IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κατάλογος νομισμάτων της Ελλάδας (1913-1922)

Τα νομίσματα του ελληνικού κράτους κατά την περίοδο 1913-1922 αντιστοιχούν στην περίοδο κατά την οποία βασιλιάς της Ελλάδας -με το διάλειμμα της περιόδου 1917-1920- ήταν ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Α´, ο οποίος διαδέχτηκε τον πατέρα του Γεώργιο Α´ όταν αυτός δολοφονήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1913.

 Η περίοδος αυτή χαρακτηρίζεται από πολύ λίγα νομίσματα, καθώς με την εμπλοκή της Ελλάδας στους βαλκανικούς πολέμους και κατόπιν στον Α´ Παγκόσμιο Πόλεμο η οικονομία της χώρας είχε πολλά βάρη, ενώ παράλληλα τα μέταλλα ήταν πολύτιμα. Ενδεικτικό είναι ότι τα νομίσματα κόπηκαν πολύ αργά (το 1921 και έπειτα), και σε αυτά που εν τέλει κόπηκαν το μέταλλο ήταν ευτελές (κυρίως αλουμίνιο) και πολύ λίγα νομίσματα περιείχαν χαλκό, ενώ με την Μικρασιατική καταστροφή το 1922 η τιμή του χαλκού εκτοξεύθηκε στα ύψη, και η μεγάλη πλειοψηφία των νομισμάτων των 50 λεπτών δεν κυκλοφόρησε ποτέ αλλά λιώθηκαν ώστε το μέταλλο τους να χρησιμοποιηθεί για την παραγωγή των νομισμάτων της Β´ Ελληνικής Δημοκρατίας. Καραμήτσος, Αργύρης· Θεοδωρίδης, Θεόδωρος (2007). Καρατζάς, Τάκης, επιμ. Hellas Coins / Νομίσματα της Νεότερης Ελλάδας. Θεσσαλονίκη: A.Karamitsos. ISBN 978-960-88965-6-8. Πυλαρινός, Παύλος Γ. (1998). Τα νομίσματα της νεωτέρας Ελλάδος / Greek Coins 1828 - 1998 (11η έκδοση). Αθήνα: Pylarinos. S. Cuhaj, George· Michael, Thomas (2016). Standard Catalog of World Coins 1901-2000 (8η έκδοση). Krauze Publications. ISBN 978-1440244094.
Α.Ε. Καρίτσας

Η Α.Ε. Kαρίτσας είναι αθλητικό σωματείο στην Καρίτσα του νομού Πιερίας. Χρώματα του συλλόγου είναι το κίτρινο και το μαύρο. Δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Τα εντός έδρας παιχνίδια της ομάδας διεξάγονται στο Δημοτικό Γήπεδο Καρίτσας.

 Η Αθλητική Ένωση Καρίτσας Πιερίας ιδρύθηκε το 1981. Η ποδοσφαιρική ομάδα του συλλόγου κατέκτησε το πρωτάθλημα της ΕΠΣ Πιερίας την περίοδο 1997–98, ενώ παράλληλα πέτυχε την άνοδο στη Δ΄ Εθνική. Αγωνίστηκε για πρώτη φορά στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής κατηγορίας την περίοδο 1998–99, τερμάτίζοντας στη 17η θέση του 5ου Ομίλου με 19 βαθμούς, οπότε και υποβιβάστηκε στις τοπικές κατηγορίες. Την περίοδο 2017–18 η ομάδα μετείχε στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής Ερασιτεχνικής κατηγορίας παίρνοντας τη θέση του Ποσειδώνα Νέων Πόρων, όπου τερμάτισε στη 12η θέση του 1ου Ομίλου με 28 βαθμούς, με αποτέλεσμα τον υποβιβασμό στις τοπικές κατηγορίες. Δ΄ Εθνική: 1998–99 Γ΄ Εθνική: 2017–18 Γ' Εθνική: 2019–20 Γ' Εθνική: 2020–21 Α.Ε. Καρίτσας, επίσημος λογαριασμός στο Facebook.
Ρεμερίτης

Ο ρεμερίτης (αγγλ. römerite) είναι ένυδρο θειικό ορυκτό του σιδήρου. Το όνομα τού αποδόθηκε προς τιμήν του Φρίντριχ Άλφρεντ Ρέμερ (Friedrich Adolph Römer ,1809–1869), Γερμανού γεωλόγου Διευθυντή της Σχολής Ορυκτολογίας στο Clausthal της Γερμανίας.

 Ο ρεμερίτης αποτελεί δευτερογενές ορυκτό προερχόμενο από πρώιμες εξαλλοιώσεις σιδηροπυρίτη και πυρροτίτη. Έχει επίσης ανευρεθεί (σπάνια) και ως προϊόν ηφαιστειακών αναθυμιάσεων (φουμαρόλες). Είναι ορυκτό διαλυτό στο νερό και έχει μεταλλική γεύση. Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο κοπιαπίτης, ο μελαντερίτης, ο βολταΐτης, ο αλοτριχίτης, ο σιδεροτίλης και ο αλουνίτης. Επίσης τα πολύ σπανιότερα κορνελίτης, ροζενίτης και σομολνοκίτης (szomolnokite). Απαντάται σε αρκετά σημεία της Γης. Κυριότερες εμφανίσεις του είναι στη Γερμανία (όρη Χαρτς (Rammelsberg), όπου αποτελεί και χαρακτηριστικό ορυκτό (type Locality, TL) και Βαυαρία), στην Τσεχία, τη Ρωσία (Ουράλια όρη και ηφαίστεια της χερσονήσου Καμτσάτκα), την Ουγγαρία, το Ιράν, τη Χιλή (Καταμάρκα, Αντοφαγάστα, Ατακάμα), το Κουήνσλαντ στην Αυστραλία, στη Γροιλανδία και τις Πολιτείες Αριζόνα, Γιούτα και Καλιφόρνια των ΗΠΑ. Στην Ελλάδα ανευρίσκεται σχεδόν σε όλα τα μεταλλεία Λαυρίου. Handbook of Mineralogy Mindat.org Webmineral.com Κατάλογος ορυκτών Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
Πουέρτο Αγιακούτσο

Το Πουέρτο Αγιακούτσο (ισπανικά: Puerto Ayacucho) είναι πόλη της Βενεζουέλας και πρωτεύουσα της Πολιτείας Αμασόνας. Η πόλη βρίσκεται δίπλα στον Ποταμό Ορινόκο.Οι κάτοικοι στο Πουέρτο Αγιακούτσο είναι ως επί το πλείστον μιγάδες, αποτέλεσμα της μίξης των ντόπιων Ινδιάνων με τους Ισπανούς.

 Το Πουέρτο Αγιακούτσο ξεκίνησε να χτίζεται το 1924 με πρωτοβουλία του Χουάν Βισέντε Γκόμες, ο οποίος είχε επηρεαστεί από τους στρατηγικούς πόρους της περιοχής. Η επίσημη ίδρυση της πόλης έγινε στις 9 Δεκεμβρίου 1928 σε ανάμνηση της Μάχης του Αγιακούτσο. Η πόλη σταδιακά θα αντικαταστήσει το Σαν Φερνάντο ντε Αταβάπο, το οποίο ήταν διοικητικό κέντρο αυτής της περιοχής για αιώνες. Το κλίμα της περιοχής είναι τροπικό και τα γύρω τροπικά δάση είναι από τα λιγότερο εξερευνημένα του πλανήτη, καθώς και από τα πιο ανέγγιχτα από τον ανθρώπινο παράγοντα. Το διάστημα μεταξύ Δεκεμβρίου και Μαρτίου χαρακτηρίζεται ως η περίδος με το μικρότερο ποσοστό βροχοπτώσεων. Η πόλη ιδρύθηκε για να διευκολυνθεί η μεταφορά αγαθών στον Ποταμό Ορινόκο. Σήμερα, ωστόσο, η οικονομία βασίζεται κυρίως στον εγχώριο και διεθνή τουρισμό. Στην περιοχή υπάρχει, επίσης, και μία βάση πεζοναυτών της Βενεζουέλας, για την διεξαγωγή επιχειρήσεων εναντίον επιδρομέων και ατόμων που σχετίζονται με ναρκωτικά της γειτονικής Κολομβίας. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Puerto Ayacucho στο Wikimedia Commons
Κόμπι Μαρίμι

Ο Κόμπι Μαρίμι (Lang-He| קובי מרימי)). γ. 1991) είναι Εβραίος τραγουδιστής και ηθοποιός. Εκπροσώπησε το Ισραήλ στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2019 με το τραγούδι "Home" όπου ήρθε στην 23η θέση με 35 βαθμούς. Ο Μάριμι είναι επαγγελματίας πτυχιούχος και κέρδισε το βραβείο για τον πιο ελπιδοφόρο ηθοποιό στο Φεστιβάλ Μουσικού Θεάτρου του Ισραήλ.

 Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Ραμάτ Γκαν. Σπούδασε στο σκηνικό "Nissan Nativ" και εκτελούσε, κατά τη διάρκεια των σπουδών του, στα έργα "Η ψευδαίσθηση", "Η προσευχή", "Αυτή η κυρία είναι ο Maxim" και πολλά άλλα. Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του, συμμετείχε στα έργα "Όλα τα πράγματα ζωντανά", "Ο θησαυρός του τσαμπιχάρου", και έπαιξε το ρόλο του «Ναθάν της Γάζας» στο μουσικό «Μεσσία Τώρα» το 2017. Αυτό ήταν την πρώτη του εμφάνιση "Η Νέα Ισραηλινή Όπερα στην Ισραηλινή Όπερα". Ο Μαρίμι είναι σίνγκλ και μένει στο Τελ Αβίβ, δουλεύοντας σε ένα κοκτέιλ μπαρ.
Ιταλικά χρονικά (Σταντάλ)

Τα Ιταλικά Χρονικά (γαλλική γλώσσα: Chroniques italiennes ) είναι συλλογή διηγημάτων του Σταντάλ που εκδόθηκε μεταθανάτια το 1855. Τα περισσότερα διηγήματα δημοσιεύτηκαν χωριστά μεταξύ 1829 και 1842.Οι περισσότερες από τις τραγικές, βίαιες ιστορίες, που διαδραματίζονται στην Ιταλία της Αναγέννησης, βασίζονται σε ιστορικά γεγονότα που ο συγγραφέας χρησιμοποίησε για να επικυρώσει τις ακραίες συμπεριφορές των χαρακτήρων του.

 Η κύρια σειρά (Βιτόρια Ακκοραμπόνι, Οι Τσέντσι, Η Δούκισσα του Παλιάνο και Η ηγουμένη του Κάστρο) γράφτηκε στο Παρίσι το 1836-39, κατά τη διάρκεια άδειας του συγγραφέα - άδεια τριών μηνών που επεκτάθηκε σε τρία χρόνια - που τότε υπηρετούσε ως Γάλλος Πρόξενος στην Τσίβιταβεκια της Ιταλίας. Ο Σταντάλ ισχυρίστηκε ότι αυτές τις ιστορίες τις ανακάλυψε και αντέγραψε από παλιό χειρόγραφο το 1833, στην Ιταλία. Δεν αναφέρει τις ακριβείς συνθήκες κάτω από τις οποίες απέκτησε το χειρόγραφο, αλλά αφηγείται την ιστορία ενός ηλικιωμένου ευγενή από τη Μάντοβα, «ήταν πολύ πλούσιος και πολύ φιλάργυρος», που συμφώνησε μετά από πολλές διαπραγματεύσεις να του επιτρέψει να αντιγράψει «λίγες ιστορίες». Αυτές οι ιστορίες της Αναγέννησης, γεμάτες βία και πάθος, τον ενέπνευσαν και τις χρησιμοποίησε προσθέτοντας άλλοτε λιγότερο, άλλοτε περισσότερο μυθιστορηματικά στοιχεία. Η ιστορική βάση ορισμένων από αυτές τις ιστορίες (Βιτόρια Ακκοραμπόνι και Η Δούκισσα του Παλιάνο) είναι πραγματική και γνωστή. Άλλες (Η ηγουμένη του Κάστρο, Σαν Φραντσέσκο α Ρίπα) φαίνεται να είναι προϊόντα καθαρής μυθοπλασίας, ή τόσο τροποποιημένες σε σχέση με τα ιστορικά γεγονότα, ώστε η αρχική πηγή δεν μπορεί να προσδιοριστεί. Οι περισσότερες ιστορίες δημοσιεύτηκαν μεμονωμένα, συχνά ανυπόγραφα ή υπογεγραμμένα με το ψευδώνυμο «F. de Lagenevais», στα περιοδικά Revue de Paris και Revue des Deux Mondes. Τα έργα συγκεντρώθηκαν σε μια συλλογή μεταθανάτια το 1855. Βανίνα Βανίνι, δημοσιεύτηκε το 1829. Σαν Φραντσέσκο α Ρίπα, γράφτηκε το 1831 και δημοσιεύτηκε μετά θάνατον το 1853. Βιττόρια Ακκοραμπόνι, ανυπόγραφο, δημοσιεύτηκε το 1837. Οι Τσέντσι, ανυπόγραφο, δημοσιεύτηκε το 1837. Αναφέρεται στη ζωή και τη φρικτή μοίρα της Μπεατρίτσε Τσέντσι. Η δούκισσα του Παλιάνο, δημοσιεύτηκε με την υπογραφή «F. de Lagenevais» το 1838. Η ηγουμένη του Κάστρο, δημοσιεύτηκε με την υπογραφή «F. de Lagenevais» το 1839. Η υπερβολική εύνοια σκοτώνει (Trop de faveur tue), ημιτελές διήγημα που δημοσιεύτηκε το 1912. Αδελφή Σχολαστική (Suora Scolastica), ημιτελές διήγημα που ο συγγραφέας άρχισε στις 15 Μαρτίου 1842 και εργάστηκε σ' αυτό έως την ημέρα του θανάτου του, στις 23 Μαρτίου 1842. Δημοσιεύτηκε το 1921. Ιταλικά Χρονικά, μετάφραση: Χαρά Κίττου και Στέργιος Βαρβαρούσης, εκδόσεις Ερατώ, 1991
Αβέρσειοι σωλήνες

Οι αβέρσειοι σωλήνες είναι μικροσκοπικοί σχηματισμοί των συμπαγών οστών του ανθρώπου και των θηλαστικών. Είναι ουσιαστικά μικρά σωληνάρια, δια των οποίων διέρχονται τα αιμοφόρα αγγεία που αιματώνουν τον οστίτη ιστό, αλλά και νευρικές ίνες. Οι αβέρσειοι σωλήνες διατρέχουν κυρίως το εξωτερικό μέρος των οστών (οστικός φλοιός).

 Ο κάθε αβέρσειος σωλήνας περιέχει γενικώς ένα ή δύο τριχοειδή αγγεία και πολλές νευρικές ίνες. Τα τοιχώματα των σωλήνων αποτελούνται από ομόκεντρα στρώματα, που μοιάζουν στην όψη με λέπια ψαριού και έχουν διάμετρο της τάξεως των 50 µm (εκατομμυριοστών του μέτρου). Επικοινωνούν με τα οστεοκύτταρα ακτινικώς, μέσα από συνδέσμους που ονομάζονται canaliculi. Αυτή η μοναδική δομή επιτρέπει την εναπόθεση και αποθήκευση ορυκτών αλάτων, που προσδίδουν στα κόκκαλα την ακαμψία και την αντοχή τους. Με ενεργό μεταφορά οι θρεπτικές ουσίες μεταφέρονται από τα αιμοφόρα αγγεία των αβέρσειων σωλήνων προς τα οστεοκύτταρα, ενώ τα προϊόντα του μεταβολισμού των κυττάρων παραλαμβάνονται από το αίμα.Οι αβέρσειοι σωλήνες εμπεριέχονται στους οστεώνες, οι οποίοι είναι συνήθως διατεταγμένοι κατά μήκος του μεγάλου άξονα του κάθε οστού και παραλλήλως προς την επιφάνειά του. Ο κάθε σωλήνας μαζί με τον περιβάλλοντα ιστό σχηματίζει μια δομική μονάδα του οστού, που είναι ο οστεώνας ή αλλιώς αβέρσειο σύστημα ή «Σύστημα Havers». Σε περίπτωση κατάγματος του οστού, τα αιμοφόρα αγγεία στο εσωτερικό των αβέρσειων σωλήνων σχίζονται μόνο όταν υπάρξει μακροσκοπική απομάκρυνση των τμημάτων του οστού. Αυτή η διάρρηξη των αγγείων μπορεί να προκαλέσει αιμάτωμα.Σε πολλούς ασθενείς με ρευματοειδή αρθρίτιδα οι αβέρσειοι σωλήνες είναι διευρυμένοι. Επίσης είναι πιθανότερο να περιέχουν οστεοκλάστες, δηλαδή κύτταρα που διασπούν τη δομή των οστών. Αυτές οι διαφοροποιήσεις μελετώνται με μικροσκόπια. Οι αβέρσειοι σωλήνες περιγράφηκαν για πρώτη φορά (και πιθανώς ανακαλύφθηκαν) από τον Βρετανό ιατρό Κλόπτον Χάβερς, και για αυτό φέρουν το όνομά του. Τους περιέγραψε το 1691 στο έργο του Osteologica Nova.
Νομοθεσία αρμενικής υπηκοότητας

Η νομοθεσία περί αρμενικής υπηκοότητας βασίζεται κυρίως στο κριτήριο του «δικαίου του αίματος» (jus sanguinis). Εγκρίθηκε στις 6 Νοεμβρίου 1995 και αναθεωρήθηκε το 2007, όταν επιτράπηκε για πρώτη φορά η κτήση διπλής υπηκοότητας.

 Η υπηκοότητα του πολίτη της Αρμενίας αποκτάται: μέσω αναγνώρισης της υπηκοότητας μέσω της γέννησης μέσω της αποδοχής της υπηκοότητας μέσω της επανάκτησης της υπηκοότητας μέσω της αποδοχής της υπηκοότητας ομαδικά από το πλαίσιο που προβλέπεται στις διεθνείς συνθήκες της Αρμενίας.Περιλαμβάνει το δικαίωμα επιστροφής της υπηκοότητας για πολίτες της αρμενικής διασποράς. Ένα παιδί που γεννιέται στην Αρμενία αποκτά την αρμενική υπηκοότητα εάν: Οι γονείς έχουν την αρμενική υπηκοότητα κατά τη στιγμή της γέννησης του παιδιού, ανεξάρτητα από τον τόπο γέννησης. Ο ένας γονέας έχει την αρμενική υπηκοότητα κατά τη στιγμή της γέννησης του παιδιού, ενώ ο άλλος γονέας είναι άγνωστος ή άγνωστης υπηκοότητας. Εάν, κατά τη στιγμή της γέννησης του παιδιού, ένας από τους δύο γονείς έχει αρμενική υπηκοότητα και ο άλλος γονέας είναι αλλοδαπός πολίτης, ο προσδιορισμός της υπηκοότητας του παιδιού προσδιορίζεται με γραπτή συγκατάθεση και των δύο γονέων. Είναι παιδί γονιών, οι οποίοι δεν διαθέτουν αρμενική υπηκοότητα, αλλά γεννήθηκε στο έδαφος της Αρμενίας αποκτά την υπηκοότητα της Αρμενίας. Τα ακόλουθα άτομα αναγνωρίζονται ως πολίτες της Αρμενίας: Οι πολίτες της πρώην Αρμενικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας που διαμένουν μόνιμα στο έδαφος της Δημοκρατίας της Αρμενίας, οι οποίοι μέχρι την θέσπιση του παρόντος συντάγματος, δεν είχαν αποκτήσει την υπηκοότητα άλλου κράτους ή απορρίψει την υπηκοότητα αυτή. Άτομα χωρίς υπηκοότητα ή πολίτες άλλων πρώην Δημοκρατιών της Σοβιετικής Ένωσης, που διαμένουν μόνιμα στην Αρμενία, και είχαν υποβάλει αίτημα για την απόκτηση της υπηκοότητας πριν από τις 31 Δεκεμβρίου 2003. Πολίτες της πρώην Αρμενικής ΣΣΔ, οι οποίοι ζουν έξω από τη Δημοκρατία της Αρμενίας και δεν έχουν αποκτήσει την υπηκοότητα άλλης χώρας. Κάθε πρόσωπο που δεν έχει την αρμενική υπηκοότητα μπορεί να τη λάβει εάν: είναι ηλικίας 18 ετών και άνω έχει διαμείνει νόμιμα στην Αρμενία τα τελευταία 3 χρόνια μιλάει άπταιστα την αρμενική γλώσσα είναι εξοικειωμένο με το Σύνταγμα της ΑρμενίαςΈνα άτομο που δεν έχει την αρμενική υπηκοότητα μπορεί να την λάβει χωρίς την προϋπόθεση της παραμονής στη χώρα, εάν: έχει γονείς ή τουλάχιστον έναν γονέα που είχε την υπηκοότητα της Αρμενίας στο παρελθόν είχε γεννηθεί στο έδαφος της Αρμενίας και είχε υποβάλει αίτηση για την απόκτηση υπηκοότητας της Αρμενίας εντός 3 ετών από την ηλικία των 18 ετών είναι Αρμένιος από καταγωγή και έχει διαμείνει στο έδαφος της Αρμενίας.Το άτομο που αποδέχεται την υπηκοότητα της Αρμενίας πρέπει να διαβάσει ένα ειδικό κείμενο ορκομωσίας στα αρμενικά και να το υπογράψει. Κείμενα του αρμενικού νόμου για την υπηκοότητα
Ελεάννα Χριστινάκη

Η Ελεάννα Χριστινάκη (Παραλίμνι, 16 Δεκεμβρίου 1996), είναι Ελληνοκύπρια διεθνής καλαθοσφαιρίστρια που αγωνίζεται ως σμολ φόργουορντ στον Ολυμπιακό. Επιλέχθηκε να στελεχώσει την εθνική ομάδα μπάσκετ των γυναικών σε ηλικία 17 ετών και από τότε, έχει εκπροσωπήσει την χώρα της πολλές διοργανώσεις. Είναι το δεύτερο νεότερο μέλος που επιλέχθηκε να μπει σε εθνική ομάδα γυναικών. Είναι επίσης αξιοσημείωτο να αναφερθεί ότι ηγήθηκε της εθνικής ομάδας κάτω των 20 ετών.

 Η Χριστινάκη μπήκε στον Παναθηναϊκό το 2011 και παρέμεινε εκεί για τρία χρόνια, κερδίζοντας την πρώτη θέση στο Πρωτάθλημα Ελλάδας στην Καλαθοσφαίριση των Γυναικών την σεζόν 2012-13. Σε ηλικία 17 ετών προσκλήθηκε να μπει στην εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης. Είναι η δεύτερη νεότερη αθλήτρια που συμμετείχε ποτέ σε εθνική ομάδα. Το 2013, 2014 και 2015 έλαβε το βραβείο της καλύτερης πρωτοεμφανιζόμενης αθλήτριας στην Ελλάδα. Εισήλθε τρεις φορές στην λίστα με τους πέντε πολυτιμότερους αθλητές στην Ελλάδα. Επιπλέον, αγωνίστηκε και στον Αθηναϊκό την σεζόν 2014-15. Κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου, η Χριστινάκη ήταν MVP στο Ελληνικό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης για τις νέες αθλήτριες. Στην καριέρα της στον Αθηναϊκό έβαζε περίπου 15 πόντους ανά αγώνα και έκανε 5 ριμπάουντ ανά αγώνα. Στις 21 Σεπτεμβρίου 2022, εντάχθηκε στην ιταλική Σκίο. Με την Σκίο, κέρδισε το Σούπερ Καπ Ιταλίας στις 29 Σεπτεμβρίου συντρίβοντας με 86-58 την Βίρτους Μπολόνια, με τη διεθνή σούτινγκ γκαρντ να έχει 8 πόντους.Στις 7 Οκτωβρίου 2022, συμφώνησε με την ισπανική Βαλένθια. Στις 31 Δεκεμβρίου 2022, έληξε το προσωρινής διάρκειας συμβόλαιό της και αποχώρησε από την ομάδα.Στις 2 Ιανουαρίου 2023, επέστρεψε στην ομάδα που την ανέδειξε, τον Παναθηναϊκό, με τον οποίο κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας αφού η ομάδα νίκησε στον τελικό την Ελευθερία Μοσχάτου με 66-61, με την ίδια να έχει 7 πόντους και 6 ριμπάουντ.Στις 16 Μαΐου 2023, συμφώνησε να συνεχίσει την καριέρα της στον Ολυμπιακό. Η Χριστινάκη συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Κάτω των 20 το 2015 και ήταν μέσα στους πέντε πολυτιμότερους παίκτες της διοργάνωσης, με περίπου 19.7 πόντους ανά αγώνα. Η Χριστινάκη συμμετείχε επίσης στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Γυναικών Κάτω των 20 το 2016 με περίπου 15.8 πόντους ανά αγώνα, με την εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης. Συμμετείχε επίσης στην Εθνική Ομάδα Καλαθοσφαίρισης Κάτω των 16 της Κύπρου, την σεζόν 2010-11. Είναι μέλος της εθνικής ομάδας καλαθοσφαίρισης των γυναικών, με την οποία συμμετείχε σε διοργανώσεις όπως το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης 2015, 2017, 2023 και στο Παγκόσμιο Κύπελλο 2018. Κατέλαβε την 4η θέση με την ελληνική εθνική ομάδα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Γυναικών 2017 και την 9η θέση με την ελληνική εθνική ομάδα στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα στην Τενερίφη. Στο Ευρωμπάσκετ Γυναικών 2023, η Εθνική κατετάγη 11η (1-3 νίκες/ήττες). Με την Εθνική γυναικών έχει 65 αγώνες με 418 πόντους (μ.ο: 6.43). Profile at eurobasket.com at fibaurope.com (Αγγλικά) Προφίλ Ελεάννα Χριστινάκη στον ιστότοπο της FIBA
Τόρνος Ευρυτανίας

Ο Τόρνος είναι μικρός ορεινός οικισμός του Νομού Ευρυτανίας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στον Δήμο Καρπενησίου. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Προυσού ως έδρα του ομώνυμου πρώην δημοτικού διαμερίσματος. Μέχρι την 16/10/1940 ονομαζόταν «Τύρνος», όταν η ονομασία του διορθώθηκε σε Τόρνος, ομοίως και της τότε Κοινότητας.

 Το χωριό βρίσκεται στο νότιο τμήμα της Ευρυτανίας, όντας χτισμένο σε υψόμετρο περίπου 778 έως 918 μέτρων, και εγγύς του βρίσκονται τα χωριά Κούλι, Καστανιά, Προυσός και Τσικναίικα, απέχοντας από αυτά 7,5 χλμ., 7 χλμ., 6 χλμ., 4 χλμ. αντίστοιχα. Απέχει από το Καρπενήσι 35,5 χλμ. και 56 χλμ. από το Αγρίνιο ενώ η Ιερά Μονή Προυσού απέχει οδικώς 8 χλμ. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Τόρνου Ευρυτανίας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 19/08/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Τόρνου Ευρυτανίας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 19/08/2018.
Ομέρ Ονάν

Ο Ομέρ Ονάν (γεννήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 1978) είναι Τούρκος πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής . Με ύψος 1,94 μέτρων και με βάρος 95,4 κιλών, έπαιξε στη θέση του σούτινγκ γκαρντ.

 Κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας, ο Ονάν κέρδισε το πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα τρίτης κατηγορίας, το Κύπελλο Κόρατς της FIBA το 1996. Στην πατρίδα του, την Τουρκία, κέρδισε επίσης 11 φορές το Τουρκικό Πρωτάθλημα (1996, 1997, 2002, 2003, 2004, 2006, 2007, 2008, 2010, 2011 και 2014). Επιπλέον, κέρδισε τον τίτλο του Κυπέλλου Τουρκίας 8 φορές (1996, 1997, 1998, 2001, 2002, 2010, 2011 και 2013). και τον τίτλο του Σούπερ Καπ Τουρκίας 5 φορές (1996, 1998, 2000, 2006, 2013). Η εμφάνισή του με τον αριθμό 7 αποσύρθηκε από τη Φενέρμπαχτσε το 2014. Ο Ονάν ήταν μέλος της εθνικής ομάδας καλαθοσφαίρισης της Τουρκίας . Ήταν μέλος των τουρκικών ομάδων που κέρδισαν το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2001 και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της FIBA το 2010. Τον Αύγουστο του 2014, ο Ονάν αποσύρθηκε από το επαγγελματικό μπάσκετ και έγινε διευθυντής ομάδας του μακροχρόνιου συλλόγου του, της Φενέρμπαχτσε, αντικαθιστώντας τον Μιρσάντ Τουρκτζάν σε αυτή τη θέση. Ο Ομέρ Ονάν στο fenerbahce.org Ο Ομέρ Ονάν στο euroleague.net Ο Ομέρ Ονάν στο tblstat.net
Κάρνιαρης Κέρκυρας

Ο Κάρνιαρης είναι παραλιακός οικισμός 12 κατοίκων (απογραφή 2011) στα βορειοανατολικά του νησιού της Κέρκυρας στους πρόποδες του όρους Παντοκράτορα. Μαζί με τους οικισμούς Περίθεια (3 κ.), Άγιος Ηλίας (232 κ.), Βαθύ (17 κ.), Βασιλικά (20 κ.), Βουνί (37 κ.), Κρινιάς (16 κ.), Πελεκητόν (126 κ.), Περούλι (39 κ.), Πίθος (26 κ.) και Ριλιάτικα (32 κ.) αποτελεί την τοπική κοινότητα Περιθείας (560 κ.) της δημοτικής ενότητας Θιναλίου του δήμου Κέρκυρας.

 Η μεταβολή του μόνιμου πληθυσμού έχει ως εξής: Το 1981, κατά την απογραφή, αναγνωρίζεται ο οικισμός Κάρνιαρης, με έναν κάτοικο και προσαρτάται στην κοινότητα Περιθείας με έδρα τον οικισμό Περίθεια. Το 1989, η κοινότητα Περιθείας μαζί με τις κοινότητες Αγίου Παντελεήμονος, Λαυκίου, Πεταλείας, Επισκέψεως, Λουτσών και Σφακερών συνενώνονται για να αποτελέσουν τον δήμο Θιναλίου με έδρα τον οικισμό Αχαράβη. Έτσι ο οικισμός Κάρνιαρης υπάγεται διοικητικά στο δήμο Θιναλίου. Το 2010, με την εφαρμογή του προγραμματος Καλλικράτης (νόμος 3852/2010), ο οικισμός αποσπάται από το δήμο Θιναλίου, ο οποίος καταργείται και προσαρτάται στο δήμο Κέρκυρας.Σήμερα ο οικισμός Κάρνιαρης, μαζί με τους οικισμούς Περίθεια (3 κ.), Άγιος Ηλίας (232 κ.), Βαθύ (17 κ.), Βασιλικά (20 κ.), Βουνί (37 κ.), Κρινιάς (16 κ.), Πελεκητόν (126 κ.), Περούλιον (39 κ.), Πίθος (26 κ.) και Ριλιάτικα (32 κ.) αποτελεί την τοπική κοινότητα Περιθείας (560 κ.) της δημοτικής ενότητας Θιναλίου του δήμου Κέρκυρας.
Αρτοπούλα Ιωαννίνων

Η Αρτοπούλα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (πρώην δήμου) Σελλών, του δήμου Δωδώνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ιωαννίνων, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Δωδώνης του νομού Ιωαννίνων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου. Μέχρι το 1956 ο οικισμός ονομαζόταν Έλεσνα (Έλεζνα).

 Η Αρτοπούλα είναι ορεινό χωριό στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Ιωαννίνων. Βρίσκεται στην ορεινή κοιλάδα που δημιουργούν τα όρη Σουλίου (στα δυτικά) και το όρος Τόμαρος (στα ανατολικά), νότια από το ρέμα Μπαρτξένη και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 560. Απέχει 36 χλμ. περίπου ΝΔ. των Ιωαννίνων. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 11,798 χμ² (2011). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1919 ως Έλεσνα και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας του νομού Ιωαννίνων. Το 1956 μετονομάστηκε σε Αρτοπούλα. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Αρτοπούλας και προσαρτήθηκε στον δήμο Σελλών. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Σελλών και προσαρτήθηκε στον δήμο Δωδώνης. Ο αρχαιολογικός χώρος με το νεκροταφείο στη θέση «Βούρι. Έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο Η παραδοσιακή κρήνη του χωριού («της Ειρήνης»), η παλαιότερη της κοινότητας, χαρακτηριστικό δείγμα λαϊκής αρχιτεκτονικής κατασκευασμένη στο πρώτο μισό του 17ου αιώνα (1637). Έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο Οι εκκλησίες του Αγίου Γεωργίου και του Αγίου Κοσμά, στο βόρειο τμήμα του οικισμού Η μονή Καταμάχης, στον ομώνυμο οικισμό αφιερωμένη στο Γενέσιο της Θεοτόκου, με κειμήλια ιστορικής και καλλιτεχνικής αξίας. Βόρεια υπάρχουν τα κελλιά που έχουν πρόσφατα αναστηλωθεί Τα πανηγύρια στις 24 Αυγούστου (του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού) και στις 8 Σεπτεμβρίου (Γενέσιο Θεοτόκου) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr Αρτοπούλα - Έλεζνα Ιωαννίνων https://www.youtube.com/watch?v=f1AmhgOX4RU https://www.youtube.com/watch?v=hQbfP-fQFIk
Σλομποζία

Η Σλομποζία (ρουμανικά: Slobozia, προφορά ΔΦΑ: [sloboˈzi.a]) είναι πόλη της νοτιοανατολικής Ρουμανίας , 128 χιλιόμετρα ανατολικά του Βουκουρεστίου , πρωτεύουσα της επαρχίας Ιαλόμιτσα. Ο πληθυσμός της Σλομποζία ανέρχεται στους 43.061 κατ.

 Η πόλη ιδρύθηκε στη θέση ενός χωριού με το όνομα "φτωχό". Κατά τη διάρκεια της εισβολής των Τατάρων δέχθηκε επίθεση και καταλήφθηκε. Προκειμένου να κρατήσουν τους χωρικούς στον οικισμό, οι ηγεμόνες της Βλαχίας απέσυραν κάποιους φόρους. Αυτό εξηγεί το όνομα της πόλης, που προέρχεται από τη ρουμανική λέξη παλαιοβουλγαρικής προέλευσης "ѕlobozie", που σημαίνει "χωριό ελεύθερο από φόρους." Η Σλομποζία βρίσκεται στη μέση περίπου της επαρχίας, στις όχθες του ποταμού Iαλόμιτα, 128 χιλιόμετρα ανατολικά του Βουκουρεστίου και 150 χιλιόμετρα δυτικά της Κωνστάντζας, σημαντικό λιμάνι στη Μαύρη Θάλασσα. Η πόλη βρίσκεται σε απόσταση 17 χιλιομέτρων από τον Αυτοκινητόδρομο Α2 Βουκουρέστι-Κωνστάντζα (Autostrada Soarelui). Η συνολική έκταση του δήμου είναι 126,72 τ.χλμ.. Στην παρούσα διοικητική μορφή η Σλομποζία αποτελείται από την κυρίως Σλομποζία και τις συνοικίες Μπόρα και Σλομποζία Νόυα. Η κύρια δραστηριότητα στην περιοχή είναι η γεωργία, η επεξεργασία των γεωργικών προϊόντων και η ελαφρά βιομηχανία. Το 1990 εγκαινιάσθηκε το Πολιτιστικό Κέντρο, που φέρει το όνομα του συνθέτη και διευθυντή ορχήστρας Ιονέλ Περλέα, γεννημένου στην πόλη. Το κτίριο στεγάζει εκθέσεις και παραστάσεις δωματίου, βιβλιοπωλεία και πολιτιστικά ιδρύματα. Το 1999 το Πολιτιστικό Κέντρο Ionel Περλέα εισήλθε το κύκλωμα της UNESCO. Η πόλη είναι η έδρα της Ρουμανικής Ορθόδοξης Επισκοπής Σλομποζία και Καλαράσι, που ιδρύθηκε το 1993. Κατά την απογραφή του 2002, το 97,6% των κατοίκων ήταν Ρουμάνοι και 2,2% Ρομά. 98,6% ήταν Ορθόδοξοι, 0,4% Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας και 0,2% Ρωμαιοκαθολικοί. Το κύριο τουριστικό αξιοθέατο αποτελεί η γειτονική Λίμνη Aμάρα - 5 χιλιόμετρα μακριά - που επίσης διαθέτει ένα λουτροθεραπευτκό θέρετρο. Η πρόσβαση στην Αμάρα γίνεται με μικρά λεωφορεία που αναχωρούν κάθε 15 λεπτά από το σιδηροδρομικό σταθμό της Σλομποζία. Μέσα σε ένα ιδιωτικό τουριστικό συγκρότημα υπάρχει ένα μικρό αντίγραφο του Πύργου του Άιφελ, ύψους 54 m. Βέλες, Βόρεια Μακεδονία Σιλίστρα, Βουλγαρία Νανυάγκ, Κίνα
Καμπάνα της Ουέσκας

Η Καμπάνα της Ουέσκας είναι ένας μύθος που περιγράφει πώς ο Ραμίρο Β΄ της Αραγωνίας, ο Μοναχός, έκοψε τα κεφάλια των δώδεκα ευγενών που δεν τον υπάκουαν. Ο θρύλος είναι καταγεγραμμένος στο ποίημα Cantar de la campana de Huesca, στην Αραγωνική γλώσσα, έργο αγνώστου συγγραφέα του 13ου αιώνα και αποτελεί μέρος της λαϊκής παράδοσης στην Αραγωνία, και ιδιαίτερα στην πόλη της Ουέσκας.

 Μετά τον θάνατο του Αλφόνσου Α΄της Αραγωνίας το 1134 χωρίς να αφήσει απογόνους, ο αδελφός του Ραμίρο, ο επίσκοπος της Ρόδας (Roda de Isábena), κληρονόμησε το Βασίλειο της Αραγωνίας, ένα από τα κράτη της Ιβηρικής Χερσονήσου. Εκείνη την εποχή το βασίλειο είχε σοβαρά εγχώρια και ξένα προβλήματα. Το Χρονικό του Σαν Χουάν ντε λα Πένια (Crónica de San Juan de la Peña) από τον 14ο αιώνα, διηγείται πώς ο Ραμίρο Β΄ ήταν τόσο ανήσυχος για το γεγονός πως οι ευγενείς του καταχρώνται την υπομονή του, που έστειλε ένα αγγελιοφόρο κήρυκα στο Αββαείο του Saint-Pons-de-Thomières να ζητήσει συμβουλές από τον πρώην αφέντη του. Ο κήρυκας εμφανίστηκε στον κήπο της μονής, όπου ο γέρος μοναχός αφαιρούσε τα κεφάλια από τριαντάφυλλα που ξεχώρισαν από τα υπόλοιπα (σε άλλες εκδοχές της ιστορίας, τα τριαντάφυλλα αντικαθίστανται από λάχανα). Ο μοναχός στην συνέχεια είπε στον κήρυκα να μεταφέρει την συμβουλή του στον βασιλιά, η οποία ήταν να επαναλάβει αυτό που είχε δει ο κήρυκας. Μετά την την επιστροφή του κήρυκα, ο Ραμίρο Β΄ έστειλε μήνυμα στον αρχηγό των ευγενών, καλώντας όλους τους ευγενείς του βασιλείου να τον επισκεφτούν, με την δικαιολογία ότι ήθελε να τους δείξει μία καμπάνα που χτίζει η οποία μπορούσε να ακουστεί σε όλη την Αραγωνία. Όταν οι ευγενείς έφτασαν, ο βασιλιάς τους ανάγκασε να εισέρχονται ένας-ένας στο δωμάτιο όπου βρισκόταν η καμπάνα, όπου τους περίμενε ο ίδιος. Στην συνέχεια, καθώς αυτοί εισέρχονταν αποκεφάλιζε τους πιο απείθαρχους από αυτούς. Έπειτα τοποθέτησε σε κύκλο τα κεφάλια τους, με το κεφάλι του επισκόπου της Χάκας να ξεχωρίζει στο κέντρο κρεμασμένο από το γλωσσίδι της καμπάνας. Στο τέλος συγκάλεσε τους υπόλοιπους ευγενείς και τους παρουσίασε το αποτέλεσμα ως παράδειγμα τιμωρίας για την ανυπακοή τους προκειμένου να συνετιστούν. Με αυτόν τον τρόπο ο Ραμίρο Β΄ κατέστειλε την ανταρσία τους εναντίον του. Alvar, Carlos y Manuel ALVAR, Épica medieval española, Μαδρίτη, Cátedra, 1997. (ISBN 84-376-0975-5) Laliena Corbera, Carlos, La campana de Huesca, Σαραγόσα, CAI (CAI 100, nº 69), 2000. Soria Andreu, Francisca, "Προκαταρκτική Μελέτη" στο: Lope de Vega, La campana de Aragón, Σαραγόσα, Ίδρυμα «Fernando el Católico», 2001, σελ. 5-70. (ISBN 84-7820-755-4) Ingrid Vindel Pérez, "Ανάλυση και μελέτη του υλικού χρονολόγησης σε μια γερασμένη κωμωδία: La campana de Aragón", Espéculo. Revista de estudios literarios. Universidad Complutense de Madrid, 2004. Συνδέσεις σε Μουσείο της Ουέσκα της Επαρχίας
Τυρταίος

Ο Τυρταίος ήταν αρχαίος Έλληνας ελεγειακός ποιητής, γιος του Αρχεμβρότου, καταγόμενος από τις Αφιδνές της Λακεδαίμονος (σημερινό Δαφνί Λακωνίας) και έζησε τον 7ο αιώνα π.Χ., ως σύγχρονος ή λίγο παλαιότερος των επτά σοφών της αρχαιότητας.

 Ο Τυρταίος έγραψε πολεμικά ποιήματα με στίχους που βοηθούσαν στην εξύψωση του μαχητικού πνεύματος των στρατιωτών στο πεδίο της μάχης. Με τις ελεγείες και τους παιάνες του τόνιζε τη στρατιωτική τιμή και την αγάπη προς την πατρίδα, φιλοδοξώντας να στηρίξει το σπαρτιατικό στρατό κατά το Β' Μεσσηνιακό πόλεμο (περίπου 670 π.Χ.). Σύμφωνα με μία παράδοση, ήταν Αθηναίος ή Μιλήσιος δάσκαλος ή γραμματικός, τον οποίο έστειλαν οι Αθηναίοι ως βοήθεια στους Λακεδαιμόνιους. Λέγεται ότι κατέληξε στη Σπάρτη για να εκπληρώσει κάποιο χρησμό, αναπτερώνοντας το ηθικό των Σπαρτιατών και ενισχύοντας το στρατιωτικό τους φρόνημα. Όμως η ανάλυση των έργων του, μαρτυρεί τη σπαρτιατική καταγωγή του Τυρταίου. Σύμφωνα με τη δεύτερη εκδοχή ήταν Σπαρτιάτης στρατηγός του οποίου τα τραγούδια προορίζονταν για τους στρατιώτες του. Ο Αθήναιος ο Ναυκρατίτης στους Δειπνοσοφιστές αναφέρει απλώς ότι υπό την στρατηγία του οι Λακεδαιμόνιοι επιβλήθηκαν των Μεσσηνίων. Σύμφωνα με τον Πλάτωνα (Νόμοι, 629α) του αποδόθηκε η ιδιότητα του Σπαρτιάτη πολίτη, αν και ο Ηρόδοτος (Θ' 35) δεν τον αναφέρει ανάμεσα στους τιμώμενους ξένους της Σπάρτης. Στηριγμένος στην αναφορά του ίδιου του Τυρταίου για την σπαρτιατική ιδιότητα του πολίτη (Απόσπασμα 2), ο Στράβων (Η 362) τείνει να απορρίψει την ιδέα της αθηναϊκής καταγωγής. Ο Arthur Woollgar Verrall (Classical Review, Ιούλιος 1896, Μάιος 1897) τοποθετεί τον ποιητή στα μέσα του 5ου π.Χ. αιώνα, ενώ ο Eduard Schwartz (Hermes, 1899, XXXIV) αμφισβητεί παντελώς την ύπαρξή του. Σώζονται αποσπάσματα μόνο των ποιημάτων του Τυρταίου, που εξυμνούν παλιές νίκες και διαβεβαιώνουν για μελλοντικές επιτυχίες, έχοντας ως σκοπό την ανύψωση του ηθικού. Στο λεξικό Σουΐδα αναφέρεται ότι έγραψε για την σπαρτιατική πολιτεία και τον βασιλέα Θεόπομπο ελεγείες και παιάνες. Τα σωζόμενα αποσπάσματα είναι όλα ελεγειακά, γραμμένα στη δωρική διάλεκτο, και αναφέρονται στο σπαρτιατικό σύνταγμα και την πολεμική αρετή. Η απαγγελία της ελεγειακής ποίησης μάλλον συνοδευόταν με τον ήχο αυλού. Δώδεκα αποσπάσματα (3 ολοκληρωμένα ποιήματα) σώζονται στον Στράβωνα, τον Λυκούργο και τον Στοβαίο. Frederik Christian Petersen, επιμ. (1834). Handbuch der griechischen Litteraturgeschichte (στα Γερμανικά). Αμβούργο: Hoffmann und Campe. Ανακτήθηκε στις 17 Μαρτίου 2010. Christian Adolph Klotz, επιμ. (1767). Τυρταίου τα σωζόμενα (στα αρχαία Ελληνικά και Λατινικά). Altenburg: Ex Officina Richteria. Ανακτήθηκε στις 17 Μαρτίου 2010.
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας 2014-15

Το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας 2014-15 (ρωσικά: Чемпионат России по футболу 2014/2015) ήταν το 23ο Πρωτάθλημα Ρωσίας στην ιστορία του θεσμού. Ξεκίνησε την 1 Αυγούστου του 2014 και έληξε στις 30 Μαΐου του 2015.Μετείχαν 16 ομάδες, με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας ως κάτοχο του τίτλου της προηγούμενης περιόδου.

 Οι 16 ομάδες δίνουν εντός και εκτός έδρας αγώνες αναμεταξύ τους. Οι αγώνες είναι συνολικά 240, με κάθε ομάδα να δίνει 30 αγώνες Οι ομάδες που τερματίζουν στη 15η και 16η θέση του βαθμολογικού πίνακα, υποβιβάζονται στη ΦΝΛ, ενώ οι δύο πρώτες ομάδες της ΦΝΛ προβιβάζονται στο Πρωτάθλημα Ρωσίας για την περίοδο 2013/14. Οι ομάδες που τερματίζουν στη 13η και 14η θέση του βαθμολογικού πίνακα, μετέχουν σε αγώνες πλέι-οφ υποβιβασμού, με τις αντίστοιχες ομάδες της 3ης και 4ης θέσης της ΦΝΛ, με στόχο δύο θέσεις στο Πρωτάθλημα Ρωσίας της περιόδου 2013/14. (Π) Πρωταθλήτρια, (Υ) Υποβιβασμός, (Α) Άνοδος, (Ο) Νικήτρια πλέι-οφ, (Γ) Μετέχει στον επόμενο γύρο Σημειώσεις: α. Η Λοκομοτίβ Μόσχας προκρίθηκε στη φάση των ομίλων του Γιουρόπα Λιγκ ως κάτοχος του Κυπέλλου Ρωσίας 2014/15 Ενημερώθηκε για παιχνίδια που διεξήχθησαν έως 30 Μαΐου 2015Πηγή: РФПЛ1 Η γηπεδούχος ομάδα παρατίθεται στην αριστερή πλευράΧρώματα: Μπλε = νίκη γηπεδούχου ομάδας, Κίτρινο = ισοπαλία, Κόκκινο = νίκη φιλοξενούμενης ομάδας Επίσημος ιστότοπος
High and tight

Το κούρεμα high and tight αποτελεί σταθερά στο Σώμα Πεζοναυτών των ΗΠΑ. Μοιάζει κατά πολύ με το κούρεμα με την ψιλή, με τη διαφορά ότι στο τελευταίο αφαιρούνται όλα τα μαλλιά. Για την επίτευξή του, χρησιμοποιείται η κουρευτική μηχανή και έπειτα πολλές φορές ξυράφι. Συνίσταται στην κοπή των μαλλιών από την πίσω πλευρά του κεφαλιού σε βαθμό που να φαίνεται το δέρμα, αφήνοντας μόνο μια μικρή τούφα μαλλιών στο πάνω μέρος του κεφαλιού (μπροστά). Με αυτόν τον τρόπο προσαρμόζεται στο κεφάλι καλύτερα η αντιασφυξιογόνα μάσκα που χρησιμοποιείται συχνά στον αμερικάνικο στρατό.

 Στις ΗΠΑ, για να γίνει αυτό το κούρεμα, πολλές φορές ο κουρέας ή η κομμώτρια βάζει το χέρι του με τα δάχτυλα μπροστά στο κεφάλι του πελάτη που θέλει αυτό το κούρεμα και αφαιρεί με την κουρευτική μηχανή χωρίς "προστατευτική σκάλα" ή με νούμερο "1" σκάλα όλα τα μαλλιά εκτός από αυτά που είναι κάτω από την παλάμη του. Στη συνέχεια κόβει τα μαλλιά στις άκρες του κεφαλιού. Το εν λόγω κούρεμα δεν είναι ταιριαστό σε όλους, ειδικά την πρώτη φορά. . Το κούρεμα αυτό στους μη στρατιωτικούς ξεκίνησε τη δεκαετία του ' 80 ως μόδα που λάνσαραν οι Αφροαμερικανοί. Στη συνέχεια επεκτάθηκε και στους λευκούς και στις άλλες φυλές και διαδόθηκε στην Ευρώπη, ιδίως από αθλητές και καλλιτέχνες. Στην Ελλάδα, η σχέση της κόμμωσης με τους Αμερικανούς πεζοναύτες έκανε μερικούς να το αποκαλούν και πεζοναυτικό κούρεμα .
Rosebleed

Οι Rosebleed ήταν ένα ελληνικό ροκ συγκρότημα από την Αθήνα. Αποτελούνταν από τους: Βασίλη Αυγουστάκη (φωνητικά, κιθάρα), Αρθούρο Πεγή (κιθάρα), Δανάη Νίλσεν (synthesizers, φωνητικά), Ιωάννη Βουδούρη (ηλεκτρικό μπάσσο, φωνητικά) και Ορέστη Χατζηθεοδώρου (ντραμς).

 Οι Rosebleed ιδρύθηκαν στην Αθήνα το 2004. Το 2006, το συγκρότημα συμμετείχε στο φεστιβάλ Schoolwave, ενώ το 2007 συμμετείχε στον διαγωνισμό του Ωδείου "Φίλιππος Νάκας", όπου και κέρδισαν το πρώτο βραβείο, ένα συμβόλαιο με τη δισκογραφική εταιρία Sony BMG. Το 2008, το συγκρότημα έβγαλε τον πρώτο του δίσκο, το EP Stories, ενώ το τραγούδι "Until Next Time" σημείωσε μεγάλη επιτυχία.Την ίδια χρονιά, το συγκρότημα άνοιξε τις συναυλίες των Matisse και των Hooverphonic, ενώ συμμετείχε και στο Φεστιβάλ Rockwave.Τον Ιούλιο του 2009, οι Rosebleed άνοιξαν τη συναυλία του Κάρλος Σαντάνα στο ΟΑΚΑ. Τέλος, στις 16 Νοεμβρίου 2009, το συγκρότημα έβγαλε τον πρώτο του δίσκο με τίτλο "White Balloons", με τη συνεργασία του Φίλιππου Πλιάτσικα. Το καλοκαίρι του 2010 οι Rosebleed άνοιξαν την συναυλία των The Cranberries στο Θέατρο Βράχων. Στα τέλη του 2014 ανακοίνωσαν την διάλυσή τους, κυκλοφορώντας το τελευταίο τους EP "Swan Songs". Stories (EP, 2008) White Balloons (2009) Swan Songs (2014) https://web.archive.org/web/20100311214945/http://www.jumpingfish.gr/Rosebleed https://web.archive.org/web/20100420005426/http://www.akouauto.gr/2009/08/rosebleed.html Συνέντευξη στο Hit Channel
Πρόεδρος της Αρμενίας

Ο Πρόεδρος της Αρμενίας (Հայաստանի Նախագահ, Hayastani Nakhagah είναι ο αρχηγός του κράτους και ο εγγυητής της ανεξαρτησίας και της εδαφικής ακεραιότητας της Αρμενίας. Εκλέγεται για επταετή θητεία από την Εθνοσυνέλευση της Αρμενίας.

 Το αξίωμα θεσμοθετήθηκε με απόφαση του Ανωτάτου Συμβουλίου της Αρμενικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας στις 3 Μαΐου 1990. Σύμφωνα με το άρθρο 60 του Συντάγματος της Δημοκρατίας της Αρμενίας, σε περίπτωση που η θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας είναι κενή και πριν αναλάβει ο νεοεκλεγείς πρόεδρος στο αξίωμα, ο Πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης ή, αν αυτό είναι αδύνατο , ο Πρωθυπουργός εκτελεί τα καθήκοντα του Προέδρου. Η Αρμενία έγινε ανεξάρτητο κράτος στις 21 Σεπτεμβρίου 1991 με το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Αρμενίας, το 1991. Οι πρώτες προεδρικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν στις 17 Οκτωβρίου 1991. Ο Λεβόν Τερ-Πετροσιάν κέρδισε την πλειοψηφία των ψήφων και έγινε ο πρώτος πρόεδρος της ανεξάρτητης Αρμενίας. Επανεξελέγη το 1996, όμως δεν ολοκλήρωσε τη δεύτερη θητεία του ως προέδρου και παραιτήθηκε το 1998. Κατάλογος προέδρων της Αρμενίας
Ανρί ντε Τουλούζ-Λωτρέκ

Ο Ανρί ντε Τουλούζ-Λωτρέκ (Henri Marie Raymond de Toulouse-Lautrec-Monfa, 24 Νοεμβρίου 1864 - 9 Σεπτεμβρίου 1901) ήταν Γάλλος ζωγράφος, χαράκτης, εικονογράφος και σχεδιαστής, του οποίου η εμβάθυνση στην πολύχρωμη και θεατρική παριζιάνικη ζωή στα τέλη του 19ου αιώνα, έδωσε μία συλλογή από συναρπαστικές, κομψές και προκλητικές εικόνες της σύγχρονης και μερικές φορές παρακμιακής ζωής εκείνης της εποχής.

 Γεννήθηκε στο Αλμπί, πόλη της νότιας Γαλλίας και ήταν γιος του Κόμη Αλφόνσου και της Κόμισσας Αντέλ ντε Τουλούζ-Λωτρέκ (Adèle de Toulouse-Lautrec), γόνος ιστορικής και αριστοκρατικής οικογένειας, η οποία ωστόσο την περίοδο της γέννησης του, είχε ήδη χάσει μέρος του παλαιότερου κύρους της. Οι γονείς ήταν πρώτα ξαδέρφια, πρακτική που ήταν ευρύτερα διαδεδομένη εκείνη την εποχή προκειμένου να διατηρηθεί η περιουσία της οικογένειας μεταξύ των μελών της. Το γεγονός αυτό ωστόσο οδηγούσε σε γενετικές ανωμαλίες, όπως και στην περίπτωση του Λωτρέκ, του οποίου τα πόδια σταμάτησαν να αναπτύσσονται φυσιολογικά, μετά από ρήξεις που υπέστη στο αριστερό και δεξί του πόδι, σε ηλικία 12 και 14 ετών αντίστοιχα. Το ύψος του Λωτρέκ έφθανε μόλις το 1,5 μέτρο ενώ σε αντίθεση με τα πόδια του, το υπόλοιπο σώμα του είχε φυσιολογική ανάπτυξη. Εξαιτίας αυτής της ανωμαλίας στη σωματική του διάπλαση, αδυνατούσε να ακολουθήσει μία συμβατική κοινωνική ζωή, γεγονός που πιθανά λειτούργησε καταλυτικά στο να αφοσιωθεί στη ζωγραφική. Αποτέλεσε σημαντικό καλλιτέχνη του μετα-ιμπρεσιονισμού ενώ θεωρείται από πολλούς και ο επίσημος εικονογράφος της νυχτερινής ζωής εκείνης της εποχής – της λεγόμενης Μπελ Επόκ (belle epoque) – στα καμπαρέ του Παρισιού. Οι πίνακές του χαρακτηρίζονταν από έντονα χρώματα και ανθρώπινες παρουσίες. Θεωρείται επιπλέον ένας από τους πρωτοπόρους στην τέχνη της αφίσας, γνωστός κυρίως για τις αφίσες που φιλοτέχνησε για το καμπαρέ Μουλέν Ρουζ (Moulin Rouge). Ασχολήθηκε ακόμα με την τεχνική της λιθογραφίας, επηρεασμένος από την ιαπωνική τέχνη και τα ιαπωνικά χαρακτικά. Έζησε κυρίως στη Μονμάρτρη, που αποτελούσε το κυρίαρχο κέντρο της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής του αντιμετώπισε πρόβλημα αλκοολισμού και πέθανε σε ηλικία 36 ετών, έχοντας προσβληθεί από σύφιλη. Matthias Arnold (μφ. Μαρία Μπάστα), Τουλούζ Λωτρέκ: 1864-1901 Το θέατρο της ζωής, εκδ. Γνώση 2005 Ιστοσελίδα για τον Τουλούζ-Λωτρέκ. Βιογραφία και έργα του Painter's Life and Works By Karan Reshad Το νέο salon des cent. Διεθνής έκθεση αφίσας: αφιέρωμα στον Toulouse-Lautrec
Προσφυγή στις επιπτώσεις

Η προσφυγή στις επιπτώσεις, επίσης γνωστή και ως argumentum ad consequentiam (Λατινικά: επιχείρημα προς επιπτώσεις) είναι ένα επιχείρημα το οποίο οδηγεί στο συμπέρασμα ότι μία πρόταση (συνήθως κάποιο πιστεύω ή πεποίθηση) είναι είτε αληθής είτε ψευδής, ανάλογα με το εάν η πρόταση έχει επιθυμητές ή ανεπιθύμητες επιπτώσεις. Με την σειρά της, η κίνηση αυτή βασίζεται σε επίκληση στα συναισθήματα και θεωρείται λογική πλάνη, διότι η εν λόγω επίκληση δεν απασχολείται με την τιμή αλήθειας της πρότασης. Επιπλέον, επιχειρήματα αυτού του είδους κατηγοριοποιούν τις επιπτώσεις ως επιθυμητές ή ανεπιθύμητες, με αναπόφευκτο αποτέλεσμα να εμπεριέχουν υποκειμενικές απόψεις. Στην λογική, η προσφυγή στις επιπτώσεις περιλαμβάνει μόνον επιχειρήματα τα οποία αποφαίνονται για την τιμή αλήθειας μίας πρότασης (δηλαδή, για το εάν είναι αληθής ή ψευδής) μόνον μέσω των επιπτώσεών της. Η προσφυγή στις επιπτώσεις δεν περιλαμβάνει επιχειρήματα τα οποία απασχολούνται με την ίδια ελκυστικότητα της πρότασης (ως καλή ή κακή, ορθη ή εσφαλμένη, κλπ) χωρίς να αναφέρονται στην τιμή αλήθειας της.

 Μία προσφυγή στις επιπτώσεις έχει την ακόλουθη γενικότερη δομή: Εάν Ρ, τότε θα συμβεί το Q. Το Q είναι επιθυμητό/ανεπιθύμητο. Άρα το Ρ είναι αληθές/ψευδές.Η παραλλαγή προσφυγή στις επιπτώσεις ενός πιστεύω έχει την εξής δομή: Το πιστεύω Ρ οδηγεί στο Q. Το Q είναι επιθυμητό/ανεπιθύμητο. Άρα το Ρ είναι αληθές/ψευδές.Πέρα από την πλανερή δομή της, μία ιδιαίτερα ευτελής προσφυγή στις επιπτώσεις είναι δυνατόν να περιέχει και άκυρες προτάσεις. Δηλαδή, το Ρ μπορεί να μην οδηγεί καν στο Q. Με άλλα λόγια, η υποτιθέμενη και προτεινόμενη σχέση αιτιότητας μεταξύ Ρ και Q πιθανόν να μην υφίσταται ή να μην αποδεικνύεται πουθενά. Εάν Ρ, τότε θα συμβεί το Q. Το Q είναι επιθυμητό. Άρα, το Ρ είναι αληθές.Η παραπάνω δομή είναι παρόμοια με ευσεβείς πόθους. Παραδείγματα «Ο π είναι μάλλον ρητός αριθμός, γιατί έτσι φαίνεται πιο κομψός.» «Οι άνθρωποι θα κατακτήσουν ταχύτητες μεγαλύτερες του φωτός, ώστε να γίνουν εφικτά να διαστημικά ταξίδια.» Εάν Ρ, τότε θα συμβεί το Q. Το Q είναι ανεπιθύμητο. Άρα, το Ρ είναι ψευδές.Το επιχείρημα ad baculum αποτελεί ειδική περίπτωση αυτής της δομής. Αυτή η δομή είναι παρόμοια με τον modus tollens (άρνηση του επομένου), αλλά έχει σημαντικές διαφορές και άλλωστε αποτελεί πλάνη, εφόσον η πρόταση «το Q είναι ανεπιθύμητο» δεν είναι ίδια με την πρόταση «το Q είναι ψευδές». Παραδείγματα «Η Βικιπαίδεια σπάνια κάνει λάθος: εάν είχε πληθώρα λαθών, δεν θα αποτελούσε αξιόπιστη πηγή.» «Ο αθεϊσμός είναι εσφαλμένος διότι διώχνει τον κόσμο από την εκκλησία.» «Η θρησκεία είναι το όπιο του λαού, γιατί αν επαληθευόταν, τότε κανείς δεν θα είχε ελεύθερη βούληση.» ESGS.org - Appeal to Consequences Προσφυγή στον φόβο Ευσεβείς πόθοι Ad hominem Το Στοίχημα του Πασκαλ Το σύνδρομο της αγέλης
15 χρόνια Καζακστάν (χωριό)

Το 15 χρόνια Καζακστάν (καζακικά: 15 жылдық Қазақстан‎) είναι ένα σέλο στην επαρχία Γκαμπίτ Μουσιρέποφ, στην περιφέρεια Βόρειου Καζακστάν στο Καζακστάν. Ο κωδικός КАТΟ είναι 596669500.

 Το 1999 ο πληθυσμός του χωριού ήταν 306 κάτοικοι και σύμφωνα με την απογραφή του 2009, το χωριό είχε πληθυσμό 243 άτομα. 10 χρόνια Καζακστάν (χωριό) 13 χρόνια Καζακστάν (χωριό)
Μαρίνος Κοντάρας (ταινία)

Το Μαρίνος Κοντάρας (ή Ο Κουρσάρος του Αιγαίου) είναι μία ελληνική κινηματογραφική ταινία του 1948, σε παραγωγή Νόβακ Φιλμ και σε σκηνοθεσία Γιώργου Τζαβέλλα. Το σενάριο της ταινίας διασκευάστηκε από τον Γιώργο Τζαβέλλα από το ομότιτλο διήγημα του Αργύρη Εφταλιώτη. Πρωταγωνιστούν οι ηθοποιοί: Μάνος Κατράκης, Βασίλης Διαμαντόπουλος, Πέτρος Γιαννάκος και Μπίλλυ Κωνσταντοπούλου.

 Ο πειρατής του Αιγαίου Μαρίνος Κοντάρας (Μάνος Κατράκης) ερωτεύεται τη Λεμονή (Μπίλλυ Κωνσταντοπούλου) και αποφασίζει να την κλέψει. Εκείνη συμφωνεί να τον ακολουθήσει υπό τον όρο ότι θα απαρνηθεί για χάρη της τη θάλασσα και την παράνομη ζωή του πειρατή. Εκείνος δέχεται και συμφιλιώνεται με τους διώκτες του, ανάμεσα στους οποίους είναι ο Γρηγόρης, ο αδερφός της Λεμονής (Βασίλης Διαμαντόπουλος). Τη φωνή του πρωταγωνιστή ντουμπλάρει ο Βύρων Πάλλης. Η ταινία Μαρίνος Κοντάρας είναι η πρώτη ελληνική κινηματογραφική παραγωγή με θέμα την πειρατεία. Ο Μπάμπης Ακτσόγλου γράφει για την ταινία:Με εξαίρεση το κούρσεμα εντός ανταγωνιστικού πλοίου κοντραμπαντιέρηδων (σκηνή που υστερεί σκηνοθετικά, αλλά και σε θέαμα, σε σχέση με τις χολιγουντιανές θαλασσινές περιπέτειες της εποχής), τα υπόλοιπα ηρωικά κατορθώματα του Μαρίνου Κοντάρα επιτελούνται εκτός οθόνης. Ο θεατής τα πληροφορείται διά στόματος ενός αφηγητή, πάλαι ποτέ συντρόφου του πειρατή και νυν καντηλανάφτη. Η δράση τρενάρει υπερβολικά κάποιες στιγμές, με τα απανωτά πηγαινέλα σε νησιώτικες ταβέρνες και σοκάκια, η καταδίωξη του Μαρίνου Κοντάρα από τον αδελφό της Λεμονής υστερεί σε ρυθμό και, γενικά, ο Τζαβέλλας δε δείχνει να νιώθει άνετος μ' αυτό το είδος του επικού κινηματογράφου (ένα είδος, στο οποίο ποτέ δεν διέπρεψε ο ελληνικός κινηματογράφος, παρά τις κάποιες φιλότιμες προσπάθειες). Η ταινία, που έκανε πρεμιέρα στις 15 Μαρτίου 1948, συμμετείχε το 1949 στο Φεστιβάλ Κνοκ λε Ζουτ στο Βέλγιο, αποτελώντας την πρώτη ελληνική ταινία με συμμετοχή σε ξένο φεστιβάλ. Μαρίνος Κονταράς στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος
Τετράκις εξάεδρο

Στη Στερεομετρία, το τετράκις εξάεδρο (ή τετραεξάεδρο) είναι ένα κυρτό πολύεδρο, που ανήκει στα καταλανικά στερεά, τα οποία είναι δυϊκά των αρχιμήδειων στερεών. Συγκεκριμένα, το τετράκις εξάεδρο είναι το δυϊκό του κόλουρου οκτάεδρου. Διαθέτει 24 έδρες σχήματος ισοσκελούς τριγώνου.

 Δεδομένου ότι οι έδρες του στερεού είναι ισοσκελή τρίγωνα, αυτό σημαίνει ότι οι ακμές του είναι δύο ειδών. Αν λάβουμε το μήκος της ακμής του δυϊκού κόλουρου οκτάεδρου ίσο με τη μονάδα, τότε το μήκος της μικρής ακμής του τετράκις εξάεδρου είναι s1 = {\displaystyle =} 9/8√2 και το μήκος της μεγάλης ακμής του είναι s2 = {\displaystyle =} 3/2√2. Έτσι, το μήκος της μεγάλης ακμής σε σχέση με τη μικρή είναι: s2 = {\displaystyle =} 4/3s1. Τώρα, αν θεωρήσουμε το μήκος της μικρής ακμής (s1) του στερεού ίσο με τη μονάδα, τότε ισχύουν τα εξής: Το στερεό μπορεί να κατασκευαστεί από έναν κύβο στις έδρες του οποίου έχουν προστεθεί τετραγωνικές πυραμίδες. Αν το μήκος της ακμής του κύβου ισούται με τη μονάδα, τότε το ύψος των πρόσθετων τετραγωνικών πυραμίδων είναι ίσο με 1/4. (Αγγλικά) Weisstein, Eric W., Tetrakis Hexahedron στο MathWorld
Ακτίνες γ

Οι ακτίνες γ ανήκουν στο ηλεκτρομαγνητικό φάσμα. Αποτελούν τις ακτίνες με τη μεγαλύτερη συχνότητα, άρα και κατά φωτόνιο ενέργεια του φάσματος. Η ταχύτητα των ακτίνων γ στο κενό ισούται με την ταχύτητα των ηλεκτρομαγνητικών ακτίνων στο κενό και είναι c=299.792.458 m/s. Το μήκος κύματός τους κυμαίνεται στα 10-10 έως 10-14 μέτρα, ώστε να είναι συγκρίσιμο με τη διάμετρο ενός πυρήνα ατόμου. Είναι εξαιρετικά επικίνδυνες ακτίνες, οι οποίες διασπούν τις ουσίες των κυττάρων και μεταλλάσσουν το DNA προκαλώντας θάνατο σε όλους σχεδόν τους οργανισμούς που εκτίθενται σε αυτήν.

 Προκύπτουν από πυρηνικές αντιδράσεις, όπως η διάσπαση ραδιενεργών πυρήνων, ή στοιχειωδών σωματιδίων. Είναι προϊόν ενός από τους τρεις τρόπους παραγωγής ραδιενέργειας, συγκεκριμένα της διάσπασης β. Η ακτινοβολία αυτή δεν είναι σωματιδιακής φύσεως σε αντίθεση με τις άλλες δύο. Οι ακτίνες γ δεν είναι ραδιοκύματα και γενικά δεν πρέπει να συγχέεται η ραδιενέργεια με τα ραδιοκύματα, το ραδιόφωνο και τα λοιπά. Ταξινομώντας 'τες σε κατηγορία ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων παρατηρούμε οτι βρίσκονται πάνω από τις ακτίνες Χ. Οι ακτίνες γ παράγονται από ραδιενεργούς πυρήνες και από αστέρια στο διάστημα. Οι ραδιενεργοί πυρήνες προκύπτουν από ορυκτά με περιεκτικότητα σε ραδιενεργή ουσία, από απόβλητα πυρηνικών αντιδραστήρων. Επίσης, από την αντίδραση της ηλιακής ακτινοβολίας με την ατμόσφαιρα, κατά την οποία παράγεται το ισότοπο Άνθρακας-14 το οποίο περνά στα φυτά κι από εκεί σε όλην την τροφική αλυσίδα. Γενικά, κάθε ουσία, περιέχει ένα ελάχιστο ραδιενεργό ποσοστό της που παράγει ακτίνες γ. Τα αστέρια εκπέμπουν ενέργεια με μορφή ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας σε όλα τα μήκη κύματος. Κυριότερες πηγές ακτίνων γ θεωρητικά είναι οι αστέρες νετρονίων και οι μαύρες τρύπες. Η ανακάλυψη ισχυρής πηγής ακτίνων γ από το κέντρο του γαλαξία μας ενισχύει την επιστημονική άποψη ότι στο κέντρο του βρίσκεται μια μεγάλη μαύρη τρύπα. Ιατρικές: Χρησιμοποιούνται όπως οι ακτινογραφίες για την απεικόνιση του εσωτερικού του σώματος. Στις ακτινογραφίες χρησιμοποιούνται οι ακτίνες Χ, οι οποίες παράγονται εκείνη τη στιγμή από εξωτερική πηγή και διαπερνούν το σώμα. Μία τεχνική που χρησιμοποιεί τις ακτίνες γ είναι το σπινθηρογράφημα, όπου η ακτινοβολία παράγεται από ένα ραδιενεργό υγρό που έχει χορηγηθεί στον εξεταζόμενο. Αποστείρωση: Χρησιμοποιείται στην πλήρη αποστείρωση τροφίμων εξοντώνοντας όλους τους μικροργανισμούς και διατηρώντας τις θρεπτικές ουσίες. Ραδιοχρονολόγηση: Ο άνθρακας που κυκλοφορεί στους ζωντανούς οργανισμούς είναι το ισότοπο άνθρακας 14 που είναι ραδιενεργό. Αυτό αποθηκεύεται στους ιστούς και όταν ο οργανισμός πεθάνει, απολιθωθεί και ανακαλυφθεί ο οργανισμός, εκπέμπει εξαιτίας του άνθρακα ακτίνες γ, οι οποίες εξαρτώνται από τη διάρκεια της απολίθωσης. Εξέλιξη: Η ραδιενεργή ακτινοβολία του διαστήματος, ειδικά πριν το σχηματισμό της ατμόσφαιρας, συνέβαλλε στις μεταλλάξεις των ειδών άρα και στην εξέλιξη. πυρηνικές αντιδράσεις Ακτίνες Χ ραδιενέργεια Ρούντολφ Μέσμπαουερ Κοσμικές ακτίνες Υπερνόβα Εκλάμψεις ακτίνων γ