IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Βραβεία Άννι

Τα Βραβεία Άννι (αγγλικά: Annie Awards) είναι κινηματογραφικά και τηλεοπτικά βραβεία που δημιουργήθηκαν από τον ASIFA-Hollywood, κλάδο του Διεθνούς Κινηματογραφικού Σύνδέσμου Κινουμέμων Σχεδίων (International Animated Film Association) το 1972. Οι τελετές διοργανώνονται στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνιας. Αφορούν τον τομέα του animation.

 Best Animated Feature Best Animated Home Entertainment Production Best Animated Short Subject Best Animated Television Commercial Best Animated Television Production Best Animated Video Game Animated Effects Character Animation in a Feature Production Character Animation in a Television Production Character Design in an Animated Feature Production Character Design in an Animated Television Production Directing in an Animated Feature Production Directing in an Animated Television Production Music in an Animated Feature Production Music in an Animated Television Production Production Design in an Animated Feature Production Production Design in an Animated Television Production Storyboarding in an Animated Feature Production Storyboarding in an Animated Television Production Voice Acting in an Animated Feature Production Voice Acting in an Animated Television Production Writing in an Animated Feature Production Writing in an Animated Television Production June Foray Award Ub Iwerks Award Winsor McCay Award Special Achievement in Animation Certificates of Merit Official Site of the Annie Awards (Αγγλικά) 35th Annie Award Recipients (Αγγλικά)
Γιοάχιμ Τάνκε

Ο Γιοάχιμ Τάνκε (γερμ. Joachim Tancke, ή Joachim Tanck, 9 Δεκεμβρίου 1557 - 17 Νοεμβρίου 1609) ήταν Γερμανός λόγιος, ιατρός, ποιητής, αστρονόμος και διευθυντής του Πανεπιστημίου της Λειψίας. Ήταν οπαδός του Παράκελσου και της αλχημίας.

 Γεννήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 1557 στο Πέρλεμπεργκ. Σπούδασε στην Λειψία από το 1582 στην «Αρτίστενφακουλτέτ» που ήταν προπαιδευτικός κλάδος για τις υψηλότερες σπουδές της θεολογίας, νομικής ή ιατρικής. Συνέχισε το 1586 με ιατρική και αναγορεύτηκε διδάκτωρ το 1591. Διορίστηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1594 καθηγητής της χειρουγικής και της ανατομίας στην Λειψία. Ασχολήθηκε με την αστρονομία και συνδέθηκε με τον Κέπλερ. Ασχολήθηκε επίσης με την αλχημεία, την οποία θεωρούσε συνέχεια της επιστήμης του Παράκελσου. Απεβίωσε στις 17 Νοεμβρίου 1609 στην Λειψία. ως εκδότης: Bernhardi Chymische Schriften von der Hermetischen Philosophie vier Teile, Leipzig 1605 Paul Eck von Sulzbach: Clavis philosophorumως συγγραφέας: Succincta artis chemica instructio, oder Bericht von der rechten und wahren Alchemey, Leipzig 1605 Promtuarium Alchemiae zwei Teile; Leipzig 1610, 1612, 1614, 1616 U. Benzenhöfer: Joachim Tancke (1557–1609). Leben und Werk eines Leipziger Paracelsisten. in: Sepp Domandl (Hrsg.) Paracelsus und Paracelsisten. Vorträge 1984/85 190 Seiten. Salzburger Beiträge zur Paracelsusforschung , Nr. 25 Eintrag im Prignitz-Lexikon Αρχειοθετήθηκε 2009-06-28 στο Wayback Machine.
Ελ Ουέντ

Το Ελ Ουέντ (αραβικά: اﻟﻮادي‎, βερβερικές γλώσσες: ⵙⵓⴼ/Suf, που μεταφράζεται ως το ποτάμι), Σούφ ή Ουέντ Σουφ είναι πόλη, και η πρωτεύουσα της επαρχίας Ελ Ουέντ, στην Αλγερία. Η πόλη που βρίσκεται πλησίον μίας όασης υδροδοτείται από έναν υπόγειο ποταμό, από όπου προέρχεται και το όνομά της, ο οποίος επιτρέπει την καλλιέργεια χουρμάδων και τη σπάνια (για έρημο) χρήση για κατασκευή τούβλων για στέγαση. Καθώς οι περισσότερες στέγες είναι θολωτές, είναι γνωστή ως η «Πόλη των Χιλιάδων Θόλων».Το Ελ Ουέντ βρίσκεται 640 χλμ. νοτιοανατολικά του Αλγερίου (πρωτεύουσα της Αλγερίας), κοντά στα σύνορα με την Τυνησία. Ο πληθυσμός της πόλης ήταν 134.699 κάτοικοι κατά την απογραφή του 2008, από 105.256 το 1998, παρουσιάζοντας ρυθμό αύξησης πληθυσμού σε ποσοστό 2,5%.

 Στον 11ο αιώνα, οι Φατιμίδες έστειλαν τον Μπανού Χιλάλ στην Τριπολιτανία, την Τυνησία και την περιοχή της Κωνσταντίνης εναντίον των Ζιρίδων. Οι κάτοικοι θεωρούνται ως μέλη της φυλής Τερούντ (αραβικά: بنو طرود) που ζουν στην ευρύτερη περιοχή του Ουέντ Σουφ, ωστόσο είναι περισσότερο πιθανό ότι οι σύγχρονοι κάτοικοι της πόλης είναι απόγονοι των αρχικών κατοίκων της όασης. Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση η πόλη ιδρύθηκε από Σύριους ταξιδιώτες. Το Ελ Ουέντ έχει ζεστό ερημικό κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν BWh), με πολύ ζεστά καλοκαίρια και ήπιους χειμώνες. Οι βροχοπτώσεις είναι ελαφρές και σποραδικές και τα καλοκαίρια είναι ιδιαίτερα ξηρά. Η εθνική οδός N16 συνδέει το Ελ Ουέντ με το Τουγγούρτ στα νοτιοδυτικά και τη Τεμπέσα στα βορειοανατολικά. Η εθνική οδός N48 συνδέει το Ελ Ουέντ με την πόλη Στιλ στα βόρεια, από όπου η εθνική οδός N3 συνδέεται με τη Μπίσκρα. Το Ελ Ουέντ βρίσκεται περίπου 20 χλμ. νότια του αεροδρομίου Γκουεμάρ. Το 7,4% του πληθυσμού έχει τριτοβάθμια εκπαίδευση και το 17,5% έχει ολοκληρώσει τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Το συνολικό ποσοστό αλφαβητισμού είναι 86,1% (το δεύτερο υψηλότερο στην επαρχία) με το 91,2% μεταξύ των ανδρών (το δεύτερο υψηλότερο στην επαρχία) και το 80,6% μεταξύ των γυναικών (εξίσου υψηλότερο στην επαρχία).
Προστατευόμενος βιότοπος Μπασκιρίας

Ο Προστατευόμενος βιότοπος Μπασκιρίας Bashkirsky (Zapovednik) (ρωσικά: Башкирский‎) βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα των Μπασκιρικών Ουραλίων (νότια). Διαθέτει δασικές περιοχές στις δυτικές πλαγιές των νοτίων Ουραλίων μέχρι τον ποταμό Κάγκα και εμφανίζει ποικιλία τοπίων, από ορεινή δάση μέχρι στέπες. Ο βιότοπος βρίσκεται στην περιοχή Burzyansky του Μπασκορτοστάν.

 Ο βιότοπος οριοθετείται στα βόρεια από τον ποταμό Κάγκα, προς στα ανατολικά από τα νότια Ουράλια, στα νότια από τον ποταμό Ουζιάν και στα δυτικά από τα βουνά της Κρακοβίας. Οι κορυφές πολλών κορυφογραμμών είναι καλυμμένες από πυνκά δάση. Ο βιότοπος Μπασκιρίας βρίσκεται στο νότιο άκρο των δασών των Ουραλίων και του οικότοπου της τούνδρας, σε μια ζώνη στην οποία συνδυάζονται τα είδη βλάστησης της Ευρώπης και της Ασίας (απέναντι από τα Ουράλια). (WWF ID # 610). Το κλίμα του βιότοπου είναι υγρό ηπειρωτικό με δροσερά καλοκαίρια (κλιματική ταξινόμηση Κέπεν υποαρκτικό κλίμα (DFC)). Αυτό το κλίμα χαρακτηρίζεται από ήπια καλοκαίρια (καθώς μόνο 1-3 μήνες παρουσιάζονται θερμοκρασίες άνω των 10 °C (50,0 °F) ) και κρύους, χιονισμένους χειμώνες (τους κρύους μήνες η θερμοκρασία πέφτει κάτω από τους −3 °C (26,6 °F) ). Λόγω της θέσης της στο σημείο συνάντησης αρκετών οικότοπων, η περιοχή έχει υψηλά επίπεδα βιοποικιλότητας. Η βλάστηση της περιοχής περιλαμβάνει είδη Σιβηρίας και Ευρώπης, Κεντρικής Ασίας και Αρκτικής. Τα δάση καλύπτουν το 80% του βιότοπου, ως επί το πλείστον με βόρειες δασικές μορφές πεύκου και λάρικα, με ορισμένα τμήματα να έχουν μεγάλες εκτάσεις σημύδας. Κατά μήκος των κατώτερων ποταμών, υπάρχουν δασικές λωρίδες από κλήθρες και ιτιές. Στον βιότοπο έχουν καταγραφεί 812 είδη αγγειακών φυτών, 95 είδη φυκών, 42 είδη μυκήτων (μακρομυκήτες), 322 είδη λειχηνών και 124 είδη βρύων. Τα ζώα του καταφυγίου είναι τα χαρακτηριστικά ζώα των δασών των νοτίων Ουραλίων - καφέ αρκούδα, σκίουρος, λύγκας, κόκκινος σκίουρος και φασιανίδες. Στον βιότοπο έχουν καταγραφεί 275 είδη σπονδυλωτών, μεταξύ των οποίων 17 είδη ψαριών, 3 είδη αμφιβίων, 6 είδη ερπετών, 196 είδη πτηνών και 53 είδη θηλαστικών. Τα ορμητικά και κρύα ρεύματα ευνοούν την ύπαρξη της πέστροφας. Υπάρχει ένα μουσείο φυσικής ιστορίας στην περιοχή, αλλά οι επισκέψεις στον βιότοπο απαιτούν άδεια από τη διαχειριστική του αρχή και επιτρέπεται μόνο περιορισμένος αριθμός οικολογικών διαδρομών με ειδικευμένους οδηγούς. Προστατευόμενος βιότοπος Μπασκιρίας στο ProtectedPlanet.net Αρχειοθετήθηκε 2018-11-07 στο Wayback Machine. Προστατευόμενος βιότοπος Μπασκιρίας στο OpenStreetMap.org
Μεσιέ 69

Το Μεσιέ 69 (γνωστό και ως M69 και NGC 6637) είναι σφαιρωτό σμήνος σε απόσταση περίπου 30.000 ετών φωτός στον αστερισμό Τοξότη. Το Μ69 μπορεί να παρατηρηθεί με κιάλια σε μία σκοτεινή νύκτα, αρκεί ο παρατηρητής να μη βρίσκεται πολύ βόρεια.

 Το Μεσιέ 69 ανακαλύφθηκε από το Σαρλ Μεσιέ τις 31 Αυγούστου 1780, την ίδια νύκτα που ανακάλυψε το Μεσιέ 70. Τότε νόμιζε ότι ξαναβρεί ένα αντικείμενο που είχε παρατηρήσει ο Λακάιγ την περίοδο 1751-2, αλλά είναι αμφίβολο να είναι το Μ69 το αντικείμενο που ο Λακάιγ ταξινόμησε ως Lac I.11. Το Μεσιέ 69 έχει διάμετρο περίπου 85 έτη φωτός. Απέχει από το Γαλαξιακό κέντρο μόνο 6.200 έτη φωτός και γι´αυτό το λόγο έχει μικρή σφαίρα βαρυτικής επιρροής, μόνο 145 έτη φωτός. Η μισή μάζα του σμήνους είναι συγκεντρωμένη σε μία σφαίρα με ακτίνα 7,2 έτη φωτός. Είναι ένα από τα πλουσιότερα σε μέταλλα σφαιρικά σμήνη. Έχουν εντοπιστεί το Μ69 μόνο 8 μεταβλητοί αστέρες. Ένας κοντινός γείτονάς του είναι το σφαιρωτό σμήνος Μεσιέ 70, από το οποίο και απέχει μόνο 1.800 έτη φωτός. Globular Cluster M69 @ SEDS Messier pages Αρχειοθετήθηκε 2005-12-10 στο Wayback Machine. Messier 69, Galactic Globular Clusters Database page
Αντρέι Μπελοούσοφ

Ο Αντρέι Ρέμοβιτς Μπελοούσοφ (ρωσικά: Андре́й Рэ́мович Белоу́сов, γεννημένος στις 17 Μαρτίου 1959) είναι Ρώσος οικονομολόγος και πολιτικός, ο οποίος κατέχει το αξίωμα του Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης της Ρωσικής Ομοσπονδίας από τις 21 Ιανουαρίου 2020. Προηγουμένως, είχε διατελέσει Υπασπιστής του Προέδρου της Ρωσίας και Υπουργός Οικονομικής Ανάπτυξης. Από τις 30 Απριλίου έως τις 19 Μαΐου 2020, διορίστηκε από τον Βλαντίμιρ Πούτιν ως Μεταβατικός Πρωθυπουργός της Ρωσίας, αντικαθιστώντας προσωρινά τον Μιχαήλ Μισούστιν, όταν ο τελευταίος διαγνώστηκε με COVID-19.

 Ο Μπελοούσοφ γεννήθηκε στη Μόσχα στις 17 Μαρτίου 1959. Σπούδασε οικονομικά στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας και αποφοίτησε με άριστα το 1981.Από το 1981 έως το 1986, ο Μπελοούσοφ ήταν ερευνητής στο εργαστήριο προσομοίωσης ανθρώπινων-μηχανικών συστημάτων του Κεντρικού Οικονομικού Μαθηματικού Ινστιτούτου. Από το 1991 έως το 2006, υπήρξε επικεφαλής εργαστηρίου στο Ινστιτούτο Οικονομικών Προβλέψεων της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών. Διετέλεσε σύμβουλος του Πρωθυπουργού από το 2000 έως το 2006. Στη συνέχεια, από το 2006 έως το 2008, διετέλεσε Αναπληρωτής Υπουργός Οικονομικής Ανάπτυξης και Εμπορίου.Από το 2008 έως το 2012, ήταν διευθυντής του τμήματος οικονομίας και οικονομικών του πρωθυπουργικού γραφείου. Στις 21 Μαΐου 2012, διορίστηκε Υπουργός Οικονομικής Ανάπτυξης στο υπουργικό συμβούλιο του Ντμίτρι Μεντβέντεφ. Ο Μπελοούσοφ διαδέχθηκε την Ελβίρα Ναμπιουλίνα στο αξίωμα του Υπουργού Οικονομικής Ανάπτυξης. Στις 24 Ιουνίου 2013 διορίστηκε Υπασπιστής του Προέδρου για θέματα οικονομικών υποθέσεων. Στις 21 Ιανουαρίου 2020, ο Μπελοούσοφ ανέλαβε το αξίωμα του Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης της Ρωσίας στο υπουργικό συμβούλιο του Μιχαήλ Μισούστιν.
Μπιάνκα Μπερλινγκουέρ

Η Μπιάνκα Μπερλινγκουέρ (ιταλικά: Bianca Maria Berlinguer), (9 Δεκεμβρίου 1959) είναι Ιταλίδα δημοσιογράφος. Διατέλεσε διευθύντρια του ενημερωτικού δελτίου TG3 του Rai 3 από τον Οκτώβριο του 2009 έως τον Αύγουστο του 2016.

 Γεννήμενη στη Ρώμη το 1959, είναι το πρώτο από τα τέσσερα παιδιά του ιταλού πολιτικού και γραμματέα του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, Ενρίκο Μπερλινγκουέρ και της Λετίσιας Λορέντι. Σπουδάσε λογοτεχνία και μετά από μια περίοδο μαθητείας στο Radiocorriere TV, άρχισε να εργάζεται στη εφημερίδα Il Messaggero στις αρχές της δεκαετίας του '80 και ταυτόχρονα εργάστηκε στη εκπομπή Mixer (1985) ως συντάκτρια, όπου και ύστερα έγινε μόνιμη στο ειδησεογραφικό προσωπικό του TG3. Η Μπιάνκα Μπερλινγκουέρ ανέλαβε καθήκοντα διευθύντριας του TG3 στις 12 Οκτωβρίου του 2009. Στις 24 Σεπτεμβρίου 2010 κέρδισε το βραβείο δημοσιογραφίας « L'isola che c'è », που απονέμεται σε 10 δημοσιογράφους με καταγωγή από τη Σαρδηνία που εργάζονται στη Ρώμη για τον έντυπο τύπο ή τη δημόσια ραδιοτηλεόραση. Στις 24 Σεπτεμβρίου του 2011 κέρδισε το Premio Nazionale Alghero Donna di Letteratura e Giornalismo. Μετά από μια διακοπή κάποιων μηνών συνέχισε να είναι επικεφαλής της βραδυνής έκδοσης του TG3 και να παρουσιάζει την εκπομπή "Linea Notte". Παρέμεινε διευθύντρια του TG3 μέχρι τις 5 Αυγούστου του 2016, όπου και τη διαδέχθηκε ο Λούκα Μάτσα. Από τις 7 Νοεμβρίου 2016 έως και σήμερα παρουσιάζει την εκπομπή "Cartabianca" στο TG3. Η Μπιάνκα Μπερλινγκουέρ στην IMDb
Ααβόρα

Η ααβόρα (ελαιοφοίνικας, γνωστή και με την ονομασία Ελαΐς η Γουϊνήσια, Elais guineensis) είναι είδος της οικογένειας των φοινικοειδών (Arecaceae), της τάξης των αρεκωδών (Arecales). Αποτελεί την κύρια πηγή φοινικελαίου. Είναι εγγενές στη δυτική και στη νοτιοδυτική Αφρική, ειδικότερα στην περιοχή ανάμεσα στην Ανγκόλα και στη Γκάμπια. Η επονομασία της «Γουϊνήσια» αναφέρεται στην ονομασία αυτής της περιοχής και όχι στη χώρα Γουϊνέα που τώρα έχει αυτήν την ονομασία. Το είδος αυτό εγκλιματίστηκε πλέον στη Μαδαγασκάρη, στη Σρι Λάνκα, στη Μαλαισία, στην Ινδονησία, στην Κεντρική Αμερική, στις Δυτικές Ινδίες και σε αρκετά νησιά του Ινδικού και του Ειρηνικού Ωκεανού. Τα συγγενικά είδη Ελαΐς η ελαιοφόρος (Elaeis oleifera) και Αττάλεια μαρίπα (Attalea maripa) χρησιμοποιούνται επίσης για την παραγωγή φοινικέλαιου. Η ανθρώπινη χρήση των φοινικελαίων χρονολογείται τουλάχιστον εδώ και 5.000 χρόνια στη Δυτική Αφρική. Στα τέλη της δεκαετίας του 1800 αρχαιολόγοι ανακάλυψαν φοινικέλαιο σε τάφο στην Άβυδο χρονολογημένο περίπου στο 3.000 π.Χ.. Θεωρήθηκε ότι είχε έρθει από άραβες εμπόρους φοινικελαίου από τη Δυτική Αφρική στην Αίγυπτο.Το πρώτο δυτικής προέλευσης πρόσωπο που περιέγραψε και έφερε πίσω σπόρους φοινικόδεντρου ήταν ο γάλλος φυσιοδίφης Μισέλ Αντανσόν (Michel Adanson).

 Οι ώριμοι ελαιοφοίνικες έχουν μόνο κορμό και φθάνουν ως τα 20 μέτρα ύψος. Τα ελαιοφοινικόφυλλα έχουν μήκος ως 5 μέτρα. Ένας νέος ελαιοφοίνικας παράγει περίπου 30 φύλλα το χρόνο. Οι ελαιοφοίνικες μετά από την ηλικία των 10 ετών παράγουν περίπου 20 φύλλα το χρόνο. Τα άνθη τους φυτρώνουν σε πυκνές συστάδες πολλών ανθέων. Το καθένα ανεξάρτητο άνθος είναι μικρό, αποτελούμενο από τρία (3) σέπαλα και τρία (3) πέταλα. Ο καρπός του ελαιοφοίνικα χρειάζεται 5-6 μήνες από την άνθηση να ωριμάσει. Είναι κοκκινωπός, περίπου στο μέγεθος μεγάλου δαμάσκηνου, και μεγαλώνει σε μεγάλα τσαμπιά. Κάθε καρπός αποτελείται από ένα ελαιώδες και σαρκώδες περικάρπιο, με ένα μονό σπόρο (το φοινικόσπορο), που είναι επίσης πλούσιος σε έλαιο. Όταν ωριμάσει, ο καρπός ζυγίζει μεταξύ 5 και 30 κιλά. Το βάρος του καρπού εξαρτάται από την ηλικία του ελαιοφοίνικα. Για κάθε εκτάριο (δηλαδή 10 στρέμματα) ελαιοφοίνικων, η μέση ετήσια παραγωγή ανέρχεται σε 20 τόνους καρπών, που αντιστοιχούν σε φοινικέλαιο περίπου 4 τόνων. Επίσης, παράγονται 750 χιλιόγραμμα φοινικόσπορων, που αντιστοιχούν σε 500 χιλιόγραμμα υψηλής ποιότητας φοινικοπυρηνέλαιου, καθώς και σε 600 χιλιόγραμμα φοινικοπυρηνόπαστας, που μετά από επεξεργασία μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ζωοτροφή. Το περικάρπιο μετά από κατεργασία και μία διαδικασία ζυμώσεως δίνει το γνωστό φοινικέλαιο. Το λάδι αυτό χρησιμοποιείται στην παρασκευή λιπαντικών, σαπουνιών, κεριών και στην επεξεργασία του λευκοσιδήρου. Από τους φοινικόσπορους, μετά από σύνθλιψη, παράγεται ένα διαφορετικό φοινικέλαιο που χρησιμοποιείται στην παρασκευή φαρμακευτικών προϊόντων και μαργαρίνης. Το υπόλοιπο που απομένει από τη σύνθλιψη των σπόρων χρησιμοποιείται για τροφή των ζώων και για λίπασμα. Με χάραγμα στη βάση του τσαμπιού των καρπών βγαίνει ένας χυμός, που μετά από ζύμωση δίνει ένα οινοπνευματώδες ποτό, γνωστό ως το «κρασί του φοίνικα». Ελαΐς η ελαιοφόρος (Elaeis oleifera)
Δημήτριος Κωστάκος

Ο Δημήτριος Κωστάκος (Άγιοι Θεόδωροι Μαγνησίας, 1918 - 10 Μαΐου 1984) ήταν Έλληνας αξιωματικός και Αρχηγός του Γενικού Eπιτελείου Αεροπορίας (ΓΕΑ) από τις 13 Δεκεμβρίου 1967 έως τις 2 Ιουνίου 1972.

 Σπούδασε στη Σχολή Αεροπορίας και απέκτησε το βαθμό του Ανθυποσμηναγού κατά την αποφοίτησή του, το 1940. Κατά τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο του 1940 είχε ενεργό μέρος στις επιχειρήσεις και αργότερα στον πόλεμο στη Μέση Ανατολή. Κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο μετεκπαιδεύτηκε στο Ιράκ και μερικά χρόνια αργότερα στη Γαλλία. Το 1953 έλαβε μέρος και στον πόλεμο της Κορέας ως διοικητής του 13ου Σμήνους Κορέας (Ιανουάριος-Μάρτιος 1953), δράση για την οποία τιμήθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη. Εν συνεχεία ανέλαβε διοικητής της 110 Πτέρυγας Μάχης (1953-54), επιτελής του ΝΑΤΟ στην Ιταλία (1954-57) και στο Παρίσι (1961-62) και διοικητής της σχολής Αεροπορίας (1964-65). Από το 1966 ως το 1967 ήταν υπαρχηγός ΓΕΑ και το Δεκέμβριο του 1967, κατά την περίοδο της χούντας, προήχθη σε αρχηγό του ΓΕΑ. Αποστρατεύτηκε το 1972 με το βαθμό του Πτεράρχου. Τιμήθηκε με πλήθος μεταλλίων και παράσημων, ανάμεσα στα οποία το Μετάλλιο του Κορεατικού Πολέμου, ο Πολεμικός Σταυρός Α΄ και Γ΄ Τάξης και ο Χρυσός Σταυρός του Γεωργίου Α΄ μετά ξιφών. Βιογραφία στο δικτυακό τόπο του ΓΕΑ, ανάκτηση 4-6-2013.
AT&T Center

Το AT&T Center είναι ένα κλειστό στάδιο πολλών χρήσεων που βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του Σαν Αντόνιο, στο Τέξας των ΗΠΑ. Είναι η έδρα 3 επαγγελματικών ομάδων: Σαν Αντόνιο Σπερς (Καλαθοσφαίριση ανδρών), Σαν Αντόνιο Σταρς (Καλαθοσφαίριση γυναικών), και οι Σαν Αντόνιο Ράμπατζ (Χόκεϊ επί πάγου ανδρών). Το στάδιο έχει χωρητικότητα 18.418 θεατών για αγώνες καλαθοσφαίρισης, 16.151 για αγώνες Χόκεϊ επί πάγου και 19.000 για συναυλίες και εκδηλώσεις. Επίσης περιέχει 50 πολυτελείς σουίτες και 32 τουαλέτες. Τα εγκαίνια έγιναν το 2002 με το όνομα SBC Center, με κόστος $175 εκατομμύρια δολάρια και τα οποία χρηματοδοτήθηκαν από τη πολιτεία του Τέξας ενώ η ομάδα των Σαν Αντόνιο Σπερς εδώσε άλλα $28 εκατομμύρια δολάρια. Η SBC Communications Inc. απέκτησε τα δικαιώματα ονομασίας του σταδίου με συμβόλαιο 20 χρόνων, έναντι $41 εκατομμυρίων δολαρίων. Το 2005 η εταιρεία μετονομάστηκε σε AT&T Center Inc. και από τότε έχει το όνομα που έχει και σήμερα. Κάθε Φεβρουάριο διοργανώνεται ροντέο στο AT&T Center με αποτέλεσμα οι επαγγελματικές ομάδες να πρέπει να αγωνιστούν εκτός έδρας για πολλούς σερί αγώνες.

 Παλιότερα οι Σαν Αντόνιο Σπερς αγωνίζονταν στο Alamodome, μια αρένα πολλών χρήσεων όπου ο μισός χώρος χρησιμοποιούταν για αγώνες καλαθοσφαίρισης. Παρότι το γήπεδο ήταν σχετικά καινούργιο (εγκαινιάστηκε το 1993), οι εγκαταστάσεις ήταν ξεπερασμένες στα τέλη της δεκαετίας του 90' και γι'αυτό χρειάστηκε νέο γήπεδο. Το Alamodome είχε χωρητικότητα 35.000 θεατών ενώ στους τελικούς του NBA το 1999 η χωρητικότητα έφτασε μέχρι και 40.000. Το γήπεδο αυτό διέφερε αρκετά σε σχέση με τα υπόλοιπα γήπεδα των ομάδων του NBA καθώς αρχικά είχε σχεδιαστεί ως γήπεδο Ράγκμπι. Οι Σαν Αντόνιο Σπερς ήθελαν αρκετά χρόνια να φτιάξουν ένα νέο γήπεδο. Έτσι στα τέλη της δεκαετίας του 90' η ομάδα ήρθε σε συμφωνία με την πολιτεία του Τέξας για την κατασκευή ενός νέου γηπεδού ο οποίος επρόκειτο επίσης να είναι η έδρα μιας νέας ομάδας χόκεϊ επί πάγου και του ετήσιου Ροντέο. Συμπτωματικά, οι Σαν Αντόνιο Σπερς κατέκτησαν το 1ο τους πρωτάθλημα στην ιστορία τους (1999) την ημέρα που ψηφίστηκε η κατασκευή του νέου γηπέδου. Ο Rick Pych είναι ο κύριος υπεύθυνος ανάπτυξης του AT&T Center και είναι αυτός που επέβλεπε το έργο μέχρι και την ολοκλήρωσή του το 2002. Αφού ψηφίστηκε η κατασκευή του γηπέδου, τα σχέδια για το έργο ξεκίνησαν άμεσα. Τα δικαιώματα ονομασίας τα απέκτησε η SBC Communications Inc. υπογράφοντας συμβόλαιο για 20 χρόνια έναντι $41 εκατομμυρίων δολαρίων. Το νέο γήπεδο πλέον ήταν παρόμοιο με τα υπόλοιπα των ομάδων του NBA και εκεί ξεκίνησε η νέα εποχή των Σαν Αντόνιο Σπερς οι οποίοι εδώ κατέκτησαν άλλα 4 πρωταθλήματα (2003, 2005, 2007, 2014). AT&T Center
Η Μυκηναία (τοιχογραφία)

Σημαντικός εκπρόσωπος των μυκηναϊκών τοιχογραφιών Η Μυκηναία, όπως αποδόθηκε, τοποθετείται χρονικά στην Υστεροελλαδική ΙΙΙΒ και βρέθηκε ραγισμένη αλλά πλήρης στην «οικία του αρχιερέα», στην ακρόπολη των Μυκηνών.

 Είναι ζωγραφική σε ασβεστοκονία (buon fresco) και μετά την αποκατάστασή του το έργο έχει διαστάσεις 53Χ70 εκ. Το θέμα είναι μία γυναίκα, πιθανώς θεά, ενώ δεν έχει διασωθεί το περίγραμμά του. Το οπίσθιο τμήμα της κεφαλής λείπει, όπως και το σώμα της, από το ύψος του στήθους. Το έργο είναι δισδιάστατο αλλά εδώ, όπως και στον Ψαρά, ο καλλιτέχνης προσπαθεί να δώσει την αίσθηση της διάστασης μέσω της στροφής της κεφαλής σε προοπτική profile, ενώ είναι σχηματοποιημένες οι αρθρώσεις των δακτύλων, γεγονός που συνηγορεί υπέρ της ύστερης χρονολόγησης. Επίσης, στο στήθος της γυναίκας αποδίδεται η αίσθηση του όγκου, με τη χρήση μαύρου λεπτού περιγράμματος. Η λεπτομέρεια της αναδίπλωσης στο υποσιάγονο και οι αρθρώσεις των δακτύλων δείχνουν μια τάση για ρεαλισμό και απελευθέρωση από το κλασικό απεικονιστικό μοτίβο της γυναικείας κεφαλής. Το αυτί είναι σχηματοποιημένο, κατά τα πρότυπα μιας άλλης τοιχογραφικής απεικόνισης θεάς από την Τίρυνθα. Τα χρώματα που χρησιμοποιούνται είναι γαιώδη και περιλαμβάνουν κόκκινη και καστανή ώχρα, κίτρινο, μαύρο από κάρβουνο ή μαγγάνιο και γαλάζιο στο φόντο, ενώ το χρώμα του προσώπου και των χεριών είναι το συμβατικό λευκό. Φέρει κοσμήματα στα χέρια και περιδέραιο στο λαιμό, ενώ το βλέμμα είναι στραμμένο σε ένα περιδέραιο που κρατά η μορφή στο δεξί της χέρι, ενώ το μάτι, αν και περίτεχνα απεικονισμένο, διαθέτει επίσης την προοπτική του πτηνού. Το στήθος στην προκειμένη περίπτωση είναι σκεπασμένο με ένδυμα χρώματος κίτρινου, το οποίο επικαλύπτεται από κόκκινο περικόρμιο με λευκή διακοσμητική λωρίδα. Η θέση της θηλής τονίζεται με δύο μικρές κόκκινες στιγμές. Τα μαλλιά της συγκρατούνται με ταινία σε λευκό και κόκκινο, ενώ μπροστά από το αυτί πέφτει ελεύθερα ο κλασικός βόστρυχος. Θεματολογικά θα μπορούσε κανείς να αναζητήσει κανείς ομοιότητες μεταξύ της συγκεκριμένης τοιχογραφίας και τις γυναικείες μορφές, πιθανώς θεές, που κοσμούν τις ζωφόρους της Τίρυνθας ή των Θηβών. Επίσης, Οι λεπτομέρειες των κοσμημάτων στρέφουν την προσοχή μας στη συλλογή περιδεραίων του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου. Χριστόπουλος Γ. (εκδ.), 1994, Ελληνική Τέχνη, Η Αυγή της Ελληνικής Τέχνης, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα. Hood, Sinclair, 1993, Η Τέχνη στην Προϊστορική Ελλάδα, Αθήνα Καρδαμίτσας. Παρουσίαση της τοιχογραφίας στο Αρχαιολογικό Μουσείο
Φράγκο του Άαργκαου

Το φράγκο ήταν το νόμισμα του ελβετικου καντονίου Άαργκαου. Έπαψε να εκδίδεται το 1831 και αντικαταστάθηκε από το ελβετικό φράγκο το 1850. Υποδιαιρέσεις του ήταν: 1 φραγκο =10 Batzen = 40 Kreuzer = 100 Rappen.

 Το 1798 Γαλλία εισβάλει στην Ελβετία αλλά δεν την προσαρτά. Επιβάλλει νέο πολιτειακό καθεστώς αντικαθιστώντας την έως τότε χαλαρή συνομοσπονδία με ένα ενιαίο, συγκεντρωτικό κράτος ιδρύοντας την Ελβετική Δημοκρατία. Ταυτόχρονα υιοθετείται ως κοινό νόμισμα το ελβετικό φράγκο το οποίο αντικαθιστά τα επιμέρους νομίσματα των καντονιών. Λίγα χρόνια μετά, το 1803, εν μέσω ταραχών και εξελίξεων, το ελβετικό φράγκο παύει να εκδίδεται οπότε το καντόνι του Άαργκαου την περίοδο 1805 -1831 προχώρησε στην έκδοση του φράγκου του Άαργκαου. Το 1848 τίθεται σε ισχύ νέο σύνταγμα στην Ελβετία το οποίο επαναφέρει το σύστημα της ομοσπονδίας Το 1850 υιοθετείται εκ νέου ως ενιαίο νόμισμα το ελβετικό φράγκο το οποίο αντικαθιστά το φράγκο του Άαργκαου με ισοτιμία 1½ ελβετικό φράγκο = 1 φράγκο του Άαργκαου. Εκδόθηκαν κέρματα με ονομαστικές αξίες των 1, 2, 2½ και 5 Rappen, ½ και 1 Batzen, και αργυρά των 5, 10 και 20 Batzen και 4 φράγκων. Το κερμα των 2½ Rappen ήταν γνωστό και ως 1 Kreuzer. Krause, Chester L., and Clifford Mishler (1991). Standard Catalog of World Coins: 1801–1991 (18th ed. ed.). Krause Publications. ISBN 0873411501. Εικόνες με νομίσματα των ελβετικών καντονίων
Δηνάριο της Νότιας Υεμένης

Το δηνάριο (Αραβ.:دينار) υιοθετήθηκε ως νόμισμα της Ομοσπονδίας της Νότιας Αραβίας το 1965 η οποία το 1967 μετά την ανεξαρτησία της από το Ηνωμένο Βασίλειο μετονομάστηκε σε Νότια Υεμένη. Υποδιαιρείτο σε 1000 φιλς (فلس). Ο κωδικός ISO για το νόμισμα αυτό είναι YDD.

 Το δηνάριο τέθηκε σε κυκλοφορία το 1965 ως νόμισμα της Ομοσπονδίας της Νότιου Αραβίας και αντικατέστησε το σελίνι της Ανατολικής Αφρικής με ισοτιμία 1 δηνάριο = 20 σελίνια. Η ισοτιμία του με την βρετανική στερλίνα ήταν αρχικά 1/1. Το 1967 η ομοσπονδία διαλύεται και δημιουργείται το ανεξάρτητο κράτος της Νότιας Υεμένης το οποίο συνεχίζει την χρήση του ίδιου νομίσματος. Το 1990 η Νότια με την Βόρεια Υεμένη ενοποιούνται σχηματίζοντας ενιαίο κράτος, Το δηνάριο συνεχίζει να κυκλοφορεί επίσημα και παράλληλα με το ριάλ της πρώην Βορείου Υεμένης με ισοτιμία 1 δηνάριο = 26 ριάλια. Το 1993 εκδόθηκε το ριάλ της ενοποιημένης Υεμένης το οποίο και αυτό κυκλοφορούσε παράλληλα με τα άλλα δύο νομίσματα. Στις 11 Ιουνίου 1996 το δηνάριο παύει να αποτελεί νόμιμο χρήμα της Υεμένης . Όντας ακόμα Ομοσπονδία της Νότιας Αραβίας, το 1965 τέθηκαν στη κυκλοφορία (με ημερομηνία 1964) κέρματα με τις εξής ονομαστικές αξίες : 1 φιλς από αλουμίνιο 5 φιλς από χαλκό 25 φιλς από χαλκονικέλιο 50 φιλς από χαλκονικέλιοΤο 1971 κόβονται νομίσματα ενώ η χώρα έχε ήδη μετονομαστεί σε Δημοκρατία της Υεμένης ενώ το 1973 κόβονται κέρματα των 2½ φιλς από αλουμίνιο ως Λαϊκή Δημοκρατία της Υεμένης. Το 1981 τίθενται σε κυκλοφορία για πρώτη φορά νομίσματα με τις εξής ονομαστικές αξίες: 10 φιλς από αλουμίνιο 100 φιλς από χαλκονικέλιο 250 φιλς από χαλκονικέλιο Το 1965, η Νομισματική Αρχή της Νότια Αραβίας έθεσε στην κυκλοφορία χαρτονομίσματα με αξίες των 250 και 500 φιλς, καθώς και του 1, 5 και 10 δηναρίων. Το 1984, η Τράπεζα της Υεμένης εισήγαγε χαρτονομίσματα των για 500 φιλς, και 1, 5 και 10 δηναρίων. Krause, Chester L. and Clifford Mishler (1991). Standard Catalog of World Coins: 1801–1991 (18th ed. ed.). Krause Publications. ISBN 0873411501. Pick, Albert (1994). Standard Catalog of World Paper Money: General Issues. Colin R. Bruce II and Neil Shafer (editors) (7th ed.). Krause Publications. ISBN 0-87341-207-9. Άρθρο σε ιστοσελίδα αφιερωμένη στον Αραβικό κόσμο σχετικά με το νόμισμα της Νότιας Υεμένης (Αγγλικά) Χαρτονομίσματα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Υεμένης Κέρματα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Υεμένης
Λύντον Τζόνσον

Ο Λίντον Μπέινς Τζόνσον (Lyndon Baines Johnson, 27 Αυγούστου 1908 - 22 Ιανουαρίου 1973) ήταν ο 36ος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής. Επίσης ήταν ο 37ος αντιπρόεδρος των Η.Π.Α. επί προεδρίας Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι. Λίγες ώρες μετά τη δολοφονία του Κένεντυ το 1963, ορκίστηκε Πρόεδρος των ΗΠΑ στην θέση του εκλιπόντος και σχεδόν έναν χρόνο μετά κέρδισε τις εκλογές του 1964. Η προεδρία του χαρακτηρίστηκε από όξυνση της κατάστασης στο Βιετνάμ, που οδήγησε και στο πρώτο κύμα επιστράτευσης Αμερικανών στρατιωτών το 1965. Ακόμη, θεωρείται από πολλούς ανθρώπους μέχρι σήμερα εν μέρει και αυτός υπεύθυνος για τη δολοφονία του Κένεντυ, καθώς η επίσημη κρατική επιτροπή υπό την εποπτεία του για την εξιχνίαση της υπόθεσης κατέβαλε ελάχιστη προσπάθεια για αναζήτηση στοιχείων και πολλές φορές απέκρυπτε φανερά ή δεν εξέταζε καν σημαντικά στοιχεία που προέκυπταν. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την γρήγορη αρχειοθέτηση της υπόθεσης για λόγους «εθνικής ασφάλειας», όπως ανακοινώθηκε τότε. Πιστεύεται ακόμη ότι είχε συμφωνηθεί από τους Αμερικανούς Ολιγάρχες και την Μαφία η δολοφονία του Κένεντυ και η αναρρίχηση Τζόνσον στην προεδρία, με αντάλλαγμα την απόλυτη εξυπηρέτηση των οικονομικών-πολιτικών συμφερόντων τους από την κυβέρνηση Τζόνσον.

 Στις 23 Ιουνίου του 1964, ο τότε πρωθυπουργός της Ελλάδος Γεώργιος Παπανδρέου μαζί με τον τότε Υπουργό Προεδρίας της κυβέρνησης και μετέπειτα Πρωθυπουργό της Ελλάδας Ανδρέα Παπανδρέου επισκέφτηκε τον Τζόνσον στην Ουάσινγκτον με σκοπό την διεξαγωγή συνομιλιών προς επίλυση του Κυπριακού Ζητήματος. Ο Πρόεδρος Τζόνσον λέγεται ότι ζήτησε από τον Παπανδρέου την άμεση απόσυρση της Ελληνικής Μεραρχίας που είχε εγκατασταθεί στην Κύπρο, προσπαθώντας να τον πείσει ότι δεν υπήρχε κίνδυνος επικείμενης Τουρκικής εισβολής. Όταν ο Παπανδρέου αρνήθηκε κατηγορηματικά και σθεναρά να προχωρήσει στην απόσυρση του στρατεύματος, ο Τζόνσον λέγεται πως θύμωσε πολύ, με αποτέλεσμα να αρχίζει να βρίζει και να απειλεί τον Έλληνα Πρωθυπουργό. Μάλιστα, φημολογείται πως του είπε "Γ### το Σύνταγμά σας και το Κοινοβούλιό σας" και ότι "και αυτή η Δημοκρατία σας μπορεί να μην υπάρχει σε λίγο". Μόλις έναν χρόνο μετά, άρχισαν τα Ιουλιανά, που είχαν ως αποτέλεσμα την παραίτηση Παπανδρέου και την ταραχώδη διετία 1965-1967 που οδήγησε στην αντιδημοκρατική εκτροπή και την εγκαθίδρυση Στρατιωτικής Δικτατορίας στην Ελλάδα με το Πραξικόπημα της 21ης Απριλίου. Στις εκλογές του 1968 αποσύρθηκε και δεν έθεσε υποψηφιότητα για λόγους που παραμένουν ακόμα αδιευκρίνιστοι. Πέθανε στις 22 Ιανουαρίου του 1973.
Σχηματάρι Βοιωτίας

Το Σχηματάρι είναι κωμόπολη του νομού Βοιωτίας, δημοτική κοινότητα και έδρα του ομώνυμου δήμου μέχρι το 2010, οπότε και έγινε πρωτεύουσα του νέου Δήμου Τανάγρας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 150μ. και ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 4.035 κατοίκους. Βρίσκεται στο ανατολικό άκρο της Βοιωτίας, σε απόσταση 65 χλμ. από την Αθήνα, 13 χλμ. από τη Χαλκίδα και 30 χλμ. από τη Θήβα. Με την Οινόη συναποτελούν τη Δημοτική Κοινότητα Σχηματαρίου, με συνολικό πληθυσμό 4.477 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Πολιούχοι της πόλης είναι οι Αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ.(9 Νοεμβρίου). Στο κέντρο της πόλης βρίσκεται το Αρχαιολογικό Μουσείο Σχηματαρίου. Ανακαινισμένο το 2006 συγκεντρώνει πλήθος ευρημάτων της ταναγραϊκής γης από την προϊστορία έως και τους ρωμαϊκούς χρόνους.

 Στο Σχηματάρι, υπάρχει ένας σχετικά σημαντικός οδικός κόμβος. Βόρεια της πόλης περνάει ο Αυτοκινητόδρομος ΑΘΕ που ενώνει την πόλη με την Αθήνα και την Θεσσαλονίκη. Από αυτό το δρόμο, στο ύψος της πόλης, ξεκινά ο αυτοκινητόδρομος Σχηματαρίου-Χαλκίδας προσφέροντας τη δυνατότητα για άμεση πρόσβαση προς τη Χαλκίδα και την Εύβοια. Η περιφερειακή σιδηροδρομική γραμμή Αθηνών - Λειανοκλαδίου πραγματοποιεί στάση έξω από την κωμόπολη με το όνομα «Τανάγρα». Στα δυτικά του Σχηματαρίου βρίσκεται το Στρατιωτικό Αεροδρόμιο της Τανάγρας και η Αεροπορική Βάση Τανάγρας. Πορεία του πληθυσμού: Α.Ε. Αναγέννηση Σχηματαρίου, ποδόσφαιρο Α.Γ.Σ. Ατρόμητος Σχηματαρίου, ποδόσφαιρο Γ.Σ. Ερμής Σχηματαρίου, καλαθοσφαίριση, στίβος Ακαδημία Πρωτέας Σχηματαρίου, καλαθοσφαίριση Α.Σ. «Καπετάν Ιωάννης Λιάπης», πάλη, άρση βαρών, σκοποβολή Το Σχηματάρι έχει αδελφοποιηθεί με τις παρακάτω περιοχές: Pozzoleone, Ιταλία (2005) Ennistymon, Ιρλανδία (2008)
Σαγιάν Καντινεφέντι

Η Σαγιάν Καντινεφέντι (Οθ. Τούρκικα:شادي امرأة سيد) (Τούρκικα: Şayan Kadınefendi, 4 Ιανουαρίου 1853 - 15 Μαρτίου 1945) ήταν η τρίτη σύζυγος του σουλτάνου Μουράτ Ε΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Üçüncü Şayan Kadın Efendi Hazretleri

 Η Σαγιάν Καντινεφέντι γεννήθηκε στις 4 Ιανουαρίου 1853 στην Ανάπα, και ήταν κόρη του Μπατίρ Ζαν. Το πραγματικό της όνομα ήταν Σαφιγιέ Ζαν. Σε πολύ νεαρή ηλικία η οικογένειά της μετανάστευσε από τον Καύκασο στην Κωνσταντινούπολη, όπου παραδόθηκε στο δικαστήριο του οθωμανού σουλτάνου. Πρώτα, δόθηκε να υπηρετήσει τον επικεφαλής του δικαστηρίου. Ωστόσο, σύντομα ο Ηγεμόνας Μουράτ πρόσεξε την Σαφιγιέ, και στις 5 Φεβρουαρίου 1869 παντρεύτηκαν στο Παλάτι Μπεσίκτας. Μετονομάστηκε σε Σαγιάν και έλαβε τον τίτλο "Üçüncü Kadınefendi" (τρίτη γυναίκα). Μετά από λίγο, η Σαγιάν έμεινε έγκυος με το πρώτο της παιδί. Η Περτεβνιγιάλ Σουλτάν έστειλε τη μαία του παλατιού για να αμβλώσει το παιδί. Όταν η μαία δεν άμβλωσε το παιδί, ο ηγεμόνας Μουράτ έλαβε άδεια από τον σουλτάνο Αμπντούλ Αζίζ για να αμβλυνθεί αυτό το παιδί. Η έγκυος Σαγιάν μεταφέρθηκε στο σπίτι του Δρ. Εμίν Πασά για την άμβλωση. Αλλά κατόπιν αιτήματος του ηγεμόνα Μουράτ ο γιατρός προετοίμασε μια αβλαβή παρασκευή και την έστειλε πίσω στη βίλα του ηγεμόνα, ενώ ανέφερε στο παλάτι ότι είχε χρειαστεί τη θεραπεία για να προκληθεί η άμβλωση. Η Χατιτζέ Σουλτάν γεννήθηκε το 1870 στη βίλα του ηγεμόνα Μουράτ στο Κιουρμπαγαλιντερέ και μάλιστα το μωρό ανατράφηκε στην βίλα μέχρι ο ηγεμόνας Μουράτ ανέβηκε στο θρόνο ως Μουράτ Ε΄. Αργότερα ακολούθησε η γέννηση του Ηγεμόνα Σεϊφεντίν Εφέντι. Η Σαγιάν Καντινεφέντι πέθανε στις 5 Μαρτίου 1945 στο Παλάτι Ορτάκιοϊ σε ηλικία 92 ετών. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Εγώ, ο Απαισιότατος 2

Εγώ, ο Απαισιότατος 2 (αγγλικά: Despicable Me 2) είναι αμερικανική κωμωδία κινουμένων σχεδίων με υπολογιστή παραγωγής 2013 και είναι η συνέχεια της ταινίας κινουμένων σχεδίων του 2010 Εγώ, ο Απαισιότατος (Despicable Me). Με παραγωγό την Illumination Entertainment και διανομέα την Universal Pictures, τη σκηνοθεσία ανέλαβαν ξανά οι Πιερ Κόφιν και Κρις Ρενόντ και το σενάριο έγραψαν οι Σίνκο Πολ και Κεν Ντόριο. Οι Στιβ Καρέλ, Ράσελ Μπραντ, Μιράντα Κόσγκροβ και Κρίστεν Γουίγκ δανείζουν ξανά τις φωνές τους. Τα νέα μέλη του καστ περιλαμβάνουν τον Μπέντζαμιν Μπρατ την νέμεση του Γκρου και τον Στιβ Κούγκαν. Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 10 Οκτωβρίου 2013.

 Στιβ Καρέλ (Γιάννης Ζουγανέλης στην ελληνική μεταγλώττιση) στο ρόλο του Γκρου Ράσελ Μπραντ (Ανδρέας Ευαγγελάτος στην ελληνική μεταγλώττιση) στο ρόλο του Δρ. Νεφάριο, τον φίλο του Γκρου, με πρόβλημα ακοής Μιράντα Κόσγκροβ (Ελένη Βογιατζή στην ελληνική μεταγλώττιση) στο ρόλο της Μάργκο, την μεγαλύτερη από τα τρία κορίτσια Ντέινα Γκερ (Μυρτώ Ορφανάκου στην ελληνική μεταγλώττιση) στο ρόλο της Ίντιθ Έλσι Φίσερ (Βασιλική Σούτη στην ελληνική μεταγλώττιση) στο ρόλο της Άγκνες Μπέντζαμιν Μπρατ (Σάκης Μπουλάς στην ελληνική μεταγλώττιση) στο ρόλο του Εντουάρντο "Ελ Μάτσο" Περέζ Μόιζες Άριας (Δημοσθένης Χαλκιόπουλος στην ελληνική μεταγλώττιση) στο ρόλο του Αντόνιο Κρίστεν Γουίγκ (Κατερίνα Γκίργκις στην ελληνική μεταγλώττιση) στο ρόλο της Λούσι Γουάιλντ Στιβ Κούγκαν (Νίκος Νίκας στην ελληνική μεταγλώττιση) στο ρόλο του Σάιλας Νασίμ Πεντράντ (Αλεξάνδρα Λέρτα στην ελληνική μεταγλώττιση) στο ρόλο της Τζίλιαν Κρίστεν Σάαλ (Εβίτα Φιτσαντωνάκη στην ελληνική μεταγλώττιση) στο ρόλο της Σάνον Ο Κρις Μελεντάντρι είπε τον Ιούλιο του 2010 πως μια συνέχεια είναι στις δουλειές. Προγραμματίζεται διστακτικά για κυκλοφορία στις 3 Ιουλίου 2013. Η Μιράντα Κόσγκροβ δήλωσε στην επίσημη σελίδα της στο Facebook και στο Twitter στις 14 Οκτωβρίου 2011, πως είχε ηχογραφήσει τις πρώτες τις γραμμές, ενώ ο Μελεντάντρι επιβεβαίωσε το Φεβρουάριο του 2012 πως άρχισαν να εμψυχώνουν την ταινία.Τον Φεβρουάριο του 2012, αναφέρθηκε πως ο Αλ Πατσίνο έχει ενταχθεί στο καστ στη φωνή του κακού, τη νέμεση του Γκρου. Τον Απρίλιο του 2012, επιβεβαιώθηκε πως ο Στιβ Καρέλ, ο Ράσελ Μπραντ, η Μιράντα Κόσγκροβ, και η Κρίστεν Γουίγκ επιστρέφουν για να επαναλάβουν τους ρόλους τους. Ο Στιβ Κούγκαν επίσης εντάχθηκε στο καστ στο ρόλο ενός μέχρι τώρα ανώνυμου χαρακτήρα. Στις 1 Μαρτίου 2012, ένα πρώιμο τρέιλερ κυκλοφόρησε στο iTunes Movie Trailers και είχε τους υπηρέτες να τραγουδούν μια κοροϊδία του τραγουδιού "Barbara Ann" από τους The Beach Boys. Το τρέιλερ επίσης απέδιδε στο The Lorax, επίσης από την Illumination Entertainment, που πήγε στα θέατρα στις 2 Μαρτίου 2012.. Ένα spin-off της ταινίας, έχοντας τους Υπηρέτες ως κύριους χαρακτήρες, προγραμματίζεται για κυκλοφορία του 2014. Γραμμένο από τον Μπράιαν Λιντς θα σκηνοθετηθεί από τον Πιέρ Κόφιν και τον Κάιλ Μπάλντα, με παραγωγούς τον Κρις Μελεντάντρι και την Τζάνετ Χίλι. Η ταινία θα επικεντρωθεί στους Υπηρέτες, αλλά επίσης θα συστήσει νέους χαρακτήρες και θα επαναλάβει άλλους από το Εγώ, ο Απαισιότατος. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Despicable Me 2 στο Wikimedia Commons
Ιμφάλ

Το Ιμφάλ (ꯏꯝꯐꯥꯜ) είναι η πρωτεύουσα της ινδικής πολιτείας Μανιπούρ. Τα ερείπια του ανακτόρου Κάνγκλα, της βασιλικής έδρας του παλαιού βασιλείου του Μανιπούρ βρίσκονται στο μητροπολιτικό κέντρο της πόλης. Το κάστρο περιβάλλεται από τάφρο.

 Η μάχη του Ιμφάλ πραγματοποιήθηκε μεταξύ Μαρτίου και Ιουλίου 1944, προς το τέλος του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου . Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός εντός των ορίων του Ιμφάλ ήταν 268.243 άτομα ή 277.196 άτομα συμπεριλαμβανομένης της εξώτερης επέκτασης της πόλης. Το μέσο ποσοστό αλφαβητισμού στην πόλη ήταν πάνω από 90%. Ο αλφαβητισμός των ανδρών βρισκόταν στο 95% και υπερέβαινε το ποσοστό αλφαβητισμού των γυναικών που ήταν 87%. Σχεδόν το 70% των κατοίκων ήταν Ινδουιστές, το 10% ήταν Χριστιανοί, το 3.7% ήταν Μουσουλμάνοι, το 0.54% ήταν Βουδιστές, το 0.45% ήταν Τζαϊνιστές και το 0.18% ήταν σιχιστές. Η μητροπολιτική περιοχή Imphal είχε πληθυσμό 918.739 κατοίκους, συμπεριλαμβανομένων των πόλεων και των προαστίων Bijoy Govinda, Chingangbam Leikai, Khongman , Khurai Sajor Leikai, Kiyamgei, Kongkham Leikai, Laipham Siphai, Lairikyengbam Leikai, Lamjaotongba, Lamshang , Langjing, Langthabal Kunja, Langthabal Mantrikhong (τμήμα), Lilong (Imphal West) , Lilong (Thoubal) , Naorem Leikai, Ναόρια Pakhanglakpa, Oinam Thingel, Porompat , Porompat περιοχή περιοχή, Pangei, Sagolband (τμήμα), Takyel Mapal, Thongju και Torban ) . Ιμπχάλ βρίσκεται στους 24.8074°N 93.9384°E﻿ / 24.8074; 93.9384 στην ακραία ανατολική Ινδία, με μέσο ύψος 786 metres (2,579 ft) . Έχει ένα υγρό υποτροπικό κλίμα ( Köppen Cwa) με ήπιους, ξηρούς χειμώνες και μια καυτή εποχή των μουσώνων . Οι θερμοκρασίες του Ιουλίου είναι περίπου 29 °C (84 °F) . Ο Ιανουάριος είναι ο πιο κρύος μήνας, με μέση χαμηλά κοντά στα 4 °C (39 °F) . Η πόλη λαμβάνει περίπου 1,320 millimetres (52 in) της βροχής, με τον Ιούνιο τον πιο υγρό μήνα. Η υψηλότερη καταγραφείσα θερμοκρασία ήταν 35,6 °C (96,1 °F) στις 22 Μαΐου 2009 και η χαμηλότερη θερμοκρασία ήταν −2,7 °C (27,1 °F) στις 10 Ιανουαρίου 1970. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Imphal στο Wikimedia Commons
Η 2α Μαΐου 1808

Το έργο Η 2α Μαΐου 1808, γνωστό και ως Η έφοδος των Μαμελούκων, είναι πίνακας που δημιούργησε ο Ισπανός ζωγράφος και χαράκτης Φρανθίσκο Γκόγια το 1814. Ο πίνακας απεικονίζει μία σκηνή που εκτυλίχθηκε κατά την Εξέγερση της δευτέρας Μαΐου του 1808 στο Calle de Alcalá κοντά στην πλατεία Πουέρτα ντελ Σολ της Μαδρίτης. Μαζί με το "ταίρι" του, τον πίνακα Η 3η Μαΐου 1808, εκτίθεται στο Μουσείο ντελ Πράδο, στη Μαδρίτη.

 Ο Γκόγια πιθανότατα δεν ήταν αυτόπτης μάρτυρας της εφόδου των Μαμελούκων. Οι πίνακές αυτοί του ανατέθηκαν το 1814, μετά την απέλαση του στρατού του Ναπολέοντα από την Ισπανία, από το συμβούλιο που κυβέρνησε την Ισπανία μέχρι την επιστροφή του Φερδινάνδου Ζ'. Ο Γκόγια απεικονίζει του πολίτες της Μαδρίτης ως άγνωστους ήρωες που χρησιμοποιούν τα πλέον αναποτελεσματικά όπλα, όπως μαχαίρια, ενώ επιτίθενται εναντίον ενός στρατού κατοχής που απαρτίζεται από επαγγελματίες. Αυτό δεν ικανοποίησε τον Φερδινάνδο, με αποτέλεσμα οι δύο πίνακες δεν εκτέθηκαν δημοσίως, παρά μόνο αρκετά χρόνια αργότερα. Σε αυτόν τον πίνακα, ο Γκόγια δεν απεικονίζει κάποια συγκεκριμένη πράξη ούτε έχει κάποιο συγκεκριμένο σημείο εστίασης. Η 2α Μαΐου 1808 παρουσιάζει μια δραματικά χαοτική σκηνή του αποπνέει ρεαλισμό. Κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου, όταν η Μαδρίτη βομβαρδίστηκε από εθνικιστές στρατιώτες, η κυβέρνηση αποφάσισε να εκκενώσει το Πράδο από πίνακες. Εξαιτίας ενός ατυχήματος που συνέβη το 1936 στο Benicarlo, κατά τη διάρκεια της μεταφοράς έργων του Γκόγια με ένα φορτηγό, ο πίνακας υπέστη σοβαρή ζημιά, με αποτέλεσμα να λείπουν τμήματα του πίνακα και να προκληθούν σχισμές σε τρία σημεία του έργου. Η πρώτη προσπάθεια αποκατάστασης έγινε το 1941, με χρήση κόκκινου μελανιού το οποίο χρησιμοποιούσε ο Γκόγια για να κάνει διορθώσεις σε πίνακές του. Αργότερα, μεταξύ του 2007 και του 2008, πραγματοποιήθηκαν περαιτέρω διαδικασίες συντήρησης. Τμήμα της φθοράς στην αριστερή ακμή του πίνακα αφέθηκε ως είχε για να υπενθυμίζει στους θεατές τα γεγονότα του εμφυλίου πολέμου. Ρόμπερτ Χιούζ. Goya. New York: Alfred A. Knopf, 2004. ISBN 0-394-58028-1
Φιλελεύθερο κόμμα Βουλγαρίας

Το Φιλελεύθερο κόμμα (βουλγαρικά : Либерална партия) ήταν ένα πολιτικό κόμμα στη Βουλγαρία και η κύρια δύναμη στην εσωτερική πολιτική μεταξύ της ανεξαρτησίας το 1878 και τα μέσα της δεκαετίας του 1880, όταν διαλύθηκε σε πολλές διαφορετικές πολιτικές ομάδες.

 Το κόμμα ιδρύθηκε μετά τις εκλογές για τη συνέλευση τον Ιανουάριο του 1879 από τους Πέτκο Καραβέλοφ, Πέτκο Σλαβέτκο και Ντράγκαν Τσάνκοφ. Στις βουλευτικές εκλογές τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, το κόμμα κέρδισε 140 από τις 170 έδρες στην Εθνοσυνέλευση. Οι εκλογές το επόμενο έτος έφεραν το Φιλελεύθερο κόμμα σε θέση να διατηρήσει την πλειοψηφία στη Συνέλευση, κερδίζοντας 103 από τις 162 έδρες. Στις εκλογές του 1884 κέρδισε 100 από τις 171 έδρες. Κατά τα μέσα της δεκαετίας του 1880 το κόμμα διαλύθηκε σταδιακά και διασπάστηκε σε πολλά νέα μέρη, συμπεριλαμβανομένου του Προοδευτικού κόμματος των Φιλελευθέρων (1884), του Λαϊκού Φιλελεύθερου κόμματος (1886) και το Φιλελεύθερου κόμματος (Ραντοσλαβίστς) (1887). Το Φιλελεύθερο κόμμα ανασυστάθηκε το 1890, κερδίζοντας τρεις έδρες στις εκλογές του 1894, πριν γίνει το Δημοκρατικό κόμμα το 1896.
Βεατρίκη και Βενέδικτος (Μπερλιόζ)

Η κωμική όπερα Βεατρίκη και Βενέδικτος (γαλλ. Béatrice et Bénédict) γράφτηκε από τον Εκτόρ Μπερλιόζ πάνω σε λιμπρέτο του ίδιου. Αποτελείται από δύο πράξεις και βασίζεται στην πλοκή του σαιξπηρικού Πολύ Κακό για το Τίποτα. Η όπερα πρωτοπαρουσιάστηκε στο Μπάντεν-Μπάντεν, στις 9 Αυγούστου 1862. Ο Μπερλιόζ ολοκλήρωσε το έργο παράλληλα με τη σύνθεση και παραγωγή του αριστουργήματός του, Τρώες. Μετά από την επιτυχία της πρεμιέρας στο Μπάντεν-Μπάντεν, ο ίδιος ο Μπερλιόζ διηύθυνε τις πρώτες δύο παραστάσεις στη Βαϊμάρη. Η όπερα Βεατρίκη και Βενέδικτος παρουσιάζεται σπάνια, καθώς δεν αποτέλεσε ποτέ μέρος του κλασικού οπερετικού ρεπερτορίου. Αντίθετα, η ουβερτούρα της εκτελείται συχνά από συμφωνικές ορχήστρες.

 Ηρώ (σοπράνο) Βεατρίκη (μέτζο σοπράνο) Βενέδικτος (τενόρος) δον Πέδρο (μπάσος) Κλαούντιο (βαρύτονος) Σομαρόνε (μπάσος) Ούρσουλα (κοντράλτο) Η υπόθεση της όπερας εκτυλίσσεται στη Μεσσήνη της Σικελίας, τον 16ο αιώνα. Ο δον Πέδρο, πρίγκιπας της Αραγονίας, επισκέπτεται τη Μεσίνα μαζί με δύο φίλους και συμπολεμιστές του, τον Κλαούντιο και τον Βενέδικτο. Τους υποδέχεται ο κυβερνήτης με την κόρη του, Ηρώ και την ανιψιά του, Βεατρίκη. Η Βεατρίκη και ο Βενέδικτος ανταλλάσσουν προσβολές και πειράγματα. Ο Βενέδικτος δίνει όρκο στους φίλους του ότι θα παντρευτεί τη Βεατρίκη, ενώ ο Κλαούντιο και ο δον Πέδρο του στήνουν παγίδα για να γίνει τελικά αυτός ο γάμος. Στο μεταξύ, η Ηρώ και η Ούρσουλα παίζουν ένα αντίστοιχο παιχνίδι στη Βεατρίκη. Σε ένα χορό μεταμφιεσμένων, όλοι διασκεδάζουν εκτός από τη Βεατρίκη, η οποία συνειδητοποιεί ότι έχει ερωτευθεί τον Βενέδικτο στην πραγματικότητα. Όταν οι δύο νέοι συναντιούνται, προσπαθούν να καλύψουν τον αμοιβαία τους έρωτα. Τελικά, ο Βενέδικτος βρίσκει το κουράγιο να εκδηλώσει την αγάπη του για την κοπέλα. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Béatrice et Bénédict στο Wikimedia Commons
Κυριάκος Τρούλιαλης

Ο Κυριάκος Τρούλιαλης, γεννημένος στην Θεσσαλονίκη στις 11 Νοεμβρίου του 1980, είναι Έλληνας πρώην καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,80 μ. και αγωνιζόταν στη θέση του πόιντ γκαρντ.

 Ο Τρούλιαλης ξεκίνησε να αγωνίζεται από τα τμήματα υποδομής του Άρη και την σεζόν 1997-98 ο προπονητής Χρήστος Μαγκώτσιος του έδωσε την ευκαιρία να αγωνιστεί στην πρώτη ομάδα του συλλόγου, όταν λόγω της οικονομικής κρίσης που αντιμετώπισε ο Άρης απέμεινε με έξι επαγγελματίες αθλητές. Παρά τα μεγάλα προβλήματα του, ο σύλλογος κατέκτησε τον τίτλο του κυπελλούχου Ελλάδας κερδίζοντας την ΑΕΚ με 71-68.Ο Τρούλιαλης συνέχισε να αγωνίζεται σε χαμηλότερες κατηγορίες στο υπόλοιπο της καριέρας του. Αφού φόρεσε την φανέλα του Ερμή Λαγκαδά ως το 2008, κερδίζοντας την άνοδο του από την Β' Εθνική στην Α2.Το 2008, μεταγράφηκε στην ομάδα του Γ.Α.Σ. Κομοτηνής, όπου παρέμεινε για δύο σεζόν. Το 2010, επέστρεψε στον Ερμή Λαγκαδά αγωνιζόμενος για δύο χρόνια στην Α2 εθνική κατηγορία, όταν και σταμάτησε να παίζει σε επαγγελματικό επίπεδο. "Η ιστορία του Άρη • Τόμος 2: Μπάσκετ (1922-2000)", Κωνσταντίνος Ίντος, έκδοση συνδέσμου οπαδών «SUPER-3» (εκτύπ. TYPOFFSET), Θεσσαλονίκη 2004 "Αθλητικός Σύλλογος Άρης • 1914-2004", συλλογικό έργο (επιστημονική τεκμηρίωση Αν. Στεφανίδης - Ελ. Τσιομπανούδη - Δ. Κυρίτσης), έκδοση Κέντρο Ιστορίας Δήμου Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη 2005, ISBN 960-8734-48-7
Ουαλικές βουλευτικές εκλογές 2021

Στις 6 Μαΐου 2021 διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές στην Ουαλία, για να εκλεγούν τα 60 μέλη του Ουαλικού κοινοβουλίου.Το Εργατικό Κόμμα Ουαλίας κέρδισε τις μισές έδρες του κοινοβουλίου και θα παραμείνει στην εξουσία για άλλη μία πενταετία.

 Τα 60 μέλη του Ουαλικού κοινοβουλίου εκλέγονται με μικτό εκλογικό σύστημα, ως εξής: τα 40 μέλη εκλέγονται με απλό πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα από ισάριθμες μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες. τα 20 μέλη εκλέγονται με αναλογική εκπροσώπηση από 5 τετραεδρικές εκλ. περιφέρειες. Η κατανομή των εδρών γίνεται με μέθοδο Ντ'Οντ και Σύστημα Πρόσθετων Μελών, δηλαδή τα εκλεγμένα μέλη του πλειοψηφικού συνυπολογίζονται στην ποσόστωση της κατανομής.Κάθε εκλογέας έχει δύο ψήφους, έναν για το πλειοψηφικό και έναν για την αναλογική εκπροσώπηση. Δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι πολίτες της Ουαλίας ηλικίας άνω των 16 ετών. Στις πρόσφατες δημοσκοπήσεις του Μαΐου το Εργατικό Κόμμα Ουαλίας έρχεται πρώτο με 36% για το πλειοψηφικό σύστημα και 33% για την αναλογική εκπροσώπηση. Ακολουθούν οι Συντηρητικοί Ουαλίας με 28% και 25% αντίστοιχα, και το Κόμμα της Ουαλίας με 20% και 21%.
Ξύλινος τροχός των βάλτων της Λιουμπλιάνα

Ο τροχός των βάλτων της Λιουμπλιάνα είναι ένας ξύλινος τροχός, που βρέθηκε στους βάλτους της Λιουμπλιάνα περίπου 20 χιλιόμετρα νότια της Λιουμπλιάνα, πρωτεύουσας της Σλοβενίας, το 2002. Η ραδιοχρονολόγηση άνθρακα που πραγματοποιήθηκε στο εργαστήριο VERA (Επιταχυντής περιβαλλοντικής έρευνας της Βιέννης) στη Βιέννη, έδειξε ότι είναι περίπου 5.150 ετών, γεγονός που τον καθιστά τον παλαιότερο ξύλινο τροχό που έχει μέχρι τώρα ανακαλυφθεί. Ανακαλύφθηκε από μια ομάδα Σλοβένων αρχαιολόγων από το Ινστιτούτο Αρχαιολογίας της Λιουμπλιάνα, μέρος του Ερευνητικού Κέντρου της Σλοβενικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών υπό την καθοδήγηση του Άντον Βέλουστσεκ.

 Λείψανα στρωμάτων κατοικιών ανακαλύφθηκαν στα έλη της Λιουμπλιάνα ήδη από το 1875. Από το 2011, ο χώρος προστατεύεται ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO ως ένα παράδειγμα προϊστορικών σωρών καταλυμάτων γύρω από τις Άλπεις, μια ειδική μορφή κατοικιών σε περιοχές με λίμνες και έλη. Οι αρχαιολόγοι στο χώρο της ανασκαφής εντόπισαν πάνω από χίλιους σωρούς στην κοίτη του ποταμού Ίσκα, κοντά στο Ιγκ . Ανακατασκευάστηκαν οι κατοικίες σε μέγεθος 3,5 επί 7 μέτρα, χωρισμένες περίπου από 2 έως 3 μέτρα. Οι αναλύσεις των πασσάλων αποκάλυψαν ότι οι κατοικίες επισκευάζονταν κάθε χρόνο και ότι ένα νέο σπίτι έπρεπε να χτιστεί στον ίδιο χώρο σε μόλις 10 έως 20 χρόνια. Οι πρώτοι κάτοικοι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή ήδη από 9.000 χρόνια πριν. Στη Μεσολιθική περίοδο, έχτισαν προσωρινές κατοικίες σε απομονωμένους βράχους στο έλος και στο περιθώριο, ζώντας ως κυνηγοί και τροφοσυλλέκτες. Οι μόνιμοι οικισμοί δεν χτίστηκαν μέχρι που οι πρώτοι αγρότες εμφανίστηκαν περίπου 6.000 χρόνια πριν κατά τη Νεολιθική εποχή. Ο ξύλινος τροχός ανήκε σε ένα προϊστορικό δίτροχο κάρο - ένα καρότσι. Παρόμοιοι τροχοί έχουν βρεθεί στις λοφώδεις περιοχές της Ελβετίας και της νοτιοδυτικής Γερμανίας, αλλά ο τροχός των βάλτων της Λιουμπλιάνα είναι μεγαλύτερος και παλαιότερος. Δείχνει ότι οι ξύλινοι τροχοί εμφανίστηκαν σχεδόν ταυτόχρονα στη Μεσοποταμία και την Ευρώπη. Έχει διάμετρο 72 εκατοστά και είναι κατασκευασμένο από ξύλο μελιάς, και ο άξονας του μήκους 125 εκατοστών είναι κατασκευασμένος από δρυ. Ο άξονας ήταν προσαρτημένος στους τροχούς με δρύινες ξύλινες σφήνες, πράγμα που σήμαινε ότι ο άξονας περιστρεφόταν μαζί με τους τροχούς. Ο τροχός κατασκευάστηκε από ένα δέντρο, που ευδοκιμούσε κοντά στις κατοικίες και κατά τη στιγμή της κατασκευής του τροχού ήταν περίπου 80 ετών. Φαίνεται ότι ο ίδιος ο τροχός είναι κυρίως κατασκευασμένος από δύο σανίδες από ξύλο, που συγκρατούνται μαζί με τέσσερα σταυρωτά στηρίγματα. Τα σταυρωτά στηρίγματα φαίνεται ότι συγκρατήθηκαν στη θέση τους απλώς με μια διάταξη ξύλινου τόρμου, με τα στηρίγματα να είναι τοποθετημένα σε θηλυκωμένες σχισμές χαραγμένες στα δύο κύρια τμήματα των τροχών.
Σπερχειάδα

Η Σπερχειάδα είναι κωμόπολη του Νομού Φθιώτιδας και έδρα του Δήμου Μακρακώμης. Βρίσκεται 35 χιλιόμετρα δυτικά της Λαμίας και είναι η μεγαλύτερη σε πληθυσμό κωμόπολη της Δυτικής Φθιώτιδας, με πληθυσμό 2.691 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Είναι κτισμένη στους πρόποδες του όρους Γουλινά, (παραβούνι της Οίτης).

 Η Σπερχειάδα κτίστηκε προς το τέλος της Τουρκοκρατίας και μετά την άλωση του Σουλίου από τον Αλή πασά. Η αρχική ονομασία της ήταν Αγά, ονομασία που προήλθε από την έδρα του αφέντη της περιοχής, Τούρκου Αγά, όμως το 1904 η κωμόπολη πήρε το όνομα Σπερχειάδα από το ομώνυμο ποτάμι, τον Σπερχειό. Η Σπερχειάδα υπήρξε για μεγάλο διάστημα έδρα του ομώνυμου δήμου που λειτούργησε αρχικά την περίοδο 1835-1912. Στο διάστημα 1912-1998 υπήρξε έδρα της ομώνυμης κοινότητας.. Με την εφαρμογή του Προγράμματος Καποδίστριας, το 1999, ορίστηκε έδρα του νέου Δήμου Σπερχειάδας, ενώ με την εφαρμογή του Προγράμματος Καλλικράτης, το 2011, ορίστηκε έδρα του νέου Δήμου Μακρακώμης. Ελπίδα (1950), τραγουδίστρια Ξενοφών Ζολώτας, Πρωθυπουργός και οικονομολόγος Κώστας Καράλης (1947), τραγουδιστής