IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Βασίλης Βερβέρης

Ο Βασίλης Βερβέρης (1891-1943) ήταν ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ, βουλευτής του Παλλαϊκού Μετώπου το 1932 και το 1936 και αντιστασιακός. Εκτελέστηκε από τους Γερμανούς τον Δεκέμβριο του 1943.

 Ο Βασίλης Βερβέρης γεννήθηκε το 1891 στη Ροδόπη και ήταν καπνεργάτης. Εντάχθηκε στο ΚΚΕ σε νεαρή ηλικία και αρχικά ήταν χαμηλόβαθμο στέλεχος. Παράλληλα ασχολήθηκε με το καπνεργατικό συνδικαλιστικό κίνημα και έγινε Γραμματέας της Καπνεργατικής Ομοσπονδίας. Το 1931, μετά την καθαίρεση της ΚΕ του ΚΚΕ από την Κομμουνιστική Διεθνή λόγω της φραξιονιστικής πάλης χωρίς αρχές, προωθήθηκε στην ηγεσία του κόμματος και τον Γενάρη του 1934 στην 6η Ολομέλεια του ΚΚΕ έγινε μέλος της ΚΕ. Τον Μάρτιο του 1934 στο 5ο Συνέδριο του ΚΚΕ επικυρώθηκε η εκλογή του στην ΚΕ του κόμματος, ενώ τον Δεκέμβρη του 1935 στο 6ο Συνέδριο του ΚΚΕ εκλέχθηκε πάλι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής.Μετέβη στη Μόσχα και φοίτησε στις κομματικές σχολές ΚUTV. Όλα αυτά τα χρόνια μέχρι τη σύλληψή του, τον Αύγουστο του 1936, ήταν στην ηγετική ομάδα του Νίκου Ζαχαριάδη. Ο Βερβέρης εκλέχθηκε βουλευτής Ροδόπης του ΚΚΕ στις εκλογές του 1932 με το Ενιαίο Μέτωπο Εργατών Αγροτών και του 1936 με την εκλογική συμμαχία του Παλλαϊκού Μετώπου. Την πρώτη κιόλας νύχτα στις 4-5 Αυγούστου 1936 που εγκαθιδρύθηκε η δικτατορία του Μεταξά ο Βερβέρης συνελήφθη από την Ασφάλεια μαζί με εκατοντάδες άλλα άτομα. Κρατήθηκε σε διάφορα μέρη και τελικά φυλακίστηκε στο Στρατόπεδο Κρατουμένων Κομμουνιστών Ακροναυπλίας. Εκεί ήταν στην ηγεσία της καθοδήγησης μαζί με τους Ιωαννίδη, Θέο, Σινάκο και Τσίπα. Η κατοχή τον βρήκε έγκλειστο στην Ακροναυπλία. Στη διάρκεια της κατοχής μεταφέρθηκε στο Στρατόπεδο Συγκέντρωσης Λάρισας και στη συνέχεια στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης Χαϊδαρίου. Εκτελέστηκε από τους Γερμανούς στις 12 Δεκέμβρη 1943. Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, Α΄ τόμος 1919-1949, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2012 Ιστορία της Αντίστασης 1940-45, Εκδόσεις Αυλός, Αθήνα 1979 «Ακροναυπλία» (θρύλος και πραγματικότητα), Γιάννης Μανούσακας, εκδόσεις ΔΩΡΙΚΟΣ, Αθήνα 1978 «Η 4η Αυγούστου», Σπύρος Λιναρδάτος, Πολιτικές και Λογοτεχνικές Εκδόσεις, Αθήνα 1967 «Στρατόπεδα Λάρισας Τρικάλων, 1941-1944», Αντώνης Φλούντζης, εκδόσεις Παπαζήσης, Αθήνα 1977
Σαπιέντζα

Η Σαπιέντζα είναι το δεύτερο μεγαλύτερο νησί των μεσσηνιακών Οινουσσών μετά τη Σχίζα. Βρίσκεται στ' ανοιχτά των νοτιοδυτικών ακτών της Μεσσηνίας, απέναντι από τη Μεθώνη και είναι ένα κατάφυτο νησί με σπάνια χλωρίδα. Έχει έκταση 9 τ.χλμ. και σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει πληθυσμό 2 κατοίκους. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Πύλου - Νέστορος, ενώ την περίοδο 1999 -2010 ανήκε στον Δήμο Μεθώνης. Νοτιοδυτικά της Σαπιέντζας βρίσκεται το βαθύτερο σημείο της Μεσογείου, γνωστό ως τάφρος ή φρέαρ των Οινουσσών, με βάθος 5.121μ. Το υψηλότερο σημείο του νησιού είναι 219μ. Η πρόσβαση στο νησί πραγματοποιείται με τουριστικά πλοιάρια, που αναχωρούν από τη Μεθώνη.

 Η Σαπιέντζα βρίσκεται πάνω στον σημαντικό ναυτικό δρόμο, που συνδέει την Ιταλία με τη Μέση Ανατολή. Στις ακτές της έχουν σημειωθεί αρκετά ναυάγια, ορισμένα απ’ τα οποία μετέφεραν ιδιαίτερα σημαντικό φορτίο, με μεγάλη αξία σήμερα για την αρχαιολογία. Ένα από τα ναυάγια περιείχε τις κολόνες από το μεγάλο περιστύλιο που είχε χτίσει ο Ηρώδης στην Καισάρεια της Παλαιστίνης τον 1ο μ.Χ. αιώνα, ενώ ένα άλλο περιείχε σημαντικές ρωμαϊκές σαρκοφάγους.Στο νότιο σημείο του νησιού υπάρχει φάρος κατασκευασμένος το 1885. Έχει ύψος 8 μέτρα και εστιακό ύψος 110 μέτρα. Ο φάρος κατασκευάστηκε ύστερα από αίτημα της βασίλισσας Βικτωρίας της Αγγλίας. Σήμερα ηλεκτροδοτείται με φωτοβολταϊκά συστήματα.Η Σαπιέντζα διαθέτει μία παραλία στο βόρειο τμήμα της, απέναντι από τη Μεθώνη, η οποία ονομάζεται Άμμος. Το όνομα Σαπιέντζα είναι ιταλικής προέλευσης και σημαίνει σοφία. Από το 1209 το νησί πέρασε στον έλεγχο των Βενετών όπως και ολόκληρη η νότια ακτογραμμή της Μεσσηνίας. Κατά τη διάρκεια του 3ου Βενετοτουρκικού πολέμου αποτελούσε αγκυροβόλιο του Τουρκικού και του Βενετικού στόλου. Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας αποτέλεσε ελληνικό έδαφος. Αμφισβητήθηκε όμως από την Αγγλία κατά τη διάρκεια των Παρκερικών, όταν οι σχέσεις Ελλάδας και Αγγλίας οξύνθηκαν. Η Αγγλία διεκδίκησε κατά το διάστημα αυτό το νησί ως τμήμα των Ιονίων νήσων, τα οποία εκείνη την περίοδο της ανήκαν. Το νησί παραμένει σχεδόν ακατοίκητο τις τελευταίες δεκαετίες παρουσίαζοντας όμως έναν πολύ μικρό πληθυσμό στις τελευταίες απογραφές. Πορεία πληθυσμού: Στο νησί περιλαμβάνει σπάνια δάση αείφυλλών πλατύφυλλων. Θαμνώδη μεσογειακά φυτά, όπως κουμαριές ή σχίνα στη Σαπιέντζα συναντώνται με δενδρώδη μορφή και σχηματίζουν πυκνό δάσος. Μία έκταση 240 στρεμμάτων του δάσους της Σαπιέντζας έχει ανακηρυχθεί επίσημα διατηρητέο μνημείο της φύσης. Επίσης η Σαπιέντζα είναι ενταγμένη στο δίκτυο Natura 2000 μαζί με τη γειτονική νήσο Σχίζα και την περιοχή του ακρωτηρίου Ακρίτας. Στο νησί ζει σημαντικός πληθυσμός κρητικών αίγαγρων, των γνωστών κρι-κρι. Δήμος Μεθώνης, σύμπλεγμα Οινουσσών Φοινικούντα Μεσσηνίας, Σαπιέντζα faroi.com: Ο πέτρινος παραδοσιακός φάρος στη Σαπιέντζα Αρχειοθετήθηκε 2013-07-05 στο Wayback Machine.
Δορυφόροι του Πλούτωνα

Ο Πλούτωνας έχει πέντε γνωστούς φυσικούς δορυφόρους. Ο μεγαλύτερος από αυτούς, ο Χάροντας, είναι τόσο μεγάλος ώστε μπορεί να συγκριθεί με τον Πλούτωνα και αποτελεί μ' αυτόν διπλό πλανήτη. (Ο καθένας δείχνει πάντα την ίδια όψη στον άλλο και στρέφονται γύρω από έναν άξονα έξω από αυτούς). Οι άλλοι τέσσερις δορυφόροι είναι η Νύχτα, η Ύδρα, ο Κέρβερος και η Στύγα.

 Ο Χάροντας ανακαλύφθηκε από τον Τζέιμς Κρίστι στις 22 Ιουνίου 1978, σχεδόν μισό αιώνα μετά την ανακάλυψη του Πλούτωνα. Οι δύο εξωτερικοί δορυφόροι ανακαλύφθηκαν ταυτόχρονα στις 15 Μαΐου 2005 από το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble. Αφού επιβεβαιώθηκαν οι τροχιές τους, τους δόθηκαν τα ονόματα Ύδρα ( Πλούτωνας III, προσωρινή ονομασία S/2005 P 1) και Νύχτα ( Πλούτωνας II, προσωρινή ονομασία S/2005 P 2). Τα ονόματα επιλέχθηκαν εν μέρει γιατί στα αγγλικά τα αρχικά γράμματα των δορυφόρων υπονοούν την διαστημική αποστολή Νέοι Ορίζοντες (New Horizons). Ο Κέρβερος ( Πλούτωνας IV ) (βλέπε και τον παρακάτω Πίνακα) ανακαλύφθηκε το 2011 ενώ η Στύγα ( Πλούτωνας V) το 2012. Η πιθανότητα δακτυλίων γύρω από τον Πλούτωνα λόγω συγκρούσεων στους μικρούς δορυφόρους του θα ερευνηθεί από τη διαστημοσυσκευή Νέοι Ορίζοντες. Οι δορυφόροι του Πλούτωνα έχουν τοποθετηθεί με βάση την περίοδο περιφοράς. Οι δορυφόροι, των οποίων το όνομα είναι έντονο, έχουν σφαιρικό ή σχεδόν σφαιρικό σχήμα.
Γιαζντ

Η Γιαζντ (Περσικά: یزد), είναι η πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας στο Ιράν, έκτασης 131.575 τετραγωνικών χιλιομέτρων (τέταρτη μεγαλύτερη στον Ιράν) και κέντρο του Ζωροαστρικού πολιτισμού. Η πόλη βρίσκεται 280 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Ισπαχάν και στο κεντρικό οροπέδιο του Ιράν, σε υψόμετρο 1.213 μέτρα. Η Γιάζντ έχει περίπου μισό εκατομμύριο κατοίκους (533.000 ή 522.000 ). Η πόλη βρίσκεται ανάμεσα σε δύο ερήμους: την Dasht-e Kavir στα βόρεια και την Dasht-e Lut ανατολικά. Η πόλη αναπτύχθηκε γιατί βρίσκεται στον κύριο δρόμο μεταξύ Ισπαχάν και Κερμάν ο οποίος οδηγεί στο Πακιστάν και το Αφγανιστάν.

 Η Γιαζντ είναι διάσημη για την αρχιτεκτονική (παραδοσιακή αρχιτεκτονική με λάσπη και τούβλα επηρεασμένη από τις γεωγραφικές συνθήκες) αλλά και τον περιβάλλοντα χώρο της ερήμου. Τα σπίτια στη Γιαζντ έχουν επίπεδες ή ημισφαιρικές οροφές ενώ στο πλάι έχουν μικρούς ανεμόπυργους (μπαντγκίρ) οι οποίοι παγιδεύοντας τον αέρα χρησιμοποιούνται για τον κλιματισμό στο εσωτερικό του οικήματος. Παραδοσιακά το πιο δροσερό δωμάτιο στο οίκημα είναι ένα καλυμμένο αίθριο με ένα συντριβάνι στο κέντρο. Η Γιαζντ είναι χτισμένη στους πρόποδες το βουνού Shir και το νερό της πόλης ερχόταν (χωρίς αντλίες, χρησιμοποιώντας την κλίση του εδάφους) για αιώνες μέσω ενός πολύπλοκου δικτύου υπόγειων καναλιών (κανάτ) από το βουνό. Τα κανάλια τροφοδοτούσαν υπόγειες δεξαμενές νερού μέσα στην πόλη. Οι πύργοι παγίδευσης αέρα (μπαντγκίρ) γύρω από τη δεξαμενή κρατούσαν το νερό δροσερό. Τέμενος Τζαμέ Καμπίρ: έχει ένα από τους ψηλότερους (48μέτρα) μιναρέδες στο Ιράν και είναι χτισμένο τον 15ο αιώνα. Συγκρότημα Αμίρ Τσακμάκ - Τέμενος: χτισμένο για την ιεροτελεστία της μνήμης του Ιμάμ Χουσεΐν. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα "hosseniehs" του είδους στο Ιράν. Ζωροαστρικός Ναός της φωτιάς: σύμφωνα με την παράδοση, η φωτιά μέσα στον ναό (η οποία είναι εμφανής μέσα από ένα παράθυρο) καίει από το 470 μ.Χ. Ζωροαστρικό νεκροταφείο "Πύργοι της σιωπής", λίγο έξω από την πόλη: σύμφωνα με την Ζωροαστρική πίστη, τα σώματα δεν θάβονται αλλά αφήνονται στους ανοικτούς πύργους ώστε τα όρνια να καθαρίσουν τις σάρκες από τα κόκαλα. Μουσείο Νερού: στο μουσείο αυτό παρουσιάζονται τα δίκτυα καναλιών (qanats) τα οποία χρησιμοποιούνταν για αιώνες για την ύδρευση της πόλης από πηγές των βουνών.
Rocka Rolla

Rocka Rolla είναι ο τίτλος του πρώτου δίσκου του χέβι μέταλ συγκροτήματος Judas Priest, ο οποίος κυκλοφόρησε μέσω της "Gull Records" τo 1974. Ο δίσκος επανακυκλοφόρησε σε μορφή CD από την "Repertoire" στις 19 Αυγούστου 2003.

 Στις αρχές του 1974, οι Judas Priest είχαν εντάξει στη σύνθεση τους τον τραγουδιστή Ρομπ Χάλφορντ στη θέση του Αλ Άτκινς και ξεκίνησαν τις ηχογραφήσεις του πρώτου τους δίσκου στα "Olympic Studios" του νοτιοδυτικού Λονδίνου. Παραγωγός του δίσκου ήταν ο Ρότζερ Μπέην, ο οποίος δεν θέλησε να συμπεριληφθούν στην τελική έκδοση του άλμπουμ τραγούδια όπως το "Tyrant", το "Victim of Changes" και το "Genocide", τα οποία κατέληξαν τελικά στο δεύτερο δίσκο του συγκροτήματος, "Sad Wings of Destiny", δύο χρόνια αργότερα. Η σύνθεση των τραγουδιών που συμπεριλαμβάνονται στο άλμπουμ είχε ξεκινήσει αρκετό χρονικό διάστημα πριν έλθει στο συγκρότημα ο Χάλφορντ και έτσι τρία τραγούδια αναφέρουν στους συνθέτες τους και τον Αλ Άτκινς. Το τραγούδι "Caviar and Meths" είχε συνολική διάρκεια 14 λεπτών αλλά στο δίσκο υπάρχει μόνο η εισαγωγή του λόγω περιορισμένης χρονικής διάρκειας του δίσκου βινυλίου. Για την προώθηση του "Rocka Rolla" το συγκρότημα εμφανίστηκε στο βρετανικό τηλεοπτικό πρόγραμμα "The Old Grey Whistle Test" όπου έπαιξε ζωντανά τα τραγούδια "Rocka Rolla" και "Dreamer Deceiver". Το δίσκο ακολούθησε περιοδεία στη Γερμανία, την Ολλανδία, τη Δανία και τη Νορβηγία. Μετά το τέλος της, ο ντράμερ Τζον Χιντς απολύθηκε το 1975 και αντικαταστάθηκε από τον Άλαν Μουρ, ο οποίος ήταν μέλος του συγκροτήματος το 1971. 1. One for the Road (Halford, Downing) - 4:34 2. Rocka Rolla (Halford, Downing, Tipton) - 3:05 3. Winter (Atkins, Downing, Hill) - 1:42 4. Deep Freeze (Downing) - 1:21 5. Winter Retreat (Halford, Downing) - 3:28 6. Cheater (Halford, Downing) - 2:59 7. Never Satisfied (Atkins, Downing) - 4:50 8. Run of the Mill (Halford, Downing, Tipton) - 8:34 9. Dying to Meet You / Hero, Hero (Halford, Downing) - 6:23 10. Caviar and Meths (Atkins, Downing, Hill) - 2:02 Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Rocka Rolla" είχε την εξής μορφή:Ρομπ Χάλφορντ - φωνητικάΓκλεν Τίπτον - κιθάραΚ.Κ. Ντάουνινγκ - κιθάραΊαν Χιλ - μπάσοΤζον Χιντς - τύμπανα. Allmusic review Sputnik Music review Encyclopaedia Metallum review
Πτολεμαϊκή γραφή

Η πτολεμαϊκή γραφή είναι σύμφωνα με την ελληνική παλαιογραφία η ελληνική γραφή με την οποία είναι γραμμένοι οι ελληνικοί χειρόγραφοι πάπυροι της πτολεμαϊκής περιόδου (323 - 30 π.Χ.) στην αρχαία Αίγυπτο.

 Το έτος 1889 ο αιγυπτιολόγος Φλίντερς Πέτρι έκανε μια σημαντική για την παλαιογραφία ανακάλυψη. Μερικοί από τις σαρκοφάγους που ανακάλυψε ήταν από «πολτοποιημένο» πάπυρο. Από τις σαρκοφάγους αυτές μπόρεσαν να αποσυγγοληθούν και αποκατασταθούν αρκετοί πάπυροι, οι οποίοι στην συνέχεια μελετήθηκαν. Προέρχονται από τους καλάθους αχρήστων των γραφείων των επίσημων αιγυπτιακών υπηρεσιών και περιέχουν πλήθος ανακοινώσεων, αιτήσεων, πιστοποιητικών και άλλων εγγράφων. Για την χρονολόγησή τους είναι πλεονεκτικό το ότι συχνά φέρουν την ακριβή ημερομηνία. Η πτολεμαϊκή γραφή χαρακτηρίζεται για την ελεύθερη και πλατιά μορφή των γραμμάτων, καθώς και την ανάλαφρη ροή του κειμένου. Γράμματα όπως το Μ, Π, Τ υπερτερούν ως προς το πλάτος και τις οριζόντιες γραμμές. Ένα άλλο χαρακτηριστικό της πτολεμαϊκής γραφής είναι μια εικονική οριζόντια γραμμή που διαπερνάει τα γράμματα του κάθε στίχου, λόγο του ότι τα περισσότερα γράμματα έχουν σχήμα χαμηλό και πλαδαρό, και γι'αυτό η προέκταση των οριζόντιων γραμμών δίνουν την οπτική εντύπωση μιας συνεχιζόμενης γραμμής. Φρέντερικ Κένυον (1863-1952) (1899). The palaeography of Greek papyri. Oxford: Clarendon Press. σελίδες 34-37. Ανακτήθηκε στις 15 Ιουλίου 2011.
Λαγκά Ρεθύμνης

Η Λαγκά είναι οικισμός της Κοινότητας Μαργαριτών του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 40 κατοίκους. Βρίσκεται 27 χλμ. ανατολικά από το Ρέθυμνο, σε υψόμετρο 280 μ. Το όνομα προέρχεται από τη λέξη λαγκάδι και ο Στέργιος Σπανάκης αναφέρει ότι γι' αυτό το λόγο το τοπωνύμιο είναι ουδέτερου γένους, τα λαγκά. Το χωριό έχει ανακηρυχθεί παραδοσιακός οικισμός.

 Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Langa, στην επαρχία Μυλοποτάμου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Langha με 178 κατοίκους και 958 οφειλόμενες αγγαρείες και ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 ως Langa. Στην οθωμανική απογραφή του 1671 αναφέρεται ως Lanka με 91 χαράτσια. Το χωριό αναφέρεται στο έργο Κρητικά του Μιχαήλ Χουρμούζη, το 1842. Το 1881 ανήκε στον δήμο Μαργαριτών και σύμφωνα με την απογραφή είχε 98 χριστιανούς κατοίκους και 15 Τούρκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 116 κατοίκους και υπαγόταν στον δήμο Ελευθερναίων. Το 1920 υπαγόταν στον αγροτικό δήμο Πλευριανών. Το 1925 η Λαγκά προσαρτήθηκε στην κοινότητα Πρινέ μέχρι το 1934, οπότε και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Μαργαριτών. Με την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον δήμο Γεροποτάμου.Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Ο κεντρικός ναός της ενορίας Λαγκάς είναι αφιερωμένος στην Yπαπαντή του Xριστού. Είναι μονόκλιτος ναός ο οποίος κτίστηκε το 1858 και στο τέμπλο του φέρει εικόνες του 19ου αιώνα. Άλλοι ναοί στο χωριό περιλαμβάνουν το Γενέσιο του Προδρόμου και το εξωκκλήσι της Αγίας Παρασκευής.
Ευαγγελική Ελεύθερη Εκκλησία της Αμερικής

Η Ευαγγελική Ελεύθερη Εκκλησία της Αμερικής (αγγλ.: Evangelical Free Church of America ή εν συντομία EFCA) είναι Ευαγγελικό Χριστιανικό δόγμα των Ηνωμένων Πολιτειών. Ιδρύθηκε το 1950, ως αποτέλεσμα της συνένωσης της Σουηδικής Ευαγγελικής Ελεύθερης Εκκλησίας και του Νορβηγοδανικού Συνδέσμου Ευαγγελικής Ελεύθερης Εκκλησίας.

 Στην ομολογία της πίστης της, η Ευαγγελική Ελεύθερη Εκκλησία της Αμερικής ομολογεί πίστη στο κύρος και το αλάνθαστο της Αγίας Γραφής, στην Αγία Τριάδα, στην εξιλέωση μέσω της θυσίας του Ιησού Χριστού, στο προπατορικό αμάρτημα, στο Χριστό ως κεφαλή της εκκλησίας και στο δικαίωμα της κάθε τοπικής εκκλησίας για αυτοδιοίκηση, στην προσωπική, προχιλιαστική, επικείμενη έλευση του Χριστού, στη σωματική ανάσταση των νεκρών, και στις δύο διατάξεις του Βαπτίσματος του νερού και του Δείπνου του Κυρίου. Η Ευαγγελική Ελεύθερη Εκκλησία της Αμερικής, όταν δημιουργήθηκε το 1950 είχε 20,000 μέλη σε περισσότερες από 300 εκκλησίες. Από τότε έχει γνωρίσει σημαντική αύξηση, με αποτέλεσμα το 2010 να έχει 358,416 μέλη σε 1,480 συναθροίσεις. Επίσημη σελίδα
Μάχη στους Αιγός Ποταμούς

Η μάχη στους Αιγός Ποταμούς μεταξύ Αθηναίων και Σπαρτιατών τον Σεπτέμβριο του 405 π.Χ. στον Ελλήσποντο ή Δαρδανέλλια ήταν εκείνη που, με τη συντριπτική ήττα των πρώτων, σήμανε το τέλος του Πελοποννησιακού Πολέμου.

 Οι δύο στόλοι συναντήθηκαν στον Ελλήσποντο ή Δαρδανέλλια. Οι Αθηναίοι προκάλεσαν τους Σπαρτιάτες να ναυμαχήσουν, όμως ο αρχηγός των Σπαρτιατών Λύσανδρος δεν ενέδωσε στην πρόκληση, ούτε την πρώτη φορά, ούτε τη δεύτερη. Οι Αθηναίοι κάποια στιγμή αποβιβάστηκαν στη δυτική ακτή των Δαρδανελλίων, στη θέση "Αιγός Ποταμοί" για να προμηθευτούν τα απαραίτητα τρόφιμα. Τότε ο Λύσανδρος βρήκε την ευκαιρία και επιτέθηκε αιφνίδια στην απέναντι ακτή του στενού και συνέλαβε όλα τα αφύλακτα πλοία στην ξηρά, χωρίς να δώσει καν ναυμαχία! Μάλιστα παρότι ο Κόνωνας, ο οποίος ήταν ο αρχηγός του αθηναϊκού στόλου, είδε την κίνηση των Σπαρτιατών και σήμανε να επιβιβαστούν όλοι οι Αθηναίοι στα καράβια, ήταν πια πολύ αργά. Κατάφεραν να ξεφύγουν μόνο εννιά από τα πλοία των Αθηναίων, υπό την ηγεσία του Κόνωνα, ενώ όλα τα υπόλοιπα καταλήφθηκαν. Πολλοί άνδρες κατέφυγαν στα γύρω βουνά, αλλά καταδιώχθηκαν ανηλεώς. Ο Λύσανδρος μετά εκτέλεσε επί τόπου όλους τους Αθηναίους αιχμαλώτους, 3.000 στον αριθμό, εκτός από τον Αθηναίο στρατηγό Αδείμαντο. Σύμφωνα με άλλους ο Αδείμαντος γλίτωσε επειδή πρόδωσε. Αναφέρεται όμως και η εκδοχή ότι ο Λύσανδρος του χάρισε τη ζωή επειδή σε πρόσφατη σύσκεψη των Αθηναίων ήταν ο πιο διαλλακτικός. Όταν, συγκεκριμένα, οι άλλοι πρότειναν να κόβονται τα δεξιά χέρια των αποστατών της Αθηναϊκής Συμμαχίας που πολεμούσαν στο πλευρό των εχθρών τους, ο Αδείμαντος φέρεται να ήταν ο μόνος που καταψήφισε το μέτρο. Το Βυζάντιο και η Χαλκηδόνα μετά το αποτέλεσμα αυτό, προσχώρησαν στους Σπαρτιάτες. Αν και, για την ακρίβεια, δεν συνέβη πραγματική ναυμαχία, δηλαδή θαλάσσια σύγκρουση, αλλά κατάληψη των πλοίων στη στεριά, χάθηκε σχεδόν όλος ο στόλος της Αθήνας, καθώς έπεσε στα χέρια της Σπάρτης, και οι περισσότεροι σύμμαχοι της Αθήνας την εγκατέλειψαν. Ως αποτέλεσμα, ο Λύσανδρος κατευθύνθηκε με 200 πλέον πλοία στην Αθήνα και την πολιόρκησε. Έχοντας χάσει τον έλεγχο της θάλασσας και πολιορκημένη από στεριά και θάλασσα, τον Μάρτιο του 404 π.Χ. η Αθήνα αναγκάστηκε να παραδοθεί. Ο Λύσανδρος ανέθεσε την δημιουργία συμπλέγματος γλυπτών με τους πρωταγωνιστές της νικηφόρας για τους Σπαρτιάτες μάχης ως ανάθημα στους Δελφούς, και το έργο ολοκλήρωσε ο γλύπτης Άλυπος ο Σικυώνιος. Ανάγλυφον ψηφίσματος Σαμίων Ξενοφών Ελληνικά, Βιβλίο 2ο
Γλώσσα Αντονάρα

Η γλώσσα Αντονάρα (ISO 639-3: adr, Ethnologue: adr, Glottolog: adon1237) είναι μαλαίκοπολυνησιακή γλώσσα με χρήση στα νησιά Αντονάρα και Σολόρ της Ινδονησίας. Χρησιμοποιείται από 98.000 ομιλητές σύμφωνα με την απογραφή του 2008.

 «Glottolog - Κατάλογος βιβλιογραφίας». glottolog.org (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 2018. «ScriptSource - Adonara language». scriptsource.org (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 2018. «OLAC resources in and about Adonara language». language-archives.org (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Ιουνίου 2019. Ανακτήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 2018.
Εύα Γκάλπεριν

Η Εύα Γκάλπεριν (Αγγλ: Eva Galperin) είναι η Διευθύντρια της Κυβερνοασφάλειας του Ιδρύματος Electronic Frontier Foundation (EFF) και τεχνικός σύμβουλος του Ιδρύματος Ελευθερίας του Τύπου. Είναι γνωστή για το εκτεταμένο έργο της για την παγκόσμια προστασία της ιδιωτικής ζωής και της ελευθερίας του λόγου και για την έρευνά της σχετικά με το κακόβουλο λογισμικό και το κρατικό-πολιτειακό λογισμικό κατασκοπείας (spyware).

 Η Γκάλπεριν άρχισε να ενδιαφέρεται για τους υπολογιστές σε νεαρή ηλικία μέσω του πατέρα της, ο οποίος ήταν ειδικός ασφάλειας υπολογιστών. Όταν ήταν 12 ετών, ο πατέρας της της έφτιαξε μια επιφάνεια εργασίας στον Unix/Solaris υπολογιστή του και η Γκάλπεριν δραστηριοποιήθηκε στους χώρους συζήτησης του Usenet σε θέματα μυθιστορημάτων επιστημονικής φαντασίας και αλληλεπιδραστικών παιχνιδιών κειμένου και αργότερα άρχισε να ασχολείται με την ανάπτυξη κώδικα ιστοσελίδων. Φοίτησε στο κρατικό πανεπιστήμιο του Σαν Φρανσίσκο στον τομέα των πολιτικών επιστημών και διεθών σχέσεων, ενώ παράλληλα εργαζόταν ως διαχειριστής συστημάτων Unix σε διάφορες εταιρείες στο Silicon Valley.Η Γκάλπεριν προσχώρησε στο EFF το 2007. Πριν από το EFF, εργάστηκε στο Κέντρο σπουδών για τις πολιτικές ΗΠΑ-Κίνας, όπου βοήθησε να διοργανώνονται συνέδρια και διερεύνησε την κινεζική ενεργειακή πολιτική. Στο EFF, ηγήθηκε του προγράμματος Threat Lab πριν να προαχθεί σε Διευθύντρια της Κυβερνοασφάλειας του EFF το 2017. Από το 2018 επικέντρωσε το ενδιαφέρον της στην εξάλειψη της βιομηχανίας του "stalkerware" – spyware που χρησιμοποιείται για οικιακές κακοποιήσεις – συνεργαζόμενη με θύματα stalkerware. Αυτές οι κακόβουλες εφαρμογές, οι οποίες απευθύνονται στην αγορά σε καταχρηστικούς συζύγους, σε αυταρχικούς γονείς και σε ανθρώπους που καταδιώκουν κρυφά άλλους ανθρώπους, μπορούν να εγκατασταθούν κρυφά σε φορητές συσκευές, επιτρέποντας στους ιδιοκτήτες των εφαρμογών να παρακολουθούν τις δραστηριότητες των στόχων τους. Τον Απρίλιο του 2019, έπεισε τον πάροχο αντι-ιικών προγραμμάτων Kaspersky Lab να αρχίσει να ενημερώνει με σαφήνεια τους χρήστες του για απειλές παραβίασης απορρήτου κατά την ανίχνευση stalkerware προϊόντων στα Android. Ζήτησε επίσης από την Apple να επιτρέψει στην αγορά της εφαρμογές προστασίας από ιούς και, όπως και για την Kaspersky, να προειδοποιεί τους χρήστες της εάν οι κινητές συσκευές τους έχουν υποστεί jailbeak ή root.Η Γκάλπεριν δήλωσε ότι λόγω του ανταγωνισμού, περισσότερες εταιρείες κυβερνοασφάλειας θα παρακινηθούν να ακολουθήσουν αυτό το παράδειγμα για να ανταποκριθούν σε αυτά τα αυστηρότερα πρότυπα. Κάλεσε επίσης τους αμερικανικούς κρατικούς και ομοσπονδιακούς αξιωματούχους να συλλαμβάνουν και να διώκουν με την κατηγορία της πειρατείας στελέχη εταιρειών που αναπτύσσουν και πωλούν stalkerwares.
Ρίτσαρντ Μπράιαν

Ο Ρίτσαρντ Χάντσον "Ντικ" Μπράιαν (αγγλικά:Richard Hudson "Dick" Bryan) (γεννήθηκε 16 Ιουλίου 1937) είναι Αμερικανός πολιτικός του Δημοκρατικού κόμματος. Υπήρξε ο 25ος Κυβερνήτης της πολιτείας της Νεβάδα από το 1983 μέχρι το 1989 και χρημάτισε Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών από τη Νεβάδα από το 1989 μέχρι το 2001.

 Ο Μπράιαν γεννήθηκε στην Ουάσινγκτον, Π.Κ. and graduated from the University of Nevada at Reno in 1959 where he was a member of Alpha Tau Omega. He earned his law degree from the University of California, Hastings College of Law. Το 1963 έγινε δεκτός στον δικηγορικό κλάδο. Ο Μππράιαν χρημάτισε μέλος της Γερουσίας της Νεβάδα από το 1972 μέχρι το 1978. Το 1979 ο Μπράιαν έγινε Γενικός Εισαγγελέας της Νεβάδα, και έμεινε στη θέση αυτή μέχρι το 1983. Επίσης, ο Μπράιαν ήταν Κυβερνήτης της Νεβάδα μεταξύ 1983 και 1989. Ο Μπράιαν εκπροσώπησε τη Νεβάδα στη Γερουσία των ΗΠΑ από το 1989 μέχρι το 2001. Ο Γερουσιαστής Μπράιαν συμμετείχε στις ακόλουθες Επιτροπές της Γερουσίας: Finance, Banking, Vice Chairman-U.S. Senate Select Committee on Intelligence and Commerce. He chose not to run for re-election in 2000. Ρίτσαρντ Μπράιαν στο Biographical Directory of the United States Congress How Richard Bryan destroyed the NASA's SETI project Richard H Bryan's current professional page Αρχειοθετήθηκε 2012-02-16 στο Wayback Machine.
Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου

Το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, ιδρύθηκε το 1582, είναι ένα φημισμένο κέντρο διδασκαλίας στο Εδιμβούργο της Σκωτίας. Είναι ένα απο τα παλαιότερα πανεπιστήμια της Σκωτίας και ανάμεσα στα μεγαλύτερα και πιο διακεκριμένα πανεπιστήμια του Ηνωμένου Βασιλείου.

 Απο το πανεπιστήμιο αποφοίτησαν πολλά διακεκριμένα πρόσωπα ανάμεσα στα οποία είναι: Χάστινγκς Μπάντα, πρώην πρόεδρος (1966-1994) και πρώην πρωθυπουργός του Μαλάουι (1964-1966) Ντάουντα Τζαγουάρα, πρώτος πρόεδρος της Γκάμπια (1970-1994) Γκόρντον Μπράουν, πρώην πρωθυπουργός του ΗΒ (2007-2010) Άστον Κάρτερ, πρώην υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ (2015-2017) Θεόδωρος Ρουσόπουλος, Έλληνας πολιτικός και πρώην υπουργός Κάρολος Δαρβίνος, φυσιοδίφης και συγγραφέας του έργου "Η προέλευση των ειδών" Τζέιμς Χάττον, γεωλόγος Ρίτσαρντ Όουεν, βιολόγος και παλαιοντολόγος Ρόμπερτ Μπράουν, βοτανολόγος Μαξ Μπορν, φυσικός και μαθηματικός Τζέιμς Ντιούαρ, χημικός και φυσικός Πίτερ Χιγκς, φυσικός Τσαρλς Χάττον, μαθηματικός Ρόμπερτ Τζέιμσον, φυσιοδίφης Τζον Πλέιφερ, μαθηματικός Τόμας Κάρλαϊλ, συγγραφέας και ιστορικός Άρθουρ Κόναν Ντόυλ, συγγραφέας Ντέιβιντ Χιουμ, φιλόσοφος και ιστορικός Άνταμ Φέργκιουσον, φιλόσοφος και ιστορικός Τζέιμς Μιλλ, ιστορικός και φιλόσοφος Πίτερ Ρότζετ, ιατρός και λεξικογράφος (Roget's Thesaurus) Γουόλτερ Σκοτ, συγγραφέας Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον, συγγραφέας Τζέιμς Μάθιου Μπάρι, συγγραφέας (Πίτερ Παν) Ίαν Ράνκιν, συγγραφέας Τζωρτζ Κέλι, ψυχολόγος Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου Εφημερίδα σπουδαστών Αρχειοθετήθηκε 2020-09-03 στο Wayback Machine.
Μόα

Η Μόα (αγγλικά και σουαχίλι: Moa), είναι ένα Αγροτικό Τμήμα στην Περιοχή Μκίνγκα (Mkinga District), στην Περιφέρεια Τάνγκα (Tanga Region) της Τανζανίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2012, η Μόα αριθμούσε 4.339 κατοίκους.

 Το κλίμα της Μόα είναι το τροπικό ξηρό κλίμα σαβάνας. Η Μόα γεωλογικά, βρίσκεται επάνω σε Τεκτονική Πλάκα (Tectonic Plate) και πιό συγκεκριμένα πάνω στην Σομαλική Πλάκα (Somali Plate). Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Τανζανίας Περιφέρεια Τάνγκα Περιοχή Μκίνγκα Τάνγκα (Τανζανία)
Ροβέρτος Α΄ του Αρτουά

Ο Ροβέρτος Α΄ του Αρτουά ή Ροβέρτος ο Καλός (γαλλικά: Robert Ier d'Artois, 25 Σεπτεμβρίου 1216 – 8 Φεβρουαρίου 1250) ήταν ο πρώτος Κόμης του Αρτουά (1237 - 1250) και ο γενάρχης του κλάδου του Αρτουά από τον Οίκο των Καπετιδών. Ο Ροβέρτος Α΄ ήταν δεύτερος γιος του Λουδοβίκου Η΄ του Λέοντος και της Λευκής της Καστίλης δεύτερος αδελφός του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου του Αγίου. Ο Ροβέρτος Α΄ ήταν ο γενάρχης του Οίκου του Αρτουά, κλάδου της δυναστείας των Καπετιδών. .

 Δέχτηκε σαν διαθήκη από τον πατέρα του Λουδοβίκο Η' (1226) την κομητεία του Αρτουά υπό την προϋπόθεση να φτάσει σε ηλικία 21 έτους (1237). Στην σύγκρουση που ξέσπασε ανάμεσα στον πάπα Γρηγόριο Θ΄ και τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Φρειδερίκο Β' (1240) προτάθηκε από τον πάπα στον Ροβέρτο να τον στέψει αυτοκράτορα αλλά η Γαλλική αυλή αρνήθηκε την πρόταση. Συμμετείχε στην ανεπιτυχή Η΄ Σταυροφορία, στο πλευρό του αδελφού του βασιλιά Λουδοβίκου στην Αίγυπτο. Αποφάσισε μια απερίσκεπτη επίθεση στην πόλη Αλ Μανσούρα με Ναΐτες ιππότες στο πλευρό του χωρίς την έγκριση του αδελφού του Αγίου Λουδοβίκου. Στην αρχή κατάφεραν να εισβάλουν στην πόλη αφού σκότωσαν έναν Μαμελούκο διοικητή, αλλά στην συνέχεια ο στρατός παγιδεύτηκε στα άγνωστα στενά της πόλης και γνώρισε την συντριβή, ο ίδιος ο Ροβέρτος δολοφονήθηκε. Νυμφεύτηκε στις 14 Ιουνίου 1237 την Ματθίλδη, κόρη του Ερρίκου Β΄ δούκα της Βραβάντης, με την οποία απέκτησε: Λευκή 1248–1302, παντρεύτηκε πρώτα τον Ερρίκο Α΄ των Μπλουά βασιλιά της Ναβάρρας και έπειτα τον Εδμόνδο κόμη του Λάνκαστερ. Ροβέρτος Β΄ 1250–1302, κόμης του Αρτουά. Dunbabin, Jean (2014). Charles I of Anjou: Power, Kingship and State-Making in Thirteenth-Century. Routledge. Gee, Loveday Lewes (2002). Women, art, and patronage from Henry III to Edward III, 1216-1377. The Boydell Press. Nieus, Jean-François (2005). Un pouvoir comtal entre Flandre et France: Saint-Pol, 1000-1300 (in French). De Boeck & Larcier. Strayer, Joseph R. (1969). "Crusades of Louis IX". In Setton, Kenneth M. (ed.). A History of the Crusades. Vol. II. University of Wisconsin. Wood, Charles T. (1966). The French Apanages and the Capetian Monarchy. Harvard University Press.
Άγιος Νικόλαος Βογατσικού Καστοριάς

Ο Άγιος Νικόλαος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Βογατσικού, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ίωνος Δραγούμη, του δήμου Άργους Ορεστικού, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Καστοριάς, στην περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία και νομό Καστοριάς, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.

 Ο Άγιος Νικόλαος είναι ορεινός οικισμός στο νοτιοανατολικό άκρο του νομού Καστοριάς, κοντά στα όρια με τον νομό Κοζάνης. Βρίσκεται στις νοτιοδυτικές κλιτύς της κορυφής «Βογατσικό» (1.361 μ.), ακριβώς δίπλα στον φερώνυμο οικισμό του Βογατσικού, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 850. Απέχει 25 χλμ. περίπου ΝΔ της Καστοριάς. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βογατσικού του νομού Καστοριάς, Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Βογατσικού και προσαρτήθηκε στον δήμο Ίωνος Δραγούμη. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ίωνος Δραγούμη και προσαρτήθηκε στον δήμο Ορεστίδος, ο οποίος, το 2013, μετονομάστηκε σε δήμο Άργους Ορεστικού. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.grΔήμος Άργους Ορεστικού
Δρέσδη

Η Δρέσδη (γερμανικά: Dresden) είναι πόλη της Γερμανίας και πρωτεύουσα του ομόσπονδου κράτους της Σαξονίας. Κτισμένη σε μια κοιλάδα στον ποταμό Έλβα (Elbe), έχει πληθυσμό 541.304 κατοίκων (2014). Η Δρέσδη είναι μέρος της μητροπολιτικής περιοχής του σαξονικού τριγώνου (Δρέσδη, Λειψία και Κέμνιτς) με πληθυσμό πάνω από 3,2 εκατομμύρια κατοίκους. Η πόλη έχει μακρά ιστορία ως κύρια και βασιλική κατοικία για τους βασιλείς της Σαξονίας.

 Το Βιβλίο της Ομόνοιας ή Concordia, ο ιστορικός δογματικός κανόνας της Λουθηρανικής Εκκλησίας δημοσιεύθηκε στα γερμανικά, στις 25 Ιουνίου 1580 στη Δρέσδη. Ο βομβαρδισμός της και η ολοσχερής καταστροφή της κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (13 Φεβρουαρίου 1945) άλλαξε ολοσχερώς το πρόσωπο της πόλης. Μετά από το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, η Δρέσδη έγινε σημαντικό βιομηχανικό κέντρο στη σοσιαλιστική Ανατολική Γερμανία με μεγάλη ερευνητική υποδομή. Πολλά σημαντικά ιστορικά κτήρια επανοικοδομήθηκαν, αν και οι κομμουνιστές ηγέτες της πόλης επέλεξαν να αναδημιουργήσουν τις μεγάλες γειτονιές της πόλης σε σύγχρονη γραμμή για οικονομικούς και ιδεολογικούς λόγους. Η Δρέσδη γνώρισε δραματικές αλλαγές μετά από την επανένωση της Γερμανίας στις αρχές της δεκαετίας του '90. Η πόλη έχει ακόμα αρκετές από τις πληγές της από τους βομβαρδισμούς του 1945. Ένα πρόγραμμα ανανέωσης ήταν η αναδημιουργία της Φράουενκιρχε (Frauenkirche) και της περιβάλλουσας περιοχής Νόιμαρκτ (Neumarkt). Ολοκληρώθηκε το 2005, ένα έτος πριν από τα 800α γενέθλια της Δρέσδης. Η νέα Φράουενκιρχε οικοδομήθηκε σύμφωνα με τα ιστορικά σχέδια. Παρά τη συνολική καταστροφή του κέντρου της πόλης κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, πολλές περιοχές της έχουν αποκατασταθεί. Το ενδιαφέρον κοινού και κυβέρνησης παραμένει υψηλό και υπάρχουν πολυάριθμα προγράμματα εν εξελίξει - με ιστορικές αναδημιουργίες και σύγχρονα σχέδια - για την αρχιτεκτονική αναγέννηση της πόλης. Το 2004 η UNESCO ανακήρυξε τη Δρέσδη και το τμήμα της κοιλάδας του ποταμού Έλβα ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Φράουενκιρχε Όπερα της Δρέσδης ή Όπερα Σέμπερ (Semperoper)Ο αρχιτέκτονας Γκότφριντ Σέμπερ (Gottfried Semper) (1803-1879) σχεδίασε την Όπερα στο στυλ της Ιταλικής Αναγέννησης, χάρη στην οποία η Δρέσδη έγινε μουσική μητρόπολη. Το κτήριο καταστράφηκε κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και ανακατασκευάστηκε εξ ολοκλήρου το 1984. Χόφκιρχε Τσβίνγκερ Πινακοθήκη των Παλαιών Δασκάλων Κατάλογος έργων της Πινακοθήκης των Παλαιών Δασκάλων Κατάλογος έργων της Πινακοθήκης των Νέων Δασκάλων Μπρύλισε Τεράσε (Brühlische Terrasse). Δρέσδη - Dresden Ο αστεροειδής 263 Δρέσδη, που ανακαλύφθηκε το 1886, πήρε το όνομά του από την ιστορική αυτή πόλη. StadtPanoramen Dresden - πανόραμα της πόλης. Οι βίλες της Δρέσδης, στα ελληνικά Αειθαλής κομψότητα-Άρθρο Καθημερινής Ελληνική Κοινότητα στη Δρέσδη
Επιφυλλίδα

Επιφυλλίδα λέγεται το ειδικού περιεχομένου δημοσίευμα που βρίσκεται στο κάτω μέρος της πρώτης σελίδας μιας εφημερίδας και χωρίζεται από τα υπόλοιπα άρθρα με οριζόντια γραμμή. Ασχολείται με ποικίλα θέματα και έχει συνήθως δοκιμιακό χαρακτήρα.

 Η επιφυλλίδα, η οποία αποτελεί ένα είδος δημοσιογραφικού άρθρου, χωρίζεται σε δύο κατηγορίες θεματολογίας ανάλογα με την εξέλιξη της. Στην αρχική της περίοδο αποτελούσε ένα άρθρο και είχε ως θεματολογία την ειδησεογραφία, τις καταστάσεις και τα γεγονότα που συνέβαιναν εκείνη τη στιγμή. Στη μεταγενέστερη και σύγχρονη μορφή της, η επιφυλλίδα άλλαξε και απόκτησε τη μορφή μίας φιλολογικής κριτικής κι ενός δοκιμίου με θεματολογία πλέον επιστημονική, λογοτεχνική και τέχνης. Έτσι ο επιφυλλιδογράφος μπορεί πλέον ν' ασχοληθεί στο κείμενο του με ένα επίκαιρο θέμα όπως για παράδειγμα τον καταναλωτισμό ή με θέματα διαχρονικού ενδιαφέροντος όπως η λογοτεχνία. Στη νεοελληνική λογοτεχνία η επιφυλλίδα εμφανίστηκε με μία άλλη σημασία. Αποτελούσε ένα λαϊκό ανάγνωσμα όπως διήγημα, νουβέλα ή μυθιστόρημα, το οποίο το χώριζε σε μέρη και το δημοσίευε μετέπειτα τμηματικά στις εφημερίδες. Η καθιέρωση, όμως, της επιφυλλίδας έγινε από τον Κωνσταντίνο Πωπ, ο οποίος μάλιστα είναι και αυτός που εισήγαγε στην ελληνική επικράτεια το χρονογράφημα.
Κουκούλι Ιωαννίνων

Το χωριό Κουκούλι ανήκει στο κεντρικό Ζαγόρι. Βρίσκεται κοντά στο νότιο άκρο του φαραγγιού του Βίκου, στον Εθνικό Δρυμό Βίκου-Αώου. Πήρε το όνομα του από τις πολύ μεγάλες πέτρες (από το λατινικό Cuculla = καλύπτρα) που υπάρχουν στην περιοχή, ή κατά άλλη εκδοχή από την σηροτροφία που ίσως ασχολήθηκαν παλιά οι κάτοικοί του.

 Συγκροτήθηκε σαν οικισμός τον 13ο ή 14ο αιώνα. Αναφερόταν στην Συνθήκη του Βοϊνίκου το 1430 που σύναψε το κοινό των Ζαγορισίων, το οποίο τότε αποτελούνταν από 14 χωριά του Ζαγορίου με την Οθωμανική Αυτοκρατορία και όριζε το ειδικό καθεστώς αυτονομίας της περιοχής. Τον 18ο και 19ο αιώνα γνώρισε μεγάλη πνευματική και οικονομική ανάπτυξη, όπως και τα υπόλοιπα χωριά του Ζαγορίου. Πολλοί Κουκουλιώτες ασχολήθηκαν με το εμπόριο και ξενιτεύτηκαν. Ορισμένα δείγματα ζαγορίσιας αρχιτεκτονικής είναι το κτιριακό συγκρότημα με τις πέντε βρύσες, το παλαιό σχολείο και την εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου, ο παραδοσιακός ξενώνας (φιλοξενούσε τους Οθωμανούς αξιωματούχους) και το νέο σχολείο του 19ου αιώνα. Το χωριό διατηρεί την παραδοσιακή ζαγορίσια πετρόκτιστη αρχιτεκτονική στις κατοικίες, τα μονοπάτια και την κεντρική πλατεία (που στα ζαγορίσια ονομάζεται μεσοχώρι). Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το Φυσικό Μουσείο του Κωσταντίνου Λαζαρίδη, που περιλαμβάνει ιστορική βιβλιοθήκη και συλλογή από βότανα και λουλούδια της περιοχής. Έξω από το χωριό υπάρχουν τα πετρόκτιστα γεφύρια: Καλογερικό ή του Πλακίδα, που είναι τρίτοξο. του Νούτσου ή του Κόκκορου (κτίσθηκε το 1750). του Κοντοδήμου ή Λαζαρίδη. του Μίσιου.Την τελευταία δεκαετία σημειώνεται έντονη τουριστική ανάπτυξη, ιδιαίτερα τους χειμερινούς μήνες. Θέμος Αναστασιάδης, εκδότης εφημερίδος "Πρώτο Θέμα" Ελευθέριος Ζαγορίτης, πρώην μέλος του Ελληνικού Κοινοβουλίου. Πέτρος Κόκκορος, καθηγητής της Ορυκτολογίας και Πρύτανης του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Γιάννης Κουτούζης, έφορος στο Κεντρικό Παρθεναγωγείο Σμύρνης. Κωσταντίνος Λαζαρίδης, συγγραφέας, δάσκαλος, ερευνητής και λαογράφος. Μάνθος Οικονόμου (1754-1822), γραμματέας και σύμβουλος του Αλη Πασά. Χριστόδουλος Οικονόμου, αδελφός του προαναφερόμενου, μέλος της Φιλικής Εταιρείας και γενικός προεστός του Ζαγορίου μετά την πτώση του Αλή Πασά. Αλέξιος Πλακίδας, έμπορος και ευεργέτης της περιοχής. Δημήτριος Στρούμπος και Γεώργιος Στρούμπος, καθηγητές του Πανεπιστημίου Αθηνών (19ος αιώνας). http://www.koukouli-zagoriou.gr Δικτυακός τόπος του πολιτιστικού και πνευματικού οργανισμού του χωριού. Φωτογραφίες και πληροφορίες για το Κουκούλι και την ευρύτερη περιοχή Ζαγορίου.
Φλάμπουρα Αχαΐας

Τα Φλάμπουρα είναι ορεινό χωριό της πρώην επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας. Διοικητικά αποτελεί έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας, τμήμα της οποίας αποτελούν και οι οικισμοί Νεοχώρι και Ορθολίθι, ως τμήμα του «Καλλικρατικού» Δήμου Καλαβρύτων. Βρίσκεται σε υψόμετρο 733 μέτρων. Εγγύς του βρίσκονται τα χωριά Λαπάθεια και Τρεχλό.

 Η πρόσφατη εξέλιξη του πληθυσμού του είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. eetaa.gr-Διοικητικές μεταβολές Φλαμπούρων Αχαΐας
Εκλογική περιφέρεια Κεφαλληνίας

Η εκλογική περιφέρεια Κεφαλληνίας είναι μια από τις 59 εκλογικές περιφέρειες της Ελλάδας. Είναι μία από τις τέσσερις εκλογικές περιφέρειες της μείζονος περιφέρειας Ιονίων νήσων. Η εκλογική περιφέρεια Κεφαλληνίας αντιπροσωπεύει 56.586 δημότες και περιλαμβάνει τους δήμους Αργοστολίου, Ιθάκης, Ληξουρίου και Σάμης. Αντιστοιχεί σε 1 έδρα στο Κοινοβούλιο, με βάση τους εγγεγραμμένους ψηφοφόρους, όπως προέκυψε από την απογραφή του 2011 και έτσι αποτελεί μία από τις 7 μονοεδρικές περιφέρειες της χώρας.

 Στην Εκλογική περιφέρεια Κεφαλληνίας υπάγονται τέσσερις καλλικρατικοί δήμοι: Δήμος Αργοστολίου (28.768 εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι) Δήμος Ιθάκης (5.532 εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι) Δήμος Ληξουρίου (10.414 εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι) Δήμος Σάμης (10.054 εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι) Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών από το 1996 και μετά στην εκλογική περιφέρεια Κεφαλληνίας. Συγκεκριμένα παρουσιάζονται ο αριθμός ψήφων και το ποσοστό που συγκέντρωσαν τα πέντε πρώτα κόμματα στην περιφέρεια, καθώς και ο αριθμός των εδρών που εξασφάλισαν σε παρένθεση. Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των εκλογών για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο από το 1999 και μετά στην εκλογική περιφέρεια Κεφαλληνίας. Συγκεκριμένα παρουσιάζονται ο αριθμός ψήφων και το ποσοστό που συγκέντρωσαν τα πέντε πρώτα κόμματα στην περιφέρεια. Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των δύο δημοψηφισμάτων που διεξήχθησαν μετά τη Μεταπολίτευση (μορφή του Πολιτεύματος το 1974 και έγκριση ή απόρριψη της πρότασης των δανειστών το 2015).
Καρνόσαυρος 3: Αρχέγονο Είδος

Το Καρνόσαυρος 3: Αρχέγονο Είδος (αγγλικά: Carnosaur 3: Primal Species) είναι μια απευθείας- σε- βίντεο ταινία τρόμου του 1996. Είναι συνέχεια της ταινίας Καρνόσαυρος 2: Οι Ράπτορες Επιτίθενται καθώς και η τρίτη ταινία της σειράς Carnosaur. Ήταν η πρώτη ταινία της σειράς που δεν προβλήθηκε στους κινηματογράφους. Η ταινία είναι θεωρητικά η τελευταία της σειράς, άλλα ακολουθήθηκε από δυο ανεπίσημες συνέχειες το Raptor του 2001 και το The Eden Formula του 2006.

 Όταν κλέβουν ένα κοντέινερ διεθνείς τρομοκράτες βρίσκουν φρικτό θάνατο, όταν πολύ αργά καταλάβουν ότι περιέχει μεταλλαγμένους δεινόσαυρους (ένας Τυραννόσαυρος και μερικοί Βελοσιράπτορες). Τώρα μένει σε μια ομάδα από κομάντο να σταματήσουν τα πεινασμένα για ανθρώπινη σάρκα τέρατα. Σκοτ Βαλεντάιν ως Ρανς Χίγκινς Τζάνετ Γκαν ως Δρ Χότζες Ρικ Ντιν ως Πολτσεκ Άνθονι Πεκ ως Πιτ Μέρσερ Ρότζερ Χαλστον ως Σαντερς Τέρι Τζ. Βον ως Κόλιτζ Μπίλι Μπερνέτ ως Φέργκουσον Στην ταινία πρωταγωνιστούν ο Σκοτ Βαλεντάιν και η Τζάνετ Γκαν. Την σκηνοθεσία ανέλαβε ο Τζόναθαν Γουίνφρι και την παραγωγή ο θρύλος των ταινιών χαμηλού προϋπολογισμού Ρότζερ Κόρμαν. Επίσης στην ταινία εμφανίζεται και ο Ρικ Ντιν ο οποίος έχει παίξει και στο Καρνόσαυρος 2: Οι Ράπτορες Επιτίθενται. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στη Γερμανία το Νοέμβριο του 1996, αλλά δεν είχε κάνει πρεμιέρα στην Αμερική μέχρι τον Ιανουάριο του 1997, αν και το DVD είχε ήδη κυκλοφορήσει. Σύμφωνα με το εξώφυλλο του DVD της ταινίας, η ταινία κέρδισε το βραβείο Golden Scroll από την Ακαδημία Επιστημονικής Φαντασίας, Φαντασίας & Τρόμου. Μέχρι σήμερα, η ταινία παραμένει διαθέσιμη σε DVD στην Αμερική και το Ηνωμένο Βασίλειο. Η ταινία είναι διαθέσιμη σε μονό DVD από τη New Horizons, καθώς και στην τριπλή κατεργημένη συλλογή The Carnosaur Collection που περιέχει και τις τρεις ταινίες της σειράς. Η ταινία είναι η μόνη από την τριλογία που κυκλοφόρησε σε DVD στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ο τίτλος της ταινίας στο Ηνωμένο Βασίλειο είναι Primal Species. Όπως και οι δύο προηγούμενες η ταινία γνώρισε αρνητικές κριτικές και θεωρείται και η χειρότερη της σειράς. Στο IMDb έχει μια βαθμολογία των 2,8 και στο Rotten Tomatoes έχει μια βαθμολογία χρηστών 27%. Η Σάντρα Μπρέναν του Allmovie έδωσε βαθμολογία ενάμισι αστέρια από πέντε, γράφοντας "Η τρίτη ταινία της αιματηρής σειράς με τους μεταλλαγμένους δεινόσαυρους που σπέρνουν τον πανικό, η δράση αρχίζει όταν τρομοκράτες καταλαμβάνουν ένα φορτίο που νομίζουν ότι περιέχει πολύτιμα αντικείμενα. Άλλα το φορτίο αποδεικνύεται ότι περιέχει μεταλλαγμένες σαύρες και φίλε είναι πεινασμένες". Carnosaur 3: Primal Species στο Rotten Tomatoes Carnosaur 3: Primal Species στο Allmovie
NGC 1273

Ο NGC 1273 είναι φακοειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 245 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Περσέα. Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Χάινριχ ντ' Αρέ (Heinrich d'Arrest) στις 14 Φεβρουαρίου 1863 και ανήκει στο Σμήνος γαλαξιών του Περσέα.

 Δεδομένα για το NGC 1273 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 1273 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 1273 στο Wikimedia Commons
369

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 369 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 369 (CCCLXΙΧ ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Πέμπτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Γαλάτη και Βίκτορα (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1122 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 369 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Άνοιξη - Ο Αυτοκράτορας Ουάλης διασχίζει τον Ίστρο Ποταμό (Δούναβη) στο Νοβιοδούνο (Ρουμανία) και επιτίθεται στα Γοτθικά φύλα (Γρευθούγγων και Θερβίγγων). Ο βασιλιάς τους Αθανάριχος ηττάται και αναγκάζεται να δραπετεύσει για τη ζωή του. Υποβάλει αίτηση για ειρήνη, συνάπτοντας μία συνθήκη με τον Ουάλη. Η συμφωνία εμπεριέχει ελεύθερο εμπόριο και μία σύμβαση για παροχή στρατευμάτων ως φόρο τιμής. Ο Φριτιγέρνος γίνεται βασιλιάς των Βησιγότθων. Εν μέσω διενέξεων με τον αντίπαλό του, Αθανάριχο, ζητά από τον Ουάλη το Θρακικό έδαφος για να παρέμβει. Ολοκληρώνουν τον εμφύλιο πόλεμο και ο Φριτιγέρνος μεταστρέφεται στο Χριστιανισμό. Ο Κόμης Θεοδόσιος φέρνει τη Βρετανία πλήρως πίσω στην Αυτοκρατορία μετά τη Μεγάλη Σκευωρία του 367. Περσία Ο Πέρσης Βασιλιάς Σαπώρης Β΄ κυριεύει το Προρωμαϊκό βασίλειο της Αρμενίας. Πολιορκεί την Αρτογκέρασσα στη σημερινή Γεωργία, όπου ο Πάπας, γιος του Βασιλιά Αρσάκη Β΄, υπερασπίζεται το οχυρό και το βασιλικό θησαυρό εναντίον των Περσικών δυνάμεων. Ασία Κινεζικά στρατεύματα της Δυναστείας των Τζιν ηττούνται από το Πρώιμο Γιαν των Ξιανμπέι. Το Γκουγορεό εισβάλλει στο Μπεκτζέ. Τέχνες και επιστήμες Ο Ουλφίλας δημιουργεί ένα Γοτθικό αλφάβητο συντεθειμένο από Ελληνικά και Ρωμαϊκά γράμματα, καθώς επίσης και από Γερμανικούς ρούνους. Προσηλυτίζει τους Γότθους στον Αρειανικό Χριστιανισμό. Ο Υπερκαινοφανής Αστέρας ΣΝ 386 εκρήγνυται περίπου αυτήν την περίοδο. Χουάν Ζαν, πολέμαρχος και αυτοκράτορας της Δυναστείας των Τζιν (πεθαίνει το 404) 3 Μαΐου - Ιουβερνάλης ο Ναρνίου, Ρωμαιοκαθολικός επίσκοπος, εξομολόγος και άγιος (γεννιέται σε άγνωστο έτος) Παραντζέμ, βασιλίσσα και αντιβασίλισσα της Αρμενίας (πεθαίνει το χειμώνα του 369 ή του 370) (γεννιέται σε άγνωστο έτος) Βαλεντίνος, Ρωμαίος εγκληματίας και επαναστάτης (γεννιέται σε άγνωστο έτος)
Οσομπούκο

Το Οσομπούκο (μιλανέζικα: òss bus, προφέρεται οζμπύς) είναι σπεσιαλιτέ της Λομβαρδίας, αποτελούμενο από κοκκινιστό μοσχαρίσιο μπούτι με λαχανικά, λευκό κρασί και ζωμό. Συχνά γαρνιρίζεται με γκρεμολάτα και παραδοσιακά σερβίρεται με ριζότο μιλανέζε ή πολέντα, ανάλογα με τις τοπικές ιδιομορφίες. Ο μυελός στην τρύπα του οστού, ένα πολύτιμο έδεσμα, είναι το καθοριστικό χαρακτηριστικό του οσομπούκο.Οι δύο τύποι του οσομπούκο είναι μια σύγχρονη έκδοση που περιέχει ντομάτες και η πρωτότυπη που δεν τις περιλαμβάνει. Η παλαιότερη έκδοση, η οσομπούκο ιν μπιάνκο, αρωματίζεται με κανέλα, δάφνη, και γκρεμολάτα. Η σύγχρονη και πιο δημοφιλής συνταγή περιλαμβάνει τις ντομάτες, τα καρότα, το σέλινο και τα κρεμμύδια, ενώ η προσθήκη γκρεμολάτας είναι προαιρετική. Ενώ το παραδοσιακό κρέας για την παρασκευή του είναι το μοσχαρίσιο, χρησιμοποιούνται και άλλοι τύποι κρεάτων.

 Στα ιταλικά οσομπούκο σημαίνει "κόκκαλο με τρύπα" (osso - "κόκαλο", buco - "τρύπα"). Η λέξη μπούκο αναφέρεται στην τρύπα του μυελού στο κέντρο του μοσχαρίσιου μπουτιού. Στη μιλανέζικη διάλεκτο ονομάζεται òss bus. Το μοσχαρίσιο μπούτι, το κύριο συστατικό του οσομπούκο, είναι εύκολα διαθέσιμο, σχετικά φθηνό και εύγευστο. Αν και είναι δύσκολο, το κοκκίνισμα το βελτιώνει. Το τμήμα του κρέατος που χρησιμοποιείται για το πιάτο προέρχεται παραδοσιακά από την κορυφή της κνήμης, η οποία έχει μεγαλύτερη αναλογία οστών προς κρέας σε σχέση με άλλα εδώδιμα τμήματα του κρέατους του μοσχαριού. Έπειτα το μπούτι κόβεται σε μικρότερα τμήματα με πλάτος περίπου 3 εκατοστών.Αν και συνταγές διαφέρουν, οι περισσότερες ξεκινούν με το σωτάρισμα του μοσχαρίσιου μπουτιού σε βούτυρο αφού πασπαλιστούν σε αλεύρι, ενώ άλλες προτείνουν λάδι ή λαρδί. Το υγρό του κοκκινίσματος είναι συνήθως ένας συνδυασμός από λευκό κρασί και ζωμού κρέατος αρωματισμένο με λαχανικά. Το ριζότο αλά μιλανέζε είναι το παραδοσιακό συνοδευτικό του οσομπούκο ιν μπιάνκο. Το οσομπούκο (ειδικά η έκδοση με ντομάτα που παρασκευάζεται νότια του Ποταμού Πάδου) τρώγεται μαζί με πολέντα ή πουρέ πατάτας. Νότια του Ποταμού Πάδου, μερικές φορές σερβίρεται μαζί με ζυμαρικά. Κατάλογος ιταλικών πιάτων
Οι Εξυπνάκηδες

Οι Εξυπνάκηδες (γαλλικά : Les Grandes Gueules) είναι μια γαλλική κωμωδία του 1965 σε σκηνοθεσία του Ρομπέρ Ενρικό βασισμένη σε ένα μυθιστόρημα του Ζοζέ Ζιοβανί. Πρωταγωνιστεί ο Μπουρβίλ και ο Λίνο Βεντούρα.

 Μετά από 20 χρόνια στον Καναδά, ο Έκτορ Βαλεντίν επιστρέφει στο οικογενειακό του σπίτι στο Βόζες της Γαλλίας, για να κληρονομήσει το πριονιστήριο της οικογένειας μετά το θάνατο του πατέρα του. Φτανοντας στο πατρικό του διαπιστώνει, ότι το « haut-fer » (όρος που χαρακτηρίζει ένα παραδοσιακό υδραυλικό πριονιστήριο) είναι ερειπωμένο, αλλά αποφασίζει να αναζωογονήσει την εταιρεία. Ωστόσο, ένα άλλο πριονιστήριο, πολύ πιο μοντέρνο και ισχυρό, υπάρχει ήδη στο χωριό και ο ιδιοκτήτης του, ο Θιράζ, χαρούμενος με την εξαφάνιση του ανταγωνιστή του, προσέρχεται στον Έκτορ για να του υποβάλει μια προσφορά για να αγόρασει το πριονιστήριο του πατέρα του. Αντιμέτωπος με την άρνηση πώλησης και την αποφασιστικότητα του νεου ιδιοκτητη, ο Θιράζ θα αρχισει να βαζει εμποδια στον Έκτορ για να σταματησει την παραγωγη κοπής ξύλου. Σε μια δημοπρασία ο Έκτορ, συναντά δύο πρώην κατάδικους, τον Λορέν και τον Μικ που αναζητούν εργασία. Ο Λορέν προτείνει στον Έκτορ να στρατολογήσει μια ομάδα κρατουμενων από την τοπική φυλακή. Ο Βαλεντίν διστάζει μέχρι ο Λορέν να του αποκαλύψει το παρελθόν του. Οι πρώην κρατούμενοι προσλαμβάνονται στη συνέχεια στο πριονιστήριο, δίνοντάς έμφαση στην κατασκευή ενός πολύχρωμου καταυλισμού εργασίας. Στην αρχή, ο Έκτορ καταφέρνει να λειτουργήσει ξανά το πριονιστήριο και η επιχείρησή του βρίσκεται σύντομα σε παραγωγή. Στη συνέχεια, ο Λορέν λέει στο αφεντικό του ότι ένας από τους συγκρατούμενους φίλους του μπορεί να συμμετάσχει μαζί τους. Σιγά-σιγά, ο Λορέν εφαρμόζει το σχέδιό του. Αλλά το σχέδιό του ερχεται ενάντια σε πολλά απρόβλεπτα γεγονότα. Πρώτον, ο Μικ τον εγκαταλείπει για να φύγει με τη γυναίκα του. Στη συνέχεια, η απελευθέρωση του συγκρατουμενου του καθυστερεί. Κατά τη διάρκεια αυτής της οπισθοδρόμησης, ξεσπά μια φασαρία κατά τη διάρκεια ενός πάρτι μεταξύ των υπαλλήλων των δύο πριονιστηρίων. Ο Μικ, επιστρέφοντας στο πριονιστήριο μετά από διαφωνία με την σύντροφό του, πεθαινει ξαφνικά κατά τη διάρκεια της αντιπαράθεσης. Στη συνέχεια, η διοίκηση φυλακών αποφασίζει να πάρει πισω τους κρατούμενους που δουλευουν στο πριονιστήριο. Πριν φύγουν, ένας από τους κρατούμενους αποκαλύπτει στον Έκτορ τι σχεδίαζε ο Λορέν. Νιώθοντας προδομένος, ο Έκτορ βαζει φωτιά στο πριονιστήριο του και παραμένει εκεί προκειμένου να δώσει τέλος στη ζωή του. Ο Λορέν φτάνει εγκαίρως για να τον σώσει. Οι δύο άντρες φεύγουν μαζί για ένα πιο αβέβαιο μέλλον. Μπουρβίλ ως Εκτορ Βαλεντιν Λίνο Βεντούρα ως Λορέν Ζακ Κλοντ Ρολάν ως Μικ Τζες Χάιν ως Νενές Μαρί Ντουμπουά ως Τζάκι Μισέλ Κονσταντέν ως Σκιντά Νικ Στεφανίνι ως Θιράζ Πωλ Κροσέ ως Πελισιέ Οι Εξυπνάκηδες στην IMDb Οι Εξυπνάκηδες στο AllMovie Οι Εξυπνάκηδες στο Rotten Tomatoes Οι Εξυπνάκηδες στο AlloCine