IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1998-99

Η Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1998-99 ήταν η 60η έκδοση της Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Ανόρθωση για 10η φορά στην ιστορία της.

 Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1998-99 συμμετείχαν 14 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 1999-00.Η πρωταθλήτρια ομάδα εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στο ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 1999-00. Επιπλέον, η ομάδα που τερμάτισε στη δεύτερη θέση εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1999-2000. Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Σε σχέση με το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1997-98, στο πρωτάθλημα της περιόδου 1998-99 συμμετείχαν οι τρεις πρώτες ομάδες του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας 1997-98 Ολυμπιακός Λευκωσίας, Δόξα Κατωκοπιάς και Άρης Λεμεσού. Στο πρωτάθλημα δεν συμμετείχαν η Αναγέννηση Δερύνειας, ο ΑΠΟΠ Πάφου και ο Εθνικός Άσσιας που είχαν υποβιβαστεί στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 1998-99. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν. Σημειώσεις:1Λόγω ακαταλληλότητας της δικής της έδρας (Στάδιο Κατωκοπιά) για διεξαγωγή αγώνων Α΄ κατηγορίας, η Δόξα χρησιμοποίησε ως έδρα το Στάδιο Κύκκου. Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=3 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος: «1998/99 Cypriot First Division». Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. 14 Ιανουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2016. «Πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1998-1999». Ο Φιλελεύθερος: σελ. 18. 3 Μαΐου 1999. Γαβριηλίδης, Μιχάλης· Παπαμωυσέως, Στέλιος (2001). Ένας αιώνας Κυπριακό ποδόσφαιρο. Λευκωσία: Ο Συγγραφέας. σελ. 144. ISBN 9963-8720-1-8. Στεφανίδης, Γιώργος (2003). 40 χρόνια κυπριακές ομάδες στην Ευρώπη. Λευκωσία: Χαραυγή. σελ. 337. ISBN 9963-8841-1-3. Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1998-99 Πρώτοι σκόρερ Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Πορεία των κυπριακών ομάδων στα ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρου
1567 Αλικόσκι

Ο Αλικόσκι (Alikoski) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εξωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,47. Ανακαλύφθηκε το 1941 από τον Φινλανδό αστρονόμο Ούργιο Βάισαλα, που παρατηρούσε από το Τούρκου της Φινλανδίας και τον ονόμασε έτσι προς τιμή του συμπατριώτη του αστρονόμου Χέικι Αλικόσκι.

 Η μέση διάμετρος του Αλικόσκι εκτιμάται σε 67,83 ± 2,1 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι C (ανθρακούχος, κατά SMASSII) ή PU (κατά Tholen), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0626. Ο Αλικόσκι περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 16 ώρες και 24 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
120347 Σαλάσια

Το 120347 Σαλάσια ή 2004 SB60 είναι ένα κλασικό αντικείμενο της ζώνης του Κάιπερ με διάμετρο περίπου 900 χιλιόμετρα και ένα δορυφόρο. Ανακαλύφθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2004. Πήρε το όνομά του από την ρωμαϊκή θεότητα Σαλάσια, η οποία ήταν σύζυγος του Ποσειδώνα. Αντιστοιχεί στην Αμφιτρίτη.

 Η Σαλάσια αν και όπως τα χαουμεειδή αντικείμενα έχει κλίση περίπου 24° ως προς της εκλειπτική, δεν ανήκει στην οικογένεια αυτή, καθώς στο φάσμα στην εγγύς υπέρυθρη ακτινοβολία δεν έχει ουσιαστικά χαρακτηριστικά και δείχνει ότι συγκέντρωση πάγου μικρότερη από 5%. Η Σαλάσια έχει χαμηλή λευκαύγεια, αφού αντανακλά μόλις το 4% του φωτός που πέφτει στην επιφάνειά της. Αυτό είναι το χαμηλότερο γνωστό για ένα μεγάλο μεταποσειδώνιο αντικείμενο. Η διάμετρος της Σαλάσιας με βάση παρατηρήσεις από τα διαστημικά τηλεσκόπια Χαμπλ και Σπίτζερ είναι 905±103 χλμ. Με βάση παρατηρήσεις από το διαστημικό τηλεσκόπιο Χέρσελ το 2012, η Σαλάσια έχει διάμετρο 901 ±45 χιλιόμετρα, δηλαδή, έχει παρόμοιες διαστάσεις με το 90482 Όρκο και είναι λίγο μικρότερο από τα 50000 Κουάοαρ και (307261) 2002 MS4. Συνυπολογίζοντας επιπλέον παρατηρήσεις από το Χέρσελ υπολογίστηκε ότι η Σαλάσια έχει διάμετρο 874 ±32 χιλιόμετρα. Η μάζα του διπλού συστήματος υπολογίστηκε σε 4,38±0,16×1020 κιλά. Συγκρίνοντας τη διάμετρο της Σαλάσιας και της Ακταίας υπολογίστηκε ότι το 96% της μάζας του συστήματος πρέπει να ανήκει στην Σαλάσια και αυτή η μάζα μπορεί να είναι αρκετή για να δώσει στη Σαλάσια σφαιροειδές σχήμα. Η πυκνότητα της Σαλάσιας είναι μεγαλύτερη από 1 g/cm3, με τιμές 1,29 ±0,29 g/cm3. Είναι η μικρότερη πυκνότητα που έχει βρεθεί για μεγάλου μεγέθους μεταποσειδώνιο αντικείμενο, ενώ δείχνει ότι το εσωτερικό της Σαλάσιας μπορεί να έχει συγκριτικά περισσότερο πάγο. Η Σαλάσια έχει ένα δορυφόρο με διάμετρο περίπου 300 χιλιόμετρα που περιφέρεται σε απόσταση 5.600 χιλιομέτρων σε πεντέμιση ημέρες . Ονομάζεται Ακταία. Όσον αφορά το μέγεθος των συστατικών του, το διπλό σύστημα μοιάζει πολύ με αυτού του Όρκου και του Βανθ.
Επαρχία Φράιζινγκ

Η Επαρχία Φράιζινγκ (Γερμανικά: Landkreis Freising, Λάντκραις Φράιζινγκ) βρίσκεται στην Βαυαρία της Γερμανίας. Συνορεύει (με αρχή τον Βορρά και με φορά τους δείκτες του ρολογιού) με την Επαρχία Κέλχαιμ (Kelheim), την Επαρχία Λάντσχουτ (Landshut), την Επαρχία Έρντινγκ (Erding), την Επαρχία Μονάχου (München), την Επαρχία Ντάχαου (Dachau) και την Επαρχεία Πφάφενχόφεν (Pfaffenhofen). Πρωτεύουσα της επαρχίας είναι το ομώνυμο Φράιζινγκ. Η Επαρχεία βρίσκεται Βόρεια της ευρύτερης περιοχής του Μονάχου. Οι ποταμοί Ίζαρ και Άμπερ διαρρέουν την επαρχεία και ρέουν παράλληλα από τα Νότιοδυτικά προς τα Βόρειοανατολικά. Βόρεια των ποταμών βρίσκεται το Χάλλερταου (Hallertau), μία ορεινή περιοχή που φημίζεται για την καλλιέργεια λυκίσκου

 Στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία το Φράιζινγκ ήταν αναγνωρισμένο ως κληρικό κράτος διοικούμενο από τους επισκόπους. Το 1803, όταν διαλύθηκαν τα Γερμανικά κληρικά κράτη, η περιοχή ενσωματώθηκε στη Βαυαρία. Ο Θυρεός φέρει: τα λευκά και μπλε καρό της Βαυαρίας. το ρόδο από τον Θυρεό της Μεσαιωνικής επαρχίας του Μόζμπουχ (Moosbuch). την κεφαλή του "Μαυριτανού του Φράιζινγκ". Υπάρχει διφορούμενη οικοσημολογία για τον Θυρεό, ο οποίος αντικατοπρίζει την κεφαλή των: Ενός από τους Τρεις Μάγους (όπου ένας εξ αυτών απεικονίζεται ως Μαυριτανός. Άγιοι, ορισμένοι από αυτοί Μαυριτανοί,; Άγιος Μαυρίκιος. Άγιος Ζήνων της Βερόνα. Άγιος Σιγισμούνδος, ο οποίος συγχέεται με τον Άγιο Μαυρίκιο. Άγιος Κορβίνιος, ο οποίος δεν ήταν Μαυριτανός, αλλά ορισμένες απεικονίσεις του σκουρίναν στο πέρασμα του χρόνου.Σημαντικό είναι και το στέμμα στο κεφάλι του Μαυριτανού, που προφανώς υποδεικνύει ότι η περιοχή του Επισκόπου του Φράιζινγκ ήταν αυτόνομη. Επίσημος Ιστότοπος στα Γερμανικά Η σημαία της Επαρχίας του Φράιζινγκ
Γιώργος Ντράγκοβιτς

Ο Γιώργος Ντράγκοβιτς ή Ντράκοβιτς , γεννημένος στις 20 Οκτωβρίου 1968 στην Κοζάνη, είναι Έλληνας παλαίμαχος διεθνής πετοσφαιριστής που αγωνίστηκε στον Ολυμπιακό και την Α.Ε. Νικαίας στη θέση του διαγώνιου.

 Ο Ντράγκοβιτς συνέδεσε την καριέρα του με τον Ολυμπιακό Πειραιώς, στον οποίο αγωνίστηκε συνολικά για δεκαπέντε χρόνια, κατακτώντας έντεκα πρωταθλήματα, οκτώ κύπελλα, ένα σούπερ καπ Ελλάδας, καθώς και δύο κύπελλα κυπελλούχων Ευρώπης. Εκτός από τον Ολυμπιακό, αγωνίστηκε στο Ρέθυμνο για μικρό χρονικό διάστημα και στην Α.Ε. Νικαίας, ομάδα στην οποία έκλεισε την καριέρα του, καταφέρνοντας να κατακτήσει το κύπελλο του 2004. Ο Γιώργος Ντράγκοβιτς είναι από τους ρέκορντμαν συμμετοχών στην Εθνικής Ελλάδος, έχοντας αγωνιστεί με τα χρώματά της 345 φορές. Είναι μέλος του Δ.Σ. της ΕΟΠΕ, εκλεγμένος με το ψηφοδέλτιο του Μιχάλη Τριανταφυλλίδη. 2 Κύπελλα Κυπελλούχων Ευρώπης 1996, 2005 11 Πρωταθλήματα Ελλάδας: 1988, 1989, 1990, 1991, 1992, 1993, 1994, 1998, 1999, 2000, 2001 9 Κύπελλα Ελλάδας: 1989, 1990, 1992, 1993, 1997, 1998, 1999, 2001, 2003 1 Σούπερ Καπ Ελλάδας: 2000 Γιώργος Ντράγκοβιτς
Εκβάτανα

Τα Εκβάτανα, ή Αγβάτανα, ή Επιφάνεια (ελληνική ονομασία), ήταν σπουδαία αρχαία πόλη στην άνω Μηδία παρά τους πρόποδες του όρους Ορόντου, προ της οποίας εκτεινόταν εύφορη πεδιάδα . Ο Κτησίας αναφέρει ότι η αρχική ίδρυσή της ανάγεται στους μυθικούς χρόνους. Μάλιστα λέγεται ότι η Σεμίραμις είχε στη πόλη αυτή οικοδομήσει το ανάκτορό της και είχε φροντίσει την κατασκευή διώρυγας για την υδροδότηση της πόλης. Κατ΄ άλλους ιδρυτής της πόλης φέρεται κάποιος από τους Σέλευκους Βασιλείς. Ο Ηρόδοτος θεωρεί ιδρυτή των Εκβατάνων τον Δηιόκη όταν κατέλαβε αυτήν και την κατέστησε πρωτεύουσα της Μηδίας τον 7ο αιώνα π.Χ..

 Το χαρακτηριστικότερο σημείο της πόλης ήταν η επτάτειχη κυκλική οχύρωση της ακρόπολής της, μοναδική στην αρχαιότητα, συνολικού μήκους (περιμέτρου) ίδιου των τειχών της αρχαίας Αθήνας. Συγκεκριμένα η ακρόπολη ήταν κτισμένη επί λόφου περιβεβλημένη από επτά κυκλοτερή τείχη επάλληλα ανυψούμενα από έξω προς τα μέσα βαμμένα με την ακόλουθη σειρά χρωμάτων: λευκό, μαύρο, πορφυρό, μπλε, πορτοκαλί, αργυρό, και χρυσό. Η έντονη εναλλαγή αυτή των χρωμάτων των τειχών καθιστούσαν αυτά ορατά από μεγάλη απόσταση δίνοντάς τους μια ιδιαίτερη αίγλη. Μέσα στην ακρόπολη ήταν το ανάκτορο όπου διέμενε ο Δηιόκης Το ανάκτορο αυτό είχε περίμετρο επτά σταδίων, περίπου 1300 μέτρα, και ήταν κατασκευασμένο από ξυλεία κέδρου και κυπαρίσσου, οι δε δοκοί, οι κίονες, τα κιονόκρανα και τα υπέρθυρα σανιδώματα ήταν επενδυμένα με φύλλα χρυσού και αργύρου. Εκτός του ανακτόρου υπήρχαν επίσης σπουδαίοι ναοί, όπως εκείνος του Μίθρα, ιερά και κάποια δημόσια κτίρια, ενώ έξω από τα τείχη κατοικούσε ο λαός. Τα Εκβάτανα παρέμειναν έδρα των διαδόχων του Δηϊόκη καθώς και θερινή διαμονή της Δυναστείας των Αρσακιδών. Ο Μέγας Αλέξανδρος επισκέφθηκε δύο φορές τα Εκβάτανα, το 330 π.Χ. και το 324 π.Χ. όπου και βρήκε αμύθητο θησαυρό, όπως βεβαιώνει ο Αρριανός. Κατά τον Ιουστίνο ο θησαυρός εκείνος έφθανε τα 180.000 τάλαντα ενώ κατά τον Στράβωνα τα 190.000 τάλαντα. Ο Μ. Αλέξανδρος αφαίρεσε το μεγαλύτερο μέρος του χρυσού επικαλύμματος του ανακτόρου, ενώ το υπόλοιπο αφαίρεσαν ο Αντίγονος και ο Σέλευκος ο Νικάτωρ. Το 330 π.Χ. στα Εκβάτανα σκοτώθηκε ο Παρμενίων και εκεί το 325 π.Χ. πέθανε ο Ηφαιστίων. Επί Αντιόχου του Μεγάλου μόνο ο ναός του Μίθρα διατηρούσε ακόμα επίχρυσους κίονες και μεγάλο αριθμό χρυσών κεράμων. Από το υλικό αυτό προέρχονταν τα νομίσματα που κόπηκαν τότε αξίας 4.000 ταλάντων. Κατά την εκστρατεία του Αντιόχου Δ΄ του Επιφανούς εναντίον των Πάρθων (165/4 π.Χ.), ο Έλληνας βασιλιάς της Συρίας επανίδρυσε τα Εκβάτανα ως Επιφάνεια. Επί των ερειπίων της πόλης αυτής έχει ανοικοδομηθεί η σημερινή πόλη Χαμαντάν του Ιράν. Official Ecbatana website Αρχειοθετήθηκε 2008-04-22 στο Wayback Machine.
Σκιλλουντία Ηλείας

Η Σκιλλουντία (πριν από το 1915: Μάζι), η αρχαία Σκιλλούς, είναι χωριό και κοινότητα στη Δημοτική Ενότητα Σκιλλούντος του Δήμου Ανδρίτσαινας-Κρεστένων στην Ηλεία. Το 2001 ο πληθυσμός του ήταν χωριού ήταν 20 άτομα και της κοινότητας 341 άτομα, συμπεριλαμβανομένης της Νέας Σκιλλουντίας. Η Σκιλλουντία βρίσκεται στους λόφους νότια του ποταμού Αλφειού. Βρίσκεται 2 χλμ. νοτιοδυτικά της Φρίξας, 3 χλμ. βορειοανατολικά του Γρύλλου, 6 χλμ. ανατολικά των Κρεστένων και 7 χλμ. νοτιοανατολικά της Ολυμπίας.

 Η Σκιλλουντία πήρε το όνομα της από την αρχαία τρυφιλιακή πόλη Σκιλλουντία. Η πόλη έφερε το Ναό της Σκιλλούντος Αθηνάς. Ο Στράβωνας ανέφερε ότι ιδρύθηκε δίπλα στον Αλφειό στην περιοχή της Φελλώνας. Μέσα στην πόλη βρισκόταν ο ναός της Εφέσιας Αρτέμιδος, που κατασκευάστηκε από τον Ξενοφώντα.Έχοντας του παραχωρηθεί γη εδώ από τους Λακεδαιμόνιους, οι οποίοι έλεγχαν την περιοχή μετά τον Πελοποννησιακό πόλεμο, ο Ξενοφώντας έζησε για περίπου 30 χρόνια στην πόλη (400 - 371 π.Χ., αποβλήθηκε ύστερα από την ήττα της Σπάρτης στη Μάχη των Λεύκτρων) και αργότερα κατοίκησε εκεί μετά τις περιπέτειες του στην Ασία, για τις οποίες εξορίστηκε από τους Αθηναίους, λόγω της βοήθειας που προσέφερε στον Κύρο το νεότερο, εχθρό της Αθήνας, ο οποίος ήταν σύμμαχος του Βασιλιά της Περσίας, του Αρταξέρξη Β'. Η αρχαία πόλη βρέθηκε στη θέση Προφήτης Ηλίας, κοντά στη Μακρίσια. Τα ερείπια του Ναού της Αθηνάς και αρκετά κτίρια έχουν ανασκαφεί. Σκιλλουντία στις ταξιδιωτικές σελίδες GTP
Γερουσαίικα Αχαΐας

Τα Γερουσαίικα είναι πεδινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Σαγαίικων, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Μόβρης ως τμήμα του πρώην δημοτικού διαμερίσματος Σαγαίικων.

 Η ονομασία του οικισμού είναι ανθρωπωνυμικό, από το επίθετο του κτηματία και σταφιδέμπορου Θεμιστοκλή Γερούση, που είχε στα μέσα του 19ου αιώνα υποδειγματικό αγρόκτημα στην περιοχή. Στη σύγχρονη εποχή πρόκειται στην ουσία για συνοικισμό των Σαγαίικων, στον οποίο κατοικεί μεγάλος αριθμός Ρομά. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Γερουσαίικα. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Γερουσαίικων Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 22/12/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Σαγαίικων Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 29/10/2017.
Αγαθοκλής της Πέλλας

Ο Αγαθοκλής (άκμασε τον 4ο αι. π.Χ.) από τη Δυναστεία των Λυσιμαχιδών ήταν Έλληνας ευγενής, που ήταν σύγχρονος τού Φιλίππου Β΄ της Μακεδονίας (βασ. 359-336).

 Ήταν γαιοκτήμονας στη Θεσσαλία, από την Κραννώνα. Ο πατέρας του μάλλον λεγόταν Αλκίμαχος. Με την κολακεία του έγινε στενός φίλος του Φιλίππου Β΄, που τον αναβίβασε σε υψηλό βαθμό. Τού χορηγήθηκε το δικαίωμα του Μακεδόνα πολίτη, γι' αυτόν και την οικογένειά του. Ο Αγαθοκλής συμμετείχε στα συμβούλια τού Φιλίππου Β΄. Ο βασιλιάς τον απέστειλε να διαπραγματευθεί με τους Περραιβούς και ο Αγαθοκλής τελικά ανέλαβε υπεύθυνος των εκεί ζητημάτων. Υπάρχει πιθανότητα ο Φίλιππος Β΄ να τον αντάμειψε για τις υπηρεσίες του με ιδιοκτησίες στην Πέλλα. Ο Αγαθοκλής έγινε ευνοούμενος την Αυλή των Αργεαδών στην Πέλλα και οι οικογένειά του αφομοιώθηκε στη Μακεδονική κοινωνία. Νυμφεύτηκε μία Ελληνίδα, από τη Θεσσαλία, που ίσως λεγόταν Αρσινόη και είχε τέκνα: Αλκίμαχος της Απολλωνίας άκμασε τον 4ο αι. διπλωμάτης, διοικητής. Λυσίμαχος π. 360-281, από τους διαδόχους του Αλεξάνδρου Γ΄, βασιλιάς της Θράκης και γειτονικών περιοχών. Αυτόδικος ή Αυτόλυκος (γενν. αρχές ή μέσα της δεκαετίας του 340), ευγενής και αξιωματούχος. Φίλιππος απεβ. π. 328 π.Χ., στρατιωτικός υπό τον Αλέξανδρο Γ΄. H.S. Lund, Lysimachus: A Study in Early Hellenistic Kingship, Routledge, 2002 W. Heckel, Who’s who in the age of Alexander the Great: prosopography of Alexander’s empire, Wiley-Blackwell, 2006
Βραβεία Σωματείου Αμερικανών Παραγωγών του 2012

Η 24η Απονομή των Βραβείων του Σωματείου Αμερικανών Παραγωγών, τα οποία τιμούν τις καλύτερες παραγωγές στο χώρο του αμερικανικού κινηματογράφου και της τηλεόρασης για το έτος 2012, έλαβε χώρα στις 26 Ιανουαρίου του 2013.

 Ακολουθούν οι υποψηφιότητες για το έτος 2012. Με έντονη γραμματοσειρά δηλώνονται οι νικητές. Milestone Award: Μπομπ και Χάρβει ΒάινσταϊνDavid O. Selznick Achievement Award in Theatrical Motion Pictures: Τιμ Μπέβαν και Έρικ ΦέλνερNorman Lear Achievement Award in Television: Τζέφρεϊ Τζ. ΆμπραμςStanley Kramer Award: «Bully»: σκηνοθεσία Λη ΧιρςΑπονέμεται στην ταινία που ρίχνει φως σε κοινωνικά ζητήματα.Visionary Award: Ράσελ Σίμμονς Οι υποψηφιότητες στο IMDb. Αρχειοθετήθηκε 2013-01-29 στο Wayback Machine.
Επαρχία Ναυπακτίας

Η Ναυπακτία ήταν μία από τις πέντε επαρχίες της Αιτωλοακαρνανίας. Καταλάμβανε το ανατολικό τμήμα του νομού και συνόρευε στα ανατολικά με την επαρχία Δωρίδας και στα δυτικά με τις επαρχίες Τριχωνίδας και Μεσολογγίου, καθώς και βόρεια με την επαρχία Ευρυτανίας. Έδρα της ήταν η Ναύπακτος.

 Δημιουργήθηκε αρχικά με την διοικητική διαίρεση του 1833 ως μία από τις τέσσερις αρχικά επαρχίες του νομού Αιτωλίας και Ακαρνανίας. Καταργήθηκε στη συνέχεια με τη διοικητική διαίρεση του 1836 -η οποία κατήργησε προσωρινά το νομαρχιακό σύστημα- και επανασυστάθηκε το 1848. Η επαρχία στη συνέχεια παρέμεινε αμετάβλητη μέχρι την κατάργησή της το 1997 σύμφωνα με το διοικητικό σχέδιο «Καποδίστριας». Στη θέση της δημιουργήθηκαν οι δήμοι Ναυπάκτου, Αποδοτίας, Πυλήνης, Πλατάνου, Χάλκειας και Αντιρρίου. Με το διοικητικό σχέδιο «Καλλικράτης» από τον Ιανουάριο του 2011 και έκτοτε τα εδάφη της πρώην επαρχίας αποτέλεσαν πάλι αυτοδιοικούμενη μονάδα ως δήμος Ναυπακτίας.
Δήμος Πράια

Ο Δήμος Πράια (πορτογαλικά: Praia) είναι ένας δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου. Βρίσκεται στο Νησί Σαντιάγο. Έχει έκταση 258 τ.χλμ. και πληθυσμό 113.664 κατοίκων (2005). Πρωτεύουσα είναι η Πράια.

 Ο Δήμος Πράια βρίσκεται νότια-κεντρικά του Πράσινου Ακρωτηρίου και του νησιού Σάντο Αντάο. Έχει έκταση 258 τ.χλμ. Είναι σε έκταση ο έκτος μεγαλύτερος δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου μετά το Μπόα Βίστα, το Πόρτο Νόβο, το Σάο Φιλίπε, το Μάιο και το Σάο Βισέντε. Ο Δήμος Πράια συμπεριλαμβάνει μόνο μία ενορία: Πράια Σάο Φρανσίσκο Σάο Ζορζίνο Σάο Μαρτίνιο Γκράντε Σάο Μαρτίνιο Πεκένο Τρίνδαδε Ο Δήμος Πράια έχει πληθυσμό 113.664 κατοίκων (2005) με πυκνότητα 441 κατοίκων ανά τ.χλμ. Είναι σε πληθυσμό ο μεγαλύτερος δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου. Η πόλη Πράια εμφανίστηκε το 1615 όταν εποικίστηκε το υψίπεδο κοντά στην ακτή του νησιού Σάντα Μαρία. Στην αρχή χρησιμοποιήθηκε ως παράνομο λιμάνι με σκοπό να καταβάλλονται οι τελωνειακοί δασμοί στην τότε πρωτεύουσα Ριμπέιρα Γκράντε. Σταδιακά ο οικισμός απέκτησε χαρακτήρα πόλης και η Ριμπέιρα Γκράντε παρήκμασε, με αποτέλεσμα να την εγκαταλείψουν οι κάτοικοί της. Ως αποτέλεσμα αυτού, η Πράια έγινε επίσημα πρωτεύουσα το 1770. Ανά τους αιώνες, έγιναν πολλές προτάσεις για μεταφορά της πρωτεύουσας από την Πράια σε άλλο μέρος. Τελευταία από τις προτάσεις ήταν στα τέλη του 19ου αιώνα η πρόταση για μεταφορά της πρωτεύουσας στο Μιντέλο. Με επίσημο διάταγμα το 1858 η Πράια ανέλαβε πολιτικούς, οικονομικούς και θρησκευτικούς ρόλους και ορίστηκε να παραμείνει πρωτεύουσα. Έπειτα από την ανεξαρτησία, το 1975, ο πληθυσμός παρουσίασε αλματώδη αύξηση και τετραπλασιάστηκε μέσα σε 30 χρόνια. Δήμοι του Πράσινου Ακρωτηρίου Ιστοσελίδα της Πράια
Η όμορφη Antonia

Η ταινία με τίτλο Η όμορφη Antonia είναι Ιταλικής παραγωγής, έτους 1972, διάρκειας 79 λεπτών, του επονομαζόμενου είδους "ντεκαμερότικο", ήτοι ερωτικές-κωμικές ιστορίες βασισμένες σε μεσαιωνικούς θρύλους (Πρωτότυπος Ιταλικός τίτλος: La bella Antonia, prima Monica e poi Dimonia)

 Μια νέα και πανέμορφη κοπέλα, η Antonia, για να εκδικηθεί τον πατέρα της που την χώρισε από τον μεγάλο της έρωτα, μπαίνει σε μοναστήρι. Όμως, ο αγαπημένος της επανέρχεται ξανά στο προσκήνιο και προσπαθεί να την κάνει δική του για πάντα. Πρωταγωνιστούν: Έντβιτζε Φένεκ, Piero Focaccia, Dada Gallotti, Riccardo Garrone, Malisa Longo, Luciana Turina, Umberto D'Orsi, Lucretia Love Σενάριο: Carlo Veo, Pietro Aretino Σκηνοθεσία: Mariano Laurenti
Αναβαθμίδα

Αναβαθμίδες ή πεζούλες είναι μικρές οριζόντιες επιφάνειες εδάφους, που δημιουργήθηκαν από τον άνθρωπο σε εδάφη που έχουν μεγάλη κλίση, με σκοπό τη διευκόλυνση της καλλιέργειας. Η στήριξη του εδάφους γινόταν με ξερολιθιές, δηλαδή τοίχους κατασκευασμένους με πέτρες χωρίς τη χρήση λάσπης. Ανάλογα με την τοπογραφία, την κλίση, το κλίμα, το γεωλογικό υπόστρωμα και τις καλλιέργειες κάθε περιοχής επιλέγεται και το είδος των αναβαθμίδων που κατασκευάζονται. Σε πολλές περιοχές της Ελλάδας και κυρίως στα νησιά συναντάμε αυτόν τον τρόπο καλλιέργειας δημιουργώντας ένα όμορφο τοπίο. Για παράδειγμα, στη Λέσβο η κατασκευή αυτή είναι συνυφασμένη με την καλλιέργεια της ελιάς και αποτελεί το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του γεωφυσικού τοπίου του νησιού.

 Η πλαγιά τέμνεται κατά μήκος των ισοϋψών καμπυλών και το έδαφος κινείται, προκειμένου να σχηματιστεί μία επίπεδη αναβαθμίδα για καλλιέργεια. Ένα ανάχωμα, γενικά αποτελούμενο από πέτρες, κατασκευάζεται για τη στήριξη της αναβαθμίδας. Καθώς απαιτείται μεγάλος αριθμός τεμαχισμών και γεμισμάτων ανά μονάδα επιφάνειας, οι αναβαθμίδες αναχώματος μπορεί να μην αποτελούν τη βέλτιστη πρακτική σε εδάφη τα οποία διαβρώνονται εύκολα. Οι καλλιέργειες σε αναβαθμίδες χρησιμοποιήθηκαν πολύ στο παρελθόν και διατηρούνται ως μέρος της πολιτιστικής κληρονομιάς σε ορισμένες περιοχές. Διάφορες τοποθεσίες με αναβαθμίδες στον κόσμο έχουν ανακυρηχθεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς, όπως για παράδειγμα οι αναβαθμίδες καλλιέργειας ρυζιού στο Γιουνάν της Κίνας και στο Μπανάουε των Φιλιππίνων. Οι καλλιέργειες σε αναβαθμίδες διευκολύνουν την καλλιέργεια στις πλαγιές και οδηγούν στη μειωμένη απορροή και τη βελτιωμένη συγκράτηση του νερού. Συνήθως η διατήρηση παλαιών αναβαθμίδων σε καλή κατάσταση προλαμβάνει τη διάβρωση και διασφαλίζει τη συνεχή ύπαρξη παραδοσιακών τοπίων. Η κατασκευή νέων αναβαθμίδων απαιτεί υψηλή εισροή εργασίας και ενέργειας. Επιπλέον, περιλαμβάνει τη μετακίνηση σημαντικής ποσότητας εδάφους και, επομένως, επηρεάζει σημαντικά το τοπίο και το όλο περιβάλλον. Οι αναβαθμίδες απαιτούν υψηλό επίπεδο συντήρησης και εάν εγκαταλειφθούν υπόκεινται σε διάβρωση. Επιπλέον, οι αναβαθμίδες συχνά βρίσκονται σε απομακρυσμένες ή απρόσιτες περιοχές από τις οποίες έχει φύγει πλέον το ειδικευμένο εργατικό δυναμικό και έχει μειωθεί σημαντικά ο αγροτικός πληθυσμός. Οι καλλιέργειες σε αναβαθμίδες επίσης δεν είναι κατάλληλες για τη γεωργία όταν πρέπει να χρησιμοποιηθούν μεγάλα και βαριά γεωργικά μηχανήματα.
Αντιφίλιπποι Καβάλας

Οι Αντιφίλιπποι (μέχρι το 1927 Δρανίτσι) είναι χωριό του Δήμου Παγγαίου της περιφερειακής ενότητας Καβάλας, στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 869 μόνιμους κατοίκους. Βρίσκεται σε υψόμετρο 120 μέτρων, στους πρόποδες του Παγγαίου, κοντά στα τενάγη των Φιλίππων. Απέχει 23 χιλιόμετρα από την Καβάλα και 6 χλμ από την Ελευθερούπολη.

 Στο λόφο «Δερβένι» ή «Σταυρός», αμέσως ΒΑ του χωριού έχει εντοπιστεί οικισμός κλασικής - ελληνιστικής περιόδου και λείψανα φρουρίου. Στο χαμηλό λοφίσκο Σίνα, 1,5 χλμ ΒΑ του χωριού, έχουν εντοπιστεί μεταλλουργικές σκωρίες και λείψανα τοίχων, επιφανειακή κεραμική στο λόφο και στα χωράφια δυτικά κεραμική ρωμαϊκής-υστερορρωμαϊκής περιόδου. Επιφανειακή κεραμική ρωμαϊκής περιόδου έχει βρεθεί και δυτικά του χωριού.Στις αρχές του 20ού αιώνα, το Δρανίτσι είχε κυρίως τουρκικό πληθυσμό, ο οποίος έφτανε τους 400 κατοίκους, ενώ μετά την ανταλλαγή πληθυσμών, στους Αντιφιλίππους εγκαταστάθηκαν 126 οικογένειες προσφύγων, με το χωριό να αποκτά αμιγή προσφυγικό πληθυσμό. Με το πρόγραμμα Καποδίστριας εντάχθηκε στον δήμο Ελευθερουπόλεως και παλαιότερα υπαγόταν στην κοινότητα Αντιφιλίππων.
Κλημεντίνη της Αυστρίας

Η Κλημεντίνη (γερμ. Clementina von Habsburg-Lotharingen, 1 Μαρτίου 1798 - 3 Σεπτεμβρίου 1881) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν κόρη του Αρχιδούκα της Αυστρίας και Βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας και με τον γάμο της έγινε Πριγκίπισσα του Σαλέρνο.

 Η Μαρία Κλημεντίνη Φραγκίσκη Ιωσηφίνα ήταν η τρίτη κόρη του Φραγκίσκου Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, και της Μαρίας Θηρεσίας των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρης του Φερδινάνδου Α΄ των Δύο Σικελιών. Παντρεύτηκε το 1816 τον Λεοπόλδο του Σαλέρνο και είχε τέκνα: θνησιγενής κόρη (1819). Μαρία Καρολίνα (1822-1869), παντρεύτηκε τον Ερρίκο, Δούκα του Ωμάλ. Λουδοβίκος (1824). θνησιγενής κόρη (1829). van des Pas, Leo. "Archduchess Marie Clementine of Austria". Genealogics.org. Retrieved 2010-02-17.Hof- und Staats-Handbuch des Kaiserthumes Österreich (1868), p 110, Sternkreuz-Orden Wurzbach, Constantin, von, ed. (1861). "Habsburg, Maria Theresia (deutsche Kaiserin)" . Biographisches Lexikon des Kaiserthums Oesterreich [Biographical Encyclopedia of the Austrian Empire] (in German). 7. p. 60 – via Wikisource.
Αικατερίνη της Σαξονίας (1468-1524)

Η Αικατερίνη, γερμ. Katharina (24 Ιουλίου 1468 - 10 Φεβρουαρίου 1524) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του δούκα της Σαξονίας και με τους γάμους της έγινε πρώτα αρχιδούκισσα της Αυστρίας και μετά δούκισσα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Κάλενμπεργκ.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Αλβέρτου Γ΄ δούκα της Σαξονίας και της Σιδωνίας των Ποτιέμπραντυ, κόρης του Γεωργίου της Βοημίας. Γεννήθηκε στη Γκρίμμα και ήταν 16 ετών όταν πήγε στην Αυλή του Ίννσμπουργκ, όπου παντρεύτηκε τον Σιγισμούνδο δούκα της Πέραν Αυστρίας, 55 ετών, που έδειχνε γέρος. Ο Σιγισμούνδος είχε πιο πριν νυμφευτεί την Ελεονώρα Στιούαρτ, αλλά δεν είχε απογόνους. Αλλά και αυτός ο γάμος δεν έφερε απογόνους. Η Αικατερίνη έπαιξε μικρό ρόλο στη πολιτική του Τυρόλου. Το 1487 μία πρώην ερωμένη του Σιγισμούνδου έκανε δολοπλοκίες εναντίον της: την κατηγόρησε ότι προσπάθησε να δηλητηριάσει τον άνδρα της. Ο δούκας, που δεν μπορούσε πια να υποστηρίξει το Τυρόλο, έχανε τον έλεγχο της κομητείας από τον εξάδελφό του Φρειδερίκο Γ΄. Όταν ο Σιγισμούνδος επέβαλε περιορισμούς, οι τοπικοί ευγενείς διαφώνησαν σταθερά. Ο δούκας παραιτήθηκε το 1490 και απεβίωσε το 1496. Έπειτα η Αικατερίνη έκανε 2ο γάμο με τον Ερρίκο Α΄ των Γουέλφων, δούκα του Κάλενμπεργκ. Η Αικατερίνη απεβίωσε 56 ετών και τάφηκε στον ναό του Αγ. Βλασίου στο Μύντεν. Την επιτύμβια πλάκα έκανε ο Λόυ Χέρινγκ. Παντρεύτηκε πρώτα το 1484 τον Σιγισμούνδο των Αψβούργων δούκα της Πέραν Αυστρίας & κόμη του Τυρόλου. Δεν απέκτησαν απογόνους. Το 1497 η Αικατερίνη έκανε δεύτερο γάμο, με τον Ερρίκο Α΄ του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ δούκα του Κάλενμπεργκ. Η κόρη τους Άννα-Μαρία έζησε λίγο. Όταν η Αικατερίνη απεβίωσε, ο Ερρίκος Α΄ ξανανυμφεύτηκε, με την Ελισάβετ των Χοεντσόλερν και απέκτησε 4 τέκνα. Constantin von Wurzbach (1860). Biographisches Lexikon des Kaiserthums Oesterreich: enthaltend die Lebensskizzen der denkwürdigen Personen, welche 1750 bis 1850 im Kaiserstaate und in seinen Kronländern gelebt haben. Guadagni - Habsburg (Agnes - Ludwig). 6 (in German). Zamarski. pp. 402–.
Γέλενα Γκέντσιτς

Η Γέλενα Γκέντσιτς (αγγλ. Jelena Genčić, σερβικά κυριλλικά: Јелена Генчић‎, 9 Οκτωβρίου 1936 - 1 Ιουνίου 2013) ήταν Σέρβα αθλήτρια και προπονήτρια του τένις και του χάντμπολ.Στις δεκαετίες του 1970 και 1980, διετέλεσε προπονήτρια τένις, στα παιδικά και στα εφηβικά τμήματα της χώρας της, και πιστώθηκε ότι έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στην ανακάλυψη και την πρώιμη ανάπτυξη μεγάλων ταλέντων, που αργότερα εξελίχθησαν σε κορυφαίοι επαγγελματίες παίκτες και πρωταθλητές σε παγκόσμιο επίπεδο. Μεταξύ αυτών που ανακάλυψε και αρχικά προπόνησε η ίδια ήταν οι: Μόνικα Σέλες, Νόβακ Τζόκοβιτς, Γκόραν Ιβανιέβιτς,Μίμα Τζουόβκοτς, Ίβα Μαγκόλι και Τάτζια Τζέσενικα.

 Γεννήθηκε στο Βελιγράδι το 1936. Είχε έξι αδέρφια, ο πατέρας της, Jovan, ήταν Σέρβος και η μητέρα της, Hermina, ήταν Αυστριακή. Η οικογένειά της, από την πλευρά του πατέρα της ήταν κοινωνικά πολύ ευυπόληπτη. Ο παππούς της, Lazar Genčić, σπούδασε ιατρική στη Βιέννη, έγινε ένας από τους πρώτους χειρουργούς της Σερβίας και ταυτόχρονα κατείχε το αξίωμα στρατηγού του Βασιλικού Σερβικού Στρατού στη Σερβική εκστρατεία του Α 'Παγκοσμίου Πολέμου. Ο θείος της, Đorđe Genčić, διετέλεσε υπουργός Εσωτερικών στο υπουργικό συμβούλιο του Nikola Paolaić και ήταν ένας από τους κύριους συνωμότες του πραξικοπήματος Μαΐου στη Σερβία, το 1903. Απέκτησε πτυχίο στην ιστορία της τέχνης από τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου. Αργότερα απέκτησε και ένα δεύτερο πτυχίο, στην ψυχολογία. Η Γκέντσιτς υπήρξε αθλήτρια του χάντμπολ και του τένις, αγωνιζόμενη παράλληλα και στα δύο αθλήματα. Ξεκίνησε να παρακολουθεί τένις το 1948 σε ηλικία 11 ετών. Το 1954, 17 ετών μόλις, αγωνίστηκε στο Wimbledon στο απλό γυναικών. Το 1976 αποσύρθηκε από την ενεργό δράση, και έγινε προπονήτρια του τένις στην τότε Γιουγκοσλαβία. Κατά τα επόμενα 30 χρόνια η ίδια έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ανακάλυψη και καθοδήγηση νέων ταλέντων, που η ίδια διέκρινε και βοήθησε, στη χώρα της Σερβίας. Θεωρείται ότι ήταν μία εξέχουσα μορφή του τένις στη Σερβία.
Όμπλαστ της Σαμάρα

Το Όμπλαστ της Σαμάρα (ρωσικά: Сама́рская о́бласть) είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας. Βρίσκεται στο Ομοσπονδιακό Διαμέρισμα Βόλγα. Το διοικητικό του κέντρο είναι η πόλη της Σαμάρα (1.164.685 κάτοικοι - απογραφή 2010). Στην διάρκεια της Ρωσικής Επανάστασης του 1905 ήταν η έδρα της θνησιγενούς Δημοκρατίας του Σταρομπουγιάν. Μια άλλη μεγάλη πόλη είναι το Τολιάττι (719.632 κάτοικοι - απογραφή 2010), η μεγαλύτερη πόλη της Ρωσίας που δεν είναι πρωτεύουσα κάποιου ομοσπονδιακού υποκειμένου. Έκταση: 53.600 τ.χλμ. Πληθυσμός: 3.239.737 (σύμφωνα με την ρωσική απογραφή του 2002).

 Πληθυσμός: 3,215,532 (απογραφή 2010), 3,239,737 (απογραφή 2002), 3,265,586 (απογραφή 1989) Εθνοτικές ομάδες: Σύμφωνα με την Απογραφή του 2010, η εθνοτική σύνθεση του όμπλαστ ήταν: 2,645,124 Ρώσοι (85.6%) 126,124 Τάταροι (4.1%) 84,105 Τσουβάς (2.7%) 65,447 Μορδβίνοι (2.1%) 42,169 Ουκρανοί (1.4%) 22,981 Αρμένιοι (0.7%) 123,691 άνθρωποι καταγράφηκαν από διοικητικές βάσεις δεδομένων, και δεν θα μπορούσε να δηλώσει κάποια εθνικότητα. Γεννήσεις (2008): 36,439 (11.5 ανά 1000) Θάνατοι (2008): 48,593 (15.3 ανά 1000) Γεννήσεις: 38 952 (12.1 ανά 1000) Θάνατοι: 44.593 (13.9 ανά 1000) 2009 - 1.42 2010 - 1.44 2011 - 1.44 2012 - 1.54 2013 - 1.59 2014 - 1.65 2015 - 1.70 (εκτίμηση) Σύμφωνα με επίσημη έρευνα του 2012 το 35% του πληθυσμού του όμπλαστ της Σαμάρα πιστεύει στην ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, 7% είναι άλλου τύπου Χριστιανοί, το 1% είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι που δεν ανήκουν σε κάποια εκκλησία ή είναι μέλη κάποιας μη-ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, το 3% είναι Μουσουλμάνοι, και το 1% του πληθυσμού είναι οπαδοί του Ροντνόβερι (Σλαβική λαϊκή θρησκεία). Επιπλέον, το 30% του πληθυσμού δηλώνει ότι είναι "πνευματικοί αλλά όχι θρησκευτικοί", το 13% είναι άθεοι, και ένα περαιτέρω 10% ακολουθεί άλλες θρησκείες ή δεν απάντησε στην ερώτηση.
Συριανοχώρι

Το Συριανοχώρι είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Syrianochori». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Οκτωβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 2018.
DokuWiki

Το DokuWiki είναι βίκι λογισμικό που απευθύνεται σε μικρές εταιρίες, ή ομάδες ατόμων που επιζητούν να στήσουν απλούς βίκι ιστοτόπους. Διατίθεται υπό την άδεια GPL 2 και είναι γραμμένο στην γλώσσα προγραμματισμού PHP. Δουλεύει πάνω σε απλά αρχεία κειμένου και για αυτό δε χρειάζεται βάση δεδομένων. Το συντακτικό του είναι παρόμοιο με αυτό του MediaWiki .

 Έλεγχος εκδόσεων Το DokuWiki αποθηκεύει όλες τις εκδόσεις κάθε βικίσελίδας επιτρέποντας στον χρήστη να συγκρίνει την τρέχουσα έκδοση με οποιαδήποτε παλιότερη έκδοση. Η μηχανή διαφορών είναι ίδια με αυτή που χρησιμoποιείται στο MediaWiki.Προστασία από παράλληλη επεξεργασία Αυτό επιτυγχάνεται με τον μηχανισμό κλειδώματοςΠροστασία πρόσβασης Την προστασία πρόσβασης μπορεί να την χειριστεί ένας διαχειριστής χρηστών που επιτρέπει χρήστες και ομάδες να οριστούν, και από μια λίστα ελέγχου πρόσβασης όπου ένας διαχειριστής μπορεί να ορίσει άδειες για μια σελίδα και επίπεδο χώρους ονόματος.Πρόσθετα Το DokuWiki έχει μια γενική διασύνδεση πρόσθετων κάτι που απλοποιεί τη διαδικασία της δημιουργίας και εγγραφής πρόσθετων. Υπάρχουν αυτή την περίοδο πάνω από 300 πρόσθετα διαθέσιμα. Αυτά μπορούν εύκολα να ενσωματωθούν και να διαχειριστούν από τον διαχειριστή με τη βοήθεια του πρόσθετου manager.Πρότυπα εμφάνισης Η εμφάνιση του wiki μπορεί να ορισθεί από έναπρότυπο. Υπάρχουν ήδη πολλά πρότυπα εμφάνισης που περιέχει η κοινότητα ανάπτυξης του. Διεθνοποίηση και τοπική προσαρμογή Το DokuWiki υποστηρίζει Unicode (UTF-8), έτσι μπορεί να υποστηρίξει και γλώσσες όπως Κινέζικα, thai, και εβραϊκά. Το DokuWiki μπορεί να διαμορφωθεί σε 40 περίπου γλώσσες.Κρυφή μνήμη Το DokuWiki αποθηκεύει την εμφανιζόμενη έξοδο μια βικισελίδας που έχει αναλυθεί για να μειώσει τον φόρτο στον εξυπηρετητή.Πλήρης αναζήτηση λέξης Το DokuWiki έχει ένα ενσωματωμένη αναζήτηση indexed search με την οποία ο χρήστης μπορεί να ψάξει για λέξεις στο βίκι του. Σήμερα, το DokuWiki είναι μία από τις δημοφιλέστερες διαθέσιμες μηχανές wiki και έχει επιτύχει σημαντική χρήση με σταθερό ενδιαφέρον με την πάροδο του χρόνου. Ο κεντρικός ιστότοπος του dokuwiki
Λευκή Βίβλος

Γενικά με το όνομα Βίβλος ακολουθούμενο μετά επιθέτου δηλωτικού χρώματος π.χ. Λευκή, Κυανή, Ερυθρά κ.λ.π. έχει καθιερωθεί κατά το Διεθνές Δίκαιο να ονομάζεται η συλλογή κρατικών επισήμων εγγράφων που σχετίζονται με εξωτερικά ή και εσωτερικά θέματα (ζητήματα) την οποία και εκδίδουν οι κυβερνήσεις σε μορφή βιβλίου.

 Το πρώτο τέτοιο βιβλίο εξέδωσε η Αγγλική κυβέρνηση το 1861 στο οποίο περιλαμβάνονται τα πρακτικά όλων των συνεδριάσεων του κοινοβουλίου. Από τότε αυτό αποτέλεσε συνήθεια και καθιερώθηκε αρχικά σ΄ όλες τις Χώρες της Ευρώπης και εξ αυτής σ΄ όλες τις άλλες. Η σύνταξη τέτοιου βιβλίου συνηθίζεται κυρίως στις περιπτώσεις εκείνες που μία κυβέρνηση θεωρεί αναγκαίο να ενημερώσει (διαφωτίσει) άλλες κυβερνήσεις ή διεθνή οργανισμό επί σπουδαίου ζητήματος, ή κάποιου γεγονότος. Οι συλλογές αυτές λαμβάνουν ονομασία από το χρώμα του εξωφύλλου που έχει καθιερώσει η κάθε Χώρα για το σκοπό αυτό. Για παράδειγμα οι ΗΠΑ τηρούν Βίβλους διαφόρων χρωμάτων πλην όμως εκείνες που αφορούν εξωτερικά θέματα φέρουν χρώμα ερυθρό.Λευκή Βίβλο έχουν καθιερώσει η Ελλάδα, η Γερμανία, η Πορτογαλία κ.ά.Κίτρινη Βίβλο έχουν καθιερώσει η Γαλλία, η Κίνα κ.ά.Ερυθρά Βίβλο έχουν καθιερώσει εκτός των ΗΠΑ, η Αυστρία, η Τουρκία, η Ισπανία κ.ά.Πράσινη Βίβλο έχουν καθιερώσει η Ιταλία, το Μεξικό και πολλές αραβικές Χώρες.Κυανή Βίβλο έχουν καθιερώσει η Αγγλία, η Σερβία κ.ά.Μαύρη Βίβλο έχουν καθιερώσει το Βέλγιο, η Ιαπωνία κ.ά. Η σπουδαιότερη Λευκή Βίβλος που εξέδωσε η Ελλάδα είναι εκείνη του Ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940 η οποία και περιέχει επί των εξωτερικών θεμάτων όλα τα επίσημα διανυθέντα έγγραφα, τηλεγραφήματα, αναφορές, δημοσιεύματα, κυρίως επί των ελληνοϊταλικών και ελληνογερμανικών σχέσεων, καθώς και εκείνων με άλλες κυβερνήσεις συμμαχικές ή ουδέτερες της περιόδου εκείνης, ενώ επί των εσωτερικών θεμάτων περιλαμβάνονται όλα τα Διαγγέλματα, Μηνύματα, γενικές ημερήσιες διαταγές, επιστολές, τηλεγραφήματα, προκηρύξεις, διάφορα δημοσιεύματα, φωτογραφίες, γελοιογραφίες κ.λ.π., ομοίως της ίδιας περιόδου.
HIM

Οι HIM ήταν φινλανδικό ροκ συγκρότημα που δημιουργήθηκε το 1991 από τον τραγουδιστή Βίλε Βάλο, τον κιθαρίστα Μίκκο Λίντστρομ και τον μπασίστα Μιζέ Αμούρ, γνωστό επίσης και ως Μίκο Παανάνεν. Ηχογράφησαν και κυκλοφόρησαν έξι συνολικά άλμπουμ. Το αρχικό όνομα του σχήματος ήταν "His Infernal Majesty", αλλά σύντομα αλλάχθηκε στο απλούστερο HIM. Από το 2006, είναι το πρώτο και μοναδικό φινλανδικό ροκ σχήμα που έγινε χρυσό σε πωλήσεις στις ΗΠΑ. Διαλύθηκαν το 2017.

 Greatest Lovesongs Vol. 666 (1997) Razorblade Romance (2000) Deep Shadows and Brilliant Highlights (2001) Love Metal (2003) And Love Said No Dark Light (2005) Uneasy Listening Vol. 1 (2006) Uneasy Listening Vol. 2 (2007) Venus Doom (2007) Screamworks: Love in Theory and Practice (2010) Tears on Tape (2013) Πρώην Βίλε Βάλο — Φωνητικά (1991–2017) Μίκκο Λίντστρομ (Λιντε) — Κιθάρα (1991-2017) Μιγκέ Αμούρ (Μίκο Παανανεν) — Μπάσο, δεύτερα φωνητικά(1991-2017) Γιάννε "Μπέρτον" Πουουρτίνεν — Πλήκτρα, δεύτερα φωνητικά (2001-2017) Γιούκα Κρόγκερ (Κόσμο) — Ντράμς (2015-2017) Γιουίππι (Juippi) — Ντραμς (1991-1992) Ταρβόβεν (Tarvonen) — Ντραμς (1991-1992) Όκι (Oki) — Ρυθμ κιθάρα (1992-1996) Άνττο Μελασνιέμι (Antto "Zoltan" Melasniemi) — Πλήκτρα (1995-1998) Γιουχάνα Τουόμας (Juhana Tuomas "Pätkä" Rantala) — Ντραμς (1995-1999) Γιούσσι-Μίκκο "Γιούσκα" Σάλμινεν (Jussi-Mikko "Juska" Salminen) — Πλήκτρα (1998-2000) Μίκκα "Γκας" Κάρππινεν — Ντραμς (1999-2015) Επίσημη ιστοσελίδα Επίσημο MySpace HIM στο AllMusic
Μαρία του Άρκελ

Η Μαρία, ολλανδ.: Μaria van Arkel (π. 1385 - 19 Ιουλίου 1415) από τον Οίκο του Άρκελ ήταν η μόνη κόρη και κληρονόμος του Ιωάννη Ε΄ κυρίου του Άρκελ και της Ιωάννας του Γύλιχ, κόρης του Γουλιέλμου Β΄ δούκα του Γύλιχ. Κληρονόμησε τον τίτλο στο Χέλρε από τον εκ μητρός θείο της Ρέγκιναλντ Δ΄, έτσι ο γιος της Άρνολντ έγινε δούκας του Χέλρε. Ήταν η εκ πατρός γιαγιά της Mαρίας του Χέλρε, η οποία έγινε βασίλισσα της Σκωτίας.

 Γονείς της μητέρας της ήταν ο Γουλιέλμος Β΄ δούκας του Γύλιχ και η Μαρία, δούκισσα του Χέλρε, κόρη του Ρέγκιναλντ Β΄ δούκα του Χέλρε και της πρώτης συζύγου του, Σοφίας Μπέρτουτ του Μέχελεν. Ο εκ μητρός θείος της ήταν ο Γουλιέλμος Γ΄ δούκας του Γύλιχ και του Χέλρε. Ο πατέρας της Ιωάννης Ε΄ κύριος του Άρκελ (απεβ. στις 25 Αυγούστου 1428), ήταν γιος του Όθωνα Α΄ του Άρκελ και της Iσαβέλλας των Μπαρ, κόρης του Θεοβάλδου κυρίου του Πιερπόν. Ο Ιωάννης Ε΄ ήταν ο «πιο αγαπητός εχθρός» του Γουλιέλμου Β΄ δούκα της Βαυαρίας. Ο θείος της Ρέγκιναλντ Δ΄ δούκας του Χέλρε κανόνισε τον γάμο μεταξύ της όμορφης Μαρίας του Άρκελ και του Ιωάννη Β΄ του Έχμοντ, ευγενή της Ολλανδίας. Παντρεύτηκαν στις 24 Ιουνίου 1409. Τα παιδιά τους ήταν: Άρνολντ 1410-1473, δούκας του Χέλρε. Μαρία 1434/35-1463, παντρεύτηκε τον Ιάκωβο Β΄ των Στιούαρτ βασιλιά της Σκωτίας. Γουλιέλμος Δ΄ 1412-1483, κύριος του Έχμοντ & Έισελστεϊν, κυβερνήτης (stadhouder) του Χέλρε. Μπλοκ, Πέτρος Γιοχάνες. Ιστορία του λαού των Κάτω Χωρών: Από τις αρχές του 15ου αιώνα έως το 1559. Οι γιοι του GP Putnam: 1899. Die Genealogie des Mittelalters Lundy, Darryl. «p. 469 § 4690». The Peerage.
Γιούρι Λοντίγκιν

Ο Γιούρι Βλαντίμιροβιτς Λοντίγκιν (ρωσικά: Юрий Владимирович Лодыгин) είναι Ρώσος ποδοσφαιριστής, γεννημένος στις 26 Μαΐου 1990 στο Βλαντίμιρ της Σοβιετικής Ένωσης, από Ρώσο πατέρα και Ελληνίδα μητέρα, ο οποίος σε ηλικία 10 ετών (έτος 2000) ήρθε στην Ελλάδα και μεγάλωσε στη Δράμα. Αγωνίζεται ως τερματοφύλακας στο Πρωτάθλημα Ελλάδας στον Παναθηναϊκό.

 Ξεκίνησε την καριέρα του το 2002 στην παιδική ομάδα ερασιτεχνικού ποδοσφαιρικού συλλόγου "Ακρίτας Κ. Νευροκοπίου". Συμμετείχε για 2 χρονιές, μέχρι το καλοκαίρι του 2004, έως ότου μαζί με την οικογένειά του επέστρεψε στη Ρωσία. Εκεί, κατά τη διάρκεια της σχολικής περιόδου 2004/2005, δεν αγωνιζόταν με τα χρώματα κανενός συλλόγου και οι μοναδικές συμμετοχές του ήταν αυτές σε σχολικά πρωταθλήματα και τουρνουά 5x5. Το 2005 η οικογένειά του επιστρέφει στη Ελλάδα και ο Γιούρι Λοντίγκιν ξαναεντάσσεται στο δυναμικό της ομάδας του Νευροκοπίου, αυτή τη φορά των ανδρών. Η χρονιά αυτή ήταν η πρώτη για τον πολλά υποσχόμενο τερματοφύλακα σε πρωτάθλημα ανδρών. Το καλοκαίρι του 2006, σε ηλικία των 16 ετών, δοκιμάζεται στην ομάδα νέων της Skoda Ξάνθης και πλέον εντάσσεται σε αυτήν. Μετά από 3 σεζόν στην ομάδα νέων, το 2009, υπογράφει με την πρώτη ομάδα της Skoda Ξάνθης σε ηλικία των 19 ετών το πρώτο επαγγελματικό συμβόλαιο της καριέρας του. Την περίοδο 2010-2011 πήγε ως δανεικός για ένα χρόνο στον Εορδαϊκό, όπου ήταν βασικός σε όλη τη σεζόν. Το καλοκαίρι του 2011 εντάχθηκε στην ομάδα της Skoda Ξάνθης την οποία ακολούθησε σε όλη την προετοιμασία. Την περίοδο 2012-13 είχε παρουσία σε 18 αγώνες της Ξάνθης και το καλοκαίρι του 2013 αποκτήθηκε από τη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης έναντι 900.000 ευρώ. Τον Ιανουάριο του 2019 μεταγράφηκε στον Ολυμπιακό.Το καλοκαίρι του 2019 μεταγράφηκε στην τούρκικη Γκαζιαντέπ.Τον Ιανουάριο του 2020 ανακοίνωσε ότι αποχώρησε από την ομάδα.Τον Φεβρουάριο μεταγράφηκε στην Άρσεναλ Τούλα μέχρι το τέλος της σεζόν. Τον Ιανουάριο του 2021 μεταγράφηκε στον ΠΑΣ Γιάννινα.Τον Ιούνιο του 2022 υπέγραψε συμβόλαιο διετούς διάρκειας με τον Παναθηναϊκό. Ο Λοντίγκιν ήταν βασικό στέλεχος της Εθνικής Ελπίδων (Κ-21) της Ελλάδας το 2012, στα προκριματικά του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος Κ-21. Συνολικά με την Εθνική Ελπίδων της Ελλάδας συμμετείχε σε 6 αγώνες για τα προκριματικά του Euro 2013 u21Τον Μάιο του 2013 κλήθηκε στην Εθνική Ανδρών της Ελλάδας από τον ομοσπονδιακό προπονητή Φερνάντο Σάντος, χωρίς όμως να αγωνιστεί. Στις 24 Αυγούστου του 2013, έχοντας πάρει μεταγραφή στη ρωσική Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης, επέλεξε τη ρωσική υπηκοότητα μπορώντας, πλέον, να αγωνιστεί μονάχα με την Εθνική Ρωσίας. Πρωτάθλημα Ρωσίας: 2014-15 Κύπελλο Ρωσίας: 2015-16 Σούπερ καπ Ρωσίας: 2015,2016 Λοντίγκιν: από τη Μολδαβία στην Εθνική. Στατιστικά ποδοσφαίρου Ο άνθρωπος που ανακάλυψε τον Λοντίγκιν μιλά για τον Γιούρι και τη μεταγραφή του στη Ζενίτ. Προφίλ στο transfermarkt.de
Καντόνια της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης

Τα δέκα καντόνια της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης (βοσνιακά: kanton, κροατικά: županije‎, σερβικά: Кантон), είναι τα κράτη μέλη της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, μία από τις δύο πολιτικές οντότητες της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Τα δέκα καντόνια θεσπίστηκαν με το Νόμο για τις Ομοσπονδιακές Μονάδες (Καντόνια) στις 12 Ιουνίου 1996.

 Τα καντόνια της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης δημιουργήθηκαν από το Νόμο για τις Ομοσπονδιακές Μονάδες (Καντόνια) του 1996, οι οποίες βασίζονταν στην Βοσνιο-Κροατική Συμφωνία της Ουάσιγκτον. Τα καντόνια αποτελούνται από δήμους. Κάθε καντόνι έχει τη δική του κυβέρνηση με επικεφαλής τον πρωθυπουργό. Ο πρωθυπουργός έχει το δικό του γραφείο, και επικουρείται στο έργο του από διάφορα καντονικά υπουργεία, οργανισμούς και καντονικές ή κομητειακές υπηρεσίες. Πέντε από τα καντόνια (Ούνα-Σάνα, Τούζλα, Ζένιτσα-Ντόμποϊ, Βοσνιακό Πόντρινιε, και Σεράγεβο) έχουν Βοσνιακή πλειοψηφία, τρεις (Ποσάβινα, Δυτική Ερζεγοβίνη και Καντόνι 10) έχουν Βοσνιακή Κροατική πλειοψηφία, ενώ δύο από αυτά (Κεντρική Βοσνία και Ερζεγοβίνη-Νερέτβα) είναι "εθνοτικά μεικτά", που σημαίνει ότι δεν υπάρχει πλειοψηφική εθνοτική ομάδα και υπάρχουν ειδικές νομοθετικές διαδικασίες για την προστασία των πολιτικών τους συμφερόντων. Το πιο πυκνοκατοικημένο καντόνι είναι το καντόνι Τούζλα, ενώ το Καντόνι 10 είναι το μεγαλύτερο στην έκταση. Ο όρος ζουπάνιγια έχει κηρυχθεί αντισυνταγματικός, αλλά εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ευρέως από Βόσνιους Κροάτες αξιωματούχους και σε επίπεδο καντονικών συνταγμάτων. Η έκδοση του Συντάγματος της Ομοσπονδίας στην κροατική γλώσσα, ωστόσο, χρησιμοποιεί το συνταγματικό όρο kanton. Υπάρχουν μια σειρά από προτάσεις για την αναδιοργάνωση της Ομοσπονδίας, που κυμαίνονται από μείωση του αριθμού των καντονιών, την ίδρυση νέων ομοσπονδιακών μονάδων σε κρατικό επίπεδο, και την ανταλλαγή των αρμοδιοτήτων μεταξύ των καντονιών και της Ομοσπονδίας. Ωστόσο, το ζήτημα αυτό απαιτεί ένα υψηλό επίπεδο πολιτικής συμφωνίας, ιδίως μεταξύ των πολιτικών κομμάτων των Βόσνιων και των Κροάτων, δεδομένου ότι θα περιλαμβάνει απαραίτητα την αλλαγή του ομοσπονδιακού συντάγματος. Ώστε να περάσει ένας συνταγματικός νόμος, πρέπει να λάβει την υποστήριξη της πλειοψηφίας των εκπροσώπων και αντιπροσώπων στις δύο αίθουσες του Ομοσπονδιακού κοινοβουλίου, συμπεριλαμβανομένης της πλειοψηφίας των Κροάτων και των Βόσνιων αντιπροσώπων στον Οίκο των Λαών. Καντόνια της Ελβετίας ISO 3166-2:BA
Σημαία του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας

Η σημαία του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας καθιερώθηκε στις 15 Αυγούστου του 1991 και στις δύο μορφές της: η κρατική είναι η σημαία που χρησιμοποιεί η κυβέρνηση και η αστική είναι αυτή που χρησιμοποιείται από τους πολίτες του ομοσπόνδου κρατιδίου. Οι διαστάσεις της σημαίας είναι 3:5.

 Η αστική σημαία (Landesflagge) έχει οριζόντιες λωρίδες με τα χρώματα μπλε-λευκό-κίτρινο-λευκό-κόκκινο (σε αναλογίες 4:3:1:3:4). Η κρατική σημαία διαφέρει από τη σημαία των πολιτών στο ότι επιπρόσθετα έχει στο κέντρο σύμβολα από το έμβλημα του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας. Το κύριο στοιχείο σε αυτό είναι ένας ταύρος, ο οποίος φορά στέμμα, και ένας γρύπας. Ο ταύρος (απεικονίζεται μόνο η κεφαλή του και βγάζει έξω τη γλώσσα του) και ο γρύπας έχουν χρώμα μαύρο και κόκκινο αντίστοιχα και βρίσκονται στη μεσαία λευκή λωρίδα και η κίτρινη μικρή λωρίδα διακόπτεται από τα ζώα. Η εν λόγω σημαία χρησιμοποιείται και από πλοία στο κρατίδιο. Προτού δημιουργηθεί το σημερινό κρατίδιο, το αυτόνομο Μεκλεμβούργο (το οποίο ενώθηκε με την πρωσσική επαρχία της Πομερανίας) είχε τρίχρωμη σημαία με χρώματα μπλε-χρυσό-κόκκινο (οριζόντιες λωρίδες). Η σημαία αυτή χρησιμοποιήθηκε ως αστική σημαία την περίοδο 1863-1935 και τις περιόδους 1946-1952 και μόνο στο Μεκλεμβούργο από το 1991. Στην πρωσσική επαρχία της Πομερανίας, η σημαία ήταν δίχρωμη, με κυανό και λευκό χρώμα. Η σημαία εκείνη καθιερώθηκε το 1882 και καταργήθηκε το 1935.Το 1990, λίγο πριν καθιερωθεί η σημερινή σημαία, το κρατίδιο χρησιμοποίησε ανεπίσημα μια τρίχρωμη σημαία με την αγελάδα στη μέση. H σημαία του κρατιδίου στις Σημαίες του Κόσμου. Έμβλημα του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας
Επαρχία Σαν Λουίς

Το Σαν Λουίς (ισπανικά: San Luis‎, Ισπανική προφορά: san ˈlwis) είναι επαρχία της Αργεντινής που βρίσκεται κοντά στο γεωγραφικό κέντρο της χώρας (στον 32° νότιο παράλληλο). Γειτονικές επαρχίες είναι, από τα βόρεια με τη φορά των δεικτών του ρολογιού, η Λα Ριόχα, η Κόρδοβα, η Λα Πάμπα, η Μεντόσα και το Σαν Χουάν. Πρωτεύουσα της είναι η ομώνυμη πόλη, και ο πληθυσμός της επαρχίας, σύμφωνα με την απογραφή του 2022, είναι 540.905 κάτοικοι.

 Η πόλη του Σαν Λουίς ιδρύθηκε το 1594 από τον Λουίς Χουφρέ ντε Λοάισα ι Μενέσες, αλλά στη συνέχεια εγκαταλείφθηκε. Επανιδρύθηκε από τον Μαρτίν Γκαρσία Ονιές ντε Λογιόλα το 1596 με το όνομα Σαν Λουίς ντε Λογιόλα. Η οικονομία του Σαν Λουίς ήταν, κατά την τελευταία περίοδο, μια από τις πλέον ανεπτυγμένες της Αργεντινής. Η παραγωγή της το 2006, η οποία εκτιμάται σε 3,386 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ, απέφερε κατά κεφαλήν εισόδημα 9.203 δολάρια ΗΠΑ (λίγο πάνω από τον εθνικό μέσο όρο). Η επαρχία χωρίζεται σε εννέα νομούς (departamentos). Πολυμέσα σχετικά με το θέμα San Luis Province στο Wikimedia Commons Επίσημος ιστότοπος
Ένωση Εταιρειών Κινητής Τηλεφωνίας

Η Ένωση Εταιρειών Κινητής Τηλεφωνίας (ΕΕΚΤ) είναι ένας μη κερδοσκοπικός φορέας που συστάθηκε το 2008 από τις τρεις εταιρείες Κινητών Επικοινωνιών που λειτουργούν στην Ελλάδα, την Cosmote, τη Vodafone και τη NOVA με στόχο την εκπροσώπηση των κοινών θέσεών τους.

 Η ΕΕΚΤ ιδρύθηκε με στόχο την έκφραση των κοινών θέσεων του κλάδου Κινητών Επικοινωνιών προς την Πολιτεία, την επιχειρηματική κοινότητα και την κοινωνία και την παροχή ολοκληρωμένων πληροφοριών σχετικά με την κινητή τηλεφωνία. Η ΕΕΚΤ παρέχει, μέσω του ιστότοπου της, πληροφορίες για τη λειτουργία της κινητής τηλεφωνίας, την τεχνολογία στην οποία βασίζεται, επιστημονικά στοιχεία για την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία, καθώς και πληροφορίες και αρχές λειτουργίας των δικτύων κινητής τηλεφωνίας. Με πρωτοβουλία της ΕΕΚΤ δημιουργήθηκε επίσης ο Φορέας Διαχείρισης Παραπόνων Παρεμβολών στον οποίο μπορούν να απευθύνονται οι πολίτες για την επίλυση προβλημάτων που προκύπτουν στο σήμα της τηλεόρασης μέσω των δικτύων επίγειας ψηφιακής τηλεόρασης. Η ΕΕΚΤ χρηματοδοτεί μελέτες σε εξαμηνιαία και ετήσια βάση για τον κλάδο Κινητών Επικοινωνιών και τον αντίκτυπό τους στην ελληνική οικονομία, που εκπονούνται σε συνεργασία με πανεπιστημιακούς και επιστημονικούς φορείς, όπως το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και το Ίδρυμα Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών. Μέσω του ιστότοπου της ΕΕΚΤ είναι, επίσης, δυνατή η πρόσβαση σε διεθνείς επιστημονικές έρευνες σχετικά με τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία και την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία, όπως χρησιμοποιούνται στις κινητές επικοινωνίες. Ορισμένες από τις μελέτες έχουν μεταφραστεί και στα ελληνικά. Οι εταιρείες του κλάδου Κινητών Επικοινωνιών απασχολούν 4.568 εργαζόμενους και υποστηρίζουν συνολικά 41.600 θέσεις εργασίας, ενώ ο κλάδος συνεισφέρει άμεσα και έμμεσα στο 7% του ΑΕΠ της Ελλάδας. Οι κινητές επικοινωνίες είναι συνδεδεμένες με τη βελτίωση της παραγωγικότητας των επιχειρήσεων, ιδίως των μικρών και μεσαίων (ΜΜΕ) και της οικονομίας συνολικά, σύμφωνα με τις μελέτες που βρίσκονται αναρτημένες στον ιστότοπο της ΕΕΚΤ. Επίσημη ιστοσελίδα της ΕΕΚΤ