IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Επίδραση των παρευρισκομένων

Η επίδραση των παρευρισκομένων (bystander effect) ή αλλιώς το σύνδρομο Genovese είναι ένα φαινόμενο της κοινωνικής ψυχολογίας στο οποίο τα άτομα αρνούνται να πάρουν την ευθύνη ή να δώσουν βοήθεια όταν άλλα άτομα είναι παρόντα. Η πιθανότητα ένας περαστικός να βοηθήσει κάποιον θεωρείται ότι είναι αντιστρόφως ανάλογη του αριθμού των παρευρισκομένων. Όσο δηλαδή περισσότεροι άνθρωποι είναι παρόντες τόσο λιγότερο πιθανό είναι να βοηθήσει κάποιος. Το φαινόμενο πήρε το όνομά του από την υπόθεση της δολοφονίας της Kitty Genovese το 1964 στη Νέα Υόρκη. Η 28χρονη γυναίκα μαχαιρώθηκε μέχρι θανάτου έξω από το σπίτι της στη Νέα Υόρκη. Ο δρόμος ήταν πολυσύχναστος και 38 άτομα (γείτονες και περαστικοί) που είδαν τη δολοφονία δεν κάλεσαν την αστυνομία ούτε έδωσαν κάποια βοήθεια.

 Ένας άνθρωπος όταν δει κάποιο να υποφέρει θα τον βοηθήσει. Όταν όμως υπάρχουν άλλοι παρευρισκόμενοι τότε στο μυαλό του επιδρά η βασική αρχή της κοινωνικής επιρροής. Παρακολουθεί τις αντιδράσεις των άλλων ανθρώπων για να δει αν οι άλλοι θεωρούν ότι είναι απαραίτητο να παρέμβει. Η σκέψη είναι η εξής: «Για να μην βοηθά κάποιος άλλος πάει να πει πως το σωστό είναι ότι δεν πρέπει να βοηθήσω ούτε κι εγώ για κάποιο λόγο». Όταν όλοι όμως σκεπτόμαστε υποσυνείδητα το ίδιο πράγμα τότε κανείς δεν θα βοηθήσει αφού όλοι μας περιμένουμε κάποιον άλλο να το κάνει ή να κάνει την αρχή. Επίσης πολλοί φοβούνται πως δεν θα δώσουν τη σωστή βοήθεια και ότι κάποιος άλλος περαστικός, γιατρός για παράδειγμα θα βρεθεί να το κάνει. Ακόμη ο φόβος ότι ίσως θα μπλέξουμε αν βοηθήσουμε ενισχύεται αρκετά με το να βλέπουμε ότι κανείς άλλος δεν βοηθά. Με το που βοηθήσει όμως ο πρώτος αμέσως τρέχουμε κι εμείς ως «κοινωνικά όντα». Σε ένα πείραμα όπου στη μέση του δρόμου ένας άντρας ξυλοκοπούσε μια γυναίκα το 65% των περαστικών την βοήθησε όταν φώναζε «Σταμάτα, δεν σε ξέρω». Όταν όμως φώναζε «Σταμάτα, δεν ξέρω γιατί σε παντρεύτηκα» μόνο το 19% την βοήθησε αφού δεν ήθελε κανείς να μπει ανάμεσα στα συζυγικά προβλήματα. Τον Οκτώβριο του 2011 όταν το δύο χρονών κοριτσάκι στη Κίνα, η Wang Yue, χτυπήθηκε από ένα μικρό λευκό βαν στην πόλη Foshan. Συνολικά 18 άνθρωποι πέρασαν δίπλα από το αιμόφυρτο κοριτσάκι αλλά κανείς δεν του έδωσε σημασία ή βοήθεια. Το κορίτσι έμεινε αβοήθητο για 7 λεπτά μέχρι που μία γυναίκα οδοκαθαριστής ενδιαφέρθηκε αλλά ήταν ήδη αργά αφού η αργοπορία κόστισε στο μικρό κορίτσι τη ζωή του μετά από κάποιες μέρες παραμονής στην εντατική. "Ψυχολογικό πείραμα: the Bystander effect", "ΟΙΚ 4-4-2"
Βραβείο για τις υπηρεσίες στην πατρική γη

Το Βραβείο «για τις υπηρεσίες στην πατρική γη» έχει στόχο να επιβραβεύσει άτομα που με την προσφορά τους πέτυχαν ανάπτυξη της ρωσικής κρατικής υπόσταση, την πρόοδο της εργασίας, της ειρήνης, της φιλίας και της συνεργασίας των εθνών και για την συμβολή στην άμυνα της Πατρίδας.

 Το Βραβείο «για τις υπηρεσίες στην πατρική γη» δημιουργήθηκε στις 2 Μαρτίου του 1994, με το προεδρικό διάταγμα Νο. 442. Από το 1994 μέχρι την δημιουργία του βραβείου «Ιερή διαταγή του Αγίου Ανδρέα της Ρωσίας» το 1998, θεωρούνταν το υψηλότερο βραβείο της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Το Βραβείο «για τις υπηρεσίες στην πατρική γη» έχει τέσσερις βαθμούς: Με το βραβείο αυτό έχουν τιμηθεί τα εξής πρόσωπα Ιγκόρ Σιμιόναβιτς Στρόιεβ Ολέγκ Εμελιάνοβιτς Κουτάφιν Έντουαρντ Εργκάρντοβιτς Ρόσσελ Σόρες Ιβάνοβιτς Αλφγιόροφ Ζακ Σιράκ Μιχαήλ Καλάσνικοφ Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος
Καρίμ Μασίμοφ

Ο Καρίμ Μασίμοφ (Мәсімов, Кәрім Қажымқанұлы, 15 Ιουνίου 1965-) είναι πολιτικός από το Καζακστάν, πρωθυπουργός από τις 2 Απριλίου 2014 ως τις 8 Σεπτεμβρίου 2016 και ξανά από τις 10 Ιανουαρίου 2007 ως τις 24 Σεπτεμβρίου 2012. Σύμφωνα με την εφημερίδα Pravda, θεωρείται από το κοινό ως "μια από τις πιο ισχυρές μορφές στον εσωτερικό κύκλο του Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεφ."

 Γεννήθηκε στο Τσελίνογκραντ, σημερινή Αστανά. Ομιλεί απταίστως την γλώσσα των Ουιγούρων, την καζακική, τη ρωσική, την κινέζικη , την αγγλική και την αραβική. Μεγάλωσε στην Κίνα και εργάστηκε στο Χονγκ Κονγκ, ασχολούμενος με το εμπόριο. Θεωρείται ότι διατηρεί στενούς δεσμούς με το Κρεμλίνο. Έγινε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης στις 19 Ιανουαρίου του 2006 και νωρίτερα υπηρέτησε στο υπουργείο Οικονομικών και Μεταφορών, το 2001. Στις 8 Ιανουαρίου του 2007 παραιτήθηκε ο πρωθυπουργός Ντανιγιάλ Αχμέτοφ και ο Μασίμοφ έγινε ο πρώτος Ουιγούρος που κατέλαβε το αξίωμα. Ορκίστηκε πρωθυπουργός στις 10 Ιανουαρίου 2007 μετά την κοινοβουλευτική έγκριση του διορισμού του στην πρωθυπουργία. . Η πρώτη κυβέρνηση του Μασίμοφ υπέγραψε πολλές συμφωνίες με τον στρατηγικό εταίρο, την Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Το 2002 ανακοίνωσε την πρόθεσή του να αυξήσει τις εξαγωγές σιτηρών προς το Ιράν. Επίσης, οι σχέσεις με το Ισραήλ είναι βελτιωμένες, καθώς ο τέως πρωθυπουργός Εχούντ Ολμέρτ μίλησε για το "ομορφότερο πρόσωπο του ισλαμισμού", σε αναφορά του στο Καζακστάν. Ο Μασίμοφ διορίστηκε ξανά στην πρωθυπουργία από τον πρόεδρο Ναζαρμπάγιεφ στις 2 Απριλίου 2014. Τον Σεπτέμβριο του 2016 απολύθηκε από την πρωθυπουργία και υπηρεσιακός πρωθυπουργός ανέλαβε ο Μπακιτζχάν Σακιντάγιεφ. Προσωπικός ιστότοπος PM Karim K. Massimov Kazakh President accepts Prime Minister's resignation (Update3) Analysis: Why the world cares about Kazakhstan
Φραγκίσκη Μαγδαληνή της Ορλεάνης

Η Φραγκίσκη Μαγδαληνή της Ορλεάνης (Françoise-Madeleine d'Orléans, 13 Οκτωβρίου 1648 - 14 Ιανουαρίου 1664) γεννήθηκε πριγκίπισσα της Γαλλίας και ήταν δούκισσα της Σαβοΐας ως η πρώτη σύζυγος του Καρόλου Εμμανουήλ Β΄. Ήταν πρώτη ξαδέρφη του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας, καθώς και του συζύγου της. Πέθανε άτεκνη στην ηλικία των 15.

 Η Φραγκίσκη Μαγδαληνή γεννήθηκε στο Ανάκτορο Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι έξω από το Παρίσι το 1648. Ήταν η τέταρτη κόρη (3η από τον 2ο γάμο) τού Γκαστόν της Γαλλίας, Δούκα της Ορλεάνης, από τη δεύτερη σύζυγό του Μαργαρίτα της Λωρραίνης. Από τη γέννησή της, ονομάστηκε Δεσποινίς των Βαλουά. Ήταν η αγαπημένη αδελφή της Άννας Μαρίας Λουίζας, μιας από τις μεγαλύτερες και διασημότερες κληρονόμους της ιστορίας. Μεγάλωσε μαζί με τις αδερφές της και τη Λουίζ ντε Λα Βαλλιέρ, μελλοντική ερωμένη του Λουδοβίκου ΙΔ΄. Κατοικούσε στο Κάστρο του Μπλουά. Ο πατέρας της πέθανε το 1660 και η μητέρα της παρέμεινε άγαμη. Κάτω από την επιρροή της εκ πατρός θείας της Χριστίνας Μαρίας, αρραβωνιάστηκε τον πρώτο της ξάδερφο, τον Κάρολο Εμμανουήλ Β΄ της Σαβοΐας. Η Χριστίνα Μαρία την είχε επιλέξει καθώς ήθελε να διατηρήσει την εξουσία και την επιρροή της στην κυβέρνηση αφού προηγουμένως ήταν αντιβασίλισσα του γιου της από το 1637. Η ένωση αυτή εγκρίθηκε από τον Καρδινάλιο Μαζαρέν ο οποίος είχε προηγουμένως απορρίψει τη Μαρία Ιωάννα Βαπτιστή της Σαβοΐας, μια άλλη υποψήφια για τον Κάρολο Εμμανουήλ Β΄. Η Φραγκίσκη Μαγδαληνή αποδείχθηκε κατάλληλα υπάκουη και προτιμήθηκε από τη Μαρία Ιωάννα. Η Φραγκίσκη Μαγδαληνή παντρεύτηκε τον Δούκα της Σαβοΐας δι' αντιπροσώπου στο Παλάτι του Λούβρου στις 4 Μαρτίου 1663. Το ζευγάρι συναντήθηκε για πρώτη φορά στο Αννεσύ στις 3 Απριλίου 1663 όπου παντρεύτηκαν επίσημα. Το ζευγάρι ταξίδεψε στο Τορίνο, πρωτεύουσα της Σαβοΐας, όπου έφθασε στις 15 Ιουνίου 1663. Εκεί ήταν γνωστή ως Φραντσέσκα Μανταλένα της Ορλεάνης. Η Δούκισσα πέθανε σύντομα στις 14 Ιανουαρίου 1664 στο Βασιλικό Παλάτι του Τορίνο, αφήνοντας τον σύζυγό της χωρίς κληρονόμο. Τότε θάφτηκε στον Καθεδρικό Ναό του Τορίνο όπου μένει σήμερα. Ο σύζυγός της, θλιμμένος, διέταξε μια πλούσια κηδεία. Μετά το θάνατο της Φραγκίσκης Μαγδαληνής, ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ προσπάθησε να παντρέψει την Άννα Μαρία Λουίζα με τον Κάρολο Εμμανουήλ, ο οποίος αρνήθηκε. Αργότερα παντρεύτηκε τη Μαρία Ιωάννα Βαπτιστή της Σαβοΐας από την οποία είχε ένα γιο. Fraser, Antonia (2006). Love and Louis XIV; The Women in the Life of the Sun King. London: Anchor Books. Oresko, Robert (2004). «Maria Giovanna Battista of Savoy-Nemours (1644–1724): daughter, consort, and Regent of Savoy». Στο: Campbell Orr, Clarissa, επιμ. Queenship in Europe 1660–1815: The Role of the Consort. Cambridge University Press, σσ. 16–55. ISBN 0-521-81422-7. Sackville-West, Vita (1959). Daughter of France: The life of Anne Marie Louise d'Orléans, duchesse de Montpensier 1627-1693. London: Michael Joseph. Williams, H. Noel (1909). A Rose of Savoy, Marie Adelaide of Savoy, duchesse de Bourgogne, Mother of Louis XV. New York: Charles Scribner's Sons. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Françoise Madeleine d'Orléans στο Wikimedia Commons
Νίκη της Σαμοθράκης (ταινία)

Νίκη της Σαμοθράκης είναι ο τίτλος μιας ελληνικής κωμικής ταινίας του 1990. Η ταινία σκηνοθετήθηκε από τον Δήμο Αβδελιώδη, ο οποίος έγραψε και το σενάριο, ενώ ανέλαβε και την παραγωγή της ταινίας.

 Η ταινία περιγράφει τις εχθρικές σχέσεις μεταξύ των ιδιοκτητών δύο γειτονικών καταστημάτων, ενός σιδεράδικου, των αδελφών Γρηγορίου και ο Δαρείου Πέρδικα, και ενός φανοποιείου, του Μιλτιάδη Παγώνα. Η έχθρα αυτή κρατάει από την εποχή των παππούδων τους, οι οποίοι άνοιξαν τα καταστήματα φτάνοντας στην Αθήνα από τη Σάμο και τη Σαμοθράκη αντίστοιχα. Όταν οι απόγονοι των αδελφών Πέρδικα που δουλεύουν στο σιδεράδικο αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες χρωστώνας ενοίκια και μεροκάματα, ο εγγονός του Μιλτιάδη Παγώνα, ιδιοκτήτης του φανοποιείου, προτίθεται να αγοράσει το κατάστημά τους πυροδοτώντας περιπέτειες για τους ήρωες της ιστορίας. Θανάσης Δενδρής - Σεβαστιανός Παγώνας Σπύρος Σακκάς - πάτερ Κάβειρος Δήμος Αβδελιώδης - Γρηγόρης Πέρδικας Δημήτρης Πρίφτης - Δαρείος Πέρδικας Βίκυ Ιακώβου - Νίκη της Σαμοθράκης Γιώργος Παρμαξίζογλου - παίκτης Η πρώτη εκδοχή της ταινίας παρουσιάστηκε το 1990, ενώ η πρεμιέρα της με νέο μοντάζ πραγματοποιήθηκε στις 21 Οκτωβρίου 1994. Η ταινία έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία, ανάμεσά τους βραβεία ενδυματολογίας και ήχου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 1990. Έλαβε επίσης κρατικά βραβεία μουσικής, μακιγιάζ και ήχου και διάκριση ποιότητας ταινίας το 1991. Γράφει ο Μπάμπης Δερμιτζάκης:Σίγουρα για τους φανατικούς σινεφίλ αυτή θα είναι η αγαπημένη τους ταινία. Στον πολύ κόσμο όμως, ο υποτυπώδης μύθος, η σχεδόν ανυπαρξία επεισοδίων με τα περισσότερα πλάνα να μπορούν να τοποθετηθούν από τον μοντέρ με οποιαδήποτε σειρά, δεν φαντάζομαι να αρέσει. Το κατάλαβε ο Αβδελιώδης και έτσι στο «Δένδρο που πληγώναμε» μετρίασε αυτή την ποιητική του, απαράλλαχτα όπως έκαναν στην ποίηση οι σουρεαλιστές. Η ταινία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης Η ταινία στην IMDB
Ποταμόχοιρος των Θάμνων

Ο Ποταμόχοιρος των Θάμνων (Potamohoerus Larvatus), είναι ένα Αρτιοδάκτυλο θηλαστικό της οικογένειας των Συΐδων και ανήκει στο γένος Ποταμόχοιρος. Στο γένος αυτό ανήκει και ο Κόκκινος Ποταμόχοιρος.

 Το μήκος των Ποταμόχοιρων των Θάμνων φτάνει από 66 έως 100 εκατοστά και ζυγίζουν 55 έως 150 κιλά.Το χρώμα τους είναι συνήθως κόκκινο-καφετί ή σκούρο καφέ και το χρώμα τους γίνεται πιο σκούρο καθώς μεγαλώνουν. Και τα 2 φύλα έχουν ανοιχτόχρωμη χαίτη. Τα άνω μέρη του προσώπου τους και των αυτιών τους είναι πιο ανοιχτόχρωμα. Οι αιχμηροί χαυλιόδοντές τους είναι αρκετά μικροί και δυσδιάκριτοι. Σε αντίθεση με τους Αγριόχοιρους οι Ποταμόχοιροι των Θάμνων τρέχουν με τις ουρές τους προς τα πάνω. Τα αρσενικά είναι συνήθως πιο μεγάλα από τα θηλυκά. Οι Ποταμόχοιροι είναι πολύ κοινωνικά ζώα και ζουν σε αγέλες έως 12 μέλη. Μια ομάδα αποτελείται από ένα κυρίαρχο αρσενικό και ένα κυρίαρχο θηλυκό, με άλλα θηλαστικά και νεαρά άτομα που αντιπροσωπεύουν την υπόλοιπη αγέλη. Τα θηλυκά γεννάν 3-4 χοιρίδια μετά από κύηση 4 μηνών. Οι Ποταμόχοιροι των Θάμνων μπορεί να είναι πολύ επιθετικοί, ειδικά όταν έχουν μικρά. Τα ζώα αυτά είναι παμφάγα και η διατροφή τους περιλαμβάνει ρίζες, καλλιέργειες, ψοφίμια καθώς και νεογέννητα αρνιά. Ο πληθυσμός των ζώων αυτών στις αγροτικές περιοχές, παρά τις προσπάθειες των κυνηγών, αυξάνεται λόγω της αφθονίας των τροφίμων και της έλλειψης θηρευτών. Οι Ποταμόχοιροι των Θάμνων ζουν στην Αιθιοπία, στη Σομαλία, στην ανατολική και νότια Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό και στην περιοχή του Ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας, στην ανατολική περιοχή της Νότιας Αφρικής. Ζουν επίσης στη Μαδαγασκάρη και στις Κομόρες. Δεν είναι γνωστό το πως έφτασε εκεί, αλλά μάλλον μεταφέρθηκε από τους ανθρώπους, μετά από μια περίοδο εξημέρωσης. Potamochoerus Larvatus larvatus Potamochoerus Larvatus edwardsi Potamochoerus Larvatus hassama Potamochoerus Larvatus koiropotamus Potamochoerus Larvatus nyasae Potamochoerus Larvatus somaliensis
Οξαφωσφιράνιο

Το οξαφωσφιράνιο ή οξαφωσφακυκλοπροπάνιο ή εποξυμεθανοφωσφαμίνη είναι μια οργανική ετεροκυκλική ένωση με τριμελή δακτύλιο, που αποτελείται από ένα (1) άτομο άνθρακα, ένα (1) άτομο οξυγόνου και ένα (1) άτομο φωσφόρου. Με βάση το χημικό τύπο του, CH3PO, έχει τα ακόλουθα τέσσερα (4) ισομερή θέσης: Μεθανοφωσφαμίδιο με σύντομο συντακτικό τύπο HCOPH2. Φωσφιδομεθάνιο με σύντομο συντακτικό τύπο CH3PO. Φωσφιμινομεθανόλη με σύντομο συντακτικό τύπο HOCH=PH. Μεθανυδροξυλοφωσφιμίνη με σύντομο συντακτικό τύπο CH2=POH.

 Με οξείδωση μεθανοφωσφιμίνης από καρβοξυλικό υπεροξύ (RCO3H), παράγεται οξαφωσφιράνιο: Με επίδραση αλοφωσφίνης (PH2X) σε μεθανάλη, παράγεται οξαφωσφιράνιο: Παπαγεωργίου, Β.Π., Εφαρμοσμένη Οργανική Χημεία, Εκδόσεις Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 2005, ISBN 960-260-342-7 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, «ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ», Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 «Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας» Ν. Α. Πετάση 1982 Αναστάσιου Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 Καραγκιοζίδη Σ. Πολυχρόνη, «Ονοματολογία Οργανικών Ενώσεων στα Ελληνικά & Αγγλικά» Β΄ Έκδοση Θεσσαλονίκη 1991 Νικολάου Ε. Αλεξάνδρου, «Γενική Οργανική Χημεία», Εκδόσεις Ζήτη, Θεσσαλονίκη 1985 Δημητρίου Ν. Νικολαΐδη, «Ειδικά Μαθήματα Οργανικής Χημείας», ΑΠΘ, θεσσαλονίκη 1983 Νικολάου Ε. Αλεξάνδρου, Αναστάσιου Βάρβογλη, Φαίδωνα Χατζημηχαλάκη, «Εργαστηριακός Οδηγός», Εκδόσεις Ζήτη, Θεσσαλονίκη 1986 Νικολάου Ε. Αλεξάνδρου, Αναστάσιου Βάρβογλη, Δημητρίου Ν. Νικολαΐδη: «Χημεία Ετεροκυκλικών Ενώσεων», Εκδόσεις Ζήτη, Θεσσαλονίκη 1985 Διαδικτυακοί τόποι που αναφέρονται στις «Αναφορές και παρατηρήσεις».
Θέρμες του Κόμμοδου

Οι Θέρμες του Κόμμοδου ή του Κλεάνδρου, λατιν. Thermae Comodiane vel Cleandri ήταν αρχαία λουτρά στη Ρώμη της Ιταλίας. Το συγκρότημα βρισκόταν στη 1η Περιοχή (Region I), μάλλον νότια ή νοτιοανατολικά των Θερμών του Αντωνίνου Καρακάλλα. Αν και αναφέρονται από αρκετούς αρχαίους συγγραφείς, δεν έχουν διασωθεί αρχαιολογικά ευρήματα.

 Βρισκόταν νότια της Ρώμης, μεταξύ των Σερβίων Τειχών και των Αυρηλιανών Τειχών. Βόρεια ήταν ο Καίλιος λόφος, βορειοδυτικά ο Μέγας Ιππόδρομος και δυτικά ο Αβεντίνος λόφος με τις Θέρμες του Δέκιου επάνω του. Κτίστηκαν από τον Μάρκο Αυρήλιο Κλέανδρο (απεβ. 190) απελεύθερο και ευνοούμενο του Καρακάλλα. Εγκαινιάστηκαν (αφιερώθηκαν) κατά το 4ο έτος της βασιλείας του Αυτοκράτορα, ήτοι το 183. Περιελάμβαναν Γυμναστήριο Γυμνάσιο. Samuel Ball Platner, A Topographical Dictionary of Ancient Rome, Oxford University Press, London, 1929 (completed and revised by Thomas Ashby), on: Bill Thayer's LacusCurtius. The Area of the Baths of Commodus - Historical Dioramas Scheda 243429, Census of Antique Works of Art and Architecture Known in the Renaissance, Berlin-Brandenburgische Akademie der Wissenschaften and Humboldt-Universität zu Berlin (last accessed 26-03-2014).
Ροβέρτος Α΄ του Ντρε

Ο Ροβέρτος Α΄ του Ντρε (γαλλικά: Robert Ier de Dreux, 1123 - 11 Οκτωβρίου 1188), ο επονομαζόμενος Μέγας, ήταν ο πέμπτος γιος του Λουδοβίκου ΣΤ' της Γαλλίας και της Αδελαΐδας του Μωριέν. Μέσω της μητέρας του, έλκει καταγωγή από τον Καρλομάγνο και τον μαρκήσιο Γουλιέλμο Ε΄ του Μομφερράτου. Δέχτηκε την κομητεία του Ντρε ως εισόδημα (appanage) από τον πατέρα του (1137) και κράτησε τον τίτλο ως το 1184 παραχωρώντας τον κατόπιν στον γιο του Ροβέρτο Β΄. Έκανε τρεις γάμους και κάθε φορά έπαιρνε τις κομητείες των συζύγων του. Συμμετείχε στη Β΄ Σταυροφορία· συμμετείχε στην πολιορκία της Δαμασκού (1148) και στην πολιορκία του Σεέ (1154) ενώ πολέμησε εναντίον των Άγγλων το 1158.

 Νυμφεύτηκε πρώτα (1139) την Αγνή του Γκαρλάντ (1122-1143) και είχε τέκνο: Σίμων 1141-πριν το 1182, κύριος του Λα Νου.Το 1145 έκανε δεύτερο γάμο με την Αβίζα του Σόλσμπερυ (1118-1152) και είχε τέκνο: Αδέλα 1145-μετά το 1210, παντρεύτηκε πρώτα τον Βαλεράν Γ΄ κόμη του Μπρετέιγ, μετά τον Γκυ Β΄ κύριο του Σαατιγιόν-συρ-Μαρν, έπειτα τον Ιωάννη Α΄ ντε Τορότ και τέλος τον Ρούλ Γ΄ του Νεσλ κόμη του Σουασόν. Αλίκη ή Αδελαΐδα (1144)Το 1152 ο Ροβέρτος Α΄ έκανε τρίτο γάμο με την Αγνή του Μπωντεμόν (1130–1202) και παιδιά του ήταν: Ροβέρτος Β΄ 1154-1218, κόμης του Ντρε & του Μπραιν. Ερρίκος 1155-1199, επίσκοπος της Ορλεάνης Αλίκη 1156-1217, παντρεύτηκε τον Ραούλ Α΄ κύριο του Κουσί. Φίλιππος 1158-1217, επίσκοπος του Μπωβαί. Ισαβέλλα 1160-1239, παντρεύτηκε τον Ούγο Γ΄ κύριο του Μπρουά. Πέτρος 1161-1186. Γουλιέλμος 1163–μετά το 1189, Ιωάννης 1164–μετά το 1189, Μαμιλία 1166–1200. Μαργαρίτα γενν. 1167, μοναχή Dyggve, Holger Petersen (1935). "Personnages historiques figurant dans la poésie lyrique française des XII e et XIII e siècles. III: Les dames du »Tournoiement» de Huon d'Oisi". Neuphilologische Mitteilungen. 36 (2). Dyggve, Holger Petersen (1942). "Personnages historiques figurant dans la poésie lyrique française des XII e et XIII e siècles XIV: Identification de Noblet, ami de Conon de Béthune, Gace Brulé et Pierre de Molins". Neuphilologische Mitteilungen (in French). Vol. 43, No. 1: 7-20. Fedorenko, Gregory (2013). "The Thirteenth Century Chronique De Normandie". In Bates, David (ed.). Anglo-Norman Studies XXXV: Proceedings of the Battle Conference 2012. The Boydell Press. Gilbert of Mons (2005). Chronicle of Hainaut. Translated by Napran, Laura. The Boydell Press. Michel, Edmond (1902). Histoire de la ville de Brie-Comte-Robert (in French). Vol.1. Dujarric & Cie. Previté-Orton, C. W. (1979). The Shorter Cambridge Medieval History. Vol. 1, The Later Roman Empire to the Twelfth Century (10th ed.). Cambridge University Press. Pollock, M. A. (2015). Scotland, England and France After the Loss of Normandy, 1204-1296: Auld Amitie. Boydell & Brewer. Power, Daniel (2004). The Norman frontier in the twelfth and early thirteenth centuries. Cambridge University Press. Suger (2018). Selected Works of Abbot Suger of Saint Denis. The Catholic University of America Press. Wood, Charles T. (1966). The French Apanages and the Capetian Monarchy, 1224-1328. Harvard University Press.
Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2019-20

H Γ΄ κατηγορία Κύπρου 2019-20 αποτέλεσε το 49ο πρωτάθλημα στη Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα διακόπηκε μετά την 22η αγωνιστική λόγω των μέτρων για την αντιμετώπιση της πανδημίας κορωνοϊού στην Κύπρο.

 Στο πρωτάθλημα της Γ΄ κατηγορίας 2019-20 συμμετείχαν 16 ομάδες. Οι ομάδες θα αναμετριούνταν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια θα ανακηρυσσόταν η ομάδα που θα συγκέντρωνε τους περισσότερους βαθμούς. Οι πρώτες τέσσερις ομάδες θα προβιβαζόντουσαν στη Β΄ κατηγορία 2020–21 και οι τελευταίες τέσσερις θα υποβιβαζόντουσαν στην Επίλεκτη Κατηγορία ΣΤΟΚ 2020-21.Λόγω της διακοπής τους πρωταθλήματος, προβιβάστηκαν οι 4 πρώτες ομάδες του βαθμολογικού πίνακα κατά την ημέρα της διακοπής ενώ δεν υποβιβάστηκε καμία ομάδα. Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Ομάδες που δεν συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που προήχθησαν στην Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2019-20 Διγενής Ακρίτας Μόρφου Ομόνοια Ψευδά E.N.Y. - Διγενής Π.O. Ξυλοτύμβου 2006Ομάδες που διαβαθμίστηκαν στην Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ 2019-20 ΑΠΕΑ Ολυμπιάς Εθνικός Λατσιών Πέγεια 2014Ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που διαβαθμίστηκαν από τη Β΄ κατηγορία 2018-19 ΘΟΪ Λακατάμιας ΜΕΑΠ Πέρα Χωρίου-Νήσου ΠΑΕΕΚ Διγενής ΒορόκλινηςΟμάδες που προήχθησαν από την Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ 2018-19 Ηρακλής Γερολάκκου Εληά Λυθροδόντα ΑΠΟΝΑ Ανάγυιας Ο Κορμακίτης Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετέχουν στο πρωτάθλημα και τις έδρες που χρησιμοποιούν. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος που διεξήχθησαν μέχρι την ημέρα της διακοπής: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=3 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες (i. Βαθμοί από τα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, ii. Διαφορά τερμάτων σε μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iii. Καλύτερη εκτός έδρας επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια), 3ος Γενική διαφορά τερμάτων, 4ος Καλύτερη επίθεση. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος που διεξήχθησαν μέχρι την ημέρα της διακοπής: Τον Μάρτιο του 2020, μετά την ολοκλήρωση της 22ης αγωνιστικής, το Υπουργείο Υγείας της Κύπρου εξέδωσε διάταγμα το οποίο απαγόρευε, μεταξύ άλλων, τη διεξαγωγή αγώνων, ως ένα από τα μέτρα για αναχαίτιση της διασποράς του κορωνοϊού στη χώρα. Το πρωτάθλημα τελικά διακόπηκε οριστικά στις 8 Μαΐου 2020. Προβιβάστηκαν οι 4 πρώτες ομάδες του βαθμολογικού πίνακα κατά την ημέρα της διακοπής ενώ δεν υποβιβάστηκε καμία ομάδα. «ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΥ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΟΣ Γ' ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ 2019/2020» (PDF). ΚΟΠ. 26 Ιουνίου 2019. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 31 Αυγούστου 2019. Ανακτήθηκε στις 31 Αυγούστου 2019. Επίσημος ιστότοπος Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κύπελλο Γ΄ κατηγορίας και Επίλεκτης κατηγορίας ΣΤΟΚ 2019-20 Ποδόσφαιρο στην Κύπρο Σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου
Σεραπιάς

Η σεραπιάς (Serapias) είναι γένος από εδαφόβιες (μη αναρριχητικές) ορχιδέες, δηλαδή φυτά της οικογένειας των ορχεοειδών, που συναντώνται στη φύση σε ολόκληρη τη Νότια Ευρώπη και τη Μικρά Ασία. Το γένος πήρε το όνομά του από το όνομα του συγκρητιστικού ελληνιστικού-Αιγύπτιου θεού Σεράπιδος. Τα είδη του γένους είναι πολυετείς πόες με δύο κονδύλους στη βάση και βλαστό όρθιο και απλό. Τα φύλλα τους είναι λογχοειδή και τα άνθη κοκκινωπά και διατεταγμένα σε ταξιανθία στάχυ. Αρκετά από τα είδη καλλιεργούνται ως καλλωπιστικά φυτά. Στην Ελλάδα συναντώνται αυτοφυή τουλάχιστον 4 είδη, τα οποία αναπτύσσονται σε καλλιεργούμενα και χέρσα χωράφια. Στη σεραπιάδα ο υπέργειος βλαστός συνήθως ξηραίνεται κάθε χειμώνα και εκπτύσσονται νέοι βλαστοί και φύλλωμα την άνοιξη.

 Τη δεκαετία του 1960 οι επιστήμονες διέκριναν περίπου 5 είδη σεραπιάδας. Σήμερα έχουν ταυτοποιηθεί τα εξής 15 είδη: Serapias bergonii Serapias cordigera Serapias cossyrensis Serapias istriaca Serapias levantina Serapias lingua Serapias neglecta Serapias nurrica Serapias olbia Serapias orientalis Serapias parviflora Serapias perez-chiscanoi Serapias politisii Serapias strictiflora Serapias vomeracea Serapias × albertii (S. neglecta × S. vomeracea) Serapias × ambigua (S. cordigera × S. lingua) Serapias × ambigua nothosubsp ambigua (S. cordigera × S. lingua) Serapias × ambigua nothosubsp panormosana (S. cordigera subsp. cretica × S. lingua) Serapias × cypria (S. bergonii × S. orientalis subsp. levantina) Serapias × euxina (S. bergonii × S. orientalis) Serapias × garganica (S. orientalis × S. vomeracea) Serapias × godferyi (S. cordigera × S. neglecta) Serapias × halacsyana (S. bergonii × S. cordigera) Serapias × halicarnassia (S. bergonii × S. orientalis subsp. carica) Serapias × intermedia (S. lingua × S. vomeracea) Serapias × kelleri (S. cordigera × S. vomeracea) Serapias × lupiensis (S. lingua × S. politisii) Serapias × meridionalis (S. lingua × S. neglecta) Serapias × oulmesiaca (S. lingua × S. cordigera subsp. cordigera) Serapias × provincialis (S. cordigera × S. olbia) Serapias × pulae (S. istriaca × S. lingua) Serapias × rainei (S. cordigera × S. parviflora) Serapias × todaroi (S. lingua × S. parviflora) Serapias × walravensiana (S. orientalis subsp. carica × S. lingua) Το ομώνυμο λήμμα στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 20, σελ. 325 Δεδομένα για το γένος Serapias στα Wikispecies
Διχλωριούχο θείο

Το διχλωριούχο θείο (αγγλικά ΗΠΑ: sulfur chloride, αγγλικά ΗΒ: sulphur chloride) είναι ανόργανη δυαδική χημική ένωση, με μοριακό τύπο SCl2. Το χημικά καθαρό διχλωριούχο θείο, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος είναι κόκκινο κερασί υγρό. Είναι το απλούστερο και το πιο συνηθισμένο χλωρίδιο του θείου. Χρησιμοποιήθηκε ως πρόδρομη ένωση για την παραγωγή οργανικών ενώσεων του θείου.

 Το διχλωριούχο θείο παράγεται με χλωρίωση είτε στοιχειακού θείου είτε διχλωριούχου διθείου (S2Cl2). Η διεργασία πραγματοποιείται σε μια σειρά από στάδια, μερικά από τα οποία είναι τα ακόλουθα:Επιπρόσθετα, τη προσθήκη χλωρίου στο διχλωριούχο δίθειο έχει προταθεί ότι προχωρά μέσω της ενδιάμεσης ένωσης μικτού σθένους Cl3S-SCl. Το διχλωριούχο θείο υφίσταται περαιτέρω χλωρίωση, δίνοντας τετραχλωριούχο θείο (SCl4), αλλά αυτό το χημικό είδος είναι ασταθές γύρω στη θερμοκρασία δωματίου (20°C). Είναι επίσης πιθανό να σχηματιστούν αρκετά χημικά είδη γενικού τύπου SxCl2, όπου x > 2. Το διχλωριούχο δίθειο είναι συχνή πρόσμειξη στο διχλωριούχο θείο. Ο διαχωρισμός του διχλωριούχου θείου από το διχλωριούχο δίθειο είναι δυνατή με συναπόσταξη με τριχλωριούχο φωσφόρο (PCl3), ώστε να σχηματιστεί αζεοτροπικό μείγμα με 99% καθαρότητα, αλλά το διχλωριούχο θείο χάνει αργά χλώριο στη θερμοκρασία δωματίου, ξαναδίνοντας διχλωριούχο δίθειο. Τα καθαρά δείγματα διχλωριούχου θείου μπορούν να αποθηκευτούν σε σφραγισμένες γυάλινες αμπούλες που αναπτύσσουν μια ελαφρά θετική πίεση χλωρίου, σταματώντας την αποσύνθεση. Το διχλωριούχο θείο χρησιμοποιήθηκε στην οργανική σύνθεση. Δίνει αντιδράσεις προσθήκης σε αλκένια δίνοντας χλωροϋποκατεστημένους θειαιθέρες. Ενδεικτικές εφαρμογές τέτοιας προσθήκης αποτελούν: Η προσθήκη διχλωριούχου θείου σε 1,5-κυκλοοκταδιένιο, που δίνει δικυκλικό θειαιθέρα. Η προσθήκη διχλωριούχου θείου σε αιθυλένιο, που δίνει θειομουστάρδα [S(CH2CH2Cl)2].Το διχλωριούχο θείο χρησιμοποιήθηκε ως πρόδρομη ένωση για αρκετές ανόργανες θειούχες ενώσεις. Η επίδρασή του σε φθοριούχα άλατα δίνει τετραφθοριούχο θείο (SF4), μέσω αποσύνθεσης του ενδιάμεσα σχηματιζόμενου διφθοριούχου θείου (SF2). Με το υδρόθειο (H2S) το διχλωριούχο θείο αντιδρά δίνοντας κατώτερα θειάνια, όπως του τριθειάνιο (S3H2). Η αντίδραση του διχλωριούχου θείου με την αμμωνία δίνει νιτρίδια του θείου συγγενικά με το S4N4. Η επίδραση του διχλωριούχου θείου με πρωτοταγείς αμίνες δίνει θειοδιιμίδια. Ένα παράδειγμα τέτοιας ένωσης αποτελεί το διτριτοταγές βουτυλοθειοδιιμίδιο. Το διχλωριούχο θείο υδρολύεται εκλύοντας υδροχλώριο. Παλιά δείγματα διχλωριούχου θείου περιέχουν στοιχειακό χλώριο. Υποφθοριώδες οξύ (HOF). Υδροφθοροϋπεροξείδιο (HO2F). Διφθοριούχο διοξυγόνο (O2F2). Φθοραμίνη (H2NF). Διφθοραμίνη (HNF2). Τριφθοριούχο άζωτο (NF3). Φθορυδραζίνη (HN2F). Τετραφθοριούχο θείο (SF4). Υποχλωριώδες οξύ (HClO). Μονοξείδιο του διχλωρίου (Cl2O). Μονοξείδιο του διβρωμίου (Br2O). Οξείδιο του διιωδίου (I2O). Διφθοριούχο οξυγόνο (OF2). Διφθοριούχο θείο (SF2).
Κεντρικός Αθλητικός Σύλλογος των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας

Ο Κεντρικός Αθλητικός Σύλλογος των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας (ουκρανικά: Центральний Спортивний Клуб Збройних Сил України) είναι αθλητικό σωματείο που δημιουργήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου του 1992, βασισμένο στο σοβιετικό αθλητικό σωματείο ΣΚΑ Κιέβου (СКА Київ) στο Κίεβο (περιφερειακό κέντρο της ΣΚΑ), η οποία διαλύθηκε μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης. To σωματείο υπάγεται στην Διοίκηση Αθλητισμού του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας η οποία δημιουργήθηκε στις 29 Απριλίου του 1992.

 Προκάτοχος του συλλόγου ήταν ο Αθλητικός Σύλλογος της Στρατιωτικής Περιοχής του Κιέβου (СК КВО), η οποία ιδρύθηκε την 1η Απριλίου του 1957 υπό τη διοίκηση της περιφέρειας της στρατιωτικής εκπαίδευσης ως περιφερειακή υπηρεσία της Αθλητικής Κοινωνίας των Ενόπλων Δυνάμεων της ΕΣΣΔ (СКА). Με την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, όλες οι σοβιετικές οργανώσεις που χρηματοδοτούνταν από την κεντρική κυβέρνηση έπαψαν να υφίστανται. Το 1992 η Στρατιωτική Περιοχή του Κιέβου (КВО) καταργήθηκε, κάποια από τα συστατικά της μέρη μεταφέρθηκαν στη Ρωσία, κάποια άλλα μεταφέρθηκαν στις Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας. Ο πρώην σύλλογος διαλύθηκε και όλα τα περιουσιακά του στοιχεία μεταβιβάστηκαν στο νεοσυσταθέντα Κεντρικό Αθλητικό Σύλλογο, ο οποίος απορρόφησε το σύνολο των Κέντρων του Σοβιετικού Στρατού με έδρα την Ουκρανία, όπως η Οδησσός, το Λβιβ και η Σεβαστούπολη (κάθε μία αντιστοιχεί στο διοικητικό κέντρο της σοβιετικής στρατιωτικής περιοχής). Ο σύλλογος αποτελεί μέλος του Διεθνούς Συμβουλίου Αθλητισμού των Ενόπλων Δυνάμεων (CISM), όπως και της Εθνικής Ολυμπιακής Επιτροπής της Ουκρανίας (НОК України). Ακολουθούν ορισμένες από τις εκδοχές του εμβλήματος του συλλόγου. Επίσημος ιστότοπος
Κατάλογος αστέρων του Δελφίνος

Ο παρών κατάλογος αστέρων του Δελφίνου παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό του Δελφίνου κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N. D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N. G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. «SIMBAD Astronomical Database». Centre de Données astronomiques de Strasbourg. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2007. Samus, N. N.· Durlevich, O. V.· και άλλοι. (2004). «Combined General Catalogue of Variable Stars (GCVS4,2)». Ανακτήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 2007. Gould, B. A. «Uranometria Argentina». Reprinted and updated by Pilcher, F. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουλίου 2010. «AAVSO Website». American Association of Variable Star Observers. Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2014.
Ψυχοακουστική

Η ψυχοακουστική (Psychoacoustics) αποτελεί τον κλάδο της ακουστικής και της ψυχοφυσικής, ο οποίος μελετά τον υποκειμενικό τρόπο με τον οποίο το ανθρώπινο σύστημα ακοής αντιλαμβάνεται τους διάφορους ήχους, συμπεριλαμβανόμενης της ομιλίας και της μουσικής (συνειδητοποίηση της ηχητικής πληροφορίας σε γνωστικό επίπεδο). Με την ψυχοακουστική εμπλέκονται και άλλες επιστήμες όπως η ψυχολογία, οι νευροεπιστήμες και η γλωσσολογία ως μέσο έρευνας της ανθρώπινης συμπεριφοράς.

 Πρώτος ο Ernst Heinrich Weber (1795-1878) προσπάθησε να απαντήσει σε ερωτήματα σχετικά με την αντίληψη, διατυπώνοντας τον ομώνυμο νόμο: η ελάχιστη αντιληπτή μεταβολή στην ένταση του φυσικού ερεθίσματος είναι ανάλογη της αρχικής έντασής του. Υπάρχει δηλαδή μια σχέση της αρχικής έντασης με τη διαφορά (μεταβολή) η οποία είναι μια σταθερά (ΔΙ/Ι=k). Το πρώτο σχετικό βιβλίο γράφτηκε από τον Γκούσταβ Φέχνερ (1801-1887), το 1860. Ο Fechner διατύπωσε τη δική του θεωρία, σύμφωνα με την οποία όταν η ένταση του φυσικού ερεθίσματος αυξάνει, η ευαισθησία μας σε αυτό μειώνεται (S=klog(I)). Τη δεκαετία του 1950, ο Stanley Smith Stevens (1906-1973) επαναδιατύπωσε ακριβέστερα το νόμο του Fechner. Ηχορύπανση Περιβαλλοντική ακουστική NewMusicBox, Chris Plack: The Musical Ear Αρχειοθετήθηκε 2015-09-13 στο Wayback Machine..
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 1998

Τα 24α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες (αγγλικά: Los Angeles Film Critics Association Awards), απονεμήθηκαν για να τιμήσουν την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1998.

 Καλύτερη Ταινία: Η Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν Επιλαχών: The Butcher Boy Καλύτερη Σκηνοθεσία: Στίβεν Σπίλμπεργκ – Η Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν Επιλαχών: John Boorman – The General Α' Ανδρικός Ρόλος: Ίαν ΜακΚέλεν – Gods and Monsters Επιλαχών: Νικ Νόλτε – Affliction Α' Γυναικείος Ρόλος: Fernanda Montenegro – Central Station (Central do Brasil) Ally Sheedy – High Art Β' Ανδρικός Ρόλος: Μπιλ Μάρεϊ – Rushmore Wild Things Μπίλι Μπομπ Θόρντον – A Simple Plan Β' Γυναικείος Ρόλος: Τζόαν Άλεν – Pleasantville Επιλαχών: Κάθι Μπέιτς – Primary Colors Καλύτερο Σενάριο: Γουόρεν Μπίτι και Jeremy Pikser – Bulworth Επιλαχών: Marc Norman και Tom Stoppard – Shakespeare in Love Καλύτερου Διευθυντή Φωτογραφίας: Janusz Kamiński – Η Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν Επιλαχών: Seamus Deasy – The General Καλύτερος Σχεδιασμός Παραγωγής: Jeannine Oppewall – Pleasantville Επιλαχών: Dennis Gassner – The Truman Show Καλύτερη Μουσική: Elliot Goldenthal – The Butcher Boy Επιλαχών: Carter Burwell – Gods and Monsters Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία: The Celebration (Festen) • Δανία/Σουηδία Επιλαχών: Central Station (Central do Brasil) • Βραζιλία/Γαλλία Best Non-Fiction Film: The Farm: Angola, USA Επιλαχών: Public Housing Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων: A Bug's Life (feature) T.R.A.N.S.I.T. (short) The Douglas Edwards Experimental/Independent Film/Video Award: Elisabeth Subrin – Shulie Βραβείο Νέας Γενιάς: Γουές Άντερσον – Rushmore Βραβείο Επιτεύγματος Καριέρας: Julius J. Epstein Άμπραχαμ Πολόνσκι Ειδικό Βραβείο: Rick Schmidlin, Walter Murch, Jonathan Rosenbaum and Bob O'Neil for the restoration of Όρσον Γουέλς Touch of Evil Barbara Zicka Smith for her work running the American Cinemateque Ο Επίσημος ιστότοπος
Σφαγή της Λίμνης Ματζόρε

Ως Σφαγή της Λίμνης Ματζόρε (στα ιταλικά: Eccidio del Lago Maggiore) είναι γνωστή η εκτέλεση δεκάδων Εβραίων, κυρίως Ιταλών και Ελλήνων, το φθινόπωρο του 1943, από άνδρες των SS, σε διάφορες πόλεις και χωριά δίπλα στη λίμνη Ματζόρε, στο Πεδεμόντιο, τη βορειοδυτική Ιταλία. Ο ακριβής αριθμός των θυμάτων δεν είναι γνωστός αλλά υπολογίζεται ότι οι εκτελεσθέντες ήταν τουλάχιστον 50.Το 1968 πέντε μέλη των SS καταδικάστηκαν από δικαστήριο της Δυτικής Γερμανίας για το ρόλο τους στις συγκεκριμένες εκτελέσεις αλλά τελικά οι ποινές ανατράπηκαν από το Ανώτατο Δικαστήριο της Γερμανίας (Bundesgerichtshof), που έκρινε ότι το έγκλημα είχε παραγραφεί.

 Στις 8 Αυγούστου 1943 η 1η Μεραρχία Πάντσερ SS «Σωματοφυλακή Αδόλφος Χίτλερ» έφτασε από το Ανατολικό Μέτωπο στην Ιταλία και έλαβε εντολή για τη φύλαξη οδικών και σιδηροδρομικών κόμβων ζωτικής σημασίας στη κοιλάδα του Πάδου. Ένα μήνα αργότερα, όταν υπογράφηκε η Ανακωχή του Καζάμπιλε, στις 8 Σεπτεμβρίου 1943, και η Ιταλία συνθηκολόγησε, η μεραρχία έλαβε διαταγή να προχωρήσει σε αφοπλισμό των ιταλικών μονάδων που βρίσκονταν στη περιοχή. Ο αφοπλισμός τους ολοκληρώθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου. Στο πλαίσιο της επιχείρησης αφοπλισμού ιταλικών δυνάμεων, ένα τάγμα της εν λόγω μεραρχίας βρέθηκε στη δυτική όχθη της λίμνης Ματζόρε, στη βόρεια Ιταλία. Εκεί, σε διάφορες πόλεις και χωριά, είχαν καταφύγει Έλληνες και Ιταλοί Εβραίοι προκειμένου να γλυτώσουν από τους Ναζί αλλά τελικά πολλοί συνελήφθησαν και τέθηκαν υπό κράτηση σε ξενοδοχεία της περιοχής. Μεταξύ 14 και 22 Σεπτεμβρίου 14 Εβραίοι εκτελέστηκαν στο Μπαβένο (Baveno) ενώ στις 15 Σεπτεμβρίου δύο εκτελέστηκαν στο Pian Di Nava, δίπλα στο Premeno. Την επόμενη ημέρα έγιναν 9 εκτελέσεις στην Αρόνα, 3 στο Mergozzo και δύο στο Orta San Giulio. Ακολούθησαν στις 17 άλλες τέσσερις εκτελέσεις στη Stresa. Το βράδυ της 22ας προς 23η Σεπτεμβρίου εκτελέστηκαν σε δάσος της περιοχής 16 Εβραίοι, που κρατούνταν στο ξενοδοχείο Meina, στην ομώνυμη κοινότητα. Επρόκειτο για μέλη της οικογένειας του Ντίνο Φερνάντεζ Ντίαζ, από τη Θεσσαλονίκη (βλ. Κάζα Μπιάνκα). Τα πτώματά τους τοποθετήθηκαν σε σάκους με πέτρες και ρίχθηκαν στη λίμνη. Ο Εβραίος ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου και η οικογένεια του κατάφεραν να διαφύγουν στην Ελβετία, με τη βοήθεια του Τούρκου προξένου, στο Μιλάνο, Niebil Hertok, καθώς είχαν τουρκικά διαβατήρια.Τον Οκτώβριο του 1943 δολοφονήθηκε από τους Ναζί ο Εβραίος τραπεζίτης Ettore Ovazza και τρία μέλη της οικογένειάς του στην Intra, δίπλα στη Verbania.Οι εκτελέσεις στη λίμνη Ματζόρε έγιναν γνωστές όταν μια τοπική ελβετική εφημερίδα δημοσίευσε ένα άρθρο με σχετικές πληροφορίες αφού προηγουμένως η σωρός ενός από τους θύματα είχε εκβρασθεί στην όχθη της λίμνης, στην Ελβετία. Τότε οι επικεφαλής της μεραρχίας υποχρεώθηκαν να διενεργήσουν έρευνα η οποία όμως δεν έφερε κάποιο αποτέλεσμα και λίγο μετά η μεραρχία επέστρεψε στο Ανατολικό Μέτωπο.
Στενό Αρκαδίας

Το Στενό (Τοπική Κοινότητα Στενού - Δημοτική Ενότητα Κορυθίου), ανήκει στον δήμο Τρίπολης της Περιφερειακής Ενότητας Αρκαδίας που βρίσκεται στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας όπως διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα “Καλλικράτης”. Η επίσημη ονομασία είναι “το Στενόν”. Έδρα του δήμου είναι η Τρίπολη και ανήκει στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου. Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο “Καποδίστριας”, μέχρι το 2010, το Στενό ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Στενού, του πρώην Δήμου Κορυθίου του Νομού Αρκαδίας.

 Το Στενό είναι ένα όμορφο και πράσινο χωριό της Μαντινείας, 6 χιλ. την Τρίπολη. Είναι χτισμένο στους πρόποδες του όρους Κτενιάς στην είσοδο του λεκανοπέδιου της Μαντινείας και βρίσκεται πάνω στον παλιό δρόμο Τρίπολης - Αργους. Από το χωριό περνά επίσης η σιδηροδρομική γραμμή Αθηνών - Τρίπολης - Καλαμάτας. Από το Στενό ένας δρόμος οδηγεί στα χωριά της Τεγέας (με πρώτο το χωριό Λιθοβούνια), ένας άλλος στο χωριό Παρθένι, ενώ ένας τρίτος στο Νεοχώρι και στη μονή των Βαρσών. Είναι κεφαλοχώρι της ευρύτερης περιοχής από παλιά. Οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία και κτηνοτροφία. Η περιοχή είναι κατάφυτη και περιέχει πολλές γεωργικές εκμεταλεύσεις. Τα σπουδαιότερα αγροτικά προϊόντα είναι πατάτες, σκόρδα, κηπουρικά και οπωρικά. Η ευρύτερη περιοχή είναι φημισμένη για το εξαιρετικό κρασί που παράγει. Στην ωραία διαμορφωμένη πλατεία του χωριού, δίπλα στο δρόμο για την Τρίπολη, είναι η ενοριακή εκκλησία. Κοντά υπάρχουν καφενεία και ταβέρνες. Στη δεκαετία του 1980 αποκαλύφθηκαν, δίπλα στο σιδηροδρομικό σταθμό,τέσσερεις θερμομεταλλουργικοί κλίβανοι και εγκατάστασεις πλυντηρίων μεταλλουργίας, στην περιοχή της Κοινότητας Στενού. Οι εγκαταστάσεις ήρθαν στο φως από τις ανασκαφές του Εφόρου Αρχαιοτήτων Δρ. Θ. Σπυρόπουλου. Η χρονολόγησή τους, με τις μεθόδους του αρχαιομαγνητισμού και τα αρχαιολογικά δεδομένα τοποθετείται στους προϊστορικούς χρόνους αλλά και στους υστερορωμαϊκούς (1700 π.Χ. και 400 μ.Χ). Στη δεύτερη περίπτωση πρόκειται μάλλον για επαναλειτουργία τους, με σκοπό την ανάτηξη παλαιών σκωριών. Ο μεγάλος κλίβανος και οι εγκαταστάσεις πλυντηρίων στο γειτονικό οικισμό Αγιωργίτικα προορίζονταν για καμίνευση και επεξεργασία χαλκούχου μεταλλεύματος που εξωρυσσόταν στην περιοχή. Χρονολογούνται στους πρωτοελλαδικούς και μεσοελλαδικούς χρόνους. Στην γύρω περιοχή υπάρχουν τα ερείπια του κάστρου Μουχλίου και η Μονή Βαρσών, παλαιό βυζαντινό μοναστήρι. Κατά την πολιορκία της Τρίπολης τον Ιούνιο του 1821, στρατοπέδευσαν στο Στενό Τσάκωνες, Αγιοπετρίτες και Καμπίσιοι υπό την ηγεσία των Π. Ζαφειρόπουλου, Α. Κοντάκη, Α. Ριζιώτη, Π. Σαράντη κ.ά. Εκεί κατέφυγαν αρχικά πολλοί τρομαγμένοι κάτοικοι της Τρίπολης κατά την επέλαση του Ιμπραήμ, τους οποίους κατάφερε να συγκρατήσει ο Δ. Υψηλάντης για να μπορέσουν στη συνέχεια όλοι μαζύ να φύγουν σε ασφαλέστερες ορεινές περιοχές και στο Ναύπλιο. Αργότερα στρατοπέδευσε εκεί ο ίδιος ο Ιμπραήμ, για να διασφαλίσει το στρατευμά του από ενδεχόμενη πλευρική επίθεση των Ελλήνων υπό τον Γενναίο Κολοκοτρώνη. Αργότερα και όταν ο Ιμπραήμ έφυγε για τη Λακωνία, το χωριό κατελήφθηκε από τον οπλαρχηγό Τσώκρη, ο οποίος πολιόρκησε από εκεί την Τρίπολη.
Άντζελα Ρέινερ

Η Άντζελα Ρέινερ (αγγλικά: Angela Rayner το γένος Bowen, 28 Μαρτίου 1980) είναι Βρετανίδα πολιτικός που υπηρετεί ως Αναπληρώτρια Αρχηγός της Α.Μ. Πλέον Πιστής Αντιπολίτευσης του Ηνωμένου Βασιλείου υπό τον Ηγέτη των Εργατικών Κιρ Στάρμερ, και ως Αναπληρώτρια Ηγέτης του Εργατικού Κόμματος, από τον Απρίλιο του 2020.Από τον Μάιο του 2021, είναι Σκιώδης Υπουργός Εργασίας, Σκιώδης Υπουργός επί των Κυβερνητικών Υποθέσεων και Σκιώδης Καγκελάριος του Δουκάτου του Λάνκαστερ. Είναι βουλευτής της Βουλής των Κοινοτήτων του Ηνωμένου Βασιλείου, με το Εργατικό Κόμμα, για την εκλογική περιφέρεια του Άστον-αντερ-Λάιν, από τον Μάιο του 2015.Η ίδια αυτοπροσδιορίζεται ως δημοκρατική σοσιαλίστρια. Παρόλα αυτά, θεωρείται ότι ανήκει στα πιο μετριοπαθή στελέχη του Εργατικού Κόμματος, ούσα έντονη επικρίτρια του πρώην ηγέτη των Εργατικών Τζέρεμι Κόρμπιν. Επίσης, έχει σκιαγραφηθεί ως πραγματίστρια πολιτικός. Τέλος, έχει δηλώσει ότι είναι «σκληροπυρηνική σε ζητήματα νόμου, ασφάλειας και τάξης» και αυτό πηγάζει ως αποτέλεσμα της αντικοινωνικής συμπεριφοράς που είχε ως νέα, σύμφωνα με την ίδια.

 Η Άντζελα Μπόουεν, γεννήθηκε τον Μάρτιο του 1980 στο Στόκπορτ του Μάντσεστερ της Αγγλίας, όπου και μεγάλωσε σε μια οικογένεια της εργατικής τάξης. Όπως έχει πει η ίδια, ο πατέρας της έκανε καταχρήσεις, ενώ η μητέρα της πάσχει από σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα, και δήλωσε ότι «δεν έχει γνωρίσει ποτέ στοργή και αγάπη ως παιδί». Φοίτησε στο σχολείο "Stockport Academy" και το εγκατέλειψε σε ηλικία 16 ετών αφού έμεινε έγκυος. Αργότερα καταρτίστηκε πάνω στη Βρετανική νοηματική γλώσσα, καθώς επίσης και στη Κοινωνική Φροντίδα, στο Εκπαιδευτικό Ινστιτούτο "Stockport College".Πριν ενασχοληθεί με την πολιτική, εργάστηκε για πολλά χρόνια ως υπάλληλος κοινωνικής φροντίδας στο Μάντσεστερ. Διετέλεσε συνδικαλιστική εκπρόσωπος της εμπορικής ένωσης "Unison", και κατόπιν περιφερειακή υπεύθυνος. Βουλευτής, 2015–εν ενεργεία Σκιώδης Υφυπουργός Συντάξεων, 2016 Σκιώδης Υφυπουργός Γυναικών και Ισότητας, 2016 Σκιώδης Υπουργός Παιδείας, 2016–2020 Γενική Διευθύντρια του Εργατικού Κόμματος, 2020–2021 Αναπληρώτρια Ηγέτης του Εργατικού Κόμματος, 2020–εν ενεργεία Αναπληρώτρια Αρχηγός της Αντιπολίτευσης του Ηνωμένου Βασιλείου, 2020–εν ενεργεία Σκιώδης Υπουργός επί των Κυβερνητικών Υποθέσεων, 2021–εν ενεργεία Σκιώδης Καγκελάριος του Δουκάτου του Λάνκαστερ, 2021–εν ενεργεία Σκιώδης Υπουργός Εργασίας, 2021–εν ενεργεία,
Κωνσταντία της Καστίλης, δούκισσα του Λάνκαστερ

Η Κωνσταντία της Καστίλης, δούκισσα του Λάνκαστερ (Constanza de Castilla, Ιούλιος 1354 - 24 Μαρτίου 1394) από τον Καστιλιανό Οίκο της Ιβρέας, διεκδικητής του θρόνου της Καστίλης μετά τον θάνατο του πατέρα της, ήταν κόρη του βασιλιά της Καστίλης Πέτρου του Σκληρού και της ερωμένης του Μαρίας δε Παδίγια. Ο πατέρας της είχε παντρευτεί την μητέρα της σε μυστικό γάμο, αλλά αναγκάστηκε σύντομα να την χωρίσει, την κράτησε όμως ως ερωμένη. Η Κωνσταντία παντρεύτηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 1371 στο Ροκφόρ τον Άγγλο Πλανταγενέτη πρίγκιπα Ιωάννη της Γάνδης -τρίτο γιο του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας και της Φιλίππης του Αινώ- μετά τον θάνατο της πρώτης συζύγου του Λευκής του Λάνκαστερ (1368). Η νεότερη αδελφή της Κωνσταντίας, ινφάντα Ισαβέλλα παντρεύτηκε ταυτόχρονα τον Εδμόνδο του Λάνγκλεϊ, τέταρτο γιο του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας και της Φιλίππης του Αινώ.

 Στις 9 Φεβρουαρίου 1372 η Κωνσταντία έκανε τελετουργική είσοδο στο Λονδίνο ως βασίλισσα της Καστίλης υπό την συνοδεία του μεγαλύτερου κουνιάδου της Εδουάρδου του μαύρου πρίγκιπα μαζί με πλήθος από Άγγλους και Καστιλιανούς υποστηρικτές της. Τα πλήθη περικύκλωσαν τα ανάκτορα της Σαβοΐας για να δουν την τελετή στην οποία ο Ιωάννης της Γάνδης πρόσφερε το στέμμα στην σύζυγο του, ο Ιωάννης είχε ανακηρυχτεί βασιλιάς της Καστίλης στις 29 Ιανουαρίου 1372. Το στέμμα της Καστίλης ήταν η μεγάλη ευκαιρία για τον Ιωάννη της Γάνδης να διεκδικήσει ένα στέμμα για τους δικούς του απογόνους αφού στο στέμμα της Αγγλίας προτεραιότητα είχαν οι δυο μεγαλύτεροι αδελφοί του Εδουάρδος του Γούντστοκ και Λάιονελ της Αμβέρσας. Οι Άγγλοι ευγενείς αποκαλούσαν τον σύζυγος της Ιωάννη "Ο Ισπανός κύριος μου" ωστόσο δεν κατάφερε ποτέ να γίνει επίσημα βασιλιάς στην Καστίλη. Οι διαφορές που είχε με την νόμιμη δυναστεία της Καστίλης γεφυρώθηκαν τελικά με τον γάμο της κόρης τους και μοναδικού τους παιδιού Αικατερίνης του Λάνκαστερ με τον Ερρίκο Γ΄ της Καστίλης. Η Κωνσταντία πέθανε στο κάστρο του Λέστερ και τάφηκε στην εκκλησία της Πεντηκοστής στο Λέστερ. . Το ζευγάρι απέκτησε άλλον έναν γιο τον Ιωάννη Πλανταγενέτη (1374) που πέθανε σε ηλικία ενός έτους. Charles James Billson, Mediaeval Leicester< (Leicester, 1920) Jonathan Sumption, Divided Houses: The Hundred Years War III (Faber & Faber, 2009) Leese, Thelma Anna, Blood royal: issue of the kings and queens of medieval England, 1066-1399, (Heritage Books Inc., 1996)
Κρισάντο Μεδίνα

Ο Κρισάντο Μεδίνα (ισπανικά: Crisanto Medina) ήταν Αργεντινός επιχειρηματίας του 19ου αιώνα, ο οποίος ήταν εγκατεστημένος στη Νικαράγουα και την Κόστα Ρίκα, ενώ κατέστη διπλωμάτης, τραπεζίτης και στενός συνεργάτης του προέδρου της Κόστα Ρίκα, Χουάν Ραφαέλ Μόρα Πόρρας.

 Πλοίαρχος, ο Δον Κρισάντο Μεδίνα εγκαταστάθηκε στη Νικαράγουα, ενώ, στη συνέχεια, ανέπτυξε σχέσεις με την οικογένεια Σαλαθάρ, απέκτησε περιουσία και, στα μέσα της δεκαετίας του 1840, εγκαταστάθηκε στην Κόστα Ρίκα, όπου και έλαβε κρατική άδεια για την εμπορική εκμετάλλευση του καπνού. Μέσω γάμου, κληρονόμησε τη «Hacienda Miravalles». Η κυβέρνηση της Κόστα Ρίκα του ανάθεσε τη δημιουργία σημαντικής γερμανικής αποικίας επί των εδαφών της, με τους αποίκους να αναλαμβάνουν τη διάνοιξη δρόμου έως τη θάλασσα. Το ηφαίστειο Μιραβάγιες, έλαβε το όνομα της χασιέντα του Κρισάντο Μεδίνα, ο οποίος, επίσης, ίδρυσε εμπορικό οίκο, ο οποίος κατέστη ως ένας εκ των σημαντικότερων εξαγωγέων καφές της χώρας. Στις 1 Ιουνίου 1858, ο Κρισάντο Μεδίνα έλαβε για λογαριασμό του ιδίου και των συνεργατών του κυβερνητική εντολή για την ίδρυση της «Εθνικής Τράπεζας της Κόστα Ρίκα», η οποία αντιμετώπισε δυσκολίες όταν η συνεργάτης της, Τράπεζα του Λίβερπουλ, χρεοκόπησε. Ο οίκος Μεδίνα και υιοί, αποτελούμενος από τους Κρισάντο Μεδίνα τον πρεσβύτερο, Περφέκτο Μεδίνα και Κρισάντο Μεδίνα τον νεότερο, όλοι τους πολιτογραφημένοι πολίτες των Ηνωμένων Πολιτειών, διαμαρτυρήθηκε αρκετές φορές για σημαντικές ταραχές οι οποίες είχαν επιπτώσεις στο εμπόριό του. Ο υιός του, Κρισάντο Μεδίνα ο νεότερος, μετά την επιστροφή του στη Νικαράγουα, ορίστηκε ως πρέσβης της τελευταίας στο Παρίσι. Ιστορία της καλλιέργειας καφέ στην Κεντρική Αμερική Χουάν Ραφαέλ Μόρα Πόρρας
Αδαμίτης

Ο αδαμίτης (αγγλικά: adamite) είναι αρσενικικό ορυκτό του ψευδαργύρου. Το όνομα του αποδόθηκε προς τιμήν του Γάλλου ορυκτολόγου Ζιλμπέρ Ζοζέφ Αντάμ (Gilbert Joseph Adam, 1795-1881).

 Είναι διμορφικός με τον παραδαμίτη (Zn2(OH)(AsO4)), ενώ σχηματίζει ισόμορφη σειρά με τον ολιβινίτη (Cu2(OH)(AsO4)). Δεν έχει ιδιαίτερη οικονομική σημασία, είναι, όμως, ιδιαίτερα αγαπητό δείγμα για συλλέκτες, επειδή εμφανίζει έντονο φθορισμό, ιδιαίτερα κάτω από υπεριώδη ακτινοβολία. Κρύσταλλοι έντονου πράσινου χρώματος εμφανίζονται, συνήθως, επικαθήμενοι σε λειμωνίτη, του οποίου τα ερυθροκίτρινα χρώματα και η απουσία λάμψης δημιουργούν έντονη αντίθεση με τους κρυστάλλους του αδαμίτη. Ανευρίσκεται, ως δευτερεύον ορυκτό, στις ζώνες οξειδώσεων ψευδαργυρούχων και αρσενικούχων μεταλλευμάτων υδροθερμικού σχηματισμού. Σχετίζεται με σμιθσονίτη, ημιμορφίτη, ολιβινίτη, ασβεστίτη, χαλαζία και ορυκτά οξείδια του σιδήρου και του μαγγανίου. Απαντά σε πολλές περιοχές του πλανήτη. Χαρακτηριστικά του δείγματα ανευρίσκονται στην περιοχή Ατακάμα της Χιλής, στο Ζιμαπάν του Ντουράνγκο, και την Τσιουάουα του Μεξικού, στις πολιτείες Γιούτα και Καλιφόρνια των ΗΠΑ. Επίσης σε περιοχές στη Γαλλία, τη Γερμανία, τη Βρετανία (Κορνουάλλη), στην περιοχή Τσουμέμπ της Ναμίμπια και στην Αυστραλία. Πολύ όμορφα δείγματά του ανευρίσκονται, επίσης, στα μεταλλεία Λαυρίου στην περιοχή Καμάριζα. Κατάλογος ορυκτών Τμήμα Γεωλογίας Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Handbook of Mineralogy Mindat.org Galleries.com Minerals.net Webmineral.com James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244 Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, A Field Guide to Rocks and Minerals, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372
Νεφελίνης

Ο Νεφελίνης , (από νεφέλη = σύννεφο), είναι ορυκτό ορθοπυριτικό άλας αργιλίου και νατρίου, με χημικό μοριακό τύπο Na3KAl4Si4O16 Αποτελεί ουσιώδες ορυκτολογικό συστατικό πολλών πυριγενών πετρωμάτων ως και ελαιολιθικών και συναφών πηγματιτών. Ανήκει κυρίως στη κατηγορία των τεκτοπυριτικών ορυκτών.

 Ο νεφελίνης κρυσταλλώνεται στο εξαγωνικό σύστημα συνήθως σε πρισματική μορφή, απαντά όμως και σε ακανόνιστα συσσωματώματα ως ορκυκτολογικό συστατικό πετρωμάτων. Παρουσιάζει θραυσμό κογχώδη έως ανώμαλο, σκληρότητα 5-6, ειδικό βάρος 2,63-2,64, λάμψη υαλώδη και επί θραυσιγενούς επιφάνειας στεατώδη, ημιδιαφανές σε χρώμα λευκό ή ανοικτό τεφρό έως κυανοπράσινο. Ποικιλία αυτού είναι ο ελαιόλιθος που αποτελεί την κοκκώδη μορφή του νεφελίνη που απαντά στα πλουτώνια πετρώματα και διαφέρει στο χρώμα από υπέρυθρο, ή υποκύανο. Κατεργασμένο αυτό επί κοσμημάτων χαρακτηρίζεται "μάτι της γάτας" από την ανταύγεια του πράσινου ή κόκκινου χρώματος. Ο ελαιόλιθος απαντά στη νότια Νορβηγία, την Πορτογαλία, τη Γροιλανδία κ.α. Αντίθετα ο νεφελίνης απαντά ως ορυκτολογικό συστατικό νεώτερων ηφαιστειογενών πετρωμάτων όπως των φωνολίθων, των νεφελικών βασαλτών κ.λπ. Χαρακτηριστική είναι η εμφάνισή του στη περιοχή του Όντενβαλντ, του Φογκελσγκεμπίργκε καθώς και στη Σαξονία. Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια τ. ΙΗ΄, σ. 229 Webmineral Mindat Εγχειρίδιο Ορυκτολογίας