IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Γοδεφρείδος ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν

Ο Γοδεφρείδος-Κάρολος-Ερρίκος ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν, γαλλ.: Godefroy Charles Henri de La Tour d'Auvergne, (26 Ιανουαρίου 1728, Παρίσι – 3 Δεκεμβρίου 1792) ήταν μέλος τού Οίκου Λα Τουρ ντ'Ωβέρν, των κυρίαρχων δουκών τού Μπουγιόν. Στη συνέχεια ήταν ο προτελευταίος δούκας τού Μπουγιόν, διαδεχόμενος τον πατέρα του το 1771.

 Ήταν ο μικρότερος από τα δύο παιδιά, και γεννήθηκε από τον δούκα και τη δούκισσα τού Μπουγιόν το 1728. Είχε μία μεγαλύτερη αδελφή, τη Μαρία-Λουίζα (1725–1793), η οποία αργότερα παντρεύτηκε τον πρίγκιπα τού Γκεμενέ. Με την προσφώνηση πρίγκιπας τού Τουρέν ως διάδοχος τού Μπουιγιόν, νυμφεύτηκε την πριγκίπισσα Λουίζα-Ερριέττα-Γαβριέλα της Λωρραίνης στις 27 Νοεμβρίου 1743. Αυτή ήταν μέλος τού Οίκου της Λωρραίνης και δισεγγονή τού Ερρίκου, κόμη τού Αρκούρ. Το ζευγάρι είχε συνολικά τέσσερα παιδιά πριν αποβιώσει η Λουίζα-Ερριέττα-Γαβριέλα το 1788. Τρία παιδιά τους προαπεβίωσαν. Ο χήρος δούκας νυμφεύτηκε ξανά το 1789 με τη Μαρί-Φρανσουάζ-Ενριέτ ντε Μπανάστρ (1775–1816), μία κοπέλα που ήταν περίπου 47 χρόνια νεότερη από αυτόν. Από το γάμο δεν γεννήθηκαν παιδιά. Υπηρέτησε με διάκριση στον Επταετή Πόλεμο. Το 1748 έγινε μαρεσάλης τού στρατοπέδου. Εκλέχτηκε στη Βασιλική Ακαδημία Γλυπτικής και Ζωγραφικής το 1777. Μέσα σε μόλις τρεις μήνες, σπατάλησε σχεδόν ένα εκατομμύριο λίβρες για την ερωμένη του, τραγουδίστρια της όπερας, φέρνοντας έτσι την οικογένειά του στα πρόθυρα της καταστροφής. Απεβίωσε στο Σατώ ντε Ναβάρ τις παραμονές της Επανάστασης και τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος του Ιάκωβος-Λεοπόλδος, ο οποίος ήταν ανάπηρος. Ο Ιάκωβος-Λεοπόλδος ήταν ο τελευταίος δούκας τού Μπουγιόν, καθώς ο τίτλος καταργήθηκε κατά τη Γαλλική Επανάσταση. Οι πρίγκιπες τού Γκεμενέ διεκδικούν σήμερα το δουκάτο τού Μπουγιόν ως δικό τους, λόγω τού γάμου της Mαρίας-Λουίζας (μοναδικής αδερφής του) και τού Ζυλ ντε Ροάν, πρίγκιπα τού Γκυμενέ. Δεν έχει γνωστούς απογόνους. Ιάκωβος-Λεοπόλδος-Κάρολος-Γοδεφρείδος (15 Ιανουαρίου 1746 – 7 Φεβρουαρίου 1802), νυμφεύτηκε τη Χέντβιχ της Έσσης-Ρότενμπουργκ, εγγονή τού Ερνέστου-Λεοπόλδου της Έσσης-Ρότενμπουργκ και της Ελεονόρας τού Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ-Ρόχεφορτ. Δεν απέκτησε απογόνους. Κάρολος-Λουδοβίκος-Γοδεφρείδος, πρίγκιπας τού Ωβέρν (22 Σεπτεμβρίου 1749 – 23 Οκτωβρίου 1767), δεν νυμφεύτηκε. Λουδοβίκος-Ερρίκος, δούκας τού Αλμπρέ (20 Φεβρουαρίου 1753 – 7 Μαρτίου 1753), απεβ. σε βρεφική ηλικία. μία κόρη (3 Απριλίου 1756), θνησιγενής. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Godefroy Charles Henri de La Tour d'Auvergne στο Wikimedia Commons
Έμμα Μοράνο

Η Έμμα Μαρτίνα Λουίτζια Μοράνο (ιταλικά: Emma Martina Luigia Morano, Τσιβιάσκο, Ιταλία, 29 Νοεμβρίου 1899 - Βερμπάνια, Ιταλία, 15 Απριλίου 2017) ήταν Ιταλίδα υπεραιωνόβια που πριν το θάνατό της στην ηλικία των 117 ετών και 137 ημερών ήταν ο γηραιότερος ζωντανός άνθρωπος και ο τελευταίος ζωντανός που έχει επαληθευτεί ότι γεννήθηκε πριν από το 1900. Ήταν το γηραιότερο πρόσωπο από την Ιταλία που υπήρξε ποτέ, δεύτερη γηραιότερη Ευρωπαία μετά τη Γαλλίδα Ζαν Καλμάν, και μια από τους πέντε επαληθευμένους πιο ηλικιωμένους ανθρώπους που υπήρξαν ποτέ.

 Η Μοράνο πέθανε στο σπίτι της στην Βερμπάνια της Ιταλίας στις 15 Απριλίου 2017, σε ηλικία 117 ετών. Η αιτία θανάτου της δεν έχει γνωστοποιηθεί και είναι ακόμα άγνωστη. Εκείνη την εποχή ήταν το πιο ηλικιωμένο ζωντανό άτομο και μια από τους πέντε γηραιότερους ανθρώπους στην καταγεγραμμένη ιστορία. Αναγνωρίστηκε ως ο τελευταίος ζωντανός άνθρωπος που γεννήθηκε πριν από το 1900 και η ηλικία της είχε ελεγχθεί ανεξάρτητα. Μετά το θάνατο της Μοράνο, η Βάιολετ Μπράουν έγινε ο γηραιότερος άνθρωπος στον κόσμο. Γηραιότερο εν ζωή πρόσωπο στον κόσμο
Σιδηροδρομικός Σταθμός Αθηνών Πελοποννήσου

Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Αθηνών-Πελοποννήσου, ο οποίος ήταν απλά γνωστός με το όνομα «Σταθμός Πελοποννήσου», λόγω της περιοχής που εξυπηρετούσε σιδηροδρομικώς, ήταν ο δεύτερος κεντρικός σιδηροδρομικός σταθμός της Αθήνας μετά το σταθμό Αθηνών-Λαρίσης. Ο σταθμός εγκαινιάστηκε στις 30 Ιουνίου 1884 και ανήκε στους Σιδηροδρόμους Πειραιώς - Αθηνών - Πελοποννήσου (ΣΠΑΠ). Το 1904, σε πολύ μικρή απόσταση από τον Σταθμό Πελοποννήσου, εγκαινιάστηκε ο λεγόμενος «Σταθμός Αθηνών-Λαρίσης», αρχικός ιδιοκτήτης του οποίου ήταν οι Σιδηρόδρομοι Ελληνικού Κράτους (ΣΕΚ) και εξυπηρετούσε τρένα από και προς τη βόρεια Ελλάδα.

 Ο Σταθμός Αθηνών Πελοποννήσου των πρώην ΣΠΑΠ βρισκόταν επί της σιδηροδρομικής γραμμής Πειραιά - Πάτρας. Εγκαινιάστηκε στις 30 Ιουνίου 1884 και έκλεισε στις 7 Αυγούστου 2005, μαζί με το τμήμα Πειραιά - Αγίων Αναργύρων της γραμμής. Οι δραστηριότητές του μεταφέρθηκαν από τότε στον παρακείμενο σταθμό Λαρίσης, ο οποίος φέρει πλέον μόνο το όνομα «Σιδηροδρομικός Σταθμός Αθήνας». Ο σταθμός Πελοποννήσου χτίστηκε σε σχέδια Γάλλων μηχανικών, επικεφαλής των οποίων ήταν ο Αλφρέντ Ροντέλ (Alfred Rondel) και αρχιμηχανικό τον Αντέλ Γκοτελάν (Abel Gotteland) και αργότερα μεταποιήθηκε από τον αρχιτέκτονα Ερνέστο Τσίλλερ τον 19ο αιώνα. Αποτελεί διατηρητέο κτίριο ιδιαίτερης αρχιτετονικής αξίας. Είναι μικρογραφία με μικρές διαφοροποιήσεις του Σιδηροδρομικού Σταθμού Σιρκετσί της Κωνσταντινούπολης.Από τον σταθμό Πελοποννήσου, μία γραμμή οδηγούσε προς τον Σιδηροδρομικό Σταθμό Αττικής των Σιδηροδρόμων Αττικής, περνώντας ανισόπεδα πάνω από τη σιδηροδρομική γραμμή Αθηνών - Λάρισας. Η συνδετήρια αυτή γραμμή δε χρησιμοποιούταν από συρμούς που εκτελούσαν δρομολόγια, αλλά μόνο από κενούς ή υπηρεσιακούς και κυρίως για ανταλλαγές τροχαίου υλικού μεταξύ των δύο δικτύων (ΣΑ και ΣΠΑΠ), τα οποία διέθεταν το ίδιο εύρος γραμμής (1 μέτρο). Η γραμμή αυτή καταργήθηκε το 1931. ΟΣΥ 057: Λόφος Σκουζέ - Ομόνοια: Στάση Γέφυρα/Τελωνείο Αθηνών
Αποίκια Άνδρου

Τα Αποίκια είναι ένα χωριό στην Άνδρο σε μια καταπράσινη πλαγιά του όρους Πετάλου με θέα τη θάλασσα του Αιγαίου και τις Στενιές σε υψόμετρο περίπου 250 με 350 μ. και με πληθυσμό 267 κατοίκων (2001). Εκεί υπάρχει η ιαματική πηγή Σάριζα και ο καταρράκτης στον ποταμό Πιθάρα, τα οποία είναι δύο από τα καλύτερα αξιοθέατα στο χωριό. Στα νότια του χωριού βρίσκονται τα Απατούρια. Διοικητικά το χωριό ανήκει στο δήμο Άνδρου, ενώ πριν το 2010 και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ήταν στο Δημοτικό διαμέρισμα Αποικίων του ίδιου δήμου και περιλάμβανε τα χωριά: Αποίκια, Κατακαλαίοι και τη Μονή Αγίου Νικολάου, με συνολικό πληθυσμό 289 κατοίκων.

 Τα Αποίκια είναι ένα παραδοσιακό χωριό με νεοκλασικά σπίτια. Απέχει από την Χώρα περίπου 6 χλμ., από το Μπατσί, το κυριότερο τουριστικό κέντρο του νησιού, 30 χλμ. και από το Γαύριο περίπου 38 χλμ. Τα σπίτια, όπως και σε όλη την Άνδρο, δεν υπακούν στην κυκλαδίτικη τέχνη όπως πράσινα αντί για μπλε παράθυρα και με κεραμίδια αντί για ίσια σκεπή. Βρίσκεται σε μία πλαγιά στο όρος Πέταλο, που είναι το ψηλότερο βουνό της Άνδρου με ύψος 994 μ. Υπάρχει πλούσια χλωρίδα, αφού το χωριό βρίσκεται σε μια κατάφυτη πλαγιά του βουνού. Τα κυριότερα δέντρα της περιοχής είναι τα κυπαρίσσια, οι ελαιόδεντρα και τα πουρνάρια. Είναι ένα ανεμοδαρμένο χωριό, επειδή σχεδόν όλο το χρόνο φυσάνε βόρειοι άνεμοι σχεδόν καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου. Κοντά στο χωριό βρίσκεται η Μονή Αγίας Μαρίνας και η Μονή Αγίου Νικολάου και ο μεγαλύτερος νερόμυλος των Βαλκανίων που από το 1863 μέχρι το 1936 δούλευε για το εργοστάσιο ζυμαρικών. Επίσης πολύ παλιά υπήρχε κλωστοϋφαντουργείο, στην περιοχή Τρικόλι, αλλά σήμερα το μεγαλύτερο μέρος του κτίσματος έχει γκρεμιστεί, καθώς και διάφορα ζωτικά σημεία του όπως παράθυρα, σοβάδες κ.α. έχουν διαλυθεί και σαρακοφαγωθεί. Από τα Αποίκια μπορεί να φανεί η Ικαρία όταν οι καιρικές συνθήκες το επιτρέπουν. Η πηγή Σάριζα είναι μια ιαματική υδάτινη πηγή, αφού θεραπεύει τη νεφρολιθίαση και τη ψαμμίαση, και το καλύτερο αξιοθέατο στα Αποίκια. Κοντά στην πηγή έχει κατασκευαστεί ένα εμφιάλωσης νερού της πηγής Σάριζας που λειτουργεί από το 1929 και διανέμεται σε όλη την Άνδρο και όχι μόνο. Η πηγή βρίσκεται κοντά στην κεντρική πλατεία του χωριού, στο μονοπάτι Νο 2 που ξεκινάει από την Βουρκωτή και φτάνει μέχρι τη Χώρα. Από εκεί πολλοί κάτοικοι του χωριού προμηθεύονται νερό. Επίσης, εκτός από την πηγή Σάριζα υπάρχει μία μικρότερη πηγή στην περιοχή Κατασυρτή. Η Πιθάρα είναι ποτάμι το οποίο χρησιμοποιείται για την άρδευση των χωραφιών. Κοντά στην περιοχή του χωριού υπάρχει ένας καταρράκτης, στον οποίο τρέχει περισσότερο νερό κατά τους χειμερινούς μήνες, ενώ το καλοκαίρι το νερό που τρέχει είναι ελάχιστο. Είναι, μαζί με τη πηγή Σάριζα, το καλύτερο αξιοθέατο του χωριού. Οι πηγές του ποταμού είναι στο όρος Πέταλο, στην περιοχή Ευρουσιές, και οι εκβολές είναι στην παραλία Γιάλια. Το ποτάμι είναι ένα μικρό οικοσύστημα για πολλά πουλιά και αμφίβια. https://web.archive.org/web/20110210020823/http://www.villadora.gr/greece/village_ApoikiaGR.htmhttp://www.androsweb.gr/isl.htmΒιβλίο: Πάπυρος Larousse Britannica Τόμος 8Βιβλίο: Πάπυρος Larousse Britannica Τόμος 46
Καρλόττα της Αυστρίας

Η Καρλόττα (γερμ. Charlotte von Habsburg-Lothringen, 1 Μαρτίου 1921 - 23 Ιουλίου 1989) από τον Οίκο των Αχβούργων-Λωρραίνης ήταν κόρη του Αυτοκράτορα της Αυστρίας και Βασιλιά της Ουγγαρίας & Βοημίας και με τον γάμο της έγινε τιτουλάρια Δούκισσα του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς.

 Η Καρλόττα Χεδβίγη Φραγκίσκη Ιωσηφίνα Μαρία Αντωνία Ροβέρτα Οθωνία Πία Άννα Ιγνατία Μάρκους ντ' Αβιάνο ήταν η δεύτερη κόρη του Καρόλου Α΄ της Αυστρίας και Βασιλιά της Ουγγαρίας & Βοημίας και της Ζίτας των Βουρβόνων-Πάρμας, κόρης του Ροβέρτου της Πάρμας. Παντρεύτηκε το 1956 τον Γεώργιο, τιτουλάριο Μεγάλο Δούκα του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς, επικεφαλής του Οίκου του. Δεν απέκτησαν απογόνους. Lundy, Darryl. "Charlotte Hedwig Erzherzogin von Österreich". The Peerage. Retrieved 2007-03-02.
Έρι Καβάι

Η Έρι Καβάι ( ιαπωνικά: 河井英里‎, Kawai Eri) (8 Μαΐου, 1965 – 4 Αυγούστου, 2008) ήταν μια γιαπωνέζα τραγουδίστρια από το Τόκυο της Ιαπωνίας. Τραγουδούσε και συνέθετε κλασική, ποπ και έθνικ μουσική. Αποφοίτησε από το Εθνικό Πανεπιστήμιο Καλών Τεχνών και Μουσικής του Τόκυο. Πέθανε από καρκίνο του ήπατος αφού εισήχθη σε νοσοκομείο στις 4 Αυγούστου 2008, στις 11:40πμ.

 Wāzu Wāsu Bōken, Κυκλοφόρησε 17 Μαΐου 1996 Ao ni Sasageru, Κυκλοφόρησε το 1997 Prayer, Κυκλοφόρησε 25 Απριλίου 2001 Animage, Κυκλοφόρησε 22 Νοεμβρίου 2001 Animage 2, Κυκλοφόρησε 2 Μαρτίου 2002 Madoromi no Rinne, Κυκλοφόρησε 7 Ιουνίου 2006 Air (ταινία) Aria the Animation (TV) Aria the Natural (TV) Aria the Origination (TV) Bamboo Blade (TV) Sketchbook ~full color's~ (TV) Strange Dawn (TV) Tales of Symphonia (OAV) Utawarerumono (TV) Επίσημος ιστοχώρος (στα Ιαπωνικά)
Γκάγκρα

Η Γκάγκρα (Γεωργιανά: გაგრა· Αμπχαζικά και Ρωσικά: Гагра) είναι πόλη της δυτικής Γεωργίας, στην αυτόνομη δημοκρατία της Αμπχαζίας. Η πόλη σήμερα έχει πληθυσμό 80.000 κατοίκων και καλύπτει έκταση 772,5 τετρ. χλμ. Η πόλη προστατεύεται από τους βόρειους ανέμους χάρη στην παρουσία ψηλών βουνών, σε μερικά από τα οποία το χιόνι λιώνει μόνο κατά τον Ιούλιο. Ιστορικά, ανάμεσα στους δύο ποταμούς της περιοχής, τον Μπζίφι (Bziphi) και τον Πσου (Psou) τοποθετείται η αρχαία Κολχίδα.

 Η πόλη ιδρύθηκε ως ελληνική αποικία στο βασίλειο της Κολχίδας, με το όνομα Τριγλίτη, κατοικημένη από Έλληνες. Η Κολχίδα ήρθε υπό τον έλεγχο του βασιλείου του Πόντου τον 1ο αιώνα π.Χ., προτού απορροφηθεί από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, η οποία μετονόμασε την πόλη ως Νίτικα. Η γεωγραφική της θέση οδήγησε τους Ρωμαίους να οχυρώσουν την πόλη, η οποία δεχόταν επανειλημμένα επιθέσεις από τους Γότθους και άλλους εισβολείς. Μετά την πτώση της Ρώμης, ο διάδοχός της, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία, πήρε τον έλεγχο της πόλης και ολόκληρης της Κολχίδας. Έγινε ένας σημαντικός εμπορικός οικισμός, στον οποίο κυριαρχούσαν Γενουάτες και Βενετοί έμποροι, οι οποίοι διαπραγματεύονταν τις κύριες εξαγωγές της πόλης - ξύλο, μέλι, κερί και σκλάβοι. Το όνομα «Γκάγκρα» εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε χάρτη το 1308, σε χάρτη δηλαδή του Καυκάσου που φτιάχτηκε από τον ιταλό Πιέτρο Βισκόντι, και βρίσκεται τώρα στη Βιβλιοθήκη του Αγίου Μάρκου στη Βενετία. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Gagra στο Wikimedia Commons
Πενταγιοί Φωκίδας

Οι Πενταγιοί Φωκίδος ή Πενταγιού, όπως την αποκαλούν οι ντόπιοι, είναι ορεινό χωριό της τέως επαρχίας Δωρίδας. Βρίσκεται κτισμένο σε υψόμετρο 950 μ. και σε απόσταση 80 χλμ. ΒΔ από την πρωτεύουσα του νομού, Άμφισσα. Αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Πενταγιών και υπάγεται διοικητικά στην Δημοτική Ενότητα Βαρδουσίων του Δήμου Δωρίδος. Έχει μόνιμο πληθυσμό 246 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.Χτισμένο σε πλαγιά, το χωριό έχει θεά προς την ανατολή την κορυφογραμμή των Βαρδουσίων, ενώ τη δύση οριοθετεί το Ξεροβούνι.

 Το χωριό που συνδέεται με τον θρύλο της Μαρίας της Πενταγιώτισσας, ιδρύθηκε το 16ο αιώνα. Η ονομασία ίσως προήλθε από τους πέντε προστάτες αγίους του ή από τους πέντε δρόμους που ξεκινούν ακτινωτά από την Πενταγιού προς τα γύρω χωριά, ενώ κατά το μελετητή Ιωάννη Παπαγεωργίου, πήρε το όνομά του από τους πέντε αδερφούς (πέντε γιους) Καμπεραίους που πρωτοεγκαταστάθηκαν στο χωριό. Κατά τον ιστορικό Δημήτρη Σταμέλο, στο σύγγραμμά του «Η Δωρίδα στην Τουρκοκρατία», το όνομα των Πενταγιών προήλθε από την επιτόπιο θανάτωση κατά τους διωγμούς Διοκλητιανού και Μαξιμιλιανού το 288 μ.Χ. πέντε νεαρών ατόμων, του Ευστρατίου, του Αυξεντίου, του Ευγενίου, του Μαρδαρίου και του Ορέστη λόγω των χριστιανικών τους πεποιθήσεων, οι οποίοι μετά την επικράτηση του χριστιανισμού ανακηρύχθηκαν Άγιοι. Προφανώς το χωριό λεγόταν αρχικώς «Πεντάγιοι» και αργότερα κατά παραφορά Πενταγιοί. Με την αυτή ονομασία λεγόταν για ένα διάστημα 30 ετών και το Γαλαξίδι κατά το τέλος του 17ου αιώνα. Όταν το 1826, μετά την έξοδο του Μεσολογγίου, μία ομάδα αγωνιστών κατέφυγε στους Πενταγιούς, ο Μουσταφάμπεης με δύο χιλιάδες Τούρκους χτύπησε το χωριό. Έλληνες αγωνιστές με επικεφαλής τους Ράγκο και Τσόγκα τους καταδίωξαν προς τον ποταμό Κόκκινο όπου και νικήθηκαν από τον οπλαρχηγό Σκαλτσοδήμο στον ρύακα του Κόκκινου ποταμού, στην τοποθεσία που αποκαλείται μέχρι σήμερα «Τουρκόρεμα». Κύρια ασχολία των κατοίκων η γεωργία και η κτηνοτροφία. Η πλούσια πανίδα της περιοχής έχει καταστήσει τους Πενταγιούς κέντρο συγκέντρωσης κυνηγών και ορειβατών. Σήμερα υπάρχουν δύο παραδοσιακοί ξενώνες που λειτουργούν όλο τον χρόνο. Η πλακόστρωτη πλατεία του χωριού, με έναν πλάτανο να δεσπόζει στη μέση. Η εκκλησία των Παμμεγίστων Ταξιαρχών, με το ξυλόγλυπτο τέμπλο, δίπλα στην πλατεία. Το παλιό Μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονα, δύο χιλιόμετρα από τους Πενταγιούς, που λειτουργεί τουλάχιστον από το 1416. Η «μεγάλη βρύση», χώρος αναψυχής στο «κάτω χωριό» με πέντε πηγές και παιδική χαρά. Η «βρύση του Μαστρογιάννη» και τα «Τσωραίικα Πλατάνια», όπου λειτουργούσε παλιά η «πάνω πλατεία» του χωριού. Τα ορειβατικά μονοπάτια που οδηγούν στα εξωκλήσια. Το παραδοσιακό πανηγύρι στην πλατεία του χωριού, στις 26 και 27 Ιουλίου, στη γιορτή του Αγίου Παντελεήμονα. Το «ρουμελιώτικο αντάμωμα» που διοργανώνεται από τον Δήμο Βαρδουσίων. Ένα ολοήμερο παραδοσιακό ρουμελιώτικο γλέντι, κάθε καλοκαίρι το Σάββατο μετά τον Δεκαπενταύγουστο. Αρχοντικά Μαρίας Πενταγιώτισσας και Δημήτρη Τουρκάκη (Παπαγεωργίου) Δήμος Βαρδουσίων Αρχειοθετήθηκε 2007-11-02 στο Wayback Machine.
Φαλέου

Η Φαλέου (σαμόα: Faleu) είναι ένα χωριό των νησιών Σαμόα. Είναι το μεγαλύτερο σε πληθυσμό χωριό του νησιού Μανόνο. Ανήκει στο Αϊγκα-ι-λε-Τάι. Έχει πληθυσμό 354 κατοίκων (2006).Το Μανόνο συμπεριλάμβάνει μόνο τέσσερα χωριά: Σάλουα, Λεπουιά'ι, Απάι και την Φαλέου.

 Η Φαλέου βρίσκεται νότια του νησιού. Η Φαλέου έχει πληθυσμό 354 κατοίκων (2006). Είναι το δεύτερο μικρότερο σε πληθυσμό χωριό από τα τέσσερα του Μανόνο, αλλά σε έκταση είναι η Λεπουιά'ι. Μανόνο Κατάλογος πόλεων των Σαμόα Κατάλογος πόλεων της Αϊγκα-ι-λε-Τάι
752 Σουλαμίτις

Η Σουλαμίτις (Sulamitis) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,112. Ανακαλύφθηκε το 1913 από τον Ρώσο αστρονόμο Γκριγκόρι Νικολάεβιτς Νέουιμιν, που παρατηρούσε από το Σιμέις της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της από τη βιβλική μορφή Σουλαμίτιδα.

 Η μέση διάμετρος της Σουλαμίτιδος εκτιμάται σε 62,77 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,0409. Η Σουλαμίτις περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 27 ώρες και 22 λεπτά, μία αργή περιστροφή για αστεροειδή. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Ekahau Site Survey

Το Ekahau Site Survey είναι ένα εργαλείο σχεδιασμού δικτύων Wi-Fi, τοπογράφησης και διαχείρισης. Τρέχει σε Microsoft Windows ή macOS (beta) και υποστηρίζει τα ασύρματα δίκτυα τύπου 802.11 a / b / g / n / ac. Το Ekahau Site Survey αναπτύχθηκε από την Ekahau, Inc., μια εταιρεία με έδρα τις ΗΠΑ που ιδρύθηκε το 2000. Η Ekahau, Inc. είναι μια ιδιωτική εταιρία που υποστηρίζεται από επιχειρήσεις με έδρα το Northern Virginia Corridor στο Reston της Βιρτζίνια. Η εταιρεία κατέχει 10 διπλώματα ευρεσιτεχνίας για συστήματα εντοπισμού πραγματικού χρόνου.

 Το Ekahau Site Survey παρέχει μια εικόνα σε επίπεδο εδάφους της κάλυψης και της απόδοσης του WLAN με βάση τα δεδομένα που συλλέγονται κατά τη διάρκεια παθητικής και ενεργητικής συλλογής μετρήσεων (έρευνας). Είναι επίσης σε θέση να πραγματοποιήσει προβλέψεις που διευκολύνουν τον προγραμματισμό WLAN κατά το στάδιο της προ-εγκατάστασης. Επιπλέον, η εφαρμογή είναι σε θέση να εκτελέσει ανάλυση φάσματος, η οποία απαιτεί έναν αναλυτή φάσματος που βασίζεται σε USB. Το Ekahau Site Survey είναι βελτιστοποιημένο για κεντρικά διαχειριζόμενα δίκτυα Wi-Fi 802.11n. Το Ekahau προσφέρει επίσης ένα βασικό εργαλείο επιτόπιας έρευνας που ονομάζεται HeatMapper και ένα βασικό εργαλείο αξιολόγησης WLAN για smartphones και tablets (υπολογιστής ταμπλέτα) που βασίζονται σε Android, που ονομάζεται Ekahau Mobile Survey. 802.11 n και 802.11 ac υποστήριξη, καθώς και 802.11 a/b/g 3D πρόβλεψη σχεδιασμού του δικτύου Hybrid Site Surveys: Ταυτόχρονη παθητική και ενεργητική έρευνα (συλλογή μετρήσεων) GPS-assisted υπαίθριες έρευνες Δημιουργία προσαρμόσιμων εκθέσεων Ενσωμάτωση με το Ekahau Real-Time Location Tracking System (Ekahau Σύστημα Παρακολούθησης Τοποθεσίας σε Πραγματικό Χρόνο) Ενοποίηση με το Cisco WCS και Avaya WMS Επίσημος ιστότοπος
Ποταμός Μετζερντά

Ο ποταμός Μετζερντά (αραβικά: وادي مجردة‎), ο ποταμός Μπαγκραντά της κλασικής περιόδου, είναι ποταμός της Βόρειας Αφρικής που ρέει από τη βορειοανατολική Αλγερία μέσω της Τυνησίας προτού εκβάλει στον Κόλπο της Τύνιδας και στη Λίμνη της Τύνιδας. Με μήκος 450 χλμ. (280 μίλια), είναι ο μεγαλύτερος ποταμός της Τυνησίας. Είναι επίσης γνωστός ως Ουαντί Ματζαρντά ή Μετζερχά (γαλλικά: Oued Majardah‎).

 Ο ποταμός Μετζερντά πηγάζει από τον Άτλαντα Τελλ, τμήμα της οροσειράς του Άτλαντα, στη βορειοανατολική Αλγερία και στη συνέχεια ρέει ανατολικά προς την Τυνησία και τελικά εκβάλει στον κόλπο της Υτικής στη Μεσόγειο. Ο ποταμός έχει μήκος περίπου 450 χλμ. (280 μίλια). Είναι ο σημαντικότερος και μακρύτερος ποταμός της Τυνησίας και διαθέτει φράγματα σε διάφορες τοποθεσίες, όντας σημαντικός πάροχος ύδατος για τις καλλιέργειες σιταριού της χώρας.Ο Κόλπος της Υτικής σχηματίστηκε κατά τη μεταπαγετωνική υπέρβαση πριν από περίπου 6.000 χρόνια. Με την πάροδο του χρόνου, οι ιζηματογενείς εναποθέσεις από τον ποταμό Μετζερντά κάλυψαν σταδιακά το βόρειο τμήμα του κόλπου. Η διαδοχή των γεγονότων κατά τους ιστορικούς χρόνους έχει συναχθεί από αρχαία έγγραφα και αρχαιολογικά στοιχεία. Μετά την τελευταία μεγάλη πλημμύρα το 1973, ο Μετζερντά άλλαξε, για άλλη μια φορά, την πορεία του. Πλέον ρέει μέσα από ένα κανάλι που είχε αρχικά διανοιχθεί για να διοχετεύσει τα ύδατα της υπερχείλισης που προκλήθηκαν από τις πλημμύρες. Ιστορικά, ο Μετζερντά είναι ο κρίσιμος δίαυλος της Τυνησίας που παρέχει νερό στις εγκαταστάσεις εφοδιασμού της χώρας και είναι επίσης ζωτικής σημασίας για τους ανθρώπους που κατοικούν κοντά του. Το νερό από τον Μετζερντά χρησιμοποιείται για άρδευση και είναι ζωτικής σημασίας για τη γεωργία της περιοχής. Ένας εξαιρετικά στρατηγικής σημασίας ποταμός της Βόρειας Αφρικής, είχε γίνει αντικείμενο μάχων και επικοίστηκε πολλές φορές στην ιστορία των Βέρβερων, Φοινίκων, Καρχηδονίων, Ρωμαίων, Βάνδαλων, Βυζαντινών, Αράβων και Οθωμανών. Αρκετές μεγάλες πόλεις, όπως η Υτική, η Καρχηδόνα, και τελικά η Τύνιδα ιδρύθηκαν πάνω ή κοντά στον ποταμό. Τα πρώην λιμάνια της Υτικής και του Γκαρ ελ-Μελ, ωστόσο, τελικά αποκόπηκαν από τα ανοιχτά λόγω προσχώσεων των λιμανιών τους. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Medjerda στο Wikimedia Commons
Σιδηροδρομική γραμμή Λαρίσης - Βόλου

Η Σιδηροδρομική Γραμμή Λαρίσης - Βόλου είναι ελληνική περιφερειακή σιδηροδρομική γραμμή που συνδέει το πολεοδομικό συγκρότημα της Λάρισας με τον Βόλο, και άλλες πόλεις στους νομούς Λαρίσης και Μαγνησίας. Είναι η πιο σημαντική σιδηροδρομική γραμμή της Θεσσαλίας, μετά την γραμμή Αθηνών - Καλαμπάκας. Ο δυτικός τερματικός της, είναι η Λάρισα, στην οποία υπάρχουν ανταποκρίσεις προς την Αθήνα και την Θεσσαλονίκη. Η γραμμή διέρχεται επίσης από το Κιλελέρ, το Αρμένιο, το Στεφανοβίκειο και το Βελεστίνο.

 Ο δυτικός τερματικός της γραμμής Λαρίσης - Βόλου είναι ο σιδηροδρομικός σταθμός Λαρίσης στο πολεοδομικό συγκρότημα της Λάρισας. Συνεχίζει νοτιοανατολικά περνώντας από το Κιλελέρ, το Αρμένιο και το Στεφανοβίκειο. Προχωράει νότια και φτάνει στο Βελεστίνο όπου συναντά την πρώην μετρική γραμμή προς Καλαμπάκα. Η γραμμή προχωράει ανατολικά περνώντας από τα Μελισσιάτικα και καταλήγει στο Βόλο. Η γραμμή Λαρίσης - Βόλου εγκαινιάστηκε στις 22 Απριλίου 1884, ως τμήμα των Σιδηροδρόμων Θεσσαλίας, με μετρικό εύρος και η διαδρομή του ήταν μερικώς διαφορετική από τη σημερινή, δηλαδή διερχόταν από το Λατομείο Βόλου και προχωρούσε στο κέντρο της πόλης, ενώ υπήρχε συνδετήρια γραμμή από τον Βόλο στο Πήλιο, που εξυπηρετούταν από το τρενάκι του Πηλίου. Επίσης, στο Βελεστίνο, από το 1884 μέχρι το 1999, υπήρχε ανταπόκριση με γραμμή προς Καλαμπάκα. Το 1960, ελήφθη η απόφαση ώστε η γραμμή Λαρίσης - Βόλου να μετατραπεί σε γραμμή κανονικού εύρους, για να διευκολυνθεί η ανταπόκρισή της στο σταθμό της Λάρισας με τη γραμμή Αθηνών - Θεσσαλονίκης, και να μπορούν να κυκλοφορούν συρμοί κανονικού εύρους με περισσότερη άνεση. Επιλογή αναδόχου για γραμμή διπλή, προσθήκη στάσης στην Α' ΒΙΠΕ Βόλου το 2025 μεταξύ Βελεστίνου και Μελισσιάτικων, καθώς και ηλεκτροκίνητη και να εγκατασταθεί σύγχρονο σύστημα τηλεδιοίκησης - σηματοδότησης Η νέα γραμμή θα είναι έτοιμη το 2027 και ο χρόνος διέλευσης των δύο πόλεων θα πέσει από τα 48 στα 40 λεπτά. Eπίσης θα μπορεί να δρομολογηθεί μετά από χρόνια απευθείας συρμός από Αθήνα προς Βόλο μέσω Λαρίσης. Μελέτη σύνδεσης λιμένος Βόλου με αεροδρόμιο Νέας Αγχιάλου και ΒΙΠΕ Λάρισα, ανταπόκριση με γραμμή προς Αθήνα, Θεσσαλονίκη και προαστιακό Θεσσαλονίκης Βελεστίνο Βόλος
Οι άβυσσοι

Οι Άβυσσοι είναι μια γαλλική ταινία του 1963 σε σκηνοθεσία Νίκου Παπατάκη. Πρόκειται για ένα βίαιο και σουρεαλιστικό μείγμα φάρσας και κοινωνικού σχολιασμού, με ιστορία που βασίστηκε στην πραγματική υπόθεση των αδελφών Παπέν.

 Η Μισέλ και η Μαρί-Λουίζ (τις οποίες ενσαρκώνουν οι αδελφές Φρανσίν και Κολέτ Μπερζέ) είναι μόνες στην εξοχική κατοικία που ανήκει στους εργοδότες τους. Δεν τους έχει καταβληθεί κανένας μισθός επί σειρώ τριών ετών, αλλά οι εργοδότες τους υποσχέθηκαν την ιδιοκτησία του ορνθοτροφείου που είναι ιδιοκτησία τους. Τώρα, όμως, σκοπεύουν να πουλήσουν το ορνθοτροφείο, αφήνοντας τα κορίτσια χωρίς καθόλου χρήματα. Η Μισέλ και η Μαρί-Λουίζ τσακώνονται και τα ξαναβρίσκουν, ενώ στο μεταξύ αφήνουν το σπίτι να καταρρεύσει. Ξαφνικά επιστρέφουν οι εργοδότες νωρίτερα από το αναμενόμενο. Τα κορίτσια επαναστατούν, παρακούοντας τους εργοδότες και βασανίζοντάς τους, ειδικά την ενήλικη κόρη τους Ελίζαμπεθ, η οποία φαίνεται να έχει λεσβιακή προσκόλληση με τη Μαρί-Λουίζ, αν και είναι παντρεμένη. Κάποια στιγμή, έρχεται ο σύζυγός της, Φιλίπ, φέρνοντας μαζί του αγοραστές για το σπίτι. Η Μισέλ και η Μαρί-Λουίζ Μαρί-Λουίζ να σερβίρουν καφέ την ώρα που υπογράφεται η συμφωνία. Μόλις γίνει αυτό, όμως, ξεσπούν ξανά. Πρώτα, κλειδώνονται στην κουζίνα και στη συνέχεια επιτίθενται στην Ελίζαμπεθ και τη μητέρα της και δολοφονώντας τους με ένα κουζινομάχαιρο και ένα σίδερο. Η ταινία τελειώνει με μια λεζάντα, που κάνει ρητή αναφορά στην πραγματική ιστορία των αδελφών Παπέν. Φρανσίν Μπερζέ ως Μισέλ Κολέτ Μπερζέ ως Μαρί-Λουίζ Πασκάλ ντε Μποϊσόν ως Ελίζαμπεθ Λαπέρ Κολέτ Ρεζί ως κυρία Λαπέρ Πολ Μπονιφάρ ως κύριος Λαπέρ Ζαν-Λουί λε Γκοφ ως Philippe Η ταινία συμμετείχε στο Φεστιβάλ των Καννών το 1963. Το 2005, το 46ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης Οι ισορροπιστές προβλήθηκαν σε ειδικό αφιέρωμα στον Νίκο Παπατάκη. Οι άβυσσοι στην IMDb
Κυβερνείο 6ης Οκτωβρίου

To Κυβερνείο της 6ης Οκτωβρίου (αραβικά :محافظة السادس من أكتوبر ) ήταν διοικητική διαίρεση (Κυβερνείο) της Αιγύπτου. Βρισκόταν στο Δέλτα του Νείλου με πρωτεύουσα την Πόλη 6ης Οκτωβρίου.

 Το Κυβερνείο της 6ης Οκτωβρίου αποσπάστηκε από το Κυβερνείο Γκίζας στις 17 Απριλίου 2008. Δημιουργήθηκε με προεδρικό διάταγμα προκειμένου να ελαφρύνει το βάρος που διατίθενται στο κυβερνείο Γκίζας, μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες επαρχίες της Αιγύπτου. Η πόλη της 6ης Οκτωβρίου έγινε η πρωτεύουσα του Κυβερνείου, το οποίο ως επί το πλείστον αποτελείται από πρόσφατα ιδρυθέντες κοινότητες. Στις 14 Απριλίου του 2011, ο πρωθυπουργός Εσσάμ Σχαράφ κατάργησε το κυβερνείο και το προσάρτησε στο κυβερνείο Γκίζας.
Αναλυτική μηχανή

Η Αναλυτική Μηχανή ήταν σχέδιο ενός μηχανικού υπολογιστή γενικής χρήσης από τον Βρετανό μαθηματικό Τσαρλς Μπάμπατζ, το οποίο αποτελεί σημαντικό βήμα στην ιστορία των υπολογιστών. Μπορούσε να προγραμματιστεί με τη χρήση διάτρητων καρτών. Δεν ήταν μία μοναδική φυσική μηχανή, αλλά μία ακολουθία από σχέδια που έφτιαχνε ο Μπάμπατζ μέχρι και το θάνατο του το 1871.Λόγω της πολυπλοκότητας της μηχανής, της έλλειψης επιστημονικής διαχείρισης του έργου, του κόστους της κατασκευής του, καθώς και της δυσκολία εκτίμησης της αξίας του από το Κοινοβούλιο σε σχέση με άλλα έργα, η μηχανή δεν κατασκευάστηκε ποτέ. Ορισμένοι είπαν ότι οι τεχνολογικοί περιορισμοί της εποχής ήταν ένα επιπλέον εμπόδιο για την κατασκευή της μηχανής, αλλά αυτό έχει καταρριφθεί με την «μερική» κατασκευή μίας από τις μηχανές του Μπάμπατζ από τον γιο του Χένρι, και τώρα με την κατασκευή ενός από τα απλούστερα σχέδιά του από το Βρετανικό Μουσείο Επιστημών. Υπάρχουν σήμερα ενδείξεις ότι το μηχάνημα θα μπορούσε να είχε κατασκευαστεί με επιτυχία με την τεχνολογία της εποχής, αν η χρηματοδότηση και πολιτική υποστήριξη ήταν ισχυρότερη.

 Η πρώτη προσπάθεια του Μπάμπατζ για την κατασκευή μηχανικής υπολογιστικής συσκευής ήταν η διαφορική μηχανή, μια ειδικού σκοπού αριθμομηχανή η οποία συνόψιζε τις τιμές των λογαρίθμων και των τριγωνομετρικών συναρτήσεων με τη μέθοδο των πεπερασμένων διαφορών για την δημιουργία προσεγγίσεων πολυωνύμου. Η είσοδος (δεδομένα και προγράμματα) θα γινόταν με τη χρήση διάτρητων καρτών, μέθοδος που χρησιμοποιούνταν εκείνη την εποχή για τον προγραμματισμό μηχανικών αργαλειών. Για την έξοδο η μηχανή θα είχε εκτυπωτή, πλότερ και ένα κουδούνι. Θα υπήρχε μια μνήμη η οποία θα ήταν ικανή να αποθηκεύσει 1000 αριθμούς με 50 δεκαδικά ψηφία ο καθένας. Μια αριθμητική μονάδα («Μύλος») που θα έκανε τις τέσσερις αριθμητικές πράξεις, συγκρίσεις και προαιρετικά τετραγωνικές ρίζες. Όπως και η κεντρική μονάδα επεξεργασίας (CPU) σε ένα σύγχρονο υπολογιστή, ο «μύλος» θα στηριζόταν στις δικές του εσωτερικές διαδικασίες για να αντεπεξέλθει στις πιο περίπλοκες οδηγίες που θα δινόταν από το πρόγραμμα του χρήστη.Η γλώσσα για τον προγραμματισμό της συσκευής θα ήταν παρόμοια με την σύγχρονες συμβολικές γλώσσες (Assembly). Βρόχοι και υπό συνθήκη διακλάδωση ήταν δυνατόν να χρησιμοποιηθούν, και έτσι η γλώσσα, όπως σχεδιάστηκε, θα ήταν πλήρης κατά Τιούρινγκ πολύ πριν διατυπωθεί η έννοια από τον Άλαν Τιούρινγκ. Ήταν να χρησιμοποιηθούν τρεις διαφορετικοί τύποι διάτρητων καρτών: μια για τις αριθμητικές πράξεις, μια για τις αριθμητικές σταθερές, και η άλλη για την φόρτωση αριθμών από την μνήμη στην αριθμητική μονάδα και αντίστροφα. Για τους τρεις τύπους καρτών θα υπήρχαν και τρεις ξεχωριστοί αναγνώστες. Τσαρλς Μπάμπατζ Διαφορική μηχανή Μηχανισμός των Αντικυθήρων
Θησαυρός των Ακανθίων (Δελφοί)

Ο Θησαυρός των Ακανθίων ήταν οικοδόμημα αφιερωμένο από την πόλη Άκανθο της Χαλκιδικής, η οποία στη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου συμμάχησε με τη Σπάρτη εναντίον των Αθηναίων.

 To 424 π.Χ., μεσούντος του Πελοποννησιακού Πολέμου, ο Σπαρτιάτης βασιλιάς Βρασίδας κατόρθωσε να πείσει την Άκανθο, σύμμαχο ως τότε της Αθήνας στη Χαλκιδική, να αποστατήσει από τη συμμαχία. Στη συνέχεια οι Ακάνθιοι συντάχθηκαν με τον Βρασίδα και πολέμησαν εναντίον των Αθηναίων . Από τα λάφυρα των μαχών ανήγειραν έναν θησαυρό στο τέμενος του Απόλλωνα στους Δελφούς, που μνημόνευε την κοινή αυτή νίκη και την ανέγερση του θησαυρού. Ο Πλούταρχος παραθέτει τη σχετική επιγραφή στο "Βίο του Λυσάνδρου": "Βρασίδας καὶ Ἀκάνθιοι ἀπ' Ἀθηναίων" . Η αναγραφή του ονόματος του Βρασίδα αποτελούσε εξαιρετική τιμή, εάν αυτός βρισκόταν ακόμη εν ζωή όταν αφιερώθηκε ο θησαυρός .Στην κλασική περίοδο δεν συνηθιζόταν να αναγράφεται το όνομα ηγετών σε αφιερώματα τέτοιου τύπου, που αποτελούσαν επιπλέον συλλογικές προσφορές στον θεό. Έχει διατυπωθεί η άποψη λοιπόν ότι ο θησαυρός των Ακανθίων οικοδομήθηκε μετά τον θάνατο του Βρασίδα το 422 π.Χ. Ωστόσο υπάρχουν και οι αντίθετες απόψεις, που υποστηρίζουν ότι η αναγραφή του ονόματος ήταν ενδεικτική πως ο Βρασίδας θα ήταν ακόμη στη ζωή. Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι ο ανδριάντας που έστεκε εντός του θησαυρού ήταν του βασιλιά Λύσανδρου, παρά το γεγονός ότι πολλοί πίστευαν ότι απεικόνιζε τον Βρασίδα. Ο Παυσανίας αναφέρει πως στο θησαυρό των Ακανθίων έστεκε μια χρυσελεφάντινη τριήρις, δωρισμένη από τον Κύρο το Νεότερο, βασιλιά των Περσών. Πίσω από τον θησαυρό των Ακανθίων στα ρωμαϊκά χρόνια ανοίχθηκε μια πύλη στον ιερό περίβολο, η οποία οδηγούσε στη λεγόμενη "οικία των περιστυλίων" που χρονολογείται στον 1ο αιώνα μ.Χ. Θησαυρός των Αθηναίων Θησαυρός των Βοιωτών Θησαυρός των Θηβαίων Θησαυρός των Κνιδίων Θησαυρός των Κυρηναίων Θησαυρός των Μασσαλιωτών Θησαυρός των Μεγαρέων Θησαυρός των Σικυωνίων Θησαυρός των Σιφνίων Bommelaer, J.-F., Laroche, D., Guide de Delphes. Le site, Paris 1991: 161-162, Currie, B., Pindar and the Cult of Heroes, Oxford 2005.
Κωνσταντίνος Αριστίας

Ο Κωνσταντίνος Κυριάκος Αριστίας (ρουμανικά: Costache Aristia, Κωνσταντινούπολη 1800 – Βουκουρέστι 18 Απριλίου 1880) ήταν ο πρώτος Έλληνας και Ρουμάνος επαγγελματίας ηθοποιός, ιδρυτής του Ρουμανικού Εθνικού Θεάτρου, συγγραφέας και μεταφραστής.

 Αποφοίτησε από το γυμνάσιο στο Βουκουρέστι. Το 1817 η κόρη του ηγεμόνα της Βλαχίας Καρατζά, Ραλλού, ίδρυσε στο Βουκουρέστι το "Ελληνικό Θέατρο". Η Φιλική Εταιρεία κατόρθωσε έμμεσα να το επηρεάσει. Ο Αριστίας ως σπουδαστής, έπαιξε στο «Βρούτο» του Βολταίρου και στον «Τιμολέωνα» του Ιωάννη Ζαμπέλιου. Εμπνευσμένος από τις ιδέες του Διαφωτισμού αλλά και της απελευθέρωσης της Ελλάδας από τον Οθωμανικό ζυγό, ο Αριστίας προσχώρησε στη Φιλική Εταιρία. Από την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης στις ηγεμονίες, το Φεβρουάριο του 1821, ο Αριστίας συνασπίστηκε με τον Αλέξάνδρο Υψηλάντη. Στη Μάχη του Δραγατσανίου ήταν ο σημαιοφόρος του Ιερού Λόχου και ήταν ένας από τους λίγους επιζόντες μαχητές του. Μετά την ήττα, ο Αριστίας αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Βλαχία. Η Ραλλού Καρατζά τον είχε στείλει με δικά της έξοδα στη Γαλλία για να σπουδάσει υποκριτική τέχνη στον Τάλμα Φρανσουά Ζοζέφ. Το 1827 επέστρεψε στο Βουκουρέστι. Εκεί δίδαξε ελληνικά και γαλλικά στο Εθνικό Κολλέγιο του Αγίου Σάββα. Το 1833 ίδρυσε θεατρική σχολή όπου δίδαξε. Ο Αριστίας έθεσε τα θεμέλια του επαγγελματικού ρουμάνικου θεάτρου. Παράλληλα ήταν μεταφραστής και συγγραφέας. Μετέφρασε στα ρουμανικά την Ιλιάδα του Ομήρου καθώς και Πλούταρχο και Μολιέρο ανάμεσα σε άλλους συγγραφείς. Το 1840 ο Αριστίας πήγε στην Αθήνα για τη δημιουργία νέου ελληνικού θεατρου. Αντιμέτωπος με το βαυαρικό καθεστώς του Όθωνα επέστρεψε στο Βουκουρέστι. Κατά τη Ρουμανική Επανάσταση του 1848 ο Αριστίας συμμετείχε ως συνταγματάρχης της Εθνικής Φρουράς. Μετά την κατάπνιξη της επανάστασης έζησε στην Αυστρία, τη Γαλλία, την Τουρκία και την Ελλάδα. Το 1851 επέστρεψε στη Ρουμανία. Φωτιάδης, Δημήτρης (1971): Η Επανάσταση του 21, Μέλισσα, τόμος Α', σσ. 271-272
Βαλκανικό κύπελλο συλλόγων 1975

Το Βαλκανικό Κύπελλο Συλλόγων 1975 ήταν το 13ο Βαλκανικό Κύπελλο συλλόγων ποδοσφαίρου, μια ποδοσφαιρική διοργάνωση στην οποία μετείχαν έξι σύλλογοι βαλκανικών κρατών. Διεξήχθη σε δύο ομίλους με βαθμολογία και οι νικητές αγωνίστηκαν σε διπλό τελικό. Το Κύπελλο κατέκτησε αήττητη η Ραντνίσκι Νις από τη Σερβία της ενιαίας τότε Γιουγκοσλαβίας. Ήταν η πρώτη ομάδα της Γιουγκοσλαβίας που πήρε το τρόπαιο. Στον τελικό αντιμετώπισε την Εσκισεχίρσπορ από την Τουρκία. Η διοργάνωση διάρκεσε από το Μάρτιο ως το Νοέμβριο του 1975.

 5-3-75: Λοκομοτίβ - Εσκισεχίρ: 3-0 16-4-75: Εσκισεχίρ - Φαρούλ: 2-1 21-5-75: Εσκισεχίρ - Λοκομοτίβ: 3-0 14-6-75: Φαρούλ - Εσκισεχίρ: 2-2 26-7-75: Φαρούλ - Λοκομοτίβ: 2-1 2-8-75: Λοκομοτίβ - Φαρούλ: 1-0 19-3-75: Ραντνίσκι - Πανιώνιος: 2-0 (Άντις 10΄, Κοβάτελ 64΄) 2-4-75: Πανιώνιος - Νεντόρι: 2-1 (Τσίκας 55΄, Ντιμπρά 60΄, Μαύρος 84΄) 9-4-75: Νεντόρι - Ραντνίσκι: 0-0 23-4-75: Πανιώνιος - Ραντνίσκι: 0-0 29-5-75: Ραντνίσκι - Νεντόρι: 3-0 15-6-75: Νεντόρι - Πανιώνιος: 6-0Σχόλια: Ο Πανιώνιος ξεκίνησε με ήττα από τη Ραντνίσκι αλλά με τη νίκη επί της Νεντόρι διατήρησε τις ελπίδες του για πρόκριση. Μετά την ισοπαλία 0-0 που παραχώρησε στη Ραντνίσκι έχασε κάθε ελπίδα και στο τελευταίο, αδιάφορο, ματς με τη Νεντόρι πήγε με πολλούς αναπληρωματικούς, με αποτέλεσμα να γνωρίσει συντριπτική ήττα. ΤΕΛΙΚΟΣ (α΄ αγώνας): Νις, 15 Οκτωβρίου 1975:ΤΕΛΙΚΟΣ (β΄ αγώνας): Εσκισεχίρ, Νοέμβριος 1975: Αρχείο Βαλκανικού Κυπέλλου
Ναότο Καν

Ο Ναότο Καν (ιαπωνικά: 菅直人‎), Ούμπε, Γιαμαγκούτσι, 10 Οκτωβρίου 1946) είναι πολιτικός από την Ιαπωνία, ο οποίος εξελέγη πρωθυπουργός το 2010. Τον Ιούνιο του 2010, ως υπουργός οικονομικών, εξελέγη πρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος της Ιαπωνίας (DPJ) και διορίστηκε από τη Δίαιτα ως ο επόμενος πρωθυπουργός, στη θέση του παραιτηθέντος Γιούκιο Χατογιάμα.Γιος επιχειρηματία, αποφοίτησε το 1970 από το Τεχνολογικό Ινστιτούτο του Τόκιο. Είναι Βουδιστής στο θρήσκευμα.

 Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στην Κάτω Βουλή το 1980, με το κόμμα Σοσιαλδημοκρατική Ομοσπονδία (SDF). Το 1996, όταν ήταν υπουργός υγείας, αποκάλυψε ότι το υπουργείο ήταν υπεύθυνο για το σκάνδαλο με το μολυσμένο αίμα. Την περίοδο εκείνη ο Καν ήταν μέλος ενός μικρού πολιτικού κόμματος που αποτελούσε τον κυβερνώντα συνασπισμό από κοινού με το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα (LDP). Η πράξη του εκείνη ήταν χωρίς προηγούμενο και είχε ως αποτέλεσμα ο ίδιος να αποκτήσει δημοσιότητα στα ΜΜΕ. Μετά την παραίτηση του Χατογιάμα από την προεδρία του Δημοκρατικού Κόμματος της Ιαπωνίας, ο Καν ανέλαβε ξανά πρόεδρός του. Τον Ιούλιο το 2003, το DPJ και το Κόμμα των Φιλελευθέρων του Ισίρο Οζάουα συμφώνησαν στο σχηματισμό ενός ενιαίου κόμματος της αντιπολίτευσης και με αυτόν έλαβαν μέρος στις εκλογές εκείνης της χρονιάς. Το 2004, ο Καν κατηγορήθηκε ότι δεν είχε πληρώσει ετήσια έξοδα και υποχρεώθηκε για μία ακόμη φορά σε παραίτηση από την ηγεσία του κόμματός του, που ανακοινώθηκε από τον ίδιο επίσημα στις 10 Μαΐου 2004. Στα μέσα Οκτωβρίου του 2005 εξήγγειλε την ίδρυση νέου κόμματος, με την ονομασία "Dankai" (Κόμμα Πολλών Γεννήσεων). Στις 6 Ιανουαρίου 2010 διορίστηκε υπουργός οικονομικών από τον πρωθυπουργό Γιούκιο Χατογιάμα και ανέλαβε επίσης αντιπρόεδρος της κυβέρνησης. Ο Καν έγινε διάδοχος του παραιτηθέντος Χατογιάμα στο πρωθυπουργικό αξίωμα και στην ηγεσία του κόμματος στις 4 Ιουνίου 2010. Την ίδια ημέρα ο Καν εξελέγη στην ηγεσία του DPJ και συνακόλουθα η Δίαιτα τον εξέλεξε πρωθυπουργό. Ο Καν κατά την βραχύβια θητεία του στην πρωθυπουργία, αντιμετώπισε την φυσική καταστροφή από τον σεισμό και το τσουνάμι της 11ης Μαρτίου 2011 και επικρίθηκε για τους χειρισμούς της κυβέρνησής του. Ακολούθησε η πυρηνική κρίση στη Φουκουσίμα, που επιδείνωσε την οικονομία. Παραιτήθηκε από την προεδρία του Δημοκρατικού Κόμματος Ιαπωνίας, λίγες ώρες μετά την απόφαση της Βουλή να εγκρίνει δύο νομοσχέδια για την αύξηση του δανεισμού και την προώθηση Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας. BBC NEWS – Προφίλ του πολιτικού Επίσημος ιστότοπος Δημοκρατικό Κόμμα της Ιαπωνίας
Edge of Forever

Edge of Forever είναι ο τίτλος του δέκατου στούντιο δίσκου του αμερικανικού ροκ συγκροτήματος Lynyrd Skynyrd, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 10 Αυγούστου του 1999 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "CMC International". Αυτός ήταν ο δεύτερος δίσκος του κιθαρίστα Ρίκι Μέντλοκ με το συγκρότημα, ο οποίος στο παρελθόν υπήρξε βασικό στέλεχος των Blackfoot, όπως και του Χιούι Τόμασον, πρώην μέλους των Outlaws. Το άλμπουμ παρουσίασε παρόμοιες πωλήσεις με τους προηγούμενους δίσκους των Lynyrd Skynyrd, φθάνοντας μέχρι τις χαμηλές θέσεις του Top-100 του Billboard, ενώ μπήκε στο Top-20 στη Φινλανδία.

 "Workin'" (Rickey Medlocke, Gary Rossington, Hughie Thomasson, Johnny Van Zant) - 4:53 "Full Moon Night" (Medlocke, Rossington, Thomasson, Van Zant) - 3:44 "Preacher Man" (Medlocke, Rossington, Thomasson, Van Zant) - 4:33 "Mean Streets" (Medlocke, Rossington, Thomasson, Van Zant) - 4:49 "Tomorrow's Goodbye" (Gary Burr, Medlocke, Rossington, Thomasson, Van Zant) - 5:05 "Edge of Forever" (Medlocke, Jim Peterik, Van Zant) - 4:23 "Gone Fishin'" (Medlocke, Rossington, Thomasson, Van Zant) - 4:22 "Through It All" (Peterik, Van Zant, Robert White Johnson) - 5:28 "Money Back Guarantee" (Medlocke, Rossington, Thomasson, Van Zant) - 4:01 "G.W.T.G.G." (Medlocke, Rossington, Thomasson, Van Zant) - 4:03 "Rough Around the Edges" (Medlocke, Rossington, Thomasson, Van Zant) - 5:05 "FLA" (Medlocke, Rossington, Thomasson, Van Zant) - 3:53 Edge of Forever (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 10 Αυγούστου 1999 Το Edge of Forever ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Τζόνι Βαν Ζαντ - φωνητικά Γκάρι Ρόζιγκτον - κιθάρα Χιούι Τόμασον - κιθάρα, φωνητικά Ρίκι Μέντλοκ - κιθάρα, φωνητικά Λέον Γουίλκισον - μπάσο Μπίλι Πάουελ - πλήκτρα Κένι Αρόνοφ - τύμπαναΓκεστ συμμετοχέςΝτέιλ Κραντζ-Ρόζιγκτον - φωνητικά Κάρολ Τσέις - φωνητικά Edge of Forever - Lynyrd Skynyrd | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Lynyrd Skynyrd - Edge of Forever (album review) | Sputnikmusic Lynyrd Skynyrd – Edge of Forever - Discogs
Καμίγ Σεν-Σανς

Ο Καμίγ Σεν-Σανς (Camille Saint-Saëns, 9 Οκτωβρίου 1835 – 16 Δεκεμβρίου 1921) ήταν Γάλλος μουσικός και συνθέτης της ρομαντικής περιόδου. Γεννήθηκε στο Παρίσι το 1835. Πέθανε στο Αλγέρι το 1921.

 Introduction et Rondo capriccioso pour violon et orchestre op 28, 1863 Le Rouet d'Omphale, poème symphonique op 31, 1869 Danse macabre, 1874 (εμπνευσμένο από ένα ποίημα του Ζαν Λαόρ) Symphonie n°3 avec orgue, 1886 Concerto pour piano n°2 en sol mineur op 22 Concerto pour piano n°4 en ut mineur op 44 Concerto pour violoncelle N°1 en la mineur op. 33 Samson et Dalila, 1877 Le Carnaval des animaux, 1886 https://web.archive.org/web/20050902052811/http://perso.wanadoo.fr/garry.holding/music/autres/html/saens.htm
Κιριάτ Γκατ

Η Κιριάτ Γκατ (εβραϊκά: קִרְיַת גַּת) είναι πόλη στο Νότιο Διαμέρισμα του Ισραήλ. Βρίσκεται 56 χλμ νότια του Τελ Αβίβ, 43 χλμ βόρεια της Μπερ Σεβά και 68 χλμ δυτικά νοτιοδυτικά της Ιερουσαλήμ. Το 2021 είχε πληθυσμό 60.582 κατοίκους. Η πόλη φιλοξενεί ένα από τα πιο προηγμένα εργοστάσια κατασκευής ημιαγωγών στον κόσμο, το εργοστάσιο Fab 28 της Intel που παράγει τσιπ με τεχνολογία 7 νανομέτρων και το υπό κατασκευή Fab 38 που σχεδιάζεται να ανοίξει το 2024 και να παράγει τσιπ με τεχνολογία 5 νανομέτρων χρησιμοποιώντας την τεχνική της λιθογραφίας EUV.

 Η Κιριάτ Γκατ πήρε το όνομά της από την Γκαθ, μια από τις πέντε μεγάλες πόλεις των Φιλισταίων. Στα εβραϊκά, «γκατ» σημαίνει «οινοπιεστήριο». Τη δεκαετία του 1950, οι αρχαιολόγοι βρήκαν ερείπια σε ένα κοντινό τελλ (Τελ Ερανί) τα οποία παρερμηνεύτηκαν πως ανήκαν στην πόλη των Φιλισταίων, την Γκαθ. Η τοποθεσία που προτιμάται περισσότερο για την Γκαθ πλέον είναι το Τελ Τσαφίτ, δεκατρία χιλιόμετρα στα βορειοανατολικά. Το 2012, η ​​εθνοτική σύνθεση της πόλης ήταν 93,8% Εβραίοι. Στα πρώτα χρόνια της, η Κιριάτ Γκατ κατοικούνταν κυρίως από Εβραίους Σεφαρδίτες/Μιζραχίτες. Από τη μαζική μετανάστευση των Σοβιετικών Εβραίων, περίπου το ένα τρίτο των κατοίκων προέρχεται από την πρώην Σοβιετική Ένωση. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Kiryat Gat στο Wikimedia Commons
Νασρεντίν Χότζας

Ο Νασρεντίν Χότζα, γνωστότερος στα Ελληνικά ως Ναστραντίν Χότζας ή Ναστραδίν Χότζας (Αραβικά: جحا, η δόξα της πίστης) ήταν δημοφιλής κεντρικός ήρωας μύθων, παροιμιών, ανεκδότων που κυκλοφορούσαν ευρύτατα σε όλες τις κοινωνικές τάξεις της Μέσης Ανατολής, συμπεριλαμβανόμενης και της Τουρκίας.

 Ο Νασρεντίν Χότζας παρουσιάζεται ως τύπος σούφι, φιλόσοφου ανατολίτη, οπλισμένος με φιλοσοφική εγκαρτέρηση στις αντιξοότητες της ζωής, πάντοτε ετοιμόλογος με ελευθερία εκφράσεων, πολλές φορές και με αισχρολογίες. Υποστηρίζεται ότι γεννήθηκε τον 13ο αιώνα κάπου στο Μεγάλο Κορασάν και ότι διατηρούσε φιλία με τον Ταμερλάνο. Κατ΄ άλλους γεννήθηκε στο Σιβρή Χισάρ στη Μικρά Ασία περί τον 15ο με 16ο αιώνα. Το επάγγελμά του ήταν καδής (ιεροδίκης) και Μουλάς (ιεροδιδάσκαλος). Πέθανε και τάφηκε στο Ακ Σεχήρ κοντά στο Ικόνιο όπου υποστηρίζεται ότι υπήρχε ο τάφος του ένα μικρό «τουρμπέ», (=μαυσωλείο). Η εκδοχή πάντως ότι όλοι οι σχετικοί μύθοι του Ναστραντίν πλάστηκαν από τον ίδιο είναι εσφαλμένη, γιατί απλούστατα πολλά αναφέρονται σε πολύ διαφορετικές περιόδους. Ακόμη πολλά ανέκδοτα μπορεί ν΄ αναφέρονται στο όνομά του, αλλά είναι βέβαιο ότι άλλοι είναι οι δημιουργοί τους που παρέμειναν αφανείς αφηγητές. Πάντως, σημειώνεται ότι από τις πλείστες εκδόσεις των ιστοριών του Ναστραντίν σε ξένες γλώσσες, η μετάφραση στην ελληνική ήταν το περισσότερο διαδεδομένο στην Ελλαδική χώρα από την εποχή της οθωμανικής περιόδου και συνεχίστηκε στην ελεύθερη Ελλάδα τουρκικό βιβλίο. Πολλά έθνη της Μέσης Ανατολής θεωρούν τον Νασρεντίν δικό τους, όπως οι Αφγανοί, Άραβες, Πέρσες, Τούρκοι και Ουζμπέκοι). Το όνομά του γράφεται διαφορετικά σε κάθε γλώσσα και πριν ή μετά από αυτό αναφέρονται οι τίτλοι Χότζας, Μουλάς ή Εφέντι. Ο Νασρεντίν ήταν λαϊκός φιλόσοφος και έχει μείνει στη μνήμη και την παράδοση της Ανατολής για τις αστείες ιστορίες και τα ανέκδοτά του. Οι ιστορίες του μπορεί να είναι παράδοξες, απλοϊκές αλλά έχουν βαθύτερα νοήματα, τα οποία γίνονται κατανοητά μέσα από τη διήγηση. Οι ιστορίες του Νασρεντίν Χότζα είναι δημοφιλείς σε όλο τον κόσμο και η UNESCO είχε θεσπίσει το 1996-1997 Διεθνές Έτος Νασρεντίν Χότζα. Το όνομα του Νασρεντίν γράφεται με τους εξής τρόπους: Nasreddin Nasrudin, Nasr ud-Din, Nasredin, Naseeruddin, Nasruddin, Nasr Eddin, Nastradhin, Nasreddine, Nastratin, Nusrettin, Nasrettin και Nastradin. Πριν ή μετά από το όνομα τίθεται ένας τίτλος σοφίας. Στην Ελλάδα είναι γνωστός με το χαρακτηριστικό Χότζας, αλλά ο τίτλος σε άλλες χώρες μπορεί να είναι: «Hoxha», «Khwaje», «Hodja», «Hojja», «Hodscha», «Hodža», «Hoca», «Hogea», «Hodza», «Djoha», «Djuha», «Dschuha», «Giufà», «Chotzas», «Mullah», «Mulla», «Molla», «Maulana», «Efendi», «Ependi». «Νεώτερο Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό Ηλίου» (τόμ. 14ος σ.277) Νασρεντίν Χότζας-Ιστορίες και χωρατά από τη Μικρά Ασία και τον ελλαδικό χώρο, Εκδοση ΤΑ ΝΕΑ-Κέντρο Ανατολικών Γλωσσών και Πολιτισμού,2013. ISBN 978-960-503-456-6 Έργα του/της Nasreddin Hoca στο Project Gutenberg https://web.archive.org/web/20070529214313/http://www.nasruddin.org/ https://web.archive.org/web/20070515100938/http://www.nasrettinhoca.org/ (Τουρκικά) Συλλογή ανεκδότων "Nasreddin Hodja. Tales of the Turkish Trickster retold by D. L. Ashliman"
Άντονι Μπάουι

Ο Άντονι Μπάουι (Τάλσα της Οκλαχόμα 9 Νοεμβρίου 1963), είναι Αμερικάνος πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,98 μέτρα και αγωνιζόταν στη θέση του σμολ φόργουορντ.

 Ο Μπάουι αγωνίστηκε στο πανεπιστήμιο Σέμινοουλ Στέιτ της Οκλαχόμα από το 1982 ως το 1984 και μεταγράφηκε για δύο ακόμη χρόνια στο πανεπιστήμιο της Οκλαχόμα. Εκεί, σε 72 αγώνες είχε μέσο όρο 13,4 πόντων, 5,2 ριμπάουντ και 5,0 ασίστ.Το καλοκαίρι του 1986, επιλέχθηκε στην 66η θέση του ντραφτ του ΝΒΑ από τους Χιούστον Ρόκετς, με τους οποίους αγωνίστηκε σε φιλικούς αγώνες προετοιμασίας το 1986 και το 1987, όπως και με τη φανέλα των Νιου Τζέρσεϊ Νετς το 1988. Αφού αγωνίστηκε για δύο σεζόν με τους Κουάντ Σίτι Θάντερ στο πρωτάθλημα του CBA, έκανε το ντεμπούτο του στο ΝΒΑ με την ομάδα των Σαν Αντόνιο Σπερς τη σεζόν 1988-89, αγωνιζόμενος σε 18 παιχνίδια με μέσους όρους 18,6 πόντων και 3,1 ριμπάουντ.Την επόμενη χρονιά, φόρεσε τη φανέλα των Χιούστον Ρόκετς, αγωνιζόμενος σε 66 αγώνες με 4,3 πόντους και 1,8 ριμπάουντ. Τη σεζόν 1990-91, μεταγράφηκε στην ιταλική Βαρέζε, καταλαμβάνοντας την ενδέκατη θέση του ιταλικού πρωταθλήματος, πριν επιστρέψει στις Ηνωμένες Πολιτείες για να αγωνιστεί για πέντε χρόνια με την ομάδα των Ορλάντο Μάτζικ. Στους Μάτζικ, υπήρξε συμπαίκτης του Σακίλ Ο'Νιλ, φθάνοντας στους τελικούς του ΝΒΑ το 1995. Έπαιξε σε 350 παιχνίδια, όντας βασικός στα 79 εξ αυτών, με μέσους όρους 6,9 πόντων, 2,3 ριμπάουντ και 2,0 ασίστ.Τη σεζόν 1996-97, επέστρεψε στην Ιταλία, φορώντας τη φανέλα της Στεφανέλ Μιλάνο, ενώ τον Ιανουάριο του 1998 υπέγραψε στους Νιου Γιορκ Νικς, αγωνιζόμενος σε 27 ματς της περιόδου 1997-98.Τη σεζόν 1998-99, φόρεσε τη φανέλα της Ζάλγκιρις Κάουνας από τη Λιθουανία, κατακτώντας τον τίτλο της Ευρωλίγκα. Τη σεζόν 1999-00, κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδας με την ομάδα της ΑΕΚ, όπως και το Κύπελλο Σαπόρτα. Συνέχισε στον Άρη Θεσσαλονίκης το 2000-01, κλείνοντας τη χρονιά στη Φορτιτούντο Μπολόνια και τη Νήαρ Ηστ, ολοκληρώνοντας την καριέρα του σε ηλικία 39 ετών στη ρωσική Ουράλ Γκρέιτ. Ζάλγκιρις Κάουνας Ευρωλίγκα: (1999) Πρωτάθλημα Λιθουανίας: (1999) Α.Ε.Κ. Κύπελλο Σαπόρτα: (2000) Κύπελλο Ελλάδας: (2000) Ουράλ Γκρέιτ Πρωτάθλημα Ρωσίας: (2002) MVP του τελικού Κυπέλλου Σαπόρτα: (2000) Ελληνικό All-Star Game: (1999) Anthony Bowie NBA Stats | Basketball-Reference.com Anthony Bowie Player Profile Anthony Bowie Stats, Bio - ESPN
Γέφυρα Άννα Γιαγκελόνκα

Η γέφυρα Άννα Γιαγκελόνκα (πολωνικά: Most Anny Jagiellonki) είναι γέφυρα αυτοκινητόδρομου, μέρος του δρόμου ταχείας κυκλοφορίας S2, κατά μήκος του Βιστούλα στη Βαρσοβία της Πολωνίας. Η γέφυρα συνδέει τη διασταύρωση Ανατολικής Βαρσοβίας (Węzeł Warszawa Wschodnia) στο Βιλάνουφ, με τη διασταύρωση Βάου Μιεντζεσίνσκι (Węzeł Wał Miedzeszyński) στο Βάβερ. Είναι η ένατη γέφυρα στη Βαρσοβία και το μεγαλύτερο και νοτιότερο πέρασμα ποταμού που διασχίζει τον Βιστούλα στη Βαρσοβία.Η κατασκευή της γέφυρας ξεκίνησε τον Ιούνιο του 2017 και είχε προγραμματιστεί να ολοκληρωθεί το τρίτο τρίμηνο του 2020. Αυτή η προθεσμία δεν τηρήθηκε και η γέφυρα άνοιξε για δημόσια χρήση στις 22 Δεκεμβρίου 2020.

 Πριν από το σημερινό όνομα, το όνομα της γέφυρας ήταν το γενικό Νότια Γέφυρα (πολωνικά: Most Południowy‎), από τη θέση της γέφυρας στη νότια Βαρσοβία. Αυτό το όνομα χρησιμοποιήθηκε σε πολυάριθμες μελέτες και έγγραφα σχεδιασμού, έτσι με την πάροδο του χρόνου άρχισε να αντιμετωπίζεται συνήθως ως το όνομα μετά την ολοκλήρωσή του. Το 2021, ο δήμαρχος της Βαρσοβίας, Ράφαου Τσασκόφσκι, ανακοίνωσε ότι θα υποβάλει αίτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο της Βαρσοβίας για να ονομάσει τη γέφυρα από την Πολωνή Βασίλισσα Άννα Γιαγκελόνκα. Νωρίτερα, υπήρξαν προτάσεις να ονομαστεί η νέα γέφυρα από τη Μεγάλη Ορχήστρα της Χριστουγεννιάτικης Φιλανθρωπίας, τη Μάχη της Βαρσοβίας ή τις Λεγεώνες του Πιουσούτσκι. Η ιδέα της ονομασίας της γέφυρας προς τιμή της Άννα Γιαγκελόνκα αξιολογήθηκε θετικά από την Ομάδα Ονοματολογίας της Πόλης. Στις 10 Ιουνίου 2021, το Δημοτικό Συμβούλιο της Βαρσοβίας ενέκρινε ψήφισμα ότι θα είναι η προστάτιδα της γέφυρας.