IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
OpenShot

Το OpenShot Video Editor είναι μια εφαρμογή επεξεργασίας βίντεο ελεύθερου και ανοιχτού κώδικα για Linux, γραμμένη με Python, GTK και το MLT Framework. Το έργο ξεκίνησε τον Αύγουστο του 2008 από τον Jonathan Thomas, με σκοπό να παράσχει έναν σταθερό, ελεύθερο και εύχρηστο επεξεργαστή βίντεο.

 Υποστήριξη για πολλές μορφές βίντεο, ήχου και εικόνας (με βάση το FFmpeg) Ενσωμάτωση στο GNOME (με υποστήριξη μεταφοράς και απόθεσης) Πολλά κομμάτια Αυξομείωση, περικοπή, προσκόλληση και αποκοπή αποσπασμάτων Μεταβάσεις βίντεο με προεπισκοπήσεις πραγματικού χρόνου Σύνθεση, επικαλύψεις εικόνας, υδατογραφήματα 3Δ τίτλους κίνησης (χρησιμοποιώντας το Blender στο παρασκήνιο) Πρότυπα τίτλου, δημιουργία τίτλου, υπότιτλους Φιλικό SVG για δημιουργία και συμπερίληψη τίτλων και αναγνώρισης Κύλιση αναγνωρίσεις εικόνας κίνησης Αποσπάσματα απλού χρώματος (συμπεριλαμβανόμενης της σύνθεσης άλφα) Υποστήριξη για Rotoscoping / Αλληλουχίες εικόνων Μεταφορά και απόθεση στη γραμμή χρόνου Σταδιακές λήψεις, απεικονίσεις πλήκτρων : πλήκτρα J,K και L Κωδικοποίηση βίντεο (με βάση το FFmpeg) Κίνηση Key frame Ψηφιακή εστίαση των αποσπασμάτων βίντεο Αλλαγές ταχύτητας στα αποσπάσματα (αργή κίνηση κλπ.) Προσαρμοσμένες μεταπτώσεις lumas και μασκών Αυξομείωση αποσπασμάτων (μέγεθος λήψης) Μείξη ήχου και επεξεργασία Προεπιλογές για key frame κινήσεις και διάταξη Λειτουργία μετακίνησης και εστίασης Ψηφιακά εφέ βίντεο, που συμπεριλαμβάνουν φωτεινότητα, γάμμα, απόχρωση, κλίμακα του γκρίζου πλήκτρο χρώματος (γαλάζια οθόνη / πράσινη οθόνη) και πάνω από 20 άλλα εφέ βίντεοΤο OpenShot παρέχει εκτεταμένη επεξεργασία και χαρακτηριστικά σύνθεσης και έχει σχεδιαστεί ως ένα πρακτικό εργαλείο για εργασία με βίντεο υψηλής πιστότητας που συμπεριλαμβάνουν HDV και AVCHD. Σύγκριση του λογισμικού επεξεργασίας βίντεο Κατάλογος του λογισμικού επεξεργασίας βίντεο Επίσημος ιστότοπος Ubuntu 10.10 need of stable Video Editor : Kdenlive, OpenShot, PiTiVi, Kino comparison A simple tutorial στο YouTube
N-μεθυλαιθανιμίνη

Η Ν-μεθυλοαιθανιμίνη ή αιθυλιδενομεθυλιμίνη ή Ν-αιθυλιδενομεθααμίνη ή αιθυλιμινομεθάνιο ή 2-αζαβουτένιο-2 είναι η χημική ένωση με σύντομο συντακτικό τύπο CH3CH=NCH3. Είναι μια δευτεροταγής αλδιμίνη. Με βάση το χημικό τύπο της, C3H7N, έχει τα ακόλουθα ένδεκα (11) ισομερή θέσης: Προπεν-1-αμίνη-1 με σύντομο συντακτικό τύπο: CH3CH=CHNH2 (σε δύο (2) γεωμετρικά ισομερή). Προπεν-2-αμίνη-1 με σύντομο συντακτικό τύπο: CH2=CHCH2NH2. Προπεναμίνη-2 με σύντομο συντακτικό τύπο: CH3C(NH2)=CH2. N-μεθυλαιθεναμίνη ή βινυλομεθυλαμίνη με σύντομο συντακτικό τύπο: CH3NHCH=CH2. Προπανιμίνη-1 με σύντομο συντακτικό τύπο: CH3CH2CH=NH. Προπανιμίνη-2 με σύντομο συντακτικό τύπο: CH3C(=NH)CH3. Ν-αιθυλομεθανιμίνη με σύντομο συντακτικό τύπο: CH2=NCH2CH3. Κυκλοπροπαναμίνη με σύντομο συντακτικό τύπο: . Αζετιδίνη ή επαζωπροπάνιο-1,3 με σύντομο συντακτικό τύπο : 2-μεθυλαζιριδίνη ή επαζωπροπάνιο-1,2 με σύντομο συντακτικό τύπο . N-μεθυλαζιριδίνη ή Ν-μεθυλεπαζαιθάνιο με σύντομο συντακτικό τύπο .

 Με επίδραση μεθαναμίνης σε αιθανάλη: Παράγει άλατα με οξέα. Π.χ.: Οξειδώνεται προς N-μεθυλαιθανυδροξυλαμίνη: Ανάγεται προς αιθυλομεθυλαμίνη: Τα καρβένια (π.χ. [:CH2] (μεθυλένιο) μπορούν να παρεμβληθούν στους δεσμούς C-Η και να δώσει προσθήκη στο δεσμό C=N. Π.χ. έχουμε. Συγκεκριμένα έχουμε τις ακόλουθες μερικές αντιδράσεις:Παρεμβολή στους τρεις (3) δεσμούς C#2H2-H. Παράγεται N-μεθυλοπροπανιμίνη-1. Παρεμβολή στους τρεις (3) δεσμούς C#1'H2-H. Παράγεται N-αιθυλοαιθανιμίνη. Παρεμβολή στον έναν (1) δεσμό C-H. Παράγεται N-μεθυλοπροπανιμίνη-2. Προσθήκη στον έναν (1) δεσμό C=N. Παράγεται 2,N-διμεθυλαζιριδίνη.Οπότε η συνολική αντίδραση είναι η ακόλουθη: Με τη χρήση μεθυλενοδιιωδιδίου (CH2I2) και ψευδαργύρου (Zn) επικρατεί η προσθήκη, οπότε είναι: Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, Οργανική Χημεία, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982
Δοσπάτης

Ο Δοσπάτης ή Δεσπάτης είναι ποταμός της Μακεδονίας που πηγάζει από τη Δυτική Ροδόπη (στη Βουλγαρία) και, έπειτα από μία νότια πορεία, εκβάλλει στον Νέστο κοντά στους Ποταμούς.

 Ο Δοσπάτης ξεκινά την πορεία του από τη Δυτική Ροδόπη σε υψόμετρο 1.643 μέτρα, στην Επαρχία Παζαρτζικίου στη Βουλγαρία. Μετά από μια μακρά νότια πορεία, καταλήγει στην τεχνητή λίμνη Δεσπάτη, όπου έχει κατασκευαστεί φράγμα. Στη συνέχεια αποκτά νοτιοανατολική πορεία και καταλήγει στα Ελληνο - Βουλγαρικά σύνορα. Για περίπου 3 χιλιόμετρα αποτελεί την Ελληνο - Βουλγαρική μεθόριο. Κατόπιν εισέρχεται στην Ελλάδα, στη Περιφερειακή Ενότητα Δράμας, στο Δήμο Κάτω Νευροκοπίου. Ο Δοσπάτης περνά ανατολικά του ακατοίκητου οικισμού Δέλτα και στη συνέχεια φτάνει δυτικά των Ποταμών, όπου εκβάλλει στο Νέστο ανάμεσα στους Ποταμούς και τη Μικροκλεισούρα. Εισερχόμενος στην Ελλάδα έχει στην ανατολική του όχθη το Εθνικό Πάρκο Δάσους Σημύδας. Ο Δοσπάτης είναι ο μεγαλύτερος παραπόταμος του Νέστου. Έχει συνολικό μήκος 110 χιλιόμετρα, εκ των οποίων 89 χιλιόμετρα εντός της Βουλγαρίας και 21 χιλόμετρα στην Ελλάδα. Αποτελεί ένα μοναδικό οικοσύστημα ορεινού ποταμού, με κατάφυτες όχθες και παραποτάμια λιβάδια. Ο Δοσπάτης έχει πλούσια ιχθυοπανίδα. Περιλαμβάνεται μεγάλος αριθμός ψαριών όπως Στρυμονική μπριάνα (Barbus strumicae), ο Θρακικός ποταμοκέφαλος (Squalius orpheus), το τσιρόνι ή κοκκινοφτέρα (Rutilus rutilus), το περκί (Perca fluviatilis), το σκουμπούζι (Chondrostoma vardarensis), η Θρακοβελονίτσα (Cobitis strumicae), το τσιρονάκι (Alburnoides bipunctatus), η μουρμουρίτσα (Rhodeus amarus) και η άγρια μακεδονική πέστροφα (Salmo macedonicus). Natura Graeca, Δεσπάτης Ο ποταμός Νέστος και το Δέλτα του Αρχειοθετήθηκε 2016-08-02 στο Wayback Machine.
Γιώργος Πανουσόπουλος

Ο Γιώργος Πανουσόπουλος είναι Έλληνας κινηματογραφιστής, σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Η ταινία του Μανία του 1985 διαγωνίστηκε στο 36ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου και το «Μ' αγαπάς;» στο 46ο Διεθνές Φεστιβάλ της Βενετίας. Σύζυγός του είναι η ηθοποιός Μπέτυ Λιβανού.

 Το 2005, το 46ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης έκανε ένα αφιέρωμα στον Πανουσόπουλο, στο πλαίσιο του οποίου προβλήθηκαν οι ταινίες Ταξίδι του μέλιτος, Οι απέναντι, Μανία, Μ' αγαπάς;, Ελεύθερη κατάδυση, Μια μέρα τη νύχτα Τεστοστερόνη, Αβραάμ εγέννησε Ισαάκ, Ισαάκ εγέννησε Ιακώβ, Ιακώβ, εγέννησε..., Ο καφές καθώς και οι τηλεοπτικές παραγωγές Ταφεία, η γιορτή των προγόνων, Millenium 2000, η τελευταία δύση της χιλιετίας και Εισαγωγή στην τελετή έναρξης, Ολυμπιακοί Αγώνες 2004. Το 2018, αφιέρωμα στον Πανουσόπουλο έκανε και το 24o Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αθήνας.
Ερνάντο δε Αραγόν

Ο Ερνάντο , ισπαν. Hernando (25 Ιουλίου 1498 - 29 Ιανουαρίου 1575) από τον Οίκο της Τραστάμαρα ήταν αρχιεπίσκοπος της Θαραγόθα (1539-75) και αντιβασιλιάς της Αραγωνίας (1566-75).

 Ήταν ο δευτερότοκος (νόθος) γιος τού Αλφόνσου αρχιεπισκόπου της Θαραγόθα & αντιβασιλιά τη Αραγωνίας και της Καταλανής ερωμένης του, της ευγενούς Άνας δε Γουρρέα. Ο Αλφόνσος ήταν νόθος γιος τού Φερδινάνδου Β΄ της Αραγωνίας. Αν και αρχιεπίσκοπος, από τη Μαρία Χιμένεθ Θερδάν, είχε ένα τέκνο: (νόθος) Πέδρο, κύριος τού Μπαγιομπάρ. ancestry.com: Alonso of ARAGON
Μαρία Λουίζα της Ορλεάνης, πριγκίπισσα των Δύο Σικελιών

Η Μαρία Λουίζα (γαλλ. Marie Louise d'Orléans, 31 Δεκεμβρίου 1895 - 8 Μαρτίου 1973) από τον Οίκο της Ορλεάνης ήταν κόρη του Δούκα του Βαντόμ και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα των Δύο Σικελιών.

 Η Μαρία Λουίζα Φερδινάνδη Καρλόττα Ερριέττα ήταν η πρώτη κόρη του Εμμανουήλ, Δούκα του Βαντόμ, και της Ερρέττας της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα, κόρης του Φιλίππου, Κόμη της Φλάνδρας. Παντρεύτηκε το 1916 τον Φίλιππο των Δύο Σικελιών και είχε τέκνα: Γαϊτανός 1917-1984, Πρίγκιπας των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών. Τέκνα του ήταν: Αδριανός Φίλιππος (1948- ), Πρίγκιπας των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών. Γρηγόριος Πέτρος (1950- ), Πρίγκιπας των Βουρβόνων-δύο Σικελιών. Darryl Lundy (10 March 2007). "Marie Louise d'Orléans, Princesse de France". ThePeerage.com. Retrieved 2008-10-26. Paul Theroff. "FRANCE". Paul Theroff's Royal Genealogy Site. Retrieved 2008-10-26.
Αλμπέρτο Μορίγιας

Ο Αλμπέρτο Μορίγιας (γεννημένος το 1950) είναι Ισπανός αρωματοποιός . Είναι κύριος αρωματοποιός στην ελβετική εταιρεία αρώματος και αρώματος Firmenich, όπου οι αξιοσημείωτες δημιουργίες του περιλαμβάνουν τους Calvin Klein CK One, Giorgio Armani Acqua di Giò, SKINN και Marc Jacobs Daisy . Έχει μια ανεξάρτητη γραμμή που ονομάζεται Mizensir.

 Ο Μορίγιας γεννήθηκε το 1950 στη Σεβίλλη της Ισπανίας και μετακόμισε στην Ελβετία σε δέκα χρονών. Σπούδασε για δύο χρόνια στο Ecole des Beaux Arts στη Γενεύη. Αναφέρει ως νωρίς το άρωμα θυμάται το μπουκάλι της μητέρας του Rochas Femme και τονωτικό μαλλιών του πατέρα του. Κυρίως αυτοδίδακτος, ο Μορίγιας άρχισε να εργάζεται στην αρωματοποιία στις 20, εμπνευσμένος από ένα άρθρο της Vogue για τον Γάλλο αρωματοποιό Ζαν-Πωλ Γκερλέν. Μπήκε στην ελβετική εταιρεία αρώματος και αρώματος Firmenich το 1970 και έχει δημιουργήσει σχεδόν 7.000 αρώματα. Εδραιώθηκε με τη δημιουργία του 1975 Must de Cartier, το πρώτο άρωμα της εταιρείας κοσμημάτων. Μεταξύ των αξιοσημείωτων δημιουργιών του Morillas είναι το CK One, που αναπτύχθηκε με τον Harry Fremont το 1994 για τη μάρκα μόδας Calvin Klein . Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, η CK One είχε ετήσιες πωλήσεις περίπου 90 εκατομμυρίων δολαρίων (USD) και το 2007 εξακολουθούσε να πωλεί περίπου 30 εκατομμύρια δολάρια ετησίως στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στα αρώματα: Ο οδηγός, η Luca Turin έδωσε στο CK One τέσσερα από πέντε αστέρια, περιγράφοντάς το ως "ακτινοβόλο εσπεριδοειδές" που συνδυάζει "σαπουνόνεπες, φρέσκες νότες κορυφής" με νότες καρδιάς και βάσης ταυτόχρονα, δημιουργώντας ένα γραμμικό αποτέλεσμα στο οποίο η μυρωδιά διατηρεί ένα "χορδή" αντί να αλλάζει τη διάρκεια της ημέρας: "Ο χρόνος παραμένει για πάντα στις 8 π.μ.: το παγωμένο πρωί μιας ημέρας γεμάτης υπόσχεσης." Συχνά αναφέρεται ως το πρώτο "unisex" άρωμα (αν και οι ιστορικοί σημειώνουν ότι η διαίρεση των αρωμάτων ανά φύλο ήταν από μόνη της μια σχετική καινοτομία, μια εξέλιξη των τεχνικών μάρκετινγκ του 20ου αιώνα. ) Το 1997, ο Μορίγιας και η σύζυγός του ξεκίνησαν μια σειρά αρωματικών κεριών που ονομάζονται Mizensir, η οποία μεγάλωσε για να προσφέρει 80 διαφορετικά κεριά. Το 2015, ο Μορίγιας επέκτεινε τη μάρκα σε 17 αρώματα. Σε συνεργασία με την Penhaligon's, η Morillas διαθέτει επίσης μια προσαρμοσμένη υπηρεσία αρωματοποιίας, Bespoke by Alberto Morillas, με έδρα το Salon de Parfum στο πολυκατάστημα Harrods στο Λονδίνο. Ο Morillas κέρδισε το Prix François Coty το 2003. Ο Μορίγιας ζει στη Γενεύη, μετά από περιόδους στο Παρίσι και τη Νέα Υόρκη.
Έντουαρντ Χωκ Λόκερ

Ο Έντουαρντ Χωκ Λόκερ (αγγλικά: Edward Hawke Locker‎, 9 Οκτωβρίου 1777, Ιστ Μόλινγκ, Κεντ – 16 Οκτωβρίου 1849, Άιβερ, Μπάκιγχαμσαϊρ) ήταν Άγγλος υδατογράφος (τα έργα του πλέον βρίσκονται στο Μουσείο Βικτώριας και Αλβέρτου και στο Βρετανικό Μουσείο) και διευθυντής του Βασιλικού Ναυτικού Νοσοκομείου του Γκρίνουιτς.

 Ήταν το τέταρτο (από τα πέντε) παιδιά και ο νεαρότερος γιος του πλοιάρχου της εποχής του Ναπολέοντα Ουίλλιαμ Λόκερ, και πήρε το όνομα του προστάτη ναυάρχου του πατέρα του Έντουαρντ Χωκ. Εισήλθε στο ναυτικό ως γραμματέας την 1η Ιουνίου 1795, και υπηρέτησε στο τμήμα Ινδιών (από το 1799) και το συμβούλιο ναυτικής έρευνας προτού γίνει πράκτορας και πολιτικός γραμματέας του Έντουαρντ Πέλιου όταν αυτός ήταν διοικητής Ανατολικών Ινδιών, Βόρειας Θάλασσας και Μεσογείου από το 1804 έως το 1814. Βρισκόταν στην Αγγλία τον Ιούλιο του 1802, όταν συνόδευσε τον Γάλλο αεροναυτικό Αντρέ-Ζακ Γκαρνερέν στην δεύτερη απογείωση του με αερόστατο στην Αγγλία κατά την διάρκεια της Ειρήνης της Αμιένης. Βρέθηκε ακόμη στην Ισπανία το 1813 κατά τον Πόλεμο της Ιβηρικής Χερσονήσου στο πλάι του Λόρδου Τζον Ράσελ μεταφέροντας επιστολές στον Ουέλινγκτον, ενώ επισκέφθηκε τον Ναπολέοντα τον Μάιο του 1814 κατά την εξορία του στη νήσο Έλβα.Νυμφέυτηκε την Ελέανορ Μαίρη Ελίζαμπεθ Μπάουτσερ το 1815, της οποίας ο πατέρας Αιδεσιμότατος Τζόναθαν Μπάουτσερ ήταν φίλος του Τζορτζ Ουάσινγκτον. Τα παιδιά τους ήταν ο ποιητής Φρέντερικ Λόκερ-Λάμπσον (1821–1895) και ο μυθιστοριογράφος-δημοσιογράφος Άρθουρ Λόκερ (1828–1893), μετέπειτα αρχισυντάκτης της εφημερίδας The Graphic. Το ζευγάρι έζησε στο Γουίντσορ (1815–19) και έπειτα στο Γκρίνουιτς (μετά το 1819). Διορίστηκε γραμματέας (1819) και έπειτα πολιτικός επίτροπος (1824) του Βασιλικού Ναυτικού Νοσοκομείου, όπου εργάστηκε για την κατασκευή νέων οδών μαζί με τον Τζον Μακάνταμ στα ορυχεία του Νορθέμπριαν τα οποία κατείχε και το 1824 προώθησε τα σχέδια του πατέρα του για την δημιουργία Ναυτικής Πινακοθήκης σε αίθουσα του Νοσοκομείου. Για την διακόσμηση της αίθουσας έλαβε 31 πίνακες ζωγραφικής ως δώρο από τον Γεώργιο Δ΄, οι οποίοι αποτέλεσαν τον πυρήνα του μεταγενέστερου Εθνικού Ναυτικού Μουσείου. Συνδέθηκε και πάλι με τον Λόρδο Τζον Ράσελ ως ιδρυτικό μέλος του Athenaeum Club. Ωστόσο ψυχολογικά προβλήματα που είχε το 1844 τον ανάγκασαν να παραιτηθεί από την διοίκηση του νοσοκομείου. Αποσύρθηκε στο Άιβερ, όπου και πέθανε πέντε χρόνια αργότερα. Views of Spain (Όψεις της Ισπανίας), 1824, με εικονογραφήσεις από τις υδατογραφίες του.
Πουμπουάνγκ Ντουανγκτζάν

Η Πουμπουάνγκ Ντουανγκτζάν (ταϊλανδικά: พุ่มพวง ดวงจันทร์, 4 Αυγούστου 1961 – 13 Ιουνίου 1992) ήταν ταϊλανδέζα τραγουδίστρια και ηθοποιός. Ήταν επίσης γνωστή και με το ψευδώνυμο Πουένγκ (ταϊλανδικά: ผึ้ง, Πουένγκ, μετάφραση: "μέλισσα") Η Ντουανγκτζάν ήταν μεγαστάρ, τραγουδίστρια και ηθοποιός, πρωτοπόρος του ηλεκτρονικού λουκ τουνγκ. Συμπεριλαμβάνεται μεταξύ των σημαντικότερων τραγουδιστών του λουκ τουνγκ στην Ταϊλάνδη. Ανήκε σε οικογένεια φτωχών αγροτών και παρακολούθησε το σχολείο μόνο για δύο χρόνια, καθώς η κατάσταση των γονέων της την ανάγκασε να εργαστεί στις φυτείες ζαχαροκάλαμου. Παρόλο που ήταν αγράμματη, είχε ταλέντο στην απομνημόνευση στίχων και συμμετείχε σε πολλούς τοπικούς διαγωνισμούς μουσικής. Στην ηλικία των 15 ετών, προσέλκυσε τη προσοχή μιας μπάντας που είχε καταφθάσει για επίσκεψη. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 και μετά η δημοτικότητά της εκτοξεύτηκε.

 Σχεδόν 27 χρόνια μετά τον θάνατο της, είναι ακόμα γνωστή για τους στίχους της, οι οποίοι είναι ιδιαίτερα δημοφιλείς στις φτωχές αγροτικές περιοχές της Ταϊλάνδης. Προσάρμοσε το πλενγκ λουκ τουνγκ (ταϊλανδική λαϊκή μουσική) σε χορευτική μορφή γνωστή ως ηλεκτρονικό λουκ τουνγκ. Παρόλο που είχε εκατομμύρια οπαδούς, η μουσική της καριέρα αμαυρώθηκε από τους εραστές, μάνατζερ και διαφημιστές της Πουμπουάνγκ. Καταχράστηκαν τα έσοδά της σε τέτοιο βαθμό που δεν μπορούσε να πληρώσει θεραπεία για μια αιματολογική διαταραχή που προκάλεσε τον θάνατό της στην ηλικία των 30 ετών.Το 2018 εμφανίστηκε σε Google Doodle για την 57η επέτειο των γενεθλίων της. Nak Rong Baan Nok (นักร้องบ้านนอก) Noo Mai Roo (หนูไม่เอา) Kho Hai Ruai (ขอให้รวย) Som Tam (ส้มตำ) Nad Phop Na Ampoer (นัดพบหน้าอำเภอ) Take Ka Tan Phook Bo (ตั๊กแตนผูกโบว์) Anitja Tinger (อนิจจาทิงเจอร์) Aai Saang Neon (อายแสงนีออน) 1984 - Nun (ชี) 1984 - Ms. Fresh Coconut Milk (นางสาวกะทิสด) 1984 - We're Sorry Love (ขอโทษที ที่รัก) 1984 - King Cobra Emerged (จงอางผงาด) 1985 - Love Hoow She Is (ที่รัก เธออยู่ไหน) 1986 - New Gunman (มือปืนคนใหม่) 1987 - Charming Singer (เสน่ห์นักร้อง) 1987 - Captive Love (เชลยรัก) 1987 - Music Love Song Gun (เพลงรัก เพลงปืน) 1988 - Diamond Kingdom (เพชรพยัคฆราช) 2011 - Το Φεγγάρι (พุ่มพวง) σε σκηνοθεσία του Μπαντίτ Θονγκντί
Συμμετοχή της Αλγερίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020

Η Αλγερία θα συμμετέχει στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 στο Τόκιο. Ήταν προγραμματισμένοι να διοργανωθούν από τις 24 Ιουλίου μέχρι τις 9 Αυγούστου 2020, αλλά λόγω ανησυχιών για την πανδημία του κορονοϊού 2019–20 αναβλήθηκαν για το έτος 2021, από τις 23 Ιουλίου έως τις 8 Αυγούστου.

 M = Αγώνας μεταλλίων; Χ = Δεν προκρίθηκε στον αγώνα μεταλλίων Σπριντ Σημειώσεις: ΤΑ = Πρόκριση στον τελικό Α (μεταλλίων); ΤΒ = Πρόκριση στον τελικό Β (χωρίς μετάλλια) Σημειώσεις: ΤΑ=Τελικός A (μετάλλιο); ΤΒ=Τελικός B (χωρίς μετάλλιο); ΤΓ=Τελικός Γ (χωρίς μετάλλιο); ΤΔ=Τελικός Δ (χωρίς μετάλλιο); ΤΕ=Τελικός E (χωρίς μετάλλιο); ΤΖ=Τελικός Ζ (χωρίς μετάλλιο); ΗΑ/Β=Ημιτελικοί A/B; ΗΓ/Δ=Ημιτελικοί Γ/Δ; ΗΕ/Ζ=Ημιτελικοί Ε/Ζ; ΠΗ=Προημιτελικοί; Ρ=Ρεπεσάζ Δρόμου ΆνδρεςΓυναίκες Δρόμοι
IKEA

Η ΙKΕΑ (σουηδική προφορά: ικεϊά) είναι επιχείρηση με καταστήματα επίπλων, έχει σουηδική προέλευση, η έδρα της είναι στην Ολλανδία, αλλά διατηρεί σουηδική ταυτότητα. Η αλυσίδα έχει 424 καταστήματα σε 52 χώρες, πολλά στην Ευρώπη, τα υπόλοιπα στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, τον Καναδά, την Ασία και την Αυστραλία. Ο κατάλογος της IKEA, που περιέχει σήμερα γύρω στα 12.000 προϊόντα, είναι τυπωμένος σε 160 εκατομμύρια αντίγραφα (2006) παγκοσμίως, και διανέμεται δωρεάν, μέσω του ταχυδρομείου και των καταστημάτων.

 Το ΙΚΕΑ ιδρύθηκε στο Αίλμχουλτ (Älmhult) της Σουηδίας το 1943 από τον Ίνγκβαρ Κάμπραντ (Ingvar Kamprad). Το όνομα της επιχείρησης είναι σύνθετο των πρώτων γραμμάτων αντίστοιχα του ονοματεπώνυμού του, του κτήματος και του χωριού όπου μεγάλωσε: Ingvar Kamprad, Elmtaryd, Agunnaryd. Αρχικά, ο Κάμπραντ ξεκίνησε με την τακτική να πουλάει τα προϊόντα του από το σπίτι του και με ταχυδρομική εντολή, αλλά τελικά άνοιξε ένα κατάστημα στην κοντινή πόλη Αίλμχουλτ. Εκεί βρισκόταν επίσης και το πρώτο κατάστημα «Αποθήκη επίπλων IKEA» που ήρθε να χρησιμεύσει ως πρότυπο για τα πολυκαταστήματα IKEA και στις 23 Μαρτίου 1963 το πρώτο κατάστημα άνοιξε στο εξωτερικό, στο Άσκερ της Νορβηγίας. Στην Ελλάδα πρωτοεμφανίστηκε η εταιρεία με ένα κατάστημα στη Θεσσαλονίκη το 2001 και ακολούθησε ένα κατάστημα στα Σπάτα της Αττικής το 2003. Σήμερα στην Ελλάδα λειτουργούν 5 καταστήματα ΙΚΕΑ: 2 στην Αθήνα (στο εμπορικό πάρκο του αεροδρομίου και στη λεωφώρο Κηφισού), στη Θεσσαλονίκη, στη Λάρισα και στα Ιωάννινα. Καθώς, επίσης, και 6 κέντρα παραγγελιών και παραλαβών σε όλη την Ελλάδα. Συγκεκριμένα βρίσκονται στην Πάτρα, στην Κομοτηνή, στη Ρόδο, στα Χανιά, στο Ηράκλειο και στην Καλαμάτα, το οποίο και άνοιξε το καλοκαίρι του 2019. Στην Κύπρο λειτουργεί ένα κατάστημα στη Λευκωσία, ενώ υπάρχει κέντρο παραγγελιών και παραλαβών στη Λεμεσό. Τα έπιπλα της εταιρίας έχουν μια απλή ή παραδοσιακή απλή σχεδίαση. Ορισμένα έχουν σχεδιαστεί από επώνυμους βιομηχανικούς σχεδιαστές. Ο πρόεδρος και ιδρυτής του ομίλου ΙΚΕΑ, Ίνγκβαρ Κάμπραντ, στις 5/6/2013 παραιτήθηκε οριστικά από πρόεδρος του Ομίλου. Ο νυν πρόεδρος της εταιρείας ονομάζεται Γιέσπερ Μπρόντιν. IKEA Ελλάδας ΙΚΕΑ Κύπρου IKEA Κατάλογος
Εθνική Βιβλιοθήκη Ηνωμένων Πολιτειών για την Εκπαίδευση

Η Εθνική Βιβλιοθήκη για την Εκπαίδευση (αγγλικά: National Library of Education (United States)) είναι εθνική βιβλιοθήκη των Ηνωμένων Πολιτειών που λειτουργεί ως βασικό αποθετήριο γνώσεων για την εκπαίδευση. Η βιβλιοθήκη ιδρύθηκε το 1995 αλλά η αρχική της συλλογή χρονολογείται από το 1872.

 Η βιβλιοθήκη παρέχει συλλογές και υπηρεσίες πληροφόρησης στο κοινό, καθώς και στην εκπαιδευτική κοινότητα και σε άλλες κυβερνητικές υπηρεσίες σχετικά με τρέχοντα και ιστορικά εκπαιδευτικά προγράμματα, δραστηριότητες και εκδόσεις του Υπουργείου Παιδείας των ΗΠΑ. Η σημερινή συλλογή της βιβλιοθήκης, σε έντυπη και ηλεκτρονική μορφή, επικεντρώνεται στην εκπαίδευση και περιλαμβάνει θέματα όπως η οικονομία, το δίκαιο, η ψυχολογία και η κοινωνιολογία, όπως αυτά συνδέονται με την εκπαίδευση. Η βιβλιοθήκη διατηρεί μια ιστορική συλλογή περίπου 16.000 κυβερνητικών εκθέσεων για την εκπαίδευση που χρονολογούνται από το 1870, περιοδικά και μονογραφίες για την εκπαίδευση και περίπου 16.000 εγχειρίδια για διάφορα θέματα. Η βιβλιοθήκη βρίσκεται στο κτίριο του Υπουργείου Παιδείας Lyndon Baines Johnson, το οποίο λειτουργεί ως έδρα του Υπουργείου Παιδείας, στη Ουασινγκτον. Access for all: a new national library for tomorrow's learners: the report of the National Library of Education, Advisory Task Force, Washington, D.C.: U.S. Dept. of Education, 1997, https://catalog.hathitrust.org/Record/003196452 (fulltext) Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Europeana Ευρωπαϊκή Βιβλιοθήκη Επίσημη ιστοσελίδα
Μελανοδοχείο

Το μελανοδοχείο είναι σκεύος - μικρή δεξαμενή μελάνης. Ήταν από την αρχαιότητα και μέχρι την ανακάλυψη της σύγχρονης πένας απαραίτητο εξάρτημα όλων των γραφέων χειρογράφων. Πολύτιμα συλλεκτικά μελανοδοχεία βρίσκονται σήμερα σε ιδιωτικές και δημόσιες συλλογές και μουσεία.

 Η μελάνη εφευρέθηκε γύρω στα 2600 π.Χ. στην Κίνα και την Αίγυπτο. Πότε εφευρέθηκε το μελανοδοχείο δεν είναι ακριβώς γνωστό. Τα αρχαιότερα μελανοδοχεία ήταν απλά κέρατα βοδιού, ενώ διασώζονται πρώτα χάλκινα διακοσμημένα μελανοδοχεία από την ρωμαϊκή αρχαιότητα. Την εποχή του μεσαίωνα το μελανοδοχείο συχνά είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα των επιτυχημένων εμπόρων και τεχνιτών. Την ίδια εποχή το μελανοδοχείο αλλάζει μορφή, και από μικρό δοχείο παίρνει μεγαλύτερες διαστάσεις και γίνεται μικρό επιτραπέζιο κασελάκι, καλλιτεχνικά επεξεργασμένο και με πλούσιο διάκοσμο, ενώ ταυτόχρονα γίνεται χρήσιμο αλλά και διακοσμητικό στοιχείο με όλα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του εκάστοτε ρυθμού της τέχνης και του πολιτισμού της εποχής του. Η τέχνη της κατασκευής του μελανοδοχείου άνθισε στις αρχές του 18ου αιώνα, κατά την οποία επιδέξιοι αργυροχόοι εκπαιδευμένοι στην τέχνη της κηροπηγιοποιΐας, αγγειοπλάστες στην τέχνη της κεραμικής και αγγειογραφίας, μεταλλοτεχνίτες και ξυλουργοί κατασκεύασαν πλήθος αριστουργηματικών μα και λειτουργικών μελανοδοχείων. Η ακμή του μελανοδοχείου σημειώνεται στην ύστερη βικτωριανή εποχή, στο δεύτερο ήμισυ του 19ου αιώνα. Τα πολυτιμότερα μελανοδοχεία την εποχή αυτή είναι καλλιτεχνικά διακοσμημένα αργυρά αριστουργήματα τοποθετημένα επάνω σε τασάκι, εξίσου από ατόφιο άργυρο. Το μελανοδοχείο αρχίζει να εκτοπίζεται σταδιακά από τις αρχές του 20ού αιώνα, όταν η εφεύρεση της σύγχρονης πένας, η οποία είναι εξοπλισμένη με δεξαμενή μελάνης, δεν απαιτεί την συνεχή χρήση του μελανοδοχείου. Αργότερα, η εφεύρεση του στυλού θα καταστήσει το μελανοδοχείο απλό διακοσμητικό στοιχείο, χωρίς ιδιαίτερη πρακτική χρήση. Η χρήση του θα περιοριστεί πλέον μόνο σε εξειδικευμένες περιπτώσεις, όπως την ιστορική γραφή και την καλλιγραφία. Claus Maywald, Das Tintenfass, FU-Berlin Geschichtswissenschaften , Dissertationsschrift auf Mikrofiche, Berlin 1998. παλαιά μελανοδοχεία
310

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 310 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 310 (CCCX ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Κυριακή. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Ανδρονίκου και Πρόβου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1063 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 310 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία 11 Ιουλίου - Ο Μαξιμιανός, αποσυρμένος συναυτοκράτορας, επαναστατεί εναντίον του Μεγάλου Κωνσταντίνου ενώ διεξήγαγε εκστρατεία κατά των Φράγκων. Αποπειράται να ανακηρυχθεί αυτοκράτορας στην Αρελάτη. Ο Κωνσταντίνος προελαύνει με το στρατό του κατά μήκος του Ρήνου και επιβιβάζει τα στρατεύματά του στο Σαλόν-συρ-Σον. Ο Μαξιμιανός δραπετεύει για τη Μασσαλία και αιχμαλωτίζεται. Ο Κωνσταντίνος παρακινεί την αυτοκτονία του και ο Μαξιμιανός, σε ηλικία 60 ετών, απαγχονίζεται. Ο Μαξιμίνος Β΄ και ο Κωνσταντίνος Α΄ ανακηρύσσονται ως Φίλιι Αουγκουστόρουμ (''Υιοί του Αυγούστου''). Για πρώτη φορά, τέσσερις αυτοκράτορες διοικούν τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ο Κωνσταντίνος κατασκευάζει κοντά στην Κολωνία Κλαυδία Άρα Αγριππινένσιο (Κολωνία), μία πέτρινη γέφυρα πάνω από το Ρήνο, η οποία φυλάσσεται από το Κάστρο της Διβιτίας (σημερινό Ντόιτς). Ο Κωνσταντίνος αρχίζει να χτίζει τη Βασιλική του Κωνσταντίνου στην Αυγούστα Τρεβερόρο (Τριρ). Μία τεράστια Πικτική επιδρομή προς τα νότια επιχειρείται. Ασία Ο Χιουντεέ γίνεται βασιλιάς του Κορεατικού βασιλείου του Σιλλά. Εμπόριο Στο Τριρ, ο Κωνσταντίνος διατάζει την κοπή ενός νέου νομίσματος, του σολίδου, σε μία προσπάθεια να αντισταθμίσει την πτωτική αξία του δηναρίου και να φέρει σταθερότητα στο αυτοκρατορικό νόμισμα, αποκαθιστώντας το επίπεδο του χρυσού. Ο σόλιδος (αργότερα γνωστός ως βύζαντο) θα κοπεί στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία χωρίς μεταβολή στο βάρος ή στην καθαρότητα μέχρι τον 10ο αιώνα. Θρησκεία 18 Απριλίου - Ο Πάπας Ευσέβιος διαδέχεται τον Πάπα Μάρκελλο Α΄ ως ο 31ος Πάπας, αλλά εξορίζεται στις 17 Αυγούστου από τον Αυτοκράτορα Μαξέντιο στη Σικελία, όπου πεθαίνει, ίσως από μία Απεργία πείνας. Αυσόνιος, Ρωμαίος ποιητής και ρήτορας (πεθαίνει το 395) Επιφάνιος ο Σαλαμίνιος, εκκλησιαστικός πατέρας (πεθαίνει το 403) Μάξιμος ο Εφέσιος, Έλληνας νεοπλατωνικός φιλόσοφος (πεθαίνει σε απροσδιόριστη ημερομηνία) Ουλφίλας, Γότθος επίσκοπος και ιεραπόστολος (πεθαίνει το 383) Ιλάριος, επίσκοπος του Πουατιέ Απολλινάριος ο Λαοδικείας, επίσκοπος Λαοδικείας (Συρία) (πεθαίνει το 382) 11 Ιουλίου - Μαξιμιανός, Ρωμαίος αυτοκράτορας (γεννιέται το 250) 17 Αυγούστου - Πάπας Ευσέβιος Ντεν, αυτοκράτειρα του Σιονγκ-νου (Χαν Τζάο) Λου Χι, αυτοκράτειρας του Σιονγκ-νου (Χαν Τζάο) Λου Γιουάν, ιδρυτικός αυτοκράτορας του Χαν Τζάο Οτζίν, αυτοκράτορας της Ιαπωνίας (γεννιέται σε απροσδιόριστη ημερομηνία)
Παναγιώτης Νάσης

Ο Παναγιώτης Νάσης (1889 - 1979) ήταν υποστράτηγος Πεζικού του ελληνικού Στρατού Ξηράς ο οποίος διακρίθηκε για την συμμετοχή του στην Εθνική Αντίσταση, από τις γραμμές του ΕΑΜ. Διατέλεσε στρατιωτικός διοικητής της Εθνικής Πολιτοφυλακής, που ήταν το ένοπλο σώμα ασφαλείας της ΠΕΕΑ («Κυβέρνηση του Βουνού»).

 Γεννήθηκε το 1889 στην Φτέρη Άρτας (σήμερα στον δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων).Πολέμησε στους Βαλκανικούς Πολέμους κατά των Τούρκων και των Βουλγάρων το 1912-13, στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και αργότερα στην Μικρασιατική εκστρατεία, όπου και τραυματίστηκε σοβαρά στον Σαγγάριο ποταμό το 1921. Μετά την αποθεραπεία του επανήλθε στο μέτωπο της Θράκης. Υπήρξε διοικητής της VIII Μεραρχίας Ιωαννίνων. Αποστρατεύτηκε το 1938, με το βαθμό του υποστρατήγου. Αμέσως μετά την κήρυξη του πολέμου του 1940 παρουσιάστηκε στα Γιάννενα και έθεσε τον εαυτό του στην υπηρεσία του Στρατού. Ο Μεταξάς όμως δεν τον δέχτηκε, επειδή θεωρείτο δημοκρατικός. Επί Κατοχής προσχώρησε στο ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ και, με την δημιουργία της Εθνικής Πολιτοφυλακής το 1944, ανέλαβε στρατιωτικός διοικητής της, με υποδιοικητή τον συνταγματάρχη Σταύρο Ξανθάκη. Πολιτικός επίτροπος της Εθνικής Πολιτοφυλακής ήταν ο γνωστός δημοσιογράφος Βάσος Γεωργίου. Πέθανε το 1979, σε ηλικία 90 ετών.
Χένρι Νέβιλ, 2ος κόμης του Αμπεργκαβεννί

Ο Χένρι Νέβιλ, 2ος κόμης του Αμπεργκαβεννί (22 Φεβρουαρίου 1755 - 27 Μαρτίου 1843) Βρετανός ευγενής από την Οικογένεια Νέβιλ και υποκόμης του Νέβιλ (1784 - 1785) ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Τζωρτζ Νέβιλ, 1ου κόμη του Αμπεργκαβεννί και της συζύγου του Ενριέττας Πέλχαμ. Βαπτίστηκε στις 19 Μαρτίου 1755 στην εκκλησία του Σαιν Τζωρτζ στην πλατεία του Αννόβερο. Ο Νέβιλ καταγράφεται στην εκκλησία του Ιησού Χριστού στην Οξφόρδη στις 29 Μαΐου 1773, στις 8 Μαρτίου 1776 πήρε τη θέση του Μάστερ των τεχνών.

 Διορίστηκε κοινοβουλευτικό μέλος τον Ουίγων στο Μονμουθσάιρ (1784) επειδή ο Τζων Χάνμπουρι είχε άσχημη υγεία αλλά ο Χάνμπουρι δήλωσε έτοιμος να παραβρεθεί ξανά. Ο Χένρι Νέβιλ προτάθηκε χωρίς να το γνωρίζει ούτε ο ίδιος ότι είναι υποψήφιος για το Σίφορντ και επέστρεψε στις 30 Μαρτίου 1784 με τον Πίτερ Πάρκερ. Οι χαμένοι υποψήφιοι Λιούις Ουάτσον και Τόμας Άλβες είχαν την υποστήριξη της οικογένειας Πέλχαμ με τον δούκα του Νιούκασλ. Ο Ουάτσον έκανε αίτημα ακύρωσης με τη δικαιολογία ότι δεν του έδωσαν την απαραίτητη προειδοποίηση των τεσσάρων ημερών για τις εκλογές και στις 21 Μαρτίου 1785 ακυρώθηκαν.Ο πατέρας του Νέβιλ δημιούργησε την ίδια εποχή στις 17 Μαΐου την κομητεία του Αμπεργκαβεννί, ο Χένρι έγινε υποκόμης του Νέβιλ. Ο Χάνμπουρι πέθανε στις 6 Απριλίου σε ταξίδι στη Γαλλία αφήνοντας κενή τη θέση στο Μονμουθσάιρ. Οι κύριοι διεκδικητές ήταν ο πρώτος ξάδελφος του Χάνμπουρι Τζων Χάνμπουρι Γουίλιαμς (1749 - 1819) και ο ίδιος ο Χένρι, ο Νέβιλ ζήτησε την υποστήριξη του Χένρι Σόμερσετ, 5ου δούκα του Μποφώρ Λόρδου υπολοχαγού του Μονμουθσάιρ, οι οικογένεια Μόργκαν και ο Τζων Χάνμπουρι Γουίλιαμς το αποδέχτηκαν. Ακολούθησε τον πεθερό του Τζων Ρόμπινσον και υποστήριξε τον Ουίλιαμ Πιτ τον νεότερο αλλά βρέθηκε σε προστριβή μαζί του σε μερικά θέματα όπως ο έλεγχος της εκλογής του Ουέστμινστερ (1784). Δεν κάθισε για πολύ ωστόσο στο Κοινοβούλιο επειδή στις 9 Απριλίου 1785 διαδέχτηκε στην κομητεία τον πατέρα του. O Αμπεργκαβεννί υπηρέτησε ως καταγραφέας για το Χάργουιτς, έκτισε ξανά γύρω στο 1790 το οικογενειακό του σπίτι στο Ερίτζ και το έκανε τόπο κατοικίας του. Την περίοδο 1803 - 1805 ενώ είχε μετακινηθεί στο Ερίτζ παραχώρησε τα εδάφη του στο Κίλντμπρουκ στον Τσαρλς Άμποτ. Ο τίτλος του ιππότη του Γαϊδουράγκαθου δημιουργήθηκε για λογαριασμό του Αμπεργκαβεννί. Ο Χένρι Νέβιλ πέθανε στις 27 Μαρτίου 1843 στο κάστρο του Έριτζ, οι δυο μεγαλύτεροι γιοι του είχαν πεθάνει πριν από αυτόν άτεκνοι και τον διαδέχθηκε ο τρίτος γιος του Τζων. Με τη σύζυγο του Μαρία Ρόμπινσον (1760 - 1796), κόρη του Τζων Ρόμπινσον (3 Οκτωβρίου 1781) απέκτησε : Λαίδη Μαρία Αικατερίνη Νέβιλ (1783–1807) Χένρι Τζωρτζ Νέβιλ, υποκόμης του Νέβιλ (1785–1806) Κάπταιν Ραλφ Νέβιλ, υποκόμης του Νέβιλ (1786–1826) Λαίδη Ενριέττα Νέβιλ (1788–1827) Τζων Νέβιλ, 3ος κόμης του Αμπεργκαβεννί (1789–1845) Γουίλιαμ Νέβιλ, 4ος κόμης του Αμπεργκαβεννί (1792–1868) Cokayne, George E. (1910). Gibbs, Vicary, ed. The complete peerage of England, Scotland, Ireland, Great Britain and the United Kingdom, extant, extinct, or dormant. Foster, Joseph (1888). Alumni Oxonienses 1715–1886. III, L–R. Oxford: Parker & Co. Σερ Χένρι Νέβιλ Πορτρέτα του Χένρι Νέβιλ
Μαρία Άννα της Βαυαρίας (1805-1877)

Η Μαρία Άννα (γερμ. Maria Anna von Bayern, 27 Ιανουαρίου 1805 - 13 Σεπτεμβρίου 1877) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν Πριγκίπισσα της Βαυαρίας και με τον γάμο της έγινε Βασίλισσα της Σαξονίας.

 Η Μαρία Άννα Λεοπολδίνα Ελισάβετ Βιλελμίνη ήταν η πέμπτη κόρη (τρίτη από τον δεύτερο γάμο) του Μαξιμιλιανού Α΄ Ιωσήφ της Βαυαρίας και της δεύτερης συζύγου του Καρολίνας, κόρης του Καρόλου Λουδοβίκου του Μπάντεν. Ήταν η πανομοιότυπη δίδυμη της Σοφίας της Βαυαρίας, Αρχιδούκισσας της Αυστρίας. Παντρεύτηκε το 1833 τον Φρειδερίκο Αύγουστο Β΄ της Σαξονίας. Δεν απέκτησαν απογόνους. Martha Schad : Bayerns Königinnen, Piper 2004 Martha Schad, drottning av Bayern, Piper 2004
Νταμιάνο Ντάβιντ

Ο Νταμιάνο Ντάβιντ (ιταλικά: Damiano David, γεννημένος στις 8 Ιανουαρίου 1999) είναι Ιταλός τραγουδιστής και τραγουδοποιός γνωστός ως "frontman" του ιταλικού ροκ συγκροτήματος Måneskin, το οποίο κέρδισε το Φεστιβάλ Μουσικής Σαν Ρέμο 2021 και τον Διαγωνισμό Τραγουδιού Γιουροβίζιον 2021, εκπροσωπώντας την Ιταλία με το τραγούδι "Zitti e buoni". Έχει χαρακτηριστεί ότι διαθέτει το "φυσικό χάρισμα των μεγάλων frontmen", αλλά και ως πρότυπο μόδας.

 Ο Νταμιάνο Ντάβιντ γεννήθηκε στη Ρώμη σε οικογένεια αεροσυνοδών. Λόγω της φύσης της εργασίας των γονιών του, ο ίδιος και ο αδελφός του ταξίδεψαν σε όλο τον κόσμο από μικρή ηλικία και ήρθαν σε επαφή με διάφορους πολιτισμούς.Συναντήθηκε με την Βικτόρια ντε Άντζελις, τον Τόμας Ράτζι και τον Ίθαν Τόρκιο, τα μελλοντικά μέλη του συγκροτήματος Måneskin, κατά τη διάρκεια των σχολικών ετών. Σπούδασε στο λύκειο Εουτζένιο Μοντάλε στη Ρώμη, αλλά δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές του και αντ 'αυτού αφιερώθηκε στη μουσική του καριέρα. Όταν προτάθηκε για τη θέση του τραγουδιστή στο συγκρότημα, αρχικά απορρίφθηκε από τα υπόλοιπα μέλη επειδή το στυλ του θεωρήθηκε "πολύ ποπ", αλλά η επιμονή του τελικά τον έκανε αποδεκτό. Ο Ντάβιντ σταδιακά άλλαξε τη συμπεριφορά και το ύφος του, ιδιαίτερα στη σκηνή, επειδή έμαθε να εκφράζεται ελεύθερα καθώς και να έχει εμπιστοσύνη στη σεξουαλικότητά του. Το συγκρότημα αρχικά έπαιζε στους δρόμους της Ρώμης. Το 2017, ανέβηκε στο προσκήνιο όταν τερμάτισε στη 2η θέση της ενδέκατης σεζόν του ιταλικού τηλεοπτικού προγράμματος X Factor. Στις 29 Ιουνίου του 2017, ο Νταμιάνο Ντάβιντ κυκλοφόρησε στο Youtube το μοναδικό σόλο τραγούδι του, με τίτλο "Oro Bianco", χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο Ykaar, σε συνεργασία με τον Τζοτζόε Αρμόνι. Το 2018, το συγκρότημα έκανε το ντεμπούτο του με το άλμπουμ Il ballo della vita. Το 2021, κυκλοφόρησε το δεύτερο άλμπουμ με τίτλο Teatro d'ira: Vol. I. Μετά τη νίκη στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Γιουροβίζιον 2021, ο Ντάβιντ κατηγορήθηκε ψευδώς για χρήση ναρκωτικών κατά τη διάρκεια του τελικού. Ο ίδιος και οι συνάδελφοί του έχουν δηλώσει ανοιχτά ότι είναι κατά των ναρκωτικών από την αρχή της καριέρας τους. Σε συνέντευξη του στο ιταλικό Vogue, είπε ότι "δεν πέφτουμε στο στερεότυπο του αλκοολικού και ναρκωμένου ροκ σταρ". Πιστεύει ότι η δημιουργικότητα προέρχεται από ένα υγιές, εκπαιδευμένο και διαυγές μυαλό και ότι είναι αντιφατικό "να προσπαθούμε να εκφράσουμε τον εαυτό μας δεσμεύοντας τον σε κάτι που μας κάνει εξαρτημένους και σκλάβους", αναφερόμενος επίσης στο κλαμπ των εικοσιεφτάχρονων. Από το 2017 μέχρι και τον Ιούνιο του 2023, ο Νταμιάνο Ντάβιντ ήταν σε σχέση με την Τζόρτζια Σολέρι, μοντέλο και "influencer". Έχει περιγράψει τον εαυτό του ως ετεροφυλόφιλο, αλλά "περίεργος".Επίσης στο Ιnstagram το username του είναι "ykaaar", καθώς έχει δηλώσει θαυμαστής της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας και συγκεκριμένα του Ίκαρου. Νταμιάνο Ντάβιντ στην IMDb Νταμιάνο Ντάβιντ στο Instagram Νταμιάνο Ντάβιντ στο Twitter
Λουντβίκα Γεντζεγέβιτς

Η Λουντβίκα Γεντζεγέβιτς (πολωνικά: Ludwika Jędrzejewicz, το γένος Σοπέν) (6 Απριλίου 1807 – 29 Οκτωβρίου 1855) ήταν η μεγαλύτερη αδερφή του Πολωνού συνθέτη Φρεντερίκ Σοπέν. Ήταν κόρη του Νικολά Σοπέν και της συζύγου του, Γιουστίνα. Πήρε το όνομά της από τη νονά της, την Κόμισσα Λουντβίκα Σκάρμπεκ, αφού οι γονείς της είχαν καταφύγει στους Σκάρμπεκ από τις αναταραχές στη Ζελαζόβα Βόλα.

 Από νεαρή ηλικία, η Λουντβίκα έδειξε ταλέντο στη μουσική και τη λογοτεχνία και δίδαξε στον αδελφό της, Φρεντερίκ (γενν. 1810), πολωνικά και γαλλικά. Όπως ο αδερφός της, σπούδασε μουσική με τον Βόιτσεχ Ζίβνι. Το 1825, ο Φρεντερίκ έγραψε στον φίλο και συμμαθητή του, Γιαν Νεπομούτσεμ Μπιαουομπουότσκι : «Η Λουντβίκα έχει συνθέσει μία τέλεια μαζούρκα, τέτοιου είδους που η Βαρσοβία δεν έχει ακόμη χορέψει». Η Λουντβίκα σε πολλές περιπτώσεις συνεργάστηκε στενά με τη μικρότερη αδερφή της, Γιουστίνα Ιζαμπέλα. Και οι δύο ήταν μέλη της Πολωνικής Φιλανθρωπικής Εταιρείας Κυριών, μιας ομάδας που δημιουργήθηκε για να υποστηρίξει όσους εξαθλιώθηκαν από την τσαρική καταστολή. Αυτή η ομάδα είχε επίσης μια ατζέντα για να κρατήσει ζωντανό το πνεύμα της παθητικής αντίστασης. Η Λουντβίκα ήταν επίσης συν-συγγραφέας στο δίτομο έργο της αδελφής της για τεχνίτες, Κος. Βόιτσεχ: Παράδειγμα Εργασίας και Οικονομίας.Όταν ο αδερφός της μετανάστευσε στο Παρίσι το 1830, έγραφαν εκτενώς ο ένας τον άλλον και εκείνη τον επισκέφτηκε μια φορά. Παντρεύτηκε τον Καλασάντι Γεντζεγέβιτς στις 22 Νοεμβρίου 1832. Αργότερα, όταν η υγεία του Φρεντερίκ είχε αρχίσει να επιδεινώνεται γρήγορα, ζήτησε να έρθει η Λουντβίκα και να μείνει μαζί του. Έφτασε στο Παρίσι στις 8 Αυγούστου 1849 με την κόρη και τον σύζυγό της, τον δικηγόρο Γιούζεφ Γεντζεγέβιτς, αλλά ο σύζυγός της έφυγε σύντομα. Η Λουντβίκα ήταν μαζί με τον Φρεντερίκ όταν πέθανε στις 17 Οκτωβρίου 1849. Μετά το δεύτερο ταξίδι της Λουντβίκα στο Παρίσι, ο γάμος της με τον Γεντζεγέβιτς άρχισε να επιδεινώνεται. Ο σύζυγός της την κατηγόρησε ότι βάζει την οικογένειά της πάνω από όλα και για πολλά χρόνια ο Γεντζεγέβιτς συμπεριφερόταν άσχημα στη Λουντβίκα. Αυτό συνεχίστηκε μέχρι το θάνατο του Γεντζεγέβιτς το 1853. Μετά τον θάνατο του Φρεντερίκ, η Λουντβίκα, μαζί με τους Τζέιν Στέρλινγκ, Γιούλιαν Φοντάνα και Καμίλ Πλεγέλ, άρχισαν να εργάζονται για τη μεταθανάτια έκδοση των έργων του, καθώς και την άδεια για τη δημοσίευση των αδημοσίευτων χειρογράφων του.Η Λουντβίκα πέθανε στο σπίτι της στη Βαρσοβία κατά τη διάρκεια μιας επιδημίας πανώλης το 1855. Η ιστορία της αναφέρεται στο Bieguni, ένα μυθιστόρημα της Όλγκα Τοκάρτσουκ. Jachimecki, Zdzisław (1937), «Chopin, Fryderyk Franciszek», Polski słownik biograficzny, III, Κρακοβία: Πολωνική Ακαδημία Μάθησης, σελ. 420–426 Walker, Alan (Οκτώβριος 2018), Fryderyk Chopin: A Life And Times, Farrar, Straus and Giroux, σελ. 36–37, 47, 476–478, 487, 526, 610, 643, ISBN 978-0374159061
Βρετανικό Έδαφος Ανταρκτικής

Το Βρετανικό Έδαφος Ανταρκτικής (αγγλικά: British Antarctic Territory) αποτελεί τομέα της Ανταρκτικής, τον οποίο διεκδικεί το Ηνωμένο Βασίλειο. Η θέση του είναι στην Ανταρκτική από τον Νότιο Πόλο ως τον 60ό παράλληλο στα Νότια μεταξύ συντεταγμένων 20 μοίρες Βόρεια και 80 μοίρες Δυτικά. Το έδαφος δημιουργήθηκε στις 3 Μαρτίου του 1962, παρότι το Ηνωμένο Βασίλειο διεκδίκησε το πρώτο τμήμα της Ανταρκτικής το 1908. Η περιοχή που σήμερα καλύπτει το Έδαφος περιλαμβάνει τρεις περιοχές, οι οποίες πριν το 1962 ήταν ξεχωριστές κτήσεις των Νήσων Φώκλαντ: τη Γη Γκράχαμ, τα Νησιά Νότιες Ορκάδες και τα Νησιά Νότια Σέτλαντ. Το Έδαφος διεκδικούν επίσης η Αργεντινή και η Χιλή. Το Έδαφος κατοικείται από ένα προσωπικό που εργάζεται στους ερευνητικούς και υποστηρικτικούς σταθμούς, που λειτουργούν υπό την αιγίδα της Βρετανικής Ερευνητικής Ομάδας της Ανταρκτικής (British Antarctic Survey), καθώς επίσης και από άλλους σταθμούς και οργανισμούς της Αργεντινής, της Χιλής και άλλων πόλεων. Το 2008 στα πλαίσια των εκδηλώσεων για την εκατονταετηρίδα της βρετανικής κυριαρχίας, το Βρετανικό Έδαφος της Ανταρκτικής εξέδωσε το πρώτο του κέρμα για νόμιμες συναλλαγές.

 Αποτελεί Βρετανικό Υπερπόντιο Έδαφος και διοικείται από το Υπουργείο Εξωτερικών της Βρετανίας (Foreign and Commonwealth Office ή FCO). Διορίζεται ένας αρμοστής (Commissioner of the British Antarctic Territory) και αυτός είναι πάντα ο επικεφαλής του Τμήματος Υπερπόντιων Εδαφών του FCO. Είναι αυτοχρηματοδοτούμενο (τα έσοδα προέρχονται από τους εισοδηματικούς φόρους και την πώληση γραμματοσήμων) και με βάση τη συνθήκη της Ανταρκτικής, δεν μπορεί να επιβάλλει νομοθεσία σε ξένα κράτη που διατηρούν επιστημονικές βάσεις εντός του Εδάφους. Το Βρετανικό Ερευνητικό Κέντρο της Ανταρκτικής διαθέτει δύο μόνιμα επανδρωμένους σταθμούς έρευνας στο Έδαφος τον Σταθμό Χάλεϊ (Halley) και τον Ρόδερα (Rothera)Ο σταθμός Σάινι (Signy) λειτούργησε από το 1947 ως το 1996 και σήμερα έχει προσωπικό μόνο τους θερινούς μήνες. Υπάρχουν επίσης δύο ακόμα σταθμοί που λειτουργούν μόνο το καλοκαίρι, ο Φόσιλ Μπλαφ (Fossil Bluff) και ο Σκάι Μπλου (Sky Blu). Ο ερευνητικός σταθμός Φαραντέι (Faraday) διατηρήθηκε ως το 1996, οπότε και πωλήθηκε στην Ουκρανία. Μετονομάστηκε σε σταθμό Βερντάνσκι (Akademik Vernadsky Station).Από το 1996 η ιστορική βάση στο Πορτ Λοκρόι του Νησιού Γκουντιέ επανδρώνεται με προσωπικό από το Πολιτιστικό Ταμείο του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ανταρκτική (UK Antarctic Heritage Trust) στη διάρκεια των θερινών μηνών στην Ανταρκτική. Τη βάση επισκέπτονται γύρω στους 10.000 επιεκέπτες ετησίως και είναι ένα από τα πλέον επισκεπτόμενα σημεία της ηπείρου. Οι επισκέπτες μπορούν να δουν το μουσείο, να αγοράσουν ενθύμια, να χρησιμοποιήσουν το ταχυδρομείο και να δουν την μεγάλη αποικία από πιγκουίνους gentoo.Από τον Αύγουστο του 2021 επίτροπος είναι ο Πολ Κάντλερ. Παρά την έλλειψη μόνιμων κατοίκων, το έδαφος εκδίδει τα δικά του γραμματόσημα. Τα περισσότερα από αυτά πωλούνται σε συλλέκτες στο εξωτερικό. Η πρώτη σειρά από γραμματόσημα κυκλοφόρησε το 1963. Βρετανικό Ερευνητικό Κέντρο Ανταρκτικής Αρχειοθετήθηκε 2011-01-02 στο Wayback Machine.
Dodekanisos Seaways

Η Dodekanisos Seaways είναι ελληνική ακτοπλοϊκή εταιρεία που δραστηριοποιείται στις θαλάσσιες συγκοινωνίες στα Δωδεκάνησα και τα νησιά του Βορειοανατολικού Αιγαίου. Τα δρομολόγια της καλύπτουν 17 νησιωτικούς προορισμούς: Ρόδος, Σύμη, Πανορμίτης Σύμης, Κως, Κάλυμνος, Λέρος, Λειψοί, Πάτμος, Αγαθονήσι, Καστελλόριζο, Χάλκη, Τήλος, Νίσυρος, Αρκοί, Σάμος, Ικαρία και Φούρνοι. Διαθέτει δύο ταχύπλοα καταμαράν, το Dodekanisos Express και το Dodekanisos Pride καθώς και το Ε/Γ - Ο/Γ Παναγία Σκιαδενή. Η Dodekanisos Seaways βραβεύτηκε ως Καλύτερη Ακτοπλοϊκή Εταιρεία της χρονιάς 2015, από τους Lloyd's List στο πλαίσιο των Greek Shipping Awards 2015, ενώ μεταξύ άλλων, της απονεμήθηκαν έπαινοι από τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό, τον Δήμο Ρόδου και το Κεντρικό Λιμεναρχείο Ρόδου.

 Η Dodekanisos Seaways ιδρύθηκε το 1999, από τον Γιώργο Σπανό, στη Ρόδο. Ξεκίνησε τα δρομολόγια με ένα ταχύπλοο καταμαράν, το Dodekanisos Express, το οποίο ναυπηγήθηκε για την εταιρεία στο ναυπηγείο Båtservice Mandal AS της Νορβηγίας και παραδόθηκε το 2000. To 2005 ναυπήγησε το δεύτερο ταχύπλοο καταμαράν, το Dodekanisos Pride και το 2011 αγόρασε το E/Γ - Ο/Γ Παναγιά Σκιαδενή. Πολίτης, Χάρης (7 Ιανουαρίου 2016). «Γιώργος Σπανός – Ειρήνη Σπανού: «Πλούτος μας οι άνθρωποί μας»». grafida.net. Γραφίδα. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Ιουλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2019. «Photo Gallery 2015». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Ιανουαρίου 2016. «Νέα ταξίδια από τη Dodekanisos Seaways». e-nautilia.gr. Το ελληνικό portal για τη ναυτιλία. 26 Απριλίου 2015. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Ιουλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2019. «Η Dodekanisos Seaways αρχίζει καθημερινά δρομολόγια προς Πανορμίτη και Σύμη». naftikachronika.gr. Ναυτικά Χρονικά. 7 Απριλίου 2017. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Απριλίου 2017. Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2019. «Έδωσε λύσεις η Dodekanisos Seaways». Ροδιακή. 2016-10-08. http://www.rodiaki.gr/article/348954/edwse-lyseis-h-dodekanisos-seaways. Ανακτήθηκε στις 2019-09-05. Φούρλα, Δήμητρα-Μαρίλια (2017-03-19). «Τα δρομολόγια της Dodekanisos Seaways από 20 Μαρτίου έως 2 Απριλίου». Δημοκρατική. http://www.dimokratiki.gr/19-03-2017/ta-dromologia-tis-dodekanisos-seaways-apo-20-martiou-eos-2-apriliou/. Ανακτήθηκε στις 2019-09-05. «Σάμος - Δωδεκάνησα με ταχύπλοο καταμαράν έως 24/8/2017». My Samos Blog. Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2019. «Δρομολόγια Dodekanisos Seaways - Σάμος Ικαρία Φούρνοι για Δωδεκάνησα για το 2015». ikariamag.gr. 7 Μαρτίου 2015. Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2019. http://www.12ne.gr/el/
Δίκτυο Οικονομικών Βιβλιοθηκών

Το Δίκτυο Οικονομικών Βιβλιοθηκών (ΔΙ.Ο.ΒΙ.) ιδρύθηκε το 2012 στην Αθήνα με στόχο τη σύμπραξη των Οικονομικών Βιβλιοθηκών που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα. Πρόκειται για μία άτυπη ένωση βιβλιοθηκών, η οποία στηρίζεται κατά κύριο λόγο στην εθελοντική εργασία και προσφορά των μελών της. Οι βιβλιοθήκες του Δικτύου ανήκουν σε πανεπιστημιακά ιδρύματα, τράπεζες, υπουργεία, δημόσιους οργανισμούς κ.λπ.

 Το ΔΙ.Ο.ΒΙ. αποσκοπεί στην ανάπτυξη στενής συνεργασίας ανάμεσα σε βιβλιοθήκες οικονομικής κατεύθυνσης με απώτερο στόχο τη βέλτιστη εξυπηρέτηση των χρηστών τους. Βασικό κίνητρο για την ίδρυση του ΔΙ.Ο.ΒΙ. αποτέλεσε η σκέψη για τη δημιουργία μιας πλήρως ενημερωμένης συλλογής οικονομικών τίτλων, η οποία θα αποτελεί δεξαμενή γνώσης και πληροφόρησης για τους φοιτητές, ερευνητές, μελετητές, αναλυτές και λοιπούς ενδιαφερόμενους. Η υψηλή ποιότητα των υπηρεσιών, η συνεχής κατάρτιση των μελών, η διαρκής αλληλοενημέρωση και ανταλλαγή πληροφοριών σχετικά με τις εξελίξεις στην οικονομική επιστήμη και τη βιβλιοθηκονομία, αποτελούν βασικές επιδιώξεις του ΔΙ.Ο.ΒΙ. Τα μέλη του ΔΙ.Ο.ΒΙ. προέρχονται από τις βιβλιοθήκες που δραστηριοποιούνται στην πανεπιστημιακή κοινότητα, σε εμπορικές και κεντρικές τράπεζες, σε δημόσιους και ιδιωτικούς οργανισμούς, υπουργεία κ.λπ. Κύρια προϋπόθεση για να ενταχθεί μία βιβλιοθήκη στο ΔΙ.Ο.ΒΙ. αποτελεί ο οικονομικός χαρακτήρας της συλλογής της. Σήμερα τα μέλη του ΔΙ.Ο.ΒΙ. είναι οι βιβλιοθήκες οι οποίες ανήκουν στους παρακάτω φορείς: Τράπεζα της Ελλάδος Alpha Bank Εθνική Τράπεζα Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ) Πανεπιστήμιο Πειραιώς Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς (ΠΙΟΠ) Υπουργείο Οικονομίας και Ανάπτυξης Κέντρο Προγραμματισμού και Οικονομικών Ερευνών (ΚΕΠΕ) Το ΔΙ.Ο.ΒΙ. βασίζεται στην εθελοντική προσφορά των μελών του και στη συμφωνία τους για συνεργασία, αλληλοβοήθεια και ανταλλαγή υλικού και πληροφοριών. Παρά την άτυπη οργάνωση του Δικτύου, η συμμετοχή επιβάλλει ένα σύνολο υποχρεώσεων και καθηκόντων στα οποία τα μέλη ανταποκρίνονται στο βαθμό που τους επιτρέπουν τα κύρια επαγγελματικά καθήκοντά τους και οι αρμοδιότητές τους. Συγκεκριμένα: Το Δίκτυο πραγματοποιεί συναντήσεις ανά τακτά χρονικά διαστήματα (περίπου 11 ετησίως) στις οποίες τα μέλη συζητούν το σχεδιασμό της δράσης του, καθώς και άλλα ζητήματα που σχετίζονται με τη δράση, τη διεύρυνση και τη λειτουργία του ΔικτύουΔιοργανώνει ημερίδες, στις οποίες ενίοτε συμμετέχουν τα μέλη ως ομιλητέςΣυμμετέχει σε εγχώρια ή διεθνή συνέδρια προβάλλοντας το ρόλο του Δικτύου και τη συμβολή του στην οικονομική παιδεία της χώραςΣυνεργάζεται με πολιτιστικούς οργανισμούς για τη διοργάνωση εκθέσεων, ομιλιών κ.λπ.Διοργανώνει σεμινάρια οικονομικής και βιβλιοθηκονομικής κατεύθυνσης, τα οποία απευθύνονται σε φοιτητές, ερευνητές, αναλυτές αλλά και στο ευρύτερο κοινόΣυμμετέχει σε διεθνείς διοργανώσεις δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στην προβολή της αποστολής του Δικτύου.
Άρης Βλαχόπουλος

Ο Άρης Βλαχόπουλος (Κωνσταντινούπολη, 1905 - Αθήνα, 23 Νοεμβρίου 1983) ήταν Έλληνας ηθοποιός. Διακρίθηκε κυρίως στο θέατρο ερμηνεύοντας δεύτερους ρόλους σε πληθώρα θεατρικών έργων, στο πλάι σημαντικών θιασαρχών της εποχής αλλά και στο Εθνικό Θέατρο.

 Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Ξεκίνησε την καριέρα του στον θίασο Κοτοπούλη (1922/23) στον οποίο συμμετείχε επί σειρά ετών. Συνεργάστηκε επίσης, με θιασάρχες όπως η Αλίκη Θεοδωρίδου, ο Κώστας Μουσούρης, η Κατερίνα Ανδρεάδη κ.ά. Από το 1945 ως και την ολοκλήρωση της καριέρας του (1976) εργάστηκε στο Εθνικό Θέατρο ερμηνεύοντας ρόλους σε έργα κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου της ελληνικής και παγκόσμιας δραματουργίας, αλλά και σε παραστάσεςι αρχαίου δράματος. Η μακροχρόνια συνεργασία του με το Εθνικό Θέατρο διακόπηκε την περίοδο της δικτατορίας των Συνταγματαρχών, όταν και απολύθηκε το 1971. Πέθανε από έμφραγμα στις 23 Νοεμβρίου 1983 και θάφτηκε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών. Συμπληρωματικός κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων, στις οποίες συμμετείχε ο Βλαχόπουλος, ως ηθοποιός. Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Τιγκράν Σαρκισιάν

Ο Τιγκράν Σαρκισιάν (Տիգրան Սարգսյան, 29 Ιανουαρίου 1960-) είναι Αρμένιος οικονομολόγος, που ορίστηκε πρωθυπουργός της ασιατικής χώρας από τις 9 Απριλίου 2008 ως την παραίτησή του, τον Απρίλιο του 2014.

 Έκανε σπουδές στις Οικονομικές Επιστήμες και το 1998 διορίστηκε επικεφαλής της Κεντρικής Τράπεζας της χώρας του. Το 2005 επαναδιορίστηκε στη θέση αυτή για άλλη μια επταετία. Το 2008 έπειτα από τη διεξαγωγή των προεδρικών εκλογών, το Συμβούλιο του κυβερνώντος Ρεπουμπλικανικού Κόμματος της Αρμενίας ψήφισε ομόφωνα υπέρ του Σαρκισιάν για το αξίωμα του Πρωθυπουργού. Η υποψηφιότητα του Τιγκράν προτάθηκε από τον ίδιο τον νέο πρόεδρο. Ειδικότερα, επί συνόλου 98 ψηφισάντων, τα 90 μέλη του Συμβουλίου του κυβερνώντος κόμματος ενέκριναν την πρόταση του προέδρου για τον Τιγκράν στην πρωθυπουργία.Διορίστηκε πρωθυπουργός από το νέο πρόεδρο Σερζ Σαρκισιάν, στις 9 Απριλίου του 2008, την ίδια μέρα που ο Σερζ ανέλαβε καθήκοντα. Με βάση το άρθρο 55 του Συντάγματος, ο Πρωθυπουργός διορίζεται από τον Πρόεδρο εντός δέκα ημερών αφότου γίνει δεκτή η παραίτηση της κυβέρνησης. Η νέα κυβέρνηση θα πρέπει να έχει σχηματιστεί σε χρονική περίοδο εντός 20 ημερών μετά την ανάληψη της πρωθυπουργίας. Ο Σακισιάν ανακοίνωσε την παραίτησή του στις 3 Απριλίου 2014 χωρίς να αναφέρει το λόγο. Έπειτα από διαδηλώσεις, το Συνταγματικό Δικαστήριο ότι ο νόμος για τη μεταρρύθμιση στο συνταξιοδοτικό έρχεται σε αντίθεση με το Θεμελιώδη Νόμο της Αρμενίας.
Δήμος Αγίου Δημητρίου Ιωαννίνων

Ο Δήμος Αγίου Δημητρίου ήταν δήμος του νομού Ιωαννίνων που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Δωδώνης. Βρισκόταν στο Νότιο ανατολικό τμήμα του νομού. Καταλάμβανε έκταση 231.473 στρεμμάτων και είχε (πραγματικό) πληθυσμό 6.502 κατοίκους. Έδρα του ήταν η Αγία Κυριακή.

 Στο δήμο περιλαμβάνονταν τα εξής 18 δημοτικά διαμερίσματα: Δ.δ. Θεριακησίου η Αγία Κυριακή τα Εισόδια Θεοτόκου το Θεριακήσιον η Καννέτα Δ.δ. Αβγού -- το Αβγόν Δ.δ. Αγίας Τριάδος -- η Αγία Τριάς Δ.δ. Βαρλαάμ -- το Βαρλαάμ Δ.δ. Βουλιάστης -- η Βουλιάστα Δ.δ. Επισκοπικού -- το Επισκοπικόν Δ.δ. Κοπάνης -- η Κοπάνη Δ.δ. Κουκλεσίου το Κουκλέσιον η Ποταμιά Δ.δ. Κρυφοβού το Κάτω Κρυφοβόν το Κρυφοβόν Δ.δ. Μελιάς η Μελιά η Αγία Παρασκευή η Λαγκιώτισσα Δ.δ. Μουσιωτίτσης η Νέα Μουσιωτίτσα η Άνω Μουσιωτίτσα η Κάτω Μουσιωτίτσα η Μεσούρα Δ.δ. Μυροδάφνης -- η Μυροδάφνη Δ.δ. Πέρδικας η Πέρδικα τα Βασαίικα Δ.δ. Πεστών -- τα Πεστά Δ.δ. Ραβενίων -- τα Ραβένια Δ.δ. Σερβιανών τα Σερβιανά η Μολυβαδιά ο Ταξιάρχης Δ.δ. Σκλίβανης η Σκλίβανη ο Άγιος Γεώργιος ο Άγιος Χριστόφορος τα Κουλουραίικα ο Προφήτης Ηλίας η Ράχη ο Σταυρός η Χώρα Δ.δ. Τερόβου το Τέροβον οι Ραψαίοι το Χάνι Τερόβου Η επίσημη ιστοσελίδα του δήμου Στοιχεία για το Δήμο Αγίου Δημητρίου από το Υπουργείο Εσωτερικών Αρχειοθετήθηκε 2003-08-31 στο Wayback Machine.