IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Η Μούμια: Η Αυτοκρατορία του Δράκου

Η ταινία Η Μούμια: Η Αυτοκρατορία του Δράκου (αγγλικά: The Mummy: Tomb of the Dragon Emperor) είναι κινηματογραφική ταινία παραγωγής της Universal Pictures. Είναι μια αμερικανική ταινία είδους τρόμου και περιπέτειας, παραγωγής 2008, και χρονικά είναι συνέχεια της ταινίας Η Μούμια και της ταινίας Η Μούμια Επιστρέφει, με τον Στίβεν Σόμμερς, που σκηνοθέτησε τις δυο προηγούμενες ταινίες, να αναλαμβάνει το πόστο του παραγωγού σε αυτήν την ταινία και με πρωταγωνιστές τους Μπρένταν Φρέιζερ, Μαρία Μπελό, Τζον Χάννα και τον Τζετ Λι στον ρόλο του Αυτοκράτορα Χαν. Η ταινία αυτή σκηνοθετήθηκε από τον Ρομπ Κόεν, ενώ την μουσική συνέθεσε ο Ράντυ Έλντερμαν. Σε αντίθεση με τις προηγούμενες δυο ταινίες,οι οποίες διαδραματίζονταν στην Αίγυπτο, αυτή εδώ διαδραματίζεται στην Κίνα.

 Πριν από χιλιάδες χρόνια, στην Μακρινή Κίνα η μάγισσα Ζι Γιουάν καταράστηκε τον αυτοκράτορας Χαν και τον στρατό του να γίνει πέτρα. Πολλά χρόνια αργότερα όμως ο Άλεξ Ο'Κόνελ απελευθερώνει αυτόν τον πήλινο στρατό του και έτσι θα αναγκαστεί να αντιμετωπίσει αυτά τα πλάσματα, συν τον αυτοκράτορα με στόχο να τους σταματήσει. Μπρένταν Φρέιζερ στον ρόλο του Ρικ Ο'Κόνελ Μαρία Μπελό στον ρόλο της Έβελιν Ήβη Κάρναχαν Τζον Χάννα στον ρόλο του Τζόναθαν Κάρναχαν Λουκ Φόρντ στον ρόλο του Άλεξ Ο'Κόνελ Τζετ Λι στον ρόλο του Αυτοκράτορα Χαν Μισέλ Γέο στον ρόλο της Ζι Γιουνάν Ισαμπέλα Λεόνγκ στον ρόλο της Λιν Άντονυ Γιόνγκ στον ρόλο του Στρατηγού Γιανγκ Ράσελ Γιόνγκ στον ρόλο του Στρατηγού Μινγκ Γιουό Ντέιβιντ Κάλντερ στον ρόλο του Καθηγητή Ρότζερ Γουίλσον Επίσημος ιστότοπος Η Μούμια : Η Αυτοκρατορία του Δράκου στην IMDb
Σερβικές προεδρικές εκλογές (2017)

Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στη Σερβία στις 2 Απριλίου 2017, για 11η φορά από τότε που ο θεσμός του Προέδρου εισήχθη το 1990. Ο κάτοχος της προεδρίας Τόμισλαβ Νίκολιτς μπορούσε να διεκδικήσει μια δεύτερη πενταετή θητεία, αλλά επέλεξε να μην το πράξει. Ο πρωθυπουργός Αλεξάνταρ Βούτσιτς εξελέγη πρόεδρος από τον πρώτο γύρο.

 Ο Πρόεδρος της Σερβίας εκλέγεται για μια θητεία πέντε ετών, χρησιμοποιώντας το σύστημα της ψηφοφορίας σε δύο γύρους. Η θητεία του Προέδρου τερματίστηκε στις 31 Μαΐου. Η Σερβική Εκλογική Επιτροπή επιβεβαίωσε έντεκα υποψήφιους. Ο αριθμός των υποψηφίων αποφασίστηκε τυχαία με κλήρωση που έγινε στις 17 Μαρτίου. Καθώς ο Βούτσιτς συγκέντρωσε περισσότερο από το 50% των ψήφων, χωρίς να χρειαστεί να διεξαχθεί δεύτερος γύρος, εξελέγη πρόεδρος. Η εκλογή αμαυρώθηκε από κατηγορίες για εκφοβισμό των ψηφοφόρων και μια σχεδόν απόλυτη κυριαρχία του Βούτσιτς και του κόμματός του στα ΜΜΕ. Μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, διαδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν σε όλη τη Σερβία εναντίον της νίκης του Βούτσιτς.Στις 3 Απριλίου 2017, η δημοκρατική Εκλογική Επιτροπή ανακοίνωσε ότι τα αποτελέσματα των εκλογών σε δύο εκλογικά τμήματα στην Μπάτσκα Πάλανκα και στο Ζρένιανιν θα ακυρωθούν και στη συνέχεια θα επαναλαμβανόταν η ψηφοφορία σε αυτα τα κέντρα, στις 11 Απριλίου. Αυτό έγινε εξαιτίας αναφορών για εκλογική νοθεία. Την επόμενη μέρα, τα αποτελέσματα των εκλογών ακυρώθηκαν σε άλλες έξι δήμους, με επαναληπτικούς γύρους, επίσης, να ορίζονται για τις 11 Απριλίου. Η επαναληπτική ψηφοφορία σε οκτώ δήμοιυς δεν θα μπορούσε να αλλάξει το αποτέλεσμα των εκλογών, καθώς υπήρχαν μόνο 9.851 εκλογείς που είχαν δικαίωμα ψήφου, λιγότερους από τη διαφορά με την οποία κέρδισε ο Βούτσιτς. Στις 3 Απριλίου, μετά την ανακοίνωση της νίκης του Βούτσιτς, φοιτητές διαδήλωσαν μπροστά από την εθνοσυνέλευση. Στην εν λόγω διαδήλωση σύμφωνα με το Danas, συμμετείχαν πάνω από 10.000 άτομα. Διαδηλώσεις μετά τα αποτελέσματα των εκλογών ανακοινώθηκαν και σε 15 πόλεις ανά τη Σερβία.
NGC 4612

Ο NGC 4612 είναι φακοειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 57 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Παρθένο. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) στις 23 Ιανουαρίου 1784 και ανήκει στο Σμήνος γαλαξιών της Παρθένου.

 Δεδομένα για το NGC 4612 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 4612 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 4612 στο Wikimedia Commons
Γοδεφρείδος του Γκατινέ

Ο Γοδεφρείδος Β΄ του Γκατινέ ή Γοδεφρείδος Β΄ του πύργου του Λαντόν (Geoffroy II de Gâtinais, 1000 - 1 Απριλίου 1046) ήταν κόμης του Γκατινέ, γιος και διάδοχος του Ούγου του Περς κόμη του Γκατινέ και της Βεατρίκης του Μακόν, κόρης του Ωμπρί Β΄ του Μακόν. Νυμφεύτηκε την Ερμενγάρδη των Ινζελζέρ κόρη και κληρονόμο του Φούλκωνα Γ΄ του μελανού κόμη του Ανζού.

 Με τον γάμο του με την Ερμενγάρδη, κόρη και κληρονόμο του Φούλκωνα Γ΄ κόμη του Ανζού, παιδιά του ήταν: Ιλδενγάρδη του πύργου του Λαντόν, παντρεύτηκε (1060) τον Ζοσελέν Α΄ κόμη του Κουρτεναί, με τον οποίο απέκτησε τον περίφημο Ζοσκελίν Α΄ κόμη της Έδεσσας. Γοδεφρείδος Γ΄ 1040-1096, κόμης του Ανζού. Φούλκων Δ΄ 1043-1109, κόμης του Ανζού.Όταν ο Γοδεφρείδος Β΄ απεβίωσε, η σύζυγός του παντρεύτηκε για δεύτερη φορά, με τον Ροβέρτο Α΄ των Καπετιδών δούκα της Βουργουνδίας. Kate Norgate, England Under the Angevin Kings, Vol. I (Macmillan and Co., London, New York, 1887) John Burke & Sir Bernard Burke, C.B., Burke's Peerage, Baronetage, and Knightage, Edited by Peter Townsend (Burke's Peerage Ltd.,London, 1963) Detlev Schwennicke, Europäische Stammtafeln: Stammtafeln zur Geschichte der Europäischen Staaten, Neue Folge, Band II (Marburg, Germany: J. A. Stargardt, 1984) Jim Bradbury, 'Fulk le Réchin and the Origin of the Plantagenets', Studies in Medieval History Presented to R. Allen Brown, Ed. Christopher Harper-Bill, Christopher J. Holdsworth, Janet L. Nelson (The Boydell Press, 1989)
Αβιετικό οξύ

Το αβιετικό οξύ (Abietic acid) (γνωστό και ως αβιετινικό οξύ (abietinic acid)) ή συλβικό οξύ (sylvic acid)) είναι μια οργανική ένωση που εμφανίζεται ευρέως σε δέντρα. Είναι το κύριο συστατικό του ρητινικού οξέος, είναι το κύριο ερεθιστικό στο ξύλο και τη ρητίνη του πεύκου, απομονώθηκε από το κολοφώνιο (μέσω ισομερισμού) και είναι το πιο άφθονο συστατικό πολλών στενά συσχετιζόμενων οργανικών οξέων που συνιστούν το μεγαλύτερο μέρος του κολοφωνίου, το στερεό τμήμα της ελαιορητίνης των κωνοφόρων. Ο εστέρας του ονομάζεται αβιετικός.

 Το αβιετικό οξύ εξάγεται από κολοφώνιο δένδρου. Το καθαρό υλικό είναι ένα άχρωμο στερεό, αλλά τα εμπορικά δείγματα είναι συνήθως υαλώδη ή μερικώς κρυσταλλικό κιτρινωπό στερεό που τήκεται σε θερμοκρασία 85 °C (185 °F).Ανήκει στην ομάδα των διτερπενικών αβιετανίων των οργανικών ενώσεων που παράγονται από τέσσερις μονάδες ισοπρενίου. Χρησιμοποιείται σε λάκες, βερνίκια και σαπούνια καθώς και για την ανάλυση ρητινών και την παρασκευή μεταλλικών ρητινικών αλάτων. Βρίσκεται στο Pinus insularis, Pinus kesiya, Pinus strobus και στο Pinus sylvestris. Το κολοφώνιο έχει χρησιμοποιηθεί για αιώνες για καλαφάτισμα πλοίων. Τρίβεται επίσης στα δοξάρια των μουσικών οργάνων για να τα κάνει λιγότερο ολισθηρά. Στη σύγχρονη εποχή έχουν αναπτυχθεί μέθοδοι για τη βελτίωση των ιδιοτήτων των ρητινικών οξέων, που αλλιώς είναι μαλακά, κολλώδη και χαμηλής τήξης, και υπόκεινται σε γρήγορη επιδείνωση από την οξείδωση στον αέρα. Η σταθερότητα αυξάνεται σημαντικά με θερμική επεξεργασία. Τα ρητινικά οξέα μετατρέπονται σε κόμμι εστέρα με αντίδραση με ελεγχόμενες ποσότητες γλυκερίνης ή άλλες πολυόλες. Το κόμμι εστέρα έχει ξηραντικές ιδιότητες και χρησιμοποιείται σε χρώματα, βερνίκια και λάκες.Το κολοφώνιο χρησιμοποιείται για την αποσυσκευασία ολοκληρωμένων κυκλωμάτων από τις εποξικές τους επικαλύψεις. Η αιθανόλη 50% που εξάγεται από Resina pini του Pinus sp. (Pinaceae) εμφανίζει κατασταλτική δράση κατά της 5-άλφα αναγωγάσης της τεστοστερόνης που παρασκευάζεται από τον προστάτη ποντικιού. Το υπεύθυνο κλάσμα για αυτήν τη δραστηριότητα καθαρίστηκε και το δραστικό συστατικό απομονώθηκε και ταυτοποιήθηκε ως αβιετικό οξύ που παρουσιάζει ισχυρή κατασταλτική δράση στο εργαστήριο κατά της 5-άλφα αναγωγάσης της τεστοστερόνης. Το αβιετικό οξύ θεωρείται ως "μη επικίνδυνη φυσική ουσία" στο ταλλέλαιο. Στις ΗΠΑ, είναι καταχωρισμένο στον κατάλογο του νόμου ελέγχου τοξικών ουσιών. Το αβιετικό οξύ είναι ένα αλλεργιογόνο επαφής· όμως, παραγόμενες ενώσεις από την οξείδωσή του με αέρα προκαλούν πιο ισχυρές αποκρίσεις. Είναι διαλυτό στις αλκοόλες, στην ακετόνη και στους αιθέρες. Abietic acid MS Spectrum
Ευαγγελίστρια (συνοικία)

Η Ευαγγελιστρία είναι συνοικία του Πειραιά που βρίσκεται στους δυτικούς πρόποδες του λόφου της Καστέλλας και συνδέει το κέντρο του Πειραιά με την βιομηχανική οδό Αθηνών - Πειραιώς.

 Συνορεύει βόρεια με τη Λεύκα με όριο την Οδό Ομηρίδου Σκυλίτση, νότια με την Τερψιθέα με όριο την Οδό Ελευθερίου Βενιζέλου, ανατολικά με την Καστέλλα με όριο την Οδό Δεληγιώργη και δυτικά με την Γούβα του Βάβουλα με όριο την Οδό Κουντουριώτου, βρίσκεται μεταξύ των οδών Δεληγιώργη - Ελευθερίου Βενιζέλου - Κουντουριώτου και Ομηρίδου Σκυλίτση. Πήρε το όνομα της από την ομώνυμη εκκλησία της Ευαγγελιστρίας που είναι το επίκεντρο της συνοικίας μαζί με το γειτονικό γηροκομείο Πειραιώς, οικοδομήθηκαν μαζί στα τέλη του 19ου αιώνα. Κεντρικοί οδικοί άξονες της συνοικίας είναι η Λεωφόρος Γρηγορίου Λαμπράκη και η οδός Τζαβέλλα που οδηγεί στον λόφο της Καστέλλας, στην διασταύρωση τους βρίσκεται η εκκλησία και το γηροκομείο. Στην περιοχή υπήρχαν ερείπια των Μακρών Τειχών από τα αρχαία χρόνια, η συνοικία κατοικήθηκε μετά το 1890 από Κρητικούς που έφυγαν από την πατρίδα τους μετά την Κρητική επανάσταση παράλληλα με την γειτονική Καστέλλα. Το πρώτο κτίριο που οικοδομήθηκε ήταν το Γηροκομείο Πειραιώς το 1891, με δωρεά του δημάρχου Τρύφωνα Μουτζόπουλου, ενώ στη συνέχεια οικοδομήθηκε η εκκλησία της Ευαγγελιστρίας δίπλα από το γηροκομείο με υλικά από τον μικρό ναό δίπλα από το Τζάνειο νοσοκομείο. Γύρω από την εκκλησία στη συνέχεια δημιουργήθηκε σύντομα ο οικισμός της Ευαγγελιστρίας από μεγάλα νεοκλασικά κτίρια, πολλά από τα οποία υπάρχουν και σήμερα, με υλικά που χρησιμοποιήθηκαν από τα ερείπια των Μακρών Τειχών. Σήμερα βρίσκεται πολύ κοντά στο κέντρο του Πειραιά, σε κομβικό σημείο με μεγάλη εμπορική κίνηση γύρω από την Λεωφόρο Λαμπράκη, ενώ στα βόρεια λίγο πριν την διασταύρωση με τις γραμμές του Ηλεκτρικού βρίσκεται η Νομαρχία και η Πολεοδομία Πειραιώς. Μεγάλο Πειραϊκό Λεύκωμα, Χρήστου Πατραγά, Εκδόσεις Μυτιληναίος, Πειραιάς, 2004 Ευαγγελίστρια Πειραιώς Οδηγός Πόλης Πειραιά
Μάικλ Φραντσίζ

Ο Μάικλ Φραντσίζ (αγγλικά: Michael Franzese, γενν. 27 Μαϊου 1951) είναι Αμερικανός πρώην γκάνγκστερ, προσωπικότητα του διαδικτύου, motivational speaker, παραγωγός ταινιών και συγγραφέας. Γιός του πρώην υπαρχηγού της Οικογένειας Κολόμπο, Σόνι Φραντσίζ, ο Φραντσίζ ήταν Κάπο (Caporegime) της Οικογένειας κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980. Θεωρείται ο εγκέφαλος μιας συνωμοσίας λαθρεμπορίου καυσίμων για την οποία καταδικάστηκε και φυλακίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Σε όλη την ιστορία της Αμερικανικής Μαφίας, ο Φραντσίζ είναι ο ισχυρότερος γκάνγκστερ, ο οποίος άφησε ποτέ πίσω το οργανωμένο έγκλημα.

 Γεννήθηκε στις 27 Μαϊου 1951 στο Μπρούκλιν. Ήταν γιος της Κριστίνα Γκρίλο και του Τζον «Σόνι» Φραντσίζ . Μέχρι τα 18 του χρόνια δεν γνώριζε με βεβαιότητα ποιος ήταν ο πατέρας του και χρησιμοποιούσε το όνομα Μάικλ Γκρίλο. Διακρίθηκε ως μαθητής και αθλητής τα σχολικά του χρόνια. Ξεκίνησε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Χόφστρα και σκόπευε να πάρει πτυχίο στην ιατρική. Όμως, αφότου ο πατέρας του φυλακίστηκε, ο ίδιος εγκατέλειψε τις σπουδές του για να υποστηρίξει οικονομικά την μητέρα του. Έγινε μέλος της Οικογένειας Κολόμπο της Αμερικανικής Μαφίας το Χάλοουϊν του 1975 σε μια ιδιωτική τελετή. Ως γκάνγκστερ, ασχολήθηκε περισσότερο με τις νόμιμες επιχειρήσεις της Μαφίας, τα καζίνο στο Ατλάντικ Σίτι, την κινηματογραφική βιομηχανία και την βιομηχανία πυγμαχίας. Το 1980, ο Φραντσίζ είχε γίνει Κάπο έχοντας 300 άντρες υπό τις εντολές του. Κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1980, ο Φραντσίζ υπήρξε εγκέφαλος μιας συνωμοσίας-πλεκτάνης λαθρεμπορίου καυσίμων, η οποία απέφερε στον Φραντσίζ μέχρι 8 εκατομμύρια δολάρια τον μήνα. Το 1986, το περιοδικό Fortune Magazine τον κατέταξε 18ο πλουσιότερο Αμερικανό γκαγκστερ. Όμως στις 21 Μαρτίου 1986, ο Φραντσίζ δήλωσε ένοχος σε κατηγορίες συνωμοσίας εκβιασμών και φοροδιαφυγής και του δόθηκε 10ετης ποινή φυλάκισης. Αποφυλακίστηκε στις 7 Νοεμβρίου 1994 και μετακόμισε στην Καλιφόρνια, εγκαταλείποντας οριστικά την Αμερικανική Μαφία. Μετά την αποφυλάκιση του, ο Φραντσίζ έγραψε επτά βιβλία με εμπορική επιτυχία, ξεκίνησε την δικιά του εταιρεία και έδινε ομιλίες σε σεμινάρια, εκκλησίες, πανεπιστήμια και σχολεία. Ως ακτιβιστής ανθρωπίνων δικαιωμάτων, Φραντσίζ υποστηρίζει ιδιαίτερα την εκπαίδευση και των δύο φύλων. Έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με την κινηματογραφική βιομηχανία ως παραγωγός ταινιών, ακόμα και ως ηθοποιός. Έχει παράγει και έχει συμμετάσχει σε τρία ντοκιμαντέρ και στην τηλεοπτική σειρά του Netflix "Fear City". Το βιβλίο του Φραντσίζ God the father, που αφορά τον ρόλο της θρησκείας στην μεταστροφή του, αλλά και στην Μαφία, κυκλοφόρησε ως κινηματογραφική ταινία το 2014 σε επιλεγμένους κινηματογράφους στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο ίδιος είναι μέλος μιας ομάδας πρώην μαφιόζων, η οποία δραστηριοποιείται μέσω του καναλιού του στο YouTube. Τον Ιούνιο του 2020 ο Φραντσίζ ξεκίνησε ένα κανάλι στην διαδικτυακή πλατφόρμα του YouTube, το οποίο χρησιμοποιείται για εκτενείς διηγήσεις της δράσης του ως γκάνγκστερ, αλλά και για συνεντεύξεις άλλων πρώην μαφιόζων-μελών της ομάδας του. Τον Μάρτιο του 2020, το κανάλι έχει γίνει ήδη πολύ δημοφιλές, έχοντας περίπου 463.000 εγγεγραμμένους. Μάικλ Φραντσίζ στην IMDb
Χίριβ

Το Χίριβ (ουκρανικά: Хи́рів‎, πολωνικά: Chyrów‎) είναι πόλη στο Όμπλαστ Λβιβ της Ουκρανίας. Ο πληθυσμός του είναι 4.152 κάτοικοι (εκτίμηση 2021) Έγινε γνωστό κυρίως για το περίφημο ομώνυμο σχολείο αρρένων δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που ιδρύθηκε εκεί το 1886. Το ίδρυμα, το οποίο παρήγαγε πάνω από 2.000 αποφοίτους κατά τη διάρκεια της ύπαρξής του, διέκοψε κάθε δραστηριότητα όταν η τότε πολωνική πόλη έπεσε στις σοβιετικές δυνάμεις το 1939.

 Το Χίριβ αναφέρθηκε για πρώτη φορά σε έγγραφα από το 1374. Εκείνη την εποχή ήταν ιδιοκτησία της ευγενούς πολωνικής οικογένειας των Χέρμπουρτ και αποτελούσε μέρος του πολωνικού Βοεβοδάτου Ρουθηνίας. Το 1528, το Χιρούφ όπως αποκαλείται στα πολωνικά, έλαβε τα δικαιώματα του Μαγδεβούργου και τρία χρόνια αργότερα ιδρύθηκε εκεί η πρώτη Ρωμαιοκαθολική εκκλησία από τον Άντζεϊ Τάρουο. Η ξύλινη εκκλησία πιθανότατα κάηκε κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Βόρειου Πολέμου και το 1710 αντικαταστάθηκε από μια κατασκευή από τούβλα. Το 1740 άνοιξε μια συναγωγή στην πόλη.Για περισσότερα από 400 χρόνια, το Χιρούφ ανήκε στη Γη του Πσέμισλ, στο Βοεβοδάτο Ρουθηνίας του Στέμματος του Βασιλείου της Πολωνίας. Ήταν ιδιοκτησία των ισχυρών γαιοκτημόνων οικογενειών Οσολίνσκι και Μνίσεχ. Το 1772, μετά τους διαμελισμούς της Πολωνίας, το Χιρούφ προσαρτήθηκε από την Αυτοκρατορία των Αψβούργων και παρέμεινε στην Αυστριακή Γαλικία μέχρι τα τέλη του 1918. Το 1872 δημιουργήθηκε εκεί σιδηροδρομική σύνδεση με σταθμό. Στη δεκαετία του 1880, ένα υπερσύγχρονο τεράστιο συγκρότημα χτίστηκε εκεί για ένα Κολέγιο στα περίχωρα της πόλης από την πολωνική επαρχία της Εταιρείας του Ιησού. Μέχρι το 1913 ο πληθυσμός του Χιρούφ ήταν 3.400 κάτοικοι. Κατά τη διάρκεια του Πολωνο-Ουκρανικού Πολέμου ήταν ο τόπος σφοδρών Πολωνο-Ουκρανικών μαχών από τα τέλη του 1918 έως τις αρχές του 1919. Ο πόλεμος κερδήθηκε από την Πολωνία και μέχρι την εισβολή του 1939 στην Πολωνία, το Χιρούφ παρέμεινε στην επικράτεια της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 1921, ο πληθυσμός του Χιρούφ ήταν 2.654 κάτοικοι. Κατά την περίοδο του μεσοπολέμου, το Χιρούφ αποτελούσε μέρος του Πόβιατ Σάμπουρ, στο Βοεβοδάτο Λβουφ. Με το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, που προκλήθηκε από την εισβολή στην Πολωνία, ο Κόκκινος Στρατός κατέλαβε ολόκληρη την περιοχή τον Σεπτέμβριο του 1939 έως το 1941, οπότε και καταλήφθηκε από τη γερμανική Βέρμαχτ μέχρι το 1943, προτού ανακτηθεί από τις δυνάμεις της Σοβιετικής Ένωσης. Από το 1944 η πόλη και τα περίχωρά της προσαρτήθηκαν από την ΕΣΣΔ. Με την κατάρρευση της σοβιετικής αυτοκρατορίας το 1991, η πόλη περιήλθε στη δικαιοδοσία της σημερινής Ουκρανίας.
Πύλη του Αγίου Παύλου

Η Πύλη του Αγίου Παύλου, (ιταλικά.: Porta San Paolo) ή κατά το αρχικό της όνομα Πύλη Οστιένσις (λατιν.: Porta Ostiensis δηλ. η πύλη προς την Όστια) ήταν μία από τις νότιες πύλες των Αυρηλιανών τειχών του 3ου αι. π.Χ. στην Αρχαία Ρώμη της Ιταλίας. Η πύλη σηματοδοτούσε την αρχή του δρόμου προς την Όστια, της Βία Οστιένσε δηλαδή, ενός σημαντικότατου εμπορικού κυρίως δρόμου που οδηγούσε στο επίνειο της Ρώμης στις εκβολές του Τίβερη. Αργότερα, μετονομάστηκε σε Πύλη του Αγίου Παύλου, αφού οδηγεί στη βασιλική του Αγίου Παύλου Εκτός των Τειχών. Η Πύλη βρίσκεται στην συνοικία Oστιένσε· ακριβώς στα δυτικά βρίσκεται η Ρωμαϊκή Πυραμίδα του Κεστίου, μία πυραμίδα αιγυπτιακού τύπου, και πέρα από αυτή είναι το Προτεσταντικό κοιμητήριο. Το Μουσείο της Βία Οστιένσε (Μuseo della Via Ostiense) στεγάζεται εντός της πύλης.

 Η Πύλη πλαισιώνεται από δύο κυλινδρικούς πύργους και έχει δύο εισόδους, οι οποίες είχαν καλυφθεί από μία δεύτερη, με ένα άνοιγμα πύλη, που κτίστηκε μπροστά από την πρώτη από τον Ρωμαίο στρατηγό Βελισάριο (δεκαετίες 530–540). Η κατασκευή οφείλεται στον Μαξέντιο, τον 4ο αι., αλλά οι δύο πύργοι υψώθηκαν από τον Ονώριο. Το 549 η Ρώμη ήταν υπό πολιορκία: οι Οστρογότθοι του Τοτίλα τελικά εισήλθαν από αυτή την πύλη, λόγω της προδοσίας της φρουράς των Ισαύρων. Στις 10 Σεπτεμβρίου 1943, δύο ημέρες αφότου συμφωνήθηκε η ανακωχή μεταξύ των Συμμάχων και της Ιταλίας, οι ιταλικές στρατιωτικές και πολιτικές δυνάμεις προσπάθησαν να εμποδίσουν τη γερμανική κατάληψη της πόλης, με 570 θύματα. Quercioli, Mauro (2005). Le mura e le porte di Roma. Rome: Newton & Compton. Cozzi, Laura G. (1968). Le porte di Roma. Rome: F. Spinosi. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Porta San Paolo (Rome) στο Wikimedia Commons Information, including a photograph (in ιταλική) Further information (in ιταλική)
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 1978

Τα 4α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες (αγγλικά: Los Angeles Film Critics Association Awards) (LAFCA), απονεμήθηκαν στις Δεκεμβρίου του 1978, για να τιμήσουν την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1978.

 Καλύτερη Ταινία: Coming Home Καλύτερη Σκηνοθεσία: Michael Cimino – Ο Ελαφοκυνηγός Επιλαχόντες: Γούντι Άλλεν – Interiors και Άλαν Πάρκερ – Το Εξπρές του Μεσονυχτίου Α' Ανδρικός Ρόλος: Τζον Βόιτ – Coming Home Επιλαχών: Gary Busey – The Buddy Holly Story Α' Γυναικείος Ρόλος: Τζέιν Φόντα – Coming Home, Comes a Horseman και California Suite Επιλαχών: Ίνγκριντ Μπέργκμαν – Autumn Sonata (Höstsonaten) Β' Ανδρικός Ρόλος: Robert Morley – Who Is Killing the Great Chefs of Europe? Β' Γυναικείος Ρόλος: Maureen Stapleton – Interiors Mona Washbourne – Stevie Καλύτερο Σενάριο: Paul Mazursky – An Unmarried Woman Επιλαχόντες: Γούντι Άλλεν – Interiors και Larry Gelbart και Sheldon Keller – Movie Movie Καλύτερος Διευθυντής Φωτογραφίας: Néstor Almendros – Days of Heaven Επιλαχόντες: Sven Nykvist – Pretty Baby Καλύτερη Μουσική: Giorgio Moroder – Το Εξπρές του Μεσονυχτίου Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία: Madame Rosa (La vie devant soi) • Γαλλία Βραβείο Νέας Γενιάς: Gary Busey Βραβείο Επιτεύγματος Καριέρας: Όρσον Γουέλς Ο Επίσημος ιστότοπος
Τέρο Πιτκαμάκι

Ο Τέρο Κρίστιαν Πιτκαμάκι (Tero Kristian Pitkämäki, 19 Δεκεμβρίου 1982) είναι Φινλανδός πρώην αθλητής του ακοντισμού. Έχει κερδίσει τρία μετάλλια σε ευρωπαϊκά πρωταθλήματα και δύο (εκ των οποίων το ένα χρυσό) σε παγκόσμια πρωταθλήματα. Επίσης έχει κερδίσει ένα χάλκινο μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες, το 2008.

 Ο Τέρο Πιτκαμάκι γεννήθηκε στις 19 Δεκεμβρίου του 1982 στο Ilmajoki, της δυτικής Φινλανδίας. Το 2004 στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας ήταν 8ος και την επόμενη χρονιά, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου που διεξήχθη στο Ελσίνκι, ήταν 4ος. Το 2006 ήταν δεύτερος στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου στο Γκέτεμποργκ με βολή στα 86μ. και 44 εκ. . Έχει κερδίσει άλλες δύο φορές μετάλλια (χάλκινα) σε Πανευρωπαϊκά Πρωταθλήματα: το 2010 στη Βαρκελώνη και το 2014 στη Ζυρίχη. Το 2007 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου στην Οζάκα με βολή στα 90μ. και 33 εκ.. Έξι χρόνια αργότερα, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Μόσχας, ήταν δεύτερος με 87 μ. και 7 εκ.. Έχει κερδίσει μια φορά μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες: το 2008 στο Πεκίνο κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο ρίχνοντας το ακόντιο στα 86μ. και 16 εκ.. Στις 13 Ιουλίου του 2007 ο Τέρο Πιτκαμάκι συμμετείχε στο Γκόλντεν Λιγκ (IAAF Golden League), στο στάδιο Ολύμπικο της Ρώμης. Σε μια από τις βολές του, έριξε πολύ πλάγια το ακόντιο, με αποτέλεσμα αυτό να φύγει έξω από τον τομέα ρίψης και να τραυματίσει στα πλευρά τον Γάλλο αθλητή του μήκους Salim Sdiri, ο οποίος μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο. Τον Οκτώβριο του 2007 του απονεμήθηκε από την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Στίβου (European Athletics Association -EEA) ο τίτλος του Ευρωπαίου Αθλητή της Χρονιάς. http://iaaf.org/athletes/finland/tero-pitkamaki-177485
Βασίλειος Σκουρής

Ο Βασίλειoς Σκoυρής είναι Έλληνας καθηγητής Δημοσίου Δικαίου. Έχει διατελέσει πρόεδρος του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Λουξεμβούργο (2003-2015) και δυο φορές υπηρεσιακός υπουργός Εσωτερικών το 1989 και το 1996. Από τις 26 Μαΐου 2023 είναι υπουργός Επικρατείας στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Ιωάννη Σαρμά.

 Γεννήθηκε το 1948 στη Θεσσαλονίκη και αποφοίτησε από τη Γερμανική Σχολή Θεσσαλονίκης . Το 1970 αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Ελεύθερου Πανεπιστημίου του Βερολίνου και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Αμβούργου. Από το 1972 μέχρι το 1977 υπηρέτησε αρχικώς ως βοηθός και κατόπιν ως επιμελητής στην έδρα που κατείχε ο καθηγητής Karl August Bettermann. Το 1973 ανακηρύχθηκε διδάκτωρ της νομικής με την διάκριση «Magna cum Laude» και το 1978 υφηγητής του Συνταγματικού και Διοικητικού Δικαίου της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Αμβούργου.Μετά από θητεία ως καθηγητής Νομικής στο Πανεπιστήμιο του Bielefeld της Γερμανίας, εξελέγη καθηγητής δημοσίου δικαίου στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, ενώ έχει διατελέσει υπουργός Εσωτερικών στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Γρίβα (1989) και υπηρεσιακός υπουργός Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης στην κυβέρνηση Σημίτη 1996. Στις 7 Οκτωβρίου 2003 επελέγη για τη θέση του προέδρου του δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Το 2006 και το 2009 ανανεώθηκε η θητεία του και διήρκεσε μέχρι το 2015. Κατέχει τη θέση του Προέδρου ΔΣ του Κέντρου Διεθνούς και Ευρωπαϊκού Οικονομικού Δικαίου της Θεσσαλονίκης από το 1999. Από το Νοέμβριο του 2010 αποτελεί επίσης αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.Τον Νοέμβριο του 2011 εμφανίστηκε ως ένας από τους υποψηφίους για τη θέση του πρωθυπουργού στη νέα μεταβατική κυβέρνηση.Το 2017 εξελέγη πρόεδρος της επιτροπής ηθικής της FIFA. Στις 26 Μαΐου 2023 ορίστηκε υπουργός Επικρατείας στην υπηρεσιακή κυβέρνηση του Ιωάννη Σαρμά.
Παλάτι των Δουκών της Βουργουνδίας

Το Παλάτι των δουκών και της Διοίκησης της Βουργουνδίας ή Palais des ducs et des États de Bourgogne είναι ένα αξιοσημείωτα καλοδιατηρημένο αρχιτεκτονικό συγκρότημα στη Ντιζόν (Dijon). Το παλαιότερο τμήμα είναι το γοτθικό δουκικό ανάκτορο του 14ου και 15ου αι. και η έδρα των δουκών της Βουργουνδίας, που αποτελείται από ένα κατάλυμα, που εξακολουθεί να είναι ορατό στην Πλατεία Ελευθερίας, τις δουκικές κουζίνες στην αυλή του Μπαρ (cour de Bar), τον πύργο του Φιλίππου του Καλού (tour de Philippe le Bon), ένα παρατηρητήριο (guette) με θέα σε όλη την πόλη και τον πύργο του Μπαρ (tour de Bar). Ωστόσο, τα περισσότερα από αυτά που φαίνονται σήμερα, κτίστηκαν τον 17ο και ιδιαίτερα τον 18ο αι., σε κλασικό στυλ, όταν το παλάτι ήταν κτίριο βασιλικής κατοικίας και στέγαζε τη διοίκηση της Βουργουνδίας. Τέλος, η πρόσοψη τoυ 19oυ αι. του μουσείου, στην τοποθεσία του Αγίου Παρεκκλησίου (Sainte-Chapelle) προστέθηκε στη θέση του Αγίου Παρεκκλησίου του παλατιού, που κατεδαφίστηκε το 1802. Το Παλάτι στεγάζει το δημαρχείο της πόλης και το μουσείο Καλών Τεχνών.

 Το δουκάτο της Βουργουνδίας ιδρύθηκε τον 9ο αι., περί το έτος 880, από το βασίλειο της Βουργουνδίας από τους Καρολίγγειους βασιλείς της Γαλλίας Λουδοβίκο Γ΄ και Καρλομάν Β΄ και τους πρίγκιπες που μοιράστηκαν την Καρολίγγεια αυτοκρατορία, αφού αναδιοργάνωσαν ολόκληρο το βασίλειο σε δουκάτα και κομητείες. Ο Ριχάρδος, κόμης του Όουν, γνωστός ως «Ριχάρδος ο Δικαστής», ονομάστηκε πρώτος μάργραβος και δούκας της Βουργουνδίας. Ήταν ένας από τους έξι Γάλλους ευγενώείς, που είχε εγκατασταθεί υπό τον επικυρίαρχό του, τον βασιλιά Λουδοβίκο Γ΄ της Γαλλίας. Φίλιππος Β΄ ο Τολμηρός (1342–1404), γιος του βασιλιά Ιωάννη Β΄ της Γαλλίας Ιωάννης ο Ατρόμητος (1371-1419) Φίλιππος Γ΄ ο Καλός (1396–1467) Κάρολος ο Τολμηρός (1433-1477) Το παλάτι μετατράπηκε σε βασιλική κατοικία, όταν το δουκάτο της Βουργουνδίας καταλήφθηκε από το βασίλειο της Γαλλίας μετά το τέλος του Καρόλου του Τολμηρού, το 1477, και τη συνθήκη του Αρράς του 1482 μεταξύ του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΑ΄ και του Μαξιμιλιανού Α΄, αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας της Γερμανίας. Μετά το 1477, οι βασιλείς της Γαλλίας όρισαν κυβερνήτες για να κυβερνήσουν τη Βουργουνδία . Μερικές φορές έρχονταν προσωπικά στη Ντιζόν, όπου το παλάτι μετατράπηκε σε βασιλική κατοικία για να τους δεχτεί ενώ βρίσκονταν στην επαρχία της Βουργουνδίας. Οι αναστηλωμένοι τάφοι των δουκών εγκαταστάθηκαν στην Αίθουσα της Διατήρησης (Salle de garde) μετά την κατεδάφιση του Σαρτρέζ ντε Σαμμόλ (Chartreuse de Champmol) τον 19ο αι. Κατά τη διάρκεια της ανακαίνισης του παλατιού το 2010–12, μία σειρά από γλυπτά από τους τάφους ταξίδεψαν ως εκθέματα. Μουσείο Καλών Τεχνών της Ντιζόν Δούκες της Βουργουνδίας Ντιζόν Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Palais des Ducs (Dijon) στο Wikimedia Commons Επίσημος ιστότοπος του Musée des Beaux-Arts de Dijon Αρχειοθετήθηκε 2011-04-08 στο Wayback Machine.
Ντάλας

Το Ντάλας (αγγλικά: Dallas, Texas), είναι πόλη του Τέξας στις ΗΠΑ, και είναι έδρα της κομητείας Ντάλας. Αποτελεί την τρίτη μεγαλύτερη πόλη του Τέξας, μετά το Χιούστον και το Σαν Αντόνιο, και την ένατη μεγαλύτερη πόλη στις Ηνωμένες Πολιτείες, με εκτιμώμενο πληθυσμό 1.348.886 κατοίκους για το 2022. Η μητροπολιτική περιοχή του Ντάλας-Φορτ Γουόρθ-Άρλινγκτον, είναι η μεγαλύτερη στο Τέξας και στις νότιες Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς και τέταρτη μεγαλύτερη στην χώρα, με εκτιμώμενο πληθυσμό 7.807.900 κατοίκους.

 Η πόλη του Ντάλας, είναι δίδυμη πόλη με το Φορτ Γουόρθ, και έχουν αναπτυχθεί μαζί. Σήμερα, αποτελεί από τα σημαντικότερα βιομηχανικά και χρηματοοικονομικά κέντρα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Επιπλέον, διαθέτει μεγάλες πετρελαιοπηγές και αποτελεί μεγάλο σιδηροδρομικό και αεροδιακομιστικό κόμβο με το Διεθνές Αεροδρόμιο Ντάλας/Φορτ Γουόρθ, να αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα και πιο πολυσύχναστα αεροδρόμια στον κόσμο.Οι κυρίαρχοι τομείς της οικονομίας της πόλης είναι η άμυνα, οι χρηματοοικονομικές υπηρεσίες, η τεχνολογία πληροφοριών, οι τηλεπικοινωνίες, η βιομηχανία πετρελαίου και οι μεταφορές. Η μητροπολιτική περιοχή του Ντάλας, φιλοξενεί 23 από τις 500 μεγαλύτερες εταιρείες στον κόσμο (σύμφωνα με το Fortune 500), συμπεριλαμβανομένων της αεροπορικής εταιρείας American Airlines, της πολυεθνικής εταιρείας πετρελαίου ExxonMobil και άλλων εταιρειών. Τέλος, πάνω από 41 κολλέγια και πανεπιστήμια βρίσκονται στη μητροπολιτική περιοχή του Ντάλας. Σε αυτήν την πόλη δολοφονήθηκε ο 35ος Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι, στις 22 Νοεμβρίου του 1963. Η πόλη του Ντάλας, θεωρείται πολιτικά φιλελεύθερη και αποτελεί προπύργιο του Δημοκρατικού Κόμματος. Στις προεδρικές εκλογές του 2020, το 69.4% ψήφισε υπέρ του Δημοκρατικού υποψηφίου και νυν Προέδρου των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν, έναντι του 28.4% που ψήφισε υπέρ του (πλέον πρώην) Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ.Σημερινός Δήμαρχος του Ντάλας από το 2019, είναι ο Δημοκρατικός Έρικ Τζόνσον.
Ισημερινή Αφρική

Ισημερινή Αφρική είναι ένας διφορούμενος όρος, που χρησιμοποιείται μερικές φορές για να αναφερθεί στην τροπική Αφρική ή στην τροπική ζώνη της Υποσαχάριας Αφρικής που διασχίζεται από τον Ισημερινό.

 Κεντρική Αφρική Γαλλική Ισημερινή Αφρική Τροπική ζώνη «Equatorial Africa: Material Culture from Peoples of the Congo, Uganda & Kenya». Museum of Anthropology (στα Αγγλικά). College of Arts & Science University of Missouri, Columbia, MO. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Δεκεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 12 Αυγούστου 2015. «Africa - Equatorial Africa Deposition Network (EADN) Project» (pdf) (στα Αγγλικά). The World Bank Group. Ανακτήθηκε στις 12 Αυγούστου 2015.
772 Τανέτε

Ο Τανέτε (Tanete) είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,438. Ανακαλύφθηκε το 1913 από τον Γερμανό αστρονόμο Άνταμ Μάσινγκερ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη. Η ονομασία έχει ινδονησιακή προέλευση.

 Η μέση διάμετρος του Τανέτε εκτιμάται σε 117,66 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό του είναι 0,0594. Ο Τανέτε περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 12 ώρες. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Στρατός Ξηράς της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν

Ο Στρατός Ξηράς της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν (περσικά: نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران), με το ακρωνύμιο «ΝΕΖΑΤΖΑ» (نزاجا) είναι οι χερσαίες δυνάμεις του Στρατού της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν. Το 2007, ο τακτικός ιρανικός στρατός εκτιμάται ότι είχε 350.000 υπαλλήλους (220.000 στρατιωτικοί και 130.000 λοιποί επαγγελματίες) και περίπου 350.000 ως εφεδρεία για συνολικά 700.000 στρατιώτες σύμφωνα με το CSIS. Οι στρατιωτικοί υπηρετούν για 21 μήνες και έχουν επαγγελματική στρατιωτική εκπαίδευση.

 Steven R. Ward, Immortal: a military history of Iran and its armed forces, Georgetown University Press, 2009, (ISBN 1-58901-258-5), (ISBN 978-1-58901-258-5) Kaveh Farrokh, Iran at War: 1500-1988, Osprey Hardcover, released 24 May 2011; (ISBN 978-1-84603-491-6). Gregory F. Rose, The Post-Revolutionary Purge of Iran's Armed Forces: A Revisionist Assessment, Iranian Studies, Vol. 17, No. 2/3 (Spring - Summer, 1984), pp. 153–194. Ẕukāʼ, Yaḥyá, The Imperial Iranian Army from Cyrus to Pahlavi, Imperial Iranian Armed Forces Committee for the Celebration of the 2,500th Anniversary of the Founding of the Persian Empire, 1970. Peter Oborne and David Morrison, A Dangerous Delusion, 2013. Review by Michael Axworthy, The Daily Telegraph, 27 Apr 2013. Lieutenant Colonel A. Pavlov, "Iran's Ground Forces," Zarubezhnoye Voyennoye Obozreniye, no. 10 (October 1987), translated in Joint Publications Research Service-UFM-88-003, May 9, 1988, 13.
Πατριωτική Ριζοσπαστική Ένωση

Η Πατριωτική Ριζοσπαστική Ένωση (ΠΑΤ.ΡΙ.Ε.) ήταν εθνικιστικό ελληνικό πολιτικό κόμμα, το οποίο ιδρύθηκε το 2018. Ιδρυτής και πρόεδρος του κόμματος είναι ο Ελευθέριος Συναδινός.

 Η Πατριωτική Ριζοσπαστική Ένωση ιδρύθηκε στις 22 Ιουνίου 2018, από τον ευρωβουλευτή Ελευθέριο Συναδινό, ο οποίος είχε αποχωρήσει από τη Χρυσή Αυγή, παραμένοντας ανεξάρτητος.Η ίδρυση του κόμματος ανακοινώθηκε από τη Θεσσαλονίκη, σε ειδική εκδήλωση, στην οποία συμμετείχαν, μεταξύ άλλων, ο ανεξάρτητος, προερχόμενος από τη Χρυσή Αυγή, βουλευτής Μεσσηνίας Δημήτρης Κουκούτσης και οι πρώην βουλευτές Δέσποινα Σβερώνη και Συμεών Κουμπάνης. Συμμετείχαν επίσης αντιπροσωπείες από την διάφορες οργανώσεις, όπως από το Ριζοσπαστικό Εθνικό Συναγερμό, που συνεργάζονται με την ΠΑΤ.ΡΙ.Ε., και από το Σύνδεσμο Εθνικής Ενότητας.Το κόμμα ενισχύθηκε περαιτέρω με την προσχώρηση μελών που παραιτήθηκαν από τη Χρυσή Αυγή και άλλες μικρότερες ομάδες. Τον ίδιο μήνα, ανακοινώθηκε η προσχώρηση του Συνδέσμου Εθνικής Ενότητας στην ΠΑΤ.ΡΙ.Ε., ωστόσο, η Κεντρική Επιτροπή του Συνδέσμου, δεν ενέκρινε τη συνεργασία. Αυτή η εξέλιξη είχε ως αποτέλεσμα την αποχώρηση πολλών στελεχών, κυρίως από τη Βόρεια Ελλάδα, μεταξύ αυτών και του Γενικού Γραμματέα του κόμματος, τα οποία εντάχθηκαν στην ΠΑΤ.ΡΙ.Ε.. Το Φεβρουάριο του 2019 συνενώθηκαν με μια σειρά από μικρά κόμματα ή ομάδες του εθνικιστικού χώρου.Στις 18 Οκτωβρίου 2018, ανακοινώθηκε η στήριξη της υποψηφιότητας του Γιάννη Κουριαννίδη για τον Δήμο της Θεσσαλονίκης. Στις 23 Απριλίου 2019 ανακοινώθηκε η κοινή κάθοδος της ΠΑΤ.ΡΙ.Ε. με τον ΛΑ.Ο.Σ. στις ευρωεκλογές της 26ης Μαΐου. Επίσημη Ιστοσελίδα ΠΑΤ.ΡΙ.Ε.
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 1991

Τα 17α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες (αγγλικά: Los Angeles Film Critics Association Awards), απονεμήθηκαν για να τιμήσουν την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1991.

 Καλύτερη Ταινία: Μπάγκσι Επιλαχών: The Fisher King Καλύτερη Σκηνοθεσία: Μπάρι Λέβινσον – Μπάγκσι Επιλαχών: Terry Gilliam – The Fisher King Α' Ανδρικός Ρόλος: Νικ Νόλτε – The Prince of Tides Επιλαχών: Γουόρεν Μπίτι – Μπάγκσι Α' Γυναικείος Ρόλος: Mercedes Ruehl – The Fisher King Επιλαχών: Τζόντι Φόστερ – Η Σιωπή των Αμνών Β' Ανδρικός Ρόλος: MMichael Lerner – Barton Fink Επιλαχών: Ρόμπερτ Ντιβάλ – Rambling Rose Β' Γυναικείος Ρόλος: Jane Horrocks – Life Is Sweet Επιλαχούσα: Αμάντα Πλάμερ – The Fisher King Καλύτερο Σενάριο: James Toback – Μπάγκσι Επιλαχών: Richard LaGravenese – The Fisher King Καλύτερου Διευθυντή Φωτογραφίας: Roger Deakins – Barton Fink και Homicide Επιλαχών: John J. Campbell και Eric Alan Edwards – My Own Private Idaho Καλύτερη Μουσική: Zbigniew Preisner – Η διπλή ζωή της Βερόνικα (La double vie de Véronique), At Play in the Fields of the Lord και Europa Europa Επιλαχών: Howard Shore – Η Σιωπή των Αμνών και Γυμνό γεύμα Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία: La Belle Noiseuse • France/Switzerland Επιλαχών: Europa Europa • Γερμανία/Γαλλία/Πολωνία Best Non-Fiction Film: American Dream Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων: Beauty and the Beast Experimental/Independent Film/Video Award: Jon Jost – All the Vermeers in New York Βραβείο Νέας Γενιάς: John Singleton – Boyz n the Hood Βραβείο Επιτεύγματος Καριέρας (tie): Elmer Bernstein Βίνσεντ Πράις Ειδικό Βραβείο: The National Film Board of Canada on the 50th anniversary of its animation unit. Ο Επίσημος ιστότοπος
Παυλίνα της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ

H Παυλίνα (γερμ. Pauline von Sachsen-Weimar-Eisenach von Wettin, 25 Ιουλίου 1852 - 17 Μαΐου 1904) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του Πρίγκιπα της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα διαδόχου του μεγάλου δουκάτου της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ.

 Η Παυλίνα Ίντα Μαρία Όλγα Ερριέττα Αικατερίνη ήταν η πρώτη κόρη του Χέρμανν Α΄ της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ και της Αυγούστας, κόρης του Γουλιέλμου Α΄ της Βυρτεμβέργης. Παντρεύτηκε το 1873 τον Κάρολο Αύγουστο της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ και είχε τέκνα: Γουλιέλμος Ερνέστος (1876 - 1923), μεγάλος δούκας της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ. Βερνάρδος (1878 - 1900). Lundy, Darryl. "The Peerage: Pauline Ida Prinzessin von Sachsen-Weimar-Eisenach". Retrieved 17 August 2010. "Memorial Notices", The Manchester Guardian, Rome, 18 May 1904
Μιχαήλ Μιασνίκοβιτς

Ο Μιχαήλ Μιασνίκοβιτς (λευκ.: Міхаіл Уладзіміравіч Мясніковіч) (γεννημένος στις 6 Μαΐου 1950 στο Nesvizh) είναι Λευκορώσος πολιτικός και πρωθυπουργός της Λευκορωσίας, που τον διόρισε ο Πρόεδρος Αλεξάντερ Λουκασένκο μετά τις προεδρικές εκλογές του 2010. Υπηρέτησε στην πρωθυπουργία από τις 28 Δεκεμβρίου 2010 ως τις 27 Δεκεμβρίου 2014.

 Γεννημένος στο Novy Snov στην επαρχία Nesvizh της Περιφέρειας του Μινσκ, αποφοίτησε από το Πολυτεχνείο του Μπρεστ το 1972 και από τη Σχολή του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης το 1989 στο Μινσκ. Έχει διδακτορικό στα οικονομικά και έχει εργαστεί ως μηχανικός στην οικοδομική βιομηχανία. Μιλά αγγλικά και έχει ένα γιο, μια κόρη και δύο εγγόνια.Ήταν επίσης επικεφαλής της Διοίκησης στο Γραφείο του Προέδρου της Δημοκρατίας την περίοδο 1995 έως 2001 και πρόεδρος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών από το 2001 έως το 2010.Τον Δεκέμβριο του 2014 αντικαταστάθηκε στην πρωθυπουργία από τον πρόεδρο Λουκασένκο με τον Αντρέι Καμπιάκοφ, στο πλαίσιο ευρέος ανασχηματισμού.
Angry Machines

Angry Machines είναι ο τίτλος του έβδομου στούντιο δίσκου του αμερικανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Dio, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1996 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Mayhem Records". Το "Angry Machines" είναι ο λιγότερο επιτυχημένος εμπορικά δίσκος των Dio, αφού δεν κατάφερε να μπει στα τσαρτ στις Ηνωμένες Πολιτείες ή τη Μεγάλη Βρετανία. Γενικότερα, θεωρείται ο πιο αδύναμος, ποιοτικά, δίσκος του συγκροτήματος αφού η αλλαγή του στιχουργικού ύφους τους σε πιο φουτουριστικά θέματα ξένισε τους οπαδούς τους.

 Τον Αύγουστο του 1995, οι Dio ανακοίνωσαν ότι νέος μπασίστας του συγκροτήματος θα είναι ο Τζέρι Μπεστ και με τη νέα σύνθεση έδωσαν πέντε συναυλίες στη Νότια Αμερική στα τέλη της χρονιάς, ενώ ταυτόχρονα, δούλευαν σε υλικό για τον επόμενο δίσκο τους. Τελικά, ο Τζεφ Πίλσον επέστρεψε για τις ηχογραφήσεις του νέου δίσκου, οι οποίες έγιναν στα "Total Access Studios" στην Καλιφόρνια των Ηνωμένων Πολιτειών. Σκοπός του συγκροτήματος ήταν να κυκλοφορήσουν το νέο δίσκο τους τον Απρίλιο του 1996 αλλά προβλήματα στην παραγωγή τους οδήγησαν σε νέα ημερομηνία κυκλοφορίας, με το άλμπουμ να εκδίδεται στις αρχές Οκτωβρίου. Πριν την περιοδεία για την προώθηση του δίσκου, ο Πίλσον αποχώρησε για να επανενταχθεί στους Dokken και ο Ντίο προσέλαβε τον Λάρι Ντένισον για να τον αντικαταστήσει. Μετά το πρώτο κομμάτι της ευρωπαϊκής περιοδείας, ο ντράμερ Βίνι Άπις νοσηλεύτηκε λόγω πνευμονίας αναγκάζοντας το συγκρότημα να αλλάξει τις ημερομηνίες της αμερικανικής περιοδείας τους. Μετά το τέλος της περιοδείας, ο Τζεφ Πίλσον επανήλθε στο συγκρότημα για το νοτιοαμερικανικό κομμάτι της περιοδείας. 1. Institutional Man (Dio, Grijalva, Appice) - 5:00 2. Don't Tell the Kids (Dio, Grijalva, Appice) - 4:13 3. Black (Dio, Appice, Grijalva, Pilson) - 3:06 4. Hunter of the Heart (Dio, Appice, Grijalva) - 4:06 5. Stay Out of My Mind (Dio, Pilson) - 6:57 6. Big Sister (Dio, Grijalva, Appice, Pilson) - 5:27 7. Double Monday (Dio, Grijalva, Appice) - 2:50 8. Golden Rules (Dio, Grijalva, Appice) - 4:46 9. Dying in America (Dio, Appice, Grijalva, Pilson) - 4:31 10. This Is Your Life (Dio, Grijalva) - 3:18 Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Angry Machines" είχε την εξής μορφή: Ρόνι Τζέιμς Ντίο - φωνητικά Τρέισι Τζι - κιθάρα Σκοτ Γουόρεν - πλήκτρα Τζεφ Πίλσον - μπάσο Βίνι Άπις - τύμπανα Tapio's Ronnie James Dio Pages: Dio biography Tapio's Ronnie James Dio Pages: Dio CD Discography Angry Machines - Dio | Songs, Reviews, Credits | AllMusic Dio - Angry Machines - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α' εθνικής κατηγορίας ανδρών 1981-1982

Το πρωτάθλημα Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 1981-1982 ήταν το 14ο στην ιστορία της Α' Εθνικής. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός για ενδέκατη φορά ενώ στη Β' Εθνική υποβιβάστηκε ο Ηρακλής για πρώτη φορά στην ιστορία του, καθώς και η ΧΑΝΘ.

 Η ΧΑΝΘ έχει 1 μηδενισμό. Οι ομάδες που ισοβάθμισαν στην 3η και τη 10η θέση έδωσαν αγώνα μπαράζ Ο αγώνας έγινε στα Γιαννιτσά. Αναμετρήθηκαν ο Νηρέας και ο Εθνικός. Ο Νηρέας επικράτησε με 3−2 και κατέλαβε την 3η θέση. Ο Δημόκριτος και ο Ηρακλής συγκρούστηκαν στη Θεσσαλονίκη για την παραμονή στην κατηγορία. Ο Ηρακλής, που για πολλά χρόνια τερμάτιζε στις υψηλές θέσεις του πρωταθλήματος, έχασε με 2-3 και υποβιβάστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία του. Τελική βαθμολογία Αθλητική Ηχώ, 26 Απριλίου 1982 σελίδα 6 Μπαράζ, Νηρέας-Εθνικός 3−2 Αθλ. Ηχώ, 10 Μαΐου 1982, σελίδα 5 Μπαράζ, Δημόκριτος-Ηρακλής 3−2 Αθλ. Ηχώ 6 Μαΐου 1982, σελίδα 6
Υδατοσφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 – Τουρνουά ανδρών

Το Τουρνουά ανδρών, αποτελεί διοργάνωση της Υδατοσφαίρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 και διεξήχθη στο Διεθνές Κολυμβητικό Κέντρο "Τατσούμι" του Τόκιο, από τις 25 Ιουλίου, έως και τις 8 Αυγούστου 2021. Ήταν η 27η επίσημη εμφάνιση του τουρνουά σε Θερινούς Ολυμπιακούς. Στις 24 Μαρτίου 2020, οι Ολυμπιακοί Αγώνες αναβλήθηκαν για το 2021 λόγω της πανδημίας του COVID-19 . Λόγω αυτής της πανδημίας, τα παιχνίδια διεξήχθησαν κεκλεισμένων των θυρών . Η Σερβία κατέκτησε το δεύτερο συνεχόμενο χρυσό μετάλλιο μετά τη νίκη επί της Ελλάδας στον τελικό, ενώ η Ουγγαρία κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο.

 Το τουρνουά ξεκίνησε στις 25 Ιουλίου και οι αγώνες διεξάγονταν μέρα παρά μέρα. Σε κάθε προγραμματισμένη ώρα, πραγματοποιούνταν δύο αγώνες ταυτόχρονα: μια αναμέτρηση του Ομίλου Α και μία του Β στα προκριματικά, 2 προημιτελικοί στα προημιτελικά, ένας κύριος ημιτελικός με έναν ημιτελικό κατάταξης (5 έως 8) στα ημιτελικά και 2 αγώνες κατάταξης την τελευταία ημέρα. Ο μικρός και ο μεγάλος τελικός πραγματοποιούνται ξεχωριστά, την τελευτάια μέρα. Οι 12 ομάδες κληρώνονται σε δύο ομίλους των 6 ομάδων για τον προκαταρκτικό γύρο. Κάθε ομάδα, αναμετράται με όλες τις ομάδες του ομίλου της και οι 4 που θα συγκεντρώσουν τους περισσότερους πόντους, προκρίνονται στα προημιτελικά. Οι ομάδες που ήρθαν 5ες στον όμιλο, λαμβάνουν τις θέσεις 9 και 10 ανάλογα με τους βαθμούς που συγκέντρωσαν, ενώ οι 6ες, τις 11 και 12. Στους επόμενους γύρους, όλοι οι αγώνες είναι νοκ-άουτ. Στα προημιτελικά, οι ομάδες που ήρθαν πρώτες στον όμιλο τους, παίζουν ενάντια στην ομάδα του άλλου ομίλου που ήρθε 4η, ενώ οι δεύτεροι παίζουν με τους τρίτους του άλλου ομίλου. Οι νικητές από τις 4 αυτές αναμετρήσεις προκρίνονται στους ημιτελικούς, ενώ οι ηττημένοι αναμετρούνται μεταξύ τους, για τον καθορισμό των θέσεων 5-8. Οι δύο νικητές των ημιτελικών, προκρίνονται στον Μεγάλο Τελικό για την διεκδίκηση του Χρυσού Μεταλλίου, ενώ οι δύο ηττημένοι αναμετρούνται στον μικρό τελικό για την διεκδίκηση του Χάλκινου. Η κλήρωση πραγματοποιήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 2021 στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας. Οι 12 ομάδες στο τουρνουά ανδρών χωρίστηκαν σε δύο ομίλους των 6 ομάδων. Οι ομάδες χωρίστηκαν σε έξι κληρωτίδες. Οι ακόλουθοι 28 διαιτητές επιλέχθηκαν για το τουρνουά. 24 Διαιτητές: 4 βοηθοί διαιτητές βίντεο (VAR):
Αψίδα του Τίτου (στον Μέγιστο Ιππόδρομο)

Να μη συγχέεται με την Αψίδα του Τίτου στη Ρωμαϊκή Αγορά. Η λιγότερο γνωστή Αψίδα του Τίτου στον Μέγιστο Ιππόδρομο, λατιν.: Arcus Titi ad Circo Maximo, ήταν μία με τρία τόξα αψίδα, που είχε ανεγερθεί στο ανατολικό άκρο του Μεγίστου Ιπποδρόμου από τη Σύγκλητο το 81 μ.Χ., προς τιμήν του Τίτου και της κατάληψης της Ιερουσαλήμ στον Α΄ Ιουδαϊκό Πόλεμο. Λίγα ίχνη της παραμένουν. Η επιγραφή (CIL 19151= ILS 264) που αναφέρεται από έναν Ελβετό μοναχό του 8ου αι., γνωστόν μόνο ως «Ανώνυμος του Άινσηντελν» (Einsiedeln), καθιστά σαφές ότι αυτή ήταν μία Θριαμβική αψίδα του Τίτου. Στην αψίδα έχουν αποδοθεί θραύσματα γλυπτής ζωφόρου με στρατιωτικά θέματα. Αρχιτεκτονικά και επιγραφικά θραύσματα της -χαμένης πλέον- αψίδας ανακαλύφθηκαν εκ νέου κατά τις ανασκαφές το 2015

 Steinby, Eva Margareta (επιμ. ), Lexicon Topographicum Urbis Romae, Ρώμη, τόμ. 1 (1993), σελ. 108, 274. εικ. 159 Die Einsiedler Inschriftensammlung und der Pilgerführer durch Rom (Codex Einsidlensis 326), ed. G. Walser, Stuttgart 1987, σελ. 87 αρ. 29 Fergus Millar, Last Year in Jerusalem: Monuments of the Jewish War in Rome, Flavius Josephus and Flavian Rome JC Edmondson, Steve Mason, JB Rives (επιμ.), pp. 101–128 Brandizzi Vittucci, Paola, L'Arco di Tito al Circo Massimo, Archeologia Laziale 10, Quaderni di archeologia Etrusco-Italica, 19, 1990, pp. 68–71 M. Canciani, C. Falcolini, Marzia Buonfiglio, S. Pergola, Mauro Saccone, B. Mammì, Giovanni Romito, A Method for Virtual Anastylosis: The Case of the Arch of Titus at the Circus Maximus in Rome, ISPRS Annals of the Photogrammetry, Τηλεπισκόπηση και Επιστήμες Χωρικών Πληροφοριών, Τόμος II-5/W1, 2013, σσ. 61–66 M. Canciani, C. Falcolini, M. Buonfiglio, S. Pergola, M. Saccone, B. Mammì, G. Romito, Virtual Anastylosis of the Arch of Titus at Circus Maximus στη Ρώμη . International Journal of Heritage in the Digital Era 3(2), 2014, pp. 393–412 Stefania Pergola, Circo Massimo. Considerazioni sulla decorazione architettonica dell'Arco di Tito, Bullettino della Commissione Archeologica Comunale di Roma, 2017 Marialetizia uonfiglio, * Relazione preliminare sulle nuove acquisizioni sul Circo Massimo: indagini archeologiche 2009-2016, La glòria del Circ. Curses de carros i competicions circenses, Actes 3rd Congrés Internacional d'Arqueologia I Mòn antic, Tarraco Biennal, (Tarraco 16-19 Νοεμβρίου 2016), 2017 Marialetizia uonfiglio, L'Arco di Tito al Circo Massimo. Dalle indagini archeologiche alla ricostruzione virtuale, Δελτίο Δημοτικής Αρχαιολογικής Επιτροπής Ρώμης, 2017 Stefania Pergola, La decorazione architettonica e scultorea dell'arco di Tito al Circo Massimo, Tarraco, 2017 Κατάλογος ρωμαϊκών αψίδων θριάμβου Κατάλογος αρχαίων μνημείων στη Ρώμη {authoity control}}
Αδριανή της Σουηδίας

Η Αδριανή της Σουηδίας (σουηδικά: Prinsessan Adrienne av Sverige, 9 Μαρτίου 2018 -) είναι το τρίτο και το νεότερο παιδί της Πριγκίπισσας Μαγδαληνής, Δούκισσας του Χέλσινγκλαντ και του Γιέστρικλαντ και του Κρίστοφερ Ο'Νιλ. Είναι νεότερη εγγονή του Βασιλιά Κάρολου ΙΣΤ΄ Γουσταύου και της Βασίλισσας Σίλβιας. Είναι ενδέκατη και τελευταία στη γραμμή διαδοχής του σουηδικού θρόνου, μετά τον αδερφό της Νικόλαο, την αδερφή της Ελεονώρα, τη μητέρα της Μαγδαληνή, τον ξάδελφο της Ιουλιανό, τον ξάδελφο της Γαβριήλ, τον ξάδελφο της Αλέξανδρο, τον θείο της Κάρολο Φίλιππο, τον ξάδελφο της Όσκαρ, την ξαδέλφη της Στέλλα και τη θεία της Βικτώρια.

 Γεννήθηκε στις 9 Μαρτίου 2018 στο Νοσοκομείο Νταντέρουντ στη Στοκχόλμη και ζύγιζε 3 κιλά και 465 γραμμάρια και ύψος 50 εκατοστά. Η γέννηση της έγινε δεκτή, με ένα χαιρετισμό των 21 πυροβόλων όπλων, στο νησί Σκεπσχόλμεν, απέναντι από το Βασιλικό Παλάτι στην πρωτεύουσα της Στοκχόλμης, επίσης στο Γκέτεμποργκ, το Χέρνεσαντ, την Κάρλσκρουνα και στο Μπούντεν.Τα ονόματά της και ο τίτλος της ανακοινώθηκαν από τον παππού της, τον βασιλιά Κάρολο ΙΣΤ΄ Γουσταύο, στη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου στις 12 Μαρτίου 2018.Ονομάσθηκε Αδριανή που άρεσε στους γονείς της, Ιωσηφίνα προς τιμήν και της πατρικής προ-γιαγιά της Ιωσηφίνας Σεζάριο, της προγόνου της βασίλισσας Ιωσηφίνας της Σουηδίας και της Νορβηγίας και της μητέρας της Πριγκίπισσας Μαγδαληνής, της οποίας έλαβε το τέταρτο όνομα και Αλίκη προς τιμήν της μητρικής προ-γιαγιά της Αλίκης Σοάρες ντε Τολέδο. Μια ευχαριστήρια δοξολογία πραγματοποιήθηκε στο βασιλικό παρεκκλήσι του παλατιού, στις 12 Μαρτίου 2018 για να γιορταστεί η γέννησή της.Στις 8 Ιουνίου 2018 η Αδριανή βαπτίστηκε στο παρεκκλήσι του παλατιού Ντρότνινγκχολμ, ακριβώς πέντε χρόνια μετά το γάμο των γονιών της. Ανάδοχοι της ήταν η Ανούσκα Ντ'Αμπό, η Κοραλία Τσάριολ Πολ, ο Νάντερ Παναπούρ, ο Γουσταύος Τόττ, η Καρλότα Κρούγκερ Σιαδερλόντ και η Ναταλία Βέρνερ. 9 Μαρτίου 2018 - 6 Οκτωβρίου 2019: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Αδριανή της Σουηδίας, Δούκισσα του Μπλεκίνιε 7 Οκτωβρίου 2019 - έως σήμερα: Πριγκίπισσα Αδριανή της Σουηδίας, Δούκισσα του Μπλεκίνιε Σουηδικές Σουηδία Μέλος του Βασιλικού Τάγματος του Σεραφείμ (9 Μαρτίου 2018, παρουσιάστηκε 8 Ιουνίου 2018) ‍‍
Ανκερίτης

Ο ανκερίτης (αγγλ. ankerite) είναι ανθρακικό ορυκτό του ασβεστίου, του σιδήρου και του μαγγανίου. Το όνομα ανκερίτης του αποδόθηκε προς τιμήν του Αυστριακού καθηγητή Ορυκτολογίας Ματίας Γιόζεφ Άνκερ (1772–1843), ο οποίος ανακάλυψε πρώτος το ορυκτό στη γενέτειρα περιοχή του Στυρία (Steiermark, ορυχείο Erzberg).

 Σχηματίζεται από την ήπια μεταμόρφωση σιδηρομιγών πετρωμάτων (σιδηρολίθων) και ζωνωδών σιδηρομιγών ιζηματογενών αποθέσεων, σε καρμπονατίτες καθώς και από την υδροθερμική εξαλλοίωση ανθρακικών ιζημάτων ή υδροθερμικών θειούχων ορυκτών. Η δομή του είναι όμοια με αυτή του δολομίτη: Εναλλασσόμενα «στρώματα» ανθρακικών ομάδων με «στρώματα» κατιόντων των μετάλλων που συμμετέχουν στη δομή του ορυκτού. Η εναλλαγή των μεταλλικών κατιόντων - κυρίως μεταξύ ασβεστίου και σιδήρου - είναι υπεύθυνη για τη χαμηλού βαθμού συμμετρία που εμφανίζουν οι κρύσταλλοί του, οι οποίοι είναι μονάξονες, με αποτέλεσμα να μην εμφανίζουν πλεοχρωισμό. Σχετίζεται με δολομίτη (αποτελώντας παραμικτική σειρά με αυτόν), σιδηρίτη και κουτνοχορίτη , με τον οποίο επίσης σχηματίζει παραμικτική σειρά. Ανευρίσκεται σε πλείστα σημεία της Γης. Αξιοσημείωτες είναι οι εμφανίσεις του στην Αυστρία (περιοχές Erzberg, Eisenerz και Gollrad του Στάιερμαρκ (Steiermark)), στην Ιβρέα της Ιταλίας, τη Γερμανία, τη Γαλλία, στο Όλνταμ (Oldham) της Βρετανίας, την Τσεχία, τις Πολιτείες Κοννέκτικατ, Αρκάνσας και Κολοράντο των ΗΠΑ, την Κολομβία, τη Χιλή και το μεταλλείο Tui της Νέας Ζηλανδίας (αξιοσημείωτα μεγάλοι κρύσταλλοι). Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα περισσότερα από τα μεταλλεία Λαυρίου, τη Σέριφο, τη Σύρο και την Τήνο (παραλία Απηγανιάς). Τμήμα Γεωλογίας Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Handbook of Mineralogy Mindat.org Galleries.com Webmineral.com Κατάλογος ορυκτών Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244 Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, A Field Guide to Rocks and Minerals, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372