IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Χβαρ

Το Χβαρ (κροατικά: Hvar / Χβαρ, λατινικά: Pharia) είναι η νήσος Φάρος των αρχαίων Ελλήνων. Είναι νησί της Αδριατικής θάλασσας στην Κροατία. Βρίσκεται στα ανοικτά των Δαλματικών ακτών μεταξύ των νησιών Μπρατς, Βις και Κόρτσουλα. Πρωτεύουσα του νησιού είναι η πόλη Χβαρ με 4.138 κατοίκους σύμφωνα με στοιχεία της Απογραφής του 2001. Είναι το τέταρτο μεγαλύτερο νησί μετά τα Τσρες, Κρκ και Μπρατς και το εικοστό έβδομο μεγαλύτερο της Μεσογείου.

 Οι αρχαίοι Έλληνες, άποικοι από την Πάρο, ίδρυσαν το 385 π.Χ. αποικία με το όνομα Φάρος στη θέση του σημερινού Στάρι Γκράντ (δηλ. Παλαιά πόλη) καθιστώντας την μία από τις αρχαιότερες πόλεις της Ευρώπης. Ο Πτολεμαίος Κλαύδιος την αναφέρει ως Φαρία, απ' όπου προέκυψε και η λατινική του ονομασία. Το 231 π.Χ. καταλήφθηκε από του Ιλλυριούς με αποτέλεσμα να επέμβουν οι Ρωμαίοι υποστηρίζοντας τον τοπικό ηγεμόνα Δημήτριο Φάριο και όπως είναι γνωστά τα γεγονότα από τον Α΄ Ιλλυρικό πόλεμο έληξε με νίκη των Ρωμαίων και στη συνέχεια στη δημιουργία της επαρχίας της Ιλλυρίας 218 π.Χ..Μετά την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στα δυτικά, το νησί βρέθηκε υπό τον έλεγχο της Βυζαντινής ή Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο πληθυσμός την περίοδο αυτή αυξήθηκε όπως μαρτυρά η πληθώρα των αρχαιολογικών ευρημάτων. Ένας μεγάλος αριθμός νέων επαύλεων στην περιοχή του Στάρι Γκράντ και στις προηγουμένως άδειες ανατολικές ακτές οικοδομήθηκε. Κατά τον πρώιμο μεσαίωνα, σλαβικές φυλές εισέβαλαν στο νησί και το πρώτο μισό του 7ου αιώνα, η σλαβική φυλή των Παγγανών (οι Ναρεντίνοι, από τον Νέρετβα, όπως τους αποκαλούσαν οι Ενετοί ιστοριογράφοι) εγκαταστάθηκε στο νησί. Τον 11ο αιώνα το νησί εντάχθηκε στο Βασίλειο της Κροατίας. Πηγή: www.worldclimate.com Σχετικά Δημοσιεύματα
Μίλτος Γερολέμου

Ο Μίλτος Γερολέμου (αγγλικά: Miltos Yerolemou) είναι Βρετανός ηθοποιός ο οποίος είναι περισσότερο γνωστός για τον ρόλο του ως ο Σύριο Φορέλ (Syrio Forel) στην τηλεοπτική σειρά φαντασίας του HBO, Game of Thrones.Ο Γερολέμου έχει επίσης εμφανιστεί σε ταινίες όπως το Star Wars: Η Δύναμη Ξυπνάει και Το κορίτσι από τη Δανία

 Ο Γερόλεμου είναι γιος Κύπριων γονέων, γεννήθηκε στο Λονδίνο και μεγάλωσε στο Ηνωμένο Βασίλειο. Μετά την αποφοίτησή του, ο Γερολέμου δεν έκανε μαθήματα, αλλά αντίθετα έμαθε πώς να δρα βάσει σκηνικής εμπειρίας. Από το 1997 έως το 2003 συμμετείχε τακτικά στην τηλεοπτική σειρά Hububb. Το 1998, είχε έναν δεύτερο ρόλο στο Middleton's Changeling, και το 1999, έλαβε μέρος σε μια κινηματογραφική προσαρμογή του σαιξπηρικού έργου Το Χειμωνιάτικο Παραμύθι. Ακολούθησαν δύο επιπλέον ρόλοι στο ντοκιμαντέρ Neanderthal. Εμφανίστηκε επίσης στη βρετανική σειρά My Family, στο The West Wittering Affair και στη μικρού μήκους ταινία The Public Benefits.
Ιωάννης του Λουξεμβούργου (1957)

Ο Ιωάννης, γαλλ. Jean de Luxembourg (γενν. 15 Μαΐου 1957) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Πάρμας είναι πρίγκιπας του Λουξεμβούργου, ως γιος του μεγάλου δούκα του Λουξεμβούργου.

 Είναι ο δεύτερος γιος του Ιωάννη μεγάλου δούκα του Λουξεμβούργου και της Ιωσηφίνας-Καρλότας των Βέττιν - Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα, κόρη του Λεοπόλδου Γ΄ του Βελγίου. Ο Ιωάννης (πατήρ) είχε διαδεχθεί τη μητέρα του Καρλόττα των Νασσάου-Βάιλμπουργκ μεγάλη δούκισσα του Λουξεμβούργου. Άλλαξε το όνομα του Οίκου από Βουρβόνων-Πάρμας σε Νασσάου. Ο Ιωάννης (υιός) αποκήρυξε το 1985 το δικαίωμά του στη διαδοχή του Λουξεμβούργου και νυμφεύτηκε μοργανατικά. Η σύζυγος και οι απόγονοί τους έλαβαν τον τίτλο του κόμη (-ισσας) του Νασσάου το 1995, που αναβαθμίστηκε σε πρίγκιπας (-ισσα) του Νασσάου με την προσφώνηση "Βασιλική Υψηλότητα". Το 2000 ο αδελφός του Ερρίκος έγινε μεγάλος δούκας του Λουξεμβούργου. Παντρεύτηκε το 1987 την Ελέν-Σουζάν Βεστύρ γενν. 1958) Σύμβουλο του Κράτους στη Γαλλία, δικαστικό, κόρη του Φρανσουά-Φιλίπ Βεστύρ και έχει τέκνα: Μαρία-Γαβριέλα γενν. 1986, παντρεύτηκε το Αντόνιο Γουίλμς από τις ΗΠΑ. Κωνσταντίν γενν. 1988, πρίγκιπας του Νασσώ. Βεντσεσλάς γενν. 1990, πρίγκιπας του Νασσώ.Το 2004 διαζεύχθηκε και το 2009 ο Ιωάννης έκανε δεύτερο γάμο με τη Ντιάν ντε Γκερ, κόρη του Κλωντ-Γκαστόν ντε Γκερ, στρατηγού και της Εβζενί-Μαρί Βολφ Μέτερνιχ. Της χορηγήθηκε ο τίτλος της κόμισσας του Νασσώ. Δεν έχουν αποκτήσει απογόνους. Genealogisches Handbuch des Adels, Fürstliche Häuser XVIII. "Luxemburg". C.A. Starke Verlag, 2007, pp. 80, 82, 449-450. ISBN 978-3-7980-0841-0.
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1983-84

Το πρωτάθλημα της Ένωσης Πειραιώς της περιόδου 1983-84 διοργανώθηκε σε τρεις κατηγορίες. Συνολικά, στα πειραϊκά πρωταθλήματα πήραν μέρος 84 σύλλογοι. Τους τίτλους των δυο ομίλων της Α΄ Κατηγορίας κατέκτησαν ο Άρης Νικαίας και ο Α.Σ. Ποντίων Δραπετσώνας. Και οι δυο πρωταθλητές ανέβηκαν στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα της περιόδου 1984-85. Υπερπρωταθλήτρια Πειραιώς ανακηρύχθηκε η ομάδα της Δραπετσώνας, επικρατώντας τον αντιπάλου της με σκορ 3-1 στις 30 Μαΐου του 1984 στο γήπεδο Μοσχάτου. Στη δύναμη της ΕΠΣΠ εντάχθηκαν 12 νέα σωματεία που επισημοποιήθηκαν και πιο συγκεκριμένα οι Αχιλλέας Νίκαιας (αργότερα μετέφερε την έδρα του στον Κορυδαλλό), Δάφνη Ταμπουρίων, Πίνδος Νίκαιας, Κανάρης Νεάπολης, Αρίων Κοκκινοβράχου, Π.Α.Ο. Αγίου Νικολάου Νίκαιας, Αστέρας Μαγούλας, Αναγέννηση Σαλαμίνας, Αίας Παραλίας Ασπροπύργου, Α.Ε.Κ. Παλαιάς Κοκκινιάς, Σαλαμινομάχοι και Παντζιτζιφιακός και συμμετείχαν στη Γ΄ Κατηγορία.

 Α΄ με 28 ομάδες σε δύο ομίλους των 14. Β΄ με 28 ομάδες σε δύο ομίλους των 14. Γ΄ με 28 ομάδες σε δυο ομίλους των 14. Πρωταθλητές ομίλων που ανέβηκαν στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα: Άρης Νικαίας Α.Σ. Ποντίων Δραπετσώνας Αγώνας για τον Υπερπρωταθλητή: 30 Μαΐου 1984, γήπεδο Μοσχάτου: Α.Σ. Ποντίων Δραπετσώνας - Άρης Νικαίας: 3-1.Η τελική κατάταξη στους δυο ομίλους έχει ως εξής: Πρωταθλητές ομίλων: Βυζάντιο Κερατσινίου Α.Ε. Αίγινας Αγώνας για τον Υπερπρωταθλητή: 3 Ιουνίου 1984, γήπεδο Μοσχάτου: Βυζάντιο Κερατσινίου - Α.Ε. Αίγινας: 2-2 (κ.δ.), 3-2 (παρ.). Δευτεραθλητές ομίλων: Α.Ε. Περάματος Άρης ΑμφιάληςΗ τελική κατάταξη στους δυο ομίλους έχει ως εξής: Πρωταθλητές ομίλων:Φλόγα Νικαίας Ερμής Νικαίας Αγώνας για τον Υπερπρωταθλητή: 20 Ιουνίου 1984, γήπεδο Μοσχάτου: Ερμής Νικαίας - Φλόγα Νικαίας: 1-1 (κ.δ. & παρ.), 5-4 (πέν.). Δευτεραθλητές ομίλων:Πρωτεύς Νικαίας ΦαληρικόςΗ τελική κατάταξη στους δυο ομίλους έχει ως εξής: Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Πειραιά. Στο κύπελλο της περιόδου 1983-84 συμμετείχαν 82 ομάδες συνολικά, συμπεριλαμβανομένων των ομάδων ερασιτεχνών των συλλόγων Α΄ Εθνικής, οι ερασιτέχνες Ολυμπιακού και του Εθνικού αντίστοιχα, καθώς και των ομάδων του Εθνικού Ερασιτεχνικού πρωταθλήματος, Αίας Σαλαμίνας, Αργοναύτης, Περαμαϊκός, Α.Σ. Δραπετσώνα, Νίκη Ρέντη, Α.Ο. Μοσχάτου, Πανασπροπυργιακός και Ηρακλής Ελευσίνας.Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Άρης Νίκαιας και προκρίθηκε στο Κύπελλο Ελλάδας ερασιτεχνών. Ηλεκτρονικό αρχείο "ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΗΧΟΥΣ"
Οικογενειακό Δίκαιο

Το Οικογενειακό Δίκαιο (Family Law, Familienrecht, Droit Civil de la famille) είναι ο κλάδος του Αστικού Δικαίου που αφορά στο σύνολο των νομικών κανόνων που διέπουν τις οικογενειακές σχέσεις τις σχέσεις δηλαδή που διαμορφώνονται και αναπτύσσονται στο πλαίσιο της οικογένειας. Πρόκειται δηλαδή για τις σχέσεις μεταξύ των συζύγων, καθώς και για τις σχέσεις μεταξύ γονέων και τέκνων. Ορισμένοι, ωστόσο, κανόνες του Οικογενειακού δικαίου προϋποθέτουν ευρύτερη έννοια της οικογένειας. Αυτό συμβαίνει με τις διατάξεις που αναφέρονται στη διατροφή, την επιτροπεία ή τη δικαστική συμπαράσταση.

 Το Οικογενειακό Δίκαιο περιέχεται στο τέταρτο βιβλίο του Αστικού Κώδικα (άρθρα 1346-1709). Διατάξεις που ενδιαφέρουν το Οικογενειακό Δίκαιο συναντώνται και σε άλλα νομοθετήματα, όπως π.χ. στο Ν.344/1976 περί ληξιαρχικών πράξεων, στο Ν.590/1977 για τον Καταστατικό χάρτη της Εκκλησίας της Ελλάδος καθώς και στο Π.Δ.391/1982 που ρυθμίζει τις λεπτομέρειες σχετικά με την τέλεση του πολιτικού γάμου. Σε άλλους επίσης κώδικες όπως στον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, στον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας και στον Ποινικό Κώδικα υπάρχουν διατάξεις που αφορούν στο Οικογενειακό Δίκαιο. Ιδιαίτερη, τέλος, σημασία έχουν οι συνταγματικές διατάξεις, που αναφέρονται στην οικογένεια και το γάμο, αλλά και γενικότερα οι διατάξεις του Συντάγματος, που κατοχυρώνουν την ισότητα, την προσωπικότητα και τη θρησκευτική ελευθερία. Θανάσης Κ. Παπαχρήστου: Εγχειρίδιο Οικογενειακού δικαίου, Εκδόσεις Αντ. Ν. Σάκκουλα, Αθήνα, Κομοτηνή, 1998
Ιερό της Λιμνάτιδος Αρτέμιδος (Βόλυμνος)

Το Ιερό της Λιμνάτιδος Αρτέμιδος ήταν ένα ιερό στην αρχαία περιοχή της Δενθαλιάτιδας, στη μεθόριο της Λακωνίας με την Μεσσηνία. Το ιερό βρισκόταν στην περιοχή της Αρτεμισίας, στον Ταΰγετο στον σημερινό Βόλιμνο. Απείχε έξι περίπου χιλιόμετρα από την σημερινή Αρτεμισία, ενώ η ακριβής τοποθεσία του συμπίπτει σε μεγάλο βαθμό με αυτήν του παρεκκλησίου της Παναγίας Βολιμνιώτισσας ή Καψοχεροβολούσας. Η ύπαρξή του μαρτυράται από τις επιγραφές στις εντοιχισμένες πέτρες στην εκκλησία και γύρω από αυτή και από τον Παυσανία στα Λακωνικά και στα Μεσσηνιακά, αλλά και από τον Τάκιτο στα Χρονικά (Βιβλίο Δ', κεφ.43).

 Η Άρτεμις Λιμνάτις στην οποία είχαν αφιερωθεί πολλά ιερά στον ελλαδικό κόσμο λατρευόταν συνήθως σε υγρά και βαλτώδη μέρη ως Θεά της ευφορίας. Το ιερό δεν είχε αφιερωθεί τυχαία σε αυτήν αφού βρισκόταν σε περιοχή με πολλά τρεχούμενα ύδατα, σε πολύ μικρή απόσταση από τον ποταμό Πάμισο. Από τους προ των Μεσσηνιακών πολέμων χρόνους γινόταν ετήσια γιορτή και χορός παρθένων από τη Μεσσηνία και Λακωνία. Η Δενθαλιάτιδα διεκδικούταν και από τους Λακεδαιμόνιους και τους Μεσσήνιους και γινόταν συχνά Μήλον της Έριδος στις μεταξύ τους σχέσεις. Στο ιερό της Λιμνάτιδος Αρτέμιδος που βρισκόταν σε αυτήν την περιοχή γίνονταν κατά κύριο λόγο οι διπλωματικές συναντήσεις μεταξύ Λακεδαιμονίων και Μεσσηνίων. Εκεί σκοτώθηκε ο Σπαρτιάτης Βασιλιάς Τήλεκλος, κατά την διάρκεια της ετήσιας γιορτής το 764 π.Χ. γεγονός που στάθηκε ως αφορμή για την έναρξη του πρώτου Μεσσηνιακού πολέμου είκοσι χρόνια αργότερα. Από ευρεθείσες επιγραφές προκύπτει ότι εκεί γίνονταν και αγώνες κατά τα Ρωμαϊκά χρόνια με αφετηρία τη νίκη στο Άκτιο το 31 π.Χ. Αυτό το καθιέρωσε ο Οκταβιανός Αύγουστος, καθώς οι Λακεδαιμόνιοι είχαν πολεμήσει τότε στο πλευρό του εναντίον του Μάρκου Αντωνίου. Σήμερα η τοποθεσία του ιερού έχει κηρυχθεί επισήμως αρχαιολογικός χώρος (ΦΕΚ 863/Β/06-07-2001), ενώ πολλά από τα αρχαία ευρήματα εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Μεσσηνίας στη Καλαμάτα. Πολύτιμες πληροφορίες για την ιστορία του ιερού μας παρέχει το παρεκλήσσι της Παναγιάς Βολυμνιώτισσας ή Καψοχεροβολοδεματούσσας το οποίο χτίστηκε τον 19ο αιώνα. Σύμφωνα με την παράδοση ονομάστηκε έτσι γιατί οι ντόπιοι είχαν παραμελήσει το πανηγύρι της Παναγίας και Αυτή για να τους τιμωρήσει έκαψε τα χεροβολοδέματά τους. Εκείνοι για να την εξευμενήσουν έχτισαν αυτό το παρεκλήσσι το οποίο γιορτάζει μέχρι και σήμερα στις 2 Ιουλίου. Στα ΑΛΑΓΟΝΙΑΚΑ Αντ. Μασουρίδη (1936) σελίδα 24 διαβάζουμε: ... υπάρχει ερημοκλήσιον επ' ονόματι της Παναγίας της Βολιμνιώτισσας και κοινώς Καψοχειροβολοδεματούσας, διότι εργασθέντος γεωργού τινος κατά την επέτειον αυτής (2 Ιουλίου) εκάησαν απροόπτως τα χειροβολοδέματα αυτού. ... Το παρεκκλήσι είναι στενά συνδεδεμένο με το αρχαίο ιερό της Αρτέμιδος. Αυτό δεν συμβαίνει τόσο γιατί η γεωγραφική τους τοποθεσία σχεδόν συμπίπτει αλλά περισσότερο γιατί το παρεκκλήσι χτίστηκε σχεδόν αποκλειστικά από τμήματα του αρχαίου ιερού που μετά από τόσους αιώνες εγκατάλειψης ήταν πλέον διάσπαρτα στην περιοχή. Οι αρχαίες επιγραφές που διακρίνονται ακόμη στους τοίχους του παρεκκλησίου μας δίνουν πολύτιμες πληροφορίες για την ιστορία του ιερού.
Βιντσέτι Καντουούμπεκ

Ο Βιντσέτι Καντουούμπεκ (πολωνικά: Wincenty Kadłubek) (1150 – 8 Μαρτίου 1223) ήταν Πολωνός Καθολικός ιεράρχης και ομολογούμενος Κιστερκιανός, ο οποίος υπηρέτησε ως Επίσκοπος της Κρακοβίας από το 1208 μέχρι την παραίτησή του το 1218. Η επισκοπική του αποστολή ήταν να μεταρρυθμίσει τους ιερείς της επισκοπής για να εξασφαλίσει την αγιότητά τους και να τονώσει τους πιστούς και να καλλιεργήσει μεγαλύτερη συμμετοχή στις εκκλησιαστικές υποθέσεις από μέρους τους. Ο Καντουούμπεκ ήταν πολύ περισσότερο από απλώς ένας επίσκοπος. Ήταν κορυφαίος λόγιος στην Πολωνία από τον 12ο και τον 13ο τρίτο αιώνα. Ήταν επίσης δικηγόρος, ιστορικός, μεταρρυθμιστής της εκκλησίας, μοναχός, μάγιστρος και πατέρας του πολωνικού πολιτισμού και της εθνικής ταυτότητας.Η διαδικασία της οσιοποίησής του αποδείχθηκε αρκετά αργή παρά την αρχική ορμή να τον δουν να ανακηρύσσεται όσιος.> Η διαδικασία παρέμεινε για αρκετούς αιώνες μέχρι το 1764, όταν ο Πάπας Κλήμης ΙΓ΄ τον οσιοποίησε.

 Το πιο γνωστό έργο του - Chronica seu originale regum et principum Poloniae (Χρονικά των Βασιλέων και των Πριγκίπων της Πολωνίας) - είναι μια ιστορική επιτομή της Πολωνίας σε τέσσερις τόμους. Οι τρεις πρώτοι τόμοι έχουν τη μορφή διαλόγου μεταξύ του Αρχιεπισκόπου Ιωάννη του Γκνιέζνο και του Επισκόπου Ματέους. Οι πηγές του πρώτου τόμου είναι θρύλοι, ενώ ο δεύτερος βασίζεται στο χρονικό του Γάλλου και οι δύο τελευταίοι βασίζονται στις εμπειρίες του ίδιου του Καντουούμπεκ. Η συγγραφή αυτού του έργου τον έκανε τον πρώτο γηγενή Πολωνό που εξιστόρησε την πολωνική ιστορία.Αυτό το έργο είχε τεράστιο αντίκτυπο στο πολωνικό πολιτικό δόγμα του 14ου και του 15ου αιώνα με συν-συγγραφέα τον Στανίσουαφ του Σκαρμπίμιες, καθώς και σε μεταγενέστερα έργα του τον Βαβζίνιετς Γκοσλίτσκι. Αυτές οι ιδέες οδήγησαν στη δημοκρατία των ευγενών στην Πολωνία γιατί στα έργα του χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά οι όροι res publica (βλ. Κοινοπολιτεία και Rzeczpospolita) στο πλαίσιο της Πολωνίας. Μερικοί προτείνουν ότι το βιβλίο γράφτηκε μετά από αίτημα του Πρίγκιπα Καζίμιρ Β΄ του Δίκαιου. Άλλοι προτείνουν ότι έγινε κατόπιν αιτήματος του Πρίγκιπα Λέσεκ Α΄ του Λευκού όσο ο Καντουούμπεκ ήταν επίσκοπος. Άλλοι πάλι ισχυρίζονται ότι δεν γράφτηκε παρά μόνο μετά τη συνταξιοδότησή του. Αγιογραφικός Κύκλος Καθολική Εγκυκλοπαίδεια Ακαδημαϊκή κοινότητα Η επερχόμενη πρώτη αγγλική κριτική έκδοση του "Chronica Polonorum" στο Academia.edu Η επερχόμενη πρώτη αγγλική κριτική έκδοση του "Chronica Polonorum" στο ResearchGate
Φορεσιά της Κύπρου

Η φορεσιά της Κύπρου, χαρακτηρίζεται από τα ιδιαίτερα μάλλινα και υφαντά υφάσματά της. Οι γυναίκες της Κύπρου φορούσαν τη σαγιά, φτιαγμένη από μεταξωτά υφάσματα ως και τα μέσα του 19ου αιώνα όπου επικράτησε η φορεσιά τύπου Αμαλίας. Η σαγιά που συναντάμε στα χωριά αποτελείται από τα παρακάτω μέρη: • το βρατζ̌ίν • το πουκάμισο • τη σαγιά • το μαντήλιν της κόξας • τις ποδίνες ή γόβες. Στον κεφαλόδεσμο συναντάμε δύο μαντήλια με διαφορετικά χρώματα, ενώ τα κοσμήματα που ξεχωρίζουν είναι η σπλίγκα του στήθους, ο κερντανές, οι σκαρλέτες, ο σταυρός, οι πούκλες, οι σπλίγκες του μαντηλιού, τα σκουλαρίκια, το μυρμίδι και τα δαχτυλίδια.

 Το βρατζ̌ίν (στην Κυπριακή προφέρεται βρατζ̌ίν /vɾatʃín/) ήταν φτιαγμένο από βαμβακερό, μεταξωτό ή λινό ύφασμα με σχέδια και κεντήματα. Το πουκάμισο φοριέται πάνω από το βρατζ̌ίν και το ύφασμά του ήταν χοντρό βαμβακερό συνήθως χωρίς κεντήματα. Η σαγιά είναι το εξωτερικό μακρύ ρούχο, ανοιχτό μπροστά, εφαρμοστό με μακριά, στενά μανίκια. Ήταν από βαμβακερό ύφασμα με κεντήματα. Το μαντήλι της κόξας που έδενε στη μέση πάνω από τη σαγιά ήταν κεντημένο σταυροβελονιά και φτιαγμένο από βαμβακερό ύφασμα. Αργότερα τη θέση τους πήραν τα σταμπωτά μαντήλια. Οι ποδίνες (από την γαλλ. λέξη pottines) είναι ψηλές μπότες έως το γόνατο από δέρμα, με τακούνι, και τις φορούσαν τις καθημερινές, ενώ οι γόβες ήταν φτιαγμένες από μαύρο δέρμα, με τακούνι και τις φορούσαν τις γιορτές. Το τουπλέττι, ένα είδος μπέρτας φοριέται πάνω από τη σαγιά και ήταν από άσπρο βαμβακερό ύφασμα. Στο κεφάλι φορούσαν δύο μαντήλια, τα τσιμπέρια τα οποία ήταν τυπωμένα από τους μαντηλάρηδες. Τα κοσμήματα ήταν τόσο χρυσά όσο και ασημένια. Οι σπλίγγες του στήθους ήταν καρφίτσες από τις οποίες κρέμονταν αλυσίδες με παραούδκια και πέτρες. Ο κερντανές είναι το γιορντάνι που φοριέται στο λαιμό, όπως και οι σκαρλέτες. Το ζωνίν είναι αποκλειστικά νυφικό κόσμημα με πετράδια που έκλεινε με πούκλες. Το μυρμίδι ήταν κόσμημα που στόλιζε το στήθος, όπως και ο σταυρός με τα ντουντούνια. Τέλος τα σκουλαρίκια και τα βραχιόλια, στολισμένα με πετράδια, ολοκλήρωναν την φορεσιά της Κύπρου. Η Ελληνική Λαϊκή Φορεσιά (Τόμοι Πρώτος & Δεύτερος) Αγγελική Χατζημιχάλη, Μουσείο Μπενάκη, Εκδόσεις "Μέλισσα"
Φερτζάνι Σάσσι

Ο Φερτζάνι Σάσσι (γεννήθηκε στις 18 Μαρτίου 1992) είναι Τυνήσιος ποδοσφαιριστής που παίζει αυτήν την περίοδο για την Αλ Νασρ και την εθνική ομάδα Τυνησίας ως αμυντικός μέσος.

 Ο Σάσσι έπαιξε το πρώτο του διεθνές παιχνίδι με την ανώτερη εθνική ομάδα στις 8 Ιουνίου 2013 εναντίον της Σιέρα Λεόνε (2-2), όπου ήταν μέρος της αρχικής ομάδας και έπαιξε σε όλο το ματς.Ήταν στην ομάδα της Τυνησίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2018 στη Ρωσία σκοράροντας πέναλτι για τη Τυνησία στον εναρκτήριο αγώνα της ομάδας του εναντίον της Αγγλίας. Τα σκορ και τα αποτελέσματα εμφανίζουν την Τυνησία πρώτη. Πρωτάθλημα Τυνησίας (1): 2013 Φερτζάνι Σάσσι στην ιστοσελίδα National-Football-Teams.com
Σκάκι του Βερολίνου

Το σκάκι του Βερολίνου (διεθνώς: Berolina chess) είναι παραλλαγή του σκακιού, που ακολουθεί τους ίδιους κανόνες με το συμβατικό σκάκι, συμπεριλαμβανομένων των ροκέ, με εξαίρεση το ότι όλα τα πιόνια στην σκακιέρα έχουν αντικατασταθεί με μια παραλλαγή τους, η οποία είναι γνωστή με το όνομα πιόνι Βερολίνου.

 Το πιόνι Βερολίνου (Berlin pawn ή Berolina pawn) είναι ανορθόδοξος πεσσός στο σκάκι, τον οποίο εφηύρε ο Έντμουντ Χέμπερμαν το 1926 και έχει βρει συχνή χρήση στα σκακιστικά προβλήματα. Το πιόνι Βερολίνου εμφανίζεται επίσημα στα σκακιστικά διαγράμματα ως ανεστραμμένο πιόνι. Το πιόνι Βερολίνου κινείται, χωρίς να συλλαμβάνει, ένα τετράγωνο διαγωνίως προς τα εμπρός, ενώ συλλαμβάνει ένα τετράγωνο καθέτως προς τα εμπρός. Έτσι, είναι αντίστροφο του πιονιού στο συμβατικό σκάκι, που κινείται καθέτως προς τα εμπρός και συλλαμβάνει διαγωνίως προς τα εμπρός. Για τον λόγο αυτό είναι γνωστό και ως αντιπιόνι (anti-pawn). Όπως και το κανονικό πιόνι, έχει τη δυνατότητα να κινηθεί δύο τετράγωνα προς τα εμπρός στην πρώτη του κίνηση, αλλά το πιόνι Βερολίνου κινείται δύο τετράγωνα διαγωνίως προς τα εμπρός. Το πάρσιμο εν διελεύσει είναι επίσης δυνατόν, με τη διαφορά ότι το πιόνι που συλλαμβάνεται υποχρεώνεται να κινηθεί ένα τετράγωνο διαγωνίως προς τα πίσω και το επιτιθέμενο πιόνι το συλλαμβάνει κινούμενο καθέτως. Όπως και στο συμβατικό σκάκι, το πιόνι Βερολίνου προάγεται, όταν φτάσει στην τελευταία γραμμή της σκακιέρας. Δύο διάσημα πιόνια που χρησιμοποιούνται επίσης σε συνθέσεις σκακιστικών προβλημάτων είναι το πιόνι Βερολίνου πλας (Berolina plus pawn) και ο λοχίας (sergeant). Το πιόνι Βερολίνου πλας κινείται και συλλαμβάνει όπως και το πιόνι Βερολίνου, αλλά μπορεί επιπλέον να συλλάβει ένα τετράγωνο οριζοντίως. Ο λοχίας συνδυάζει το κανονικό πιόνι στο σκάκι με το πιόνι Βερολίνου, δηλαδή, μπορεί να κινηθεί ή να συλλάβει ένα τετράγωνο προς τα εμπρός, καθέτως ή διαγωνίως. Bodlaender, Hans. Berolina Chess. Chess Variants Org. Ανακτήθηκε στις 27 Απριλίου 2016.
Μπαχράμ Μιρζά Σαφαβί

Ο Μπαχράμ Μιρζά (περσικά: بهرام میرزا‎) ήταν πρίγκιπας των Σαφαβιδών, κυβερνήτης τού Χορασάν, τού Γκιλάν και τού Χαμαντάν. Είναι επίσης γνωστό ότι είναι καλλιγράφος, ζωγράφος, ποιητής, μουσικός και προστάτης των τεχνών.

 Γεννήθηκε το 1517 από τον Ισμαήλ Α΄ και την Τουρκμένια σύζυγό του Tατζλού Χανούμ στα λιβάδια τού Σουρλούκ κοντά στη Mαραγκά -ένα μέρος που ο Ισμαήλ αγαπούσε να περνάει χρόνο - ως ο μικρότερος γιος του. Ήταν αμφιθαλής αδελφός τού μελλοντικού σάχη Ταχμάσπ Α΄. Η δημόσια υπηρεσία του ξεκίνησε το 1530, όταν ήταν μόλις 13 ετών, με μία θέση στη διακυβέρνηση του Χορασάν με τον Γκαζί Χαν Τακαλού ως κηδεμόνα (<i>λάλα</i>) με πρωτεύουσα την επαρχία Χεράτ. Αυτή η εμπειρία αποδείχθηκε πολύ δύσκολη για τον νεαρό πρίγκιπα, καθώς έπρεπε να αντιμετωπίσει τον Ουμπαϊντουλάχ Χαν των Σαϊμπανιδών. Ωστόσο, μόλις ο Ουμπαϊντουλάχ υποχώρησε, ο Tαχμάσπ έφτασε στο Χορασάν το 1533 για να πολεμήσει ενάντια στους Ουζμπέκους. Ο Μπαχράμ συνόδευσε τον αδελφό του στο κεντρικό πλευρό στη μάχη κοντά στο Τζαμ. Ωστόσο, δεδομένου ότι οι δυνάμεις Tακαλού έφυγαν από τη μάχη, ο κυβερνήτης τού Χορασάν ανακλήθηκε από τον Γκαζί Χαν Τακαλού και τον Μπαχράμ Μιρζά από τον Tαχμάσπ, ο οποίος το παραχώρησε σε έναν άλλο αδελφό, τον Σαμ Μιρζά. Συμμετείχε στον Οθωμανο-Σαφαβιδικό πόλεμο με τον Αλκά Μιρζά το 1534, όπου απέδειξε τη στρατιωτική του ανδρεία. Μετά από λίγο, ονομάστηκε κυβερνήτης τού Γκιλάν από τον Tαχμάσπ, που σχεδίαζε να προσαρτήσει εδάφη τού Kαρκιγιά Χασάν (πατέρα τού Χαν Αχμάντ Χαν). Ωστόσο, δεν κατάφερε να επιβάλει την κεντρική εξουσία και κατέφυγε στο Καζβίν μετά από λίγο. Σύμφωνα με τον Κόλιν Μίτσελ, αυτό οδήγησε στην αποδοκιμασία τού αδελφού του. Ο επόμενος διορισμός του ήταν στη διακυβέρνηση τού Χαμαντάν το 1546. Αυτό ήταν επίσης το μέρος, όπου άρχισε να υποστηρίζει πολλούς καλλιτέχνες, συμπεριλαμβανομένων των Ντουστ Μουχάμαντ, Ρουστάμ Αλί (ανιψιός του Kαμάλ ουντ-Ντιν Μπεχζάντ) και Μπουντάκ Μονσί Καζβινί. Εντάχθηκε σε έναν ακόμη πόλεμο αργότερα, αυτή τη φορά εναντίον τού ετεροθαλούς αδελφού του Αλκά, που ήταν υποστηρικτής της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Ωστόσο, ο Aλκάς λεηλάτησε το Χαμαντάν, ενώ συνέλαβε και την οικογένεια τού Μπαχράμ. Ήταν ο Μπαχράμ, που επέτυχε την παράδοση τού Αλκά το 1549 στο Μαριβάν. Απεβίωσε στις 11 Οκτωβρίου 1549. Η μόνη γνωστή σύζυγος τού Μπαχράμ ήταν η Ζεϊνάμπ Σουλτάν Χανούμ, αδελφή κάποιου Ιμαντουντίν Σιρβανί. Ήταν μητέρα τού γιου του, Ιμπραήμ Μιρζά. Απεβίωσε στο Καζβίν τον Οκτώβριο τού 1570 και τάφηκε στο Mασχάντ. Είχε τουλάχιστον τρεις γιους: Χουσαΐν Μιρζά (απεβ. 1576) — Κυβερνήτης τού Σιστάν (1555-1557), τού Κανταχάρ (1557-1576), του Zαμινταβάρ και του Γκαρμσίρ (1558-1566). Iμπραχίμ Μιρζά , κυβερνήτης τού Mασχάντ (1555-1562/1565-1567), τού Aρνταμπίλ (1562), τού Καέν (1562-1565), τού Σαμπζαβάρ (1567-1574), Μεγάλος Μαγιστρος των Τελετών (1574-1577) και Φύλακας τού Βασιλικού Ρεάλ (Mοχρντάρ) (1576-1577). Μπαντί αλ-Ζαμάν Μιρζά Σαφαβί , κυβερνήτης τού Σιστάν (1558-1577). Weis, Friederike (2020). «How the Persian Qalam Caused the Chinese Brush to Break: The Bahram Mirza Album Revisited». Muqarnas Online 37 (1): 63–109. doi:10.1163/22118993-00371P04.
Ουίλιαμ Χέιγκ

Ο Ουίλιαμ Τζέφερσον Χέιγκ, Βαρόνος του Ρίτσμοντ (αγγλ. William Jefferson Hague, 26 Μαρτίου 1961), είναι Βρετανός πολιτικός, ιστορικός, είναι Μέλος της Βουλής των Λόρδων του Ηνωμένου Βασιλείου από το 2015, που διετέλεσε Ηγέτης του Συντηρητικού Κόμματος και ως Αρχηγός της Αντιπολίτευσης, από το 1997 έως το 2001. Υπηρέτησε υπό την Κυβέρνηση του Ντέιβιντ Κάμερον, ως Υπουργός Εξωτερικών (2010-2014), ως Πρώτος Γραμματέας του Κράτους (2010-2015), και ως Ηγέτης της Πλειοψηφίας της Βουλής των Κοινοτήτων (2014-2015). Υπηρέτησε ως Μέλος της Βουλής των Κοινοτήτων του Ηνωμένου Βασιλείου για την εκλογική περιφέρεια του Ρίτσμοντ (στο Βόρειο Γιόρκσαϊρ) από το 1989 έως το 2015.

 Ο Ουίλλιαμ Χέιγκ, γεννήθηκε τον Μάρτιο του 1961 στο Ρόδερχαμ της Αγγλίας. Σπούδασε Φιλοσοφία, Πολιτική και Οικονομικά (PPE) στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, από όπου αποφοίτησε με βαθμό "Άριστα". Εκεί, υπήρξε μέλος της Πανεπιστημιακής Οργάνωσης του Συντηρητικού Κόμματος. Πρωτοεξελέγη βουλευτής το 1989 σε ηλικία 28 ετών όταν αντικατέστησε τον πρώην υπουργό Εσωτερικών Λέον Μπρίταν στην εκλογική περιφέρεια του Ρίτσμοντ. Κατόπιν μιας σύντομης θητείας ως υφυπουργός Κοινωνικής Προστασίας με αρμοδιότητα την προστασία των Ατόμων με Αναπηρίες, ανέλαβε Υπουργός Ουαλίας το 1995 στην κυβέρνηση υπό τον Τζόν Μέιτζορ έως την πτώση της το 1997. Μετά την βαριά ήττα των Συντηρητικών στις Γενικές Εκλογές του 1997, ο Ουίλιαμ Χέιγκ εξελέγη Ηγέτης του Κόμματος και συνεπώς όλης της Αντιπολίτευσης απέναντι στην κυβέρνηση του Τόνι Μπλερ. Χάρη στην ευρωσκεπτικιστική του στάση και την διαφωνία του στην προοπτική αντικατάστασης της λίρας από το ευρώ, οδήγησε τους Συντηρητικούς σε νίκη στις Ευρωεκλογές του 1999. Ωστόσο, στις Γενικές Εκλογές του 2001 το μόνο που κατάφερε ήταν απλά να συγκρατήσει τις δυνάμεις του Κόμματός του με αποτέλεσμα να υποστεί μια ακόμη βαριά ήττα από τους Εργατικούς του Τόνι Μπλερ και να παραιτηθεί ο ίδιος από την ηγεσία των Συντηρητικών. Ο Ουίλιαμ Χέιγκ επανήλθε στο προσκήνιο της βρετανικής πολιτικής μετά τις Γενικές Εκλογές του 2005 όταν τέθηκε στην "εμπροσθοφυλακή" της Αντιπολίτευσης. Ο νέος τότε ηγέτης των Συντηρητικών Ντέιβιντ Κάμερον του προσέφερε τη θέση του Σκιώδους Υπουργού Εξωτερικών, θέση στην οποία παρέμεινε ως τις Γενικές Εκλογές του 2010, αποτέλεσμα των οποίων ήταν η συγκυβέρνηση Συντηρητικών και Φιλελευθέρων Δημοκρατών. Ο Χέιγκ ανέλαβε το πόστο του Υπουργού Εξωτερικών και ταυτόχρονα του Πρώτου Γραμματέα του Κράτους, πράγμα που τον καθιστούσε το δεύτερο πιο σημαίνον στέλεχος της Κυβέρνησης. Στον ανασχηματισμό του Ιουλίου του 2014, τοποθετήθηκε Ηγέτης της Βουλής των Κοινοτήτων ως τις Γενικές Εκλογές του 2015 οπότε και αποχώρησε από την Βουλή των Κοινοτήτων. Στις 9 Οκτωβρίου του 2015 διορίστηκε Μέλος της Βουλής των Λόρδων. Ο Ουίλιαμ Χέιγκ έχει συγγράψει δυο ιστορικά βιβλία, την βιογραφία του πρώην πρωθυπουργού Ουίλιαμ Πιτ του Νεότερου (2005) και την βιογραφία του ακτιβιστή κατά της δουλείας Ουίλιαμ Γουίλμπερφορς (William Wilberforce) (2008).
Άννα Μεγάλη Κομνηνή της Γεωργίας

Η Άννα (6 Απριλίου 1357 - μετά τις 30 Νοεμβρίου 1406) από τον Οίκο των Μεγάλων Κομνηνών γεννήθηκε πριγκίπισσα της Τραπεζούντας και μετά τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Γεωργίας.

 Γεννήθηκε στην Τραπεζούντα στις 6 Απριλίου 1357, τη Μεγάλη Πέμπτη. Ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Αλεξίου Γ΄ Μεγάλου Κομνηνού της Τραπεζούντας και της Θεοδώρας Καντακουζηνής. Μικρότερα αδέλφια της ήταν ο Βασίλειος, ο Μανουήλ Γ΄, ο νόθος Ανδρόνικος, η Ευδοκία σύζυγος του Κονσταντίν Ντράγκας Ντεγιάνοβιτς, η Μαρία και μία ακόμη, που το όνομά της δεν μας είναι γνωστό. Οι τρεις αδελφές της αργότερα παντρεύτηκαν Τουρκομάνους. Τον Απρίλιο του 1362 μία αντιπροσωπία, που περιελάμβανε τον Γεώργιο Σχολάριο μεγάλο λογοθέτη, τον ιστορικό Μιχαήλ Πανάρετο σεβαστό και άλλους, για να διαπραγματευτεί συνοικέσιο με τον Ανδρόνικο Δ΄ Παλαιολόγο τότε διάδοχο. Για άγνωστους λόγους το συνοικέσιο ακυρώθηκε και ένας άλλος γαμπρός επιλέχθηκε γι' αυτήν. Τον Ιούνιο του 1367 και σε ηλικία 10 ετών και δύο μηνών έγινε η δεύτερη σύζυγος του Βαγράτ Ε΄ του Μεγάλου, βασιλιά της Γεωργίας. Η πρώτη του σύζυγος Ελένη είχε αποβιώσει το προηγούμενο έτος από επιδημία πανώλης, αφού έκανε δύο γιους. Η Άννα συνοδεύτηκε στη Γεωργία από τον πατέρα της και την τρομερή Ειρήνη, μητέρα τού Αλεξίου Γ΄. Μετά το 1369 η Άννα γέννησε τον Κωνσταντίνο Α΄, που απεβ. 1411/12. Είχε διαδεχθεί τον ετεροθαλή αδελφό του Γεώργιο Ζ΄, όταν εκείνος απεβίωσε άτεκνος το 1407. Σύμφωνα με τον ιστορικό Κύριλ Τουμανόφ, η Άννα είχε ακόμη δύο τέκνα με τον Βαγράτ Ε΄, την Ολυμπιάδα και τον Δαυίδ. Τον Νοέμβριο του 1386 η Τιφλίδα πολιορκήθηκε και κατελήφθη από τον στρατό του Μογγόλου πολεμάρχου Ταμερλάνου, που είχε εισβάλει στη χώρα. Ο Γεώργιος Ε΄, η Άννα και ο Κωνσταντίνος (Α΄) αιχμαλωτίστηκαν. Για να επιτύχει την απελευθέρωσή τους ο Βαγράτ Ε΄, υποσχέθηκε να γίνει μουσουλμάνος· έτσι ο Ταμερλάνος τους έστειλε πίσω στη Γεωργία με στρατό 20.000 Μογγόλων. Τότε ο πρίγκιπας Γεώργιος (Ζ΄) επιτέθηκε, κατέστρεψε τελείως τον στρατό αυτόν και ελευθέρωσε τον βασιλιά και τη βασίλισσα από την αιχμαλωσία, ώστε δεν χρειάστηκε να γίνουν μουσουλμάνοι. Δόθηκαν και άλλες μάχες με τον Ταμερλάνο, ώσπου επέτρεψε το βασίλειο της Γεωργίας να παραμείνει Χριστιανικό. Ο Βαγράτ Ε΄ απεβίωσε το 1393 και η Άννα μετά το 1406. Foundation for Medieval Genealogy
Ακτινοβόλο σημείο

Ακτινοβόλο σημείο (αγγλ. radiant) ονομάζεται το σημείο της Ουράνιας Σφαίρας από το οποίο φαίνεται να έρχονται διάττοντες αστέρες που έχουν κοινή προέλευση, όπως τους παρατηρεί ένας παρατηρητής που βρίσκεται στην επιφάνεια της Γης (ή γενικότερα στην επιφάνεια ενός πλανήτη). Η ύπαρξη του ακτινοβόλου σημείου γίνεται εμφανής κατά τις βροχές διαττόντων, επειδή ακριβώς οι διάττοντες που τις αποτελούν έχουν κοινή προέλευση. Ο αστερισμός μέσα στα όρια του οποίου βρίσκεται το ακτινοβόλο σημείο έχει δώσει μάλιστα το όνομά του στην κάθε βροχή διαττόντων, σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις. Π.χ. οι Περσείδες είναι βροχή διαττόντων το ακτινοβόλο σημείο των οποίων βρίσκεται στον αστερισμό Περσέα. Κάποιος παρατηρητής μπορεί να δει ένα διάττοντα σε οποιοδήποτε μέρος του ουρανού, αλλά η κατεύθυνση της κινήσεώς του, όταν ακολουθηθεί προς τα πίσω, θα καταλήξει στο ακτινοβόλο σημείο του. Το μετέωρο εκείνο που η κίνησή του δεν ανάγεται στο γνωστό ακτινοβόλο σημείο της βροχής διαττόντων της εποχής ονομάζεται σποραδικό και δεν θεωρείται ότι ανήκει στη συγκεκριμένη βροχή.

 Οι βροχές διαττόντων προκαλούνται από λωρίδες σκόνης και μικρών μετεωροειδών που έχουν αποσπασθεί από ένα κομήτη και ακολουθούν χονδρικά την τροχιά του. Σε περιόδους που η Γη, κινούμενη περί τον Ήλιο, περνά μέσα από μία τέτοια λωρίδα, παρατηρητές στην επιφάνειά της βλέπουν μία βροχή διαττόντων. Επειδή τα σωματίδια της λωρίδας κινούνται όλα προς την ίδια περίπου κατεύθυνση, τα διανύσματα της ταχύτητάς τους σχηματίζουν την ίδια γωνία στο χώρο και με το διάνυσμα της ταχύτητας της Γης κατά την κίνησή της περί τον Ήλιο. Για τον λόγο αυτό, τα σωματίδια που εισέρχονται στην ατμόσφαιρα της Γης «δείχνουν» όλα προς το ίδιο σημείο προέλευσης. Αυτό το σημείο είναι το ακτινοβόλο σημείο. Είναι φαινομενικό, αλλά έχει σταθερή γωνιακή απόσταση στην Ουράνια Σφαίρα με την πραγματική τροχιά του «μητρικού» κομήτη (ακριβέστερα με την εφαπτομένη της στο συγκεκριμένο σημείο του διαπλανητικού χώρου όπου συμβαίνει να βρίσκεται η Γη εκείνη την εποχή). Τα ακτινοβόλα σημεία της ουράνιας σφαίρας απ΄ όπου εσέρχονται τα σμήνη των διαττόντων ετησίως είναι τα ακόλουθα εννέα που λαμβάνουν το όνομα του πλησιέστερου αστέρα: β Βοώτου, απ΄ όπου εισέρχονται οι λεγόμενοι βήτα Βοωτίδες 104 Ηρακλέους, απ΄ όπου εισέρχονται οι λεγόμενοι Λυρίδες η Υδροχόου, απ΄ όπου εισέρχονται οι λεγόμενοι ήτα Υδροχοΐδες δ υδροχόου, απ΄ όπου εισέρχονται οι λεγόμενοι δέλτα Υδροχοΐδες η Περσέως, απ΄ όπου εισέρχονται οι λεγόμενοι Περσείδες ν Ωρίωνος, απ΄ όπου εισέρχονται οι λεγόμενοι Ωριωνίδες ζ Λέοντος, απ΄ όπου εισέρχονται οι λεγόμενοι Λεοντίδες γ Ανδρομέδας, απ΄ όπου εισέρχονται οι λεγόμενοι Ανδρομεδίδες και α Διδύμων, απ΄ όπου εισέρχονται οι λεγόμενοι Διδυμίδες Το ακτινοβόλο σημείο είναι σημαντικό στοιχείο για την παρατήρηση. Αν βρίσκεται στον ορίζοντα ή κάτω από αυτόν, τότε ελάχιστοι διάττοντες της βροχής του θα παρατηρούνται. Αυτό συμβαίνει επειδή η ατμόσφαιρα εξουδετερώνει τα σωματίδια του κομήτη. Lunsford, Robert (2008): Meteors and How to Observe Them, σειρά Astronomers' Observing Guides, εκδ. Springer, σελ. 86, ISBN 0387094601
Περί παρασίτου, ότι τέχνη η παρασιτική

Ο Περί παρασίτου, ότι τέχνη η παρασιτική είναι διάλογος του Λουκιανού που γράφτηκε κατ΄ άλλους όταν ήδη ήταν σε πολύ προχωρημένη ηλικία και κατ' άλλους θεωρείται έργο των νεανικών του χρόνων. Πάντως στα χρόνια που έζησε ο Λουκιανός (120-192) μ. Χ. οι κόλακες και οι παράσιτοι είχαν γίνει μια κοινωνική πληγή προπαντός ως «κυνηγοί κληρονομιών» (λατ. captatores= θηρευτές) κι είχαν κάμει τον μυσαρό παρασιτισμό τους τέχνη. Ο Αλκίφρων αργότερα έγραψε Επιστολάς παρασίτων.

 Ο παράσιτος ήταν τότε ο πιο συνηθισμένος τύπος κόλακα, προσκολλημένος σ' έναν άτεκνο πλούσιο για να τον κληρονομήσει. Η κοινωνική αυτή μάστιγα των παρασίτων και του παρασιτισμού είναι ένας άλλος στόχος της σάτιρας του Λουκιανού. Οι παράσιτοι κατέστρεψαν τον Τίμωνα και όταν αυτός έγινε πάλι πλούσιος, αυτοί ξαναήρθαν. Στο διάλογο Τόξαρις ή Περί φιλίας βλέπουμε τι έπαθε ένας από τους παρασίτους ένας νεαρός πλούσιος. Σε τέσσερεις Νεκρικούς διαλόγους «Πλούτωνος και Ερμού», «Τερψίωνος και Πλούτωνος», «Ζηνοφάντου και Καλλιδημίδου», «Κνήμωνος και Δαμνίππου», έχουμε τη γελοποίηση των παρασίτων, που πεθαίνουν προτού να κληρονομήσουν τους γέρους πλουσίους. Αλλά το ότι τούτη είναι η βασιλικότερη των τεχνών θα το καταλάβεις εξίσου καλά και από τος εξής: τις υπόλοιπες τέχνες τις ασκούν οι τεχνίτες όχι μόνο κοπιάζοντας και ιδρώνοντας, αλλά καθιστοί και όρθιοι, σαν να ήταν δούλοι των τεχνών, ενώ ο παράσιτος ασκεί την τέχνη του ξαπλωμένος σαν βασιλιάς. Διαφέρει όμως και από τη φιλοσοφία και τη ρητορική, πρώτα από όλα ως προς την υπόσταση, γιατί αυτή έχει υπόσταση, ενώ οι άλλες όχι. Γιατί το να μην λένε όλοι τα ίδια για ένα συγκεκριμένο θέμα, αλλά να γίνεται πόλεμος με αντιπαράταξη απόψεων, είναι η μεγαλύτερη απόδειξη ότι το θέμα, για το οποίο δεν υπάρχει μία βέβαιη γνώση και ομογνωμοσύνη, δεν υπάρχει καν· γιατί το να αναζητούμε το τι είναι αυτό και να μην συμφωνούμε ποτέ ότι είναι ένα, είναι σαν να αναιρούμε την ύπαρξη του ζητουμένου. Φώτης Γιοφύλλης, Λουκιανού Απάνθισμα, «Ελεύθερος άνθρωπος», Αθήναι 1932. Μετάφραση των Δίς Κατηγορούμενος, Αλεκτρύων, Περί παρασίτου, Εταιρικοί διάλογοι.
Οστούνι

Το Οστούνι (ιταλικά: Ostuni, αρχαία ελληνικά: Αστυνέον) είναι πόλη και δήμος στην επαρχία Μπρίντιζι, Απουλία, στη νότια Ιταλία. Το 2021 είχε 30.277 κατοίκους. Η πόλη του Οστούνι είναι κτισμένη σε λόφο, ο οποίος περιβάλλεται από ελαιώνα.

 Κατά την αρχαιότητα στην περιοχή ζούσαν οι Μεσσάπιοι, όμως η πόλη τους καταστράφηκε κατά τον Β΄ Καρχηδονιακό πόλεμο από τον Αννίβα και στη συνέχεια ξανακτίστηκε από Έλληνες αποίκους, οι οποίοι τις έδωσαν το όνομα Αστυνέον, δηλαδή νέα πόλη. Μετά την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, κατακτήθηκε από τους Οστρογότθους, τους Λομβαρδούς, τους Σαρακηνούς και τους Νορμανδούς.Το 1507 πέρασε στην κατοχή της Ισαβέλλας της Αραγωνίας. Οι Αραγώνες περιτείχισαν την πόλη ώστε να την προστατεύσουν από τις τουρκικές επιδρομές. Το Οστούνι επαναστάτησε πολλές φορές εναντίων των Βουρβόνων και το 1799 αυτοανακηρύχθηκε ελεύθερη πόλη και δημοκρατία. Ωστόσο, μετά το Συνέδριο της Βιέννης επέστρεψε στους Βουρβόνους, μέχρι το 1860, οπότε και έγινε τμήμα της Ιταλίας. Η παλιά πόλη του Οστούνι χτισμένη στην κορυφή ενός λόφου και διατηρεί ακόμη τα παλιά της τείχη. Το Οστούνι αναφέρεται συνήθως ως η «Λευκή Πόλη» (La Città Bianca στα ιταλικά) εξαιτίας των λευκών τειχών της και τα συνήθως βαμμένα λευκά κτίριά της. Μνημεία από μόνα τους, τα μεγαλύτερα κτίρια της πόλης είναι ο καθεδρικός ναός του Οστούνι και το επισκοπικό μέγαρο, μαζί με μια σειρά από παλάτσι τοπικών αριστοκρατικών οικογενειών. Ο καθεδρικός είναι ρωμανικού ρυθμού και χρονολογείται από τον 15ο αιώνα. Πλέον η επισκοπική έδρα έχει συγχωνευθεί με αυτή του Μπρίντιζι. Ιστοσελίδα του δήμου
Ερεμιγάριος

Ο Ερεμιγάριος, επίσης Ερμιγάριος ή Ερμεγάριος, λατιν.: Heremigarius, Hermigarius, Hermegarius, (π. 427–428) ήταν Σουηβός στρατιωτικός ηγέτης, που δρούσε στη Λουζιτανία στις αρχές του 5ου αι. Μπορεί να ήταν κοινός μονάρχης με τον Ερμέρικ ή τον διάδοχό του, αλλά καμία κύρια πηγή δεν το επιβεβαιώνει άμεσα. Γράφοντας στα μέσα του 7ου αιώνα, ο Φραδέγαρ αποκαλεί τον Heremigarius rex Suaevorum, βασιλιά των Σουηβών.

 Σύμφωνα με τον Υδάτιο, μία πηγή της εποχής, ο Ερεμιγάριος είχε επιτεθεί στις ελεγχόμενες από τους Βανδάλους πόλεις Σεβίλλη και Μέριδα και διέπραξε ένα απροσδιόριστο αδίκημα (iniuria) κατά της βασιλικής της Αγίας Ευλαλίας. Έτσι «πετάχτηκε στον ποταμό Άνα από το χέρι του Θεού», όπου και πνίγηκε. Στην πραγματικότητα ηττήθηκε στη μάχη από τον βασιλιά Βανδάλων Γιζέριχ κοντά στη Mέριδα και πνίγηκε κατά τη διάρκεια της υποχώρησης. Πρόσφατα, ο Καζιμίρο Τόρρες, στη Σουηβική Γαλισία, υποστήριξε ότι ο Ερεμιγάριος ήταν ο πατέρας του magister militum Ρικίμερ. Έχει επίσης συνδεθεί με τον Eρμενγόν, ο οποίος είναι ενταφιασμένος σε έναν τάφο των Αρειανών στη βασιλική της Ιππώνος (Hippo Regius), την πρωτεύουσα των Βανδάλων. Ήταν προφανώς ένα πλούσιο Σουηβικό μέλος της αριστοκρατίας των Βανδάλων, ίσως συγγενής του Ερεμιγάριου. Gillett, Andrew. "The Birth of Ricimer." Historia: Zeitschrift für Alte Geschichte 44, 3 (1995): 380–84. Hughes, Ian. Gaiseric: The Vandal Who Destroyed Rome. Pen & Sword, 2017. Muhlberger, Steve. Overview of Late Antiquity. ORB Online Encyclopedia. 1996. Shwarz, Andreas. "The Settlement of the Vandals in North Africa." Andrew H. Merrills, ed., Vandals, Romans and Berbers: New Perspectives on Late Antique North Africa (pp. 49–58). Ashgate Publishing, 2004. (ISBN 0-7546-4145-7). Thompson, E. A. Romans and Barbarians: The Decline of the Western Empire. Madison: University of Wisconsin Press, 1982. (ISBN 0-299-08700-X).
Δαβίδ Β΄ του Λορί

Ο Δαβίδ Β΄, (άκμασε 1089 - 1113) από τον Οίκο των Βαγρατιδών της Αρμενίας (Μπαγκρατούνι) διαδέχθηκε τον πατέρα του Γεώργιο Β΄ στο θρόνο τού βασιλείου τού Tασίρ-Ντζοραγκέτ (= Λορί). Κυβέρνησε μαζί με τον αδελφό του Αμπάς Α΄. Αντιμέτωπος με την επέκταση των Σελτζούκων Τούρκων και των Βαγκρατιδών της Γεωργίας, μετέφερε την πρωτεύουσά του στο Mατσναμπέρντ το 1111, όπου κυβέρνησε μέχρι το 1118.

 Τον διαδέχθηκαν ο γιος του Γεώργιος Γ΄ και μετά ο γιος αυτού Αμπάς Β΄. Ωστόσο, δεν είχαν το κύρος ή τη δύναμη των προγόνων τους. Μετά το τέλος τού Αμπάς Β΄, η αδελφή του Μπορίν μεγάλωσε τον γιο της Αγκσαρτάν ως κληρονόμο. Αυτός με τη σειρά του έγινε πατέρας τού τελευταίου μέλους της οικογένειας, τού Γεωργίου Δ΄, ο οποίος απεβίωσε χωρίς διαδόχους. Richard G. Hovannisian (1997). The Armenian People from Ancient to Modern Times, V. 1. New York: St. Martin's Press. σελίδες 172. Akopyan, Alexander; Vardanyan, Aram (2015). «A Contribution to Kiurikid Numismatics: Two Unique Coins of Gagik, King of Kakhet'i and of David II of Loři (Eleventh Century)». The Numismatic Chronicle 175: 211-215.
Εκκλησία του Αγίου Ιωάννη (Τάλιν)

Η Εκκλησία του Αγίου Ιωάννη (Εσθονικά: Jaani kirik) είναι μεγάλη λουθηρανική ενοριακή εκκλησία στο Τάλιν της Εσθονίας. Είναι αφιερωμένο στον Άγιο Ιωάννη τον Ευαγγελιστή, μαθητή του Ιησού Χριστού και συγγραφέα του τέταρτου χριστιανικού Ευαγγελίου. Η κατασκευή ξεκίνησε το 1862 και η εκκλησία άρχισε να λειτουργει το 1867.

 Από την εποχή της Μεταρρύθμισης, η κύρια θρησκευτική παράδοση της Εσθονίας ήταν ο Λουθηρανισμός, με καθολικό πολίτευμα και επισκοπική κυβέρνηση. Η εθνική εκκλησία της Εσθονίας είναι η Εσθονική Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία, της οποίας ο Άγιος Ιωάννης είναι ενοριακός ναός. Το κίνητρο για την κατασκευή ήταν το μεγάλο μέγεθος των πιστών, που υπήρχαν στη γειτονική ενοριακή εκκλησία του Αγίου Πνεύματος, η οποία μέχρι τα μέσα του δέκατου ένατου αιώνα αριθμούσε περισσότερα από 14.000 μέλη. Η συγκέντρωση χρημάτων ξεκίνησε το 1851 για την δημιουργία μιας νέας ενοριακής εκκλησίας στα επεκτεινόμενα προάστια της «νέας» πόλης του Τάλιν, στο χαμηλότερο επίπεδο κάτω από τον αρχαίο οικισμό της πόλης στην κορυφή του λόφου (το Τουμπέα). Από τον Σεπτέμβριο του 1862 ντόπιοι τεχνίτες εργάστηκαν για την κατασκευή και η εκκλησία καθαγιάστηκε στις 17 Δεκεμβρίου 1867. Ο ναός είναι χτισμένος σε νεογοτθικό ρυθμό, με υψηλές αψίδες λόγχης και είναι ένα πολύ μεγάλο κτίσμα, που εκτείνεται σε τρία κύρια κλίτη, με ψηλό πύργο στο δυτικό άκρο, με διακοσμητικό κωδωνοστάσιο. Υπάρχει μια χορωδία και ένα ιερό, μια μικρή ημικυκλική αψίδα και ένα μεγάλο σκευοφυλάκιο. Η εκκλησία είναι χτισμένη στο ανατολικό άκρο της Πλατείας Ελευθερίας, στο Τάλιν, και κυριαρχεί στην πλατεία, αρχιτεκτονικά. Ο Κύριος Τέκτονας και ο επιβλέπων του κτηρίου ήταν ο Καρλ Σένσενμπεργκ και ο αρχιτέκτονας της εκκλησίας ήταν ο Κριστόφ Αουγκούστ Γκάμπλερ (1820–1884), γηγενής αρχιτέκτονας της πόλης. Σχέδια για την κατεδάφιση της εκκλησίας προτάθηκαν τόσο τη δεκαετία του 1930 όσο και τη δεκαετία του 1950 από αρχιτέκτονες και σχεδιαστές, που θεώρησαν ότι το στυλ της δεν ταίριαζε με τα άλλα κτήρια της Πλατείας Ελευθερίας. Η τοπική αντιπολίτευση απέτρεψε τη σχεδιαζόμενη κατεδάφιση και στις δύο περιπτώσεις. Η εκκλησία έλαβε πολλά δώρα κατά τον καθαγιασμό της, όπως έργα τέχνης, πολύτιμα μέταλλα (δισκοπότηρα και πιάτα ελεημοσύνης) και μια καμπάνα. Η εκκλησία εξακολουθεί να προσελκύει δώρα σύγχρονων έργων τέχνης, τα οποία περιλαμβάνουν κεντητά έπιπλα εκκλησίας σε μοντέρνο στυλ (μετωπικές προσόψεις, υπερμετωπιαία και άμβωνες - ασυνήθιστα ο άμβωνας φοράει δύο κλίσεις, καθώς έχει δύο αναλόγια, επιτρέποντας στον ιεροκήρυκα να επιλέξει την κατάλληλη κατεύθυνση για να παρουσιάσει το κήρυγμά του κατά τη θεία λειτουργία), και σύγχρονο βιτρώ. Μια μοντέρνα απεικόνιση της Παναγίας με βιτρώ, που βρίσκεται στο παρεκκλήσι της Κυρίας, ταιριάζει με ένα παράθυρο στην απέναντι πλευρά της εκκλησίας, που απεικονίζει τον πολιούχο της εκκλησίας, τον Άγιο Ιωάννη τον Ευαγγελιστή. Ο μεγάλος βωμός, που δεσπόζει στο ανατολικό άκρο της εκκλησίας, που απεικονίζει τη Σταύρωση, είναι του καθηγητή Καρλ Γκοτλιέμπ Βένιγκ, απόφοιτο της Ακαδημίας Καλών Τεχνών της Αγίας Πετρούπολης, του ίδιου εκπαιδευτικού ιδρύματος με τον αρχιτέκτονα της εκκλησίας, Γκάμπλερ.
Βαλκανικό Κύπελλο Εθνών 1933

Tο 3ο Βαλκανικό Κύπελλο Εθνών Ποδοσφαίρου 1933 (στην ουσία ήταν το 4ο, αφού το ανεπίσημο του 1931 θεωρήθηκε εκτός σειράς), διεξήχθη στο Βουκουρέστι από τις 3 έως τις 11 Ιουνίου 1933. Μετείχαν τέσσερις χώρες και νικήτρια αναδείχθηκε η γηπεδούχος εθνική Ρουμανίας.

 Στο τρίτο Βαλκανικό Κύπελλο έλαβαν μέρος τα 4 από τα 6 (τότε) κράτη των Βαλκανίων, τα ίδια με τις δύο επίσημες διοργανώσεις που είχαν προηγηθεί. Δεν δήλωσαν συμμετοχή η Αλβανία και η Τουρκία, όπως άλλωστε σε όλες τις διοργανώσεις της προπολεμικής περιόδου με εξαίρεση την ανεπίσημη του 1931 όπου και μετείχε η δεύτερη. Το Κύπελλο διεξήχθη υπό μορφή τουρνουά σε μία μόνο βαλκανική πρωτεύουσα. Οι εθνικές ομάδες αγωνίστηκαν στο Βουκουρέστι σε ενιαίο όμιλο, σε μονές συναντήσεις με βαθμολογία 2-1-0. Η διοργάνωση ολοκληρώθηκε σε 9 μόλις ημέρες (Σάββατο με Κυριακή) σημειώνοντας εξαιρετική επιτυχία, καθώς τις 6 αναμετρήσεις παρακολούθησε ένα σύνολο 77.000 περίπου θεατών (υπερδιπλάσιοι από τους 35.000 στην αντίστοιχη του Βελιγραδίου ένα χρόνο πριν). Οι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στο στάδιο Ο.Ν.Ε.Φ (Εθνικό Στάδιο Φυσικής Αγωγής) με 5 διαιτητές από τις συμμετέχουσες χώρες, οι 2 εκ των οποίων Ρουμάνοι. Ο Σταύρος Χατζόπουλος διαιτήτευσε δύο παιχνίδια της τελευταίας κατόχου Βουλγαρίας, εκτός βέβαια από εκείνο εναντίον της Ελλάδας. Η σειρά διασταύρωσης των ομάδων παρέμεινε η ίδια όπως στο Κύπελλο του 1932. Η συνάντηση που έριξε την αυλαία ήταν η κρίσιμη για την κατάκτηση της πρώτης θέσης. Οι οικοδεσπότες δεν εξασφάλισαν απλά την ισοπαλία που χρειάζονταν (διαθέτοντας καλύτερη αναλογία τερμάτων), παρά επιβλήθηκαν με 5-0 των ισόβαθμων Γιουγκοσλάβων και πέτυχαν το απόλυτο "3 στα 3". Διατήρησαν δε την εστία τους απαραβίαστη επί τρεις αναμετρήσεις, ενώ οι επιθετικοί τους Τσολάκ και Ντομπάι αναδείχθηκαν αρχισκόρερ με 4 τέρματα σε ισάριθμα ματς. Για πρώτη φορά στις τρεις επίσημες διοργανώσεις δεν καταλογίστηκε πέναλτι, ενώ για μία ακόμα φορά δεν σημειώθηκε κάποια ισοπαλία, ανεβάζοντας στα 24 τον αριθμό των μη ισόπαλων αποτελεσμάτων σε 3 Βαλκανικά Κύπελλα ή 27 σε 4 εάν συνυπολογισθεί και το εκτός σειράς του 1931. Αντίθετα όμως με τις προηγούμενες διοργανώσεις, τώρα στα 5 από τα 6 παιχνίδια δεν κατόρθωσε να σκοράρει ο ένας από τους δύο αντιπάλους, χωρίς πάντως να επηρεαστεί η συνολική παραγωγικότητα σε τέρματα, η οποία με 4,5 ανά αγώνα (27 σε 6) ήταν υψηλότερη από τα 4 στο Βελιγράδι κατά το περασμένο έτος. Τα παραπάνω υπήρξαν συνέπεια της μεγάλης διαφοράς δυναμικότητας Ελλήνων και Βουλγάρων από τους Γιουγκοσλάβους και ιδιαίτερα τους γηπεδούχους Ρουμάνους. RSSSF "Ιστορικά περί του Βαλκανικού κυπέλλου", εφ. "Αθλητικός Χρόνος", φ. 19/12/1934, ψηφ. σελ. 203 κ.επ. Αρχειοθετήθηκε 2015-09-28 στο Wayback Machine. Balkan Cup 1933, βάση δεδομένων εθνικών ομάδων Ευρώπης eu-football.info
Σάιλας Γούντσον

Ο Σάιλας Γούντσον (Μάιος 18, 1819 - Οκτώβριος 9, 1896) ήταν ο 21ος Κυβερνήτης της πολιτείας Μιζούρι, Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, από τις 3 Ιανουαρίου, 1873 έως και τις 12 Ιανουαρίου, 1875. Ήταν γνωστός ως ο πρώτος Δημοκρατικός εκλεγμένος στην συγκεκριμένη θέση από τον εμφύλιο πόλεμο. Κανένας Ρεπουμπλικάνος δεν θα κατάφερνε να κερδίσει το αξίωμα αυτό για πάνω από 30 χρόνια μετά την εκλογή του Γούντσον.

 Ο Γούντσον γεννήθηκε στο Μπάρμπουρβίλ του Κεντάλυ, γιος της Άλις Τσικ και του Alice (Chick) και του Γουέιντ Νέντερλαντ Γούντσον, και πέθανε στον Σαιντ Τζόζεφ του Μιζούρι όπου και είναι θαμμένος στο νεκροταφείο Mount Mora. Η ταφόπλακα του βανδαλίστηκε τον Οκτώβριο του 2006. Ο Σάιλας Γούντσον ξεκίνησε ως δικηγόρος. Το 1846 έγινε συνεργάτης με τον Σάμιουελ Φρίμαν Μίλερ. Ο Γούντσον κέρδισε τη φήμη του ως δικηγόρος υποθέσεων που κατέληγαν στα δικαστήρια. Ο Σάιλας είχε κάνει μια αποτυχημένη απόπειρα για το νομοθετικό σώμα του Μιζούρι το 1868, αλλά επιλέχθηκε ως υποψήφιος το 1873 εναντίον του Ρεπουμπλικανικού γερουσιαστή Τζον Χέντερσον. Ο Γούντσον νίκησε τον Χέντερσον με 156.777 ψήφους έναντι 121.889. Στην εναρκτήρια ομιλία του, ο κυβερνήτης Γούντσον μίλησε για την εκπαίδευση, ιδίως για την υπεράσπιση της δημοκρατικής θέσης σχετικά με τα κοινά σχολεία. Ο ιστορικός Άρθουρ Λη σχολίασε ότι αυτό έδειξε τη θεσμοθέτηση της δημόσιας εκπαίδευσης στο Μιζούρι. Κατά την διάρκεια της θητείας του ως κυβερνήτης, ο Γούντσον έφερε την υπόθεση εναντίον της Pacific Railroad για μη καταβολή κρατικού χρέους. Ο σιδηρόδρομος είχε υποστηρίξει ότι δεν μπορούσε να αποπληρώσει τα δάνεια ύψους 2 εκατομμυρίων δολαρίων που του δόθηκαν λόγω του αντίκτυπου του εμφυλίου πολέμου . Ο Γούντσον είχε απαντήσει προσπαθώντας να πωλήσει τον Σιδηρόδρομο. Για την συγκεκριμένη υπόθεση, Γούντσον εναντίον Μέρντοκ, το Ανώτατο Δικαστήριο τάχθηκε υπέρ της σιδηροδρομικής εταιρίας το 1874. Το 1875, ο Σάιλας Γούντσον βρέθηκε υπό έρευνα για σύντομο χρονικό διάστημα για το ρόλο του στην υπογραφή πιστοποιητικών που εκδόθηκαν κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου από την Επιτροπή Crafton. Στον Γούντσον άνηκαν πιστοποιητικά ύψους 198.045 δολαρίων. Ο Γούντσον αθωώθηκε όταν αποδείχθηκε ότι η επιτροπή είχε πλαστογραφήσει την υπογραφή του Κυβερνήτη πάνω στα πιστοποιητικά. Αρχεία του κράτους του Μιζούρι http://www.sos.mo.gov/archives/resources/findingaids/rg003-21.pdf Η σελίδα "GOVERNOR SILAS WOODSON", "The Woodsons and Their Connections", τόμος 1, σελίδες 103, 104 και 105, συντάχθηκε και δημοσιεύθηκε από τον Henry Morton Woodson, 1915 στο διαδίκτυο στη διεύθυνση : http://woodsonfamilypage.0catch.com/GovernorSilasWoodson. html "Απόγονοι των Wade Netherland Woodson και Mary Harris Woodson και Alice Cheek Woodson" σελίδα, Cobb-Sasser Οικογένεια Lineage site http://cobbsasser.com/WoodsnWadeMryHarisAlCheek.html Αρχειοθετήθηκε 2012-04-26 στο Wayback Machine. Το ακόλουθο άρθρο σχετικά με τον συνεργάτη του στο Barbourville του Kentucky περιέχει επίσης πληροφορίες για τον Woodson: Michael Ross, "Hill Country Doctor: Η πρώιμη ζωή και η σταδιοδρομία του Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου Samuel F. Miller στο Κεντάκυ, 1816-1849," The Filson History Quarterly, Vol. 71 (Οκτώβριος 1997): 430-462.
Λουσιέν του Ροσφόρ

H Λουσιέν, γαλλ. Lucienne de Rochefort (1088 - μετά τις 6 Μαΐου 1137) από τον Οίκο του Μονλερύ ήταν η πρώτη σύζυγος του Λουδοβίκου (ΣΤ΄), τότε διαδόχου της Γαλλίας.

 Ήταν κόρη του Γκυ Β΄ κυρίου του Ροσφόρ, σενεσάλη της Γαλλίας υπό τον Φίλιππο Α΄. Ο γάμος της με τον Λουδοβίκο (ΣΤ΄) το 1104, διάδοχο του Φιλίππου Α΄, έγινε για να ενδυναμώσει τη σχέση του ο βασιλιάς με τον πατέρα της. Πέρασαν τρία έτη και το ζεύγος δεν είχε παιδιά. Σύμφωνα με τον Συζέρ ηγούμενο του Σαιν-Ντενί, που έγραψε πανηγυρικό για τον Λουδοβίκο ΣΤ΄ (Vita Ludovici VI), ο γάμος δεν είχε ολοκληρωθεί. Ακυρώθηκε από τον πάπα Πασχάλη Β΄ στη Σύνοδο του Τρουά για το λόγω της στενής συγγένειας το 1107. Το επόμενο έτος ο Λουδοβίκος (ΣΤ΄) έγινε βασιλιάς. Η αιτία της ακύρωσης είναι θέμα συζήτησης: μία άποψη λέει ότι η μητριά του Βερτράδη του Μονφόρ ήθελε να αποδυναμώσει τον Λουδοβίκο ΣΤ΄ με σκοπό να κάνει τον δικό της γιο, Φίλιππο κόμη του Μαντ, πιο πιθανό στη διαδοχή, ενώ άλλη άποψη είναι ο ανταγωνισμός του Γκυ Β΄ με την οικογένεια Γκαρλάντ, η οποία προσπαθούσε να αδυνατίσει τη θέση του. Έπειτα από την ακύρωση του γάμου, ο Γκυ Β΄ και ο αδελφός του Ούγος του Κρεσύ εξεγέρθηκαν εναντίον του Λουδοβίκου ΣΤ΄. Παντρεύτηκε πρώτα το 1104 τον Λουδοβίκο (ΣΤ΄) των Καπετιδών, τότε διάδοχο της Γαλλίας, αλλά δεν απέκτησαν απογόνους και ο γάμος ακυρώθηκε. Έπειτα η Λουσιέν έκανε δεύτερο γάμο με τον Γκυσκάρ Γ΄ του Μπωζώ (απεβ. 1138) και είχε τέκνα: Γκυσκάρ. Γκωτιέ. Μπάλντουιν του Μπωζώ, απεβ. νέος. Στέφεν(;). Άλις. Μαρία. μία κόρη, παντρεύτηκε τον Γκυ Α΄ κόμη του Λυόν Φορέ. Ουμβέρτος Γ΄ του Μωζώ π.1120-1192, νυμφεύτηκε την Αδελαΐδα, κόρη του Αμεδαίου Γ΄ κόμη της Σαβοΐας. Bouchard, Constance Brittain (1987). Sword, Miter, and Cloister: Nobility and the Church in Burgundy, 980-1198. Cornell University Press. Bouyer, Christian (2007). Les reines de France: Dictionnaire chronologique. Perrin. Bradbury, Jim (2007). The Capetians: kings of France, 987-1328. Hambledon Continuum. Chibnall, Marjorie (1969). The Ecclesiastical History of Orderic Vitalis. Volume 6. Clarendon Press. Previte-Orton, C.W. (1912). The Early History of the House of Savoy: 1000-1233. Cambridge University Press.