IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Χειμώνας

Ο Χειμώνας είναι μία από τις τέσσερις εποχές της εύκρατης ζώνης και είναι η ψυχρότερη εποχή του έτους. Αστρονομικά, ξεκινά με το χειμερινό ηλιοστάσιο στις 21 Δεκεμβρίου στο Βόρειο Ημισφαίριο και στις 21 Ιουνίου στο Νότιο Ημισφαίριο. Τελειώνει κατά την εαρινή ισημερία στις 21 Μαρτίου στο Βόρειο ημισφαίριο και στις 23 Σεπτεμβρίου στο Νότιο. Στη μετεωρολογία μετρούνται συμβατικά οι μήνες Δεκέμβριος, Ιανουάριος, Φεβρουάριος για το Βόρειο Ημισφαίριο και Ιούνιος, Ιούλιος και Αύγουστος για το Νότιο. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα (Ιουνίου, Ιουλίου και Αυγούστου ή Δεκεμβρίου, Ιανουαρίου και Φεβρουαρίου, ανάλογα με το ημισφαίριο) η αξονική κλίση της Γης στρέφει λιγότερο το ημισφαίριο προς τον ήλιο από το άλλο και η διάρκεια της ημέρας είναι η ελάχιστη. Κατά συνέπεια οι θερμοκρασίες φτάνουν στα χαμηλότερα επίπεδα του έτους. Μετεωρολογικά όμως, στην τροπική ζώνη δεν υφίσταται χειμώνας. Τον χειμώνα τα ζώα πέφτουν σε χειμερία νάρκη, Κάνει κρύο, βρέχει, χιονίζει.

 Η λέξη χειμώνας βγαίνει από την αρχαία ελληνική λέξη χειμών, που με τη σειρά του βγαίνει από τη λέξη χεῖμα που σήμαινε χειμερινός καιρός, παγωνιά, κρύο. Μεταφορικά, επίσης, σημαίνει ψυχρός καιρός με θύελλα. Τη δεκαετία του 1880 ο Βαν Γκογκ ζωγράφισε εικόνες χιονισμένων τοπίων στην ύπαιθρο. Βίνσεντ Βαν Γκογκ, Χιονισμένο τοπίο με την Αρλ στο βάθος. 1888. Ιδιωτική Συλλογή. Βίνσεντ Βαν Γκογκ, Χιονισμένο τοπίο. 1888. Guggenheim Museum-N. York. Β. Βαν Γκογκ, Ανθρακωρύχοι στο χιόνι. 1882. Μουσείο Βαν Γκογκ-Άμστερνταμ. Β. Βαν Γκογκ, Γυναίκες ανθρακορύχοι (που κουβαλούν σακιά με άνθρακα) στο χιόνι. 1882. Kröller-Müller Museum. Β. Βαν Γκογκ, Συλλέκτες ξύλων. 1884. Ιδιωτική Συλλογή. Το ζωγράφισε στη Nuenen. Β. Βαν Γκογκ, Γυναίκες που σκαλίζουν σε χιονισμένο χωράφι το ηλιοβασίλεμα. 1890. Στο ίδρυμα Ε. G. Bührle. Ζυρίχη-Ελβετία. Β. Βαν Γκογκ, Γυναίκα με αξίνα στο χιόνι. 1883. Kröller-Müller Museum. Β. Βαν Γκογκ, Το παλιό νεκροταφείο στη Nuenen με χιόνι. 1885. Ιδιωτική Συλλογή. Β. Βαν Γκογκ, Χιονισμένο τοπίο με παλιό πύργο. Nuenen. 1883. Ιδιωτική Συλλογή. Β. Βαν Γκογκ, Γειτονιά παλιών σπιτιών στην Antwerp με χιόνι. 1885. Μουσείο Βαν Γκογκ-Άμστερνταμ. Β. Βαν Γκογκ, Χιονισμένο χωράφι με μία σβάρνα (σύμφωνα με τον Millet). 1890. Μουσείο Βαν Γκογκ-Άμστερνταμ. http://www.greek-language.gr/greekLang/modern_greek/tools/lexica/triantafyllides/search.html?lq=χειμώνας&dq=
Κίραν Ντεσάι

Η Κίραν Ντεσάι (Kiran Desai) (γεν. 3 Σεπτεμβρίου 1971) είναι Ινδή συγγραφέας με Ινδική υπηκοότητα και μόνιμος κάτοικος των ΗΠΑ. Το μυθιστόρημα της Η κληρονομιά της απώλειας κέρδισε το Βραβείο Μπούκερ 2006 και το Βραβείο Μυθοπλασίας National Book Critics Circle. Είναι κόρη της επιφανούς συγγραφέως Ανίτα Ντεσάι.

 Η Κίραν Ντεσάι γεννήθηκε στο Νέο Δελχί στην Ινδία και έζησε εκεί μέχρι τα 14 της. Έπειτα με τη μητέρα της έζησαν ένα χρόνο στο Λονδίνο και τελικά εγκαταστάθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες όπου σπούδασε δημιουργική γραφή στα Bennington College, Hollins University και Columbia University. Το πρώτο της μυθιστόρημα, Hullabaloo in the Guava Orchard, δημοσιεύτηκε το 1998 και έλαβε επαίνους από σημαντικές μορφές του χώρου όπως ο Σάλμαν Ρούσντι. Το βιβλίο κέρδισε το Βραβείο Betty Trask, βραβείο που δίνεται από την Κοινωνία των Συγγραφέων για τα καλύτερα νέα μυθιστορήματα από κατοίκους της Κοινοπολιτείας των Εθνών κάτω των 35 χρόνων.Το δεύτερο βιβλίο της, The Inheritance of Loss (Η Κληρονομιά της Απώλειας), (2006), έχει δεχθεί εγκωμιαστικές κριτικές σ'ολόκληρη την Ασία, Ευρώπη και ΗΠΑ και κέρδισε το Βραβείο Μπούκερ του 2006, καθώς και το Βραβείο Μυθοπλασίας National Book Critics Circle του 2006. Η κριτική επιτροπή του Βραβείου Μπούκερ χαρακτήρισε το βιβλίο "θαυμάσιο μυθιστόρημα για το ανθρώπινο πνεύμα και τη σοφία, με κωμικά στοιχεία και δυναμική πολιτική εξουσία". Η 35χρονη Κίραν Ντεσάι ήταν η νεώτερη γυναίκα που έχει κερδίσει το Βραβείο Μπούκερ. Hullabaloo in the Guava Orchard, Faber and Faber, 1998, ISBN 0-571-19336-6 The Inheritance of Loss, Hamish Hamilton Ltd, 2006, ISBN 0-241-14348-9 Το δέντρο του Σάμπαθ, Νέα Σύνορα Α. Α. Λιβάνη, 2007 (μετάφραση Λίλη Ιωαννίδου) Η κληρονομιά της απώλειας, ΜΙΝΩΑΣ, 2007 (μετάφραση Αλέξης Καλοφωλιάς) Βιογραφία στο SAWNET Συνέντευξη στο Rediff Γεύμα με την Kiran Desai Bold Type: Συνέντευξη με την Kiran Desai
Εθνική Λιβάνου (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Τελ. Ενημέρωση: 25 Ιανουαρίου 2015 Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών του Λιβάνου αντιπροσωπεύει το Λίβανο στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης που οργανώνει η FIBA. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Λιβανέζικης Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Fédération Libanaise de Basketball).

 Μεγαλύτερη επιτυχία της ομάδας μέχρι σήμερα είναι η κατάκτηση της 5ης θέσης στο Ασιατικό Πρωτάθλημα που διοργανώθηκε στην Ιαπωνία το 2011.Μέχρι σήμερα ο Λίβανος δεν έχει ποτέ λάβει μέρος σε κάποια Ολυμπιακή Διοργάνωση, ούτε σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Η πρώτη του συμμετοχή στο Ασιατικό Πρωτάθλημα της FIBA Asia έλαβε χώρα το 2001, ενώ διαθέτει, παράλληλα, δικαίωμα συμμετοχής σε διοργανώσεις της WABA, θυγατρικής της FIBA Asia για την περιοχή της Δυτικής Ασίας.Επίσης, η Ινδία διαθέτει δικαίωμα συμμετοχής στους Μεσογειακούς Αγώνες, στους Παναραβικούς Αγώνες, στους Ασιατικούς Αγώνες και στους Αγώνες Δυτικής Ασίας υπό τη σκέπη της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Πορεία σε Ασιατικά Πρωταθλήματα Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας του Λιβάνου σε Ασιατικά Πρωταθλήματα: Πορεία σε Ασιατικούς Αγώνες Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας του Λιβάνου σε Ασιατικούς Αγώνες: Πορεία σε Μεσογειακούς Αγώνες Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας του Λιβάνου σε Μεσογειακούς Αγώνες: Πορεία σε Παναραβικούς Αγώνες Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας του Λιβάνου σε Παναραβικούς Αγώνες: Εθνική Λιβάνου (καλαθοσφαίριση ανδρών) Lebanon, ιστορικό ανά έτος στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά) Fédération Libanaise de Basketball, επίσημος ιστότοπος. (Αγγλικά)
Ανάδρομη κίνηση

Η ανάδρομη κίνηση είναι η κίνηση σε αντίθετη κατεύθυνση από την κίνηση ενός άλλου αντικειμένου, σε αντίθεση με την ορθόδρομη κίνηση. Αυτή η κίνηση μπορεί να είναι η τροχιά ενός σώματος γύρω από ένα άλλο, ή ενός αντικειμένου γύρω από τον άξονα περιστροφής του. Όσον αφορά τα ουράνια σώματα, η ανάδρομη κίνηση συνήθως αναφέρεται στην κίνηση η οποία είναι αντίθετης φοράς με την κίνηση του πρωτεύοντος αντικειμένου, δηλαδή του αντικείμενου το οποίο αποτελεί το κέντρο του συστήματος.

 Στο ηλιακό σύστημα, όλοι οι πλανήτες και τα περισσότερα από τα υπόλοιπα αντικείμενα περιφέρονται γύρω από τον Ήλιο, με την εξαίρεση αρκετών κομητών, σε ορθόδρομες φορές, δηλαδή στην ίδια κατεύθυνση με την περιστροφή του Ήλιου. Επίσης, η περιστροφή των περισσότερων πλανητών είναι ορθόδρομη, με την εξαίρεση της Αφροδίτης και του Ουρανού, οι οποίοι έχουν ανάδρομη περιστροφή. Κάποιοι δορυφόροι περιφέρονται γύρω από τους πλανήτες σε ανάδρομες τροχιές, αλλά συνήθως είναι μικροί και απομακρυσμένοι από τους πλανήτες, με την εξαίρεση του Τρίτωνα, δορυφόρου του Ποσειδώνα. Θεωρείται ότι οι ανάδρομοι δορυφόροι είναι αντικείμενα τα οποία παγιδεύτηκαν σε τροχιά γύρω από τους πλανήτες, ενώ είχαν σχηματιστεί αλλού. Η ανάδρομη κίνηση μπορεί να είναι και φαινομενική, στην οποία ένας πλανήτης φαίνεται να κινείται σε κατεύθυνση αντίθετη με τα άλλα σώματα στο ίδιο σύστημα, όπως παρατηρείται από συγκεκριμένο οπτικό σημείο. Στην περίπτωση του Ηλιακού Συστήματος, η κατεύθυνση που έχει ο «ανάδρομος» πλανήτης είναι προς τα δυτικά. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οι πλανήτες περιφέρονται με διαφορετική ταχύτητα γύρω από τον Ήλιο, με αποτέλεσμα ο ένας πλανήτης να προσπερνά τον άλλο, και έτσι να φαίνεται ότι ο άλλος πλανήτης κινείται προς τα πίσω.
Γεώργιος Σταθάτος

Ο Γεώργιος Σταθάτος (-21 Δεκεμβρίου 1943) ήταν Έλληνας απόστρατος αξιωματικός και αντιστασιακός στη διάρκεια της Κατοχής. Εκτελέστηκε ως αντίπαλος του ΕΛΑΣ τον Δεκέμβρη του 1943 από άντρες του Καπετάν Οδυσσέα.

 Καταγόταν από το χωριό Κόμαρα Έβρου. Ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στην Αδριανούπολη και στη συνεχεία έκανε σπουδές στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Ως αξιωματικός τάχθηκε με το Βενιζέλο και για το λόγο αυτό αποτάχθηκε μαζί με άλλους βενιζελικούς αξιωματικούς, το 1935. Έφτασε στο βαθμό του Αντισυνταγματάρχη. Πολέμησε στον Πόλεμο του 1940 και αργότερα στην Εθνική Αντίσταση όπου συνεργάστηκε και με τον ΕΛΑΣ στην προσπάθεια για από κοινού συγκρότηση αντιστασιακών οργανώσεων. Στα μέσα του 1943 καταδικάστηκε από ανταρτοδικείο του ΕΛΑΣ με τεκμήριο γράμμα του ιδίου στο οποίο ζητούσε ενίσχυση από το στρατηγείο Μέσης Ανατολής για την δημιουργία αντικομμουνιστικού αντάρτικου. Το ανταρτοδικείο τον καταδίκασε σε θάνατο με αναστολή και αφέθηκε ελεύθερος ύστερα και από προτροπή του Καπετάνιου Οδυσσέα. Έπειτα από αναφορές ότι καταφέρεται κρυφά εναντίον του ΕΛΑΣ τον Δεκέμβριο του 1943 τμήμα του ΕΛΑΣ με εντολή του καπετάν Οδυσσέα τον εκτέλεσαν, μαζί με τον Πορτοκαλίδη και άλλους 9, έπειτα από βασανιστήρια. Τα κεφάλια τους εκτέθηκαν μάλιστα σε δημόσια θέα. Για αυτή την πράξη ο καπετάν Οδυσσέας εκτελέστηκε στις 27 Φλεβάρη 1944 μετά από δίκη από τον ίδιο τον ΕΛΑΣ. Η προτομή του είναι τοποθετημένη σήμερα σε κεντρικό δρόμο της Ορεστιάδας και αναγράφεται ότι δολοφονήθηκε. Ο Βαγγέλης Κασάπης (Κρίτων) πολιτικός αντίπαλος του καπετάνιου Οδυσσέα και πρόεδρος του ανταρτοδικείου που τον καταδίκασε σε θάνατο, καταλογίζει ευθύνες στο ότι ο Σταθάτος ξεγελάστηκε από παράγοντες του Ελληνικού προξενείου καθώς και στα θανάσιμα λάθη του καπετάνιου Οδυσσέα. Παντελή Αθανασιάδη, η Λευκίμη στις Φλόγες, άρθρο.
Βασίλειος Παπαρρηγόπουλος

Ο Βασίλειος Παπαρρηγόπουλος (1895 - 4 Δεκεμβρίου 1976) του Ξενοφώντος, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, που υπηρέτησε ως υπουργός στις πρώτες κυβερνήσεις του Καραμανλή στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του '50.

 Είχε εκλεγεί βουλευτής Αχαΐας με το Λαϊκόν Κόμμα στις εκλογές του 1946 (εξελέγη στις 19 Ιανουαρίου 1947 στη θέση του αποβιώσαντος Διονυσίου Βούλτζου), του 1950, με τον Ελληνικό Συναγερμό το 1951, Καλαβρύτων με τον Ελληνικό Συναγερμό στις εκλογές του 1952 και ξανά Αχαΐας με την Εθνική Ριζοσπαστική Ένωση στις εκλογές των ετών 1956, 1958, 1961 και 1963.Ήταν υπουργός Εμπορίου στην Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή 1955 και υπουργός Βορείου Ελλάδος στην Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή 1956. Στις 15 Δεκεμβρίου 1954 ανέλαβε υφυπουργός Οικισμού και Σεισμοπλήκτων Νήσων στην κυβέρνηση του Παπάγου, υπηρετώντας ως τις 4 Οκτωβρίου 1955.Πέθανε τον Δεκέμβριο του 1976 και τη χρονιά εκείνη έγινε στη Βουλή το πολιτικό του μνημόσυνο. Η κηδεία του έγινε στις 5 Δεκεμβρίου. Είχε μία κόρη.
Δαμασκηνιά Κοζάνης

Η Δαμασκηνιά είναι ορεινός οικισμός του νομού Κοζάνης. Βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού, στην πρώην επαρχία του Βοΐου, κοντά στα όρια με τον νομό Καστοριάς στις ανατολικές πλαγιές (Όντρια) του Άσκιου όρους, 82 χλμ. βορειοδυτικά της πόλης της Κοζάνης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, η Δαμασκηνιά είχε πληθυσμό 152 κατοίκων.

 Την περίοδο του Μακεδονικού Αγώνα, αρκετοί κάτοικοι του χωριού συμμετείχαν ενεργά στα γεγονότα μέσα από τις τάξεις του Μακεδονικού Κομιτάτου. Στο χωριό βρίσκεται η εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Υπάρχει και το μνημείο του Άγνωστου Μακεδονομάχου, όπου εκεί τελείται επίσημα κάθε χρόνο μνημόσυνο για τους πεσόντες μακεδονομάχους. Κοντά στο χωριό βρίσκεται ένα μνημείο για τον Παύλο Μελά.Έως το 1928 ονομαζόταν Βεδυλούστιον. Αποτελείται από 7 συνοικίες και είναι στο κέντρο δεκαπέντε οικισμών που το περιβάλλουν. Σήμερα οι κάτοικοι έχουν μειωθεί πολύ και φθάνουν τους 120 το χειμώνα και τους 400 το καλοκαίρι, ενώ παλαιότερα στην περίοδο του 1940 ξεπερνούσαν τους 740. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την κτηνοτροφία, την γεωργία και την μαστορική καθώς και την παραγωγή κάστανων. Λόγω αυτής της παραγωγής, τον Οκτώβριο γίνεται και η καστανογιορτή η οποία συγκεντρώνει πολύ κόσμο και θεωρείται γενικώς ένα από τα πιο σημαντικά πολιτιστικά γεγονότα του δυτικού Βοΐου. Στο χωριό και την γύρω περιοχή υπάρχουν μεγάλες καστανιές, καρυδιές, κερασιές και άλλα δέντρα της κατηγορίας των οπωροφόρων. Γύρω από την Δαμασκηνιά έχουν βρεθεί και παλαιοντολογικά ευρήματα. Στο χωριό τα κύρια αξιοθέατα είναι ο Αϊ-Λιάς (χώρος αναψυχής για τους κατοίκους του χωριού), η περιοχή της Ντιμνίτσας όπου βρίσκεται ένα σπήλαιο. Σύμφωνα με την παράδοση οι πρώτοι κάτοικοι του χωριού εγκαταστάθηκαν στην θέση Αϊ-Γιάννης.Την άνοιξη του 1944, αντάρτες του ΕΛΑΣ εκτέλεσαν στην αγορά της Δαμασκηνιάς τους επιφανείς κομιτατζήδες και συνεργάτες των δυνάμεων Κατοχής Μπάι Χρήστο και Μπάι Κόλε. Το καλοκαίρι του ίδιου έτους εγκαταστάθηκε στον οικισμό δύναμη Βρετανών καταδρομέων που στάλθηκε στην Ελλάδα από το ΣΜΑ για να συνδράμει την ελληνική αντίσταση.Στις 16 Μαρτίου 2020 εν μέσω της πανδημίας του κορωνοϊού COVID-19 αποφασίστηκε να μπει το χωριό σε καραντίνα (μαζί με τη Δραγασιά Κοζάνης) λόγω των πολλών κρουσμάτων μεταξύ των κατοίκων του. Στη Δαμασκηνιά γεννήθηκαν ο μακεδονομάχος Κωνσταντίνος Τζώνης, οι στρατιωτικοί και αντιστασιακοί Αστέριος Σιάπκας (γεννήθηκε το 1909 και εκτελέστηκε το 1943 από τις γερμανικές δυνάμεις Κατοχής) και Δημήτριος Παναγιωτίδης (μέλος των ΕΛΑΣ και ΥΒΕ/ΕΚΑ), καθώς και ο αντιστασιακός μέσα από τις τάξεις του ΕΑΜ και μετέπειτα βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου. Αντωνιάδου Αριάδνη, Γκέκας Σάκης, Ζήκας Στέργιος «Η Δαμασκηνιά (Βεντελούσι) της Δυτικής Μακεδονία στο χώρο και στο χρόνο», εκδ. Ερωδιός, 2011 Καστανοχώρια Πολιτιστικός και λαογραφικός σύλλογος Αρχειοθετήθηκε 2011-12-20 στο Wayback Machine. https://www.politeianet.gr/books/9789604541225-antoniadou-ariadni-erodios-damaskinia-bintelousti-tis-dutikis-makedonias-sto-choro-kai-sto-chrono-135158
Πλατύ Μεσσηνίας

Το Πλατύ είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 488 κατοίκων.Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Πλατέος και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αρφαρών, του Δήμου Καλαμάτας.

 Το Πλατύ βρίσκεται σε υψόμετρο 27 μέτρων και απέχει 17 χιλιόμετρα από την Καλαμάτα. Μέχρι το 1927, ονομαζόταν Μπάστα. Πήρε το όνομά του, από το πλάτωμα του Ποταμού Παμίσου, που βρίσκεται έξω από το χωριό. Με βάση την προσφορά τους στο χωριό, οι σημαντικότερες οικογένειες θεωρούνται η οικογένεια Τσώνη(προσφορά στην εκκλησία, στο σχολείο και στο οδικό δίκτυο), Χρονόπουλου (προσφορά στην εκκλησία), Ταχταμπα(επιχειρήσεις και άλλες προσφορές) και Τσάκωνα( προσφορά στη εκκλησία και στο οδικό δίκτυο). Σημαντικό μνημείο στο Πλατύ, είναι ο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου, που άρχισε να κατασκευάζεται, το 1830, από τεχνίτες από τα Λαγκάδια Αρκαδίας. Το σχέδιο της εκκλησίας είναι του Τσίλλερ, για τον οποίο είχε τοποθετηθεί άγαλμα στον περίβολο της εκκλησίας, το οποίο κατέστρεψαν οι Γερμανοί κατακτητές κατά τη διάρκεια του δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου. Την αγιογράφηση έκανε ο Μίμης Σπυρίδων Πελεκάσης, ο οποίος, ήταν δάσκαλος του Φώτη Κόντογλου. Τρεις οικογένειες του χωριού υποθήκευσαν τις περιουσίες τους, με σκοπό την δανειοδότηση από την τράπεζα, για το χτίσιμο του Ιερού Ναού. Αυτές οι οικογένειες, ήταν η οικογένεια Τσώνη , Χρονόπουλου και Τσάκωνα. Κοντά στο Πλατύ, υπάρχει το Μπαστογέφυρο, ένα πέτρινο γεφύρι του 1950. Κάθε χρόνο στις 23 Απριλίου, του Αγίου Γεωργίου, γίνονται Ιππικοί Αγώνες στο Πλατύ, που είναι έθιμο από την Τουρκοκρατία. Οι αγώνες γίνονται στο Ιπποδρόμιο, έναν χωμάτινο δρόμο, μήκους 1 χιλιομέτρου και πλάτους 10 μέτρων, από το εξωκκλήσι του Αγίου Γεωργίου, μέχρι το χωριό. 21-04-1835, ο οικισμός Μπάστα προσαρτάται στο Δήμο Άριος. 31-08-1912, ο οικισμός Μπάστα αποσπάται από το Δήμο Άριος και ορίζεται έδρα της Κοινότητας Μπάστας. 22-12-1927, ο οικισμός Μπάστα μετονομάζεται σε Πλατύ. 04-12-1997, ο οικισμός Πλατύ αποσπάται από την Κοινότητα Πλατέος και προσαρτάται στο Δήμο Αρφαρών. 07-06-2010, ο οικισμός Πλατύ αποσπάται από το Δήμο Αρφαρών και προσαρτάται στο Δήμο Καλαμάτας. Πλατύ Καλαμάτας Μεσσηνίας Maria Iliaki - Πλατύ: Το χωριό της Καλαμάτας με τις πλούσιες παραδόσεις Αρχειοθετήθηκε 2020-07-23 στο Wayback Machine. Δήμος Καλαμάτας
Κοινότητα Πενταλόφου

Η κοινότητα Πενταλόφου ήταν κοινότητα του νομού Κοζάνης που συστάθηκε αρχικά το 1918. Μέχρι το 1998 περιλάμβανε μόνο τον οικισμό Πεντάλοφο. Με το πρόγραμμα Καποδίστριας, το 1999, διευρύνθηκε με τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα κοινοτικά διαμερίσματα της νέας διευρυμένης κοινότητας. Η νέα κοινότητα Πενταλόφου λειτούργησε την περίοδο 1999-2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Βοΐου. Περιλάμβανε 4 κοινοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 896 κατοίκους. Έδρα της ήταν ο Πεντάλοφος.

 Αναλυτικά τα δημοτικά διαμερίσματα που αποτελούν την κοινότητα Πενταλόφου: Κ.δ. Πενταλόφου -- ο Πεντάλοφος [ 633 ] Κ.δ. Αγίας Σωτήρας -- η Αγία Σωτήρα [ 32 ] Κ.δ. Βυθού -- ο Βυθός [ 184 ] Κ.δ. Διλόφου -- το Δίλοφον [ 47 ] Οι κάτοικοι της κοινότητας Πενταλόφου εξεγέρθηκαν κατά την επανάσταση του 1821. Χαρακτηριστική μορφή του αγώνα από την περιοχή, ήταν ο μοναχός Διονύσιος Αγακίδης από το Βυθό, ο οποίος συνελήφθη απαγχονίστηκε από τους Τούρκους στην Ελασσώνα το 1821. Υπουργείο Εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.
Κρασοχώρι Σερρών

Το Κρασοχώρι, έως το 1927 γνωστό ως Λέχοβον, είναι εγκαταλελειμμένος οικισμός που βρίσκεται στον σημερινό Δήμο Σιντικής της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, σε πολύ μικρή απόσταση από τα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα.

 Βρισκόταν σε υψόμετρο 510 μέτρων στους δυτικούς πρόποδες του Ορβήλου όρους, σε απόσταση 1.2 χλμ. νότια από το σημερινό χωριό Λέχοβο της Βουλγαρίας και 5 χλμ. βορειοανατολικά του χωριού Άγκιστρο Σερρών. Κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ανήκε διοικητικά στον Καζά του Ντεμίρ Ισάρ του Σαντζακίου των Σερρών του Βιλαετίου της Θεσσαλονίκης. Στη δημογραφική μελέτη «Εθνογραφία των Βιλαετίων Αδριανούπολης, Μοναστηρίου και Θεσσαλονίκης» που εκδόθηκε το 1878 στην Κωνσταντινούπολη, εκτιμάται ότι το 1873 ο οικισμός αποτελούνταν από 220 σπίτια και 780 κατοίκους, ενώ η στατιστική μελέτη του Βούλγαρου Βασίλ Κάντσωφ, «Μακεδονία, Εθνογραφία και Στατιστική», εκτιμά ότι το 1900 το Λέχοβον είχε 1.250 κατοίκους. Σύμφωνα με την «Εθνολογική Στατιστική των Βιλαετίων Θεσσαλονίκης και Μοναστηρίου» του Αθανάσιου Χαλκιόπουλου που εκδόθηκε το 1910 στην Αθήνα, ο οικισμός είχε 1.120 εξαρχικούς κατοίκους. Μετά το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων και τον προσδιορισμό των ελληνοβουλγαρικών συνόρων με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου, ο οικισμός περιήλθε στην ελληνική επικράτεια. Οι κάτοικοί του τον εγκατέλειψαν και ίδρυσαν νέο οικισμό με το ίδιο όνομα, περίπου 1 χιλιόμετρο βορειότερα, σε βουλγαρικό έδαφος. Ο οικισμός προσαρτήθηκε το 1920 στη νεοσυσταθείσα κοινότητα Τσιγγέλι (Άγκιστρο), μαζί με τα χωριά Χόντζιοβον (Άνω Καρυδιά), Βράνκοβον (Κάτω Καρυδιά) και Τρίνκα (Δαμάσκηνο), ενώ το 1927 μετονομάστηκε σε Κρασοχώρι. Σύμφωνα με στοιχεία της Επιτροπής Αποκαταστάσεως Προσφύγων, στο Κρασοχώρι εγκαταστάθηκαν τη δεκαετία του 1920 τουλάχιστον 20 οικογένειες προσφύγων. Με την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου το 1940 ο οικισμός εκκενώθηκε, λόγω των στρατιωτικών επιχειρήσεων και της επικείμενης γερμανικής εισβολής. Κατά την περίοδο του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου, στο Κρασοχώρι είχε εγκατασταθεί η 7η Μεραρχία του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας. Τα μεταπολεμικά χρόνια, ο οικισμός παρέμεινε απομονωμένος από τον υπόλοιπο νομό Σερρών, λόγω χαρακτηρισμού της ευρύτερης περιοχής ως στρατιωτικής απαγορευμένης ζώνης έως το τέλος της δεκαετίας του 1980. Τα ερείπια του οικισμού λιθολογήθηκαν και οι πέτρες χρησιμοποιήθηκαν σε νεότερες κατασκευές στα γύρω χωριά. Παρ' όλα αυτά, εντοπίζονται εύκολα έως και σήμερα τα χαλάσματα του σχολείου, της εκκλησίας, καθώς και ολόκληρο το καμπαναριό.
Σαμπράν

Το Σαμπράν (επίσης γνωστή ως Σάμπραν, Ντεβέτσι, Ντεβετσί, Ντιβίτσι, Νταβάτσι, Ντέβετσι, Ντιβάτσι, και Ντιβιτσιμπαζάρ) είναι μια πόλη και η πρωτεύουσα της επαρχίας Σαμπράν του βορειοανατολικού Αζερμπαϊτζάν.

 Γνωστό ως Νταβάτσι μέχρι το 2010, απέκτησε καθεστώς πόλης το 1961. Το όνομα Σαμπράν θυμίζει μια ιστορική, μεσαιωνική πόλη με το ίδιο όνομα που ήταν ένα λιμάνι περίπου 15 χιλιόμετρα βόρεια από την πόλη. Ο επίσημα καταγεγραμμένος πληθυσμός του Σαμπράν το 2010 ήταν 23.248 κάτοικοι. Οι Αζέροι και οι Τατ είναι οι μεγαλύτερες εθνικές ομάδες. Απέχει περίπου 126 χιλιόμετρα από το Μπακού, την πρωτεύουσα της χώρας. Βρίσκεται κοντά στην ακτή της Κασπίας Θάλασσας. Σαμπράν - GEOnet Names Server
Κλουμπ Σπορτ Εμελέκ

Η Κλουμπ Σπορτ Εμελέκ (ισπανικά: Club Sport Emelec) είναι ένας ποδοσφαιρικός σύλλογος από την πόλη Γουαγιακίλ του Ισημερινού. Είναι περισσότερο γνωστός για το ποδοσφαιρικό του τμήμα το οποίο συμμετέχει στην ανώτατη επαγγελματική κατηγορία της χώρας, την Ecuadorian Serie A. Έχει κερδίσει 10 εθνικά πρωταθλήματα. Ιδρύθηκε στις 28 Απριλίου 1929. Έδρα της ομάδας είναι το Στάδιο Τζορτζ Κάπγουελ, χωρητικότητας 24.500 θεατών.

 ΤοπικοίCampeonato Amateur del Fútbol del Guayas (2): 1945, 1948 Campeonato Profesional de Guayaquil (5): 1956, 1957, 1962, 1964, 1966ΕθνικοίSerie A (14): 1957, 1961, 1965, 1972, 1979, 1988, 1993, 1994, 2001, 2002, 2013, 2014, 2015, 2017 Serie B (1): 1981 E1 Emelec Official website (Ισπανικά) Emelexista Fansite (Ισπανικά) Emelec Derby (Αγγλικά) Pacific Cup Official Website Αρχειοθετήθηκε 2009-03-08 στο Wayback Machine. Official Website of the Boca del Pozo Αρχειοθετήθηκε 2008-09-15 στο Wayback Machine. (Ισπανικά) Azul y Plomo Fansite (Ισπανικά) Ecuagol Ecuadorian Football Site (Ισπανικά) Official Site of the Ecuadorian Football Federation (Ισπανικά)
Δράση (Κύπρος)

Η Δράση (τουρκικά: Eylem) ήταν Κυπριακή δικοινοτική πολιτική συμμαχία που συγκροτήθηκε για να συμμετάσχει στις ευρωεκλογές 2014. Ήταν η πρώτη εκλογική συμμαχία Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων από την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας το 1960. Στα ελληνικά αναφέρεται και ως Δ.Ρ.Α.Συ, αρκτικόλεξο από τα αρχικά των λέξεων Δικοινοτική Ριζοσπαστική Αριστερή Συνεργασία.

 Το κόμμα έβγαλε 6 υποψήφιους ευρωβουλευτές (4 Έλληνες και 2 Τούρκοι).Η συμμαχία έλαβε το 0.9% των ψήφων. Ορισμένοι σχολιαστές είδαν το χαμηλό ποσοστό της Δράσης ως μια αντανάκλαση της βαθιάς διαίρεσης των δύο κοινοτήτων. Το Ίδρυμα Φρίντριχ Έμπερτ έκρινε το αποτέλεσμα ως αποτυχία να ξεχωριστεί αρκετά το κόμμα από το ΑΚΕΛ και να ξεπεράσει το οργανωτικό πλεονέκτημα του κόμματος.
Π.Ο. Μουδανιών

Ο Παναθλητικός Όμιλος Μουδανιών (Π.Ο.Μ.) είναι αθλητικός σύλλογος που ιδρύθηκε το 1928 στα Νέα Μουδανιά της Χαλκιδικής. Διατηρεί τμήματα ποδοσφαίρου, καλαθοσφαίρισης και πετοσφαίρισης. Τα χρώματά του είναι το μπλέ και το λευκό.

 Ο Π.Ο. Μουδανιών έχει κατακτήσει το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Χαλκιδικής 13 φορές,είναι πρώτος στη σχετική λίστα κι έχει αρκετές παρουσίες στις εθνικές κατηγορίες (Β' , Γ' και Δ' Εθνική). Οι πρώτες προσπάθειες για άνοδο στις εθνικές κατηγορίες έγιναν το 1970 και 1971 που σαν πρωταθλητρια της Ε.Π.Σ.Χ. συμμετείχε στο Ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα χωρίς να καταφέρει να ανέβει στη Β' Εθνική. Στην τρίτη προσπάθεια το 1972 κατέκτησε την πρώτη θέση του ομίλου του και την άνοδο στη Β΄ Εθνική , όπου παρέμεινε για 3 περιόδους.Το 1974-75 υποβιβάζεται στα τοπικά πρωταθλήματα , ακολουθούν 2 πρωταθλήματα ΕΠΣΧ και 2 αποτυχημένες προσπάθειες στο Ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα για επάνοδο στη Β' Εθνική. Εξασφαλίζει όμως θέση για την πρώτη διοργάνωση της Γ' Εθνικής την περίοδο 1977-78.Υποβιβάζεται αμέσως κι επιστρέφει για μια σεζόν το 1979-80. Τη δεκαετία του 80 "ανεβοκατεβαινει" μεταξύ ΕΠΣΧ και Δ' Εθνικής όπου συμμετέχει το 1982-83, 1983-84 , 1985-86. Σε εθνικά πρωταθλήματα θα επιστρέψει το 1994-95 και θα παραμείνει στη Δ' εθνική για μερικές περιόδους. Το 2008-09 ο Π.Ο.Μ ξαναβρίσκεται στη Δ' Εθνική και θα παραμείνει μεχρι το 2010-11. Το 2013 κερδίζει μεσω του Ειδικού ερασιτεχνικου πρωταθλήματος τη συμμετοχη στο πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής 2013-14, υποβιβάζεται αμέσως και το 2015 αποτυγχάνει να επιστρέψει πάλι μεσω του Ειδικου Πρωταθλήματος. B΄ Εθνική : 3 παρουσίες (1972-73, 1973-74, 1974-75) Γ΄ Εθνική : 3 παρουσίες (1977-78, 1979-80, 2013-14) Δ΄ Εθνική: 11 παρουσίες (1982-83, 1983-84, 1985-86, 1994-95, 1995-96, 1996-97, 1997-98, 2008-09, 2009-10, 2010-11, 2013-14) Ειδικά πρωταθλήματα (χωρίς επίτευξη ανόδου) : 6 παρουσίες (1970, 1971, 1976, 1977, 1988, 2015)Κύπελλο Ε.Π.Σ. Χαλκιδικής (4): 1972, 1981, 1986, 1996 Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Χαλκιδικής (12): 1970, 1971, 1972, 1976, 1977, 1979, 1982, 1985, 1987, 1994, 2013, 2015 Το τμήμα ιδρύθηκε το 1949 και από το 2014 διατηρεί και γυναικεία ομάδα και πρωταγωνιστεί στα πρωταθλήματα της Χαλκιδικής Η ανδρική ομάδα εχει κατακτήσει το πρώτάθλημα Α' Ε.ΚΑ.Σ. Χαλκιδικής 4 φορές με πιο πρόσφατη την περίοδο 2015-16 κερδίζοντας την άνοδο στη Γ' Εθνική, και το κύπελλο Χαλκιδικής 1 φορά (2001-02) Το 2015-16 μετά από 2 χρόνια λειτουργίας, η γυναικεία ομάδα κατέκτησε το πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας για πρώτη φορά και θα διεκδικήσει την άνοδο στην Α2 κατηγορία Ο σύλλογος διατηρεί τμήματα όλων των ηλικιών κι έχει σημαντικές παρουσίες στα εθνικά πρωταθλήματα τόσο στους άντρες , όσο και στις γυναίκες. Η ανδρική ομάδα έχει συμμετοχές στην Β' Εθνική αλλά και την Α2 από το 2005-06 έως το 2007-08 , κι από το 2009-10 έως το 2010-11.Το 2015-16 αγωνίζεται στη Β' Εθνική (3ο όμιλο). Η γυναικεία ομάδα συμμετείχε στην τελική 6αδα του Πανελλήνιου πρωταθλήματος το 1975 και το 1976. Ανήκει στην Ε.Πε.Σ.Θ. και το 2015-16 αγωνιζεται στην Α' Τοπική Γυναικών Νίκη του Π.Ο.Μουδανιών στη Βέροια halkidikifocus.gr Επίσημο ιστολόγιο, τμήμα καλαθοσφάιρισης
Αγριοφουντουκιά

Η αγριοφουντουκιά (λατινική ονομασία: Corylus colurna) είναι φυλλοβόλο δέντρο ενδογενές στη νοτιοανατολική Ευρώπη και τη νοτιοδυτική Ασία, από τα Βαλκάνια έως τη βόρεια Τουρκία και το βόρειο Ιράν. Βρίσκεται επίσης να αναπτύσσεται άγρια στα δάση της περιοχής των Δυτικών Ιμαλαΐων στη βόρεια ινδική πολιτεία Χιμάτσαλ Πραντές.

 Είναι το μεγαλύτερο είδος φουντουκιάς, το οποίο φτάνει τα 25 μέτρα ύψος και έχει μεγάλο κορμό έως 1,5 μέτρο σε διάμετρο. Η κορυφή είναι λεπτή και κωνική στα νεαρά δέντρα και γίνεται ευρύτερη με την ηλικία. Ο φλοιός είναι γκρί καφεκίτρινος, με παχιά, φελλώδη υφή. Τα φύλλα είναι φυλλοβόλα, στρογγυλεμένα, 6–15 εκ. σε μήκος και 5–13 εκατοστά σε διάμετρο, απαλά τριχωτά και στις δύο επιφάνειες, και με χονδροειδή διπλή οδοντωτή έως ρηχά λοβωτή περιθώριο. Τα κύρια κλαδιά είναι αρκετά μικρά σε διάμετρο σε σχέση με τον ίσιο κορμό και προκύπτουν σχεδόν σε γωνία 90 μοιρών, κάνοντας το δέντρο αρκετά ανθεκτικό στις αστικές συνθήκες και βοηθά στη διατήρηση μιας συμμετρικής κορυφής που τόσο αγαπούν οι αρχιτέκτονες τοπίου.Τα άνθη ανθίζουν νωρίς την άνοιξη πριν από τα φύλλα, και είναι μονοφυλόφιλα, με ίουλους ενός φύλου. Το αρσενικό ανοιχτό κίτρινο και 5–10 εκ. σε μήκος, το θηλυκό πολύ μικρό και σε μεγάλο βαθμό κρυμμένο στα μπουμπούκια, με μόνο το έντονο κόκκινο 1–3 χιλ. ορατό. Τα άνθη στα θηλυκά δέντρα δεν είναι πολύ ορατά, στα αρσενικά δέντρα όμως φαίνονται. Εκτός από τη χρήση του ως ρίζωμα με ένα στέλεχος για τη λεπτοκαρυά (Corylus avellana), η αγριοφουντουκιά καλλιεργείται ευρέως ως καλλωπιστικό δέντρο στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική. Είναι πολύ ανεκτική σε δύσκολες συνθήκες καλλιέργειας σε αστικές συνθήκες, κάτι που τις τελευταίες δεκαετίες έχει αυξήσει τη δημοτικότητά της σε προγράμματα αστικών φυτειών. Η αγριοφουντουκιά είναι δέντρο καλής σκιάς, καθώς παράγει πολύ πυκνή σκιά, και η στενή της κορυφή και η ικανότητά της να αντέχει στην ατμοσφαιρική ρύπανση την καθιστούν κατάλληλη για χρήση ως δέντρο του δρόμου σε αστικές περιοχές. Κάνει μια μάλλον επίσημη δήλωση στο τοπίο λόγω της στενής, σταθερά σε σχήμα, στενής κορυφής. Είναι κατάλληλη για περιοχές που έχουν περιορισμένα γενικά έξοδα. Η αγριοφουντουκιά χρησιμοποιείται επίσης σε διαφορετικών μεγεθών πάρκινγκ σε νησιά και σε μια ποικιλία από μεγάλους χλοοτάπητες. Συνιστάται για μια λωρίδα προστασίας γύρω από χώρους στάθμευσης ή αυτοκινητόδρομους. Επίσης χρησιμοποιείται ως δέντρο του δρόμου. Άλλες χρήσεις τοπίου για την αγριοφουντουκιά είναι για φρούτα, δύσκολες και ξηρές τοποθεσίες, φυσιολατρικές περιοχές και δέντρα δρόμων. Corylus colurna Αρχειοθετήθηκε 2019-12-16 στο Wayback Machine. - πληροφορίες, μονάδες γενετικής διατήρησης και σχετικοί πόροι. Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα Δασικών Γενετικών Πόρων (EUFORGEN)
Βιντογιέβιτσα

Το όρος Βιντογιέβιτσα (σερβικά κυριλλικά: Видојевица, σερβικά λατινικά: Vidojevica) είναι βουνό στα νοτιοανατολικά της Σερβίας. Κορυφή του αποτελεί η Μπάντερα, η οποία βρίσκεται σε υψόμετρο 1.155 μέτρων.

 Το όρος Βιντογιέβιτσα βρίσκεται νοτιοδυτικά της πόλεως του Πρόκουπλιε και ανατολικά της Κουρσούμλιγια. Γειτνιάζει με τον ποταμό της Τόπλιτσα βόρεια και δυτικά, με τη Ργκάισκα Πλάνινα και τη Σοκολόβιτσα νότια και με το όρος Πάσγιατσα ανατολικά. Αστρονομικό παρατηρητήριο βρίσκεται εγκατεστημένο επί του όρους Βιντογιέβιτσα. Κατάλογος βουνών της Σερβίας
Ευρωπαϊκή Οδός 90

Η Ευρωπαϊκή Οδός 90 (Ε90) του Διεθνούς Δικτύου Εθνικών Οδών ξεκινά από τη Λισαβόνα στην Πορτογαλία διέρχεται απο Ισπανία, Ιταλία, Ελλάδα, Τουρκία για να καταλήξει στα σύνορα Τουρκίας - Ιράκ. Το ελληνικό τμήμα του οδικού αυτού άξονα είναι ο αυτοκινητόδρομος Α2 Εγνατία Οδός με μήκος 670 χιλιόμετρα.

 Πορτογαλία : Λισαβόνα - Έβορα. Ισπανία: Μέριδα - Μαδρίτη - Σαραγόσσα - Βαρκελώνη. Θαλάσσια διαδρομή Ισπανία - Ιταλία. Ιταλία: Μαζάρα ντελ Βάλλο (Σικελία) - Άλκαμο - Παλέρμο - Μεσσήνη - (θαλάσσια διαδρομή) - Ρήγιο - Καταντζάρο - Κρότωνας - Σύβαρις - Μεταπόντιο - Τάραντας - Μπρίντιζι.Θαλάσσια διαδρομή Ιταλία - Ελλάδα. Ελλάδα: Ηγουμενίτσα - Ιωάννινα - Γρεβενά - Κοζάνη - Βέροια - Θεσσαλονίκη - Καβάλα - Ξάνθη - Κομοτηνή - Αλεξανδρούπολη. Τουρκία : Ύψαλα - Κεσσάνη - Καλλίπολη - (θαλάσσια διαδρομή) - Λάμψακος - Προύσα - Άγκυρα - Άδανα - Γκαζιαντέπ - Σανλιούρφα (Έδεσσα) - Νίσιβις. Σύνορα Τουρκίας - Ιράκ
Τζο Μπουσάρντ

Ο Τζο Μπουσάρντ (Joe Bouchard, 9 Νοεμβρίου 1948, Γουότερτάουν, Νέα Υόρκη) είναι Αμερικανός κιθαρίστας και μπασίστας της ροκ μουσικής, γνωστός ως πρώην μέλος του συγκροτήματος Blue Öyster Cult.

 Ο Μπουσάρντ γεννήθηκε στην Γουότερτάουν της Νέας Υόρκης και μεγάλωσε στο Κλέιτον. Στα 22 του χρόνια εντάχθηκε στους Soft White Underbelly ως κιθαρίστας, αν κι παράλληλα έπαιζε και μπάσο. Μετά την αποχώρηση του Άντριου Γουίντερς, ανέλαβε χρέη μπασίστα και το συγκρότημα μετονομάστηκε σε Blue Öyster Cult. Μαζί τους γνώρισε μεγάλη επιτυχία, κυκλοφορώντας δέκα στούντιο και τρία ζωντανά ηχογραφημένα άλμπουμ μέχρι το 1986 που αποχώρησε από το σχήμα. Μεγαλύτερες επιτυχίες τους ήταν τα σινγκλ "(Don't Fear) The Reaper" και "Burnin' for You", ενώ παράλληλα δύο δίσκοι τους έγιναν πλατινένιοι και τέσσερις ακόμη έγιναν χρυσοί. Οι έντεκα δίσκοι που κυκλοφόρησαν από το 1974 ως το 1985 κατάφεραν να μπουν στο Top-100 του Billboard και οι οκτώ εξ αυτών στον αντίστοιχο βρετανικό κατάλογο επιτυχιών.Μετά την αποχώρηση του, συνεργάστηκε με συγκροτήματα όπως οι Deadringer, Brain Surgeons, The X Brothers, κ.α.. Το 2009, κυκλοφόρησε το προσωπικό του άλμπουμ με τίτλο "Jukebox in My Head", ακολουθούμενο από τα "Tales from the Island" και "New Solid Black" το 2012 και το 2014, αντίστοιχα. Κατά την δεκαετία του '90, πήρε το πτυχίο master στην μουσική και σχημάτισε τους BDS μαζί με τον Ντένις Ντάναγουεϊ και το Νιλ Σμιθ από το συγκρότημα του Alice Cooper.Είναι αδελφός του πρώην ντράμερ των BOC, Άλμπερτ Μπουσάρντ, και πλέον διδάσκει μουσική στο ιδιωτικό σχολείο του Κεντ, στο Κονέκτικατ. Έχει παντρευτεί την Σάρα Πίνκνι, με την οποία έχει δύο κόρες. Μαζί με τον αδελφό του και το Ντάναγουεϊ, δημιούργησαν τους Blue Coupe, οι οποίοι περιοδεύουν στις βορειοανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά. Joe Bouchard - The Blue Oyster Cult Joe Bouchard | Biography, Albums, Streaming Links | AllMusic Bio - Joe Bouchard Joe Bouchard Joe Bouchard Official Page | Facebook
Γρηγόρης Χαραλαμπίδης

Ο Γρηγόρης Χαραλαμπίδης (γεν. Δράμα, 6 Ιανουαρίου 1958 ), είναι παλιός διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη θέση του επιθετικού και ήταν γνωστός για τις δυνατές κεφαλιές του.

 Ο Χαραλαμπίδης έπαιξε για πρώτη φορά ποδόσφαιρο στην ερασιτεχνική ομάδα του Ηρακλή Μαυροβάτου Δράμας. Σύντομα ξεχώρισε για το ύψος (1,90 μ.), τη δύναμη και το εκτόπισμά του, που τον ανάδειξαν σε έναν σπουδαίο σκόρερ, παρά το γεγονός ότι δεν διέθετε ιδιαίτερα υψηλή τεχνική. Αγωνίσθηκε στη μεγάλη ομάδα της περιοχής, τη Δόξα Δράμας, με την οποία κατέκτησε την άνοδο στη μεγάλη κατηγορία, το 1979. Στην ίδια ομάδα ξεκίνησε και την επαγγελματική του καριέρα το 1979-80 στην Α΄ Εθνική και το καλοκαίρι του 1981 υπέγραψε συμβόλαιο στον Παναθηναϊκό. Έμεινε στον ΠΑΟ για 5 συνεχόμενες περιόδους, λαμβάνοντας μέρος σε περισσότερους από 100 αγώνες πρωταθλήματος και σκοράροντας πάνω από 50 τέρματα. Το 1986 μεταγράφηκε στον ΟΦΗ, όπου έμεινε για ακόμη 3 σεζόν. Συνολικά έπαιξε σε 248 επίσημους αγώνες πρωταθλήματος της Α΄ Εθνικής κατηγορίας (61 με Δόξα, 110 με ΠΑΟ, 77 με ΟΦΗ), επιτυγχάνοντας 97 γκολ (20 με Δόξα, 56 με ΠΑΟ και 21 με ΟΦΗ). Έκλεισε την αγωνιστική του σταδιοδρομία στην κυπριακή ΑΕΚ Λάρνακας. Ο Γρηγόρης Χαραλαμπίδης κατέκτησε συνολικά 6 ομαδικούς τίτλους (2 πρωταθλήματα και 4 κύπελλα) στην καριέρα του. Τους πέντε με τα χρώματα του ΠΑΟ και έναν με τη φανέλα του ΟΦΗ (Κυπελλούχος 1987). Επίσης, την πρώτη του χρονιά στον ΠΑΟ αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ στο Πρωτάθλημα με 21 τέρματα. 2 Πρωταθλήματα Ελλάδας: 1984, 1986 4 Κύπελλα Ελλάδας: 1982, 1984, 1986, 1987 Πρώτος Σκόρερ στο Ελληνικό Πρωτάθλημα: 1982 Ο Γρηγόρης Χαραλαμπίδης είναι 8 φορές διεθνής με την Εθνική Ομάδα των Ανδρών. Ο Χαραλαμπίδης έχει κατά διαστήματα εργασθεί σε μικρές ομάδες της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης, ενώ διετέλεσε συνεργάτης της Εθνικής Ομάδας των Παίδων. Τα τελευταία χρόνια ασχολείται με τα διοικητικά της Δόξας Δράμας. Διεθνής αθλητική ιστοσελίδα Ιστοσελίδα ΕΠΟ, αρχείο συμμετοχών ποδοσφαιριστών στην Εθνική ανδρών
Τζον Στερν

Ο Τζον Στερν (αναφέρεται ως Stern John, γεννήθηκε 30 Οκτωβρίου 1976) είναι πρώην ποδοσφαιριστής από το Τρίνινταντ και Tομπάγκο. Αγωνιζόταν ως επιθετικός και είναι ο κορυφαίος σκόρερ της εθνικής ομάδας της χώρας του με 70 γκολ.

 Ο Στερν είχε ξεκινήσει την καριέρα του στη χώρα του με τη Μάλτα Καρίμπ Άλκονς, και στη συνέχεια μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου αγωνίστηκε με επιτυχία για δύο χρόνια. Ήταν πρώτος σκόρερ στο πρωτάθλημα το 1998 με 26 γκολ και επιλέχθηκε στην καλύτερη ενδεκάδα του Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ. Βρήκε τα δίχτυα 18 φορές στη δεύτερη και τελευταία του σεζόν και ολοκλήρωσε την παρουσία του στις Ηνωμένες Πολιτείες με 44 γκολ σε μόλις 55 συμμετοχές. Όμως η διεθνής του παρουσία ήταν αυτή που τον έκανε γνωστό με μια σειρά από σκοράρισμα σε δώδεκα διαδοχικούς αγώνες την τελευταία του σεζόν που έπαιζε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έτσι τράβηξε το ενδιαφέρον της Νότιγχαμ Φόρεστ, συλλόγου που αγωνιζόταν στη δεύτερη κατηγορία του πρωταθλήματος Αγγλίας και που τον αγόρασε το 1999.Η σταδιοδρομία του στην Αγγλία ήταν επιτυχημένη αγωνιζόμενος και με άλλες ομάδες όπως η Μπέρμιγχαμ, Κόβεντρι, Σαουθάμπτον. Στο Μπέρμιγχαμ κέρδισε τη φήμη ότι σκόραρε αποφασιστικά γκολ στα λίγα δευτερόλεπτα που απομένουν. Κάθε φορά που σκόραρε, έφευγε πανηγυρίζοντας έσκιζε τη φανέλα του και δεχόταν όχληση από παραληλούντες συμπαίκτες του. Στα 11 χρόνια παραμονής του σε αγγλικές ομάδες αγωνίστηκε 236 φορές στο πρωτάθλημα και σημείωσε 89 γκολ. Το 2011 επέστρεψε στην πατρίδα του όπου αγωνίστηκε ως τα 41 του χρόνια στη Σέντραλ, όπου ήταν και προπονητής για ένα χρόνο.Με την εθνική ομάδα της χώρας του έκανε το ντεμπούτο του στις 15 Φεβρουαρίου 1995 (και ενώ φοιτούσε σε κολέγιο του Νιου Τζέρσεϊ) σε αγώνα με αντίπαλο τη Φινλανδία (αποτέλεσμα 2–1), σημειώνοντας και το πρώτο του γκολ. Το 2006 η Εθνική Τρίνινταντ και Tομπάγκο κατάφερε να προκριθεί στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου στη Γερμανία και ο Στερν συμμετείχε και στους τρεις αγώνες χωρίς να επιτύχει γκολ. Έκλεισε τη διεθνή του καριέρα το 2011 έχοντας 70 τέρματα σε 115 διεθνείς συμμετοχές. Τον Οκτώβριο του 2020 ανέλαβε προπονητής στην εθνική ομάδα της Ανγκουίλα. Πρώτος σκόρερ πρωταθλήματος ΜΛΣ : 1998 Καλύτερη ενδεκάδα ΜΛΣ : 1998 Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Τρινιντάντ και Τομπάγκο : 2002 Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 50 ή περισσότερα διεθνή γκολ Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα
Πάπας Θεόδωρος Β΄ Αλεξανδρείας

Ο Πάπας Θεόδωρος Β' Αλεξανδρείας (κοπτικά: Ⲡⲁⲡⲁ Ⲁⲃⲃⲁ Ⲑⲉⲟ́ⲇⲱⲣⲟⲥ ⲡⲓⲙⲁϩ ⲃ̅', Αραβικά:البابا تواضروس الثاني) είναι ο 118ος Κόπτης Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας, διάδοχος του θρόνου του Αγίου Μάρκου. Ενθρονίστηκε και ανέλαβε τα καθήκοντά του στις 18 Νοεμβρίου 2012, 15 μέρες μετά την εκλογή του.

 Ο Πάπας Θεόδωρος γεννήθηκε με το όνομα Ουαζίχ Σούμπχι Μπάκι Σουλεϊμάν (وجيه صبحى باقى سليمان) στις 4 Νοεμβρίου 1952 στην περιοχή της Μανσούρα στην Αίγυπτο. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αλεξανδρείας, όπου έλαβε πτυχίο Φαρμακευτικής το 1975. Εισήλθε σε μοναστήρι στη κοιλάδα της Νιτρίας, για να μελετήσει θεολογία για δύο χρόνια. Εκάρη μοναχός το 1988 και το 1989 χειροτονήθηκε ιερέας. Στις 15 Ιουνίου 1997 χειροτονήθηκε επίσκοπος από τον τότε Κόπτη Πάπα και Πατριάρχη Αλεξανδρείας Σενούντα Γ΄, λαβαίνοντας το όνομα Θεόδωρος (Tawadros). Υπηρέτησε στην Μητρόπολη της επαρχίας Μπεχίρα στη βόρεια Αίγυπτο. Η διαδικασία επιλογής Πάπα είχε ξεκινήσει αρκετές εβδομάδες πριν την επιλογή του στις 4 Νοεμβρίου 2012. Περίπου 2.400 κληρικοί και άλλοι επέλεξαν τρεις υποψηφίους: τον Επίσκοπο Θεόδωρο, τον Επίσκοπο Ραφαήλ, ένα πρώην βοηθό του προηγούμενου Πάπα Σενούντα Γ΄, και τον πατέρα Ραφαήλ, ένα μοναχό σε μοναστήρι κοντά στην Αλεξάνδρεια και μαθητή του 116ου Πάπα Κύριλλου ΣΤ΄. Η τελετή επιλογής του νέου Πάπα από τους τρεις υποψηφίους πραγματοποιήθηκε στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Μάρκου. Χαρακτηρίστηκε από την σημαντική παρουσία της αστυνομίας. Πριν από την επιλογή, ο Μητροπολίτης Παχώμιος, τοποτηρητής του θρόνου, σφράγισε το δισκοπότηρο με τα ονόματα με κόκκινο κερί και το έβαλε πάνω στο βωμό όπου τέλεσε τη θεία λειτουργία. Είπε τότε το εκκλησίασμα: «Ας προσευχηθούμε ότι ο Θεός θα βγάλει τον καλό ποιμένα» και έπειτα από μια στιγμή σιωπής ένα παιδί με δεμένα τα μάτια τράβηξε το όνομα του νέου Πάπα. Οι πιστοί τότε ξέσπασαν σε δάκρυα και χειροκροτήματα, ενώ άλλοι προσεύχονταν. Ο Πρόεδρος της Αιγύπτου Μοχάμεντ Μόρσι συνεχάρη τον νέο Πάπα και τον κάλεσε σε συνεργασία και αιγυπτιακή ενότητα ανάμεσα σε Κόπτες και Μουσουλμάνους. Ο Θεόδωρος είχε δηλώσει πως η Αιγυπτιακή Επανάσταση του 2011 ήταν μια κρίσιμη καμπή στις σχέσεις της Κοπτικής Εκκλησίας με τη νεολαία του. Μεταξύ των πρώτων του καθηκόντων είναι το θέμα του μεταβαλλόμενου πολιτικού σκηνικού της Αιγύπτου, λαμβάνοντας υπόψιν του το νέο σύνταγμα. Το καλοκαίρι του 2013, έναν χρόνο μετά την άνοδο στη θέση του προέδρου της Αιγύπτου του Μοχάμεντ Μόρσι, μαζικές διαδηλώσεις ξέσπασαν στη χώρα κατά της πολιτικής του Αιγύπτιου προέδρου. Στις διαδηλώσεις αυτές οι Ένοπλες Δυνάμεις της Αιγύπτου, με επικεφαλής υπουργό Άμυνας, στρατηγό Αμπντέλ Φατάχ αλ-Σίσι, αποφάσισαν να παρέμβουν παίρνοντας το μέρος των διαδηλωτών. Στις 3 Ιουλίου 2013 ο Στρατός της Αιγύπτου ανέτρεψε τον Μοχάμεντ Μόρσι. Ο κόπτης Πάπας υποστήριξε επίσημα την κίνηση του Στρατού, ως ο ένας από τους δύο θρησκευτικούς ηγέτες που στήριζαν την ανατροπή, μαζί τον μεγάλο ιμάμη του Αλ Άζχαρ Αχμέντ ελ-Ταγιέμπ. Η στάση του προκάλεσε την έντονη αντίδραση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, ενώ όξυνε την σχέσεις μεταξύ Κοπτών Χριστιανών και Μουσουλμάνων υποστηρικτών του Μόρσι, τις επόμενες ημέρες.
Ζαν ντε Ζουανβίλ

Ο Ζαν ντε Ζουανβίλ (γαλλικά: Jean de Joinville, περ. 1224 - 24 Δεκεμβρίου 1317) ήταν ένας από τους σημαντικότερους χρονικογράφους της μεσαιωνικής Γαλλίας. Το πιο γνωστό έργο του είναι η Ζωή του Αγίου Λουδοβίκου, βιογραφία του Λουδοβίκου Θ' της Γαλλίας, τον οποίο ο Ζουανβίλ ακολούθησε κατά την Έβδομη σταυροφορία.

 Ο Ζαν ντε Ζουανβίλ ανήκε σε οικογένεια ευγενών από την Καμπανία. Έλαβε την εκπαίδευση που άρμοζε σε έναν νεαρό ευγενή στην αυλή του Θεοβάλδου Α΄ κόμη της Καμπανίας: ανάγνωση, γραφή και τα βασικά στοιχεία των λατινικών. Μετά τον θάνατο του πατέρα του το 1233, έγινε άρχοντας της Ζουανβίλ και σενεσάλος της Καμπανίας και ως εκ τούτου συνδέθηκε προσωπικά με τον Θεοβάλδο. Ήταν πολύ ευσεβής και ασχολήθηκε με τη σωστή διοίκηση της περιοχής του. Το 1241, συνόδευσε τον Θεοβάλδο στην αυλή του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου Θ' (ο μελλοντικός Άγιος Λουδοβίκος). Το 1244, όταν ο Λουδοβίκος οργάνωσε την Ζ' σταυροφορία, ο Ζουανβίλ αποφάσισε να συμμετάσχει με τους Χριστιανούς ιππότες, όπως έκανε ο πατέρας του 35 χρόνια νωρίτερα στη σταυροφορία κατά των Αλβιγηνών. Έθεσε τον εαυτό του στην υπηρεσία του βασιλιά και έγινε σύμβουλος και έμπιστός του. Το 1250, όταν ο βασιλιάς και τα στρατεύματά του συνελήφθησαν από τους Μαμελούκους στη μάχη του Αλ Μανσούρα, ο Ζουανβίλ, μεταξύ των αιχμαλώτων, συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις και τη συλλογή των λύτρων. Ο Ζουανβίλ έγινε πιθανώς ακόμη πιο στενός φίλος με τον βασιλιά στις δύσκολες στιγμές που ακολούθησαν την αποτυχία της σταυροφορίας (συμπεριλαμβανομένου του θανάτου του αδελφού του Ροβέρτου του Αρτουά). Συμβούλεψε τον βασιλιά να παραμείνει στους Αγίους Τόπους αντί να επιστρέψει αμέσως στη Γαλλία, όπως ήθελαν οι άλλοι άρχοντες και ο βασιλιάς ακολούθησε τις συμβουλές του. Κατά τη διάρκεια των επόμενων τεσσάρων ετών που παρέμειναν στους Αγίους Τόπους, ήταν μόνιμος σύμβουλος του Λουδοβίκου, ο οποίος ήξερε ότι μπορούσε να βασίζεται στην ειλικρίνεια και την απόλυτη αφοσίωση του Ζουανβίλ. Το 1270, ο Λουδοβίκος Θ', αν και πολύ εξασθενημένος σωματικά, ανέλαβε την Η΄ Σταυροφορία με τρεις από τους γιους του. Ο ενθουσιασμός που είχε ο Ζουανβίλ για την προηγούμενη σταυροφορία είχε ατονήσει και αρνήθηκε να ακολουθήσει τον Λουδοβίκο, καθώς θεωρούσε την επιχείρηση άχρηστη και πίστευε ότι το καθήκον του βασιλιά ήταν να παραμείνει στο βασίλειο που τον χρειαζόταν. Πράγματι, η αποστολή ήταν χειρότερη καταστροφή από την προηγούμενη και ο βασιλιάς πέθανε από πανώλη έξω από την Τύνιδα στις 25 Αυγούστου 1270. Από το 1271, ο παπισμός διεξήγαγε μια μακρά έρευνα σχετικά με τον Λουδοβίκο Θ', η οποία τελείωσε με την αγιοποίησή του, που ανακοινώθηκε το 1297 από τον Πάπα Βονιφάτιο Η΄. Καθώς ο Ζουανβίλ ήταν στενός φίλος του βασιλιά, σύμβουλος και έμπιστός του, η μαρτυρία του ήταν πολύτιμη για την έρευνα, όταν εμφανίστηκε ως μάρτυρας το 1282.Κατόπιν αιτήματος της Ιωάννας της Ναβάρρας, άρχισε να εργάζεται στην Ιστορία του Αγίου Λουδοβίκου, έργο που ολοκλήρωσε το 1309. Το φυσικό ύφος της διήγησης, η ειλικρίνεια και οι ακριβείς παρατηρήσεις συνέβαλαν στη φήμη του. Ο Ζουανβίλ πέθανε στις 24 Δεκεμβρίου 1317, σε ηλικία άνω των 93 ετών, σχεδόν πενήντα χρόνια μετά το θάνατο του Λουδοβίκου Θ'.
Μιρό Β΄ της Σερδάνια

O Μιρό Β΄ της Σερδάνια,(Ισπανικά ː Miró II περί το 878 - 927) μέλος του Οίκου της Βαρκελώνης ήταν Κόμης της Σερδάνια (897 - 927) και Κόμης της Μπεσαλού ως Μιρό Α΄ (910 - 927) περιοχών ανατολικά των Πυρηναίων.

 Ο Μιρό Β΄ ήταν γιος τού Βιλφρέδου Α΄ τού δασύτριχου κόμη της Βαρκελώνης, Ζιρόνας, Οσόνας, Ουρζέλ & Σερδάνια και της Γκουινιδίλδα, κόρης τού Βαλδουίνου Α΄ τού σιδηρόχειρα πρώτου κόμη της Φλάνδρας. Το 897 απεβίωσε ο πατέρας του και οι αδελφοί του μοίρασαν τις κτήσεις εκείνου: ο Βιλφρέδος Β΄ έλαβε τη Βαρκελώνη, Ζιρόνα, Οσόνα, ο Σουνιφρέδος Β΄ το Ουρζέλ, ο Σουνυέρ διαδέχθηκε τον Βιλφρέδο Β΄ και ο Μιρό Β΄ τη Σερδάνια. Το 920 κληρονόμησε και διαδέχθηκε τον θείο του Ροδόλφο κόμη της Μπεσαλού. Συνέχισε την εργασία τού πατέρα του στη συμβολή της εκκλησιαστικής αποκατάστασης στην επαρχία της Βέργα. Η αδελφή του Έμμα έγινε ηγουμένη τού αββαείου τού Σαντ Χοάν ντε λες Αβαδέσσες στο Ριπολλές, που είχε ιδρύσει ο πατέρας του. Νυμφεύτηκε την Άβα, κόρη του Φιδέλ ή του Βερνάρδου Ουνιφρέδου της Ριβαγόρθα και είχε τέκνα: Σουνιφρέδος Β΄ 915-968, κόμης της Σερδάνια. Βιφρέδο Β΄ άκμασε 927-957, κόμης της Μπεσαλού. Μιρό Γ΄ 920-984, κόμης της Σερδάνια. Ολίβα Καβρέτα π. 920-990, κόμης της Σερδάνια & Μπεσαλού.Από τη σχέση του με τη Βιργίλια, κόρη του Δέλα κόμη του Εμπούριες, είχε τέκνα: Βιφρέδο. Γολτρεγόδα/Γότρουδα π. 920-π. 963, παντρεύτηκε τον Λόπε Α΄ κόμη τού Παλιάρς. Κιλιξόνα, παντρεύτηκε τον Άχαλβερτ. Γουιλίνδα. Σεσενάνδα. Taylor, Nathaniel L. "A Early Catalonian Charter in the Houghton Library from the Joan Gili Collection of Medieval Catalonian Manuscripts", Harvard Library Bulletin
2674 Πάνδαρος

Ο Πάνδαρος (Pandarus) είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Τρωικής Ομάδας του Δία (επόμενο μέλος), με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,238. Ανακαλύφθηκε το 1982 από το προσωπικό του Αστεροσκοπείου του Χάρβαρντ στο Όουκ Ριτζ και πήρε το όνομά του από τον Πάνδαρο.

 Η μέση διάμετρος του Πανδάρου εκτιμάται σε 98,1 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι D, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0461. Ο Πάνδαρος περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 8 ώρες και 29 λεπτά. Κατάλογος τρωικών αντικειμένων Δία (τρωικό στρατόπεδο) Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Εθνική Βιβλιοθήκη της Ανγκόλας

Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ανγκόλας (πορτογαλικά: Biblioteca Nacional de Angola), βρίσκεται στην πρωτεύουσα Λουάντα και είναι η εθνική βιβλιοθήκη της Δημοκρατίας της Ανγκόλας. Ιδρύθηκε το 1969, ενώ η χώρα βρισκόταν ακόμη υπό πορτογαλική κυριαρχία, και έκτοτε λειτουργεί ως υπεύθυνη βιβλιοθήκη για τη νόμιμη κατάθεση στην Ανγκόλα και ως δημόσια βιβλιοθήκη. Το 2018 επισκέφθηκαν τη Βιβλιοθήκη περίπου 70.000 άτομα. Ο αριθμός αυτός είναι αυξημένος κατά 65% σε σχέση με το 2013.

 Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ανγκόλας ιδρύθηκε με το διάταγμα αριθ. 49 448, της 27ης Δεκεμβρίου 1969 (Επίσημο Δελτίο αριθ. 301, Σειρά Ι) και εγκαταστάθηκε προσωρινά στις αίθουσες του ισογείου του κτιρίου των Εκπαιδευτικών Υπηρεσιών των Υπερπόντιων Εδαφών. Οι συλλογές της αποτελούνταν από έντυπα του Μουσείου της Ανγκόλας, του Ινστιτούτου Επιστημονικών Ερευνών της Ανγκόλας και μία πλήρη συλλογή της Κεντρικής Βιβλιοθήκης Εκπαίδευσης. Ο πρώτος διευθυντής της ήταν ο δρ Álvaro Fernando Aleixo Peres do Carmo Vaz, ο οποίος είχε ορκιστεί στις 15 Μαρτίου 1971 στο αναγνωστήριο της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ανγκόλας.. Μετά την ανεξαρτησία της Ανγκόλας το 1975, το νέο νομικό καθεστώς της Εθνικής Βιβλιοθήκης επικυρώθηκε με το διάταγμα αριθ. 41/77, της 3ης Μαρτίου 1977, που δημοσιεύθηκε στην επίσημη εφημερίδα Diário da República αριθ. 109, σειρά Ι, της 10ης Μαΐου 1977. Το διάταγμα όριζε το οργανικό καθεστώς του Εθνικού Συμβουλίου Πολιτισμού, το οποίο περιλαμβάνει, μεταξύ των εκτελεστικών του οργάνων, το Εθνικό Τμήμα Βιβλιοθηκών. Στις αρμοδιότητές της περιλαμβάνονται ο έλεγχος της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ανγκόλας και των δημόσιων, δημοτικών και κρατικών βιβλιοθηκών, η οργάνωση του κεντρικού γενικού καταλόγου όλων των βιβλιοθηκών της Ανγκόλας, η καθιέρωση ενός ενιαίου συστήματος καταλογογράφησης και ταξινόμησης για όλες τις βιβλιοθήκες, η δημιουργία νέων βιβλιοθηκών και η προώθηση της διάθεσης για ανάγνωση, είτε δωρεάν είτε με καθοδήγηση. Το διάταγμα αριθ. 36/93, της 10ης Δεκεμβρίου 1993, που δημοσιεύθηκε στην επίσημη εφημερίδα Diário da República αριθ. 48, σειρά Ι, της 10ης Δεκεμβρίου 1993, όριζε επίσης την Εθνική Βιβλιοθήκη ως φορέα υπό την εποπτεία του Υπουργείου Πολιτισμού. Το 2011, με το προεδρικό διάταγμα αριθ. 205/11, της 26ης Ιουλίου, η Εθνική Βιβλιοθήκη ορίζεται ως "πρόσωπο δημοσίου δικαίου, με νομική οντότητα, με διοικητική, οικονομική και περιουσιακή αυτοτέλεια, που έχει ως αντικείμενο τη διατήρηση και την προώθηση της ανάπτυξης της εθνικής βιβλιογραφικής συλλογής, τη διασφάλιση της νόμιμης κατάθεσης των εκδόσεων, καθώς και την εκτέλεση δράσεων για την προώθηση της δημόσιας ανάγνωσης". Με αυτή την ιδιότητα η Εθνική Βιβλιοθήκη είναι προικισμένη με τις ικανότητες να λειτουργεί ευρέως ως εθνικός βιβλιογραφικός οργανισμός και ως τομεακός φορέας οργάνωσης στον τομέα της τεκμηρίωσης και της πληροφόρησης στην Ανγκόλα. Το 2014, η υπουργός Πολιτισμού της Ανγκόλας, Ρόζα Κρουζ ε Σίλβα, ανακοίνωσε την κατασκευή μιας νέας Εθνικής Βιβλιοθήκης στην Καμάμα, μια κοινότητα της πρωτεύουσας της Ανγκόλας . Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Europeana Ευρωπαϊκή Βιβλιοθήκη Ανγκόλα Λουάντα Angola: La bibliothèque nationale moderne