IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μαχένγκε (Ουλάνγκα)

Το Αστικό Τμήμα Μαχένγκε (Αγγλικά Mahenge Urban Ward, Σουαχίλι Mahenge mji), βρίσκεται στους πρόποδες του υψώματος των Ορέων Μαχένγκε, 50 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά των Ουντζούνγκουα Ορέων (Udzungwa Mountains) στην Περιοχή Ουλάνγκα (Ulanga District) της Περιφέρειας Μορογκόρο (Morogoro Region). Κατά την απογραφή του 2012, το Αστικό Τμήμα Μαχένγκε (Mahenge) είχε 9.523 κατοίκους.Στο Μαχένγκε (Mahenge) υπάρχουν νοσοκομείο, αγορά και δημοτικά σχολεία. Η κύρια οικονομική δραστηριότητα των κατοίκων είναι η γεωργία. Οι κύριες καλλιέργειες είναι αραβόσιτος, ρύζι και φασόλια. Η εποχή με τις ζέστες, είναι από τον Οκτώβριο έως τον Φεβρουάριο, η περίοδος των βροχών από το Μάρτιο έως το Μάιο και η ξηρή περίοδος από τον Ιούνιο έως τον Οκτώβριο. Με την ίδια ονομασία (Μαχένγκε), υπάρχει επίσης και ένα Αγροτικό Τμήμα στην Περιοχή Κιλόλο.

 Κατά την εποχή της δουλείας, το Μαχένγκε έγινε γνωστό ως η γενέτειρα πολλών κυνηγών σκλάβων. Το 1897 ιδρύθηκε μια Καθολική Αποστολή Καπουτσίνων και σήμερα εκεί είναι η Σχολή των Φραγκισκανών Kasita. Η μητρόπολη του Μαχένγκε ιδρύθηκε στις 21 Απριλίου του 1964 και υπάγεται στην Αρχιεπισκοπή του Νταρ ες Σαλαάμ. Το 60% του πληθυσμού είναι στο θρήσκευμα Καθολικοί. Στην πόλη Μαχένγκε (Mahenge), τα στρατεύματα του Βελγικού Κογκό υπό την ηγεσία του Βέλγου αντισυνταγματάρχη Armand Huyghe, κέρδισαν το 1917 μια αποφασιστική νίκη επί των Askaris του Γερμανικού στρατού της Ανατολικής Αφρικής. Το 1919, ιδρύθηκε το Μαχένγκε ως η πρωτεύουσα της Γερμανικής Ανατολικής Αφρικής, προτού αυτή μεταφερθεί στο Νταρ ες Σαλαάμ, όταν οι Βρετανοί απέκτησαν τον έλεγχο της χώρας από τους Γερμανούς. Το 1935, απεβίωσε εδώ ο Theodor von Hassel πρώην Γερμανός αξιωματικός κατά την εποχή του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Είναι μια περιοχή πολύ πλούσια σε κρατήρες λιμνών αρχαίου κιμπερλίτη ο οποίος αποφέρει πολλά Παλαιογενή απολιθώματα. Πολλές νέες ανακαλύψεις έχουν γίνει εκεί. Βρίσκεται νοτιοανατολικά της πόλης Σινγκίντα (Singida) στις δασικές εκτάσεις miombo. Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Τανζανίας Περιφέρεια Μορογκόρο Περιοχή Ουλάνγκα Μαχένγκε (Κιλόλο) Παραπομπές σημειώσεων Παραπομπές σημειώσεων http://mahengediocese.blogspot.com.es https://web.archive.org/web/20160807005544/http://www.masanka.ch/kasita.html (Αγγλικά) Pfarrer, Steve (22 November 2019). «Fighting Epilepsy in Mahenge: Northampton Woman Who Experienced the Disease Joins Effort in Heavily Affected African Community». Daily Hampshire Gazette (Northampton, Mass., USA). https://www.gazettenet.com/Tackling-epilepsy-in-the-U-S-and-Tanzania-30100135. Ανακτήθηκε στις 3 December 2019.
Απεργία

Η απεργία αποτελεί μέσο έκφρασης του δικαιώματος της συνδικαλιστικής ελευθερίας και μέσο άσκησης πίεσης εργαζομένων σε σχέση εξηρτημένης εργασίας κατά των εργοδοτών τους και κατά του κράτους όταν το τελευταίο λειτουργεί ως εργοδότης. Πρόκειται για τη μαζική άρνηση εργατικών ομάδων να εκτελέσουν εργασία. Οι απεργίες έγιναν αρχικά σημαντικές κατά τη διάρκεια της βιομηχανικής επανάστασης, όταν η μαζική εργασία έγινε σημαντική στα εργοστάσια και τα ορυχεία. Στις περισσότερες χώρες ετέθησαν γρήγορα εκτός νόμου, καθώς οι εργοστασιάρχες είχαν κατά πολύ μεγαλύτερη πολιτική εξουσία απ’ ό,τι οι εργάτες. Οι περισσότερες δυτικές χώρες νομιμοποίησαν εν μέρει την απεργία στα τέλη του δεκάτου ενάτου αιώνα ή στις αρχές του εικοστού.

 Οι απεργίες έχουν επίσης χρησιμοποιηθεί για να αναγκάσουν τις κυβερνήσεις να αλλάξουν πολιτικές ή ακόμα για να ρίξουν μια κυβέρνηση. Ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα είναι αυτό της απεργίας των ναυπηγείων του Γκντανσκ που καθοδηγήθηκε από τον Λεχ Βαλέσα. Η απεργία αυτή ήταν μια σημαντική απεργία στην πάλη για δημοκρατική ελευθερία στην Πολωνία, και επίσης ένα σημαντικό ορόσημο στο δρόμο για την πτώση του κομμουνιστικού κόμματος στην Ανατολική Ευρώπη. Η τακτική της απεργίας έχει πολύ μεγάλη ιστορία. Περίπου στο τέλος της 20ης δυναστείας, υπό την εξουσία του Φαραώ Ραμσή Γ’ στην Αίγυπτο, δηλαδή περίπου 3500 χρόνια πριν, οι εργάτες της βασιλικής νεκρόπολης οργάνωσαν την πρώτη γνωστή απεργία ή εργατική εξέγερση στην ιστορία. Το γεγονός καταγράφηκε με λεπτομέρειες σε έναν πάπυρο της εποχής, που διατηρήθηκε, και βρίσκεται σήμερα στο Τορίνο. Τα πρώτα εργατικά κινήματα στον ελλαδικό χώρο δημιουργήθηκαν ταυτόχρονα με την ανάπτυξη της καπνοκαλλιέργειας τον 19ο αιώνα. Η πρώτη απεργία στον τότε υπό οθωμανική διοίκηση ελλαδικό χώρο, έλαβε χώρα τον Μάιο του 1888 στην πόλη της Δράμας, από τους καπνεργάτες με κύριο αίτημα τις δέκα ώρες εργασίας, καθώς εκείνη την εποχή οι εργάτες εργάζονταν από δώδεκα έως και δεκατρείς ώρες ημερησίως. Το 1936 κορυφώνονται οι διαδηλώσεις από τους καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης. Τα γεγονότα ξεκίνησαν γύρω στον Φεβρουάριο, με κατάληψη ενός εργοστασίου ύστερα από την απόρριψη των αιτημάτων των εργατών και συνεχίστηκε με συμπαράσταση καπνεργατών από άλλα εργοστάσια. Εναντίον τους χρησιμοποιήθηκε τόσο η αστυνομία όσο και ο στρατός. Δεν υπήρχε κεντρική συγκέντρωση, αλλά μικρές συγκεντρώσεις με ομιλητές σε διάφορα μέρη της πόλης. Οι εργατικές κινητοποιήσεις κορυφώθηκαν στην πόλη τον Μάιο του 1936, με τη μεγάλη απεργία και διαδήλωση των καπνεργατών, που πνίγηκε στο αίμα από την δικτατορική κυβέρνηση Μεταξά, με συνολικά δώδεκα νεκρούς ανάμεσα στους οποίους και ο 25χρονος αυτοκινητιστής Τάσος Τούσης, στη διασταύρωση Εγνατία και Βενιζέλου. Η φωτογραφία που απαθανάτισε την μητέρα του να τον θρηνεί μόνη στο μέσον του δρόμου, στη διασταύρωση των οδών Βενιζέλου και Εγνατία, δημοσιεύθηκε στον Τύπο και αποτέλεσε την έμπνευση του Γιάννη Ρίτσου για την συγγραφή της συλλογής του Ο Επιτάφιος. François Daumas, Ägyptische Kultur im Zeitalter der Pharaonen, Munich, Knaur Verlag, 1969, p. 309. Γενική απεργία Λευκή απεργία
Πήτερ Όλερτον

Ο Πήτερ Όλερτον (αγγλ:Peter Ollerton) είναι παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής, μέλος της εθνικής Αυστραλίας που συμμετείχε στο Μουντιάλ του 1974 και νυν προπονητής της Green Gully Soccer Club.

 Ο Όλερτον γεννήθηκε στις 20 Μαΐου του 1951 στην Αγγλία και έπαιζε στον χώρο της επίθεσης.Αφού αγωνίστηκε στις ομάδες νέων της Πρέστον Νορθ Εντ και της Μπλάκπουλ καθώς και στην Φλίτγουντ Τάουν,μετανάστευσε το 1971 στην Αυστραλία για να αγωνιστεί για την Ringwood Wilhelmina στο Πολιτειακό Πρωτάθλημα της Βικτώρια. Μετέπειτα αγωνίστηκε σε πολλές ομάδες με κυριότερες τις APIA Leichhardt (1974-75), Σάουθ Μέλμπουρν (1976-77), όπου πέτυχε 16 γκολ σε 42 αναμετρήσεις, και Μαρκόνι Στάλιονς (1978) ενώ έκλεισε την καριέρα του το 1980 στην Preston Lions FC της Μελβούρνης. Με την φανέλα της Εθνικής Αυστραλίας αγωνίστηκε 31 φορές απο το 1974 ως το 1977, πετυχαίνοντας συνολικά 15 τέρματα.Σ το Μουντιάλ του 1974 αγωνίστηκε στους αγώνες κόντρα στην Δυτική Γερμανία και στην Χιλή. Μετά την απόσυρσή του από την ενεργό δράση ασχολήθηκε από το 1983 με την προπονητική με μεγάλη επιτυχία. greengully.com Αρχειοθετήθηκε 2009-09-12 στο Wayback Machine. theage.com.au Προφίλ στο fifa.com Αρχειοθετήθηκε 2010-05-08 στο Wayback Machine.
Hell to Pay

Το Hell to Pay είναι τραγούδι του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το τέταρτο του δίσκου "Now What?!", ο οποίος κυκλοφόρησε στις 26 Απριλίου 2013 από την "Ear Music". Το συγκεκριμένο κομμάτι είχε κυκλοφορήσει σε μορφή CD σινγκλ και 7" βινυλίου στις 29 Μαρτίου μαζί με το "All the Time in the World".

 Το συγκεκριμένο διπλό σινγκλ ήταν το πρώτο το οποίο κυκλοφόρησαν οι Deep Purple από το "Rapture of the Deep" από τον ομώνυμο δίσκο του 2005. Το "Hell to Pay", όπως και ολόκληρο το άλμπουμ ηχογραφήθηκε στο Νάσβιλ των Ηνωμένων Πολιτειών με παραγωγό τον Μπομπ Έζριν και είναι ένα γρήγορου ρυθμού, χαρντ ροκ τραγούδι, με ένα έξυπνο σόλο κιθάρας από τον Στηβ Μορς ενώ στην εκτέλεση του δίσκου υπάρχει και σόλο πλήκτρων από τον Ντον Έρεϊ. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η εκτέλεση που υπάρχει στο σινγκλ να διαρκεί 3 λεπτά και 42 δευτερόλεπτα ενώ αυτή του "Now What?!" να φθάνει τα 5 λεπτά και 10 δευτερόλεπτα.Το σινγκλ δεν γνώρισε εμπορική επιτυχία αλλά σχολιάστηκε ιδιαίτερα στο διαδίκτυο σχετικά με το ότι ο ήχος του ταιριάζει αρκετά με αυτόν που είχε το συγκρότημα τη δεκαετία του '70. Α' πλευρά: Hell to Pay (Gillan, Morse, Glover, Airey, Paice) Β' πλευρά: All the Time in the World (Gillan, Morse, Glover, Airey, Paice) 1. All the Time in the World (Gillan, Morse, Glover, Airey, Paice) 2. Hell to Pay (Gillan, Morse, Glover, Airey, Paice) 3. Perfect Strangers (Live) (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) 4. Highway Star (Live) (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) Το "Hell to Pay", όπως και όλο το άλμπουμ "Now What?!" ηχογραφήθηκε από τη όγδοη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής: Ίαν Γκίλαν - φωνητικά Στηβ Μορς - κιθάρα Ντον Έρεϊ - πλήκτρα Ρότζερ Γκλόβερ - μπάσο Ίαν Πέις - τύμπανα Now What?!, 2013, CD Booklet One Track Mind: Deep Purple, "Hell To Pay" from Now What?! Hell to Pay - Deep Purple | Song Info | AllMusic Στίχοι Hell to Pay Αρχειοθετήθηκε 2013-03-14 στο Wayback Machine. Deep Purple "Hell To Pay" Official Lyric Video (HD) from NOW What?! - Youtube
Αβδηριτισμός

Ο όρος Αβδηριτισμός αποτελεί, κατά τον Ηρόδοτο, συνώνυμο της ανικανότητας στη διαχείριση των δημοσίων πραγμάτων, της ακρισίας, της κενοδοξίας, της ευήθειας, της επιπολαιότητας, της αφέλειας, της μωρίας και της ανόητης γενικώς συμπεριφοράς, που οι γιατροί της εποχής της Αρχαίας Ελλάδας απέδιδαν στο κλίμα και το νερό.

 Ο όρος προέρχεται από το όνομα του μυθικού ήρωα Άβδηρου, προς τιμή του οποίου, ο φίλος του Ηρακλής ίδρυσε την ομώνυμη πόλη Άβδηρα πάνω στον τάφο του. Η πόλη βρίσκεται στη Θράκη μεταξύ των εκβολών τού Νέστου και της λίμνης Βιστωνίδας, στη σημερινή λιμνοθάλασσα του Πόρτο Λάγος. Η αφροσύνη των Αβδηριτών είχε γίνει παροιμιώδης και την σατίριζαν οι υπόλοιποι Έλληνες. Χαρακτηριστικά, λεγόταν ότι για να διοχετεύσουν οι Αβδηρίτες στην πόλη τους πόσιμο νερό, δεν φρόντισαν να το αναζητήσουν πρώτα και, αφού πειστούν ότι ήταν αρκετό, να το μεταφέρουν, αλλά προκατασκεύασαν μία μεγαλόπρεπη κρήνη, ξοδεύοντας όλα τα χρήματα που είχαν συγκεντρώσει για την ύδρευση της πόλης τους, και έτσι τους έμεινε μόνο η κρήνη για στόλισμα, χωρίς νερό. Οι κάτοικοι των Αβδήρων, πόλης κατεξοχήν εύπορης και πλούσιας, δεν δίσταζαν ακόμα και με την πιο ελαφριά αδιαθεσία να καλούν τους πιο διάσημους γιατρούς της εποχής. Αυτό ονομάστηκε «αβδηριτικό πάθος» ή «μένος» (είδος παροδικής μανίας, συλλογική υποχονδρία). Γριτσόπουλος Τ.Α. (1962), «Άβδηρα». Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια (ΘHΕ), 1, σελ. 37. Καλαϊτζάκης Β.Ι. (1962), «Άβδηρος». ΘΗΕ, 1, σελ. 37. Λουκιανού 2, 1, «Πώς δει ιστορίαν συγγράφειν». Στο: Lucian 6, μετάφραση: K. Kilburn. Κέιμπριτζ (ΗΠΑ): Harvard University Press, 1959, σελ. 67. Τσιτσίγκος, Σ.Κ. (2010). «Αβδηριτισμός». Μεγάλη Ορθόδοξη Χριστιανική Εγκυκλοπαίδεια. 1, σελ. 16-17.
Μείγμα πέντε καρυκευμάτων

Το μείγμα πέντε καρυκευμάτων ή άλλως το μείγμα πέντε μπαχαρικών (five-spice powder), είναι ένα μείγμα καρυκευμάτων από πέντε μπαχαρικά, τα οποία χρησιμοποιούνται κυρίως στην κινεζική κουζίνα, αλλά χρησιμοποιείται επίσης και σε άλλες τοπικές Ασιατικές και Αραβικές κουζίνες.

 Ενώ υπάρχουν πολλές παραλλαγές, ένα κοινό μείγμα είναι: Άνισο το αστεροειδές (bajiao, 八角) Γαρίφαλα (dingxiang, 丁香) Κινεζική κανέλα (rougui, 肉桂) Πιπέρι Σιτσουάν (huajiao, 花椒) Σπόρους Μάραθου (xiaohuixiang, 小茴香)Άλλες συνταγές μπορεί να περιέχουν σπόρους γλυκάνισου ή ρίζωμα πιπερόριζας, μοσχοκάρυδο, κιτρινόριζα, λοβούς Amomum villosum (砂仁), λοβούς Amomum cardamomum (白豆蔻), γλυκόριζα, φλούδα μανταρινιού ή galangal. Στη Νότια Κίνα το Cinnamomum loureiroi και η φλούδα μανταρινιού, χρησιμοποιούνται ως υποκατάστατο αντί του Κιννάμωμον η Κασσία και των γαρίφαλων, αντιστοίχως, παράγοντας μια διαφορετική γεύση για τις πέντε νότιες σκόνες των μπαχαρικών. Τα πέντε καρυκεύματα, μπορούν να χρησιμοποιηθούν με τα λιπαρά κρέατα όπως χοιρινό, πάπια ή χήνα. Χρησιμοποιείται ως καρύκευμα τριψίματος για κοτόπουλα, πάπιες, χοιρινό και θαλασσινά, στις συνταγές για το κόκκινο μαγείρεμα ή προστίθεται ως επικάλυψη των τηγανητών τροφίμων. Τα πέντε μπαχαρικά χρησιμοποιούνται σε συνταγές για την Καντονέζικη ψητή πάπια καθώς επίσης και στο βοδινό κρέας κατσαρόλας. Χρησιμοποιείται ως μαρινάδα, για το ψητό στη σχάρα, κοτόπουλο του Βιετνάμ. Το μείγμα σκόνης πέντε μπαχαρικών, έχει ακολουθήσει την Κινεζική διασπορά και έχει ενσωματωθεί, στις άλλες εθνικές κουζίνες σε ολόκληρη την Ασία. Αν και αυτό το μείγμα χρησιμοποιείται στη μαγειρική εστιατορίου, πολλά Κινεζικά νοικοκυριά, δεν το χρησιμοποιούν στο καθημερινό τους μαγείρεμα. Στη Χαβάη, μερικά εστιατόρια τοποθετούν από ένα ανακινητή μπαχαρικών, επάνω σε κάθε τραπέζι πελάτου. Ένα εμπλουτισμένο με καρυκεύματα αλάτι, μπορεί εύκολα να ετοιμαστεί από το στεγνό ψήσιμο κοινού άλατος με σκόνη πέντε μπαχαρικών, σε ένα τηγάνι υπό χαμηλή φωτιά έως ότου αναμειχθούν καλώς, το αλάτι και τα καρυκεύματα. Παραπομπές σημειώσεων Παραπομπές σημειώσεων
Παρασκευή Γρεβενών

Για οικισμό με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Παρασκευή Αχαΐας Η Παρασκευή είναι ορεινό χωριό του νομού Γρεβενών σε υψόμετρο 780 μέτρα και υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δεσκάτης.

 Η Παρασκευή βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο του νομού, στις νότιες πλαγιές του όρους Βουνάσα (1.415μ.) των Καμβουνίων. Στα νότια του χωριού περνάει η ΕΟ Ελασσόνας - Δεσκάτης και απέχει 5 χλμ Δ.-ΝΔ. από τη Δεσκάτη. Οι κάτοικοι του ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.Η αρχική θέση του χωριού, τον 5ο αι. π.Χ., ήταν νοτιότερα της σημερινής, στη θέση "Κλίμα" και ονομαζόταν Καστρί. Την περίοδο του Βυζαντίου (πριν το 1393) ήταν στη θέση "Βαένι" ή "Παλαιοχώρι", όπου σώζονται ακόμα ερείπια. Απελευθερώθηκε από τους Τούρκους στις 7/10/1912. Γενικά, η ιστορία του χωριού, όπως και των υπόλοιπων χωριών της περιοχής, έχει συνδεθεί με τη Δεσκάτη.Η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη Χρυσοστόμου, η οποία είναι τρίκλιτη βασιλική και χρονολογείται στον 19ο αιώνα, από το 1992 έχει χαρακτηριστεί ως κτίριο που χρειάζεται ειδική κρατική προστασία. Από την Παρασκευή κατάγεται ο δημοσιογράφος, εκδότης και επιχειρηματίας Ιωάννης Βελλίδης (αρχικό επώνυμο Βελλής). Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1918 στο ΦΕΚ 260Α-31/12/1918 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας που τότε ανήκε στο νομό Κοζάνης. Το 1943 αποσπάται στο νομό Λαρίσης και το 1964 στο νομό Γρεβενών. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί την τοπική κοινότητα Παρασκευής που ανήκει στην δημοτική ενότητα Δεσκάτης του Δήμου Δεσκάτης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 108 μόνιμους κατοίκους.
Κάτω Αλεποχώρι Αττικής

Το Αλεποχώρι είναι χωριό της περιφέρειας Αττικής που εκτείνεται στις περιφέρειες των δήμων Μεγαρέων και Μάνδρας - Ειδυλλίας. Βρίσκεται βόρεια των Μεγάρων, στις ακτές του Κορινθιακού κόλπου. Διαθέτει μία από τις πιο δημοφιλείς παραλίες της Δυτικής Αττικής. Κοντά στο Αλεποχώρι βρισκόταν η αρχαία πόλη των Μεγαρέων, οι Παγές. Το Κάτω Αλεποχώρι έχει πληθυσμό 220 κατοίκων, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

 Οι αρχαίες Παγές ή Πηγές εντοπίζονται στο σύγχρονο Κάτω Αλεποχώρι, 20 χλμ. βορειοδυτικά της πόλης των Μεγάρων. Υπήρξαν κώμη και λιμάνι των αρχαίων Μεγάρων στον Κορινθιακό Κόλπο. Η ταύτιση των Παγών με το συγκεκριμένο ύψωμα-λόφο βασίζεται σε επιγραφικές μαρτυρίες. Θεωρείται πόλη στρατηγικής σημασίας, με ιδιαίτερο ρόλο στα χρόνια του Πελοποννησιακού Πολέμου, όπως μαρτυρείται από τον Θουκυδίδη. Το 461 π.Χ. οι Μεγαρείς προσχώρησαν στην αθηναϊκή συμμαχία και οι Αθηναίοι χρησιμοποίησαν τις Παγές ως ορμητήριο του στόλου τους στον Κορινθιακό Κόλπο. Τον 2ο αι. π.Χ. αυτονομήθηκαν, εντάχθηκαν στην Αχαϊκή Συμπολιτεία και έκοψαν δικό τους νόμισμα. Στη σφαίρα επιρροής των Παγών συμπεριλαμβανόταν το μικρό λιμάνι του Πανόρμου, στον όρμο της Ψάθας, για το οποίο οι Παγές φιλονικούσαν με τη γειτονική πόλη των Αιγοσθένων (Πόρτο Γερμενό). Στην πόλη των Παγών υπήρχε θέατρο και αγορά. Αναφέρονται επίσης ιερά του Διός, της Αρτέμιδος, της Ίσιδος καθώς και του ήρωα Αιγιαλέα. Ο περιηγητής Παυσανίας, τον 2ο αι. μ.Χ. αναφέρει ότι υπήρχε χάλκινο άγαλμα της Αρτέμιδος Σωτείρας, όμοιο με αυτό που βρισκόταν στα Μέγαρα. Η κατοίκηση της θέσης επιβεβαιώνεται αρχαιολογικά και κατά τους πρώιμους χριστιανικούς χρόνους. Στα βυζαντινά χρόνια οι Παγές αναφέρονται ως επισκοπική έδρα. Ιστορικά πρόσωπα: Αιγιαλέας Το Αλεποχώρι εξυπηρετείται από τα ΚΤΕΛ Αττικής, στη γραμμή Μεγάρων-Ν. Περάμου-Κινέτας-Αλεποχωρίου. Η Λεωφόρος Αλεποχωρίου, ξεκινά από την πόλη των Μεγάρων. Υπάρχει είσοδος προς την Παλαιά αλλά και στη Νέα Εθνική Οδό Αθηνών-Κορίνθου. Δήμος Βιλίων, Το Αλεποχώρι Αεροφωτογραφίες του Αλεποχωρίου http://odysseus.culture.gr/h/3/gh351.jsp?obj_id=20944 Αρχειοθετήθηκε 2020-07-30 στο Wayback Machine.
Κουνινά Αχαΐας

Η Κουνινά είναι ορεινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Αιγίου ως έδρα του ομώνυμου πρώην δημοτικού διαμερίσματος. Παλιότερα ονομαζόταν και Κοινινά, ονομασία που διορθώθηκε στην σημερινή την 16/10/1940.

 Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Λόπεσι Αιγιαλείας Μονή Πεπελενίτσας Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κουνινάς Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 19/12/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Κουνινάς Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 19/12/2017.
Νεντέλικο Τσουμπρίλοβιτς

Ο Νεντέλικο Τσουμπρίλοβιτς (γεννημένος στις 5 Απριλίου 1953) (σερβικά: Недељко Чубриловић / Nedeljko Čubrilović) είναι Βόσνιος Σέρβος πολιτικός, ο οποίος είναι ο 7ος και νυν Πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας.

 Ο Νεντέλκο Τσουμπρίλοβιτς γεννήθηκε στις 5 Απριλίου 1953 στο χωριό Krupa na Vrbasu, που βρίσκεται στο δήμο Μπάνια Λούκα, της Δημοκρατίας Σέρπσκα, της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Αποφοίτησε το 1978 από τη Σχολή Μηχανολόγων Μηχανικών της Μπάνια Λούκα.Διαθέτει μεταπτυχιακό ως Μηχανολόγος Μηχανικός. Εργάστηκε στην εταιρεία "Rudi Čajavec" από το 1980 έως το 1988 και αργότερα έγινε διευθυντής της εταιρείας κοινής ωφέλειας στη Μπάνια Λούκα. Από το 1996 έως το 1998, διετέλεσε Πρόεδρος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Πόλης της Μπάνια Λούκα και στη συνέχεια μετακόμισε στη θέση του Διευθυντή της Διεύθυνσης Οδικών της Δημοκρατίας Σέρπσκα. Από το 2001 έως το 2006, ήταν μηχανικός και διευθυντής του "NIS Promet". Έχει διατελέσει Υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών στην Κυβέρνηση της Δημοκρατίας Σέρπσκα.Το 2000, εντάχθηκε στη Δημοκρατική Λαϊκή Συμμαχία (DNS). Η προεδρία του DNS απέλυσε τον Τσουμπρίλοβιτς ως αντιπρόεδρό του στις 14 Νοεμβρίου 2018. Λίγο μετά, εξελέγη ως ο 1ος πρόεδρος του νεοσύστατου DEMOS στις 22 Δεκεμβρίου 2018 στη Μπάνια Λούκα. Έχει λάβει το Τάγμα του Αγίου Σάββα, που αποτελεί μία τιμητική διάκριση, που δίνεται σε προσωπικότητες για τις αξιέπαινες πράξεις τους για την Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία. Ο Νεντέλκο Τσουμπρίλοβιτς είναι παντρεμένος με τη Μίλια Τσουμπρίλοβιτς και μαζί έχουν έναν γιο, που ονομάζεται Ντούρο και μια κόρη, που ονομάζεται Μιριάνα. Ζει και εργάζεται στη Μπάνια Λούκα. Nedeljko Čubrilović Αρχειοθετήθηκε 2022-03-10 στο Wayback Machine. στο NSRS .net
Νόρθκοουτ Σίτι ΦΚ

Η Νόρθκοουτ Σίτι (αγγλικά: Northcote City) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα στα σύνορα Θόρνμπερι και Νόρθκοουτ στη Βικτώρια της Αυστραλίας. Ο σύλλογος αγωνίζεται στα πρωταθλήματα της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Βικτώριας.

 Δημιουργήθηκε το 1960 από Έλληνες της Αυστραλίας. Ο σύλλογος ήταν γνωστός ως Πρίνσες Παρκ Χέρκουλες (Princess Park Hercules) κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '60 και του '70. Το 2011, η Νόρθκοουτ κατέκτησε το Mirabella Cup, το πρώτου επιπέδου βικτωριανό κύπελλο. Την περίοδο 2013, η Νόρθκοουτ Σίτι κέρδισε το πρώτο πρωτάθλημα της Βικτόριαν Πρέμιερ Λιγκ, νικώντας την Μπέντλι Γκρινς στην παράταση με 3–2 στο AAMI Park. Τελευταία ενημέρωση: 26 Ιουλίου 2018.ΠολιτειακέςΒικτόριαν Πρέμιερ ΛιγκΠρωταθλήτρια (1): 2013Βικτόριαν Στέιτ Λιγκ Ντιβίζιον 1Πρωταθλήτρια (1): 2009Βικτόριαν Στέιτ Λιγκ Ντιβίζιον 2Σάουθ Ιστ, Πρωταθλήτρια (1): 2008 Νορθ Γουεστ, Πρωταθλήτρια (1): 2002Βικτόριαν Μετροπόλιταν Λιγκ Ντιβίζιον 1Προβιβασμός (1): 1980Βικτόριαν Μετροπόλιταν Λιγκ Ντιβίζιον 2Δεύτερη θέση (1): 1977Βικτόριαν Μετροπόλιταν Λιγκ Ντιβίζιον 3Πρωταθλήτρια (1): 1969Βικτόριαν Μετροπόλιταν Λιγκ Ντιβίζιον 4Πρωταθλήτρια (1): 1965Mirabella/Ντόκερτι ΚαπΝικήτρια (1): 2011ΆλλεςΧελλένικ ΚαπΝικήτρια (3): 1985, 1986, 1999 Επίσημος ιστότοπος
Λούσι Μουλστεΐνοβα

Η Λούσι Μουλστεΐνοβα (γεννήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 1984) είναι Σλοβάκα επαγγελματίας διεθνής πετοσφαιρίστρια, η οποία αγωνίζεται ως πασαδόρος. Κατά τη διάρκεια της μέχρι στιγμής καριέρας της έχει αγωνιστεί στα πρωταθλήματα της Σλοβακίας, της Πολωνίας και της Ελλάδας.

 Η Λούσι Μουλστεΐνοβα υπέγραψε το πρώτο της επαγγελματικό συμβόλαιο με τη Ντόπρασταβ Μπρατισλάβας, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2008 έχοντας καταφέρει να κατακτήσει προηγουμένως το πρωτάθλημα Σλοβακίας του 2008. Από το 2008 και μέχρι σήμερα, η Μουλστείνοβα έχει αγωνιστεί κατά κύριο λόγο σε ομάδες της Πολωνίας. Συγκεκριμένα, έχει περάσει από τις Πρόναρ Άστβα Μπιάλιστοκ (2008-09 και 2011-12), Νταμπρόβα Γκόρνιτσα (2010-11), Σεμίκ Πολίς (2012-14) και Μπιέλσκο Μπιάλα (2014). Μάλιστα, με τη Μπιέλσκο Μπιάλα κατάφερε να κατακτήσει το πρωτάθλημα αλλά και το Κύπελλο Πολωνίας του 2014. Μοναδική εξαίρεση σε αυτή την εξαετία συνεχούς παρουσίας της Μουλστείνοβα σε ομάδες της Πολωνίας αποτελεί ένα πέρασμά της από την Ελλάδα και τον Ολυμπιακό Πειραιώς την περίοδο 2009-10. Με την ελληνική ομάδα δεν κατάφερε να κατακτήσει κάποιο τίτλο, κατάφερε ωστόσο να κατακτήσει τη δεύτερη θέση στη τελική βαθμολογία του ελληνικού πρωταθλήματος. Η Λούσι Μουλστεΐνοβα παραμένει στη Μπιέλσκο Μπιάλα μέχρι και σήμερα. Η Λούσι Μουλστεΐνοβα είναι διεθνής με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης γυναικών της Τσεχίας από το 2009 και έχει πραγματοποιήσει μέχρι σήμερα πάνω από τριάντα συμμετοχές. Μεταξύ άλλων, έχει συμμετάσχει με την εθνική Τσεχίας στο πρωτάθλημα Ευρώπης του 2012. 1 Πρωτάθλημα Σλοβακίας: 2008 1 Πρωτάθλημα Πολωνίας: 2014 1 Κύπελλο Πολωνίας: 2014 Το προφίλ της Λούσι Μουλστείνοβα στο cev.lu Το ρόστερ του Ολυμπιακού για την περίοδο 2009-10 Συνέντευξη της Λούσι Μουλστεΐνοβα στο sport24.gr Αρχειοθετήθηκε 2016-03-05 στο Wayback Machine.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 2011

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 2011 διεξήχθη στις 29–30 Ιουλίου 2011 στο Ολυμπιακό Στάδιο, στην Αθήνα. Στη συνολική βαθμολογία των συλλόγων συμπεριελήφθησαν και οι βαθμοί από τα Πανελλήνια πρωταθλήματα συνθέτων, 20.000μ. βάδην και 10.000μ. του 2011, καθώς και τα αντίστοιχα του Μαραθωνίου και 50.000 μ. βάδην (μόνο για άνδρες) του 2010. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. για έκτη φορά στην ιστορία του.

 stivoz.gr: Αποτελέσματα Πανελληνίου Πρωταθλήματος Στίβου 2011 Αρχειοθετήθηκε 2022-11-02 στο Wayback Machine. «Αποτελέσματα Πανελλήνιου Πρωταθλήματος 20 χλμ βάδην». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Νοεμβρίου 2022. «Αποτελέσματα Πανελλήνιου Πρωταθλήματος 50 χλμ βάδην». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Νοεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 2022. «Αποτελέσματα Πανελλήνιου Πρωταθλήματος 10.000μ». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Νοεμβρίου 2022. «Αποτελέσματα Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Σύνθετων αγωνισμάτων». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Νοεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 2022. Αποτελέσματα Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Μαραθώνιου 2010 Αποτελέσματα Επίσημος ιστότοπος του ΣΕΓΑΣ Αποτελέσματα Α' ημέρας Επίσημος ιστότοπος του ΣΕΓΑΣ Αποτελέσματα Β' ημέρας Επίσημος ιστότοπος του ΣΕΓΑΣ
Αγιασσός Νάξου

Η Αγιασσός είναι παραλιακός οικισμός στην νοτιοανατολική Νάξο με 83 κατοίκους (απογραφή 2011). Ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Δαμαριώνος και υπάγεται στο Δήμο Νάξου & Μικρών Κυκλάδων.

 Το 1981, στην απογραφή, αναγνωρίζεται σαν οικισμός και προσαρτάται στην κοινότητα του Δαμαριώνα. Το 1997, με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας (νόμος 2539/97), η κοινότητα Δαμαριώνος καταργείται και ο οικισμός προσαρτάται στο νεοσύστατο δήμο Δρυμαλίας με έδρα τον οικισμό Χαλκείο. Συγκεκριμένα, με το πρόγραμμα Καποδίστριας υπαγόταν στο Δημοτικό Διαμέρισμα Δαμαριώνος, του Δήμου Δρυμαλίας, του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους. Το 2010, με την εφαρμογή του προγραμματος Καλλικράτης (νόμος 3852/2010), καταργείται ο δήμος Δρυμαλίας και το οικισμός της Αγιασσού προσαρτάται στο νεοσύστατο δήμο Νάξου & Μικρών Κυκλάδων.Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), αποτελεί μαζί με τους οικισμούς Βουρβουριά ( 11 κ.), Δαμαλάς ( 32 κ.), Δαμαριώνα ( 333 κ.) και Πυργάκι ( 48 κ.) την Τοπική Κοινότητα Δαμαριώνος ( 507 κ.). Η τ.κ. Δαμαριώνος υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δρυμαλίας, του δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, της περιφερειακής ενότητας Νάξου (του πρώην νομού Κυκλάδων), στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου.
Δαφνοκέρασος

Η δαφνοκέρασος (επιστημονική ονομασία: Prunus laurocerasus), επίσης γνωστό ως λαουροκέρασο, είναι αειθαλές φυτό της οικογένειας Ροδίδες, ιθαγενές σε περιοχές κοντά στη Μαύρη Θάλασσα στη νοτιοδυτική Ασία και τη νοτιοανατολική Ευρώπη, από την Αλβανία και τη Βουλγαρία ανατολικά μέσω Τουρκίας στα βουνά του Καυκάσου και στο βόρειο Ιράν. Τα κοινά ονόματά του αναφέρονται στην ομοιότητα του φυλλώματος και της εμφάνισης με τη δάφνη (Laurus nobilis, στην οικογένεια Λαουρίδες), και όπως η δάφνη, το δαφνοκέρασο χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή δάφνινων στεφανιών, αλλά τα δύο φυτά δεν συνδέονται στενά.

 Το δαφνοκέρασο είναι αειθαλής θάμνος ή μικρό έως μεσαίου μεγέθους δέντρο, με ύψος 5 με 15 μέτρα, σπάνια έως 18 μέτρα, με πλάτος κορμού έως 60 εκατοστά. Τα φύλλα είναι σκούρα πράσινα, δερματώδη, γυαλιστερά, με μήκος (5–)10–25(–30) εκ. και πλάτος 4–10 εκ., με λεπτό οδοντωτό περιθώριο. Τα φύλλα μπορεί να έχουν άρωμα αμυγδάλου όταν συνθλίβονται. Τα μπουμπούκια εμφανίζονται νωρίς την άνοιξη και ανοίγουν στις αρχές του καλοκαιριού σε όρθιους 7-15 βότρυες με 30–40 λουλουδία. Κάθε λουλούδι έχει διάμετρο ένα εκατοστό, με πέντε κρεμ-λευκά πέταλα και πολυάριθμους κιτρινωπούς στήμονες με γλυκιά μυρωδιά. Ο καρπός είναι ένα μικρό κεράσι διαμέτρου 1–2 εκατοστών και μαυρίζει όταν ωριμάσει στις αρχές του φθινοπώρου. Η δαφνοκέρασος είναι ένα ευρέως καλλιεργούμενο καλλωπιστικό φυτό, που χρησιμοποιείται για φύτευση σε κήπους και πάρκα σε εύκρατες περιοχές παγκοσμίως. Συχνά χρησιμοποιείται για φράκτες. Οι περισσότερες ποικιλίες είναι ανθεκτικοί θάμνοι που μπορούν να ανταπεξέλθουν σε δύσκολες συνθήκες ανάπτυξης, συμπεριλαμβανομένων των σκιερών και ξηρών συνθηκών, και οι οποίοι ανταποκρίνονται καλά στο κλάδεμα. Καλλιεργούνται περισσότερες από 40 ποικιλίες. Το φύλλωμα χρησιμοποιείται επίσης για κομμένο πράσινο στην ανθοκομία. Οι καρποί είναι στυφοί αλλά βρώσιμοι. Περιέχουν μικρές ποσότητες υδροκυανίου: οποιοδήποτε φρούτο έχει πικρή γεύση (που υποδηλώνει μεγαλύτερες συγκεντρώσεις υδροκυανίου) δεν πρέπει να καταναλώνεται. Οι σπόροι μέσα στον καρπό (και τα φύλλα) περιέχουν μεγαλύτερες συγκεντρώσεις υδροκυανίου και δεν πρέπει να καταναλώνονται. Η τοξικότητα του σπόρου μέσα στον καρπό είναι παρόμοια με την τοξικότητα των κυανιούχων σπόρων μέσα στα βερίκοκα και τα ροδάκινα. Τα φύλλα και οι σπόροι μπορεί να προκαλέσουν σοβαρή ενόχληση στον άνθρωπο εάν καταποθούν. Οι σπόροι που περιέχονται στα κεράσια είναι δηλητηριώδεις όπως και το υπόλοιπο φυτό, περιέχουν κυανογόνους γλυκοσίδες και αμυγδαλίνη. Αυτή η χημική σύνθεση είναι που δίνει την οσμή αμυγδάλου όταν τα φύλλα συνθλίβονται. Το δαφνόνερο, μια απόσταξη από μέρη του φυτού, περιέχει πρωσικό οξύ (υδροκυάνιο) και άλλες ενώσεις και είναι τοξικό.
Κύπελλο Κύπρου (καλαθοσφαίριση ανδρών)

Το Κύπελλο καλαθοσφαίρισης ανδρών Κύπρου διεξάγεται υπό την αιγίδα της Κυπριακής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (ΚΟΚ) από το 1969. Αποτελεί την διοργάνωση Κυπέλλου στη καλαθοσφαίριση ανδρών στην Κύπρο. Πολυνίκης της διοργάνωσης είναι ο ΑΠΟΕΛ με 11 κατακτήσεις. Στο κύπελλο συμμετέχουν 8 ομάδες οι οποίες αναμετρώνται μεταξύ τους σε μονούς νοκ-άουτ αγώνες, ενώ ο τελικός διεξάγεται σε ουδέτερο γήπεδο.

 Ακολουθούν αναλυτικά όλοι οι τελικοί Κυπέλλου από την ίδρυση του θεσμού μέχρι σήμερα: Ο τελικός κυπέλλου 1988 Αχιλλέας-Κεραυνός διεκόπη λόγω επεισοδίων και κατακυρώθηκε 43-39 (σκορ την στιγμή της διακοπής) υπέρ του Αχιλλέα. Ο τελικός κυπέλλου 2001 ΑΠΟΕΛ-ΑΕΛ διεκόπη λόγω επεισοδίων και κατακυρώθηκε με σκορ 20-0 υπέρ του ΑΠΟΕΛ. Το κύπελλο της περιόδου 2019-20 διακόπηκε λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού. «Το πρώτο τρόπαιο της χρονιάς». livenews.com.cy. 27 Φεβρουαρίου 2015. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 3 Αυγούστου 2015. [1] Κυπριακή Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης
British Motor Holdings

Η British Motor Holdings (BMH - Μπρίτις Μότορ Χόλντινγκς) ήταν μια αυτοκινητοβιομηχανία του Ηνωμένου Βασιλείου που δημιουργήθηκε ως μια προσπάθεια να σταματήσει η καθοδική πορεία της βρετανικής αυτοκινητοβιομηχανίας το 1960.

 Η κυβέρνηση των Εργατικών ανέβηκαν στην εξουσία σε μια περίοδο που η βρετανική βιομηχανία ακολουθούσε καθοδική πορεία. Ήδη η μεγαλύτερη τότε αυτοκινητοβιομηχανία της Βρετανίας και 4η μεγαλύτερη στον κόσμο, η British Motor Corporation (BMC - Μπρίτις Μότορς) αντιμετώπιζε τεράστιες οικονομικές δυσκολίες. Η κυβέρνηση αποφάσισε τότε πως η θεραπεία αυτών των προβλημάτων βρισκόταν σε συγχωνεύσεις με άλλες εταιρείες. Η Chrysler (Κράισλερ) εξαγόραζε τον βρετανικό όμιλο Rootes, η Leyland Motors είχε εξαγοράσει τη Standard Triumph και η Rover είχε ήδη γίνει μια από τις ισχυρότερες αυτοκινητοβιομηχανίες. Ως αποτέλεσμα, η British Motor Corporation αντιμετώπιζε τεράστια προβλήματα και ένα ολοένα και μικρότερο ποσοστό αγοράς. Έτσι, το 1966 η BMC υπέκυψε στις πιέσεις και μαζί με την Pressed Steel Company και την Jaguar δημιούργησε τη British Motor Holdings (BMH). Η εξαγορά της Pressed Steel άνοιξε το κουτί της Πανδώρας στη βρετανική αυτοκινητοβιομηχανία, αφού αυτή η εταιρεία παρήγαγε τα αμαξώματα και τις πλατφόρμες για τα αυτοκίνητα των περισσότερων βρετανικών αυτοκινητοβιομηχανιών, μεταξύ των οποίων της Triumph, της Rover, της MG, της Rolls Royce, της Alvis, κλπ. Έτσι η ΒΜΗ ήξερε πλέον όλα τα μυστικά των ανταγωνιστών της. Από την οπτική γωνία της Jaguar, η συγχώνευση έγινε διότι ο Sir William Lyons (Σερ Ουίλιαμ Λάιονς), ο διευθύνων σύμβουλος και ιδρυτής της εταιρείας πολύ σύντομα θα αποσυρόταν και δεν είχε διάδοχο για να αναλάβει τα ηνία. Ο μόνος γιος του John Lyons (Τζων Λάιονς) είχε σκοτωθεί σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα το 1955 και όλα τα υπόλοιπα μέλη του διοικητικού συμβουλίου είχαν σχεδόν την ηλικία του Sir Lyons. Φυσικά και η εξαγορά της Pressed Steel έπαιξε το ρόλο της, αφού όλα τα αμαξώματα και οι πλατφόρμες της Jaguar κατασκευάζονταν από αυτήν την εταιρεία, που τώρα ανήκε στη BMC. Από την οπτική γωνία της BMC, η Jaguar Cars ήταν ελκυστική αφού είχε μεγάλη επιτυχία στην αμερικανική αγορά και ήταν εξαιρετικά κερδοφόρα εκείνη την περίοδο. Με τη συγχώνευση η BMH κληρονόμησε ένα σεβαστό αριθμό βρετανικών αυτοκινητοβιομηχανιών: Από τη Jaguar Cars κληρονόμησε: Jaguar Daimler Motor Company Coventry ClimaxΑπό τη BMC κληρονόμησε: Austin Motor Company Morris Motor Company MG Riley Wolseley Vanden Plas BMC Η BMH δεν άντεξε πολύ διότι το 1968, αντιμετωπίζοντας ακόμη πολλά προβλήματα, συγχωνεύθηκε με την ανθούσα Leyland Motor Corporation (LMC) δημιουργώντας την British Leyland Motor Corporation (BLMC). Ιστορία της ΒΜΗ (στα αγγλικά)
Εθνική Βιβλιοθήκη Κούβας Χοσέ Μαρτί

Η Εθνική Βιβλιοθήκη Κούβας Χοσέ Μαρτί (ισπανικά: Biblioteca Nacional de Cuba José Martí ή BNCJM) είναι η εθνική βιβλιοθήκη της Κούβας, που βρίσκεται στην πρωτεύουσα Αβάνα και ιδρύθηκε στις 18 Οκτωβρίου 1901. Η βιβλιοθήκη είναι αφιερωμένη στον συγγραφέα και εθνικό ήρωα Χοσέ Μαρτί.

 Η αρχική βιβλιοθήκη βρισκόταν σε μια αίθουσα του Castillo de la Fuerza με μια συλλογή 3151 τόμων που κληροδότησε ο πρώτος διευθυντής της o Ντομίνγκο Φιγκαρόλα-Κανέντα. Λίγους μήνες αργότερα μεταφέρθηκε στο Υπουργείο Δημόσιας Εκπαίδευσης και τρεις μήνες αργότερα στη Maestranza de Artillería, όπου παρέμεινε μέχρι το 1925. Το 1929, το βιβλιογραφικό της αρχείο μετακόμισε και πάλι, αυτή τη φορά στο Εθνικό Καπιτώλιο και την άλλη στις σοφίτες της παλιάς φυλακής της Αβάνας, όπου καταστράφηκε από πυρκαγιά. Λόγω της πολυετούς εγκατάλειψης, το 1936 η Εταιρεία Φίλων της Εθνικής Βιβλιοθήκης, με επικεφαλής τον ιστορικό Emilio Roig de Leuchsenring, κατήγγειλε το εκπαιδευτικό και πολιτιστικό χάος στην Κούβα, ιδίως για την κατάσταση που επικρατούσε στα πολιτιστικά ιδρύματα της χώρας. Το 1938, η Εθνική Βιβλιοθήκη μεταφέρθηκε και πάλι από τη Maestranza de Artillería στο Castillo de la Fuerza. Στη συνέχεια, ο συγγραφέας Χοσέ Αντόνιο Ράμος άρχισε να καταγράφει και να ταξινομεί την υπάρχουσα συλλογή. Στις 21 Μαρτίου 1941, δημιουργήθηκε ένας ειδικός φόρος με σκοπό να βοηθήσει στην αγορά οικοπέδου και στην κατασκευή ενός κτιρίου για τη στέγαση της νέας βιβλιοθήκης. Το 1949, με πρόταση του Δον Φερνάντο Ορτίζ, αποφασίστηκε να δοθεί το όνομα του Χοσέ Μαρτί στο κτίριο που θα κατασκευαζόταν χρόνια αργότερα. Ο θεμέλιος λίθος τέθηκε στις 28 Ιανουαρίου 1952. Στις 12 Ιουνίου 1957, η Εθνική Βιβλιοθήκη μετακόμισε στις νέες εγκαταστάσεις. Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Europeana Ευρωπαϊκή Βιβλιοθήκη Κούβα Αβάνα Επίσημη ιστοσελίδα
Άρης Πολεμίου (πετοσφαίριση γυναικών)

Ο Άρης Πολεμίου είναι κυπριακή πετοσφαιρική ομάδα γυναικών με έδρα το Πολέμι της επαρχίας Πάφου. Αποτελεί τμήμα του αθλητικού σωματείου Άρη Πολεμίου. Συμμετέχει στη Β΄ κατηγορία Κύπρου. Χρώματα της ομάδας είναι το πράσινο και το άσπρο. Έχει κατακτήσει δύο φορές το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας.

 Ο Άρης Πολεμίου ιδρύθηκε το 1954. Το όνομα Άρης προέρχεται από τον θεό Άρη, λόγω του ότι ήταν ο θεός του πολέμου, μια λέξη που σχετιζόταν με το όνομα του χωριού Πολέμι. Αρχικά δημιούργησε ποδοσφαιρική ομάδα η οποία δεν είναι πλέον ενεργή. Λίγα χρόνια μετά την ίδρυση του ο Άρης δημιούργησε πετοσφαιρική ομάδα ανδρών. Τον Φεβρουάριο του 1978 ιδρύθηκε η Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης (ΚΟΠΕ) με τον Άρη να αποτελεί ένα από τα ιδρυτικά της μέλη,. Μερικά χρόνια μετά την ίδρυση της ανδρικής πετοσφαιρικής ομάδας, το σωματείο δημιούργησε και γυναικεία ομάδα. Την περίοδο 2013-14 κατέκτησε το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας και προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία. Την περίοδο 2014-15 τερμάτισε στην 7η θέση, εξασφαλίζοντας την παραμονή του στην κατηγορία. Την περίοδο 2015-16 τερμάτισε στην τελευταία θέση και υποβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει την πορεία του Άρη στις διοργανώσεις της ΚΟΠΕ (για όσες περιόδους εντοπίστηκαν στοιχεία). Β΄ Κατηγορία: Πρωταθλητής (2): 2014, 2022ΥποδομήςΠρωταθλήτρια παγκορασίδων (3): 1997, 1999, 2004 Πετοσφαίριση στην Κύπρο Εν ενεργεία σωματεία μέλη της Κ.Ο.ΠΕ. Άρης Πολεμίου (πετοσφαίριση γυναικών), επίσημος λογαριασμός στο Facebook.
Όθων-Γουλιέλμος της Βουργουνδίας

Ο Όθων-Γουλιέλμος, κόμης της Βουργουνδίας (Γερμ.: "Otto Wilhelm", 958 - 21 Σεπτεμβρίου 1026) από τον Οίκο της Ιβρέας κόμης του Μακόν, του Νεβέρ και της Βουργουνδίας (982 - 1026) και δούκας της Βουργουνδίας (1002 - 1004) ήταν γιος του Άνταλμπερτ βασιλιά της Λομβαρδίας και της Ζερμπέργκα, κόρης του Λάμπερτ κόμη του Σαλόν. Γεννήθηκε την εποχή που ο πατέρας του ήταν συμβασιλέας με τον παππού του Βερεγγάριο Α΄ της Ιταλίας.

 Η μητέρα του δημιούργησε την κομητεία της Βουργουνδίας και την παραχώρησε στον Όθωνα-Γουλιέλμο (982), στην συνέχεια κληρονόμησε το δουκάτο της Βουργουνδίας και το Σον από τον θετό του πατέρα Ερρίκο Α΄ τον Μέγα, που απεβίωσε χωρίς δικά του παιδιά. Ο Όθων-Γουλιέλμος νυμφεύτηκε (975 - 980) την Ερμεντρούδη του Ρουσύ, εγγονή από μητέρα της αδελφής τού Όθων Α΄ της Γερμανίας Ζέρμπερας της Σαξονίας. Με τον γάμο αυτό δημιουργήθηκε ένα δίκτυο συμμαχίας ανάμεσα στους Γάλλους, τους Γερμανούς, τους Βουργούνδιους και τους Καταλανούς. Το δουκάτο της Βουργουνδίας προσαρτήθηκε στο στέμμα της Γαλλίας από τον Ροβέρτο τον Ευλαβή (1004). Ο Όθων-Γουλιέλμος ήθελε να μείνει κυρίαρχος των εδαφών του γι'αυτό εξεγέρθηκε εναντίον του αυτοκράτορα Ερρίκου Β΄ (1016). Το γεγονός αυτό έγινε μετά την υποταγή του Ροδόλφου Γ΄ της Βουργουνδίας, του τελευταίου βασιλιά του Αρλ στον Ερρίκο στο Στρασβούργο, με τον θάνατο τού Όθωνα-Γουλιέλμου η κυριαρχία του δουκάτου έπεσε στα χέρια των Γερμανών αυτοκρατόρων. Με τη σύζυγό του Ερμεντρούδη του Ρουσύ, κόρη του Ρενώ κόμη του Ρουσύ, απέκτησε: Γκυ π. 975-1006, κόμης τού Μακόν. Ματθίλδη, παντρεύτηκε τον Λαντρί κόμη τού Νεβέρ.Ρενώ Α΄ κόμης του Νεβέρ, γενάρχης του Οίκου του Νεβέρ. Ζερμπεργκά, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Β΄ των Μποζονιδών κόμη της Προβηγκίας. Ρενώ Α΄ 986-1057, κόμης της Βουργουνδίας. Αγνή απεβ. 1068, παντρεύτηκε πρώτα τον Γουλιέλμο Ε΄ των Πουατιέ δούκα της Ακουϊτανίας και μετά τον Γοδεφρείδο Β΄ των Ινζελζέ κόμη τού Ανζού.Ο Όθων-Γουλιέλμος νυμφεύτηκε σε προχωρημένη ηλικία για δεύτερη φορά την Αδελαΐδα, που μερικοί ιστορικοί την ταυτίζουν με την Αδελαΐδα του Ανζού, αλλά η ταυτότητά της παραμένει υπό αμφισβήτηση. Christian Settipani, La Noblesse du Midi Carolingien (Prosopographia et Genealogica 5, 2004) Constance Brittain Bourchard, Sword, Miter, and Cloister: Nobility and the Church in Burgundy, 980-1188, (Cornell University Press, 1987) Constance B. Bouchard, 'The Origins of the French Nobility: A Reassessment', The American Historical Review, Vol. 86, No. 3 (Jun., 1981) David Douglas, 'Some Problems of Early Norman Chronology', The English Historical Review, Vol. 65, No. 256, (Jul., 1950) Detlev Schwennicke, Europaische Stammtafeln: Stammtafeln zur Geschichte der Europaischen Staaten, Neue Folge, Band III Teilband 1 (Marburg, Germany: Verlag von J. A. Stargardt, 1984) Thierry Stasser, "Adelaide d'Anjou, sa famille, ses unions, sa descendance - Etat de las question", Le Moyen Age 103 (1997) W. Scott Jessee, Robert the Burgundian and the Counts of Anjou, Ca. 1025-1098 (USA: The Catholic University of America Press. 2000) Όθων-Γουλιέλμος της Βουργουνδίας Αδελαΐδα του Ανζού
Αναστραγγάλια η αμφίβολη

Η Αναστραγγάλια η αμφίβολη (Anastrangalia dubia) είναι κολεόπτερο από την οικογένεια Cerambycidae και την υποοικογένεια Lepturinae. Είναι ένα από τα πολλά είδη μικρών Cerambycidae, τα οποία αρχικά συνοψιζόταν στο γένος Leptura. Στο σημερινό γένος Αναστραγγάλια στην Ευρώπη κατατάσσονται τέσσερα είδη. Την Αναστραγγάλια την αμφίβολη τη συναντούμε σχεδόν σε όλες τις χώρες της Ευρώπης και σε λίγες χώρες της Βόρειας Αφρικής και της Ασίας. Δυστυχώς τα διάφορα άτομα του είδους Αναστραγκάλια ντούμπια μπορεί να διαφέρουν αρκετά μεταξύ τους.

 Ο θώρακας είναι στενός και συγκλίνει προς τα πίσω. Αποκτά μήκος εννέα μέχρι δεκαέξι χιλιοστών. Το κεφάλι είναι επίμηκες και τα στοματικά μόρια δείχνουν εμπρός. Οι οφθαλμοί είναι νεφροειδείς. Οι κεραίες είναι νηματοειδείς. Δεν φτάνουν την οπίσθια άκρη των ελύτρων. Εκφύονται μεταξύ των οφθαλμών και κοντά σε αυτούς. Οι κρόταφοι είναι επιμήκεις και φουσκωμένοι προς τις πλευρές, σχηματίζοντας σχεδόν όρθια γωνία. Το πρόνωτο έχει σχήμα καμπάνας. Είναι πολύ μακρύτερο παρά φαρδύ και στη μπροστινή άκρη είναι περιεσφιγμένο. Στο οπίσθιο μισό παριστάνει ένα ρηχό μεσαίο αυλάκι κατά μήκος. Το κεφάλι, το πρόνωτο και η κοιλιά, όπως επίσης οι κεραίες, είναι τελείως μαύρα. Το χρώμα των ελύτρων στα αρσενικά κατά κανόνα είναι κίτρινα καφέ, με μια μαύρη γραμμή στην πλευρά. Αυτή μπορεί να είναι πολύ στενή ή αρκετά παχιά. Και η ραφή και η οπίσθια άκρη των ελύτρων είναι μαύρη. Στα θηλυκά τα έλυτρα έχουν κόκκινο χρώμα με μαύρες πλευρικές και οπίσθιες άκρες. Και εδώ η επέκταση του μαύρου χρώματος δείχνει μεγάλες παραλλαγές. Τελεία μαύρα άτομα συναντούμε στα θηλυκά αρκετά σπάνια, στα αρσενικά πάρα πολύ σπάνια. Στα δύο γένη τα έλυτρα δεν γυαλίζουν, αλλά ως εξαίρεση συναντάμε και αρσενικά με γυαλιστερά έλυτρα. Το τρίχωμα των ελύτρων είναι λεπτό και κίτρινο, και τα σημεία είναι μικρά και παντού όμοια πυκνά. Η προνύμφη αναπτύσσεται σε διάφορα κωνοφόρα δέντρα. Ο βιολογικός κύκλος διαρκεί δύο χρόνια. Το ακμαίο γίνεται ορατό κατά την αρχή του καλοκαιριού. Ο χώρος διαμονής εξαπλώνεται στην Ευρώπη από την Ισπανία, μέχρι την Ουκρανία και Λευκορωσία και από της χώρες της Μεσογείου μέχρι την Πολωνία και τη Λιθουανία. Δεν απαντάται στην Πορτογαλία και στη Μεγάλη Βρετανία. Πέρα από την Ευρώπη συναντάμε το είδος στην Αλγερία, τον Καύκασο και το Βόρειο Ιράν. H. Freude, K. W. Harde, G. A. Lohse: Die Käfer Mitteleuropas, Bd. 9. Spektrum Akademischer Verlag in Elsevier, München 1966, ISBN 3-827-40683-8
Τιπαζά

Η Τιπαζά (πρώην Τεφεσέντ, Σενουά-βερβερικά: Μπαζάρ, ⴱⴰⵣⴰⵔ, αραβικά: تيپازة‎) είναι βερβερόφωνη πόλη και πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας στην Αλγερία. Όταν αποτελούσε τμήμα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ονομαζόταν Τιπάσα. Η σύγχρονη πόλη ιδρύθηκε το 1857 και είναι ιδιαίτερα γνωστή για τα αρχαία της μνημεία και τις παραλίες της. Σύμφωνα με την απογραφή του 2008 έχει 25.225 κατοίκους.

 Η Τιπάσα, όπως ονομαζόταν τότε η πόλη, ήταν παλιός καρχηδονιακός εμπορικός σταθμός ο οποίος κατακτήθηκε από την Αρχαία Ρώμη. Στη συνέχεια μετατράπηκε σε στρατιωτική αποικία από τον αυτοκράτορα Κλαύδιο για την κατάκτηση των βασιλείων της Μαυριτανίας.Στη συνέχεια έγινε ισοπολίτιδα πόλη με την ονομασία Colonia Aelia Tipasensis, η οποία έφθασε στους 20.000 κατοίκους κατά τον 4ο αιώνα, σύμφωνα με τον Στεφάν Γκσελ.Η πόλη λειτούργησε ως σημαντικό χριστιανικός κόμβος κατά τη διάρκεια των τελευταίων αιώνων της ρωμαϊκής διακυβέρνησης, με τρεις βασιλικές. Η Τιπάσα καταστράφηκε από τους Βανδάλους το 430 μ.Χ., αλλά ανακατασκευάστηκε από τους Βυζαντινούς ένα αιώνα αργότερα. Στα τέλη του έβδομου αιώνα η πόλη κατεδαφίστηκε από τις δυνάμεις των Ομεϋαδών και ερειπώθηκε.Τον 19ο αιώνα ο τόπος αποικίστηκε και πάλι. Πλέον η πόλη αποτελεί σημαντικό τουριστικό προορισμό στην Αλγερία, κυρίως λόγω των αρχαιολογικών ευρημάτων της Τιπάσα.Η πόλη και τα περίχωρά της αποτελούν τη μεγαλύτερη βερβερόφωνη κοινότητα της δυτικής Αλγερίας, των Σενουά.
Ερμεσίνδα των Αστουριών

Η Ερμεσίνδα, ισπαν.: Ermesinda, εναλλακτικά Ormisenda, Ermisenda, Ermesinde, Ermessenda, (π. 720 ή π. 730 – ; ) ήταν βασιλική σύζυγος στο βασίλειο των Αστουριών, ως σύζυγος του βασιλιά Αλφόνσο Α' των Αστουριών ("Αλφόνσου του Καθολικού"). Ήταν κόρη του βασιλιά Πελάγιου των Αστουριών και της συζύγου του βασίλισσας Γκαουδιόσα.

 Το λατινόφωνο Chronicon Albeldense αναφέρει ότι η Ερμεσίνδα ήταν κόρη του Πελάγιου, του πρώτου βασιλιά στις Αστούριες, και της συζύγου του, Γκαουδιόσα, και ότι ο αδελφός της ήταν ο Φαβίλα, ο δεύτερος βασιλιάς των Αστουριών. Η Ερμεσίνδα πέρασε την αξίωσή της στον θρόνο στον σύζυγό της Αλφόνσο, γιο του Πέτρου δούκα της Κανταβρίας. Ο Αλφόνσος, γνωστός ως Αλφόνσος Α' ή Αλφόνσος ο Καθολικός, διαδέχθηκε τον Φαβίλα ως βασιλιάς μετά το τέλος του τελευταίου το 739, καθιστώντας την Ερσεμίνδα βασιλική σύζυγο. Η ακριβής ημερομηνία γέννησης της Ερμεσίνδας είναι άγνωστη, αλλά φαίνεται ότι ήταν μεταξύ 720 και 730. Πιθανώς γεννήθηκε στις Αστούριες, όπου ήταν βασιλιάς ο πατέρας της, αν και (όπως συνηθίζεται για την εποχή) δεν υπάρχει τεκμηρίωση γι' αυτό. Η ημερομηνία του τέλους της είναι επίσης άγνωστη. Μετά το τέλος της Eρμεσίνδας, το σώμα της ενταφιάστηκε στο μοναστήρι της Σάντα Μαρία κοντά στον δήμο Κάνγας δε Όνις, σύμφωνα με τον επίσκοπο Σεμπαστιάν της Σαλαμάνκα και την Estoria de España (γνωστής και ως Primera Crónica General). Ο Κορδοβανός χρονικογράφος Aμβρόσιο δε Μοράλες το ταυτίζει με το μοναστήρι της Κοβαδόνγα. Στο ίδιο μοναστήρι τάφηκε ο σύζυγός της Αλφόνσο Α'. Ο χρονικογράφος του 16ου αι. Aμβρόσιο δε Μοράλες έδωσε την ακόλουθη περιγραφή του τάφου του βασιλιά Aλφόνσου Α΄ και της Eρμεσίνδας, που βρίσκεται στο Ιερό Σπήλαιο της Κοβαδόνγα (Santa Cueva de Covadonga) .Ο τάφος τους είναι αυτός που βρίσκεται στην κεφαλή της εκκλησίας, που βλέπει στον κύριο βωμό σε μία μικρή σπηλιά. Είναι σκαλισμένος, εν μέρει. Είναι μία λεία πέτρινη σαρκοφάγος, της οποίας το κάλυμμα είναι ένα ενιαίο κομμάτι πέτρας, τέσσερα πόδια πλάτος στο κεφάλι και δύο στα πόδια, σαν φέρετρο, αλλά με κάλυμμα επίπεδο και όχι θολωτό. Το μήκος του είναι δώδεκα πόδια, και τρία το ύψος.Ο τάφος στη Σάντα Κουέβα δε κοβαδόνγα, στον οποίο πιστεύεται ότι είναι θαμμένοι οι Aλφόνσo και Eρμεσίνδα είναι χαραγμένος με το ακόλουθο επίγραμμα: ΕΔΩ ΕΚΕΙΤΑΙ Ο ΚΑΘΟΛΙΚΟΣ ΚΑΙ ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΔΟΝ ΑΛΟΝΣΟ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΚΑΙ Η ΣΥΖΥΓΟΣ ΤΟΥ ΔΟΝΙA ΕΡΜΑΣΙΝΔΑ, ΑΔΕΛΦΗ ΤΟΥ ΔΟΝ ΦΑΒΙΛΑ, ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΔΙΑΔΕΧΘΗΚΕ. ΑΥΤΟΣ Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΚΕΡΔΙΣΕ ΠΟΛΛΕΣ ΝΙΚΕΣ ΣΤΟΥΣ ΜΑΥΡΙΤΑΝΟΥΣ. ΑΠΕΒΙΩΣΕ ΣΤΟ ΚΑΝΓΑΣ ΤΟ ΕΤΟΣ 757. Η Ερμεσίντδ είχε τρία παιδιά, όλα από τον σύζυγό της, βασιλιά Αλφόνσο Α΄: Φρουέλα Α΄ 722-768, μετά το τέλος του Αλφόνσου Α΄, ο Φρουέλα έγινε βασιλιάς στις Αστούριες. Ενταφιάστηκε με τη σύζυγό του βασίλισσα Μούνια της Άλαβα στην εκκλησία του Σαν Σαλβαδόρ στο Οβιέδο, την οποία ίδρυσε. Βιμαράνo απεβ. 765, δολοφονήθηκε από τον αδελφό του, βασιλιά Φρουέλα. Αδοσίνδα, παντρεύτηκε τον Σίλο, 6ο βασιλιά των Αστουριών. Τάφηκε με τον σύζυγό της στην εκκλησία του Σαν Χουάν Απόστολ υ Εβανγελίστα, Σαντιάνες δε Πάβια. Barrau-Dihigo, L.; Historia política del reino Asturiano (718–910) ; Gijón, 1989.(ISBN 84-7286-273-9) http://dbe.rah.es/biografias/6813/ermesinda
Κυπριακές προεδρικές εκλογές 2023

Οι κυπριακές προεδρικές εκλογές του 2023 ήταν οι δέκατες τρίτες προεδρικές εκλογές της Κυπριακής Δημοκρατίας. Το πολίτευμα της Κύπρου είναι Προεδρική δημοκρατία και ο Πρόεδρός της, που εκλέγεται άμεσα από τον λαό για πενταετή θητεία, είναι αυτός που σχηματίζει και προεδρεύει της κυβέρνησης. Ξεκινά την ημέρα εγκαταστάσεώς του ενώπιον της Βουλής των Αντιπροσώπων, όπου ο εκλεγμένος πρόεδρος δίνει τη νενομισμένη διαβεβαίωση. Νικητής του β' γύρου των εκλογών, στις 12 Φεβρουαρίου 2023, ήταν ο Νίκος Χριστοδουλίδης που επικράτησε έναντι του Ανδρέα Μαυρογιάννη. Διαδέχθηκε τον Νίκο Αναστασιάδη ως ο 8ος πρόεδρος στην ιστορία της χώρας.

 Για να ανακηρυχθεί ένας υποψήφιος, Πρόεδρος της Δημοκρατίας, πρέπει να εξασφαλίσει πάνω από το 50% των έγκυρων ψήφων. Σε περίπτωση που αυτό δεν επιτευχθεί, διεξάγεται μια επαναληπτική εκλογή, την αντίστοιχη μέρα της επόμενης εβδομάδας, στην οποία συμμετέχουν οι δύο επικρατέστεροι υποψήφιοι. Νικητής είναι αυτός που θα κερδίσει τον μεγαλύτερο αριθμό ψήφων.Οι εκλογές γίνονται πριν τη λήξη της θητείας του εκάστοτε Προέδρου. Σε περιόδους κατά τις οποίες ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν μπορεί προσωρινά να εκτελέσει τα καθήκοντά του, τον αντικαθιστά ο Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων. Κατά τον α' γύρο των προεδρικών εκλογών, στις 5 Φεβρουαρίου 2023, ο Νίκος Χριστοδουλίδης έλαβε την πρώτη θέση, με ποσοστό 32,04% των ψήφων. Κατά το β' γύρο, που θα διεξαχθεί στις 12 Φεβρουαρίου, θα αναμετρηθεί με τον δεύτερο σε ψήφους, Ανδρέα Μαυρογιάννη, που έλαβε 29,60%. Ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ, Αβέρωφ Νεοφύτου, ήρθε τρίτος με ποσοστό 26,11%. Ο Δημοκρατικός Συναγερμός αποφάσισε τη σύγκλιση του Πολιτικού Γραφείου του κόμματος την Τρίτη 7 Φεβρουαρίου για να συζητηθούν οι προεδρικές εκλογές και απηύθυνε κάλεσμα και στους δύο υποψηφίους. Απόφαση του ΔΗΣΥ ήταν η ψήφος κατά συνείδηση για τον β' γύρο και η σύγκληση έκτακτου εκλογικού συνεδρίου για την προεδρία και την ηγεσία του κόμματος.Ο Κωνσταντίνος Χριστοφίδης αποφάσισε να στηρίξει τον Ανδρέα Μαυρογιάννη στον δεύτερο γύρο.Ο Γιώργος Κολοκασίδης ανακοίνωσε ότι δεν θα στηρίξει κάποιον από τους δύο υποψηφίους του β' γύρου.Ο Ανδρέας Μαυρογιάννης ανακοίνωσε ως νέο Υπουργό Οικονομικών. σε περίπτωση εκλογής του, τον Χαράλαμπο Προύντζο. Ο απερχόμενος Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Νίκος Αναστασιάδης, με ανακοίνωσή του ανέφερε ότι δεν στηρίζει κανένα εκ των δύο υποψηφίων και καταδίκασε το κλίμα διχασμού και εμφύλιας διαμάχης που επικρατεί εντός ΔΗΣΥ. Νικητής του β' γύρου αναδείχθηκε ο Νίκος Χριστοδουλίδης, ο οποίος εκλέχθηκε στη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας με ποσοστό 51,9%, έναντι 48,1% του Ανδρέα Μαυρογιάννη. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των εκλογών: