IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
19521 Χάος

To (19521) Χάος, ή 1998 WH24, είναι ένα κλασσικό αντικείμενο της ζώνης του Κάιπερ με διάμετρο περίπου 600 χιλιόμετρα, λευκαύγεια ~0.050 και απόλυτο μέγεθος (Η) 4.8. Ανακαλύφθηκε τις 19 Νοεμβρίου 1998 από την Deep Ecliptic Survey με το 4m τηλεσκόπιο του Kitt Peak στις Η.Π.Α.. Πήρε το όνομά του από το μυθολογικό Χάος.

 Το 19521 χάος έχει τροχιακή περίοδο περίπου 309 ετών. Η τροχιά του είναι μεγαλύτερη, αλλά λιγότερο εκκεντρική από την τροχιά του Πλούτωνα. Η τροχιά του Χάους 19521 έχει κλίση περίπου 12 ° προς την εκλειπτική. Η τροχιά του δεν διασχίζει ποτέ την τροχιά του Ποσειδώνα. Επί του παρόντος, η πλησιέστερη δυνατή προσέγγιση για την ελάχιστη απόσταση διασταύρωσης τροχιάς του Ποσειδώνα είναι 12,5 AU (1,87 δισεκατομμύρια km).Το χάος βρίσκεται στο περιήλιο γύρω στα Χριστούγεννα του 2033, πλησιάζει μέχρι και 40 AU από τη Γη. Το φωτεινότερο μέγεθος του θα είναι 20,8. Το χάος είναι ένα σκοτεινό αντικείμενο, με αντανακλαστικότητα εκτιμώμενη στο 5%, που σημαίνει διάμετρο 600 χιλιομέτρων. Περιστρέφεται αργά σε 3.985 ημέρες. Σύμφωνα με τον Μπράουν, είναι ένας πιθανός πλανήτης-νάνος.
Καρολίνα Αμαλία της Έσσης-Κάσσελ

H Καρολίνα Αμαλία (γερμ. Karoline Amalie von Hessen-Kassel, 11 Ιουλίου 1771 - 22 Φεβρουαρίου 1848) από τον Οίκο της Έσσης ήταν κόρη του Εκλέκτορα της Έσσης και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Γουλιέλμου Α΄ της Έσσης και της Βιλελμίνης Καρολίνας, κόρης του Φρειδερίκου Ε΄ της Δανίας. Παντρεύτηκε το 1802 τον Αύγουστο της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ. Δεν απέκτησαν απογόνους. Max Berbig, Karoline Amalie of Hesse-Kassel, in: The wives of the rulers of the Duchy of Gotha, Gotha, 1890, p. 142.
Νυχτερινή πτήση από Μόσχα

Η Νυχτερινή πτήση από Μόσχα (αγγλικά: Night flight from Moscow), είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ Γαλλικής, Ιταλικής και Γερμανικής συμπαραγωγής του 1973, σε σενάριο και σκηνοθεσία Ανρί Βερνέιγ. Πρωταγωνιστούν οι Γιουλ Μπρίνερ, Χένρι Φόντα και ο Ντερκ Μπόγκαρντ.

 Ο Συνταγματάρχης της KGB Αλεξέι Βλασόφ (Γιουλ Μπρίνερ) αποφασίζει να αυτομόλησει στη Δύση, εχόντας μαζί του εξαιρετικά διαβαθμισμένες πληροφορίες ως μέρος μιας συμφωνίας με τις δυτικές υπηρεσίες πληροφορίων για την παραμονή του στις Ηνωμένες Πολιτείες. Κατά την συνάντηση του που πραγματοποιείται στο Λαγκλεύ με τον Άλαν Ντέιβις (Χένρι Φόντα) και τον εκπρόσωπο της MI6 Φίλιπ Μπόιλ (Ντερκ Μπόγκαρτ) θα τους παραδώσει έναν κατάλογο σοβιετικών πρακτόρων στη Δυτική Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένοντας και ενός σημαντικού προσώπου στο ΝΑΤΟ. Ο Ντέιβις αποφασίζει να ξεκινήσει επιχειρήσεις για να συλλάβει τους πράκτορες, ωστόσο εκείνοι που βρίσκονται στον κατάλογο του Βλασόφ ξαφνικά αρχίζουν να πεθαίνουν. Η CIA αρχίζει να έχει υποψίες για την αυθεντικότητα των πληροφορίων του Βλασόφ, όπου ανακαλύπτει μια φωτογραφία του τραβηγμένη στη Σοβιετική Ένωση και όχι στην Τουρκία, όπως ο ίδιος είχε δηλώσει, κρίνοντας από το περίγραμμα του όρους Αραράτ στο βάθος. Ο Βλασόφ επίσης αποτυγχάνει να περάσει από τον ανιχνευτή ψεύδους μετά από μια έντονη διαμαρτυρία του για ζητήματα σχετικά με τη σεξουαλική ζωή του που του είχε ζήτησε η CIA κατά τη διάρκεια της ανάκρισης του. Γιουλ Μπρίνερ ως Αλεξέι Βλασόφ Χένρι Φόντα ως Άλαν Ντέιβις Ντερκ Μπόγκαρντ ως Φίλιπ Μπόιλ Φιλίπ Νουαρέ ως Λουσιέν Βίρνα Λίζι ως Ανάμπελ Μισέλ Μπουκέ ως Τάβελ Η Νυχτερινή πτήση από Μόσχα στην IMDb (Αγγλικά)
Fantastic Four (ταινία, 2005)

Fantastic Four είναι μια υπερηρωική ταινία επιστημονικής φαντασίας, αμερικανικής παραγωγής του 2005. Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο κόμικ. Σκηνοθέτης είναι σε αυτή την ταινία ο Τιμ Στόρι, ενώ τους πρωταγωνιστικούς ρόλους έχουν οι ηθοποιοί Γιόαν Γκρίφιθ, Τζέσικα Άλμπα, Μάικλ Τσίκλις, Κρις Έβανς και Τζούλιαν ΜακΜάον. Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους το 2005. Έλαβε αρνητικές κυρίως κριτικές, ωστόσο ήταν μια εισπρακτική επιτυχία αποφέροντας παγκοσμίως 333 εκατομμύρια δολάρια. Μια συνέχεια, με τίτλο Fantastic Four: Rise of the Silver Surfer, κυκλοφόρησε το 2007.

 Μία επιστημονική αποστολή στο διάστημα για την ανάλυση μιας αστρικής καταιγίδας, δεν είχε τα αναμενόμενα αποτελέσματα, αφού ένα ραδιενεργό νέφος που χτύπησε το σκάφος, είχε ως άμεση συνέπεια την αλλαγή της γενετικής σύστασης των πέντε επιστημόνων που επέβαιναν. Έτσι, ο πανέξυπνος αρχηγός της ομάδας Ριντ Ρίτσαρντς αποκτά απίστευτες ελαστικές δυνατότητες, η πρώην αγαπημένη του Σου Στορμ μπορεί πλέον να κυκλοφορεί ανάμεσα στα πλήθη αόρατη, ο αδελφός της, ο αυτάρεσκος πιλότος Τζόνι μπορεί να ελέγχει με το σώμα του τεράστιες πύρινες μάζες ενώ ο σωματώδης οδηγός Μπεν Γκριμ, έχει εξελιχθεί σε έναν πέτρινο γίγαντα. Οι τέσσερίς τους, θα αντιμετωπισθούν από τα πλήθη ως υπερ-ήρωες, γεγονός που θα δυσαρεστήσει τον πέμπτο επιβαίνοντα, τον πλεονέκτη επιχειρηματία Βίκτορ βον Ντουμ, ο οποίος θα αναδειχθεί στον νούμερο ένα εχθρό τους. Επίσημη ιστοσελίδα (αγγλικά)
Κάστρο της Καστάνιτσας Αρκαδίας

Το Κάστρο της Καστάνιτσας ή Πύργος του Καψαμπέλη είναι ένα ιστορικό, κατεστραμμένο σήμερα, κάστρο. Το κάστρο αυτό, βρίσκεται χτισμένο σε ένα ύψωμα μέσα στο χωριό Καστάνιτσα σε υψόμετρο 850 μ. Δεν είναι σαφές αν επρόκειτο για τυπικά μεσαιωνικό κάστρο ή οχύρωση εντός της κωμόπολης.

 Ο Πύργος, σύμφωνα με ιστορικές πηγές, χτίστηκε τον 14ο αι. από τους Βυζαντινούς του Δεσποτάτου του Μυστρά και αποτελούσε σημαντικό οχυρωματικό έργο, αφού ήλεγχε το δρόμο που συνέδεε την Αργολίδα με τον κάμπο της Λακωνίας. Περί το 1810 ο πύργος ανακαινίστηκε με έξοδα του Καστανιτσιώτη Ιωάννη Καψαμπέλη, εξ ου και η ονομασία του. Επιπλέον, ο πύργος επισκευάστηκε το 1821 από τον αγωνιστή Γιάννη Τσολίνα. Κατά την Επανάσταση του 1821, ο πύργος διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο καθώς αποτελούσε σημαντικό καταφύγιο για τους κατοίκους του χωριού και δόθηκαν πολλές μάχες. Συγκεκριμένα, στις 27 Ιουλίου 1826 οι Καστανιτσιώτες, υπό τον Ιωάννη Καψαμπέλη, νίκησαν το στρατό του Ιμπραήμ, σώζοντας έτσι το χωριό. Ο πύργος ανατινάχθηκε το 1948 κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου από τους αντάρτες, επειδή στεγαζόταν εκεί κτήριο της χωροφυλακής. Σε πλήρη μορφή ο πύργος ήταν δίπατος, ξεπερνούσε σε ύψος τα 8 μέτρα, ενώ οι πέτρινοι τοίχοι του είχαν πάχος ενάμιση μέτρο και περιμετρικά διέθεταν πολεμίστρες. Σήμερα σώζονται μόνο τα ερείπια του. Για την πρόσβαση των επισκεπτών υπάρχει πλακοστρωμένο μονοπάτι με ξύλινη περίφραξη. Πέτρος Σαραντάκης - Αρκαδία: Οι ακροπόλεις, τα κάστρα & οι πύργοι της - σιωπηλά ερείπια μιας δοξασμένης γης, Εκδόσεις Οιάτης, Αθήνα 2000, ISBN 960-91420-3-6 Φορέας Διαχείρησης Όρους Πάρνωνα, Εκδόσεις Πεντάλοφος, 2015, ISBN 978-960-99424-2-3
Κριμήνι Κοζάνης

Το Κριμήνι (ή Κριμίνι) είναι μικρό χωριό του Δήμου Βοΐου του Νομού Κοζάνης, και βρίσκεται στην Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, της Ελλάδας. Έχει υψόμετρο 740 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, και βρίσκεται σε απόσταση από το Τσοτύλι: 10,3 χιλιόμετρα (18 λεπτά οδικώς). Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 45 μόνιμους κατοίκους, αλλά το Πάσχα και το Καλοκαίρι το χωριό γεμίζει από ανθρώπους με καταγωγή από το χωριό και διαφορετική μόνιμη κατοικία. Για την ομορφιά του που οφείλεται στη μοναδική παραδοσιακή αρχιτεκτονική των μαστοροκαλφάδων, του δόθηκε το προσωνύμιο «μικρό Παρίσι» της Κοζάνης.

 Στην περιοχή που βρίσκεται σήμερα το Κριμήνι ζούσαν για πολλά χρόνια κάποιες αυτόχθονες οικογένειες. Το σημερινό χωριό γεννήθηκε από την καταστροφή των δύο γνωστότερων Παλαιοχωρίων της περιοχής. Στις Δυτικές πλαγιές της κορυφής του Παλιοκριμηνίου, σε ιδιαίτερα ορεινή και δύσβατη τοποθεσία, κοντά στην Κυψέλη, υπήρχε ομώνυμο χωριό, το οποίο καταστράφηκε από τις επιδρομές των Αρβανιτών στις αρχές του 18ου αιώνα. Οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να το εγκαταλείψουν και αναζήτησαν καταφύγιο μακριά στο Μοναστήρι των σημερινών Σκοπίων, στην Καστοριά, στην Εράτυρα, στα Αηδόνια και στο Βυθό. Οι περισσότεροι όμως κατέληξαν σε αυτήν την τοποθεσία και ίδρυσαν το νέο Κριμήνι. Αργότερα, με την καταστροφή του Τσέρου, που βρίσκονταν κοντά στο Δίλοφο, πολλοί κάτοικοί του πέρασαν στο Κριμήνι και οι Κριμνιώτες, γνωρίζοντας από πρώτο χέρι τα βάσανά τους, τους πρόσφεραν βοήθεια και τους πρότειναν να μείνουν. «Μείνετε», τους είπαν, «έχουμε και σπίτια και χωράφια να σας δώσουμε.». Έτσι γεννήθηκε το σημερινό Κριμήνι, ένα πραγματικό κόσμημα της αρχιτεκτονικής και του μεγαλείου της φύσης του Βοϊου.
Μητέρα της Εστίας

Η Μητέρα της εστίας είναι η θεά της εστίας πυρκαγιάς (hyjnia e zjarrit të vatrës ) στην αλβανική μυθολογία και λαογραφία, σχετίζεται με τη λατρείας της φωτιάς, τη λατρείας των προγόνων και η λατρεία της μητριαρχικής οικογενειακής ζωής.

 Η μητέρα της εστίας είναι η θεότητα της φωτιάς της εστίας (Αλβανικά : hyjni e zjarrit të vatrës) που απαντάται συνήθως στις λαϊκές πεποιθήσεις των Αλβανών, επομένως υπάρχουν πολλές διαλεκτικές παραλλαγές, μεμονωμένες ή πληθυντικές. Στις αλβανικές λαϊκές πεποιθήσεις, η μητέρα της εστίας είναι η προστάτιδα της εστίας, του οικιακού τζακιού. Λέγεται ότι το τζάκι πρέπει να καθαρίζεται το βράδυ. Εάν παραμείνει ακάθαρτο, η μητέρα της εστίας θυμώνει. Στις γιορτές, οι άνθρωποι πραγματοποιούσαν θυσίες στη θεότητα ρίχνοντας μέρος της τροφής που ετοίμαζαν στη φωτιά και γύρω από την εστία. Mallory, James P.; Adams, Douglas Q., επιμ.. (1997), Encyclopedia of Indo-European Culture, London: Routledge, (EIEC), ISBN 978-1-884964-98-5, https://books.google.com/books?id=tzU3RIV2BWIC Monaghan, Patricia (1997). The New Book of Goddesses & Heroines (στα Αγγλικά). Llewellyn Publications. σελ. 324. ISBN 9781567184655. Poghirc, Cicerone (1987). «Albanian Religion». Στο: Mircea Eliade. The Encyclopedia of Religion. 1. New York: MacMillan Publishing Co. σελίδες 178–180. Tirta, Mark (2004). Petrit Bezhani, επιμ. Mitologjia ndër shqiptarë (στα Αλβανικά). Tirana: Mësonjëtorja. ISBN 99927-938-9-9.
Προγκρές Μ-01Μ

Το Προγκρές Μ-01Μ (η NASA το ονόμασε Progress 31 ή 31P) ήταν ρωσικό μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο το οποίο εκτοξεύτηκε το 2008 για να ανεφοδιάσει τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Ήταν το πρώτο σκάφος της έκδοσης Προγκρές-Μ 11F615A60 που στάλθηκε στο διάστημα και διέθετε τον ψηφιακό υπολογιστή πτήσης TsVM-101 και το ψηφιακό σύστημα τηλεμετρίας MBITS αντί των προγενέστερων αναλογικών.

 Εκτοξεύτηκε στις 26 Νοεμβρίου 2008 (12:38 GMT) από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ με πύραυλο Soyuz-U. Μετά από τέσσερις ημέρες, το Προγκρές συνδέθηκε με την θύρα του τμήματος Πιρς του σταθμού στις 30 Νοεμβρίου (12:28 GMT). Είχε προηγηθεί πρόβλημα με την κεραία του αυτόματου συστήματος Κουρς, χάρη στο οποίο τα Προγκρές συνδέονται με τους διαστημικούς σταθμούς.. Η κεραία άνοιξε σωστά τρεις ώρες μετά την εκτόξευση του διαστημοπλοίου, όμως αποφασίστηκε η σύνδεσή του με το εφεδρικό σύστημα TORU, με τον κοσμοναύτη Yury Lonchakov. Το Προγκρές Μ-01Μ μετέφερε 2423 kg φορτίου, συμπεριλαμβανομένων καυσίμων, νερού και τροφίμων. Παρέμεινε στον σταθμό μέχρι και την 6η Φεβρουαρίου 2009 (04:10 GMT) και δύο ημέρες μετά την αποσύνδεσή του καταστράφηκε στην ατμόσφαιρα πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό. Διαστημικές αποστολές το 2008 Διαστημικές αποστολές το 2009 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Progress M-01M στο Wikimedia Commons
Γεωργιανό Όνειρο

Το Γεωργιανό όνειρο - Δημοκρατική Γεωργία ( γεωργιανά: ქართული ოცნება – დემოკრატიული საქართველო) είναι πολιτικό κόμμα στη Γεωργία. Ιδρύθηκε την 19η Απριλίου 2012 από τον δισεκατομμυριούχο επιχειρηματία και πολιτικό Μπιτζίνα Ιβανισβίλι. Είναι το κυρίαρχο κόμμα της ομώνυμης εξαμελούς πολιτικής συμμαχίας που κέρδισε στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2012.

 Η αρχή του κόμματος έγινε τον Δεκέμβριο του 2011 με το πολιτικό κίνημα Γεωργιανό Όνειρο του Ιβανισβίλι. Επίσημα ιδρύθηκε την 21η Απριλίου 2012 και, επειδή ο Ιβανισβίλι δεν ήταν πολιτογραφημένος στη Γεωργία τότε, η δικηγόρος Μανάνα Κομπακίτζε ανέλαβε προσωρινά και κατ'όνομα μόνο την προεδρία του κόμματος. Στο Γεωργιανό Όνειρο – Δημοκρατική Γεωργία συμμετείχαν πολλές αξιόλογες πολιτικές φυσιογνωμίες: ο πολιτικός, δημοσιογράφος και ακτιβιστής για τα ανθρώπινα δικαιώματα Σοζάρ Σουμπάρι, ο πρώην πρέσβης της Γεωργίας στην Ουάσιγκτον Τέντο Τζαπαρίτζε, ο διεθνής γκρανμαιτρ στο σκάκι Ζουράμπ Αζμαϊπαρασβίλι, ο επικεφαλής της Επιτροπής Άμυνας Ηρακλής Σεσιασβίλι, ο λογοτέχνης Γκουράμ Οντισάρια και ο διάσημος ποδοσφαιριστής Κάχα Κάλατζε.Το Γεωργιανό Όνειρο αναμετρήθηκε με το πρώην κυβερνών κόμμα Ενωμένο Εθνικό Κίνημα (UMN) στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2012. Ο εξαμελής πολιτικός συνασπισμός Γεωργιανό Όνειρο συγκέντρωσε το 54,97% των ψήφων και τις 85 έδρες του κοινοβουλίου, ενώ το Ενωμένο Εθνικό Κίνημα πήρε το 40,34% των ψήφων.Στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2016 κέρδισε ο πολιτικός συνασπισμός Γεωργιανό Όνειρο, συγκεντρώνοντας το 48,68% των ψήφων και τις 115 από τις 150 έδρες, ενώ το Ενωμένο Εθνικό Κίνημα πήρε το 27,11% των ψήφων και τις 27 έδρες. Το κόμμα Γεωργιανό Όνειρο - Δημοκρατική Γεωργία ηγείται στον Συνασπισμό Γεωργιανό Όνειρο, που αρχικά αποτελούταν από έξι πολιτικά κόμματα διαφορετικής πολιτικής ιδεολογίας. Γεωργιανό Όνειρο: 59 έδρες Γεωργιανό Όνειρο – Βιοκαλλιεργητές: 6 έδρες Γεωργιανό Όνειρο – Για την περιφερειακή ανάπτυξη: 6 έδρες Γεωργιανό Όνειρο – Πράσινοι: 6 έδρες Γεωργιανό Όνειρο – Ισχυρή Οικονομία: 10 έδρες Γεωργιανό Όνειρο – Για ισχυρή Γεωργία: 6 έδρες. Η Γεωργία Μας - Ελεύθεροι Δημοκράτες - 8 έδρες (αποχώρησε από τον συνασπισμό και έγινε αντιπολιτευόμενο κόμμα την 5η Νοεμβρίου 2014) Εθνικό Φόρουμ - 6 έδρες (αποχώρησε από το συνασπισμό την 3η Απριλίου 2016) Ρεπουμπλικανικό Κόμμα Γεωργίας - 10 έδρες (αποχώρησε από τον συνασπισμό τον Μάρτιο του 2016) Η Βιομηχανία θα σώσει τη Γεωργία - 6 έδρες (αποχώρησε από τον συνασπισμό πριν τις εκλογές του 2016) Σοσιαλδημοκράτες για την Ανάπτυξη της Γεωργίας - 6 έδρες (τα μέλη αποχώρησαν τον Φεβρουάριο και το Μάρτιο του 2019 για θέματα σχετικά με το δικαστικό και το συνταξιοδοτικό σύστημα) Συντηρητικό Κόμμα Γεωργίας - 6 έδρες (αποχώρησαν για τις Γεωργιανές διαδηλώσεις του 2019).
Προεδρικές εκλογές στο Ελ Σαλβαδόρ (2014)

Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στο Ελ Σαλβαδόρ στις 2 Φεβρουαρίου 2014, με το δεύτερο γύρο να διεξάγεται στις 9 Μαρτίου καθώς ουδείς υποψήφιος δεν κατάφερε να συγκεντρώσει την απαιτούμενη πλειοψηφία από τον πρώτο γύρο. Οι σημαντικότεροι υποψήφιοι ήταν ο αντιπρόεδρος Σαλβαδόρ Σάντσες Σερέν από το FMLN, ο δήμαρχος του Σαν Σαλβαδόρ Νόρμαν Κιχάνο από την ARENA και ο πρώην πρόεδρος Αντόνιο Σάκα από το GANA.Ο απερχόμενος πρόεδρος Μαουρίσιο Φούνες δεν είχε δικαίωμα να διεκδικήσει και δεύτερη θητεία. Παρά τις καταγγελίες για νοθεία στις οποίες προέβη ο Κιχάνο, νικητής του δεύτερου γύρου ανακηρύχθηκε ο Σάντσες Σερέν.

 Στις 22 Οκτωβρίου 2012 με απόφαση του Ανωτάτου Εκλογοδικείου αυξήθηκε ο συνολικός αριθμός των εκλογικών κέντρων και εγγράφηκαν οι ψηφοφόροι στο εκλογικό κέντρο που ήταν πιο κοντά στον τόπο κατοικίας τους. Νωρίτερα, η εγγραφή των ψηφοφόρων γινόταν με αλφαβητική σειρά στα εκλογικά κέντρα των Δήμων, κάτι που ανάγκαζε πολλούς να ταξιδεύουν σε μακρινές αποστάσεις προκειμένου να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα. Στις προεδρικές εκλογές του 2014 εφαρμόστηκαν για πρώτη φορά αυτοί οι κανόνες.Στις 24 Ιανουαρίου 2013 η Νομοθετική Συνέλευση ενέκρινε νομοσχέδιο που επιτρέπει τους Σαλβαδορανούς κατοίκους του εξωτερικού να ψηφίζουν στις μελλοντικές εκλογές. Το 92% των Σαλβαδορανών της αλλοδαπής έχουν έδρα τις ΗΠΑ και τον Καναδά.
Παννονική Θάλασσα

Η Παννονική Θάλασσα ήταν μια ρηχή αρχαία θάλασσα, στην οποία βρίσκεται σήμερα η Παννονική Λεκάνη στην Κεντρική Ευρώπη. Η Παννονική Θάλασσα υπήρχε κατά τη διάρκεια των εποχών του Μειόκαινου και του Πειόκαινου, όταν αποτέθηκαν θαλάσσια ιζήματα βάθους 3-4 χιλιομέτρων στην Παννονική Λεκάνη.

 Η Παννονική Θάλασσα, για το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας του, ήταν μέρος της Παρατηθύος Θάλασσας. Μια άνοδος των Καρπαθίων στην εποχή του Μειόκαινου την απομόνωσε από την υπόλοιπη Παρατηθύ (πριν από περίπου 10 εκατομμύρια χρόνια). Κατά τη διάρκεια της πρώτης ιστορικής φάσης της, η Παννονική Θάλασσα είχε μια δυτική σύνδεση με τη Μεσόγειο μέσω των εδαφών της σύγχρονης Λιγουρικής Θάλασσας, της Βαυαρίας και της λεκάνης της Βιέννης. Μέσω του στενού Τζέρνταπ, η Παννονική Θάλασσα συνδεόταν με την Παρατηθύ στην Λεκάνη Βαλλαχίας-Πόντου. Η Παννονική θάλασσα συνδεότα επίσης με το Αιγαίο μέσω της σύγχρονης κοιλάδας Πρέσεβο. Η μείωση της αλατότητάς της είχε ως αποτέλεσμα να αναπτυχθεί μια ενδημική πανίδα. Η Παννονική Θάλασσα υπήρχε για περίπου 9 εκατομμύρια χρόνια. Τελικά, η θάλασσα έχασε τη σύνδεσή της με την Παρατηθύ και έγινε μόνιμα μια λίμνη (Παννονική Θάλασσα). Το τελευταίο απομεινάρι της, η Σλαβονική Λίμνη, αποξηράνθηκε στην εποχή του Πλειστόκαινου. Τα απομεινάρια των πρώην νησιών της Παννονικής Θάλασσας είναι τα σύγχρονα ορεινά νησιά της (Μέτσεκ, Παπούκ, Πσούνι, Κρντίγια, Ντίλι, Φρούσκα Γκόρα και όρη Βρσατς). Το 1979, ο σέρβος μουσικός Τζόρτζε Μπαλάσεβιτς κυκλοφόρησε ένα σινγκλ με τον τίτλο Panonski Mornar (Παννονικός ναύτης). Παρατηθύς Παννονική Πεδιάδα Παννονική Λεκάνη Ωκεανός Πεδεμοντίου-Λιγουρίας Σιδηρά Πύλη (Δούναβης) Dragan Rodić, Geografija za I ili III razred srednje škole, Zavod za udžbenike i nastavna sredstva, Beograd, 1995. Dr Dušan J. Popović, Srbi u Vojvodini, knjiga 1, Novi Sad, 1990. Dr Aleksa Ivić, Istorija Srba u Vojvodini, Novi Sad, 1929. Predrag Medović, Praistorija na tlu Vojvodine, Novi Sad, 2001. Map of the Pannonian Sea (στα ουγγρικά)
Στεφάν Λαμπιέλ

Ο Στεφάν Λαμπιέλ (Stéphane Lambiel, 2 Απριλίου 1985) είναι Ελβετός αθλητής του καλλιτεχνικού πατινάζ. Είναι δύο φορές Παγκόσμιος πρωταθλητής στο άθλημα αυτό (2005-2006). Το 2006 κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες. Είναι εφτά φορές Πρωταθλητής Ελβετίας.

 Ο Λαμπιέλ γεννήθηκε στο Μαρτινύ της Ελβετίας και μεγάλωσε στο Σαξόν. Έχει μία αδερφή, τη Σίλβια (γεννημένη το 1982), και έναν αδερφό, τον Κρίστοφερ (γεννημένο το 1989).Ο Λαμπιέλ ζει στη Λωζάνη και έλαβε πτυχίο επιπέδου λυκείου στη βιολογία και τη χημεία τον Ιούνιο του 2004. Εντούτοις, έχει αποφασίσει να αναβάλλει τις πανεπιστημιακές του σπουδές και να εστιάσει στο πατινάζ. Προπονείται στη Γενεύη και τη Λωζάνη, αλλά αφού οι περισσότερες ελβετικές αίθουσες παγοδρομίας κλείνουν το καλοκαίρι, εκπαιδεύεται επίσης στη Γερμανία (στο Όμπερστντορφ μερικές φορές). Προπονητής του είναι ο Πήτερ Γκρότερ και χορογράφος του η Σαλώμη Μπρούνερ. Έχει υποστεί διαδοχικούς τραυματισμούς και στα δύο γόνατά του. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Stéphane Lambiel στο Wikimedia Commons Επίσημη ιστοσελίδα
Σπετζοφάι

Το σπετσοφάι (ή αλλιώς σπεντσοφάι ή σπετσοφάι) είναι παραδοσιακό, πικάντικο φαγητό της Ιταλικής και Ελληνικής κουζίνας από τηγανισμένα λουκάνικα με σάλτσα από πιπεριές και ντομάτα. Χαρακτηριστικές είναι οι μακριές, γλυκιές πιπεριές και οι έντονες γεύσεις που έχουν τα χωριάτικα λουκάνικα, τα οποία χρησιμοποιούνται συνήθως. Στην Ελλάδα είναι γνωστά το σπετζοφάι Πηλίου και το σπετζοφάι με φασόλια γίγαντες.

 Η λέξη σπετζοφάι προέρχεται από τη συνένωση της ιταλικής λέξης spezz(atino) για το κοκκινιστό με τη λέξη φαΐ. Συχνά, η λέξη παρετυμολογείται εξαιτίας της ηχητικής ομοιότητας με το νησί Σπέτσες. Είναι γρήγορο και απλό φαγητό. Για το σπετζοφάι προτιμούνται χωριάτικα λουκάνικα με σκόρδο, τα οποία κόβονται σε στρόγγυλα κομμάτια και τηγανίζονται σε βούτυρο ή ελαιόλαδο. Οι πιπεριές τηγανίζονται μαζί με τα λουκάνικα ή βράζονται και εν συνεχεία προστίθενται στο τηγάνι. Το φαγητό αρωματίζεται με διάφορα καρυκεύματα και μπαχαρικά (πιπέρι, πάπρικα, ρίγανη) και ύστερα σιγοβράζει σε σάλτσα από ντομάτες. Στην Ελλάδα συνήθως σερβίρεται με φέτα. Συνταγή για "Spezzatino di salsiccia e funghi" (Ιταλικά) Συνταγή για πηλειορήτικο σπετζοφάι Συνταγή για σπετζοφάι με γίγαντες Αρχειοθετήθηκε 2014-08-26 στο Wayback Machine. σπετζοφάι Classic
Ερνέστο Λακλάου

Ο Ερνέστο Λακλάου (Ernesto Laclau, 6 Οκτωβρίου 1935 - 13 Απριλίου 2014) ήταν Αργεντινός αριστερός μεταμαρξιστής φιλόσοφος. Ίδρυσε και διηύθυνε για πολλά χρόνια το μεταπτυχιακό πρόγραμμα «Ιδεολογία και ανάλυση λόγου» (Ideology and Discourse Analysis) στο Πανεπιστήμιο του Έσσεξ. Σύντροφός του ήταν η θεωρητικός και φιλόσοφος Σαντάλ Μουφ. Ανήκει στο θεωρητικό ρεύμα του μεταδομισμού. Έχει ιδιαίτερη επιρροή στην αριστερή σκέψη, καθώς θεωρείται ένας από τους ιδεολογικούς καθοδηγητές του ΣΥΡΙΖΑ και των Ποδέμος. Επίσης, ο Λακλάου ήταν δάσκαλος του Γιάνη Βαρουφάκη.

 Ο Λακλάου άσκησε κριτική στον παραδοσιακό μαρξισμό, καθώς θεωρούσε πως δεν αποτελεί κατάλληλο εργαλείο για την ανάλυση του σύγχρονου κόσμου. Επιχείρησε να υπερβεί τις παθογένειες του οικονομικού και ταξικού αναγωγισμού, στοιχεία που σύμφωνα με τον ίδιο διαπερνούν το σύνολο της μαρξικής και μαρξιστικής θεωρίας. Από κοινού με την Σάνταλ Μουφ, στο έργο τους Ηγεμονία και Σοσιαλιστική Στρατηγική εισηγούνται μια αναθεωρημένη εκδοχή της γκραμσιανής θεωρίας της ηγεμονίας. Ο Λακλάου είναι ιδιαιτέρως γνωστός για τη θεωρία του για τον λαϊκισμό. Θεωρούσε, δηλαδή, πως δεν είναι ένας όρος που έχει a priori θετικό ή αρνητικό πρόσημο, αλλά αξιολογείται στην πορεία. Ο Λακλάου αξιολογούσε θετικά τον αριστερό λαϊκισμό και αρνητικά τον δεξιό λαϊκισμό, φέρνοντας το παράδειγμα της δικτατορίας του Περόν στην Αργεντινή, που αποτελούσε και προσωπικό του βίωμα. (1987) Πολιτική και ιδεολογία στη μαρξιστική θεωρία: Καπιταλισμός, λαϊκισμός, φασισμός (1997) Για την επανάσταση της εποχής μας (2021) Ηγεμονία και Σοσιαλιστική Στρατηγική . Προς μια ριζοσπαστική δημοκρατική πολιτική. "Λαϊκισμός: Τι σημασία έχει τ' όνομα" https://www.frenchphilosophy.gr/wp-content/uploads/2014/04/Laclau-E.-Laikismos.-Ti-simasia-echei-to-onoma.pdf "Ο αναγκαίος λαϊκισμός" https://tvxs.gr/news/%CE%AD%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%88%CE%B1%CE%BD-%CE%B5%CE%AF%CF%80%CE%B1%CE%BD/%CE%BF-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CE%B1%CE%AF%CE%BF%CF%82-%CE%BB%CE%B1%CF%8A%CE%BA%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%85%CE%BE%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CF%81%CE%BD%CE%AD%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%BB%CE%B1%CE%BA%CE%BB%CE%AC%CE%BF%CF%85 Μετα-μαρξισμός χωρίς διάθεση απολογίας Συνέντευξη στην Αυγή Αρχειοθετήθηκε 2016-03-05 στο Wayback Machine. Συνέντευξη στο Intellectum Συνέντευξη στο περιοδικό Επιστήμη και Κοινωνία
Ντορίν Ρετσεάν

Ο Ντορίν Ρετσεάν (Dorin Recean, γεννημένος στις 17 Μαρτίου 1974) είναι Μολδαβός ακαδημαϊκός και πολιτικός που υπηρετεί ως πρωθυπουργός της Μολδαβίας από τον Φεβρουάριο του 2023. Υπηρέτησε ως υπουργός Εσωτερικών της Μολδαβίας από τον Ιούλιο του 2012 έως τον Φεβρουάριο του 2015.

 Ο Ρετσεάν γεννήθηκε στο Ντοντουσένι στις 17 Μαρτίου 1974. Το 1996 αποφοίτησε από την Ακαδημία Οικονομικών Σπουδών της Μολδαβίας με πτυχίο στη διαχείριση διεθνών επιχειρήσεων. Στη συνέχεια απέκτησε μεταπτυχιακό στη Διοίκηση Επιχειρήσεων από το παράρτημα τουΔιεθνούς Πανεπιστημίου του Νιούπορτ του Βελγίου το 2000. Ξεκίνησε την καριέρα του ως λέκτορας το 1995 στο εκπαιδευτικό ίδρυμα από το οποίο αποφοίτησε, την Ακαδημία Οικονομικών Σπουδών, και συνέχισε να διδάσκει εκεί μέχρι το 2007. Από το 2002 έως το 2010 εργάστηκε επίσης σε διάφορες εταιρείες με διάφορες ιδιότητες. Δίδαξε επίσης στο Διεθνές Πανεπιστήμιο Νιούπορτ με έδρα την Κισινάου από το 2000 έως τον Ιούλιο του 2012. Τον Ιανουάριο του 2010 ο Ρετσεάν διορίστηκε αναπληρωτής υπουργός Τεχνολογιών Πληροφορικής και Επικοινωνιών (ΤΠΕ), όπου ήταν υπεύθυνος για την εφαρμογή νέων ασφαλών εγγράφων, συμπεριλαμβανομένου του βιομετρικού διαβατηρίου, ως μέρος του σχεδίου δράσης για την απελευθέρωση της βίζα. Υπήρξε μέλος της Κυβερνητικής Ομάδας Εργασίας για την απελευθέρωση των θεωρήσεων με την ΕΕ. Τον Ιούλιο του 2012 διορίστηκε υπουργός Εσωτερικών στο υπουργικό συμβούλιο του Βλαντ Φιλάτ, αντικαθιστώντας τον Αλεξέι Ροϊμπού . Στις 31 Μαΐου 2013 διορίστηκε εκ νέου υπουργός Εσωτερικών στο υπουργικό συμβούλιο υπό την ηγεσία του πρωθυπουργού Γιούριε Λεάνκα. Αμέσως μετά τις εκλογές του Νοεμβρίου του 2014, ο Ρετσεάν ανακοίνωσε ότι θα ακολουθούσε ιδιωτική επαγγελματική σταδιοδρομία στο FinTech. Αυτή τη στιγμή προωθεί τεχνολογίες ΤΠΕ στον τομέα των εμβασμάτων και πληρωμών μέσω κινητού τηλεφώνου με στόχο τη διεύρυνση της πρόσβασης των μεταναστών εργαζομένων και των συγγενών τους σε ασφαλείς και προσιτές μεταφορές χρημάτων και πληρωμές. Τον Φεβρουάριο του 2023 διορίστηκε εντολοδόχος πρωθυπουργός της Μολδαβίας, μετά την παραίτηση της πρωθυπουργού Ναταλία Γκαβριλίτσα . Ο Ρετσεάν υποστηρίζει την ένταξη της Μολδαβίας στην ΕΕ και τους στενότερους δεσμούς με τη Δύση. Δήλωσε μετά τον διορισμό του ως πρωθυπουργού: «Η νέα κυβέρνηση θα έχει τρεις προτεραιότητες: Τάξη και πειθαρχία, νέα ζωή και οικονομία και ειρήνη και σταθερότητα. Η νέα κυβέρνηση θα συνεχίσει την υλοποίηση της στρατηγικής πορείας της Μολδαβίας – ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση.» Ο Ρετσεάν είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά. Μιλάει αγγλικά, γαλλικά και ρωσικά εκτός από τη μητρική του, τη ρουμανική .
Μπεζμιαλέμ Σουλτάνα

Η Μπεζμιαλέμ Βαλιντέ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:بيزميالم سلطان) (Τούρκικα: Bezm-î Âlem Valide Sultan, 1807 - 2 Μαΐου 1853) ήταν η δεύτερη σύζυγος του σουλτάνου Μαχμούτ Β΄ και μητέρα του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Μπεζμιαλέμ σημαίνει "Γιορτή του κόσμου". Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Bezm-î Âlem Valide Sultan Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri

 Γεννήθηκε το 1807 στην Καυκασία. Ορισμένοι ισχυρίζονται ότι ήταν Ρωσίδα Εβραία αρχικά ονομαζόταν Σούζι, κόρη του Λεόν. Η πλειονότητα των πηγών όμως λένε ότι ήταν είτε μία Γεωργιανή Εβραία ή Χριστιανή Γεωργιανή. Ήταν Ιουδαία ή Χριστιανή Ορθόδοξη και εξισλαμίστηκε μετά τη σύλληψη της. Ο Άλαν Πάλμερ γράφει ότι ήταν γεωργιανή (ίσως γεωργιανή Εβραία), αλλά δεν δίνει το αρχικό της όνομα. Ο Τσάρλς Γουάιτ (Charles White), ένας Βρετανός ο οποίος πέρασε τρία χρόνια στην Κωνσταντινούπολη και γνώριζε καλά την οθωμανική κοινωνία, την δεκαετία του 1840, ανέφερε ότι η Μπεζμιαλέμ, η μητέρα του μονάρχη Αμπντούλ Μετζίτ Α΄, ήταν μία γεωργιανή σκλάβα που αγοράστηκε και εκπαιδεύτηκε από την Εσμά Σουλτάν, αδελφή του Μαχμούτ. Ήταν πιθανότατα μια θετή κόρη της Εσμά Σουλτάν όπως η Ραχιμέ Πιριστού Σουλτάν. Λέγεται ότι ήταν ζωηρή και μια συνοδός στο μπάνιο πριν την είσοδο στο αυτοκρατορικό χαρέμι. Είχε όμορφο πρόσωπο και εξαιρετικά λευκά και όμορφα χέρια. Παντρεύτηκε με τον Μαχμούτ Β΄ το 1822. Στις 25 Απριλίου 1823, σε ηλικία 16 ετών, γέννησε τον μελλοντικό σουλτάνο Αμπντούλ Μετζίτ Α΄. Ως μητέρα του Αμπντούλ Μετζίτ Α΄, ήταν Βαλιντέ Σουλτάν από το 1839 έως το 1853. Μια πηγή λέει ότι ο Μαχμούτ Β΄ πέθανε από αλκοολισμό, και όχι από φυματίωση, και αυτή φέρεται να είχε πείσει τον Αμπντούλ Μετζίτ να καταστρέψει τα κελάρια κρασιού του πατέρα του. Ήταν δημοφιλής και σεβαστή και ως Βαλιντέ Σουλτάν ασκούσε πολιτική επιρροή. Πρέπει να σημειωθεί, ότι ο γιος της και οι υπουργοί του ζητούσαν την γνώμη της σχετικά με τις κρατικές υποθέσεις. Όπως και άλλες Οθωμανές γυναίκες με επιρροή, ήταν και προστάτιδα των τεχνών και της αρχιτεκτονικής. Μεταξύ των ξεχωριστών δομών που ανέθεσε είναι το Κασρ-ι-Ντιλκουσά παλάτι στο συγκρότημα Γιλντίζ Παλάτι, το συντριβάνι Μπεζμιαλέμ Βαλιντέ Σουλτάν, και το Ντολμαμπαχτσέ Τζαμί στην Κωνσταντινούπολη. Πέθανε στις 2 Μαΐου 1853 σε ηλικία 46 ετών, στο Παλάτι Ντολμαμπαχτσέ στην Κωνσταντινούπολη. Ο τόπος ταφής της είναι στο εσωτερικό του τάφου του Μαχμούτ Β΄, στην οδό Ντιβανίογλου στην Κωνσταντινούπολη. Ali Kemal Meram, "Padişah anaları", 1977 p. 399 (Turkish) Bezmi Alem Valide Sultan, Gürcistan Dostluk Derneği Αρχειοθετήθηκε 2013-11-02 στο Wayback Machine. Bezmiâlem Valide Sultan, Bezmiâlem Vakıf Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi The Private World of Ottoman Women by Godfrey Goodwin, 2007, p.157 Palmer, Alan, The Decline and Fall of the Ottoman Empire, p.106. Barnes & Noble Publishing, 1992. ISBN 1-56619-847-X Oriental Panorama: British Travellers in 19th Century Turkey By Reinhold Schiffer, Published by: Taylor & Francis, Ltd., 1999, p.191 http://www.guide2womenleaders.com/womeninpower/Womeninpower1800.htm
Βέλος Εύβοιας

Το Βέλος είναι χωριό του δήμου Κύμης-Αλιβερίου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 602 κατοίκους. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 120 μ.

 Κοντά στο χωριό βρέθηκε το 1907 θολωτός τάφος της μυκηναϊκής εποχής ο οποίος χρησιμοποιούταν ως αποθήκη. Στη θέση του ναού της Αγίας Τριάδας έχουν εντοπιστεί αρχιτεκτονικά μέλη της κλασσικής εποχής. Ο σημερινός οικισμός στη θέση φαίνεται να δημιουργήθηκε επί Φραγκοκρατίας. Σε φορολογικό πίνακα του 15ου αιώνα, παρουσιάζεται και η κοινότητα Αμπελουσία. Το όνομα του οικισμού προέρχεται από την παραφθορά της λέξης αμπέλια > αμπελούσι > βελούσια και αναφέρεται στα αμπέλια που καλλιεργούνται στην περιοχή.Το 1836 τα Βελούσια προσαρτήθηκαν στον δήμο Δυστίων. Με την κατάργηση των δήμων το 1912 ορίστηκαν έδρα ομώνυμης κοινότητας η οποία περιλάμβανε μέχρι το 1931 το χωριό Λέπουρα. Το 1954 μετονομάστηκε σε Βέλος. Η ονομασία αυτή δεν ανταποκρίνεται στην αρχική ονομασία ούτε σε κανένα άλλο στοιχείο της κοινότητας. Με το σχέδιο Καποδίστριας η κοινότητα καταργήθηκε και το Βέλος προσαρτήθηκε στον δήμο Δυστίων, του οποίου ορίστηκε έδρα, και με το σχέδιο Καλλικράτης προσαρτήθηκε στον δήμο Κύμης-Αλιβερίου. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Σε λόφο δυτικά του οικισμού βρίσκεται πολύ καλά διατηρημένος βενετσιάνικος πύργος, κτισμένος τον 15ο αιώνα, γνωστός ως πύργος του Κουτουμουλά ή πύργος Βέλους. Ο πύργος φτάνει σε ύψος τα 23 μέτρα, γεγονός που τον κατατάσσει ως τον ψηλότερο σωζόμενο πύργο στην Εύβοια. Γύρω του υπήρχε κατά τους φραγκικούς χρόνους οικισμός.
Fernsehsender Paul Nipkow

Ο Fernsehsender "Paul Nipkow" (τηλεοπτικός σταθμός Πάουλ Νιπκόφ) στο Βερολίνο της Γερμανίας ήταν ο πρώτος δημόσιος τηλεοπτικός σταθμός στον κόσμο. Μετέδιδε τα προγράμματά του από το Deutscher Fernseh-Rundfunk και λειτούργησε από τις 22 Μαρτίου 1935 έως τις 19 Οκτωβρίου 1944. Ο σταθμός πήρε το όνομά του από τον Πάουλ Γκότλιμπ Νιπκόφ, τον εφευρέτη του δίσκου Νιπκόφ.

 Παράλληλα με τα πειράματα του Τζον Λόγκι Μπερντ στο Ηνωμένο Βασίλειο, από τους Χέρμπερτ Ε. Άιβς και Τσαρλς Φράνσις Τζένκινς στις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς και από τον Κεντζίρο Τακαγιανάγκι στην Ιαπωνία, πρωτοπόροι της τηλεόρασης όπως οι Ντένες Μιχάλι και Μάνφρεντ φον Αρντέν οργάνωσαν πειραματικές τηλεοπτικές μεταδόσεις στο Βερολίνο το 1928. Την ίδια χρονιά, η Telefunken παρουσίασε πρωτότυπο τηλεοπτικό δέκτη κατά τη διάρκεια της βιομηχανικής έκθεσης Internationale Funkausstellung. Από το 1929 προβλήθηκαν τακτικά δοκιμαστικά προγράμματα από τον πομπό Φούνκτουρμ Μπερλίν (Rundfunksender Witzleben). Η πρώτη δημόσια εκπομπή μεταδόθηκε στην Όπερα Κρολλ στις 18 Απριλίου 1934. Ο σταθμός εξέπεμπε μόνο μέσα και γύρω από το Βερολίνο αλλά έγινε πολύ δημοφιλής όταν κάλυψε τους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936 στο Βερολίνο. Περίπου 160.000 θεατές είδαν τους Ολυμπιακούς αγώνες σε μερικές ιδιωτικές τηλεοράσεις και σε πολλούς δημόσιους τηλεοπτικούς χώρους. Η τηλεόραση χρησιμοποιήθηκε περισσότερο για ψυχαγωγία παρά για προπαγάνδα, καθώς ο Γιόζεφ Γκέμπελς προτιμούσε το ραδιόφωνο ως μέσο μαζικής ενημέρωσης. Ο βαρύς και αργός εξοπλισμός δυσκόλευε την λειτουργία και σχεδόν όλο το πρόγραμμα μεταδιδόταν ζωντανά. Από το 1942 έως το 1944 οι Γερμανοί επανίδρυσαν τον τηλεοπτικό σταθμό στο Παρίσι για τη μετάδοση προγραμμάτων στα γερμανικά και τα γαλλικά. Το 1944 ο σταθμός έκλεισε, όπως και οι περισσότερες άλλες πολιτιστικές εκδηλώσεις, ως συνέπεια της προσέγγισης των συμμαχικών στρατών στην εκστρατεία της Νορμανδίας . Μετά την κατάρρευση της Ανατολικής Γερμανίας το 1990, ανακαλύφθηκαν περίπου 280 κύλινδροι ταινιών 35 χιλιοστών από προγράμματα του Fernsehsender Paul Nipkow. Τα τελευταία χρόνια μεγάλο μέρος αυτού του υλικού έχει προβληθεί σε γερμανικά και διεθνή κανάλια, κυρίως από το History Channel. Στη Γερμανία το υλικό έχει χρησιμοποιηθεί για πρώτη φορά στο Televisionen im Dritten Reich («Τηλεοράσεις στο Τρίτο Ράιχ») του WDR και NDR καθώς και στο ντοκιμαντέρ του Μίκαελ Κροφτ του 1999 Das Fernsehen unter dem Hakenkreuz ("Τηλεόραση κάτω από τη σβάστικα "). Einheits-Fernseh-Empfänger Ε1 Τηλεόραση στη Γερμανία Ιστορία της τηλεόρασης Ιστορία της τηλεόρασης στη Γερμανία Haus des Rundfunks Fernsehsender Paul Nipkow Detailed German Wikipedia about Fernsehsender Paul Nipkow Fernsehen unter dem Hakenkreuz, Das Documentation: Television Under the Swastika (see on Google Video Αρχειοθετήθηκε 2011-10-17 στο Wayback Machine.)
Κρατιδιακές εκλογές Βερολίνου 2021

Στις 26 Σεπτεμβρίου 2021 διεξήχθησαν κρατιδιακές εκλογές στο Βερολίνο, για να εκλεγούν τα 147 μέλη της Βερολινέζικης Βουλής των Αντιπροσώπων (Λάνταγκ). Την ίδια ημέρα διεξήχθησαν οι εκλογές για τα δώδεκα 55μελή περιφερειακά συμβούλια του Βερολίνου και ένα δημοψήφισμα για την απαλλοτρίωση ορισμένων ενοικιαζόμενων κατοικιών.Μετά τις εκλογές το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, η Αριστερά και οι Πράσινοι ανανέωσαν τη συμφωνία τους για κυβέρνηση συνεργασίας. Η Φραντσίσκα Γκίφαϊ, του ΣΔΚ, ανέλαβε καθήκοντα ως νέα κυβερνώσα Δήμαρχος του Βερολίνου.Λόγω των πολλών παρατυπιών που έλαβαν χώρα στη διάρκεια των εκλογών, το Συνταγματικό Δικαστήριο του Βερολίνου ακύρωσε τις εκλογές τον Νοέμβριο του 2022. Ως αποτέλεσμα, προγραμματίστηκε η διεξαγωγή επαναληπτικών εκλογών την επόμενη χρονιά.

 Η Βερολινέζικη Βουλή των Αντιπροσώπων αποτελείται από τουλάχιστον 130 μέλη, τα οποία εκλέγονται με δημοκρατικές, άμεσες εκλογές, με μυστική και καθολική ψηφοφορία, για πενταετή θητεία. Το εκλογικό σύστημα είναι μικτό. Κάθε εκλογέας ρίχνει δύο ψήφους, η πρώτη ψήφος (Α') είναι για το τοπικό πλειοψηφικό και η δεύτερη (Β') είναι για την κρατιδιακή εκπροσώπηση. πρώτα, τα 78 μέλη εκλέγονται με πλειοψηφικό σύστημα από ισάριθμες μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες. μετά, τα 52 μέλη εκλέγονται με αναλογική εκπροσώπηση, από 12 πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες, από τις Β' ψήφους. Το εκλογικό όριο που πρέπει να περάσει ένα κόμμα για να μπει στη Βουλή είναι τουλάχιστον 5% του συνολικού αριθμού ψήφων ή μία έδρα του πλειοψηφικού. Η κατανομή εδρών γίνεται με μέθοδο υπολογισμού, κατά την οποία συνυπολογίζονται οι έδρες που κέρδισε το κόμμα στο πλειοψηφικό. Συνεπώς, όσο περισσότερες έδρες έχει κερδίσει ένα κόμμα με το τοπικό πλειοψηφικό τόσο δυσκολότερο γίνεται να κερδίσει έδρες κρατιδιακής εκπροσώπησης «παραπανίσιες» έδρες διατίθενται σε ορισμένο αριθμό μελών, ώστε να εξασφαλιστεί η αναλογικότητα της αναλογικής εκπροσώπησης και να αντισταθμισθούν οι ανισότητες από τα συστήματα εκλογής. Δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι πολίτες της Γερμανίας, ηλικίας άνω των 18 ετών, υπό την προϋπόθεση να έχουν διαμείνει στο Βερολίνο για τουλάχιστον 3 μήνες.Φωτογραφίες από τη διεξαγωγή
Αλβέρνια

Η Αλβέρνια (πολωνικά: Alwernia) είναι πόλη του Πόβιατ Χσάνουφ, στο Βοεβοδάτο Ελάσσονος Πολωνίας της Πολωνίας. Βρίσκεται περίπου 36 χιλιόμετρα δυτικά της Κρακοβίας. Η πόλη έχει έκταση 8,88 χλμ2 και πληθυσμό 3.310 κατοίκων (2021).

 Το όνομα της πόλης προέρχεται από αυτό του φραγκισκανικού ερημητηρίου της Λα Βέρνα (La Verna, λατινικά: Alvernia‎) στην Τοσκάνη της Ιταλίας. Απονεμήθηκε στην τοποθεσία το 1616 από τον Καστελάνο Κσίστοφ Κοριτσίνσκι. Ένα μοναστήρι του τάγματος των Στιγμάτων του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης χτίστηκε σε ψηλό έδαφος μεταξύ 1625 και 1656. Η εκκλησία χρονολογείται από την περίοδο μεταξύ 1630 και 1676. Κάτω από το μοναστήρι αναπτύχθηκε οικισμός που το 1776 έλαβε το δικαίωμα να κατέχει αγορά. Το 1796, η Αλβέρνια αναφέρεται ως ένα μικρό εμπορικό και διοικητικό κέντρο. Μετά τον τρίτο διαμελισμό της Πολωνίας, η πόλη έγινε μέρος της Αυστριακής Αυτοκρατορίας και από το 1867 της Αυστροουγγαρίας. Στη πρόσφατα αναγεννημένη Πολωνία, η Αλβέρνια ανήκε διοικητικά στο Βοεβοδάτο Κρακοβίας (1919-1939). Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η πόλη έγινε και πάλι μέρος του Βοεβοδάτου Κρακοβίας μέχρι το 1998. Στις 15 Σεπτεμβρίου 1993, η Αλβέρνια έλαβε το χάρτη της πόλης της. Τα χημικά εργοστάσια «Alventa» βρίσκονται στην πόλη. Τα εργοστάσια κατασκευάστηκαν το 1923–1924, στον Μεσοπόλεμο. Επικεντρώνονται κυρίως στην παραγωγή ενώσεων φωσφόρου και χρωμίου, καθώς και λιπασμάτων. Η οδός βοεβοδάτου 780 διέρχεται απευθείας από την πόλη. Ο Αυτοκινητόδρομος Α4, ο οποίος αποτελεί μέρος της Ευρωπαϊκής Οδόυ Ε40, διέρχεται από το χωριό Ρούντνο, που βρίσκεται περίπου 4 χλμ. βόρεια της πόλης. Ο σιδηρόδρομος Τσεμπίνια–Βαντοβίτσε, που άνοιξε το 1899, διέρχεται από την πόλη, ωστόσο τον Οκτώβριο του 2002 η εξυπηρέτηση επιβατών σταμάτησε. Το 2017 ξεκίνησε να λειτουργεί τουριστική τροχιά στον κλειστό σιδηρόδρομο. Ο διαχειριστής σιδηροδρομικής υποδομής στην Πολωνία, PKP Polskie Linie Kolejowe, σχεδιάζει την ανακατασκευή του σιδηροδρόμου. Τα τουριστικά αξιοθέατα και τα μνημεία της Αλβέρνια περιλαμβάνουν: Μπαρόκ μοναστήρι και εκκλησία Βερναρδίνων Παρεκκλήσι του Αγίου Φλοριανού το παλαιότερο πυροσβεστικό μουσείο στην Πολωνία – Małopolskie Muzeum Pożarnictwa. Επίσημος ιστότοπος (πολωνικά) Εβραϊκή κοινότητα της Αλβέρνια στο Virtual Shtetl
Μαρίνους Ντεκάαζεν

Ο Μαρίνους Ντεκάαζεν (ολλανδικά: Marinus Dijkhuizen) είναι Ολλανδός πρώην ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής, γεννημένος στις 4 Ιανουαρίου 1972 στο Ντεν Μπος της Ολλανδίας. Από το 2014 προπονεί την Εξέλσιορ .

 Ο Ντεκάαζεν ξεκίνησε την επαγγελματική ποδοσφαιρική του καριέρα από την Εξέλσιορ το 1994. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στις 27 Αυγούστου του ίδιου έτους στην ήττα από την Άλκμααρ με 3-0. Παρέμεινε στην ομάδα του Ρότερνταμ μέχρι το 1996, σκοράροντας 28 γκολ σε 66 εμφανίσεις. Το 1996 πήρε μεταγραφή στη ΣΚ Καμπούρ, ενώ 3 χρόνια αργότερα πήρε μεταγραφή στην Ουτρέχτη. Όμως στην ομάδα της Ουτρέχτης δεν είχε χρόνο συμμετοχής, κι έτσι αγωνιζόταν τη σεζόν 2000-01 στην σκωτσέζικη Ντανφέρμλιν Αθλέτικ και τη σεζόν 2001-02 στην Έμεν. Την τριετία 2002-2005 αγωνιζόταν στην Ος όπου είχε καλές σεζόν, σκοράροντας 30 γκολ σε 83 αγώνες. Το 2005 επέστρεψε στον πρώτο σύλλογο της Καριέρας του, την Εξέλσιορ, σκοράροντας μάλιστα 8 γκολ σε 44 αγώνες, ως το 2007, όπου πήγε στην ΣΚ Καμπούρ. Την 1 Ιανουαρίου 2014 έγινε επίσημα προπονητής της Εξέλσιορ , αντικαθιστώντας το Γιον Νταλ Τόμασον όπου πήγε στην Ρόντα. Μαρίνους Ντεκάαζεν
Ερμενγάρδη του Τουρ

Η Ερμενγάρδη του Τουρ (απεβ. 20 Μαρτίου 851) από τον Οίκο των Έτιχονεν ήταν κόρη του κόμη του Τουρ και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα των Φράγκων.

 Ήταν κόρη του Ούγου κόμη του Τουρ με καταγωγή από τους Μεροβίγγειους βασιλείς. Ο ιστορικός Σεντούλιους αναφέρει, ότι «η φωνή της ήταν καθαρή σαν τον χρυσό και άπεφθη όπως η νότα του σαντουριού. Το δέρμα της ήταν σαν ρόδα να έχουν αναμειχθεί με τριαντάφυλλα. Τα ξανθά μαλλιά της περικύκλωναν το κεφάλι της όπως ο χρυσόλιθος. Τα μάτια της ήταν ζωηρά, ο λαιμός της λευκός όπως το γάλα, τα κρίνα, το φίλντισι. Τα χαριτωμένα χέρια της ήταν όπως το χιόνι». Το 849 η Ερμενγάρδη έκανε δωρεά στο αββαείο του Έρσταϊν στο Έλσας. Δύο έτη μετά απεβίωσε και τάφηκε σε αυτό. Τον Οκτώβριο του 821 έγινε σύζυγος του Λοθαρίου Α΄ τωνΚαρολιδών βασιλιά των Φράγκων. Είχε τέκνα: Λουδοβίκος Β΄ π.825-875, βασιλιάς της Λομβαρδίας. Χέλετρουντ/Χίλτρουντ (π.826–μετά το 865/6, παντρεύτηκε τον κόμη Μπέρενγκαρ. Μπέρτα π.830-ίσως το 877, ηγουμένη του αββείου του Αβερναί. Ιρμγενγάρδη π.828–849, παντρεύτηκε τον Γκίλμπερτ κόμη του Μάασγκαου. Γκίζελα π.830–860, ηγουμένη στο αββαείο του σαν Σαλβατόρε στη Μπρέσια. Λοθάριος Β΄ π.835-869, βασιλιάς της Λοθαριγγίας. Ροτρούδη γενν. 835/40, παντρεύτηκε τον Λάμπερτ μάργραβο της Βρετάνης, κόμη της Νάντης. Κάρολος 845-863, βασιλιάς της Προβηγκίας.
Ματέο Κόβασιτς

Ο Ματέο Κόβασιτς (κροατικά: Mateo Kovačić, 6 Μαΐου 1994) είναι Κροάτης επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στην Εθνική Κροατίας και στη Πρέμιερ Λιγκ για την Μάντσεστερ Σίτι. Αγωνίζεται συνήθως στη θέση του κεντρικού χαφ, αλλά η δεξιότητα του του επιτρέπει να αγωνιστεί και σε άλλες θέσεις του κέντρου.

 Γεννήθηκε στο Λιντς της Αυστρίας από Κροάτες γονείς. Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στη Ντιναμό Ζάγκρεμπ σε ηλικία 16 ετών με την οποία κέρδισε δύο τίτλους πρωταθλήματος πριν αποκτηθεί από την ιταλική Ίντερ το 2013 σε ηλικία μόλις 19 ετών. Στις 31 Ιανουαρίου 2013 ο Κόβασιτς μεταγράφηκε στην Ίντερ με συνολικό ποσόν μεταγραφής τα €11 εκατομμύρια άμεσα και €4 εκατομμύρια, αν η Ίντερ προκρινόταν στο Τσάμπιονς Λιγκ. Έκανε ντεμπούτο στο πρωτάθλημα Ιταλίας στις 3 Φεβρουαρίου 2013. Φόρεσε το νούμερο 10 που κατείχε πιο πριν ο Γουέσλεϊ Σνάιντερ. Στις 16 Αυγούστου 2015 ο προπονητής της Ίντερ, Ρομπέρτο Μαντσίνι επιβεβαίωσε τη μετακίνηση του Κόβασιτς στη Ρεάλ Μαδρίτης. Όπως δήλωσε, η Ίντερ αναγκάστηκε να πουλήσει τον παίκτη λόγω των κανονισμών του Financial Fair Play που έχει θέσει η UEFA. Ο Κόβασιτς υπέγραψε συμβόλαιο διάρκειας 6 ετών. Τον Αύγουστο του 2018 υπέγραψε στην Τσέλσι. Έκανε ντεμπούτο στην εθνική ομάδα της χώρας του στις 22 Μαρτίου 2013 σε αγώνα της προκριματικής φάσης του Παγκόσμιου Κυπέλλου 2014 εναντίον της Σερβίας. Έως 18 Αυγούστου 2015: a. Συμμετοχές UEFA Champions League 2. b. Συμμετοχές UEFA Europa League Έως 26 Ιουνίου 2015:
Χορηγικό Μνημείο του Θρασύλλου

Το Χορηγικό Μνημείο του Θρασύλλου ανεγέρθηκε στην Αθήνα, επί της νοτιοανατολικής πλευράς της Ακρόπολης, επάνω από το Θέατρο του Διονύσου, από τον χορηγό Θράσυλλο, καταγόμενο από τη Δεκέλεια, το 320 π.Χ./319 π.Χ. και από τον υιό του, Θρασυκλή, το 270 π.Χ.

 Το μνημείο, το οποίο κατά την διάρκεια της βυζαντινής περιόδου μετατράπηκε σε παρεκκλήσιο υπό την ονομασία Παναγία Χρυσοσπηλιώτισσα, κατεστράφη από τους Τούρκους στην διάρκεια της πολιορκίας των Αθηνών, το 1827. Από αυτό απομένουν ένα σκαλιστό σπήλαιο εντός του βράχου, το οποίο ήταν διακοσμημένο με δωρικού ρυθμού πλαίσιο, μήκους 7,50 μ. Τρεις πεσσούς καθώς και ένα άγαλμα πιθανώς να προστέθηκαν το 269 π.Χ. από τον Θρασυκλή, υιό του Θρασύλλου, όταν ο ίδιος υπήρξε, ως αγωνοθέτης, νικητής σε δύο μουσικούς αγώνες. Οι κορινθιακού ρυθμού κίονες, επάνω από το σπήλαιο, πιθανός να στήριζαν τους παραδοσιακούς τρίποδες, ή πιθανώς να προέρχονται από μεταγενέστερο ρωμαϊκό μνημείο . Το κιονόκρανο ενός πεσσού το οποίο ανήκε στο μνημείο ανευρέθηκε το 1985 εντός των αποθηκευτικών χώρων του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου Αθηνών. Χορηγικό Μνημείο του Λυσικράτους Χορηγικό Μνημείο του Νικία Pierre Amandry, Monuments chorégiques d'Athènes, 1997 J. M.Camp II, The Archaeology of Athens, Yale University Press, 2001. σ. 162-63, fig. 157. Christopher Mee et Antony Spawforth, Greece: An Oxford Archaeological Guide, Oxford University Press, 2001, σ. 63-65. Robin Barber, City Guide: Athens, 5η έκδοση, Blue Guide, A&C Black, London, 2002, σ. 98 Daniel Ramée, Histoire générale de l'architecture, Amyot, Paris, 1860. Rhys F. Townsend, A Newly Discovered Capital from the Thrasyllos Monument, American Journal of Archaeology, Vol. 89, No. 4 (Οκτώβριος 1985), σ. 676-680 Το χορηγικό μνημείο του Θρασύλλου από την Δεκέλεια Χορηγικά μνημεία Αρχειοθετήθηκε 2013-10-05 στο Wayback Machine.
Μαξίμ Ρομάστσενκο

Ο Μαξίμ Γιούργιεβιτς Ρομάστσενκο (ρωσικά: Максим Юрьевич Ромащенко‎, προφέρεται: Ραμάστσενκα· ουκρανικά: Максим Юрійович Ромащенко‎· στα λευκορωσικά: Максім Юр’евіч Рамашчанка‎: Ραμάστσανκα· γεννήθηκε 31 Ιουλίου 1975) είναι Λευκορώσος πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός μέσος. Είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία της Εθνικής Λευκορωσίας με 20 γκολ.

 Γεννήθηκε στην Ουκρανία και έμαθε την ποδοσφαιρική τέχνη στην ακαδημία νέων DOSHISP. Ξεκίνησε την επαγγελματική του πορεία στην Ουκρανία αλλά στη συνέχεια αγωνίστηκε σε αρκετές ομάδες της τέως ΕΣΣΔ καθώς και στην Τουρκία. Σημαντικό κομμάτι της καριέρας του ήταν η παρουσία του στην Ντιναμό Μόσχας, όπου με διαλείμματα συνολικά συμμετείχε σε 116 αγώνες και σημείωσε 22 γκολ. Το 2004 αγωνιζόμενος με την Τραμπζονσπόρ κατέκτησε το Κύπελλο Τουρκίας και την ίδια χρονιά ψηφίστηκε καλύτερος Λευκορώσος ποδοσφαιριστής της χρονιάς. Με την εθνική ομάδα της Λευκορωσίας αγωνίστηκε για μία δεκαετία σε 63 αγώνες και πέτυχε 20 γκολ. Σκόραρε στο ντεμπούτο του στις 7 Αυγούστου 1998 με αντίπαλο τη Λιθουανία (αποτέλεσμα 5–0). ΦΚ Σλάβια-Μοζίρ Πρωτάθλημα Λευκορωσίας : 1996 Κύπελλο Λευκορωσίας : 1996Τραμπζονσπόρ Κύπελλο Τουρκίας : 2004Ατομικές διακρίσεις Λευκορώσος ποδοσφαιριστής της χρονιάς : 2004 Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα
Αχελινάδα Τρικάλων

Η Αχελινάδα είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Αχελινάδας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Τυμφαίων, του δήμου Μετεώρων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Τρικάλων, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Καλαμπάκας του νομού Τρικάλων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.

 Η Αχελινάδα είναι ορεινός οικισμός μεγάλου υψομέτρου στο βορειοανατολικό τμήμα του νομού Τρικάλων, κοντά στα όρια με τους νομούς Γρεβενών και Λάρισας. Βρίσκεται στις νότιες κλιτύς της κορυφής «Μετερίζια» (1.352 μ.) των Αντιχασίων και πάνω στην επαρχιακή οδό Θεόπετρας-Μαυρελίου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 1.060. Απέχει 46 χλμ. περίπου ΒΑ. των Τρικάλων. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1883 και προσαρτήθηκε στον δήμο Τυμφαίων του νομού Τρικ(κ)άλων. Το 1927 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Μαυρελίου. Με το ΦΕΚ 87Α – 07/06/2010 αποσπάστηκε από την κοινότητα Μαυρελίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Καλαμπάκας, ο οποίος το 2018 μετονομάστηκε σε δήμο Μετεώρων. Η εκκλησία Κοίμησης της Θεοτόκου στο δυτικοκεντρικό τμήμα του οικισμούΣτον οικισμό δραστηριοποιείται ο Μορφωτικός Σύλλογος Αχελινάδας Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr https://www.facebook.com/achelinadakalabakas/ http://axelinada.blogspot.com/
Μιχάλης Γενίτσαρης

Ο Μιχάλης Γενίτσαρης (15 Ιουνίου 1917 - 11 Μαΐου 2005) ήταν Έλληνας τραγουδιστής και συνθέτης και στιχουργός του ρεμπέτικου τραγουδιού. Ήταν επίσης γνωστός ως «ο τελευταίος ρεμπέτης».

 Γεννήθηκε στην Αγία Σοφία του Πειραιά. Άρχισε να παίζει επαγγελματικά μπουζούκι και να τραγουδάει από το 1935 σε ηλικία 18 ετών. Έχει γράψει, συνθέσει και ερμηνεύσει τραγούδια όπως: «Εγω μάγκας φαινόμουνα», «Σαλταδόρος», «Με `πιάσαν επί Μεταξά», «Στα όρη βγαίνει η κάπαρη», «Μαυραγορίτες», «Θα `ρθω νύχτα τοίχο-τοίχο» και άλλα. Επίσης έχει συνθέσει και ερμηνεύσει το τραγούδι «Ένας λεβέντης έσβησε», που το έχει γράψει ο Νίκος Μάθεσης για τον θάνατο του Άρη Βελουχιώτη, καθώς και το τραγούδι "Στέλιος Καρδάρας", προς τιμήν του μαχητή της ΟΠΛΑ, Στέλιου Σπανού. Πέθανε στην Αθήνα το 2005 από οξεία λοίμωξη του αναπνευστικού και κηδεύτηκε την επομένη στον Πειραιά, όπου και ζούσε μόνιμα. Ιστοσ. SanSimera.gr, «Μιχάλης Γενίτσαρης». Μιχάλης Γενίτσαρης (Νυχτερινός Επισκέπτης) (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ) Γιώργος Παναγιωτακόπουλος, Βιογραφία του Μιχάλη Γενίτσαρη, διαδικτυακό περιοδικό για το λαϊκό τραγούδι «Η Κλίκα», 2011 Μιχάλης Γενίτσαρης στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.
Πιοτρ Μαλακόφσκι

Ο Πιοτρ Μαλακόφσκι (Piotr Małachowski, γεννήθηκε 7 Ιουνίου 1983) είναι Πολωνός δισκοβόλος. Ήταν παγκόσμιος πρωταθλητής το 2015 και δύο φορές πρωταθλητής Ευρώπης (2010, 2016). Έχει κερδίσει επίσης ένα ασημένιο μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες και ήταν δύο φορές δεύτερος σε παγκόσμια πρωταθλήματα.

 Ο Πιοτρ Μαλακόφσκι γεννήθηκε στις 7 Ιουνίου 1983, στην πόλη Żuromin, στην Πολωνία. Το 2005, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου κάτω των 23 ετών κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο. Την επόμενη χρονιά ήταν πρώτος στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο, όπως και το 2007. Το 2010 ήταν πρωταθλητής Ευρώπης, στη Βαρκελώνη, με βολή στα 68μ. και 87 εκ. Έξι χρόνια αργότερα, στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου, που διεξήχθη στο Άμστερνταμ, κέρδισε και πάλι το χρυσό μετάλλιο, ρίχνοντας το δίσκο στα 67μ. και 6 εκ. Στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Ζυρίχης, το 2014, ήταν τέταρτος. Το 2015 ήταν παγκόσμιος πρωταθλητής στο Πεκίνο, με 67μ. και 40 εκ. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου, το 2008, ήταν αργυρός ολυμπιονίκης, με βολή στα 67μ. και 82 εκ. Δεύτερος ήταν και δύο φορές σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα: το 2009, στο Βερολίνο, όπου έριξε 69μ. και 15 εκ. και το 2013, στη Μόσχα, όπου έριξε 68μ. και 36 εκ. Το 2010 ήταν πρώτος στο IAAF Diamond League. Είναι ο κάτοχος του ρεκόρ Πολωνίας στη δισκοβολία ανδρών από το 2013, με 71μ. και 84 εκ. http://www.iaaf.org/athletes/poland/piotr-malachowski-180828