IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μπράιτσινο

Το Μπράιτσινο (σλαβομακεδονικά: Брајчино, προφέρεται: [ˈbrajtʃinɔ]) είναι χωριό του δήμου Ρέσεν της Βόρειας Μακεδονίας, το οποίο βρίσκεται 6 χιλιόμετρα από τις λίμνες Πρέσπες, στο Όρος Βαρνούντας στον Εθνικό Δρυμό Περιστερίου. Το χωριό βρίσκεται επίσης κοντά στα σύνορα με την Ελλάδα. Η φύση και η παλιά αρχιτεκτονική του Μπράιτσινο προσελκύει τουρίστες τόσο από τη χώρα όσο και από το εξωτερικό.

 Το Μπράιτσινο έχει δύο γνωστούς αρχαιολογικούς χώρους, όπου και οι δύο χρονολογούνται από τον Μεσαίωνα. Ένας από τους χώρους, που ονομάζεται Άγιος Αθανάσιος, ήταν εκκλησία και περιείχε νεκροταφείο. Το άλλο, γνωστό ως Κούλα, αποτελείται από ερείπια ενός φρουρίου.Το 1873, το χωριό, που ονομαζόταν Ράιτσινο εκείνη την εποχή, καταγράφηκε ως είχε 34 νοικοκυριά και 92 άνδρες Βούλγαρους κατοίκους. Στις αρχές του 20ού αιώνα, το χωριό είχε 480 Βούλγαρους.Κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης του Ίλιντεν του 1903, το Μπράιτσινο λεηλατήθηκε και 77 από τα σπίτια του κάηκαν. Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, το χωριό έχει 134 κατοίκους, από τους οποίους οι 133 είναι Σλαβομακεδόνες και ένα είναι Σέρβος. Ομοίως, 133 κάτοικοι δήλωσαν ότι τη σλαβομακεδονική γλώσσα ως τη μητρική τους γλώσσα, ενώ ένας δήλωσε τη σερβική.Το Μπράιτσινο υπέστη απότομη μείωση του πληθυσμού του 1991. Στην τελευταία απογραφή, 67 κάτοικοι, ακριβώς το ήμισυ του συνολικού πληθυσμού, δήλωσαν ότι η θρησκεία τους ήταν Ορθόδοξος Χριστιανισμος, ενώ οι άλλοι μισοί δήλωσαν ότι η θρησκεία τους ήταν «άλλη».Το Μπράιτσινο έχει πέντε εκκλησίες και ένα μοναστήρι. Στις εκκλησίες περιλαμβάνονται η Εκκλησία του Αγίου Νικολάου, που χτίστηκε το 1872, η Εκκλησία του Αγίου Ηλία, που χτίστηκε το 1919, η Εκκλησία της Παναγίας Θεοτόκου, η Εκκλησία του Αγίου Αρχαγγέλου και η Εκκλησία του Αγίου Αθανασίου που κτίστηκε κοντά στα αρχαιολογικά ερείπια της μεσαιωνικής εκκλησίας με το ίδιο όνομα.Το μοναστήρι του χωριού είναι η Αγία Παρασκευή, αφιερωμένη στην Οσία Παρασκευή των Βαλκανίων, και χτίστηκε σε δύο φάσεις, η πρώτη τον 16ο αιώνα και η δεύτερη τον 18ο αιώνα. Το χωριό έχει ένα ορεινό μονοπάτι που οδηγεί από το χωριό στο Γκόλεμο Έζερο στην κορυφή του Βαρνούντα. Το μονοπάτι συνδέει τις λίμνες Πρέσπες με τον Εθνικό Δρυμό Περιστερίου και προσφέρει υπέροχη θέα στα βουνά. Το Μπράιτσινο φιλοξενεί επίσης ένα αιώνων παλιό μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής, το οποίο διοργανώνει τον ετήσιο εορτασμό του κάθε 7 και 8 Αυγούστου. Υπάρχουν επίσης πέντε άλλες εκκλησίες μέσα στο χωριό: η Αγία Μπογκορόντιτσα, η οποία βρίσκεται σε μια σπηλιά ψηλά σε ένα βουνό, ο Άγιος Ηλίας, το πρώτο σχολείο του χωριού, ο Άγιος Αθανάσιος, που λέγεται ότι χτίστηκε στο σημείο παλαιότερου μοναστηριού που καταστράφηκε από τους Τούρκους, ο Άγιος Αρχάγγελος, που βρίσκεται ψηλά στα βουνά και ο Άγιος Νικόλαος. Το χωριό είναι επίσης γνωστό για την αρχιτεκτονική του. Μερικά παραδείγματα αρχιτεκτονικής του Μπράιτσινο περιλαμβάνουν τον Οίκο του Μπέι και τον Οίκο του Πέτρε Κόστοφ. Ιστότοπος του χωριού Αρχειοθετήθηκε 2017-05-17 στο Wayback Machine.
Άννα της Τοσκάνης

Η Άννα των Μεδίκων, πριγκίπισσα της Τοσκάνης (31 Δεκεμβρίου 1569 – 19 Φεβρουαρίου 1584) ήταν η τρίτη κόρη του Φραγκίσκου Α΄ των Μεδίκων και της πρώτης συζύγου του Ιωάννας της Αυστρίας. Ήταν μέλος του οίκου των Μεδίκων.

 Η Άννα ήταν το τρίτο παιδί του Φραγκίσκου και της Ιωάννας. Είχε δύο αδερφές που επέζησαν την παιδική ηλικία, την Ελεονώρα των Μεδίκων και τη Μαρία, βασίλισσα της Γαλλίας. Η μητέρα της, απογοητευμένη από την ανικανότητα να γεννήσει έναν υγιές αρσενικό κληρονόμο, απεβίωσε όταν η Άννα ήταν οκτώ ετών το 1578.Ο Φραγκίσκος αρραβώνιασε την Άννα το 1578 με τον Κάρολο του Μπούργκαου, πατέρας του οποίου ήταν ο Φερδινάνδος Β΄ της Αυστρίας, αδερφός της μητέρας της. Ένα πορτρέτο της Άννας στάλθηκε στον Αρχιδούκα. Ο πατέρας της Άννας ζήτησε ακόμη άδεια το 1579 για το γάμο από τον Φίλιππο Β΄ της Ισπανίας, που ήταν ένας από τους ισχυρότερους ηγέτες της εποχής. Αλλά οι διαπραγματεύσεις διακόπηκαν και ο γάμος δεν προχώρησε. Είναι πιθανό ότι μετά τις αποτυχημένες διαπραγματεύσεις, ο Francesco δημιούργησε και άλλους γάμους για την Άννα με τον Κάρολο Εμμανουήλ Α΄ της Σαβοΐας. Αλλά αυτές οι διαπραγματεύσεις διακόπηκαν επίσης και ο Κάρολος Εμμανουήλ παντρεύτηκε σύντομα την Αικατερίνη Μικαέλα της Ισπανίας, κόρη του βασιλιά Φίλιππου.Η Άννα σύντομα ασθένησε και πέθανε. Στις 19 Φεβρουαρίου 1584, η αδερφή της Ελεονώρα έστειλε επιστολή στον πατέρα τους εκ μέρους της Άννας ζητώντας του να έρθει να την επισκεφτεί πριν πεθάνει, αλλά η Άννα πέθανε την ίδια μέρα σε ηλικία μόλις δεκατεσσάρων ετών. Το 1857, κατά τη διάρκεια μιας πρώτης έρευνας στα ερείπια των Μεδίκων, το σώμα της βρέθηκε: "Καλοσυντηρημένο, με αποξηραμένη σάρκα, προσκολλημένο στα οστά, αλλά χωρίς μαλλιά, από τα οποία απέμειναν μόνο μερικές πλεξούδες. Το γαλάζιο μεταξωτό φόρεμα ήταν πολύ σχισμένο, καθώς και η δαντέλα γύρω από το λαιμό"
Μίκινες (χωριό)

Το Μίκινες ( δανικά: Myggenæs, προφέρεται Μίγγινες)) είναι ο μοναδικός οικισμός στο νησί Μίκινες, το δυτικότερο νησί στα Νησιά Φερόε. Είναι ένα όμορφο μικρό παραθαλάσσιο χωριό. Η εκκλησία του χωριού χρονολογείται από το 1878.

 Ο πληθυσμός έφτασε τα 179 άτομα το 1925 και το 1953 είχε μειωθεί στους 150 κατοίκους. Από τότε ο πληθυσμός έχει συρρικνωθεί και δεν είναι σταθερός όλο τον χρόνο. Στο χωριό υπάρχουν περίπου 20 μόνιμοι κάτοικοι και το καλοκαίρι πρώην κάτοικοι επιστρέφουν στα σπίτια τους για τις καλοκαιρινές διακοπές. Έχει πληθυσμό 16 κατοίκων (εκτίμηση 1-2021).
Οι Φιλελεύθεροι

Οι Φιλελεύθεροι ήταν φιλελεύθερο ελληνικό πολιτικό κόμμα. Ιδρύθηκε στις 29 Απριλίου 1999 από τον Στέφανο Μάνο και εκπροσωπήθηκε στη Βουλή των Ελλήνων με δύο βουλευτές την περίοδο 2000-2004. Επίσης, ήταν μέλος των Ευρωπαίων Φιλελεύθερων Δημοκρατών. Στις 21 Οκτωβρίου 2001, το κόμμα ανέστειλε τη λειτουργία του.

 Οι Φιλελεύθεροι ιδρύθηκαν στις 29 Απριλίου 1999 από τον πρώην υπουργό Στέφανο Μάνο, μετά τη διαγραφή του τελευταίου, από το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας.Οι Φιλελεύθεροι συμμετείχαν αυτόνομα στις ευρωεκλογές του 1999. Ωστόσο, έλαβαν την έβδομη θέση, συγκεντρώνοντας ποσοστό 1,62% (103.962 ψήφοι), και δεν εξέλεξαν ευρωβουλευτή. Στις εθνικές εκλογές του 2000 το κόμμα συνεργάστηκε με τη Νέα Δημοκρατία. Η συμφωνία μεταξύ των δύο κομμάτων προέβλεπε τη συμμετοχή του Στέφανου Μάνου στα ψηφοδέλτια της Α' Αθηνών, την έκτη θέση το ψηφοδέλτιο Επικρατείας, στην οποία τοποθετήθηκε ο πρόεδρος του Ιδρύματος Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών και ιδρυτικό στέλεχος των Φιλελευθέρων Γιώργος Ψαχαρόπουλος, και την αυτόνομη παρουσία των Φιλελευθέρων μετά τις εκλογές. Επίσης, η συμφωνία προέβλεπε ότι στην περίπτωση που η Νέα Δημοκρατία κέρδιζε στις εκλογές, ο Στέφανος Μάνος θα αναλάμβανε το Υπουργείο Δικαιοσύνης. Η Νέα Δημοκρατία ηττήθηκε στις εκλογές. Ωστόσο, εξελέγησαν και οι δύο υποψήφιοι των Φιλελευθέρων, οι οποίοι μετά τις εκλογές ανεξαρτητοποιήθηκαν από την Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέας Δημοκρατίας.Το Δεκέμβριο του ίδιου έτους πραγματοποιήθηκε το 1ο Συνέδριο των Φιλελευθέρων, στο οποίο έδωσαν το παρόν στελέχη του φιλελεύθερου χώρου, όπως ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος και άλλοι. Λίγους μήνες μετά, προσχώρησαν στο κόμμα δύο πρώην στελέχη από τη Νέα Δημοκρατία, ο Παύλος Σαρλής και ο Κυριάκος Στεφανάκος.Στις 21 Οκτωβρίου 2001, η Κεντρική Επιτροπή των Φιλελευθέρων ανακοίνωσε την αναστολή της λειτουργίας του κόμματος. Βασική αιτιολογία ήταν η μικρή απήχηση του κόμματος στην κοινωνία και η έλλειψη οικονομικών πόρων, Οι δυο βουλευτές του παρέμειναν στη Βουλή ως ανεξάρτητοι.Το 2009, ο Στέφανος Μάνος ήταν ένας από τους ιδρυτές του πολιτικού κόμματος Δράση, η δημιουργία του οποίου χαρακτηρίστηκε ως συνέχεια των Φιλελευθέρων. Το έμβλημα των Φιλελευθέρων ήταν ο «ορμών ταύρος» σε κόκκινο χρώμα, ο οποίος έρχεται να σπάσει τον φαύλο κύκλο του κομματικού κατεστημένου και της μιζέριας. Επίσης, συμβολίζει την τόλμη, τη δύναμη, την αντοχή τη φλόγα και το πάθος του νέου πολιτικού φορέα. Επίσημη ιστοσελίδα, Οι Φιλελεύθεροι Αρχειοθετήθηκε 2010-04-09 στο Wayback Machine.
Βάτραχος

Ο βάτραχος είναι ένα από τα γνωστότερα αμφίβια. Μαζί με τους φρύνους αποτελεί την τάξη των άνουρων αμφίβιων. Το γένος των βατράχων ανήκει στην τάξη των ανούρων, που υπάγεται στα αμφίβια. Τα πιο συνηθισμένα είδη βατράχου στην Ελλάδα είναι ο βάτραχος ο πράσινος και ο βάτραχος ο κοινός.

 Το σώμα του βατράχου μπορεί να χωριστεί σε δύο μέρη: το κεφάλι και τον κορμό. Το κεφάλι έχει σχήμα τριγωνικό και μπροστά υπάρχει το στόμα, που φτάνει μέχρι τ' αυτιά. Τα μάτια του βατράχου, αντίθετα από του ανθρώπου, έχουν αναπτυγμένο το κάτω βλέφαρο. Το χρώμα του σώματος των βατράχων είναι από ανοιχτό μέχρι και σκούρο καστανό και στην κοιλιά κιτρινωπό. Ο βάτραχος όμως, όπως και ο χαμαιλέοντας, μπορεί να αλλάζει χρώμα και να προσαρμόζεται καλύτερα στο περιβάλλον του, και έτσι να αποφεύγει τους εχθρούς του. Το δέρμα του είναι λείο και καλυμμένο με βλέννα. Το μέγεθος του βατράχου ποικίλει ανάλογα με το είδος του. Το μικρότερο είναι το κουβανικό είδος Sminthillus limbatus, του οποίου τα ενήλικα άτομα δεν ξεπερνούν σε μήκος τα 12 χιλιοστά. Το μεγαλύτερο είδος είναι ο αφρικάνικος βάτραχος Γολιάθ, με μήκος 30 εκατοστά περίπου. Τα παραπάνω μήκη αναφέρονται σε μέτρηση με τα πόδια μαζεμένα στο κυρίως σώμα του βατράχου. Οι βάτραχοι κοάζουν, όταν είναι σε περίοδο αναπαραγωγής, αλλά και σ' όλες τις εποχές του χρόνου, κυρίως το βράδυ, όταν η ατμόσφαιρα είναι υγρή. Η φωνή του βατράχου λέγεται "κόασμα" ή "κοασμός" το δε ρήμα "κοάζω" επί ανθρώπων: μιμούμαι τη φωνή του βατράχου (κοάξ-κοάξ). Σπουδαιότεροι εχθροί του βατράχου είναι τα φίδια, οι πελαργοί, οι γερανοί και άλλα πουλιά. Εχθρός του βατράχου είναι και ο άνθρωπος, γιατί σε μερικά μέρη της Ευρώπης (Γαλλία, Ιταλία κ.ά.) τα πόδια του βατράχου θεωρούνται εκλεκτός μεζές. Οι βάτραχοι συχνά γίνονται πειραματόζωα των εργαστηρίων, γιατί η διατροφή τους είναι εύκολη και επιπλέον το σώμα τους, αν και διαφέρει από το σώμα του ανθρώπου, παρουσιάζει την ίδια βασική κατασκευή και φυσικές λειτουργίες. Έτσι τα συμπεράσματα από τις έρευνες στους βατράχους μπορούν να επεκταθούν και στο ανθρώπινο σώμα. Η αναπαραγωγή των βατράχων γίνεται κατά τους μήνες Μάρτιο και Απρίλιο. Οι βάτραχοι τρέφονται κυρίως με σκουλήκια και έντομα, που τα πιάνουν με τη βοήθεια της γλώσσας τους που είναι μακριά. Ο βάτραχος, λόγω της κατάλληλης μορφολογικής προσαρμογής του έχει καταφέρει να εξαπλωθεί στα περισσότερα μέρη της Γης. Στις μέρες μας, υπάρχουν πάνω από 2.000 διαφορετικά είδη βατράχων στον πλανήτη. Οι βάτραχοι ζουν κοντά ή μέσα στα νερά των ποταμών και των λιμνών. Τα πίσω πόδια του βατράχου είναι μεγαλύτερα και πιο αναπτυγμένα και ανάμεσα στα δάχτυλα έχουν μεμβράνη. Έτσι ο βάτραχος μπορεί να κολυμπάει πολύ καλά, όταν βρίσκεται στο νερό και να μετακινείται με πηδήματα, όταν είναι στην ξηρά. Ακόμα υπάρχουν είδη βατράχων που ζουν στην ξηρά. Τους βρίσκουμε συνήθως σε χωράφια ή ακόμα σε εκτάσεις με γρασίδι. Η περίοδος αναπαραγωγής τους είναι η ίδια με εκείνων που ζουν σε ποτάμια ή λίμνες (Μάρτης και Απρίλης) και κατατάσσονται στην κατηγορία των άνουρων αμφιβίων Ερπετά και Αμφίβια της Ελλάδας
Φιλώτας (πατέρας του Παρμενίωνα)

Να μη συγχέεται με τον εγγονό του Φιλώτα (γιο του Παρμενίωνα) ή με τον Φιλώτα (σατράπη).Ο Φιλώτας ο Πρεσβύτερος (έζησε τον 4ο αιώνα π.Χ.) ήταν μακεδόνας στρατηγός και πατέρας του Παρμενίωνα. Ήταν στρατηγός του Μεγάλου Αλεξάνδρου (336 — 323 π.Χ.). Φαίνεται ότι είχε άλλους δύο γιους, τον Άσανδρο και τον Αγάθωνα.

 Παιδιά του ήταν: Παρμενίων π.400-330 π.Χ., στρατηγός του Φιλίππου Β΄ και του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Είχε παιδιά: Φιλώτας ο Νεότερος 365-330 π.Χ. στρατηγός του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Νικάνωρ απεβ. 330 π.Χ., αξιωματικός του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Άσανδρος έζησε τον 4ο αι. π.Χ., σατράπης της Λυδίας και της Καρίας. Αγάθων έζησε τον 4ο αι. π.Χ., δόθηκε ως όμηρος. Ουίλιαμ Σμιθ (αρχισυντάκτης); Λεξικό ελληνικής και Ρωμαϊκής Βιογραφίας και Μυθολογίας, "Φιλώτας (1)", Βοστώνη, (1867)
Γεώργιος Καραγκιόζης

Ο Γεώργιος Καραγκιόζης (1901-1985) του Χρήστου ήταν Έλληνας γεωργός και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Θεσσαλονίκης με την Ένωση Κέντρου και νωρίτερα με τη Δημοκρατική Ένωση.

 Γεννήθηκε το 1901 και εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Θεσσαλονίκης με το Κόμμα Αγροτών και Εργαζομένων (ΚΑΕ) (ανήκε στη Δημοκρατική Ένωση) στις εκλογές του 1956. Ως αγρότης, υπερασπίστηκε τα συμφέροντα των αγροτών και περιέτρεχε συνεχώς όλα τα χωριά της εκλογικής του περιφέρειας.Εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης με την Ένωση Κέντρου στις εκλογές του 1961 και του 1963 και επανεξελέγη στη Β΄ Θεσσαλονίκης το 1964.Ήταν υποψήφιος βουλευτής Β΄ Θεσσαλονίκης με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις λαμβάνοντας 2.188 ψήφους στις εκλογές του 1974, χωρίς να εκλεγεί, όπως έγινε και με την υποψηφιότητά του στις εκλογές του 1977 οπότε κατήλθε με την ΕΔΗΚ.Απεβίωσε σε ηλικία 84 ετών στη Θεσσαλονίκη στις 8 Φεβρουαρίου 1985 και ετάφη στην ιδιαίτερη πατρίδα του την Επανομή.
Σοφία Ελεονώρα της Σαξονίας

H Σοφία-Ελεονώρα, γερμ. Sophia-Eleonore von Sachsen von Wettin (23 Νοεμβρίου 1609 - 2 Ιουνίου 1671) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του εκλέκτορα της Σαξονίας και με τον γάμο της έγινε λαντγκραβίνα της Έσσης-Ντάρμστατ.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Ιωάννη-Γεωργίου Α΄ εκλέκτορα της Σαξονίας και της Μαδγαληνής-Σιβύλλας των Χοεντσόλερν, κόρης του Αλβέρτου-Φρειδερίκου δούκα της Πρωσίας. Παντρεύτηκε το 1627 τον Γεώργιο Β΄ λάντγκραβο της Έσσης-Ντάρμστατ και είχε τέκνα: Λουδοβίκος ΣΤ΄ 1630-1678, λάντγκραβος της Έσσης-Ντάρμστατ. Μαγδαληνή-Σύβιλλα 1631-1651, απεβίωσε 20 ετών. Γεώργιος Γ΄ 1632-1676, λάντγκραβος της Έσσης-Ίττερ. Απεβίωσε χωρίς άρρενα τέκνα. Σοφία-Ελεονώρα 1634-1663, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο-Χριστόφορο λάντγκραβο της Έσσης-Χόμπουργκ. Ελισάβετ-Αμαλία1635-109, παντρεύτηκε τον Φίλιππο-Γουλιέλμο των εκλέκτορα του Παλατινάτου. Λουίζα-Χριστίνα 1636-1697. Άννα-Σοφία Β΄ 1638-1683, ηγουμένη του αββαείου του Κβέντλινμπουρκ. Ενρίκα-Δωροθέα 1641-1672. Αυγούστα-Φιλιππίνα 1643-1672, απεβίωσε 29 ετών. Μαρία-Χέντβιχ 1647-1680, παντρεύτηκε τον Βερνάρδο Α΄ Βέττιν δούκα της Σαξονίας-Μάινινγκεν. Ιωάννης, Άννα-Μαρία, Αμαλία-Γιουλιάνα, Αγνή, μία θνησιγενής κόρη. Chisholm, Hugh, ed. (1911). "John George I.". Encyclopædia Britannica. 15 (11th ed.). Cambridge University Press. p. 459
Σλιμ Γκάγιαρντ

Ο Bulee "Slim" Gaillard (4 Ιανουαρίου, 1916 – 26 Φεβρουαρίου, 1991) ήταν ένας Αμερικανός τραγουδιστής της τζαζ, συνθέτης τραγουδιών, πιανίστας, και κιθαρίστας, αξιοσημείωτος στους βοκαλισμούς και το παιχνίδι των λέξεων σε μια γλώσσα που αποκαλούσε «Vout». (Εκτός από το γεγονός ότι ο μιλούσε 8 άλλες γλώσσες, ο Γκάγιαρντ έγραψε ένα λεξικό για τη δική του τεχνητή γλώσσα).

 Εκτός από την ημερομηνία γέννησης του Γκάγιαρντ, η γενεαλογική του γραμμή και ο τόπος της γέννησης του αμφισβητούνται. Μια πηγή αναφέρει ότι γεννήθηκε στη Σάντα Κλάρα της Κούβας από πατέρα Έλληνα και Αφρο-Κουβανή μητέρα ενώ σύμφωνα με μια άλλη γεννήθηκε στην Πενσακόλα της Φλόριντα από Γερμανό πατέρα και Αφρο-Αμερικανή μητέρα. Προσθέτοντας μεγαλύτερη σύγχυση, η απογραφή των ΗΠΑ του 1920 απαριθμεί ένα παιδί 19 μηνών ονόματι «Beuler Gillard» στην Πενσακόλα της Φλόριντα, που γεννήθηκε όμως στην Αλαμπάμα. Μεγάλωσε στο Ντιτρόιτ και μετακόμισε στη Νέα Υόρκη τη δεκαετία του 1930. Σύμφωνα με τις αναγγελίες θανάτων σε μεγάλες εφημερίδες, η παιδική ηλικία του Γκάγιαρντ στην Κούβα πέρασε στη συγκομιδή ζαχαροκάλαμων και μπανάνας, όσο και να πηγαίνει περιστασιακά στη θάλασσα με τον πατέρα του. Εντούτοις, στην ηλικία των 12, συνόδευσε τον πατέρα του σε ένα μεγάλο ταξίδι και αφέθηκε κατά λάθος στο νησί της Κρήτης. Μετά από ένα διάστημα δουλειάς στο νησί, έκανε τόπο διαμονής του το Ντιτρόιτ. Στην Αμερική, ο Γκάγιαρντ εργάστηκε ως σφαγέας, εκπαιδεύτηκε ως εργολάβος κηδειών και είχε απασχοληθεί επίσης στη Ford Motor Company. Ο Γκάγιαρντ για πρώτη φορά αναδείχθηκε ως σπουδαίος μουσικός στα τέλη της δεκαετίας του 1930 ως μέλος των Slim & Slam, μια δράση τζαζ μουσικών καινοτομιών που σχημάτισε με τον μπασίστα Σλαμ Στιούαρτ (Slam Stewart). Στις επιτυχίες τους περιλαμβάνονται το «Flat Foot Floogie (with a Floy Floy)», «Cement Mixer (Putti Putti)» και το hipster anthem, «The Groove Juice Special (Opera in Vout)». Το ντουέτο έπαιξε στην ταινία του 1941 Hellzapoppin'. Official Slim Gaillard Facebook Page Slim Gaillard at ubuweb Slim Gaillard στην IMDb (Αγγλικά)
Τρως

Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο Τρως ή Τρώας ήταν βασιλιάς της Δαρδανίας. Ο γιος του Ίλ[ι]ος ίδρυσε πόλη, και της έδωσε το όνομα του πατέρα του: Τροία. Ο Τρώ[α]ς ήταν γιος του Εριχθόνιου βασιλιά της Δαρδανίας, που τον διαδέχτηκε στον θρόνο, και της Αστυόχης, κόρης του Σιμόεντα. Νυμφεύτηκε την κόρη του ποτάμιου θεού Σκάμανδρου, Καλλιρρόη· ή την Ακαλλαρίδα, κόρη του Ευμήδη. Παιδιά του ήταν ο Ασσάρακος, ο Ίλος του Τρώα, ο Γανυμήδης, η Κλεοπάτρα και η Κλεομήστρα. Από το όνομά του η χώρα, που πριν ονομαζόταν Δαρδανία, ονομάστηκε Τρωάδα και η πόλη Τροία.

 Apollodorus, The Library with an English Translation by Sir James George Frazer, F.B.A., F.R.S. in 2 Volumes, Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1921. Dictys Cretensis, from The Trojan War. The Chronicles of Dictys of Crete and Dares the Phrygian translated by Richard McIlwaine Frazer, Jr. (1931-). Indiana University Press. 1966. Online version at the Topos Text Project. Dionysus of Halicarnassus, Roman Antiquities. English translation by Earnest Cary in the Loeb Classical Library, 7 volumes. Harvard University Press, 1937-1950. Online version at Bill Thayer's Web Site Dionysius of Halicarnassus, Antiquitatum Romanarum quae supersunt, Vol I-IV. . Karl Jacoby. In Aedibus B.G. Teubneri. Leipzig. 1885. Greek text available at the Perseus Digital Library. Gaius Julius Hyginus, Fabulae from The Myths of Hyginus translated and edited by Mary Grant. University of Kansas Publications in Humanistic Studies. Online version at the Topos Text Project. Homer, The Iliad with an English Translation by A.T. Murray, Ph.D. in two volumes. Cambridge, MA., Harvard University Press; London, William Heinemann, Ltd. 1924. Homer, Homeri Opera in five volumes. Oxford, Oxford University Press. 1920. Pausanias, Description of Greece with an English Translation by W.H.S. Jones, Litt.D., and H.A. Ormerod, M.A., in 4 Volumes. Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1918. Pausanias, Graeciae Descriptio. 3 vols. Leipzig, Teubner. 1903. Greek text available at the Perseus Digital Library.
Βάλτερ Πούχνερ

Ο Βάλτερ Πούχνερ (γερμανικά: Walter Puchner, Βιέννη, 1947) είναι Αυστριακός συγγραφέας, κριτικός και καθηγητής πανεπιστημίου στις Θεατρικές σπουδές με σημαντικό συγγραφικό έργο στη θεατρολογία της Ελλάδας, της ευρύτερης περιοχής της Μεσογείου, των Βαλκανίων αλλά και του Βυζαντίου, στη λαογραφία αλλά και σε ποικιλία άλλων θεμάτων του πολιτισμού της περιοχής με περισσότερα από 80 βιβλία και πολυάριθμες μελέτες και κριτικές.

 Γεννήθηκε στις 12 Μαρτίου 1947 στη Βιέννη. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης από το οποίο απέκτησε το διδακτορικό του δίπλωμα στη Φιλοσοφία το 1972. Το 1977 ανακηρύχθηκε υφηγητής του Πανεπιστημίου της Βιέννης, και έκτοτε διαμένει στην Ελλάδα, μιας και παντρεύτηκε την παιδίατρο Αριάδνη Μαλαμίτση. Στη συνέχεια δίδαξε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης, του οποίου έγινε και πρόεδρος το 1987, ενώ παράλληλα δίδασκε και στο Πανεπιστήμιο του Γκρατς. Άρχισε να διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Αθηνών από το 1989, και πλέον είναι ομότιμος καθηγητής του.Έχει διδάξει σε πολλά πανεπιστήμια ως επισκέπτης, σε κάποια ως Κύριος επισκέπτης ερευνητής (Senior Visiting Scholar) του παραρτήματος Ηνωμένων Πολιτειών του Ιδρύματος Ωνάση (Alexander S. Onassis Public Benefit Foundation (USA)). Ο Βάλτερ Πούχνερ έχει λάβει τιμητικές διακρίσεις και στη χώρα καταγωγής του, την Αυστρία, αλλά και στην Ελλάδα. Από τις 17 Μαϊου 1994 είναι αντεπιστέλλον μέλος της Αυστριακής Ακαδημίας Επιστημών (Österreichische Akademie der Wissenschaften). Το 1995 η Ακαδημία Αθηνών απένειμε στον Β. Πούχνερ το βραβείο του ιδρύματος Κώστα και Ελένης Ουράνη για το βιβλίο του «Ανιχνεύοντας τη θεατρική παράδοση». Το 2000 έλαβε το Βραβείο Παναγιώτη Φωτέα για δοκίμιο κοινωνικό-πολιτικού στοχασμού για το έργο του «Ο μίτος της Αριάδνης». Το 2001 έλαβε τον Αυστριακό Σταυρό Τιμής για την Επιστήμη και την Τέχνη (Österreichisches Ehrenzeichen für Wissenschaft und Kunst). Προς τιμήν του δημοσιεύτηκε ένα βιβλίο το 2007 με τίτλο «Στέφανος. Τιμητική προσφορά για τον Βάλτερ Πούχνερ», όπου αναφέρεται ότι είναι ο θεατρολόγος με τις περισσότερες μελέτες για τον ελλαδικό χώρο, καλύπτοντας τεράστιο θεματικό εύρος και γεωγραφικά και χρονικά (κρητικό, επτανησιακό, αιγαιοπελαγίτικο θρησκευτικό αλλά και σύγχρονο θέατρο, στις παραδουνάβιες ηγεμονίες, από τον διαφωτισμό, το 19ο αιώνα. Επιπλέον αναφέρεται στα θέματα που έχει δημοσιεύσει η λαογραφία, η συγκριτική φιλολογία και ο πολιτισμός όλης της βαλκανικής. Το 2008 ο Πούχνερ έλαβε το Μεγάλο Βραβείο Θεάτρου της Ένωσης Θεατρικών - Μουσικών Κριτικών για τα βιβλία του «Τα Σούτσεια. Μελέτες στην ελληνική ρομαντική δραματουργία 1830-1850» και «Συμπτώσεις και αναγκαιότητες. Δέκα θεατρολογικά μελετήματα». Κάποια από τα γραπτά του είναι: Βαρβέρης, Γιάννης (12 Αυγούστου 2001). «Ο κύριος Πούχνερ!». www.kathimerini.gr. Η Καθημερινή. «Βάλτερ Πούχνερ (Walter Puchner) - Κωδωνοφορίες & Κωδωνοκρουσίες». www.enlogois.gr. 31 Ιανουαρίου 2015. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιουλίου 2016.
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βόρειας Κορέας

Οι Εκδηλώσεις Ποδοσφαίρου Δημοκρατικού Πρωταθλήματος (κορεατικά: 공화국선수권 축구대회) αποτελούν την κορυφαία κατηγορία στο σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Βόρειας Κορέας. Υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του πρωταθλήματος είναι η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία ΛΔ Κορέας. Οι κορυφαίες ομάδες έχουν την ευκαιρία να μετέχουν στο ΑΦΚ Καπ, ενώ οι τελευταίες υποβιβάζονται στη Β΄ Κατηγορία της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Κορέας.

 Αρχικά, όλα τα αθλήματα στη Βόρεια Κορέα αναπτύσονταν σε ερασιτεχνική βάση, με διοργανώσεις που ονομάζονταν Διαγωνισμοί Τεχνικής Καινοτομίας και διεξάγονταν πολλές φορές μέσα στο χρόνο. Το 1977, ο αθλητισμός στη χώρα αναμορφώθηκε, δημιουργώντας επαγγελματικές ομάδες με αμειβόμενους παίκτες για κάθε άθλημα. Μετά το Πρωτάθλημα Ασιατικών Ομάδων του 1991, όπου η 4.25 προχώρησε μέχρι τη φάση των ομίλων, οι ομάδες της Βόρειας Κορέας δε μετείχαν σε ασιατικές διοργανώσεις για πάνω από είκοσι χρόνια, όταν η Ρίμιονγκσου κλήθηκε να συμμετάσχει στο ΑΦΚ Πρέζιντεντς Καπ της περιόδου 2014. Έπειτα από τρία χρόνια αποχής των βορειοκορεατικών ομάδων από τις ασιατικές διοργανώσεις, η πρωταθλήτρια και η δευτεραθλήτρια του βορειοκορεατικού πρωταθλήματος, 4.25 και Κίνγκουαντσα αντίστοιχα, κλήθηκαν να λάβουν μέρος στο ΑΦΚ Καπ της περιόδου 2017. North Korea - List of Champions at RSSSF
Κιτρινομπομπίνα

Η κιτρινομπομπίνα, Bombina variegata (Linnaeus, 1758) είναι ένας φρύνος της οικογένειας Bombinatoridae. Πρόκειται για ένα μικρό φρύνο με ολικό μήκος που συνήθως δεν ξεπερνά τα 5 cm. Συναντάται σε ρηχά νερά, όπως λιμνούλες, ρεματιές, μικρά ποτάμια, ακόμα και σε περιστασιακά γεμάτες με νερό λακκούβες. Προτιμά συνήθως μεγαλύτερα υψόμετρα από την κοκκινομπομπίνα και μπορεί να παρατηρηθεί ακόμα και σε ύψος 2000 m.

 Απαντάται στη δυτική, κεντρική και νοτιοανατολική Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης της Ιταλικής χερσονήσου (απουσιάζει από τη Σικελία). Στην Ελλάδα εξαπλώνεται σε όλο τον ηπειρωτικό κορμό, ενώ απουσιάζει από την Πελοπόννησο. Κυρίως ημερόβιος φρύνος παρόλο που δραστηριοποιείται συχνά και τη νύχτα. Τρέφεται κυρίως με έντομα και προνύμφες αυτών. Τα θηλυκά γεννούν αρκετές φορές ανά εποχή, 120-170 αυγά συνολικά. Όταν συλληφθεί, καμπυλώνει χαρακτηριστικά το σώμα και τα άκρα του προς τα πάνω, επιδεικνύοντας τα έντονα χρώματα της κοιλιάς του, προειδοποιώντας έτσι για το τοξικό υγρό που εκκρίνει μέσω αδένων του δέρματος σε περίπτωση άμυνας. Οι ουσίες αυτές, αν και αποτελεσματικές στην αποτροπή θηρευτών, είναι εντελώς ακίνδυνες για τον άνθρωπο όταν έρθουν σε επαφή με το δέρμα.
Αδελαΐδα του Μετς

Η Αδελαΐδα του Μετς (Γερμ: Adelheid, 970 - 19 Μαΐου 1046) από τον Οίκο των Ματφριντιδών ήταν Γαλλίδα ευγενής, που με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Βόρμσγκαου και μητέρα του Κορράδου Β΄ της Γερμανίας.

 Γεννήθηκε στο Έγκισχαϊμ και ήταν απόγονος του Μάτφριντ κόμη της Ορλεάνης (απεβ. 836). Αδέλφια της ήταν ο Άνταλμπερτ και ο Γκέρχαρτ. Παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τον Ερρίκο του Σπάυερ, μέλος του Οίκου των Σαλίων. Το 1037 η Αδελαΐδα ίδρυσε τον Ναό με Σύλλογο στο Έρινγκεν. Παντρεύτηκε πρώτα τον Ερρίκο των Σαλίων κόμη του Βόρμσγκαου και είχε τέκνα; Ιουδήθ. Κορράδος Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας π.990-1039, βασιλιάς της Βουργουνδίας, Γερμανίας & Ιταλίας.Το 1039 απεβίωσε ο Κορράδος Β΄ και η Αδελαΐδα έκανε δεύτερο γάμο με έναν Φραγκικής καταγωγής κόμη, του Οίκου των Μπάμπενμπεργκ, και είχε τέκνο: Γκέμπχαρτ Γ΄, επίσκοπος του Ρέγκενσμπουργκ (1036-60). Biographie, Deutsche. "Konrad II. (Salier) - Deutsche Biographie". www.deutsche-biographie.de. Biographie, Deutsche. "Adelheid - Deutsche Biographie". www.deutsche-biographie.de.
Στέρνα Αχαΐας

Η Στέρνα είναι μικρός οικισμός της Τοπικής Κοινότητας Βασιλικού του Δήμου Ερυμάνθου στο Νομό Αχαΐας. Βρίσκεται χτισμένη σε μια πεδινή τοποθεσία, αρκετά επίπεδη μορφολογικά, σε υψόμετρο περίπου 145 μέτρων. Απέχει οδικώς μόλις μισό χιλιόμετρο από το Βασιλικό, 9 χιλιόμετρα από την Χαλανδρίτσα και 17 χιλιόμετρα από το κέντρο της Πάτρας.

 Οφείλει την ονομασία του σε στέρνα που υπάρχει εκεί. Είναι σχετικά καινούριος οικισμός. Αναγνωρίστηκε επίσημα ως οικισμός στις 17/03/1991 και έκτοτε αποτελεί τμήμα της Κοινότητας Βασιλικού σε όλες τις διοικητικές μεταβολές που έχουν πραγματοποιηθεί. Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής: Στην περιοχή υπάρχουν πολλές εύφορες καλλιεργήσιμες εκτάσεις γης, ενώ πολύ κοντά στον οικισμό επίσης βρίσκεται χτισμένος ναός αφιερωμένος στην Παναγία την Παντάνασσα. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Πραγματικός και μόνιμος πληθυσμός της απογραφής 1991 και 2001, Εθνική Στατιστική Υπηρεσία (Ε.Σ.Υ.Ε.). Ανακτήθηκε από το αρχειοθετημένο πρωτότυπο: 13/02/2014. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Στέρνας Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/11/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Βασιλικού Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 10/11/2017.
Ο άνεμος χορεύει το κριθάρι

Το Ο άνεμος χορεύει το κριθάρι (πρωτότυπος τίτλος: The Wind That Shakes the Barley) είναι ιρλανδική - βρετανική πολεμική δραματική ταινία του 2006, σε σκηνοθεσία Κεν Λόουτς και σενάριο Πολ Λάβερτι. Η ταινία πραγματεύεται τον αγώνα ανεξαρτησίας του Ιρλανδικού Δημοκρατικού Στρατού ενάντια στη Μεγάλη Βρετανία και τον μετέπειτα Ιρλανδικό εμφύλιο πόλεμο.

 Ιρλανδία, 1920. Ο Ντέμιαν εγκαταλείπει τη δουλειά του ως γιατρός και εντάσσεται στο ιρλανδικό εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα. Μετά από σειρά μαχών, η Βρετανική κυβέρνηση δέχεται ένα μέρος των αιτημάτων της ιρλανδικής πλευράς. Τότε οι Ιρλανδοί διασπώνται σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα, σε αυτούς που αποδέχονται τους όρους των Βρετανών και σε αυτούς που αρνούνται να εγκαταλείψουν τα όπλα. Ο Ντέμιαν εντάσσεται στο δεύτερο στρατόπεδο, με αποτέλεσμα να έρθει αντιμέτωπος με τον αδερφό του, Τέντι. Κίλιαν Μέρφι ως Ντέμιαν Pádraic Delaney ως Τέντι Λίαμ Κάνιγχαμ ως Νταν Όρλα Φιτζέραλντ ως Σίνεντ Η ταινία κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Καννών του 2006. Πρότυπο:BFI Explore The Wind That Shakes the Barley στην IMDb Πρότυπο:AllRovi movie The Wind That Shakes the Barley στο Box Office Mojo The Wind That Shakes the Barley στο Rotten Tomatoes The Wind That Shakes the Barley στο Metacritic Interview with Ken Loach Αρχειοθετήθηκε 2007-09-30 στο Wayback Machine. from Socialist Worker, 10 June 2006 Introduction to The Wind That Shakes the Barley script by Luke Gibbons, and Gibbons' reply to Kevin Myers
Ανδρέας Πολλάκης

Ο Ανδρέας Πολλάκης ήταν Έλληνας ολυμπιονίκης από την Πάτρα. Συμμετείχε στην Μεσολυμπιάδα της Αθήνας το 1906 και αναδείχτηκε ολυμπιονίκης στο γυμναστικό πένταθλο με 86 βαθμούς 2ος και στο Γυμναστικό έξαθλο με 102 βαθμούς 2ος. Ήταν αθλητής του Παναχαικού.

 Πανελλήνιοι αγώνες 1906:1ος Αναρρίχηση σε σχοινί Πανιώνιοι αγώνες 1904:1ος ασκήσεις στο δίζυγο 2ος Ασκήσεις στο μονόζυγοΠανιώνιοι αγώνες 1907:1ος Ασκήσεις σε δίζυγο 2ος Ασκήσεις σε μονόζυγο Κώστας Α. Κοκκοβίκας, Αχαΐα. Περί αθλητικού παρελθόντος, έκδοση: Ακτίνα. Επικοινωνία-Προβολή. Μονοπρόσωπη ΕΠΕ, Πάτρα 2004 Πέτρος Λινάρδος, Η Σμύρνη του Πανιώνιου, Οι φίλοι των τεχνών, Νέα Σμύρνη 1998. ISBN 960-86238-0-4 Νίκος Ε. Πολίτης, Ο Πατραϊκός αθλητισμός, Τόμος Β΄, Από την εποχή του Τόφαλου ως την ίδρυση της Παναχαϊκής, Αχαϊκές εκδόσεις, Πάτρα 1997. ISBN 960716492X Νίκος Ε. Πολίτης, Ο Πατραϊκός αθλητισμός, Τόμος Α΄, Η πρώτη δεκαετία 1891-1900, Αχαϊκές εκδόσεις, Πάτρα 1994. ISBN 9607164911
Κούλα Μαραγκοπούλου

Η Κούλα Μαραγκοπούλου (Κυπαρισσία, 1910 ή 1913 - Αθήνα, 1997) ήταν Ελληνίδα ζωγράφος του 20ού αιώνα, από τις κυριότερες εκπροσώπους του εξπρεσιονισμού της πρώτης μεταπολεμικής ελληνικής γενιάς εικαστικών καλλιτεχνών.

 Η Κούλα Μαραγκοπούλου γεννήθηκε το 1910 στην Κυπαρισσία της Μεσσηνίας. Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών κοντά στον Παύλο Μαθιόπουλο. Παρακολούθησε επίσης μαθήματα στη σχολή ζωγραφικής των Περικλή Βυζάντιου και Αλέκας Στύλου-Διαμαντοπούλου και κατόπιν (από το 1947 μέχρι το 1950) στο εργαστήριο του Γιώργου Μπουζιάνη. Η μαθητεία δίπλα στον τελευταίο αποδείχτηκε καταλυτική για τη μορφοποίηση της καλλιτεχνικής της ταυτότητας. Ο γνωστός τεχνοκριτικός Άγγελος Προκοπίου έγραψε σχετικά: η Κούλα Μαραγκοπούλου έμαθε από το δάσκαλό της τα μυστικά του συναισθηματικού παλμού του χρώματος και της γοητείας του αυθορμητισμού.Ανέπτυξε έντονη δημιουργική δραστηριότητα, καρπός της οποίας ήταν ένας πολύ σημαντικός αριθμός ατομικών εκθέσεων, από την πρώτη παρουσίαση της δουλειάς της στην αίθουσα του ξενοδοχείου Κεντρικόν το 1953, μέχρι και την τελευταία, το 1992. Το 1959 συμμετείχε στη Μπιενάλε της Αλεξάνδρειας.Έλαβε μέρος σε πολλές διεθνείς και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα (Ζυγός, Ελληνοσοβιετικός Σύνδεσμος κ.αλ.) και στο εξωτερικό (Νέα Υόρκη, Κάϊρο, Ρώμη, Τρέντο, Παρίσι, Τύνιδα, Λονδίνο, επίσης σε Ολλανδία, Καναδά, Βέλγιο, Τουρκία, Γιουγκοσλαβία, Ρουμανία και Σοβιετική Ένωση). Το 1960 συμμετείχε στην πρώτη μεταπολεμική έκθεση σύγχρονων καλλιτεχνών από την Ελλάδα που οργανώθηκε στην Κύπρο. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Σωματείου Ελληνίδων Καλλιτεχνών και του Συλλόγου Οι φίλοι του Μπουζιάνη.Η Κούλα Μαραγκοπούλου ήταν παντρεμένη με τον ποιητή Μιχάλη Κατσαρό, με τον οποίο απέκτησε ένα γιο, τον σκηνοθέτη Στάθη Κατσαρό. Πέθανε το 1997 στην Αθήνα. Η Μαραγκοπούλου ήταν επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από το Γιώργο Μπουζιάνη, δημιουργώντας τη δική της εξπρεσιονιστική τεχνοτροπία η οποία συνδύαζε παράλληλα και αφαιρετικά στοιχεία. Ήταν λάτρης του τοπίου, το οποίο απέδιδε με έντονη ιμπρεσιονιστική διάθεση, μετασχηματισμένη από έναν προσωπικό εξπρεσιονισμό. Δημιούργησε έτσι ένα εικαστικό ιδίωμα, το οποίο θεωρείται εμπνευσμένο και σπάνιο. Η ίδια η ζωγράφος έλεγε: Ο χώρος της ακουαρέλας είναι ο χώρος της άρνησης της φθοράς, γιατί η δημιουργία του πηγάζει άμεσα από την ψυχή του ζωγράφου, ο οποίος βλέπει σε μια στιγμή το αιώνιο. Η θεματογραφία των έργων της είναι προσωπογραφίες, απεικονίσεις της καθημερινότητας, η νεκρή φύση και κυρίως το ελληνικό τοπίο.Έργα της υπάρχουν στην Εθνική Πινακοθήκη (Αθήνα), στη Δημοτική Πινακοθήκη Αθηνών, όπως και σε πολλές Δημοτικές Πινακοθήκες της Ελλάδας. Επίσης, στις συλλογές των τραπεζών Αγροτική, Εθνική, Κτηματική, του Υπουργείου Παιδείας, στην Ελληνική Πρεσβεία στο Λονδίνο και σε πολλές ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Δήμος Δυτικής Σάμου

Ο Δήμος Δυτικής Σάμου με έδρα το Νέο Καρλόβασι, είναι Δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Σάμου, στην Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου και αποτελείται από τη Δημοτική Ενότητα Καρλοβασίου και τη Δημοτική Ενότητα Μαραθοκάμπου.

 Η έκταση του Δήμου Δυτικής Σάμου είναι 187,33 τ.χλμ. και ο πληθυσμός 12.241 κάτοικοι, σύμφωνα με την Απογραφή 2021. Ο σημερινός Δήμος δημιουργήθηκε με τη διαίρεση του Δήμου Σάμου, με το Νόμο 4600 του άρθρου 154. Με την νέα διοικητική διαίρεση, ο Δήμος Δυτικής Σάμου αποτελείται από 15 Κοινότητες. Δήμος Δυτικής Σάμου Αρχειοθετήθηκε 2021-06-06 στο Wayback Machine. (ιστοσελίδα Δήμου Δυτικής Σάμου)
Χρήστος Νανάκος

Ο Χρήστος Νανάκος ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής και αθλητής του στίβου, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης από το 1948 ως το 1963, συμμετέχοντας σε περισσότερους από διακόσιους αγώνες των "κιτρινόμαυρων".

 Ο Νανάκος εντάχθηκε στον Άρη μετά το τέλος της γερμανικής κατοχής, παίζοντας στις ομάδες υποδομής των "κίτρινων" μέχρι το 1948. Στα πρώτα χρόνια της καριέρας του δεν είχε πολλές συμμετοχές, αγωνιζόμενος σε μόλις έναν αγώνα του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης το 1950. Μέχρι την σεζόν 1954-55 έπαιζε στην θέση του δεξιού επιθετικού, αλλά εκείνη την χρονιά ο προπονητής Κίριλ Σιμονόφσκι τον τοποθέτησε στο δεξί άκρο της άμυνας, όπου παρέμεινε μέχρι το τέλος της καριέρας του. Αγωνίστηκε για πρώτη φορά στη νέα του θέση στην ήττα του Άρη από τον Απόλλων Καλαμαριάς με 3-1 στις 13 Φεβρουαρίου 1955. Ο Άρης κατέλαβε την τρίτη θέση στο τοπικό πρωτάθλημα, ενώ για την διοργάνωση του κυπέλλου απέκλεισε τον Π.Ο. Ξηροκρήνης και τη Νίκη Βόλου, πριν ηττηθεί στην προημιτελική φάση από τον Παναθηναϊκό με 1-0, με τον Νανάκο στην σύνθεση του.Την επόμενη χρονιά, ο Άρης κατέλαβε την δεύτερη θέση στο τοπικό πρωτάθλημα και την πρώτη στον βόρειο όμιλο, καταλήγοντας έκτος στο πρωτάθλημα Ελλάδος. Παράλληλα, έφθασε ως την ημιτελική φάση του κυπέλλου για πρώτη φορά μετά από έξι χρόνια, για να αποκλειστεί από τον Ολυμπιακό. Στον αγώνα της δεύτερης αγωνιστικής του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης 1957-58 κατά του Μακεδονικού, ο Νανάκος αποβλήθηκε και δεν αγωνίστηκε για την υπόλοιπη σεζόν. Το 1958-59, κατέκτησε το τοπικό πρωτάθλημα με τους "κίτρινους" και αγωνίστηκε σε όλους τους αγώνες της τελικής φάσης του πανελλήνιου πρωταθλήματος, όπου ο Άρης κατέλαβε την έκτη θέση. Η αξία του αναγνωρίστηκε όταν κλήθηκε στην Εθνική Ελλάδος, αλλά τελικά δεν αγωνίστηκε. Έπαιξε μέχρι τον Φεβρουάριο του 1963, αγωνιζόμενος στις τέσσερις πρώτες χρονιές της Α' Εθνικής ως αρχηγός των "κίτρινων". Παράλληλα με την ποδοσφαιρική του καριέρα, αγωνίστηκε στο τμήμα στίβου του Άρη, διακρινόμενος στους αγώνες δρόμου μικρών αποστάσεων. Το 1990, τιμήθηκε από την διοίκηση του Άρη για την πολυετή προσφορά του στον σύλλογο. Απεβίωσε στις 1 Φεβρουαρίου 1997, σε ηλικία 67 ετών. Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ... Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, ISBN 978-960-93-5927-6 Νανάκος Χρήστος | aris.re
Κούμαρο Μεσσηνίας

Το Κούμαρο, αναφερόμενο επίσημα ως το Κούμαρον και παλαιότερα ως τα Κούμαρα, είναι ημιορεινός οικισμός κοντά στο Βλαχόπουλο και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Πύλου - Νέστορος, του Νομού Μεσσηνίας.

 Το Κούμαρο βρίσκεται βορειοανατολικά από το Βλαχόπουλο από το οποίο απέχει 1 περίπου χιλιόμετρο και νοτιοανατολικά από τη Χώρα από την οποία απέχει περίπου 13,5 χιλιόμετρα. Έχει υψόμετρο 383 μέτρα και απέχει από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους περίπου 29,5 χιλιόμετρα. Κοντά στο Κούμαρο βρίσκονται, προς τα βορειοανατολικά του ο Βλάσης και το Κουρτάκι σε αποστάσεις 6 και 4,5 περίπου χιλιομέτρων αντίστοιχα και προς τα νοτιοανατολικά του ο Χατζής, σε απόσταση 5 περίπου χιλιομέτρων. Η περιοχή του οικισμού έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας και της ευρύτερης περιοχής της Πυλίας. Κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου. Ο οικισμός με αρχική ονομασία ως τα Κούμαρα αναφέρεται για πρώτη φορά στην απογραφή του 1879, όταν και απογράφονται μαζί οι οικισμοί «το Βλαχόπουλου», τα Κούμαρα και ο Σγουρόκαμπος, έχοντας αθροιστικά 802 μόνιμους κατοίκους. Δέκα χρόνια αργότερα, το 1889, τα Κούμαρα προσαρτώνται επίσημα στον παλαιό Δήμο Βουφράσου (μεταγενέστερα Δήμος Βουφράδος), όπου και παρέμειναν ως το 1908, που ο οικισμός καταργήθηκε. Μετά την παρέλευση μιας τριακονταετίας ο οικισμός με νεότερη ονομασία, ως το Κούμαρον προσαρτήθηκε επίσημα εκ νέου, το 1940, στην Κοινότητα Βλαχοπούλου, με έδρα το Βλαχόπουλον. Παρέμεινε ως οικισμός της Κοινότητας Βλαχοπούλου, από το 1940 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», το Κούμαρον υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Παπαφλέσσα, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» το Κούμαρον ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Το Κούμαρον σήμερα είναι οικισμός της Τοπικής Κοινότητας του Βλαχοπούλου του Δήμου Πύλου-Νέστορος, στην οποία υπάγεται επίσης το Βλαχόπουλο ως έδρα. Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 56 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες, ενώ παλαιότερα η κύρια απασχόληση ήταν η κτηνοτροφία. Επισήμανση: Ο πληθυσμός του αρχικού οικισμού με την ονομασία τα Κούμαρα ουδέποτε καταγράφηκε ως ανεξάρτητος οικισμός. Θεωρήθηκε ως συνοικισμός του Βλαχόπουλου και στις απογραφές, από το 1879 ως και το 1928, συναθροίζεται - καταγράφεται ενιαία μαζί με τους εξής οικισμούς: 1879: Συναθροίζονται οι οικισμοί: Βλαχόπουλου, Κούμαρα και Σγουρόκαμπος. Σύνολο: 802 κάτοικοι. 1889: Συναθροίζονται οι οικισμοί: Βλαχόπουλον, Κούμαρα και Σγουρόκαμπος. Σύνολο: 925 κάτοικοι. 1896: Συναθροίζονται οι οικισμοί: Βλαχόπουλον και Κούμαρα. Σύνολο: 1.125 κάτοικοι. 1907: Αναφέρεται μόνο το Βλαχόπουλον. Σύνολο: 1.222 κάτοικοι. Βλαχόπουλο Δήμος Πύλου - Νέστορος Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας Διοικητική διαίρεση νομού Μεσσηνίας πρώην Δήμος Παπαφλέσσα Δήμος Πύλου - Νέστορος, από την ιστοσελίδα: www.pylos-nestor.gr του Δήμου Πύλου - Νέστορος.
Μιχάλης Αναστασιάδης

Ο λογοτέχνης και ποιητής Μιχάλης Αναστασιάδης γεννήθηκε το 1939 στη Γρανίτσα Ευρυτανίας και απεβίωσε το 2012 στην Αθήνα. Ο πατέρας του, μικρασιατικής καταγωγής, υπηρέτησε ως δάσκαλος στη Γρανίτσα, όπου νυμφεύτηκε τη Μαρία Παπαντωνίου, που ήταν συγγενής του ποιητή, πεζογράφου και δημοσιογράφου Ζαχαρία Παπαντωνίου (1877-1940) και απέκτησαν 4 παιδιά, τρία αγόρια κι ένα κορίτσι. Όταν πέθανε ο πατέρας του, η οικογένεια μετακόμισε στην Αμφιλοχία Αιτωλοακαρνανίας, όπου ο Μιχάλης τέλειωσε τις πέντε πρώτες τάξεις του Γυμνασίου. Το 1958 η οικογένεια εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Εκεί ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές και πανεπιστημιακές του σπουδές.

 Ήταν κάτοχος δύο πτυχίων: του Παντείου Πανεπιστημίου και της Νομικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Υπηρέτησε ως έφεδρος ανθυπολοχαγός σε διάφορες μονάδες του στρατού. Υπηρέτησε στο Υπουργείο Οικονομικών, σε υπηρεσίες του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους. Τα τελευταία χρόνια της καριέρας του υπηρέτησε στην Υπηρεσία Εντελλομένων Εξόδων του Υπουργείου Δικαιοσύνης. Κατά τη δικτατορία του Παπαδόπουλου απολύθηκε λόγω των πολιτικών του ιδεών. Δικαιώθηκε από το Συμβούλιο Επικρατείας και επανήλθε στη θέση του. Μετά τη μεταπολίτευση, ήρθε σε σύγκρουση με τους ιθύνοντες του Υπουργείου Οικονομικών ( ΓΛΚ) και του κοινοποιήθηκε δυσμενής μετάθεση, για την οποία αντέδρασε με απεργία πείνας πολλών ημερών. Στο Γ.Λ.Κ συνδικαλίστηκε. Οι ομιλίες του τόσο στο συνδικαλιστικό πεδίο, όσο και στην φιλολογική αίθουσα του Παρνασσού, όπου μίλησε για τον Ζαχαρία Παπαντωνίου, ήταν σημαντικές. Ήταν μέλος της εταιρίας Ελλήνων λογοτεχνών από το 1960. Ως ποιητής πρωτοεμφανίστηκε το 1960, δημοσιεύοντας ποιήματά του σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά. Η πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο "Η Πρώτη Άνοιξη" δημοσιεύτηκε το 1961 (επανέκδοση Λευκωσία 1970). Το 1962 δημοσιεύει την ποιητική συλλογή΄"Η Δεύτερη Άνοιξη" η οποία επανεκδόθηκε το 1972, τύποις Ασκληπιός. Έκτοτε δημοσιεύτηκαν οι ποιητικές του συλλογές: Κούλα, Εωσφόρος - Καταραμένοι Άγγελοι ( Λευκωσία 1971), Ακροκόρινθος, Γκουεβάρα, Έρη, Το μαστίγιο, Ελεγεία του χωρισμού, Ακροκέραμα. Το 1978 δημοσιεύεται από τις εκδόσεις "Δρυμός" η ποιητική του αφιέρωση στο συμπατριώτη και συγχωριανό του Στέφανο Γρανίτσα (1880-1915) με τίτλο: Τραγούδι στον τάφο του Στέφανου Γρανίτσα. Το 1984 εκδίδει την ποιητική του συλλογή: "Ειδήσεις". Εκδόσεις "Δρυμός" Εκδόσεις "ΔΡΥΜΟΣ" (Πληροφορίες για όλα τα βιβλία του Μιχάλη Αναστασιάδη από τον εκδοτικό οίκο Δρυμός). Κατάλογος OPAC εθνικής βιβλιοθήκης Αρχείο και Βιβλιοθήκη Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών
Αυτοκινητάμαξα σειράς ΑΑ90 ΟΣΕ

Η σειρά ΑΑ.91 του ΟΣΕ είναι σειρά ντηζελοκίνητων υπεραστικών αυτοκινηταμαξών που αποτελούσε στόλο του ΟΣΕ. Κατασκευάστηκαν από την Ganz-Mavag, το 1976. Είχαν ομοιότητες με τις αυτοκινητάμαξες σειράς ΑΑ.6451 και ΑΑ.6461, με την διαφορά ότι οι ΑΑ.91 ήταν σε μορφή κανονικού εύρους ενώ οι υπόλοιπες σε μορφή μετρικού εύρους. Συνήθως, κυκλοφορούσαν συζευγμένες με άλλη μια αυτοκινητάμαξα σε εξάδυμες συνθέσεις. Είχαν 16 καθίσματα 1ης θέσης, και 144 2ης θέσης. Διέθεταν κινητήρα 8PA4-185VG με συνδυασμένη ισχύ των 1790 kW και έφταναν ταχύτητες μέχρι 140 χιλιόμετρα την ώρα. Αρχικά, αποτελούνταν από ένα κινητήριο όχημα, ένα ενδιάμεσο και ένα ιθυντήριο.

 Από το 1972 μέχρι και το 1986, ο Οργανισμός Σιδηροδρόμων Ελλάδος προμηθεύεται νέο τροχαίο υλικό. Ενώ συνήθως προμηθεύονταν συρμοί από την Δυτική και Κεντρική Ευρώπη, και προοριζόταν και η πλήρης ένταξη της Ελλάδας στην τότε ΕΟΚ (Σήμερα ΕΕ), ο ΟΣΕ βρίσκει τροχαίο υλικό από χώρες τις Ανατολικής Ευρώπης (Μηχανή Faur σειράς Α.151), την Αμερική (Μηχανές Alco και MLW) και την Ιαπωνία (Μηχανή Mitsubishi σειράς Α.9401). Την ίδια περίοδο ωριμάζουν οι ιδέες για προαστιακά τρένα και Intercity. Το 1976, ο ΟΣΕ παρέλαβε τις 11 νέες ντιζελοκίνητες αυτοκινητάμαξες κανονικού εύρους σειράς ΑΑ.91, από την Ουγγρική Ganz-Mavag στα πλαίσια της ανανέωσης του στόλου του. Τα πρώτα χρόνια της κυκλοφορίας τους λειτούργησαν σε δρομολόγια InterCity στον άξονα Αθήνα-Θεσσαλονίκη-Δράμα-Αλεξανδρούπολη με εξάδυμες συνθέσεις, ενώ αργότερα περιορίστηκαν στα δρομολόγια Αθήνας-Χαλκίδας και Αθήνας-Λειανοκλαδίου, αποτελώντας έτσι τις πρώτες προαστιακές αυτοκινητάμαξες του ΟΣΕ. Το 1991, άρχισαν να παρουσιάζουν προβλήματα υπερθέρμανσης, λόγω περιπλοκότητας του συστήματος ψύξης με αποτέλεσμα να λειτουργούν με μειωμένη ισχύ. Έτσι, μεταφέρθηκαν στην Λάρισα. Στην συνέχεια, αφαιρέθηκε το μεσαίο όχημα, και ξεκίνησαν την λειτουργία τους ως δίδυμες, πλέον, στην γραμμή Λάρισας-Βόλου και Λαρίσης-Θεσσαλονίκης. Σε γενικές γραμμές ήταν καλοτάξιδα τραίνα παρόλο που αντιμετώπιζαν προβλήματα πρόσφυσης, καθώς το κινητήριο όχημα είχε κίνηση μόνο στο ένα φορείο. Είχαν χαρακτηριστικά συρμών που αργότερα εμφανίστηκαν στις αυτοκινητάμαξες AEG σειράς 520. Ακόμη, διέθεταν πόρτες στην μετώπη, έτσι ώστε να γίνεται μετακίνηση μεταξύ αυτοκινηταμάξων όταν κυκλοφορούσαν σε εξάδυμες συνθέσεις. Παρόμοιες αυτοκινητάμαξες κυκλοφόρησαν και ως μετρικές στην Πελοπόννησο. Η τελευταία τέθηκε σε απόθεση το 2007. Tο κινητήριο ΑΑ.98 και το ιθυντήριο ΑΑ.171, έχοντας χαρακτηριστεί ως μουσειακό τροχαίο υλικό, μεταφέρθηκαν στον Παλαιοφάρσαλο, με προοπτικές επαναλειτουργίας. Το μεσαίο όχημα ΑΑ.186 διαφυλάσσεται στο Αμαξοστάσιο Λάρισας https://web.archive.org/web/20180127034912/http://www.ganzdata.hu/cat/gmdts/gmdts6.html https://web.archive.org/web/20180404041423/http://www.ganzdata.hu/download/ose.pdf http://www.railfaneurope.net/list/greece/greece_ose_del.html Αρχειοθετήθηκε 2018-01-25 στο Wayback Machine. http://www.railtv.gr/ganzdmu.html Αρχειοθετήθηκε 2016-03-27 στο Wayback Machine.
Voilà (τραγούδι της Μπαρμπαρά Πραβί)

Το "Voilà" είναι ένα τραγούδι της Γαλλίδας τραγουδίστριας Μπαρμπαρά Πραβί. Κυκλοφόρησε για ψηφιακή λήψη και σε πλατφόρμες συνεχούς ροής στις 6 Νοεμβρίου 2020. Συνθέτες και στιχουργοί είναι οι Μπαρμπαρά Πραβί, Αντουάν "Igit" Μπαρό και Λιλί Ποέ. Το τραγούδι εκπροσώπησε τη Γαλλία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2021 στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας, αφού κέρδισε τον διαγωνισμό προεπιλογής Eurovision France, c'est vous qui décidez!.

 Το τραγούδι εκπροσώπησε τη Γαλλία στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2021, αφού επιλέχθηκε μέσω του Eurovision France, c'est vous qui décidez!. Προκρίθηκε από τον πρώτο γύρο. Διαγωνίστηκε στον τελικό, κερδίζοντας την κριτική επιτροπή και την τηλεοπτική ψηφοφορία, συγκεντρώνοντας αρκετούς πόντους για να κερδίσει τον διαγωνισμό. Καθώς η Γαλλία είναι μέλος των "Big Five", το τραγούδι προκρίνεται αυτόματα στον τελικό, που θα διεξαχθεί στις 22 Μαΐου 2021 στο Rotterdam Ahoy στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας. Στον τελικό κατέκτησε τη 2η θέση με 499 βαθμούς. Οι συντελεστές προσαρμόστηκαν από την Tidal. Μπαρμπαρά Πραβί - Παραγωγός, συνθέτης, στιχουργός, συνδεδεμένος ερμηνευτής, φωνητικά Ελοντί Φιλιέλ - Παραγωγός Ζερεμί Αρκάς - Παραγωγός Αντουάν "Igit" Μπαρό - Συνθέτης Λιλί Ποέ - Στιχουργός
Πάουλα Χίτλερ

Η Πάουλα Χίτλερ (επίσης γνωστή ως Πάολα Βολφ, 21 Ιανουαρίου 1896, Χάφελντ, Άνω Αυστρία, Αυστρία – 1 Ιουνίου 1960, Μπέρχτεσγκαντεν, Βαυαρία, Γερμανία) ήταν η μικρότερη αδελφή του Αδόλφου Χίτλερ και το τελευταίο παιδί του Αλοΐσιου Χίτλερ, καθώς και το τελευταίο παιδί της τρίτης συζύγου του Κλάρας Χίτλερ.

 Η Πάουλα ήταν έξι χρονών όταν πέθανε ο πατέρας της Αλοΐσιος, ένας συνταξιούχος τελωνειακός υπάλληλος. Πέντε χρόνια μετά τον θάνατο του πατέρα της, πέθανε η μητέρα της Κλάρα. Μετά από τον θάνατο των γονιών της, η Αυστριακή κυβέρνηση παρείχε μια μικρή σύνταξη για να την Πάουλα και τον Αδόλφο. Ωστόσο, το ποσό ήταν σχετικά πενιχρό και ο Αδόλφος, ο οποίος ήταν τότε αρκετά μεγάλος για να υποστηρίξει τον εαυτό του, συμφώνησε να παραδώσει το μερίδιο του στην αδελφή του. Αργότερα η Πάουλα μετακόμισε στη Βιέννη. Στις αρχές της δεκαετίας του 1920, είχε προσληφθεί ως καθαρίστρια σε κοιτώνα για Εβραίους φοιτητές του πανεπιστημίου. Το 1921, ενώ δούλευε στο κοιτώνα, επισκέφτηκε τον αδελφό της Αδόλφο. Αργότερα, εργάστηκε ως γραμματέας. Για το μεγαλύτερο μέρος της ενήλικης ζωής της, δεν είχε καμία επαφή με τον αδερφό της, κατά τα δύσκολα χρόνια του ως ζωγράφος στη Βιέννη και αργότερα στο Μόναχο, τη συμμετοχή του σε μάχες του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και στις πρώτες πολιτικές δραστηριότητες πίσω στο Μόναχο. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930 τον συνάντησε για άλλη μια φορά.Η Πάουλα χρησιμοποιούσε την αρχική γραφή του επωνύμου της οικογένειας, Χίντλερ. Σύμφωνα με την ίδια, από το 1930, όταν απολύθηκε από την ασφαλιστική εταιρία στη Βιέννη στην οποία δούλευε λόγω της συγγένειας της με τον Αδόλφο Χίτλερ, ως και την αυτοκτονία του το 1945, ο Αδόλφος της έστελνε τακτικά χρήματα. Αυτή την περίοδο ζούσε χρησιμοποιώντας το επώνυμο Βολφ, μετά από αίτημα του Χίτλερ (αυτό ήταν το παιδικό παρατσούκλι του, το οποίο χρησιμοποίησε ως επώνυμο και ο ίδιος κατά την δεκαετία του 1920 για λόγους ασφαλείας), και δούλευε σποραδικά. Ο Αδόλφος φαίνεται πως είχε χαμηλή εκτίμηση της νοημοσύνης των αδελφών του, αναφερόμενος στην Πάουλα και την ετεροθαλή αδελφή του Άνγκελα ως "ηλίθιες χήνες".Αργότερα, υποστήριξε ότι έβλεπε τον αδερφό της μια φορά τον χρόνο από την δεκαετία του 1930 μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1940. Στο μεγαλύτερο μέρος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου εργάστηκε ως γραμματέας σε στρατιωτικό νοσοκομείο. Μετά τον πόλεμο, έζησε τα τελευταία οχτώ χρόνια της ζωής της στο Μπερχτεσγκάντεν της νότιας Βαυαρίας, όπου την φρόντιζαν πρώην μέλη των Ες-Ες και μέλη του εσωτερικού κύκλου του αδερφού της. Marc Vermeeren, "De jeugd van Adolf Hitler 1889–1907 en zijn familie en voorouders". Soesterberg, 2007, 420 blz. Uitgeverij Aspekt. Paula Hitler – He was still my brother The old woman in the small town was the sister of Hitler - Lemúrinn - Paula Hitler στο YouTube Paula's Grave – Third Reich in Ruins website