόγραμμα της Ευρωπαϊκής Πράσινης Πρωτεύουσας. Το 2013, ο Ράτας πρότεινε την αύξηση του κατώτατου μισθού από τις 2.000 στις 2.250 κορώνες (αντιστοιχεί σήμερα σε περίπου 144 ευρώ).Μετά τις εκλογές του 2019, το κόμμα του υπέστη απώλειες, ωστόσο ο ίδιος συμφώνησε με το ακροδεξιό κόμμα EKRE και το Pro Patria και σχημάτισε κυβέρνηση συνασπισμού, με τον ίδιο πρωθυπουργό. Ο Ράτας παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία στις 13 Ιανουαρίου 2021 έπειτα από την εμπλοκή του κόμματός του σε σκάνδαλο παράνομης χρηματοδότησης μς πρωταγωνιστή τον επιχειρηματία Χίλαρ Τέντερ. Ο πρωθυπουργός δήλωσε ότι είχε άγνοια για την υπόθεση και ότι επέλεξε την παραίτησή του προκειμένου να αναλάβει την πολιτική ευθύνη για το σκάνδαλο. Ο Ράτας παρέμεινε υπηρεσιακός πρωθυπουργός μέχρι να σχηματιστεί μια νέα κυβέρνηση συνασπισμού.

 Εξελέγη για πρώτη φορά μέλος του Εσθονικού Κοινοβουλίου στις εκλογές του 2007, ενώ επανεξελέγη στις εκλογές του 2015 λαμβάνοντας 7.932 ψήφους. Τον Μάρτιο του ιδίου έτους εξελέγη δεύτερος αντιπρόεδρος του Εσθονικού Κοινοβουλίου.Στις 5 Νοεμβρίου 2016, ο Γιούρι Ράτας εξελέγη αρχηγός του Εσθονικού Κεντρώου Κόμματος, διαδεχόμενος τον Έντγκαρ Σαβισάαρ. Μετά την κατάρρευση της δεύτερης κυβέρνησης του Τάαβι Ρούιβας τον Νοέμβριο του 2016, ξεκίνησαν διαβουλεύσεις μεταξύ του Εσθονικού Κεντρώου Κόμματος, του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος και της Ένωσης Υπέρ της Πατρίδας και της Δημοκρατίας για τον σχηματισμό νέας κυβέρνησης. Τελικά, τα τρία κόμματα συμφώνησαν στις 19 Νοεμβρίου 2016 και ο Γιούρι Ράτας ορίστηκε ως νέος πρωθυπουργός. Ο ίδιος ορκίστηκε στις 23 Νοεμβρίου 2016.Το Κόμμα του Κέντρου του Ράτας υπέστη μεγάλες απώλειες στις βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν τον Μάρτιο του 2019. Ωστόσο, ο ίδιος κατάφερε να παραμείνει πρωθυπουργός. Το αντιευρωπαϊκό Κόμμα του Κέντρου του Ράτας συμφώνησε με το αντιευρωπαϊκό ακροδεξιό Συντηρητικό Λαϊκό Κόμμα (EKRE) για σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού, κάτι που έκανε το κόμμα να χάσει τη δημοτικότητά του. Απέφυγε έτσι την πρόταση του Μεταρρυθμιστικού Κόμματος, το οποίο ήταν ο νικητής των εκλογών.Η κυβέρνηση που σχηματίστηκε περιλαμβάνει τα εξής κόμματα: Κόμμα Κέντρου, EKRE και Pro Patria. Η ορκωμοσία της δεύτερης κυβέρνησης του Ράτας έγινε στις 29 Απριλίου 2019. Έπειτα από την εμπλοκή του κόμματός του σε σκάνδαλο, ο Ράτας παραιτήθηκε στις 13 Ιανουαρίου 2021 και παρέμεινε υπηρεσιακός πρωθυπουργός μέχρι να σχηματιστεί μια νέα κυβέρνηση συνασπισμού. Το Κεντρώο Κόμμα ενεπλάκη σε σκάνδαλο που αφορά την κρατική χρηματοδότηση (με ένα αμφιλεγόμενο δάνειο) ενός οικιστικού σχεδίου στην πρωτεύουσα Ταλίν. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία η Κάγια Κάλας.
Γουντγουαρντίτης

Ο γουντγουαρντίτης (αγγλ. woodwardite) είναι ένυδρο θειικό ορυκτό του χαλκού και του αργιλίου. Το όνομα τού αποδόθηκε προς τιμήν του Σάμουελ Πίκφορντ Γούντγουαρντ (Samuel Pickford Woodward, 1821–1865), Άγγλου γεωλόγου και φυσιοδίφη.

 Είναι σπάνιο ορυκτό, σχηματιζόμενο από εξαλλοιώσεις στη ζώνη οξείδωσης χαλκούχων αποθέσεων. Ορυκτά με τα οποία συνδέεται είναι ο χαλκανθίτης, ο βροσαντίτης, ο αντλερίτης, ο σερπιερίτης, ο νηντερμαγερίτης, ο δεβιλλίνης, ο γλαυκοκερινίτης, ο κυανοτριχίτης και ο ψευδαργυραλουμινίτης. Απαντάται στην Κορνουάλη - όπου αποτελεί και χαρακτηριστικό ορυκτό (type locality, TL - και την Ουαλλία (Βρετανία)), την Ιρλανδία (περιοχή Κορκ), το Τιρόλο της Αυστρίας, την Αλσατία στη Γαλλία, αρκετές περιοχές της Γερμανίας - ιδιαίτερα στη Σαξωνία - την Ιταλία (Τοσκάνη (περιοχή Barrati σε μεταλλευτικά απορρίμματα), Σαρδηνία, κοιλάδα Αόστης, Άνω Αδίγη), την Ιαπωνία (νήσος Χονσού, τη Ζάμπια και τις Πολιτείες Κολοράντο και Αριζόνα των ΗΠΑ. Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα μεταλλεία Λαυρίου, και συγκεκριμένα στα ορυχεία «Χριστιάνα», Ιλάριον Νο. 50, Ζαν-Μπατίστ και Σερπιέρη. Handbook of Mineralogy Mindat.org Webmineral.com Κατάλογος ορυκτών Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
Άξελ Τρόοστ

Ο Άξελ Τρόοστ (Axel Troost, 1 Σεπτεμβρίου 1954 στο Χάγκεν της Βεστφαλίας) είναι Γερμανός οικονομολόγος και πολιτικός. Είναι βουλευτής από το 2005 και, από το 2012, ένας από τους τέσσερις αναπληρωτές προέδρους του γερμανικού Κόμματος της Αριστεράς (Die Linke), του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης στο Bundestag.

 Ο Άξελ Τρόοστ σπούδασε Πολιτική Οικονομία στο Πανεπιστήμιο του Μάρμπουργκ. Στο ίδιο πανεπιστήμιο εκπόνησε, το 1982, τη διδακτορική του διατριβή με τίτλο Δημόσιο χρέος και πιστωτικά ιδρύματα: δημόσιος δανεισμός στο πλαίσιο των γενικών πιστοδοτικών συναλλαγών και της παροχής υπηρεσιών εμπορικών τραπεζών. Από το 1981 είναι γενικός γραμματέας της Ομάδας Εργασίας για μία Εναλλακτική Οικονομική Πολιτική (Arbeitsgruppe Alternative Wirtschaftspolitik) και από το 1984 διευθύνων εταίρος του Προοδευτικού Ινστιτούτου Οικονομικής Έρευνας (PIW GmbH). Από το 1990 έως το 2001 ήταν διευθύνων σύμβουλος του Γραφείου Διαρθρωτικής Έρευνας Ρόστοκ (Büro für Strukturforschung Rostock gGmbH). Από το 1970 έως το 1973, ο Άξελ Τρόοστ ήταν μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Γερμανίας (SPD) και από το 1976 έως το 1984 ήταν μέλος του Γερμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος (DKP). Ήταν από τους συνιδρυτές της Εκλογικής Εναλλακτικής για την Κοινωνική Δικαιοσύνη (WASG), όπου τέλεσε μέλος του προεδρείου του κόμματος από το 2005 έως τη συγχώνευσή του με το Κόμμα Δημοκρατικού Σοσιαλισμού (PDS) το 2007, από την οποία προέκυψε το Κόμμα της Αριστεράς (Die Linke). Έκτοτε ανήκει στο προεδρείο του κόμματος, του οποίου είναι Αναπληρωτής Πρόεδρος από το 2012. Ο Άξελ Τρόοστ είναι από το 2005 μέλος του γερμανικού Κοινοβουλίου (Bundestag). Είναι κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Linke για ζητήματα δημοσιονομικής πολιτικής και επικεφαλής της ομάδας του Linke στην Επιτροπή Οικονομικών του Bundestag. Ο Άξελ Τρόοστ είναι από το 2010 μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ινστιτούτου Αλληλέγγυας Νεωτερικότητας (Institut Solidarische Moderne) και από το 2014 ένας από τους πέντε εκπροσώπους του. Είναι εδώ και πολλά χρόνια μέλος της Attac και της Γερμανικής Ομοσπονδίας Δημοκρατικών Επιστημόνων (BdWi). Ήταν επί μακρόν μέλος του γερμανικού συνδικαλιστικού σωματείου μετάλλου (IG Metall) και από το 2009 είναι μέλος της συνδικαλιστικής ένωσης των παρόχων υπηρεσιών (ver.di). Είναι νυμφευμένος και έχει δύο παιδιά. http://www.axel-troost.de
Δεποτάτος

Ο δεποτάτος είναι εκκλησιαστικός αξιωματούχος της Μεγάλης Εκκλησίας. Κατατάσσεται από τον Γεώργιο Κωδινό τον Κουροπαλάτη στην ένατη πεντάδα τέταρτος τη τάξει. Ενώ από τον κατάλογο του Συντάγματος Ιερών Κανόνων κατατάσσεται τέταρτος στην τρίτη πεντάδα του αριστερού χορού των οφφικίων. Από το Μέγα Ευχολόγιο δέκατος τέταρτος στον αριστερό χορό, ενώ όσον αφορά στην τάξη των οφφικίων και των αρχόντων της Μεγάλης Εκκλησίας είναι τελευταίος απ' όλα τα οφφίκια.

 Τα καθήκοντα των δεποτάτων είναι: να καλούν τους άρχοντες ενώπιον του αρχιερέα, να προπορεύονται του αρχιερέα στις λιτανείες ή σε άλλες τελετές να προπορεύονται κρατώντας λαμπάδα του διακόνου ή του ιερέα που πηγαίνει στον άμβωνα να διαβάσει το Ευαγγέλιο να προπορεύονται με λαμπάδα των Τιμίων Δώρων όταν τα πηγαίνει, στη Μεγάλη Είσοδο, στην Αγία Τράπεζα ο ιερέας και όταν, μετά τη Θεία Κοινωνία, τα ξαναφέρνει στην Πρόθεση προ του ιερού βήματος να οδηγούν όσους θέλουν να λάβουν τα άχραντα μυστήρια. Κατά τον Νικήτα Μαρωνείας (Χαρτοφύλακα), ο δίγαμος δεποτάτος «φιλανθρώπως» αποκαθίσταται εις την του δεποτάτου ενέργειαν, εκτελέσας πρότερον το κανονικώς επιβληθέν αυτώ επιτίμιον του διγάμου.Σημειωτέον ότι δεποτάτος του ναού της Αγίας Σοφίας ονομαζόταν ο Βυζαντινός αυτοκράτορας κατά την τελετή της στέψης του.Σήμερα τα καθήκοντα του άλλοτε Δεποτάτου έχουν επιφορτισθεί αντίστοιχα οι Γραμματείς των Μητροπολιτών, οι επισκοπικοί τελετάρχες, συνήθως Πρωτοσύγκελοι καθώς και βοηθητικό προσωπικό όπως νεωκόροι και τα λεγόμενα «παπαδάκια». Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Πυρσός, τόμος 9, σελ. 48
Ο Φανφαρόνος

Ο Φανφαρόνος (Πρωτότυπος τίτλος στα ιταλικά: Il Sorpasso), είναι μια ιταλική κωμωδία του 1962 σε σκηνοθεσία Ντίνο Ρίζι και πρωταγωνιστούν ο Βιτόριο Γκάσμαν και ο Ζαν-Λουί Τρεντινιάν. Η ταινία Θεωρείται το αριστούργημα του Ρίζι και είναι ένα από τα καλύτερα παραδείγματα του κινηματογραφικού είδους Κομέντια αλ'ιταλιάνα.

 Ένας νεαρός ντροπαλός φοιτητής της νομικής, ο Ρομπέρτο (Τρεντινιάν) καθώς κοιτάζει έξω από το παράθυρό του δωμάτιου του, ξαφνικά βλέπει να περνάει ένα σπορ αυτοκίνητο και να σταματάει μπροστά του. Ο οδηγός του, ονομάτι Μπρούνο (Γκάσμαν) του ζητάει μια ασήμαντη χάρη, η οποία είναι να κάνει ένα τηλεφώνημα. Ο Ρομπέρτο λέει στον Μπρούνο να ανέβει ο ίδιος στο δωμάτιο και να κάνει την κλήση ο ίδιος. Ο Μπρούνο δεχέται και κάνει το τηληφώνημα, αλλά χωρίς να βρει κάποιον από τους φίλους του. Για να ανταποδώσει την ευγενική κινηση του Ρομπέρτο που του επέτρεψε να κάνει την κλήση, ο Μπρούνο θα του προτείνει να τον πάει μια βόλτα με το σπορ αυτοκίνητο του. Ο Ρομπέρτο κουρασμένος από την μελετή και τις εξετάσεις θα δεχθεί και η βόλτα θα εξελιχθεί σε ένα ταξίδι δύο ημερών από την Ρώμη ως την Τοσκάνη, όπου θα επισκεφτούν και τις οικογένειες τους στην πορεία. Κατά τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού ο Ρομπέρτο επανεξετάζει κάποιες στιγμές της ζωής του και ξαφνικά συνειδητοποιεί ότι η ζωή του Μπρούνο δεν είναι πραγματικά τόσο ξέγνοιαστη όπως θέλει να δείξει ο ίδιος. Σε ένα απροσδόκητο φινάλε, το αυτοκίνητο του Μπρούνο με μεγάλη ταχύτητα κάνει μια θανατηφόρα προσπέραση σε ένα άλλο όχημα, ξεφεύγει από το δρόμο και πέφτει σε έναν γκρεμό. Ο Μπρούνο παραμένει ζωντανός, αλλά ο Ρομπέρτο ​​χάνει την ζωή του. Βιτόριο Γκάσμαν ως Μπρούνο Κορτόνα Ζαν-Λουί Τρεντινιάν ως Ρομπέρτο Μαριάνι Κάθριν Σπάακ ως Λίλι Κορτόνα Κλαούντιο Γκόρα ως Μπίμπι Λουίτζι Ζερμπινάτι ως εκφωνητής Λουτσιάνα Αντζιολίνο ως σύζυγος του Μπρούνο Λίντα Σίνι ως Λιντία Νάντο Αντζελίνι ως Αμαντέο Νταβίντ ντι Ντονατέλο Καλύτερου Α' Ανδρικού Ρόλου (Βιτόριο Γκάσμαν) Νάστρο ντ' Αρτζέντο Καλύτερου Α' Ανδρικού Ρόλου (Βιτόριο Γκάσμαν) Φεστιβάλ Κινηματογράφου Μαρ ντελ Πλάτα Καλύτερης σκηνοθεσίας (Ντίνο Ρίζι) Οι κριτικοί κινηματογράφου συχνά αναγνωρίζουν ότι η ταινία προσφέρει ένα οδυνηρό πορτρέτο της Ιταλίας στις αρχές της δεκαετίας του '60, όταν το «οικονομικό θαύμα» (που ονομάστηκε «έκρηξη») άρχιζε να μετατρέπει τη χώρα από μια παραδοσιακά γεωργική και οικογενειακή κοινωνία σε μια πιο ρηχή, ατομικιστική και καταναλωτική. Ο Φανφαρόνος στην IMDb (Αγγλικά) Ο Φανφαρόνος στο Rotten Tomatoes (Αγγλικά)
Εθνική Σερβίας (καλαθοσφαίριση ανδρών)

Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών Σερβίας είναι το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Σερβίας στις διεθνείς διοργανώσεις καλαθοσφαίρισης ανδρών. Διοικείται από την KSS (Кошаркашки Савез Србије - Ένωση Καλαθοσφαίρισης Σερβίας) και επίσημο χρώμα της είναι το μπλε. Φέρει το προσωνύμιο πλάβι (γαλάζιοι), κληρονομιά της παλαιάς Εθνικής Γιουγκοσλαβίας. Η FIBA θεωρεί την Εθνική Σερβίας ίδια ομάδα με αυτές της «πρόσφατης» Γιουγκοσλαβίας (Ο.Δ. Γιουγκοσλαβίας και Ένωση Σερβίας-Μαυροβουνίου, στην ουσία πρόκειται για το ίδιο κράτος με διαφορετικό όνομα), όχι όμως της ενιαίας Λαϊκής - Σοσιαλιστικής Γιουγκοσλαβίας (1945-1991). Ενώ αυτό φαίνεται λογικό, στους στατιστικούς πίνακες πράττει το εξής παράδοξο: Στο μεν Ευρωμπάσκετ καταχωρίζει τα μετάλλια όπως παραπάνω, στο δε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα και τους Ολυμπιακούς Αγώνες συνυπολογίζει τα μετάλλια της μεγάλης και της μικρής Γιουγκοσλαβίας.

 Στο καθαρά αγωνιστικό πεδίο, η Σερβία - κυρίως την περίοδο που αγωνιζόταν ως Ο.Δ.Γ. - αποδείχθηκε το ισχυρότερο κράτος απ' όσα προέκυψαν μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας το 1991, μολονότι τον πρώτο καιρό ήταν αποκλεισμένη από τις διεθνείς διοργανώσεις για πολιτικούς λόγους. Η πρώτη της εμφάνιση έγινε στο Ευρωμπάσκετ του '95 και ήταν θριαμβευτική (χρυσό μετάλλιο), με προπονητή τον Ντούσαν Ίβκοβιτς και παίκτες παγκόσμιας κλάσης όπως οι Βλάντε Ντίβατς, Πρέντραγκ Ντανίλοβιτς, Ζέλικο Ρέμπρατσα, Ντέγιαν Μποντίρογκα, Αλεξάντερ Τζόρτζεβιτς. Ο ίδιος πάνω-κάτω κορμός, με μικρές προσθαφαιρέσεις και προπονητή το Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς, συνέχισε τις «υψηλές πτήσεις» στις επόμενες διοργανώσεις: Αργυρό στους Ολυμπιακούς του '96, χρυσά στο Ευρωμπάσκετ του '97 και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του '98. Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, μια νέα γενιά με μπροστάρηδες τους Πρέντραγκ Στογιάκοβιτς, Πρέντραγκ Ντρόμπνιακ, Μάρκο Γιάριτς, τον Μποντίρογκα σε ρόλο συνδετικού κρίκου με την ομάδα του '90 και το Σβέτισλαβ Πέσιτς στον πάγκο, κατέκτησε το Ευρωμπάσκετ 2001 και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2002. Αυτή ήταν όμως και η τελευταία χρυσή περίοδος της Σερβίας. Μετά το 2002, η ομάδα παρέμενε μεγάλη δύναμη σε διεθνές επίπεδο χωρίς μεγάλες επιτυχίες έως το 2010. Κάτι που άλλαξε από τη συνεχή της παρουσία σε βάθρο των μεταλλίων από τα τουρνουά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014, των Ολυμπιακών Αγώνων 2016 και του Ευρωμπάκετ 2017 με κορμό παίκτες όπως οι Μίλος Τεόντοσιτς, Μπόγιαν Μπογκντάνοβιτς, Μίροσλαβ Ραντούλιτσα, Όγκνιεν Κούζμιτς, Μπόμπαν Μαριάνοβιτς, Νίκολα Κάλινιτς και προπονητή τον Αλεξάντερ Τζόρτζεβιτς. Από τον Σεπτέμβριο του 2021, ομοσπονδιακός τεχνικός ανέλαβε ο Σβέτισλαβ Πέσιτς. Η ομάδα συμμετείχε με τις εξής ονομασίες: 1992-2002: Ομοσπονδιακή Δημοκρατία Γιουγκοσλαβίας 2003-2006: Ένωση Σερβίας και Μαυροβουνίου 2007 και στο εξής: Σερβία Με Ε σημαίνονται οι διοργανώσεις που δεν είχε δικαίωμα συμμετοχής, λόγω του εμπάργκο των Ενωμένων Εθνών κατά της χώρας. Επίσημος ιστοχώρος της Ένωσης Καλαθοσφαίρισης Σερβίας
Ιάκωβος ντ'Αβέν

Ο Ιάκωβος Α΄ (Jacques Ier d'Avesnes, 1152 - 7 Σεπτεμβρίου 1191) από τον Οίκο του Αβέν ήταν κύριος του Κονντέ, του Αβέν και του Λεζ (1171 - 1191).

 Ήταν γιος του Νικολά ντ' Ουαζί και της Ματθίλδης ντε Λα Ρος. Τον Νοέμβριο του 1187 συμμετείχε στην Γ΄ Σταυροφορία σαν αρχηγός στρατευμάτων από τη Γαλλία, τη Φλαμανδία και τη Φρισία. Ο στόλος έφτασε με πλοία στην ακτή της Άκρας στις 10 Σεπτεμβρίου 1189 για στρατιωτικές ενισχύσεις στην πολιορκία της πόλης. Στη μάχη του Αρσούφ που ακολούθησε, ο Ιάκωβος Α΄ έπεσε από τη σέλα του· στη συνέχεια, αφού πετσόκοψε 15 εχθρούς του, δολοφονήθηκε και ο ίδιος. Την επόμενη ημέρα μία ομάδα από Ιωαννίτες Ιππότες και Ναΐτες Ιππότες βρήκαν τη σορό του στο πεδίο της μάχης· η ταφή του έγινε σε μεγαλοπρεπή τελετή παρουσία του Ριχάρδου Α΄ της Αγγλίας του Λεοντόκαρδου και του Γκυ των Λουζινιάν, συζύγου της βασίλισσας της Ιερουσαλήμ. Με τη σύζυγό του Αδέλα (απεβ. 1185), κόρη του Μπουσάρ του Γκιζ, απέκτησε: Γκωτιέ/Βάλτερ 1170-1244, κύριος του Αβέν. Ιάκωβος Β΄ απεβ. π. 1205, κύριος του Λαντρεσή, ιππότης που συμμετείχε στην Δ΄ Σταυροφορία. Γουλιέλμος απεβ. 1219. Μπουσάρ Δ΄ 1182-1244, κύριος του Αβέν & Ετράν. Ματθίλδη, παντρεύτηκε πρώτα τον Νικόλαο Δ΄ του Ρυμινύ και έπειτα τον Λουδοβίκο Δ΄ των Καρολιδών κόμη του Σινύ. Αδελαΐδα, παντρεύτηκε τον Ροχιέ του Ροζουά. Ίδα 1180-1216, παντρεύτηκε τον Ένγκελμπερτ Δ΄ του Έντινγκεν. Αδέλα, παντρεύτηκε πρώτα τον Ερρίκο Γ΄ του Γκραντπρέ και έπειτα τον Ραλφ κόμη του Σουασόν. Thomas Asbridge, The Crusades. The War for the Holy Land. Henri Platelle, Présence de l'au-delà: une vision médiévale du monde, (Presses Universitaires du Septentrion, 2004)