IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Εμελιάν Πουγκατσιόφ

Ο Εμελιάν (Αιμιλιανός) Ιβάνοβιτς Πουγκατσιόφ (ρωσική γραφή: Емельян Иванович Пугачёв ΔΦΑ: [jɪmʲɪˈlʲˈjan ɪˈvanəvʲɪt͡ɕ pʊgɐˈt͡ɕof]), (1742 - 21 Ιανουαρίου 1775), ήταν Κοζάκος γαιοκτήμονας, ηγέτης (αταμάνος) μιας φοβερής κοζάκικης εξέγερσης (1773-1774) της περιοχής του Ντον κατά της τσαρίνας Αικατερίνης της Μεγάλης της Ρωσίας.

 Υπηρέτησε στον αυτοκρατορικό στρατό 1771-73 και πήρε μέρος στις τελευταίες μάχες του Επταετούς Πολέμου, στην εκστρατεία εναντίον της Πολωνίας και στον Α΄ Ρωσοτουρκικό πόλεμο (1768-74). Το 1772 συνελήφθη για λιποταξία και φυλακίστηκε στο Καζάν, απ΄όπου όμως απέδρασε. Το επόμενο έτος προκάλεσε την εξέγερση μιας στρατιάς Κοζάκων, η οποία, υποστηριζόμενη κυρίως από εργάτες και αγρότες, κατόρθωσε να δημιουργήσει ένα είδος αυτόνομης κυβέρνησης, την αρχηγία της οποίας ανέλαβε ο ίδιος ο Πουγκατσόφ με τον τίτλο «Τσάρος Πέτρος Γ΄», θέλοντας έτσι να θυμίσει στην αυτοκράτειρα Αικατερίνη Β΄ τη συμμετοχή της στη δολοφονία του συζύγου της Πέτρου Γ΄. Καταδιωκόμενος από τα αυτοκρατορικά στρατεύματα, προκάλεσε και άλλες εξεγέρσεις των Μπασκίρων, κατέστρεψε το Καζάν, κατέλαβε το Σαράτοφ και άλλα φρούρια και πολιόρκησε το Αρινμπούρκ, σημαντικό εμπορικό κέντρο της περιοχής του Ουράλη. Το χρονικό της εξέγερσης αυτής μάς παραθέτει ο Αλέξανδρος Πούσκιν στο έξοχο βιβλίο του «Ιστορία του Πουγκατσιόφ», ενώ γεγονότα της εξέγερσης συναντάμε και στο άλλο έργο του Πούσκιν, «Η κόρη του λοχαγού» (1836). Τελικά νικήθηκε στη Σαρέπτα και, όπως αναφέρουν ορισμένες πηγές, προδόθηκε από Κοζάκους του Ντον και συνελήφθη. Οδηγήθηκε στη Μόσχα όπου και αποκεφαλίστηκε. Ατίθασος και σκληρός χαρακτήρας, μπορεί να θεωρηθεί πρόδρομος των αγροτικών επαναστατών της Ρωσίας. Το μίσος του εναντίον της τσαρίνας και οι σκληρές μέθοδοί του, εξέφραζαν βασικά την απελπισμένη διαμαρτυρία εναντίον ενός συστήματος που, για να εποικίσει μισοέρημες εκτάσεις, μετέφερε εκεί με τη βία πλήθη δουλοπάροικων· και ήταν ακόμα η απεγνωσμένη άμυνα των απόκληρων εναντίον της τσαρικής απολυταρχίας, που δεν ήταν διατεθειμένη να κάνει την παραμικρή μεταρρύθμιση.
Μεσοχώρι Λάρισας

Το Μεσοχώρι (μέχρι το 1957 Μυλόγουστα) είναι χωριού του δήμου Ελασσόνας του νομού Λάρισας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 551 κατοίκους. Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 150 μέτρων, Απέχει 22 χιλιόμετρα από την Ελασσόνα.

 Το Μεσοχώρι στο παρελθόν ονομαζόταν Μυλόγουστα. Το όνομα αναφέρεται στην παρουσία νερόμυλων, οι οποίοι ανήκαν στην Ρωμαία Αυγούστα. Υπολείμματα των μύλων σώζονται ανάμεσα στο Δομένικο και στο Μεσοχώρι. Στις 16 Φεβρουαρίου 1943, 12 άντρες από το Μεσοχώρι, μαζί με 118 από το Δομένικο και 5 από το Δαμάσι εκτελέστηκαν ομαδικώς από τα ιταλικά στρατεύματα κατοχής. Σήμερα οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με τη γεωργία, κυρίως καπνού και την κτηνοτροφία.Το Μεσοχώρι ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας το 1919. Η κοινότητα διατηρήθηκε μέχρι το 1997, οπότε και προσαρτήθηκε στον δήμο Ποταμιάς με το πρόγραμμα Καποδίστριας και το 2010 προσαρτήθηκε στον δήμο Ελασσόνας. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Ο κεντρικός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στον Άγιο Δημήτριο. Ο ναός εμφάνισε σημαντικές ρωγμές από το σεισμό του 2021 που έπληξε την περιοχή. Άλλοι ναοί του χωριού είναι ο ναός του Αγίου Νικολάου, του 1830, ο ναός της Αγίας Σοφίας και ο ναός της Αγίας Τριάδας. Στο χωριό διεξάγεται πανηγύρι της Αγίας Τριάδας. Στη θέση Βρυζόστι βρίσκονται νερόμυλοι. Η γέφυρα που ενώνει το Μεσοχώρι με το Βλαχογιάννι κτίστηκε επί γερμανικής κατοχής.
Όρη Ωρές

Τα Όρη Ωρές (γαλλικά: Aurès‎, αραβικά: الأوراس‎) είναι ανατολική προέκταση της οροσειράς του Άτλαντα, ανατολικά του Σαχαριανού Άτλαντα στη βορειοανατολική Αλγερία. Η οροσειρά δίνει το όνομά της στην ορεινή φυσική και ιστορική περιοχή του Ωρές.

 Τα όρη Ωρές είναι η ανατολική προέκταση του Σαχαριανού Άτλαντα. Βρίσκονται σε χαμηλότερο υψόμετρο από την οροσειρά του Υψηλού Άτλαντα του Μαρόκου. Η υψηλότερη κορυφή στην οροσειρά Ωρές είναι η Τζεμπέλ Σελιά στην επαρχία Χενσέλα σε υψόμετρο 2.328 μέτρων (7.638 ποδιών).Η οροσειρά Μπελεζμά είναι η βορειοδυτική προέκταση της οροσειράς Ωρές, στο σημείο όπου συναντώνται ο Τελλιανός και ο Σαχαριανός Άτλας. Οι σημαντικότερες κορυφές της είναι η Τζεμπέλ Ρεφαά στα 2.178 μέτρα (7.146 πόδια) και η Τζεμπέλ Τισαού στα 2.136 μέτρα (7.008 μέτρα). Ιστορικά, η περιοχή Ωρές χρησίμευε ως καταφύγιο και προπύργιο για τις βερβερικές φυλές, αποτελώντας βάση αντίστασης ενάντια στους Ρωμαίους, στους Βανδάλους, στους Βυζαντινούς και στους Άραβες κατά τη διάρκεια των αιώνων.Η ορεινή περιοχή ήταν επίσης διαμέρισμα της Γαλλικής Αλγερίας κατά τη διάρκεια και μετά τον Αλγερινό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας από το 1954 έως το 1962. Σε αυτήν την περιοχή ξεκίνησε ο Αλγερινός Πόλεμος της Ανεξαρτησίας από τους Βέρβερους μαχητές της ελευθερίας. Το τραχύ έδαφος της περιοχής Ωρές την καθιστά ακόμη μια από τις λιγότερο ανεπτυγμένες περιοχές στο Μαγκρέμπ. Στην ανατολική Αλγερία, η περιοχή Ωρές είναι μεγάλη βερβερόφωνη περιοχή όπου κατοικούν οι Σαουί. Οι ανατολικοί Βέρβεροι Σαουί ασκούν παραδοσιακά εποχιακή μετακίνηση, καλλιεργώντας σε σταθερές λίθινες αναβαθμίδες στα βουνά όπου καλλιεργούνται σόργο, καθώς και άλλα δημητριακά και λαχανικά. Εποχιακά μετακινούν τα βοοειδή τους σε σχετικά ζεστές περιοχές στις κοιλάδες των πεδινών περιοχών όπου στήνουν σκηνές ή ζουν σε άλλες προσωρινές κατασκευές και φροντίζουν τα ζώα κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Γεωγραφία της Αλγερίας Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Aurès Mountains στο Wikimedia Commons
Φρέντερικ Πίτσερ

Ο Φρέντερικ Πίτσερ (Frederick William "Freddie" Pitcher, 5 Φεβρουαρίου 1967) είναι πολιτικός από το Ναουρού και πρόεδρος του Ναουρού με βραχύβια θητεία από τις 10 Νοεμβρίου ως τις 15 Νοεμβρίου 2011. Το Δεκέμβριο του 2007 ο Πίτσερ διορίστηκε υπουργός Οικονομικών επί προεδρίας του Μάρκους Στίβεν και υπηρέτησε επίσης ως υπουργός Βιομηχανίας, Εμπορίου και Περιβάλλοντος. Ο Πίτσερ έγινε πρόεδρος του Ναουρού στις 10 Νοεμβρίου 2011, έπειτα από την παραίτηση του προκατόχου του, Μάρκους Στίβεν. Έχασε την προεδρία με την καταψήφιση της κυβέρνησής του έπειτα από πρόταση δυσπιστίας στο Κοινοβούλιο στις 15 Νοεμβρίου 2011 έχοντας μείνει στην εξουσία μόνο για 6 ημέρες.

 Έκανε σπουδές στην Αυστραλία και εξελέγη βουλευτής για πρώτη φορά το 2004. Διορίστηκε υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση του Στίβεν. Το Μάρτιο του 2008 ο πρόεδρος του Κοινοβουλίου, Ντέιβιντ Αντέανγκ αποπειράθηκε ανεπιτυχώς να τον διώξει από το Κοινοβούλιο, με την έκτακτη σύγκληση του Κοινοβουλίου (φέρεται ότι αυτό έγινε χωρίς να ειδοποιηθούν τα μέλη του Κοινοβουλίου). Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να εγκριθεί νομοσχέδιο με βάση το οποίο απαγορεύεται στους βουλευτές να έχουν διπλή υπηκοότητα. Ο πρόεδρος Στίβεν απέρριψε το νομοσχέδιο ως αντισυνταγματικό, ενώ ο Αντέανγκ επέμεινε στη συνταγματικότητά του. Στις 28 Μαρτίου ο Αντέναγκ διέταξε τον Πίτσερ και έναν άλλο υπουργό, τον Κίρεν Κέκε, να εκκενώσουν τις έδρες τους στο Κοινοβούλιο, καθώς αμφότεροι ήταν διπλά πολιτογραφημένοι (ναουρουανοί και αυστραλιανοί). Οι δύο υπουργοί αρνήθηκαν να πράξουν κάτι τέτοιο και ο Αντέανγκ διέκοψε τις εργασίες του Κοινοβουλίου. Στις 10 Νοεμβρίου 2011 παραιτήθηκε ο πρόεδρος Μάρκους Στίβεν κατηγορούμενος για διαφθορά από την αντιπολίτευση, αναφορικά με το ότι επεχείρησε να εκμεταλλευτεί για ίδιον όφελος μια συμφωνία για φωσφάτες. Ειδικότερα, ο αρχηγός της αντιπολίτευσης, Ντέιβιντ Αντέανγκ κατηγόρησε το Στίβεν ότι ευνόησε επιχειρηματίες από την Ταϊλάνδη. Ο Στίβεν αρνήθηκε τις κατηγορίες , παραιτήθηκε από την προεδρία και παρέμεινε βουλευτής.Την ίδια μέρα που παραιτήθηκε ο Στίβεν, ο Πίτσερ έγινε πρόεδρος. Η εκλογή του έγινε με 9 ψήφους, εκείνες των βουλευτών που υποστήριξαν την απερχόμενη κυβέρνηση του Στίβεν. Ο τελευταίος παρέμεινε στην κυβέρνηση και μετά την ανάληψη της προεδρίας από τον Πίτσερ. Ο Πίτσερ απέρριψε τις κατηγορίες εναντίον του Στίβεν περί διαφθοράς ως αβάσιμες.Έπειτα από την προσχώρηση ενός από τους υποστηρικτές του βουλευτές στην αντιπολίτευση ο Πίτσερ έχασε την πρόταση μομφής στο Κοινοβούλιο στις 15 Νοεμβρίου, με αποτέλεσμα να παραιτηθεί. Νέος πρόεδρος εξελέγη ο Σπρεντ Νταμπουίντο.Ο Πίτσερ τον Ιούνιο του 2013 απέτυχε να επανεκλεγεί βουλευτής.
Παναγία της Ασίνου

H Παναγία της Ασίνου ή Παναγία Φορβιώτισσα είναι χριστιανικός ναός των αρχών του 12ου αιώνα, καθολικό διαλυμένης μονής, κοντά στο Νικητάρι, Κύπρος. Ο ναός είναι μία από τις εννέα τοιχογραφημένες εκκλησίες του Τροόδους οι οποίες έχουν ανακηρυχθεί μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO από το 1985.

 Η εκκλησία είναι μια από τις εκκλησίες με οροφή από πλάκες στα βουνά του Τροόδους, περίπου πέντε χιλιόμετρα νότια του Νικηταρίου. Το όνομα Φορβιώτισσα μπορεί να προέρχεται από το φυτό ευφόρβια, η οποία αφθονεί στην περιοχή, και το όνομα Ασίνου, μπορεί να προέρχεται από τον αρχαίο οικισμό της Ασίνης στην Αργολίδα. Η εκκλησία ήταν καθολικό μοναστηριού. Η μονή ήταν γνωστή ως μονή Φορβίων και ιδρύθηκε το 1099. Η μονή συνέχισε να λειτουργεί μέχρι την Τουρκοκρατία, και εγκαταλείφθηκε τον 18ο αιώνα. Σήμερα σώζεται μόνο το καθολικό. Ο θολωτός ναός της εκκλησίας με την αψίδα χρονολογείται από τις αρχές του 12ου αιώνα και ο θολωτός νάρθηκας με αψίδες στα νότια και βόρεια από τα τέλη του 12ου αιώνα. Η εκκλησία είχε ξύλινη στέγη εξ αρχής. Η τρέχουσα ξύλινη στέγη χτίστηκε το 1959. Οι τοιχογραφίες χρονολογούνται εν μέρει από τις αρχές του 12ου και εν μέρει από τον 14ο αιώνα. Σε μια θέση στο νότιο τοίχο, σώζεται η κτητορική επιγραφή: «Η εκκλησία του Αγίου Θεοτόκου ζωγραφίστηκε μετά από επείγον αίτημα και μέσω του δικαστή (αξιωματούχου) Νικολάου Ισχύριου όταν ο Αυτοκράτορας ήταν ο Αλέξιος Κομνηνός, το <1105/1106>.» Οι τοιχογραφίες στο εσωτερικό χρονολογούνται από τις αρχές του 12ου αιώνα και χαρακτηρίζονται από τις νέες τάσεις της κομνήνειας τέχνης. Από τις τοιχογραφίες στην ανατολική αψίδα σώζεται η κοινωνία των αποστόλων, όπου ο Ιησούς παραδίδει στον Ιωάννη ένα χρυσό δοχείο με κρασί, ενώ ο Ιούδας Ικαριώτης γυρίζει για να τον προδώσει. Στη δυτικότερη θέση του βόρειου τείχους απεικονίζονται οι σαράντα μάρτυρες της Σεβάστειας. Στον νάρθηκα, σώζονται τοιχογραφίες της Δευτέρας Παρουσίας περιγράφει τις τιμωρίες των κολασμένων, όπως το ουρλιαχτό και ου βρυγμὸς τῶν ὀδόντων. Η Αγία Αναστασία η Φαρμακολύτρια κρατά ένα βάζο φαρμάκου στο χέρι της πέρα από ένα σταυρό. Ο κτήτορας είναι ντυμένος με τη βυζαντινή φορεσιά της εποχής.
Άγιος Δονάτος Θεσπρωτίας

Ο Άγιος Δονάτος είναι χωριό της δημοτικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Παραμυθιάς, του δήμου Σουλίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Θεσπρωτίας, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Σουλίου του νομού Θεσπρωτίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου. Μέχρι το 1927 ο οικισμός ονομαζόταν Σαμέτια.

 Ο Άγιος Δονάτος είναι ημιορεινός οικισμός στο νοτιοκεντρικό τμήμα του νομού Θεσπρωτίας, στους βορειοανατολικούς πρόποδες των ορέων Παραμυθιάς. Βρίσκεται ακριβώς βόρεια της Παραμυθιάς, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 320. Aπέχει 37 χλμ. περίπου Α.ΝΑ. της Ηγουμενίτσας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1920 ως Σαμέτια και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Παραμυθιάς του νομού Ιωαννίνων. Το 1927 μετονομάστηκε σε Άγιος Δονάτος και το 1937 εντάχθηκε στον νομό Θεσπρωτίας. Με το ΦΕΚ 87Α – 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Παραμυθιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Σουλίου. Το εκκλησάκι του Αγίου Δονάτου, διαστάσεων 6,5 Χ 9 μ., κτισμένο στα ερείπια παλαιότερου ναού στον οποίο, το 1454, είχαν φυλαχθεί τα Ιερά Σκηνώματα των Αγίων Σπυρίδωνα και Αγίας Θεοδώρας, ως ενδιάμεσος σταθμός από την Κωνσταντινούπολη προς την Κέρκυρα και πριν μεταφερθούν στον Ναό της Παναγίας στην Παραμυθιά. Η εκκλησία του Αγίιου Αναστασίου, στη νοτιοανατολική είσοδο του χωριού Το εκκλησάκι της Αγίας Κυριακής, στη νοτιοδυτική είσοδο του χωριού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Μπαλινέζικη γλώσσα

Η μπαλινέζικη γλώσσα (μπαλινέζικα: Basa Bali) είναι γλώσσα Μαλαιο-πολυνησιακή (Αυστρονησιακή) που ομιλείται κυρίως στο νησί Μπαλί της Ινδονησίας από 3,3 εκατομμύρια ομιλητές. Εκτός του Μπαλί η γλώσσα χρησιμοποιείται επίσης στο νησί Nusa Penida, στο δυτικό Λομπόκ καθώς και στην ανατολική Ιάβα.Η μεγάλη πλειοψηφία των Μπαλινέζων μιλάνε και την κρατική επίσημη ινδονησιακή γλώσσα. Η μπαλινέζικη και η ινδονησιακή δεν είναι αμοιβαία κατανοητές γλώσσες. Ωστόσο οι ομιλητές της ιαβανέζικης μπορούν να καταλάβουν την μπαλινέζικη γλώσσα μετά από κάποια εξοικείωση.

 Το 2011 η Ακαδημία Πολιτισμού του Μπαλί εκτίμησε ότι ο αριθμός των ανθρώπων που χρησιμοποιούν την μπαλινέζικη γλώσσα δεν υπερβαίνει το ένα εκατομμύριο, καθώς στις αστικές περιοχές οι γονείς διδάσκουν στα παιδιά τους μόνο την ινδονησιακή ή και την αγγλική, ενώ η παρουσία της μπαλινέζικης στη διοίκηση και τα ΜΜΕ είναι πενιχρή. Οι περισσότεροι Μπαλινέζοι δεν είναι εξοικειωμένοι με τη γραπτή μορφή της γλώσσας, η οποία χρησιμοποιείται μόνο στην προφορική επικοινωνία , συχνά αναμεμιγμένη μάλιστα με την ινδονησιακή. Ωστόσο η μπαλινέζικη γλώσσα συνεχίζει να χρησιμοποιείται ευρέως στις κοινότητες των Μπαλινέζων της διασποράς και ίσως αποτελέσει πολύτιμο εργαλείο για τη διάσωση της γλώσσας. Η σειρά των λέξεων είναι παρόμοια με αυτή της ινδονησιακής, με το υποκείμενο να προηγείται συνήθως του ρήματος και το αντικείμενο να έπεται (SVO). Η ρηματική και ονοματική κλίση είναι περιορισμένη ενώ η μορφολογία είναι πλούσια. Επιθέματα χρησιμοποιούνται για να υποδηλώσουν τα άρθρα και την κτήση. Τα ρήματα δεν αλλάζουν ανάλογα με τον χρόνο. Η γλώσσα δεν έχει γένη και πληθυντικό αριθμό. Η μπαλινέζικη έχει διάφορα επίπεδα ανάλογα με τη σχέση ιεραρχίας μεταξύ των συνομιλητών: η χαμηλή γλώσσα (basa ketah), η μέση γλώσσα (basa madia) και η υψηλή γλώσσα (basa alus). Τα επίπεδα αυτά συνιστούν διαφορετικές εκδοχές της γλώσσας και διαφέρουν κυρίως ως προς το λεξιλόγιο. Τα ανώτερα επίπεδα της γλώσσας έχουν δανειστεί μεγάλο μέρος του λεξιλογίου τους από την ιαβανέζικη γλώσσα και μια αρχαϊκή μορφή της ιαβανέζικης που ονομάζεται Κάουι (Kawi) χρησιμοποιείται στο Μπαλί ως τελετουργική γλώσσα.
Φιλικούντι

Το Φιλικούντι (Filicudi) είναι ένα μικρό ηφαιστειογενές νησί της νότιας Ιταλίας, το δεύτερο δυτικότερο του συμπλέγματος των Αιολίδων. Ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 235 κατοίκους (απογραφή 2001 Αρχειοθετήθηκε 2011-09-27 στο Wayback Machine.), οι οποίοι πολλαπλασιάζονται το καλοκαίρι.

 Για την ιστορία της περιοχής, βλ. Ιστορία των Αιολίδων Νήσων Η ονομασία προέρχεται από παραφθορά του λατινικού Phoenicusa, το οποίο με τη σειρά του προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό «Φοινικούσσα». Έτσι είχαν ονομάσει το νησί κατά την αρχαϊκή εποχή οι πρώτοι Έλληνες έποικοι, επειδή το είχαν βρει γεμάτο από χαμαίροπες, ένα είδος φοίνικα. Το Φιλικούντι υπάγεται διοικητικά στο Λίπαρι, από το οποίο απέχει 24 ναυτικά μίλια. Μαζί με το γειτονικό Αλικούντι, είναι τα δύο λιγότερο επηρεασμένα από το σύγχρονο τρόπο ζωής νησιά των Αιολίδων - συνδέθηκε με το ηλεκτρικό δίκτυο μόλις το 1986. Διαθέτει δύο μικρά λιμάνια, το Πόρτο και το Πεκορίνι Μάρε. Το δεύτερο χρησιμοποιείται συνήθως όταν τα πλοία δεν μπορούν να δέσουν στο Πόρτο λόγω κακών καιρικών συνθηκών. Παλαιότερα μοναδική πηγή εσόδων ήταν η μικρή γεωργική παραγωγή, η οποία κυριαρχείται από την κάππαρη και τα σύκα. Παραδόξως, αν και νησιώτες οι κάτοικοι δεν ασχολούνται με την αλιεία παρά μόνο κάποιοι ερασιτεχνικά. Σήμερα το εισόδημα των ντόπιων εξασφαλίζεται κυρίως από τον τουρισμό που ξεκίνησε να αναπτύσσεται μετά την άφιξη του ηλεκτρισμού. Πέρα από τις παραλίες, βασικοί προορισμοί είναι η Φόσα Φέλτσι (Fossa Felci, ο κώνος του -σβησμένου εδώ και 35.000 χρόνια- ηφαιστείου), η ανασκαφή του νεολιθικού οικισμού στο Κάπο Γκρατσιάνο και το μικρό αρχαιολογικό μουσείο, παράρτημα του κεντρικού Μουσείου των Αιολίδων που εδρεύει στο Λίπαρι. Στο μουσείο φιλοξενούνται τα σπουδαιότερα ευρήματα της ανασκαφής, δείγματα μιας εποχής που στις Αιολίδες δέσποζε η επεξεργασία του οψιανού.
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Παίδων Καλαθοσφαίρισης 1989-1990

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης παίδων του 1990 διοργανώθηκε από την ΕΟΚ και διεξήχθη στα Τρίκαλα. Συμμετείχαν έξι σύλλογοι, που προκρίθηκαν από τα τοπικά πρωταθλήματα. Τον τίτλο κατέκτησε ο Πανιώνιος για πρώτη φορά στην ιστορία της διοργάνωσης.

 Προηγήθηκαν τα τοπικά και περιφερειακά πρωταθλήματα, από τα οποία προήλθαν οι έξι φιναλίστ του πανελληνίου πρωταθλήματος, ως εξής: Αθήνας-Πειραιά: Πανιώνιος Θεσσαλονίκης: Άρης Θεσσαλονίκης. Βόρειας Ελλάδας: Ολυμπιακός Βόλου, Γ.Α.Σ. Κιλκίς. Νότιας Ελλάδας: Α.Γ.Ε. Χαλκίδα, Κολοσσός Ρόδου. "Ματιές στα σπορ", Ιανουάριος 1991.
Άγιος Χρήστος ο Κηπουρός

Ο Άγιος Χρήστος ο Κηπουρός ή ο Αρβανίτης (αλβανικά: Shën Kristo Kopshtari‎) είναι άγιος του 18ου αιώνα, της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, με καταγωγή απο την Αλβανία.

 Ο Άγιος Χρήστος ο Κηπουρός γεννήθηκε στην Πρεμετή της Αλβανίας και έζησε στις αρχές του 18ου αιώνα κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής Κυριαρχίας στα Βαλκάνια. Λίγα είναι γνωστά από την πρώιμη ζωή του, εκτός από το ότι ζούσε ως κηπουρός και αναζητούσε περαιτέρω επιχειρηματικές ευκαιρίες στην Κωνσταντινούπολη, αφήνοντας πίσω την Αλβανία. Το 1746, στην ηλικία των 40 ετών, πήγε στην Κωνσταντινούπολη και έκανε το επάγγελμα του κηπουρού. Κάποια μέρα φιλονίκησε με έναν Τούρκο για την τιμή των μήλων που πουλούσε. Συνελήφθη και οδηγήθηκε στον κριτή, συκοφαντούμενος ότι είπε πως θα γίνει Τούρκος. Ο Χρήστος αρνήθηκε να γίνει Μουσουλμάνος και καθώς ήταν Χριστιανός, ο λόγος του ήταν κατώτερος απο ενός Μουσουλμάνου. Τότε τον έριξαν στη φυλακή, χωρίς ψωμί και νερό, και τον βασάνισαν σκληρά. Αφού φυλακίστηκε για δύο χρόνια και βασανίστηκε για να απαρνηθεί τον Χριστιανισμό συνέχισε να κρατά τη χριστιανική του πίστη. Στην ίδια φυλακή βρισκόταν και ο λόγιος Καισάριος Δαπόντες, που παρακολούθησε τα βασανιστήρια του Αγίου και αργότερα έγραψε το μαρτύριό του. Αργότερα, ο Καισάριος Δαπόντες, πλέον μοναχός, τον επισκέφθηκε φέρνοντάς του φαγητό. Ο Χρήστος απέρριψε το φαγητό, λέγοντας "Γιατί να φάω; Δεν περιμένω να ζήσω, παρά να πεθάνω για τον Χριστό, έτσι ας πεθάνω απο την πείνα για τον Χριστό.". Ο Χρήστος καταδικάστηκε τότε σε αποκεφαλισμό για αποστασία επειδή αρνήθηκε να δεχθεί την εικαζόμενη μετατροπή του στο Ισλάμ. Για να έχει χρήματα για το μνημόσυνό του, ο Χρήστος ζήτησε από τον Δαπόντες να πουλήσει μία μεταλλική λίμα του αγίου.Ο Χρήστος παρέμεινε σταθερός στην πίστη των πατέρων του και αποκεφαλίστηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1748 μ.Χ. στην Κωνσταντινούπολη. Η Εκκλησία τον θεωρεί άγιο και εορτάζει την μνήμη του στις 12 Φεβρουαρίου εκάστου έτους. Flickr.com - Εικόνα του Αγίου Χρήστου, απο τον Michael Hadjimichael Ο βίος του απο το Pemptousia.gr Ισίδωρος της Σεβίλλης Αγία Δωροθέα Άγιοι Πέντε Μάρτυρες Άγιος Παΐσιος
Βρετανικό Κοιμητήριο Μίκρας

Το Βρετανικό Κοιμητήριο Μίκρας (αγγλικά: Mikra British Cemetery) είναι βρετανικό στρατιωτικό κοιμητήριο της περιόδου του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Καλαμαριά, προάστιο της πόλεως της Θεσσαλονίκης, στην Ελλάδα. Ξεκίνησε τη λειτουργία του τον Απρίλιο του 1917, ενώ παρέμεινε σε χρήση έως το 1920. Έπειτα από την υπογραφή της Συνθήκης του Μούδρου, το κοιμητήριο επεκτάθηκε περαιτέρω με την προσθήκη ταφικών μνημείων αλλοεθνών πεσόντων. Υπεύθυνη για τη συντήρηση και διαχείρισή του είναι η Επιτροπή Στρατιωτικών Τάφων της Κοινοπολιτείας.

 Το κοιμητήριο βρίσκεται στη Καλαμαριά, προάστιο της Θεσσαλονίκης, ενώ η ακριβής τοποθεσία του βρίσκεται μεταξύ του στρατοπέδου Νταλίπη και του ελληνικού δημοτικού νεκροταφείου της Καλαμαριάς, σε κοντινή απόσταση της Οδού Κωνσταντίνου Καραμανλή. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Θεσσαλονίκη αποτέλεσε έδρα της Βρετανικής Δύναμης Θεσσαλονίκης, ενώ περιελάμβανε, συνολικά, δεκαοκτώ διαφορετικά νοσοκομεία. Εκ των συγκεκριμένων νοσοκομείων, τρία ήσαν καναδικά, χωρίς, ωστόσο, να υπάρχει κάποιος καναδικής καταγωγής στρατιώτης μεταξύ των δυνάμεων της Κοινοπολιτείας.Προ της κατασκευής του κοιμητηρίου της Μίκρας, οι πεσόντες των δυνάμεων της Κοινοπολιτείας θάβονταν εντός τοπικών προτεσταντικών και ρωμαιοκαθολικών κοιμητηρίων. Παράλληλα, κατά τη διάρκεια της περιόδου μεταξύ Νοεμβρίου του 1915 και Οκτωβρίου του 1918, χρησιμοποιείτο το Αγγλογαλλικό Στρατιωτικό Κοιμητήριο, επί της Οδού Λαγκαδά.Το κοιμητήριο περιλαμβάνει, συνολικά, 1.810 τάφους μελών των δυνάμεων της Κοινοπολιτείας κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς και επιπλέον, συνολικά, 147 στρατιωτικούς τάφους αλλοεθνών.Το Μνημείο της Μίκρας, το οποίο βρίσκεται εντός του κοιμητηρίου, κατασκευάστηκε προς τιμήν των, περίπου, 500 μελών των δυνάμεων της Κοινοπολιτείας, συμπεριλαμβανομένων νοσοκόμων και αξιωματικών, τα οποία σκοτώθηκαν όταν τα στρατιωτικά πλοία και τα νοσοκομειακά πλοία τα οποία τα μετέφεραν βυθίστηκαν στη Μεσόγειο Θάλασσα. Τα ταυτοποιημένα θύματα των συγκεκριμένων πλοίων βρίσκονται θαμμένα στη Θεσσαλονίκη.
NGC 449

Ο NGC 449 είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Ιχθύες. Απέχει περίπου 197 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη και τον ανεκάλυψε ο Γάλλος αστρονόμος Εντουάρ Στεφάν στις 11 Νοεμβρίου 1881.

 Δεδομένα για το NGC 449 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 449 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 449 στο Wikimedia Commons
Καλούσι Αχαΐας

Το Καλούσι είναι ορεινό χωριό και έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας του Δήμου Ερυμάνθου της Αχαΐας. Ο οικισμός είναι αμφιθεατρικά χτισμένος σε μια απότομη πλαγιά του Ερυμάνθου σε υψόμετρο μεταξύ 760-840 μέτρων περίπου. Στην τοπική κοινότητα Καλουσίου συμπεριλαμβάνονται επίσης οι μικροί συνοικισμοί Κάκιζα και Γκοτσαίικα, ενώ η συνολική της έκταση ανέρχεται στα 22.410 στρέμματα. Το χωριό απέχει οδικώς περίπου 32 χλμ. από το κέντρο της Πάτρας και 15 χλμ. περίπου από την Χαλανδρίτσα, έδρα του Δήμου Ερυμάνθου.

 Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Η περιοχή προσφέρει εντυπωσιακή θέα. Στο χωριό υπάρχουν παραδοσιακά πέτρινα σπίτια και πέτρινες βρύσες ενώ αξιοθαύμαστο μέρος και σήμα κατατεθέν της περιοχής είναι ο επιβλητικός βράχος που δεσπόζει λίγο πιο ψηλά από το χωριό και από τους ντόπιους έχει πάρει την ονομασία "Τρανό Λιθάρι" και προσφέρεται για αναρρίχηση και ανεμοπτερισμό (παραπέντε). Σε τοποθεσία κοντά στο χωριό στεγάζεται εκτροφείο θηραμάτων όπου εκτρέφονται ελάφια, πέρδικες και φασιανοί. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Αναζήτηση υψόμετρου από διεύθυνση στον χάρτη. advancedconverter.com. Ανακτήθηκε: 16/11/2017. Οδηγικές χιλιομετρικές αποστάσεις και οδηγίες κατεύθυνσης. apostaseis.gr. Ανακτήθηκε: 16/11/2017.
Προσάραξη πλοίου

Ως προσάραξη πλοίου καλείται η κατάσταση κατά την οποία το πλοίο επικάθεται στον πυθμένα της θάλασσας. Η προσάραξη μπορεί να θεωρηθεί είτε ακούσια, όταν πρόκειται για ναυτικό ατύχημα, είτε εκούσια, όταν το πλοίο εσκεμμένα προσαράζει για κάποιο σκοπό, που αφορά την ασφάλειά του.

 Η εκούσια προσάραξη μπορεί να αποφασιστεί να πραγματοποιηθεί όταν το πλοίο, λόγω σύγκρουσης, διαρροής, πυρκαγιάς ή άλλης σοβαρής αιτίας, είναι βέβαιο ότι θα βυθιστεί. Εφόσον ο χρόνος το επιτρέπει η προσάραξη γίνεται με κατάλληλο σχεδιασμό, ώστε να περιορισθούν οι ζημιές που τυχόν θα προκληθούν και να διευκολυνθεί η πιθανή επανάπλευση του πλοίου μετά την εκτέλεση των πρόχειρων επισκευών. Η ιδανική ακτή για εκούσια προσάραξη θεωρείται εκείνη η οποία διαθέτει ελαφρά κλίση από άμμο ή χαλίκια και οπωσδήποτε χωρίς βράχους, ενώ αν είναι δυνατόν θα πρέπει να είναι προφυλαγμένη από τους καιρούς. Η ακούσια προσάραξη είναι από τα πιο συνηθισμένα ναυτικά ατυχήματα και με τις δυσμενέστερες επιπτώσεις στο θαλάσσιο περιβάλλον και τις ακτές. Κύρια αιτία της είναι η λανθασμένη εκτίμηση της θέσης του πλοίου κοντά σε περιοχές με αβαθή ή βλάβη του πηδαλίου ή και της μηχανής στις ίδιες περιοχές ή κοντά στις ακτές ή σε δίαυλο.
Σοπάρνικ

Το Σοπάρνικ (πληθυντικός: soparnici) (άλλες ονομασίες σοπάρνιακ, ζελιάνικ ή ουλιένιακ) είναι πίτα που παρασκευάζεται στην περιοχή Πόλγιτσα, στη Δαλματία. Για την κατασκευή της χρησιμοποιούνται δύο στρώματα ζύμης ενώ η γέμιση της αποτελείται από σέσκουλα, κρεμμύδια και μαϊντανό. Αρχικά την έφτιαχναν το χειμώνα καθώς τότε ήταν διαθέσιμα τα πιο γλυκά σέσκουλα. Υπάρχουν και γλυκές παραλλαγές της για παράδειγμα με καρύδια, αποξηραμένα φρούτα ή καραμέλα.

 Το Σοπάρνικ πιστεύεται ότι προέρχεται από τους Οθωμανούς ενώ στην Πόλγιτσα λέγεται ότι η ιταλική πίτσα προέρχεται από το Σοπάρνικ. Το Κροατικό Υπουργείο Πολιτισμού έχει ανακηρύξει το Σοπάρνικ άυλη πολιτιστική κληρονομιά της Κροατίας. Το Σοπάρνικ ήταν ευρέως διαδεδομένο ως φαγητό των φτωχών και της Σαρακοστής. Σήμερα είναι πολιτισμικό σήμα κατατεθέν και πωλείται σε αγορές και εστιατόρια, καθώς και σε εκδηλώσεις και φεστιβάλ. Στο Ντούγκι Ρατ διεξάγεται φεστιβάλ για το σοπάρνικ ενώ έχει ιδρυθεί η ένωση "Poljički soparnik" ("Udruga Poljički soparnik"). Τα φύλλα από τα σέσκουλα (τα κοτσάνια μπορούν να αφαιρεθούν) πλένονται και στεγνώνονται καλά για να μη μουσκέψει η ζύμη. Για αυτό μπορούν να παραμείνουν απλωμένα όλη τη νύχτα και να προστεθεί αλεύρι. Στη συνέχεια κόβονται σε κομμάτια και αναμειγνύονται με ψιλοκομμένο κρεμμύδι, μαΐντανό, ελαιόλαδο και αλάτι. Για την παρασκευή της ζύμης χρησιμοποιείται αλεύρι, λίγο αλάτι, λίγο ελαιόλαδο και όσο νερό χρειάζεται. Η ζύμη κόβεται σε δύο ίσα μέρη και αφήνεται να «ξεκουραστεί» για λίγο. Το πρώτο μέρος απλώνεται σε πολύ λεπτό στρώμα, (πάχους 2 με 3 χιλιοστά) κυκλικού σχήματος, πάνω σε αλευρωμένη σανίδα και καλύπτεται ομοιόμορφα με τη γέμιση, εκτός από ένα μικρό τμήμα στην άκρη και έπειτα η υπόλοιπη ζύμη απλώνεται με τον ίδιο τρόπο από πάνω. Τα δύο στρώματα της ζύμης ενώνονται στις άκρες τους. Για να μπορέσουν αναποδογυρίσουν το Σοπάρνικ ώστε να ψηθεί καλύτερα το πασπαλίζουν με πολέντα. Η πίτα πρέπει να ψηθεί για περίπου 15 έως 20 λεπτά (σε φούρνο στους 200 °C). Όταν αρχίζει να φουσκώνει κατά το ψήσιμο την τρυπούν μερικές φορές. Αφού κρυώσει την αλείφουν με ελαιόλαδο και ρίχνουν πάνω ψιλοκομμένο σκόρδο. Σερβίρεται σε κομμάτια σε σχήμα ρόμβου. Tena Mimica (2008), «8. Soparnik – ein traditionelles Gericht aus Poljica», Städtische Märkte in Kroatien, Wien: Universität Wien, σελ. 97 ff., http://othes.univie.ac.at/1726/1/2008-10-13_0101924.pdf Oznaka zemljopisnog podrijetla "Poljički soparnik", "Poljički zeljanik", "Poljički uljenjak" – Specifikacija proizvoda, Udruga “Poljički soparnik”, 12 July 2011, http://www.mps.hr/UserDocsImages/HRANA/SOPARNIK/2011_SPECIFIKACIJA_PoljickiSoparnik.pdf, ανακτήθηκε στις 2018-04-21
Κεντρικό Μουσείο Κλωστοϋφαντουργίας (Λοτζ)

Το Κεντρικό Μουσείο Κλωστοϋφαντουργίας στο Λοτζ είναι μουσείο υφασμάτων που βρίσκεται στο Λευκό Εργοστάσιο στο Λοτζ της Πολωνίας. Είναι το πρώτο μουσείο υφασμάτων στον κόσμο και έχει τη μεγαλύτερη συλλογή υφασμάτων στην Ευρώπη.

 Οι πρώτες προσπάθειες για τη δημιουργία μιας οργανωμένης συλλογής υφασμάτων στην περιοχή χρονολογούνται από το 1952, όταν η Κριστίνα Κοντράτιουκ ηγήθηκε της ίδρυσης ενός Τμήματος Υφαντικής στο Μουσείο Τέχνης του Λοτζ. Λόγω της επιτυχίας αυτής της επιχείρησης, το τμήμα μετατράπηκε σε παράρτημα του Μουσείου Τέχνης. Ως ανεξάρτητη οργανωτική μονάδα, το μουσείο λειτουργεί από το 1960, όταν ιδρύθηκε το Μουσείο Ιστορίας Κλωστοϋφαντουργίας. Το 1975 μετονομάστηκε σε Κεντρικό Μουσείο Κλωστοϋφαντουργίας. Το Λευκό Εργοστάσιο - η έδρα του μουσείου - είναι ένα συγκρότημα κλασικιστικών κτιρίων που ανεγέρθηκε από την οικογένεια του Λούντβικ Γκάιερ κατά τα έτη 1835 – 1886. Θεωρείται ένα από τα πιο όμορφα και μοναδικά μνημεία βιομηχανικής αρχιτεκτονικής στην Πολωνία. Οφείλει την εξαιρετικότητά του στον τετράπτερο μύλο, το κτίριο του Παλιού Λεβητοστασίου στη μέση μιας μεγάλης αυλής, μια ψηλή καμινάδα, δύο πύργους σκόνης και δύο πύργους νερού. Η διαδικασία ανακαίνισης και προσαρμογής του Λευκού Εργοστασίου στους στόχους του μουσείου ξεκίνησε το 1955, όταν οι αρχές έλαβαν απόφαση να το ορίσουν ως τη μελλοντική τοποθεσία του μουσείου. Τα επιστημονικά, συλλεκτικά και διαφημιστικά ενδιαφέροντα του μουσείου επικεντρώνονται σε οτιδήποτε σχετίζεται με τη διαδικασία κατασκευής κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων - από υλικά και τεχνικές και τεχνολογίες κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων έως κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα που αντιπροσωπεύουν διάφορους βαθμούς επεξεργασίας. Οι συλλογές συγκεντρώνονται, επεξεργάζονται επιστημονικά, συντηρούνται και εκτίθενται σε διάφορες μορφές από τα εξειδικευμένα θεματικά τμήματα του μουσείου. «Παλιές βιομηχανικές εγκαταστάσεις του Λούντβικ Γκάιερ 1828 – 2002» «Εργαλεία και μηχανήματα υφαντικής ύλης στη συλλογή του Κεντρικού Μουσείου Κλωστοϋφαντουργίας» «Υφαντήριο από τα τέλη του 19ου αιώνα» – μηχανές σε κίνηση «Με τη μόδα στον 20ο αιώνα» Geyer Music Factory – συναυλίες κατά την περίοδο των εορτών, στην αυλή του Λευκού Εργοστασίου (από το 2009) Γιορτή «Κυριακή στου Γκάιερ» – Απρίλιος Νύχτα Μουσείων – Μάιος [Πληροφοριακό φυλλάδιο] The White Factory of Ludwik Geyer. Υπαίθριο Μουσείο Ξύλινης Αρχιτεκτονικής του Λοτζ, Κεντρικό Μουσείο Κλωστοϋφαντουργίας, Λοτζ 2010 (ISBN 978-83-60146-09-5) . Π. Γιαβόρσκι, Λ. Ματσκόβιακ-Κοτκόφσκα, K. Στανιλέβιτς, Dawne zakłady Ludwika Geyera 1828-2002 (Οι παλιές βιομηχανικές εγκαταστάσεις του Λούντβικ Γκάιερ 1828–2002), Κεντρικό Μουσείο Κλωστοϋφαντουργίας, Λοτζ 2002. A. Μπερκόβιτς, Geyerowska legenda (Θρύλος του Γκάιερ), Wydawnictwo Łódzkie, Λοτζ 1961. Π. Γιαβόρσκι, Biała Fabryka Ludwika Geyera w Łodzi (Λευκό Εργοστάσιο του Λούντβικ Γκάιερ στο Λοτζ), Κεντρικό Μουσείο Κλωστοϋφαντουργίας, Λοτζ 2005,(ISBN 83-918834-3-4) . Ιστότοπος του Κεντρικού Μουσείου Κλωστοϋφαντουργίας
Κωπηλασία στους Ολυμπιακούς Αγώνες

Η κωπηλασία αποτελεί ένα από τα βασικά ολυμπιακά αθλήματα. Περιλαμβανόταν στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων της Α΄ Ολυμπιάδας το 1896 στην Αθήνα αλλά τα αγωνίσματα τελικά δεν διεξήχθησαν λόγω κακοκαιρίας. Έτσι το άθλημα μπήκε στο ολυμπιακό πρόγραμμα το 1900 στο Παρίσι. Γυναικεία αγωνίσματα μπήκαν στους αγώνες από το 1976 στο Μόντρεαλ. Από το 1996 υπάρχουν και αγωνίσματα ελαφρών βαρών για αθλητές μικρού βάρους. Αγώνες κωπηλασίας διεξήχθησαν και στους μεσοολυμπιακούς του 1906 στην Αθήνα.

 Τα αγωνίσματα που περιλαμβάνονται στο πρόγραμμα έχουν αλλάξει αρκετές φορές. Σήμερα υπάρχουν έξι τύποι λέμβων και τελούνται 14 αγωνίσματα: Ανδρών: μονοθέσιο σκιφ, διπλό σκιφ, τετραπλό σκιφ, δίκωπος χωρίς πηδαλιούχο, τετράκωπος χωρίς πηδαλιούχο, οκτάκωπος. ελαφρών βαρών: τετράκωπος χωρίς πηδαλιούχο, διπλό σκιφ Γυναικών: μονοθέσιο σκιφ, διπλό σκιφ, τετραπλό σκιφ, δίκωπος χωρίς πηδαλιούχο, οκτάκωπος. ελαφρών βαρών: διπλό σκιφΤα αγωνίσματα των ελαφρών βαρών έχουν τεθεί σε αμφισβήτηση από την ΔΟΕ από το 2002, διότι θεωρήθηκε ότι μόνο τα δυναμικά αθλήματα δικαιολογούν κατηγορίες σωματικού βάρους. Όμως, συνεχίζουν να τελούνται. Στις πρώτες Ολυμπιάδες (1900, 1904) και το 1906 υπήρχαν και διάφορες άλλες κατηγορίες αγωνισμάτων (νέων, αρχαρίων, συλλόγων, ενδιάμεσα). Επίσης, κατά καιρούς αγωνίσματα με διάφορους τύπους λέμβων έχουν πραγματοποιηθεί, που σήμερα έχουν αποσυρθεί. Είναι: Ανδρών: Δίκωπος με πηδαλιούχο (1900 ως 1992) Τετράκωπος με πηδαλιούχο (1900 ως 1992) Τετράκωπος με πηδαλιούχο και ξάρτια (1912) Εξαθέσια ναυτών (1906) 17θέσια ναυτών (1906)Γυναικών: Τετράκωπος με πηδαλιούχο (1976 ως 1988) Τετραπλό σκιφ με πηδαλιούχο (1976 ως 1984) Τετράκωπος χωρίς πηδαλιούχο (1992)Σημείωση: σκιφ ονομάζεται το σκάφος που ο κάθε κωπηλάτης έχει δύο κουπιά. Αναφέρεται και ως σκαλς. Άνδρες: 2.000 μ. Εξαιρέσεις: 1900: 1.750 μ. 1904: 1,5 μίλι (2.414 μ.) 1906: διάφορες αποστάσεις 1908: 1,5 μίλι (2.414 μ.) 1948: 1.880 μ.Γυναίκες: 1976 ως 1984: 1000 μ. 1988 ως σήμερα: 2000 μ. Στην κωπηλασία υπήρξαν ορισμένοι ολυμπιονίκες με πολλά μετάλλια σε διαδοχικές ολυμπιάδες. Σημαντικότεροι ήταν: Γυναίκες: Ελισαμπέτα Λίπα (8): 5 χρ.-2 ασημ.-1 χάλκινο (1984 ως 2004) Άνδρες: Στιβ Ρεντγκρέιβ (6): 5-0-1 (1984 ως 2000) Η Ελλάδα έχει τρία μετάλλια στην κωπηλασία: ένα ασημένιο κι δύο χάλκινο. Ασημένιο Βασίλης Πολύμερος – Δημήτρης Μούγιος: 2008 διπλό σκιφ ελαφρών βαρών. Χάλκινο Βασίλης Πολύμερος – Νίκος Σκιαθίτης: 2004 διπλό σκιφ ελαφρών βαρών. Χάλκινο Αλεξάνδρα Τσιάβου- Χριστίνα Γιαζιτζίδου: 2012 διπλό σκιφ ελαφρών.
Blur

Οι Blur είναι αγγλικό ροκ συγκρότημα από το Λονδίνο. Αποτελείται από τους Ντέιμον Άλμπαρν (φωνητικά), Γκρέιαμ Κόξον (κιθάρα), Άλεξ Τζέιμς (ηλεκτρικό μπάσο) και Ντέιβ Ρόουντρι (ντραμς). Είναι ένα από τα πιο επιτυχημένα συγκροτήματα της δεκαετίας του 1990, ενώ ήταν γνωστή και η "έχθρα" με το συγκρότημα Oasis, σχετικά με τις θέσεις τους στα τσαρτς το 1995, κάτι που έγινε γνωστό ως "Battle of Britpop".

 Οι Μπλερ δημιουργήθηκαν το 1989 στο Λονδίνο υπό την ονομασία "Seymour" (Σέιμουρ). Το συγκρότημα υπέγραψε το πρώτο του συμβόλαιο με την Food Records τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς, ωστόσο το όνομα του συγκροτήματος δεν άρεσε στους ιθύνοντες της δισκογραφικής εταιρίας και έτσι αποφάσισαν να το αλλάξουν σε Blur (Μπλερ), το οποίο σημαίνει στα αγγλικά "θολούρα". Μεταξύ Μαρτίου και Ιουλίου 1990, το συγκρότημα περιόδευε με το Αμερικάνικο συγκρότημα The Cramps. Το πρώτο σινγκλ του συγκροτήματος βγήκε τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς και λεγόταν "She's So High" και έφτασε στο #48 των βρετανικών τσαρτς. Προκειμένου να καλύψουν το χρέος που είχαν στις αρχές του 1992, οι Μπλερ περιόδευσαν στις ΗΠΑ, ωστόσο η περιοδεία αυτή οδήγησε το συγκρότημα ένα βήμα πριν τη διάλυση. Ο πρώτος επιτυχημένος δίσκος του συγκροτήματος λεγόταν "Parklife", ενώ περιείχε και το τραγούδι "Girls and Boys" που έγινε μεγάλη επιτυχία, φτάνοντας στο #5 των βρετανικών τσαρτς και στο #4 των αμερικάνικων. Η λεγόμενη "Μάχη του Μπρίτποπ" μεταξύ των Blur και των Oasis ξεκίνησε το 1995, όταν οι πρώτοι έβγαλαν τον δίσκο "The Great Escape". Οι δεύτεροι, ωστόσο, απάντησαν με τον δίσκο "(What's the Story) Morning Glory?", ο οποίος έγινε 14 φορές πλατινένιος στο Ηνωμένο Βασίλειο, καθώς και 4 φορές πλατινένιο στις ΗΠΑ. Το 1997, οι Μπλερ έβγαλαν τον 5ο, ομώνυμο δίσκο, ο οποίος περιείχε την τεράστια επιτυχία "Song 2", όπου έφτασε στο #2 του Ηνωμένου Βασιλείου και στο #5 των Ροκ τσαρτς των ΗΠΑ. Η τελευταία επιτυχία τους πριν τη διάλυση το 2003 ήταν το "Coffee and TV" που έφτασε στο #11 της Μεγάλης Βρετανίας. Ύστερα από την διάλυση του συγκροτήματος, ο Ντέιμον Άλμπαρν δημιούργησε το εικονικό συγκρότημα Gorillaz. Οι Μπλερ επανενώθηκαν το 2009, ενώ έβγαλαν και το τελευταίο τους σινγκλ στις 17 Απριλίου 2010 με τίτλο "Fool's Day". Leisure (1991) Modern Life Is Rubbish (1993) Parklife (1994) The Great Escape (1995) Blur (1997) 13 (1999) Think Tank (2003) Magic Whip (2015) The Ballad of Darren (2023) Επίσημος ιστότοπος (Αγγλικά) Blur στην IMDb (Αγγλικά)
Φιν Γούλφχαρντ

Ο Φιν Γούλφχαρντ (Βανκούβερ, Βρετανική Κολομβία, 23 Δεκεμβρίου, 2002) είναι Καναδός ηθοποιός και μουσικός. Είναι ευρέως γνωστός για τον ρόλο του ως Μάικ Γουίλερ στη σειρά του Netflix Stranger Things και ως Ρίτσι Τόζιερ στη ταινία του 2017 Το Αυτό.

 Ο Γούλφχαρντ γεννήθηκε στο Βανκούβερ του Καναδά, σε οικογένεια γαλλικής, γερμανικής και εβραϊκής καταγωγής. Ο πατέρας του, Έρικ Γούλφχαρντ, είναι ερευνητής διεκδικήσεων γης στις Αβορίγινες. Ο Γούλφχαρντ πήρε την πρώτη του δουλειά ως ηθοποιός σε μια διαφήμιση του Craigslist. Έκανε το τηλεοπτικό του ντεμπούτο ως Ζόραν στο The 100 και ακολούθησε ο ρόλος του ως Τζόρντι Πίνσκυ στο Supernatural. Το 2016, ο Γούλφχαρντ άρχισε να παίζει τον ρόλο του Mάικ Γουίλερ στη σειρά του Netflix Stranger Things. Έκανε οντισιόν για τον ρόλο μέσω βίντεο αφού είδε μια κλήση κάστινγκ. Το καστ της σειράς κέρδισε ένα βραβείο SAG για την "Καλύτερη ερμηνεία από ένα σύνολο σε δραματική σειρά".Έπαιξε τον Ρίτσι Τόζιερ στην κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος Το Αυτό του Στίβεν Κινγκ, που κυκλοφόρησε στις 8 Σεπτεμβρίου 2017. Το καστινγκ του Γούλφχαρντ στο Stranger Things και στο Το Αυτό, που διαδραματίζονται και τα δύο στη δεκαετία του 1980, είναι αποτέλεσμα σύμπτωσης. Σύμφωνα με τον Γούλφχαρντ, αρχικά επιλέχθηκε ως Ρίτσι όταν προστέθηκε ο Κάρι Φουκούναγκα ως σκηνοθέτης και σεναριογράφος, αλλά όταν ο Φουκούναγκα άφησε το έργο λόγω δημιουργικών διαφορών, ο ρόλος έπεσε, επιτρέποντάς του να συνεχίσει στο Stranger Things. Ο Άντι Μουσιέττι ανέλαβε ως σκηνοθέτης του Το Αυτό, και ο Γούλφχαρντ έπρεπε να επαναληπτική ακρόαση για τον ρόλο του Ρίτσι.Στη σειρά κινουμένων σχεδίων του Netflix, Carmen Sandiego, έδωσε φωνή στον χαρακτήρα Player, τον κύριο συνεργό και φίλο του κύριου χαρακτήρα. Η σειρά, που αποτελείται από είκοσι επεισόδια, έκανε πρεμιέρα το 2019.Στις 22 Σεπτεμβρίου 2017, ανακοινώθηκε ότι ο Γούλφχαρντ είχε επιλεγεί ως Τίλερ, ένας αλτρουιστής και ευγενικός ντελίβερας πίτσας, στην ταινία Dog Days που σκηνοθέτησε ο Κεν Μαρίνο. Επιπλέον, ο Γούλφχαρντ έπαιξε και στην ταινία The Turning, σχετικά με τη διασκευή του μυθιστορήματος του Χένρι Τζέιμς The Turn of the Screw.Το 2018, ο Γούλφχαρντ εντάχθηκε στο καστ της The Goldfinch, μιας ταινίας σε σκηνοθεσία του Τζον Κρόουλυ, μια προσαρμογή του μυθιστορήματος της Ντόνα Ταρτ (μυθιστόρημα με βραβείο Πούλιτζερ), υποδυόμενος τον νεαρό Μπόρις Παβλικόβσκυ, έναν Ουκρανό φοιτητή. Εκτός από την υποκριτική, ο Γούλφχαρντ ήταν ο βασικός τραγουδιστής και κιθαρίστας για ένα συγκρότημα με έδρα το Βανκούβερ που ονομάζεται Calpurnia. Το Calpurnia υπέγραψε με τη βρετανική/ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία, Royal Mountain Records τον Νοέμβριο του 2017. Το συγκρότημα κυκλοφόρησε το άλμπουμ Scout στα μέσα του 2018. Το 2019 το συγκρότημα Calpurnia διαλύθηκε, αλλά ο Γούλφχαρντ και ο φίλος του και πρώην σύντροφος της Calpurnia, Μάλκομ Κρέι αποφάσισαν να δημιουργήσουν ένα νέο συγκρότημα, το συγκρότημα The Aubreys. Το πρώτο τους EP, Soda & Pie, κυκλοφόρησε το 2020 και περιέχει τρία τραγούδια. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Finn Wolfhard στο Wikimedia Commons
Κάστρο του Καστελνώ

Το κάστρο του Καστελνώ (château de Castelnaud) είναι ένα μεσαιωνικό φρούριο που βρίσκεται στην κοινότητα Καστελνώ-λα-Σαπέλ στο νομό Δορδόνης. Είναι χαρακτηρισμένο ως ιστορικό μνημείο από το 1980.

 Βρίσκεται στη συμβολή της κοιλάδας του ποταμού Ντορντόνι και της κοιλάδας του ποταμού Σεού και δεσπόζει στην περιοχή. Το κάστρο Καστελνώ βρίσκεται απέναντι από το κάστρο του Μπενάκ, τον αιώνιο μεσαιωνικό αντίπαλό του. Το κάστρο του Καστελνώ είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα φεουδαρχικής ιδιωτικής οχύρωσης. Ένα πρώτο κάστρο χτίστηκε τον 12ο αιώνα αλλά υπέστη καταστροφές κατά τη διάρκεια της Σταυροφορίας ενάντια στους Αλβιγηνούς (1208-1229), όταν το κάστρο, με πυργοδεσπότη τον οπαδό των Καθαρών Μπερνάρ ντε Κασνάκ, κατελήφθη από τα στρατεύματα του Σιμόν ντε Μονφόρ. Κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς πολέμου και μετά τη Συνθήκη του Παρισιού το 1259, το Καστελνώ πέρασε στην κυριαρχία του δούκα της Ακουιτανίας, του Ερρίκου Γ΄ της Αγγλίας. Ένα νέο κάστρο ξαναχτίστηκε κατά τη διάρκεια του 13ου αιώνα. Στην πλευρά των Άγγλων κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς Πολέμου, καταλήφθηκε οριστικά το 1442 από τα στρατεύματα του βασιλιά της Γαλλίας Καρόλου Ζ'. Μετά τον πόλεμο, ο οίκος Κωμόν ανέκτησε το κάστρο και παρέμεινε ο ιδιοκτήτης του μέχρι τη Γαλλική Επανάσταση.Στη διάρκεια των επόμενων αιώνων το κάστρο προσαρμόστηκε στην πρόοδο του πυροβολικού και οι μετατροπές και οι εργασίες ανάπτυξης συνεχίστηκαν μέχρι τις αρχές του 17ου αιώνα. Από τη Γαλλική επανάσταση και μετά εγκαταλείφθηκε. Η αποκατάστασή του πραγματοποιήθηκε από το 1967 έως το 2012. Σήμερα το γραφικά ανακαινισμένο κάστρο, ένα ιδιωτικό ακίνητο ανοιχτό στο κοινό, στεγάζει ένα μουσείο μελετών μεσαιωνικού πολέμου. Το Πολεμικό Μουσείο του Μεσαίωνα εγκαινιάστηκε το 1985 και καταλαμβάνει αρκετές από τις αίθουσες του κάστρου. Οι συλλογές του αποτελούνται από 250 τεμάχια όπλων και πανοπλίες από τον 13ο έως τον 17ο αιώνα, που προέρχονται από τη Γαλλία και την Ευρώπη, σπαθιά, αλεπούδες, πανοπλίες, βαλλίστρες, πυροβόλα και παρουσιάζει ανακατασκευές πολιορκητικών μηχανών, καταπελτών κλπ. Το κάστρο είναι χαρακτηρισμένο ως ιστορικό μνημείο από το γαλλικό Υπουργείο Πολιτισμού. Το κάστρο επισκέπτονται ετησίως περισσότεροι από 220.000 επισκέπτες.Το κάστρο Καστελνώ Η ιστοσελίδα του κάστρου του Καστελνώ(επιλογή γλώσσας) Βίντεο για το κάστρο του Καστελνώ
Πάτι Ντιουκ

Η Άννα Μαρία "Πάτι" Ντιουκ (Anna Marie "Patty" Duke, 14 Δεκεμβρίου 1946 - 29 Μαρτίου 2016) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Έγινε διάσημη σε ηλικία 16 ετών παίρνοντας Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου στην ταινία Το θαύμα της Άννι Σάλιβαν ως Έλεν Κέλερ και αργότερα έπαιξε στην κωμική σειρά Η Πάτι Ντιουκ παρουσιάζει και σε πιο ώριμη ηλικία στο Valley of the dolls.

 Η Ντιουκ γεννήθηκε στο Κουίνς της Νέας Υόρκης κι ήταν η μικρότερη κόρη ανάμεσα σε τρία αδέρφια. Έχει ρίζες από την Ιρλανδία και τη Γερμανία. Ο πατέρας τους ήταν αλκοολικός και η μητέρα τους έπασχε από κλινική κατάθλιψη και ήταν επιρρεπής στη βία. Όταν ήταν οκτώ ετών, η μητέρα της ανέθεσε τη φροντίδα της στους Τζον και Έθελ Ρος, όπου ο Ρος αναγνώρισε το ταλέντο της. Η Έθελ Ρος ονόμασε την Ντιουκ Πάτι, ελπίζοντας να έχει την επιτυχία της Πάτι Μακόρμακ. Αυτή η πράξη όμως ήταν κατά της Ντιουκ στο μέλλον. Εμφανίστηκε αρχικά στη σαπουνόπερα Η φωτεινότερη μέρα στη δεκαετία του 1950. Στα 16 της έπαιξε στη γνωστή ταινία Το θαύμα της Άννι Σάλιβαν σε σκηνοθεσία του Άρθουρ Πεν. Επέστρεψε στην τηλεόραση σε μια τηλεοπτική παραγωγή Η Δύναμη και η Δόξα. Το 1963, η Ντιουκ έπαιξε στη δικιά της σειρά Η Πάτι Ντιουκ παρουσιάζει. Παρά την καριέρα της, η Ντιουκ ήταν δυστυχισμένη ως έφηβη. Οι Ρος προσπάθησαν να την παρουσιάσουν ως μια φυσιολογική έφηβη, αλλά στα απομνημονεύματά της ήταν ουσιαστικά κρατούμενη των Ρος, που της έδωσαν λίγα από τα κέρδη που είχε βγάλει. Ως ενήλικη, κατηγόρησε τους Ρος για σεξουαλική κακοποίηση. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Patty Duke στο Wikimedia Commons
Σύστημα Ταξινόμησης της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου

Το Σύστημα Ταξινόμησης της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου (Library of Congress Classification) αναπτύχθηκε από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου των Η.Π.Α. προκειμένου να διευκολύνει τον εντοπισμό των βιβλίων, μέσω της ένταξής τους σε κατηγορίες. Το σύστημα χρησιμοποιείται πολλές πανεπιστημιακές βιβλιοθήκες στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε όλο τον κόσμο.

 Κάθε κατηγορία μπορεί να καθοριστεί με ένα ή δύο πρόσθετα γράμματα και στη συνέχεια με μια σειρά αριθμών. Για παράδειγμα : C :Επικουρικές επιστήμες της ιστορίας CJ : Νομισματική CJ 1-4625 : ΚέρματαΤο σύνολο γραμμάτων και αριθμών σχηματίζει ένα ευρετήριο και αντιστοιχεί σε ένα συγκεκριμένο θέμα. Τα γράμματα I, O, W, X και Y δεν χρησιμοποιούνται. Full list of LCC classification schedules, loc.gov Library of Congress – classification, loc.gov Cataloging Distribution Services – source of Library of Congress Classification schedules. loc.gov Classification outline, loc.gov How to read LCC call numbers, geography.about.com (via The Wayback Machine) How to use LCC to organize a home library, zackgrossbart.com
Κανόνας του Sarrus

Στην γραμμική άλγεβρα, ο κανόνας του Sarrus είναι ένας μνημονικός κανόνας για τον υπολογισμό της ορίζουσας ενός πίνακα 3 × 3 {\displaystyle 3\times 3} . Ο κανόνας είναι ως εξής: προσθέτουμε τις δύο πρώτες στήλες στο τέλος του πίνακα, προσθέτουμε το γινόμενο των τριών πρώτων διαγωνίων και αφαιρούμε το γινόμενο των τριών πρώτων αντιδιαγωνίων. Αυτό μας δίνει τον εξής τύπο: d e t ( A ) = A 11 ⋅ A 22 ⋅ A 33 + A 12 ⋅ A 23 ⋅ A 31 + A 13 ⋅ A 21 ⋅ A 32 − A 31 ⋅ A 22 ⋅ A 13 − A 32 ⋅ A 23 ⋅ A 11 − A 33 ⋅ A 21 ⋅ A 12 , {\displaystyle {\begin{aligned}\mathrm {det} (A)&={\color {green}A_{11}\cdot A_{22}\cdot A_{33}+A_{12}\cdot A_{23}\cdot A_{31}+A_{13}\cdot A_{21}\cdot A_{32}}\\&\qquad {-\color {red}A_{31}\cdot A_{22}\cdot A_{13}-A_{32}\cdot A_{23}\cdot A_{11}-A_{33}\cdot A_{21}\cdot A_{12}},\end{aligned}}} που συμφωνεί με τον τύπο του Leibniz και τον τύπο του Laplace.

 Ο κανόνας έχει τα εξής τρία βήματα για έναν πίνακα A {\displaystyle A} διαστάσεων 3 × 3 {\displaystyle 3\times 3} : Προσθέτουμε τις δύο πρώτες στήλες του πίνακα, στο τέλος του πίνακα (και λαμβάνουμε έναν πίνακα μεγέθους 5 × 3 {\displaystyle 5\times 3} ). Υπολογίζουμε τα τρία γινόμενα των διαγωνίων του καινούργιου πίνακα και τα προσθέτουμε. Υπολογίζουμε τα τρία γινόμενα των αντιδιαγωνίων του καινούργιου πίνακα και τα αφαιρούμε από το προηγούμενο άθροισμα.Το αποτέλεσμα είναι ίσο με την ορίζουσα του πίνακα. Θα υπολογίσουμε την ορίζουσα του πίνακα A = [ 5 2 4 3 0 1 1 2 6 ] . {\displaystyle A={\begin{bmatrix}5&2&4\\3&0&1\\1&2&6\end{bmatrix}}.} Εφαρμόζοντας τον κανόνα του Sarrus έχουμε ότι η ορίζουσα δίνεται από τον τύπο d e t ( A ) = 5 ⋅ 0 ⋅ 6 + 2 ⋅ 1 ⋅ 1 + 4 ⋅ 3 ⋅ 2 − 1 ⋅ 0 ⋅ 4 − 2 ⋅ 1 ⋅ 5 − 6 ⋅ 3 ⋅ 2 = − 20. {\displaystyle {\begin{aligned}\mathrm {det} (A)&={\color {green}5\cdot 0\cdot 6+2\cdot 1\cdot 1+4\cdot 3\cdot 2}\\&\qquad {-\color {red}1\cdot 0\cdot 4-2\cdot 1\cdot 5-6\cdot 3\cdot 2}=-20.\end{aligned}}} Θα υπολογίσουμε την ορίζουσα του πίνακα A = [ 1 2 3 4 5 6 7 8 9 ] . {\displaystyle A={\begin{bmatrix}1&2&3\\4&5&6\\7&8&9\end{bmatrix}}.} Εφαρμόζοντας τον κανόνα του Sarrus έχουμε ότι η ορίζουσα δίνεται από τον τύπο d e t ( A ) = 1 ⋅ 5 ⋅ 9 + 2 ⋅ 6 ⋅ 7 + 3 ⋅ 4 ⋅ 8 − 7 ⋅ 5 ⋅ 3 − 8 ⋅ 6 ⋅ 1 − 9 ⋅ 4 ⋅ 2 = 0. {\displaystyle {\begin{aligned}\mathrm {det} (A)&={\color {green}1\cdot 5\cdot 9+2\cdot 6\cdot 7+3\cdot 4\cdot 8}\\&\qquad {-\color {red}7\cdot 5\cdot 3-8\cdot 6\cdot 1-9\cdot 4\cdot 2}=0.\end{aligned}}} Ένας παρόμοιος μνημονικός κανόνας ισχύει για πίνακες 2 × 2 {\displaystyle 2\times 2} . Η ορίζουσα δίνεται από τον τύπο d e t ( A ) = A 11 ⋅ A 22 − A 12 ⋅ A 21 . {\displaystyle \mathrm {det} (A)={\color {green}A_{11}\cdot A_{22}}-{\color {red}A_{12}\cdot A_{21}}.} Ορίζουσα Τύπος του Leibniz Τύπος του Laplace
Άνα Μπεατρίς Μπαρός

Η Άνα Μπεατρίς Μπαρός Ελ Σιάτι (πορτογαλικά: Ana Beatriz Barros El Chiaty, γενν. 29 Μαΐου 1982) είναι Βραζιλιάνα μοντέλο, γνωστή για τις συχνές εμφανίσεις της στο περιοδικό Sports Illustrated Swimsuit Issue και για τη συνεργασία της με τις εταιρείες Intimissimi, Guess?, bebe, Victoria's Secret, Chanel cosmetics και την εταιρεία μόδας της Τζένιφερ Λόπεζ.

 Η Μπαρός γεννήθηκε το 1982 στην πόλη Ιταμπίρα της βραζιλιάνικης πολιτείας Μίνας Ζεράις, κόρη της νοικοκυράς Σόνια Μπαρός και του πολιτικού μηχανικού Ρεϊνάτο Μπαρός. Η οικογένεια μετακόμισε στο Ρίο ντε Τζανέιρο όπου η Μπαρός πέρασε τα παιδικά της χρόνια. Έχει πορτογαλική, ιταλική, ισπανική και γερμανική καταγωγή και είναι η μικρότερη από τρεις αδερφές: την Πατρίσια, η οποία είναι επίσης μοντέλο, και τη Μαλού (Μαρία Λουίζα), η οποία είναι δερματολόγος. Σε ηλικία 13 ετών, η Μπαρός και η μεγαλύτερη αδερφή της, Πατρίσια, έκαναν διακοπές στο Ρίο ντε Τζανέιρο όταν τις είδε ένας εκπρόσωπος της εταιρείας μοντέλων Elite Model Management. Η Μπαρός ενθαρρύνθηκε από το γραφείο μοντέλων Rio Elite να συμμετάσχει στον διαγωνισμό ομορφιάς Elite Model Look 1996, όπου κατέλαβε τη δεύτερη θέση μετά την Diana Kovalchuk. Στη συνέχεια, η Μπαρός διαγωνίστηκε στον διεθνή διαγωνισμό ομορφιάς Elite Model Look και κατέλαβε τη δεύτερη θέση σε παγκόσμιο επίπεδο. Το Elite έστειλε τον φάκελό της και μερικές φωτογραφίες της στην εταιρεία εσωρούχων GUESS?, μέσω της οποίας συμμετείχε στην εκστρατεία Millennium GUESS? μαζί με την επίσης Βραζιλιάνα μοντέλο Alessandra Ambrosio. Η Μπαρός παντρεύτηκε τον Ελληνο-Αιγύπτιο εκατομμυριούχο Καρίμ Ελ Σιάτι στη Μύκονο στις 8 Ιουλίου 2016. Μεταξύ των καλεσμένων ήταν τα επίσης μοντέλα της Victoria's Secret, Αλεσσάντρα Αμπρόζιο και Αντριάνα Λίμα. Στις 3 Δεκεμβρίου 2017, η Μπαρός γέννησε τον πρώτο τους γιό, Καρίμ Χαμέντ Ελ Σιάτι και στις 20 Φεβρουαρίου 2020, γέννησε τον δεύτερο γιό τους, Αλεξάντερ Ομάρ Ελ Σιάτι. Official website Άνα Μπεατρίς Μπαρός στο Fashion Model Directory