Λιμνοχώρι Σερρών (εγκαταλελειμμένος οικισμός)

Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Λιμνοχώρι (αποσαφήνιση) Το Λιμνοχώρι, έως το 1927 γνωστό ως Μπουρσούκι, είναι εγκαταλελειμμένος οικισμός που βρισκόταν στον σημερινό Δήμο Ηρακλείας της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας. Πρόκειται για τον αρχικό οικισμό του σημερινού κατοικημένου χωριού Λιμνοχώρι Σερρών και βρισκόταν σε απόσταση 2 χλμ. νότια-νοτιοδυτικά αυτού. Μαζί με τους οικισμούς Δενδρόφυτο και Μανιτάρι, ο οικισμός πλημμύρισε και καταστράφηκε κατά τη δημιουργία της τεχνητής λίμνης Κερκίνης.

 Κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ανήκε διοικητικά στον Καζά των Σερρών του Σαντζακίου των Σερρών του Βιλαετίου της Θεσσαλονίκης. Στη δημογραφική μελέτη «Εθνογραφία των Βιλαετίων Αδριανούπολης, Μοναστηρίου και Θεσσαλονίκης» που εκδόθηκε το 1878 στην Κωνσταντινούπολη, εκτιμάται ότι το 1873 ο οικισμός αποτελούνταν από 15 σπίτια και 49 κατοίκους, ενώ στη στατιστική μελέτη του Βούλγαρου Βασίλ Κάντσωφ, «Μακεδονία, Εθνογραφία και Στατιστική», εκτιμάται ότι το 1900 είχε 360 κατοίκους. Σύμφωνα με τη μελέτη «La Macédoine et sa Population Chrétienne» του Βούλγαρου Ντίμιταρ Μπρανκόφ, το 1904 ζούσαν εκεί 480 κάτοικοι. Σε υπολογισμούς που εξέδωσε, το έτος 1919, η Επιτελική Υπηρεσία του Ελληνικού Στρατού, σε σύνολο 850 κατοίκων προ του 1912, αναφέρονται 700 εξαρχικοί και 150 μουσουλμάνοι κάτοικοι. Με το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων, ο οικισμός περιήλθε στην ελληνική επικράτεια και κατά την ελληνική απογραφή του 1913 είχε πληθυσμό 689 κατοίκων.Το 1920 προσαρτήθηκε στη νεοσυσταθείσα κοινότητα Μπουγιούκ Μαχαλέ (Μεγαλοχώρι), μαζί με τα χωριά Μαντάρι (Μανιτάρι), Μρίσνα (Γόνιμο) και Πορλίδα (σημερινό Λιμνοχώρι), ενώ το 1929 μετονομάστηκε σε Λιμνοχώρι. Σε χάρτες της εποχής ο οικισμός αναφέρεται και ως Μαυροχώρι.Σύμφωνα με στοιχεία της Επιτροπής Αποκαταστάσεως Προσφύγων, στο Μπουρσούκι εγκαταστάθηκαν τη δεκαετία του 1920 τουλάχιστον 60 οικογένειες προσφύγων.Η τοποθεσία του οικισμού ήταν ιδιαίτερα ευάλωτη στις πλημμύρες του ποταμού Στρυμόνα, καθώς πριν από την κατασκευή των αντιπλημμυρικών έργων στην πεδιάδα των Σερρών, ο Στρυμόνας δεν είχε σταθερή κοίτη. Ενδεικτικά, τον Μάιο του 1928 το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας Μακεδονία ανέφερε: «Εις το Μπορσούκι κανείς συναντά την φρίκην. Το κατάστημα της Αστυνομίας, το Σχολείον και 35 κατοικίαι, καλύβαι των γεωργών, κατεκλύσθησαν από τα ύδατα. Ο αστυνόμος, ο δάσκαλος, εξέρχονται της κατοικίας των και έρχονται στο ύψωμα που στέκω με την βαρκούλα τους». Εξαιτίας των καταστροφικών πλημμυρών, οι κάτοικοι ήταν συχνά αντιμέτωποι με μεταδοτικές ασθένειες, όπως η ελονοσία.Κατά την περίοδο των εγγειοβελτιωτικών έργων της πεδιάδας των Σερρών, τη δεκαετία του 1930, και με τη δημιουργία φράγματος στον Λιθότοπο Σερρών, καθώς και αναχωμάτων, για τον σχηματισμό της τεχνητής λίμνης Κερκίνη, ο οικισμός εγκαταλείφθηκε οριστικά και εν τέλη βυθίστηκε στα νερά της λίμνης. Οι κάτοικοι του οικισμού μετεγκαταστάθηκαν στο κοντινό χωριό Κογχύλια, που το 1955 μετονομάστηκε κι εκείνο σε Λιμνοχώρι. Κάτοψη των χαλασμάτων του οικισμού είναι ορατή σε αεροφωτογραφίες του 1945.Σήμερα, η τοποθεσία όπου υπήρχε ο οικισμός συνεχίζει να βρίσκεται εντός της λίμνης Κερκίνη, σε απόσταση περίπου 500 μέτρων από το ανατολικό ανάχωμα, μεταξύ των χωριών Λιμνοχώρι και Χρυσοχώραφα. Σε αντίθεση με τις τοποθεσίες των οικισμών Δενδρόφυτο και Μανιτάρι, που επίσης καταστράφηκαν, αλλά περιοδικά εμφανίζονται όταν η στάθμη των νερών είναι χαμηλή, η τοποθεσία του παλιού Λιμνοχωρίου είναι μόνιμα βυθισμένη εντός της λίμνης.