IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Χουλιέτα Καρδινάλι

Η Χουλιέτα Καρδινάλι (Julieta Cardinali) ισπανική προφορά ΔΦΑ: [xuˈljeta karðiˈnali], γεννημένη στις 21 Οκτωβρίου 1977 στο Μπουένος Άιρες είναι αργεντινή ηθοποιός της ταινίας και της τηλεόρασης.

 Buenos Aires me mata (1998) Una noche con Sabrina Love (2000) Valentín (2002) Dormir al sol (2003) El Nominado (2003) Un mundo menos peor - A Less Bad World (2004) Un Buda (2005) La Suerte está echada (2005) La Antena (2007) ... aka The Aerial ¿De quién es el portaligas? (2007) Fabian Road (2008) Carta a Eva (2012) Lectura Según Justino (2013) Νίκες Gramado Film Festival, Γκραμάντο, Βραζιλία: Golden Kikito, Latin Film Competition - Καλύτερη Ηθοποιός, για Un Mundo menos peor; 2005.Υποψηφιότητες Argentine Film Critics Association Awards: Silver Condor (Ασημένιος Κόνδορας), Καλύτερη Νεαρή Ηθοποιός, για Una Noche con Sabrina Love; 2001. Argentine Film Critics Association Awards: Silver Condor (Ασημένιος Κόνδορας), Β' Γυναικείος ρόλος, για Valentín; 2004. Η Χουλιέτα Καρδινάλι στο IMDb Η Χουλιέτα Καρδινάλι στο Cinenacional.com Η Χουλιέτα Καρδινάλι στη συνέντευξη στο La Nación Φωτογραφίες της Χουλιέτα Καρδινάλι στο Cinenacional Αρχειοθετήθηκε 2017-01-12 στο Wayback Machine.
Σουζάνα της Βαυαρίας

Η Σουζάνα (γερμ. Susanna von Bayern, 2 Απριλίου 1502 - 23 Απριλίου 1543), από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ, ήταν κόρη του δούκα της Βαυαρίας και με τους γάμους της έγινε πρώτα μαργραβίνα του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ και μετά εκλέκτορας του Παλατινάτου.

 Ήταν η τέταρτη (επιζήσασα) κόρη του Αλβέρτου Δ΄ δούκα της Βαυαρίας-Μονάχου και της Κουνιγούνδης των Αψβούργων, κόρης του Φρειδερίκου Γ΄, αρχιδούκα της Αυστρίας & βασιλιά της Γερμανίας. Παντρεύτηκε πρώτα το 1518 τον Καζιμίρ των Χοεντσόλερν, μαργράβο του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ και είχε τέκνα: Μαρία 1519-1567, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Γ΄ των Βίττελσμπαχ, εκλέκτορα του Παλατινάτου Αικατερίνη 1520-1521 Αλβέρτος Αλκιβιάδης 1522-1557, μαργράβος του Βρανδεμβούργου-Κούλμμπαχ Κουνιγούνδη 1524-1558, παντρεύτηκε τον Κάρολο Β΄, μαργράβο του Μπάντεν-Ντούρλαχ Φρειδερίκος 1525-1525, απεβίωσε νήπιοΤο 1527 απεβίωσε ο Καζιμίρ και το 1529 η Σουζάνα έκανε δεύτερο γάμο με τον Όθωνα Ερρίκο των Βίττελσμπαχ, εκλέκτορα του Παλατινάτου. Δεν απέκτησαν απογόνους. Schreiber, KH. "Otto Heinrich". Genealogie Mittelalter (in German). self. Archived from the original on 2010-09-29. Retrieved 2009-10-22.
Γεώργιος Φρειδερίκος του Νάσσαου-Ζίγκεν

Ο Γεώργιος Φρειδερίκος, γερμ. Georg Friedrich (23 Φεβρουαρίου 1606 - 5 Απριλίου 1674) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης (ως το 1664) και μετά πρίγκιπας του Νάσσαου-Ζίγκεν, κόμης του Κατσενέλνμπογκεν, Βιάντεν και Ντιτς και βαρόνος του Μπάιλσταϊν.

 Γεννήθηκε στο Ντίλενμπουργκ και ήταν ο έκτος γιος του Ιωάννη Ζ΄ του μεσαίου, κόμη του Νάσσαου-Ζίγκεν και της Μαργαρίτας, κόρης του Ιωάννη Β΄, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ. Ήταν στρατιώτης και το 1627 έγινε λοχαγός (Hauptmann) του πεζικού της Ολλανδικής Δημοκρατίας. Το 1633 έγινε λοχαγός (Rittmeister) του Ιππικού. Το 1637 έγινε ταγματάρχης του πεζικού και προήχθη σε συνταγματάρχη (Oberst) το 1642. Ανέλαβε κυβερνήτης (Statthalter) του Ράινμπεργκ (1648-58) και του Μπέργχεν οπ Σομ (από το 1658). Το 1661 χρίστηκε ιππότης του Τάγματος του Ελέφαντος, της υψηλότερης διάκρισης στη Δανία. Το 1638 απεβίωσε ο δευτερότοκος αδελφός του Ιωάννης Η΄ ο νεότερος και τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Ιωάννης Φραγκίσκος Δεζιδεράτος. Επειδή αυτός ήταν καθολικός, πιέστηκε να παραχωρήσει ένα μέρος του Ζίγκεν στον προτεστάντη θείο του Γεώργιο Φρειδερίκο. Σε μάχη του 1674 τραυματίστηκε και απεβίωσε χωρίς άρρεν τέκνο, έτσι τον διαδέχθηκε ο αδελφός του. Νυμφεύτηκε το 1647 τη Μαυρικία-Ελεονώρα των Αβίς, κόρη του Εμμανουήλ, διαδόχου πρίγκιπα της Πορτογαλίας· δεν απέκτησαν τέκνα. Από μια μη νόμιμη σχέση του είχε φυσικό τέκνο: (νόθη) Μαργαρίτα-Σοφία απεβ. 1737, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Φερ.
Επιτραπέζιο παιχνίδι

Επιτραπέζιο ονομάζεται κάθε παιχνίδι που παίζεται πάνω στο τραπέζι. Μπορούν να συμμετέχουν 1 ή περισσότερα άτομα και κύριος σκοπός είναι η διασκέδαση και, σε άλλες περιπτώσεις, η αποκόμιση γνώσεων ή η νοητική άσκηση. Ο ανταγωνισμός που πολλές φορές υπάρχει είναι σημαντικό στοιχείο στην εξέλιξη του παιχνιδιού, ένας πιο γενικός όρος θα ήταν η ευγενής άμιλλα. Υπάρχουν διαφόρων ειδών επιτραπέζια παιχνίδια, που κυρίως διακρίνονται σε κλασικά και σύγχρονα. Στα σύγχρονα επιτραπέζια παιχνίδια κατατάσσονται και τα παιχνίδια ερωτήσεων.

 Σκάκι: Το γνωστό κλασικό, υψίστης λογικής παίγνιο που αναπαριστά μια πραγματική σύγκρουση δύο βασιλείων. Τάβλι: Το πλέον λαϊκό παιχνίδι για πολλούς λαούς, εδώ και πολλά χρόνια. Στο τάβλι υπάρχουν διάφορες εκδοχές παιχνιδιών όπως πόρτες, πλακωτό και φεύγα που κυρίως βασίζονται στον έξυπνο χειρισμό του παίκτη μόνο με πούλια. Το παιχνίδι παίζεται με δύο ζάρια. Φιδάκι: Διασκεδαστικό επιτραπέζιο παιχνίδι, στο οποίο υπάρχουν ορισμένα επίπεδα, τα οποία ανεβαίνεις εάν πέσεις σε βάση σκάλας και κατεβαίνεις εάν πέσεις σε στόμα από φιδάκι. Γκρινιάρης: Παιχνίδι που 2 έως 4 άτομα ξεκινούν από ξεχωριστή βάση και πρέπει να ολοκληρώσουν 4 γύρους στο ταμπλό, παραμένοντας σώοι. Δηλαδή χωρίς κάποιος άλλος παίκτης να τους αναγκάσει να βρεθούν στην αρχή, απλά πατώντας στο τετράγωνο που βρίσκονται. Τρίλιζα: Σκοπός είναι να σχηματίσεις τις περισσότερες τριάδες (τρίλιζες) με τα πούλια σου, στα προσχεδιασμένα τετράγωνα, χωρίς να σε εμποδίσει ο αντίπαλος. Ντάμα Γκο: Παραδοσιακό κινέζικο επιτραπέζιο Οι Άποικοι του Κατάν Δημοφιλές παιχνίδι ανάπτυξης με χιλιάδες οπαδούς ανά τον κόσμο. Monopoly Παιχνίδι αγοραπωλησίας ιδιοκτησιών Scrabble Παιχνίδι λέξεων Trivial Pursuit Παιχνιδι ερωτήσεων Pictionary Παιχνίδι ζωγραφικής Taboo Παιχνίδι περιγραφής λέξεων Το Παιχνίδι της Ζωής Παιχνίδι με όλα τα στάδια της ζωής Βρείτε το τραγούδι τραγουδάει το τραγούδι χωρίς τους στίχους να βρουν οι συμπαίκτες του τους στίχους. Υπάρχει και σε εφαρμογή για κινητά android Battleship παιχνίδι στρατιολογίας με πλοία Buzzer ένα από τα πιο δημoφιλή παιχνίδια με τράπουλα, κινητό και υπολογιστή Tichu ένα από τα πιο δημoφιλή παιχνίδια με τράπουλα.
Ουγκό Λιορίς

Ο Ουγκό Λιορίς (γαλλικά: Hugo Lloris, γεννήθηκε 26 Δεκεμβρίου 1986) είναι Γάλλος διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στη θέση του τερματοφύλακα στην αγγλική Τότεναμ της πρώτης κατηγορίας. Είναι επίσης πρών αρχηγός της Εθνικής Γαλλίας και κάτοχος του ρεκόρ διεθνών συμμετοχών.

 Ξεκίνησε την καριέρα του στην ομάδα της γενέτειράς του, την ΟΖΚ Νις. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του ως νέος τον Οκτώβριο του 2005 και ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του κάτω από τα δοκάρια της γαλλικής ομάδας στη διάρκεια της πορείας της προς τον τελικό του Λιγκ Καπ Γαλλίας του 2006. Μετά από πολύ καλές εμφανίσεις επί τρεις σεζόν στην ομάδα, μεταγράφηκε στην επτά φορές πρωταθλήτρια της Λιγκ 1 Ολιμπίκ Λυών, παρά το μεγάλο ενδιαφέρον από άλλες ομάδες, με σημαντικότερη την ΑΚ Μίλαν. Κέρδισε αρκετά εγχώρια βραβεία στην πρώτη του σεζόν με τη Λυών και, στη δεύτερη σεζόν του, παρέλαβε βραβεία για τις Ευρωπαϊκές του συμμετοχές στο Τσάμπιονς Λιγκ, όπου η Λυών έφτασε για πρώτη φορά στην ιστορία της στα ημιτελικά του θεσμού. Ο Γιορίς είναι διεθνής με τη Γαλλία, έχοντας εκπροσωπήσει τη χώρα του στις ηλικιακές κατηγορίες U-18, U-19, και U-21. Πριν φτάσει να αγωνίζεται σε επίπεδο ανδρών, αγωνίστηκε με την ομάδα U-19 που κατέκτησε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου U-19 του 2005. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα της χώρας του το 2008 σε έναν φιλικό αγώνα με αντίπαλο την Ουρουγουάη. Βοήθησε τη Γαλλία να προκριθεί στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010 και επικροτήθηκε από τα ΜΜΕ για τις εμφανίσεις του στη διάρκεια των διπλών αναμετρήσεων απέναντι στην Ιρλανδία για τα πλέι οφ των προκριματικών. Το 2010, υπήρξε για πρώτη φορά αρχηγός της Εθνικής Γαλλίας θέση που εξακολουθεί να κατέχει (πρώτος αρχηγός της Εθνικής Γαλλίας). Ο Λορίς περιγράφεται ως τερματοφύλακας ο οποίος "διαθέτει γρήγορα αντανακλαστικά και καλή λήψη αποφάσεων στις κρίσιμες στιγμές" και είναι "ένας πολύ δύσκολος αντίπαλος σε φάσεις τετ-α-τετ". Ο Λορίς επίσης "έχει τον απόλυτο έλεγχο στην περιοχή του". Ακόμα, έχει κατακτήσει τρεις φορές το βραβείο για τον Καλύτερο τερματοφύλακα της Λιγκ 1 της Εθνικής Ένωσης Επαγγελματιών Ποδοσφαιριστών (UNFP). Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Hugo Lloris στο Wikimedia Commons Η κηλίδα της τελειότητας του Ούγκο Γιορίς
Αριστοτέλης Αντωνίου

Ο Αριστοτέλης Αντωνίου (Μουζάκι Καρδίτσας, 1905 - Παρίσι, 21 Ιουνίου 1979) ήταν Έλληνας γιατρός, ο οποίος υπηρέτησε ως βουλευτής Τρικάλων. Καταγόταν από πολιτική οικογένεια της Καρδίτσας και σπούδασε ιατρική στη Γαλλία. Άσκησε το ιατρικό λειτούργημα και πολιτεύτηκε στα Τρίκαλα. Υπηρέτησε ως βουλευτής Τρικάλων από το 1963 ως το 1967 και από το 1974 ως το 1977.

 Γεννήθηκε στο Μουζάκι της Καρδίτσας. Πατέρας του ήταν ο Αργύριος Αντωνίου. Σπούδασε Ιατρική στο Παρίσι από το 1923 ως το 1932 και αναγορεύτηκε διδάκτορας του εκεί Πανεπιστημίου. Εργάστηκε ως γιατρός στα Τρίκαλα από το 1932 και για πολλά χρόνια ήταν διευθυντής του Κρατικού Νοσοκομείου της πόλης. Επίσης, ίδρυσε την κλινική "Άγιοι Ανάργυροι" μετά το τέλος του πολέμου. Η κάθοδός του στην πολιτική έγινε από πολύ νωρίς και ήδη το 1935 ήταν υποψήφιος βουλευτής Καρδίτσας με το Κόμμα Φιλελευθέρων του Ελευθερίου Βενιζέλου. Πολιτεύτηκε για πρώτη φορά στην εκλογική περιφέρεια Τρικάλων το 1958 και μετά το 1961 χωρίς να πετύχει την εκλογή του. Με την Ένωση Κέντρου εξελέγη βουλευτής Τρικάλων στις εκλογές του 1963 και επανεξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 1964. Κατά τη διάρκεια της χούντας συνελήφθη και τέθηκε υπό κράτηση στην Ασφάλεια Τρικάλων, ως πολέμιος του καθεστώτος.Στις εκλογές του 1974 εξελέγη ξανά με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις, συγκεντρώνοντας 5.704 ψήφους. Ήταν υποψήφιος βουλευτής Τρικάλων και στις εκλογές του 1977, αλλά δεν εξελέγη. Πέθανε σε ηλικία 74 ετών στις 21 Ιουνίου 1979 στο Παρίσι και κηδεύτηκε στην Καρδίτσα στις 23 Ιουνίου 1979. Ο αδερφός του, Απόστολος Αντωνίου, ήταν επίσης βουλευτής και για πολλά χρόνια υπήρξε πολιτικός του συνεργάτης.
Σπύρος Καμιζούλης

Ο Σπύρος Καμιζούλης υπήρξε αθλητής στίβου κατά τη δεκαετία του ’30 στους αγώνες δρόμων ταχύτητας και βαλκανιονίκης με την ομάδα σκυταλοδρομίας της Ελλάδας. Όμως έμεινε γνωστός κυρίως ως αθλητής και παράγοντας του μπάσκετ του Πανιωνίου Γ.Σ., αλλά και ως ένας από τους σπουδαιότερους διαιτητές του μπάσκετ. Χαρακτηριστικό είναι ότι ήταν υποψήφιος για το Hall of fame της FIBA (Σεπτέμβριος 2007), μαζί με άλλους τρεις Έλληνες διαιτητές, ως ένας από τους σπουδαιότερους διαιτητές μπάσκετ παγκοσμίως.

 Ο Σπύρος Καμιζούλης εμφανίστηκε στον ελληνικό αθλητισμό στα τέλη της δεκαετίας του ’20 ως αθλητής στίβου με τα χρώματα του Πανιωνίου Γ.Σ. και ως το 1935 διακρινόταν στους δρόμους ταχύτητας. Το 1930 ως μέλος της εθνικής ομάδας σκυταλοδρομίας 4x100 αναδεικνύεται βαλκανιονίκης με χρόνο 44.0, που ισοφάρισε το πανελλήνιο ρεκόρ. Βαλκανιονίκης στη σκυταλοδρομία αναδεικνύεται και το 1932. Το 1935 υπήρξε μια σημαντική χρονιά γι’ αυτόν και ο σύλλογός του τον τίμησε με το ειδικό βραβείο των διακριθέντων αθλητών ανά αγώνισμα, για τις επιδόσεις του στα 100 μ. Την περίοδο αυτή αρχίζει να ασχολείται με τις αθλοπαιδιές και είναι μέλος των ομάδων μπάσκετ και βόλεϊ του συλλόγου. Τη σεζόν 1938-39 ήταν μέλος της ομάδας μπάσκετ που πέτυχε την περηφανή νίκη με 41-0 επί της πρωταθλήριας Ελλάδος ομάδας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Παράλληλα αναμειγνύεται με τα διοικητικά του σωματείου και το 1939 είναι μέλος του Δ.Σ. που αποφάσισε τη μεταφορά του Πανιώνιου από το Παναθηναϊκό Στάδιο στη Νέα Σμύρνη. Μεταπολεμικά υπήρξε έφορος του μπάσκετ και του βόλεϊ και διαιτητής μπάσκετ. Βαλκανιονίκης 1930: Σκυταλοδρομία 4x100μ.: 44.0 1932: Σκυταλοδρομία 4x100μ.:Πανελλήνιο ρεκόρ Σκυταλοδρομία 4x100μ.: 44.0 (ισοφάριση, με την εθνική ομάδα) Πέτρου Λινάρδου, "Η Σμύρνη του Πανιωνίου". Πέτρου Λινάρδου, "Ο Πανιώνιος ριζώνει στη Νέα Σμύρνη (1930-1940)", εφ. Πανιώνιος Κόσμος, φ. 22 (30/5/2009), σελ. 8. www.halloffame.fiba.com www.in.gr
Μουσείο Ρουμιάντσεφ

Το Μουσείο Ρουμιάντσεφ (ρωσικά: Румянцевский музей) ήταν το πρώτο δημόσιο μουσείο της Μόσχας. Ήταν η εξέλιξη της προσωπικής συλλογής και βιβλιοθήκης του Κόμη Νικολάι Ρουμιάντσεφ (1754-1826), τελευταίου απογόνου της οικογένειας αυτής.

 Η συλλογή Ρουμιάντσεφ είχε ανοίξει για το κοινό το 1831. Βρισκόταν στον Σπίτι Ρουμιάντσεφ στην Αγγλική Προκυμαία στην Αγία Πετρούπολη. Το πιο πολύτιμο μέρος της συλλογής ήταν η βιβλιοθήκη της, η οποία από το 1845 ήταν παράρτημα της Αυτοκρατορικής Δημόσιας Βιβλιοθήκης. Ήταν "αντικείμενο πόθου" για τη Μόσχα η οποία δεν διέθετε βιβλιοθήκη. Ήταν ο πρίγκιπας Βλαντιμίρ ο οποίος πρότεινε να μεταφερθεί η βιβλιοθήκη στη Μόσχα. Η πρότασή του έγινε δεκτή από το Συμβούλιο των Υπουργών το 1861. Για να στεγαστεί το Μουσείο Ρουμιάντσεφ αγοράστηκε το Σπίτι Πάσκοφ απέναντι από το Κρεμλίνο. Η κάτοικοι της Αγίας Πετρούπολης δεν ήθελαν τη μετακόμιση αλλά δεν είχαν τη δυνατότητα να κάνουν τίποτα. Ο Αλέξανδρος Β' δώρισε τον τεραστίων διαστάσεων πίνακα Η Εμφάνιση του Χριστού στο Λαό (το αριστούργημα του Αλεξάντρ Ιβάνοφ) για τα εγκαίνια του μουσείου. Αφού μεταφέρθηκε στη Μόσχα και μετά, η Συλλογή Ρουμιάντσεφ διανθίστηκε παραπέρα με πολύτιμα αποκτήματα. Το Μουσείο Ρουμιάντσεφ χωριζόταν στα τμήματα της ζωγραφικής, χαρακτικής, νομισματολογίας, και αρχαιολογίας. Ένα ακόμα Τμήμα, γνωστό ως Μουσείο Ντάσκοφ, ιδρύθηκε μετά την Παν-Ρωσική Εθνογραφική Έκθεση το 1867. Ήταν σημαντικό κέντρο εθνογραφίας, εκθέτοντας αντικείμενα που είχαν συλλέξει οι Γιούρι Λισιάνσκι και Ιβάν Κρούσενστερν, και άλλοι Ρώσοι περιηγητές. Οι Σοβιετικές αρχές αποφάσισαν να κλείσουν το μουσείο το 1924. Παρά κάποιες αντίθετες γνώμες, η απόφαση εφαρμόστηκε το 1927: η συλλογή χειρογράφων του μουσείου και τα αρχέτυπα (λατινικά: inculabulum, βιβλία που τυπώθηκαν πριν το 1501) (μεταξύ των οποίων και το Ευαγγέλιο του Αρχάγγελσκ) αναδιοργανώθηκαν ως τη Βιβλιοθήκη Λένιν. τα έργα της Ρωσικής τέχνης κατέληξαν στην Πινακοθήκη Τρετιάκοφ. η συλλογή των κλασικών ζωγράφων απετέλεσαν τον πυρήνα της συλλογής του Μουσείου Πούσκιν. το Μουσείο Ντάσκοφ ενσωματώθηκε στο Μουσείο Λαών της ΕΣΣΔ. The History of Rumyantsev Museum
Χάποελ Ιρόνι Κιριάτ Σμόνα ΦΚ

Η Χάποελ Ιρόνι Κιριάτ Σμόνα ΦΚ είναι μια ισραηλινή ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Κιριάτ Σμόνα. Η ομάδ αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ισραήλ. Έδρα της ομάδας είναι το Ironi Stadium. Έχει κερδίσει ο πρώτο της πρωτάθλημα τη σεζόν 2011-12.

 Η ομάδα ιδρύθηκε το 2000 από την ενοποίηση των Hapoel Kiryat Shmona και Maccabi Kiryat Shmona, συμμετέχοντας στην Liga Alef. Την πρώτη σεζόν προβιβάστηκε στη Liga Artzit. Την επόμενη σεζόν προβιβάστηκε στη Liga Leumit, τη δεύτερη κατηγορία του Ισραήλ. Την περίοδο 2006-07 κέρδισε το πρωτάθλημα και παράλληλα την άνοδο στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ισραήλ, όντας η πρώτη ομάδα της πόλης που συμμετείχε ποτέ στην ανώτατη κατηγορία. Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ισραήλ Νικήτρια 2011–12 Toto Cup Al Νικήτρια 2010–11, 2011–12 Toto Cup Leumit Νικήτρια 2006–07, 2009–10 Liga Leumit Νικήτρια 2006–07, 2009–10 Liga Alef Northern Division champions 2000–01 Επίσημη ιστοσελίδα (Εβραϊκά) Kriyat Shmona in UEFA
Ναταλία Αλεξέγιεβνα (Βιλελμίνη Λουίζα της Έσσης-Ντάρμστατ)

Η Ναταλία Αλεξέγιεβνα (ρωσ. Наталья Алексеевна), γεννηθείσα Βιλελμίνη Λουίζα (γερμ. Wilhelmina Louisa, 25 Ιουνίου 1755 - 26 Απριλίου 1776), από τον Οίκο της Έσσης-Ντάρμστατ ήταν κόρη του Λανδγράβου της Έσσης-Ντάρμστατ και με τον γάμο της έγινε μεγάλη δούκισσα της Ρωσίας.

 Η Βιλελμίνη Λουίζα ήταν κόρη του Λουδοβίκου Θ΄ της Έσσης-Ντάρμστατ και της Καρολίνας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Χριστιανού Γ΄ του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν. Παντρεύτηκε το 1773 τον Μεγάλο Δούκα Παύλο Πετρόβιτς, διάδοχο της Ρωσίας. Απέκτησαν ένα θνησιγενή γιο (15 Απριλίου 1776). Απεβίωσε μετά από τη δύσκολη γέννα σε ηλικία 21 ετών. Το ίδιο έτος ο Παύλος έκανε δεύτερο γάμο με τη Σοφία Δωροθέα της Βυρτεμβέργης (μετέπειτα Μαρία Φιόντοροβνα) και το 1796 έγινε Αυτοκράτορας της Ρωσίας, διαδεχόμενος τη μητέρα του Αικατερίνη Β΄. Troyat, Henri, Catherine the Great, 1980 ISBN 0-425-05186-2
Δήμος Ιητών

Ο Δήμος Ιητών αποτελεί δήμο της περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου που περιλαμβάνει την Ίο και τις γειτονικές της νησίδες. Δημιουργήθηκε το 1994 από την αναγνώριση της Κοινότητας Ίου σε Δήμο. Η έκταση του Δήμου είναι 111 τ.χλμ και ο πληθυσμός του 2.024 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Έδρα του δήμου ορίστηκε η Ίος.

 Ο Δήμος συστάθηκε με το ΦΕΚ 4Α, στις 10 Μαρτίου 1835. Το 1912 ο Δήμος καταργήθηκε και ως το 1994 ήταν κοινότητα. Ο Δήμος επανασυστάθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 1994, όταν η κοινότητα αναγνωρίστηκε σε Δήμο Ιητών. ... 1983-1986 Πλούτων Κοντονικολής 1987-1990 Μιχαήλ Σιγάλας 1991-1994 Γεώργιος Πουσσαίος 1995-2010 Γεώργιος Πουσσαίος 2011-2019 Μιχαήλ Πετρόπουλος 2019- Γκίκας Γκίκας Πρόγραμμα Καλλικράτης - ΦΕΚ Α87 της 07/06/2010 Απόφαση 45892 του Υπ. Εσωτερικών, Αποκέντρωσης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης - ΦΕΚ Β1292 της 11/08/2010 Υπουργείο Εσωτερικών, σχέδιο Καλλικράτης Ιστοσελίδα του Δήμου Ιητών
Δουκάτο της Στυρίας

Το Δουκάτο της Στυρίας (γερμανικά: Herzogtum Steiermark, σλοβενικά: Vojvodina Štajerska, ουγγρικά: Stájer Hercegség) ήταν ένα δουκάτο που γεωγραφικά καταλάμβανε εδάφη της σύγχρονης νότιας Αυστρίας και της βόρειας Σλοβενίας. Ήταν τμήμα αρχικά της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μέχρι τη διάλυσή της το 1806 και έπειτα συστατικό κράτος της Αυστροουγγαρίας μέχρι τη διάλυσή της το 1918.

 Δημιουργήθηκε από τον αυτοκράτορα Φρειδερίκο Μπαρμπαρόσα το 1180, όταν έθεσε τον Μάρτιο την Στυρία ένα δουκάτο ίσης βαρύτητας με τις γειτονικές Καρινθία και Βαυαρία. Ο μαρκήσιος Ότακαρ έγινε ο πρώτος δούκας της Στυρίας, αλλά και ο τελευταίος της αρχαίας δυναστείας Οτακάρ. Μετά το θάνατό του το 1192 η Στυρία πέρασε στον δούκα Λεοπόλδο Ε΄ της Αυστρίας. Το 1254 πέρασε υπό την εξουσία των βασιλέων της Ουγγαρίας έως ότου ο βασιλιάς της Βοημίας την κατέκτησε νικώντας το 1260 στην Μάχη της Kressenbrunn. Το 1278 μετά πέρασε υπό την εξουσία των Αψβούργων έως το 1919 που μοιράστηκε ανάμεσα σε Γιουγκοσλαβία και Αυστρία. Ότακαρ (1180–1192) Λεοπόλδος Ε΄ της Αυστρίας (1192–1194) Λεοπόλδος ΣΤ΄ της Αυστρίας (1194–1230) Φρειδερίκος Β΄ της Αυστρίας (1230–1246) Ότακαρ Β΄ της Βοημίας (1251/1260–1278) Μπέλα Δ΄ της Ουγγαρίας (1254–1258)n Στέφανος Ε΄ της Ουγγαρίας (1258–1260) Ροδόλφος Α΄ (1278–1282) Αλβέρτος Α΄ (1282–1308) Ροδόλφος Β΄ (1282–1283) Ροδόλφος Γ΄ (1298–1307) Φρειδερίκος Α΄ (1308–1330) Λεοπόλδος Α΄ (1308–1326) Αλβέρτος Β΄ (1330–1358) Όθων (1330–1339) Ροδόλφος Δ΄ (1358–1365) Αλβέρτος Γ΄ (1365–1379) Λεοπόλδος Β΄ (1365–1386) Γουλιέλμος (1386–1406) Ερνέστος (1406–1424) Φρειδερίκος Ε΄ (1424–1493) Αλβέρτος ΣΤ΄ (1424–1463) Μαξιμιλιανός Α΄ (1493–1519) Κάρολος Α΄ (1519–1521) Φερδινάνδος Α΄ (1521–1564) Κάρολος Β΄ (1564–1590) Φερδινάνδος Β΄ (1590–1637)
Μοναδιαία βηματική συνάρτηση

Στα μαθηματικά, η μοναδιαία βηματική συνάρτηση (ή συνάρτηση μοναδιαίου βήματος ή συνάρτηση Χέβισαϊντ) είναι η πραγματική συνάρτηση H {\displaystyle H} που ορίζεται ως εξής H ( x ) = { 0 αν x < 0 1 αν x ≥ 0. {\displaystyle H(x)={\begin{cases}0&{\text{αν }}x<0\\1&{\text{αν }}x\geq 0.\end{cases}}} Με άλλα λόγια η συνάρτηση επιστρέφει την τιμή 0 {\displaystyle 0} για αρνητικούς αριθμούς και 1 {\displaystyle 1} για θετικούς ή το μηδέν. Η συνάρτηση παίρνει το όνομά της από τον Όλιβερ Χέβισαϊντ και βρίσκει εφαρμογές σε πολλούς τομείς των μαθηματικών όπως οι διαφορετικές εξισώσεις, η επεξεργασία σήματος και η θεωρία πιθανοτήτων.

 Πιο γενικά, ορίζεται για κάθε c ∈ R {\displaystyle c\in \mathbb {R} } , H c ( x ) = { 0 αν x < c , 1 αν x ≥ c . {\displaystyle H_{c}(x)={\begin{cases}0&{\text{αν }}x<c,\\1&{\text{αν }}x\geq c.\end{cases}}} Καμιά φορά, για λόγους συμμετρίας η συνάρτηση ορίζεται ως H ( x ) = { 0 αν x < 0 , 1 2 αν x = 0 , 1 αν x > 0. {\displaystyle H(x)={\begin{cases}0&{\text{αν }}x<0,\\{\tfrac {1}{2}}&{\text{αν }}x=0,\\1&{\text{αν }}x>0.\end{cases}}} Με αυτόν τον ορισμό, η H {\displaystyle H} ικανοποιεί H ( x ) = 1 2 ⋅ ( s g n ( x ) + 1 ) {\displaystyle H(x)={\tfrac {1}{2}}\cdot \left(\mathrm {sgn} (x)+1\right)} , όπου s g n ( x ) {\displaystyle \mathrm {sgn} (x)} είναι η συνάρτηση προσήμου.
Blood Ceremony (άλμπουμ)

Blood Ceremony είναι ο τίτλος του άλμπουμ του καναδικού doom metal συγκροτήματος Blood Ceremony, το οποίο κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2008 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Rise Above Records". Ο ήχος του συγκροτήματος είχε ύφος της δεκαετίας του '70 επηρεασμένο από τους Black Sabbath, Jethro Tull, Uriah Heep, κ.α., με στίχους που ασχολούνταν με τον αποκρυφισμό και την μαγεία, ενώ παράλληλα η τραγουδίστρια Άλια Ο'Μπράιεν προσέδιδε έναν folk τόνο με το φλάουτο και τα πλήκτρα της. Οι κριτικές για το άλμπουμ υπήρξαν θετικές, με το "Allmusic" να του δίνει 3,5 αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Metal Storm" 8,2 / 10 και το "Blabbermouth" 6,5 / 10.

 Master Of Confusion - 6:54 I'm Coming with You - 4:46 Into the Coven - 4:26 A Wine of Wizardry - 1:43 The Rare Lord - 6:22 Return to Forever - 6:26 Hop Toad - 5:30 Children of the Future - 4:12 Hymn to Pan - 7:54 Return To Forever (Live) Children Of The Future (Live) Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Blood Ceremony" είχε την εξής μορφή: Άλια Ο'Μπράιεν - φωνητικά, φλάουτο, πλήκτρα Κρις Λάντον - μπάσο Σιν Κένεντι - κιθάρα Τζέρεμι Φίνκελσταϊν - τύμπαναΓκεστ συμμετοχέςΖακ Μιντρό - βιόλα Blood Ceremony - Blood Ceremony | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Blood Ceremony - Blood Ceremony - Metal Storm Blood Ceremony - Blood Ceremony - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives CD Reviews - Blood Ceremony Blood Ceremony - Blabbermouth.net
Άγιοι Θεόδωροι Μεσσηνίας

Οι Άγιοι Θεόδωροι είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Διαβολιτσίου, της δημοτικής ενότητας Ανδανίας, του δήμου Οιχαλίας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Μεσσηνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μεσσήνης του νομού Μεσσηνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

 Οι Άγιοι Θεόδωροι είναι ημιορεινός οικισμός στο Β.ΒΚ. τμήμα του νομού Μεσσηνίας, στις ΝΑ. απολήξεις του όρους Τετράζιο. Βρίσκονται λίγο βορειότερα της σιδηροδρομικής γραμμής προς Διαβολίτσι και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 200. Απέχουν 40 χλμ. περίπου ΒΔ. της Καλαμάτας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Διαβολιτσίου Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Διαβολιτσίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ανδανίας Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ανδανίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Οιχαλίας(Πηγή: ) Η εκκλησία των Αγίων Θεοδώρων, στη βόρεια είσοδο του οικισμού Το μνημείο του Διαμαντή Γκότση, αγωνιστή του ’21, που καταγόταν από την περιοχή Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr https://www.facebook.com/%CE%91%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CE%B9-%CE%98%CE%B5%CF%8C%CE%B4%CF%89%CF%81%CE%BF%CE%B9-%CE%94%CE%B9%CE%B1%CE%B2%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CF%83%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CE%9C%CE%B5%CF%83%CF%83%CE%B7%CE%BD%CE%AF%CE%B1%CF%82-2423934461220790/
HMS Phoenix (N96)

Το HMS Phoenix ήταν βρετανικό υποβρύχιο κλάσης Parthian. Ήταν το δέκατο όγδοο πολεμικό πλοίο του Βασιλικού Ναυτικού με το όνομα του μυθικού φοίνικα και έφερε επίσης το σύνθημα Resurgam. Καθελκύστηκε το 1929 και παρέμεινε στη βρετανική ναυτική δύναμη της Άπω Ανατολής μέχρι τις αρχές του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Στη συνέχεια στάλθηκε στη Μεσόγειο, όπου και βυθίστηκε στις 16 Ιουλίου 1940 από την ιταλική τορπιλάκατο Albatros.

 Η κλάση Parthian ήταν βασισμένη της προγενέστερης σειράς υποβρυχίων Odin. Τα νέα σκάφη ήταν μεγαλύτερα σε διαστάσεις και ενσωμάτωναν διάφορες βελτιώσεις. Σημαντική σχεδιαστική αδυναμία ήταν ότι εξωτερικές δεξαμενές καυσίμων, που ήταν ενωμένες με μπουλόνια, παρουσίαζαν μικροδιαρροές με αποτέλεσμα το υποβρύχιο να αφήνει ένα ίχνος πετρελαίου στην επιφάνεια. Το Phoenix προωθούνταν από ένα τετράχρονο οκτακύλινδρο κινητήρα diesel, ισχύος 4.640 hp. Ευρισκόμενο σε βύθιση προωθούνταν από ηλεκτρικό κινητήρα των 1.635 hp. Το μήκος του ήταν 88,1 m, το πλάτος του 9,1 m και το εκτόπισμα του 2.040 LT σε βύθιση.Όλα τα υποβρύχια αυτής της κλάσης διέθεταν οκτώ τορπιλοσωλήνες των 530 mm (21 ιντσών), ένα πυροβόλο QF 4 των 102 mm στο κατάστρωμα και δύο πολυβόλα. Ήταν τα πρώτα υποβρύχια που εξοπλίστηκαν με την τορπίλη Mark VIII. Οι έξι τορπιλοσωλήνες βρίσκονταν στην πλώρη και οι άλλοι δύο στην πρύμνη. Το πλήρωμα αποτελούνταν από 56 αξιωματικούς και ναύτες. Η κατασκευή του υποβρυχίου ξεκίνησε στα ναυπηγεία Cammell Laird το 1928. Μετά την ολοκλήρωσή του στάλθηκε στη Σιγκαπούρη. Τα πλοία που στάθμευαν εκεί είχαν ως αποστολή την προστασία των θαλάσσιων γραμμών στην ευρύτερη περιοχή. Στα τέλη Σεπτεμβρίου 1935, τα Phoenix, HMS Pandora, HMS Osiris, HMS Oswald, και το πλοίο ανεφοδιασμού HMS Medway στάλθηκαν στη Μεσόγειο. Ευρισκόμενα εκεί συμμετείχαν σε ασκήσεις ενώ οκτώ μήνες αργότερα επέστρεψαν στο Χονγκ Κονγκ. Τον Απρίλιο του 1940 ο στολίσκος επέστρεψε στη Μεσόγειο, αυτή τη φορά για να συμμετάσχει στις πολεμικές επιχειρήσεις, συγκροτώντας τον πρώτο στολίσκο υποβρυχίων. Βάση του Phoenix ήταν η Αλεξάνδρεια και η πρώτη του αποστολή του ήταν περιπολία στο Αιγαίο, ξεκινώντας από τις 14 Ιουνίου. Τον Ιούλιο το Phoenix με κυβερνήτη τον Gilbert Hugh Nowell, καθώς και το HMS Rorqual ανέλαβαν την κάλυψη βρετανικής νηοπομπής που μετέφερε προμήθειες από τη Μάλτα στην Αλεξάνδρεια. Στις 8 του μηνός το Phoenix ανέφερε ότι εντόπισε τον ιταλικό στόλο. Η βρετανική διοίκηση διέταξε τα ευρισκόμενα στην περιοχή σκάφη να αποκόψουν τον ιταλικό στόλο από την κύρια βάση του στον Τάραντα, κίνηση που οδήγησε στη ναυμαχία της Καλαβρίας. Το Phoenix επιχείρησε χωρίς επιτυχία να πλήξει με τις τορπίλες του τα θωρηκτά Giulio Cesare και Conte di Cavour. Ενώ βρίσκονταν στα ανοιχτά της Αυγούστας στη Σικελία, το Phoenix επιχείρησε -ξανά χωρίς επιτυχία- να χτυπήσει την ιταλική τορπιλάκατο Albatros. Το ιταλικό σκάφος αντεπιτέθηκε και κατάφερε να βυθίσει το Phoenix με βόμβες βυθού, με συνέπεια να χαθεί σύσσωμο το πλήρωμα του υποβρυχίου.
Μπουφάν

Το μπουφάν είναι είδος ρούχου το οποίο φοριέται κατά το χειμώνα για την προστασία απ' το κρύο. Τα τελευταία χρόνια ωστόσο έχουν βγει και καλοκαιρινά και ανοιξιάτικα, τα οποία είναι πιο ελαφριά.Είναι ένα ρούχο για το πάνω μέρος του σώματος, που συνήθως εκτείνεται κάτω από τους γοφούς.[1] Εχει συνήθως μανίκια και στερεώνει στο μπροστινό μέρος ή ελαφρώς στο πλάι. Ένα σακάκι είναι γενικά πιο ελαφρύ, πιο στενό και λιγότερο μονωτικό από ένα παλτό, που είναι εξωτερικά ενδύματα. Μερικά σακάκια είναι μοντέρνα, ενώ άλλα χρησιμεύουν ως προστατευτικά ρούχα.

 Το όνομα του ρούχου προήλθε απ' τη Γαλλική λέξη bouffant η οποία σημαίνει φουσκωτός και αυτό επειδή τα πρώτα μπουφάν που κυκλοφόρησαν στην αγορά ήταν φουσκωτά. Τα μπουφάν πρωτοφτιάχτηκαν στη Γαλλία κι απο κει διαδόθηκαν και στον υπόλοιπο Κόσμο. Τα μπουφάν βγαίνουν σε πολλές ποιότητες και χρώματα. Υπάρχου πολλά είδη μπουφάν, απ' τα οποία τα δημοφιλέστερα είναι τα ακόλουθα: μπουφάν αδιάβροχα, για προστασία απ' τη βροχή μπουφάν με πούπουλα χήνας για τον πολύ Χειμώνα μπουφάν με άλλου είδους επένδυση, για τις ημέρες με ήπιο καιρό μπουφάν πιο λεπτά για την Άνοιξη και το Καλοκαίρι και μπουφάν αμάνικα για το ΦθινόπωροΤα μπουφάν τις περισσότερες φορές έχουν μανίκια. Επίσης μπορεί να έχουν κουκούλα η οποία άλλοτε είναι ενσωματωμένη επάνω στο ρούχο κι άλλοτε είναι αφαιρούμενη.
Γιάννης Σιούτης

Ο Ιωάννης (Γιάννης) Σιούτης, γεννημένος στις 27 Ιουλίου 1973, είναι πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής και νυν προπονητής στις ακαδημίες του Παναθηναϊκού. Έχει ύψος 1,84 μ. και αγωνιζόταν στη θέση του πλέι μέικερ.

 Ξεκίνησε την καριέρα του από το Μίλωνα Νέας Σμύρνης στον οποίο αγωνίστηκε για μια δεκαετία και το 1995 αποκτήθηκε από τον Άρη. Με τον Άρη κατέκτησε το Κύπελλο Κόρατς το 1997 και το κύπελλο Ελλάδας το 1998. Το 1999 αγωνίστηκε για ένα χρόνο στον Πανιώνιο έχοντας μ.ο: 7,9π. – 1,9ρ. και 3,4 ασίστ και στη συνέχεια επέστρεψε στον Άρη και σε 11 παιχνίδια, είχε μ.ο: 5,4π. – 1,2ρ. και 2,6 ασίστ. Το 2002 μεταγράφηκε στον Παναθηναϊκό με τον οποίο κατέκτησε την Ευρωλίγκα. Σε 11 παιχνίδια στο ελληνικό πρωτάθλημα με την ομάδα του τριφυλλιού, είχε μ.ο: 2,5π. – 0,9ρ. και 1,4 ασίστ, ενώ σε ισάριθμα παιχνίδια στην Ευρώπη, είχε μ.ο: 0,9π. – 0,9ρ. και 4 ασίστ. Μετά τον Παναθηναϊκό αγωνίστηκε στο Ηράκλειο, το Περιστέρι, τον Ηλυσιακό και τη Δάφνη. Την περίοδο 2006/2007 αγωνίστηκε στο Σπόρτιγκ με τον οποίο κατέκτησε το πρωτάθλημα Α2 και με τον οποίο σε 30 παιχνίδια, είχε μ.ο: 10,1π. – 2,2ρ. και 4,2 ασίστ. Το 2007 αποκτήθηκε από την ΑΕΚ. και είχε σε 8 παιχνίδια στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος, είχε μ.ο: 1,3 πόντους, ενώ σε 1 παιχνίδι που αγωνίστηκε στα πλέι οφ, είχε μ.ο: 3π. και 1 κλέψιμο. Το 2008 συμφώνησε με τον Πανελλήνιο.Το 2011 έβαλε τέλος στην αθλητική του πορεία και ξεκίνησε καριέρα ως προπονητής. Ο Γιάννης Σιούτης έχει υπάρξει διεθνής με την Εθνική Ελλάδος σε 11 αγώνες (78 πόντοι 7,1 μ.ο.). Σαν προπονητής έχει εργαστεί σε τμήματα υποδομών συλλόγων όπως οι Αμύντας, Ιωνικός και Παναθηναϊκός την περίοδο 2016-17. Από το 2018, ανέλαβε προπονητής του εφηβικού τμήματος του Παναθηναϊκού. Άρης Κύπελλο Κόρατς: (1997) Κύπελλο Ελλάδας: (1998)Παναθηναϊκός Ευρωλίγκα: (2002)Σπόρτιγκ Πρωτάθλημα Α2: (2007) Γιάννης Σιούτης, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά). Giannis Sioutis, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Euroleague Basketball (Αγγλικά).
Becky Lynch

Η Ρεμπέκα Κουίν (γεν. 30 Ιανουαρίου 1987) είναι επαγγελματίας παλαίστρια του WWE, η οποία είναι πιο γνωστή με το όνομά της ως Becky Lynch. Η Ρεμπέκα θεωρείται ως η δυνατότερη ιρλανδή παλαίστρια του WWE. Είναι γνωστή και με το ψευδώνυμο The Man.Έχει γίνει τέσσερις φορές Πρωταθλήτρια Γυναικών του SmackDown και δύο φορές Πρωταθλήτρια Γυναικών του Raw (τίτλο τον οποίο κρατά για 500 μέρες κάτι το οποίο αποτελεί ρεκόρ).

 Η Ρεμπέκα ξεκίνησε να εκπαιδεύεται ως επαγγελματίας παλαίστρια τον Ιούνιο του 2002. Πέντε μήνες αργότερα έκανε το ντεμπούτο της. Αρχικά άρχισε να δουλεύει στην Ιρλανδία και λίγο καιρό αργότερα άρχισε να δουλεύει μαζί με τον αδερφό της. Το 2006 πάλεψε για τη Γαλλία και κέρδισε το πρώτο της πρωτάθλημα το World Queens Of Chaos. Επίσης έχει δουλέψει στο One Pro Wrestling στην Αγγλία και στη Γερμανία. Το 2013 υπέγραψε το συμβόλαιό της με την εταιρεία του WWE. Αγωνίστηκε στην Πάλη SuperGirls στο Καναδικό Πρωτάθλημα Πάλης. Η Μπέκι κατάφερε να νικήσει τον αγώνα και κράτησε τον τίτλο για δέκα μήνες και δύο μέρες. Στις 8 Απριλίου του 2013 η Ρεμπέκα πήρε μέρος στο επεισόδιο του NXT εκείνης της ημέρας, αφότου η ίδια είχε μετακομίσει στη Φλόριντα. Λίγο αργότερα η Ρεμπέκα άλλαξε το όνομα της σε Μπέκι Λιντς και τον Νοέμβριο του ίδιου έτους έκανε το ντεμπούτο της σε ζωντανό αγώνα. Επίσης η Μπέκι κατά τη διάρκειά της ως παλαίστρια στο NXT είχε μια έχθρα με την παλαίστρια Σάμερ Ράε. Στις 26 Ιουνίου του 2014 η Λιντς κέρδισε τη Ράε σε αγώνα πυγμαχίας. Αποκαλύφθηκε ότι η Κουίν ήταν σε σχέση με τον επίσης παλαιστή Κόλμπι Λόπες, γνωστό επαγγελματικά ως Σεθ Ρόλινς. Το ζευγάρι δημοσιοποίησε τη σχέση τους στις 22 Αυγούστου 2019. Στις 11 Μαΐου 2020 η Λιντς ανακοίνωσε ότι ήταν έγκυος και περίμενε το πρώτο τις παιδί με τον Λόπες, καθώς και ότι ο γάμος τους, ο οποίος αρχικά ήταν σχεδιασμένος να λάβει χώρα τον Μάιο, θα αναβληθεί για αργότερα λόγω της πανδημίας κορονοϊού 2019-20. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Becky Lynch στο Wikimedia Commons
Βηρσαβεέ

Η Βηρσαβεέ ήταν κόρη του Ελιάβ, ενός απο τους ισχυρούς πολεμιστές του Δαβίδ. Υπήρξε σύζυγος πρώτα του Ουρία του Χετταίου (Β' Βασιλέων 11,3. 11,26. 12,10. 12,15), αξιωματικού του Δαβίδ, και έπειτα του ίδιου του Δαβίδ (Β' Βασιλειών 11,27. 12,24. Α' Παραλειπομένων 3,5).

 Ένα απόγευμα ο Δαβίδ είδε μια γυναίκα που έκανε το λουτρό της, η οποία ήταν πολύ ωραία στην εμφάνιση. Αμέσως έστειλε και ζήτησε πληροφορίες γι' αυτή τη γυναίκα. Του είπαν, λοιπόν, ότι αυτή είναι η Βηρσαβεέ, η γυναίκα του Ουρία του Χετταίου. Ο Δαβίδ την κάλεσε στην οικία του και πλάγιασε μαζί της, με αποτέλεσμα η Βηρσαβεέ να μείνει έγκυος. Τότε εκείνος για να καλύψει την πράξη του κάλεσε πίσω τον Ουρία, έτσι ώστε να πάει σπίτι του και να κοιμηθεί με τη γυναίκα του. Ο Ουρίας όμως δεν κοιμήθηκε στο σπίτι του, αλλά στην πύλη του παλατιού. Τότε ο Δαβίδ τον έστειλε στον πόλεμο, στην πρώτη γραμμή με αποτέλεσμα να σκοτωθεί.Η Βηρσαβεέ κράτησε πένθος για τον Ουρία και τον θρήνησε. Όταν πέρασε το πένθος, ο Δαβίδ την πήρε στο παλάτι ως γυναίκα του και του γέννησε γιο (Β' Βασιλειών 11,26-27). Ο Κύριος είχε δυσαρεστηθεί από την πράξη του Δαβίδ, για αυτό έκανε να αρρωστήσει βαριά το παιδί που γέννησε η Βηρσαβεέ. Μετά από εφτά μέρες το παιδί ξεψύχησε. (Β' Βασιλειών 12,15-23). Από την Βηρσαβεέ ο Δαβίδ απέκτησε τον Σολομώντα (Β' Βασιλειών 5,14. 12,24. Γ' Βασιλειών 1,11-12. 1,30. Α' Παραλειπομένων 3,5. 14,4) και άλλους τρεις γιους, τον Σαμμούς ή Σαμαά, τον Σωβάβ και τον Νάθαν (Α' Παραλειπομένων 3,5). Μια μέρα ο Αδωνίας, ένας άλλος γιος του Δαβίδ, πήγε και συνάντησε τη Βηρσαβεέ, μητέρα του Σολομώντα, την οποία προσκύνησε και της ζήτησε, να μιλήσει στο Σολομώντα και να του ζητήσει να του δώσει ως γυναίκα την Αβισάγ τη Σωμανίτισσα, η οποία ήταν δούλη του Δαβίδ.Έτσι η Βηρσαβεέ απονήρευτη για τις προθέσεις του Αδωνία, παρουσιάστηκε στο βασιλιά Σολομώντα για να του μιλήσει, κι αυτή το έκανε. Ο Σολομών αντιλήφθηκε την πονηρία του Αδωνία, γιατί με αυτόν τον τρόπο προσπαθούσε να πάρει τον θρόνο, και τον καταδίκασε σε θάνατο (Γ' Βασιλειών 2,13-25). Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Bathsheba στο Wikimedia Commons
Ουκρανική Ακαδημία Κινηματογράφου

Η Ουκρανική Ακαδημία Κινηματογράφου (ουκρανικά: Українська кіноакадемія‎) είναι ουκρανική ένωση ειδικών και επαγγελματιών στον τομέα του κινηματογράφου και της παραγωγής ταινιών. Ιδρύθηκε το 2017 για να υποστηρίξει και να αναπτύξει τον σύγχρονο ουκρανικό κινηματογράφο. Από το 2017, η Ουκρανική Ακαδημία Κινηματογράφου διοργανώνει την ετήσια απονομή Κινηματογραφικών βραβείων "Χρυσή Τζίγκα".

 Η ίδρυση της Ακαδημίας Κινηματογράφου ξεκίνησε από το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Οδησσού με την υποστήριξη της Κρατικής Υπηρεσίας Κινηματογράφου της Ουκρανίας και της Ανώνυμης Εταιρείας «TASKOMBANK». Η Άννα Ματσιούκ διορίστηκε εκτελεστική διευθύντρια της Ουκρανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου και του Εθνικού Βραβείου Κινηματογράφου. Στις 20 Απριλίου η πρώτη τελετή απονομής του Πρώτου Εθνικού Βραβείου Κινηματογράφου. «Ήρθε η ώρα για τη χώρα μας να αποκτήσει το δικό της Όσκαρ. Η βιομηχανία αναβιώνει, θέλουμε να προωθήσουμε τους ηθοποιούς, τους σκηνοθέτες, τους παραγωγούς μας - όλους όσοι εργάζονται σε αυτόν τον περίπλοκο τομέα. Είναι σημαντικό να επιστήσουμε την προσοχή του κοινού σε αυτό το γεγονός.» Η Ουκρανική Ακαδημία Κινηματογράφου δημιουργήθηκε με στόχο τη διάδοση του ουκρανικού κινηματογράφου στην Ουκρανία και στο εξωτερικό και την παροχή ολοκληρωμένης υποστήριξης για την ανάπτυξη του εθνικού κινηματογράφου από: Διοργάνωση και διεξαγωγή εκδηλώσεων κατά τις οποίες ειδικοί του κινηματογράφου θα καθορίσουν αντικειμενικά τα καλύτερα επιτεύγματα και προσωπικότητες στον Εθνικό Κινηματογράφο . Μία από αυτές τις εκδηλώσεις είναι η ετήσια τελετή απονομής του Εθνικού Βραβείου Κινηματογράφου "Χρυσή Τζίγκα" για εξαιρετικά επιτεύγματα στον ουκρανικό κινηματογράφο. Διοργάνωση εκδηλώσεων για την εξοικείωση των θεατών του κινηματογράφου με την τελευταία ουκρανική κινηματογραφία. Οικονομική ενίσχυση εκπαιδευτικών κινηματογραφικών προγραμμάτων. Οι αιτήσεις για ένταξη στην ακαδημία κινηματογράφου έγιναν δεκτές από τις 20 Φεβρουαρίου έως τις 19 Μαρτίου 2017. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα, από τις 343 αιτήσεις, 242 Ουκρανοί σκηνοθέτες έλαβαν την ιδιότητα μέλους της ουκρανικής ακαδημίας κινηματογράφου. Η δεύτερη αποδοχή των αιτήσεων για ένταξη στην ακαδημία κινηματογράφου διήρκεσε από τις 27 Απριλίου 2017 έως τις 15 Ιανουαρίου 2018. Από το 2019, η ακαδημία αποτελείται από 355 Ουκρανούς επαγγελματίες του κινηματογράφου. Τον Φεβρουάριο του 2022, κυκλοφόρησε μια έκθεση που καλούσε σε διεθνές μποϊκοτάζ του ρωσικού κινηματογράφου. Η Ακαδημία ζήτησε από το Συμβούλιο της Ευρώπης να αποκλείσει τη Ρωσία από το χρηματοδοτικό όργανο Eurimages καθώς και από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την Κινηματογραφική Συμπαραγωγή, και από τη Διεθνή Ομοσπονδία Ενώσεων Παραγωγών Κινηματογράφου να στερήσει τη διαπίστευση από το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μόσχας. Επίσημος ιστότοπος Ουκρανική Ακαδημία Κινηματογράφου, επίσημος λογαριασμός στο Facebook. Української кіноакадемії Βίντεο στο YouTube
Αναστάσιος-Φοίβος Χριστίδης

Ο Αναστάσιος-Φοίβος (Τάσος) Χριστίδης (1946 - 2004) ήταν Έλληνας γλωσσολόγος. Σπούδασε στο Τμήμα Ιστορίας & Αρχαιολογίας τού Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και κατόπιν γλωσσολογία στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Δίδαξε στο Τμήμα Φιλολογίας του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονικής (1976-2004) και ήταν διευθυντής του Τμήματος Γλωσσολογίας και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας από την ίδρυσή του (1994-2004). Ασχολήθηκε με τον θεωρητικό προσδιορισμό της φύσης της γλώσσας, τη σχέση γλώσσας και μαγείας, την ιστορία της ελληνικής γλώσσας, τον γλωσσικό ηγεμονισμό, την κριτική των γλωσσικών μυθολογιών και γενικότερα τη σχέση γλώσσας και πολιτικής. Έπαιξε κεντρικό ρόλο στη συνέχιση και υπεράσπιση του δημοτικισμού και της γλωσσικής μεταρρύθμισης που καθιέρωσε τη δημοτική και το μονοτονικό και περιόρισε μόνο στο Λύκειο τη διδασκαλία των Αρχαίων Ελληνικών από το πρωτότυπο στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση.

 Α.-Φ. Χριστίδης, Γλώσσα, πολιτική, πολιτισμός, Αθήνα: Πόλις, 1999. Α.-Φ. Χριστίδης, Όψεις της γλώσσας, Αθήνα: Νήσος, 2002. Α.-Φ. Χριστίδης, Ιστορία της αρχαίας ελληνικής γλώσσας. Αρχαιογνωσία και Αρχαιογλωσσία στη Μέση Εκπαίδευση 1, Θεσσαλονίκη: Ινστιτούτο Νεοελληνικών Σπουδών [Ίδρυμα Μανόλη Τριανταφυλλίδη], 2005. Α.-Φ. Χριστίδης (εκδ.), «Ισχυρές» και «ασθενείς» γλώσσες στην Ευρωπαϊκή Ένωση: Όψεις του γλωσσικού ηγεμονισμού, Πρακτικά διεθνούς συνεδρίου (Θεσσαλονίκη 26-28 Μαρτίου 1997), Θεσσαλονίκη: Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 1999. Α.-Φ. Χριστίδης & D. Jordan (εκδ.), Γλώσσα και μαγεία: Κείμενα από την αρχαιότητα, Αθήνα: Ιστός, 1997. Α.-Φ. Χριστίδης (εκδ. σε συνεργασία με τη Μ. Θεοδωροπούλου), Εγκυκλοπαιδικός οδηγός για τη γλώσσα, Θεσσαλονίκη: Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2001. Α.-Φ. Χριστίδης (εκδ.), Ιστορία της ελληνικής γλώσσας: Από τις αρχές έως την ύστερη αρχαιότητα, Θεσσαλονίκη: Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας & Ινστιτούτο Νεοελληνικών Σπουδών [Ίδρυμα Μανόλη Τριανταφυλλίδη], 2001. [Αγγλική μετάφραση: A.-F. Christidis (Ed.), A History of Ancient Greek: From the Beginnings to Late Antiquity. Cambridge: Cambridge University Press, 2007.] Α.-Φ. Χριστίδης σελίδα του Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας
Μοιρολόγια

Μοιρολόγια (από τις αρχαίες ελληνικές λέξεις μοῖρα + λέγω) ονομάζονται τα λυρικά τραγούδια με θρηνητικό, επαινετικό και εγκωμιαστικό χαρακτήρα, τα οποία εκφράζουν θλίψη και πόνο για το θάνατο ενός προσφιλούς προσώπου, και τραγουδιούνται κατά την πρόθεση ή την κηδεία του. Περιγράφεται η ανθρώπινη μοίρα, ο αποχωρισμός από την οικογένεια και οι αρετές του νεκρού. Το μοιρολόι αποτελεί στην Ελλάδα μία από τις σημαντικότερες κατηγορίες δημοτικού τραγουδιού.

 Τα μοιρολόγια έχουν πανάρχαιη καταγωγή και συνεχίζονται αδιακόπως από την αρχαιότητα μέχρι τη σημερινή εποχή. Στην Αρχαία Ελλάδα κάνουν την εμφάνιση τους ήδη από την εποχή του Ομήρου. Στην Ιλιάδα υπάρχουν τρία μοιρολόγια στις ραψωδίες Ψ και Ω, όπου στο πρώτο ο Αχιλλέας θρηνεί τον Πάτροκλο, ενώ στο δεύτερο και στο τρίτο θρηνούν η Ανδρομάχη και η Εκάβη τον Έκτορα αντίστοιχα. Μάλιστα στο μοιρολόι στο νεκρό Έκτορα, οι γυναίκες που ακολουθούν τα θρηνητικά τραγούδια των αοιδών, αποτελούν έναν προπομπό των σημερινών Μοιρολογήστρων. Στα νεώτερα χρόνια τα μοιρολόγια βρίσκονται στο απόγειο της καλλιέργειας τους, αλλά και στη σημερινή τους μορφή, κυρίως κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, όπου αποκτούν και χαρακτηριστικά κλέφτικων τραγουδιών. Έχουν υμνητικό και επαινετικό χαρακτήρα, εγκωμιάζοντας το νεκρό και εκφράζοντας το πόνο της απώλειας. Τα μοιρολόγια σύμφωνα με το περιεχόμενο και το χαρακτήρα τους μπορούν να υπαχθούν στις εξής κατηγορίες: Επαινετικά μοιρολόγια, τα οποία εκφράζουν με τρόπο άμεσο τις αρετές και τα χαρίσματα των νεκρών. Αλληγορικά μοιρολόγια, τα οποία χρησιμοποιούν αλληγορίες προκειμένου να εγκωμιάσουν το νεκρό, όπου παρομοιάζεται με τον ήλιο, το φεγγάρι κτλ. Μοιρολόγια του «Κάτω Κόσμου και του Χάρου».Ακολουθεί ενδεικτικό αλληγορικό μοιρολόι. Είχα μηλιά στην πόρτα μου και δέντρο στην αυλή μου, και τέντα κατακόκκινη το σπίτι σκεπασμένο, και κυπαρίσσι ολόχρυσο κι ήμουν ακουμπισμένη, είχα κι ασημομάντηλο στο σπίτι κρεμασμένο. Τώρα η μηλιά μαράθηκε, το δέντρο ξεριζώθη, κι η τέντα κατακόκκινη, κι εκείνη μαύρη εγίνη, το κυπαρίσσι το χρυσό, έπεσε και τσακίστη, τ' ασημομάντηλο έσβησε, το σπίτι δε φωτάει. Τα μοιρολόγια καλλιεργήθηκαν ιδιαίτερα στη Μάνη. Σε εκείνη την περιοχή το μοιρολόι αποτελεί επάγγελμα, που το ασκούν γυναίκες, χωρίς αυτό να είναι απόλυτο. Τα μανιάτικα μοιρολόγια έχουν ένα ιδιαίτερο καταθλιπτικό χαρακτήρα και εκφράζουν περισσότερο τον πόνο για το χαμένο, παρά τη λυτρωτική κάθαρση του.
Ένα καπέλο γεμάτο βροχή

Το Ένα Καπέλο Γεμάτο Βροχή (Αγγλ. A Hatful of Rain) είναι μία αμερικανική δραματική ταινία του 1957, σε σκηνοθεσία Φρεντ Τσίνεμαν. Το σενάριο το έγραψαν οι Άλφρεντς Χέιζ, Καρλ Φόρμαν και Μάικλ Γκάτσο, με τον τελευταίο να γράψει το θεατρικό έργο, το 1955, στο οποίο βασίστηκε και το σενάριο της ταινίας. Πρωταγωνιστούν οι Εύα Μαρί Σέιντ και ο Ντον Μάρεϊ.

 Το έργο διαπραγματεύεται ένα θέμα ταμπού για την εποχή που γράφτηκε, αυτό του εθισμού στα ναρκωτικά. Το σκηνικό είναι ένα φτωχικό διαμέρισμα στις εργατικές κατοικίες. Ο Τζόνι επιστρέφει από τον πόλεμο της Κορέας όπου κατά την παραμονή του σε στρατιωτικό νοσοκομείο έχει εθιστεί στη μορφίνη. Ο κρυφός εθισμός του θα τον αποξενώσει από τους υπόλοιπους κάτοικους του σπιτιού, την έγκυο σύζυγο του Σήλια και το μικρότερο αδερφό του Πόλο. Η άφιξη του πατέρα του λίγο αργότερα θα περιπλέξει ακόμα πιο πολύ τα πράγματα και θα οδηγήσει στην δραματική κορύφωση. Η θεατρική παράσταση ανέβηκε για πρώτη φορά στις 9 Νοεμβρίου του 1955 στη Νέα Υόρκη. Έκλεισε ένα χρόνο αργότερα, μετά από 398 συνολικά παραστάσεις. Τη σκηνοθεσία υπέγραψε ο Φρανκ Κορσάρο και τους πρωταγωνιστικούς ρόλους ερμήνευσαν οι Μπεν Γκαζάρα, Σέλλεϊ Γουίντερς και Άντονι Φραντσιόζα. Δυο χρόνια μετά την θεατρική του πρεμιέρα το έργο μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον ίδιο το συγγραφέα και τους Άλφρεντ Χέιζ και Καρλ Φόρμαν. Τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Φρεντ Τσίνεμαν και στους πρωταγωνιστικούς ρόλους εμφανίστηκαν οι Ντον Μάρεϊ, Εύα Μαρί Σέιντ και (επαναλαμβάνοντας την ερμηνεία του από την θεατρική παράσταση) ο Άντονι Φραντσιόζα. Η ταινία κέρδισε αρκετές υποψηφιότητες σε διάφορα βραβεία και φεστιβάλ με σημαντικότερες την υποψηφιότητα του Άντονι Φραντσίοζα για Όσκαρ Ά Ανδρικής Ερμηνείας και αυτή του σκηνοθέτη Φρεντ Τσίνεμαν για το Χρυσό Λιοντάρι στο Φεστιβάλ της Βενετίας. Ο συν-σεναριογράφος Καρλ Φόρμαν ήταν την εποχή που γυρίστηκε η ταινία στη Μαύρη Λίστα του Χόλυγουντ. Το όνομα του προστέθηκε στη λίστα των συντελεστών της ταινίας το 1998, 14 χρόνια μετά το θάνατό του. Ο Πατέρας Τζόνι (ο πρωτότοκος γιος) Σήλια (σύζυγος του Τζόνι) Πόλο (ο μικρότερος αδερφός) Τσάκι (ο ναρκομανής φίλος του Τζόνι) Ο "Μάνα" (άνθρωπος του υποκόσμου) Ο Απλς (το δεξί χέρι του Μάνα) Πούτσκι (μια αριστοκράτισσα ναρκομανής) A Hatful of Rain στην IMDb
Rock Around the Clock

To Rock Around the Clock είναι Rock & roll τραγούδι του 1952, γραμμένο από τους Μαξ Σ. Φρίντμαν και Τζέιμς Ε. Μάγιερς. Η πιο επιτυχημένη εκτέλεση του κομματιού έγινε το 1954, από τους Bill Haley & His Comets, που κυκλοφόρησε από την Decca. Το single κατέκτησε την κορυφή τόσο στα αμερικανικά charts όσο και στα βρετανικά, ενώ και οι επανεκδόσεις της δεκαετίας του 60' και 70' μπήκαν κι αυτές στα charts. Πλέον θεωρείται ένα από τα κλασσικότερα τραγούδια του Rock and Roll.

 Dawson, Jim. Rock Around the Clock : The Record that Started the Rock Revolution. Backbeat Books, 2005. Ford, Peter. "Rock Around the Clock and Me" (Goldmine and Now Dig This magazines, 2004; online version) Frazer-Harrison, Alex. "Rock Around the Clock: A Tribute" (Rockabilly Hall of Fame website Αρχειοθετήθηκε 2011-04-30 στο Wayback Machine., 1999–2004). Haley, John W. and John von Hoelle. Sound and Glory (Dyne-American, 1990). Pearl Jam – Ten Club News Ten Club website Tribute to the song Αρχειοθετήθηκε 2011-04-30 στο Wayback Machine., with background information and list of cover versions Peter Ford tells how "Rock Around the Clock" came to be chosen for Blackboard Jungle The Story of Rock Around the Clock (Sound archive) Πρότυπο:MetroLyrics song
Σπαθαρικό

Το Σπαθαρικό είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Spathariko». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2018.
Δαρδικές γλώσσες

Οι Δαρδικές γλώσσες ή Νταρντού είναι υποομάδα των Ινδοάριων γλωσσών που ομιλούνται στο βόρειο Πακιστάν στην περιοχή του Γκιλγκίτ Μπαλτιστάν, στο Αζάντ Κασμίρ και στο Κάιμπερ Παχτούνκβα, στο Τζαμού και Κασμίρ και στο ανατολικό Αφγανιστάν Η Κασμίρι είναι η σημαντικότερη Δανδρική γλώσσα, με τεκμηριωμένη λόγια παράδοση και επίσημη αναγνώριση ως μία από τις εθνικές γλώσσες της Ινδίας

 Οι Δαρδικές γλώσσες κατανέμονται στη Βορειοδυτική Ινδία, Νοτιοδυτικό Πακιστάν και Νοτιοανατολικό Αφγανιστάν (επαρχίες Νουριστάν, Κουνάρ και Λανγκμάν). Σήμερα οι Δαρδικές γλώσσες θεωρούνται διακριτές από τις γλώσσες του Νουριστάν η Καφιριστάν, που ταξινομούνται ως τρίτος διακριτός κλάδος των Ινδοϊρανικών γλωσσών. Όσον αφορά στην εσωτερική τους ταξινόμιση, στις Δαρδικές γλώσσες περιλαμβάνονται οι: Πασάι γλώσσες (περ. 400.000-450.000 ομιλητές) Κουνάρ γλώσσες (περ. 21.000 ομιλητές) Τσιτράλ γλώσσες (περ. 400.000 ομιλητές) Κοχιστανί γλώσσες (περ. 400.000-500.000 ομιλητές) Σίνα γλώσσες (περ. 800.000 ομιλητές) Κασμίρι (περ. 5.600.000 ομιλητές) IndiaNetzone - Dardic Languages «Dardic languages». The Editors of The Encyclopædia Britannica. 17 Ιανουαρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2014. «Dardic Languages». The Languages Gulper. 2013. Ανακτήθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2014.
Ντέγιαν Κουλουσέφσκι

Ο Ντέγιαν Κουλουσέφσκι (Dejan Kulusevski, σλαβομακεδονικά: Дејан Кулушевски, γενν. 25 Απριλίου 2000) είναι Σουηδός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πλάγιος μέσος για την Τότεναμ, με δανεισμό από τη Γιουβέντους.

 Ο Κουλουσέφσκι γεννήθηκε στη Στοκχόλμη και εντάχθηκε στην ακαδημία νέων της Μπρομαποϊκάρνα στην ηλικία των 6 ετών. Εντάχθηκε στην ακαδημία νέων της Αταλάντα (ομάδα U17 ετών) στις 7 Ιουλίου 2016 από τη Μπρομαποϊκάρνα. Έκανε το ντεμπούτο του στη Σέριε Α στις 20 Ιανουαρίου 2019, μπαίνοντας ως αλλαγή στη θέση του Μάρτεν ντε Ρόον στην εκτός έδρας νίκη με 5-0 επί της Φροζινόνε. Πάρμα (δανεισμός) Στις 18 Ιουλίου 2019, ο Κουλουσέφσκι μετακινήθηκε με δανεισμό στην Πάρμα, μέχρι τις 30 Ιουνίου 2020. Σημείωσε το πρώτο του γκολ στη Σέριε Α σε μία νίκη με 3-2 εναντίον της Τορίνο. Τότεναμ (δανεισμός) Στις 31 Ιανουαρίου 2022, ο Κουλουσέφσκι εντάχθηκε με δανεισμό διάρκειας 18 μηνών στην Τότεναμ Χότσπερ. Ο Κουλουσέφσκι γεννήθηκε στη Σουηδία από Βορειομακεδόνες γονείς. Είναι διεθνής με την Εθνικές ομάδες νέων της Σουηδίας και επίσης έχει εκπροσωπήσει την Εθνική Βόρειας Μακεδονίας Κ17.Κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική Σουηδίας το Νοέμβριο του 2019, για τους αγώνες της προκριματικής φάσης του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 εναντίον της Ρουμανίας και των Νήσων Φερόε. Έκανε το διεθνές ντεμπούτο του για την Εθνική Σουηδίας στις 18 Νοεμβρίου, μπαίνοντας ως αλλαγή στη θέση του Κεν Σέμα, στη νίκη με 3-0 επί των Νήσων Φερόε στον τελευταίο αγώνα των προκριματικών Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020. Με τη συμμετοχή του σε επίσημο ανταγωνιστικό αγώνα, ο Κουλουσέφσκι δεσμεύτηκε με τη Σουηδία σε διεθνές επίπεδο. Προφίλ στο Transfermarkt.com