IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Τέοντοορ Βίλκενς

Ο Τέοντοορ Βίλκενς (Theodoor Wilkens ή Theodorus Wilkens (ψευδώνυμο Goedewil)) (1690, Άμστερνταμ – 1748, Άμστερνταμ ), ήταν ζωγράφος και σχεδιαστής του 18ου αιώνα από την Ολλανδική Δημοκρατία που ειδικεύτηκε στα τοπία.

 Τίποτα δεν είναι γνωστό για τη μαθητεία του. Ταξίδεψε στη Ρώμη το 1710 ή το 1711. Σύμφωνα με τον πρώιμο βιογράφο Άρνολντ Χαουμπράκεν ταξίδεψε στην Ιταλία και εντάχθηκε στο Bentvueghels, μια ένωση κυρίως Ολλανδών και Φλαμανδών καλλιτεχνών που δραστηριοποιούνται στη Ρώμη και υιοθέτησε το ψευδώνυμο Goedewil (καλή πρόθεση). Ο Χαουμπράκεν αναφέρει ένα ανέκδοτο για το ταξίδι του Βίλκενς στην Ιταλία, το οποίο πραγματοποίησε μαζί με τον ζωγράφο Χέντρικ Φρανς φαν Λιντ από την Αμβέρσα . Οι καλλιτέχνες είχαν στήσει τις τέντες τους και είχαν αρχίσει να σχεδιάζουν για να σκιαγραφήσουν τα ερείπια της παλιάς πόλης του Ροντσιλιόνε (Ronciglione), κοντά στη Ρώμη. Στη συνέχεια σχηματίστηκε ένα πλήθος στον περίγυρο, το οποίο τους παρακολουθούσε. Η κίνηση του πλήθους στην άκρη του παλαιού, μεσαιωνικού τμήματος της πόλης, σκαρφαλωμένου σε βράχο, προκάλεσε την κατάρρευση ενός κτιρίου. Έτσι, το πλήθος κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ασκούσαν μαγεία και άρχισαν να βγαίνουν τρέχοντας έξω από την πόλη. Οι καλλιτέχνες σώθηκαν από έναν αστυνομικό, που τους προσήγαγε ενώπιον του κυβερνήτη της πόλης που τους άφησε να φύγουν, αφού του εξήγησαν την κατάσταση. Στο Άμστερνταμ ο Βίλκενς χρησιμοποίησε τα σκίτσα που είχε σχεδιάσει στην Ιταλία για να δημιουργήσει νέα σχέδια. Τα ιταλικά τοπία του χρονολογούνται την περίοδο από το 1715 έως το 1744. Η ημερομηνία θανάτου του είναι αβέβαιη, αλλά η ζωγραφική του συλλογή δημοπρατήθηκε στο Άμστερνταμ στις 17 Ιουνίου 1748. Ειδικεύτηκε στις απεικονίσεις τοπίων και αρχιτεκτονημάτων. Κανένας πίνακας από το χέρι του δεν έχει διατηρηθεί, ώστε το έργο του να είναι γνωστό μόνο μέσω των σχεδίων του. Δούλεψε σε ιταλικό ύφος που φαίνεται να επηρεάζεται από τους Ολλανδούς ζωγράφους τοπίου Άλμπερτ Μάιερινγκ (Albert Meijeringh) και Γιοχάννες Χλάουμπερ (Johannes Glauber) που και οι δύο εργάστηκαν στην Ιταλία. Τα σχέδια του Βίλκενς μοιάζουν επίσης με μερικά έργα του Κασπάρ φαν Βίττελ. Και οι δύο καλλιτέχνες βρίσκονταν ταυτόχρονα στη Ρώμη. Οι υφολογικές ομοιότητες μεταξύ των έργων τους καθιστούν πιθανό ότι οι δύο καλλιτέχνες γνώριζαν ο ένας τον άλλον στη Ρώμη. Κατάλογος Ολλανδών ζωγράφων Bentvueghels
Γλώσσες της Γερμανίας

Η επίσημη γλώσσα της Γερμανίας είναι τα γερμανικά με πάνω από το 95 τοις εκατό της χώρας να μιλά τα Πρότυπα Γερμανικά ή κάποια γερμανική διάλεκτο ως πρώτη τους γλώσσα. Αυτός ο αριθμός περιλαμβάνει ομιλητές των Βόρειων Κάτω Σαξονικών, αναγνωρισμένη μειονοτική ή περιφερειακή γλώσσα που δεν θεωρείται ξεχωριστή από τη στατιστική των πρότυπων γερμανικών. Οι αναγνωρισμένες μειονοτικές γλώσσες είναι επίσημες συνήθως στις αντίστοιχες περιοχές τους.

 Οι αναγνωρισμένες μειονοτικές γλώσσες της Γερμανίας είναι οι παρακάτω: Άνω Σορβιανά και Κάτω Σορβιανά (0.09%) Ρομάνι (0.08%) - γλώσσα των Ρομά της Γερμανίας Δανικά (0.06%) Βόρεια Φριζιανά (0.01%) και Φριζικά του Σάτερλαντ Οι γλώσσες των μεταναστών που ομιλούνται από μεγάλες κοινότητες πρώτης και της δεύτερης γενιάς (η κυρίαρχη προέλευση των ομιλητών είναι στις παρενθέσεις): Τουρκικά (νότια Ευρώπη και τη Δυτική Ασία) π. 1.8% - ομιλείται από τους μετανάστες από την Τουρκία Κουρδικά (Δυτική Ασία) π. 0.3% - ομιλείται από τους Κούρδους μετανάστες από την Τουρκία, το Ιράκ, τη Συρία και το Ιράν Ταμίλ (Νότια Νοτιοανατολική Ασία) - ομιλείται από τους Ταμίλ μετανάστες από τη Σρι Λάνκα και την Ινδία Ρωσική (Ανατολική Ευρώπη και Βόρεια Ασία) - ομιλείται από τους μετανάστες από τη Ρωσία, την Ουκρανία, το Καζακστάν και τη Λευκορωσία. Αραβικά (Δυτική Ασία και Βόρεια Αφρική) - ομιλείται από τους μετανάστες από τις χώρες της περιοχής της Ευρύτερης Μέσης Ανατολής (κυρίως τη Δυτική Ασία και τη Βόρεια Αφρική). Ελληνικά (νότια Ευρώπη) - ομιλείται από τους μετανάστες από την Ελλάδα και την Κύπρο Ολλανδικά (Δυτική Ευρώπη) - ομιλείται από τους μετανάστες από την Ολλανδία και το Ολλανδόφωνο Βέλγιο, γειτονικές χώρες της Γερμανίας Ίγκμπο (Δυτική Αφρική) - ομιλείται από τους μετανάστες από τη Νιγηρία και διάφορα άλλα κράτη της Δυτικής Αφρικής Πολωνικά (κεντρική Ευρώπη) - ομιλείται από τους μετανάστες από την Πολωνία, γειτονική χώρα της Γερμανίας Σερβοκροατικά (Δυτικά Βαλκάνια, νότια Ευρώπη) - ομιλείται από τους μετανάστες από τις χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας (Βοσνία και Ερζεγοβίνη, Σερβία, Κροατία, Μαυροβούνιο, Σλοβενία και Βόρεια Μακεδονία) Ιταλικά (νότια Ευρώπη) - ομιλείται από τους μετανάστες από την Ιταλία, και ορισμένους Ιταλόφωνους Ελβετούς Οι περισσότεροι Γερμανοί μαθαίνουν τα αγγλικά ως πρώτη ξένη γλώσσα στο σχολείο. Μερικές φορές, τα γαλλικά ή τα λατινικά διδάσκονται πρώτα αλλά συνήθως τα αγγλικά, τα γαλλικά και τα λατινικά είναι η δεύτερη ή τρίτη ξένη γλώσσα. Τα ρωσικά, τα ιταλικά, τα ισπανικά, τα πολωνικά, τα ολλανδικά, τα κλασικά ελληνικά και άλλες γλώσσες προσφέρονται σε σχολεία, συχνά ανάλογα με τη γεωγραφική θέση του σχολείου.
Καμινάκι Λασιθίου

Το Καμινάκι είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Οροπεδίου Λασιθίου, της περιφερειακής ενότητας Λασιθίου της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 273 κατοίκους. Απέχει 46 χιλιόμετρα από τον Άγιο Νικόλαο και είναι κτισμένο σε υψόμετρο 870 μ.

 Το οροπέδιο Λασιθίου κατά τα πρώτα ενετικά χρόνια ήταν εστία αναβρασμού και έδρα συχνών επαναστάσεων εναντίον των Βενετών, με αποτέλεσμα οι Βενετοί το 1364 να αποφασίσουν να καταστρέψουν τα χωριά του οροπεδίου και να απαγορεύσουν την κατοίκηση σε αυτό. Το 1465 όμως αποφασίστηκε να αρχίσει πάλι η καλλιέργεια σιτηρών στο οροπέδιο, αρχίζοντας τότε η εποχική κατοίκηση του οροπεδίου κατά τη σπορά και τη συγκομιδή. Αυτοί οι προσωρινοί οικισμοί - μετόχια έγιναν με τον καιρό μόνιμοι οικισμοί. Ένα από αυτά τα μετόχια ήταν και το μετόχι Καμινάκι του Φάουρο, Mettocchio Caminachi del Fauro όπως αναφέρεται στην απογραφή του Καστροφύλακα το 1583, ο οποίος όμως δεν καταγράφει τον πληθυσμό του, λόγω της εποχιακής κατοίκησής του. Πιθανόν στο χωριό υπήρχε τότε σιδηρουργός (Φάουρο). Ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το αναφέρει και στη δική του απογραφή το 1630 ως Caminachi di Lassithi. Στην τουρκική απογραφή του 1671 είχε 20 χαράτσια.Στην απογραφή η οποία διεξήχθη από τους Αιγυπτίους το 1834, το Καμινάκι είχε αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, με 30 οικογένειες να κατοικούν σε αυτό. Στην απογραφή του 1881 υπαγόταν στον δήμο Ψυχρού και σύμφωνα με την απογραφή είχε 314 χριστιανούς κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 325 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Το 1920 είχε οριστεί έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1926 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Καμινακίου, μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον δήμο Οροπεδίου Λασιθίου.Δείτε: Κοινότητα Καμινακίου Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Περιφέρεια Νταρ ες Σαλάαμ

Η Περιφέρεια Νταρ ες Σαλάαμ (Αγγλικά Dar es Salaam Region, Σουαχίλι Mkoa wa Dar es Salaam), είναι μια από τις 30 διοικητικές Περιφέρειες της Τανζανίας. Συνορεύει στα ανατολικά με τον Ινδικό Ωκεανό και περιτριγυρίζεται από τα βόρεια, δυτικά και νότια από την Περιφέρεια Πουάνι (Pwani Region). Η περιφερειακή πρωτεύουσα, είναι η πόλη του Νταρ ες Σαλάαμ (Dar es Salaam). Σύμφωνα με την εθνική απογραφή του 2012, η περιοχή είχε πληθυσμό 4.364.541 άτομα, που ήταν πολύ υψηλότερος από την προ-απογραφής εκτίμηση των 3.270.255 ατόμων. Για 2002-2012, ο μέσος ετήσιος ρυθμός αύξησης του πληθυσμού στην περιφέρεια ήταν 5,6 τοις εκατό, ο υψηλότερος στη χώρα. Ήταν επίσης η πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή με 3.133 άτομα ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο.

 Η Περιφέρεια Νταρ ες Σαλάαμ (Dar es Salaam Region), διαιρείται σε πέντε διοικητικές περιοχές. Ο περιφερειακός επίτροπος είναι ο Paul Makonda. Η πιο κοινή μορφή της μεταφοράς στο Νταρ ες Σαλάαμ (Dar es Salaam) είναι τα δημόσια λεωφορεία, τα οποία ονομάζονται ντάλα ντάλα και που βρίσκονται συχνά στους μεγάλους τερματικούς σταθμούς λεωφορείων του Makumbusho και Ubungo. Η κυβέρνηση εισήγαγε επίσης τα λεωφορεία metro transport buses υπό την Dar es Salaam rapid transit ("mwendo kasi" που σημαίνει «ταχύτητα»). Τα λεωφορεία μετρό, τα διαχειρίζεται η UDA (Usafiri Dar es Salaam). Η πόλη εξυπηρετεί επίσης τη μεταφορά προς τις διάφορες τοποθεσίες, με μοτοσικλέτες και τρίκυκλα μάρκας Bajaj. Στα σημαντικά μέρη για να επισκεφτείτε στο Νταρ (Dar) περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων το Makumbusho cultural museum center στην Kijitonyama, το μουσείο στο κέντρο της πόλης και το εμπορικό κέντρο Mlimani. Το Dar es Salaam μπορεί να υπερηφανεύεται για τα πολυτελή ξενοδοχεία και τις παραλίες του, μερικά από τα μεγάλα ξενοδοχεία περιλαμβάνουν το Movenpick, Kempinski Kilimanjaro, Peacock, Whitesands και πολλά άλλα. Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Τανζανίας Νταρ ες Σαλάαμ Παραπομπές σημειώσεων (Αγγλικά) Dar es Salaam rapid transit
Ροβέρτος Ούγος των Βουρβόνων-Πάρμας

Ο Ροβέρτος Ούγος, ιταλ. Roberto-Ugo (7 Αυγούστου 1909 - 15 Νοεμβρίου 1974) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Πάρμας ήταν ως Ροβέρτος Β΄ τιτουλάριος δούκας της Πάρμας & Πλακεντίας (1959-74) και αρχηγός του Οίκου του.

 Ήταν γιος του Ηλία δούκα της Πάρμας & Πλακεντίας και της Μαρίας-Άννας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Φρειδερίκου δούκα του Τέσεν. Το 1959 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε. Ο ίδιος απεβίωσε στη Βιέννη το 1974 άγαμος. Τον διαδέχθηκε ο θείος του Ξαβιέ.
Τρόπαιο Ρομπέρ Λουί-Ντρεϊφούς

Το Τρόπαιο Ρομπέρ Λουί-Ντρεϊφούς είναι ένα ποδοσφαιρικό τουρνουά φιλικού χαρακτήρα, το οποίο διοργανώνεται από την Ολιμπίκ Μαρσέιγ και του οποίου η πρώτη διεξαγωγή έλαβε χώρα την 1η Αυγούστου 2010, κάτι παραπάνω από έναν χρόνο μετά από τον θάνατο του Ρομπέρ Λουί-Ντρεϊφούς.

 Η διοργάνωση λαμβάνει χώρα υπό την μορφή ενός μονού αγώνα ανάμεσα στην Ολιμπίκ Μαρσέιγ και μια προσκεκλημένη ομάδα. Εφόσον οι δύο ομάδες παραμείνουν ισσόπαλες μετά το πέρας της κανονικής διάρκειας του αγώνα, δεν υπάρχει η διαδικασία της παράτασης, αλλά ο αγω΄νας παέι απευθείας στη διαδικασία των πέναλτι.
Φίλυρο

Το Φίλυρο είναι κωμόπολη, που βρίσκεται βόρεια της Θεσσαλονίκης και απέχει από το κέντρο της 10 χιλιόμετρα. Το μέσο σταθμικό υψόμετρο είναι στα 400 μέτρα ενώ η ψηλότερη κορυφή φτάνει τα 550 μέτρα. Οι λαγκαδιές, το δρυοδάσος και τα μονοπάτια του αποδεικνύουν τη μοναδικότητα του Φιλύρου, η οποία συνίσταται στη μεγάλη ποικιλία βλάστησης.

 Το Φίλυρο ήταν ένα φτωχό τουρκοχώρι. Οι κάτοικοι μεταφέρθηκαν εδώ από τα βάθη της Μικράς Ασίας κατά τη διάρκεια της τουρκικής κατοχής. Επίσης το Φίλυρο (Γιάλετζικ) πριν από την εγκατάσταση των Μικρασιατών και Ποντίων Ελλήνων προσφύγων υπήρξε παραθεριστικό μέρος Τούρκων. Οι Τούρκοι αποχώρησαν αμέσως μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης το 1912-1913. Απομεινάρια της τουρκικής παρουσίας ήταν ένα τζαμί, μερικά σπίτια του χωριού και η ονομασία του, Γιάλετζικ. Η ονομασία του σχετίζεται πιθανότατα με το καλό κλίμα και τα δασωμένα βουνά του, δεδομένου ότι στα τούρκικα Γιαϊλά σημαίνει παραθέριση. Το 1914 φτάνουν και εγκαθίστανται στο Φίλυρο τρεις μεγάλες οικογένειες από διάφορα μέρη του Πόντου και του Καυκάσου, αλλά κυρίως από την επαρχία του Καρς. Οι οικογένειες αυτές είναι πρόγονοι των σημερινών Φιλυριωτών. Προτίμησαν το βουνό, το Γιάλετζικ, επειδή επικοινωνούσε με τη Θεσσαλονίκη και τα γύρω χωριά. Οι πρώτοι δρόμοι κατασκευάζονται γύρω στα 1917-1918 με τη βοήθεια των Άγγλων, για την κάλυψη των αναγκών του στρατού. Οι δρόμοι παρέμειναν χωματόδρομοι ως το 1950 οπότε έγινε χαλικόστρωση. Το 1967-1968 κατασκευάζεται άσφαλτος και το χωριό ηλεκτροδοτείται. Όσον αφορά την ύδρευση, η τροφοδότηση με νερό γίνονταν από το τουρκικό δίκτυο. Επίσης, υπήρχαν πολλά πηγάδια, ρεματιές και πηγές που ανάβλυζαν πόσιμο νερό. Λόγω των γεωτρήσεων τα νερά εξαντλήθηκαν. Οι αποδόσεις των χωραφιών ήταν πολύ μικρές αφού ο τόπος δε διέθετε γόνιμες εκτάσεις. Παράλληλα αναπτύχθηκε αξιόλογη κτηνοτροφία. Σταδιακά οι συνθήκες διαβίωσης βελτιώθηκαν. Ωστόσο πρόβλημα αποτελούσε για πολλά χρόνια η έλλειψη ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης. Παρά τις δυσκολίες εκείνων των εποχών, τη θερινή εποχή κάθε Κυριακή και γιορτή στήνονταν χοροί στην πλατεία και στο δάσος του χωριού που κρατούσαν ως το βράδυ. Το Φίλυρο μαζί με το Ασβεστοχώρι, την Εξοχή, τον Χορτιάτη, το Πανόραμα και την Πυλαία αποτελούν τον Δήμο Πυλαίας-Χορτιάτη. Ο πληθυσμός του Φιλύρου ανέρχεται στα 9,998 (απογραφή πληθυσμού-κατοικιών 2017). Ελάχιστοι σήμερα ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία και οι περισσότεροι είναι εργαζόμενοι στο δευτερογενή και τριτογενή τομέα. Έχει τρία νηπιαγωγεία, δύο δημοτικά σχολεία , γυμνάσιο και λυκειο. Το κοσμεί μία μεγαλοπρεπής εκκλησία, ο Ιερός Ναός του Αγίου Γεωργίου και μικρά εκκλησάκια όπως ο Προφήτης Ηλίας και ο Όσιος Νικάνορας. Το χωριό έχει τακτική αστική συγκοινωνία με τη γραμμή 64(και τις υπογραμμές 64Α, 64Β, 64Ε και 64Κ) του ΟΑΣΘ που ξεκινάει από το Νέο Σταθμό Θεσσαλονίκης και φτάνει μέσω Νεάπολης στο Φίλυρο. Στην πλατεία και το δάσος του χωριού υπάρχουν πολλές ταβέρνες με εκλεκτές γεύσεις. Στο Φίλυρο προγραμματίζεται από δωρεά του ιδρύματος Νιάρχου παιδιατρικό νοσοκομείο και υπολογίζεται ότι θα είναι έτοιμο τον Οκτώβριο του 2024.
Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι

Ο Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι ή όπως αναφερόταν στα σχολικά βιβλία Ιστορίας, Ιωάννης Σοβιέσκι, (Jan III Sobieski, 17 Αυγούστου 1629 - 17 Ιουνίου 1696) ήταν βασιλιάς της Πολωνίας, μέγας δούκας της Λιθουανίας και στρατάρχης. Πήρε μέρος στην δεύτερη πολιορκία της Βιέννης και με τους Ουσάρους του επέφερε την σωτήρια νίκη εναντίον των Μουσουλμάνων στις 12 Σεπτεμβρίου 1683.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γιάκουμπ στρατιωτικού ηγέτη, μέλους του Κοινοβουλίου, χρονικογράφου και της (2ης συζύγου του) Θεοφίλας-Σοφίας, κόρης του Γιαν Ντανίλοβιτς βοϊβόδα (πρίγκιπα) της Ρουθηνίας. Γεννήθηκε στο Ολέσκο του πριγκιπάτου της Ρουθηνίας (τώρα βρίσκεται στην Ουκρανία), που ανήκε στο βασίλειο της Πολωνίας-Λιθουανίας. Το γένος του των Σομπιέσυν ανήκε στον Οίκο των Γιανίνα. Ο πατέρας του ήταν πρίγκιπας της Ρουθηνίας και καστελάνος της Κρακοβίας. Η μητέρα του Σοφία ήταν εγγονή του Στανισλάου Ζολκιέβσκι, στρατάρχη (hetman). Ο Ιωάννης έζησε ως παιδί στο Ζόλκιεφ. Αποφοίτησε από το Κολέγιο Νοβοντβόρσκι της Κρακοβίας το 1643 και τη Φιλοσοφική Σχολή του Γιγκιελλόνιου Πανεπιστημίου το 1646. Έπειτα, μαζί με τον αδελφό του Μάρεκ, ταξίδεψε στη δυτική Ευρώπη για δύο έτη, όπου επισκέφτηκε το Λάιπτσιχ (Λειψία), το Άντβερπ, το Παρίσι, το Λονδίνο, το Λάιντεν και τη Χάγη. Εκεί συνάντησε μορφές με επιρροή, όπως ο Λουδοβίκος Β΄ του Κοντέ, ο Κάρολος Β΄ της Αγγλίας και ο Γουλιέλμος Β΄ της Οράγγης και έμαθε Γαλλικά, Γερμανικά και Ιταλικά, εκτός των Λατινικών που ήξερε. Η σύζυγός του Μαρία-Καζιμίρα-Λουίζα ήταν χήρα του Ιωάννη Ζαμοΰσκι, θείου του Μιχαήλ Κορύμπουτ Βισνιοβιέτσκι βασιλιά της Πολωνίας-Λιθουανίας. Νυμφεύτηκε το 1665 τη Μαρία-Καζιμίρα-Λουίζα ντε Λα Γκρανζ, κόρη του Ερρίκου-Αλβέρτου μαρκησίου του Αρκιάν, από το Νεβέρ της Βουργουνδίας. Είχε τέκνα: Ιάκωβος-Λουδοβίκος 1667-1737, πρίγκιπας της Ολάβα, διπλωμάτης, λόγιος. Θηρεσία-Κουνιγούνδη 1676-1730, παντρεύτηκε τον Μαξιμιλιανό Β΄ Εμμανουήλ των Βίττελσμπαχ εκλέκτορα της Βαυαρίας. Αλέξανδρος-Βενέδικτος 1677-1714, πρίγκιπας της Πολωνίας, διπλωμάτης, συγγραφέας, λόγιος. Κωνσταντίνος-Βλαδίσλαος 1680-1726, πρίγκιπας της Πολωνίας, διπλωμάτης, λόγιος. δίδυμες κόρες 1669, Τερέζα-Τεοφίλα 1670, Αδελαΐδα-Λουδοβίκα 1672-1677, Μαρία-Θηρεσία 1673-1675, μία κόρη 1674, μία κόρη 1678, Γιαν 1682-1685, μία κόρη 1684, απεβίωσαν νήπια.
Γιώργος Τσιτούρας

Ο Γιώργος Τσιτούρας είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής, ο οποιος αγωνιζόταν στη θέση του σμολ φόργουορντ στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης από το 1959 μέχρι το 1972.

 Ο Τσίτουρας εντάχθηκε στο δυναμικό του Άρη σε ηλικία δεκαπέντε ετών και αγωνίστηκε για πρώτη φορά με την ανδρική ομάδα του συλλόγου το 1961. Την ίδια χρονιά αποφοίτησε από το πέμπτο γυμνάσιο Θεσσαλονίκης και ξεκίνησε την φοίτηση του στο τμήμα Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης. Την σεζόν 1962-63, ο Άρης προκρίθηκε στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος, όπου κατέλαβε την πέμπτη θέση, με τον Τσίτουρα να συμμετέχει σε όλους τους αγώνες της ομάδας του. Την επόμενη χρονιά, ξεκίνησε το πρωτάθλημα της Α' Εθνικής, με τους "κίτρινους" να καταλαμβάνουν την πέμπτη θέση.Τις σεζόν 1964-65 και 1965-66, ο Άρης κατέλαβε την δεύτερη θέση του πρωταθλήματος, με τον Τσίτουρα να αποτελεί βασικό στέλεχος της ομάδας του. Τα δύο επόμενα χρόνια, ο Άρης κατέλαβε την τρίτη θέση του πρωταθλήματος, συνεχίζοντας τα 1969 και 1970 ως τέταρτος. Ο Τσίτουρας παρέμεινε στον σύλλογο μέχρι το 1972, σεζόν κατά την οποία αγωνίστηκε μόνο στους πρώτους αγώνες. Στις 7 Ιουλίου 1965, πραγματοποίησε την μοναδική του εμφάνιση με τα χρώματα της Εθνικής Ελλάδας, στην φιλική ήττα με 60-73 από την αντίστοιχη τσεχοσλοβάκικη ομάδα στην Θεσσαλονίκη.Το 1984, εντάχθηκε στο δυναμικό του Ήφαιστου Θεσσαλονίκης, συλλόγου ο οποίος αποτελούνταν από βετεράνους καλαθοσφαιριστές. Στην τριετία που παρέμεινε με την ομάδα ανέβηκε ισάριθμες τοπικές κατηγορίες. Είναι αντιπρόεδρος του Συλλόγου Παλαιμάχων Καλαθοσφαιριστών του Άρη, ενώ εργάστηκε ως διευθυντής σε αντιπροσωπεία πολυεθνικής εταιρείας. Άρης Δευτεραθλητής Ελλάδας: 1965, 1966 Τριταθλητής Ελλάδας: 1967, 1968 "Η ιστορία του Άρη • Τόμος 2: Μπάσκετ (1922-2000)", Κωνσταντίνος Ίντος, έκδοση συνδέσμου οπαδών «SUPER-3» (εκτύπ. TYPOFFSET), Θεσσαλονίκη 2004 Τσιτούρας Γεώργιος - Σ.Π.Α.Κ.Ε Γιώργος Τσιτούρας, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά).
Αντώνης Ρουπακιώτης

Ο Αντώνης Ρουπακιώτης (Αθάνι Λευκάδας, 1938) είναι Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Έχει διατελέσει πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, υπηρεσιακός υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης, υπουργός Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Διακαιωμάτων και υπηρεσιακός υπουργός Εσωτερικών.

 Γεννήθηκε το 1938 στο Αθάνι Λευκάδας και είναι γιος του Ευάγγελου Ρουπακιώτη. Το 1956 τελειώνοντας το γυμνάσιο μετέβη στην Αθήνα όπου σπούδασε νομικά αποφοιτώντας το 1961, έπειτα εργάστηκε ως δικηγόρος. Από τα φοιτητικά του χρόνια ασχολήθηκε με συλλόγους και την πολιτική μέσα από την αριστερά. Πρώτη φορά ήταν υποψήφιος βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Λευκάδος με την Ενωμένη Αριστερά στις εκλογές του 1974. Υπήρξε πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών (ΔΣΑ) για δύο θητείες καθώς και μέλος της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα. Ως πρόεδρος του ΔΣΑ είχε έρθει σε σύγκρουση με τον πρώην υπουργό Δικαιοσύνης Ευάγγελο Γιαννόπουλο λόγω της αναμόρφωσης του Δικηγορικού Κώδικα, με τον Γιαννόπουλο να του επιτίθεται με σκληρές και ανοίκιες φράσεις.Στις 17 Μαΐου 2012 διορίστηκε υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Πικραμμένου. Κατά την θητεία του εξαίρεσε τους μηχανικούς, τους δικηγόρους και τους δημοσιογράφους από τον ΕΟΠΥΥ, όπου είχαν ενταχθεί με προηγούμενο νόμο, διατηρώντας τους δικούς τους ασφαλιστικούς φορείς. Από τις 21 Ιουνίου 2012 εώς και τις 24 Ιουνίου του 2013 ήταν υπουργός Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στην Κυβέρνηση Αντώνη Σαμαρά, με συνεργασία των κομμάτων ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ. Παραιτήθηκε από τη θέση αυτή μετά την αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση. Τον Οκτώβριο του 2013 οι δηλώσεις του σχετικά με τον ρόλο "αμερικανοεβραϊκών" πιέσεων στην εξάρθρωση της Χρυσής Αυγής προκάλεσε την αντίδραση του δημοσιογράφου Γ. Πρετεντέρη.Στις 13 Ιουνίου του 2019 διορίστηκε υπηρεσιακός υπουργός Εσωτερικών στη δεύτερη κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα.
Αντρέ Μάρτινς

Ο Αντρέ Ρενάτο Σοάρες Μάρτινς (Πορτογαλικά: André Renato Soares Martins, 21 Ιανουαρίου 1990 - ) είναι επαγγελματίας Πορτογάλος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως κεντρικός μέσος, και από το καλοκαίρι του 2018 αγωνίζεται στη Λέγκια Βαρσοβίας.

 Θήτευσε αρκετά χρόνια στις ακαδημίες της Σπόρτινγκ Λισαβόνας έως το 2009, όταν προωθήθηκε στην κανονική ομάδα. Το 2009 δόθηκε δανεικός στη Ρεάλ Σ.Κ., ομάδα Γ' Κατηγορίας, παραμένοντας εκεί για μία σεζόν. Το 2010 στάλθηκε δανεικός στην Μπελενένσες, ομάδα της Σεγκούντα Λίγκα, όπου κι εκεί παρέμεινε για μία σεζόν. Ενώ το 2011 δόθηκε δανεικός στην Πινιαλνοβένσε. Από το 2012 ξεκίνησε να παίρνει συμμετοχές στη Σπόρτινγκ Λισαβόνας, παίζοντας παράλληλα και στην Σπόρτινγκ Λισαβόνας Β. Το ντεμπούτο του με τη φανέλα της Σπόρτινγκ το πραγματοποίησε στις 11 Οκτωβρίου του 2011, μπαίνοντας ως αλλαγή σε έναν αγώνα κόντρα στη Βασλούι, για το Γιουρόπα Λιγκ.Τη σεζόν 2013–14 έλαβε περισσότερο χρόνο συμμετοχής, παίζοντας σε 29 αγώνες και πετυχαίνοντας 2 γκολ. Στις 15 Σεπτεμβρίου του 2013 ξεκίνησε βασικός σε έναν αγώνα του πρωταθλήματος κόντρα στην Ολιανένσε, στον οποίο η ομάδα του κέρδισε 2–0. Παρόλα αυτά, στις 30 Ιουνίου του 2016 πληροφορήθηκε από τον σύλλογο ότι πλέον δεν υπολογίζεται και έφυγε. Στις 8 Αυγούστου του 2016 αποκτήθηκε ως ελεύθερος από τον Ολυμπιακό. Το ντεμπούτο του με τη φανέλα του Ολυμπιακού το έκανε στις 25 Αυγούστου του 2016, μπαίνοντας ως αλλαγή στη θέση του Κώστα Φορτούνη, σε έναν αγώνα κόντρα στην Αρούκα, στον οποίον ο Ολυμπιακός κέρδισε 2–1 στην παράταση και πέρασε στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ, με συνολικό σκορ 3–1. To 2018 αποχώρησε για την Λέγκια Βαρσοβίας. Αγωνίστηκε 43 φορές στα μικρά τμήματα της Εθνικής Πορτογαλίας. Στις 10 Ιουνίου του 2013 έκανε το ντεμπούτο του στην Ανδρών, σε ένα φιλικό αγώνα κόντρα στην αντίστοιχη ομάδα της Κροατίας. Στις 14 Αυγούστου συμμετείχε ξανά σε αγώνα της χώρας του, πάλι σε φιλικό, κόντρα στην Ολλανδία αυτή τη φορά. Το 2016 συμπεριλήφθηκε στην ομάδα της Πορτογαλίας για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο. Τελευταία ενημέρωση: 1 Ιουνίου 2018 Σπόρτινγκ ΛισαβόναςΚύπελλο Πορτογαλίας: 2014–15 Αντρέ Μάρτινς στο footballzz.co.uk (Πορτογαλικά) Αντρέ Μάρτινς στο ForaDeJogo Αντρέ Μάρτινς στην ιστοσελίδα National-Football-Teams.com
Νικολάι Λομπατσέφσκι

Ο Νικολάι Ιβάνοβιτς Λομπατσέφσκι (ρώσικα: Никола́й Ива́нович Лобаче́вский, 1 Δεκεμβρίου [Π.Η. 20 Νοεμβρίου] 1792 - 24 Φεβρουαρίου [Π.Η. 12 Φεβρουαρίου] 1856) ήταν διαπρεπής Ρώσος μαθηματικός και γεωμέτρης, γνωστός κυρίως για το έργο του στην υπερβολική γεωμετρία, γνωστή και ως γεωμετρία Λομπατσέφσκι, και θεωρείται ο θεμελιωτής της μη ευκλείδειας γεωμετρίας.

 Ο Νικολάι Ιβάνοβιτς Λομπατσέφσκι γεννήθηκε στο Νίζνι Νόβγκοροντ το 1792. Mετά το θάνατο του πατέρα του μετακόμισε στο Καζάν, όπου τελείωσε τις εγκύκλιες σπουδές του. Το 1807 με προτροπή των καθηγητών του ενεγράφη στο Πανεπιστήμιο του Καζάν, όπου και σπούδασε μαθηματικά. Το 1814 έγινε λέκτορας στο πανεπιστήμιο και το 1827 έγινε πρύτανης του πανεπιστήμιου, προβαίνοντας σε αναδιοργάνωση του προσωπικού, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1846, οπότε και απομακρύνθηκε, ίσως εξαιτίας της επιδεινούμενης κατάστασης της υγείας του. Πέθανε το 1856 τυφλός. Το κύριο επίτευγμα του Λομπατσέφσκι ήταν η ανάπτυξη (ανεξάρτητα από τον Γιάνος Μπολιάι) μιας μη ευκλείδειας γεωμετρίας. Ο Λομπατσέφσκι αντικατέστησε το 5ο αξίωμα της Ευκλείδειας Γεωμετρίας, το λεγόμενο ευκλείδειο αίτημα, με το εξής αξίωμα: Από σημείο εκτός ευθείας άγονται περισσότερες από μία παράλληλες ευθείες. Το αξίωμα αυτό καλείται αξίωμα Λομπατσέφσκι-Μπολυάι. Ανακοίνωσε την ιδέα του για πρώτη φορά το 1826 στο πανεπιστήμιο του Καζάν, αλλά δημοσιεύτηκε τρία χρόνια αργότερα, το 1829, στο περιοδικό "Αγγελιοφόρος του Καζάν". Η γεωμετρία που ανέπτυξε ο Λομπατσέφσκι σήμερα είναι γνωστή ως υπερβολική γεωμετρία ή γεωμετρία Λομπατσέφσκι η οποία στηρίζεται στο αξίωμα που αναφέραμε προηγουμένως. Θεμελιώδης έννοια είναι η "γωνία παραλληλίας".Το 1835-8 εκδόθηκε το βιβλίο του "Νέες Βάσεις της Γεωμετρίας". Σωτήρης Γκουντουβάς, Γεωμετρικές Διαδρομές, Αθήνα 2021 Ε.Τ.Bell, Οι μαθηματικοί, τόμος 2, εκδόσεις ΠΕΚ, Ηράκλειο 2002
Πάνορμος Κυζίκου

Η Πάνορμος, σήμερα στα τουρκικά Μπαντίρμα (τουρκικά: Bandırma) είναι πόλη της Τουρκίας στη Μικρά Ασία. Βρίσκεται στα νότια παράλια της Προποντίδας, σε απόσταση 60 ναυτικών μιλίων από την Κωνσταντινούπολη και 100 περίπου χλμ. από την Προύσα, κοντά στην αρχαία Κύζικο. Έχει σήμερα 145.089 κατοίκους (2014) και ανήκει στην επαρχία του Μπαλικεσίρ. Συνδέεται σιδηροδρομικά με τις πόλεις του Μπαλικεσίρ και της Σμύρνης. Διαθέτει ασφαλές λιμάνι το οποίο και βοηθά στο εμπόριο μεταξύ των δύο μεγάλων πόλεων της Σμύρνης και της Κωνσταντινούπολης. Στην πόλη λειτουργούν πανεπιστημιακές σχολές του Πανεπιστημίου του Μπαλικεσίρ, η Σχολή Οικονομικών και Διοικητικών Επιστημών, η Σχολή Ναυτιλιακών και η Σχολή Υγείας.

 Οι πρώτες ενδείξεις για την κατοίκηση της πόλης ανάγονται μεταξύ του 8ου και 9ου π.Χ. αιώνα. Ο πρώτος οικισμός ήταν ένας «ασφαλής λιμένας», εξ ου και η ονομασία Πάνορμος η οποία διατηρείται ως και σήμερα, με την ανάλογη παραφθορά, στα τουρκικά. Κατακτήθηκε από τον Μέγα Αλέξανδρο το 334 π.Χ., μετά πέρασε στην κυριαρχία των Ρωμαίων και κατόπιν έγινε τμήμα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Οι Βυζαντινοί την έχασαν το 1345, όταν έπεσε στα χέρια των Οθωμανών του Ορχάν. Με τη μεγάλη πυρκαγιά του 1874 ολόκληρη η Πάνορμος καταστράφηκε. Μετά την πυρκαγιά ανοικοδομήθηκε σύμφωνα με το ιπποδάμειο σύστημα. Με το τέλος του Ρωσοτουρκικού πολέμου του 1876- 1878 στην Πάνορμο εγκαταστάθηκαν Τάταροι από την Κριμαία, γεγονός που άλλαξε την φυσιογνωμία της πόλης και οδήγησε στην αύξηση πληθυσμού της. Σύμφωνα με την οθωμανική απογραφή του 1901 η πόλη είχε περίπου 16.500 κατοίκους, από αυτούς οι περισσότεροι, 10.000 κάτοικοι, ήταν μουσουλμάνοι (Τούρκοι, Τάταροι, Κιρκάσιοι, Τσιγγάνοι), οι Έλληνες ήταν 5.800 και 630 ήταν από άλλες εθνότητες (Αρμένιοι, Εβραίοι κ.λ.π.). Μετά την Μικρασιατική καταστροφή οι Έλληνες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πόλη στις 17 Σεπτεμβρίου του 1922 όταν μαζί με το Γ΄ Σώμα Στρατού αποχώρησαν και πέρασαν στις απέναντι ακτές (Ραιδεστό) της Ανατολικής Θράκης. Οι Έλληνες της Πανόρμου διέθεταν ακμάζουσα κοινότητα με τέσσερις εκκλησίες, ημιγυμνάσιο αρρένων, οικοτροφείο θηλέων, έντεκα πρωτοβάθμιες σχολές αρρένων και δύο θηλέων. Μετά τη συνθήκη της Λωζάνης, το 1922, οι Παντερμαλήδες προσέφυγαν σε διάφορες περιοχές της Βόρειας Ελλάδας, όπως η Θεσσαλονίκη, το Πολύκαστρο κ.α. (Τουρκικά) Επίσημος ιστότοπος
Κρέφελντ

Το Κρέφελντ (Krefeld), επίσης γνωστό ως Crefeld έως το 1929, είναι πόλη στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία της Γερμανίας. Βρίσκεται βορειοδυτικά του Ντίσελντορφ. Το κέντρο της βρίσκεται μόλις μερικά χιλιόμετρα προς τα δυτικά του ποταμού Ρήνου, ο δήμος της Uerdingen βρίσκεται ακριβώς πάνω στον Ρήνο. Το Κρέφελντ είναι προσβάσιμο από τους αυτοκινητόδρομους A57 ( Κολωνία - Nαϊμέχεν) και Α44 (Άαχεν - Ντίσελντορφ - Ντόρτμουντ - Κάσσελ). Οι κάτοικοι του Κρέφελντ μιλούν Hochdeutsch, την τυπική γερμανική που διδάσκεται στη Γερμανία. Ωστόσο, η μητρική διάλεκτος είναι τα τοπικά Krefelder Plattdeutsch, Krieewelsch Platt, Plattdeutsch, ή μερικές φορές απλά Πλατ.

 Οι απαρχές της πόλης ήταν στην ρωμαϊκή εποχή, όταν λεγεωνάριοι ίδρυσαν το στρατόπεδο Gelduba (σήμερα ο δήμος Gellep). Το Κρέφελντ ίδια αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1105 με το όνομα Krinvelde. Το Uerdingen ήταν αρχικά μια ανεξάρτητη πόλη ανατολικά του Κρέφελντ, που ιδρύθηκε το 1255. Στους μεσαιωνικούς χρόνους, ήταν μεγαλύτερο και πιο σημαντικό από το Κρέφελντ. Μετά το θάνατο το 1702 του Γουλιέλμου Γ' της Οράγγης, το Κρέφελντ πέρασε στο Βασίλειο της Πρωσίας. Η μάχη του Κρέφελντ συνέβη στις 23 Ιουνίου του 1758. Κρέφελντ και Uerdingen είχαν συμπεριληφθεί στην πρωσική επαρχία Jülich-Cleves-Berg το 1815 (μετά το 1822 επαρχία του Ρήνου). Το 1872, το Κρέφελντ έγινε ανεξάρτητη πόλη. Πύργος Χιλς Ζωολογικός κήπος Βοτανικός κήπος Μουσείο Haus Lange και το Haus Ester, είναι κατοικημένα σπίτια που σχεδιάστηκαν από από τον αρχιτέκτονα Μις φαν ντερ Ρόε Κρέφελντ στο Curlie
Κωπηλασία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1904 – Τετράκωπος άνευ πηδαλιούχου ανδρών

Η τετράκωπος άνευ πηδαλιούχου ανδρών ήταν ένα από τα πέντε αγωνίσματα κωπηλασίας στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1904 στο Σαιντ Λούις. Ήταν η πρώτη φορά που το εν λόγω αγώνισμα έλαβε χώρα σε διοργάνωση Ολυμπιακών Αγώνων.

 Το αγώνισμα διεξήχθη στις 30 Ιουλίου στη λίμνη Κριβ Κερ και συμμετείχαν συνολικά δώδεκα κωπηλάτες, χωρισμένοι σε τρία πληρώματα (όλα από το Σαιντ Λούις). Σημαντική ήταν η απουσία του Γουίνιπεγκ Ρόουινγκ Κλαμπ από τον Καναδά που είχε κερδίσει τους εθνικούς τίτλους των Ηνωμένων Πολιτειών τη διετία 1901-02. Το χρυσό μετάλλιο κατέκτησε το Σέντσουρι Μπόουτ Κλαμπ, το ασημένιο το Μάουντ Σίτι Ρόουινγκ Κλαμπ και το χάλκινο το Γουέστερν Ρόουινγκ Κλαμπ. De Wael, Herman (2000). «Herman's Full Olympians». Ανακτήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 2006.
Τάκης Εμμανουήλ

Ο Τάκης Εμμανουήλ (1933 - 26 Αυγούστου 2017) ήταν Έλληνας ηθοποιός, με διεθνή καριέρα στον χώρο του κινηματογράφου. Υπήρξε, επίσης, σκηνοθέτης και παραγωγός, ενώ τα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με τη λογοτεχνία.

 Γεννήθηκε το 1933 στο Μεσολόγγι και το πραγματικό του όνομα ήταν Παναγιώτης. Αρχικά, στην Ελλάδα, σπούδασε υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών, με δάσκαλο τον θεατρικό σκηνοθέτη Δημήτρη Ροντήρη. Αργότερα, την περίοδο 1979-1981, σπούδασε σκηνοθεσία, σενάριο και παραγωγή τηλεοπτικών προγραμμάτων στο Λος Άντζελες. Υπήρξε στενός φίλος με την Ειρήνη Παπά και τον Γιάννη Φέρτη μέχρι το τέλος της ζωής του. Παρότι ένας κοσμοπολίτης ηθοποιός, έζησε διακριτικά και αθόρυβα. Απεβίωσε στις 25 Αυγούστου 2017 στην Αθήνα, σε ηλικία 84 ετών. Σε ηλικία 27 ετών (το 1960) έκανε την πρώτη του εμφάνιση στη σκηνή, στην τραγωδία 'Ιφιγένεια εν Ταύροις' του Ευριπίδη, ερμηνεύοντας τον ρόλο του Γελαδάρη. Το έργο παρουσιάστηκε στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, από τον θίασο 'Αρχαίο Αττικό Θέατρο' της Μαλαίνας Ανουσάκη. Οι θεατρικές του εμφανίσεις συνεχίστηκαν έως το 1965. Στον κινηματογράφο, πρωτοεμφανίστηκε παράλληλα με το θέατρο, το 1960, στη σπονδυλωτή ταινία 'Το Ποτάμι' του Νίκου Κούνδουρου. Ακολούθησαν κι άλλες ταινίες στο πλευρό καταξιωμένων σκηνοθετών (Νίκος Κούνδουρος, Μιχάλης Κακογιάννης, Τάκης Κανελλόπουλος, Ντίνος Δημόπουλος, Ντίμης Δαδήρας κ.ά.) και σημαντικών ηθοποιών (Μάνος Κατράκης, Ειρήνη Παπά, Γιάννης Φέρτης, Αλέκα Κατσέλη, Νότης Περγιάλης, Φαίδων Γεωργίτσης, Ελένη Ζαφειρίου, Νίκη Τριανταφυλλίδη, Ελένη Προκοπίου, Ζαννίνο, Ανέστης Βλάχος, Λευτέρης Βουρνάς, Σπύρος Καλογήρου, Άντονι Κουίν, Άλαν Μπέιτς, Σωτήρης Μουστάκας, κ.ά.). Οι επιτυχίες που σημείωσαν οι περισσότερες ταινίες στις οποίες συμμετείχε, τόσο στην Ελλάδα όσο και το εξωτερικό, και ήταν το διαβατήριό του για μια διεθνή καριέρα. Το 1968, μετανάστευσε από την Ελλάδα στο εξωτερικό, για να παίξει στην Αμερική, την Αγγλία, την Ιταλία και την Αυστραλία. Το 1982 επέστρεψε στην Ελλάδα και ίδρυσε δική του εταιρεία παραγωγής. Τα ξένα ΜΜΕ του προσέδωσαν τον τίτλο «Ωραίος ως Έλληνας» και το 1970 επιλέχτηκε και φωτογραφήθηκε για το εξώφυλλο του εβδομαδιαίου αμερικανικού περιοδικού 'Life', για την έκδοση που κυκλοφόρησε στις 25 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους. Το σχετικό άρθρο, με τίλο 'MALE PLUMAGE He-men return to elegance', αφορούσε ανδρική ένδυση και αξεσουάρ, και στην περιγραφή της φωτογραφίας διαβάζουμε: "Ο Έλληνας ηθοποιός Τάκης Εμμανουήλ φοράει ένα Μαροκινό καφτάνι". Η φωτογράφιση έγινε από τον Enrico Sarsini, Ιταλό φωτογράφο και φωτορεπόρτερ του Life. Ελάχιστοι Έλληνες είχαν το προνόμιο να φιλοξενηθούν στο εξώφυλλο του θρυλικού αυτού περιοδικού. Μικρές Αφροδίτες - Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου
Ξιφασκία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900 – Ξίφος μονομαχίας διδασκάλων

Το ξίφος μονομαχίας διδασκάλων ήταν ένα από τα επτά αγωνίσματα στο πρόγραμμα της ξιφασκίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1900. Στους αγώνες που διεξήχθησαν από τις 11 μέχρι τις 14 Ιουνίου 1900, έλαβαν μέρος συνολικά 54 ξιφομάχοι από έξι χώρες.

 Στα προκριματικά του αγωνίσματος ξιφασκίας διδασκάλων, που διεξήχθησαν στις 11 και 12 Ιουνίου 1900, συμμετείχαν 54 ξιφομάχοι, 18 εκ των οποίων, που όλοι ήταν Γάλλοι, πέρασαν την επόμενη ημέρα στα ημιτελικά όπου σχημάτισαν τρεις ομίλους εκ των οποίων προκρίθηκαν στον τελικό οι τρεις κορυφαίοι ξιφομάχοι από τον καθέ όμιλο. Έτσι στον τελικό που διεξήχθη στις 14 Ιουνίου 1900 βρέθηκαν αντιμέτωποι εννέα Γάλλοι διδάσκαλοι ξιφομάχοι. Ο διδάσκαλος Άλμπερτ Ρόμπερτ Αγιά πήρε την πρώτη θέση, στη δεύτερη θέση ακολούθησε ο διδάσκαλος Εμίλ Μπουνιόλ και στην τρίτη ο διδάσκαλος Χένρι Λορέν. International Olympic Committee medal winners database. De Wael, Herman. Herman's Full Olympians: Fencing 1900. Sky Net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2014. Mallon, Bill (1998). The 1900 Olympic Games, Results for All Competitors in All Events, with Commentary. Jefferson, North Carolina: McFarland & Company, Inc., Publishers. ISBN 0-7864-0378-0.
Βρετανική Ένωση Κινημοτογραφιστών

Η Βρετανική Ένωση Κινημοτογραφιστών (αγγλικά:British Society of Cinematographers) ιδρύθηκε το 1949 από τον Μπερτ Ιζέι (23 Αυγούστου 1901 - 28 Φεβρουαρίου 1973), τότε επικεφαλής των τμημάτων διεύθυνσης φωτογραφίας των Στούντιο Ντένχαμ και Πίνγουντ, για να εκπροσωπήσει τους Βρετανούς κινηματογραφιστές στους Βρετανική κινηματογραφική βιομηχανία.

 Οι δηλωμένοι στόχοι κατά το σχηματισμό της Ένωσης ήταν: Να προωθήσουν και να ενθαρρύνουν την επιδίωξη των υψηλότερων προδιαγραφών στην τέχνη της φωτογραφίας σε μια κινηματογραφική ταινία. Να προωθήσουν τις εφαρμογές άλλων από τα υψηλότερα πρότυπα στη χειροτεχνία της φωτογραφίας σε μια κινηματογραφική ταινία και να ενθαρρύνουν την πρωτότυπη και εξαιρετική εργασία. Να συνεργαστούν με όλους τους σκοπούς και τα συμφέροντα των οποίων σχετίζονται εν όλω ή εν μέρει με αυτούς της κοινωνίας. Να παρέχουν διευκολύνσεις για κοινωνικές επαφές μεταξύ των μελών τους και να οργανώσουν διαλέξεις, συζητήσεις και συναντήσεις που υπολογίζονται για την προώθηση των αντικειμένων της Ένωσης. Στην Ένωση υπήρχαν αρχικά 55 μέλη. Αυτήν τη στιγμή υπάρχουν 230 πλήρη, επίτιμα και συνεργάτες. Για έναν Βρετανό κινηματογραφιστή, η συμμετοχή του στην Ένωση αποτελεί επιβεβαίωση του υψηλού επιπέδου της τέχνης τους. Τα μέλη της Βρετανικής Ένωσης Κινηματογράφου έχουν το δικαίωμα να χρησιμοποιούν την ιδιότητα μέλους ως συστάσεις σε κινηματογραφικές και τηλεοπτικές παραγωγές. Βραβείο επίτευξης καριέρας Βραβείο Καλύτερου Διευθυντή Φωτογραφίας σε μια κινηματογραφική ταινία μεγάλου μήκους Βραβείο Καλύτερου Διευθυντή Φωτογραφίας σε τηλεοπτική δραματική σειρά Τεχνικό βραβείο Μπερτ Ιζέι Βραβείο Ειδικού Επιτεύγματος Βραβείο Τσαρλς Ντ. Στάφελλ για οπτικά εφέ Τιμητικό βραβείο Τζον Άλκοτ Βραβείο Ανερχόμενου Διευθυντή Φωτογραφίας Στην ταινία του 1981 The Great Muppet Caper, οι Κέρμιτ και Φόζι σχολίασαν τις πρώτες πιστώσεις καθώς εμφανίζονται. Όταν εμφανίζεται το όνομα του κινηματογραφιστή της ταινίας Όσβαλντ Μόρις με τα μετα-ονομαστικά γράμματα, ο Φόζι ρωτά, «Τι σημαίνει το BSC;», στο οποίο ο Κέρμιτ απαντά με προβληματισμό, «Δεν ξέρω». Επίσημος ιστότοπος
ΝΚ Τσέλιε

Η ΝΚ Τσέλιε είναι ποδοσφαιρική ομάδα από τη Σλοβενία. Βάση της ομάδας είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, Τσέλιε. Αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Σλοβενίας. Μαζί με την ΝΚ Μάριμπορ είναι οι μόνες ομάδες που συμμετείχαν σε όλες τις σεζόν του πρωταθλήματος, από την ίδρυση του το 1991.

 Πρωτάθλημα Yugoslav Third League:Νικήτρια (1): 1963–64 Φιναλίστ (5): 1950, 1960, 1961, 1971, 1974Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Σλοβενίας:Νικήτρια (1): 2019-20 Φιναλίστ (1): 2002–03Κύπελλο Slovenian Republic Football Cup:Νικήτρια (1): 1964Κύπελλο Σλοβενίας (ποδόσφαιρο ανδρών):Νικήτρια (1): 2004–05 Φιναλίστ (6): 992–93, 1994–95, 2003, 2006, 2012, 2013 Επίσημη ιστοσελίδα (Σλοβενικά) PrvaLiga profile (Σλοβενικά) Προφίλ στην ιστοσελίδα της ΟΥΕΦΑ Transfermarkt profile
Μπόρις Άνρεπ

Ο Μπόρις Άνρεπ (ρωσικά: Борис Анреп‎, 27 Σεπτεμβρίου 1883, Αγία Πετρούπολη - 7 Ιουνίου 1969, Λονδίνο), γεννημένος ως Μπόρις Βασίλιεβιτς φον Άνρεπ, ήταν καλλιτέχνης από τη Γερμανία και τη Βαλτική, γεννημένος ως Ρώσος υπήκοος, ο οποίος εργάστηκε στη Μεγάλη Βρετανία και αφοσιώθηκε στην τέχνη των ψηφιδωτών.

 Η οικογένεια φον Άνρεπ ανήκε στη γερμανική αριστοκρατία της ρωσοκρατούμενης Βαλτικής. Ο πατέρας του Μπόρις, βαρόνος Βασίλι φον Άνρεπ, ήταν καθηγητής ιατρικής, διάσημος ιατροδικαστής και μέλος της Τρίτης Δούμας το 1907. Ο Μπόρις φον Άνρεπ σπούδασε στο Χάρκοβο μεταξύ 1899 και 1901, όπου γνώρισε τον Νικολάι Νεντόμπροβο. Πέρασε το καλοκαίρι του 1899 στην Αγγλία για να μάθει αγγλικά. Το 1905 αποφοίτησε από τη Νομική Ακαδημία της Αγίας Πετρούπολης και στη συνέχεια εισήλθε στο Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης. Παράλληλα, σπούδασε ζωγραφική στο στούντιο του Ντιμίτρι Σελέτσκι και εγκατέλειψε το πανεπιστήμιο το 1908. Το 1908 παντρεύτηκε μια νεαρή κοπέλα από τη ρωσική αριστοκρατία, τη Γιούλια Χιτρόβο. Ο Άνρεπ ταξίδεψε στην Ιταλία, σπούδασε στο Παρίσι στην Ακαδημία Ζυλιάν στην τάξη του Ζαν-Πωλ Λωράνς και παρακολούθησε την Μεγάλη Σχολή. Το 1910-1911 φοιτούσε στο Κολέγιο Τέχνης του Εδιμβούργου. Τον γοήτευσαν τα βυζαντινά ψηφιδωτά και αποφάσισε να αφοσιωθεί σε αυτά. Η πρώτη του ατομική έκθεση έγινε στο Λονδίνο το 1913. Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου πολέμησε στη Γαλικία. Το 1916 έλαβε σύντομη άδεια απουσίας για να πάει στην Αγγλία και επέστρεψε στη Ρωσία, όπου έγινε μάρτυρας της επανάστασης του Φεβρουαρίου του 1917 και παρέμεινε στη Ρωσία. Ωστόσο, τον Απρίλιο του 1917 κλήθηκε στο Λονδίνο ως στρατιωτικός γραμματέας της ρωσικής κυβερνητικής επιτροπής και παρέμεινε στην Αγγλία. Το 1918 παντρεύτηκε την Έλεν Μαίτλαντ, η οποία ήταν ερωμένη του από το 1911 και του είχε ήδη χαρίσει δύο παιδιά, αλλά εκείνη τον εγκατέλειψε το 1926 για τον Ρότζερ Φράι.Στη Βρετανία, είναι γνωστός για τα μνημειώδη ψηφιδωτά του στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου, στον Καθεδρικό Ναό του Ουέστμινστερ και στην Τράπεζα της Αγγλίας. Μέλος της ομάδας Bloomsbury Group, υπήρξε σημαντική προσωπικότητα στην κοινωνική και πνευματική ζωή του Λονδίνου από το 1912 έως τα μέσα της δεκαετίας του 1960.Στην Ιρλανδία, είναι γνωστός για τα ψηφιδωτά του στον Καθεδρικό Ναό του Χριστού Βασιλέα στο Μάλινγκαρ.Στη Ρωσία, συνδέθηκε με την Ασημένια Εποχή της Ρωσικής Ποίησης ως αποδέκτης μεγάλου αριθμού ποιημάτων (περίπου τριάντα) της Άννα Αχμάτοβα, μεταξύ των οποίων και το «Παραμύθι του Μαύρου Δαχτυλιδιού». Είχε γνωρίσει την Αχμάτοβα, μέσω του Νεντόμπροβο, το 1914 επιστρέφοντας από ένα ταξίδι στο Παρίσι. Ο Άνρεπ ήταν επίσης φίλος του Νικολάι Γκουμίλεφ, ενός αξιόλογου ποιητή και συζύγου της Αχμάτοβα, και του Νικολάι Νεντόμπροβο, ενός ταλαντούχου κριτικού, δύο σημαντικών προσωπικοτήτων στην Αγία Πετρούπολη τη δεκαετία του 1910.Το ψηφιδωτό της Compassion (1952) είναι ένα πορτρέτο της Αχμάτοβα, περιτριγυρισμένο από τη φρίκη του πολέμου και του τρόμου. Κοιτάζει προς ένα άλλο ψηφιδωτό που απεικονίζει τον τάφο του καλλιτέχνη, συνδέοντας την τέχνη του με την ποίησή της.
Ματζουράνα

Η ματζουράνα (Ορίγανον η μαντζουράνα, λατ. Origanum majorana) είναι αγγειόσπερμο, δικότυλο, πολυετές φυτό το οποίο ανήκει στην τάξη λαμιώδη και στην οικογένεια χειλανθή, είναι δε συγγενικό φυτό με τη ρίγανη. Αναφέρεται στον Ψαλμό Ν΄(51), στίχο 7, ως ύσσωπος. Είναι ιθαγενές των χωρών της Μεσογείου με 6 είδη ποωδών φυτών. Το πιο σημαντικό είδος είναι η ματζουράνα ορίγανο ή κοινή, το ύψος της φτάνει τα 60 εκατοστά, ο βλαστός είναι τετραγωνικός, πολύκλαδος.

 Τα φύλλα της είναι μικρά, αντίθετα, χνουδωτά, ωοειδή και έχουν μία χαρακτηριστική όμορφη οσμή λεβάντας. Τα άνθη της είναι μικρά λευκού χρώματος. Τα φύλλα της χρησιμοποιούνται ως μπαχαρικό, συνήθως στο κρέας και το ψάρι, αλλά και ως αφέψημα. Από τα φύλλα του φυτού λαμβάνεται αιθέριο έλαιο που χρησιμοποιείται ως αντισηπτικό και αντισπασμωδικό ενώ έχει χρήσεις και στην αρωματοποιία. Στην Ελλάδα η ματζουράνα είναι γνωστή από τα αρχαία χρόνια όπου την χρησιμοποιούσαν ως φάρμακο κατά στομαχικών και εντερικών ενοχλήσεων. Ο Γαληνός προτρέπει την χρήση της ως χωνευτικού. Σήμερα καλλιεργείται ως καλλωπιστικό και αρωματικό φυτό σε γλάστρες και κήπους.
Τυμπανική μεμβράνη

Η τυμπανική μεμβράνη αποτελεί το όριο του έξω ακουστικού πόρου και της τυμπανικής κοιλότητας. Η λειτουργία της έγκειται στη μετάδοση του ήχου από τον έξω ακουστικό πόρο προς τη σφύρα και απώτερα μέσω του τυμπανοοσταριώδους συστήματος προς την ωοειδή θυρίδα.

 Είναι λεπτή, στιλπνή, ημιδιαφανής και ελλειπτική. Ο κάθετος άξονας είναι περίπου 10mm και ο οριζόντιος 8-9 mm ενώ το πάχος της είναι περίπου 0,1 mm. Προσφύεται στην τυμπανική αύλακα του τυμπανικού οστού και στην τυμπανική εντομή του λεπιδοειδούς οστού. Η έξω επιφάνειά της είναι υπόκοιλη λόγω της έλξης από τη λαβή της σφύρας στην κεντρική περιοχή της μεμβράνης που ονομάζεται ομφαλός. Αποτελείται από δύο τμήματα, την ευρύτερη τεταμένη μοίρα και την μικρή, τριγωνική χαλαρά μοίρα ή υμένα του Schrapnell, οι οποίες διαχωρίζονται από την πρόσθια και την οπίσθια πτυχή της τυμπανικής μεμβράνης. Οι αρτηρίες της μεμβράνης σχηματίζουν δύο δίκτυα το έξω (δερματικό), που προέρχεται από την εν τω βάθει ωτιαία αρτηρία και το έσω (βλεννογόνιο) που προέρχεται από την πρόσθια τυμπανική, την οπίσθια τυμπανική και τη βελονομαστοειδή αρτηρία. Οι φλέβες του έξω δικτύου παροχετεύουν στην έξω σφαγίτιδα ενώ του έδω δικτύου στο πτερυγοειδές πλέγμα. Τα λεμφαγγεία δημιουργούν επίσης ένα έξω και έσω δίκτυο που παροχετεύουν στους λεμφαδένες της μαστοειδούς, του τράγου και της ευσταχιανής σάλπιγγας. Η νεύρωση προέρχεται στην έξω επιφάνεια από το ωτοκροταφικό νεύρο και τον ωτιαίο κλάδο του πνευμονογαστρικού και η έσω επιφάνεια από το τυμπανικό πλέγμα του γλωσσοφαρυγγικού νεύρου. Η τυμπανική μεμβράνη συνίσταται από τέσσερις στιβάδες. Η έξω επιφάνεια αποτελεί στην ουσία συνέχεια του δέρματος του έξω ακουστικού πόρου και δεν φέρει τρίχες και αδένες. Η έσω επιφάνεια αποτελείται από τον βλεννογόνο της τυμπανικής κοιλότητας (μονόστιβο πλακώδες επιθήλιο). Οι άλλες δύο στιβάδες αποτελούν την κυρίως τυμπανική μεμβράνη. Η έξω στιβάδα αποτελείται από άφθονες ελαστικές επιμήκεις ίνες που προσφυόμενες στη λαβή της σφύρας επεκτείνονται προς την περιφέρεια και καταλήγουν στον ινώδη δακτύλιο. Η έσω στιβάδα αποτελείται από κυκλοτερείς ίνες που είναι περισσότερο αναπτυγμένες στην περιφέρεια και αποτελούν το κύριο συστατικό του ινώδους δακτυλίου. Οι 2 αυτές στιβάδες ελλείπουν από τη χαλαρά μοίρα. Κατά την ωτοσκόπηση η τυμπανική μεμβράνη έχει χρώμα φαιό και μαργαρώδες. Διακρίνεται η λαβή της σφύρας, το ακρωτήριο και η βραχεία απόφυση της σφύρας, ενώ ενίοτε μπορεί να διακριθεί και το μακρό σκέλος του άκμονα. Στο πρόσθιο κάτω τεταρτημόριο φαίνεται ο φωτεινός κώνος με την κορυφή στον ομφαλό και τη βάση προς το δακτύλιο, ο οποίος προκύπτει από την ανάκλαση της φωτεινής δέσμης από την πηγή φωτός της ωτοσκόπησης.
Live After Death (άλμπουμ)

Το Live After Death είναι ζωντανά ηχογραφημένος δίσκος του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Iron Maiden, ο οποίος κυκλοφόρησε σε μορφή δίσκου βινυλίου στις 14 Οκτωβρίου 1985 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "ΕΜΙ". Το άλμπουμ επανεκδόθηκε το 1998 σε μορφή διπλού CD.

 Τα τραγούδια που παρουσιάζονται στο "Live AFter Death" ηχογραφήθηκαν κατά τη διάρκεια της περιοδείας για την προώθηση του "Powerslave" και πιο συγκεκριμένα στις 8, 9, 10 και 12 Οκτωβρίου στο "Hammersmith Odeon" του Λονδίνου και στις 14, 15, 16 και 17 Μαρτίου στο "Long Beach Arena" του Λονγκ Μπιτς της Καλιφόρνια. Από τις ηχογραφήσεις του Λονγκ Μπιτς προέρχονται τα πρώτα 13 τραγούδια της κυκλοφορίας και τα τελευταία πέντε από το "Hammersmith". Το εξώφυλλο του δίσκου είναι σχεδιασμένο από τον Ντέρεκ Ριγκς και παρουσιάζει τη μασκότ του συγκροτήματος, Έντι, να βγαίνει από ένα τάφο στου οποίου την πλάκα αναγράφονται οι στίχοι από το μυθιστόρημα " Η Πόλη χωρίς Όνομα" του Χάουαρντ Φίλιπς Λάβκραφτ: "Δεν είναι νεκρό αυτό που αιώνια κείται, κι ίσως έρθουν παράξενες εποχές, όταν ακόμη και ο θάνατος θα πεθάνει". Το άλμπουμ ξεκινάει με το λόγο του Ουίνστον Τσώρτσιλ στη Βουλή των Κοινοτήτων του Ηνωμένου Βασιλείου στις 4 Ιουνίου 1940, λόγω της επικείμενης μάχης της Αγγλίας. Ή σύντομη αυτή ηχογράφηση αποτέλεσε την εισαγωγή για το τραγούδι "Aces High" του οποίου οι στίχοι μιλούν για αερομαχίες και εξυμνούν τις ικανότητες πιλότων πολεμικών αεροσκαφών. Ο δίσκος δέχτηκε ιδιαίτερα θετικές κριτικές με το "Kerrang!" να το χαρακτηρίζει σαν "το πιθανότατα καλύτερο ζωντανό άλμπουμ όλων των εποχών" και το "AllMusic" να του δίνει 4,5 αστέρια. Το "Metal Storm" το έχει κατατάξει στην τρίτη θέση των καλύτερων ζωντανών άλμπουμ του χέβι μέταλ και το "NoiseCreep" το συμπεριέλαβε στο δικό του Top-10, ενώ το "Digital Dream Door" το έχει τοποθετήσει στην 65η θέση των καλύτερων ζωντανά ηχογραφημένων δίσκων στην ιστορία της ροκ μουσικής. 1. Intro: Churchill's Speech (Churchill) - 0:49 2. Aces High (Harris) - 4:39 3. 2 Minutes to Midnight (Smith, Dickinson) - 6:03 4. The Trooper (Harris) - 4:31 5. Revelations (Dickinson) - 6:11 6. Flight of Icarus (Dickinon, Smith) - 3:27 7. Rime of the Ancient Mariner (Harris) - 13:18 8. Powerslave (Dickinson) - 7:13 9. The Number of the Beast (Harris) - 4:53 10. Hallowed Be Thy Name (Harris) - 7:21 11. Iron Maiden (Harris) - 4:20 12. Run to the Hills (Harris) - 3:54 13. Running Free (Di' Anno, Harris) - 8:43 14. Wrathchild (Harris) - 3:07 15. 22 Acacia Avenue (Harris, Smith) - 6:19 16. Childen of the Damned (Harris) - 4:37 17. Die with Your Boots On (Harris, Dickinson, Smith) - 5:13 18. Phantom of the Opera (Harris) - 7:23 Live After Death (άλμπουμ) Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Χρυσός Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): Πλατινένιος Σουηδία (GLF Certification): Χρυσός Αυστρία (IFPI Certification): Χρυσός Καναδάς (CRIA Certification): 2 x πλατινένιος Οι μουσικοί οι οποίοι συμμετείχαν στις ηχογραφήσεις του "Live After Death" είναι οι εξής: Μπρους Ντίκινσον - φωνητικά Άντριαν Σμιθ - κιθάρα Ντέιβ Μάρεϊ - κιθάρα Στιβ Χάρις - μπάσο Νίκο Μακ Μπρέιν - τύμπανα
Μουσείο Παιδικού Παιχνιδιού και Βιβλίου

Το Μουσείο Παιδικού Παιχνιδιού και Βιβλίου ,είναι ένα Μουσείο αφιερωμένο στην ιστορία των παιδικών παιχνιδιών και των παιδικών βιβλίων. Η συλλογή του μουσείου αποτελείται από ιδιαίτερα παιχνίδια, βιβλία, παραμύθια, σχολικά είδη και διάφορα αντικείμενα τα οποία σχετίζονται με την παιδική ηλικία. Τα εκθέματα προέρχονται από την προσωπική συλλογή του αρχαιολόγου,συγγραφέα και συλλέκτη Χρήστου Μπουλώτη.

 Τα τρία κτήρια που απαρτίζουν το Μουσείο, βρίσκονται σε ιδιαίτερα κοντινή απόσταση μεταξύ τους στην παραλία της Νέας Μαδύτου, στην Μύρινα , πρωτεύουσα της νήσου Λήμνου. Η έναρξη της συλλεκτικής δραστηριότητας, από τον συλλέκτη και ιδρυτή του Μουσείου Παιδικού Παιδικού και Βιβλίου, Χρήστο Μπουλώτη τοποθετείται χρονολογικά στο 1978. Το πρώτο παιχνίδι, το όποιο βρέθηκε στην κατοχή του είναι μια "ατμομηχανή" του 1930. Έπειτα η συλλογή εμπλουτίστηκε, με αποτέλεσμα πλέον, να απαριθμείται από χιλιάδες αντικείμενα της παιδικής και βρεφικής ηλικίας, παιδικά βιβλία και περιοδικά.[1] Τα αντικείμενα της συλλογή της μόνιμης έκθεσης, έχουν κατηγοριοποιηθεί ανάλογα την ηλικιακή ομάδα που απευθύνονταν και την θεματική που συνδέει τα εκθέματα μεταξύ τους .Μερικές από αυτές τις κατηγορίες είναι, Παιχνίδια από την Ελληνική αρχαιότητα, Οπτικά Παιχνίδια, Αγαπημένα παιχνίδια των αγοριών, Αγαπημένα παιχνίδια των κοριτσιών, , Θέατρο Σκιών - Καραγκιόζης, αντικείμενα από την βρεφική ηλικία, Διαστημικά Και Ρομπότ , Επιτραπέζια παιχνίδια κ.α. Συνολικά η η ιστορική διαδρομή των παιχνιδιών και αντικειμένων που εκτίθενται στην μόνιμη έκθεση, ξεκινάει από την αρχαιότητα και ολοκληρώνεται περίπου στην δεκαετία του 1960. Ένα μικρό μέρος της συλλογής, εκτέθηκε για πρώτη φορά το 1992. Το μουσείο όμως δημιουργήθηκε και εγκαινιάστηκε επισήμως στις 24 Ιουλίου του 2021 Το μουσείο αποτελείται από τρία κτήρια, τα οποία αν και αυτόνομα βρίσκονται σε μικρή απόσταση μεταξύ τους. Το πρώτο κτηριακό συγκρότημα φιλοξενεί μέρος της μόνιμης έκθεσης, με εκθέματα τα οποία συνδέονται , με την σχολική ζωή. Ακριβώς δίπλα σε αυτό βρίσκεται το δεύτερο κτήριο το οποίο έχει δημιουργηθεί με στόχο την πραγματοποίηση θεματικών εκθέσεων και εκπαιδευτικών προγραμμάτων. Το μεγαλύτερο μέρος της έκθεσης φιλοξενείται στο τρίτο και βασικό κτήριο, το οποίο συνδέεται εννοιολογικά με την ταυτότητα του Μουσείου καθώς το 1906,όπου και κτίστηκε, κατά την τελευταία δηλαδή Οθωμανική περίοδο της Λήμνου, λειτούργησε ως εκπαιδευτήριο. Με το πέρασμα των χρόνων, η λειτουργία του διαφοροποιήθηκε, φτάνοντας εν τέλει η τελευταία του χρήση να είναι αυτή του νηπιαγωγείου.[2]. [3]