IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Καλαμάκι Μεσσηνίας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Ελλάδα, δείτε: ΚαλαμάκιΤο Καλαμάκι είναι χωριό του Δήμου Μεσσήνης, ανήκει στην Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας και έχει 170 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.

 Το Καλαμάκι ανήκει στην Κοινότητα Αχλαδοχωρίου και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Πεταλιδίου, του Δήμου Μεσσήνης. Βρίσκεται σε υψόμετρο 33 μέτρων και μέχρι το 1956 ονομαζόταν Τουρκόβρυση. Απέχει 32 χιλιόμετρα από την Καλαμάτα, 5 χιλιόμετρα από το Πεταλίδι και είναι πολύ κοντά στην θάλασσα. 16-10-1940, αναγνώριση του οικισμού Τουρκόβρυση και προσάρτησή του στην Κοινότητα Αχλαδοχωρίου. 21-05-1956, ο οικισμός Τουρκόβρυση μετονομάζεται σε Καλαμάκι. 04-12-1997, ο οικισμός Καλαμάκι αποσπάται από την Κοινότητα Αχλαδοχωρίου και προσαρτάται στο Δήμο Πεταλιδίου. 07-06-2010, ο οικισμός Καλαμάκι αποσπάται από το Δήμο Πεταλιδίου και προσαρτάται στο Δήμο Μεσσήνης. Δήμος Μεσσήνης - Δ.Ε. Πεταλιδίου - Καλαμάκι Αρχειοθετήθηκε 2020-11-24 στο Wayback Machine.
Μάικλ Κόμπινς

Ο Μάικλ Κόμπινς (γεννήθηκε στις 9 Αυγούστου 1992) είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής για την Μπάσκετ Μπρέσια Λεονέσα της 1ης Ιταλίας (LBA). Έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ για το Οκλαχόμα Στέιτ .

 Ο Κόμπινς φοίτησε στο Λύκειο Πάλο Ντούρο όπου, ως νεώτερος, είχε 18,3 πόντους και 10,5 ριμπάουντ κατά μέσο όρο ανά αγώνα, οδηγώντας τους Ντονς στους τελικούς της Περιφέρειας 1-4A. Στην τελευταία του χρονιά, είχε κατά μέσο όρο 15,1 πόντους και 9,7 ριμπάουντ ανά αγώνα, γεγονός που τον κατέστησε ως ένα από τα τέσσερα αστέρια της επιλογής του. Κατατάχθηκε ως ο 12ος καλύτερος πάουερ φόργουορντ από το Scout. com και ο ένατος καλύτερος πάουερ φόργουορντ από το Rivals. com, το οποίο τον κατέταξε επίσης ως τον υπ' αριθμόν 38 παίκτη της χώρας. Μετά την αποφοίτησή του από το Πάλο Ντούρο, ο Κόμπινς παρακολούθησε το Οκλαχόμα Στέιτ όπου εμφανίστηκε σε 105 αγώνες και είχε μέσο όρο 5,8 πόντους, 5,6 ριμπάουντ και 1,6 τάπες σε 25,4 λεπτά ανά παιχνίδι. Είχε κατά μέσο όρο 6,8 πόντους, 5,9 ριμπάουντ και 1,8 τάπες στην τελευταία του χρονιά. Ως δύο φορές μέλος της αμυντικής ομάδας του Μπιγκ 12, ο Κόμπινς κατετάγη δεύτερος στη διάσκεψη σε τάπες ανά παιχνίδι (1,83) κατά τη διάρκεια της ανώτερης αγωνιστικής περιόδου του. Αφού πέρασε χωρίς ομάδα στο ντραφτ του 2015 του ΝΒΑ, ο Κόμπινς εντάχθηκε στους Οκλαχόμα Σίτι Θάντερ για το Σάμερ Λιγκ του ΝΒΑ του 2015 . Στις 22 Οκτωβρίου 2015, υπέγραψε με τους Θάντερ, αλλά παραιτήθηκε δύο ημέρες αργότερα. Στις 3 Νοεμβρίου αποκτήθηκε από τους Οκλαχόμα Σίτι Μπλου ως θυγατρικός παίκτης από τους Θάντεε. Στις 19 Ιουλίου 2016, ο Κόμπινς υπέγραψε με τον Απόλλωνα Πατρών . Στις 22 Αυγούστου 2018, ο Κόμπινς επιλέχθηκε από τους Κάπιταλ Σίτι Γκόου-Γκόου του G League στο εκτεταμένο ντραφτ του 2018. Στις 11 Σεπτεμβρίου 2018 υπέγραψε με την Σπλιτ . Για την περίοδο 2019–20, ο Κόμπινς υπέγραψε με την Κάπιταλ Σίτι Γκόου-Γκόου του NBA G League . Έχασε έναν αγώνα τον Δεκέμβριο του 2019 με τραυματισμό στο χέρι. Ο Κόμπινς έχασε άλλο ένα παιχνίδι απέναντι στους Ουέστσεστερ Νικς τον Ιανουάριο του 2020 λόγω ασθένειας. Στις 22 Φεβρουαρίου 2020, ο Κόμπινς σημείωσε 16 πόντους, οκτώ ριμπάουντ και μία ασίστ σε μία νίκη επί των Γκρίνσμπορο Σουάρμ . Το 2021 έπαιξε στη Μακάμπι Χάιφα της 1ης Ισραήλ . Ενώ στις 26 Ιουλίου 2021, υπέγραψε στην Ιταλία για την Μπάσκετ Μπρέσια Λεονέσα . Ο Κόμπινς εντάχθηκε στους Στιλγουότερ Σταρς, που αποτελείται από αποφοίτους του Οκλαχόμα Στ'εοτ, στο The Basketball Tournament του 2020 . Ως γιος του Ντένις και της Τζόι, ο Κόμπινς έχει δύο αδελφές, την Κιμ και τη Τζέιντ. Αποφοίτησε από το Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Οκλαχόμα με πτυχίο πανεπιστημιακών σπουδών με έμφαση στην επιχειρηματικότητα τον Μάιο του 2014 Βιογραφικό στους Οκλαχόμα Στέιτ Καουμπόις Προφίλ RealGM Προφίλ USBasket Προφίλ Sports-Reference
Ίσραελ Τσάρνυ

Ο Ίσραελ Τσάρνυ (αγγλικά: Israel W. Charny, εβραϊκά:ישראל טשרני, γ.1931, Νέα Υόρκη) είναι αμερικανοισραηλινός ψυχολόγος και μελετητής γενοκτονιών. Αποτελεί τον επιμελητή της δίτομης Εγκυκλοπαίδειας Γενοκτονίας (Encyclopedia of Genocide), εκτελεστικός διευθυντής του Ινστιτούτου για το Ολοκαύτωμα και Γενοκτονία στην Ιερουσαλήμ, ενώ υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος της Διεθνούς Ένωσης Μελετητών Γενοκτονιών και πρόεδρος της κατά την περίοδο 2005-2007.

 Έλαβε το πτυχίο του στην ψυχολογία από το πανεπιστήμιο Τέμπλ στην Πενσυλβάνια των ΗΠΑ το 1952, και το διδακτορικό του στην κλινική ψυχολογία από το πανεπιστήμιο του Ρότσεστερ στην Νέα Υόρκη το 1957. Κατόπιν ασχολήθηκε ως ψυχολόγος στην περιοχή της Φιλαδέλφειας κατά την περίοδο 1958–1973. Ο κύριος όγκος του έργου του από την δεκαετία του 1960 είναι επικεντρωμένος στην μελέτη του Ολοκαυτώματος και των γενοκτονιών γενικότερα, ενώ διετέλεσε και καθηγητής ψυχολογίας και οικογενειακής θεραπείας στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ.Το 1994 ίδρυσε την Διεθνή Ένωση Μελετητών Γενοκτονιών (IAGS) μαζί με τους Έλεν Φέιν, Ρόμπερτ Μέλσον και Ρότζερ Σμιθ, και υπήρξε πρόεδρος του την περίοδο 2005-2007. Έχει πολλές φορές εκφράσει ισχυρή κριτική σε ότι αφορά την άρνηση της γενοκτονίας των Αρμενίων, και γενικότερα με το θέμα της άρνησης γενοκτονιών. Μια από τις θέσεις που έχει εκφράσει είναι πως τόσο η άρνηση της γενοκτονίας των Αρμενίων όσο και η άρνηση του Ολοκαυτώματος έχουν παρόμοιες τεχνικές και ψυχολογικά κίνητρα. Βιογραφικές πληροφορίες- preventgenocide.org Εργογραφία του Ίσραελ Τσάρνυ- google books Συνέντευξη σχετικά με το Ολοκαύτωμα στο RT στο YouTube
27 (αριθμός)

Το 27 (είκοσι επτά) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 26 και πριν από το 28. Είναι ένας περιττός αριθμός, αφού δεν διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 27 συμβολίζεται ως XXVII στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΚΖ΄ ή κζ΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 27 είναι ένας σύνθετος αριθμός, αφού οι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1, 3, 9 και 27, δηλαδή έχει και άλλο φυσικό διαιρέτη, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο προηγούμενος σύνθετος αριθμός είναι το 26 Ο επόμενος σύνθετος αριθμός είναι το 28. Το ανάπτυγμα πρώτων παραγόντων του 27 είναι 27 = 33 Το 27 είναι κυβικός αριθμός («τέλειος κύβος»), δεδομένου ότι 27 = 3³. Οι τετραγωνικές ρίζες του 27 είναι ±5,196152422706632 27 ! = ∏ i = 1 27 i = 10.888.869.450.418.352.160.768.000.000 {\displaystyle \mathrm {27!=\prod _{i=1}^{27}i=10.888.869.450.418.352.160.768.000.000} } 227 = 27↑↑2 = 2727 = 443.426.488.243.037.769.948.249.630.619.149.892.803 Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Ο ατομικός αριθμός 27 αντιστοιχεί στο κοβάλτιο. Το Μεσιέ 27, γνωστό σαν Νεφέλωμα του Αλτήρα είναι ένα πλανητικό νεφέλωμα στον αστερισμό Αλώπηξ.
Γκότλιμπ Φίνκε

Ο Γκότλιμπ Αντριόνοβιτς Φίνκε (ουκρανικά : Го́тліб Андрі́йович Фі́нке, γερμανικά ; Gottlieb Finke), (1790, Βαρσοβία, Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία - 6 Νοεμβρίου 1851, Κίεβο, Ρωσική Αυτοκρατορία) ήταν έμπορος και βιομήχανος γερμανικής καταγωγής, δήμαρχος Κιέβου το 1841-1844.

 Γεννήθηκε γύρω στο 1790 στη Βαρσοβία. Το 1822 συμπεριλήφθηκε στους εμπόρους του Κιέβου της 2ης Συντεχνίας των Ξένων. Στο θρήσκευμα ήταν Λουθηριανός. Λίγα είναι γνωστά για τον ίδιο τον Γκότλιμπ Φίνκε. Στα νιάτα του ήταν μέλος της μασονικής «Στοά της Ένωσης των Σλάβων». Είχε ένα εργοστάσιο στεαρίνης στο Κίεβο, όπου 36 εργάτες παρήγαγαν κεριί και ελαϊκό οξύ. Το 1840, άνοιξε ένα ζαχαροπλαστείο στην οδό Μιχαηλίβσκα, το οποίο σέρβιρε καφέ μαζί με κέικ και γλυκά. Την ίδια χρονιά, οι αρχές του Κιέβου εισήγαγαν κανόνες σύμφωνα με τους οποίους μόνο ένα «αξιοπρεπές» κοινό επιτρεπόταν να εισέλθει στο ζαχαροπλαστείο. Το 1841, μετά την παραίτηση του δημάρχου Ιβάν Χοντούνοφ λόγω ασθένειας, έγινε ο νέος δήμαρχος του Κιέβου και κράτησε αυτή τη θέση μέχρι το 1844. Πέθανε στις 6 Νοεμβρίου 1851. Πιθανότατα θάφτηκε στο λουθηρανικό τμήμα του νεκροταφείου Μπαϊκόβο. Гуржій Іван Олександрович, [уржій Олександр Іванович Купецтво Києва та Київщини XVII–XIX ст. — Київ : Інститут історії України НАН України, 2013. — 284 с. Центральний державний історичний архів України, м. Київ. Київська палата цивільного суду, м. Київ. Ф. 486. Оп. 3. 66. 2-й гильдии купец Готлиб Андреевич Финке / Ревизская сказка о купцах и старожилах мещанах города Киева по 8-й переписи. 1834 // ДАКО. Ф. 280. Оп. 2. Спр. 559. Арк. 30зв–31. 15. 2-й гильдии купец Готлиб Андреевич Финке / Ревизская сказка о купцах губернского города Киева. Октябрь 1850 // ДАКО. Ф. 280. Оп. 2. Спр. 991. Арк. 8зв–9. 75. 3-й гильдии купец Готлиб Андреевич Финке / Ревизская сказка о купцах, гражданах и однодворцах христианах города Киева. Май 1858 // ДАКО. Ф. 280. Оп. 2. Спр. 1428. Арк. 30зв–31. Хрещатик вулиця // Вебсайт «Путівник по культурній спадщині Києва».
BBC Knowledge

Το BBC Knowledge (BBC Γνώση) ήταν ψηφιακό τηλεοπτικό κανάλι του BBC. Το κανάλι ήταν διαθέσιμο μέσω επίγειας ψηφιακής, δορυφορικής και καλωδιακής τηλεόρασης. Το πρόγραμμα του σταθμού είχε ντοκιμαντέρ, πολιτιστικές εκπομπές και εκπαιδευτική τηλεόραση.

 Ο λόγος για τον οποίο έκλεισε το κανάλι είναι επειδή η κυβέρνηση ήθελε να βάλει καινούργια τηλεοπτικά κανάλια στις ψηφιακές συχνότητες του BBC. Το BBC Three και το BBC Four ήταν προγραμματισμένα να ξεκινήσουν να εκπέμπουν το 2001, αλλά τελικά η έναρξη των καναλιών καθυστέρησε λόγω προβλημάτων. Το BBC Knowledge θα έπρεπε να είχε αντικατασταθεί ήδη από τον Oκτώβριο του 2000 από το BBC Four. Τελικά τα σχέδια για τις ψηφιακές συχνότητες προχώρησαν και έτσι το BBC Knowledge έκλεισε στις 2 Μαρτίου του 2002 με τις λέξεις "Αυτό ήταν από εμάς εδώ στο BBC Knowledge, καληνύχτα και αντίο". Λίγα δευτερόλεπτα μετά στη συχνότητα του BBC Knowledge βγήκε μια διαφήμιση για την πρεμιέρα του νέου καναλιού, του BBC Four, η οποία θα γινόταν την επόμενη.
Μεθυλένιο (γενικά)

Ο όρος μεθυλένιο χρησιμοποιείται πολύ συχνά στην ελληνική βιβλιογραφία για να περιγράψει τη γέφυρα μεθυλενίου που είναι το μεθανοδιύλιο -CH2-. Επίσης όμως είναι αυτόνομη οργανική ένωση και οργανική ομάδα με διπλό δεσμό το μεθυλιδένιο.

 Η γέφυρα μεθυλενίου απαρτίζεται απο δύο άτομα υδρογόνου ενωμένα με ένα άτομο άνθρακα το οποίο διατηρεί δύο ελεύθερες μονάδες σθένους. Έχει τετραεδρική δομη (sp3 υβριδισμό), και δύο ασύζευκτα ηλεκτρόνια και γι' αυτό είναι διρίζα. Με τα δύο ασύζευκτα ηλεκτρόνια σχηματίζει δύο απλούς δεσμούς και είναι η επαναλαμβανόμενη δομική μονάδα των ευθύγραμμων ανθρακικών αλυσίδων. Σε κάθε ομόλογη σειρά της οργανικής χημείας δύο διαδοχικά μέλη διαφέρουν κατά την ομάδα μεθυλένιο. Μεθυλένιο είναι οργανική ένωση που αποτελείται από δύο άτομα υδρογόνου και ένα άτομο άνθρακα δηλαδή CH2. Η συστηματική ονομασία του κατα IUPAC είναι διυδρίδιο του άνθρακα ενώ επίσης ονομάζεται καρβένιο καθώς είναι το απλούστερο καρβένιο. Στο μεθυλένιο ο άνθρακας είναι δισθενής και έχει ένα ασύζευκτο ζεύγος ηλεκτρονίων. Το μεθυλένιο ανακαλύφθηκε γύρω στο 1960, είναι ασταθής ένωση και ανιχνεύεται μόνο σε χαμηλές πιέσεις και πολύ χαμηλές θερμοκρασίες. Είναι αέριο που φθορίζει σε υπέρυθρο φως. Επίσης εμφανίζεται σαν βραχύβιο ενδιάμεσο σε οργανικές αντιδράσεις. Μπορεί να παρασκευαστεί κάτω από κατάλληλες συνθήκες με διάσπαση ενώσεων που περιέχουν μεθανοδιύλιο ή μεθυλιδένιο. Τέλος ο όρος μεθυλένιο χρησιμοποιείται επίσης για την ομάδα μεθυλιδένιο (=CH2) δηλαδή τον άνθρακα με δύο άτομα υδρογόνου που συνδέεται όμως με διπλό δεσμό με το υπόλοιπο του μορίου. Νικολάου Α. Αλεξάνδρου και Αναστασίου Γ. Βάρβογλη, Μαθήματα Οργανικής Χημείας, Θεσσαλονίκη 1975 Γεώργιος Α. Βάρβογλης, Οργανική Χημεία, 7η εκδοση, 1974 Χρ. Κοντομηνά, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1971.
Δημόσια Ιστορική Βιβλιοθήκη Ανδρίτσαινας

Η Δημόσια Ιστορική Βιβλιοθήκη Ανδρίτσαινας γνώστη και ως Νικολοπούλειο σύμφωνα με το όνομα του πρώτου δωρητή της βρίσκεται στο Νομό Ηλείας και είναι μία από τις σημαντικότερες και σπουδαιότερες βιβλιοθήκες της χώρας.

 Η Δημόσια Ιστορική Βιβλιοθήκη Ανδρίτσαινας ιδρύθηκε το 1840 κατόπιν δωρεάς του Κωνσταντίνου Αγαθόφρωνος Νικολόπουλου του οποίου ο πατέρας του καταγόταν από την Ανδρίτσαινα. Για κάποιους λόγους ο πατέρας του εγκαταστάθηκε στη Σμύρνη και ο Κωνσταντίνος γεννήθηκε εκεί το 1786, αφού μεγάλωσε σπούδασε εκεί στην φημισμένη Ευαγγελική Σχολή και έπειτα μετέβη στο Παρίσι.Ο Κωνσταντίνος Νικολόπουλος είχε πάθος με τα βιβλία και απέκτησε παρά τις οικονομικές δυσκολίες μία σπουδαία βιβλιοθήκη η οποία συγκαταλεγόταν στις καλύτερες ιδιωτικές βιβλιοθήκες της εποχής του. Ο ίδιος ήταν πολύγλωσσος και πολυμαθής και ασχολήθηκε με την ποίηση, τη μουσική, τη λογοτεχνία και υπήρξε μέλος της Φιλικής Εταιρίας στο Παρίσι. Το 1838 αποφάσισε να δωρίσει τη βιβλιοθήκη του στη γενέτειρα του πατέρα του. Το 1840 η συλλογή του μεταφέρθηκε από το Παρίσι (σε 47 κιβώτια) στο Ναύπλιο με πλοίο και έπειτα με ζώα μέχρι την Ανδρίτσαινα.Το 1941 πέθανε αιφνιδίως από τέτανο στο Παρίσι και δεν πρόλαβε να επισκεφτεί την Ανδρίτσαινα. Για 39 χρόνια τα βιβλία έμειναν αποθηκευμένα στη µικρή εκκλησία της Aγίας Βαρβάρας. Το 1930 η Νικολοπούλειος Βιβλιοθήκη έγινε δημόσια και πέρασε στη δικαιοδοσία του Υπουργείου Εθνικής παιδείας και Θρησκευμάτων, ενώ η συλλογή της εμπλουτίστηκε με τη δωρεά του Ευάγγελου Καλλιανιώτη και µε άλλες δωρεές. Από το 1998 στεγάζεται σε νεοκλασικό κτίριο δίπλα στο ιστορικό Γυμνάσιο της Ανδρίτσαινας. Ἡ βιβλιοθήκη κατέχει σπουδαία έργα Κλασικών Ελλήνων και Λατίνων συγγραφέων που προέρχονται από τις πρώτες τοπογραφικές εκδόσεις σε πλήρεις σειρές και εμπλουτίζεται συνεχώς µε νέες εκδόσεις. Ἡ συλλογή της σήμερα αριθμεί περισσότερους από 40 000 τόμους από τους οποίους 8000 είναι ιδιαίτερα σπάνιοι, ενώ λειτουργούν Ιστορικό αρχείο, εργαστήριο συντήρησης, αναγνωστήριο και δανειστικό τμήμα.Στη συλλογή της βιβλιοθήκης περιλαμβάνονται αντίγραφα (δωρεά του Βρετανικού Μουσείου 1963) της αμαζονομαχίας και της κενταυρομαχίας από το Ναό του Επικούριου Απόλλωνος. Συλλογή Καλλιανιώτη και Ιστορικό Αρχείο -Πρόκειται για μία συλλογή σπάνιων χειρογράφων όπως επιστολές της Φιλικής Εταιρείας και των αγωνιστών του 1921. Χειρόγραφο Κολοκοτρώνη. Χειρόγραφο Αναγνωστόπουλο - Ο Παναγιώτης Αναγνωστόπουλος ήταν αγωνιστής του 1921 μέλος της Φιλικής Εταιρίας. Πίνδαρος, Ρώμη 1515 -Πρόκειται για σπάνιο βιβλίο του 1515 που εκδόθηκε στη Ρώμη και αναφέρεται στον αρχαίο λυρικό ποιητή. Αίσωπος, Βασιλεία 1524 - Πρόκειται για σπάνια έκδοση που συνοδεύεται με λατινική μετάφραση. Αγία Γραφή, Αμβέρσα 1657 - Πρόκειται για σπάνια δερματόδετη έκδοση στα Ολλανδικά. Διάλογος περί της Ελληνικής Επαναστάσεως - Νικολόπουλος, Κωνσταντίνος Αγαθόφρων Europeana Ευρωπαϊκή Βιβλιοθήκη Επίσημη ιστοσελίδα Αναζήτηση Βιβλίων Public Historical Library of Andritsaina
Κακό

Κακό είναι μια πράξη ή κατάσταση από την οποία προκύπτει, ή τείνει να προκύψει, αποτέλεσμα που αντίκειται σε μια ηθική. Η ηθική αυτή δεν είναι σαφώς καθορισμένη, η παραβίασή της όμως αφορά σε γενικές γραμμές τον μη σεβασμό και τη σπατάλη της φύσης, της δημιουργίας και της ανθρώπινης υπόστασης, είτε άμεσα, είτε με προδιάθεση: η καταστροφικότητα, η περιττή βία, ο μη σεβασμός της ζωής, η συνειδητή και σκόπιμη αδικία, ο σχεδιασμός του εξευτελισμού της αξιοπρέπειας με ταπεινά κίνητρα κλπ. αντανακλούν το κακό. Το κακό συνήθως θεωρείται το εννοιολογικό αντίθετο του καλού.

 Χρήστου Γιανναρά: Το αίνιγμα του κακού, εκδ. Ίκαρος, Αθήνα 2008 Πωλ Ρίκερ: Το κακό. Μια πρόκληση για τη φιλοσοφία και τη θεολογία, μτφρ. Γρηγορίου, Γιώργος, εκδ. Πόλις, Αθήνα 2005 Λάιαλ Ουάτσον: Σκοτεινή φύση. Φυσική ιστορία του κακού, μτφρ. Λίνα Αβραμίδου, εκδ. Θύραθεν, 2011 Θάνος Λίποβατς: Η απατηλή σαγήνη και η διαβρωτική βία του κακού, εκδ. Πόλις, Αθήνα 2012 Γεώργιος Φλωρόφσκι: «Το κακό», στο: Γεώργιος Φλωρόφσκι, Δημιουργία και απολύτρωση, μτφρ. Παναγιώτης Πάλλης, εκδ. Π. Πουρναράς, Θεσσαλονίκη 1983, σσ. 89-104 Συζήτηση Χ. Γιανναρά - Δ. Κοσμόπουλου για "Το αίνιγμα του κακού" [1] Παπαθεοδώρου, Ευάγγελος Γεωργίου. «Το Πρόβλημα του Κακού στην Παλαιά Διαθήκη». Μεταπτυχιακή εργασία- Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Θεολογική Σχολή, Τμήμα Θεολογίας, 2012. http://invenio.lib.auth.gr/record/128923/files/GRI-2012-8398.pdf.
Χρηματιστήριο Φραγκφούρτης

Το Χρηματιστήριο Φραγκφούρτης (γερμανικά: Börse Frankfurt, XFRA) είναι ένα χρηματιστήριο που βρίσκεται στη Φραγκφούρτη, στη Γερμανία. Αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα μέρη για ανταλλαγή συναλλάγματος διεθνώς. Ανήκει στο Γερμανικό Χρηματιστήριο (Deutsche Börse).

 Ιδρύθηκε το 1585 όταν έμποροι καθόρισαν τις ισοτιμίες των νομισμάτων κατά τη διάρκεια της Έκθεσης της Φραγκφούρτης. Από το 1605 οι υπηρεσίες συναλλαγής νομισμάτων και καθορισμού των ισοτιμιών στεγάζονταν σε δικό τους κτίριο. Από τα τέλη του 17ου αιώνα πλέον οι συναλλαγές μετατράπηκαν από εμπορικές σε επενδυτικές. Επίσημος ιστότοπος
Νικόλαος Μαυρής

Ο Νικόλαος Μαυρής (Ζαγαζίκ 1899 - Αθήνα, 3 Νοεμβρίου 1978) ήταν Έλληνας γιατρός, ο πρώτος πολιτικός Γενικός Διοικητής της Δωδεκανήσου (1948-1950 και 1953-1954) και βουλευτής από το 1951 ως το 1952.

 Ο πατέρας του, ιατρός Γεώργιος Μαυρής, καταγόταν από την Κάσο, όμως ο Νικόλαος γεννήθηκε στο Ζαγαζίκ της Αιγύπτου. To 1918-1923 σπούδασε Ιατρική, κατά τα πρότυπα του πατέρα του, στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών. Εν συνεχεία επέστρεψε στην Αίγυπτο. Ειδικεύτηκε στην οφθαλμολογία συνεχίζοντας τις σπουδές του στη Γαλλία. Την ίδια περίοδο παρακολούθησε μαθήματα Νομικής και Φιλολογίας. Το 1936 επέστρεψε στην Αθήνα, όπου παρέμεινε ως το 1940. Το 1928 ήταν συνιδρυτής του συλλόγου των εν Ελλάδι Κασίων, με έδρα την Αθήνα και ίδρυσε το 1936 την Εταιρεία Δωδεκανησιακών Μελετών. Παράλληλα, από πολύ μικρός μελέτησε την τοπική βιβλιογραφία και ασχολήθηκε με τη λαογραφία των Δωδεκανήσων. Το 1948, μετά την ένωση των Δωδεκανήσων με την Ελλάδα, ανέλαβε πρώτος πολιτικός διοικητής και παραιτήθηκε το 1950 από τη θέση για να πολιτευτεί. Το διορισμό του ενέκριναν όλα τα κόμματα. Επί διοικήσεώς του ιδρύθηκε η βιβλιοθήκη και το Ιστορικό Αρχείο της Κάσου.Στις εκλογές του 1951 εξελέγη βουλευτής Δωδεκανήσου με τον Ελληνικό Συναγερμό.To 1957 για το συγγραφικό του έργο τιμήθηκε δύο φορές από την Ακαδημία Αθηνών. Ο Μαυρής ήταν παντρεμένος (1935) με την Ιουλία Νικολάου και απέκτησαν μαζί δυο γιους και 2 κόρες.Κηδεύτηκε στις 4 Νοεμβρίου 1978 στο Πρώτο Νεκροταφείο. Ελληνική Βιβλιογραφία (1864-1900) Δωδεκανησιακή Βιβλιογραφία (1965 τ. Α΄ και 1974 τ. Β΄),
Γιάννης Νταγκίνης

Ο Γιάννης Νταγκίνης (γεν. Αιγάλεω 4 Μαρτίου 1963) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, διεθνής με την Εθνική ομάδα των Νέων, που αγωνιζόταν σε όλες τις θέσεις της άμυνας, αλλά και σε εκείνη του ανασταλτικού μέσου.

 Ξεκίνησε από το εφηβικό τμήμα του Αιγάλεω το 1978, με πρώτο προπονητή το Νίκο Τσιαμπουρή και εν-συνεχεία τους Λάμπη Σεραφείδη και Δημ. Τσανάκα. Για πρώτη φορά κλήθηκε στην Εθνική των Νέων παικτών ("Τζούνιορ") το 1979, όταν και συμμετείχε σε επίσημο τουρνουά της Γαλλίας, στην πόλη Νίκαια, λαμβάνοντας μέρος σε τρεις αγώνες. Ακολούθως προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα του Αιγάλεω, από την περίοδο 1982-83, κατακτώντας μάλιστα και τον τίτλο του πρωταθλητή Β΄Εθνικής, με τη λήξη εκείνης της χρονιάς. Συνέχισε με το Αιγάλεω και στην Επαγγελματική Α΄Εθνική το 1983-84, με προπονητή το Γιάννη Μαντζουράκη. Κατά το διάστημα 1980-1982 είχε 12 συμμετοχές στην Εθνική Ομάδα των Νέων, με προπονητή τον Στέφανο Πετρίτση. Οι παρουσίες του αυτές πραγματοποιήθηκαν σε δυο διεθνή τουρνουά ποδοσφαίρου Νέων, τα οποία έλαβαν χώρα στο Ισραήλ και τη Γαλλία. Το καλοκαίρι του 1984 υπέγραψε στο Βύζαντα Μεγάρων, με τον οποίο αγωνίσθηκε για 1 χρόνο στη Γ΄Εθνική, ενώ την επόμενη χρονιά (1985-86) ήταν παίκτης της Προοδευτικής, στο πρωτάθλημα της Β΄Εθνικής. Την άνοιξη του 1986 έφυγε στις ΗΠΑ, προκειμένου να αγωνισθεί για λίγους μήνες με την ομάδα των ελλήνων ομογενών Ελληνοαμερικανικός Άτλας Νέας Υόρκης (όπου είχε πραγματοποιήσει το ντεμπούτο του σαν προπονητής ο Αλκέτας Παναγούλιας), στη Λίγκα της Νέας Υόρκης. Στον Ελληνοαμερικανικό Άτλαντα Νέας Υόρκης ο Νταγκίνης είχε προπονητή αρχικά τον Τότη Φυλακούρη και στη συνέχεια τον πρώην τερματοφύλακα του Πανσερραϊκού Λούκοβιτς και τον Άγγελο Αναστασιάδη. Οι λίγοι μήνες μετατράπηκαν σε 8,5 συνολικά έτη, αφού ο Νταγκίνης ουσιαστικά μετανάστευσε στην Αμερική, παίζοντας με τα χρώματα του συλλόγου αυτού, έως και την περίοδο 1992-93, ενώ την επόμενη διετία συνέχισε να αγωνίζεται στον Παγκύπριο. Στη μετακίνησή του έπαιξε σημαντικότατο ρόλο ο πρόεδρος του σωματείου Φίλιπ Κρίστοφερ, ο οποίος παράλληλα ήταν ο κύριος εκπρόσωπος του Ελληνοαμερικανικού ποδόσφαιρου αλλά και των γενικότερων συμφερόντων της ομογένειας. Με τους Γκρικ-Αμέρικανς ο Νταγκίνης κατέκτησε 4 τίτλους πρωταθλητή (1987, 1988, 1989, 1991) και 2 κύπελλα (1987, 1993). Στην ομάδα σαν πρόεδροι διατελούσαν εκείνη την περίοδο ο Κώστας Γεωργιάδης και ο Στιβ Πάντιος, ενώ σαν συμπαίκτες, ο Νταγκίνης είχε, κατά καιρούς, τους Μπάμπη Υφαντή (πρώην παίκτη του Απόλλωνα Αθηνών), Βένο Βαλαχά (Καλλιθέα, Αιγάλεω), Κώττη (Ρόδος, ΑΕΚ, Αιγάλεω), Τσιβόγλου (Απόλλωνα), Σταύρο Μισαηλίδη (Ατρομήτου Αθηνών), Αποστολίδη και Ισαακίδη (Άρη Θεσσαλονίκης) κ.α. Από το 1995 που τερμάτισε την αγωνιστική του καριέρα έως το 1997 παρέμεινε στις ΗΠΑ, ασχολούμενος με επιχείρηση εστιατορίου. Στα τέλη του 1997 επέστρεψε στην Ελλάδα. Είναι παντρεμένος (δυο παιδιά) και από χρόνια αποτελεί βασικό μέλος του ΔΣ του Συνδέσμου Βετεράνων ποδοσφαιριστών του Αιγάλεω, όπου επανειλημμένα έχει εκλεγεί πρώτος σε ψήφους στις αρχαιρεσίες του.
Κάστρο του Αφιόν Καραχισάρ

Το Κάστρο του Αφιονκαραχισάρ (τουρκικά: Afyonkarahisar Kalesi) είναι ιστορική οχύρωση, η οποία χτίστηκε γύρω στο 1350 π.Χ. και βρίσκεται στο Αφιονκαραχισάρ της Τουρκίας. Ενώ το Κάστρο Αφιονκαραχισάρ (Κυριολεκτικά: Κάστρο "Μαύρο Όπιο"), αναφέρεται συγκεκριμένα στην αμυντική οχύρωση, το Αφιονκαραχισάρ αναφέρεται στην πόλη, που περιέχει την όλη κατασκευή και μετονομάστηκε από Αφιόν σε Αφιονκαραχισάρ το 2004.

 Ο βασιλιάς των Χετταίων Μουρσίλις Β' έχτισε την αρχική κατασκευή στην κορυφή ενός βράχου ύψους 226 μέτρων (από το επίπεδο του εδάφους) με θέα στη σύγχρονη πόλη Αφιονκαραχισάρ, λόγω της αξίας του ως αμυντικού οχυρού. Από την αρχική κατασκευή του κάστρου, το κάστρο έχει ξαναχτιστεί αρκετές φορές από διάφορους ηγεμόνες. Ο Σελίμ Β' ανακαίνισε το κάστρο το 1573 και το ονόμασε Αφιονκαραχισάρ. Η πιο πρόσφατη ανοικοδόμηση έγινε από την τουρκική κυβέρνηση. Οι επισκέπτες μπορούν να ανέβουν πάνω στο κάστρο ακολουθώντας μία διαδρομή, που περιλαμβάνει 550 σκαλοπάτια και η οποία βρίσκεται στο νότιο μέρος του κάστρου.
Ο Βασίλης ο Αρβανίτης

Ο Βασίλης ο Αρβανίτης είναι νουβέλα του Στρατή Μυριβήλη, που πρωτοδημοσιεύτηκε το 1943, ενώ είχε ήδη δημοσιευτεί σε πολύ πιο σύντομη μορφη ως διήγημα το 1934 στην εφημερίδα Πρωία και το 1939 στη συλλογή διηγημάτων Το γαλάζιο βιβλίο.

 Ο Βασίλης ο Αρβανίτης εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην αθηναϊκή εφημερίδα Η Πρωία το 1934 ως μια μικρή ιστορία. Το 1939 μια δεύτερη, πολύ μεγαλύτερη εκδοχή συμπεριλήφθηκε σε μια συλλογή διηγημάτων του Μυριβήλη με τίτλο «Το γαλάζιο βιβλίο», αλλά αυτό και πάλι αναθεωρήθηκε και επεκτάθηκε κατά τη διάρκεια της περιόδου της γερμανικής κατοχής στην Ελλάδα και δημοσιεύτηκε σε ξεχωριστό τόμο στα τέλη του 1943, με ξυλόγλυπτες απεικονίσεις του Πάνου Βαλσαμάκη. Τα 3200 αντίτυπα αυτής της πρώτης έκδοσης εξαντλήθηκαν μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, έτσι ώστε μια δεύτερη έκδοση έπρεπε να δημοσιευθεί το 1944. Αυτή η δεύτερη έκδοση θα πρέπει να θεωρηθεί ως οριστική εκδοχή του Βασίλη Αρβανίτη. Ωστόσο, η έκδοση του 1943 είναι αυτή που αναδημοσιεύεται. Από την πρώτη κιόλας δημοσίευση σε ξεχωριστό τόμο «Ο Βασίλης Αρβανίτης» έτυχε γενικής αναγνώρισης. Ο Απόστολος Σαχίνης το 1944, το περιέγραψε ως «ένα βιβλίο που μπορεί χωρίς δισταγμό να θεωρηθεί άψογα τέλειο» Ο Σαχίνης επισημαίνει πως συνιστά ένα ύμνο της φυσικής και πρωτόγονης δύναμης του λαϊκού ανθρώπου, αποθέωση της ανυπότακτης παλικαριάς. Ό,τι τον συνδέει, εδώ, τον Μυριβήλη με την παλιότερη πεζογραφία του είναι η γλώσσα και το ύφος του και η ηθογραφική πλαισίωση της ιστορίας του. Κι εδώ, όπως και στα άλλα του μυθιστορήματα είναι έντονες οι απηχήσεις από όλο το σώμα της δημοτικιστικής ηθογραφίας Ο Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος, αποφαίνεται ότι «με το Βασίλη Αρβανίτη , ο Μυριβήλης έχει φθάσει στην ακμή της λογοτεχνικής ωριμότητας». Η υπόθεση της νουβέλας εξελίσσεται στο χωριό του Μυριβήλη τη Συκαμιά στο νησί της Λέσβου κατά την πρώτη δεκαετία του εικοστού αιώνα. Εκείνη την εποχή το νησί είχε μικτό πληθυσμό Ελλήνων και Τούρκων. Οι Έλληνες, οι οποίοι ήταν η πλειοψηφία δεν είναι κύριοι του εαυτού τους και ονειρευόταν τη μέρα που θα απελευθερωθούν από τον τουρκικό ζυγό και να ενωθούν με την ηπειρωτική Ελλάδα. Pavlos Andronikos [Παύλος Ανδρόνικος], Πρόλογος και Σημειώσεις στην αγγλική μετάφραση Stratis Myrivilis, Vasilis Arvanitis (Armidale, Αυστραλία: University of New England Publishing Unit, 1983). Παύλος Ανδρόνικος, "Ο αφηγητής στο Βασίλη Αρβανίτη του Στράτη Μυριβήλη", μετάφραση Χρ. Φίφης, Νέα Εστία τ. 128 (1990), σελ.109-133. Απόστολος Σαχίνης, Μεσοπολεμικοί και μεταπολεμικοί πεζογράφοι, εκδ. Βιβλιοπωλείον της Εστίας Αθήνα, 1985,σελ.20-26 Ο Βασίλης ο Αρβανίτης, εκδ. Εστία, 2010 ISBN 978-960-05-0133-9 Ο Βασίλης ο Αρβανίτης, Εκδ. Παπαζήση, 2010 ISBN 960-02-1353-1
Κερπινή Αχαΐας

Η Κερπινή είναι ορεινό χωριό του Νομού Αχαΐας. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1.080 μέτρων στις πλαγιές του όρους Προφήτης Ηλίας και είναι ένα από τα ορεινότερα χωριά της Αχαΐας. Ανήκει στον Δήμο Καλαβρύτων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 173 κατοίκους. Η Κερπινή βρίσκεται 10 χλμ. βόρεια των Καλαβρύτων και γειτονεύει με το χωριό Ρωγοί.

 Πιστεύεται ότι πήρε το όνομά της κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους από τον Ούγο Α΄ ντε Σαρπινύ (Hugues Ier de Lille ou de Chairpigny), βαρώνο της Βοστίτσας. Από την Κερπινή κατάγεται η οικογένεια των Ζαΐμηδων που πολλά μέλη της διαδραμάτησαν σημαντικό ρόλο στη σύγχρονή ελληνική ιστορία. Σύμφωνα με μαρτυρίες κατοίκων που δημοσιεύτηκαν το 1906 από τον ιστοριοδίφη Γ. Παπανδρέου, στην οικία των Ζαΐμηδων φυλασσόταν επιμελώς σημαία για την οποία ο Π.Ν. Ζαΐμης υποστήριζε ότι ευλογήθηκε στην Αγία Λαύρα από τον Π. Πατρών Γερμανό τον Μάρτιο του 1821. Μέχρι το 1876 η σημαία φυλασσόταν στο δημαρχείο και φερόταν κάθε χρόνο στην Αγία Λαύρα για τον πανηγυρισμό της εθνικής εορτής της 25ης Μαρτίου, σε πομπή εφίππων και πεζών και τυμπάνων με επικεφαλής τον δήμαρχο Κερπινής. Το 1876 ο σημαιοφόρος, για λόγους πολιτικών αντιδικιών, δεν επέστρεψε τη σημαία στο δημαρχείο αλλά την παρέδωσε στον Ιω. Ν. Ζαΐμη. Το 1895 η σημαία μεταφέρθηκε με πομπή στην Πάτρα μετά από αίτημα του εκεί Καλαβρυτινού Συλλόγου. Η σημαία περιγράφεται ως φτιαγμένη από μετάξι και χρυσό, φέρει απεικόνιση της Ανάστασης του Σωτήρος και τους Αγίους Γεώργιο και Δημήτριο. Κατά διήγηση εντοπίων που καταγράφει ο Γ. Παπανδρέου (την οποία ο ίδιος δεν θεωρεί απόλυτα ακριβή) η σημαία εστάλη από τους Φιλικούς της Κωνσταντινούπολης στον Ασημ. Ζαΐμη, ευλογήθηκε εις την Αγ. Λαύρα όπου την έφεραν οι Ν. Φραγκάκος, Γ. Λεχουρίτης και Στ. Σαρδελιάνος, και χρησίμευσε ως πολεμική σημαία των Πετμεζαίων και άλλων κατά την άλωση των Καλαβρύτων. Μετά χρησιμοποιήθηκε στην Πάτρα, την Αρκαδία και το Μεσολόγγι από τον Αν. Ζαΐμη το 1822. Το 1823 αιχμαλωτίστηκε από τους Τούρκους μετά από κάποια μάχη και επωλήθη σε Εβραίους. Αυτοί τη μεταπώλησαν στη Ζάκυνθο όπου την αναγνώρισε και την αγόρασε ο έμπορος Σωτήριος Μέγαρης Κερπινιώτης ο οποίος και τη δώρισε στο Δήμο Κερπινής όπου παρέμεινε μετά την Επανάσταση. Δήμος Κερπίνης Σιδηροδρομικός Σταθμός Κερπινής Στάση Κερπινής (οικισμός) Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Γεώργιος Παπανδρέου, Καλαβρυτινή επετηρίς: ήτοι πραγματεία περί της ιστορικής των Καλαβρύτων επαρχίας, Εκδότης Μιχαήλ Ι. Σαλιβέρος, Εν Αθήναις 1906. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Δήμος Καλαβρύτων - Κερπινή Αχαΐας
Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου

Η Σχολή Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Λονδίνου (αγγλικά: London School of Economics and Political Science, LSE) ή συντομότερα Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου (αγγλικά: London School of Economics) είναι ένα από τα διασημότερα, παγκοσμίως, κέντρα διδασκαλίας και επεξεργασίας της οικονομικής και πολιτικής επιστήμης. Είναι το μόνο πανεπιστήμιο στο Ηνωμένο Βασίλειο που ειδικεύεται στη μελέτη των κοινωνικών επιστημών και έχει παγκόσμια φήμη στον τομέα, αφού συγκαταλέγεται στα καλύτερα και αρτιότερα πανεπιστημιακά ιδρύματα του κόσμου.

 Ιδρύθηκε το 1895 από μέλη της Φαβιανής Εταιρείας (Fabian Society), Βρετανούς σοσιαλιστές που επιθυμούσαν να φέρουν το σοσιαλισμό στη Βρετανική Αυτοκρατορία, αλλά απέρριπταν την επανάσταση και πίστευαν στην «από μέσα» αλλαγή του κοινωνικού συστήματος και την βελτίωση της ανθρωπότητας μέσω των κοινωνικών επιστημών. Αυτή η ριζοσπαστική χροιά στο πανεπιστήμιο δεν εμπόδισε τους αποφοίτους του να καταλαμβάνουν ηγετικές θέσεις σε κράτη, διεθνείς οργανισμούς και χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Ανήκει στο ευρύτερο σχήμα του Πανεπιστημίου του Λονδίνου και βρίσκεται στην καρδιά της πόλης του Λονδίνου. Διαθέτει τη μεγαλύτερη βιβλιοθήκη του κόσμου για κοινωνικές επιστήμες και προσφέρει προπτυχιακά και μεταπτυχιακά προγράμματα σε διάφορα κοινωνικά πεδία επιστημών, όπως η λογιστική και η χρηματοδότηση, η ανθρωπολογία, η εφαρμοσμένη στατιστική, η αναλογιστική επιστήμη, η οικονομική ιστορία, η οικονομία, η γεωγραφία, η διεθνής ανάπτυξη, οι διεθνείς σχέσεις, το δίκαιο, η φιλοσοφία, η πολιτική, η ψυχολογία, η κοινωνική πολιτική, η κοινωνιολογία, τα μαθηματικά και η στατιστική. Στους αποφοίτους της σχολής συγκαταλέγονται πρωθυπουργοί, περίοπτοι ακαδημαϊκοί, υπουργοί, διπλωμάτες, υψηλόβαθμα στελέχη σε επιχειρήσεις και οργανισμούς, μεγιστάνες της παγκόσμιας οικονομίας και πολλοί νομπελίστες. Επίσημος ιστότοπος
Μαίρη Τοντ Λίνκολν

Η Μέρι Αν Τοντ Λίνκολν (Mary Ann Todd Lincoln, 13 Δεκεμβρίου 1818 - 16 Ιουλίου 1882) ήταν η σύζυγος του 16ου προέδρου των ΗΠΑ Αβραάμ Λίνκολν, και ως εκ τουτου η πρώτη κυρία των Ηνωμένων Πολιτειών από το 1861 έως το 1865. Μετά τη γέννηση της νεώτερης αδερφής της Αν Τοντ (Κλαρκ) αφαίρεσε το όνομα Αν από το ονοματεπώνυμό της, ενώ μετά το γάμο της δεν χρησιμοποίησε το επίθετο Τοντ.

 Η Μέρι ήταν μέλος μια μεγάλης, εύπορης οικογένειας από το Κεντάκι και έλαβε καλή μόρφωση. Αφού τελείωσε το σχολείο μετακόμισε στο Σπρίνγκφιλντ του Ιλλινόι όπου έζησε με την παντρεμένη αδερφή της Ελίζαμπεθ Έντουαρντς. Πριν από το γάμο της με τον Αβραάμ Λίνκολν, η Μέρι είχε προσελκύσει το ενδιαφέρον του επι πολλά χρόνια πολιτικού αντιπάλου του Λίνκολν, Στίβεν Α. Ντάγκλας. Η Μέρι Τοντ παντρεύτηκε τον Αβραάμ Λίνκολν στις 4 Νοεμβρίου 1842, στο σπίτι της αδερφής της Ελίζαμπεθ στο Σπρίνγκφιλντ του Ιλινόι. Εκείνη ήταν 23 χρονών και αυτός 33. Με τον Λίνκολν απέκτησαν 4 παιδιά, εκ των οποίων μόνο ένα ζούσε όταν η Μέρι πέθανε. Υποστήριξε τον σύζυγό της καθόλη την διάρκεια της προεδρίας του και υπήρξε μάρτυρας του θανάσιμου πυροβολισμού εναντίον του, καθώς βρισκόταν μαζί του στο προεδρικό θεωρείο του θεάτρου Φορντ στην Ουάσινγκτον. Δέκα χρόνια μετά τη δολοφονία του συζύγου της, η Μέρι νοσηλεύτηκε για σύντομο χρονικό διάστημα, χωρίς τη θέλησή της, εξαιτίας ψυχιατρικών προβλημάτων, αλλά αργότερα αποσύρθηκε στο σπίτι της αδερφής της. Στις 15 Ιουλίου 1882, ακριβώς έντεκα χρόνια μετά τον θάνατο του νεότερου γιού της, η Μέρι έπεσε σε κώμα και πέθανε το επόμενο πρωί από εγκεφαλικό. Baker, Jean H. (1987). Mary Todd Lincoln: A Biography. New York: W.W. Norton & Company. ISBN 0393024369. Packard, Jerrold M. (2013). The Lincolns in the White House: Four Years That Shattered a Family. New York: St. Martin's Press. ISBN 0312313020. Προφίλ της Μέρι Τοντ Λινκολν από τον Λευκό Οίκο Mrs. Abraham Lincoln: A Study of Her Personality and Her Influence on Lincoln του W. A. Evans Αποφθέγματα της Μέρι Τοντ Λίνκολν Αυθεντικές χειρόγραφες επιστολές: Mary Todd Lincoln Shapell Manuscript Foundation
Η Δολοφονία ενός Κινέζου Πράκτορα Στοιχημάτων

Η Δολοφονία ενός Κινέζου Πράκτορα Στοιχημάτων (αγγλικά: The Killing of a Chinese Bookie) είναι ένα νεο-νουάρ αμερικανικής παραγωγής του 1976 σε σενάριο και σκηνοθεσία Τζον Κασαβέτη. Πρωταγωνιστεί ο Μπεν Γκαζάρα στο ρόλο του Κόσμο Βιτέλι. Ο ρόλος του Γκαζάρα, ενός ιδιοκτήτη στριπ κλαμπ, του Κόσμο Βιτέλι βασίστηκε εν μέρει σε μια πλαστοπροσωπία που έκανε για τον φίλο του ο Κασσαβέτης στη δεκαετία του 1970. Σε μια συνέντευξη στο Criterion Collection, στα μέσα της δεκαετίας του 2000, ο Γκαζάρα δήλωσε ότι πίστευε στον Βιτέλι, ο οποίος ενδιαφέρεται βαθιά για τη μάλλον περίεργη "τέχνη" των χορογραφίων που υπήρχαν στο νυχτερινό του κλαμπ αλλά δεν μπορούσε να διώξει τους νταβατζήδες των κοριτσιών. Ο Μπεν Γκαζάρα περιγράφει τον φίλο του Κασσαβέτη ως συγγραφέα και σκηνοθέτη που πίστευε απόλυτα στη σημασία και την αξία του έργου του, διότι αυτό αντιπροσώπευε την καρδιά και την ψυχή του.

 Ο Κόσμο Βιτέλι, ένας βετεράνος του πολέμου της Κορέας, διαθέτει ένα στριπτ κλαμπ σε μια κακόφημη περιοχή της Νέας Υόρκης και συχνά χάνει μεγάλα χρηματικά ποσά σε τυχερά παιχνίδια, με αποτέλεσμα να δανείζεται από τοπικούς μαφιόζους, οι οποίοι θα κάνουν μια προσφορά στον Βιτέλι : να αναλάβει να σκοτώσει έναν Κινέζο πράκτορα στοιχημάτων και αυτοί σε αντάλαγμα θα του χαρίσουν τα χρέη που έχει προς αυτούς. Ο ίδιος ο Βιτέλι δεν είναι μόνο ιδιοκτήτης του κλαμπ: έχει στενούς προσωπικούς δεσμούς με κάθε έναν υπάλληλο του, από τις χορεύτριες και τις σερβιτόρες μέχρι τους μπάρμαν. Σε όλη τη διάρκεια της ταινίας,ο Βιτέλι επιδιώκει να σώσει όχι μόνο το κλαμπ και τους υπαλλήλους, όπου τους έχει σαν οικογένεια του, αλλά και να σωθεί ο ίδιος. Τελικά θα σκοτώσει τον Κινέζο πράκτορα, αλλά οι μαφιόζοι στη συνέχεια θα αλλάξουν γνώμη και θα προσπάθησουν να τον σκοτώσουν για να μην φτάσουν στα ίχνη τους, τόσο η αστυνομία όσο και η αντίπαλη κινεζική μαφία. Ο Τζον Κασσάβετης το 1978, κυκλοφόρησε μια νέα έκδοση της ταινίας με διάρκεια 108 λεπτά. Ένας από τους λόγους που το έκανε ήταν η κριτική που είχε κάνει ο Γκαζάρα στον Κασσάβετη, ο οποίος θεωρούσε ότι η αρχική έκδοση της ταινίας ήταν πολύ μεγάλη. Η Δολοφονία ενός Κινέζου Πράκτορα Στοιχημάτων στην IMDb (Αγγλικά) Η Δολοφονία ενός Κινέζου Πράκτορα Στοιχημάτων στο Rotten Tomatoes (Αγγλικά)
Σημαία της Παλαιστίνης

Η σημαία της Παλαιστίνης (αραβικά علم فلسطين) αρχικά σχεδιάστηκε από το Σαρίφ Χουσεΐν για την αραβική επανάσταση κατά των Οθωμανών, το 1916. Το 1917 χρησιμοποιήθηκε ως σημαία του αραβικού εθνικιστικού κινήματος. Στις 18 Οκτωβρίου του 1948 η κυβέρνηση όλων των Παλαιστινίων υιοθέτησε ξανά τη σημαία στη Γάζα και στη συνέχεια ο Αραβικός Σύνδεσμος την αναγνώρισε ως τη σημαία του λαού της Παλαιστίνης. Το 1964 η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης αναγνώρισε τη σημαία επίσημα ως σημαία του παλαιστινιακού λαού. Στις 15 Νοεμβρίου του 1988 η Οργάνωση αυτή υιοθέτησε τη σημαία αυτή, ως σημαία του Κράτους της Παλαιστίνης. Σήμερα χρησιμοποιείται ευρύτατα για να αντιπροσωπεύσει τις περιοχές που διοικούνται από την Παλαιστινιακή Αρχή.

 Η σημαία αποτελείται από τρεις ισομεγέθεις οριζόντιες λωρίδες, χρώματος μαύρου, λευκού και πράσινου, από πάνω προς τα κάτω, με ένα κόκκινο ισοσκελές τρίγωνο να βρίσκεται στο μέρος από το οποίο κυματίζει η σημαία. Η σημαία είναι πανομοιότυπη σχεδόν με αυτήν του Κόμματος Μπάαθ αλλά και παρόμοια με τη σημαία της Δυτικής Σαχάρας, τη σημαία του Σουδάν και τη σημαία της Ιορδανίας. Όλες αυτές οι σημαίες είναι εμπνευσμένες από τη σημαία της Αραβικής Επανάστασης για την αποτίναξη του ζυγού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (1916-1918). Η σημαία αυτή είχε λευκό στη μέση και σε αυτό διέφερε από τη σημερινή σημαία. Η μαύρη, λευκή και η πράσινη λωρίδα της Αραβικής Επανάστασης συμβολίζει, σύμφωνα με τον ιστότοπο του Βασιλιά Χουσεΐν της Ιορδανίας, τις αραβικές δυναστείες των Αββασιδών, των Ομεϊάδών και των Φατιμιδών αντίστοιχα, ενώ το κόκκινο τρίγωνο που ενώνεται με τις λωρίδες αντιπροσωπεύει τη Χασεμιτική δυναστεία.Κάποια άλλη γνώμη θέλει τη σημαία να προέρχεται από τους Άραβες ακτιβιστές, οι οποίοι δημιούργησαν το σχέδιο της σημαίας γύρω στα 1901-11, στη διάρκεια του Αραβικού Συμβουλίου Διανοουμένων, στην Κωνσταντινούπολη. Μάλιστα για το συμβούλιο εκτός από τα χρώματα στη σημαία, είχαν το εξής ποίημα: Ρώτα τα δόρατα που αναδύονται από ψηλά, των φιλοδοξιών μαςΦέρε μάρτυρες τα σπαθιά εάν χάσουμε την ελπίδαΕίμαστε μια ομάδα, η τιμή σταματά τις ψυχές μαςΞεκινώντας με την βλάβη, αυτά που δεν θα μας βλάψουνΛευκά είναι τα κατορθώματά μας, μαύρες οι μάχες μας,Πράσινα είναι τα εδάφη μας, κόκκινα τα σπαθιά μας.(Σαφί αλ-Ντιν αλ-Χιλί, ποιητής) Άλλες γνώμες ισχυρίζονται ότι το κόκκινο, χρώμα των αραβικών φυλών, σχετίζεται με τους Χασεμίτες και τους Ασράφ της Χετζάζης, όπως επίσης και με τις σημαίες που είχαν χρώμα ερυθρό που χρησιμοποιήθηκαν στην επανάσταση κατά των Ρασίντ και των Ομεϊαδών. Το μαύρο αποτελούσε πολεμικό σύμβολο από τα χρόνια πριν την έλευση του Ισλάμ. Το λευκό σήμερα σχετίζεται με τα κινήματα υπέρ της μοναρχίας. Το πράσινο είναι το χρώμα της δυναστείας των Φατιμιδών. Το 1967 με απόφαση του Κράτους του Ισραήλ απαγορεύτηκε η παλαιστινιακή σημαία. Έπειτα από την υπογραφή των Συμφωνιών στο Όσλο, το 1993, η απαγόρευση άρθηκε μερικώς. Ωστόσο, σήμερα παραμένει σε ισχύ. Τι σημαίνει η σημαία
Άρντιαν Κοζνίκου

Ο Άρντιαν Κοζνίκου (κροατικά Ardian Kozniku) είναι Κροάτης πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στην επίθεση και ήταν μέλος της Εθνικής Κροατίας που κατέλαβε την τρίτη θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998 στα γήπεδα της Γαλλίας.

 Γεννημένος στις 27 Οκτωβρίου του 1967 στη Ντιακόβιτσα του Κοσόβου από Αλβανούς γονείς, ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από την τοπική Βλαζνίμι και το 1988 παραχωρήθηκε στην Πρίστινα. Αργότερα πήρε μεταγραφή στην κροατική Χάυντουκ Σπλιτ όπου έμεινε έως το 1994 συνεχίζοντας την καριέρα του στις γαλλικές Κάννες και Χάβρη ενώ το 1997 είχε ένα σύντομο πέρασμα από τον ΑΠΟΕΛ προτού μετακινηθεί στην Μπαστιά. Το καλοκαίρι του 1998 επέστρεψε στην Κροατία κσι συγκεκριμένα στην Ντιναμό Ζάγκρεμπ. Ακολούθησαν η Κέρντεν και η Χριβάτσκι Ντραγκοβόλιακ όπου ολοκλήρωσε την καριέρα του το 2002. Με την Εθνική Κροατίας είχε από το 1994 μέχρι το 1998, 7 συμμετοχές και 2 γκολ.
Αμερικανικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2018

Το Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ 2018 (αγγ. 'Major League Soccer' ή 'MLS') ήταν η 23η σεζόν της κορυφαίας ποδοσφαιρικής κατηγορίας στις ΗΠΑ και Καναδά. Η κανονική περίοδος ξεκίνησε στις 3 Μαρτίου 2018 και τελείωσε στις 28 Οκτωβρίου 2018. Τα Πλέι-Οφ ξεκίνησαν στις 31 Οκτωβρίου 2018 και ολοκληρώθηκαν στις 8 Δεκεμβρίου 2018. Η Τορόντο ΦΚ πήρε το περσινό πρωτάθλημα.

 Κατά τη διάρκεια της κανονικής διάρκειας κάθε ομάδα θα πάιξει 34 αγώνες, 17 εντός έδρας και 17 εκτός έδρας. Όλες οι ομάδες θα πάιξουν από δύο φορές με κάθε ομάδα στην περιφέρειά τους συν από μία φορά με κάθε ομάδα της άλλης περιφέρειας. Επιπροσθέτως, κάθε Δυτική ομάδα θα παίξει ένα τρίτο ματς με μία ομάδα της δυτικής περιφέρειας και κάθε Ανατολική θα παίξει ένα τρίτο ματς με δύο ομάδες της ίδιας περιφέρειας. Τελευταία ενημέρωση: 5 Νοεμβρίου 2018 02:35. Πηγή: Επίσημος ιστότοπος Τελευταία ενημέρωση: 6 Νοεμβρίου 2018 02:41. Πηγή: Επίσημος ιστότοπος Τελευταία ενημέρωση: 5 Νοεμβρίου 2018 02:55. Πηγή: Επίσημος ιστότοπος Τα πλέι-οφ ξεκίνησαν τον Οκτώβριο του 2018. Στον πρώτο γύρο συμμετείχαν οι ομάδες που τερμάτισαν στις θέσεις 3-6 σε κάθε περιφέρεια. Στους ημιτελικούς περιφέρειας προκρίθηκαν οι τέσσερις ομάδες που πέρασαν από τον πρώτο γύρο μαζί με τις ομάδες που τερμάτισαν στις θέσεις 1-2 σε κάθε περιφέρεια στην κανονική διάρκεια. Ανατολική Περιφέρεια Οι Νιου Γιορκ Ρεντ Μπουλς προκρίθηκαν με συνολικό σκορ 3-1. Οι Ατλάντα Γιουνάιτεντ προκρίθηκαν με συνολικό σκορ 4-1. Δυτική Περιφέρεια Το συνολικό σκορ ήταν 4-4 όμως οι Πόρτλαντ Τίμπερς προκρίθηκαν με 4-2 στα πέναλτι. Η Σπόρτινγκ Κάνσας Σίτι προκρίθηκε με συνολικό σκορ 5-3. Ανατολική Περιφέρεια Η Ατλάντα Γιουνάιτεντ ΦΚ προκρίθηκε με συνολικό σκορ 3-1. Δυτική Περιφέρεια Οι Πόρτλαντ Τίμπερς προκρίθηκαν με συνολικό σκορ 3-2. Επίσημος ιστότοπος 2018 Major League Soccer
Απογραφή Πληθυσμού 1911 (Κύπρος)

Η Απογραφή Πληθυσμού 1911 ήταν η 4η απογραφή πληθυσμού της Κύπρου. Διενεργήθηκε από τη Βρετανική Διοίκηση της Κύπρου. Η προηγούμενη απογραφή ήταν του 1901. Συνοπτικά, το αποτέλεσμα της απογραφής ήταν η καταγραφή πληθυσμού 274108 κατοίκων. Οι άνδρες ήταν 139383 και οι γυναίκες 134725.

 Ο πιο κάτω πίνακας συγκρίνει τα αποτελέσματα των απογραφών κάθε επαρχίας του 1901 και του 1911: «Census of Cyprus, 1911» (PDF). 2 Απριλίου 1911. Αρχειοθετήθηκε (PDF) από το πρωτότυπο στις 2 Ιανουαρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 7 Μαρτίου 2019. «Census of Cyprus, 1901» (PDF). 31 Μαρτίου 1901. Αρχειοθετήθηκε (PDF) από το πρωτότυπο στις 2 Ιανουαρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2019.
Επαμεινώνδας Παπαμιχαήλ

Ο Επαμεινώνδας Παπαμιχαήλ (Βούρβουρα Αρκαδίας 1871 - Αθήνα 1951) υπήρξε Έλληνας παιδαγωγός και λογοτέχνης με το ψευδώνυμο Νώντας Έλατος. Ήταν ο πρώτος συγγραφέας σχολικών εγχειριδίων στη δημοτική γλώσσα. Γεννήθηκε στα Βούρβουρα Αρκαδίας και σπούδασε παιδαγωγική και φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Στη συνέχεια μετεκπαιδεύτηκε στη Γερμανία. Δίδαξε στη δημόσια εκπαίδευση και έγινε μέλος του Εκπαιδευτικού Ομίλου. Πέθανε στις 14 Ιουνίου 1951, κατά τη διάρκεια πυρκαγιάς που ξέσπασε στο σπίτι όπου διέμενε.

 Πρωτοεμφανίστηκε στη λογοτεχνία το 1910, όταν δημοσιεύτηκε το έργο του "Το Παραμύθι της Άννας". Συνέγραψε αλφαβητάριο (1917) και πολλά αναγνωστικά του Δημοτικού Σχολείου, μαζί με τον Καρκαβίτσα, όπως το "Αναγνωστικό Ε΄ Δημοτικού" (1929), τον Βουτυρά και τον Γιοφύλλη. Έγραψε επίσης πολλά παιδικά έργα και δημοσίευσε μελέτες παιδαγωγικού περιεχομένου. Πέτρος Λάρας (1919) Το ροζακί σταφύλι (1919) Ήλιος (1928) Ο Χάρης του Θεαγένη Νώντας Έλατος, Δημοσθένης ΒουτυράςΗ Ζωή μας. Αναγνωστικό ΣΤ΄ Δημοτικού (1929, 1η έκδοση), διαθέσιμο στην Ιστορική Συλλογή του ΙΕΠ. Βιογραφικά στοιχεία
Άγιος Βασίλειος Νεοχωρίου Λακωνίας

Για συνώνυμο οικισμό στο Νομό Λακωνίας δείτε: Άγιος Βασίλειος Αγίου Βασιλείου Ο Άγιος Βασίλειος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Νεοχωρίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Γυθείου, του δήμου Ανατολικής Μάνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Γυθείου του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

 Ο Άγιος Βασίλειος είναι πεδινός οικισμός στη νότια Λακωνία, στο βορειοανατολικό τμήμα της χερσονήσου της Μάνης, προς την ακτή του Λακωνικού κόλπου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 20. Απέχει 60 χλμ. περίπου Ν. της Σπάρτης. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 και προσαρτήθηκε στον δήμο Καρυουπόλεως Λακωνίας. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Λακωνικής και το 1909 επανήλθε στον νομό Λακωνίας. Το 1912 αποσπάστηκε από τον δήμο Καρυουπόλεως και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Νεοχωρίου. Το 1928 καταργήθηκε για να επανασυσταθεί το 1961. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Νεοχωρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Γυθείου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Γυθείου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ανατολικής Μάνης. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr
Μπεντριφελέκ Καντινεφέντι

Η Μπεντριφελέκ Καντινεφέντι (Οθ. Τούρκικα:بدر فلك قادین‎) (Τούρκικα: Bedrifelek Kadınfendi, 4 Ιανουαρίου 1851 - 6 Φεβρουαρίου 1930) ήταν η τρίτη σύζυγος του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu İkinci Bedrifelek Kadın Efendi Hazretleri

 Η Μπεντριφελέκ Καντινεφέντι γεννήθηκε το 1851, και ήταν κόρη του Μεχμέτ Μπέη Κάρζεγκ και της συζύγου του Φαρουχάν Ινάλ-Ιπά. Το πραγματικό της όνομα είναι άγνωστο. Ήταν ανιψιά της συζύγου του Αμπντούλ Μετζίτ Α΄, της Σαγιεστέ Χανιμεφέντι. Είχε μπλε μάτια και ξανθά μαλλιά. Το 1864, κατά την εθνοκάθαρση των Κιρκασιανών, η οικογένειά της μετανάστευσε από τον Καύκασο στην Κωνσταντινούπολη, όπου παραδόθηκε στο δικαστήριο του οθωμανού σουλτάνου. Στις 18 Νοεμβρίου 1868 η Μπεντριφελέκ παντρεύτηκε τον Ηγεμόνα Αμπντούλ Χαμίτ στο Παλάτι Ντολμαμπαχτσέ. Στις 11 Ιανουαρίου 1870 γέννησε το πρώτο της παιδί τον Ηγεμόνα Μεχμέτ Σελίμ Εφέντι στο Παλάτι Μπεσίκτας, το 1872 γεννήθηκε η μοναδική της κόρη η Ζεκιγιέ Σουλτάν και το 1878 γεννήθηκε ο Ηγεμόνας Αχμέτ Νουρί Εφέντι. Όταν ο Αμπντούλ Χαμίτ ανέβηκε στον θρόνο ως Αμπντούλ Χαμίτ Β΄, η Μπεντριφελέκ έλαβε την "Üçüncü Kadınefendi" (τρίτη γυναίκα). Λίγο αργότερα έλαβε τον τίτλο της "İkinci Kadınefendi" (δεύτερη γυναίκα), μετά την προκάτοχό της και δεύτερη σύζυγο του Αμπντούλ Χαμίτ, την Σαφινάζ Νουρεφζούν Καντινεφέντι, καθώς στις 26 Ιουλίου 1879 ο σουλτάνος και Σαφινάζ χώρισαν. Στις 11 Απριλίου 1895 η Ναζικεντά Καντινεφέντι πέθανε και η Μπεντριφελέκ έγινε η "Baș Kadınefendi" (πρώτη γυναίκα) και επικεφαλής αυτοκρατορική σύζυγος. Μετά την εκθρόνιση Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ το 1909, η Μπεντριφελέκ, ο Αμπντούλ Χαμίτ εγκαταστάθηκαν μαζί με τον γιο τους, τον Ηγεμόνα Μεχμέτ Σελίμ στο Σερεντσεμπέη, όπου ο Αμπντούλ Χαμίτ πέθανε το 1918. Μετά την κατάργηση του Οθωμανικού Χαλιφάτου από το Κοινοβούλιο της Δημοκρατίας της Τουρκίας το 1924, ο Ηγεμόνας Μεχμέτ Σελίμ εξορίστηκε στη Νίκαια της Γαλλίας. Η Μπεντριφελέκ ήταν το μοναδικό μέλος της αυτοκρατορικής οικογένειας, που δεν εξορίστηκε και έτσι παρέμεινε στην Τουρκία. Η Μπεντριφελέκ Καντινεφέντι πέθανε στις 6 Φεβρουαρίου 1930 στο Παλάτι Γιλντίζ στην Κωνσταντινούπολη σε ηλικία 79 ετών. Είναι θαμμένη στο Γενί Τζαμί στην Κωνσταντινούπολη. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Λιουίς Κονπάνς

Ο Λιουίς Κονπάνς (Lluis Companys i Jover, Ταρός, επαρχία της Λιέιδα, 21 Ιουνίου 1882 - Βαρκελώνη, 15 Οκτωβρίου 1940) ήταν καταλανός πολιτικός και δικηγόρος. Ιδεολογικά ήταν καταλανιστής και υπέρμαχος της δημοκρατίας, ηγέτης της Ρεπουμπλικανικής Αριστεράς της Καταλονίας και 123ος πρόεδρος της Ζενεραλιτάτ της Καταλονίας υπό την Δεύτερη Ισπανική Δημοκρατία. Θεωρείται ο πιο δημοφιλής πολιτικός της σύγχρονης ιστορίας της Καταλονίας με το όνομά του να εντοπίζεται σε 250 οδούς και πλατείες της Καταλονίας.

 Γόνος οικογένειας κτηματιών της φυσικής επαρχίας του Ουρζέλ στη Λιέιδα, σπούδασε νομική στο πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης, όπου ήρθε σε επαφή με τη ρεπουμπλικανική ιδεολογία. Το 1903 εντάχθηκε στη Ρεπουμπλικανική Ένωση του Νικολάς Σαλμερόν· με τη διάσπασή της σε δύο, ο Κονπάνς συνέχισε να την υποστηρίζει, αυτή τη φορά στα πλαίσια της Καταλανικής Αλληλεγγύης. Συνέχισε την πολιτική του ζωή στη Ομοσπονδιακή Εθνικιστική Ρεπουμπλικανική Ένωση. Το 1922 ως δικηγόρος μάχθηκε υπέρ της προστασίας των αγροτών της εσωτερικής Καταλονίας που αντιμετώπιζαν σημαντικά προβλήματα μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1931 συμμετείχε στην ανακήρυξη της Καταλανικής Δημοκρατίας από τον Φρανσέσκ Μασιά, μετά τον θάνατο του οποίου ανέλαβε την προεδρία της Ζενεραλιτάτ. Εντούτοις, η ανακήρυξη εκ μέρους του τού Καταλανικού Κράτους το 1934 επέφερε τη φυλάκισή του από την δεξιά κυβέρνηση της Ισπανίας. Με την νίκη του Λαϊκού Μετώπου το 1936 απελευθερώθηκε και ανέλαβε εκ νέου τα ηνία της Ζενεραλιτάτ. Η συμβίωση με την εμπόλεμη Ισπανική Δημοκρατία στα πλαίσια του Ισπανικού Εμφυλίου χαρακτηρίστηκε από δυσκολίες. Η δημοκρατική ήττα επέφερε την εξορία του στη Βόρεια Καταλονία, όπου συνελήφθη από μέλη της Γκεστάπο και παραδόθηκε στο φρανκικό καθεστώς στην Ισπανία. Μετά από τον βασανισμό του εκτελέστηκε στο φρούριο του Μον Ζουίκ στη Βαρκελώνη στις 15 Οκτωβρίου 1940. Gonzàlez i Vilalta, Arnau (2009). Lluís Companys. Un home de Govern. Base, Βαρκελώνη. Vila, Enric (2006). Lluís Companys. La veritat no necessita màrtirs. La Esfera de los Libros.
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 1929-1930

Η 3η Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου, γνωστά κυρίως ως Βραβεία Όσκαρ, η οποία τίμησε τις καλύτερες ταινίες που προβλήθηκαν μεταξύ 1η Αυγούστου 1929 και 31 Ιουλίου 1930, πραγματοποιήθηκε από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών στις 5 Νοεμβρίου 1930. Η ταινία Ουδέν νεότερο από το Δυτικό Μέτωπο του Λιούις Μάλστοουν απέσπασε τα βραβεία εξαιρετικής παραγωγής και καλύτερης σκηνοθεσίας. Παρουσιαστής της τελετής απονομής ήταν ο Κόνραντ Νέιτζελ.

 Οι ακόλουθες οκτώ ταινίες πέτυχαν πάνω από μία υποψηφιότητα: 6 υποψηφιότητες: Ερωτική Παρέλασις 4 υποψηφιότητες: Ουδέν νεότερο από το Δυτικό Μέτωπο, Στα κάτεργα και Μετά το διαζύγιο 3 υποψηφιότητες: Ντισραέλι και Άννα Κρίστι 2 υποψηφιότητες: Bulldog Drummond και Romance Οι ακόλουθες δύο ταινίες απέσπασαν περισσότερα από ένα βραβεία: 2 βραβεία: Ουδέν νεότερο από το Δυτικό Μέτωπο και Στα κάτεργα Επίσημη ιστοσελίδα των Βραβείων Όσκαρ Επίσημη ιστοσελίδα της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών Eyman, Scott (2005). Lion of Hollywood: the life and legend of Louis B. Mayer (I έκδοση). New York, United States: Simon & Schuster. ISBN 0-7432-0481-6. OCLC 57506846.