IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Assassin's Creed IV: Black Flag

To Assassin's Creed IV: Black Flag είναι βιντεοπαιχνίδι δράσης περιπέτειας που αναπτύχθηκε από την Ubisoft Montreal και κυκλοφόρησε από την Ubisoft και αποτελεί prequel του Assassin's Creed III (2012). Το Black Flag κυκλοφόρησε για τα PlayStation 3, Xbox 360 και Wii U τον Οκτώβριο του 2013 και ένα μήνα αργότερα για τα PlayStation 4, Xbox One και τα Microsoft Windows. Η πλοκή τοποθετείται σε μια φανταστική ιστορία πραγματικών γεγονότων και ακολουθεί τη χιλιετή διαμάχη μεταξύ των Assassins (Ασασίνων), που πολεμούν για να κρατηθούν η ειρήνη και η ελεύθερη θέληση, και των Templars (Ναϊτών ιπποτών), που επιθυμούν την ειρήνη μέσω ελέγχου. Διαδραματίζεται τον 18ο αιώνα στις Δυτικές Ινδίες στην Καραϊβική, κατά τη διάρκεια του Χρυσού Αιώνα της Πειρατείας από το 1715 έως το 1722, και ακολουθεί τον διαβόητο Ουαλό πειρατή Edward Kenway (Έντουαρντ Κένγουεϊ), ο οποίος ψάχνει για πλούτη και λαμβάνει μέρος στη διαμάχη μεταξύ των Ασασίνων και των Ναϊτών ιπποτών.

 Ο κύριος χαρακτήρας είναι ο Έντουαρντ Κένγουεϊ (με τη φωνή του Matt Ryan), ένας Ουαλός κουρσάρος που έγινε πειρατής και τελικά μέλος της Αδελφότητας των Ασασίνων. Ο Έντουαρτ είναι ο πατέρας του Χέιθαμ Κένγουεϊ και παππούς του Κόνορ από το Assassin's Creed III. Κατά την διάρκεια του παιχνιδιού, ο Έντουαρντ συναντά και συναναστρέφεται με αληθινά ιστορικά πρόσωπα, όπως ο Έντουαρντ "Μαυρογένης" Θατς (Mark Bonnar), ο Μπέντζαμιν Χόρνιγκολντ (Ed Stoppard), η Μαίρη Ριντ (Olivia Morgan), η Αν Μπόνι (Sarah Greene), ο Κάλικο Τζακ (O-T Fagbenle), και ο Τσαρλς Βέιν (Ralph Ineson). Όπως και στα προηγούμενα Assassin's Creed παιχνίδια, η ιστορία είναι χωρισμένη σε δύο συνυφασμένα μισά, όπου το ένα τοποθετείται στο παρόν και το άλλο στο παρελθόν, σε ένα ιστορικό σκηνικό. Παρόλο που προηγουμένως η παροντική ιστορία είχε καθορίσει πως χρειαζόταν ένα Animous για να δεις τις αναμνήσεις ενός προγόνου κάποιου, το τέλος του Assassin's Creed III αποκαλύπτει ότι η Abstergo μπορεί τώρα να δει τις γενετικές αναμνήσεις ενός φιλοξενούμενου απλά με το να ταξινομήσει το DNA του. Έτσι ο μη ορατός χαρακτήρας που ελέγχει ο παίκτης, προσλαμβάνεται από την Abstergo Entertainment για να ερευνήσει έναν καθοριστικό χαρακτήρα από τους προγόνους του Desmond Miles, τον Έντουαρντ Κένγουεϊ, εναν διαβόητο πειρατή και κουρσάρο που δρούσε κάτα τη διάρκεια του Χρυσού Αιώνα της Πειρατείας. Η ιστορία του Κένγουεϊ τοποθετείται στη Καραϊβική, και αναμειγνύει θαλασσινή εξερεύνηση με ναυμαχίες και στεριανές περιπέτειες στη Κούβα, στη Τζαμάικα, και σε διάφορα νησιά της Καραϊβικής, που ανήκουν στη νότια Φλόριντα και στο ανατολικό Μεξικό. Επίσημος ιστότοπος
Συμμετοχή της Ελλάδας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018

Η Ελλάδα συμμετείχε με 37 αθλητές στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 από τις 6-12 Αυγούστου 2018. Τελικά κατακτήθηκαν 3 χρυσά, 2 ασημένια και 1 χάλκινο. Κατατάχθηκε στην 5η θέση του πίνακα μεταλλίων, μαζί με το Βέλγιο.

 ; Key Q = πρόκριση στον επόμενο γύρο q = πρόκριση στον επόμενο ως καλύτερη επίδοση πίσω από το όριο πρόκριση ή, στα αθλήματα αλμάτων και ρίψεων, σε θέση όπου δεν έχεις πετύχει το κριτήριο πρόκρισης ΕΡ = Εθνικό ρεκόρ N/A = Ένας γύρος που δεν υπήρχε στο αγώνισμα. Bye = Αθλητής που δεν χρειάζεται να συμμετέχει σε έναν συγκεκριμένο γύρο. Αγωνίσματα πίστας και δρόμου Αγωνίσματα αλμάτων και ρίψεων Αγωνίσματα πίστας και δρόμουΑγωνίσματα αλμάτων και ρίψεων
Μίχαελ Χάινις

Ο Μίχαελ Άρτουρ Γιόζεφ Γιάκομπ Χάινις (γερμανικά: Michael Arthur Josef Jakob Hainisch, 15 Αυγούστου 1858 - 26 Φεβρουαρίου 1940) ήταν Αυστριακός πολιτικός, ο οποίος διατέλεσε πρώτος Πρόεδρος της Αυστρίας, από το 1920 μέχρι το 1928, αμέσως μετά την κατάρρευση της μοναρχίας των Αψβούργων στο τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

 Ο Χάινις γεννήθηκε στις 15 Αυγούστου 1858 στο χωριό Άουε του Γκλόγκνιτς της Αυστριακής Αυτοκρατορίας και πήρε το όνομά του από τον πατέρα του, που ήταν ιδιοκτήτης εργοστασίου. Η μητέρα του Μαριάνε Χάινις ήταν ηγέτιδα του φεμινιστικού κινήματος στην Αυστρία. Ο Μίχαελ Χάινις παντρεύτηκε την Εμίλια Φίγκντορ, απόγονο μιας εξέχουσας βιεννέζικης οικογένειας. Ξεκίνησε ως δικηγόρος και υπάλληλος του Υπουργείου Οικονομικών και του Υπουργείου Παιδείας, αλλά στη συνέχεια αποσύρθηκε στα κτήματά του στην Κάτω Αυστρία και τη Στυρία, όπου ασχολήθηκε με την γεωργία. Έγινε επικεφαλής του αυστριακού κλάδου της Φαβιανής Εταιρείας και ένας από τους ιδρυτές της Κεντρικής Λαϊκής Βιβλιοθήκης. Τα επόμενα χρόνια μεταστράφηκε από τον ριζοσπαστικό σοσιαλισμό στο αγροτικό συντηρητισμό. Διατέλεσε, επίσης, επίτιμο μέλος της Ακαδημίας Επιστημών της Αυστρίας. Ο Χάινιτς κράτησε μια ουδέτερη στάση απέναντι στα πολιτικά κόμματα. Αυτός ήταν και ο λόγος που επελέγη για το αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας, παρότι δεν ήταν μέλος του κοινοβουλίου. Ανέλαβε καθήκοντα το 1920 και παρέμεινε για δύο θητείες στο αξίωμα μέχρι το 1928. Ως Πρόεδρος της Αυστρίας, εργάστηκε για να βελτιώσει τη δεινή κατάσταση που είχε διαμορφωθεί στη χώρα μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ασχολήθηκε με την ανάπτυξη του αγροτικού τομέα, ενθάρρυνε την ηλεκτροδότηση του σιδηροδρομικού δικτύου, ενώ προσπάθησε να αναπτύξει περισσότερο τον τουρισμό, ειδικά στις Άλπεις. Το εμπόριο με γειτονικές χώρες, όπως η Γερμανία, ενθαρρύνθηκε. Έγινε επίσης προστάτης των τοπικών παραδόσεων και του πολιτισμού και ξεκίνησε τη δημιουργία του νόμου περί προστατευόμενων μνημείων. Το 1928, τα μεγαλύτερα κόμματα πρότειναν την αναθεώρηση του συντάγματος προκειμένου να επανεκλεγεί ο Χάινις για τρίτη θητεία. Ο Ομοσπονδιακός Καγκελάριος Ίγκνατς Ζάιπελ πρότεινε μια θητεία ενός έτους για τον Χάινις, αλλά εκείνος δεν ήταν θετικός σε ενδεχόμενη τρίτη θητεία. Αντίθετα δέχτηκε το πόστου του Υπουργού Εμπορίου, το οποίο κατείχε από το 1929 έως το 1930. Όπως και πολλοί συμπατριώτες του, υποστήριξε τις πανγερμανικές ιδέες και αργότερα τάχθηκε υπέρ της ενσωμάτωσης της Αυστρίας στη Ναζιστική Γερμανία. Πέθανε τον Φεβρουάριο του 1940, λίγους μήνες μετά την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Hofburg.at: Michael Hainisch AEIOU: Michael Hainisch
Ερνέστος Γκύντερ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν

Ο Ερνέστος-Γκύντερ, δανικά Ernst-Günter (11 Αυγούστου 1863 - 22 Φεβρουαρίου 1921) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόνντερμπουρκ ήταν δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν (1880-1921).

 Ήταν ο μόνος (επιζήσας) γιος του Φρειδερίκου Η΄ δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν και της Αδελαΐδας, κόρης του Ερνέστου Α΄ πρίγκιπα του Χοενλόε-Λάνγκενμπουρκ. Διαδέχθηκε το 1880 τον πατέρα του ως δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν. Νυμφεύτηκε τη Δωροθέα, εγγονή τού Λεοπόλδου Β΄ του Βελγίου, ο οποίος έστειλε στο γάμο ως δώρο τη μεγάλη ταινία του Τάγματος του Λεοπόλδου. Το ζεύγος δεν απέκτησε τέκνα και το 1920 ο Ερνέστος-Γκύντερ υιοθέτησε δύο από τα τέκνα τού Αλβέρτου πρίγκιπα του Σ.Χ.Σ.Γκλύκσμπουρκ, τη Μαρία-Λουίζα και τον Ιωάννη-Γεώργιο. Απεβίωσε το 1921 στο Πρίμκεναου της Πρωσίας (νυν Πσέμκουφ Πολωνίας) και τον διαδέχθηκε ο εξάδελφός του Αλβέρτος. Είχε τιμηθεί από τη Βαυαρία με τη διάκριση του ιππότη του Τάγματος του Αγ. Ουμβέρτου. Νυμφεύτηκε το 1898 την Δωροθέα των Βέττιν, κόρη του Φιλίππου πρίγκιπα της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα· δεν απέκτησε απογόνους.
Αγγλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2018-19

Το Αγγλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2018-19 ήταν η 27η σεζόν της Πρέμιερ Λιγκ από τότε που μετονομάστηκε το 1992. Η σεζόν ξεκίνησε στις 10 Αυγούστου 2018 και ολοκληρώθηκε στις 12 Μαΐου 2019. Η Μάντσεστερ Σίτι ήταν η πρωταθλήτρια Αγγλίας την σεζόν 2017-18 και οι Γουλβς, Κάρντιφ Σίτι και Φούλαμ ΦΚ προσχώρησαν ως προωθημένοι σύλλογοι από την δεύτερη κατηγορία Αγγλίας (Τσάμπιονσιπ). Οι αντικαταστάτες της Τσάμπιονσιπ είναι οι Στόουκ Σίτι, Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον και η Σουόνσι Σίτι οι οποίες είχαν υποβιβαστεί από το πρωτάθλημα.

 Είκοσι ομάδες ανταγωνίζονται στο πρωτάθλημα - οι κορυφαίες δεκαεπτά ομάδες από την προηγούμενη σεζόν και τρεις ομάδες που προωθήθηκαν από το πρωτάθλημα της Τσάμπιονσιπ. Οι νέες ομάδες αυτή τη σεζόν είναι οι Γουλβερχάμπτον Γουόντερερς (που επέστρεψε στην κορυφή της πρώτης κατηγορίας μετά από έξι χρόνια), η Κάρντιφ Σίτι και η Φούλαμ (που επιστρέφουν μετά από τετραετή απουσία), οι οποίοι αντικαθιστούν την Στόουκ Σίτι, την Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον και την Σουόνσι Σίτι. Σημείωση: Ο πίνακας αναγράφεται με αλφαβητική σειρά. Τελευταία ενημέρωση: 13 Μαΐου 2019 01:02. Πηγή: Επίσημος ιστότοπος - Επίσημος Ιστότοπος - Soccerway.com
Μαξιμιλιανός Γουλιέλμος του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ

Ο Μαξιμιλιανός Γουλιέλμος, γερμ. Mαximilian Wilhelm (13 Δεκεμβρίου 1666 – 16 Ιουλίου 1726) από τον Οίκο του Αννόβερου ήταν πρίγκιπας του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Έγινε στρατάρχης της Αυστρίας.

 Γεννήθηκε στο ανάκτορο Ίμπουρκ κοντά στο Οσναμπρύκ και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερνέστου Αυγούστου των Γουέλφων, εκλέκτορα του Αννόβερου και της Σοφίας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Φρειδερίκου Ε΄, εκλέκτορα του Παλατινάτου. Γεννήθηκε δίδυμος με έναν αδελφό, ο οποίος ήταν θνησιγενής. Η γέννα ήταν δύσκολη και φοβήθηκαν μήπως δεν ζήσει η Σοφία. Του έδωσαν το όνομα του Μαξιμιλιανού Ερρίκου των Βίττελσμπαχ, αρχιεπισκόπου της Κολωνίας και του Φρειδερίκου Γουλιέλμου, εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου. Ο Μαξιμιλιανός Ερρίκος σε κυνήγι έχασε δύο δάκτυλά του και η Σοφία του έδειχνε εύνοια.
Φιάλη της Ρεν

Η Φιάλη της Ρεν (γαλλικά: Patère de Rennes) είναι τελετουργικό σκεύος για το σερβίρισμα του κρασιού, το οποίο χρονολογείται από τον 3ο αιώνα. Κατασκευασμένη από χρυσό, δημιουργήθηκε από τους χρυσοχόους της Ρωμαϊκής Εποχής. Ανακαλύφθηκε το 1774 στην πόλη Ρεν και σήμερα βρίσκεται στο Τμήμα Νομισμάτων, Μεταλλίων και Αρχαιοτήτων της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας. Πρόκειται για «μία από τις ωραιότερες χρυσές φιάλες που κατασκεύασε ο ρωμαϊκός κόσμος», η οποία μπορεί να «καταταγεί μεταξύ εκείνων των έργων που χαρακτηρίζουν το αποκορύφωμα μιας τέχνης».

 Η Φιάλη της Ρεν ανακαλύφθηκε στις 26 Μαρτίου 1774, μαζί με άλλα πολύτιμα αντικείμενα, ένα κρεμαστό περιδέραιο και 94 aurei. Εντοπίστηκε από κτίστες που κατεδάφιζαν ένα σπίτι της «Συνέλευσης των Κανονικών της Ρεν». Η «Συνέλευση» έδωσε τον θησαυρό στον Δούκα του Πεντιέβρ, κυβερνήτη της Βρετάνης, ο οποίος τον παρουσίασε στον βασιλιά. Ο τελευταίος το ενσωμάτωσε στο Τμήμα Νομισμάτων, Μεταλλίων και Αρχαιοτήτων της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας. Το 1831, η Φιάλη της Ρεν ήταν μέρος μιας μεγάλης κλοπής του Cabinet des Médailles, αλλά βρέθηκε ως εκ θαύματος στις όχθες του Σηκουάνα, κάτω από τη γέφυρα Pont Marie. Πρόκειται για μια φιάλη, ένα ρηχό σκεύος που χρησιμοποιούσαν σε αρχαίες θρησκευτικές τελετές και τελετουργίες, όπως η σπονδή, με ελληνιστικά εικονογραφικά στοιχεία. Τα δεκαέξι νομίσματα που κοσμούν το περίγραμμα της φιάλης είναι προσεκτικά επιλεγμένα, παρουσιάζονται εναλλάξ τα κεφάλια γενειοφόρων αυτοκρατόρων μέσα σε δάφνινα στεφάνια και τα κεφάλια από αυτοκρατόρισσες και πρίγκιπες μέσα σε στεφάνια ακάνθους. Οι αυτοκράτορες της δυναστείας των Σεβήρων συνδέονται με το θέμα του εμβλήματος που δείχνει τον Βάκχο και τον Ηρακλή, τους θεούς-προστάτες της Λέπτις Μάγκνα, γενέτειρας του Σεπτίμιου Σεβήρου. Μορφή: φιάλη. Υλικό: ατόφιος χρυσός Πλαίσιο/στυλ: -Ελληνιστικό και Ρωμαϊκό Τεχνική: ανάγλυφο, Τεχνική του χαμένου κεριού Εικονογραφία: Το κεντρικό θέμα της παράτασης είναι μια διαμάχη μεταξύ του Βάκχου και του Ηρακλέους ή μάλλον μια αλληγορία που απεικονίζει τον θρίαμβο του κρασιού έναντι της δύναμης. Ο Βάκχος, στεφανωμένος με κισσό και αμπελόφυλλα, κάθεται στο θρόνο του, στα πόδια του οποίου βρίσκεται ένας πάνθηρας. Δίπλα στον Βάκχο, ο Ηρακλής, καθισμένος σε ένα βράχο, μερικώς καλυμμένο με λεοντή, κρατά στο δεξί του χέρι κάνθαρο, ενώ το αριστερό του χέρι συγκρατεί τον βράχο στον οποίο κάθεται σαν να είναι έτοιμος να πέσει. Μια ζωφόρος πλαισιώνει το κύριο θέμα και ολοκληρώνει τη κεντρική σύνθεση. Τα πρόσωπα των νομισμάτων που σχηματίζουν την κυκλική σειρά είναι τα έξης : Καρακάλλας Μάρκος Αυρήλιος Φαυστίνα η Νεότερη η σύζυγος του Μάρκου Αυρήλιου, Αντωνίνος ο Ευσεβής Γέτας με ημερομηνία 209, το πιο πρόσφατο κομμάτι του συνόλου. Κόμμοδος Φαυστίνα η Πρεσβύτερη η σύζυγος του Αντωνίνου Ευσεβούς Σεπτίμιος Σευήρος Ιουλία Δόμνα Αδριανός Βάρος:1,315 42 κιλά Διάμετρος: 25 εκ. Κύπελλο των Πτολεμαίων Θησαυρός της Μπερτούβιλ Επιγραφή Ιδαλίου Τμήμα Νομισμάτων, Μεταλλίων και Αρχαιοτήτων της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας
Κύπελλο Ελλάδος υδατοσφαίρισης ανδρών 1995

Το Κύπελλο Ελλάδος πόλο ανδρών της περιόδου 1995 ήταν το 17ο στην ιστορία του θεσμού. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Ν.Ο. Πατρών επικρατώντας του Ν.Ο. Βουλιαγμένης στο κολυμβητήριο του ΟΑΚΑ. Αυτός υπήρξε ο μοναδικός -μέχρι σήμερα- τίτλος κυπέλλου της πατρινής ομάδας και ο πρώτος τίτλος μετά το 1950 και το όγδοο πρωτάθλημα της.

 Πηγή: Πηγή: Ν.Ο. Πατρών (Γιώργος Κακουλίδης): Καραμπέτσος Φίλιππος, Κουρής Ανδρέας (τερματοφύλακες), Λυκούδης Μάκης 4, Μάζης Νίκος, Γεωργαράς Ντίνος, Αντίοχος Λάμπρος, Λαμπάτος Βασίλης 1, Σακαλής Κώστας 1, Μολόχας Βασίλης, Μπιτσάκος Δημήτρης 2, Βασιλόπουλος Παναγιώτης 4, Γεωργαράς Μάκης 1, Τουντόπουλος Βασίλης Ν.Ο. Βουλιαγμένης (Χοσέ Μπράσκο Κατά): Ρέππας Γιώργος, Σταθόπουλος (τερματοφύλακες), Αφρουδάκης Γιώργος 2, Μουριάδης Γιώργος, Κουτσογιάννης Τόνι 3, Μαυρωτάς Γιώργος 2, Πρωτοπαπάς Κώστας, Μάζης Δημήτρης, Ψύχος Γιώργος, Τσαταλιός Άκης, Λοράντος Τεό 4, Δήμου Κώστας, Δήμου Χρήστου 1
Μάγας της Αιγύπτου

Ο Μάγας (241 π.Χ. - 222 π.Χ.) ήταν πρίγκιπας της Δυναστείας των Πτολεμαίων, η οποία κυβέρνησε την Αίγυπτο καθ’ όλη τη διάρκεια της ελληνιστικής περιόδου.

 Ήταν γιος του βασιλιά Πτολεμαίου Γ' του Ευεργέτη και της Βερενίκης Β' της Αιγύπτου και εγγονός του βασιλιά Μάγα της Κυρήνης. Πιθανή ημερομηνία γέννησής του είναι ο Νοέμβριος ή ο Δεκέμβρης του 241 π.Χ. Εκτελέστηκε κατόπιν εντολής του αδερφού του Πτολεμαίου Δ', περίπου το 222 π.Χ., με τραγικό τρόπο: τον έκαψαν ζωντανό ενώ έπαιρνε το λουτρό του. Δυναστεία των Πτολεμαίων Αρχαία Αίγυπτος Ελληνιστική Περίοδος Βιογραφία από τον Christopher Bennett Αρχειοθετήθηκε 2007-08-30 στο Wayback Machine..
Φυλακές Αβέρωφ

Οι φυλακές Αβέρωφ ήταν σωφρονιστικό ίδρυμα που λειτούργησε στην Αθήνα από το 1892 έως το 1971. Ήταν χτισμένες στη τοποθεσία που σήμερα βρίσκεται το κτήριο του Αρείου Πάγου. Η κατασκευή τους ολοκληρώθηκε με σχετική δωρεά του εθνικού ευεργέτη Γεωργίου Αβέρωφ, ο οποίος την προσέφερε στη βασίλισσα Όλγα, σύζυγο του Γεωργίου Α΄, επ' αφορμής της συμπλήρωσης τριάντα ετών γάμου του βασιλικού ζεύγους. Τέσσερα χρόνια αργότερα, η βασίλισσα Όλγα μεταβίβασε την κυριότητα των φυλακών στο ελληνικό δημόσιο (1896). Οι φυλακές ήταν χτισμένες επί της Λεωφόρου Αλεξάνδρας στους Αμπελοκήπους, απέναντι από το γήπεδο του ΠΑΟ και προορίζονταν να χρησιμοποιηθούν για τον σωφρονισμό ανηλίκων, όπως και έγινε αρχικά.

 Η Καλλιόπη Κεχαγιά (1839-1905), πρωτοπόρος εκπαιδευτικός και φεμινίστρια του 19ου αιώνα, ανέλαβε την πρωτοβουλία για την ανέγερση και σύσταση του Εφηβείου. Σύμφωνα με την Κεχαγιά, η κατάσταση των ελληνικών φυλακών για τους ανήλικους ήταν απαράδεκτη, καθώς ανήλικοι τρόφιμοι συμβίωναν με τους ενήλικες με αποτέλεσμα συχνά η φυλακή από μέρος σωφρονισμού να μετατρέπεται σε ένα σχολείο παραβατικότητας. Το Εφηβείο Αβέρωφ αποτέλεσε υπόδειγμα σωφρονιστικού καταστήματος την εποχή εκείνη για την Ελλάδα. Διέθετε σχολείο, βιβλιοθήκη, εργαστήρια σε ειδικούς χώρους στα οποία εξασκούνταν οι τρόφιμοι, νοσοκομείο με αυτόνομους χώρους αναρρώσεως, μαγειρείο, τραπεζαρία και ναό. Πρότυπος θεωρείται και ο τρόπος και η διαφάνεια στην εξασφάλιση και διαχείριση των οικονομικών πόρων, η οργάνωση των εθελοντών, η αρχιτεκτονική του χώρου και ο εξοπλισμός του κτιρίου.Λίγα χρόνια όμως μετά την κατασκευή τους, και παρά το αρχικό όραμα, λόγω της ταραγμένης περιόδου του Εθνικού Διχασμού μετατράπηκαν άτυπα σε φυλακές πολιτικών κρατουμένων, αντιπάλων του εκάστοτε καθεστώτος. Την ίδια χρήση είχαν και στα χρόνια της δικτατορίας του Ιωάννη Μεταξά (1936 – 1941), όταν σε αυτές εγκλείσθηκαν και βασανίσθηκαν πολλοί Κομμουνιστές αλλά και κατά τη διάρκεια της κατοχής, όταν φιλοξενούσαν κυρίως μελλοθάνατους, πριν αυτοί οδηγηθούν στο εκτελεστικό απόσπασμα. Με την Απελευθέρωση σε αυτές φυλακίσθηκαν δωσίλογοι και συνεργάτες των Γερμανών. Στα χρόνια του Εμφυλίου στο χώρο αυτό φυλακίστηκαν εκατοντάδες συλληφθέντες άνδρες και γυναίκες του ΔΣΕ. Μετά την επιβολή της δικτατορίας της 21ης Απριλίου του 1967, οι φυλακές Αβέρωφ ξανάγιναν χώρος κράτησης αντιφρονούντων, μάλιστα σε αυτές κλείσθηκε επί αρκετούς μήνες ο Ανδρέας Παπανδρέου. Στα 1971 οι φυλακές έκλεισαν και τον επόμενο χρόνο (1972) κατεδαφίσθηκαν, παραχωρώντας τη θέση τους στο «Θέμιδος Μέλαθρον», δηλαδή στις εγκαταστάσεις του Αρείου Πάγου και άλλων δικαστικών υπηρεσιών.
Επαρχία του Λέτσε

Η επαρχία του Λέτσε (ιταλικά: Provincia di Lecce) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Απουλίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 2.759 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 811.230 κατοίκους (2007). Έδρα της επαρχίας είναι η πόλη του Λέτσε (Lecce). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 97 δήμους και είναι η 2η σε πληθυσμό μετά την επαρχία του Μπάρι. Συνορεύει βορειoδυτικά με τις επαρχίες των Μπρίντιζι και Τάραντα, ενώ ανατολικά βρέχεται από την Αδριατική θάλασσα και νοτιοδυτικά από το Ιόνιο πέλαγος.

 Η επαρχία του Λέτσε εκτείνεται σε μία έκταση 2.759,39 τ.χμ. (που αντιπροσωπεύουν το 14,3% της Απουλίας), με μέγιστο υψόμετρο τα 201 μ. και περιλαμβάνει το δυτικότερο άκρο της Ιταλίας στη χερσόνησο του Σαλέντο. Οι 809.129 αντιπροσωπεύουν το 19,86% του πληθυσμού της Απουλίας. Το "σημείο Παλάσα ή ακρωτήρι του Οτράντο" είναι το ανατολικότερο σημείο της Ιταλίας, στην "άκρη του τακουνιού της μπότας", ενώ σύμφωνα και με τις διεθνείς ναυτικές συνθήκες είναι το σημείο που χωρίζει την Αδριατική από το Ιόνιο. Το πολιτικό και πολιτιστικό κέντρο της επαρχίας είναι το Λέτσε, που βρίσκεται 11χμ. από την ακτή της Αδριατικής και 23χμ. από την ακτή του Ιονίου, σε μία έντονα αστικοποιημένη περιοχή. Σύμφωνα με μία έρευνα του δήμου του Λέτσε, στην ευρύτερη περιοχή της πόλης του Λέτσε διαμένουν περισσότεροι από 450.000 κάτοικοι. Στην περιοχή διατηρείται ένας γλωσσικός θύλακας όπου ομιλείται η κατωιταλική ή γραικάνικη διάλεκτος. Σε αυτήν την περιοχή έχει δημιουργηθεί μία ένωση 11 δήμων, η Γκρέτσια Σαλεντίνα (Grecìa Salentina), από 9 ελληνόφωνους (Καλημέρα, Μαρτάνο, Καστρινιάνο ντε Γκρέτσι, Κοριλιάνο ντ' Οτράντο, Μαλπινιάνο, Σολέτο, Στερνάτια, Τσολίνο, Μαρτινιάνο) και 2 μη ελληνόφωνους (Καρπινιάνο Σαλεντίνο, Κουτροφιάνο) δήμους με συνολικό πληθυσμό περίπου 54.000 κατοίκους, που έχει σαν σκοπό τη διατήρηση της γραικανικής διαλέκτου αλλά και τη διοικητική συνεργασία μεταξύ αυτής της γλωσσικής μειονότητας στο ιταλικό έδαφος. Εξάλλου, η μειονότητα αυτή έχει αναγνωριστεί και από το επίσημο ιταλικό κράτος. Έδρα της ένωσης είναι η πόλη Καλημέρα. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Province of Lecce στο Wikimedia Commons
Τζέσικα Σίμπσον

Η Τζέσικα Σίμπσον (Jessica Ann Simpson, 10 Ιουλίου 1980) είναι Αμερικανίδα τραγουδίστρια της ποπ και ηθοποιός. Έχει μια μικροτερη αδερφή, την Άσλι Σίμπσον, η οποία είναι επίσης τραγουδίστρια.

 Sweet Kisses (1999) Irresistible (2001) This is The Remix (2002) In This Skin (2003) Rejoyce: The Christmas Album (2004) A Public Affair (2006) I Wanna Love for you Forever (1999) Where You Are (2000) I Think I'm in Love with You (2000) A Little Bit (2001) Sweetest Sin (2003) With You (2004) Take My Breath Away (2004) Angels (2004) These Boots Are Made for Walkin' (2005) A Public Affair (2006) I Belong to Me (2006) You Spin Me Round (2007) The Dukes of Hazzard (2005) Employee of the Month (2006) Blond Ambition (2007) Major Movie Star (2008) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Jessica Simpson στο Wikimedia Commons
Ντιντιέ Ντρογκμπά

Ο Ντιντιέ Υβ Ντρογκμπά Τεμπιλί (Didier Yves Drogba Tébily, γενν. 11 Μαρτίου 1978) είναι Ιβοριανός πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός. Με την Ακτή Ελεφαντοστού ήταν αρχηγός και πρώτος σκόρερ όλων των εποχών (κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 50 ή περισσότερα διεθνή γκολ).

 Eίναι γνωστός για την καριέρα του στην Τσέλσι για την οποία σκόραρε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο ξένο παίκτη και βρίσκεται στην 4η θέση με τα περισσότερα γκολ. Ξεκίνησε να αγωνίζεται στην Λε Μαν από το 1997 έως το 2002, όπου πήρε μεταγραφή στην Γκινγκάμπ, σύντομα όμως μετεγγράφηκε στη Μαρσέιγ. Ήταν Ιούλιος του 2004 όταν ο Ντρογκμπά μετακόμισε από τη Γαλλία και έγραψε ιστορία, καθώς τα 24 εκατομμύρια λίρες που πρόσφερε η Τσέλσι για την απόκτηση του, τον έκαναν τον πιο ακριβό Ιβοριανό ποδοσφαιριστή όλων των εποχών. Παρ΄ όλο που ένας τραυματισμός τον άφησε εκτός δράσης για δύο μήνες, ο Ντρογκμπά επέστρεψε δριμύτερος και σκόραρε ένα καθοριστικό γκολ στον τελικό του Λιγκ Καπ Αγγλίας. Ο Ιβοριανός άσσος τελείωσε την πρώτη του χρονιά με 16 γκολ σε όλες τις διοργανώσεις. Μετά από δύο καλές χρονιές με την Τσέλσι και με εξαιρετική σχέση με τον προπονητή του Ζοσέ Μουρίνιο, ο Πορτογάλος τεχνικός απολύθηκε και ο Ντρογκμπά σκεφτόταν σοβαρά την πιθανότητα να αποχωρήσει από την ομάδα του Λονδίνου. Αργότερα όμως ζήτησε συγγνώμη γι' αυτά που είπε και δήλωσε αποκλειστικά αφοσιωμένος στην Τσέλσι. Στις 22 Μαΐου 2012 η αγγλική ομάδα ανακοίνωσε ότι ο Ιβοριανός θα εγκατέλειπε το σύλλογο μόλις ολοκληρωνόταν το συμβόλαιό του, το καλοκαίρι του 2012, με τον ίδιο να έχει κοινοποιήσει την απόφαση αποχώρησής του από την ομάδα στους συμπαίκτες του το βράδυ μετά την κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ, στις 19 Μαΐου. Στις 25 Ιουλίου ο Ιβοριανός επιστρέφει στην Τσέλσι για έναν χρόνο και αργότερα θα αναλάβει πόστο στο τεχνικό τιμ μαζί με τον Ζοζέ Μουρίνιο. Τσέλσι ΦΚ (2004-2015, 2014-2015)Πρέμιερ Λιγκ: 2004-2005, 2005-2006, 2009-2010, 2014-2015 Λιγκ Καπ Αγγλίας: 2004-2005, 2006-2007, 2014-2015 FA Cup: 2006-2007, 2008-2009, 2009-2010, 2011-2012 FA Community Shield: 2005, 2009 Τσάμπιονς Λιγκ: 2011-2012 Κύπελλο_Ασίας_Πρέμιερ_Λιγκ: 2011Γαλατασαράι ΣΚ (2013-2014)Σούπερ Λιγκ Τουρκίας: 2012-2013 Κύπελλο Τουρκίας: 2013 Σούπερ Κύπελλο Τουρκίας: 2013-2014 Onze d'Or: 2004 Africa Cup of Nations ομάδα του τουρνουά : 2006, 2008, 2012 Ακτή Ελεφαντοστού παίκτης της χρονιάς : 2006, 2007, 2012 Αφρικανός παίκτης της χρονιάς : 2006, 2009 Πρώτος σκόρερ Αγγλικού πρωταθλήματος : 2006–07, 2009–10 PFA ομάδα της χρονιάς : 2006–07, 2009–10 ESM ομάδα της χρονιάς : 2006–07 UEFA ομάδα της χρονιάς : 2007 BBC Αφρικανός παίκτης της χρονιάς : 2009 Time Top 100: 2010 Καλύτερος παίκτης στην Τουρκία : 2013 Golden Foot: 2013 FWA Tribute Award: 2015
Καψοδάσος Χανίων

Το Καψοδάσος είναι χωριό της κοινότητας Πατσιανού του δήμου Σφακίων στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 46 κατοίκους. Βρίσκεται σε υψόμετρο 120 μέτρων, σε μικρή απόσταση από τον Πατσιανό και βόρεια από το Φραγκοκάστελλο. Στο χωριό βρίσκεται η έξοδος του φαραγγιού του Καλλικράτη.

 Το όνομά του σύμφωνα με τον Στέργιο Σπανάκη αναφέρται στον πρώτο οικιστή. Το επώνυμο Καψοδάσης αναφέρεται στα έγγραφα από το 1604 και αναφέρεται από τον Αντόνιο Τριβάν ανάμεσα στους ευγενείς των Χανίων. Μια λιγότερο πιθανή ετυμολογία αναφέρει ότι σχετίζεται με πυρκαγιά σε κοντινό δάσος.Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Capso Dhasso στην επαρχία Αγίου Βασίλείου, αλλά δεν αναφέρεται από την απογραφή του Καστροφύλακα το 1583. Το χωριό αναφέρεται ως Capsodoso από τον Βασιλικάτα το 1630. Στην τουρκική απογραφή του 1659 αναφέρεται ως Kapsodasa με 35 σπίτια. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 σε αυτό κατοικούσαν 30 χριστιανικές οικογένειες και εξακολουθούσε να υπάγεται στην επαρχία Αγίου Βασιλείου. Το 1881 ανήκε στο δήμο Καλλικράτη του νομού Σφακίων, με 148 κατοίκους, και στην απογραφή του 1900 υπαγόταν στην επαρχία Σφακίων.Η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με την κτηνοτροφία, την καλλιέργια ελιάς και χαρουπιών, την μελισσοκομία και τον τουρισμό. Το χωριό βρίσκεται στην έξοδο του φαραγγιού του Καλλικράτη, ενώ από το χωριό ξεκινά ο ασφάλτινος δρόμος για τον Καλλικράτη. Η κύρια εκκλησία του χωριού είναι ο δίκλιτος αναγεννησιακού ρυθμού ναός του αγίου Κωνσταντίνου, στον οποίο διοργανώνεται πανυγήρι στις 21 Μαΐου. Νότια, στον κάμπο του Φραγκοκάστελου, βρίσκεται το βυζαντινό εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννου.
Ματίγια Σαμπάνσιτς

Ο Ματίγια (Ματθαίος) Σαμπάνσιτς, βοσνιακά: Matija Sabančić ή Šabančić άκμασε fl. 1463–71) ήταν ο τιτουλάριος βασιλιάς της Βοσνίας την περίοδο 1465–1471, ο πρώτος από τους δύο βασιλείς-μαριονέτες που είχαν εγκατασταθεί από τους Οθωμανούς στη Βοσία. Ήταν ένα από τα τελευταία γνωστά μέλη τού ίαΟίκου των Κοτρομάνιτς.

 Ήταν ένας από τους τρεις γιους του αντιβασιλιά Ραντιβόγι της Βοσνίας (1432–1435), ενός νόθου γιου του βασιλιά Oστόγια (βασ. 1398–1404, 1409–1418) και της Αικατερίνης, κόρης του Νικολάου της Βελίκα, που παντρεύτηκε το 1449 . Ο πατέρας του διεκδίκησε ανεπιτυχώς το στέμμα της Βοσνίας μεταξύ 1432 και 1435. Τα αδέλφια του Ματίγια ήταν ο Tβρτκo (απεβ. 1463) και ο Γεώργιος (άκμ. 1455). Το 1463 ο πατέρας τού Ματίγια, ο αδελφός του Tβτκo και ο πρώτος εξάδελφός του βασιλιάς Στέφαν Τομάσεβιτς, εκτελέστηκαν με εντολή του Οθωμανού σουλτάνου Mωάμεθ Β΄, ενώ το βασίλειο της Βοσνίας προσαρτήθηκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Τους τελευταίους μήνες του 1465 ο Μωάμεθ Β΄ ονόμασε τον Ματίγια βασιλιά της Βοσνίας. Ωστόσο, ο Ματίγια κέρδισε λίγα περισσότερα από τον τίτλο, καθώς το πραγματικό βασίλειο είχε καταστραφεί. Ο Ματίγια αναφέρεται για τελευταία φορά το 1471. Ο δεύτερος βασιλιάς-μαριονέτα των Οθωμανών στη Βοσνία ήταν ο Mατίγια Βογισάλιτς, που εγκαταστάθηκε τον Μάρτιο ή τον Απρίλιο του 1476, ενώ την ίδια εποχή ο βασιλιάς Mατθίας Κορβίνος της Ουγγαρίας ονόμασε τον Νικόλαο του Ίλοκ ως τον Ούγγρο βασιλιά-μαριονέτα της Βοσνίας.
Δήμος Αγίων Αναργύρων-Καματερού

Ο Δήμος Αγίων Αναργύρων-Καματερού είναι ένας από τους δήμους της περιφέρειας Αττικής που προέκυψε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης από την συνένωση των παλαιότερων δήμων Αγίων Αναργύρων και Καματερού. Εντοπίζεται στο Δυτικό Τομέα Αθηνών και έχει πληθυσμό 62.529 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, στοιχεία που τον κατατάσσουν στην 52η θέση από άποψη πληθυσμού στην Ελλάδα. Έδρα του είναι οι Άγιοι Ανάργυροι. Η έκτασή του είναι 9,11 τ.χλμ.

 Την περίοδο από το 1927 ως το 1963 οι Άγιοι Ανάργυροι αποτελούσαν κοινότητα. Το 1963 έγινε Δήμος και το 2010 καταργήθηκε, με την ίδρυση του νέου καλλικρατικού Δήμου Αγίων Αναργύρων - Καματερού. Κοινότητα Αγίων Αναργύρων Πρόεδροι της Κοινότητας διετέλεσαν οι Παναγιώτης Μανωλέσης, Ιωάννης Κούγελος, Στυλιανός Πεδουλάκης, Ιωάννης Σκαρπέλης, Αναστάσιος Μέρλας, Αναστάσιος Καραμέρος, Κωνσταντίνος Μαγουλάς, Αναστάσιος Ζουμπουλής, Μιλτιάδης Παπαχριστόπουλος, Ηλίας Μελάς, Γεώργιος Τσουγκράνης και Γεώργιος Γιαννόπουλος. Δήμος Αγίων Αναργύρων Δήμος Καματερού Πρόεδροι της Κοινότητας Η Κοινότητα Καματερού συστάθηκε το 1933 και αναγνωρίστηκε σε δήμο το 1972 και ο δήμος καταργήθηκε το 2010. Πρόεδροι διετέλεσαν οι: > 1935-1938 Γεώργιος Μπελιούλιας 1938-1942 Νικόλαος Ρεντούμης 1942-1945 Σωτήριος Μαρπίνης 1946-1948 Μιχαήλ Σαρ. Πέτρου 1949-1952 Ιωάννης Πανούσης ή Καματερού 1953-1957 Παναγιώτης Μανάρας 1958-1964 Ιωάννης Χριστοδούλου 1964-1967 Γαβριήλ Ξανθόπουλος (εξελέγη στις εκλογές του 1964 με ποσοστό 62% έναντι 38% για τον Φώτιο Σαφαρίκα). 1967-1969 Φώτιος Σαφαρίκας (διορισμός από χούντα) ''1969-1972 Σπυρίδων Ρεντούμης (διορισμένος από χούντα) Δήμαρχοι Καματερού Δήμαρχος Αγίων Αναργύρων - Καματερού (2011- σήμερα) Υπουργείο Εσωτερικών, σχέδιο Καλλικράτης
Alpha Blondy

Ο Seydou Koné (Dimbokoro, 1 Ιανουαρίου 1953), γνωστός με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Άλφα Μπλόντι, είναι τραγουδιστής της ρέγγε του συγκροτήματος The Wailers από την Ακτή Ελεφαντοστού.

 1982: Jah Glory 1984: Cocody Rock!!! 1985: Apartheid Is Nazism 1986: Jerusalem (με τους The Wailers) 1987: Revolution 1989: The Prophets 1992: Masada 1993: SOS Guerres Tribales 1993: Live Au Zénith (Paris) 1994: Dieu 1996: Grand Bassam Zion Rock 1997: Best Of 1998: Yitzhak Rabin 1999: Elohim 2001: Blondy Paris Bercy 2002: Merci Apartheid is Nazism Brigadier Sabary Guerre Civile Jerusalem Journalistes en danger Politiqui Yitzhak Rabin Interplanetary Revolution Gban-Gban Multipartisme (Mediocratie) Blesser Peace In Liberia Massada Sebe Allah Y'e Waikiki Rock Afriki Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Alpha Blondy στο Wikimedia Commons
Captain Beyond (άλμπουμ)

Captain Beyond είναι ο τίτλος του πρώτου δίσκου του ομώνυμου ροκ συγκροτήματος. Ο δίσκος ηχογραφήθηκε στα τέλη του 1971 και στις αρχές του 1972 στο Λος Άντζελες των Ηνωμένων Πολιτειών και κυκλοφόρησε μέσω της "Capricorn Records" ανεβαίνοντας στο # 134 των αμερικανικών τσαρτ, χωρίς να καταφέρει να μπει στις πρώτες εκατό θέσεις του καταλόγου. Το συγκεκριμένο άλμπουμ επανεκδόθηκε σε μορφή CD στις 19 Αυγούστου 1997 από την "Capricorn Records". Κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων του πρώτου τους δίσκου, οι Captain Beyond αποτελούνταν από τον πρώην τραγουδιστή των Deep Purple, Ροντ Έβανς, τον κιθαρίστα Λάρι Ράινχαρτ και τον μπασίστα Λι Ντόρμαν από τους Iron Butterfly και τον ντράμερ Μπόμπι Κάλντγουελ ο οποίος έπαιζε πιο πριν με τον Τζόνι Γουίντερ.

 1. Dancing Madly Backwards (On a Sea of Air) (Evans, Caldwell) - 4:08 2. Armworth (Evans, Caldwell) - 2:50 3. Myopic Void (Evans, Caldwell) - 3:37 4. Mesmerization Eclipse (Evans, Caldwell) - 3:45 5. Raging River of Fear (Evans, Caldwell) - 3:48 6. Thousand Days of Yesterdays (Intro) (Evans, Caldwell) - 1:30 7. Frozen Over (Evans, Caldwell) - 3:55 8. Thousand Days of Yesterdays (Time Since Come and Gone) (Evans, Caldwell) - 4:05 9. I Can't Feel Nothin' (Part 1) (Evans, Caldwell) - 3:07 10. As the Moon Speaks (To the Waves of the Sea) (Evans, Caldwell) - 2:30 11. Astral Lady (Evans, Caldwell) - 1:15 12. As the Moon Speaks (Return) (Evans, Caldwell) - 2:16 13. I Can't Feel Nothin' (Part 2) (Evans, Caldwell) - 1:11 Captain Beyond (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: Ιούλιος 1972 Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Captain Beyond" είχε την εξής μορφή: Ροντ Έβανς - φωνητικά Λάρι Ράινχαρτ - κιθάρα Λι Ντόρμαν - μπάσο, πλήκτρα Μπόμπι Κάλντγουελ - τύμπανα Allmusic review Εκδόσεις Αμερικανικά τσαρτ
Γκιόργκε Ίβανοφ

Ο Γκιόργκε Ίβανοφ (Ѓорге Иванов, Βαλάντοβο, 2 Μαΐου 1960-) είναι πολιτικός, πρώην πρόεδρος της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας από το Μάιο του 2009. Επανεξελέγη πρόεδρος το 2014 και παρέμεινε στο αξίωμα ως τις 12 Μαΐου 2019 οπότε αντικαταστάθηκε από τον νικητή των προεδρικών εκλογών του 2019 Στέβο Πενταρόφσκι.

 Τελείωσε τις υποχρεωτικές και γυμνασιακές του σπουδές στο Βαλάντοβο. Μέχρι το 1990 υπήρξε ακτιβιστής στην Λίγκα της Σοσιαλιστικής Νεολαίας της Γιουγκοσλαβίας. Είναι παντρεμένος και έχει 2 παιδιά. Η μόνιμη κατοικία του είναι στην πρωτεύουσα της χώρας, τα Σκόπια. Στις 25 Ιανουαρίου 2009, το ισχυρότερο κόμμα στο Κοινοβούλιο της τότε πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, το συντηρητικό VMRO-DPMNE, όρισε τον Ίβανοφ υποψήφιο του κόμματος για τις Προεδρικές εκλογές του 2009. Παρότι προτάθηκε ως υποψήφιος από το κυβερνών κόμμα VMRO-DPMNE, ο ίδιος δεν είναι μέλος του κόμματος. Οι δημοσκοπήσεις από τον Φεβρουάριο του 2009 έβλεπαν τον Ίβανοφ ως τον επικρατέστερο προεδρικό υποψήφιο με την υποστήριξη του 27% των ερωτώμενων, με τον δεύτερο στη σειρά υποψήφιο να έχει την υποστήριξη μόνον του 13%. Στην διάρκεια της εκλογικής του εκστρατείας ο Ίβανοφ ανακοίνωσε ότι εάν εκλεγεί πρόεδρος, θα επιμείνει σε μια συνάντηση με τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας. Στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών του 2009, 343.374 (35,06%) πολίτες της τότε πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας ψήφισαν υπέρ του Ίβανοφ, με δεύτερο τον υποψήφιο των Σοσιαλδημοκρατών Λιουμπομίρ Φιρτσκόσκι που έλαβε το 20,45% των ψήφων. Κέρδισε τον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών με 437.455 ψήφους (63,1%), ενώ ο αντίπαλός του Φιρτσκόσκι έλαβε 252.195 ψήφους. Ορκίστηκε και ανέλαβε καθήκοντα στις 12 Μαΐου του 2009. Στις προεδρικές εκλογές που έγιναν τον Απρίλιο του 2014, ο Ίβανοφ επανεξελέγη πρόεδρος με 55,28% στον δεύτερο γύρο, επικρατώντας του Στέβο Πενταρόφσκι (41,14%). Цивилно општество (Η κοινωνία των πολιτών) Демократијата во поделените општества: македонскиот модел (Η δημοκρατία σε διαιρεμένες κοινωνίες: το Μακεδονικό Μοντέλο) Современи политички теории (Σύγχρονες πολιτικές θεωρίες) Политички теории - Антика (Πολιτικές θεωρίες - Αρχαιότητα) Επίσημη ιστοσελίδα του Ίβανοφ
Επιδιδυμίδα

Η επιδιδυμίδα είναι ένας μακρύς περιελιγμένος σωλήνας στο πίσω μέρος κάθε όρχεως που συνδέει τον όρχι με τον σπερματικό πόρο. Λειτουργεί ως δεξαμενή για την ωρίμανση των σπερματοζωαρίων. Συναντάται σε ερπετά, πτηνά και θηλαστικά, συμπεριλαμβανομένου του ανθρώπου. Σε ενήλικες ανθρώπους φτάνει σε μήκος τα 6 έως 7 μέτρα.

 Η επιδιδυμίδα χωρίζεται σε τρεις κύριες περιοχές. Η κεφαλή (λατινικά caput) της επιδιδυμίδας βρίσκεται στον άνω πόλο του όρχεως, με τον οποίο συνδέεται με τα εκφορητικά σωληνάρια. Η κεφαλή δέχεται τα σπερματοζωάρια μετά την παραγωγή τους στα σπερματικά σωληνάρια του όρχεως.Το σώμα (corpus) αποθηκεύει και παρέχει θρεπτικές ουσίες στα ώριμα σπερματοζωάρια.Η ουρά (cauda) βρίσκεται στον κάτω πόλο του όρχεως και απολήγει στον σπερματικό πόρο, μέσω του οποίου διελαύνουν τα σπερματοζωάρια μέχρι να καταλήξουν στον εκσπερματικό πόρο. Μετά την παραγωγή τους στα σπερματικά σωληνάρια, τα σπερματοζωάρια ωριμάζουν και αποθηκεύονται προσωρινά στις επιδιδυμίδες. Οι επιδιδυμίδες εμπλουτίζουν τα σπερματοζωάρια με θρεπτικό υλικό και υγρά για την ευκολότερη μετακίνηση τους.Πριν από την έξοδό τους από το σώμα, τα σπερματοζωάρια εμπλουτίζονται με εκκρίματα και από τις σπερματοδόχους κύστεις, τον προστάτη και τους βολβοουρηθραίους αδένες. Τα σπερματοζωάρια προχωρούν από την επιδιδυμίδα στον σπερματικό πόρο (σπερματαγωγό), διαπερνούν τον εκσπερματικό πόρο και τον προστάτη και διαμέσου της ουρήθρας εξέρχονται από το σώμα.
Καστελσαραζέν

Το Καστελσαραζέν (Γαλλικά: Castelsarrasin) είναι κοινότητα στο νομό Ταρν-ε-Γκαρόν στην περιοχή της Οξιτανίας, στα νότια της Γαλλίας. Είναι η μοναδική υπονομαρχία του νομού και έχει πληθυσμό 13.944 κατοίκους (2017), δεύτερη πιο πυκνοκατοικημένη κοινότητα στο νομό μετά την πρωτεύουσα Μοντωμπάν. Οι κάτοικοι ονομάζονται Καστελσαραζινουά (ζ).Η πόλη στο νομό αναφέρεται και ως Καστέλ.

 Η κοινότητα Καστελσαραζέν βρίσκεται στο κέντρο του νομού Ταρν-ε-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή Οξιτανία, στα νοτιοδυτικά της Γαλλίας. Είναι η μοναδική υπονομαρχία του νομού και έχει πληθυσμό 13.944 κατοίκους (2017). Η ευρύτερη αστική περιοχή της συγκεντρώνει 26.983 κατοίκους (2017). Αν και το Καστελσαραζέν δεν αποτελεί τμήμα της αστικής περιοχής της Τουλούζης, επηρεάζεται έντονα από αυτή την κοντινή περιοχή των περίπου 1,3 εκατομμυρίων κατοίκων, όπως ακριβώς και ολόκληρος ο νομός Ταρν-ε-Γκαρόν.Το Καστελσαραζέν βρίσκεται σε έναν σημαντικό άξονα επικοινωνίας που συνδέει το Μπορντώ και τον Ατλαντικό Ωκεανό στα βορειοδυτικά, με τη Ναρμπόν και τη Μεσόγειο Θάλασσα στα νοτιοανατολικά, μέσω της Τουλούζης. Αυτός ο σημαντικός άξονας βασίζεται κυρίως στον αυτοκινητόδρομο Α62, ο οποίος παρακάμπτει το κέντρο της πόλης και εξυπηρετεί την πόλη με έξοδο στο επίπεδο της βιομηχανικής περιοχής. Το κέντρο της πόλης Καστελσαραζέν έχει την ιδιαιτερότητα να περιβάλλεται και από τις δύο πλευρές από τον ποταμό Γκαρόν και διασχίζεται από το κανάλι του ποταμού Γκαρόν, το οποίο μαζί με το κανάλι του Μιντί ενώνει τον Ατλαντικό με τη Μεσόγειο. Η απόσταση από την Τουλούζη είναι 68 χλμ οδικώςκαι από το Μοντωμπάν 22 χλμ.Η έκταση είναι 76,77 τετραγωνικά χιλιόμετρα και το υψόμετρο κυμαίνεται ανάμεσα στα 61 και 97 μέτρα. Η πόλη έχει ωκεάνιο κλίμα με ηπειρωτικές επιρροές. Η πρώτη αναφορά στην πόλη χρονολογείται από το 961. Το όνομα, Castel Sarracenum, δείχνει ότι στην περιοχή υπήρχε κάστρο που χτίστηκε την εποχή των Σαρακηνών. Η πρώιμη ιστορία της πόλης χαρακτηρίζεται από πολέμους ενάντια στους Άγγλους μέχρι τα τέλη του 12ου αιώνα, έπειτα κατά την Σταυροφορία των Αλβιγηνών κατά το πρώτο μέρος του 13ου αιώνα και στη συνέχεια τη Σταυροφορία των βοσκών του 1320 που είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο πολλών Εβραίων στην πόλη. Η περιοχή επηρεάστηκε πολύ από τον Εκατονταετή πόλεμο και πάλι, κατά τη διάρκεια των Θρησκευτικών πολέμων του 16ου αιώνα, ο καθολικός πληθυσμός της πόλης ήταν συχνά σε σύγκρουση με τη γενικά προτεσταντική γύρω περιοχή. Η περιοχή είναι πιο ήρεμη κατά τους επόμενους αιώνες, μέχρι την εποχή της Γαλλικής Επανάστασης. Το Καστελσαραζέν ήταν ο τερματισμός του Stage 17 στον Γύρο της Γαλλίας (Tour de France) του 2007. Το όνομα της πόλης στα οξιτανικά είναι Los Sarrasins. Η εκκλησία Σαιν-ΣωβέρΗ εκκλησία Σαιν-Ζαν Το παρεκκλήσι της Παναγίας Το λιμάνι Ζακ-Υβ Κουστώ στο κανάλι του ποταμού Γκαρόν. Η ιστοσελίδα της πόλης (γαλλικά)
Μπισκ (φαγητό)

Για την πόλη στην Ασιατική Ρωσία, δείτε ΜπισκΜπισκ (Bisque) είναι μια απαλή, κρεμώδης, πολύ εποχιακή σούπα με γαλλική προέλευση, η οποία συνήθως βασίζεται σε στραγγισμένο ζωμό (Coulis) από οστρακόδερμα. Επίσης, οι κρεμώδεις σούπες που παρασκευάζονται από ψητά και αλεσμένα φρούτα και φρούτα και λαχανικά καλούνται ορισμένες φορές κι αυτές μπισκ.

 Ο όρος πιστεύεται ότι προήλθε από το Biscay, όπως ο Βισκαϊκός Κόλπος, ωστόσο σίγουρα τα οστρακόδερμα είναι bis cuites "δύο φορές μαγειρεμένα" (κατ' αναλογία με τη λέξη μπισκότο), καθώς αρχικά σοτάρονται με τα όστρακά τους , στη συνέχεια σιγοβράζονται με κρασί και αρωματικά υλικά, προτού στραγγιστούν και τους προστεθεί κρέμα. Το μπισκ γίνεται με την εξαγωγή αρώματος από ατελή οστρακόδερμα, τα οποία δεν είναι κατάλληλα για να πωληθούν. Σε μία αυθεντική σούπα μπισκ, τα όστρακα καβουρντίζονται σε λεπτή πάστα και προστίθενται στη σούπα. Η μπισκ με θαλασσινά παραδοσιακά σερβίρεται σε χαμηλό φλιτζάνι με δύο χερούλια και πιατάκι από κάτω ή σε ένα κύπελλο. Συνταγές με μπισκ Αρχειοθετήθηκε 2015-12-24 στο Wayback Machine.
Πατριάρχης Σωφρόνιος Γ΄

Ο Σωφρόνιος Γ΄ (κατά κόσμον Σταύρος Μεϊδαντζόγλου) ήταν Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από το 1863 έως το 1866, και αργότερα (1870-1899) Πατριάρχης Αλεξανδρείας (ως Σωφρόνιος Δ΄).

 Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη μεταξύ των ετών 1798 και 1802. Καταγόταν από εύπορη οικογένεια. Σπούδασε στη Μεγάλη του Γένους Σχολή. Το 1820 χειροτονήθηκε διάκονος, οπότε πήρε και το όνομα Σωφρόνιος. Το 1839 εξελέγη Μητροπολίτης Χίου, οπότε χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και κατόπιν επίσκοπος από τον Πατριάρχη Γρηγόριο ΣΤ΄. Στις 27 Σεπτεμβρίου 1855 εξελέγη Μητροπολίτης Αμασείας. Εργάστηκε για την ίδρυση ελληνικών σχολείων στην επαρχία του και κατά τα έτη 1858-1860 ήταν μέλος της μεγάλης εθνοσυνέλευσης του Πατριαρχείου, η οποία συνέταξε τους λεγόμενους Εθνικούς ή Γενικούς Κανονισμούς, οι οποίοι ψηφίστηκαν το 1862 και επέτρεπαν τη συμμετοχή περισσότερων λαϊκών στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων του Πατριαρχείου. Στις 20 Σεπτεμβρίου 1863, μετά την παραίτηση του Ιωακείμ Β΄, εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης. Κατά την Πατριαρχία του διαπραγματεύτηκε και το 1866 παραχώρησε με Πατριαρχική και Συνοδική Πράξη στην Εκκλησία της Ελλάδος τις Μητροπόλεις των Επτανήσων, τα οποία είχαν ήδη ενωθεί με την Ελλάδα το προηγούμενο έτος. Την ίδια χρονιά προέκυψε και το λεγόμενο «μοναστηριακό ζήτημα» στην Εκκλησία της Ρουμανίας, καθώς ο ηγεμόνας Αλέξανδρος Κούζας κατέσχεσε όλα τα ακίνητα του Πατριαρχείου, της Μονής Σινά και του Αγίου Όρους στη χώρα αυτή και απέκοψε την Εκκλησία της Ρουμανίας από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Κατόπιν αυτών, ο Πατριάρχης Σωφρόνιος παραιτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 1866 και αποσύρθηκε στο σπίτι του στην Πρίγκηπο μέχρι το 1870. Τη χρονιά εκείνη απεβίωσε ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Νικάνωρ και προκλήθηκαν ταραχές για την εκλογή του διαδόχου του. Στις 30 Μαΐου 1870 εξελέγη Πατριάρχης Αλεξανδρείας ως Σωφρόνιος Δ΄. Η Πατριαρχία του αμαυρώθηκε από την άδικη εκδίωξη του Πατριαρχικού Επιτρόπου Καΐρου, Μητροπολίτου Πενταπόλεως Νεκταρίου Κεφαλά, τον οποίο αργότερα η Εκκλησία ανακήρυξε Άγιο και μόλις το 1998 το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας απεκατέστησε συνοδικώς την κανονική τάξη περί του προσώπου του, επί Πατριαρχίας Πέτρου Ζ'. Παρέμεινε Πατριάρχης Αλεξανδρείας μέχρι τον θάνατό του, στις 3 Σεπτεμβρίου 1899, σε ηλικία πέραν των 101 ετών. Τα οστά του βρίσκονται σήμερα σε μαρμάρινη λειψανοθήκη στο Ναό του Αγίου Γεωργίου Παλαιού Καΐρου. Οικουμενικό Πατριαρχείο Αρχειοθετήθηκε 2019-05-15 στο Wayback Machine. Πατριαρχείο Αλεξανδρείας Αντώνας, Βασίλειος (2016). Η ενσωμάτωση των Επτανήσων στην αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ελλάδος: Από τον Τύπο της εποχής (1864-1866). Διδακτορική διατριβή, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Καλλίφρων, Βασίλειος Δ. (1867). Εκκλησιαστικά ή Εκκλησιαστικόν Δελτίον. Κωνσταντινούπολη.
Δέσπω Διαμαντίδου

Η Δέσπω Διαμαντίδου (Πειραιάς, 13 Ιουλίου (ιουλ. / 26 Ιουλίου γρηγ.) 1916 - Αθήνα, 18 Φεβρουαρίου 2004) ήταν σπουδαία Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου.

 Η Διαμαντίδου γεννήθηκε στην Καστέλλα του Πειραιά, όπου και μεγάλωσε. Ήταν εγγονή του μηχανικού Σπυρίδωνα Κριτσιλή (ή Κριτσίλη), ο οποίος διατέλεσε πολλές φορές και βουλευτής. Κατά τα παιδικά της χρόνια υπήρξε στενή φίλη του -επίσης Πειραιώτη- Γιάννη Τσαρούχη, ο οποίος ως αρκετά μεγαλύτερός της, την είχε υπό την φροντίδα του. Αργότερα, η οικογένειά της μετακόμισε στην Αθήνα, στο Κολωνάκι και η Διαμαντίδου πήγε στη Γερμανική Σχολή Αθηνών, από όπου και αποφοίτησε. Η Δέσπω Διαμαντίδου είχε ιδιαίτερη αγάπη στη μελέτη και τα βιβλία, καταφεύγοντας σε αυτά με κάθε ευκαιρία, αφού κατά δήλωσή της διάβαζε συνολικά πέντε ως έξι ώρες καθημερινά, ακόμα και ανάμεσα στις παραστάσεις. Μιλούσε τέσσερις ξένες γλώσσες (αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά και ρωσικά), κάτι που τη βοήθησε στη μετάφραση πλήθους ξένων θεατρικών έργων, με την οποία επίσης ασχολήθηκε, χωρίς όμως ιδιαίτερη επιτυχία. Από τον γάμο της με τον επίσης ηθοποιό Ανδρέα Φιλιππίδη απέκτησε ένα γιο. Την άνοιξη του 1967 η Δέσπω Διαμαντίδου είχε συμμετάσχει σε θεατρική περιοδεία στις ΗΠΑ ανεβάζοντας το έργο "Illya Darling" (θεατρική μεταφορά της ταινίας "Ποτέ την Κυριακή") στο Θέατρο Μπρόντγουεϊ της Νέας Υόρκης. Κατά τη διάρκεια της εκεί παραμονής της έγινε στην Ελλάδα το απριλιανό πραξικόπημα. Η Διαμαντίδου αποφάσισε να μην ξαναγυρίσει στην Ελλάδα υπό αυτές τις συνθήκες και παρέμεινε "εξόριστη" στις ΗΠΑ ως τη μεταπολίτευση, αφού γύρισε στην Ελλάδα μόλις αργά το καλοκαίρι του 1974.Αξιοσημείωτη στο πλαίσιο της παρουσίας της στις ΗΠΑ είναι η συμμετοχή της το 1975 στην ταινία του Γούντι Άλεν Ο ειρηνοποιός, υποδυόμενη τη μητέρα του πρωταγωνιστή. Σταθμό στην καριέρα της αποτέλεσε η συμμετοχή της το 1960 στην ταινία Ποτέ την Κυριακή του Αμερικανού σκηνοθέτη Ζυλ Ντασέν με πρωταγωνίστρια τη Μελίνα Μερκούρη. Κηδεύτηκε στις 24 Φεβρουαρίου του 2004 στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Συμμετοχές σε παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου, από τον οικείο ιστότοπο.
Γουίλ Άισνερ

Ο Γουίλιαμ Έργουιν "Γουίλ" Άισνερ (William Erwin Eisner, 6 Μαρτίου 1917 – 3 Ιανουαρίου 2005) ήταν Αμερικανός κομίστας, ο οποίος θεωρείται «πατέρας» της γραφικής νουβέλας και βασικός διαμορφωτής της οπτικής αφήγησης και της γλώσσας των κόμικς. Δημιούργησε πολλά κόμικ, μεταξύ των οποίων τα The Spirit, John Law, Lady Luck, Mr. Mystic, Uncle Sam, Blackhawk και Sheena. Προς τιμήν του πήραν το όνομά τους τα Βραβεία Γουίλ Άισνερ, που απονέμονται στην San Diego Comic-Con International, μία από τις μεγαλύτερες διοργανώσεις στο χώρο των κόμικς.

 Γόνος Εβραίων μεταναστών, γεννήθηκε στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης στις 6 Μαρτίου του 1917. Η οικογένειά του ήταν μετανάστες από τη Ρουμανία και από την Αυστρία. Η κλίση του καλλιτέχνη προήλθε από τον πατέρα του, που ήταν ζωγράφος, γεννημένος στη Βιέννη της Αυστρίας. Ωστόσο, ο πατέρας του πίστευε το αντίθετο δηλαδή, πως θα προκόψει χάρη στις ικανότητες του στα σχέδια, στα επόμενα χρόνια της ζωής του και πίστευε πως η ζωγραφική είναι μπίζνες. Η μητέρα του ήταν από τη Ρουμανία, πιο ρεαλίστρια και πιο πρακτική γονέας προς τον Γουίλ από ότι ο πατέρας του, και πίστευε πως δεν θα καταφέρει τίποτα στη ζωή του, με τις καλλιτεχνικές του ικανότητες. Ο Άισνερ παρακολουθούσε μαθήματα στο λύκειο Ντεγουίτ Κλίντον (DeWitt Clinton High School) στο Μπρονξ. Το πάθος του για τα κόμικς εκδηλώθηκε σε νεαρή ηλικία, η πρώτη του εικονογράφηση μάλιστα δημοσιεύθηκε στη σχολική εφημερίδα (The Clintonian) του σχολείου του. Επίσης συνεργαζόταν με το περιοδικό The Magpie, συμμετείχε στο σχολικό ημερολόγιο και είχε αναλάβει και σκίτσα για θεατρικές παραστάσεις. Αργότερα μαθήτευσε στον καλλιτέχνη Τζόρτζ Μπράντ Μπρίτζμαν (1864-1943) για ένα χρόνο σε σχολή καλλιτεχνών στην Νέα Υόρκη. Το 1935 ο Άισνερ ήρθε σε επαγγελματική συνεργασία με τον Τζέρι Ίγκερ, ο οποίος ήταν ο εκδότης του WOW: What a Magazine! μαζί με τον Μπόμπ Κέιν (ο άνθρωπος που σχεδίασε τον Μπάτμαν), να δημιουργήσουν μια περιπέτεια, σε στύλ κόμικ, τον Κάπτεν Σκότ Ντάλτον, ένα χαρακτήρα που έμοιαζε στον Ράιντερ Χάγκαρντ, και που ταξίδευε σε όλον τον κόσμο. Επίσης σχεδίασε τον χαρακτήρα «The Flame» και τον «Harry Karry». Μετά το τέλος του περιοδικού WOW, συνέχισαν οι δυο τους τις πωλήσεις άλλων κόμικς. Μετά από καιρό, είχαν δεχθεί προτάσεις από πολλές εταιρείες κόμικ, μεταξύ των οποίων την Fox Comics, την Fiction House και την Quality Comics. Ο Άισνερ, είχε σχεδιάσει ακόμα δύο χαρακτήρες, τον Blackhawk και τον Doll Man αλλά συνέχισε και με άλλους. Ο Άισνερ είχε πει πως θα γίνει πλούσιος πριν καν πατήσει τα 22 του χρόνια. Τσενέ, Λήδα: Will Eisner’s New York: From The Spirit Τo Τhe Modern Graphic Novel, ComicDom, 17/3/2011 (ανακτήθηκε στις 10/5/2011) Κανέλλης, Ηλίας: Γουίλ Αϊσνερ (1917-), Το Βήμα, 10/02/2002 (ανακτηθηκε 11/4/2011) Λαζαρίδου, Αστερόπη: Νουβέλες και μασκοφόροι από ένα διάσημο πενάκι, Το Βήμα, 5/4/2008 (ανακτηθηκε 11/4/2011) Καλαμάρας, Βασίλης: Ανοιξε τον δρόμο στα γκράφικ νόβελ, Ελευθεροτυπία, 1/6/2010 (ανακτηθηκε 11/4/2011) Επίσημη ιστοσελίδα
Μαρία Ελεονόρα του Βιντ

Η Πριγκίπισσα Μαρία Ελεονόρα της Αλβανίας (Μαρία Ελεονόρη Ελισάβετ Σεσίλια Ματθίλδη Λούσι Πριγκίπισσα του Βιντ, 19 Φεβρουαρίου 1909 – 29 Σεπτεμβρίου 1956) ήταν η μόνη κόρη του Γουίλιαμ, του Πρίγκιπα της Αλβανίας και της συζύγου του Πριγκίπισσας Σόφι του Σένμπουργκ-Βάλντενμπουργκ. Κατείχε τον τίτλο της Πριγκίπισσας της Αλβανίας. Είχε επίσης το στυλ της Donika, σε φόρο τιμής στη Ντονίκα Καστριότι.

 Η πριγκίπισσα Μαρία Ελεονόρα του Βιντ γεννήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου 1909 στο Πότσνταμ του Βρανδεμβούργου της Πρωσίας . Ήταν η αδελφή του Κάρολ Βίκτορ, κληρονομικού πρίγκιπα της Αλβανίας . Παντρεύτηκε, πρώτον, τον Άλφρεντ Πρίγκηπα τουΣούνμπεργκ-Βάλντενμπουργκ (1905-1941), γιο του πρίγκηπα Χάινριχ φον Σούνμπεργκ-Βάλντενμπουργκ και της πριγκίπισσας Όλγα του Λούβενσταϊν-Βέρτχαϊμ- Φρόιντενμπεργκ, στις 16 Νοεμβρίου 1937 στο Μόναχο, Βαυαρία, Γερμανία. Δεύτερον, παντρεύτηκε τον Ίον Οκτάβιαν Μπουνέα (1899-1977), γιος του Αουρέλιου Μπουνέα, στις 5 Φεβρουαρίου 1949 στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας. Πέθανε χωρίς απογόνους σε ηλικία 47 ετών, στις 29 Σεπτεμβρίου 1956 σε ένα κομμουνιστικό στρατόπεδο κράτησης, Miercurea Ciuc, Ρουμανία. Genealogisches Handbuch des Adels, Fürstliche Häuser, Αναφορά: 1991 2
Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Γροιλανδίας

Το Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Γροιλανδίας (Πρωτάθλημα Coca Cola GM) είναι η ανώτατη κατηγορία ποδοσφαίρου στη Γροιλανδία. Δημιουργήθηκε το 1958 και από το 1971 οργανώνεται από την ποδοσφαιρική ομοσπονδία της Γροιλανδίας. Το πρωτάθλημα έχει τρεις φάσεις. Η πρώτη φάση περιλαμβάνει τις γειτονικές γεωγραφικά ομάδες (τοπική φάση). Στη δεύτερη φάση παίζουν οι νικητές της πρώτης φάσης ανεξαρτήτως γεωγραφικών θέσεων. Στην τρίτη και τελευταία φάση παίζουν οι φιναλίστ και αυτό είναι το κύριο πρωτάθλημα.

 1971: Tupilakken 41 (Qaanaaq) 1972: Grønlands Sportklub Seminarius (Nuuk) 1973: Grønlands Sportklub Seminarius (Nuuk) 1974: Siumut Kunuk Amerdlok (Sisimiut) 1975: Grønlands Sportklub Seminarius (Nuuk) 1976: Grønlands Sportklub Seminarius (Nuuk) 1977: Nagdlunguaq-48 1978: Nagdlunguaq-48 1979: Christanshåb Idraetsforening 70 (Qasigiannguit) 1980: Nagdlunguaq-48 1981: Nuuk Idraetslag 1982: Nagdlunguaq-48 1983: Nagdlunguaq-48 1984: Nagdlunguaq-48 1985: Nuuk Idraetslag 1986: Nuuk Idraetslag 1987: Kissaviarsuk 1933 (Qaqortoq) 1988: Nuuk Idraetslag 1989: Kagssagssuk (Maniitsoq) 1990: Nuuk Idraetslag 1991: Kissaviarsuk 1933 (Qaqortoq) 1992: Aqigssiaq (Maniitsoq) 1993: Β-67 (Nuuk) 1994: Β-67 (Nuuk) 1995: Kugssak (Qasigiannguit) 1996: Β-67 (Nuuk) 1997: Nuuk Idraetslag 1998: Kissaviarsuk 1933 (Qaqortoq) 1999: Β-67 (Nuuk) 2000: Nagdlunguaq-48 2001: Nagdlunguaq-48 2002: Kugssak (Qasigiannguit) 2003: Kissaviarsuk 1933 (Qaqortoq) 2004: FC Malamuk (Uummannaq) 2005: Β-67 (Nuuk) 2006: Nagdlunguaq-48 2007: Nagdlunguaq-48 2008: Β-67 (Nuuk) 2009: G-44 2010: B-67