Πέταρ Κότσιτς

Ο Πέταρ Κότσιτς (Petar Kočić) ( σερβικά κυριλλικά: Петар Кочић‎; 29 Ιουνίου 1877 - 27 Αυγούστου 1916) ήταν Σερβοβόσνιος συγγραφέας, ακτιβιστής και πολιτικός. Γεννημένος στην αγροτική βορειοδυτική Βοσνία τις τελευταίες μέρες της οθωμανικής κυριαρχίας, ο Κότσιτς άρχισε να γράφει γύρω στα τέλη του εικοστού αιώνα, πρώτα ποίηση και μετά πεζογραφία. Ενώ ήταν φοιτητής πανεπιστημίου, έγινε πολιτικά ενεργός και άρχισε να αγωνίζεται για αγροτικές μεταρρυθμίσεις στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, οι οποίες είχαν καταληφθεί από την Αυστροουγγαρία μετά την απόσυρση των Οθωμανών το 1878. Άλλες μεταρρυθμίσεις, που ζήτησε ο Κότσιτς ήταν η ελευθερία του Τύπου και η ελευθερία του συνέρχεσθαι, οι οποίες απορρίφθηκαν υπό την Αυστροουγγαρία. Το 1902, ο Κότσιτς δημοσίευσε την πρώτη του συλλογή μικρών ιστοριών. Δημοσίευσε δύο ακόμη συλλογές διηγήσεων το 1904 και το 1905 και στη συνέχεια προσάρμοσε ένα από τα πιο επιτυχημένα διηγήματά του, το Ο ασβός σε δίκη (The Badger on Trial), για το θέατρο. Στη συνέχεια, ο Κότσιτς ηγήθηκε αρκετών διαδηλώσεων στο Σεράγεβο και φυλακίστηκε τρεις φορές, επειδή δημοσίευσε άρθρα εφημερίδων επικριτικά για τον κανονισμό του οίκου των Αψβούργων. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της φυλάκισής του σε απομόνωση, γεγονός που συνέβαλε στην ανάπτυξη της κατάθλιψης. Το 1909, ο Κότσιτς απελευθερώθηκε ως μέρος μιας γενικής αμνηστίας. Τον επόμενο χρόνο, δημοσίευσε την τρίτη και τελευταία συλλογή διηγήματος και κέρδισε μια θέση στο νεοσύστατο κοινοβούλιο της Βοσνίας (Sabor), όπου έγινε ο ηγέτης μιας ομάδας αντι-αυστριακών Σέρβων εθνικιστών. Άσκησε πιέσεις για αυξημένες παραχωρήσεις στους Σέρβους Βόσνιους αγρότες και χωριάτες, που έκαναν αναταραχές εναντίον των Αυστροούγγρων καθώς και της Βόσνιας μουσουλμανικής τάξης γαιοκτημόνων. Έφυγε από το Sabor το 1913, αναφέροντας πνευματική εξάντληση. Τον Ιανουάριο του 1914, ο Κότσιτς εισήχθη σε ψυχιατρείο του Βελιγραδίου, όπου πέθανε δύο χρόνια αργότερα. Ο Κότσιτς ήταν ένας από τους σημαντικότερους Σερβοβόσνιους πολιτικούς της Αυστροουγγρικής εποχής, καθώς και ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Έγινε διάσημος για το φλογερό ταμπεραμέντο και την έντονη εξυπνάδα του, που συχνά χρησιμοποιούσε εναντίον των αυστροουγγρικών αρχών. Τα έργα του Κότσιτς όχι μόνο επηρέασαν μια ολόκληρη γενιά Βόσνιων διανοουμένων, όπως ο Ίβο Άντρις, που βραβεύτηκε μελλοντικά με Νόμπελ, αλλά επίσης και τα σερβικά και γιουγκοσλαβικά εθνικιστικά κινήματα, καθώς και τα βοσνιακά αυτονομιστικά και γιουγκοσλαβικά κομμουνιστικά κινήματα. Πολλοί δρόμοι στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη και τη Σερβία φέρουν το όνομά του και η απεικόνισή του υπάρχει στα βοσνιακά τραπεζογραμμάτια 100 μάρκων Βοσνίας και Ερζεγοβίνης από το 1998.

 Ο Πέταρ Κότσιτς γεννήθηκε σε μια Σερβοβόσνια οικογένεια στις 29 Ιουνίου 1877 στον οικισμό Στρίτσιτσι, στην περιοχή Ζμίγιανιε, κοντά στη Μπάνια Λούκα στη βόρεια Βοσνία. Ο πατέρας του, Γιόβαν, ήταν ανατολικός ορθόδοξος ιερέας και η μητέρα του, Μάρα, ήταν νοικοκυρά. Μέσα σε ένα χρόνο από τη γέννησή του, το Βιλαέτι της Βοσνίας καταλήφθηκε από την Αυστροουγγαρία, φέρνοντας ξαφνικά πάνω από τέσσερις αιώνες οθωμανικής κυριαρχίας. Ο πατέρας του Κότσιτς είχε πάρει τους ιερατικούς του όρκους το 1873. Το 1879, η μητέρα του Κότσιτς πέθανε ενώ γεννήθηκε ο μικρότερος αδελφός του Ίλια και ο πατέρας του αποφάσισε να γίνει μοναχός στη Μονή Γκομιόνιτσα, όπου υιοθέτησε το μοναστικό όνομα Γκερασίμ. Μετά τον θάνατο της μητέρας του, ο Κότσιτς και τα αδέλφια του, η Μίλιτσα και ο Ίλια, στάλθηκαν για να ζήσουν με την διευρυμένη οικογένειά τους σε μια αγροτική zadruga. Σε κάθε μέλος της zadruga ανατέθηκε ένας συγκεκριμένος ρόλος. Ο Κότσιτς ανέλαβε την κτηνοτροφία. Εκείνη την εποχή, το ενενήντα τοις εκατό του πληθυσμού της Βοσνίας ήταν αναλφάβητος και η αφήγηση είχε έναν κυρίως προφορικό χαρακτήρα, όπως φαίνεται από την παράδοση της gusle, ένα μονόχορδο όργανο, που χρησιμοποιείται, για να συνοδεύει την απαγγελία της επικής ποίησης, η οποία ήταν η κύρια μορφή ψυχαγωγία σε Σερβικές αγροτικές κοινότητες. Ο Κότσιτς παρέμεινε αναλφάβητος μέχρι την ηλικία των έντεκα, όταν στάλθηκε στη Γκομιόνιτσα, από τότε που ο πατέρας του είχε γίνει ηγούμενος, για να λάβει βασική εκπαίδευση. Η παραμονή του Κότσιτς στο μοναστήρι, κατά τη διάρκεια της οποίας διδάχθηκε την ιστορία των Σέρβων και εξοικειώθηκε με τη σερβική παράδοση και γνώση, άφησε μια ανεξίτηλη εντύπωση σε αυτόν και επρόκειτο να επηρεάσει τα μελλοντικά του γραπτά. Το 1888, περίπου την ώρα που ο Κότσιτς έφτασε στη Γκομιόνιτσα, ο πατέρας του συνελήφθη από την Αυστροουγγρική αστυνομία, επειδή ηγείτο μίας διαδήλωσης εναντίον του Πρίγκιπα Ροντόλφ κατά τη διάρκεια μιας κρατικής επίσκεψης στη Μπάνια Λούκα και καταδικάστηκε σε φυλάκιση επτά μηνών. Ο Κότσιτς έφυγε από τη Γκομιόνιτσα μετά από δύο χρόνια και ολοκλήρωσε την πρωτοβάθμια εκπαίδευσή του στην Ανατολική Ορθόδοξη θρησκευτική σχολή στη Μπάνια Λούκα, αν και επέστρεφε στο μοναστήρι κάθε καλοκαίρι, για να περάσει χρόνο με τον πατέρα του. Ο Κότσιτς ήταν ο καλύτερος μαθητής στην τάξη του στο θρησκευτικό σχολείο και μετά την αποφοίτησή του το 1891, αναχώρησε για το Σεράγεβο, για να παρακολουθήσει το γυμνάσιο στο Πρώτο Γυμνάσιο του Σεράγεβο. Κατά τη διάρκεια των πρώτων τριών ετών του, διακρίθηκε σε θέματα όπως τα μαθηματικά, καθώς επίσης τα ελληνικά, τα λατινικά, τα γερμανικά και τα σερβο-κροατικά, τα οποία οι Αυστροούγγροι θεώρησαν τη «γλώσσα της γης» ( zemaljski jezik), ώστε να μην εμπλακούν σε τοπικές εθνογλωσσικές διαφορές. Ο Κότσιτς βίωσε μια βίαιη κρίση τον τέταρτο χρόνο του, βωμολοχώντας σε έναν δάσκαλο θεολογίας και ρίχνοντάς του ένα βιβλίο σε κακή τάξη. Απολύθηκε από την τάξη και υπέστη χρηματικό πρόστιμο. Σύμφωνα με ένα συμμαθητή, το ξέσπασμα άλλαξε τον Κότσιτς, «μετατρέποντας τον από έναν φιλόδοξο, πειθαρχημένο μαθητή, σε έναν φυγόπονο και θαμώνα των καφάνας και μπαρ.» Μετά από ένα περιστατικό στο οποίο ένας φανερά μεθυσμένος Κότσιτς και οι φίλοι του κακοποίησαν λεκτικά μουσουλμάνους μαθητές σε ένα μπαρ ξενοδοχείου, ο Κότσιτς αποβλήθηκε από το Γυμνάσιο. Βρέθηκε ότι δεν μπορούσε να εγγραφεί σε κάποιο από τα γυμνάσια της Βοσνίας, έχοντας προφανώς τραβήξει την οργή των αυστροουγγρικών αρχών. Ο Κότσιτς αναγκάστηκε να συνεχίσει την εκπαίδευσή του στη γειτονική Σερβία και εγγράφηκε σε γυμνάσιο του Βελιγραδίου, από το οποίο αποφοίτησε το 1899. Ενώ βρισκόταν στο Βελιγράδι, ο Κότσιτς συναντήθηκε με τον συγγραφέα Γιάνκο Βεσελίνοβιτς , του οποίου τα δημοφιλή διηγήματα και μυθιστορήματα ωραιοποίησαν τη ζωή των Σέρβων αγροτών. Ο Κότσιτς μοιράστηκε πολλά από τα ποιήματά του με τον Βεσελίνοβιτς, ο οποίος συνέστησε ότι έπρεπε αντίθετα αυτός να επικεντρωθεί στην πεζογραφία. Η εποχή του Κότσιτς στο Βελιγράδι χαρακτηρίστηκε από τρομερή φτώχεια. «Αν και Σερβική», έγραψε, η πόλη ήταν «ένας ξένος κόσμος». Η συμπεριφορά του Κότσιτς έγινε εξαιρετικά ασταθής, όπως εξηγείται σε μια επιστολή, που έγραψε στην παιδική του φίλη και μελλοντική σύζυγο Μίλκα Βουκμάνοβιτς, απειλώντας να την σκοτώσει και μετά τον εαυτό του, αν παντρευόταν έναν άλλο άνδρα. Οι επιστολές στον πατέρα του, πιέζοντας για χρήματα, είχαν επίσης έναν υβριστικό και χειραγωγικό τόνο. Η έννοια της αυτοκτονίας άρχισε να εμφανίζεται συχνότερα στις σημειώσεις του. «Θα αυτοκτονήσω», έγραψε, «για να σταματήσω μια για πάντα όλα τα βάσανα και τα βασανιστήρια, που με κυνηγούσαν από τη γέννησή μου. Η ζωή μου στη Μπάνια Λούκα ήταν σκληρή και σκοτεινή, στο Σεράγεβο ακόμα χειρότερη και στο Βελιγράδι, έφτασε στο αποκορύφωμα της ταλαιπωρίας." Ο ιστορικός Ρόμπιν Οκέϊ περιγράφει τέτοια αποσπάσματα ως «υπενθύμιση των πιέσεων στους νέους μαθητές σε αυτήν την πρώτη μετάβαση από τον πατριαρχισμό, ειδικά χωρίς χρηματοδότηση, όταν ήταν επαναλαμβανόμενες ασθένειες και πείνα». Συχνά άστεγος, ο Κότσιτς κοιμόταν στο δρόμο. Ένα βράδυ, ξύπνησε από ένα λάκτισμα στην κοιλιά. Ένας αστυνομικός στάθηκε ψηλά, βρίζοντας και απειλώντας να τον συλλάβει. Ο Κότσιτς έφυγε, αλλά αργότερα διηγήθηκε ότι συγχώρεσε τον αστυνομικό, επειδή το λάκτισμα είχε γίνει από τον «ίδιο στρατιώτη που, αργά ή γρήγορα, θα μεταφέρει νικηφόρα πανό» στη Βοσνία. Ο ιστορικός Εντίν Χαϊντάρπασιτς πιστεύει ότι η απάντηση του Κότσιτς σε αυτό το περιστατικό είναι εμβληματική της εθνικιστικής φιλοσοφίας του. "Κάποια τραχύτητα από τους συμπολίτες μας ήταν κατανοητή", γράφει ο Χαϊντάρπασιτς, "αλλά ένας «ξένος» κανόνας δικαίου ήταν απαράδεκτος, καθώς παραβίαζε, εξ ορισμού, το «γηγενές» εθνικό συναίσθημα που ο Κότσιτς ισχυρίστηκε ως θέση του». Το φθινόπωρο του 1899, ο Κότσιτς εγγράφηκε στο Τμήμα Σλαβικής του Πανεπιστημίου της Βιέννης και άρχισε να γράφει πεζογραφία. Η πρώτη σύντομη διήγησή του εμφανίστηκε στην έκδοση Bosanska vila (Bosnian Fairy) το 1899. Σύντομα, ο Κότσιτς άρχισε να συμμετέχει σε διαδηλώσεις φοιτητών της Νότιας Σλαβικής στην πανεπιστημιούπολη, απαιτώντας ελευθερία του Τύπου και του συνέρχεσθαι στη Βοσνία. Παρά το γεγονός ότι ζούσε στην πόλη και ήταν καλά μορφωμένος, ο Κότσιτς ανέλαβε τον σκοπό των Σερβοβόσνιων αγροτών. Οι περισσότεροι αγρότες ήταν kmets, ή δουλοπάροικοι, και δεν ήταν ιδιοκτήτες των εκτάσεων, που καλλιεργούσαν. Αν και δεν αναφέρονται πλέον νομικά ως δουλοπάροικοι από το 1878 και μετά, η καλλιεργήσιμη γη τους παρέμεινε ιδιοκτησία της μουσουλμανικής τάξης γαιοκτημόνων, η οποία προέκυψε από την οθωμανική απόσυρση σε μεγάλο βαθμό άθικτη. Ο Κότσιτς βοήθησε στην παραγωγή μνημονίων, που περιέγραφαν τα αιτήματα των διαδηλωτών, τα οποία προσέλκυσαν την προσοχή των αυστροουγγρικών αρχών. Ο Κότσιτς κατάλαβε ότι οι πολιτικές του απόψεις θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην επιβολή περιορισμών στην ελευθερία του, όπως αποδεικνύεται σε μια επιστολή, που έγραψε στη Βουκμάνοβιτς το 1901: "Θα περάσω ίσως το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου σε φυλακές, επειδή όλοι εμείς οι μαθητές πρόκειται να ξεκινήσουμε έναν αγώνα ενάντια στους [Αυστριακούς], που λεηλατούν το έθνος μας, το στερούν από την ελευθερία του και καταστρέφουν την ευτυχία του. " Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Βιέννη, ο Κότσιτς προσχώρησε στο Σερβικό ακαδημαϊκό σύλλογο Ζόρα (Dawn). Ήταν εδώ, που συνάντησε τον Παύλε Λάγκαριτς, έναν άλλο φιλόδοξο συγγραφέα. Ο Λάγκαριτς αναγνώρισε τα λογοτεχνικά ταλέντα του Κότσιτς και τον εισήγαγε στον ρεαλισμό, απομακρύνοντάς τον από τον ρομαντισμό του Βεσελίνοβιτς. Ο Πέταρ προσαρμόστηκε στο νέο στυλ με ευκολία, δημοσιεύοντας την πρώτη του συλλογή διηγήσεων, το Από το βουνό και κάτω από το βουνό (S planine i ispod planine) (From the Mountain and Under the Mountain) το 1902. Ο Κότσιτς διάβασε για πρώτη φορά τα σχέδια των ιστοριών του σε μέλη του Ζόρα, κράτησε σημειώσεις για τα σχόλιά τους και τις ανησυχίες τους, και έκανε τις αντίστοιχες αλλαγές. Μεταξύ 1902 και 1905, ο Κότσιτς δημοσίευσε τρεις τόμους διηγήσεων, όλων με τον ίδιο τίτλο, S planine i ispod planine. Αξιοσημείωτο μεταξύ αυτών ήταν το Ο Ασβός σε δίκη (Jazavac pred sudom) (The Badger on Trial), στο οποίο ένας αγρότης προσπαθεί να μηνύσει έναν ασβό για την κατανάλωση των καλλιεργειών του. Ο Κότσιτς στη συνέχεια προσάρμοσε την ιστορία σε ένα μονόπρακτο έργο. Έκανε πρεμιέρα στο Εθνικό Θέατρο του Βελιγραδίου στις 26 Νοεμβρίου 1905. Μετά την αποφοίτησή του, ο Κότσιτς έφυγε από τη Βιέννη τον Απρίλιο του 1904 και επέστρεψε στη βόρεια Βοσνία, όπου αυτός και η Βουκμάνοβιτς κλέφτηκαν στις 18 Σεπτεμβρίου. Τον Φεβρουάριο του 1905, οι δύο μετεγκαταστάθηκαν στα Σκόπια, στην Οθωμανική Μακεδονία, όπου ο Κότσιτς δούλευε ως δάσκαλος σε τοπικό γυμνάσιο Σερβικής γλώσσας. Όταν έφτασε στα Σκόπια, ο Κότσιτς συγκλονίστηκε από την είδηση ότι ο πατέρας του είχε πεθάνει. Ο Κότσιτς παρέμεινε στα Σκόπια για λιγότερο από ένα χρόνο. Έκανε το λάθος να γράψει ένα άρθρο για την καθημερινή Πολίτικα του Βελιγραδίου, το οποίο ήταν επικριτικό για τον τοπικό Σέρβο αρχιμανδρίτη, ωθώντας τους προϊσταμένους του να κανονίσουν μια μεταφορά στη Μπίτολα, την οποία αρνήθηκε. Ο Κότσιτς και η σύζυγός του μετακόμισαν πίσω στη Βιέννη, αλλά η διαμονή τους εκεί αποδείχθηκε σύντομη. Μέσα σε ένα χρόνο, το ζευγάρι μετεγκαταστάθηκε στο Σεράγεβο, όπου ο Κότσιτς έγινε ο γενικός γραμματέας της Prosveta (Enlightment), ενός Σερβικού πολιτιστικού συλλόγου. Τον Μάιο του 1906, συμμετείχε σε μια γενική απεργία σε όλη την επαρχία. Στις ομιλίες του, έκανε παραλληλισμούς μεταξύ των παραπόνων των εργατών και εκείνων των αγροτών, των οποίων η δυσαρέσκεια συνέχισε να φουντώνει, καθώς το μέσο μέγεθος των χωραφιών τους είχε μειωθεί κατά 11% μεταξύ 1895 και 1910. Λίγο μετά την μετεγκατάσταση στο Σεράγεβο, ο Κότσιτς υπέβαλε αίτηση για άδεια δημοσίευσης μιας σατιρικής εφημερίδας, που ονομάζεται Jazavac (Ο ασβός). Ο Κότσιτς δήλωσε ότι η εφημερίδα θα κοροϊδεύει "όλα όσα είναι σάπια και άρρωστα στη σύγχρονη κοινωνική μας ζωή". Το αίτημά του τον έφερε πάλι στην προσοχή των αυστροουγγρικών αρχών, οι οποίες συνέταξαν ένα μυστικό εσωτερικό μνημόνιο, που τον χαρακτήριζε «φανατικό επαναστάτη», ο οποίος ηγείτο «ένα αυστροφοβικό κίνημα αφιερωμένο στην οργάνωση μιας παν-σερβικής εξέγερσης στη Βοσνία». Τον Οκτώβριο του 1906, ο Κότσιτς ηγήθηκε μιας φοιτητικής διαμαρτυρίας ενάντια σε μια Βοσνιακή Κροατική εφημερίδα με τίτλο Hrvatski dnevnik (The Croatian Daily), την οποία κατηγόρησε ότι χρησιμοποίησε υποτιμητικά λόγια, για να περιγράψει τους Σέρβους της Βοσνίας. Οι αρχές ενήργησαν γρήγορα εναντίον τόσο του Κότσιτς όσο και των δύο συντακτών της εφημερίδας. Οι συντάκτες, που ήταν και οι δύο από την Κροατία, απελάθηκαν από την επαρχία. Ο Κότσιτς ειδοποιήθηκε ότι είχε 48 ώρες για να φύγει από το Σεράγεβο ή να αντιμετωπίσει τη σύλληψή του. Επέστρεψε στην Μπάνια Λούκα, αλλά σύμφωνα με τον βιογράφο Τόμας Μπάτλερ, "οι αρχές δεν ήταν ικανοποιημένες απλώς με την εκδίωξή του". Το 1907, ο Κότσιτς υπέβαλε αίτηση για άδεια δημοσίευσης εφημερίδας με την ονομασία Otadžbina (Πατρίδα). Η πρώτη έκδοση εμφανίστηκε στις 28 Ιουνίου 1907, κατά τη διάρκεια του Βιντόβνταν (Ημέρα του Αγίου Βίτου), εορτής μεγάλης σημασίας στη σερβική εθνική συνείδηση, που σηματοδοτεί την επέτειο της Μάχης του Κοσσυφοπεδίου. Σε αυτό το τεύχος, ο Κότσιτς επέκρινε πικρά τον αυστροουγγρικό κανόνα και την αρνητική του επίδραση στον αγρότη, για το οποίο φυλακίστηκαν ο ίδιος και ο διευθυντής του, Βάσα Κόντιτς. Ο Κότσιτς φυλακίστηκε στο Μαύρο Σπίτι, στην ίδια φυλακή στην οποία κρατήθηκε ο πατέρας του. Καταδικάστηκε για πρώτη φορά σε φυλάκιση δύο μηνών, αλλά επέμεινε στις κατηγορίες του, οδηγώντας σε μια δεύτερη περίοδο στη φυλακή που διήρκεσε οκτώ μήνες, και στη συνέχεια μια τρίτη, που κράτησε δεκαπέντε. Ο Κότσιτς πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της φυλάκισής του σε απομόνωση, αλλά οι συμπονετικοί αγρότες εμφανίζονταν συχνά στο παράθυρό του και του έγνεφαν, κάτι που κρατούσε το φρόνημά του ψηλά. Στη μέση μιας από τις περιόδους του στη φυλακή, μεταφέρθηκε σε μια σωφρονιστική εγκατάσταση στην Τούζλα, όπου δεν του επιτρεπόταν να μιλήσει με τους άλλους κρατούμενους ή τους φρουρούς της φυλακής. Αυτό είχε αρνητική επίδραση στην ψυχολογική του ευημερία. Έπεσε σε μια βαθιά κατάθλιψη και ανησυχούσε όλο και περισσότερο για την ευημερία της γυναίκας και του παιδιού του στην απουσία του. Κατά τη διάρκεια της φυλάκισης του Κότσιτς, η Αυστροουγγαρία προσάρτησε επίσημα τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Η ποινή του μετατράπηκε στις αρχές του 1909, ως μέρος μιας γενικής αμνηστίας για τους πολιτικούς κρατουμένους. Μέχρι τότε, η σωματική υγεία του Κότσιτς είχε επίσης επιδεινωθεί. Επέστρεψε για πρώτη φορά στην πατρίδα του Στρίτσιτσι, όπου ξεκουράστηκε για δύο μήνες και συγκέντρωσε υλικό για μια λαϊκή αφήγηση σχετικά με την ιστορία του Zmijanje. Η συλλογή διηγήματος, που προέκυψε, με τίτλο Jauci sa zmijanja (Ο θρήνος από το Zmijanje), δημοσιεύθηκε το 1910. Η Αυστροουγγαρία επέτρεψε το σχηματισμό ενός βοσνιακού κοινοβουλίου ( Sabor) το 1910. Ο Κότσιτς κατέβηκε στην περιφέρεια της Μπάνια Λούκα ως υποψήφιος του Αγροτικού Κόμματος και κέρδισε. Ένας ανώτερος Αυστροουγγρικός αξιωματούχος περιέγραψε όλα τα Σερβικά μέλη του κοινοβουλίου, με εξαίρεση τον Κότσιτς, ως "επίσημα πιστά" στο στέμμα του οίκου των Αψβούργων. Άλλοι αξιωματούχοι ήταν πολύ λιγότερο συγκρατημένοι στην κριτική τους, χαρακτηρίζοντας τον Κότσιτς έναν «γνωστό ταραξία», «εξτρεμιστικό», «προσηλυτικό ανατρεπτικό», «φανατικό επαναστάτη», «καταστροφική επιρροή», «πνευματικό πρύτανη της δυσαρέσκειας», « απεριόριστα ευέξαπτος δημαγωγός "και "ο πιο ενθουσιώδης πρωταθλητής της μεγάλης Σερβικής υπόθεσης ". Μέχρι το 1911, ο Κότσιτς μετεγκαταστάθηκε στο Σεράγεβο, έτοιμος να εκπροσωπήσει την περιοχή του. Λίγο αργότερα, διορίστηκε στο Διοικητικό και Πολιτιστικό Συμβούλιο. Έγραψε λίγα, με εξαίρεση τις Σουντανίγια (Δίκες), έναν διάλογο με βάση τις εμπειρίες του στη φυλακή, και αντ 'αυτού αφιερώθηκε στην εκπόνηση φλογερών ομιλιών, που θα γίνονταν στο Sabor. Τα κύρια θέματα αυτών των ομιλιών ήταν το αγροτικό ζήτημα και τα δασικά δικαιώματα, τα οποία και οι δύο επηρέασαν δυσανάλογα τους Σερβοβόσνιους αγρότες, τους κύριους εκλογείς του Κότσιτς, οι οποίοι αποτελούσαν σχεδόν το ήμισυ του αγροτικού πληθυσμού της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης εκείνη την εποχή. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Κότσιτς ήταν ένας από τους δύο κύριους υποστηρικτές της αγροτικής μεταρρύθμισης στην επαρχία, παράλληλα με τον Λάζαρ Ντιμιτρίγιεβιτς. Ο Κότσιτς έκανε επίσης ταραχές εναντίον της μουσουλμανικής τάξης γαιοκτημόνων. Οι μουσουλμάνοι ιδιοκτήτες γης έγιναν ένας από τους πρωταρχικούς στόχους των ομιλιών του, δεύτερος μετά τους Αυστρο-Ούγγρους. " Τα έσοδα κάθε kmet φορολογούνται", διαμαρτυρήθηκε ο Κότσιτς, "ενώ οι άνθρωποι στις πόλεις δεν πληρώνουν φόρους για τους τόκους, που παίρνουν στα χρήματά τους στις τράπεζες ούτε οι φεουδάρχες πληρώνουν φόρους για το ένα τρίτο που λαμβάνουν από τα kmets. " Το κίνημα του Κότσιτς ήταν ένα από τα τέσσερα Βοσνιακά Σερβικά κόμματα στο Sabor και το μόνο που εκπροσώπησε τη Σερβική αγροτιά. Τα άλλα τρία αντιπροσώπευαν Σέρβους εθνικιστές, που κατοικούσαν στην πόλη, παναβλαβικούς Σέρβους και Σέρβους, που ήταν υπέρ του οίκου των Αψβούργων. Ο ιστορικός Ίβο Μπάνατς περιγράφει τους οπαδούς του Κότσιτς ως "τους πιο ασυμβίβαστους αντι-Αυστριακούς Σέρβους εθνικιστές στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη". Ο Κότσιτς και οι οπαδοί του είχαν επίσης εκτεταμένους δεσμούς με τη Mlada Bosna (Νέα Βοσνία), ένα εθνικιστικό κίνημα της Νότιας Σλαβίας που ζητούσε τον τερματισμό της αυστροουγγρικής κυριαρχίας. Μέχρι το 1912, τα στελέχη της πολιτικής άρχισαν να επηρεάζουν την ψυχική υγεία του Κότσιτς και άφησε τη θέση του στο Διοικητικό και Πολιτιστικό Συμβούλιο τον επόμενο χρόνο. Πέρασε τους επόμενους μήνες σε ένα θέρετρο κοντά στο Όρος Ιβάν, στην κεντρική Βοσνία, αλλά η κατάσταση της ψυχικής του υγείας παρέμεινε κακή. Τον Ιανουάριο του 1914, ο Κότσιτς εισήχθη σε ψυχιατρείο του Βελιγραδίου, όπου πέθανε στις 27 Αυγούστου 1916, εν μέσω του χάους του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και της κατοχής της πόλης από την Αυστρία-Ουγγαρία. Από ορισμένες αφηγήσεις, ο Κότσιτς αυτοκτόνησε, αλλά αυτό το αρνήθηκε η οικογένειά του. Άφησε πίσω του τη σύζυγό του Μίλκα και την κόρη της Ντουσάνκα, η οποία στη συνέχεια έγινε καθηγήτρια. Το ζευγάρι είχε επίσης έναν γιο, τον Σλόμπονταν, ο οποίος πέθανε πριν από τον πατέρα του. Τα λείψανα του Κότσιτς θάφτηκαν στο Νέο Νεκροταφείο του Βελιγραδίου . Όπως αυτά των συγχρόνων του Αλέξα Σάντιτς, Βλαντιμίρ Κόροβιτς και Γιοβάν Ντούτσιτς, τα γραπτά του Κότσιτς είχαν επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από την Νέμανιτς - βυζαντινή λογοτεχνική παράδοση, η οποία κατά κύριο λόγο υιοθετήθηκε από Σέρβους συγγραφείς, και ασχολήθηκε κυρίως με θέματα από την σερβική ιστορία, όπως η μεσαιωνική σερβική Αυτοκρατορία και η μάχη του Κοσσυφοπεδίου. Όλες οι ιστορίες του αναφέρονται στις κοινωνικές και πολιτικές πεποιθήσεις στις οποίες προσχώρησε. Πρωτογενείς πηγές έμπνευσής του ήταν η Σερβική επική ποίηση και Gorski vijenac (Στεφάνι στο βουνό, 1847) του Νιέγκος. Τα έργα του Κότσιτς γράφτηκαν στη μητρική του διάλεκτο λιεκάβιαν (Ijekavian), ομιλούμενη κυρίως δυτικά του Δρίνου . Αδύναμοι αγρότες, που στέκονται στο περίπλοκο αυστροουγγρικό γραφειοκρατικό μηχανισμό, συνήθως στο δικαστήριο, είναι ένα θέμα, που επαναλαμβάνεται σε όλα τα έργα του Κότσιτς. Οι ιστορίες του ήταν συχνά σατιρικού χαρακτήρα και αντιμετώπιζαν τις καθημερινές δυσκολίες, που αντιμετώπιζαν οι Σερβοβόσνιοι αγρότες, χλευάζοντας την αυστροουγγρική διοίκηση και επισημαίνοντας τα ελαττώματά της. Είχαν επίσης ολοφάνερους διδακτικούς υπαινιγμούς. «Αυτά τα χαρακτηριστικά μόνα τους», γράφει ο Χαϊνταρπάσιτς, «ο σατιρικός τόνος, οι καταγγελίες για την κυβέρνηση, οι συγκρίσεις με τον τουρκικό ζυγό, δεν ξεχωρίζουν ως ιδιαίτερα εξαιρετικά, πράγμα που υποδηλώνει μάλλον τους στενούς στόχους της κριτικής του Κότσιτς». Σύμφωνα με τον Χαϊνταρπάσιτς, ιστορίες όπως ο Jazavac pred sudom (Ο ασβός στο δικαστήριο) "του επέτρεψαν να ενσωματώσει ένα ευρύ φάσμα παραπόνων σε μια προσιτή και διασκεδαστική λογοτεχνική μορφή." Οι σύγχρονοι κριτικοί σημείωσαν ότι οι αγρότες του Κότσιτς απόκλιναν από τις ειδυλλιακές παρουσιάσεις, που επικρατούσαν στη Νοτιοσλαβική λογοτεχνία του 19ου αιώνα και ότι οι ιστορίες του αντίθετα απεικόνισαν την αγροτική ζωή ως επίπονη και σκληρή. Ο Κότσιτς ήταν επίσης γνωστός για την εκτεταμένη χρήση των λογοπαίγνιων, συνήθως για κωμικό εφέ. Ένα παράδειγμα αυτού μπορεί να βρεθεί στη Σουντανίγια (Sudanija), στην οποία ο κύριος χαρακτήρας, ένας αναλφάβητος αγρότης, που ονομάζεται Τσίκο Τρούμπαγιτς, αναφέρεται εσφαλμένα στις παραγράφους στον αυστροουγγρικό κώδικα νόμου χρησιμοποιώντας έναν κοινωνιόλεκτο, παλιγκράφι ("παλιγραφίες"). Σε αρκετές ιστορίες, ιδιαίτερα στον Jazavac pred sudom, ο Κότσιτς χλευάζει επανειλημμένα τους Αυστροούγγρους για την κακή τους γνώση των Σερβο-Κροατών. Στις ομιλίες του ενώπιον του Sabor, συχνά επέπληττε τις αρχές για την υποτιθέμενη αλλοίωση της επιρροής τους στη σερβο-κροατική γλώσσα. Οι φιγούρες των αρχών, που απογοητεύουν τις εκκλήσεις των ανίσχυρων Σέρβων χωρικών για δικαιοσύνη είναι απρόσωπες, ανώνυμα άτομα, που δυσκολεύονται να κατανοήσουν τις μικροδιαφορές και τις λεπτές αποχρώσεις της βαλκανικής ζωής. "Οι αντιρρήσεις του Κότσιτς δεν φαίνονταν ως προς την πολιτική καταπίεση ως τέτοια", υποστηρίζει ο Χαϊνταρπάσιτς, "αλλά μάλλον ενάντια στον" ξένο" χαρακτήρα της διοίκησης του οίκου των Αψβούργων." Ο Κότσιτς ήταν ένας από τους σημαντικότερους Σερβοβόσνιους πολιτικούς της Αυστροουγγρικής εποχής. Ήταν επίσης ένας από τους πιο σημαντικούς θεατρικούς συγγραφείς του εικοστού αιώνα στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Μικρές ιστορίες όπως ο Jazavac pred sudom ενέπνευσαν μια ολόκληρη γενιά νέων εργαζομένων, αγροτών και διανοούμενων της Νότιας Σλαβίας να αντιταχθούν στην αυστροουγγρική κυριαρχία. Το πιο αξιοσημείωτο από αυτά ήταν ο συγγραφέας Ίβο Άντριτς, ο οποίος βραβεύθηκε με το βραβείο Νόμπελ στη λογοτεχνία το 1961. Η υπόθεση του Κότσιτς αναλήφθηκε επίσης από τους εθνικιστές της Νότιας Σλαβίας, όπως ο Γκαβρίλο Πρίντσιπ, ο νεαρός Βόσνιος που δολοφόνησε τον Αρχιδούκα Φραγκίσκο Φερδινάνδο της Αυστρίας τον Ιούνιο του 1914, επιταχύνοντας την κρίση του Ιουλίου και το ξέσπασμα του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου. Οι νέοι επαναστάτες, γράφει ο Μπάτλερ, "έμαθαν από το παράδειγμα του Κότσιτς ότι η Βοσνία δεν μπορούσε να ελευθερωθεί μέσω του νόμου και των δικαστηρίων". Οι ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις, που υποστήριξε ο Κότσιτς υλοποιήθηκαν μόνο μετά τον Α 'Παγκόσμιο Πόλεμο, μετά την κατάρρευση της Αυστρίας-Ουγγαρίας και τη δημιουργία του Βασιλείου των Σέρβων, των Κροατών και των Σλοβένων, το οποίο αργότερα μετονομάστηκε στο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας. Σύμφωνα με τον ιστορικό Μάρκο Αττίλα Χορ, αυτό προκάλεσε την τάξη των μουσουλμάνων γαιοκτημόνων να απεχθάνονται περαιτέρω τους Σερβοβόσνιους αγρότες και ήταν ένας από τους παράγοντες, που συνέβαλαν στη γενοκτονία εκατοντάδων χιλιάδων Σέρβων από το Κροάτικο εθνικιστικό κίνημα Ούστασε κατά τον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο. Η έκκληση των πολιτικών αποφάσεων του Κότσιτς μεταξύ Βοσνίων Σέρβων επεκτάθηκε σε όλο το πολιτικό φάσμα. Κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, οι Σέρβοι εθνικιστές Τσέτνικς και οι κομμουνιστές Παρτιζάνοι, και τα δύο μέλη των οποίων ήταν κυρίως Σέρβοι, υποστήριξαν τον Κότσιτς ως ήρωα. Αυτό εκδηλώθηκε στη δημιουργία του Τσέτνικ αποσπάσματος «Πέταρ Κότσιτς» , υπό την διοίκηση του Ούρος Ντρένοβιτς. Στην προπαγάνδα των Παρτιζάνων, ο Κότσιτς επαινέθηκε ως αντι-γερμανικός επαναστάτης, που αγωνίστηκε, για να απελευθερώσει τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη από την ξένη κυριαρχία. Κατά τη σοσιαλιστική περίοδο, η οποία διήρκεσε μεταξύ του 1945 και του 1991, η Σερβική κληρονομιά του Κότσιτς εσκεμμένα υποτιμήθηκε σε σχολικά βιβλία και οι μαθητές διδάσκονταν να τον θεωρούν ως αποκλειστικά Βοσνιακή ιστορική και λογοτεχνική προσωπικότητα. Τα έργα του Κότσιτς γνώρισαν μια αναζωπύρωση σε δημοτικότητα μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Κατά τη διάρκεια του πολέμου της Βοσνίας, η απεικόνιση του Κότσιτς χρησιμοποιήθηκε στην εμπρόσθια όψη 5,000 σε 500 εκατομμυρίων δηναρίων χαρτονομίσματα της Δημοκρατίας Σέρπσκα. Το 1998, η απεικόνιση του άρχισε να εμφανίζεται σε χαρτονομίσματα 100 μάρκων που εκδόθηκαν στη Δημοκρατία Σέρπσκα, τα οποία έγιναν επίσημα νομίσματα μετά τη συμφωνία του Ντέιτον. Πολλοί δρόμοι στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, τη Σερβία και το Μαυροβούνιο φέρουν το όνομά του. Ένας δρόμος του Σεράγεβο που πήρε το όνομά του από τον Κότσιτς μετονομάστηκε κατά τη διάρκεια του Βοσνιακού Πολέμου, ως μέρος του σχεδίου της κεντρικής κυβέρνησης, που κυριαρχούσαν οι μουσουλμάνοι, για τη μείωση του αριθμού των δρόμων της πόλης, που πήραν το όνομά τους από μη μουσουλμάνους. Πριν από τον πόλεμο, η κεντρική βιβλιοθήκη της Μπάνια Λούκα έφερε το όνομα του Κότσιτς, αλλά αργότερα μετονομάστηκε σε Εθνική Βιβλιοθήκη της Δημοκρατίας Σέρπσκα. Ένα από τα μεγαλύτερα πάρκα της πόλης συνεχίζει να φέρει το όνομά του. Στο κέντρο του είναι ένα άγαλμα του συγγραφέα σε φυσικό μέγεθος. Οι τελευταίοι μήνες του Κότσιτς δραματοποιήθηκαν στην ταινία του Γκόραν Μάρκοβιτς του 2016, Slepi putnik na brodu ludaka (Ένας λαθρεπιβάτης σε ένα πλοίο με τρελούς) (A Stowaway on the Ship of Fools). 1902 S Planine i ispod planine. Srpsko akademsko društvo zora, Βιέννη (συλλογή διηγημάτων) Jablan Kod Markanova točka Grob slatke duše Zulum Simeuna Đaka Istiniti zulum Simeuna Đaka Đurini zapisi Mrguda 1904 S Planine i ispod planine. Srpska štamparija, Ζάγκρεμπ (συλλογή διηγημάτων) Uspomeni genija Đure Jakšića Jelike i omorike Kroz maglu Mračajski proto Jazavac pred sudom 1905 S Planine i ispod planine. Taletova štamparija, Βελιγράδι (συλλογή διηγημάτων) Iz starostavne knjige Simeuna Đaka Mejdan Simeuna Đaka Rakijo, majko! Sa zbora Jajce Pjesma mladosti U magli 1910 Jauci sa zmijanja. Srpska štamparija, Ζάγκρεμπ (συλλογή διηγημάτων) Zmijanje Molitva Vukov Gaj Kroz mećavu 1911 Sudanija. Islamska dioničarska štamparija, Σαράγιεβο (διάλογος)