IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μονή Παναγιάς Τσαμπίκας

Η Παναγιά η Τσαμπίκα είναι μονή της Ρόδου. Βρίσκεται στην ανατολική ακτή του νησιού κοντά στο χωριό Αρχάγγελος. Αποτελείται από την παλαιά και την νέα μονή, που ονομάζονται από τους ντόπιους «η Ψηλή» και η «η Χαμηλή», αντιστοίχως. Η παλαιά μονή βρίσκεται στην κορυφή λόφου, πάνω από την ομώνυμη παραλία, ενώ η νέα βρίσκεται χαμηλότερα κοντά στην εθνική οδό που ενώνει τον Αρχάγγελο με την πόλη της Ρόδου. Η μονή γιορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου κάθε χρόνο, στο Γενέσιον της Θεοτόκου, ενώ πλήθος πιστών εορταστών συρρέουν από όλες τις μεριές του νησιού.

 Στην περιοχή που βρίσκεται σήμερα αυτό το γνωστό και παλιό μοναστήρι της Παναγιάς της Τσαμπίκας, υπήρχε στα κλασικά χρόνια, ο ναός της θεάς Αρτέμιδος, όπως λεει ένα επίγραμμα, ένας Ιερός Νόμος, όπου αναφέρονται θυσίες και τάματα προς τη θεά. Το μοναστήρι αυτό είναι διαστάσεων 17 x 8 μέτρα και καλύπτεται με σταυροθόλια. Πρόκειται για ναό, όπως λέει και ο έγκριτος αρχαιολόγος Γιάννης Βολανάκης, του λεγόμενου Δωδεκανησιακού Τύπου που εξωτερικά φέρει κοίλα κεραμίδια. Το δάπεδο του ναού καλύπτεται με χοχλάκι που εικονίζει διάφορα εκκλησιαστικά σχέδια. Ήταν συνήθεια για την παλιά εποχή, να στρώνουν τις αυλές και τα πατώματα σπιτιών και εκκλησιών με βότσαλα, και θαλασσινό και μαυρόασπρο. Η είσοδος του ναού είναι δυτικά καθώς και ένα πρόπυλο που καλύπτει τη δυτική αυτή πύλη του ναού. Ο ωραίος αυτός ναός φέρει εικονοστάσιο ξυλόγλυπτο με εξαίρετο διάκοσμο πολύ καλής ποιότητας. Οι δεσποτικές εικόνες είναι του 19ου αιώνα, ενώ το τέμπλο είναι παλαιότερο. Στη μεγάλη Δεσποτική εικόνα του Χριστού υπάρχει η επιγραφή-αφιέρωμα: ΗΓΟΥΜΕΝΕΥΟΝΤΟΣ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΑΝΘΙΜΟΥ ΕΚ ΤΗΣ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ 1886 Στην εικόνα του ευαγγελισμού της Θεοτόκου υπάρχει άλλη επιγραφή που αναφέρει τα εξής: ΗΓΟΥΜΕΝΕΥΟΝΤΟΣ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΑΝΘΙΜΟΥ ΕΠΙ ΓΕΡΜΑΝΟΥ ΑΡΧΙΕΡΕΩΣ 1885 ΜΙΧΑΗΛ ΣΥΜΑΙΟΣ ΕΠΟΙΗΣΕ Υπάρχει και μία άλλη επιγραφή, που αναφέρει τα ακόλουθα: Ανεκαινίσθη ο πάνσεπτος αύτος ναός της Υπεραγίας ημών Θεοτόκου, διό συνδρομής και δαπάνης του Οσιωτάτου Χατζηγερασίμου Μοναχού. Καθηγουμένου της Ιεράς ταύτης Μονής. Αρχιερατευόντος του Πανιερωτάτου Μητροπολίτου κυρίου Καλλινίκου παρά του οποίου εγκαινιάστηκε κατά την τρίτην ημέραν της Διακαινησίμου εβδομάδος, εν έτει Σωτηρίω 1760 Μητρόπολη Ρόδου, η μονή της Παναγίας της Τσαμπίκας
France Football

Το France Football είναι γαλλικό εβδομαδιαίο περιοδικό (κάθε Τρίτη κυκλοφορεί) που περιλαμβάνει ποδοσφαιρικά νέα από όλο τον κόσμο. Αποτελεί ένα από τα πιο έγκριτα έντυπα αθλητισμού στην Ευρώπη, κυρίως λόγω των φωτογραφικών ρεπορτάζ και των ακριβών στατιστικών στοιχείων των μεγάλων αγώνων των Ευρωπαϊκών Κυπέλλων και εκτεταμένη κάλυψη των ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων. Το περιοδικό εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1946.

 Η Χρυσή Μπάλα (γαλλικά:Ballon d'Or) είναι το πιο σημαντικό βραβείο που απονέμεται από το France Football. Απονεμόταν από το 1956 έως το 1995 στον κορυφαίο ποδοσφαιριστή της Ευρώπης. Τη χρονιά εκείνη με την «υπόθεση Μποσμάν» το βραβείο δινόταν στον κορυφαίο ποδοσφαιριστή των Ευρωπαικών γηπέδων, με πρώτο νικητή τον Λιβεριανό επιθετικό, Ζορζ Γουεά. Το 2007 με την παγκοσμίο ποίηση, η διοίκηση του εν λόγω περιοδικού αποφάσισε και το απονέμει στον κορυφαίο ποδοσφαιριστή του κόσμου, με πρώτο τον βραζιλιάνο Κακά. Αρχικά αναφερόταν ως το βραβείο του «Καλύτερου Ευρωπαίου ποδοσφαιριστή της χρονιάς» (European Footballer of the Year award). Από το 2010 συγχωνεύτηκε με το βραβείο Παίκτης της Χρονιάς της ΦΙΦΑ, που αφορούσε τον καλύτερο ποδοσφαιριστή στον κόσμο. Το ενιαίο βραβείο ονομάζεται Χρυσή Μπάλα ΦΙΦΑ (FIFA Ballon d'Or). Μετά την μη συμφωνία για επέκταση της συνεργασίας του γαλλικού περιοδικού με την Παγκόσμια ομοσπονδία (FIFA), το βραβείο επέστρεψε ξανά στην πλήρη υπευθυνότητα του France Football, και ψηφίζουν μόνο δημοσιογράφοι (ανταποκριτές του περιοδικού), όπως γινόταν έως το 2010 πριν ενσωματωθούν με τους ομοσπονδιακούς προπονητές και αρχηγούς εθνικών ομάδων. Κάθε χρόνο, το περιοδικό επιλέγει τον καλύτερο Γάλλο ποδοσφαιριστή της χρονιάς. Μέχρι το 1995, μόνο οι Ευρωπαίοι ποδοσφαιριστές μπορούσαν να το κερδίσουν. Από το 1996, το βραβείο που έως τότε δινόταν στον κορυφαίο Ευρωπαίο ποδοσφαιριστή, μπορεί να το κερδίσουν και Γάλλοι ποδοσφαιριστές που αγωνίζονται και στο εξωτερικό. Από το 2001, οι προηγούμενοι νικητές, επιλέγουν το νικητή του έτους. Κάθε χρόνο, το περιοδικό επιλέγει τον καλύτερο Γάλλο προπονητή της χρονιάς. Κάθε χρόνο, το περιοδικό αναδεικνύει τον κορυφαίο Γάλλο προπονητή της χρονιάς. Η κριτική επιτροπή αποτελείται πλέον από προηγούμενους βραβευθέντες. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα France Football στο Wikimedia Commons
Αντόνιο Σάκα

Ο Ελίας Αντόνιο («Τόνι») Σάκα Γκονσάλες (Elías Antonio Saca González, γενν. 9 Μαρτίου 1965) είναι Σαλβαδοριανός πολιτικός. Υπήρξε πρόεδρος της χώρας του από τον Ιούνιο του 2004 ως τον ίδιο μήνα του 2009.

 Γεννήθηκε στο Ουσουλουτάν του Ελ Σαλβαδόρ, στις 9 Μαρτίου 1965. Κατάγεται από Παλαιστίνιους μετανάστες που έφτασαν στο Ελ Σαλβαδόρ στις αρχές του 20ού αιώνα. Πέρα από τις πολιτικές του δραστηριότητες, είναι διαπρεπής επιχειρηματίας και δημοσιογράφος εκπομπών, ιδιαίτερα αθλητικών και ραδιοφωνικών. Στις 21 Μαρτίου 2004 εξελέγη Πρόεδρος του Ελ Σαλβαδόρ και την 1η Ιουνίου 2004 διαδέχτηκε τον πρόεδρο Φρανσίσκο Φλόρες. Και ο Σάκα και ο Φλόρες είναι μέλη του συντηρητικού κόμματος Εθνικιστική Ρεπουμπλικανική Συμμαχία, που είναι γενικά γνωστό στα Ισπανικά με το ακρωνύμιο ARENA. Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, κάποιοι σχολιαστές άσκησαν κριτική στην μικρή πολιτική εμπειρία του Σάκα. Παρ' όλα αυτά επικράτησε του υποψηφίου του FMLN, Σαφίκ Χαντάλ, επίσης παλαιστινιακής καταγωγής, με διαφορά 22% και 70% συμμετοχή. Ο Σάκα ήταν ο εκλεκτός της διοίκησης Μπους στις σαλβαδοριανές προεδρικές εκλογές του 2004 εξαιτίας του εναγκαλισμού του Σάκα με την ελεύθερη αγορά και τις φιλοαμερικάνικες πολιτικές που ακολούθησε ο Φλόρες. Ήταν ο μόνος ηγέτης της Λατινικής Αμερικής που διατήρησε στρατεύματα στο Ιράκ, τα οποία είχαν σταλεί το 2003.. Η στρατιωτική αποστολή του Ελ Σαλβαδόρ στο Ιράκ τερματίστηκε τον Φεβρουάριο του 2009.Τον διαδέχθηκε στην προεδρία ο αριστερός Μαουρίσιο Φούνες, το 2009. Εθνικιστική Ρεπουμπλικανική Συμμαχία
Γιασούο Φουκούντα

Ο Γιασούο Φουκούντα (Fukuda Yasuo, στα (ιαπωνικά: 福田 康夫‎) είναι Ιάπωνας πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε ως ο 91ος Πρωθυπουργός της Ιαπωνίας, από το 2007 ως το 2008. Είναι ο μεγαλύτερος γιος του επίσης πρώην Πρωθυπουργού, Τακέο Φουκούντα.

 Γεννήθηκε στις 16 Ιουλίου 1936 στο Τακασάκι της Γκούνμα. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Γουασέντα. Με την πολιτική δεν ασχολήθηκε παρά μόνο στα 1990. Μέχρι τότε, εργαζόταν σε εταιρεία πετρελαίου. Την περίοδο της πρωθυπουργίας του πατέρα του (1976-1978), ο Φουκούντα εργάστηκε στο πολιτικό του γραφείο, ως γραμματέας του. Το 1990 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής και στην κυβέρνηση του Μόρι το 2000 έγινε υπουργός. Στη θέση αυτή υπηρέτησε 1.289 ημέρες (περισσότερο από τέσσερα χρόνια), περισσότερες από κάθε άλλον υπουργό στην ιστορία της Ιαπωνίας. Ο Γιασούο Φουκούντα ήταν αρχηγός του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος από το Σεπτέμβριο του 2007 ως το 2008 και διαδέχθηκε στη θέση αυτή τον παραιτηθέντα προκάτοχό του, Σίνζο Άμπε. Στην προεδρία του κόμματος εξελέγη στις 23 Σεπτεμβρίου του 2007 με 330 ψήφους υπέρ έναντι 197 για τον αντίπαλό του, Τάρο Άσο.Εξελέγη Πρωθυπουργός από τη Βουλή με 338 ψήφους στις 25 Σεπτεμβρίου 2007 και ο επίσημος διορισμός του έγινε από τον Αυτοκράτορα Ακιχίτο.Έγινε ο γηραιότερος επικεφαλής της ιαπωνικής κυβέρνησης από το 1991. Κατά σύμπτωση αντικατέστησε το νεότερο πρωθυπουργό της μεταπολεμικής περιόδου, τον 53χρονο Σίνζο Άμπε. Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία της Ιαπωνίας που πατέρας και γιος διατελούν πρωθυπουργοί. Ο Τακέο Φουκούντα (1905-1995), πατέρας του νέου πρωθυπουργού, ήταν ο 67ος επικεφαλής της ιαπωνικής κυβέρνησης από το 1976 έως το 1978.Στις 11 Ιουνίου του 2008 η Κάτω Βουλή (Γερουσία) κατάφερε να περάσει πρόταση μομφής εναντίον της κυβέρνησής του, για πρώτη φορά από την εποχή του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Την επομένη ημέρα, ο πρωθυπουργός έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή των Αντιπροσώπων, με 336 υπέρ έναντι 10 κατά. Την πρώτη Σεπτεμβρίου του 2008 ο Φουκούντα ανακοίνωσε αιφνιδίως, ότι θα παραιτηθεί από το πρωθυπουργικό αξίωμα, με αφορμή το πολιτικό αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται η χώρα. Μετά την αποχώρησή του από την πρωθυπουργία στην προεδρία του κόμματος και στην πρωθυπουργία τον διαδέχθηκε ο Τάρο Άσο. Επίσημος ιστότοπος
Αυστριακά Μουσικά Βραβεία Αμαντέους

Τα Αυστριακά Μουσικά Βραβεία Αμαντέους (από τις λατινικές λέξεις άμα = να αγαπάς και ντέους = Θεός, να αγαπάς τον Θεό) είναι η ετήσια τελετή απονομής βραβείων για την αριστεία στην αυστριακή βιομηχανία μουσικής. Βραβεία έχουν απονεμηθεί στους πιο επιτυχημένους αυστριακούς μουσικούς από το 2000, και η τελετή διοργανώνεται στο Βόλκσθεατερ (Θέατρο του Λαού) στη Βιέννη κάθε Μάρτιο από το 2012. Είναι το αυστριακό ισοδύναμο με το Γκράμι.

 Η τελετή απονομής ιδρύθηκε από την Διεθνής Ομοσπονδία Φωνογραφικής Βιομηχανίας το 2000 και μεταδόθηκε από τον αυστριακό εθνικό ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό Österreichischer Rundfunk (Οστεράιχισερ Ρούντφουνκ). Ο Άντι Νολ φιλοξένησε την παράσταση. Το 2008, οι ραδιοτηλεοπτικοί φορείς Puls 4 και ProSiebenSat 1 Media άρχισαν να φιλοξενούν την τελετή μαζί. Ο Μάικλ Οστρόβσκι φιλοξένησε την παράσταση από το 2008 έως το 2010 και ο Μανουέλ Ρούμπι άρχισε να τη φιλοξενεί το 2012. Από το 2012, η ​​τελετή πραγματοποιείται στο Βόλκσθεατερ, αφού είχε προηγουμένως πραγματοποιηθεί στο Γκασόμετερ B, στο Κουνστχάλε Βιέν και στο Βιένερ Σταντχάλε. Η τελετή του 2011 ακυρώθηκε και αργότερα επαναπρογραμματίστηκε ως εκδήλωση του 2012. Τα βραβεία μπορούν να απονεμηθούν σε οποιονδήποτε μουσικό με αυστριακή ιθαγένεια ή οποιονδήποτε που έχει καθιερώσει την καριέρα του στην Αυστρία. Από το 2016, υπάρχουν 19 κατηγορίες. Συγκρότημα της Χρονιάς Αρσενικός Καλλιτέχνης της Χρονιάς Γυναίκα Καλλιτέχνης της Χρονιάς Άλμπουμ της Χρονιάς Τραγούδι της Χρονιάς Ζωντανή Παράσταση της Χρονιάς Βίντεο της Χρονιάς Τραγουδοποιός της Χρονιάς Βραβείο FM4 Επίτευγμα Ζωής Καλύτερο Τεχνιτό Άλμπουμ Εναλλακτική Ποπ / Ροκ Σκληρό & Βαρύ Χιπ Χοπ / Αστικό Τζαζ / Κοσμικό / Μπλουζ Ηλεκτρονικός / Χορός Ποπ / Ροκ Σλάγκερ Λαϊκή μουσική
Επτακώμη

Η Επτακώμη είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Eptakomi». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2018.
Μικροκύματα

Τα μικροκύματα είναι περιοχή των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων με μήκος κύματος μεταξύ 0,1 και 100 εκατοστών, που αντιστοιχεί σε συχνότητες μεταξύ 0,3-300 GHz. Ωστόσο, δεν υπάρχουν ακριβή όρια που διαχωρίζουν τα μικροκύματα από τις γειτονικές περιοχές του φάσματος της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας, των υπερβραχέων και της υπέρυθρης ακτινοβολίας. Τα μικροκύματα χωρίζονται σε τρεις επιμέρους ζώνες: Στα δεκατομετρικά μικροκύματα (Ultra high frequency, συντ. UHF) (0.3-3 GHz), Στα εκατοστομετρικά μικροκύματα (Super high frequency συντ.SHF) (3-30 GHz), Στα χιλιοστομετρικά μικροκύματα (Extremely high frequency συντ.EHF) (30-300 GHz).

 Τα μικροκύματα έχουν πολύ περισσότερες εφαρμογές σε σχέση με τις άλλες ζώνες ραδιοκυμάτων λόγω του πλούσιου φάσματός τους. Χρησιμοποιούνται για εκπομπή επίγειου τηλεοπτικού σήματος (UHF), στην εκπομπή δορυφορικού τηλεοπτικού σήματος αλλά και στις δορυφορικές επικοινωνίες γενικότερα. Εφαρμόζονται επίσης στην κινητή τηλεφωνία, στην εφαρμογή Wi-Fi, στο πρότυπο ανταλλαγής αρχείων Bluetooth, στα Ραντάρ αλλά και στους φούρνους μικροκυμάτων καθώς οι μικροκυματικές συχνότητες αλληλεπιδρούν με την ύλη. Παρακάτω δίνεται πίνακας με τις ζώνες συχνοτήτων των μικροκυμάτων κατά το πρότυπο της RSGB. Φυσική Β΄Λυκείου, Α. Μάζης, ΟΕΔΒ, 1994 Συστήματα εκπομπής και λήψης, Β τάξη ΤΕΕ, ΟΕΔΒ, 1999
Μποέμιανς ΦΚ

Οι Μποέμιαν Φούτμπολ Κλαμπ (γαελικά: Cumann Peile Bóithéamaigh, αγγλικά: Bohemian Football Club), πιο γνωστή ως Μποέμιανς, είναι ένας επαγγελματικός ποδοσφαιρικός σύλλογος από το Δουβλίνο, την πρωτεύουσα της Ιρλανδίας. Οι Μποέμιανς συμμετέχουν στην Πρέμιερ Ντιβίζιον του Πρωταθλήματος Ιρλανδίας και είναι η τρίτη πιο πετυχημένη ομάδα στην ιστορία της League of Ireland, έχοντας κερδίσει τον τίτλο της League of Ireland 11 φορές, 7 φορές το FAI Cup, 6 φορές το League of Ireland Shield και το League of Ireland Cup 3 φορές. Πριν από τη δημιουργία της Ιρλανδικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας και της League of Ireland, οι Μποέμιανς συμμετείχαν στην Irish Football League και στο Κύπελλο Ιρλανδίας, που εκείνη την εποχή αποτελούσαν τις ποδοσφαιρικές διοργανώσεις που κάλυπταν το σύνολο της Ιρλανδίας. Στη διάρκεια αυτής της περιόδου κατέκτησαν το Κύπελλο Ιρλανδίας μία φορά και τερμάτισαν φιναλίστ 5 φορές. Μοιράζονται το μεγαλύτερο αριθμό νικών σε ευρωπαΪκές διοργανώσεις μαζί με τους αιώνιους αντιπάλους τους Σάμροκ Ρόβερς και κατέχουν το ρεκόρ κατακτήσεων του Leinster Senior Cup με 31 κύπελλα.

 Οι Μποέμιανς δίνουν τους εντός έδρας αγώνες τους στο Ντάλιμαουντ Παρκ στη συνοικία Νόρθσαϊντ του Φίμπσμπορο. Ιδιοκτήτες της είναι σε ποσοστό 100% τα μέλη του συλλόγου.Τα χρώματα της ομάδας είναι το κόκκινο και το μαύρο, που υιοθέτησαν στην 4η AGM τον Οκτώβριο του 1893. Οι οπαδοί της Μποέμιανς συχνά αναφέρονται στην ομάδα τους με ψευδώνυμα όπως 'Bohs', 'The Gypsies' και 'The Big Club', και διατηρούν μεγάλη αντιπαλότητα με την ομάδα του Σάουθσαϊντ, Σάμροκ Ρόβερς. Οι Μποέμιανς ιδρύθηκαν στις 6 Σεπτεμβρίου 1890 και ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη της League of Ireland το 1921, μετά την απομάκρυνσή τους από την Irish Football League. Αποτέλεσαν μία από τις μεγαλύτερες δυνάμεις τα 15 πρώτα χρόνια της League of Ireland, κατακτώντας 5 τίτλους πρωταθλήματος, 2 FAI Cups και 4 Shields, αλλά παρέμειναν στάσιμοι για πολλές δεκαετίες μετά από αυτό, κυρίως εξαιτίας του ερασιτεχνικού καταστικού τους, περνώντας 34 σεζόν χωρίς κατάκτηση ενός σημαντικού τίτλου. Οι Μποέμιανς παράτησαν το ερασιτεχνικό τους καταστατικό το 1969 και κατάφεραν να κερδίσουν 2 τίτλους Πρωταθλήματος, 2 FAI Cups και 2 Λιγκ Καπ στη διάρκεια της δεκαετίας του 1970. Πέρασαν μία ακόμη κάμψη στη διάρκεια της δεκαετίας του 1980 και το μεγαλύτερο τμήμα της δεκαετίας του 1990 πριν κατακτήσουν πρωτάθλημα και κύπελλο κάνοντας έτσι το νταμπλ το 2001 και το 2008, μαζί με τις κατακτήσεις του πρωταθλήματος του 2003 και πιο πρόσφατα του 2009. Σημείωση: Οι σημαίες αφορούν την εθνική ομάδα, σύμφωνα με τους κανόνες επιλεξιμότητας της FIFA. Οι παίκτες μπορεί να κατέχουν περισσότερες ιθαγένειες εκτός FIFA. Επίσημη ιστοσελίδα της Μποέμιανς ΦΚ Η Μποέμιανς ΦΚ στο Playerhistory.com TheBohs.com: Η σημαντικότερη ανεξάρτητη ιστοσελίδα των Bohs, συμπεριλαμβανομένου ενός δυναμικού οπαδικού φόρουμ Αρχειοθετήθηκε 2011-04-30 στο Wayback Machine. Το νεανικό τμήμα στην επίσημη ιστοσελίδα της Μποέμιανς ΦΚ Gypsies Trust launched, news on the launch of the The Gypsies Supporters Trust Αρχειοθετήθηκε 2012-04-23 στο Wayback Machine. Dublin & District Schoolboys League
Έρτσιμ ΦΚ

Η Έρτσιμ (μογγολικά: Эрчим) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος στο Ουλάν Μπατόρ της Μογγολίας. Χρώματα του συλλόγου είναι το λευκό και το μαύρο. Δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Τα εντός έδρας παιχνίδια της ομάδας διεξάγονται στο Στάδιο Έρτσιμ, χωρητικότητας 2.000 θεατών.

 Η «Έρτσιμ» ιδρύθηκε το 1994. Τελευταία ενημέρωση: 7-11-2019.Πρωτάθλημα ΜογγολίαςΠρωταθλήτρια (12): 1996, 1998, 2000, 2002, 2007, 2008, 2012, 2013, 2015, 2016, 2017, 2018Κύπελλο ΜογγολίαςΚυπελλούχος (9): 1996, 1997, 1998, 1999, 2000, 2011, 2012, 2015, 2019Σούπερ Καπ ΜογγολίαςΝικήτρια (7): 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017 Επίσημος ιστότοπος
Τζοβάννι ντι σερ Τζοβάννι Γκουίντι

Ο Τζοβάννι ντι σερ Τζοβάννι Γκουίντι (Giovanni di Ser Giovanni, γνωστός ως Lo Scheggia, (σκλήθρα), 1406, Σαν Τζοβάννι Βαλντάρνο - 1486) ήταν Ιταλός ζωγράφος, αδελφός του διάσημου Μαζάτσο.

 Γεννημένος στο Σαν Τζοβάννι ιν Αλτούρα, το οποίο σήμερα ονομάζεται Σαν Τζοβάννι Βαλντάρνο, μετοίκησε με την οικογένειά του στη Φλωρεντία το 1417. Μεταξύ 1420 και 1421 σχετίστηκε με τον Λορέντσο Μπίτσι (Lorenzo Bicci), πιθανώς ως βοηθός στο εργαστήριό του. Το 1426 εγγράφηκε στην Πίζα ως εγγυητής για τον αδελφό του, Μαζάτσο, και αρνήθηκε την κληρονομιά του αδελφού του το 1428, ως ασυνέπεια. Το 1429 ο καλλιτέχνης είχε το δικό του εργαστήριο στη Φλωρεντία στην ενορία του Sant'Apollinare. Το 1430 εντάχθηκε στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά. Έγινε μέλος της Συντεχνίας των "Legnaioli" (ξυλουργών) ως "forzerinario" (δημιουργός κιβωτίων). Το 1433 φοίτησε στην Accademia delle Arti del Disegno (Ακαδημία Τεχνών του Σχεδίου) Μεταξύ 1436 και 1440 παρείχε τα καρτούν (χαρτόνια με σχέδια) για τις ταπισερί του Ιερού του Καθεδρικού ναού της Φλωρεντίας. Εκείνη την εποχή δημιούργησε έπιπλα πολυτελείας ειδικά για πελάτες στην πόλη και ζωγράφισε ρετάμπλ και τοιχογραφίες. Ένα υπογεγραμμένο θραύσμα τοιχογραφίας είναι το Μαρτύριο του Αγίου Λαυρεντίου στην εκκλησία του Αγίου Λαυρεντίου στο Σαν Τζοβάννι Βαλντάρνο. Το 1449, με την ευκαιρία της γέννησης του Λαυρεντίου των Μεδίκων, ο "Lo Scheggia" ζωγράφισε το Desco da parto με τον Θρίαμβο της Φήμης, που σήμερα βρίσκεται στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης στη Νέα Υόρκη . Ο "Lo Scheggia" πέθανε το 1486 και τάφηκε στη Βασιλική της Σάντα Κρότσε. Επίσης περιλαμβάνονται στον κατάλογο των έργων του: Μαντόνα και Βρέφος (1450), αρχικά στην εκκλησία του Σαν Λορέντζο στο Σαν Τζοβάννι Βαλντάρνο και πίνακας με τέμπερα σε πάνελ που απεικονίζει μια Χορωδία των Αγγέλων Μουσικών, μέρος της θύρας από το Ιερό του οργάνου στον Άγιο Λαυρέντιο. Στο πρώην Αβαείο του Τάγματος των Βαλλομπροσιανών (Vallumbrosan) στη Σοφφένα υπάρχει επίσης ένας θαυμάσιος Ευαγγελισμός, ενώ στην Πινακοθήκη της Ακαδημίας στη Φλωρεντία βρίσκεται το λεγόμενο "Adimari Cassone", ένα πάνελ με σκηνή διασκέδασης, σε προοπτική με τοπίο της πόλης, στο οποίο είναι αναγνωρίσιμο το Βαπτιστήριο της Φλωρεντίας. Κατάλογος Ιταλών ζωγράφων Pernis, Maria Grazia· Adams, Laurie (2006). Lucrezia Tornabuoni De' Medici and the Medici Family in the Fifteenth Century. New York: Peter Lang Publishing, Inc. ISBN 978-0820476452. Alessandro Delpriori, La giovinezza dello Scheggia και un Madonna col Bambino all'alba del Rinascimento, Firenze, Frascione Arte, 2011.(ISBN 978-88-904451-1-8) [1] Art and the empire city: New York, 1825-1861, κατάλογος έκθεσης από το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης (πλήρως διαθέσιμο online ως PDF), ο οποίος περιέχει υλικό για τον "Scheggia" (βλ. Ευρετήριο)
Ινστιτούτο Βόρο

Το Ινστιτούτο Βόρο (βόρο: Võro Instituut) είναι ένα εσθονικό κρατικό ίδρυμα έρευνας και ανάπτυξης αφιερωμένο στη διατήρηση και προώθηση της γλώσσας και του πολιτισμού των Βόρο.

 Η γλώσσα Βόρο (βόρο: võro kiil, εσθονικά: võru keel) είναι μια γλώσσα που ανήκει στο Φιννικό κλάδο των Ουραλικών γλωσσών. Παραδοσιακά, έχει θεωρηθεί ότι είναι διάλεκτος της νότιας εσθονικής διαλεκτικής ομάδας της εσθονικής γλώσσας, αλλά σήμερα έχει τη δική της λογοτεχνική γλώσσα και αναζητά επίσημη αναγνώριση ως αυτόχθονη περιφερειακή γλώσσα της Εσθονίας. Η γλώσσα έχει περίπου 75.000 ομιλητές (Βόρο), κυρίως στη νοτιοανατολική Εσθονία, στις οκτώ ενορίες της ιστορικής επαρχίας Βόρου: Καρούλα, Χάργκλο, Ουρβαστό, Ρουουγκό, Κανέπι, Πόλβα, Ραπινά και Βαχτσολίινα. Αυτές οι ενορίες αποτελούν μέρος των κομητειών Βόρου και Πόλβα (λόγω της διοικητικής αναδιοργάνωσης τον Οκτώβριο του 2017), με τμήματα να εκτείνονται στις κομητείες Βάλγκα και Τάρτου. Οι ομιλητές μπορούν επίσης να βρεθούν στις πόλεις Τάλιν και Τάρτου και στην υπόλοιπη Εσθονία.Το ινστιτούτο ιδρύθηκε από την κυβέρνηση της Εσθονίας το 1995 και βρίσκεται στη νότια εσθονική πόλη Βόρου. Οι διευθυντές του Ινστιτούτου ήταν οι Ενν Κασάκ, Κάιντο Κάμα και Κίλλι Εϊχενμπάουμ. Ο σημερινός διευθυντής του Ινστιτούτου είναι ο Ράινερ Κούουμπα. Οι ερευνητές στο Ινστιτούτο συμπεριλαμβάνουν τον τοπωνυμιογράφο Έβαρ Σάαρ και τον λεξικογράφο Σούλεβ Ίβα. Το Ινστιτούτο ασχολείται με ένα ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων για να ανταποκριθεί στις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι γλώσσες με λιγότερους ομιλητές, όπως η δημιουργία σχολικών προγραμμάτων, η διεξαγωγή γλωσσικών και περιφερειακών ερευνών, η διατήρηση των ονομασιών και των αντίστοιχων ιστοριών τους (κυρίως από τον Έβαρ Σάαρ) υποτροφιών και σχολικών εγχειριδίων και διοργάνωση ετήσιων γλωσσικών διασκέψεων. Στόχος αυτών των δραστηριοτήτων είναι να ενθαρρύνουν τους Βόρο να μιλούν τη γλώσσα τους και να διατηρούν το χαρακτηριστικό τρόπο ζωής τους. Αρχική σελίδα του Ινστιτούτου Βόρο (στα Βόρο, Εσθονικά και Αγγλικά)
Καρφάς Χίου

Ο Καρφάς είναι ένα χωριό-παραθαλάσσιος οικισμός και όρμος της ανατολικής Χίου, σε οδική απόσταση 7 χιλιομέτρων νότια από την πόλη της Χίου. Από παλαιότερα ήταν οικισμός της κοινότητας των Θυμιανών, και σήμερα αποτελεί οικισμό της Δημοτικής Κοινότητας Θυμιανών της Δημοτικής Ενότητας Αγίου Μηνά του Δήμου Χίου. Το όνομα υποδηλώνει ετυμολογικά τον κατάξερο τόπο, αυτόν που δεν έχει καθόλου νερό (πηγές). Ο Καρφάς βρίσκεται σε ήπια λοφώδη ακτή, η οποία σχηματίζει τον όρμο του Καρφά, που είναι πολύ γνωστός για την εκτεταμένη αβαθή αμμώδη παραλία του (βλ. παρακάτω). Το μεσοσταθμικό υψόμετρο του οικισμού είναι 10 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Κοντινότεροι οικισμοί είναι η Αγία Ερμιόνη, ο Μέγας Λιμιώνας (προς τα νοτιοδυτικά), και τα Θυμιανά (2 χιλιόμετρα) προς τα δυτικά. Οι οικισμοί Καρφάς και Αγία Ερμιόνη είναι οι δύο πλησιέστεροι στο τουρκικό έδαφος οικισμοί του νησιού. Η εξέλιξη του πληθυσμού του Καρφά σε επίσημες απογραφές φαίνεται στον πίνακα. Η μεγάλη αύξηση του μόνιμου πληθυσμού ακολουθεί, ως συνήθως, την καθιέρωση του οικισμού ως θερέτρου. Ο ταχυδρομικός κωδικός του Καρφά είναι 82100.

 Ο όρμος Καρφάς, στο κέντρο περίπου της ανατολικής ακτής της νήσου Χίου, ορίζεται προς βορρά από το Ακρωτήριο της Αγίας Ελένης, που είναι και το ανατολικότερο σημείο ολόκληρης της νήσου, και προς νότο από το ακρωτήριο Πούντα. Το δεύτερο είναι το πλησιέστερο σημείο της νήσου Χίου προς τη μικρασιατική ακτή (6,5 χιλιόμετρα και 4,3 από τη βραχονησίδα Πάσπαργος, που ανήκει στην Τουρκία). Ο όρμος είναι πολύ γνωστός για την εκτεταμένη αβαθή αμμουδιά του, ίσως μία από τις πλέον αβαθείς («ρηχές») όλων των ελληνικών νησιών, πράγμα εντυπωσιακό, καθώς η ξηρά δεν είναι πεδινή. Ο βυθός αποτελείται από άμμο, χωρίς καθόλου φυκιάδες ή πέτρες, ακόμα και σε μεγάλη απόσταση από την ακτή: μια πραγματική υποθαλάσσια έρημος. Το γεγονός αυτό προσέλκυσε τον θερινό τουρισμό και έτσι, στα μόλις δύο παλαιά (από τη δεκαετία του 1960) παραθαλάσσια εστιατόρια, «του Καρατζά» στο κέντρο της ακτής και «του Γιαμού» στο νότιο μέρος, προστέθηκαν μετά το 1980 πολλά ενοικιαζόμενα δωμάτια, δύο μεγάλα ξενοδοχεία (στο βόρειο άκρο και το κεντρικό τμήμα) και πολλά μικρά καταστήματα με τουριστικά είδη. Είναι ουσιαστικά το πιο μεγάλο τουριστικό θέρετρο του νησιού. Η παραλία είναι πια οργανωμένη, διαθέτει ναυαγοσώστη, ομπρέλες και ξαπλώστρες. Αρκετά μπαρ και καφετέριες προστέθηκαν αργότερα. Οπωσδήποτε υπήρξε μια επιβάρυνση στο περιβάλλον και στην, απόλυτη μέχρι τότε, καθαρότητα της θάλασσας. Το παλαιό εξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου δυτικά και η γυναικεία μονή του Αγίου Κωνσταντίνου βορειοδυτικά πλαισιώνουν την κορυφογραμμή πάνω από τον όρμο. Πληροφορίες για την παραλία Σύντομη περιγραφή με εικόνες Αρχειοθετήθηκε 2007-12-28 στο Wayback Machine.
Αύρα Κοζάνης

Η Αύρα είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Ιμέρων, της δημοτικής ενότητας και δήμου Σερβίων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κοζάνης, στην περιφέρεια περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Κοζάνης του νομού Κοζάνης , στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.

 Η Αύρα είναι χωριό στο Α. ΝΑ. τμήμα του νομού Κοζάνης, στην περιοχή του Βελβεντού, στις βόρειες όχθες της τεχνητής λίμνης Αλιάκμονα (Πολυφύτου) και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 320. Το χωριό απέχει 29 χλμ. περίπου Α. της Κοζάνης. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1951 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ιμέρων του νομού Κοζάνης. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ιμέρων και προσαρτήθηκε στον δήμο Σερβίων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Σερβίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Σερβίων-Βελβεντού. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Σερβίων-Βελβεντού και προσαρτήθηκε στον δήμο Σερβίων. Ο ναός του Προφήτη Ηλία, στην ανατολική έξοδο του οικισμού Η τεχνητή λίμνη Αλιάκμονα (Πολυφύτου) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Google Earth eetaa.gr
Κόλπος του Μπαχρέιν

Ο Κόλπος του Μπαχρέιν είναι ένας κολπίσκος του Περσικού Κόλπου στην ανατολική ακτή της Σαουδικής Αραβίας, χωρισμένος από το κύριο υδάτινο σώμα από τη χερσόνησο του Κατάρ. Περιβάλλει τα νησιά του Μπαχρέιν. Ο Ανυψωμένος δρόμος Βασιλιά Φαχντ διασχίζει το δυτικό τμήμα του Κόλπου του Μπαχρέιν, συνδέοντας τη Σαουδική Αραβία με το Μπαχρέιν.

 Ο Κόλπος του Μπαχρέιν είναι ένας μεγάλος κόλπος που βρίσκεται στη δυτική πλευρά του Περσικού Κόλπου, ανάμεσα στη χερσόνησο του Κατάρ και τη Σαουδική Αραβία. Στα μέσα της βόρειας άκρης του Κατάρ και των ακτών της Σαουδικής Αραβίας βρίσκεται το Μπαχρέιν, μια ομάδα έξι κύριων νησιών και πολλών μικρών νησιών. Ο Κόλπος του Μπαχρέιν έχει έτσι δύο ανοίγματα στον Περσικό Κόλπο, το δυτικότερο του οποίου εκτείνεται από έναν ανυψωμένο δρόμο που οδηγεί στη Σαουδική Αραβία. Το επιμηκές νότιο τμήμα του Κόλπου του Μπαχρέιν σχηματίζει τον Κόλπο του Σαλουάχ. Στα νοτιοανατολικά του νησιού του Μπαχρέιν, και κοντά στην ακτή του Κατάρ, βρίσκονται οι Νήσοι Χαουάρ, που τώρα αποτελούν τμήμα του Μπαχρέιν.Το Ανυψωμένος δρόμος Βασιλιά Φαχντ που συνδέει τη Σαουδική Αραβία με το νησί του Μπαχρέιν εγκαινιάστηκε στις 26 Νοεμβρίου 1986. Αποτελείται από πέντε γέφυρες που συνδέονται με διαφορετικά στερεά επιχώματα και ο σχεδιασμός επιλέχθηκε για να ελαχιστοποιήσει τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις. Ένας άλλος ανυψωμένος δρόμος, ο Ανυψωμένος δρόμος Κατάρ-Μπαχρέιν, σχεδιάζεται να συνδέσει το Μπαχρέιν με το Κατάρ. Θα είναι σε έδαφος για περίπου το μισό μήκος του και το άλλο μισό θα είναι σε γέφυρα. Η παρουσία του ανυψωμένου δρόμου είναι πιθανό να έχει σημαντική επίδραση στην κυκλοφορία του νερού στον Κόλπο. Οι νήσοι Χαουάρ, ακριβώς έξω από τις ακτές του Κατάρ, καταχορήθηκαν ως τοποθεσία Ραμσάρ το 1997. Είναι τόπος για πολλά είδη πτηνών, συμπεριλαμβανομένων των κορμοράνων της Σοκότρα. Στο κύριο νησί υπάρχουν μικρές αγέλες από αραβικούς όρυγες και αραβικές γαζέλες της άμμου.Ο Κόλπος του Μπαχρέιν είναι ρηχός και τα νερά έχουν μικρή θερμική χωρητικότητα. Υπόκεινται σε μεγάλες διακυμάνσεις της θερμοκρασίας, με εύρος 14 έως 35 °C γύρω από τις ακτές. Το νερό είναι επίσης αρκετά πιο αλατούχο (10%) από άλλα μέρη του Περσικού Κόλπου. Γύρω από το Μπαχρέιν υπάρχουν θαλάσσια λιβάδια, κοραλλιογενείς ύφαλοι, λασπότοποι και μαγκρόβια σύνδεντρα. Αυτές οι περιοχές είναι σημαντικές για τη βιοποικιλότητα της περιοχής, παρέχοντας βιότοπους για ασπόνδυλα, νεαρά ψάρια, χελώνες και ντιγκόνγκ.Το Μπαχρέιν έχει επεκτείνει τη χερσαία του περιοχή κάνοντας βυθοκόρηση και τοποθετώντας το υλικό γύρω από τις ακτές του. Το 1963, η περιοχή του Μπαχρέιν ήταν 668 τετραγωνικά χιλιόμετρα και μέχρι το 2007 είχε φτάσει στα 759 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Εκτεταμένοι κοραλλιογενείς ύφαλοι στις παρακείμενες θάλασσες έχουν καταστραφεί και το αυξημένο ίζημα στη θάλασσα είχε επιβλαβείς επιπτώσεις σε άλλους. Ο ύφαλος Φαστ Αντχάμ μεταξύ του Μπαχρέιν και του Κατάρ υπέστη ζημιές από θερμική πίεση το 1996 και το 1998, αλλά έκτοτε καταστράφηκε σχεδόν πλήρως.
Ιωάννης Θεοδωρόπουλος (αθλητής)

Ο Ιωάννης Θεοδωρόπουλος (Ευρυτανία, 19ος αιώνας - ;) ήταν Έλληνας αθλητής του στίβου. Ήταν τρίτος ολυμπιονίκης στο άλμα επί κοντώ στους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες το 1896 στην Αθήνα.

 Γεννήθηκε στην Ευρυτανία. Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας αγωνίστηκε στο άλμα επί κοντώ στις 10 Απριλίου 1896 και ισοφάρισε με τον συμπατριώτη του Ευάγγελο Δαμάσκο. Μαζί κατατάχθηκαν 3οι, με άλμα στα 2,60 μ. Ωστόσο, άλλοι συγγραφείς, όπως ο Γερμανός Φόλκερ Κλούγκε αναφέρει για τον Δαμάσκο άλμα στα 2,90 και για τον Θεοδωρόπουλο άλμα στα 2,75. Τόσο η ΔΟΕ όσο και η IAAF ασπάζονται ότι η τρίτη θέση κατακτήθηκε από αμφότερους τους Έλληνες αθλητές. Προφίλ
Ερρίκος της Λωρραίνης-Βωντεμόν

Ο Ερρίκος (απεβ. 20 Οκτωβρίου 1505) από τον Οίκο της Λωρραίνης-Βωντεμόν, ήταν επίσκοπος του Τερουάν και διοικητής του Βωντεμόν κατά την απουσία του αδελφού του, κόμη της περιοχής.

 Ήταν μικρότερος γιος του Αντωνίου κόμη του Βωντεμόν και της Μαρίας, κόρης τού Ιωάννη Ζ΄ κόμη τού Αρκούρ. Σπούδασε θεολογία στο Παρίσι και έγινε επίσκοπος της Τερουάν (1456). Έγινε διοικητής της κομητείας του Βωντεμόν, όταν ο μεγάλος του αδελφός Φρειδερίκος Β΄ κόμης τού Βωντεμόν βρισκόταν σε εκστρατεία στην Καταλονία με τον Ιωάννη Β΄ δούκα της Λωρραίνης. Ως επίσκοπος του Μετς είχε διαμάχη με τους κατοίκους (1484), που λύθηκε με την επέμβαση του Φρειδερίκου Γ΄ των Αψβούργων.
Εθνική Λιθουανίας (καλαθοσφαίριση ανδρών)

Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών Λιθουανίας είναι το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Λιθουανίας στις διεθνείς διοργανώσεις καλαθοσφαίρισης ανδρών. Διοικείται από την LKP (Lietuvos Krepšinio Federacija, Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης Λιθουανίας) και επίσημο χρώμα της είναι το πράσινο.

 Η Λιθουανία υπήρξε η πρώτη (χρονικά) μεγάλη δύναμη του μπάσκετ στην Ευρώπη, επαναπατρίζοντας παιδιά Λιθουανών μεταναστών που είχαν μεγαλώσει και μάθει το άθλημα στις ΗΠΑ, όπως ο χρυσός ολυμπιονίκης του Βερολίνου Πράνας Λούμπινας. Στο πρώτο Ευρωμπάσκετ ήταν απούσα, κατέκτησε όμως αήττητη τα δύο επόμενα (1937 και 1939). Αμέσως μετά η χώρα προσαρτήθηκε στη Σοβιετική Ένωση, αλλά κάποιοι από τους σπουδαιότερους αθλητές της Εθνικής ΕΣΣΔ, που μονοπωλούσε τις διεθνείς διοργανώσεις στις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες, ήταν Λιθουανοί. Ως ανεξάρτητο κράτος επανήλθε στους Ολυμπιακούς της Βαρκελώνης (1992) και έκτοτε συγκαταλέγεται στις υπερδυνάμεις του αθλήματος, κατακτώντας σειρά μεταλλίων στις παγκόσμιες και ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Μετά από το Ευρωμπάσκετ 2022 και μέχρι τον Νοέμβριο 2022, βρίσκεται στην όγδοη θέση της παγκόσμιας κατάστασης.Μερικοί μόνο από τους αθλητές παγκοσμίου βεληνεκούς που έχουν φορέσει τη φανέλα της, είναι οι Άρβιντας Σαμπόνις, Σαρούνας Μαρτσιουλίονις, Ρίμας Κουρτινάιτις, Σαούλιους Στομπέργκας και Σαρούνας Γιασικέβιτσιους. Τελευταία ενημέρωση: Σεπτέμβριος 2022Δεν αναγράφονται οι διοργανώσεις της περιόδου που η χώρα αποτελούσε τμήμα της Σοβιετικής Ένωσης
Μάζι Φθιώτιδας

Το Μάζι είναι ημιορεινός οικισμός του νομού Φθιώτιδας και ανήκει στον Δήμο Λοκρών. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο του νομού, στο εσωτερικό του κόλπου της Αταλάντης (Οπούντιος κόλπος), 93 χλμ. ΝΑ της Λαμίας, στην πρώην επαρχία Λοκρίδος.

 Το Μάζι ιδρύθηκε μεταξύ 1521 και 1540. Το όνομά του οφείλεται πιθανότατα στον αρχηγό του αρχικού οικισμού (Μάζης). Το 1540 υπήρχαν στο Μάζι 23 νοικοκυριά, το 1570 30, το 1616 32, το 1642 35, το 1688 33 και το 1810 μόλις 10. Το 1836 το χωριό ανήκε στην Επαρχία Λοκρίδας, με έδρα την Αταλάντη, και αποτελούσε μέρος του τότε Δήμου Άνω Λάρυμνας.Ο οικισμός καταστράφηκε ολοσχερώς, περί τα 60 σπίτια, από τους σεισμούς του 1894 στην περιοχή, ενώ έχασαν τη ζωή τους 6 κάτοικοι και τραυματίστηκαν άλλοι 2. Με διάταγμα του 1894, χτίστηκε νέος οικισμός στη θέση «Παλιοχώρι» του Μαζίου. Με νέο διάταγμα της 11-9-1928 ο οικισμός μετονομάστηκε σε «Πευκοχώρι», μια ονομασία όμως που έμελλε να μη μακροημερεύσει, με αποτέλεσμα να επανέλθει η αρχική του. Το 1998, με το «Σχέδιο Καποδίστριας» το Μάζι εντάχθηκε στον Δήμο Μαλεσίνας και το 2011, με τον νέο νόμο για την Τοπική Αυτοδιοίκηση (σχέδιο Καλλικράτης), εντάχθηκε στον διευρυμένο Δήμο Λοκρών.
NGC 514

Ο NGC 514 είναι ενδιάμεσος σπειροειδής γαλαξίας με πυρήνα Η II ο οποίος απέχει περίπου 100 εκατομμύρια έτη φωτός από το Ηλιακό Σύστημα. Βρίσκεται στον αστερισμό Ιχθύες και τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ 16 Οκτωβρίου 1784.

 Δεδομένα για το NGC 514 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 514 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 514 στο Wikimedia Commons
Σιμόν Σεμπάγκ Μοντεφιόρε

Ο Σάιμον Τζόναθαν Σέμπαγκ Μοντεφιόρε (γεν. 27 Ιουνίου 1965 στο Λονδίνο) είναι Βρετανός ιστορικός και συγγραφέας. Έχει γράψει μοντέρνες βιογραφίες σημαντικών ιστορικών μορφών όπως ο Ιωσήφ Στάλιν και είναι βραβευμένος διεθνώς.

 Ο πατέρας του Σάιμον ήταν γιατρός, απόγονος του διάσημου και πλούσιου γένους των Σεφαρδιτών Εβραίων που κατάφεραν να γίνουν διπλωμάτες και τραπεζίτες πανευρωπαϊκώς. Στις αρχές του 19ου αιώνα, ο προ-προ-θείος τους Sir Μωυσής Μοντεφιόρε έγινε τραπεζικός σύμβουλος στη Rothchild & Sons παίζοντας στις αγορές επί την πληροφορία της Μάχης του Βατερλώ. Αντιθέτως, η μητέρα του, Απρίλη, είναι συγγραφέας και κατάγεται από τη φτωχή Λιθουανική Εβραϊκή κοινότητα. Οι γονείς της εγκατέλειψαν τη Ρωσική Αυτοκρατορία στις αρχές του 20ου αιώνα, αγοράζοντας εισιτήρια για τη Νέα Υόρκη, αλλά έπεσαν θύματα απάτης και κατέληξαν στο Κορκ της Ιρλανδίας. Εκεί, εξαιτίας του Μποϊκοτάζ του Λίμερικ (1904) έφυγαν και πήγαν στο Νιούκασλ της Αγγλίας. Ο Σάιμον Σέμπαγκ Μοντεφιόρε έχει μακρινή συγγένεια με την ηθοποιό Γκουίνεθ Πάλτροου μέσω της προγιαγιάς του, που ήταν επίσης Λιθουανικής καταγωγής (Πάλτροβιτς). Παρακολούθησε γυμνάσιο στο Χάρροου του βορειοδυτικού Λονδίνου και σπούδασε ιστορία σε κολλέγιο του Πανεπιστημίου του Κέμπριτζ. Τα βιβλία του Μοντεφιόρε είναι παγκόσμια bestsellers και έχουν μεταφραστεί σε συνολικά 33 χώρες. Το πρώτο του βιβλίο μετείχε στη λίστα των εκλεγμένων προς βράβευση με τα βραβεία των Σάμουελ Τζόνσον, Ντάφ Κούπερ και Marsh Biography. Η βιογραφία του Στάλιν με τίτλο Stalin: The Court of the Red Tsar (2004) του απέφερε το βραβείο καλύτερου ιστορικού βιβλίου της χρονιάς στη Μ. Βρετανία . Παρόμοια επιτυχία γεμάτη βραβεία είχε και η επόμενη βιογραφία του ίδιου ηγέτη με τίτλο Young Stalin (2008). Η εταιρεία κινηματογράφου Μίραμαξ και η Ruby Films έχουν αγοράσει τα δικαιώματα του έργου αυτού με σκοπό την παραγωγή ομότιτλης ταινίας. Το πιο πρόσφατο ιστορικό βιβλίο του Μοντεφιόρε είναι το Jerusalem: the Biography, a fresh history of the Middle East (2011) που κυκλοφόρησε πρόσφατα. Ο συγγραφέας είναι σήμερα μέλος της Βασιλικής Κοινότητας των Γραμμάτων και ζει στο Λονδίνο με τη γυναίκα του, επίσης συγγραφέα νουβέλων, Σάντα Μοντεφιόρε, και τα δυο τους παιδιά. King's Parade, 1992 Stalin: The Court of the Red Tsar, 2004 A History of Caucasus, 2005 Potemkin: Catherine the Great's Imperial Partner, 2005 Piggy Foxy and the Sword of Revolution: Bolshevik Self-Portraits (Annals of Communism Series) with Alexander Vatlin, Larisa Malashenko and Vadim A. Staklo, 2006 Speeches that Changed the World: The Stories and Transcripts of the Moments that Made History, 2007, 2008 Young Stalin, 2008 Monsters – History's most evil men and women, 2008 Young Stalin, 2008 101 World Heroes, 2009 Jerusalem: the Biography, a fresh history of the Middle East, 2011 My Affair with Stalin, 2004 Sashenka, 2008 Speeches that Changed The World Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Simon Sebag Montefiore στο Wikimedia Commons
Φικίρι Ντίνε

Ο Συνταγματάρχης Φιτσίρι Ντίνε (αλβανικά: Fiqiri Dine‎ 5 Μαΐου 1897 ή 3 Αυγούστου 1897 – 26 Νοεμβρίου 1960) ήταν πρωθυπουργός της αλβανικής δωσιλογικής κυβέρνησης υπό τη Ναζιστική Γερμανία. Ήταν αρχηγός της φατρίας Ντίνε από τη Δίβρη.

 Παρά την επιλογή του στη θέση του πρωθυπουργού της Αλβανίας, ο Ντίνε επηρεάστηκε κυρίως από τους Μέχντι Φράσερι και Αμπάζ Κούπι. Ο Φράσερι, χρησιμοποιώντας τις διασυνδέσεις του Ντίνε με το κίνημα Legaliteti (Νομιμόφρονες), ζήτησε την ένταξη του Κούπι στην κυβέρνηση. Ο Κούπι συμφώνησε αφού οι Αλβανοί αντάρτες άρχισαν να επιτίθενται στην επικράτεια του Κούπι. Ωστόσο, οι Γερμανοί αρνήθηκαν να δεχτούν το προτεινόμενο υπουργικό συμβούλιο των Ντίνε και Μέχντι Φράσερι ή την επιλογή του Φράσερι για να διαδεχθεί τον Φουάτ Ντίμπρα, ο οποίος πέθανε τον Φεβρουάριο, στη θέση του Αντιβασιλέα. Οι Ντίνε και Φράσερι πρότειναν να σχηματιστεί ένας συνασπισμός Γκέγκηδων. Το σχέδιο είχε ως στόχο να συντονίσει τις δυνάμεις του Μπάλι Κομπετάρ και των βασιλοφρόνων του Ζογ και, σε συνεργασία με τους Γερμανούς, να απομακρύνει τους κομμουνιστές. Ταυτόχρονα, ήλπιζαν να πείσουν τους Συμμάχους ότι ενεργούσαν για λογαριασμό μιας ανεξάρτητης Αλβανίας και επομένως άξιζαν, αν όχι την άμεση υποστήριξη των συμμάχων, τουλάχιστον την παράταση της ενεργούς αντίστασης των συμμάχων. Οι πρώτες στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον των παρτιζάνων ήταν φαινομενικά αρκετά επιτυχείς. Οι δυνάμεις των Γερμανών και των βασιλοφρόνων, χωρίς να συνεργάζονται άμεσα, κατόρθωσαν να απομακρύνουν τους παρτιζάνους από το Μάτι στα τέλη Ιουλίου. Οι δυνάμεις του Μεχμέτ Σέχου που έλεγχαν τη Δίβρη, ανάγκασαν τους παρτιζάνους να υποχωρήσουν προς στιγμήν. Ωστόσο, οι συμμαχικές δυνάμεις άρχισαν να ρίχνουν τις προμήθειες σε παρτιζανικό έδαφος με σκοπό να τους βοηθήσουν να πραγματοποιήσουν μια νέα επίθεση. Το σχέδιο των μελών του Μπαλί και των βασιλοφρόνων είχε αποτύχει. Μια σειρά δυσοίωνων διεθνών γεγονότων κατά τις τελευταίες ημέρες του Αυγούστου κατέστησε άκρως σαφές ακόμη και στους πιο φιλογερμανούς Αλβανούς ότι η γερμανική κατοχή της Αλβανίας θα έληγε σύντομα. Η γερμανική ελίτ στην Αλβανία έγινε επιφυλακτική για τους Ντίνε και Φράσερι. Ο Μάρτιν Σλιπ και ο Γιόζεφ Φίτζτουμ όντας εξοργισμένοι μετά την ανακάλυψη της επαφής του Ντίνε με τους Συμμάχους, τον αντικατέστησαν με τον Ιμπραχίμ Μπιτσακτσίου στις 29 Αυγούστου 1944. Ο Ντίνε ήταν πρωθυπουργός για μόνο 43 ημέρες. Μετά τον πόλεμο, ο Ντίνε μαζί με τον Μουχαρέμ Μπαϊρακτάρι εργάστηκαν στην Αλβανική Επιτροπή στο Παρίσι. Ο Ντίνε διέφυγε από τη Γιουγκοσλαβία στο Βέλγιο, όπου πέθανε στις 26 Νοεμβρίου 1960, σε ηλικία 63 ετών.
Ελληνοκύπριοι στην ΤΔΒΚ

Οι εγκλωβισμένοι Ελληνοκύπριοι είναι η κοινότητα των Ελληνοκυπρίων που έχει παραμείνει στα κατεχόμενα εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974. Το 2014, στα κατεχόμενα εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας ζούσαν συνολικά 343 Ελληνοκύπριοι. Οι Ελληνοκύπριοι στο Ριζοκάρπασο εκλέγουν τον κοινοτάρχη σε εκλογές που διοργανώνονται από τις αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας, με αποτέλεσμα να μην αναγνωρίζεται από τις τουρκοκυπριακές αρχές.

 Η Ελένη Φωκά ήταν μια από τις τρεις δασκάλες στο ελληνοκυπριακό δημοτικό σχολείο στην Καρπασία, της οποίας η ασφάλεια τέθηκε σε κίνδυνο. Ήταν δασκάλα στο ελληνοκυπριακό δημοτικό σχολείο της Αγίας Τριάδας στην Γιαλούσα της Καρπασίας. Απευθύνθηκε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Στις 5 Μαΐου 1994, η υπόθεση της αναφέρθηκε σε μια αναφορά που υπέβαλε η Δημοκρατία της Κύπρου στην Διεθνή Σύμβαση του ΟΗΕ για την Αντιμετώπιση όλων των μορφών φυλετικής βίας. Έγραφε το εξής: "Στις αρχές Μαρτίου 1994, η Ελληνοκύπρια δασκάλα του εγκλωβισμένου σχολείου στην Αγία Τριάδα, κα. Ελένη Φωκά, σχεδόν απελάθηκε [από την Βόρεια Κύπρο] αφού έκανε μια δημόσια δήλωση σε βαθμό που ένιωθε ότι απειλείται. Μόνο μετά από επαλαμβανόμενες διαμαρτυρίες η απέλαση της απετράπη. Τον Φεβρουάριο του 2011 ανακοινώθηκε ότι η Φωκά συμμετείχε στην υπόθεση Ελληνοκύπριοι και λοιποί εναντίον ΤΔΒΚ και HSBC Bank USA. Τον Σεπτέμβριο του 2014, το Ομοσπονδιακό Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών απέρριψε την υπόθεση των Ελληνοκυπρίων.Την σχολική χρονιά 1996-7 το δημοτικό σχολείο στην Αγία Τριάδα έπρεπε να κλείσει λόγω της άρνησης των κατοχικών δυνάμεων να επιτρέψουν στην Ελένη Φωκά να γυρίσει στο χωριό της παρά τις μεγάλες προσπάθειες της κυπριακής κυβέρνησης. Η κυπριακή εφημερίδα Financial Mirror γράφει ότι ακόμα και τον Σεπτέμβριο του 2008 οι τουρκοκυπριακές αρχές αρνούνται σε Ελληνοκύπριους δασκάλους να επιστρέψουν στο δημοτικό σχολείο στο Ριζοκάρπασο. Τουρκοκύπριοι θύλακες Ριζοκαρπάσο Δημοτικό σχολείο του Ριζοκαρπάσου Κορμακίτης
Τζορτζ Μόλετ

Ο Σερ Ουίλιαμ Τζορτζ Μόλετ (Sir William George Mallet, 1923-2010) ήταν πολιτικός από την Αγία Λουκία. Διετέλεσε Γενικός Κυβερνήτης από το 1996 ως το 1997. Ήταν μέλος του Τάγματος του Αγίου Μιχαήλ και Αγίου Γεωργίου (GCMG) και του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (CBE).

 Γεννήθηκε στις 24 Ιουλίου του 1923. Υπηρέτησε ως υπουργός Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού στην πρώτη κυβέρνηση της Αγίας Λουκίας μετά την ανεξαρτησία το 1979. Αργότερα θήτευσε και ως αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, υπουργός Εξωτερικών και υπουργός Εσωτερικών. Ως μέλος του Ενωτικού Κόμματος Εργατών (UWP), ο Μόλετ εξελέγη στην επαρχία του Κέντρου στο Κάστρις. Υπήρξε πολύ δημοφιλής και εκλεγόταν συνεχώς στην εκλογική του περιφέρεια. Έπειτα από την απόσυρσή του από την ενεργό πολιτική ζωή το 1996, ο Μόλετ διορίστηκε Γενικός Κυβερνήτης της Αγίας Λουκίας. Ανέλαβε καθήκοντα την 1η Ιουνίου του 1996 και διατηρήθηκε στο αξίωμα ως τις 17 Σεπτεμβρίου του 1997. Χρίστηκε Ιππότης το 1999. Η σύζυγός του, Λαίδη Μπέριλ Μόλετ, απεβίωσε στις 27 Αυγούστου του 2003. Ο Σερ Τζορτζ Μόλετ πέθανε στις 20 Οκτωβρίου 2010. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα George Mallet στο Wikimedia Commons Ιστότοπος της Κυβέρνησης της Αγίας Λουκίας.
Ε.Α.Ν.Κ. Ιωαννίνων

Το Εθνικό Αθλητικό & Ναυτικό Κέντρο (Ε.Α.Ν.Κ.) Ιωαννίνων είναι κομμάτι των αθλητικών εγκαταστάσεων της πόλης των Ιωαννίνων.Βρίσκεται στην περιοχή της Λιμνοπούλας. δίπλα στην λίμνη Παμβώτιδα.Ανήκει στην ΓΓΑ και η διαχείριση του γίνεται από μια επιτροπή.

 Κλειστό γυμναστήριο Γήπεδο ποδοσφαίρου με πλαστικό χλοοτάπητα Εξωτερικά γήπεδα μπάσκετ Κολυμβητήριο Γήπεδα Τένις Αίθουσα άρσης βαρών και τζούντο Λεμβαρχεία Εξωτερικό γήπεδο handball Εξωτερικό γήπεδο βόλεϋ Υγρός στίβος Πάρκινγκ Αναψυκτήριο - Καφέ Αρκετοί σύλλογοι διάφορων αθλημάτων χρησιμοποιούν τις εγκαταστάσεις για τις προπονήσεις τους και για τις αγωνιστικές τους δραστηριότητες. οι εγκαταστάσεις ανήκουν στην Γ.Γ. Αθλητισμού.Η διαχείριση γίνεται από το ΠΕΑΚΙ που είναι Ν.Π.Δ.Δ.. https://web.archive.org/web/20190715201903/https://www.peaki.gr/index.php ,επίσημη σελίδα https://www.facebook.com/panipirotiko/ ,επίσημη σελίδα στο fb
Κρίστιαν "Witchhunter" Ντούντεκ

Ο Κρίστιαν "Witchhunter" Ντούντεκ (Christian Dudek, 1966) ήταν Γερμανός μουσικός γνωστός ως ντράμερ των Sodom από το 1981 μέχρι το 1992, ενώ συνεργάστηκε με τους Destruction για την "Eternal tour" του 1987.

 Ο Ντούντεκ υπήρξε ένα εκ των ιδρυτικών μελών των Sodom το 1981 και μέχρι την αποχώρηση του, έντεκα χρόνια αργότερα, υπήρξε ο βασικός συνθέτης του συγκροτήματος. Από τη δεκαετία του '80, ο Ντούντεκ παρουσίασε προβλήματα αλκοολισμού, γεγονός που αποτέλεσε τροχοπέδη για την πορεία του με τους Sodom. Παρ' όλα αυτά, το συγκρότημα αποτέλεσε έναν εκ των των τριών σπουδαιότερων και πιο αναγνωρισμένων σχημάτων του τευτονικού thrash metal, με σπουδαίους δίσκους όπως τα "Persecution Mania" και "Agent Orange".Το 1986, ο Ντούντεκ επισκέφθηκε τον Τόμας "Quorthon" Φόρσμπεργκ στη Στοκχόλμη, απαντώντας στην αγγελία του τελευταίου για ντράμερ στους Bathory, χωρίς τελικά να συνεργαστούν.Ο Ντούντεκ είχε προβλήματα στη σχέση του με τον Τομ "Angelripper" Ζουκ, μπασίστα και τραγουδιστή των Sodom, με αποτέλεσμα την απόλυση του ντράμερ το 1992, η οποία σύμφωνα με τον Ζουκ οφειλόταν στον ερασιτεχνισμό του Ντούντεκ, ενώ ο τελευταίος χαρακτήρισε τον Ζουκ φιλάργυρο. Η αποχώρηση του από τους Sodom σήμανε το τέλος της μουσικής του καριέρας, αφού θέλησε να δημιουργήσει ένα συγκρότημα στο ύφος των Metallica και των Megadeth αλλά δεν μπόρεσε να βρει τον τραγουδιστή που επιθυμούσε, με αποτέλεσμα να εγκαταλείψει την ιδέα. Στη συνέχεια, έγραψε σε κάποια fanzines, ενώ επανήλθε στη μουσική βιομηχανία το 2007, όταν οι Sodom τον κάλεσαν να παίξει στη νέα ηχογράφηση του κλασικού τους ΕΡ "In the Sign of Evil" με τίτλο "The Final Sign of Evil".Το πρωί της 8ης Σεπτεμβρίου του 2008, ο Ντούντεκ πέθανε από πολλαπλή ανεπάρκεια οργάνων. Προς τιμή του, έλαβε χώρα μία συναυλία στο Όμπερχαουζεν στις 11 Απριλίου 2009, με τη συμμετοχή των Sodom, Artillery, Assassin και Holy Moses. In the Sign of Evil (EP, 1984) Obsessed by Cruelty (1986) Expurse of Sodomy (EP, 1987) Persecution Mania (1987) Mortal Way of Live (Live, 1988) Agent Orange (1989) Ausgebombt (EP, 1989) Better Off Dead (1990) The Saw Is the Law (EP, 1991) Tapping the Vein (1992) The Final Sign of Evil (2007) Chris Witchhunter - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives Drummerszone artists - Christian "Chris Witchhunter" Dudeck Chris Witchhunter Discography at Discogs
Ρουχακάνα Ρουγκούντα

Ο Ρουχακάνα Ρουγκούντα (Ruhakana Rugunda, γενν. στις 7 Νοεμβρίου 1947) είναι γιατρός και πολιτικός από την Ουγκάντα και πρωθυπουργός από το 2014. Από το 1986 υπηρέτησε σε διάφορα αξιώματα κατά την προεδρία του Γιουέρι Μουσέβενι. Ήταν υπουργός Εξωτερικών από το 1994 ως το 1996 και υπουργός Εσωτερικών από το 2003 ως το 2009. Συνακόλουθα, έγινε μόνιμος αντιπρόσωπος της χώρας του στα Ηνωμένα Έθνη από το 2009 ως το 2011 και υπουργός Υγείας από το 2013 ως το 2014. Διορίστηκε πρωθυπουργός στις 18 Σεπτεμβρίου 2014. Αντικατέστησε τον Αμάμα Εμπαμπάζι, ο οποίος αποπέμφθηκε από την κυβέρνηση.

 Γεννήθηκε στην Επαρχία Καμπάλε και από μικρό παιδί συνήθιζε να διαβάζει τις εφημερίδες στον πατέρα του Σουρουμανί Ρουγκούντα. Οι εμπειρίες του αυτές τον έκαναν να ασχοληθεί αργότερα με την πολιτική. Παρακολούθησε μαθήματα στο σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης του Κιγκέζι και έπειτα στο κολέγιο Μπουσόγκα Μουίρι. Λίγο μετά εισήλθε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Μακέρερε. Έπειτα συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Ζάμπιας. Ειδικεύτηκε στην Ιατρική και αποφοίτησε με το πτυχίο μπάτσελορ της Ιατρικής και της Χειρουργικής. Συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στις ΗΠΑ και έλαβε μεταπτυχιακό τίτλο στη Δημόσια Υγεία (MSc.Pub.Hlth) Προτού κατέλθει στον πολιτικό στίβο, εργάστηκε ως διοικητικός ιατρός στη Ζάμπια και στο νοσοκομείο της Ουάσινγκτον, όπως επίσης και στο Εθνικό Νοσοκομείο Κενυάτα στο Ναϊρόμπι της Κένυας.Kenyatta National Hospital in Nairobi, Kenya. Ήταν πρόεδρος της Φοιτικής Ένωσης του Πανεπιστημίου Μακέρερε (NUSU) και ήταν ενεργός αρχικά με το Κογκρέσο του Λαού (UPC). Το 1986 όταν κατέλαβε την εξουσία ο Μουσέβενι, ο Ρουχακάνα διορίστηκε σε σειρά κυβερνητικών θέσεων: υπουργός Υγείας (1986-88), υπουργός Δημοσίων Έργων, Μεταφορών και Επικοινωνιών (1988-94), υπουργός Εξωτερικών (1994-96), υπουργός Τύπου (1996-98), Προεδρίας (1998-2001), Νερών, Γης και Περιβάλλοντος (2001-03) και υπουργός Εσωτερικών από το 2003 ως το 2009.Υπηρέτησε μεταξύ άλλων ως επικεφαλής του Διοικητικού Συμβουλίου για το Περιβαλλοντικό Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών (UNEP). Τον Ιούλιο του 2006 ο Ρουγκούντα ηγήθηκε της διαπραγματευτικής ομάδας που είχε στείλει η κυβέρνηση της Ουγκάντας στην Τζούμπα του Σουδάν, για συνομιλίες με τον Στρατό Αντίστασης του Κυρίου. Τον Ιανουάριο του 2009 διορίστηκε μόνιμος αντιπρόσωπος της Ουγκάντας στα Ηνωμένα Έθνη. Την ίδια περίοδο η θέση του προήχθη σε επίπεδο υπουργού. Δύο φορές υπηρέτησε ως πρόεδρος του Συμβουλίου Ασφαλείας τον Ιούλιο του 2009 και τον Οκτώβριο του 2010 στη διάρκεια της διετούς θητείας της Ουγκάντας στο Συμβούλιο. Έπειτα από τον ανασχηματισμό της κυβέρνησης στις 27 Μαΐου 2011, διορίστηκε υπουργός Τύπου και Επικοινωνιών. Το Μάιο του 2013 έγινε υπουργός Υγείας. Το Σεπτέμβριο του 2014 διορίστηκε πρωθυπουργός. Είναι παντρεμένος με τη Ζοκλίν Ρουγκούντα και έχουν 4 γιους. Πλήρης κατάλογος των υπουργών της κυβέρνησης του 2011 Αρχειοθετήθηκε 2018-08-21 στο Wayback Machine.