IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Χέρρι μετ ντε Μπλες

Ο Χέρρι μετ ντε Μπλες (φλαμανδικά: Herri met de Bles (επίσης γνωστός και ως Henri Blès, Herri de Dinant, Herry de Patinir, και Civetta, περ. 1510 - περ. 1555-1560) ήταν Φλαμανδός μανιεριστής ζωγράφος ειδικευόμενος στην τοπιογραφία, γεννημένος είτε στο Μπουβίν είτε στο Ντινάν (και οι δύο πόλεις σήμερα ανήκουν στο Βέλγιο).

 Λίγα στοιχεία είναι με βεβαιότητα γνωστά σχετικά με τον βίο του καλλιτέχνη. Πιστεύεται ότι ταυτίζεται με κάποιον Χέρρι ντε Πατινίρ, ο οποίος έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας το 1535 ως ζωγράφος. Πιθανόν να είχε κάποια σχέση με τον επίσης τοπιογράφο Γιοάχιμ Πατινίρ, αν και δεν πρέπει να εκπαιδεύτηκε από αυτόν λόγω της μεγάλης διαφοράς ηλικίας.Ίσως να επισκέφθηκε την Ιταλία, αλλά δεν υπάρχει τεκμηριωμένη απόδειξη γι' αυτό. Το έργο του ήταν δημοφιλές στην Ιταλία, όπου ήταν γνωστός ως Civetta (= ιταλ. κουκουβάγια), λόγω της μικρής κουκουβάγιας που εμφανίζεται συχνά στους πίνακές του, συνήθως στην κουφάλα ενός δένδρου ή σε κοιλότητα ανάμεσα σε βράχια. Ο βιογράφος του 17ου αιώνα Κάρελ φαν Μάντερ θεωρούσε αυτό το μοτίβο ως την υπογραφή του. Το όνομά του, Herri met de Bles, αποδίδεται από τα φλαμανδικά ως Ο Χέρρι με τη λάμψη και του αποδόθηκε χάρη στο χαρακτηριστικό κατάλευκο τσουλούφι στο μέτωπό του του. Συνέβαλε, μαζί με τον Γιοάχιμ Πατινίρ, στο ξεχωριστό ύφος της τοπιογραφίας της Αναγέννησης στον βορρά, που συνδύαζε μικρές ιστορικές ή θρησκευτικές σκηνές σε συνθέσεις με προοπτική και ατμοσφαιρικά εφέ. Και οι δύο καλλιτέχνες ζωγράφιζαν τοπία με γωνία θέασης από μεγάλο ύψος και βραχώδεις μάζες. Δεν αποσκοπούσαν στη ρεαλιστική απεικόνιση, όσο στην απόδοση της ατμόσφαιρας. Ο Χέρρι μετ ντε Μπλες περιλάμβανε πάντα μερικές μικρές μορφές, απασχολούμενες σε εργασίες εξόρυξης, ή κάποιου θρησκευτικού επεισοδίου ή σε δραστηριότητες της καθημερινής ζωής, όπως οι αγροτικές εργασίες ή το εμπόριο. Τα τοπία του διαφέρουν από του Πατινίρ σε αρκετά σημεία: Τα έργα του ντε Μπλες παρουσιάζουν τοπία στο προσκήνιο με χαλαρή σύνθεση και μεγαλύτερη λεπτομέρεια. Η επιλογή των χρωμάτων είναι λιγότερο πλούσια σε σχέση με του Πατινίρ.Μαζί με την ομάδα των καλλιτεχνών της Αμβέρσας, οπαδούς του Ιερώνυμου Μπος, στους οποίους περιλαμβάνονταν οι Γιαν Μαντάιν. Πίτερ Χάους και Γιαν Βέλλενς ντε Κοκ ο ντε Μπλες συνέχισε την παράδοση απεικόνισης φανταστικών σκηνών στον μανιερισμό του Βορρά. Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων Norman E. Muller (Ed.): Herri met de Bles: Studies and Explorations of the World Landscape Tradition. Brepols, Turnhout 1998, ISBN 0-943012-25-2 Michel Weemans. "Herri met de Bles's sleeping peddler: an exegetical and anthropomorphic landscape". Art Bulletin, Sept 2006. Weemans, Michel. "Herri Met de Bles's Way to Calvary: A Silenic Landscape," Art History, 32,2 (2009), 307-331. Long note on Landscape with the Conversion of Saul on the Road to Damascus, ca. 1545, Oberlin College Web Gallery of Art: Paintings by Herri met de Bles
HMS Cassandra (R62)

Το HMS Cassandra ήταν αντιτορπιλικό κλάσης C που ναυπηγήθηκε για το Βασιλικό Ναυτικό. Θα ονομάζονταν HMS Tourmaline όμως μετονομάστηκε σε Cassandra το Νοέμβριο του 1942, πριν από την καθέλκυση του που έλαβε χώρα στις 29 Νοεμβρίου 1943.

 Το Cassandra συμμετείχε κατά την διάρκεια του πολέμου σε αποστολές συνοδείας νηοπομπών στην Αρκτική. Επίσης συμμετείχε στην αναζήτηση του γερμανικού θωρηκτού Tirpitz. Την 11η Δεκεμβρίου 1944 χτυπήθηκε από τορπίλη του υποβρυχίου U-365. Εξήντα δύο μέλη του πληρώματος έχασαν την ζωή τους από την επίθεση αυτή και το αντιτορπιλικό υπέστη σοβαρές ζημιές με συνέπεια να χρειαστεί να ρυμουλκηθεί σε ασφαλές σημείο στην χερσόνησο Κόλα, αρχικά από την φρεγάτα HMS Bahamas και στην συνέχεια από σοβιετικό σκάφος. Το U-365 βυθίστηκε δύο ημέρες αργότερα από Fairey Swordfish του αεροπλανοφόρου HMS Campania. Η επισκευή του ολοκληρώθηκε μετά το τέλος της σύρραξης και το 1946 στάλθηκε στην εφεδρεία. Αργότερα υπηρέτησε στην Μεσόγειο και τον Ινδικό Ωκεανό. Ακολούθησε ο εκσυγχρονισμός του και τον Απρίλιο του 1960 επανήλθε στην ενεργό υπηρεσία, αυτή την φορά στην Άπω Ανατολή με την 8η Μοίρα Αντιτορπιλικών. Τον Φεβρουάριο του 1963 εντάχθηκε στην 21η Μοίρα Αντιτορπιλικών στην Μεσόγειο, ενώ στα 1964-1965 ήταν ενεργό σε Μεσόγειο και ξανά στην Άπω Ανατολή λόγω των εξελίξεων στην Ινδονησία. Η πορεία του ολοκληρώθηκε όταν διαλύθηκε για σκραπ το 1967. Colledge, J. J.· Warlow, Ben (2006) [1969]. Ships of the Royal Navy: The Complete Record of all Fighting Ships of the Royal Navy (Rev. έκδοση). London: Chatham Publishing. ISBN 978-1-86176-281-8. OCLC 67375475. Marriott, Leo (1989). Royal Navy Destroyers Since 1945. Ian Allen Ltd. ISBN 0-7110-1817-0.
Ιζότα ντελι Άττι

Η Ιζότα ντελι Άττι, ιταλ.: Isotta degli Atti (τέλη 1432 ή 1433 - 9 Ιουλίου 1474) ήταν Ιταλίδα γυναίκα της Αναγέννησης και επίτροπος του Ρίμινι. Ήταν αρχικά ερωμένη και αργότερα σύζυγος τού κυρίου τού Ρίμινι. Κυβέρνησε το Ρίμινι ως επίτροπος κατά τον αφορισμό του συζύγου της το 1437, καθώς και κατά τη ενηλικιότητα τού γιου τους το 1468–69.

 Γεννήθηκε στο Ρίμινι ως κόρη του Φραντσέσκο ντελι Άττι, πλούσιου εμπόρου μαλλιού και τραπεζίτη. Την παρατήρησε ο Σιγισμόνδος Μαλατέστα σε ηλικία 12 ή 13 ετών, κατά την περίοδο που η κατοικία του ανακαινιζόταν και ο κύριος του Ρίμινι ήταν φιλοξενούμενος στη γειτονική κατοικία του Φραντσέσκο. Ίσως ήδη από το 1447 ο Σιγισμόνδος και η Iζότα είχαν έναν γιο, τον Τζιοβάννι, ο οποίος απεβίωσε ως νεογέννητο· τάφηκε στο Τέμπιο Μαλατεστάνο του Αγ. Φραγκίσκου. Η σχέση τους έγινε δημόσια μόνο το 1449, μετά το τέλος της δεύτερης συζύγου τού Σιγισμόνδου, της Πολισένα/Πολυξένης. Οι δύο τους παντρεύτηκαν το 1456. Κατά την περίοδο κατά την οποία ο Σιγισμόνδος αφορίστηκε από τον πάπα Πίο Β΄, η Iζότα κυβερνούσε τον Ρίμινι για λογαριασμό του. Μετά το τέλος του συζύγου της (1468), ενήργησε ως επίτροπος για τον γιο της Σαλούστιο, που ήταν ανήλικος. Ο τελευταίος δολοφονήθηκε τον επόμενο χρόνο από τον ετεροθαλή αδελφό του Ροβέρτο Μαλατέστα, έναν νόθο γιο του Σιγισμόνδου, που ανέλαβε τον έλεγχο του Ρίμινι. Η Ιζότα απεβίωσε το 1474 και τάφηκε στο Τέμπιο του Αγ. Φραγκίσκου. Ήταν ερωμένη του σιγισμόνου-Παντόλφο Μαλατέστα κοντοτιέρου και κυρίου του Ρίμινι και είχε τέκνα. Παντρεύτηκαν το 1456 και έτσι νομιμοποιήθηκαν τα τέκνα τους: Τζιοβάννι, απεβ. νήπιο. Μαργαρίτα, παντρεύτηκε τον Κάρλο ντι Φορτεμπράτσιο. Σαλούστιο, κύριος του Ρίμινι. Αντωνία/Άννα, παντρεύτηκε τον Ροδόλφο Γκοντζάγκα, κύριο του Καστιλιόνε ντελε Στιβιέρε. Falcioni, Anna (2005). Le donne di casa Malatesti. B. Ghigi.
Πρωτεύουσα της Βραζιλίας

Η σημερινή πρωτεύουσα της Βραζιλίας είναι η Μπραζίλια . Η Μπραζίλια κατασκευάστηκε ειδικά για τον σκοπό ώστε να αποτελέσει νέα πρωτεύουσα της χώρας. Το Ρίο ντε Τζανέιρο ήταν η πρωτεύουσα της χώρας από το 1763 έως το 1960. Η πόλη του Σαλβαδόρ ήταν η έδρα της πορτογαλικής αποικιακής διοίκησης στη Βραζιλία από τον 16ο έως τον 18ο αιώνα και συνήθως ονομάζεται «πρώτη πρωτεύουσα της Βραζιλίας».

 Το Σαλβαδόρ ιδρύθηκε το 1549 από τον πρώτο Γενικό Κυβερνήτη της Πορτογαλικής Νότιας Αμερικής λίγο μετά την έναρξη της πορτογαλικής αποικιοκρατίας στη σημερινή χώρα. Η πόλη έγινε η έδρα της πρώτης Καθολικής Επισκοπής της Βραζιλίας το 1552 και εξακολουθεί να είναι μέχρι σήμερα το κέντρο του Βραζιλιάνικου Καθολικισμού. Τον 17ο αιώνα, το Ρίο ντε Τζανέιρο είχε αποδείξει ότι είχε καλύτερη τοποθεσία από το Σαλβαντόρ (τουλάχιστον ως εξαγωγικό λιμάνι) και η έδρα της αποικιακής διοίκησης μεταφέρθηκε εκεί το 1763. Το 1808 η πορτογαλική βασιλική οικογένεια και το μεγαλύτερο μέρος των πορτογάλων αριστοκρατών της Λισαβόνας εγκατέλειψαν την Πορτογαλία πριν από την εισβολή του Ναπολέοντα. Η πορτογαλική πρωτεύουσα έγινε προσωρινά το Ρίο ντε Τζανέιρο. Η πόλη παρέμεινε πρωτεύουσα της χώρας μετά την ανεξαρτησία της Βραζιλίας το 1822 και μετά την κατάργηση της μοναρχίας το 1889.Στη δεκαετία του 1950 η κυβέρνηση άρχισε να εξετάζει σχέδια για τη μετακίνηση της πρωτεύουσας από την ανατολική ακτή στο εσωτερικό. Το απομονωμένο από τη θάλασσα εξωτερικό της Βραζιλίας ήταν αραιοκατοικημένο και υπήρχε η ελπίδα ότι η μετακίνηση της πρωτεύουσας εκεί θα αύξανε τον πληθυσμό της περιοχής. Η νέα πρωτεύουσα, η Μπραζίλια, έγινε η πρωτεύουσα της χώρας στις 21 Απριλίου 1960 και η κατασκευή της στοίχισε 2 δισεκατομμύρια δολάρια.
Ο Θανάσης και το καταραμένο φίδι

Ο Θανάσης και το καταραμένο φίδι είναι τίτλος ελληνικής ταινίας του 1982 σε σενάριο, σκηνοθεσία και παραγωγή Ντίνου Κατσουρίδη, με πρωταγωνιστές τους Θανάση Βέγγο, Βάσια Τριφύλλη και Μπέτυ Βαλάση.

 Ο Θανάσης Χατζηθανάσης (Θανάσης Βέγγος) είναι ένας ασφαλιστικός πράκτορας και ζει στο σπίτι της πεθεράς του Αγγέλας (Μπέτυ Βαλάση), μαζί με την ίδια και τη σύζυγό του Φρόσω (Βάσια Τριφύλλη). Ο Θανάσης και η Φρόσω εργάζονται στην ίδια εταιρεία, αποκρύπτοντας τη μεταξύ τους συζυγική σχέση, μια και η πολιτική της εταιρείας απαγορεύει τα ζευγάρια ανάμεσα στους υπαλλήλους. Ανάμεσα στον Θανάση και την πεθερά του υπάρχουν συνεχείς προστριβές, αφενός λόγω της κακής του οικονομικής κατάστασης και αφετέρου επειδή εκείνη τον θεωρεί υπεύθυνο για τη μη τεκνοποίηση της κόρης της μετά από τρία χρόνια γάμου. Ο Θανάσης προσπαθεί με κάθε τρόπο, επιστημονικό και μη, να ξεπεράσει την αδυναμία τεκνοποίησης, όμως δεν τα καταφέρνει. Κάποια στιγμή, η σχέση του με την πεθερά του φτάνει στα άκρα και έτσι ο Θανάσης αποφασίζει να εγκαταλείψει το σπίτι. Η Φρόσω δεν τον ακολουθεί, μένοντας πίσω μαζί με τη μητέρα της. Στη συνέχεια, η Αγγέλα επισκέπτεται τον προϊστάμενο του Θανάση και του αποκαλύπτει ότι αυτός είναι ο σύζυγος της Φρόσως, κάτι που έχει ως συνέπεια την απόλυσή του. Αυτή η κίνηση δεν αρέσει στη Φρόσω, η οποία τελικά επανασυνδέεται με το Θανάση, φεύγοντας από το σπίτι της μητέρας της. veggos.gr: O Θανάσης και το καταραμένο φίδι Αρχειοθετήθηκε 2012-10-13 στο Wayback Machine.
Αστέριος Νταής

Ο Αστέριος Νταής του Αναγνώστη (Περτούλι Τρικάλων, 1894 – Αθήνα, 20 Δεκεμβρίου 1983) ήταν Έλληνας νομικός, ο οποίος διετέλεσε πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου από το 1961 ως το 1965 και υπουργός σε υπηρεσιακές κυβερνήσεις.

 Σπούδασε Νομικά στο πανεπιστήμιο των Αθηνών και σε νεαρή ηλικία έγινε γραμματέας στο ταμείο του υπουργείου Οικονομικών. Σε ηλικία 25 ετών έγινε ειδικός οικονομικός επιθεωρητής και το 1923 μετήχθη στο Ελεγκτικό Συνέδριο, του οποίου έγινε διευθυντής, σύμβουλος (1941), αντιπρόεδρος (1950) και πρόεδρος από τις 23 Ιανουαρίου 1961 ως τις 2 Φεβρουαρίου 1965. Ο Νταής υπηρέτησε για μικρό χρονικό διάστημα στην υπηρεσιακή κυβέρνηση του Στυλιανού Μαυρομιχάλη, ως υπουργός Συγκοινωνιών από τις 29 Σεπτεμβρίου 1963 ως τις 8 Νοεμβρίου 1963 και ως υπουργός Οικονομικών στην επίσης υπηρεσιακή κυβέρνηση του Ιωάννη Παρασκευόπουλου από τις 30 Δεκεμβρίου 1963 ως τις 18 Φεβρουαρίου 1964.
Βάτος Αιτωλοακαρνανίας

Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Βάτος (αποσαφήνιση) Ο Βάτος είναι ορεινό χωριό στην Στερεά Ελλάδα και την Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 880 μέτρα.

 Ο Βάτος βρίσκεται σε οροπέδιο των δυτικών πλαγιών των Ακαρνανικών ορέων, δυτικά της Υψηλής Κορυφής (1.589 μ.), που αποτελεί το ψηλότερο σημείο τους. Απέχει 22 χλμ. Ν.-ΝΑ. από τη Βόνιτσα και είναι κτηνοτροφικός οικισμός με τα περισσότερα σπίτια του να έχουν εγκαταλειφθεί. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση το χωριό δημιουργήθηκε το 1840 από κατοίκους παλιότερων γειτονικών οικισμών (Λιβάδι και Βάρνακα) άρχισαν να κτίζουν σπίτια πιο κοντά στα χωράφια και τα καλοκαιρινά βοσκοτόπια τους. Σημαντικό θρησκευτικό αξιοθέατο της περιοχής είναι η Ιερά Μονή Ρόμβου ή Παναγία Ρομβιώτισσα, που είναι αφιερωμένη στο Γενέσιο της Θεοτόκου. Είναι κτισμένη στη δυτική πλευρά των Ακαρνανικών ορέων ανάμεσα σε βράχια με θέα τον Βάτο και το οροπέδιο Λιβάδι. Σύμφωνα με την παράδοση ιδρύθηκε 100 χρόνια μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην Ελληνική επανάσταση του 1821. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα με την ονομασία Βάτο το 1879 στο ΦΕΚ 50Α - 25/07/1879 να προσαρτάται στον τότε δήμο Σολλίου. Το 1940 διορθώνεται σε Βάτος. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την Τοπική κοινότητα Βάτου που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Παλαίρου του Δήμου Ακτίου - Βόνιτσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφηκαν 89 κάτοικοι. Απογραφές πληθυσμού Το άγνωστο και σαγηνευτικό σπήλαιο του Βάτου Ξηρομέρου από τον ιστότοπο https://iaitoloakarnania.gr ΒΑΤΟΣ: Ακαρνανικά, σωροί ερειπίων και μαντριά από τον ιστότοπο https://katounanews.blogspot.com Παναγία η Ρομβιάτισσα: Το κρυφό στολίδι των Ακαρνανικών βουνών στον ιστότοπο https://www.maxmag.gr/.
Μπαϊράμ Ρετζέπι

Ο Μπαϊράμ Ρετζέπι (Бајрам Реџепи, 3 Ιουνίου 1954 - 21 Αυγούστου 2017) ήταν Κοσοβάρος πολιτικός και ο πρώτος μεταπολεμικός πρωθυπουργός του Κοσσυφοπεδίου. Ήταν μέλος του δεύτερου μεγαλύτερου πολιτικού κόμματος του Κοσσυφοπεδίου, του Δημοκρατικού Κόμματος του Κοσσυφοπεδίου.

 Γεννήθηκε στη Μιτρόβιτσα του Κοσσυφοπεδίου το 1954. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Πρίστινα και ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Ζάγκρεμπ το 1985. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του εργαζόμενος ως χειρουργός. Στις γενικές εκλογές του Νοεμβρίου του 2001 στο Κοσσυφοπέδιο, ο Ρετζέπι και το κόμμα του κέρδισαν το 25,7% των ψήφων, δεύτεροι μετά το κόμμα του Ιμπραήμ Ρουγκόβα τη Δημοκρατική Ένωση του Κοσσυφοπεδίου και ο Ρετζέπι ορίστηκε πρωθυπουργός από τη Συνέλευση του Κοσσυφοπεδίου, στις 4 Μαρτίου 2002. Στις επόμενες γενικές εκλογές, που διεξήχθησαν στις 24 Οκτωβρίου 2004, το Δημοκρατικό Κόμμα του Κοσσυφοπεδίου, ήρθε δεύτερο και κέρδισε 30 έδρες στο Κοινοβούλιο. Ο Ρετζέπι θεωρούνταν μετριοπαθής πολιτικός και ένας από τους σημαντικότερους στόχους του είναι «η ενίσχυση της εθνικής συμφιλίωσης και της ανοχής». Βιογραφία του Ρετζέπι Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Bajram Rexhepi στο Wikimedia Commons
.biz

Το .biz είναι ένας γενικός τομέας ανώτατου επιπέδου (gTLD) στο σύστημα ονοματοδοσίας του Διαδικτύου. Προορίζεται για την καταχώρηση τομέων που θα χρησιμοποιηθούν από τις επιχειρήσεις. Το όνομα είναι μια αφηρημένη γραφή της πρώτης συλλαβής της αγγλικής λέξης business. Τον Δεκέμβριο του 2009 ο τομέας είχε 2.015.740 εγγεγραμμένους τομείς.

 Το .biz δημιουργήθηκε για να ανακουφίσει κάποια από τη ζήτηση για ονόματα τομέα στον τομέα .com και να παράσχει μια εναλλακτική λύση για τις επιχειρήσεις των οποίων το προτιμώμενο όνομα τομέα στο .com είχε ήδη καταχωριστεί από άλλο μέρος. Δεν υπάρχουν συγκεκριμένα νομικά ή γεωγραφικά προσόντα για την καταχώριση ενός ονόματος τομέα .biz, με την εξαίρεση ότι πρέπει να είναι για "καλή πίστη" ή για εμπορική χρήση. Δημιουργήθηκε το 2001 μαζί με αρκετούς άλλους τομείς ως πρώτη παρτίδα νέων gTLD που εγκρίθηκε από τον ICANN για την επέκταση του συστήματος ονομάτων τομέα εξαιτίας του αυξημένου ενδιαφέροντος για το ηλεκτρονικό εμπόριο στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Το TLD διαχειρίζεται η NeuStar και οι καταχωρίσεις υποβάλλονται σε επεξεργασία μέσω διαπιστευμένων καταχωρητών. Στις 23 Ιουνίου 2008 στην 32η Διεθνή Δημόσια Συνάντηση του ICANN στο Παρίσι, το μητρώο biz ανακοίνωσε ότι είχε ξεπεράσει επίσημα δύο εκατομμύρια εγγραφές παγκοσμίως. Στα τουρκικά, το biz σημαίνει «εμείς» και χρησιμοποιείται σε ορισμένες τοποθεσίες, όπως το turkleriz.biz (Είμαστε οι Τούρκοι) και το fenerliyiz.biz (Είμαστε οπαδοί της Fenerbahçe).
Αρχάγγελος Πρέβεζας

Ο Αρχάγγελος είναι ένα πεδινό χωριό του Δήμου Πρέβεζας του Νομού Πρεβέζης. Παλαιότερα αποτελούσε Δημοτικό Διαμέρισμα της Νέας Σινώπης του Δήμου Ζαλόγγου. Βρίσκεται σε υψόμετρο 40 μέτρων. Με βάση την απογραφή του 2011 έχει 331 κατοίκους, κατά την απογραφή του 1991 εμφάνιζε 356 κατοίκους. Πρόκειται για σχετικά νέο χωριό, καθώς ιδρύθηκε το 1922 μετά την Μικρασιατική καταστροφή από πρόσφυγες. Οι Μικρασιάτες που ίδρυσαν το χωριό Αρχάγγελος, προέρχονταν από χωριά του Δ. Πόντου, κοντά στην τουρκική κωμόπολη Αγιατζίκ, 48 χλμ. Δ.-ΝΔ. της Σινώπης, 90 χλμ. ΒΑ. της Κασταμονής και 68 χλμ. Α. της αρχαίας παραλιακής πόλης του Δυτικού Πόντου Ινέπολης (Ιωνόπολη).

 Ο Αρχάγγελος βρίσκεται 19 χλμ. βόρεια της Πρέβεζας, 85 χλμ. νότια της Ηγουμενίτσας, 30 χλμ. δυτικά της Άρτας και 90 χλμ. νοτιοδυτικά των Ιωαννίνων. Είναι χτισμένος σε κομβικό σημείο, που ενώνει την παλιά Εθνική Οδό Ηγουμενίτσας – Πρέβεζας με τη νέα Εθνική Οδό Ηγουμενίτσας - Αθηνών. Απέχει από την παραλία του Ιονίου 3 χιλιόμετρα και συνδυάζει βουνό και θάλασσα, δάσος και ποτάμι με κάμπους. Στα βόρεια του Αρχαγγέλου και σε απόσταση 7 χλμ. βρίσκεται ο ιστορικός βράχος του Ζαλόγγου και τα ερείπια της αρχαίας πόλης της Κασσώπης. Σε απόσταση 12 χλμ. προς την πόλη της Πρέβεζας βρίσκεται η Νικόπολη με τα μνημεία της. Στο ύψωμα, όπου είναι χτισμένο το σημερινό χωριό, υπήρχε ρωμαϊκός οικισμός που ανήκε διοικητικά στη Νικόπολη. Ο οικισμός κατείχε μια πολύ στρατηγική θέση, καθώς είχε τον έλεγχο του ανατολικού σκέλους του πολύ σηματικού ρωμαϊκού δρόμου Απολλωνίας-Φωτικής-Νικόπολης-Αθήνας. Σήμερα στον Αρχάγγελο σώζονται σε καλή κατάσταση κολώνες του ρωμαϊκού υδραγωγείου, που μετέφερε το νερό από τις πηγές του Αγίου Γεωργίου στην αρχαία Νικόπολη. Η τουριστική υποδομή στον Αρχάγγελο είναι ακόμα μικρή. Υπάρχει μόνο ένα συγκρότημα με ενοικιαζόμενα δωμάτια, τρεις ταβέρνες, δύο καφενεία και ένα καφέ- μπαρ. Στο χωριό λειτουργούν αγροτικό ιατρείο, αγροτικός συνεταιρισμός, πολιτιστικός Σύλλογος, αθλητικός Σύλλογος και σύντομα θα λειτουργεί το Γυμνάσιο του Δήμου Ζαλόγγου. Ο επίσημος δικτυακός τόπος του Αρχαγγέλου Πρεβέζης
Επαρχία Ερέδια

Η Επαρχία Ερέδια (ισπανικά: Provincia de Heredia) είναι μια επαρχία της Κόστα Ρίκα. Έχει έκταση 2.657,0 τ.χλμ. και πληθυσμό 264.474 κατοίκων (2007). Πρωτεύουσα είναι η Ερέδια. Άλλες σημαντικές πόλεις είναι η Σαν Φρανσίσκο και η Μερσέδες.

 Η Επαρχία Ερέδια βρίσκεται βόρεια της Κόστα Ρίκα. Συνορεύει στα δυτικά με τη Αλαχουέλα, στα νότια με τη Σαν Χοσέ, στα ανατολικά με τη Λιμόν και στα βόρεια με τη Νικαράγουα. Έχει έκταση 2.657,0 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση η μικρότερη επαρχία της Κόστα Ρίκα. Οι τρεις μεγαλύτερες πόλεις είναι η Ερέδια, Σαν Φρανσίσκο και η Μερσέδες. Άλλες πόλεις είναι η Σαν Χοσέ δε λα Μοντάνια δε Μπάρβα, η Σάντο Ντομίνγκο, η Σάντα Μπάρμπαρα, η Σαν Ραφαέλ, η Σαν Ισίδρο, η Σαν Αντόνιο, η Σαν Χοακίν, η Σαν Πάμπλο και η Πουέρτο Βιέχο. Η Επαρχία Ερέδια διαιρείται σε 10 καντόνια: Καντόνι (πρωτεύουσα) Ερέδια (Ερέδια) Μπάρβα (Σαν Χοσέ δε λα Μοντάνια δε Μπάρβα) Μπελέν (Σαν Αντόνιο) Σαν Ισίδρο (Σαν Ισίδρο) Σαν Πάμπλο (Σαν Πάμπλο) Σαν Ραφαέλ (Σαν Ραφαέλ) Σάντα Μπάρμπαρα (Σάντα Μπάρμπαρα) Σάντο Ντομίνγκο (Σάντο Ντομίνγκο) Σαραπικί (Πουέρτο Βιέχο) Φλόρες (Σαν Χοακίν) Η Επαρχία Ερέδια είχε, σύμφωνα με την απογραφή του 2007, 264.474 κατοίκους. Είναι σε πληθυσμό η μικρότερη επαρχία της Κόστα Ρίκα. Έχει πυκνότητα 133,6 κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Είναι κατά πυκνότητα η δεύτερη μεγαλύτερη επαρχία της Κόστα Ρίκα μετά την Καρτάγο. Επαρχίες της Κόστα Ρίκα Φωτογραφίες της Επαρχίας Ερέδια
Φρειδερίκος Φερδινάνδος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ

Ο Φρειδερίκος Φερδινάνδος (γερμ. Friedrich Ferdinand, 12 Οκτωβρίου 1855 - 21 Ιανουαρίου 1934) από τον Οίκο του Γκλύξμπουργκ ήταν αρχικά δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ (27 Νοεμβρίου 1885 - 27 Απριλίου 1231) και μετά δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν (27 Απριλίου 1231 - 21 Ιανουαρίου 1934).

 Ο Φρειδερίκος Φερδινάνδος Γεώργιος Χριστιανός Κάρολος Γουλιέλμος ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκου του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ και της Αδελαΐδας, κόρης του Γεωργίου Γουλιέλμου του Σάουμπουργκ-Λίππε. Γενήθηκε στο Κίελο του Χόλσταϊν και ήταν ανιψιός του Χριστιανού Θ΄ της Δανίας. Το 1885 διαδέχθηκε τον πατέρα του ως δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ. Το 1931 διαδέχθηκε τον τελευταίο απόγονο του πρεσβύτερου κλάδου του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ, Αλβέρτο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν και αρχηγό του Οίκου του Όλντενμπουργκ, που ήταν άγαμος. Ο Αλβέρτος ήταν εξάδελφος της συζύγου του. Το 1934 απεβίωσε σε ηλικία 78 ετών στο Πρίμκεναου της Σιλεσίας (νυν Πσέμκουφ της Πολωνίας), που τότε ανήκε στη Γερμανία. Νυμφεύτηκε το 1885 την Καρολίνα Ματθίλδη, κόρη του Φρειδερίκου Η΄ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, και είχε τέκνα: Βικτωρία Αδελαΐδα (1885 - 1970), παντρεύτηκε τον Κάρολο Εδουάρδο της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα. Γιος τους ήταν ο: Φρειδερίκος Ιωσίας, Πρίγκιπας της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα. Αλεξάνδρα Βικτωρία (1887 - 1957), παντρεύτηκε πρώτα τον Αύγουστο Γουλιέλμο της Πρωσίας και μετά τον Άρνολτ Ρύμαν. Ελένη Αδελαΐδα (1888 - 1962), παντρεύτηκε τον δεύτερο εξάδελφό της Χαράλδο της Δανίας (γιο του Φρειδερίκου Η΄ της Δανίας). Αδελαΐδα (1889 - 1964), παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο του Ζολμς-Μπάρουτ. Η κόρη τους: Ρόζα (1925 - 2008), παντρεύτηκε τον Νέβιλ Λιούις, ζωγράφο από τη Νότιο Αφρική. Γουλιέλμος Φρειδερίκος (1891 - 1965), Δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν. Καρολίνα (1894 - 1972), παντρεύτηκε τον Χανς, Κόμη του Ζολμς-Μπάρουτ. Η κόρη της: Βικτωρία Λουίζα (1921 - 2003), παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Φρειδερίκο Ιωσία της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα (γιο του Καρόλου Εδουάρδου και της Βικτωρίας Αδελαΐδας).
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 2001

Τα 67α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 13 Δεκεμβρίου 2001, απονεμήθηκαν στις 6 Ιανουαρίου 2002, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 2001.

 Καλύτερη Ταινία: Mulholland Dr. Επιλαχών: Gosford Park and In the Bedroom' Καλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος: Tom Wilkinson – In the Bedroom Επιλαχών: Jim Broadbent – Iris και Ντένζελ Ουάσινγκτον – Training Day Καλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος: Σίσι Σπέισεκ – In the Bedroom Επιλαχούσα: Ναόμι Γουότς – Mulholland Dr. και Τίλντα Σουίντον – The Deep End Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων: Waking Life Επιλαχών: Shrek και Monsters, Inc. Καλύτερος Διευθυντής Φωτογραφίας: Christopher Doyle και Pin Bing Lee – In the Mood for Love (Fa yeung nin wa) Επιλαχών: Roger Deakins – The Man Who Wasn't There and Peter Deming – Mulholland Dr. Καλύτερη Σκηνοθεσία: Ρόμπερτ Άλτμαν – Gosford Park Επιλαχών: Ντέιβιντ Λιντς – Mulholland Dr. και Τοντ Φιλντ – In the Bedroom Καλύτερο Σκηνοθετικό Ντεμπούτο: Τοντ Φιλντ – In the Bedroom Επιλαχών: Terry Zwigoff – Ghost World, Danis Tanović – No Man's Land, και Jonathan Glazer – Sexy Beast Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία: In the Mood for Love (Fa yeung nin wa) • Γαλλία/Χονγκ Κονγκ Επιλαχών: No Man's Land • Βοσνία Ερζεγοβίνη και Amores perros • Μεξικό Καλύτερη Μη Κινηματογραφική Ταινία: The Gleaners and I Επιλαχών: Startup.com and The Endurance Καλύτερο Σενάριο: Julian Fellowes – Gosford Park Επιλαχών: Κρίστοφερ Νόλαν – Memento και Γουές Άντερσον και Owen Wilson – The Royal Tenenbaums Καλύτερος Β' Ανδρικός Ρόλος: Steve Buscemi – Ghost World Επιλαχών: Μπεν Κίνγκσλεϊ – Sexy Beast και Brian Cox – L.I.E. Καλύτερος Β' Γυναικείος Ρόλος: Έλεν Μίρεν – Gosford Park Επιλαχών: Μάγκι Σμιθ – Gosford Park και Σκάρλετ Γιόχανσον – Ghost World Ειδικό Βραβείο: The restored and re-released Jacques Demy films Lola και Bay of Angels (La baie des anges) Ο Επίσημος ιστότοπος
Λουτρός

Ο Λουτρός είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Loutros». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Ιουνίου 2018. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2018.
Μιγκέλ Σεράνο

Ο Μιγκέλ Σεράνο (10 Σεπτεμβρίου 1917 - 28 Φεβρουαρίου 2009) ήταν Χιλιανός διπλωμάτης, δημοσιογράφος, συγγραφέας ποιημάτων, καθώς και έργων εσωτερισμού με σημείο αναφοράς το ναζισμό και τον Αδόλφο Χίτλερ. Από τη δεκαετία του 1950 μέχρι το 1970, υπηρέτησε ως πρέσβης στην Ινδία, τη Γιουγκοσλαβία, τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία και την Αυστρία.

 Γεννήθηκε στο Σαντιάγκο της Χιλής και εντάχθηκε αρχικά στο Κομμουνιστικό κίνημα και οι αναζητήσεις του, κινούνταν στον χώρο του Μαρξισμού. Γρήγορα όμως άλλαξε τις πολιτικές πεποιθήσεις περνώντας στο ναζιστικό κίνημα. Κομβικό σημείο για την μεταστροφή του προς το Ναζισμό ήταν λόγω της μαζικής σφαγής των νεολαίων οπαδών του ναζισμού από τις κυβερνητικές δυνάμεις της Χιλής το 1938. Μεταπολεμικά χρημάτισε πρέσβης της Χιλής στην Γιουγκοσλαβία, Αυστρία και Ινδία. Εκεί ήρθε σε επαφή με γνωστούς διανοούμενους όπως ο Έρμαν Έσσε και τον Κάρλ Γιούνγκ. Στήριξε το πραξικόπημα του Πινοσέτ και επιστρέφοντας στην Χιλή εγκαταστάθηκε μόνιμα. Διατηρώντας τις επιφυλάξεις του για τον Πινοσέτ μεταστράφηκε περισσότερο στον Ναζισμό. Μέχρι το τέλος τις ζωής του προασπιζόταν τον Ναζισμό ως έκφραση της απόπειρας της λευκής φυλής να επιβιώσει στον σύγχρονο κόσμο. Αρνούνταν συστηματικά την γενοκτονία των Εβραίων και θεωρούσε τον Χίτλερ ως τον τελευταίο Αβατάρ. Ο Σεράνο ονόμασε τη φιλοσοφία του Εσωτερικό Ναζισμό, την οποία χαρακτήρισε ως μια νέα θρησκευτική πίστη ικανή να αλλάξει τον υλιστικό άνθρωπο του σήμερα, σε ένα νέο ιδεαλιστικό ήρωα, δημιουργώντας έτσι μια νέα θρησκεία. Συγκεκριμένα η πολιτική θεωρία του είναι μια μείξη ρατσισμού, βόρειας μυθολογίας, θεοσοφισμού και ινδουισμού. Το βιβλίο του Χίτλερ, Ο τελευταίος Αβατάρ κυκλοφόρησε το 1984 και ήταν αφιερωμένο στον Χίτλερ, ο οποίος υποτίθεται εγκαινίασε έναν νέο συγκρουσιακό πόλεμο Κόσμων. Στο βιβλίο αυτό ο Χίτλερ θεωρείται ως η δέκατη αβατάρα του θεού Βισνού που ενσαρκώθηκε για να τερματίσει την σκοτεινή εποχή φέρνοντας μια νέα. Ο Σεράνο ανέπτυξε ένα εξωπραγματικό σύνολο δοξασιών στις οποίες περιλαμβάνεται η Υπερβορεία, φαντασιώσεις για εξωγήινους προπάτορες της λευκής φυλής, ρατσιστικές και αντισημιτικές θέσεις και θέσεις για την διαχρονική σύγκρουση μεταξύ Εβραίων και Αρίων. Αποπειράθηκε επίσης να συνδέσει τις αρχαίες γερμανικές δοξασίες με τον Ινδουϊσμό. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Miguel Serrano στο Wikimedia Commons
Κατάλογος ποδοσφαιριστών με τα περισσότερα τέρματα πρωταθλήματος

Το μεγαλύτερο μέρος της επαγγελματικής σταδιοδρομίας των ποδοσφαιριστών αποτελούν τα εγχώρια πρωταθλήματα, όπου και σημειώνουν τα περισσότερα γκολ. Με βάση τις στατιστικές υπηρεσίες και μόνο (RSSSF, Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation και IFFHS, International Federation of Football History & Statistics, Διεθνής Ομοσπονδία Ιστορίας και Στατιστικής του Ποδοσφαίρου,), οι κορυφαίοι σκόρερ πρωταθλημάτων όλων των εποχών είναι οι εξής:

 Κλειδί = † Απεβίωσε Οι παίκτες με την έντονη γραφή είναι επί του παρόντος ενεργοί. Τα δεδομένα είναι ακριβή έως τις 2 Νοεμβρίου 2023. Στο υψηλότερο επίπεδο πρωταθλημάτων, την κορυφαία εθνική κατηγορία, οι καλύτεροι σκόρερ όλων των εποχών είναι οι ακόλουθοι. Οι παίκτες με την έντονη γραφή είναι επί του παρόντος ενεργοί. Τα δεδομένα είναι ακριβή έως τις 2 Νοεμβρίου 2023. Σημείωση: Δεν υπάρχει συμφωνία μεταξύ των στατιστικών υπηρεσιών για την ταξινόμηση των τερμάτων του Πελέ (όπως και άλλων παικτών). Η IFFHS αναγνωρίζει τα γκολ του Καμπεονάτο Παουλίστα και του Καμπεονάτο Καριόκα ως τέρματα επιπέδου πρώτης κατηγορίας πρωταθλήματος. Η RSSSF στη σελίδα της με τους καλύτερους σκόρερ (Prolific Scorers Data) αναφέρει ως πρώτο το Γιόζεφ Μπίτσαν με 526 γκολ. Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 500 ή περισσότερα γκολ Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 150 ή περισσότερες διεθνείς συμμετοχές Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 50 ή περισσότερα διεθνή γκολ Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα Κατάλογος ποδοσφαιριστών που σημείωσαν ρεκόρ με χατ-τρικ Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με τις περισσότερες επίσημες εμφανίσεις
Ώρα Κεντρικής Ευρώπης

Η Ώρα Κεντρικής Ευρώπης, στα Αγγλικά Central European Time ή CET, είναι ζώνη ώρας που βρίσκεται μια ώρα μπροστά από τη UTC και χρησιμοποιείται στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης καθώς και σε κάποιες της Βόρειας Αφρικής.

 Οι παρακάτω χώρες και περιοχές χρησιμοποιούν την Ώρα Κεντρικής Ευρώπης μόνο κατά τη διάρκεια του χειμώνα, από τη 1:00 UTC της τελευταίας Κυριακής του Οκτωβρίου μέχρι τη 1:00 UTC της τελευταίας Κυριακής του Μαρτίου: Άγιος Μαρίνος, από το 1976 Αλβανία, από το 1975 Ανδόρρα, από το 1984 Αυστρία, από το 1980 Βατικανό, από το 1966 Βέλγιο, rαπό το 1980 Βοσνία και Ερζεγοβίνη, από το 1983 Γαλλία (μητροπολιτική), από το 1976 Γερμανία, από το 1980 Γιβραλτάρ, από το 1982 Δανία (μητροπολιτική), από το 1980 Ελβετία, από το 1981Ιταλία, από το 1966 Ισπανία (εκτός των Καναρίων Νησιών), από το 1974 Κάτω Χώρες (μητροπολιτική), από το 1977 Κόσοβο, από το 1983 Κροατία, από το 1983 Λίχτενσταϊν Λουξεμβούργο, από το 1977 Μάλτα, από το 1974 Μαυροβούνιο, από το 1983 Μονακό, από το 1976 Νορβηγία, από το 1980 Ουγγαρία, από το 1980 Βόρεια Μακεδονία, από το 1983 Πολωνία, από το 1977 Σερβία, από το 1983 Σλοβακία, από το 1979 Σλοβενία, από το 1983 Σουηδία, από το 1980 Τσεχία, από το 1979 Η Αλγερία και η Τυνησία χρησιμοποιούν την Ώρα Κεντρικής Ευρώπης καθ' όλη τη διάρκεια του έτους.
Αγγλικά των Νήσων Κέιμαν

Τα Αγγλικά των Νήσων Κέιμαν είναι μια αγγλική ποικιλία που ομιλείται στα Νησιά Κέιμαν. Ενώ δεν έχουν γραφτεί πολλά για την γλώσσα, σύμφωνα με ένα κείμενο, "φαίνεται να έχει δανειστεί κρεολικά χαρακτηριστικά παρόμοια με την Τζαμάικα και την Κεντρική Αμερική, χωρίς να έχει υποστεί κρεολοποίηση". Είναι παρόμοια με τα Αγγλικά των Νησιών του Κόλπου.

 Washabaugh, William (1983). «The Off-shore Island Creoles: Providencia, San Andres and the Caymans». Στο: Holm, John A. Central American English. John Benjamins Publishing. σελίδες 174–179. ISBN 3-87276-295-8. «The Cayman Islands Dictionary goin’ strong still, Bobo!». CaymaniNews. March 20, 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2013-01-26. https://archive.today/20130126063618/http://www.ieyenews.com/2012/03/the-cayman-islands-dictionary-goin-strong-still-bobo. Ανακτήθηκε στις 2018-09-23.
Μαργαρίτα Μάσα

Η Μαργαρίτα Εουστάκια Μάσα Παράδα (Margarita Eustaquia Maza Parada, 29 Μαρτίου 1826 - 2 Ιανουαρίου 1871) ήταν γνωστή ως Μαργαρίτα Μάσα ντε Χουάρες καθώς ήταν η σύζυγος του Προέδρου του Μεξικού Μπενίτο Χουάρες.

 Γεννήθηκε στις 29 Μαρτίου 1826 στην Οαχάκα, και ήταν κόρη του Γενοβέζου γεωργού Αντόνιο Μάσα και της Πέτρα Παράδα Σιγουένσα. Η αδερφή του Μπενίτο Χουάρες, Χοσέφα, εργάστηκε ως υπηρέτρια στην οικία των Μάσα-Παράδα. Ο Χουάρες είχε στενή σχέση με την οικογένεια Μάσα, και επίσης γνώριζε την Μαργαρίτα από την στιγμή που γεννήθηκε, καθώς ήταν 20 ετών μεγαλύτερος από αυτήν. Στις 31 Ιουλίου 1843 σε ηλικία 17 ετών η Μαργαρίτα παντρεύτηκε τον Μπενίτο Χουάρες στο Σαν Φελίπε Νέρι της Οαχάκα. Μαζί απέκτησαν 12 παιδιά από τα οποία μόνο τα επτά έζησαν μέχρι την ενηλικίωση τους.Πέθανε από καρκίνο στις 2 Ιανουαρίου 1871 στην Πόλη του Μεξικού σε ηλικία 44 ετών. Mendieta Alatorre, Angeles. Margarita Maza de Juárez: Antología, iconografía y efemérides. Mexico City 1972. Velasco Pérez, Carlos. Margarita Maza de Juárez: Primera dama de la nación. Oaxaca 1986.
Ισοζύγιο

Ο όρος ισοζύγιο είναι λογιστικός όρος και κατ΄ επέκταση στατιστικός και οικονομικός. Γενικά με τον όρο αυτό χαρακτηρίζεται επί συγκεκριμένου χρόνου η συνοπτική κατάσταση σε χρηματικές μονάδες όλων των λογαριασμών μιας επιχείρησης. Η σύνταξή του αποτελεί το κύριο μέσον ελέγχου εγγραφών λογαριασμών και της μεταφοράς αυτών στα λογιστικά βιβλία. Επίσης μέσω αυτού είναι δυνατός ένας πρόχειρος προσδιορισμός της χρηματοοικονομικής κατάστασης μιας επιχείρησης και των αποτελεσμάτων στο συγκεκριμένο χρόνο.

 Το ισοζύγιο ανάλογα του περιεχομένου διακρίνεται σε πλήρες ισοζύγιο, ισοζύγιο ποσών και ισοζύγιο υπολοίπων. Ανάλογα με το χρόνο σύνταξής του διακρίνεται σε προσωρινό προσαρμοσμένο και οριστικό. πλήρες ισοζύγιο χαρακτηρίζεται εκείνο που περιλαμβάνει τα συνολικά αθροίσματα χρεώσεων και πιστώσεων καθώς και τα υπόλοιπα οποιωνδήποτε άλλων περιλαμβανομένων σ΄ αυτόν λογαριασμών. ισοζύγιο ποσών χαρακτηρίζεται εκείνο που περιλαμβάνει μόνο τα αθροίσματα χρέωσης και πίστωσης. ισοζύγιο υπολοίπων χαρακτηρίζεται εκείνο που περιλαμβάνει μόνο τα αθροίσματα χρεωστικά και πιστωτικά των υπολοίπων λογαριασών. προσωρινό ισοζύγιο χαρακτηρίζεται εκείνο που καταρτίζεται κατά τακτά διαστήματα του χρόνου χρήσης. προσαρμοσμένο ισοζύγιο χαρακτηρίζεται εκείνο που συντάσσεται μετά την μεταφορά των ημερολογιακών εγγραφών στους λογαριασμούς του γενικού καθολικού βιβλίου των επιχειρήσεων. οριστικό ισοζύγιο χαρακτηρίζεται εκείνο που ακολουθεί το προηγούμενο και περιλαμβάνει και τα αποτελέσματα του κλεισίματος των λογαριασμών εσόδων - εξόδων και όλων των άλλων αποτελεσμάτων χρήσης. Ισοζύγιο πληρωμών
Κρεολική Σεσελουά

Η Σεσελουά κρεολική (Seychellois Creole, γνωστή επίσης ως Kreol ή Seselwa) είναι η γλώσσα των Σεϋχελλών, που είναι κρεολική βασισμένη στη γαλλική. Αποτελεί επίσημη γλώσσα στη νησιωτική χώρα μαζί με την αγγλική γλώσσα και τη γαλλική γλώσσα, σε αντίθεση με την κρεολική του Μαυρικίου, η οποία δεν έχει επίσημο στάτους στο Μαυρίκιο.

 Από την ανεξαρτησία του κράτους το 1976, η κυβέρνηση των Σεϋχελλών επιζητούσε να αναπτύξει την κρεολική ως αυτόνομη γλώσσα, με δική της ορθογραφία και γραμματική. Για το σκοπό αυτό ιδρύθηκε το Lenstiti Kreol (l'Institut créole, Ινστιτούτο των Κρεολών). Η ορθογράφηση των λέξεων απλοποιήθηκε σε σχέση με τα αρχικά γαλλικά. όπως φαίνεται από τον ακόλουθο πίνακα με μια πρόταση για παράδειγμα: Στα Κρεολικά το αόριστο άρθρο (που προήλθε από το γαλλικό le, la και les) δημιουργεί ένα τμήμα της λέξης. Έτσι η λέξη 'το μέλλον' είναι lavenir (σε αντίθεση με το γαλλικό avenir). Η κτητική αντωνυμία σχηματίζεται με την προσθήκη της προσωπικής αντωνυμίας, για παράδειγμα το 'το δικό μας μέλλον' είναι nou lavenir, στην κυριολεξία, 'εμείς-το-μέλλον'. Ομοίως στον πληθυντικό, les Îles Éloignés Seychelles στα γαλλικά ('Τα εξώτερα νησιά των Σεϋχελλών) γίνεταιZil Elwanyen Sesel στα κρεολικά. Σημειώνεται ότι το z στο Zil είναι στα γαλλικά όπως το "les Îles" (στην προφορά /le"zil/). (το Πάτερ Ημών) Ou, nou papa ki dan lesyel, Fer ou ganny rekonnet konman Bondye. Ki ou renny i arive. Ki ou lavolonte i ganny realize Lo later parey i ete dan lesyel Donn nou sak zour nou dipen ki nou bezwen. Pardonn nou pour bann lofans Ki noun fer anver ou, Parey nou pardonn sa ki n ofans nou. Pa les tantasyon domin nou, Me tir nou dan lemal.(βλέπε επίσης Koste Seselwa) 21st Creole festival, October 2006 (In Creole)
Μεγάλος αττικός μελανόμορφος αμφορέας του Ζωγράφου του Νέσσου

Ο μεγάλος αττικός μελανόμορφος αμφορέας του Ζωγράφου του Νέσσου είναι αρχαιολογικό εύρημα που φιλοξενείται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Θεωρείται κεντρικό και σημαντικότατο έργο της αττικής κεραμικής και αγγειογραφικής τέχνης. Είναι το αρχαιότερο διακριτό καλλιτέχνημα του αττικού μελανόμορφου ρυθμού. Από το έργο αυτό πήρε το όνομά του ο άγνωστος, αλλά συμβατικά ονομαζόμενος ζωγράφος του Νέσσου.

 Βρέθηκε στην οδό Πειραιώς κοντά στο Δίπυλο του Κεραμικού. Είναι αμφορέας με υψηλό λαιμό. Βρέθηκε θρυμματισμένος και ανασυγκολλήθηκε, ενώ τα τμήματα που λείπουν αντικαταστάθηκαν. Το χρώμα του είναι πολύ ανοιχτό και σπάνιο για αττικό αμφορέα. Το σχήμα του καινοτομεί. Η εικόνα στον λαιμό του αγγείου δείχνει τον σφριγηλό Ηρακλή να μάχεται τον κένταυρο Νέσσο. Τον έχει πιάσει με το αριστερό χέρια από τα μαλλιά, ενώ τον πιέζει με την αριστερή πατούσα του στην πλάτη. Στο δεξί χέρι κρατάει σπαθί, με το οποίο πρόκειται να σκοτώσει τον αντίπαλό του. Ο γενειοφόρος Κένταυρος εικονίζεται λιγνός, να υπερασπίζεται με τα χέρια του. Τα πόδια έχουν λυγίσει από την αδυναμία. Η εικόνα επιγράφεται με τα ονόματα των πρωταγωνιστών: «ΒΕΡΑΚΛΗΣ» αριστερόστροφη και «ΝΕΤΟΣ» δεξιόστροφη γραφή. Στην κοιλιά του αμφορέα βλέπουμε μια δεύτερη εικόνα, στην οποία ο Περσέας κυνηγιέται από τις αδελφές της Μέδουσας για να τον σκοτώσουν. Φορούν Γοργόνειο προσωπείο και έχουν φτερά στην πλάτη. Ο αμφορέας οριοθετούσε κάποιον σημαντικό τάφο. Χρονολογείται στα 620-610 π.Χ. Νικόλαος Καλτσάς (2007). Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Αθήνα: ΟΛΚΟΣ, ISBN 978-960-89339-1-0. σελίδες 196-197. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Δεκεμβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2011. John Boardman: Early Greek Vase Painting. 11th to 6th Century BC. A Handbook, Thames and Hudson, London 1998 (World of Art), S. 16 ISBN 0-500-20309-1 Thomas Mannack: Griechische Vasenmalerei. Eine Einführung. Theiss, Stuttgart 2002, S. 104 ISBN 3-8062-1743-2.
Όλντσιχ Νεγέντλι

Ο Όλντσιχ Νεγέντλι (τσεχικά: Oldřich Nejedlý, 26 Δεκεμβρίου 1909 – 11 Ιουνίου 1990) ήταν Τσεχοσλοβάκος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως πλάγιος μέσος/επιθετικός. Στο μεγαλύτερο μέρος της σταδιοδρομίας του αγωνίστηκε στη Σπάρτα Πράγας. Θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους παίκτες της Τσεχοσλοβακίας όλων των εποχών. Ήταν ο πρώτος σκόρερ του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1934.

 Τα νεανικά του χρονιά δεν ήταν εύκολα. Ο πατέρας του σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και ο μικρός Όλντσιχ μεγάλωσε με τη μητέρα του και τα τέσσερα αδέλφια του. Επίσης, κλώτσησε για πρώτη φορά ένα μπαλόνι στη γενέτειρά του, άρχισε να παίζει ποδόσφαιρο και ξεχώρισε έναντι των άλλων εφήβων παικτών. Ήδη σε ηλικία 14 ετών εντάχθηκε στην τοπική ομάδα. Στα 16 του εντάχθηκε στην ΣΚ Ρακοβνίκ της δεύτερης κατηγορίας. Ο Νεγέντλι αγωνίστηκε στην ΑΚ Σπάρτα Πράγας από το 1931 έως το 1941. Σκόραρε 162 γκολ πρωταθλήματος σε 187 αγώνες, κατακτώντας 4 πρωταθλήματα Τσεχοσλοβακίας, το 1932, το 1936, το 1938 και το 1939, και ένα Κύπελλο Μιτρόπα το 1935. Συνολικά με την ομάδα της Πράγας σημείωσε 388 τέρματα σε 415 αγώνες. Τα τέσσερα επόμενα χρόνια αγωνίστηκε πάλι με την Ρακοβνίκ και σημείωσε 18 γκολ σε 38 αγώνες με την ΣΚ Ρακοβνίκ (1943, 1944 και 1946), φτάνοντας συνολικά τα 180 γκολ πρωταθλήματος σε 225 αγώνες.Για την Εθνική Τσεχοσλοβακίας, ο Νεγέντλι σημείωσε 29 γκολ σε 44 αγώνες. Έκανε το ντεμπούτο του στις 14 Ιουνίου 1931 σε συνάντηση με αντίπαλο την Πολωνία (4–0) σημειώνοντας και το πρώτο του γκολ. Του απονεμήθηκε η Χάλκινη Μπάλα στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1934 ως ο τρίτος πιο σημαντικός παίκτης της διοργάνωσης και ψηφίστηκε στην καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης. Θα έπαιζε περισσότερα παιχνίδια και θα είχε σκοράρει περισσότερα γκολ για την Τσεχοσλοβακία, αν δεν είχε σπάσει το πόδι του στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1938, το οποίο ουσιαστικά τερμάτισε την καριέρα του στην εθνική ομάδα.Συνολικά, συμμετείχε σε δύο Παγκόσμια Κύπελλα, το 1934 στην Ιταλία και το 1938 στη Γαλλία. Ήταν ο πρώτος σκόρερ στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1934 με 5 γκολ. Αυτό αναγνωρίστηκε επίσημα από τη FIFA το Νοέμβριο του 2006, καθώς αρχικά του είχαν πιστωθεί μόνο 4 γκολ, καθιστώντας τον τον πρώτο σκόρερ σε ισοβαθμία με τους Άντζελο Σκιάβιο και Έντμουντ Κόνεν. Η παρουσία του ήταν αποφασιστική καθώς σημείωσε το νικητήριο γκολ στο τελευταίο δεκάλεπτο στους προημιτελικούς με αντίπαλο την Ελβετία (3–2). Έκανε το καλύτερο του παιχνίδι στον ημιτελικό κόντρα στη Γερμανία, σημειώνοντας και τα τρία γκολ για την ομάδα του. Το τέλος του αγώνα, βρήκε εύκολα την επιλογή της Τσεχοσλοβακίας νικήτρια με 3–1. Σκόραρε επίσης δύο γκολ στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1938. Συνολικά κατά τη διάρκεια της καριέρας του σημείωσε 435 γκολ σε επίσημους αγώνες.Ο Νεγέντλι απεβίωσε το 1990, σε ηλικία 81 ετών, ενώ διεξάγονταν το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990, διοργάνωση που, όπως η έκδοση του 1934, έλαβε χώρα στην Ιταλία. Πηγή: Προφίλ στο Transfermarkt.com
Μωντ της Απουλίας

H Μωντ(α) ή Ματθίλδη ή Μαχάλτα/Μαφάλντα, ιταλ. Maud(a)/Matilda/Mahalta (π. 1060 - π. 1112) από τον Οίκο των Ωτβίλ/Αλταβίλα ήταν κόρη του δούκα της απουλίας & Καλαβρίας και με τους γάμους της έγινε πρώτα κόμισσα της Βαρκελώνης και μετά υποκόμισσα του Ναρμπόν.

 Ήταν κόρη του Ροβέρτου Γυισκάρδου δούκα της Απουλίας & Καλαβρίας και της 2ης συζύγου του Σικελγκάιτα, κόρης του Γουαϊμάρος Δ΄ πρίγκιπα του Σαλέρνο & Κάπουα και δούκα του Αμάλφι & Γκαέτα. Το 1105 απεβίωσε και ο δεύτερος σύζυγός της υποκόμης του Ναρμπόν, οπότε η Μωντ επέστρεψε στη Βαρκελώνη, όπου ο πρώτος γιος της είχε ήδη εγκατασταθεί ως κόμης. Η Μωντ απεβίωσε στη μονή του Αγ. Δανιήλ στη Ζιρόνα και τάφηκε στον καθεδρικό της Ζιρόνας, δίπλα στον πρώτο σύζυγό της κόμη της Βαρκελώνης. Παντρεύτηκε πρώτα το 1078 τον Ραϋμόνδο-Βερεγγάριο Β΄ κόμη της Βαρκελώνης και είχε τέκνο: Ραϋμόνδος-Βερεγγάριος Γ΄ 1082-1131, κόμης της Βαρκελώνης.Το 1082 απεβίωσε ο Ραϋμόνδος-Βερεγγάριος Β΄ και η Μωντ έκανε δεύτερο γάμο με τον Αιμερύ Α΄ υποκόμη του Ναρμπόν και είχε τέκνα: Αιμερύ Β΄ απεβ. 1134, υποκόμης του Ναρμπόν. Γυισκάρδος. Βερνάρδος. Βερεγγάριος. Sobrequés, Santiago, Els Grans Comtes de Barcelona, Barcelona, 1961. Norwich, John Julius, The Normans in the South 1016-1130. Longman: London, 1967. Norwich, John Julius, The Kingdom in the Sun 1130-1194. Longman: London, 1970. Matthew, Donald. The Norman Kingdom of Sicily. Cambridge University Press: London, 1992.
Μλάντεν Μποΐνοβιτς

O Μλάντεν Μποΐνοβιτς (γεννηθείς στις 17 Ιανουαρίου 1977), στην Μπάνια Λούκα είναι Σέρβος αθλητής του χάντμπολ. Παίζει στη Γαλλική ομάδα Τρεμπλέ, όπου αγωνίζεται με τη φανέλα που έχει το νούμερο 91.

 O Μλάντεν Μποΐνοβιτς ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στη Παρτιζάν, πριν λάβει μεταγραφή στην Ισπανία. Στο Ισπανικό πρωτάθλημα έπαιξε στις ακόλουθες ομάδες: Προσέσα Αντεμάρ Λεόν, Μπιντασόα Ιρούν και στη Μπαρτσελόνα. Τρία χρόνια μετά μετακόμισε στη Γαλλία. To μεγαλύτερο μέρος στην καριέρα του, το πέρασε στον γαλλικό σύλλογο Μονπελιέ, όπου έπαιξε για 10 χρόνια, από το 2002 έως το 2012. Σε αυτά τα 10 χρόνια, ο Μποΐνοβιτς κατέκτησε το EHF Champions League το 2003, καθώς και 9 γαλλικά πρωταθλήματα. Ο Μποΐνοβιτς κατέκτησε, επίσης, το χάλκινο μετάλλιο στο παγκόσμιο πρωτάθλημα αντρών 2001 στο Χάντμπολ, εκπροσωπώντας την εθνική ομάδα της Γιουγκοσλαβίας. Επίσης εκπροσώπησε την εθνική ομάδα της Σερβίας ως αρχηγός. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Mladen Bojinović στο Wikimedia Commons
Αγροτισμός

Ο αγρoτισμός είναι η ιδεολογία και «σχολή» οικονομικής σκέψεως που υποστηρίζει ότι η γεωργία είναι ο «κατεξοχήν» παραγωγικός κλάδος της οικονομίας μιας χώρας, επειδή παράγει άμεσα οικονομικά αγαθά. Από την κεντρική αυτή ιδέα αναπτύχθηκαν πολιτικές θεωρίες, σύμφωνα με τις οποίες οι αγρότες πρέπει να έχουν απόλυτη προτεραιότητα στη διακυβέρνηση της χώρας, γιατί από τη δική τους παραγωγική δραστηριότητα απορρέουν και εκπορεύουνται όλες οι παραγωγικές αξίες. Από τη θεωρία στις πρακτικές πολιτικές, υποστηρίχθηκε έτσι ο αναδασμός, αλλά και η μικρής κλίμακας γεωργία με στήριξη των μικροκαλλιεργητών, ο εξισωτισμός (egalitarianism) και πολιτικές υπέρ των φτωχότερων στρωμάτων της κοινωνίας. Παραδοσιακά οι θέσεις αυτές απετέλεσαν τη βασική συνιστώσα του αγροτικού σοσιαλισμού. Από την άλλη, δημιουργήθηκαν σε πολλές χώρες, όπως και στην Ελλάδα, «αγροτικά κόμματα», τα οποία ωστόσο για διάφορους λόγους δεν είχαν ευρεία απήχηση και δεν εξελίχθηκαν έτσι σε μεγάλα κόμματα. Στα σημερινά ανεπτυγμένα και βιομηχανικά κράτη ή περιοχές, ο αγρoτισμός εφαρμόζεται με θέσεις υπέρ της θεσπίσεως οικονομικών και κοινωνικών κινήτρων για βιώσιμη ανάπτυξη και για την αποφυγή της εξαπλώσεως των πόλεων, μεταφερόμενος έτσι πιο κοντά στο οικολογικό κίνημα.

 Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι ο αγρoτισμός δίνει στην αγροτική κοινωνία ενδογενώς υψηλότερη αξία από ό,τι στην αστική κοινωνία και ότι θεωρεί τον ανεξάρτητο αγρότη ως ανώτερο από τον έμμισθο εργάτη, ενώ θεωρεί και τη γεωργία ως έναν τρόπο ζωής που μπορεί να πραγματώσει τις ιδανικές κοινωνικές αξίες. Υπογραμμίζει την ανωτερότητα της απλότητας της αγροτικής ζωής σε σχέση με την πολυπλοκότητα της ζωής στις πόλεις. Ειδικότερα, ο Αμερικανός διανοητής M. Thomas Inge (1936-2021) ορίζει τον αγρoτισμός με βάση τις ακόλουθες βασικές θέσεις: Η γεωργία και κτηνοτροφία αποτελούν τις μοναδικές ενασχολήσεις που προσφέρουν πλήρη ανεξαρτησία και αυτάρκεια. Η ζωή στις πόλεις, ο καπιταλισμός και η τεχνολογία καταστρέφουν την ανεξαρτησία και την αξιοπρέπεια, και υποθάλπουν τη διαφθορά και τη μαλθακότητα. Η αγροτική κοινωνία, με τη συναδελφικότητα στην εργασία, τη συνεταιρικότητα και τη συνεργασία, αποτελεί την πρότυπη ανθρώπινη κοινωνία. Η αγροτιά έχει μια στέρεη και σταθερή θέση στην παγκόσμια τάξη πραγμάτων. Διαθέτει μια «αίσθηση ταυτότητας, μια αίσθηση ιστορικής και θρησκευτικής παραδόσεως, μια αίσθηση του «ανήκειν» σε μια οικογένεια, τόπο και περιοχή, και όλα αυτά είναι ψυχολογικώς και πολιτισμικώς ευεργετικά». Η καλλιέργεια της γης «διαθέτει ενδογενώς μια θετική πνευματική αύρα» και από αυτή ο καλλιεργητής αποκτά τις αρετές της «τιμής, της αυτάρκειας, του θάρρους, της ηθικής ακεραιότητας και της φιλοξενίας». Αυτά απορρέουν από την άμεση επαφή με τη φύση. Λήμμα στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 1 (1972), σελ. 688
Φυτοικία η μελανόκερως

Η Φυτοικία η μελανόκερως (Phytoecia nigricornis) είναι κολεόπτερο από την οικογένεια Cerambycidae και την υποοικογένεια Lamiinae. Το γένος Φυτοικία εκπροσωπείται στην Ευρώπη με 16 είδη, από τα οποία εκτός από τη Φυτοικία άλλα 9 συναντάμε και στην Ελλάδα (Phytoecia caerulea Phytoecia proceipes στην Κύπρο και ανατολικά από αυτήν, Phytoecia cylindrica, Phytoecia geniculata, Phytoecia icterica, Phytoecia pubescens, Phytoecia pustulata, Phytoecia rufipes στην Κρήτη και δυτικά από αυτήν, και Phytoecia virgula). Το όνομα «nigricornis» αναφέρεται στις κεραίες, οι οποίες στα πρώτα άρθρα έχουν μόνο λίγες άσπρες τρίχες, και γι' αυτό ακόμα φαίνονται μαύρες (niger (λατινικά) = μελανό, cornu (λατινικά) = κεραία). Το χρώμα των κεραιών όμως δεν αρκεί για να ξεχωρίσει την Φυτοικία η μελανόκερως από όμοια είδη.

 Ιδιαίτερα τα θηλυκά έχουν κυλινδρικό σώμα, στα αρσενικά το σώμα στενεύει προς τα πίσω. Το σώμα είναι μαύρο, εξ αιτίας του πολύ κοντού τριχώματος φαίνεται γκρι ή ελαιόχρωμα. Το κολεόπτερο αποκτά μήκος από 7 έως 14 χιλιοστόμετρα. Το κεφάλι δείχνει όρθιο προς τα κάτω. Οι άνω γνάθοι καταλήγουν σε ένα μόνο δόντι. Οι κεραίες συνίστανται από ένδεκα άρθρα. Είναι νηματοειδείς, αλλά λίγο παχουλές και φτάνουν περίπου μέχρι το τέλος του σώματος. Οι βάσεις των κεραιών εισβάλλουν από μπροστά πολύ βαθιά στους οφθαλμούς σχίζοντας τους σχεδόν σε δυο ξεχωριστά μέρη. Το τρίχωμα του προνώτου σχηματίζει τρεις άσπρες λωρίδες, οι οποίες διατρέχουν το πρόνωτο κατά μήκος. Η μεσαία λωρίδα τρέχει από την κορυφή του κεφαλιού κατευθείαν στο θυρεό, οι πλάγιες λωρίδες τρέχουν παράλληλα περίπου εκεί, που το πρόνωτο αρχίζει να πέφτει προς τα κάτω. Το τρίχωμα των ελύτρων είναι παντού το ίδιο πυκνό. Τα έλυτρα είναι κοκκώδη, οι οπίσθιες άκρες είναι κομμένες (Εικ. 1). Ο Θυρεός είναι άσπρος από το πυκνό άσπρο τρίχωμα. Τα πόδια είναι μαύρα, οι ταρσοί και οι κνήμες είναι ανοικτές. Οι ταρσοί είναι ψευδοτετραμερείς, καθώς το ένα από τα πέντε ταρσομερή είναι τόσο μικρό, που διακρίνεται δύσκολα. Το τρίτο ταρσομερές είναι σχισμένο, και το τέταρτο ταρσομερές είναι κρυμμένο σε αυτό το σχίσιμο. Το πρώτο ταρσομερές είναι πιο κοντό από το σύνολο του δεύτερου και τρίτου ταρσομερούς. Η κοιλία είναι κοντή, οι εκτεταμένες κνήμες των οπίσθιων ποδιών ξεπερνούν την οπίσθια άκρη του δευτέρου κοιλιακού δακτυλίου. Το ισχίο του μπροστινού ποδιού έχει δόντι στην άκρη (ορατό σε μεγέθυνση της Εικ. 2). Τα νύχια έχουν από ένα δόντι (Εικ. 3). Η προνύμφη αναπτύσσεται σε διάφορα ποώδη φυτά (Tanacetum, Artemisia, Solidago). Ο βιολογικός κύκλος διαρκεί ένα χρόνο. Τα ακμαία γίνονται ορατά κατά το τέλος της άνοιξης. Συχνά πετούν σε ανοίγματα ή στις άκρες δασών. Ο χώρος διαμονής εξαπλώνεται σχεδόν σε όλη την Ευρώπη. Δεν υπάρχουν όμως αναφορές από τα περισσότερα νησιά της Μεσογείου, την Πορτογαλία, τη Μεγάλη Βρετανία, την Ολλανδία και τη Δανία. Προς τα ανατολικά ξεπερνάει το είδος τα σύνορα της Ευρώπης. H. Freude, K. W. Harde, G. A. Lohse: Die Käfer Mitteleuropas, Bd. 9. Spektrum Akademischer Verlag in Elsevier, München 1966, ISBN 3-827-40683-8 Adolf Horion: Faunistik der mitteleuropäischen Käfer, Bd. XII. Überlingen-Bodensee 1974
Λάντο Β΄ της Κάπουα

Ο Λάντο Β΄', Lando II, ο λεγόμενος Cyruttu, (άκμασε 859 - 861)από τον Οίκο των Λαντουλφιδών, ήταν κόμης της Κάπουα για λίγο, για έξι μήνες, το 861. Ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Λάντο Α΄ κόμη της Κάπουα και της Αλοάρας.

 Τον Μάιο του 859 μία τεράστια κοινή εκστρατεία του Σαλέρνο, της Νάπολης, του Αμάλφι και της Σουεσόλα βάδισε εναντίον της Κάπουα. Ο Λάντο Α΄ ήταν παράλυτος εκείνη την εποχή και ο γιος του Λάντο Β΄ πήρε τα όπλα, για να υπερασπιστεί την πόλη. Νίκησε τις δυνάμεις, που στάλθηκαν εναντίον του με επικεφαλής τον Καίσαρα και τον Γρηγόριο, γιους του Σέργιου Α΄ δούκα της Νάπολης, στη γέφυρα του Τεοντεμόντο, επάνω από το Βολτούρνο. Ο Καίσαρας αιχμαλωτίστηκε και οδηγήθηκε πίσω στην Κάπουα με θρίαμβο. Ο Έρχεμπερτ τοποθετεί τη μάχη στις 8 Μαΐου, την ημέρα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, του οποίου η λατρεία ήταν δημοφιλής στους Λομβαρδούς. Ως εκ τούτου, ήταν σημαντικό για τον Έρχεμπερτ (έναν Λομβαρδό), ότι ο Λομβαρδός Λάντο Β΄ πρέπει να νικήσει έναν -σε μεγάλο βαθμό Βυζαντινό- στρατό μία τέτοια ημέρα. Ο Λάντο Β΄ διαδέχτηκε τον πατέρα του όταν εκείνος απεβίωσε, αλλά τον έδιωξε λίγο αργότερα ο θείος του Πάντο. Ο Λάντο Β΄ αποζημιώθηκε με το Καϊάτσο, αλλά ήθελε να αποκατασταθεί στην κομητεία. Νυμφεύτηκε μία ανιψιά του Αθανασίου δούκα της Νάπολης, αλλά -παρά το ότι είχε αυτόν ως σύμμαχο- δεν ξαναπήρε τον θρόνο. Erchempert . Historia Langabardorvm Beneventarnorvm στη Λατινική Βιβλιοθήκη . Caravale, Mario (επιμ.). Dizionario Biografico degli Italiani: LXIII Labroca – Laterza . Ρώμη, 2004.