IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αργό

Το χημικό στοιχείο Αργό (Argon) είναι ένα άχρωμο ευγενές αέριο με ατομικό αριθμό 18 και ατομικό βάρος 39,948 . Έχει θερμοκρασία τήξης -189,3 C° και θερμοκρασία βρασμού -186 C°. Το σύμβολό του είναι Ar. Το αργό περιέχεται, σε μικρές αναλογίες, στον ατμοσφαιρικό αέρα. Χρησιμοποιείται ευρύτατα σε λαμπτήρες φωτισμού. Ως στοιχείο ανακαλύφθηκε το 1894 από τον Άγγλο φυσικό Τζον Ουίλιαμ Στρατ, γνωστό και ως Λόρδο Ρέιλυ. Το Αργό ήταν το δεύτερο ευγενές αέριο που ανακαλύφθηκε μετά το Ήλιο.

 Το κύρια ισότοπα του αργού που υπάρχουν στη γη είναι τα 40Ar (99,6%), 36Ar (0,34%) και 38Ar (0,06%). Το 40Κ, το οποίο προκύπτει φυσικά και έχει διάρκεια ημιζωής 1,25 · 109 χρόνια, διασπάται στο σταθερό 40Ar με πρόσληψη ηλεκτρονίου ή εκπομπή ποζιτρονίου και επίσης στο σταθερό 40Ca (88,8%) με διάσπαση βήτα. Αυτές οι ιδιότητες και οι αναλογίες χρησιμοποιούνται στον προσδιορισμό της ηλικίας των βράχων. Στης ατμόσφαιρα της γης το 39Ar δημιουργείται από την κοσμική ακτινοβολία κυρίως με το 40Ar. Στο περιβάλλον κάτω από την επιφάνεια της γης παράγεται επίσης με την πρόσληψη ενός νετρονίου από το 39Κ ή με διάσπαση άλφα του ασβεστίου. To 37Ar παράγεται από τη διάσπαση του 40Ca ως αποτέλεσμα πυρηνικών εκρήξεων κάτω από την επιφάνεια της γης. Έχει διάρκεια ημιζωής 35 ημέρες. Το αργό αποτελεί το 0,934% κατ’ όγκο και το 1,29% κατά μάζα της ατμόσφαιρας της Γης και ο αέρας είναι η πρώτη ύλη που χρησιμοποιείται από τις βιομηχανίες για να παραχθούν προϊόντα με καθαρό αργό. Η ατμόσφαιρα του Άρη περιέχει 1,6% αργό-40 και 5 ppm αργό-36. Στον Ερμή βρέθηκε το 1973 ότι η μικρή ατμόσφαιρά του αποτελούνταν κατά 70% από αργό, το οποίο θεωρείται ότι είναι προϊόν διασπάσεων ραδιενεργών υλικών στον πλανήτη. Το 2005 επίσης ανακαλύφθηκε παρουσία αργού-40 στον Τιτάνα, του μεγαλύτερου δορυφόρου του Κρόνου. Το αργό έχει περίπου την ίδια διαλυτότητα με το αέριο οξυγόνο (Ο2) στο νερό και είναι 2,5 φορές πιο ευδιάλυτο από το αέριο άζωτο (Ν2). Το αργό είναι άχρωμο, άοσμο, άγευστο και μη τοξικό και στην υγρή και στην αέρια μορφή του. Το αργό είναι αδρανές κάτω από τις περισσότερες συνθήκες και δεν έχουν βρεθεί ενώσεις του που να είναι σταθερές σε θερμοκρασία δωματίου. Το αργό έχει μια συμπληρωμένη οκτάδα ηλεκτρονίων, άρα και πλήρεις τις ηλεκτρονιακές στοιβάδες s και p. Αυτό το επίπεδο της εξωτερικής ενέργειας κάνει το αργό πολύ σταθερό και εξαιρετικά ικανό να μη σχηματίζει ενώσεις με άλλα χημικά στοιχεία. Πριν το 1962 το αργό και τα υπόλοιπα ευγενή αέρια θεωρούνταν ως χημικά αδρανή και ανίκανα να σχηματίσουν ενώσεις. Παρόλ’ αυτά ενώσεις των πιο βαρέων ευγενών αερίων έχουν δημιουργηθεί από τότε. Τον Αύγουστο του 2000 οι πρώτες ενώσεις του αργού παράχθηκαν από ερευνητές στο Πανεπιστήμιο του Ελσίνκι. Εκπέμποντας υπεριώδη ακτινοβολία σε παγωμένο αργό που περιείχε μικρές ποσότητες υδροφθορίου, σχηματίστηκε υδροφθοριούχο αργό (HArF). Είναι σταθερό μέχρι και τους 40 Κ (-233 oC). Το ισότοπο Άργο-36, στη μορφή ιόντων υδριδίου (ArH+), ανακαλύφθηκε στο φάσμα του Νεφελώματος του Καρκίνου, ενός καταλοίπου υπερκαινοφανή.
Αγία Παρασκευή Βιλίων Αττικής

Η Αγία Παρασκευή είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας Βιλίων του δήμου Μάνδρας - Ειδυλλίας, της περιφερειακής ενότητας Δυτικής Αττικής, στην περιφέρεια Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα.

 Η Αγία Παρασκευή είναι ημιορεινός οικισμός στη ΒΔ. Αττική. Βρίσκεται στους δυτικούς πρόποδες του Μακρού Όρους, πάνω στο δρόμο που συνδέει τα Βίλια με το Πόρτο Γερμενό και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 470. Απέχει 56 χλμ. περίπου ΒΔ. της Αθήνας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στον δήμο Βιλίων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Βιλίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Μάνδρας – Ειδυλλίας. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδ. 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr Google Earth
Ανάσταση νεκρών

Ως ανάσταση των νεκρών περιγράφεται η επαναφορά των νεκρών από το θάνατο στη ζωή. Η ακριβής αντίληψη του τόπου, του τρόπου και του χρόνου αυτής της διαδικασίας ποικίλει σε καθεμία από τις θρησκείες που διακηρύττουν πίστη στην νεκρανάσταση — όπως ο Ιουδαϊσμός, ο Ζωροαστρισμός, ο Χριστιανισμός και το Ισλάμ.

 Οι αρχαίοι Βαβυλώνιοι, Πέρσες, Αιγύπτιοι, Ιουδαίοι και Έλληνες αντιλαμβάνονταν το θάνατο ως απομάκρυνση από τον κόσμο των ζωντανών. Κάποιοι από αυτούς θεωρούσαν ότι κατά το θάνατο συνέβαινε η μετάβαση σε ένα διαφορετικό τόπο, όπως ο Άδης, που ειδικά για τους Έλληνες διαφαίνεται από την απαρχή της Ελληνικής Μυθολογίας. Γενικά όλοι σχεδόν οι αρχαίοι λαοί της Μέσης Ανατολής (Μεσοποταμίας) πίστευαν στην ανάσταση κάποιων θεών, όπως π.χ. ο Όσιρις, ο Διόνυσος ή Βάκχος, η Περσεφόνη, ο Άττις της Μικράς Ασίας που ήταν ευνοούμενος της θεάς Δήμητρας κ.λπ. Με δεδομένο ότι όλοι αυτοί οι θεοί θεωρούνταν ως θεοί της γονιμότητας, συνάγεται με βεβαιότητα ότι είχαν ταυτιστεί με τις πρώιμες παρατηρήσεις της ετήσιας αναγέννησης της Γης (καρποφορίας) που αλληλοδιαδόχως νεκρώνεται και αναζωογονείται, με συνέπεια οι παρατηρήσεις εκείνες να αναχθούν σε ιδεατές ανθρωπόμορφες θεότητες, τουλάχιστον από τους Έλληνες μέσα από τις πλοκές των οποίων και δημιουργούσαν ή προσπαθούσαν να δώσουν κάποιες ερμηνείες. Έτσι δεν άργησαν γύρω από το φαινόμενο του θανάτου, της ταφής του σπόρου, και στη συνέχεια της βλάστησης, δηλαδή της ανάστασης να δημιουργήσουν τα λεγόμενα «μυστήρια» που μόνο μπροστά στους μύστες αναπαριστάνονταν οι διάφορες φάσεις της φυσικής λειτουργίας της αναπαραγωγής, ενώ οι λαοί συμμερίζονταν από απόσταση, προκειμένου να διατηρηθεί η ιερότητα, τις περιπέτειες του θεού που πέθαινε καθώς και τη μεγάλη στη συνέχεια χαρά της αναζωογόνησής του. Η διδασκαλία του Χριστού, την οποία και διέδωσαν οι Απόστολοι και ειδικότερα ο απόστολος Παύλος που και ερμήνευσε, έδωσε λεπτομερείς απαντήσεις στις διάφορες απορίες που διατυπώθηκαν όπως αναφέρονται στις Πράξεις των Αποστόλων (17:18) και Προς Κορινθίους επιστολή (15:35-39). Στις Χριστιανικές Γραφές καταγράφονται περιπτώσεις επαναφοράς νεκρών στη ζωή «με τη δύναμη του Θεού» και της «θείας ευδοκίας» τόσο από τον Ιησού όσο και από ακολούθους του, όπως ο Πέτρος και ο Παύλος. Αναφέρονται συγκεκριμένα τρεις αναστάσεις που έκανε ο Ιησούς: του Λαζάρου, της κόρης του Ιαείρου και του μοναχογιού μιας χήρας από την Ναΐν, τα λεγόμενα τρία «αναστάσιμα θαύματα». Στις Εβραϊκές Γραφές περιλαμβάνονται επίσης αφηγήσεις αναστάσεων νεκρών. Η πίστη στην ανάσταση νεκρών, η οποία ομολογείται σε συνδυασμό με τη μέλλουσα ζωή, αναφέρεται στα δύο τελευταία άρθρα του χριστιανικού Συμβόλου της Πίστεως (381): «Προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν καὶ ζωὴν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος».
Βερεγγάριος Α΄ της Ιταλίας

Ο Βερεγγάριος Α΄ (Berengario del Friuli, Φρίουλι, περ. 850 – Βερόνα, 7 Απριλίου 924) από τον Οίκο των Ουνρουοχιδών ήταν μάργραβος του Φρίουλι από το 874 μέχρι τουλάχιστον το 890, αλλά σίγουρα έχασε τον έλεγχο των εδαφών της περιοχής από το 896. Έγινε βασιλιάς της Φραγκίας ("αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας") το διάστημα 915-924 και διεκδίκησε το βασίλειο της Λομβαρδίας ("Ιταλίας") το 887-924 μαζί με άλλους έξι.

 Ήταν γιος του Εβεράρδος μαργράβου του Φρίουλι και της Γκιζέλας των Καρολιδών, κόρης του Λουδοβίκου Α΄ του Ευσεβούς, βασιλιά των Φράγκων και της Ακουιτανίας. Ο Βερεγγάριος Α΄ αναδείχθηκε ως ένας από τους πιο σημαντικούς λαϊκούς της αυτοκρατορίας του Καρόλου Γ΄ του Παχύ, και εξελέγη για να αντικαταστήσει τον Κάρολο Γ΄ στην Ιταλία μετά την εναπόθεση του τελευταίου το Νοέμβριο του 887. Η μακρά βασιλεία του των 36 ετών τον έφερε σε αντιπαράθεση με τουλάχιστον επτά άλλους διεκδικητές του Λομβαρδικού ("Ιταλικού") θρόνου. Η βασιλεία του χαρακτηρίζεται συνήθως ως «προβληματική», λόγω των πολλών ανταγωνιστών για το στέμμα και λόγω της άφιξης των Ούγγρων επιδρομέων στη Δυτική Ευρώπη. Ένας από τους άνδρες του τον δολοφόνησε στις 7 Απριλίου 924 στη Βερόνα. Ήταν ο τελευταίος αυτοκράτορας της Αυτοκρατορίας των Καρολιδών, τον διαδέχθηκε ο Όθων Α΄, ο οποίος στέφθηκε το 962, μετά από ένα χρονικό διάστημα 38 ετών αδράνειας στο θρόνο. Νυμφεύτηκε πρώτα τη Μπερτίλα των Σουππονιδών, κόρη του Σούππο Β΄ κόμη της Πάρμας, Άστι, Τορίνο και είχε τέκνα: Μπέρτα π.830-μετά το 952, ηγουμένη του αββαείου της Σάντα Τζούλια στη Μπρέσια. Γκίζελα π.873-μετά το 913, παντρεύτηκε τον Άνταλμπερτ Α΄ μαργράβο της Ιβρέας. Βερεγγάριος Β΄ π.900-966, μάργραβος της Ιβρέας, βασιλιάς της Λομβαρδίας.To 915 απεβίωσε η Μπερτίλα και ο Βερεγγάριος Α΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Άννα της Προβηγκίας. Με το όνομα αυτό εκείνη την εποχή υπήρχε η κόρη του Λουδοβίκος Γ΄ των Μπιβινιδών του Παχύ, βασιλιά της Προβηγκίας και της Άννας των Μακεδόνων, κόρης του Λέοντα ΣΤ΄ του Σοφού. Έτσι προτείνεται η ταύτισή τους. Rosenwein, Barbara H. (Απρίλιος 1996). «"The Family Politics of Berengar I, King of Italy (888-924)"». Speculum 71 (2): 247–289. https://archive.org/details/sim_speculum_1996-04_71_2/page/247. Timothy Reuter (1992). The Annals of Fulda (Manchester Medieval series, Ninth-Century Histories, Volume II) (στα Αγγλικά). Manchester: Manchester University Press. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Φεβρουαρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 14 Μαΐου 2007. Reuter, Timothy (1991). Germany in the Early Middle Ages 800–1056. New York: Longman. Llewellyn, Peter (1970). Rome in the Dark Ages. London: Faber and Faber. ISBN 0-571-08972-0. «Berengar». Encyclopædia Britannica. 2007. Ανακτήθηκε στις 14 Μαΐου 2007.
Κυβερνείο Σουέζ

To Κυβερνείο του Σουέζ (αραβικά : محافظة السويس‎‎ Muḥāfaẓa as Suwais) είναι διοικητική διαίρεση (Κυβερνείο) της Αιγύπτου με πρωτεύουσα το Σουέζ. Έχει πληθυσμό 607.775 κατοίκους κι έκταση 17.840 τ.χλμ.

 Το 1913 το κυβερνείο είχε 1.847 κατοίκους κι 8 τ.χλμ. έκταση. Στην απογραφή του 1937 είχε 49,669 κατοίκους κι έκταση 18 τ.χλμ., στην απογραφή του 1947 είχε την ίδια έκταση και 107.244 κατοίκους. Αργότερα το κυβερνείο καταργήθηκε και ενσωματώθηκε στο Κυβερνείο Καναλιού έως το 1950 που αυτό καταργήθηκε και ξαναδημιουργήθηκε το κυβερνείο Σουέζ. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Suez Governorate στο Wikimedia Commons
Εκδόσεις Ψυχογιός

Οι Εκδόσεις Ψυχογιός είναι ελληνικός εκδοτικός οίκος. Η διανομή γίνεται κυρίως μέσω βιβλιοπωλείων, μέσω ταχυδρομικής παραγγελίας και μέσω εκθέσεων βιβλίων. Η εταιρεία δημοσιεύει επίσης τους περισσότερους τίτλους σε ηλεκτρονική μορφή. έχει τον μεγαλύτερο κατάλογο των ελληνόγλωσσων ηλεκτρονικών βιβλίων και η διανομή πραγματοποιείται μέσω του iTunes, του Kobo. Η εταιρεία έχει τα αποκλειστικά δικαιώματα της σειράς βιβλίων του Χάρι Πότερ στα ελληνικά.

 Οι Εκδόσεις Ψυχόγιος ιδρύθηκαν το 1979 από τον Θάνο Ψυχογιό, ο οποίος δημοσίευσε 4 παιδικά μυθιστορήματα. Στη δεκαετία του '80 η εταιρεία ήταν γνωστή στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό για την έκδοση βιβλίων παιδικής φαντασίας με δημοφιλείς συγγραφείς όπως ο Ρόαλ Νταλ, ο Μίχαελ Έντε, ο Γκρέιαμ Γκριν, ο Αντουάν ντε Σαιν-Εξυπερύ και άλλοι. Προς το τέλος της δεκαετίας η εταιρεία είχε μια τεράστια επιτυχία για το ενήλικο κοινό, αφού δημοσίευσε βιβλία του Πάτρικ Σύσκιντ. Στη δεκαετία του '90 η εταιρεία επέκτεινε τον κατάλογό της σε περισσότερους τίτλους μυθοπλασίας για ενήλικες, ενώ ενίσχυσε τις προσπάθειές της στη παιδική μυθοπολασία. Μερικές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του οίκου ήταν ο Θεός των μικρών πραγμάτων της Αρουντάτι Ρόι, το μαντολίνο του Καπετάν Κορέλλι από τον Λουί ντε Μπερνιέρ. Στα τέλη της δεκαετίας του '90 οι Εκδόσεις Ψυχογιός δημοσίευσαν και τους πρώτους τίτλους της σειράς Χάρι Πότερ που αργότερα έγιναν πολύ δημοφιλείς στην ελληνική αγορά μετά την επιτυχία της σειράς στον υπόλοιπο κόσμο. Ο κ. Ψυχογιός συνεχίζει ως διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας μέχρι σήμερα. Ο κατάλογός τους αποτελείται από πάνω από 1600 τίτλους που έχουν σχεδιαστεί για να προσελκύουν αναγνώστες όλων των ηλικιών.
Κίνημα ομπρέλας

Το κίνημα της ομπρέλας ήταν ένα πολιτικό κίνημα κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων του Χονγκ Κονγκ για δημοκρατία του 2014. Το όνομά του προήλθε από τη χρήση ομπρελών ως εργαλείο παθητικής αντίστασης στη χρήση σπρέι πιπεριού που έκανε η αστυνομία του Χονγκ Κονγκ για να διαλύσει το πλήθος κατά τη διάρκεια 79 ημερών κατοχής της πόλης απαιτώντας πιο διαφανείς εκλογές, η οποία πυροδοτήθηκε από την απόφαση της Μόνιμης Επιτροπής του Εθνικού Λαϊκού Κογκρέσου (NPCSC) της 31ης Αυγούστου 2014 που όρισε μια επιλεκτική προεκλογή των υποψηφίων για την εκλογή του 2017 του διευθύνοντος συμβούλου του Χονγκ Κονγκ.Το κίνημα αποτελούνταν από άτομα που αριθμούσαν τις δεκάδες χιλιάδες που συμμετείχαν στις διαδηλώσεις που ξεκίνησαν στις 26 Σεπτεμβρίου 2014, αν και ο Σχολισμός (Scholarism), η Ομοσπονδία Φοιτητών του Χονγκ Κονγκ (Hong Kong Federation of Students) και το Occupy Central with Love and Peace (OCLP) είναι ομάδες που απαιτούσαν την ακύρωση της απόφασης NPCSC.

 Το όνομα «η επανάσταση της ομπρέλας» επινοήθηκε από τον Άνταμ Κότον στο Twitter στις 26 Σεπτεμβρίου 2014, ενώ αναφερόταν στις ομπρέλες που χρησιμοποιήθηκαν για την άμυνα ενάντια στο σπρέι πιπεριού της αστυνομίας και γρήγορα κέρδισε ευρεία αποδοχή αφού εμφανίστηκε σε ένα άρθρο της εφημερίδας The Independent στις 28 Σεπτεμβρίου αναφέροντας τη χρήση δακρυγόνων εναντίον διαδηλωτών εκείνη την ημέρα. Το όνομα αργότερα απορρίφθηκε από ορισμένα εξέχοντα μέλη και υποστηρικτές της εκστρατείας Occupy Central, φοβούμενοι ότι θα θεωρηθεί πως το κίνημα είναι υπέρ της βίαιας ανατροπής της κυβέρνησης. Τόνισαν ότι το κίνημα δεν ήταν μια έγχρωμη επανάσταση αλλά μάλλον μια απαίτηση για ελεύθερες και δίκαιες εκλογές, και πρότειναν το όνομα «Κίνημα Ομπρέλα» ως εναλλακτική λύση.Δεδομένου ότι δεν υπήρχε ρητή ηγεσία ή επίσημη οργάνωση στο κίνημα, και τα δύο ονόματα έχουν χρησιμοποιηθεί από τους συμμετέχοντες κατά καιρούς. Όσοι προωθούν κάτι περισσότερο από απλή ειρηνική διαμαρτυρία, όπως μέλη του Civic Passion, προτιμούν να μη χρησιμοποιούν το όνομα "κίνημα ομπρέλας". Οι OCLP, οι δημιουργοί της εκστρατείας, καθώς και οι φοιτητικές ομάδες - HKFS και Scholarism - υιοθέτησαν και τήρησαν την αρχή της μη βίαιης πολιτικής ανυπακοής και την προθυμία να αναλάβουν την επακόλουθη νομική ευθύνη. Η ευγένεια, η τάξη και η «πιστή προσήλωση στην απουσία βίας» σχολιάστηκε ευρέως. Οι διαδηλωτές έγραψαν πλακάτ ζητώντας συγνώμη για την αναστάτωση που προκλήθηκε και για να καταγγείλουν μεμονωμένα περιστατικά βανδαλισμού.
Κολωνές Λεοντίδας

Οι Κολωνές ή Κολώνες ή Κολώνη ή Κολωνός (αρχαία ελληνικά: Κολωναί), (ο δήμος: Κολωνών) ήταν αρχαίος οικισμός - πόλη και δήμος της Λεοντίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας).

 Ο δήμος ίσως να συγχέεται, σε διάφορες πηγές, με τον ομώνυμο δήμο των Κολωνών, της Αντιοχίδας φυλής ή με τον δήμο του Κολωνού, ο οποίος αναφερόταν και ως Κολωνές της Αιγηίδας φυλής και ήταν γνωστός και ως ο Ίππιος Κολωνός, σε αντιδιαστολή με τον λόφο, ο οποίος ήταν γνωστός ως Αγοραίος Κολωνός και ανήκε στον αρχαίο αττικό δήμο του Κεραμεικού της Ακαμαντίδας φυλής. Ο δήμος των Κολωνών, ήταν δήμος των Μεσογείων ή του Άστεως. Η ακριβής τοποθεσία του δήμου αυτού είναι άγνωστη και αβέβαιη, δεν έχει προσδιορισθεί και δεν έχει ακόμα ταυτιστεί επακριβώς. Σύμφωνα με νεώτερους ερευνητές, ίσως συνόρευε με τον δήμο της Κυθήρου και ήταν στους πρόποδες του Πεντελικού όρους, κοντά στην Εκάλη στην περιοχή Μιχαλέζα, ή Αμυγδαλέζα ή Μυγδαλέζα. Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Λεοντίδας φυλής, συμμετείχε με 2 βουλευτές στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη (307/306 – 224/223 π.Χ.) και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) ο δήμος αντιπροσωπευόταν με 2 βουλευτές στη Βουλή των 600. Κατά την τέταρτη (201/200 π.Χ. – 126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου. Ο δημότης των αρχαίων Κολωνών ονομαζόταν Κολωνεύς ή αναφερόταν με τη χρήση της λέξης «Κολωνήθεν», δηλαδή προέρχεται από τις Κολωνές ή τον Κολωνό. Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από τον δήμο των Κολωνών, όπως ο Δημήτριος ο Κολωνεύς, ο Διοκλής ο Κολωνεύς, ο Φωσφόρος ο Κολωνήθεν γιος του Διονυσίου κ.α. Αρχαία Αθήνα Λεοντίδα φυλή Πρωτογενείς πηγές Ελληνικές επιγραφές - IG Κολων Attica (IG I-III).Δευτερογενείς πηγές Colonae, στην ιστοσελίδα: referenceworks.brillonline.com, John S. Traill: The political organization of Attica: a study of the demes, trittyes, and phylai, and their representation in the Athenian Council, “Attica”. Princeton: American School of Classical Studies at Athens (ASCSA), 1975, ISBN 978-0-87661-514-0 John S. Traill: Demos and trittys. Epigraphical and topographical studies in the organization of Attica. Athenians Victoria College, Toronto 1986, p. 131. Peter Siewert, "Die Trittyen Attikas und die Heeresreform des Kleisthenes", C.H. Beck, München 1982, ISBN 3406080634, ISBN 9783406080630 «Colonai (Leontis)». www.ancientworlds.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Μαΐου 2015. Ανακτήθηκε στις 12 Μαρτίου 2015.
Ζαρκάδι

Το ζαρκάδι ⟨Capreolus capreolus⟩ είναι θηλαστικο ζώο που ανήκει στην οικογένεια των ελαφιδών. Έχει πολύ μεγάλη εξάπλωση σε όλο τον ευρωπαϊκό χώρο, αλλά και ευρασιατικό χώρο λόγω του ότι είναι εξαιρετικά ευπροσάρμοστο και ανεκτικό σε πιέσεις ζώο.

 Το ζαρκάδι είναι ευλύγιστο, ευκίνητο και εξαιρετικά ευγενές και ντελικάτο ζώο, όχι ιδιαίτερα μεγαλόσωμο, με τον μέσο όρο βάρους σε ενήλικα άτομα να είναι από 17-33 κιλά. (Στη Σιβηρία ή σε άλλες περιοχές της Ρωσίας ή πρώην Σοβιετικών κρατών, έχουν αναφερθεί άρρενα άτομα του είδους, ακόμη και 50-55 κιλά και αντίστοιχα μεγαλύτερο ύψος κτλ.) Τα ενήλικα ζώα φτάνουν σε ύψος ακρώμιου περίπου τα 1,25 - 1,30 εκ. Το χρώμα του είναι γκριζοκόκκινο το καλοκαίρι και πιο γκριζωπό τον χειμώνα. Η μουσούδα του είναι μαύρη και η κάτω σιαγόνα λευκή. Τα αυτιά του είναι μεγάλα και όρθια. Γύρω από τη βάση της ουράς φέρει χαρακτηριστική άσπρη κηλίδα (κάτοπτρο). Τα αρσενικά ζαρκάδια φύουν κέρατα τα οποία στην αρχή είναι καλυμμένα με βελούδο αλλά στη συνέχεια τρίβοντας τα επάνω σε δέντρα απομακρύνουν τη σαρκική αυτή επικάλυψη και μένει το κέρατο. Η συνηθέστερη παραλλαγή τους, σε ενήλικα πάντα ζώα, είναι οι 3 κόγχες - προεξοχές. Δεν φύουν περισσότερες, ακόμη και εάν μεγαλώσουν αρκετά σε ηλικία, αλλά αυτό φαίνεται από μικρές κοκκάλινες προεξοχές που εμφανίζονται στη βάση των κεράτων (ονομάζονται και ¨μαργαριτάρια¨) και από τις οποίες καταλαβαίνουμε την ηλικία κάποιου ζώου. Συνήθως αυτή η διαδικασία λαμβάνει μέρος στα μέσα του χειμώνα, όπου και χρησιμεύουν τα κέρατα προς υπεράσπιση της εδαφικής ζώνης που κατέχει κάθε αρσενικό προς διαιώνιση του είδους. Είναι αποκλειστικά φυτοφάγα (τρέφονται με χόρτα και φύλλα από μικρά δέντρα και θάμνους) και εξαιρετικά δειλά ζώα, κινούμενά κυρίως τις πολύ πρωινές ή προς σούρουπο - απογευματινές ώρες. Κατά τ' άλλα, είναι ζώο ημερόβιο. Ζει μοναχικά εκτός από την αναπαραγωγική περίοδο. Η κραυγή των αρσενικών είναι δυνατή και μοιάζει με υλακή, ενώ των θηλυκών μοιάζει με βέλασμα. Ζευγαρώνει στα τέλη Οκτωβρίου με αρχές Νοεμβρίου και συνήθως τα θηλυκά κυοφορούν 2 μικρά από τα οποία και τα 2, εάν δεν παρέμβουν αρπακτικά (αλεπούδες, κουνάβια, τσακάλια, λύκοι), επιβιώνουν χάρη στην εξαιρετικά μεγάλη, αλλά για σύντομα διαστήματα, ταχύτητα τους. Στην Ελλάδα αποτελεί την κύρια τροφή του λύκου αλλά και του λύγκα. Η θήρευσή του επιτρέπεται σχεδόν σε όλη την Ευρώπη όπου πλέον σε κάποιες εκ των χωρών αυτών, υπάρχουν πολλοί μεγάλοι πληθυσμοί, ωστόσο απαγορεύεται στην Ελλάδα. Το ζαρκάδι εξαπλώνεται σε ολόκληρη την Ευρώπη από τη Σκανδιναβία ως την Αγγλία, σε δασωμένες περιοχές, συνήθως κοντά σε ρεματιές. Στην περιοχή της Μεσογείου, περιορίζεται σε μεγάλο βαθμό σε ορεινές περιοχές και απουσιάζει ή είναι σπάνιο σε χαμηλά υψόμετρα.
Αριστείδης Καρύδης-Φουκς

Ο Αριστείδης Καρύδης-Φουκς (εναλλακτικά Fuchs ή Φουξ, Δρέσδη 1929 - Αθήνα 21 Απριλίου 1998) ήταν Ελληνογερμανός κινηματογραφιστής και μοντέρ, που κατά κύριο λόγο εργάστηκε στον ελληνικό κινηματογράφο, αλλά και σε ξένες παραγωγές που γυρίζονταν στην Ελλάδα. Κατέγραψε συμμετοχές σε ταινίες ως ηθοποιός, ως βοηθός σκηνοθέτη και ως σκηνοθέτης. Υπήρξε επίσης διευθυντής του Θεατρικού Μουσείου.

 Ο πατέρας του ήταν Έλληνας και η μητέρα του Γερμανίδα. Σπούδασε κινηματογράφο στη Βιέννη. Σε νεαρή ηλικία -στα 14 του χρόνια- ήρθε στην Ελλάδα, όπου και εγκαταστάθηκε μόνιμα. Η πρώτη εταιρεία που εργάστηκε ήταν η Φίνος Φιλμ, στην οποία αρχικά εργαζόταν ως οπερατέρ και φωτογράφος, με πρώτη δουλειά την ταινία του Αλέκου Σακελλάριου, Τελευταία αποστολή. Στην ταινία Εκείνες που δεν πρέπει ν' αγαπούν ήταν διευθυντής φωτογραφίας, θέση που διατήρησε στη Φίνος Φιλμ για ακόμη 17 ταινίες, μεταξύ των οποίων Ο γρουσούζης, Το σωφεράκι, Η ωραία των Αθηνών και Ούτε γάτα ούτε ζημιά.Στις δεκαετίες του '50 και του '60 υπήρξε διευθυντής φωτογραφίας για τις κινηματογραφικές εταιρείες Ανζερβός και Δαμασκηνός - Μιχαηλίδης. Στην τελευταία μάλιστα συνέδεσε το όνομά του με μεγάλες εμπορικές επιτυχίες, όπως μεταξύ άλλων οι ταινίες Χτυποκάρδια στο θρανίο, Γάμος αλά ελληνικά, Η σωφερίνα και το Έγκλημα στα παρασκήνια, μια ταινία του Ντίνου Κατσουρίδη με την οποία κέρδισε το Α' βραβείο φωτογραφίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης του 1960. Έχει συμμετάσχει σε πάνω από 100 ταινίες.Σκηνοθέτησε δύο ταινίες μαζί με τον Αλέκο Αλεξανδράκη, τις Θρίαμβος και Η Αθήνα μετά τα μεσάνυχτα. Συμμετέσχε συγγραφικά στο συλλογικό έργο Γιώργος Τζαβέλλας. Α' Βραβείο Φωτογραφίας Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: Έγκλημα στα παρασκήνια. Βραβείο Φωτογραφίας από την εφημερίδα Εμπρός: Νεκρή πολιτεία. Βραβείο Φωτογραφίας Φεστίβαλ Παναμά: Τρικυμία μιας καρδιάς. Ήταν αδελφός του μαέστρου Μιλτιάδη Καρύδη. Υπήρξε νυμφευμένος με την ηθοποιό Μάρω Κοντού. Θεατρικές παραστάσεις στις οποίες ο Α. Καρύδης-Φουκς επιμελήθηκε τους φωτισμούς.
Δημήτριος Μπότσαρης (του Μάρκου)

Δείτε επίσης Δημήτριος Μπότσαρης για άλλα πρόσωπα με το ίδιο όνομα Ο Δημήτριος Μπότσαρης (1814−1871), ήταν στρατιωτικός και πολιτικός, δυο φορές υπουργός Στρατιωτικών, γιος του θρυλικού Μάρκου Μπότσαρη και εγγονός του Κίτσου Μπότσαρη, της σπουδαίας Σουλιώτικης φάρας των Μποτσαραίων.

 Γεννήθηκε στη Κέρκυρα το 1814 και πέθανε στην Αθήνα το 1871. Με υποτροφία του Βασιλιά της Βαυαρίας Λουδοβίκου Α΄, ο Δημήτριος Μπότσαρης στάλθηκε το 1827 στο Μόναχο για να σπουδάσει στην εκεί Στρατιωτική Σχολή. Όταν επανήλθε κατατάχθηκε στον ελληνικό στρατό και προάχθηκε μέχρι το βαθμό του συνταγματάρχη. Ο Δημήτριος Μπότσαρης διετέλεσε επίσης δύο φορές Υπουργός των Στρατιωτικών, το 1859 (Κυβέρνηση Αθανασίου Μιαούλη) και αργότερα επί Βασιλείας Γεωργίου του Α΄ κατά τη διετία 1866 – 1867 (Κυβέρνηση Αλέξανδρου Κουμουνδούρου Μαρτίου 1866). Στον Δημήτριο Μπότσαρη οφείλεται η οργάνωση του Μετοχικού Ταμείου Στρατού που ιδρύθηκε το 1853 ως «Ταμείο Χηρών και Ορφανών της μάχιμης γραμμής», στο οποίο περιελήφθη και η Ελληνική Χωροφυλακή, καθώς και του Στρατιωτικού Αρτοποιείου που αποτέλεσε την απαρχή της δημιουργίας Διοικητικής μέριμνας του ελληνικού στρατού. Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, τόμ.ΙΖ΄, σελ.716.
Κιόγκεν

Το Κιόγκεν (Ιαπ.:狂言, Kyōgen) είναι ονομασία που χρησιμοποιείται στην ιαπωνική λογοτεχνία, για τα κωμικά μονόπρακτα θεατρικά έργα που παίζονται στα διαλείμματα των δραματικών ή άλλων θεατρικών έργων και είναι σύντομης διάρκειας.

 Το Κιόγκεν είναι ένα είδος λαϊκής κωμωδίας που προήλθε, όπως και το Νο, από τις αστικές κοινωνίες και τα χωριά, κατά τη διάρκεια των εξεγέρσεων της μεσαιωνικής Ιαπωνίας το 14ο αιώνα. Από τον 17ο έως και τον 19ο αιώνα πέρασε υπό την προστασία των σαμουράι και θεωρήθηκαν μαζί με το Νο, τέχνες που τελούν υπό την «Θεία Προστασία». Η άσκηση στις δύο αυτές τέχνες και την τεχνική τους έθεσε τις βάσεις για τη σύγχρονη ιαπωνική δραματική τέχνη. Η αποδέσμευση του από τους σαμουράι του επέτρεψε να γίνει και πάλι λαϊκό θέαμα και σήμερα να γνωρίζει μια πρωτοφανή δημοτικότητα.Η παράδοση ήθελε να σμίγουν σε μια παράσταση, το Νο ως το δραματικό της σκέλος και το Κιόγκεν ως το κωμικό. Μετά την παράσταση ενός δράματος Νο ακολουθούσε το κιόγκεν, ώστε να χαλαρώσουν οι θεατές. Με την πάροδο των αιώνων τα δύο αυτά είδη, απαιτούσαν υψηλή μουσική, κινησιολογική και υποκριτική παιδεία των μελών της «συντεχνίας». Από τα τέλη του 19ου αιώνα το Κιόγκεν επέστρεψε στις λαϊκές ρίζες του και παρουσιάζεται χωρίς σκηνικά. Γενική Ελληνική και Παγκόσμια ΥΔΡΟΓΕΙΟΣ, τόμος 8, Εκδόσεις Δομική, σελ. 253
Ο Μεσσίας (τηλεοπτική σειρά)

O Mεσσίας (αγγλικά: Τhe Messiah, αραβικά: مسيح, εβραϊκά: איש הניסים) είναι τηλεοπτική σειρά Αμερικανικής παραγωγής, που προβλήθηκε πρώτη φορά στο Netflix, στις 1 Ιανουαρίου 2020. Η πρώτη σεζόν περιλαμβάνει 10 επισόδεια. Στις 26 Μαρτίου 2020 το Νέτφλιξ ανακοίνωσε ότι δεν θα ανανεώσει τη σειρά για δεύτερη σεζόν.

 Σε μία εναλλακτική πραγματικότητα, το 2019, το Ισλαμικό Κράτος επεκτείνεται νότια στη Συρία και απειλεί να καταλάβει τη Δαμασκό. Όμως μία αμμοθύελλα χτυπά την περιοχή και ως από θαύμα διαλύει τους τζιχαντιστές. Τότε, ένας μυστήριος ανδρας (ονόματι Αλ-Μασίχ), εμφανίζεται στη μέση της θύελλας και κηρύττει σε ντόπιους. Στη διαδρομή του σε Δαμασκό, Ιερουσαλήμ, Τέξας και Ουάσινγκτον πραγματοποεί διάφορα θαύματα και αποκτά εκατομμύρια πιστούς. Ενώ αυτός ισχυρίζεται ότι είναι αγγελιοφόρος του Θεού και ότι έρχεται η μέρα της Κρίσης, μία ψυχρή πράκτορας της CIA και ένας κατεστραμμένος πράκτορας της Μοσάντ προσπαθούν να αποδείξουν ότι ο Αλ-Μασίχ δεν είναι ο Μεσσίας. Εν τω μεταξύ ο Αλ-Μασίχ έχει επηρεάσει τον κόσμο σε διεθνές επίπεδο, προκαλώντας ταραχές στις ΗΠΑ και εξέγερση στην Παλαιστίνη. Είναι τελικά αυτός ο άνθρωπος ο Μεσσίας, ο Αντίχριστος, τρομοκράτης ή ένας απλός τσαρλατάνος; Μεχντί Ντέμπι, ως Αλ-Μασίχ (Πάιαμ Γκολσίρι) Τόμερ Σίσλεϊ, ως ο πράκτορας της Μοσάντ Αβιράμ Νταχάν Μισέλ Μόναγκαν, ως η πράκτορας της CIA Έβα Γκέλερ Τζόν Όρτιζ, ως ο ιερέας Φίλιξ Ιγκέιρο Μελίντα Χάμιλτον, ως η γυναίκα του ιερέα Άννα Ιγκέιρο Στεφάνια ΛαΒί Όουεν, ως η κόρη του ιερέα Ρεμπέκα Ιγκέιρο Τζέιν Άνταμς, ως η Μίριαμ Κίναλι Σααγίντ Ελ Αλάμι, ως ο ακόλουθος του Αλ-Μασίχ Τζιμπρίλ Μεδίνα Φάρες Λαντούλσι, ως ο Σαμίρ Γουίλ Τραβάλ, ως ο Γουίλ Μάδερ Ντέρμοντ Μουλρόνεϊ, ως ο Πρόεδρος Τζον Γιάνγκ Στις 3 Δεκεμβρίου του 2019, το Νέτφλιξ δημοσίευσε το πρώτο τρέιλερ της σειράς. Παρ' όλη την επιτυχία του, η σειρά πήρε αρνητικές κριτικές από ένα μέρος του Μουσουλμανικού κοινού. Στις 19 Δεκεμβρίου του 2019, το Βασιλικό Συνέδριο Κινηματογράφου της Ιορδανίας ζήτησε από το Νέτφλιξ να απαγορεύσει στους συνδρομητές από την Ιορδανία να δουν τον Μεσσία εξαιτίας του ευαίσθητου ζητήματος στο οποίο αναφέρεται και του αμφιλεγόμενου θρησκευτικού θέματος που αναδεικνύεται από τη σειρά.
Μεσημβρία - Ζώνη

Μεσημβρία - Ζώνη ονομάζεται αρχαιολογικός χώρος ο οποίος βρίσκεται 20 χιλιόμετρα δυτικά της Αλεξανδρούπολης, ανάμεσα από την Παραλία Πετρωτών και τα Δίκελλα στον Έβρο, κοντά στο χωριό Μεσημβρία Έβρου. Στην περιοχή έχουν ανακαλυφθεί πλήθος νομισμάτων Ζώνης και υπάρχει η άποψη ότι ο χώρος της Μεσημβρίας ταυτίζεται με την αρχαία Ζώνη.

 Στο αρχαιολογικό χώρο βρίσκονται ερείπια αρχαίας Ελληνικής πόλη της Θράκης, στα παράλια του Θρακικού πελάγους. Ως Σαμοθρηΐκεα τείχεα ο Ηρόδοτος αναφέρεται στις πόλεις-φρούρια που οι αρχαίοι Έλληνες άποικοι από τη Σαμοθράκη άρχισαν να χτίζουν στα τέλη του 7ου αιώνα π.Χ. ανάμεσα στο βουνό Ίσμαρο και τον ποταμό Έβρο. Οι πόλεις που αναπτύχθηκαν στην αρχαιότητα ήταν η Μεσημβρία, η Δρυς, η Ζώνη και η Σάλη. Στα ρωμαϊκά χρόνια αναπτύχθηκε η Τέμπυρα και το Χαράκωμα. Οι αποικίες αυτές χρησιμοποιούνταν για τον έλεγχο των περασμάτων αλλά και για την πρόσβαση και το εμπόριο καταναλωτικών αγαθών με την ενδοχώρα. Επίσης οι πόλεις αυτές συνέβαλαν στον εξελληνισμό των Θρακών της περιοχής. Μέσα στον αρχαιολογικό χώρο ο επισκέπτης μπορεί να δει τα ερείπια από: Το οχυρωματικό τείχος. Το περιτειχισμένο οικισμό ελληνιστικών χρόνων. Το Ναό του Απόλλωνα. Τις Κατοικίες. Το Ιερό της Δήμητρας.Ο αρχαιολογικός χώρος είναι προσβάσιμος σε ΑΜΕΑ. Οι πόλεις των Συνόρων μας: Αλεξανδρούπολη - Η σύγχρονη πόλη. (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ) Αρχαιολογικές ξεναγήσεις: Ο Ελληνικός αποικισμός στην Αρχαία Θράκη. (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
Τόμας Χάρις

O Γουίλιαμ Τόμας Χάρις Γ΄ (William Thomas Harris III, γεννημένος στις 22 Σεπτεμβρίου 1940), είναι Αμερικανός συγγραφέας μυθιστορημάτων τρόμου, γνωστός για την σειρά βιβλίων του με πρωταγωνιστή τον Χάνιμπαλ Λέκτερ (Hannibal Lecter).Όλα του τα έργα έχουν διασκευαστεί για τον κινηματογράφο καθώς ακόμα για την τηλεόραση και το θέατρο, διασημότερο των οποίων είναι «Η σιωπή των αμνών», (The Silence of the Lambs). Τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε 32 γλώσσες. Στην Ελλάδα έχουν κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις «Bell / Χαρλένικ Ελλάς»

 Ο Τόμας Χάρις γεννήθηκε στην πόλη Τζάκσον (Jackson), του Τενεσί στις 11 Απριλίου του 1940. Αποφοίτησε από το «Πανεπιστήμιο Baylor», (Baylor University) της πόλης Γουάκο (Waco) του Τέξας, το 1964, κάτοχος του πτυχίου Αγγλικής φιλολογίας. Όντας ακόμα φοιτητής δούλεψε σαν δημοσιογράφος στην τοπική εφημερίδα του Γουάκο και δημοσίευσε μερικά διηγήματα τρόμου σε περιοδικά του Τέξας. Αφού ταξίδεψε για να γνωρίσει την Ευρώπη, το 1968, εγκαταστάθηκε στην Νέα Υόρκη, όπου εργάστηκε ως αστυνομικός συντάκτης για το πρακτορείο ειδήσεων "Associated Press" μέχρι και το 1974, όταν άρχισε τη συγγραφή του πρώτου μυθιστορήματός του, "Black Sunday". Από τότε βιοπορίζεται αποκλειστικά από τη συγγραφή. Πολύ λίγα πράγματα είναι γνωστά για τη ζωή του, αφού αποφεύγει τη δημόσια ζωή,και μάλιστα έχει να δώσει συνέντευξη από το 1976. Έτσι, το κοινό γνωρίζει ότι παντρεύτηκε το 1961 με την συμφοιτήτριά του Χάριετ Άν Χάλεϊ (Harriet Anne Haley), με την οποία απέκτησε μια κόρη, πριν χωρίσουν το 1968, και ότι ήταν ιδιαίτερα συνδεδεμένος με την μητέρα του, Πόλυ Χάρις, της οποίας ο θάνατος τον Δεκέμβριο του 2011, άφησε δυσαναπλήρωτο κενό στη ζωή του. Το πρώτο βιβλίο που έγραψε ο Χάρις, ήταν το μυθιστόρημα - θρίλερ "Black Sunday" που εκδόθηκε το 1975. Το βιβλίο δε γνώρισε μεγάλη επιτυχία, αλλά η κινηματογραφική του διασκευή το 1977, έφερε αναγνώστες στο βιβλίο, έκανε τον Χάρις γνωστό στο ευρύτερο κοινό και επίσης του επέτρεψε να βιοπορίζεται πλέον μόνο από τη συγγραφή. Το 1981 θα εκδώσει τον "Red Dragon", (Κόκκινος δράκος), στο οποίο θα κάνει την πρώτη εμφάνισή του, ο γιατρός - κανίβαλος Χάνιμπαλ Λέκτερ, ενώ το 1988 θα εκδώσει το βιβλίο "The Silence of the Lambs" (Η σιωπή των αμνών), η κινηματογραφική μεταφορά του οποίου θα του φέρει την παγκόσμια αναγνώριση και καθιέρωση. Έντεκα χρόνια μετά το 1999 θα κυκλοφορήσει το βιβλίο του "Hannibal", (Χάνιμπαλ) στο οποίο εκτός από τον θρυλικό πλέον γιατρό, πρωταγωνιστεί για δεύτερη φορά και η πράκτορας του FBI, Κλαρίς Στέρλινγκ (Clarice Starling). Το 2006 θα ακολουθήσει το βιβλίο "Hannibal Rising" (Χάνιμπαλ, το ξύπνημα του Κακού) στο οποίο αναφέρεται η παιδική ηλικία και το μεγάλωμα του Χάνιμπαλ. Η ιστοσελίδα του συγγραφέα στις εκδόσεις "Random House" : http://www.randomhouse.com/features/thomasharris/ H ιστοσελίδα του συγγραφέα στις εκδόσεις «Bell/Χαρλένικ Ελλάς»: http://www.bell.gr/writerdetails/62/Thomas%C2%A0Harris
Σαλβαδόρ Σάντσες Σερέν

Ο Σαλβαδόρ Σάντσες Σερέν (Salvador Sánchez Cerén, 18 Ιουνίου 1944-) είναι πολιτικός από το Ελ Σαλβαδόρ, ο οποίος διετέλεσε πρόεδρος από τον Ιούνιο του 2014 ως το 2019. Υπηρέτησε επίσης ως αντιπρόεδρος επί προεδρίας του προκατόχου του, Μαουρίσιο Φούνες από το 2009 ως το 2014. Ανήκει στο αριστερό κόμμα Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο Φαραμπούντο Μαρτί (FMLN).

 Γεννήθηκε στο Κεσαλτεπέκε, Ελ Σαλβαδόρ. Σπούδασε στο Σαλβαδορανό Πανεπιστήμιο Αλμπέρτο Μασφερέρ (παιδαγωγική σχολή) του Σαν Σαλβαδόρ. Όταν άρχισε ο εμφύλιος πόλεμος το 1980 ο Σερέν υιοθέτησε το ψευδώνυμο διοικητής Λεονέλ Γκονσάλες, καθώς είχε διοριστεί και στη θέση του "comandante" ή διοικητή. Το 1984 έγινε γενικός διοικητής του FMLN μέρχι την υπογραφή των συνθηκών της Τσαπουλτεπέκ το 1992, οπότε οι αντάρτες παρέδωσαν τα όπλα τους και έγιναν νόμιμο πολιτικό κόμμα. Το FMLN στα 1991 περιέγραφε την ιδεολογία του ως μαρξιστική-λενινιστική. Το 2000 εξελέγη βουλευτής του FMLN και επανεξελέγη το 2003 και το 2006. Ανάμεσα στο 2001 και 2004 υπηρέτησε ως γενικός συντονιστής του κόμματος. Έπειτα από το θάνατο του ηγέτη του κομμουνιστικού Κόμματος του Ελ Σαλβαδόρ Σαφίκ Χαντάλ το 2006, ο Σερέν τον διαδέχθηκε ως επικεφαλής της κοινοβουλευτικής πτέρυγας του FMLN. Τον Απρίλιο του 2007 επιλέχθηκε ως υποψήφιος αντιπρόεδρος για τον υποψήφιο πρόεδρο Μαουρίσιο Φούνες στις προεδρικές εκλογές του 2009. Οι Φούνες και Σερέν κέρδισαν τις εκλογές, επικρατώντας της Εθνικιστικής Ρεπουμπλικανικής Συμμαχίας (ARENA). Ο Φούνες ορκίστηκε πρόεδρος την 1η Ιουνίου 2009 με αντιπρόεδρο τον Σερέν.. Το 2014 κατήλθε ως υποψήφιος του FMLN στις προεδρικές εκλογές εκείνης της χρονιάς. Παρά τις καταγγελίες για νοθεία στις οποίες προέβη ο Νόρμαν Κιχάνο, νικητής του δεύτερου γύρου των εκλογών ανακηρύχθηκε ο Σάντσες Σερέν με ποσοστό 50,1% έναντι 49,8 για τον αντίπαλό του. Ο πρώην αντάρτης ορκίστηκε πρόεδρος την 1η Ιουνίου 2014.Τον διαδέχθηκε στην προεδρία ο Ναγίμπ Μπουκέλε, την 1η Ιουνίου 2019. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Salvador Sánchez Cerén στο Wikimedia Commons
Freebird Airlines

Η Free Bird Airlines (πλήρης ονομασία στα τούρκικα: Hürkuş Havayolu Taşımacılık ve Ticaret A.Ş.) είναι αεροπορική εταιρεία που εδρεύει στην Κωνσταντινούπολη. Δραστηριοποιείται με ναυλωμένες (charter) πτήσεις σε πολλές πόλεις της Ευρώπης. Εδρεύει στο Διεθνές Αεροδρόμιο Ατατούρκ της Κωνσταντινούπολης, με δευτερεύουσες βάσεις το Αεροδρόμιο Αττάλειας (IATA: ΑΥΤ) και το Αεροδρόμιο Νταλαμάν (ΙΑΤΑ: DLM).

 Η εταιρεία ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 2000 και ξεκίνησε το πτητικό έργο το 2001, χρησιμοποιώντας 3 αεροσκάφη τύπου McDonnell Douglas MD-83. Το Νοέμβριο του 2003, η αεροπορική εταιρεία παρέλαβε το πρώτο αεροσκάφος της Airbus Α320-200. Ο σημερινός στόλος αποτελείται εξ ολοκλήρου από αυτό του είδους αεροσκάφος. Το 2004 ξεκίνησε τις εσωτερικές πτήσεις. Η Free Bird Airlines ανήκει εξ΄ ολοκλήρου στην Gozen Air Services. Όλα τα αεροσκάφη McDonnell Douglas MD-83 έχουν αποσυρθεί από την εταιρεία Τουρκικές αεροπορικές εταιρείες Ιστότοπος της Free Bird Airlines Λεπτομέρειες για το στόλο Αρχειοθετήθηκε 2006-01-10 στο Wayback Machine. Διαβάστε τα σχόλια επιβατών για την Free Bird Airlines
Ελόι Ίνος

Ο Ελόι Ίνος (Eloi Songao Inos, 1949-2015) ήταν ο κυβερνήτης των Βορείων Μαριανών Νήσων από τις 20 Φεβρουαρίου 2013 ως τον θάνατό του, τον Δεκέμβριο του 2015. Είναι μέλος του Κόμματος της Διαθήκης. Υπηρέτησε και ως Αντικυβερνήτης από το 2009 ως το 2013. Εξελέγη κυβερνήτης στις εκλογές του 2014.

 Γεννήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 1949. Απέκτησε πτυχίο μπάτσελορ στη λογιστική από το πανεπιστήμιο του Γκουάμ το Μάιο του 1981. Επίσης, σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων στο ίδιο πανεπιστήμιο. Ήταν πατέρας 5 παιδιών. Ήταν γαμπρός της Ρίτα Ινος, η οποία χρημάτισε υπουργός Παιδείας. Προτού γίνει αντικυβερνήτης εργάστηκε ως διευθυντής φορολογίας στο τμήμα εισοδημάτων του Εδάφους υπό Εντολή των Νήσων του Ειρηνικού, που δεν υπάρχει πια.Εξελέγη στο πρώτο δημοτικό συμβούλιο της Σαϊπάν και των Βορείων Νήσων και από το 1990 ως το 1992 ήταν πρόεδρος του συμβουλίου. Διορίστηκε υπουργός Οικονομικών από τον κυβερνήτη Φιτιάλ στις 9 Ιανουαρίου 2006 και παρέμεινε στη θέση αυτή ως την 1η Μαΐου 2009. Ο Ίνος ανέλαβε Αντικυβερνήτης (ή Υποκυβερνήτης) την 1η Μαΐου 2009 μετά την έγκριση του διορισμού του και από τη Γερουσία. Διορίστηκε από τον κυβερνήτη Μπενίνιο Φιτιάλ για να πληρωθεί το κενό που είχε δημιουργηθεί μετά την παραίτηση του αντικυβερνήτη, Τίμοθι Βιγιαγκόμες, ο οποίος καταδικάστηκε για ομοσπονδιακή απάτη. Ο Φιτιάλ ανακοίνωσε ότι θα διεκδικούσε εκ νέου την εκλογή του στο αξίωμα του Κυβερνήτη το 2009. Ο Φιτιάλ επανεξελέγη στο δεύτερο γύρο στις 23 Νοεμβρίου 2009 και ο Ίνος εξελέγη αντικυβερνήτης με πλήρη θητεία. Ο κυβερνήτης Μπενίνιο Φιτιάλ καθαιρέθηκε στις 11 Φεβρουαρίου 2013 με απόφαση της Βουλής των Αντιπροσώπων, καθώς κατηγορήθηκε για 13 αδικήματα, συμπεριλαμβανομένων της διαφθοράς και της παράβασης καθήκοντος. Έτσι, τον αντικατέστησε ο Ίνος, ο οποίος ως εκείνη τη στιγμή ήταν Αντικυβερνήτης. Ο Ρεπουμπλικανός Ελόι Ίνος κέρδισε τις εκλογές για κυβερνήτη στις 4 Νοεμβρίου 2014, με 6.342 ψήφους, επικρατώντας του Χάιντς Χοφσνάιντερ, ο οποίος συγκέντρωσε 4.501 ψήφους. Αντικυβερνήτης έγινε ο Ραλφ Τόρες. Στις 28 Δεκεμβρίου 2015 ο Ίνος απεβίωσε εν ενεργεία, ενώ υποβαλλόταν σε θεραπεία για καρκίνο στο Σιάτλ. Ήταν 66 ετών. Τον διαδέχθηκε προσωρινά ο υποκυβερνήτης, Ραλφ Τόρες. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Eloy Inos στο Wikimedia Commons
Κύπελλο Ελλάδος υδατοσφαίρισης ανδρών 2006

Τη σεζόν 2005-2006 η τελική φάση του Κυπέλλου Ελλάδος υδατοσφαίρισης ανδρών διεξήχθη στην Άρτα στις 1 και 2 Απριλίου 2006. Η διοργάνωση σημαδεύτηκε από την αποχή των βασικών παικτών, έπειτα από απεργία που κήρυξε ο Σύνδεσμος Ελλήνων Αθλητών Υδατοσφαίρισης διαμαρτυρόμενος για μια νέα διάταξη περί μεταγραφών. Κυπελλούχος αναδείχθηκε εύκολα ο Ολυμπιακός, του οποίου οι βασικοί υδατοσφαιριστές μετείχαν κανονικά στους αγώνες σε αντίθεση με τις υπόλοιπες ομάδες του φάιναλ φορ. Εκτός των άλλων αυτή ήταν και η πρώτη από τις πέντε συμμετοχές του Πανιωνίου σε τελικό.

 Α' ΦάσηΠαλαιό Φάληρο–Ιωνικός Νικαίας 14–4 Ξάνθη–Ηρακλής 7–15 Χαλκίδα–Αρης Θεσσαλονίκης 15–9 Νηρέας Χαλανδρίου–Παναθηναϊκός 12–7 Κέρκυρα–ΠΑΟΚ 6–7 Ρέθυμνο–ΝΟΒΑ 9–18 ΟΦΗ–Ποσειδώνας Ιλισίων 7–11Β' ΦάσηΠανιώνιος–Παλαιό Φάληρo 14–8 Εθνικός–Νηρέας Χαλανδρίου 14–10 Γλυφάδα–Χαλκίδα 13–2 ΝΕ Πατρών–ΝΟΒΑ 5–16 Ποσειδώνας Ιλισίων–Βουλιαγμένη 7–13 Πάτρα–ΠΑΟΚ 1–11 Ηρακλής–Χίος 1–11 Χανιά–Ολυμπιακός 7–12 ΠροημιτελικοίΒουλιαγμένη–Πανιώνιος 7–8 ΝΟΒΑ–Ολυμπιακός 2–18 ΠΑΟΚ–Εθνικός 5–11 Γλυφάδα–Χίος 6–16 ΗμιτελικοίΟλυμπιακός – Ν.Ο. Χίου: 10–3 Πανιώνιος – Εθνικός: 13–5 Μικρός τελικόςΝ.Ο. Χίου - Εθνικός: 15–4 ΤΕΛΙΚΟΣΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ (Βαγγέλης Πάτερος): Δεληγιάννης, Πλατανίτης, Σαλπαδήμας, Κόχειλας Νικ., Χατζηθεοδώρου 5, Δελακάς Βαγγ. 3, Ντόσκας 2, Ψύχος 2, Κόχειλας Γ., Νίκιτς 1, Κατσουλάκης 2, Σχίζας 1, Φλώρος Χρ. ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ (Αλέκος Βάσος): Φλέγκας, Ξυλάς, Δημαλάς, Κακούνης, Κουτσιαλής 1, Τζαμαντάκης, Δραγώνας, Λάππας, Μουρίκης Κ. 3, Μπεριστιάνος 1, Πέτροβιτς, Καπότσης, Κέννεντυ Ολυμπιακός Κυπελλούχος Ελλάδος 2006 Πανιώνιος Ν.Ο. Χίου Εθνικός http://www.express.gr/news/sports/155383oz_20090410155383.php3
Ιμπραχίμ Μπιτσακτσίου

Ο Ιμπραχίμ Ακίφ Μπιτσακτσίου (αλβανικά: Ibrahim Aqif Biçakçiu‎, γνωστός και ως Ιμπραχίμ Μπιτσάκου/Ibrahim Biçaku, 10 Σεπτεμβρίου 1905 – 4 Ιανουαρίου 1977) ήταν Αλβανός γαιοκτήμονας και συνεργάτης του Άξονα, Πρόεδρος της Προσωρινής Εκτελεστικής Επιτροπής από τις 14 Σεπτεμβρίου έως τις 24 Οκτωβρίου 1943 και πρωθυπουργός της Αλβανίας από τις 6 Σεπτεμβρίου έως τις 26 Οκτωβρίου 1944 κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής.

 Γεννήθηκε το 1905, και ήταν γιος του Ακίφ Πασά Μπιτσακτσίου από το Ελμπασάν. Η οικογένειά του συμμετείχε στην Αλβανική Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας. Το 1943, μαζί με τους Μπεντρί μπέη Πεγιάνι και Τζαφέρ Ντεβά, συνέβαλε στη σύσταση εθνικής επιτροπής εικοσιδύο Αλβανών και Κοσοβάρων ηγετών, οι οποίοι δήλωσαν ότι η Αλβανία είναι ανεξάρτητη από τη φασιστική κατοχή και εξέλεξαν μια εκτελεστική επιτροπή για τον σχηματισμό προσωρινής κυβέρνησης. Μετά από μια εβδομάδα διαπραγματεύσεων, ο Ιμπραχίμ Μπιτσάκου συμφώνησε να ηγηθεί μίας νέας και μικρής κυβέρνησης μετά τον Φιτσρί Ντίνε. Αν και ο Μπιτσάκου ήταν ο καλύτερος φίλος της Γερμανίας, η διακυβέρνησή του ήταν εντούτοις ανίκανη. Αυτό οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι η Γερμανία ήταν στα πρόθυρα της ήττας και οι Αλβανοί αντάρτες κινούνταν, έτοιμοι για επίθεση. Σε ένα έγγραφο από τα Τίρανα σημειωνόταν ότι ήταν επικεφαλής της προσωρινής εκτελεστικής επιτροπής ακριβώς ένα χρόνο νωρίτερα, πριν από τη σύσταση της κυβέρνησης του Μιτρόβιτσα. Ο Μπιτσάκου ήταν και πάλι ο άνθρωπος των Γερμανών. Σημειώθηκε ότι ο Μπιτσάκου έπαιζε περιστασιακά Πινγκ-πονγκ με τον πρέσβη Σλιπ. Παρά το γεγονός ότι πολλοί εκ των μελών του Μπάλι Κομπετάρ (Εθνικό Μέτωπο) εγκατέλειψαν την Αλβανία μετά την ανακοίνωση της νίκης από τους κομμουνιστές, ο Μπιτσακτσίου, όπως και ο πατέρας Αντόν Χαράπι και ο Κάφο Μπεγκ Ουλκίνι, επέλεξε να μη φύγει λέγοντας ότι θα προτιμούσε να πεθάνει στη χώρα που γεννήθηκε παρά σε ξένο έδαφος. Συνελήφθη από τις κομμουνιστικές δυνάμεις στην Σκόδρα στις 6 Δεκεμβρίου 1944 και καταδικάστηκε σε φυλάκιση στο Ειδικό Δικαστήριο στα Τίρανα στις 13 Απριλίου 1945. Πέρασε τα περισσότερα από τα χρόνια του στη φυλακή στο Μπουρέλ και αποφυλακίστηκε στις 5 Μαΐου 1962 στο Ελμπασάν. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του, εργάστηκε ως καθαριστής δημοσίων αποχωρητηρίων στο Ελμπασάν. Ο Μπιτσακτσίου πέθανε στις 4 Ιανουαρίου 1977.
NHL

Το NHL (National Hockey League, προφορά: Νάσιοναλ Χόκεϊ Λιγκ, γαλλικά: Ligue nationale de hockey, LNH) είναι η διοργανώτρια αρχή του ομώνυμου πρωταθλήματος χόκεϊ επί πάγου των ΗΠΑ. Απαρτίζεται από 30 ομάδες, εκ των οποίων 23 βρίσκονται στις Ηνωμένες Πολιτείες και 7 στον Καναδά. Με έδρα στη Νέα Υόρκη, το πρωτάθλημα του NHL θεωρείται ότι είναι το κορυφαίο επαγγελματικό πρωτάθλημα χόκεϊ επί πάγου στον κόσμο, και ένα από τα σημαντικότερα αθλητικά επαγγελματικά πρωταθλήματα στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά. Το Κύπελλο Στάνλεϋ (Stanley Cup), το παλαιοτερο επαγγελματικό αθλητικό τρόπαιο στη Βόρεια Αμερική, απονέμεται κάθε χρόνο στην πρωταθλήτρια των πλέι-οφ στο τέλος κάθε αγωνιστικής περιόδου.

 Το NHL συστάθηκε στις 26 Νοεμβρίου του 1917 στο Μόντρεαλ του Καναδά, έπειτα από την αναστολή λειτουργίας του προκατόχου του, NHA (National Hockey Association), που είχε ιδρυθεί το 1909 στο Ρένφρεου του Οντάριο. Το πρωτάθλημα του NHL, ξεκινώντας με τέσσερις ομάδες από τον Καναδά (εξ ου και το National στην ονομασία του) πήρε αμέσως τη θέση του NHA ως ένα από τα πρωταθλήματα που οδηγούσαν στα πλέι-οφ με σκοπό την κατάκτηση του κυπέλλου Στάνλεϊ (Stanley Cup). Το πρωτάθλημα επεκτάθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1924, όταν προσχώρησαν οι Μπόστον Μπρούινς και έκτοτε αποτελείται από αμερικανικές και καναδικές ομάδες. Το 1926, έπειτα από συγχωνεύσεις, το πρωτάθλημα του NHL έμεινε να είναι το μόνο που οδηγούσε στα πλέι-οφ. Το πρωτάθλημα επεκτάθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1924, όταν οι Μπόστον Μπρούινς ενώνονται, και έκτοτε αποτελείται από αμερικανικές και καναδικές ομάδες. Μετά από μια διαμάχη μεταξύ εργαζομένων και διοίκησης που οδήγησε στην ακύρωση ολόκληρης της περιόδου 2004–05, το πρωτάθλημα συνεχίστηκε υπό τους όρους μιας νέας συλλογικής σύμβασης εργασίας, που περιλάμβανε ένα ανώτατο όριο στη μισθοδοσία. Το 2009, το πρωτάθλημα του NHL απολάμβανε επίπεδα ρεκόρ από άποψη χορηγιών, συμμετοχών και τηλεθέασης. Το πρωτάθλημα προσελκύει πολλούς εξαιρετικά ικανούς παίκτες από όλο τον κόσμο και σήμερα διαθέτει παίκτες από περίπου 20 διαφορετικές χώρες. Οι Καναδοί αποτελούσαν ιστορικά την πλειοψηφία των παικτών στο πρωτάθλημα, με ένα αυξανόμενο ποσοστό Αμερικανών και Ευρωπαϊκών σε ποιο πρόσφατες περιόδους. Πρώτος παίκτης Ελληνικής καταγωγής ήταν ο τερματοφύλακας Μάικ Καράκας. Μεταξύ το παικτών ελληνικής καταγωγής ήταν οι Κρις Κοστόπουλος, Νικ Κυπραίος, Κρις Τσέλιος, Άνταμ Μπούρις, Κρις Κόντος, Τζορτζ Πάρρος, Νικ Φωτίου, Τζίμι Κάρσον, Ανδρέας Αθανασίου και Νίκος Τσέλιος. Ο Πήτερ Καρμάνος ήταν ιδιοκτήτης της ομάδας Καρολίνα Χιούρικεϊνς, o Τεντ Λέονσις είναι ιδιοκτήτης της ομάδας Ουάσινγκτον Κάπιταλς. Ομάδες του πρωταθλήματος NHL έχουν κατά καιρούς συμμετάσχει σε διεθνείς διασυλλογικές διοργανώσεις. Επίσημος ιστότοπος{{Dead link|date=Οκτώβριος 2019 }}
Γκας Τζάσπερτ

Ο Γκας Τζάσπερτ (Augustus James Olysses "Gus" Jaspert, γεννημένος το 1979) είναι Βρετανός διπλωμάτης και υπηρέτησε ως Κυβερνήτης των Βρετανικών Παρθένων Νήσων από τις 22 Αυγούστου 2017 ως τις 23 Ιανουαρίου 2021.

 Από το 2001 έως το 2007 ο Τζάσπερτ εργάστηκε στο Συμβούλιο της κομητείας του Σάρεϊ ως επικεφαλής διευθυντής για τις υπηρεσίες προστασίας παιδιών. Στη συνέχεια πέρασε δύο χρόνια στο υπουργείο Οικονομικών της Βρετανίας και ήταν επί τριετία Προϊστάμενος της Υπηρεσίας κατά των Ναρκωτικών και του Αλκοόλ και Επικεφαλής της Αστυνομίας. Από το 2012 έως το 2014 εργάστηκε στην οδό Downing Street 10 ως ιδιωτικός γραμματέας του πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον . Έπειτα φοίτησε για έναν χρόνο στο Βασιλικό Κολέγιο Αμυντικών Σπουδών , έναν θεσμό που φροντίζει τους δημόσιους υπαλλήλους που «έχουν τη δυνατότητα να φτάσουν σε υψηλότερες τάξεις ". Στη συνέχεια, πέρασε δύο χρόνια ως διευθυντής Ασφάλειας και Πληροφοριών, στη γραμματεία Εθνικής Ασφάλειας, προτού διοριστεί ως Κυβερνήτης των Βρετανικών Παρθένων Νησιών. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου με πτυχίο πρώτης τάξης στην Ιστορία και στα Γερμανικά το 2001 και το 2015 του απονεμήθηκε μεταπτυχιακό δίπλωμα στη Διεθνή Ασφάλεια και Στρατηγική από το King's College του Λονδίνου. Λίγο μετά την ορκωμοσία του ως κυβερνήτης οι Βρετανικές Παρθένοι Νήσοι επλήγησαν από τον τυφώνα Ίρμα . Ο Τζάσπερτ κήρυξε κατάσταση έκτακτης ανάγκης 16 ημέρες μετά την ορκωμοσία του, και έγινε έτσι ο πρώτος κυβερνήτης των Βρετανικών Παρθένων Νήσων που άσκησε αυτήν την εξουσία σύμφωνα με το Σύνταγμα .
Ζωή Κασσαβέτης

Η Ζωή Ρόουλαντς Κασσαβέτης (Zoe Rowlands Cassavetes, γενν. 29 Ιουνίου 1970) είναι Αμερικανίδα σκηνοθέτιδα, σεναριογράφος και ηθοποιός του κινηματογράφου, κόρη του σκηνοθέτη Τζον Κασσαβέτη και της ηθοποιού Τζίνα Ρόουλαντς. Είναι περισσότερο γνωστή για την ταινία της Σπαστά αγγλικά του 2007.

 Η πρώτη εμπειρία της με τον κόσμο του κινηματογράφου ήλθε σε ηλικία ενός έτους, όταν εμφανίσθηκε στον ρόλο ανώνυμου μωρού στην ταινία Μίνι και Μόσκοβιτς του πατέρα της, αλλά μόλις είκοσι χρόνια αργότερα υποδύθηκε πραγματικά έναν ρόλο: στην ταινία Ted & Venus (1991). Ακολούθησαν άλλοι μικροί ρόλοι, στις ταινίες Πίσω από τα παρασκήνια (Noises Off..., 1992) και Ενας απρόβλεπτος έρωτας (1993). Το 1994 η Ζωή και η φίλη της σκηνοθέτιδα Σοφία Κόπολα δημιούργησαν και παρουσίαζαν την τηλεοπτική σειρά «βαριετέ» Hi Octane, που φιλοξένησε καλεσμένους όπως τους Κιάνου Ριβς, Beastie Boys και Μάρτιν Σκορσέζε. Η σειρά διήρκεσε μόνο για μια σεζόν, αλλά είναι ιστορική επειδή υπήρξε από τις πρώτες που «γυρίστηκε» εξ ολοκλήρου σε ψηφιακό βίντεο.Η πρώτη ταινία που σκηνοθέτησε η Ζωή Κασσαβέτης ήταν η μικρού μήκους Men Make Women Crazy Theory, που συμμετείχε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σάντανς το 2000. Είναι περισσότερο γνωστή ως σκηνοθέτιδα και σεναριογράφος της ταινίας Σπαστά αγγλικά (Broken English) του 2007, όπου έπαιζαν η μητέρα της και η Πάρκερ Πόουζυ. Υπήρξε υποψήφια για το σενάριό της για το Βραβείο Independent Spirit Καλύτερου Πρωτοεμφανιζόμενου Σεναριογράφου, αλλά το έχασε από την Ντιάμπλο Κόντυ και την ταινία Juno. Το 2012 η Ζωή προσκλήθηκε να συμμετάσχει στην καμπάνια του οίκου μόδας Miu Miu «The Women's Tales». Η ταινία μικρού μήκους που δημιούργησε για αυτήν, με τίτλο The Powder Room, έκανε πρεμιέρα στο 69ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας.Στη δεύτερη ταινία της μεγάλου μήκους, το Day Out of Days, πρωταγωνιστεί η Αλεξία Λαντώ (Alexia Landeau) στον ρόλο μιας σαραντάχρονης ηθοποιού που παλεύει να «επιπλεύσει» στο Χόλυγουντ. Σε δεύτερους ρόλους εμφανίζονται οι Μέλανι Γκρίφιθ, Έντι Ίζαρντ, Τσεγιέν Τζάκσον, Αλεσάντρο Νίβολα, Μπρουκ Σμιθ και Μπέλαμυ Γιανγκ. Η Ζωή Κασσαβέτης ανήκει σε μια κινηματογραφική οικογένεια: Ο πατέρας της Τζων Κασσαβέτης ήταν ηθοποιός, παραγωγός, σεναριογράφος και σκηνοθέτης. Η μητέρα της, η Τζίνα Ρόουλαντς, είναι ηθοποιός. Ο μεγαλύτερος αδελφός της Νικ είναι ηθοποιός και σκηνοθέτης, η μεγαλύτερη αδελφή της Αλεξάντρα Κασσαβέτης ηθοποιός και σκηνοθέτιδα, και η γιαγιά της Κάθριν Κασσαβέτης ήταν ηθοποιός. Η Ζωή έχει πει ότι τα προβλήματα στις σχέσεις της που αντιμετωπίζει η πρωταγωνίστρια στην ταινία της Σπαστά αγγλικά είναι κατά το μεγαλύτερο μέρος αυτοβιογραφικά. Η Ζωή έχει αποκληθεί «μούσα» του σχεδιαστή μόδας Μαρκ Τζέικομπς, μαζί με τη Σοφία Κόπολα.Η Ζωή Κασσαβέτης είναι παντρεμένη με τον Sebastien Chenut. Σπαστά αγγλικά (Broken English, 2007) Day Out of Days (2015) Men Make Women Crazy Theory (2000) The Powder Room (2012) Ζωή Κασσαβέτης στην IMDb Η Ζωή Κασσαβέτης στο MySpace