Κετογονική δίαιτα

Η κετογονική δίαιτα είναι μια δίαιτα με υψηλή περιεκτικότητα σε λιπαρά, επαρκή πρωτεΐνη και χαμηλή περιεκτικότητα σε υδατάνθρακες, η οποία στην ιατρική χρησιμοποιείται κυρίως για τη θεραπεία της ανθεκτικής στα φάρμακα επιληψίας στα παιδιά. Η δίαιτα αναγκάζει το σώμα να καίει λίπη παρά υδατάνθρακες. Συνήθως οι υδατάνθρακες στα τρόφιμα μετατρέπονται σε γλυκόζη, η οποία στη συνέχεια μεταφέρεται γύρω από το σώμα και είναι σημαντική για την τροφοδότηση του εγκεφάλου. Αλλά εάν παραμείνει λίγος υδατάνθρακας στη διατροφή, το συκώτι μετατρέπει το λίπος σε λιπαρά οξέα και κετονοσώματα, με τα τελευταία να περνούν στον εγκέφαλο και αντικαθιστούν τη γλυκόζη ως πηγή ενέργειας. Τα αυξημένα επίπεδα κετονοσωμάτων στο αίμα (μια κατάσταση που ονομάζεται κέτωση ) μειώνουν τελικά τη συχνότητα των επιληπτικών κρίσεων. Περίπου τα μισά παιδιά και νέοι με επιληψία που έχουν δοκιμάσει κάποια μορφή αυτής της δίαιτας είδαν τον αριθμό των επιληπτικών κρίσεων να μειώνεται τουλάχιστον κατά το ήμισυ και το αποτέλεσμα παραμένει μετά τη διακοπή της δίαιτας. Ορισμένα στοιχεία δείχνουν ότι οι ενήλικες με επιληψία μπορεί να επωφεληθούν από τη διατροφή και ότι ένα λιγότερο αυστηρό σχήμα, όπως μια τροποποιημένη δίαιτα Άτκινς, είναι εξίσου αποτελεσματικό. Οι ανεπιθύμητες ενέργειες μπορεί να περιλαμβάνουν δυσκοιλιότητα, υψηλή χοληστερόλη, επιβράδυνση της ανάπτυξης, οξέωση και πέτρες στα νεφρά.Η αρχική θεραπευτική δίαιτα για την παιδική επιληψία παρέχει αρκετή πρωτεΐνη για την ανάπτυξη και επιδιόρθωση του σώματος και αρκετές θερμίδες για τη διατήρηση του σωστού βάρους για την ηλικία και το ύψος. Η κλασική θεραπευτική κετογονική δίαιτα αναπτύχθηκε για τη θεραπεία της παιδικής επιληψίας στη δεκαετία του 1920 και χρησιμοποιήθηκε ευρέως την επόμενη δεκαετία, αλλά η δημοτικότητά της μειώθηκε με την εισαγωγή αποτελεσματικών αντιεπιληπτικών φαρμάκων. Αυτή η κλασική κετογονική δίαιτα περιέχει αναλογία 4: 1 κατά βάρος λίπους προς συνδυασμένη πρωτεΐνη και υδατάνθρακες. Αυτό επιτυγχάνεται με την εξαίρεση τροφών με υψηλή περιεκτικότητα σε υδατάνθρακες, όπως αμυλούχα φρούτα και λαχανικά, ψωμί, ζυμαρικά, δημητριακά και ζάχαρη, ενώ αυξάνεται η κατανάλωση τροφίμων με υψηλή περιεκτικότητα σε λιπαρά, όπως ξηροί καρποί, κρέμα και βούτυρο. Τα περισσότερα λιπαρά διατροφής αποτελούνται από μόρια που ονομάζονται τριγλυκερίδια μακράς αλυσίδας. Ωστόσο, τα τριγλυκερίδια μέσης αλυσίδας - φτιαγμένα από λιπαρά οξέα με βραχύτερες αλυσίδες άνθρακα από τα μακράς αλυσίδας - είναι πιο κετογόνα. Μια παραλλαγή της κλασικής διατροφής που είναι γνωστή ως η κετογονική δίαιτα τριγλυκεριδίων μέσης αλυσίδας χρησιμοποιεί μια μορφή ελαίου καρύδας, το οποίο είναι πλούσιο σε τριγλυκερίδια μέσης αλυσίδας, για να παρέχει περίπου τις μισές θερμίδες. Καθώς απαιτείται λιγότερο συνολικό λίπος σε αυτήν την παραλλαγή της δίαιτας, μπορεί να καταναλώνεται μεγαλύτερη αναλογία υδατανθράκων και πρωτεϊνών, επιτρέποντας μεγαλύτερη ποικιλία τροφών.Το 1994, ο παραγωγός του Χόλιγουντ Τζιμ Έιμπραχαμς, του οποίου η σοβαρή επιληψία του γιου ελέγχθηκε αποτελεσματικά από τη διατροφή, δημιούργησε το Ίδρυμα Τσάρλι για Κετογονικές Θεραπείες για να προωθήσει περαιτέρω τη διαιτητική θεραπεία. Η δημοσιότητα περιλάμβανε μια εμφάνιση στο πρόγραμμα Dateline του NBC και ...First Do No Harm (1997), μια ταινία για την τηλεόραση με πρωταγωνίστρια τη Μέριλ Στριπ. Το ίδρυμα χρηματοδότησε μια ερευνητική μελέτη, τα αποτελέσματα της οποίας - ανακοινώθηκαν το 1996 - σηματοδότησαν την αρχή ενός νέου επιστημονικού ενδιαφέροντος για τη διατροφή.Πιθανές θεραπευτικές χρήσεις για την κετογονική δίαιτα έχουν μελετηθεί για πολλές επιπλέον νευρολογικές διαταραχές, μερικές από τις οποίες περιλαμβάνουν: νόσο Αλτσχάιμερ, αμυοτροφική πλευρική σκλήρυνση, κεφαλαλγία, νευροτραύμα, πόνο, νόσο του Πάρκινσον και διαταραχές του ύπνου.

 Η επιληψία είναι μια από τις πιο συχνές νευρολογικές διαταραχές μετά από την ημικρανία και το εγκεφαλικό επεισόδιο, επηρεάζοντας περίπου 50 εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως. Διαγιγνώσκεται σε άτομο που έχει υποτροπιάζουσες, μη προκλητές κρίσεις. Αυτά συμβαίνουν όταν οι φλοιικοί νευρώνες πυροδοτούν υπερβολικά, υπερσύγχρονα ή και τα δύο, οδηγώντας σε προσωρινή διακοπή της φυσιολογικής λειτουργίας του εγκεφάλου. Αυτό μπορεί να επηρεάσει, για παράδειγμα, τους μυς, τις αισθήσεις, τη συνείδηση ή έναν συνδυασμό αυτών. Μια επιληπτική κρίση μπορεί να είναι εστιακή (περιορίζεται σε ένα συγκεκριμένο μέρος του εγκεφάλου) ή γενικευμένη (εξαπλώνεται ευρέως σε όλο τον εγκέφαλο και οδηγεί σε απώλεια συνείδησης). Η επιληψία μπορεί να συμβεί για διάφορους λόγους. ορισμένες μορφές έχουν ταξινομηθεί σε επιληπτικά σύνδρομα, τα περισσότερα από τα οποία ξεκινούν από την παιδική ηλικία. Η επιληψία θεωρείται ανθεκτική (δεν αντιμετωπίζονται με θεραπεία) όταν δύο ή τρία αντιεπιληπτικά φάρμακα δεν κατάφεραν να την ελέγξουν. Περίπου το 60% των ασθενών επιτυγχάνουν τον έλεγχο της επιληψίας τους με το πρώτο φάρμακο που χρησιμοποιούν, ενώ περίπου το 30% δεν επιτυγχάνουν τον έλεγχο των φαρμάκων. Όταν τα φάρμακα αποτυγχάνουν, άλλες επιλογές περιλαμβάνουν χειρουργική επέμβαση επιληψίας, διέγερση πνευμονογαστρικού νεύρου και κετογονική διατροφή. Η κετογονική δίαιτα είναι μια βασική διατροφική θεραπεία που αναπτύχθηκε για να αναπαράγει και να άρει τους περιορισμούςτης μη γενικής χρήσης της νηστείας για τη θεραπεία της επιληψίας. Αν και ήταν δημοφιλής τη δεκαετία του 1920 και του '30, εγκαταλείφθηκε σε μεγάλο βαθμό υπέρ των νέων αντιεπιληπτικών φαρμάκων. Τα περισσότερα άτομα με επιληψία μπορούν να ελέγξουν επιτυχώς τις κρίσεις τους με φάρμακα. Ωστόσο, το 25-30% αποτυγχάνει να επιτύχει τέτοιο έλεγχο παρά τη δοκιμή πολλών διαφορετικών φαρμάκων. Για αυτήν την ομάδα, και ειδικά για τα παιδιά, η δίαιτα βρήκε για άλλη μια φορά ρόλο στη διαχείριση της επιληψίας. Οι γιατροί της αρχαίας Ελλάδας αντιμετώπισαν ασθένειες, συμπεριλαμβανομένης της επιληψίας, αλλάζοντας τη διατροφή των ασθενών τους. Μια πρώιμη πραγματεία στην Ιπποκράτειο Συλλογή, Περί Ιερής Νόσου, καλύπτει την ασθένεια. Χρονολογείται από το περί το 400 π.Χ. Ο συγγραφέας της υποστήριξε την επικρατούσα άποψη ότι η επιληψία ήταν υπερφυσικής προέλευσης και θεραπείας και πρότεινε ότι η διατροφική θεραπεία είχε λογική και φυσική βάση. Στην ίδια συλλογή, ο συγγραφέας της Eπιδημικής περιγράφει την περίπτωση ενός άνδρα του οποίου η επιληψία θεραπεύεται τόσο γρήγορα όσο είχε εμφανιστεί, μέσω της πλήρους αποχής τροφίμων και ποτών. Ο βασιλικός ιατρός Ερασίστρατος δήλωσε: «Κάποιος που τείνει στην επιληψία θα πρέπει να γίνει για νηστεία χωρίς έλεος και να λάβει μικρές μερίδες.» Ο Γαληνός πίστευε ότι μια «εξασθενητική διατροφή» μπορεί να προσφέρει θεραπεία σε ήπιες περιπτώσεις και να είναι χρήσιμη σε άλλες.Η πρώτη σύγχρονη μελέτη της νηστείας ως θεραπεία της επιληψίας έγινε στη Γαλλία το 1911. Είκοσι ασθενείς με επιληψία όλων των ηλικιών «αποτοξινώθηκαν» με κατανάλωση χορτοφαγικής δίαιτας χαμηλών θερμίδων, σε συνδυασμό με περιόδους νηστείας και καθαρισμού. Δύο ωφελήθηκαν πάρα πολύ, αλλά οι περισσότεροι απέτυχαν να διατηρήσουν τη συμμόρφωση με τους επιβληθέντες περιορισμούς. Η διατροφή βελτίωσε τις ψυχικές ικανότητες των ασθενών, σε αντίθεση με τη φαρμακευτική αγωγή τους, το βρωμιούχο κάλιο, το οποίο εξασθένησε το μυαλό.Περίπου εκείνη τη στιγμή, ο Μπερνάρ Μακφάντεν, ένας Αμερικανός εκθέτης της φυσικής κουλτούρας, διαδίδει τη χρήση της νηστείας για την αποκατάσταση της υγείας. Ο μαθητής του, ο οστεοπαθητικός γιατρός Δρ. Χιου Ουίλιαμ Κόνκλιν του Μπατλ Κρικ, Μίσιγκαν, άρχισε να θεραπεύει τους ασθενείς με επιληψία, συνιστώντας νηστεία. Ο Κόνκλιν υπέθεσε ότι οι επιληπτικές κρίσεις προκλήθηκαν όταν μια τοξίνη, που εκκρίνεται από τις πλάκες Πεγιέρ στο έντερο, και απελευθερωνόταν στην κυκλοφορία του αίματος. Συνέστησε νηστεία διάρκειας 18 έως 25 ημερών για να επιτραπεί αυτή η τοξίνη να διαλυθεί. Ο Κόνκλιν αντιμετώπισε πιθανώς εκατοντάδες ασθενείς με επιληψία με τη «δίαιτα νερού» και καυχιέται για ποσοστό θεραπείας 90% στα παιδιά, το οποίο μειωνόταν σε 50% στους ενήλικες. Αργότερα, η ανάλυση των περιπτώσεων του Κόνκλιν έδειξε ότι το 20% των ασθενών του πέτυχε ελευθερία από επιληπτικές κρίσεις και το 50% είχε κάποια βελτίωση.Η θεραπεία νηστείας του Κόνκλινn υιοθετήθηκε από νευρολόγους στην επικρατούσα πρακτική. Το 1916, ένας Δρ ΜακΜάρεϊ έγραψε στο New York Medical Journal ισχυριζόμενος ότι είχε θεραπεύσει επιτυχώς τους ασθενείς με επιληψία με νηστείαο, ακολουθούμενη από μια διατροφή χωρίς άμυλο και ζάχαρη, από το 1912. Το 1921, ο εξέχων ενδοκρινολόγος Χένρι Ρολ Γκέγιελιν ανέφερε τις εμπειρίες του στο συνέδριο της Αμερικανικής Ιατρικής Ένωσης. Είχε δει την επιτυχία του Κόνκλιν από πρώτο χέρι και είχε προσπαθήσει να αναπαραγάγει τα αποτελέσματα σε 36 από τους δικούς του ασθενείς. Πέτυχε παρόμοια αποτελέσματα παρά το ότι είχε μελετήσει τους ασθενείς για μικρό χρονικό διάστημα. Περαιτέρω μελέτες τη δεκαετία του 1920 έδειξαν ότι οι επιληπτικές κρίσεις συνήθως επέστρεφαν μετά τη νηστεία. Ο Τσαρλς Χόουλαντ, ο γονέας ενός από τους επιτυχημένους ασθενείς του Κόνκλιν και ένας πλούσιος εταιρικός δικηγόρος της Νέας Υόρκης, έδωσε στον αδελφό του Τζον Ελίας Χόουλαντ δώρο 5.000 $ για να μελετήσει την «κέτωση της πείνας». Ως καθηγητής παιδιατρικής στο νοσοκομείο Johns Hopkins, ο Τζον Χόουλαντ χρησιμοποίησε τα χρήματα για να χρηματοδοτήσει τηνς έρευνα που πραγματοποιήθηκε από τον νευρολόγο Στάνλεϊ Κομπ και τον βοηθό του Γουίλιαμ Λενόξ. Το 1921, ο Ρόλιν Τέρνερ Γούνιατ εξέτασε την έρευνα για τη διατροφή και τον διαβήτη. Ανέφερε ότι τρεις υδατοδιαλυτές ενώσεις, το β-υδροξυβουτυρικό οξύ, το ακετοξικό οξύ και η ακετόνη (γνωστές συλλογικά ως κετονοσώματα ), παράγονταν από το ήπαρ σε κατά τα άλλα υγιείς ανθρώπους όταν λιμοκτονούσαν ή εάν έκαναν δίαιτα με πολύ χαμηλή περιεκτικότητα σε υδατάνθρακες και υψηλή σε λιπαρά. Ο Δρ Ράσελ Μορς Γουάιλντερ, στην κλινική Mayo, βασίστηκε σε αυτήν την έρευνα και επινόησε τον όρο «κετογονική δίαιτα» για να περιγράψει μια δίαιτα που παρήγαγε υψηλά επίπεδα κετονοσωμάτων στο αίμα ( κετοναιμία ) μέσω περίσσειας λίπους και έλλειψης υδατανθράκων. Ο Γουάιλντερ ήλπιζε να αποκτήσει τα οφέλη της νηστείας με μια διατροφική θεραπεία που θα μπορούσε να διατηρηθεί επ 'αόριστον. Η δοκιμή του σε μερικούς ασθενείς με επιληψία το 1921 ήταν η πρώτη χρήση της κετογονικής δίαιτας ως θεραπεία για την επιληψία.Ο συνάδελφος του Γουάιλντερ, παιδίατρος Μίνι Γκούνταβ Πέτερμαν, διατύπωσε αργότερα την κλασική διατροφή, με αναλογία ενός γραμμαρίου πρωτεΐνης ανά κιλό σωματικού βάρους στα παιδιά, 10–15 g υδατανθράκων ανά ημέρα και το υπόλοιπο θερμίδων από λίπος. Το έργο του Πέτερμαν στη δεκαετία του 1920 καθιέρωσε τις τεχνικές επαγωγής και διατήρησης της διατροφής. Ο Πέτερμαν κατέγραψε θετικά αποτελέσματα (βελτιωμένη εγρήγορση, συμπεριφορά και ύπνο) και ανεπιθύμητες ενέργειες (ναυτία και έμετος λόγω υπερβολικής κέτωσης). Η διατροφή αποδείχθηκε πολύ επιτυχημένη στα παιδιά: Ο Πέτερμαν ανέφερε το 1925 ότι το 95% των 37 νεαρών ασθενών είχε βελτιωμένο έλεγχο των επιληπτικών κρίσεων με τη δίαιτα και το 60% έμεινε χωρίς επιληπτικές κρίσεις. Μέχρι το 1930, η διατροφή είχε επίσης μελετηθεί σε 100 εφήβους και ενήλικες. Ο Κλίφορντ Τζόσεφ Μπαρμπόρκα, επίσης από την κλινική Mayo, ανέφερε ότι το 56% αυτών των ηλικιωμένων ασθενών βελτιώθηκε με τη διατροφή και το 12% έμεινε χωρίς επιληπτικές κρίσεις. Αν και τα αποτελέσματα των ενηλίκων είναι παρόμοια με τις σύγχρονες μελέτες των παιδιών, δεν συγκρίθηκαν επίσης με τις σύγχρονές του μελέτες. Ο Μπαρμπόρκα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι ενήλικες ήταν λιγότερο πιθανό να επωφεληθούν από τη διατροφή και η χρήση της κετογονικής δίαιτας σε ενήλικες δεν μελετήθηκε ξανά έως το 1999. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920 και του 1930, όταν τα μόνα αντιεπιληπτικά φάρμακα ήταν τα ηρεμιστικά βρωμίδια (ανακαλύφθηκαν το 1857) και η φαινοβαρβιτάλη (1912), η κετογονική δίαιτα χρησιμοποιήθηκε και μελετήθηκε ευρέως. Αυτό άλλαξε το 1938 όταν οι Χ. Χιούστον Μέριτ και Τρέισι Πάτναμ ανακάλυψαν τη φαινυτοΐνη (Dilantin), και το επίκεντρο της έρευνας μετατοπίστηκε στην ανακάλυψη νέων φαρμάκων. Με την εισαγωγή του βαλπροϊκού νατρίου στη δεκαετία του 1970, φάρμακα ήταν διαθέσιμα σε νευρολόγους που ήταν αποτελεσματικοί σε ένα ευρύ φάσμα επιληπτικών συνδρόμων και τύπων επιληπτικών κρίσεων. Η χρήση της κετογονικής δίαιτας, εκείνη τη στιγμή, περιορισμένη σε δύσκολες περιπτώσεις όπως το σύνδρομο Lennox-Gastaut, μειώθηκε περαιτέρω. Στη δεκαετία του 1960, τα τριγλυκερίδια μεσαίας αλυσίδας (MCTs) βρέθηκαν να παράγουν περισσότερα κετονοσώματα ανά μονάδα ενέργειας από τα κανονικά διαιτητικά λίπη (τα οποία είναι κυρίως τριγλυκερίδια μακράς αλυσίδας). Τα MCT απορροφώνται αποτελεσματικότερα και μεταφέρονται γρήγορα στο ήπαρ μέσω του ηπατικού πυλαίου συστήματος παρά του λεμφικού συστήματος. Οι σοβαροί περιορισμοί υδατανθράκων της κλασικής κετογονικής δίαιτας δυσκόλευαν τους γονείς να παράγουν εύγευστα γεύματα που θα ανέχονταν τα παιδιά τους. Το 1971, ο Πίτερ Χατενλόχερ επινόησε μια κετογονική δίαιτα όπου περίπου το 60% των θερμίδων προέρχονταν από το έλαιο MCT, και αυτό επέτρεπε περισσότερη πρωτεΐνη και έως και τρεις φορές περισσότερους υδατάνθρακες από την κλασική κετογονική δίαιτα. Το λάδι αναμείχθηκε με τουλάχιστον διπλάσιο όγκο αποβουτυρωμένου γάλακτος, ψυχόταν και καταναλωνόταν κατά τη διάρκεια του γεύματος ή ενσωματώθηκε στο φαγητό. Το δοκίμασε σε 12 παιδιά και εφήβους με κρίσεις. Τα περισσότερα παιδιά βελτιώθηκαν τόσο στον έλεγχο των επιληπτικών κρίσεων όσο και στην εγρήγορση, αποτελέσματα που ήταν παρόμοια με την κλασική κετογονική διατροφή. Η γαστρεντερική διαταραχή ήταν ένα πρόβλημα, το οποίο οδήγησε έναν ασθενή να εγκαταλείψει τη διατροφή, αλλά τα γεύματα ήταν ευκολότερα στην προετοιμασία και ήταν καλύτερα αποδεκτά από τα παιδιά. Η δίαιτα MCT αντικατέστησε την κλασική κετογονική δίαιτα σε πολλά νοσοκομεία, αν και κάποιες δίαιτες ήταν συνδυασμός των δύο. Η κετογονική δίαιτα έλαβε έκθεση των εθνικών μέσων ενημέρωσης στις ΗΠΑ τον Οκτώβριο του 1994, όταν το τηλεοπτικό πρόγραμμα Dateline του NBC ανέφερε την υπόθεση του Τσάρλι Έιμπραχαμς, γιου του παραγωγού Χόλιγουντ Τζιμ Έιμπραχαμς. Ο δύοχρονος υπέφερε από επιληψία που είχε παραμείνει ανεξέλεγκτη από τις κύριες και εναλλακτικές θεραπείες. Ο Έιμπραχαμς ανακάλυψε μια αναφορά στην κετογονική διατροφή σε έναν οδηγό επιληψίας για τους γονείς και έφερε τον Τσάρλι στον Τζον Μ. Φρίμαν στο Νοσοκομείο Johns Hopkins, το οποίο συνέχισε να προσφέρει τη θεραπεία. Υπό τη δίαιτα, η επιληψία του Τσάρλι ελέγχθηκε γρήγορα και η αναπτυξιακή του πρόοδος συνεχίστηκε. Αυτό ενέπνευσε τον Έιμπραχαμς να δημιουργήσουν το Ίδρυμα Τσάρλι για να προωθήσει τη διατροφή και να χρηματοδοτήσει την έρευνα. Μια πολυκεντρική προοπτική μελέτη ξεκίνησε το 1994, τα αποτελέσματα παρουσιάστηκαν στην Αμερικανική Εταιρεία Επιληψίας το 1996 και δημοσιεύθηκαν το 1998. Ακολούθησε μια έκρηξη επιστημονικού ενδιαφέροντος για τη διατροφή. Το 1997, ο Έιμπραχαμς έβγαλε μια τηλεοπτική ταινία ...Πρώτα μην βλάψετε, με πρωταγωνίστρια τη Μέριλ Στριπ, στην οποία η ανθεκτική επιληψία ενός νεαρού αγοριού αντιμετωπίζεται επιτυχώς από την κετογονική δίαιτα. Η κετογονική δίαιτα μειώνει τη συχνότητα των επιληπτικών κρίσεων κατά περισσότερο από 50% στους μισούς ασθενείς που τη δοκιμάζουν και κατά περισσότερο από 90% σε ένα τρίτο των ασθενών. Τα τρία τέταρτα των παιδιών που ανταποκρίνονται το κάνουν εντός δύο εβδομάδων, αν και οι ειδικοί προτείνουν μια δοκιμή τουλάχιστον τριών μηνών προτού υποθέσουν ότι ήταν αναποτελεσματική. Τα παιδιά με ανθεκτική επιληψία είναι πιο πιθανό να επωφεληθούν από την κετογονική δίαιτα παρά από τη δοκιμή άλλου αντισπασμωδικού φαρμάκου. Οι έφηβοι και οι ενήλικες μπορούν επίσης να επωφεληθούν από τη διατροφή, αν και η συμμόρφωση με τη στοματική δίαιτα (έναντι του σωληναρίου) παραμένει πρόβλημα. Οι πρώτες μελέτες ανέφεραν υψηλά ποσοστά επιτυχίας. Σε μία μελέτη το 1925, το 60% των ασθενών έμεινε χωρίς επιληπτικές κρίσεις και ένα άλλο 35% των ασθενών είχε μείωση κατά 50% στη συχνότητα των επιληπτικών κρίσεων. Αυτές οι μελέτες εξέτασαν γενικά μια ομάδα ασθενών που έλαβαν πρόσφατα θεραπεία από τον ιατρό (μια αναδρομική μελέτη ) και επέλεξαν ασθενείς που είχαν διατηρήσει επιτυχώς τους διατροφικούς περιορισμούς. Ωστόσο, αυτές οι μελέτες είναι δύσκολο να συγκριθούν με τις σύγχρονες δοκιμές. Ένας λόγος είναι ότι αυτές οι παλαιότερες δοκιμές υπέφεραν από προκατάληψη επιλογής, καθώς απέκλεισαν ασθενείς που δεν μπορούσαν να ξεκινήσουν ή να διατηρήσουν τη διατροφή τους και έτσι επέλεξαν από ασθενείς που θα είχαν καλύτερα αποτελέσματα. Σε μια προσπάθεια ελέγχου αυτής της προκατάληψης, ο σύγχρονος σχεδιασμός μελέτης προτιμά μια προοπτική ομάδα (οι ασθενείς στη μελέτη επιλέγονται πριν από την έναρξη της θεραπείας) στην οποία τα αποτελέσματα παρουσιάζονται για όλους τους ασθενείς ανεξάρτητα από το εάν ξεκίνησαν ή ολοκλήρωσαν τη θεραπεία (γνωστή ως ανάλυσης πρόθεσης για θεραπεία).Μια άλλη διαφορά μεταξύ παλαιότερων και νεότερων μελετών είναι ότι ο τύπος των ασθενών που έλαβαν θεραπεία με κετογονική διατροφή άλλαξε με την πάροδο του χρόνου. Όταν αναπτύχθηκε και χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά, η κετογονική δίαιτα δεν ήταν η τελευταία λύση. Αντίθετα, τα παιδιά σε σύγχρονες μελέτες έχουν ήδη δοκιμάσει και αποτύχει σε ορισμένα αντισπασμωδικά φάρμακα, επομένως μπορεί να θεωρηθεί ότι έχουν πιο δύσκολο να αντιμετωπιστεί επιληψία. Οι πρώιμες και οι σύγχρονες μελέτες διαφέρουν επίσης επειδή το πρωτόκολλο θεραπείας έχει αλλάξει. Σε παλαιότερα πρωτόκολλα, η δίαιτα ξεκίνησε με παρατεταμένη νηστεία, σχεδιασμένη ώστε να χάσει 5-10% σωματικό βάρος και περιόρισε σημαντικά την πρόσληψη θερμίδων. Οι ανησυχίες για την υγεία και την ανάπτυξη των παιδιών οδήγησαν σε χαλάρωση των περιορισμών της διατροφής. Ο περιορισμός υγρών ήταν κάποτε χαρακτηριστικό της διατροφής, αλλά αυτό οδήγησε σε αυξημένο κίνδυνο δυσκοιλιότητας και πέτρες στα νεφρά και δεν θεωρείται πλέον ευεργετικό. Μια μελέτη με προοπτικό σχεδιασμό με σκοπό τη θεραπεία δημοσιεύθηκε το 1998 από μια ομάδα από το νοσοκομείο Johns Hopkins και ακολούθησε μια έκθεση που δημοσιεύθηκε το 2001. Όπως με τις περισσότερες μελέτες της κετογονικής δίαιτας, δεν χρησιμοποιήθηκε ομάδα ελέγχου (ασθενείς που δεν έλαβαν τη θεραπεία). Στη μελέτη συμμετείχαν 150 παιδιά. Μετά από τρεις μήνες, το 83% από αυτούς ήταν ακόμη σε δίαιτα, το 26% είχε μια καλή μείωση των επιληπτικών κρίσεων, το 31% είχε μια εξαιρετική μείωση και το 3% ήταν χωρίς επιληπτικές κρίσεις. Στους 12 μήνες, το 55% ήταν ακόμη σε δίαιτα, το 23% είχε καλή ανταπόκριση, το 20% είχε εξαιρετική ανταπόκριση και το 7% ήταν χωρίς επιληπτικές κρίσεις. Όσοι διέκοψαν τη διατροφή από αυτό το στάδιο το έκαναν επειδή ήταν αναποτελεσματικό, πολύ περιοριστικό ή λόγω ασθένειας, και οι περισσότεροι από εκείνους που παρέμειναν επωφελήθηκαν από αυτήν. Το ποσοστό αυτών που εξακολουθούσαν να κάνουν δίαιτα στα δύο, τρία και τέσσερα χρόνια ήταν 39%, 20% και 12%, αντίστοιχα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο πιο συνηθισμένος λόγος για τη διακοπή της δίαιτας ήταν επειδή τα παιδιά είχαν γίνει χωρίς επιληπτικές κρίσεις ή σημαντικά καλύτερα. Στα τέσσερα χρόνια, το 16% των αρχικών 150 παιδιών είχε καλή μείωση της συχνότητας των επιληπτικών κρίσεων, το 14% είχε μια εξαιρετική μείωση και το 13% ήταν χωρίς επιληπτικές κρίσεις, αν και αυτά τα στοιχεία περιλαμβάνουν πολλά που δεν είχαν πλέον τη δίαιτα. Όσα έμειναν στη δίαιτα μετά από αυτή τη διάρκεια συνήθως είχαν κάποιους σπασμούς, αλλά είχαν εξαιρετική ανταπόκριση.Είναι δυνατόν να συνδυαστούν τα αποτελέσματα αρκετών μικρών μελετών για να παραχθούν στοιχεία που να είναι ισχυρότερα από αυτά που διατίθενται από κάθε μελέτη μόνο - μια στατιστική μέθοδο γνωστή ως μετα-ανάλυση. Μία από τις τέσσερις τέτοιες αναλύσεις, που πραγματοποιήθηκαν το 2006, εξέτασε 19 μελέτες σε σύνολο 1.084 ασθενών. Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το ένα τρίτο πέτυχε μια εξαιρετική μείωση της συχνότητας των επιληπτικών κρίσεων και οι μισοί ασθενείς πέτυχαν μια καλή μείωση.Μια συστηματική ανασκόπηση του Cochrane το 2018 διαπίστωσε και ανέλυσε έντεκα τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές κετογονικής διατροφής σε άτομα με επιληψία για τα οποία τα φάρμακα απέτυχαν να ελέγξουν τις επιληπτικές τους κρίσεις. Έξι από τις δοκιμές συγκρίνουν μια ομάδα που έχει ανατεθεί σε μια κετογενική δίαιτα με μια ομάδα που δεν έχει ανατεθεί σε μία. Οι άλλες δοκιμές συνέκριναν τους τύπους δίαιτας ή τρόπους εισαγωγής τους για να τους κάνουν πιο ανεκτούς. Στη μεγαλύτερη δοκιμή της κετογονικής δίαιτας με έλεγχο μη δίαιτας, σχεδόν το 38% των παιδιών και των νέων είχαν μισές ή λιγότερες επιληπτικές κρίσεις με τη δίαιτα σε σύγκριση με το 6% με την ομάδα που δεν είχε λάβει δίαιτα. Δύο μεγάλες δοκιμές της τροποποιημένης δίαιτας Atkins σε σύγκριση με έναν έλεγχο μη δίαιτας είχαν παρόμοια αποτελέσματα, με πάνω από το 50% των παιδιών να έχουν μισές ή λιγότερες επιληπτικές κρίσεις με τη δίαιτα σε σύγκριση με περίπου 10% στην ομάδα ελέγχου. Η κετογονική δίαιτα ενδείκνυται ως συμπληρωματική (πρόσθετη) θεραπεία σε παιδιά και νέους με ανθεκτική στα φάρμακα επιληψία. Έχει εγκριθεί από τις εθνικές κλινικές οδηγίες στη Σκωτία, Αγγλία και Ουαλία και αποζημιώνεται από σχεδόν όλες τις ασφαλιστικές εταιρείες των ΗΠΑ. Τα παιδιά με εστιακή βλάβη (ένα μόνο σημείο της εγκεφαλικής ανωμαλίας που προκαλεί την επιληψία) που θα έκαναν κατάλληλους υποψήφιους για χειρουργική επέμβαση είναι πιο πιθανό να γίνουν χωρίς κρίσεις με χειρουργική επέμβαση παρά με την κετογονική δίαιτα. Περίπου το ένα τρίτο των κέντρων επιληψίας που προσφέρουν την κετογονική δίαιτα προσφέρουν επίσης διατροφική θεραπεία σε ενήλικες. Οι δύο λιγότερο περιοριστικές διατροφικές παραλλαγές - η θεραπεία με χαμηλό γλυκαιμικό δείκτη και η τροποποιημένη διατροφή Atkins - είναι πιο κατάλληλες για εφήβους και ενήλικες, κυρίως λόγω της καλύτερης τήρησης. Μια υγρή μορφή της κετογονικής δίαιτας είναι ιδιαίτερα εύκολη στην παρασκευή της, και είναι καλά ανεκτή από τα βρέφη και από άτομα που τρέφονται με σωλήνα.Οι συνήγοροι για τη διατροφή προτείνουν να ληφθεί σοβαρά υπόψη μετά την αποτυχία δύο φαρμάκων, καθώς η πιθανότητα επιτυχίας άλλων φαρμάκων είναι μόνο 10%. Η δίαιτα συνιστάται νωρίτερα για κάποια επιληψία και γενετικά σύνδρομα όπου έχει δείξει ιδιαίτερη χρησιμότητα. Σε αυτά περιλαμβάνονται το σύνδρομο Dravet, οι βρεφικοί σπασμοί, η μυοκλονική-αστική επιληψία, το σύμπλεγμα της οζώδους σκλήρυνσης και για τα παιδιά που τρέφονται με σωλήνα γαστροστομίας. Η κετογονική δίαιτα ξεκινά συνήθως σε συνδυασμό με την υπάρχουσα αντισπασμωδική αγωγή του ασθενούς, αν και οι ασθενείς μπορεί να απογαλακτιστούν από αντισπασμωδικά εάν η δίαιτα είναι επιτυχής. Ορισμένες ενδείξεις συνεργιστικών οφελών παρατηρούνται όταν η δίαιτα συνδυάζεται με διεγέρτη του πνευμονογαστρικού νεύρου ή με το φάρμακο ζονισαμίδη και ότι η δίαιτα μπορεί να είναι λιγότερο επιτυχής σε παιδιά που λαμβάνουν φαινοβαρβιτάλη. Η κετογονική δίαιτα δεν θεωρείται καλοήθης, ολιστική ή απόλυτα φυσική θεραπεία. Όπως και με οποιαδήποτε σοβαρή ιατρική θεραπεία, μπορεί να οδηγήσει σε επιπλοκές, αν και αυτές είναι γενικά λιγότερο σοβαρές και λιγότερο συχνές από ότι με αντιεπιληπτικά φάρμακα ή χειρουργική επέμβαση. Συχνές αλλά εύκολα θεραπεύσιμες βραχυπρόθεσμες παρενέργειες περιλαμβάνουν δυσκοιλιότητα, οξέωση χαμηλού βαθμού και υπογλυκαιμία εάν πραγματοποιηθεί αρχικά νηστεία. Τα αυξημένα επίπεδα λιπιδίων στο αίμα επηρεάζουν έως και το 60% των παιδιών και τα επίπεδα χοληστερόλης μπορεί να αυξηθούν κατά περίπου 30%. Αυτό μπορεί να αντιμετωπιστεί με αλλαγές στην περιεκτικότητα σε λιπαρά της δίαιτας, όπως από κορεσμένα λιπαρά προς πολυακόρεστα λίπη, και εάν παραμένουν, μειώνοντας την αναλογία κετογόνου. Τα συμπληρώματα είναι απαραίτητα για την αντιμετώπιση της διατροφικής ανεπάρκειας πολλών μικροθρεπτικών συστατικών.Η μακροχρόνια χρήση της κετογονικής δίαιτας στα παιδιά αυξάνει τον κίνδυνο επιβράδυνσης ή διακοπής της ανάπτυξης, καταγμάτων των οστών και λίθων στα νεφρά. Η διατροφή μειώνει τα επίπεδα του ινσουλινοειδούς αυξητικού παράγοντα 1, ο οποίος είναι σημαντικός για την ανάπτυξη της παιδικής ηλικίας. Όπως πολλά αντιεπιληπτικά φάρμακα, η κετογονική δίαιτα έχει αρνητικές επιπτώσεις στην υγεία των οστών. Πολλοί παράγοντες μπορεί να εμπλέκονται όπως οξέωση και καταστολή της αυξητικής ορμόνης. Περίπου ένα στα 20 παιδιά υπό κετογονική δίαιτα αναπτύσσουν πέτρες στα νεφρά (σε σύγκριση με ένα στα χιλιάδες για τον γενικό πληθυσμό). Μια κατηγορία αντισπασμωδικών γνωστών ως αναστολέων καρβονικής ανυδράσης ( τοπιραμάτη, ζονισαμίδη ) είναι γνωστό ότι αυξάνουν τον κίνδυνο των λίθων στα νεφρά, αλλά ο συνδυασμός αυτών των αντισπασμωδικών και της κετογονικής δίαιτας δεν φαίνεται να αυξάνει τον κίνδυνο πάνω από αυτόν της δίαιτας μόνο. Οι πέτρες μπορούν να θεραπευτούν και δεν δικαιολογούν τη διακοπή της διατροφής. Περίπου οι μισές κλινικές παρέχουν από του στόματος συμπληρώματα κιτρικού καλίου εμπειρικά σε όλους τους ασθενείς με κετογόνο διατροφή, με κάποιες ενδείξεις ότι αυτό μειώνει την επίπτωση σχηματισμού λίθων. Ωστόσο, δεν έχει δοκιμαστεί σε προοπτική ελεγχόμενη δοκιμή. Ο σχηματισμός πέτρας στα νεφρά (νεφρολιθίαση) σχετίζεται με τη διατροφή για τέσσερις λόγους: Η περίσσεια ασβεστίου στα ούρα ( υπερασβεστουρία ) εμφανίζεται λόγω της αυξημένης απομετάλλωσης των οστών με την οξέωση. Τα οστά αποτελούνται κυρίως από φωσφορικό ασβέστιο. Το φωσφορικό αντιδρά με το οξύ και το ασβέστιο απεκκρίνεται από τα νεφρά. Υποκιτρουρία: τα ούρα έχουν ασυνήθιστα χαμηλή συγκέντρωση κιτρικού, το οποίο συνήθως βοηθά στη διάλυση του ελεύθερου ασβεστίου. Τα ούρα έχουν χαμηλό pH, το οποίο εμποδίζει τη διάλυση του ουρικού οξέος, οδηγώντας σε κρύσταλλους που δρουν ως κόμβος σχηματισμού λίθων ασβεστίου. Πολλά ιδρύματα περιορίζουν παραδοσιακά την πρόσληψη νερού των ασθενών στη διατροφή στο 80% των κανονικών ημερήσιων αναγκών. Αυτή η πρακτική δεν ενθαρρύνεται πλέον.Σε εφήβους και ενήλικες, συχνές παρενέργειες που αναφέρθηκαν περιλαμβάνουν απώλεια βάρους, δυσκοιλιότητα, δυσλιπιδαιμία και σε γυναίκες, δυσμηνόρροια. Η κετογονική δίαιτα είναι μια ιατρική θεραπεία διατροφής που περιλαμβάνει συμμετέχοντες από διάφορους κλάδους. Τα μέλη της ομάδας περιλαμβάνουν έναν εγγεγραμμένο παιδίατρο διαιτολόγο που συντονίζει το πρόγραμμα διατροφής, ένα παιδονευρολόγο με εμπειρία στην προσφορά της κετογονικής διατροφής και πιστοποιημένη νοσοκόμα που είναι εξοικειωμένη με την παιδική επιληψία. Πρόσθετη βοήθεια μπορεί να προέλθει από έναν ιατρικό κοινωνικό λειτουργό που συνεργάζεται με την οικογένεια και έναν φαρμακοποιό που μπορεί να συμβουλεύει την περιεκτικότητα των φαρμάκων σε υδατάνθρακες. Τέλος, οι γονείς και άλλοι φροντιστές πρέπει να εκπαιδεύονται σε πολλές πτυχές της διατροφής για να εφαρμόζεται με ασφάλεια.Η εφαρμογή της διατροφής μπορεί να παρουσιάσει δυσκολίες για τους φροντιστές και τον ασθενή λόγω της χρονικής δέσμευσης που εμπλέκεται στη μέτρηση και τον προγραμματισμό γευμάτων. Δεδομένου ότι οποιαδήποτε μη προγραμματισμένη διατροφή μπορεί δυνητικά να σπάσει τη διατροφική ισορροπία που απαιτείται, ορισμένοι άνθρωποι θεωρούν ότι η πειθαρχία που απαιτείται για τη διατήρηση της διατροφής είναι δύσκολη και δυσάρεστη. Μερικοί άνθρωποι τερματίζουν τη δίαιτα ή μεταβαίνουν σε μια λιγότερο απαιτητική δίαιτα, όπως η τροποποιημένη δίαιτα Atkins ή η δίαιτα θεραπείας με χαμηλό γλυκαιμικό δείκτη, επειδή βρίσκουν τις δυσκολίες πολύ μεγάλες. Η κετογονική δίαιτα υπολογίζεται από έναν διαιτολόγο για κάθε παιδί. Η ηλικία, το βάρος, τα επίπεδα δραστηριότητας, ο πολιτισμός και οι προτιμήσεις φαγητού επηρεάζουν όλα τα γεύματα. Πρώτον, οι ενεργειακές απαιτήσεις ορίζονται στο 80-90% των συνιστώμενων ημερήσιων ποσοτήτων για την ηλικία του παιδιού (η δίαιτα με υψηλή περιεκτικότητα σε λιπαρά απαιτεί λιγότερη ενέργεια για την επεξεργασία από μια τυπική δίαιτα με υψηλή περιεκτικότητα σε υδατάνθρακες). Τα πολύ δραστήρια παιδιά ή τα άτομα με μυϊκή σπαστικότητα χρειάζονται περισσότερη ενέργεια από αυτό. Τα ακίνητα παιδιά χρειάζονται λιγότερα. Η αναλογία της κετογόνου διατροφής συγκρίνει το βάρος του λίπους με το συνδυασμένο βάρος υδατανθράκων και πρωτεϊνών. Αυτό είναι συνήθως 4: 1, αλλά παιδιά ηλικίας κάτω των 18 μηνών, άνω των 12 ετών, ή που είναι παχύσαρκα μπορεί να ξεκινήσουν με αναλογία 3: 1. Το λίπος είναι πλούσιο σε ενέργεια, με 9 kcal / g (38 kJ / g) σε σύγκριση με 4 kcal / g (17 kJ / g) για υδατάνθρακες ή πρωτεΐνες, επομένως οι μερίδες της κετογονικής διατροφής είναι μικρότερες από το κανονικό. Η ποσότητα λίπους στη διατροφή μπορεί να υπολογιστεί βάσει των συνολικών ενεργειακών απαιτήσεων και της επιλεγμένης αναλογίας. Στη συνέχεια, τα επίπεδα πρωτεΐνης έχουν ρυθμιστεί ώστε να επιτρέπουν την ανάπτυξη και τη συντήρηση του σώματος και είναι περίπου 1 g πρωτεΐνης για κάθε κιλό σωματικού βάρους. Τέλος, η ποσότητα υδατανθράκων καθορίζεται ανάλογα με το υπόλοιπο που διατηρείται διατηρώντας την επιλεγμένη αναλογία. Οποιοσδήποτε υδατάνθρακας σε φάρμακα ή συμπληρώματα πρέπει να αφαιρείται από αυτό το υπόλοιπο. Η συνολική ημερήσια ποσότητα λίπους, πρωτεϊνών και υδατανθράκων διαιρείται ομοιόμορφα στα γεύματα.Ένα πρόγραμμα υπολογιστή όπως το KetoCalculator μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη δημιουργία συνταγών. Τα γεύματα έχουν συχνά τέσσερα συστατικά: πλήρη κρέμα γάλακτος, τροφή πλούσια σε πρωτεΐνες (συνήθως κρέας), φρούτα ή λαχανικά και λίπος όπως βούτυρο, φυτικό έλαιο ή μαγιονέζα. Επιτρέπονται μόνο φρούτα και λαχανικά με χαμηλή περιεκτικότητα σε υδατάνθρακες, με εξαίρεση τις μπανάνες, τις πατάτες, τα μπιζέλια και το καλαμπόκι. Τα κατάλληλα φρούτα χωρίζονται σε δύο ομάδες με βάση την ποσότητα υδατανθράκων που περιέχουν και τα λαχανικά ομοίως διαιρούνται σε δύο ομάδες. Τα τρόφιμα σε καθεμία από αυτές τις τέσσερις ομάδες μπορούν ελεύθερα να υποκατασταθούν για να επιτρέψουν παραλλαγές χωρίς να χρειάζεται να υπολογιστούν εκ νέου τα μεγέθη μερίδας. Για παράδειγμα, μαγειρεμένο μπρόκολο, λαχανάκια Βρυξελλών, κουνουπίδι και φασολάκια είναι όλα ισοδύναμα. Τα φρέσκα, κονσερβοποιημένα ή κατεψυγμένα τρόφιμα είναι ισοδύναμα, αλλά τα ωμά και τα μαγειρεμένα λαχανικά διαφέρουν και τα μεταποιημένα τρόφιμα είναι μια επιπλέον επιπλοκή. Οι γονείς πρέπει να είναι ακριβείς κατά τη μέτρηση των ποσοτήτων τροφίμων σε ηλεκτρονική ζυγαριά ακριβής έως 1 γραμμάριο. Το παιδί πρέπει να φάει ολόκληρο το γεύμα και δεν μπορεί να έχει επιπλέον μερίδες. τυχόν σνακ πρέπει να ενσωματωθούν στο πρόγραμμα γευμάτων. Μια μικρή ποσότητα λαδιού MCT μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να βοηθήσει στη δυσκοιλιότητα ή στην αύξηση της κέτωσης.Η κλασική κετογονική δίαιτα δεν είναι μια ισορροπημένη διατροφή και περιέχει μόνο μικρές μερίδες φρέσκων φρούτων και λαχανικών, εμπλουτισμένων δημητριακών και τροφών πλούσιων σε ασβέστιο. Συγκεκριμένα, οι βιταμίνες Β, το ασβέστιο και η βιταμίνη D πρέπει να συμπληρώνονται τεχνητά. Αυτό επιτυγχάνεται με τη λήψη δύο συμπληρωμάτων χωρίς ζάχαρη που έχουν σχεδιαστεί για την ηλικία του ασθενούς: μια πολυβιταμίνη με μέταλλα και ασβέστιο με βιταμίνη D. Μια τυπική ημέρα τροφής για ένα παιδί με αναλογία 4: 1, 1.500 kcal (6.300 kJ) η κετογενής διατροφή περιλαμβάνει τρία μικρά γεύματα και τρία μικρά σνακ. Το φυσιολογικό διατροφικό λίπος περιέχει κυρίως τριγλυκερίδια μακράς αλυσίδας (LCTs). Τα τριγλυκερίδια μέσης αλυσίδας (MCTs) είναι πιο κετογόνα από τα μακράς αλυσίδας επειδή παράγουν περισσότερες κετόνες ανά μονάδα ενέργειας όταν μεταβολίζονται. Η χρήση τους επιτρέπει μια δίαιτα με χαμηλότερη αναλογία λίπους και μεγαλύτερη αναλογία πρωτεϊνών και υδατανθράκων, οδηγώντας σε περισσότερες επιλογές φαγητού και μεγαλύτερα μεγέθη μερίδων. Στην αρχική δίαιτα MCT που αναπτύχθηκε από τον Πίτερ Χάτενλοκερ στη δεκαετία του 1970 το 60% των θερμίδων της προερχόταν από λάδι MCT. Η κατανάλωση αυτής της ποσότητας λαδιού MCT προκάλεσε κράμπες στην κοιλιά, διάρροια και έμετο σε ορισμένα παιδιά. Ένα ποσοστό 45% θεωρείται ως ισορροπία μεταξύ επίτευξης καλής κέτωσης και ελαχιστοποίησης γαστρεντερικών ενοχλήσεων. Οι κλασικές και τροποποιημένες κετογονικές δίαιτες MCT είναι εξίσου αποτελεσματικές και οι διαφορές στην ανεκτικότητα δεν είναι στατιστικά σημαντικές. Η δίαιτα MCT είναι λιγότερο δημοφιλής στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το λάδι MCT είναι ακριβότερο από άλλα λιπαρά διατροφής και δεν καλύπτεται από τις ασφαλιστικές εταιρείες. Αναφερομένη για πρώτη φορά το 2003, η ιδέα της χρήσης μιας μορφής της δίαιτας Άτκινς για τη θεραπεία της επιληψίας προέκυψε αφού οι γονείς και οι ασθενείς ανακάλυψαν ότι η φάση επαγωγής της δίαιτας Άτκινς ελέγχει τις επιληπτικές κρίσεις. Η ομάδα κετογονικής διατροφής στο Νοσοκομείο Johns Hopkins τροποποίησε τη διατροφή Atkins αφαιρώντας τον στόχο της επίτευξης απώλειας βάρους, επεκτείνοντας τη φάση επαγωγής επ 'αόριστον και ενθαρρύνοντας συγκεκριμένα την κατανάλωση λίπους. Σε σύγκριση με την κετογονική δίαιτα, η τροποποιημένη δίαιτα Άτκινς (ΤΔΑ) δεν θέτει όριο στις θερμίδες ή τις πρωτεΐνες και η χαμηλότερη συνολική αναλογία κετογόνου (περίπου 1: 1) δεν χρειάζεται να διατηρείται με συνέπεια από όλα τα γεύματα της ημέρας. Η ΤΔΑ δεν ξεκινά με νηστεία ή με παραμονή στο νοσοκομείο και απαιτεί λιγότερη διατροφική υποστήριξη από την κετογονική δίαιτα. Οι υδατάνθρακες αρχικά περιορίζονται σε 10 g την ημέρα σε παιδιά ή 20 ετών g την ημέρα σε ενήλικες και αυξάνεται σε 20-30 g ανά ημέρα μετά από ένα μήνα περίπου, ανάλογα με την επίδραση στον έλεγχο των επιληπτικών κρίσεων ή την ανοχή των περιορισμών. Όπως και η κετογονική δίαιτα, η ΤΔΑ απαιτεί συμπληρώματα βιταμινών και μετάλλων και τα παιδιά παρακολουθούνται προσεκτικά και περιοδικά σε κλινικές εξωτερικών ασθενών.Η τροποποιημένη δίαιτα Atkins μειώνει τη συχνότητα των επιληπτικών κρίσεων κατά περισσότερο από 50% στο 43% των ασθενών που τη δοκιμάζουν και κατά περισσότερο από 90% στο 27% των ασθενών. Έχουν αναφερθεί λίγες παρενέργειες, αν και η χοληστερόλη είναι αυξημένη και η διατροφή δεν έχει μελετηθεί μακροπρόθεσμα. Αν και βασίζεται σε ένα μικρότερο σύνολο δεδομένων (126 ενήλικες και παιδιά από 11 μελέτες σε πέντε κέντρα), αυτά τα αποτελέσματα από το 2009 συγκρίνονται ευνοϊκά με την παραδοσιακή κετογονική δίαιτα. Η θεραπεία με χαμηλό γλυκαιμικό δείκτη (ΘΧΓΔ) είναι μια προσπάθεια επίτευξης των σταθερών επιπέδων γλυκόζης στο αίμα που παρατηρούνται σε παιδιά στην κλασική κετογονική δίαιτα ενώ χρησιμοποιούν πολύ λιγότερο περιοριστική αγωγή. Η υπόθεση είναι ότι η σταθερή γλυκόζη στο αίμα μπορεί να είναι ένας από τους μηχανισμούς δράσης που εμπλέκονται στην κετογονική δίαιτα, που συμβαίνει επειδή η απορρόφηση των περιορισμένων υδατανθράκων επιβραδύνεται από την υψηλή περιεκτικότητα σε λιπαρά. Αν και είναι επίσης δίαιτα με υψηλή περιεκτικότητα σε λιπαρά (με περίπου 60% θερμίδες από λίπος), η ΘΧΓΔ επιτρέπει περισσότερους υδατάνθρακες από ό, τι είτε η κλασική κετογονική δίαιτα είτε η τροποποιημένη δίαιτα Atkins, περίπου 40-60 g ανά ημέρα. Ωστόσο, οι τύποι υδατανθράκων που καταναλώνονται περιορίζονται σε αυτούς που έχουν γλυκαιμικό δείκτη χαμηλότερο από 50. Όπως και η τροποποιημένη δίαιτα Atkins, η ΘΧΓΔ ξεκινά και συντηρείται σε κλινικές εξωτερικών ασθενών και δεν απαιτεί ακριβή ζύγιση τροφής ή εντατική διατροφική υποστήριξη. Και οι δύο προσφέρονται στα περισσότερα κέντρα που εκτελούν προγράμματα κετογονικής διατροφής και σε ορισμένα κέντρα είναι συχνά η κύρια διατροφική θεραπεία για τους εφήβους.Βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα για τη ΘΧΓΔ δείχνουν ότι σε ένα μήνα περίπου οι μισοί ασθενείς εμφανίζουν μείωση κατά 50% στη συχνότητα των επιληπτικών κρίσεων, με συνολικά στοιχεία να πλησιάζουν εκείνα της κετογονικής δίαιτας. Τα δεδομένα (που προέρχονται από την εμπειρία ενός κέντρου με 76 παιδιά έως το έτος 2009) δείχνουν επίσης λιγότερες παρενέργειες από την κετογονική δίαιτα και ότι είναι καλύτερα ανεκτή, με πιο εύγευστα γεύματα. Τα βρέφη και οι ασθενείς που τρέφονται μέσω σωλήνα γαστροστομίας μπορούν επίσης να λάβουν κετογονική δίαιτα. Οι γονείς συνθέτουν μια συνταγογραφημένη φόρμουλα σε σκόνη, όπως το KetoCal, σε υγρή τροφή. Η τροφοδοσία με γαστροστομία αποφεύγει τυχόν προβλήματα με τη γευστικότητα και τα βρέφη που τρέφονται με μπιμπερό δέχονται εύκολα την κετογονική φόρμουλα. Ορισμένες μελέτες έχουν βρει ότι αυτή η υγρή τροφή είναι πιο αποτελεσματική και σχετίζεται με χαμηλότερη ολική χοληστερόλη από μια στερεή κετογόνο δίαιτα. Το KetoCal είναι μια θρεπτικά πλήρης τροφή που περιέχει πρωτεΐνες γάλακτος και συμπληρώνεται με αμινοξέα, λίπη, υδατάνθρακες, βιταμίνες, μέταλλα και ιχνοστοιχεία. Χρησιμοποιείται για τη χορήγηση της κλασικής δίαιτας αναλογίας 4: 1 σε παιδιά άνω του ενός έτους. Η φόρμουλα διατίθεται σε αναλογίες 3: 1 και 4: 1, είτε αρωματισμένη είτε με τεχνητή γλυκαντική γεύση βανίλιας και είναι κατάλληλη για τροφοδοσία με σωλήνα ή από του στόματος. Άλλα προϊόντα περιλαμβάνουν τα KetoVolve και Ketonia. Εναλλακτικά, μια υγρή κετογονική δίαιτα μπορεί να παραχθεί συνδυάζοντας τη φόρμουλα σόγιας Ross Carbohydrate Free με Microlipid και Polycose. Ο εγκέφαλος αποτελείται από ένα δίκτυο νευρώνων που μεταδίδουν σήματα μέσω της διάδοσης των νευρικών παλμών. Η διάδοση αυτής της ώσης από έναν νευρώνα στον άλλο συνήθως ελέγχεται από νευροδιαβιβαστές, αν και υπάρχουν επίσης ηλεκτρικές οδοί μεταξύ ορισμένων νευρώνων. Οι νευροδιαβιβαστές μπορούν να αναστέλλουν την ώθηση (κυρίως μέσω γ-αμινοβουτυρικού οξέος ή GABA) ή μπορούν να διεγείρουν τον νευρώνα σε πυροδότηση (κυρίως γίνεται από το γλουταμινικό ). Ένας νευρώνας που απελευθερώνει ανασταλτικούς νευροδιαβιβαστές από τα τερματικά του ονομάζεται ανασταλτικός νευρώνας, ενώ ένας που απελευθερώνει διεγερτικούς νευροδιαβιβαστές είναι ένας διεγερτικός νευρώνας. Όταν η φυσιολογική ισορροπία μεταξύ αναστολής και διέγερσης διαταράσσεται σημαντικά σε όλο ή μέρος του εγκεφάλου, μπορεί να εμφανιστεί επιληπτική κρίση. Το σύστημα GABA είναι ένας σημαντικός στόχος για αντισπασμωδικά φάρμακα, καθώς οι επιληπτικές κρίσεις μπορεί να αποθαρρύνονται αυξάνοντας τη σύνθεση του GABA, μειώνοντας τη διάσπασή της ή ενισχύοντας την επίδρασή της στους νευρώνες.Η ώση των νεύρων χαρακτηρίζεται από μεγάλη εισροή ιόντων νατρίου μέσω καναλιών στην κυτταρική μεμβράνη του νευρώνα ακολουθούμενη από εκροή ιόντων καλίου μέσω άλλων καναλιών. Ο νευρώνας δεν μπορεί να πυροδοτήσει ξανά για μικρό χρονικό διάστημα (γνωστό ως ανερέθιστη περίοδος), η οποία διαμεσολαβείται από άλλο κανάλι καλίου. Η ροή διαμέσου αυτών των διαύλων ιόντων διέπεται από μια «πύλη» η οποία ανοίγεται είτε από μια αλλαγή τάσης είτε από έναν χημικό αγγελιοφόρο γνωστό ως προσδέτη (όπως ένας νευροδιαβιβαστής). Αυτά τα κανάλια είναι ένας άλλος στόχος για τα αντιεπιληπτικά φάρμακα. Αν και έχουν προταθεί πολλές υποθέσεις για να εξηγήσουν πώς λειτουργεί η κετογονική διατροφή, παραμένει ένα μυστήριο. Οι μη αποδεδειγμένες υποθέσεις περιλαμβάνουν συστηματική οξέωση (υψηλά επίπεδα οξέος στο αίμα), αλλαγές ηλεκτρολυτών και υπογλυκαιμία (χαμηλή γλυκόζη στο αίμα ). Παρόλο που είναι γνωστό ότι πολλές βιοχημικές αλλαγές συμβαίνουν στον εγκέφαλο ενός ασθενούς κατά την κετογονική διατροφή, δεν είναι γνωστό ποια από αυτές έχει αντισπασμωδική δράση. Η έλλειψη κατανόησης σε αυτόν τον τομέα είναι παρόμοια με την κατάσταση με πολλά αντισπασμωδικά φάρμακα.Στην κετογονική δίαιτα, οι υδατάνθρακες είναι περιορισμένοι και έτσι δεν μπορούν να καλύψουν όλες τις μεταβολικές ανάγκες του σώματος. Αντ 'αυτού, τα λιπαρά οξέα χρησιμοποιούνται ως η κύρια πηγή καυσίμου. Αυτά χρησιμοποιούνται μέσω οξείδωσης λιπαρών οξέων στα μιτοχόνδρια του κυττάρου (τα μέρη που παράγουν ενέργεια του κυττάρου). Οι άνθρωποι μπορούν να μετατρέψουν ορισμένα αμινοξέα σε γλυκόζη με μια διαδικασία που ονομάζεται γλυκονεογένεση, αλλά δεν μπορούν να το κάνουν χρησιμοποιώντας λιπαρά οξέα. Δεδομένου ότι τα αμινοξέα χρειάζονται για την παραγωγή πρωτεϊνών, οι οποίες είναι απαραίτητες για την ανάπτυξη και την επιδιόρθωση των ιστών του σώματος, αυτές δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν μόνο για την παραγωγή γλυκόζης. Αυτό θα μπορούσε να δημιουργήσει πρόβλημα για τον εγκέφαλο, δεδομένου ότι τροφοδοτείται συνήθως αποκλειστικά από γλυκόζη και τα περισσότερα λιπαρά οξέα δεν διασχίζουν το φράγμα αίματος-εγκεφάλου. Ωστόσο, το συκώτι μπορεί να χρησιμοποιήσει λιπαρά οξέα μακράς αλυσίδας για να συνθέσει τα τρία κετονοσώματα: β-υδροξυβουτυρικό οξύ, ακετοξικό οξύ και ακετόνη. Αυτά τα κετονοσώματα εισέρχονται στον εγκέφαλο και υποκαθιστούν εν μέρει τη γλυκόζη στο αίμα ως πηγή ενέργειας.Τα κετονοσώματα είναι πιθανώς αντισπασμωδικά. Σε ζωικά μοντέλα, το ακετοξικό και η ακετόνη προστατεύουν από επιληπτικές κρίσεις. Η κετογονική διατροφή οδηγεί σε προσαρμοστικές αλλαγές στον μεταβολισμό της ενέργειας του εγκεφάλου που αυξάνουν τα αποθέματα ενέργειας. Τα κετονοσώματα είναι πιο αποδοτικό καύσιμο από τη γλυκόζη και ο αριθμός των μιτοχονδρίων αυξάνεται. Αυτό μπορεί να βοηθήσει τους νευρώνες να παραμείνουν σταθεροί ενόψει της αυξημένης ζήτησης ενέργειας κατά τη διάρκεια μιας κρίσης και μπορεί να προσδώσει ένα νευροπροστατευτικό αποτέλεσμα.Η κετογονική δίαιτα έχει μελετηθεί σε τουλάχιστον 14 μοντέλα επιληπτικών ζώων τρωκτικών. Είναι προστατευτική σε πολλά από αυτά τα μοντέλα και έχει διαφορετικό προφίλ προστασίας από οποιοδήποτε γνωστό αντισπασμωδικό. Αντίθετα, η φαινοφιμπράτη, που δεν χρησιμοποιείται κλινικά ως αντιεπιληπτικό, εμφανίζει πειραματικές αντισπασμωδικές ιδιότητες σε ενήλικες αρουραίους συγκρίσιμες με την κετογονική δίαιτα. Αυτό, μαζί με μελέτες που δείχνουν την αποτελεσματικότητά της σε ασθενείς που δεν κατάφεραν να επιτύχουν έλεγχο των επιληπτικών κρίσεων σε μισή ντουζίνα φάρμακα, υποδηλώνει έναν μοναδικό μηχανισμό δράσης. Η κετογονική δίαιτα έχει μελετηθεί για πιθανή θεραπευτική χρήση σε διάφορες νευρολογικές διαταραχές εκτός από την επιληψία: νόσος Αλτσχάιμερ (AD), αμυοτροφική πλευρική σκλήρυνση (ALS), αυτισμός, κεφαλαλγία, νευροτραύμα, πόνο, νόσο του Πάρκινσον (PD) και διαταραχές του ύπνου.Επειδή ορισμένα καρκινικά κύτταρα είναι ανεπαρκή στην επεξεργασία κετονοσωμάτων για ενέργεια, η κετογονική διατροφή έχει επίσης προταθεί ως θεραπεία για τον καρκίνο. Μια ανασκόπηση του 2018 εξέτασε τα στοιχεία από προκλινικές και κλινικές μελέτες κετογονικών δίαιτων στη θεραπεία του καρκίνου. Οι κλινικές μελέτες σε ανθρώπους είναι συνήθως πολύ μικρές, με μερικές να παρέχουν αδύναμα στοιχεία για αντικαρκινική δράση, ιδιαίτερα για γλοιοβλάστωμα, αλλά σε άλλους καρκίνους και μελέτες, δεν παρατηρήθηκε αντικαρκινική επίδραση. Συνολικά, τα αποτελέσματα από προκλινικές μελέτες, αν και μερικές φορές αντιφατικά, τείνουν να υποστηρίζουν ένα αντικαρκινικό αποτέλεσμα και όχι ένα προκαρκινικό αποτέλεσμα της δίαιτας για τους περισσότερους συμπαγείς καρκίνους.Η απόδειξη του οφέλους για αυτές τις καταστάσεις δεν έχει φτάσει στο επίπεδο όπου μπορούν να γίνουν κλινικές συστάσεις.