IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Λυκαυγές

Με τον όρο λυκαυγές χαρακτηρίζεται γενικά η χρονική περίοδος από την έναρξη της διάλυσης του σκότους μέχρι την ανατολή του Ηλίου. Αντίθετος όρος είναι το λυκόφως.

 Η ποσότητα φωτός που εκπέμπεται κατά το λυκαυγές αυξάνεται με την μείωση του αρνητικού ύψους του Ηλίου (δηλαδή του ύψους του κάτω από τον ορίζοντα). Ανάλογα του αρνητικού ύψους του Ηλίου διακρίνουμε τρία είδη λυκαυγούς: 1) Αστρονομικό λυκαυγές (Astronomical) Όταν αληθές ύψος Ηλίου, Ηλ: -18° 2) Ναυτικό λυκαυγές (Nautical) Όταν Ηλ Ηλίου: -12° και 3) Πολιτικό λυκαυγές (Civil) Όταν Ηλ Ηλίου: -6°.Οι ώρες έναρξης και λήξης του ναυτικού και πολιτικού λυκαυγούς φέρονται καταχωρημένες στις ημερήσιες σελίδες των αστρονομικών εφημερίδων. Το λυκαυγές αποτελεί ουράνιο φαινόμενο που οφείλεται στην ύπαρξη της ατμόσφαιρας, περισσότερο στη διάχυση φωτός και λιγότερο στη γήινη διάθλαση του φωτός που συμβαίνουν σ΄ αυτήν, χαρακτηριζόμενο έτσι και ατμοσφαιρικό φαινόμενο. Το λυκαυγές ενδιαφέρει ιδιαίτερα τον ναυτιλλόμενο διότι σ΄ αυτή την χρονική διάρκεια είναι δυνατή η παρατήρηση των αστέρων και ταυτόχρονα είναι ορατός ο ορίζοντας από τον οποίο με τον εξάντα λαμβάνονται οι μετρήσεις (π.χ. αληθές ύψος) ή άλλες παρατηρήσεις. Στη χρονική διάρκεια του λυκαυγούς επιδρούν το γεωγραφικό πλάτος (φ) και η απόκλιση (δ) του Ήλιου. Έτσι αυξανομένου του πλάτους (απομακρυνόμενοι από τον Ισημερινό) και διατηρούμενης της αυτής κλίσεως του Ηλίου ή και ακόμα αυξανόμενης μόνο της κλίσεως του Ήλιου, ομοίως η διάρκεια του λυκαυγούς αυξάνει. Στην εύκρατη ζώνη η διάρκεια του λυκαυγούς λαμβάνει τη μεγαλύτερη τιμή στις 21 Ιουνίου και στις 22 Δεκεμβρίου, ενώ τη μικρότερη σημειώνει στις 20 Μαρτίου και στις 23 Σεπτεμβρίου.
Παλαιό Κάιρο

Το Παλαιό Κάιρο (Αιγυπτιακά Αραβικά: Masr el Qadīma) είναι τμήμα του Καΐρου της Αιγύπτου, το οποίο προϋπήρχε της Φατιμιδικής πόλης της Αλ-Καχίρα, η οποία ιδρύθηκε το 969 μ.Χ.

 Το Παλαιό Κάιρο περιλαμβάνει κατάλοιπα των πόλεων οι οποίες ήσαν πρωτεύουσες προ της Αλ-Καχίρα, όπως το Φουστάτ, η Αλ-Ακσάρ και η Αλ-Κατάι. Αυτές είναι η τοποθεσία του Τζαμιού του Αμρ και του Τζαμιού του ιμπν Τουλούν, αν και λίγα είναι τα υπόλοιπα κατάλοιπά τους σήμερα. Η περιοχή αυτή περιλαμβάνει, επίσης, το Κοπτικό Κάιρο και τις πολυάριθμες παλαιές του εκκλησίες και ερείπια των ρωμαϊκών οχυρώσεων. Σήμερα, οι τουρίστες επισκέπτονται τοποθεσίες όπως το Κοπτικό Μουσείο, το Φρούριο της Βαβυλώνας, την Κρεμαστή Εκκλησία, καθώς και άλλες Κοπτικές εκκλησίες, την Συναγωγή Μπεν Εζρά και το Τζαμί του Αμρ ιμπν αλ-Ας. Το Φρούριο της Βαβυλώνας είναι ρωμαϊκό φρούριο, περιμετρικά του οποίου οι περισσότερες εκ των παλαιότερων εκκλησιών των Αιγυπτίων Χριστιανών ανεγέρθηκαν. Ο Κόμης Γαβριήλ Χαμπίμπ Σακακίνι Πασάς (1841–1923), ο οποίος ήταν ιδιαίτερα γνωστός στην εποχή του, ανήγειρε ένα παλάτι και μια εκκλησία στην περιοχή Ελ-Σακακίνι το 1897, ενώ, ταυτόχρονα, έχτισε και το Ρωμαιοκαθολικό Κοιμητήριο Καΐρου στο Παλαιό Κάιρο. Κατά το δεύτερο μισό του 15ου αιώνα, δύο σημαντικές μεταβολές έλαβαν χώρα στο Κάιρο: η δημιουργία του λιμένα του Μπουλάκ, καθώς και μιας συνοικίας με την ονομασία Αλ-Αζμπακίγια στο βορειοδυτικό τμήμα της πόλης. Τα όρια της πόλης είχαν παραμείνει χωρίς αλλαγές για τα προηγούμενα 300 χρόνια, σύμφωνα με χάρτη σχεδιασμένο από την Γαλλική αποστολή του 1798. Μετά την κατάληψη της Κύπρου το 1428 από τον Μπαϊμπάρ, το Μπουλάκ κατέστη το σημαντικότερο λιμάνι του Καΐρου. Στα τέλη του 15ου αιώνα, το Μπουλάκ πέτυχε να καταστεί ως το σημαντικότερο εμπορικό λιμάνι του Παλαιού Καΐρου. Ισλαμικό Κάιρο Το Παλαιό Κάιρο στο Wikivoyage.org (Γερμανικά)
Sin After Sin

Sin After Sin είναι ο τίτλος του τρίτου δίσκου του χέβι μέταλ συγκροτήματος Judas Priest, ο οποίος κυκλοφόρησε μέσω της "CBS Records" τoν Απρίλιο του 1977. Στις 6 Νοεμβρίου 2001, επανεκδόθηκε από την "Lagecy" με δύο επιπλέον κομμάτια, τη διασκευή στο "Race with the Devil" των The Gun και μία ζωντανή εκτέλεση του κομματιού "Jawbreaker" από το 1984.

 Το "Sin After Sin" ηχογραφήθηκε στα "Ramport Studios" του Λονδίνου, τους δύο πρώτους μήνες του 1977 σε παραγωγή του πρώην μπασίστα των Deep Purple, Ρότζερ Γκλόβερ. Ο δίσκος παρουσιάζει ένα ηχητικό σύνολο που συγκλίνει προς το χέβι μέταλ σε σύγκριση με τις έντονες χαρντ ροκ επιρροές των πρώτων δύο άλμπουμ του συγκροτήματος. Στο άλμπουμ περιλαμβάνεται και η διασκευή στο "Diamonds & Rust" της Τζόαν Μπαέζ, το οποίο έγινε μέρος των ζωντανών εμφανίσεων του συγκροτήματος για αρκετά χρόνια. Τη θέση του ντράμερ ανέλαβε προσωρινά και μόνο για τις ηχογραφήσεις του συγκεκριμένου δίσκου, ο Σάιμον Φίλιπς, αφού οι Judas Priest είχαν απολύσει λίγο καιρό νωρίτερα τον Άλαν Μουρ. Το άλμπουμ ανέβηκε στο # 23 των βρετανικών τσαρτ και παρ' όλο που αρχικά δεν μπήκε στους καταλόγους του Billboard, του απονεμήθηκε το βραβείο του χρυσού δίσκου στις 10 Νοεμβρίου 1989. Για την προώθηση του δίσκου, οι Judas Priest περιόδευσαν μαζί με τους REO Speedwagon και τους Foreigner, ενώ στις 23 και 24 Ιουλίου του 1977 εμφανίστηκαν στο Όουκλαντ της Καλιφόρνια για το φεστιβάλ "Day on the Green", στο οποίο πρώτο όνομα ήταν οι Led Zeppelin. Επίσης, έπαιξαν στο "Superjam" στο Σεντ Λούις ανοίγοντας για τους REO Speedwagon και τον Τεντ Νούτζεντ μπροστά σε 45.000 θεατές. Το τραγούδι "Dissident Aggressor" διασκευάστηκε από τους Slayer για το δίσκο "South of Heaven" το 1988 και το "Starbreaker" από τους Arch Enemy, το 2001. 1. Sinner (Halford, Tipton) - 6:45 2. Diamonds & Rust (Baez) - 3:28 3. Starbreaker (Halford, Downing, Tipton) - 4:49 4. Last Rose of Summer (Halford, Tipton) - 5:37 5. Let Us Prey / Call for the Priest (Halford, Downing, Tipton) - 6:12 6. Raw Deal (Halford, Tipton) - 6:00 7. Here Come the Tears (Halford, Tipton) - 4:36 8. Dissident Aggressor (Halford, Downing, Tipton) - 3:07 Sin After Sin (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 23 Απριλίου 1977 Sin After Sin (άλμπουμ)Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): Χρυσός Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Sin After Sin" είχε την εξής μορφή:Ρομπ Χάλφορντ - φωνητικάΓκλεν Τίπτον - κιθάραΚ.Κ. Ντάουνινγκ - κιθάραΊαν Χιλ - μπάσοΣάιμον Φίλιπς - τύμπανα Allmusic review Sputnik Music review Encyclopaedia Metallum review Βρετανικά τσαρτ Σουηδικά τσαρτ Αμερικανικές βραβεύσεις Άρθρο για το "Superjam" του 1977 Αρχειοθετήθηκε 2019-04-04 στο Wayback Machine.
Αντιπρόεδρος

Αντιπρόεδρος ονομάζεται αξιωματούχος σε μια κυβέρνηση ή επιχείρηση που είναι μια θέση κάτω από τον πρόεδρο (ή τον διευθύνοντα σύμβουλο). Μπορεί επίσης να αναφέρεται σε εκτελεστικούς αντιπροέδρους, υποδηλώνοντας ότι ο αντιπρόεδρος είναι στον εκτελεστικό τομέα της κυβέρνησης, πανεπιστήμιο ή εταιρεία. Σε ορισμένες χώρες, ο αντιπρόεδρος ονομάζεται «αναπληρωτής πρόεδρος».

 Στην κυβέρνηση, ένας αντιπρόεδρος είναι πρόσωπο που έχει πρωταρχική ευθύνη να ενεργεί αντί του Προέδρου αν πεθάνει ο Προέδρος, παραιτηθεί ή κριθεί ανίκανος. Οι αντιπρόεδροι εκλέγονται είτε από κοινού με τον πρόεδρο ως επικεφαλής του, ή σπανιότερα, διορίζονται ανεξάρτητα μετά την εκλογή του προέδρου. Οι περισσότερες κυβερνήσεις με αντιπροέδρους έχουν ένα άτομο σε αυτόν τον ρόλο ανά πάσα στιγμή, αν και σε ορισμένες χώρες υπάρχουν δύο ή περισσότεροι αντιπρόεδροι. Εάν ο πρόεδρος δεν είναι παρών, πεθαίνει, παραιτείται, ή δεν είναι σε θέση να εκπληρώσει τα καθήκοντά του, ο αντιπρόεδρος γενικά θα είναι πρόεδρος. Σε πολλά προεδρικά συστήματα, ο αντιπρόεδρος δεν ασκεί πολλή καθημερινή πολιτική εξουσία, αλλά εξακολουθεί να θεωρείται σημαντικό μέλος του κυβερνητικού υπουργικού συμβουλίου.
Κατάλογος αστέρων του Περσέως

Ο παρών κατάλογος αστέρων του Περσέως παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Περσέα κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N. D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N. G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006.
Λι: Ανάμεσα στον Διάβολο και τη βαθιά γαλάζια θάλασσα

Το Λι: Ανάμεσα στον Διάβολο και τη βαθιά γαλάζια θάλασσα (αγγλικά: Between the Devil and the Deep Blue Sea) είναι βελγογαλλική δραματική ταινία του 1995 σε σκηνοθεσία Μάριον Χένσελ. Συμμετείχε στο Φεστιβάλ Καννών το 1995. Η υπόθεση της ταινίας βασίζεται στο διήγημα Λι, του Έλληνα ποιητή και ναυτικού Νίκου Καββαδία, το οποίο εκδόθηκε το 1987, δώδεκα χρόνια μετά τον θάνατό του.

 Ο Νίκος (Στίβεν Ρία), ένας ναυτικός, μαθαίνει ότι η εταιρεία που διαχειρίζεται το πλοίο με το οποίο ταξιδεύει έχει χρεοκοπήσει. Τις λίγες εβδομάδες που θα χρειαστούν για να πουληθεί, το πλοίο παραμένει ανοιχτά των ακτών του Χονγκ Κονγκ. Στο πλοίο επιβιβάζεται η μια νεαρή ζητιάνα Λι, (Λινγκ Τσου) που προσφέρεται να τον φροντίσει με αντάλλαγμα φαγητό για εκείνη και τον μικρό της αδελφό. Αν και ισχυρίζεται ότι δεν την χρειάζεται καθόλου, ο Νίκος συμφωνεί απρόθυμα. Ο Νίκος είναι εθισμένος στο όπιο και στις τύψεις από τότε που εγκατέλειψε τη σύντροφό του και το παιδί τους. Έρχεται κοντά στη Λι και τον αδερφό της, αντιμετωπίζοντάς τους ως παρένθετα παιδιά. Όταν έρχεται ο τελευταίος μισθός του, αποφασίζει να επιστρέψει στην Ευρώπη, αλλά πρώτα βγάζει τη Λι για μία μέρα στη στεριά, όπου συναντά τους γονείς της. Πριν χωρίσουν ο Λι και ο Νίκος κάνουν συζήτηση περί της τύχης και εκείνη του λέει ότι η τύχη του έχει αλλάξει. Καθώς ο Νίκος επιβιβάζεται σε ένα άλλο πλοίο για να επιστρέψει στην πατρίδα του, βλέπει ότι ο Λι του έχει δώσει έναν χρυσό δράκο κεντημένο με μετάξι Shantung, ένα σύμβολο που του είχε πει προηγουμένως ότι συμβολίζει την τύχη. Στίβεν Ρία ως Νίκος Λινγκ Τσου ως Λι Έιντριαν Μπράιν ως καπετάνιος Μάκα Κότο ως Αφρικανός ναύτης Μίσα Αζναβούρ ως νεαρός ναύτης Κουν-Λαν Λο ως μητέρα της Λι Τζέιν Μπίρκιν ως αγαπημένη του Νίκου (φωνή) Ανάμεσα στον Διάβολο και τη βαθιά γαλάζια θάλασσα στην IMDb
Πινακοθήκη των Καλλονών

Η Πινακοθήκη των Καλλονών (γερμανικά: Schönheitengalerie) είναι μια συλλογή από 36 προσωπογραφίες των πιο όμορφων γυναικών της αριστοκρατίας και της μεσοαστικής τάξης του Μονάχου της Βαυαρίας. Φιλοτεχνήθηκε μεταξύ των ετών 1827 και 1850, ως επί το πλείστον από το ζωγράφο Γιόζεφ Καρλ Στίλερ ο οποίος είχε διοριστεί ζωγράφος της Αυλής του Λουδοβίκου Α΄ της Βαυαρίας, πατέρα του Όθωνα, πρώτου βασιλιά των Ελλήνων. Ο Λουδοβίκος συγκέντρωσε τα πορτρέτα των καλλονών στο Ανάκτορο Νύμφενμπουργκ στο Μόναχο, όπου διέμενε. Ανάμεσα στα πορτρέτα αυτά περιλαμβάνονται οι ερωμένες του Βασιλιά Λόλα Μοντές, διάσημη χορεύτρια ισπανικών χορών, η μαρκησία Μαριάννα Φλορέντσι και Τζέην Ελίζαμπεθ Ντίγκμπυ, η ηθοποιός Σαρλόττε φον Χαγκν, καθώς και η Ελληνίδα Κατερίνα «Ρόζα» Μπότσαρη, κόρη του ήρωα της Ελληνικής Επανάστασης Μάρκου Μπότσαρη και σύζυγος του πρίγκιπα Γεωργίου Καρατζά.

 Ωγκύστ Στρομπλ (1827) Μαξιμιλιάνε Μπορτζάγκα (1827) Ιζαμπέλλα φον Τράουφφκιρχεν-Ένγκελμπεργκ (1828) Αμαλί φον Λέρχενφελντ (1828) Αντονιέττα Κορνέλια Βέττερλαϊν (1828) Σαρλόττε φον Χαγκν (1828) Νανέτ Κάουλα (1829) Άννα Χίλμαϊερ (1829) Ρεγκίνα Ντάξενμπεργκερ (1829) Τζέην Ελίζαμπεθ Ντίγκμπυ (1831) Μαρκησία Μαριάννα Φλορέντσι (1831) Αμαλί φον Σίντλινγκ (1831) Ελέν Σέντλμαϋρ (1831) Ιρένε φον Παλλαβιτσίνι (1834) Καρολίνε φον Χόλσταϊν (1834) Τζέην Έρσκιν (1837) Τερίσα Σπενς (1837) Βιλελμίνε Σούλτσερ (1838) Λουίζε φον Νόιμπεκ (1839) Αντονί Βάλλινγκερ (1840) Ροζαλί Γιούλι φον Μπόναρ (1840) Σοφία της Βαυαρίας (1841) Κατερίνα Μπότσαρη (1841) Καρολίνε Λίτσιους (1842) Ελίζ Λιστ (1842) Μαρία της Πρωσίας (1843) Φριντερίκε φον Γκούμπενμπεργκ (1843) Καρολίνε φον Έττινγκεν-Βάλλερσταϊν (1843) Έμιλυ Μίλμπανκ (1844) Γιοζέφα Κόντι (1844) Αλεξάνδρα της Βαυαρίας (1845) Αυγούστα Φερδινάνδη της Αυστρίας (1845) Λόλα Μοντέζ (1847) Μαρία Ντιτς (1850) Άννα φον Γκράινερ (1861) Καρλόττα φον Μπράιντμπαχ-Μπύρρεσαϊμ (1863).
Αντρέας Λαμπράκης

Ο Σπυρίδων Μανουσάκης (γενν. στο Κάιρο το 1940) είναι ένας Έλληνας πρώην επαγγελματίας παλαιστής. Περισσότερο γνωστός είναι με το ψευδώνυμο που χρησιμοποιούσε στα ρινγκ, Σπύρος Αρίων (Spiros Arion) και με τους χαρακτηρισμούς Ο Χρυσός Έλληνας (The Golden Greek) ή Ο Σιδερένιος Έλληνας (The Iron Greek).

 Ο Σπύρος Μανουσάκης ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του το 1961, αφού εκπαιδεύτηκε από έναν Γάλλο, με το όνομα Αντρέ Μπολέτ, ενώ φημολογείται ότι τον εκπαίδευσε και ο Έλληνας θρύλος της πάλης Τζιμ Λόντος. Για τέσσερα χρόνια αγωνίστηκε στην Ευρώπη, πριν φύγει για την Αυστραλία. Το 1964 πήγε στην Αυστραλία και ξεκίνησε να χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο «Χρυσός Έλληνας», έτσι έγινε γρήγορα πολύ αγαπητός στον ελληνισμό της ηπείρου που ήταν αρκετός σε πληθυσμό. Στην Ωκεανία έμεινε ως το 1978 και εργάστηκε για την μεγαλύτερη εταιρεία πάλης της Αυστραλίας. Εκεί έγινε Παγκόσμιος Πρωταθλητής Βαρέων Βαρών το 1965, τίτλο που απώλεσε από τον Κίλερ Κοβάλσκι, με τον οποίο είχε μια αντιπαλότητα. Εκτός αυτού του τίτλου, κέρδισε και άλλους τρεις, οι δύο της εταιρείας National Wrestling Alliance που από το 1969 συνεργαζόταν με την αυστραλιανή νούμερο ένα εταιρεία πάλης. Συνολικά εκεί, έγινε πρωταθλητής 12 φορές. Το 1966 έκανε το μεγάλο άλμα στην καριέρα του και πήγε στην Αμερική, όπου υπέγραψε συμβόλαιο με το WWWF, σημερινό WWE. Σύντομα μετά το ντεμπούτο του, έγινε ένας από τους μεγαλύτερους αστέρες και νίκησε και είχε αντιπαλότητες με μερικούς από τους σπουδαιότερους παλαιστές της εποχής εκείνης. Μερικοί από αυτούς ήταν οι: Μπομπ Όρτον, Γκορίλα Μονσούν, Εντ Φαρχάτ "Σέικ", Αδέρφια Βάλιαντ, Λου Άλμπανο και Τσιφ Τζέι Στρονγκμπόου. Επίσης ήταν προστατευόμενος του Μπρούνο Σαμαρτίνο, ίσως του καλύτερου παλαιστή όλων των εποχών, με τα μεγαλύτερα ρεκόρ. Από το WWE, έφυγε οριστικά το 1978. Εκεί κατέκτησε τρεις φορές τον Ομαδικό τίτλο Ηνωμένων Πολιτειών, μια φορά με τον Τόνι Παρίσι και δύο φορές με τον Άρνολντ Σκάαλαντ. Προφίλ στο OWoW.com http://greekactor.blogspot.com/2011/10/blog-post_7639.html
Νίκη Ευελπίδου

Η Νίκη Ευελπίδου είναι Καθηγήτρια στο Τμήμα Γεωλογίας και Γεωπεριβάλλοντος, του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστήμιου Αθηνών. Η έρευνα της επικεντρώνεται στη γεωμορφολογία, παράκτια γεωμορφολογία, τις μεταβολές της θαλάσσιας στάθμης, την παλαιογεωγραφία, τη μελέτη και μοντελοποίηση φυσικών κινδύνων, δίνοντας έμφαση στην αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών και της καινοτομίας. Το ερευνητικό της έργο περιλαμβάνει περισσότερες από 340 δημοσιεύσεις σε συνέδρια και επιστημονικά περιοδικά και 32 συγγράμματα με τη μορφή βιβλίων ή Πανεπιστημιακών σημειώσεων. Έχει διοργανώσει 33 εκπαιδευτικά σεμινάρια ενώ έχει συμμετάσχει στη διοργάνωση 42 συνεδρίων και ημερίδων, εθνικού αλλά και διεθνούς ενδιαφέροντος. Είναι εμπνευστής της ιδέας Women in Geomorphology το 2020 και διοργάνωσε τις δυο πρώτες στη σειρά εκδηλώσεις. Είναι εμπνευστής και δημιουργός του προγράμματος μεταπτυχιακών σπουδών Γεωγραφικά Συστήματα Πληροφοριών που υλοποιείται υπό την επίβλεψη και καθοδήγησή της στο ΕΚΠΑ. Έχει λάβει δυο βραβεία από την Ακαδημία Αθηνών: το 2013 για την εργασία με τίτλο "Evidence of a recent rapid subsidence in the S-E Cyclades (Greece): an effect of the 1956 Amorgos earthquake?" και το 2019 για την μονογραφία της με θέμα «Μεταβολές στάθμης θάλασσας». Το 2022 εκλέχτηκε ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Επιστημών και Τέχνης.

 Evelpidou, N., Karkani, A., Kampolis, I., 2021. Relative Sea Level Changes and Morphotectonic Implications Triggered by the Samos Earthquake of 30th October 2020. Journal of Marine Science and Engineering 9, 40. https://doi.org/10.3390/jmse9010040 Evelpidou, N., Repapis, C., Zerefos, C., Tzalas, H., Synolakis, C. 2019. Geophysical Phenomena and the Alexandrian Littoral. Archaeopress, Oxford. Evelpidou, N., 2019. Geomorphology and Sea Level. In: Finkl, C., Makowski, C. (Eds.), Encyclopedia of Coastal Science, 2nd edition. Encyclopedia of Earth Sciences Series. Springer, Cham, 885-894. https://doi.org/10.1007/978-3-319-48657-4_396-1Evelpidou, N., Pirazzoli, P.A., 2017. Did the Early Byzantine Tectonic Paroxysm (EBTP) also affect the Adriatic area? Geomorphology 295, 827–830. doi:10.1016/J.GEOMORPH.2017.08.026 Evelpidou, N., Melini, D., Pirazzoli, P., Vassilopoulos, A., 2014. Evidence of repeated late Holocene rapid subsidence in the SE Cyclades (Greece) deduced from submerged notches. International Journal of Earth Sciences 103, 381–395. doi:10.1007/s00531-013-0942-0 Evelpidou, N., Pirazzoli, P., Vassilopoulos, A., Spada, G., Ruggieri, G., Tomasin, A., 2012. Late Holocene Sea Level Reconstructions Based on Observations of Roman Fish Tanks, Tyrrhenian Coast of Italy. Geoarchaeology 27, 259–277. doi:10.1002/gea.21387 Evelpidou, N., Pavlopoulos, K., Vassilopoulos, A., Triantaphyllou, M., Vouvalidis, K., Syrides, G., 2012. Holocene palaeogeographical reconstruction of the western part of Naxos island (Greece). Quaternary International 266, 81–93. doi:10.1016/j.quaint.2011.08.002 http://scholar.uoa.gr/evelpidou/home
Πίννα

Η πίννα (Pinna), είναι γένος δίθυρων μαλακίων της οικογένειας των Πιννιδών και της τάξης των Ανισομυαρίων. Ζει στις εύκρατες και στις θερμές θάλασσες. Μοιάζει με τεράστιο μύδι. Το όστρακό της αποτελείται από λεπτά και πλατιά ελάσματα, τα οποία είναι ενωμένα στην κορυφή τους, ώστε να ανοίγουν και να κλείνουν. Το όνομά της προέρχεται από το λατινικό pinna που σημαίνει φτερούγα από το σχήμα που έχουν τα όστρακά τους. Το ζώο, το οποίο τρώγεται χωρίς να είναι ιδιαίτερα εύγευστο, χρησιμοποιείται κυρίως ως δόλωμα στο ψάρεμα. Στο όστρακο της πίννας σπάνια σχηματίζονται μαργαριτάρια, τα οποία όμως δεν έχουν ιδιαίτερη οικονομική αξία.

 Το μήκος του ζώου φτάνει τα 80 εκατοστά.(σε μία περίπτωση, στον Σκαραμαγκά Αττικής, ανασύρθηκε το 1961 πίννα με μήκος 103 εκ.) Τα όστρακα της πίννας είναι λεπτά στο πλατύ μέρος τους, σε σχήμα τριγώνου και μυτερά στο ένα άκρο, ενώ από το άλλο είναι στρογγυλεμένα. Στο εξωτερικό μέρος έχουν χρώμα κίτρινο και από μέσα παρουσιάζουν ελαφρύ ιριδισμό. Στον ελληνικό χώρο και ιδίως στη Χαλκιδική (στις Νέες Φώκιες) απαντάται η πίννα η ευγενής (Pinna nobilis). Επίσης στη Μεσόγειο ζει και η πίννα η κτενοειδής (pinna pectinata), εδώδιμη. Το μήκος της είναι περίπου 20 εκατοστά. Αρκετά είδη συμβιώνουν με καβούρια (πιννοθήρες, γνωστά και ως πιννοκαβούρια), τα οποία βρίσκουν προστασία στην κοιλότητά της. Σε αντάλλαγμα, την προειδοποιούν να κλείσει τα ελάσματά της όταν υπάρχει κίνδυνος. Εκτός από την αλιεία, όπου χρησίμευε ως δόλωμα, η πίννα χρησιμοποιούνταν και για την κατασκευή μεταξένιων υφασμάτων. Συγκεκριμένα, η βύσσος της πίννας χρησιμοποιούνταν για κατασκευή τέτοιων υφαντών στην νότια Ιταλία και στη Σικελία. Επίσης, από τη βύσσο κατασκευάζονταν κάλτσες και γάντια. Η πίννα αποτελεί απειλούμενο είδος καθώς κινδυνεύει άμεσα με εξαφάνιση και απαιτείται η λήψη μέτρων για τη προστασία του πληθυσμού της στη Μεσόγειο Θάλασσα. Η ύπαρξή της κινδυνεύει τόσο από τη θαλάσσια ρύπανση και την παράνομη αλίευση όσο και από την εμφάνιση του παρασίτου Haplosporidum pinnae, το οποίο πρωτοεμφανίστηκε το 2016 στις ακτές της Ισπανίας και θανατώνει μαζικά τους πληθυσμούς πίννας. Το παράσιτο αυτό ευθύνεται πιθανότατα και για τους μαζικούς θανάτους του είδους στην Ελλάδα, καθώς η ύπαρξή του ανιχνεύθηκε σε νεκρές πίννες μετά από έρευνες του Τμήματος Ωκεανογραφίας και Θαλασσίων Βιοεπιστημών της Σχολής Περιβάλλοντος του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Συλλογικό έργο, Νέα Εγκυκλοπαιδεία, εκδ. Μαλλιάρης-Παιδεία, 2006, τ. 21, σελ. 15. Εγκυκλοπαίδεια 2002, εκδ. 1983, τ. 16, σελ. 76.
Γυμναστική στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1904 – Κορίνες ανδρών

Οι κορίνες ανδρών ήταν ένα από τα έντεκα αγωνίσματα γυμναστικής στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1904 στο Σαιντ Λούις. Ήταν η μοναδική φορά που το εν λόγω αγώνισμα έλαβε χώρα σε διοργάνωση Ολυμπιακών Αγώνων, αν και ένα παρόμοιο πραγματοποιήθηκε και στους Αγώνες του 1932.

 Το αγώνισμα διεξήχθη στις 28 Οκτωβρίου στο Φράνσις Φιλντ. Κάθε αθλητής είχε στη διάθεσή του πέντε λεπτά για να πραγματοποιήσει την προσπάθειά του με δύο κορίνες των τριών κιλών. Τρεις κριτές έδιναν βαθμολογία από το 0 έως το 5. Έτσι, κάθε αθλητής μπορούσε να πάρει έως 15 βαθμούς στο σύνολο. Ο συνολικός αριθμός των αθλητών που έλαβαν μέρος στον αγώνα δεν έχει διασωθεί. Γνωρίζουμε μόνο τα ονόματα των τριών πρώτων, οι οποίοι ήταν όλοι Αμερικανοί. Το χρυσό μετάλλιο κατέκτησε ο Έντουαρντ Χένιγκ με 13 βαθμούς, το ασημένιο ο Έμιλ Βόιγκτ με 9 και το χάλκινο ο Ραλφ Γουίλσον με 5. De Wael, Herman (2000). «Herman's Full Olympians». Ανακτήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 2006.
280 Φιλία

Η Φιλία (Philia) είναι σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,7. Ανακαλύφθηκε το 1888 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από τη Βιέννη, και πήρε το όνομά του από την έννοια της φιλίας.

 Η μέση διάμετρος της Φιλίας υπολογίσθηκε σε 45,5 χιλιόμετρα και η μάζα της σε 99 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός της τύπος είναι δύσκολο να προσδιορισθεί με ακρίβεια, ενώ το άλβεδό της είναι 0,029. Η Φιλία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 64 ώρες, μία πολύ αργή περιστροφή για αστεροειδή. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 105 ως 110 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Δήμος Ντόλνενι

Ο Δήμος Ντόλνενι (σλαβομακεδονικά: Долнени‎ Mk-Dolneni.ogg , αλβανικά: Dollnen‎) είναι δήμος στο κεντρικό μέρος της Βόρειας Μακεδονίας. Αποτελεί μέρος της Περιφέρειας Πελαγονίας. Ντόλνενι ονομάζεται επίσης το χωριό στο οποίο βρίσκεται η έδρα του Δήμου Ντόλνενι. Σύμφωνα με την τελευταία εθνική απογραφή του 2002 ο δήμος αυτός έχει 13.568 κατοίκους.

 τον Δήμο Τσάσκα στα βορειοανατολικά τον Δήμο Πρίλεπ στα νοτιοανατολικά τον Δήμο Κριβογκάστανι στα νότια τον Δήμο Κρουσόβου στα νοτιοδυτικά τον Δήμο Μακέντονσκι Μπροντ στα βορειοδυτικά. Μακεδόνες = 4.871 (35,9%) Αλβανοί = 3.616 (26,7%) Τούρκοι = 2.597 (19,1%) Βόσνιοι = 2.380 (17,5%) Επίσημος ιστότοπος
Πεσμένα Φθινοπωρινά Φύλλα

Το Πέσιμο των Φύλλων (αυθεντικός τίτλος στα γαλλικά: Chûte de feuillus), ή Πεσμένα Φθινοπωρινά Φύλλα είναι ένα ζεύγος πινάκων (στα γαλλικά pendants, δηλ. ταίρι) του Ολλανδού ζωγράφου Βίνσεντ βαν Γκογκ που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων μηνών του 1888 όταν ο φίλος του καλλιτέχνη Πωλ Γκωγκέν έμεινε μαζί του στο Κίτρινο Σπίτι στην Αρλ, Γαλλία.

 Μετά από μήνες αλληλογραφίας, ο Πωλ Γκωγκέν συναντά τον Βαν Γκογκ στην Αρλ τον Οκτώβρη του 1888. Και οι δύο είχαν την πρόθεση να απεικονίσουν ένα "μη ρεαλιστικό τοπίο". Οι πίνακες είναι τα πρώτα έργα του, που ο Βαν Γκογκ και ο Γκωγκέν ζωγράφισαν μετά την άφιξη του Γκωγκέν.Ο Βαν Γκογκ και ο Γκωγκέν επισκέφθηκαν την αρχαία Ρωμαϊκή νεκρόπολη Les Alyscamps, η οποία είχε χτιστεί από τους Ρωμαίους έξω από τα τείχη της πόλης. Με το πέρασμα των χρόνων το μέρος καταλήφθηκε από εργοστάσια και τον σιδηρόδρομο. Η πόλη μεταφέρθηκε πέρα της σαρκοφάγου σε μια μακρύ σοκάκι με παγκάκια και λεύκες στη σειρά, που οδηγούσε σε μια ρωμανική εκκλησία που έγινε γνωστό ως Allée des Tombeaux. Γρήγορα έγινε διαδρομή για ερωτευμένους και εορταζόταν σε όλη τη Γαλλία. Κατά τη διάρκεια μιας περιόδου κακοκαιρίας ο Βαν Γκογκ εργάστηκε σε ένα δεύτερο ζευγάρι των έργων "Les Alyscamps» που έγιναν στο στούντιο. Απεικόνιζαν ένα πλεονεκτικό σημείο πάνω από τη διαδρομή και μέσα από τις λεύκες. Το κίτρινο-πορτοκαλί των φύλλων έρχεται σε αντίθεση με τους μπλε-μοβ κορμούς των λεύκων. Αυτός ο πίνακας που έγινε λίγο μετά την άφιξή του Γκωγκέν στην Αρλ, ήταν μοναδικός στο σύνολο έργων του Βαν Γκογκ και αντιπροσωπευτικός των καλλιτεχνικών επιτευγμάτων δύο καλλιτεχνών που εργάζονται μαζί. Για τον Εμίλ Μπερνάρντ ο Βαν Γκογκ περιέγραψε τη συνεργατική διαδικασία ως μια συγκέντρωση σκέψεων και τεχνικών, όπου ο κάθε καλλιτέχνης δημιουργεί το δικό του μοναδικό έργο που είναι διαφορετικό, αλλά συμπληρώνει ο ένας τον άλλο. Ο Βαν Γκογκ πίστευε ότι το ζευγάρι του από τους πίνακες ζωγραφικής "Πεσμένα Φθινοπωρινά Φύλλα" ήταν ακριβώς μια τέτοια συλλογική προσπάθεια που επηρεάστηκε τόσο από τις δικές του ιδέες, όσο και από εκείνες του Γκωγκέν και του Μπερνάρντ. Ο Βαν Γκογκ έφτιαξε ακόμα ένα ζευγάρι πίνακες Les Alyscamps. Οι πίνακές του Les Alyscamps, ζωγραφίστηκαν την ίδια μέρα όπως και του Βαν Γκογκ, ο Γκωγκέν επέλεξε ένα διαφορετικό πλεονεκτικότερο σημείο από τον Βαν Γκογκ και απέκλεισε οποιαδήποτε αναφορά στις αρχαίες σαρκοφάγους. Gayford, M (2006). The Yellow House: Van Gogh, Gauguin, and Nine Turbulent Weeks in Arles. Penguin. ISBN 0-670-91497-5. Naifeh, Steven; Smith, Gregory White. Van Gogh: The Life. Profile Books, 2011. ISBN 978-1846680106
Κτσίνια

Η Κτσίνια (πολωνικά: Kcynia, γερμανικά: Exin‎) είναι πόλη του Πόβιατ Νάκουο, στο Βοεβοδάτο Κουγιαβίας-Πομερανίας της Πολωνίας. Βρίσκεται στην εθνογραφική περιοχή Παουούκι, στο βόρειο τμήμα της ιστορικής Μείζονος Πολωνίας. Ο πληθυσμός της είναι 4.475 κάτοικοι (2020).

 Η Κτσίνια ιδρύθηκε τον Μεσαίωνα, με την κυριαρχία της ιδρυτικής δυναστείας των Πιαστ στην Πολωνία. Τον 11ο αιώνα, ο Πολωνός ηγεμόνας Βλαντίσλαφ Α΄ Χέρμαν έχτισε μια εκκλησία του Αγιου Ζιλ στην τοποθεσία. Το 1255, η Κτσίνια ανήκε στον Δούκα της Μείζονος Πολωνίας, Πσέμισλ Α΄ της Μείζονος Πολωνίας. Ο αδελφός του, Δούκας Μπολέσλαφ ο Ευσεβής, το 1262 παραχώρησε προνόμια πόλης στην Κτσίνια μαζί με προνόμια παρόμοια με αυτά που απολάμβαναν το Πόζναν και το Γκνιέζνο. Η Κτσίνια ήταν βασιλική πόλη του Πολωνικού Στέμματος και έδρα πόβιατ στο Βοεβοδάτο Κάλις (1314-1793) στην Επαρχία Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Το οικόσημο της Κτσίνια απεικονίζει τον λευκό αετό της Μείζονος Πολωνίας. Η Κτσίνια υπέστη πυρκαγιά το 1441. Η πόλη είχε αμυντικά τείχη και ένα κάστρο, που ήταν η έδρα των ντόπιων σταρόστα (τοπικοί βασιλικοί διοικητές). Το 1594, ο Πολωνός βασιλιάς Σιγισμούνδος Γ΄ της Πολωνίας επισκέφτηκε την πόλη, ενώ επέστρεφε από τη Σουηδία. Από το 1768, η Κτσίνια ήταν μέρος του νεοϊδρυθέντος Βοεβοδάτου Γκνιέζνο στην Επαρχία Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος.Η Κτσίνια προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας στον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας το 1772. Το 1807, έγινε μέρος του βραχύβιου πολωνικού Δουκάτου της Βαρσοβίας και το 1815 προσαρτήθηκε εκ νέου από την Πρωσία. Κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης της Μείζονος Πολωνίας (1848), ήταν ο τόπος της Μάχης της Κτσίνια, στην οποία οι Πολωνοί αντάρτες κέρδισαν τους Πρώσους. Το 1871, η πόλη έγινε μέρος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας, ως τμήμα της πρωσικής Επαρχίας Πόζεν. Σύμφωνα με τη γερμανική απογραφή του 1890, η πόλη είχε πληθυσμό 2.814 κατοίκους, εκ των οποίων οι 1.650 (58,6%) ήταν Πολωνοί. Το 1913, η πόλη είχε πληθυσμό 4.000 κατοίκων, μεταξύ των οποίων 3.000 Ρωμαιοκαθολικοί, 800 Προτεστάντες και 200 Εβραίοι. Ο πληθυσμός συμμετείχε στην Εξέγερση της Μείζονος Πολωνίας (1918-1919) και η Κτσίνια αποκαταστάθηκε σύντομα στην αναγεννημένη Πολωνία. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Κτσίνια ήταν υπό γερμανική κατοχή από το 1939 έως το 1945. Οι Γερμανοί προέβησαν σε σφαγές και απελάσεις Πολωνών προς το Γενικό Κυβερνείο. Τον Δεκέμβριο του 1939 και τον Αύγουστο του 1940, οι Γερμανοί απέλασαν την πολωνική ιντελιγκέντσια με τις οικογένειές τους, καθώς και ιδιοκτήτες καλύτερων σπιτιών, εργαστηρίων και καταστημάτων, τα οποία στη συνέχεια παραδόθηκαν στους Γερμανούς αποίκους ως μέρος της πολιτικής Lebensraum (Ζωτικός χώρος). Περαιτέρω απελάσεις πραγματοποιήθηκαν τον Φεβρουάριο του 1941. Το 1939, η εβραϊκή συναγωγή καταστράφηκε από τους Γερμανούς. Τα κύρια ορόσημα της Κτσίνια είναι το μοναστήρι των Καρμελιτών με την μπαρόκ εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου και τη γοτθική εκκλησία του Αγίου Μιχαήλ Αρχαγγέλου.
Παραπόταμος Θεσπρωτίας

Ο Παραπόταμος (πρώην Βάρφανη) είναι χωριό του δήμου Ηγουμενίτσας, στον νομό Θεσπρωτίας. Βρίσκεται 10 χλμ. ΒΑ της Ηγουμενίτσας σε υψόμετρο 100 μέτρων. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 754 κατοίκους.

 Σύμφωνα με την τελευταία διοικητική διαίρεση (Σχέδιο Καλλικράτης) καταργήθηκε από ομώνυμος δήμος που είχε αναδειχθεί (Παραποτάμου τέως Δήμος), αποτελώντας πλέον έδρα τοπικής κοινότητας, ομώνυμης δημοτικής ενότητας, του δήμου Ηγουμενίτσας. Ο πληθυσμός του το 1971 ήταν 663 κάτοικοι, το 2001 αριθμούσε 1004 κατοίκους. Εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας και η κεντρική εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Μηνά. Το 1925, ο μουσουλμάνος πρόεδρος της κοινότητας, Χουσεΐν Ρουστάν, δολοφονήθηκε από κύκλους προσκείμενους στην αλβανική κυβέρνηση, καθώς είχε ταχθεί ανοικτά υπέρ της μετανάστευσης των Τσάμηδων της Θεσπρωτίας στην Τουρκία, στα πλαίσια της ελληνοτουρκικής συμφωνίας περί ανταλλαγής πληθυσμών. Τρία χρόνια αργότερα, στον οικισμό λειτουργούσε ανεπίσημο μουσουλμανικό σχολείο, όπου διδάσκονταν θρησκευτικά, αραβικά και λίγα αλβανικά. Σύμφωνα με την απογραφή του 1940, στον Παραπόταμο κατοικούσαν 802 άτομα, εκ των οποίων τα 762 ήταν Τσάμηδες. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, κάτοικοι του οικισμού προερχόμενοι από τη συγκεκριμένη μειονότητα συμμετείχαν σε δοσιλογικές οργανώσεις. Την ίδια περίοδο, υπολογίζεται πως άλλοι τέσσερις κάτοικοι του Παραποτάμου σκοτώθηκαν εξαιτίας της δράσης των κατοχικών στρατευμάτων και των συνεργατών τους. Μεταπολεμικά, έπειτα από την αποχώρηση των Τσάμηδων, εγκαταστάθηκαν στον οικισμό οικογένειες βλαχόφωνων νομαδοκτηνοτρόφων. Ο ακόλουθος πίνακας περιλαμβάνει τη δημογραφική εξέλιξη του οικισμού: "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Laousse Britannica" τομ. 48ος, σελ. 167.
Ασάφα Πάουελ

Ο Ασάφα Πάουελ (Asafa Powell, γεννήθηκε 23 Νοεμβρίου 1982) είναι Τζαμαϊκανός πρώην αθλητής του στίβου, κάτοχος του παγκοσμίου ρεκόρ στα 100 μέτρα από το 2005 ως το 2008. Με καλύτερη ατομική επίδοση 9,72 δευτερόλεπτα είναι ο 4ος γρηγορότερος αθλητής όλων των εποχών.

 Γεννήθηκε στις 23 Νοεμβρίου του 1982. Ήταν 5ος στον τελικό των 100 μέτρων στους Ολυμπιακούς Αγώνες στην Αθήνα το 2004, με χρόνο 9,94 δευτερόλεπτα αν και βάση των προηγούμενων επιδόσεων που είχε σημειώσει ήταν από τα φαβορί για το χρυσό μετάλλιο. Στην Αθήνα, στις 14 Ιουνίου 2005 κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ, με 9,77 δευτερόλεπτα (προηγούμενο ρεκόρ 9,78 , από τον Αμερικανό Τιμ Μοντγκόμερι, το 2002). Ο Πάουελ ισοφάρισε για μία ακόμη φορά το παγκόσμιο ρεκόρ στα 100μ., στη διάρκεια του μίτινγκ στίβου της σειράς Γκόλντεν Λιγκ στη Ζυρίχη, στις 18 Αυγούστου του 2006. Ο Τζαμαϊκανός κέρδισε τον αγώνα με επίδοση 9,77 (άνεμος θετικός 1 μέτρο/δευτερόλεπτο), όσο δηλαδή είχε πετύχει στις 14 Ιουνίου 2005 στο μίτινγκ «Τσικλητήρεια» στην Αθήνα, αλλά και στις 11 Ιουνίου 2006 στο Γκέιτσχεντ. Ο Ασάφα Πάουελ ανακηρύχθηκε κορυφαίος αθλητής του 2006 στο Παγκόσμιο Αθλητικό Γκαλά της IAAF, που έγινε το Νοέμβριο του 2006 στο Μόντε Κάρλο. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2007 ήρθε 3ος στα 100 μέτρα με χρόνο 9,96 δευτερόλεπτα. Στις 9 Σεπτεμβρίου 2007, στα προκριματικά του Γκραν Πρι της IAAF στο Ριέτι της Ιταλίας, πέτυχε νέο παγκόσμιο ρεκόρ με 9,74 δευτερόλεπτα στα 100μ. Το ρεκόρ αυτό καταρρίφθηκε στο μίτινγκ της Νέας Υόρκης, με 9,72 από τον συμπατριώτη του Πάουελ, Γιουσέιν Μπολτ. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 στο Πεκίνο, ο Πάουελ προκρίθηκε στον τελικό των 100μ. και αγωνίστηκε στις 16 Αυγούστου του 2008, σημειώνοντας χρόνο 9,95 και καταλαμβάνοντας την 5η θέση.Μετά τους Ολυμπιακούς αγώνες του Πεκίνου, έλαβε μέρος στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα του 2009 στο Βερολίνο, κατακτώντας το χάλκινο μετάλλιο στα 100 μ., πίσω από τους Γιουσέιν Μπολτ και Τάισον Γκέι, τερματίζοντας σε χρόνο 9,84. Η συμμετοχή του πάντως στο παγκόσμιο πρωτάθλημα κρίθηκε την τελευταία στιγμή καθώς η Ομοσπονδία της χώρας του ζήτησε αρχικά από την IAAF να αποσύρει τό όνομα του από τις αρχικές λίστες συμμετοχής, καθώς αυτός και άλλοι 5 συμπατριώτες του δεν είχαν εμφανιστεί την προγραμματισμένη στιγμή στη Νυρεμβέργη και συνέχισαν τις προπονήσεις τους στην Ιταλία. Ύστερα από εξηγήσεις, και έπειτα από πιέσεις της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας, η Ομοσπονδία της Τζαμάικα απέσυρε το αίτημά της. Στις 30 Ιουνίου 2011 ο Πάουελ πέτυχε τον καλύτερο χρόνο στα 100 μ. για το 2011, με 9,78 στο Ντάιαμοντ Λιγκ της Λωζάνης. Στις 14 Ιουλίου 2013 ανακοινώθηκε ότι ο Πάουελ βρέθηκε θετικός στην απαγορευμένη ουσία οξιλοφρίνη. Είναι ο αθλητής που έχει τρέξει περισσότερες φορές κάτω από τα 10 δευτερόλεπτα, 97 συνολικά. Προφίλ του αθλητή στον ιστότοπο της IAAF.
Κοσοβορότκα

Η κοσοβορότκα (ρωσικά: косоворо́тка‎), γνωστό στη Δύση ως πουκάμισο Ζιβάγκο, ρώσικο πουκάμισο του χωρικού ή πουκάμισο Τολστόι, είναι ρωσικό πουκάμισο ασύμμετρου γιακά. Η λέξη προέρχεται από το κόσο - ασύμμετρος, και βόροτ - γιακάς.

 Η κοσοβορότκα είναι παραδοσιακό ρωσικό πουκάμισο, που έχει μακριά μανίκια και φτάνει μέχρι το μέσο του μηρού. Δεν έχει κουμπιά μέχρι το τέλος του στο μηρό αλλά έχει πολλά κουμπιά στο γιακά (αποκολλούνται όταν το ρούχο είναι τραβιέται πάνω από το κεφάλι του χρήστη), αν και αυτά τοποθετούνται μακριά σε μια πλευρά (τα περιφερειακά στυλ διαφέρουν μεταξύ αριστερά και δεξιά), αντί για το κεντρικό, όπως συνηθίζεται με το τυπικό ανδρικό πουκάμισο του 20ού και του 21ού αιώνα. Ο γιακάς και τα μανίκια του κοσοβορότκα ήταν συχνά διακοσμημένα με παραδοσιακό Σλαβικό στολίδι.Η συντριπτική πλειοψηφία των Ρώσων ήταν αγρότες, που συχνά δούλευαν κατευθύνοντας το σώμα τους προς το έδαφος. Σχεδόν όλοι τους φορούσαν ένα Χριστιανικό σταυρό. Ο γιακάς του πουκάμισου έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε να εμποδίζει το σταυρό από το να πέσει έξω από κάτω από το πουκάμισο. Αυτή περιόριζε την ενόχληση και βοηθούσε στην αύξηση της παραγωγικότητας του αγρότη. Το ανδρικό ένδυμα φοριέται χαλαρά και δεν μπαίνει στο παντελόνι αλλά χρησιμοποιείται είτε με μια συμβατική ζώνη, σχοινί είτε γραβάτα που μοιάζει με σχοινί. Οι ουρές των ενδυμάτων κρεμόταν πάνω από το παντελόνι. Τα γυναικεία πουκάμισα ήταν χωμένα μέσα στην φούστα ή φοριούνται κάτω από το σαραφάνι, και η γραμμή στο γυναικείο πουκάμισο είναι στη μέση και όχι στο πλάι. Τα παιδικά πουκάμισα ήταν συχνά πολύ μεγάλα για εκείνα που τα φορούσαν και ήταν το μόνο κομμάτι της ένδυσης για τα μικρά αγόρια και κορίτσια στην αρχαιότητα. Γενικά το kosovorotka φοριέται από αγρότες και αστούς από διάφορες κοινωνικές κατηγορίες στις αρχές του 20ου αιώνα, όταν ήταν ραγδαία εκτοπιστεί ως ένα καθημερινό ένδυμα από την πιο αποτελεσματική και λιγότερο περίτεχνα ρούχα μετά την Επανάσταση των Μπολσεβίκων του 1917. Το ένδυμα είναι επίσης γνωστό ως tolstovka, ή ο Τολστόι-shirt, επειδή ο συγγραφέας Λέων Τολστόι συνήθως τη φορούσε στα τελευταία του χρόνια. Από τα τέλη του 20ου αιώνα kosovorotkas εμφανίζονται ως επί το πλείστον ως αναμνηστικά και ως ενδύματα από ρωσική λαϊκή μουσική, τραγούδι και χορό σύνολα. Το kosovorotka είναι επίσης δει φοριούνται από τον Ομάρ Σαρίφ, όπως ο Γιούρι Ζιβάγκο, David Lean"s 1965 ταινία Δόκτωρ Ζιβάγκο.
Τούλα

Η Τούλα (ρωσικά: Ту́ла, ΔΦΑ: [ˈtulə]), είναι βιομηχανική πόλη στο ευρωπαϊκό τμήμα της Ρωσίας. Έχει πληθυσμό 501.169 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010. Είναι το διοικητικό κέντρο της Περιφέρειας Τούλα. Ο τηλεφωνικός κωδικός της πόλης είναι +7 4872. Βρίσκεται 165 χλμ. νότια της Μόσχας, στις όχθες του ποταμού Ούπα. Η πόλη αναφέρεται ήδη από τον 14ο αιώνα. Από τον 18ο αιώνα αναπτύσσεται σε σημαντικό κέντρο παραγωγής πολεμικού υλικού. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και βοήθησε σημαντικά στην άμυνα της Μόσχας. Η Τούλα είναι ονομαστή για την παραγωγή σαμοβαριών.

 Η πόλη υπήρχε τουλάχιστον από τον 14ο αιώνα. Κάποιοι ιστορικοί πιστεύουν ότι η Τούλα θα πρέπει να ταυτίζεται με την Ταϊντούλα, έναν ακαθόριστο οικισμό που αναφέρεται σε ένα χρονικό του έτους 1146. Στον Μεσαίωνα, η Τούλα ήταν ένα μικρό οχυρό στα σύνορα με το Πριγκιπάτο του Ριαζάν. Καθώς πέρασε στα χέρια του Μεγάλου Δουκάτου της Μόσχας, ένας πύργος από τούβλα, ή κρεμλίνο, κατασκευάστηκε το 1530. Ήταν ένα κεντρικό κάστρο της μεγάλης οχυρωματικής γραμμής γνωστής και ως Μεγάλη ζώνη των πεσμένων δέντρων και αντιστάθηκε με επιτυχία στην πολιορκία των Τατάρων το 1552. Το 1607, ο Ιβάν Μπολότνικωφ και οι υποστηρικτές τους κατέλαβαν τον πύργο και αντιστάθηκαν για 4 μήνες στην πολιορκία του τσαρικού στρατού. Το 18ο αιώνα μερικά τμήματα του φρουρίου κατεδαφίστηκαν. Παρά την αρχαϊκή της εμφάνιση, ο πέντε τρούλων καθεδρικός ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο φρούριο κτίστηκε όχι νωρίτερα από το 1764. Το 1712, η Τούλα δέχτηκε επίσκεψη από τον Πέτρο Α΄της Ρωσίας, που ανέθεσε την οικογένεια των σιδηρουργών Ντεμίντωφ να κτίσουν το πρώτο εργοστάσιο όπλων της Ρωσίας στην Τούλα. Πολλές δεκαετίες αργότερα η Τούλα είχε μετατραπεί από τους Ντεμίντωφ στο μεγαλύτερο κέντρο σιδηρουργίας της Ανατολικής Ευρώπης. Το αρχαιότερο μουσείο της πόλης, που προβάλλει την ιστορία των όπλων, εγκαινιάστηκε από τους Ντεμίντωφ το 1724, και η εκκλησία του Νικολάι-Ζαρέτσκι της πόλης φιλοξενεί το οστεοφυλάκιο της οικογένειας. Το πρώτο εργοστάσιο για την παραγωγή σαμοβάρι σε βιομηχανική κλίμακα εγκαταστάθηκε στην Τούλα στην διάρκεια του 18ου αιώνα. Μετά την μετακίνηση από τους Ντεμίντωφ της κεντρικής τους βιομηχανίας στα Ουράλια Όρη, η πόλη εξακολούθησε να λειτουργεί ως κέντρο βαριάς βιομηχανίας, ειδικότερα στην παραγωγή πολεμικού υλικού. Κατά την διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου από το 1941 μέχρι το 1945, η πόλη ήταν σημαντική για την παραγωγή όπλων (μαζική παραγωγή τυφεκίων SVT-40). Η Τούλα έγινε στόχος της Γερμανικής επιθετικότητας προκειμένου να κάμψει την αντίσταση της Μόσχας στην ευρύτερη περιοχή από τις 24 Οκτωβρίου έως τις 5 Δεκεμβρίου, του 1941. Η βαριά οχυρωμένη πόλη άντεξε εντούτοις, και η Δεύτερη Ταξιαρχία των Πάντσερ του Χάιντς Γκουντέριαν ανακόπηκε κοντά στην Τούλα. Η πόλη εξασφάλισε την νότια πλευρά κατά την διάρκεια της Σοβιετικής άμυνας της Μόσχας και την επακόλουθη αντεπίθεση. Στην Τούλα απονεμήθηκε ο τίτλος της Ηρωικής Πόλης το 1976. Είναι η έδρα για την αεροπορική βάση του Κλόκοβο.
Ματτίας Βίτχοος

Ο Ματτίας Βίτχοος (Matthias Withoos,1627 – 1703, επίσης γνωστός ως Calzetta Bianca και Calzetti), ήταν Ολλανδός ζωγράφος νεκρών φύσεων και αστικών σκηνών, γνωστός για τις λεπτομέρειες εντόμων, ερπετών και της χαμηλής βλάστησης στο προσκήνιο των πινάκων του.

 Ο Ματτίας Βίτχοος γεννήθηκε στο Άμερσφοορτ. Σπούδασε με τον Γιάκομπ φαν Κάμπεν (Jacob van Campen), στο εργαστήριό του λίγο έξω από την πόλη (στο εξοχικό του), και στη συνέχεια με τον Όττο Μαρσέους φαν Σρικ. Όταν ήταν 21 ετών, ο Βίτχοος έκανε ένα ταξίδι στη Ρώμη με τον φαν Σρικ και τον Βίλλεμ φαν Ελστ. Στη Ρώμη προσχώρησαν στην ομάδα των καλλιτεχνών γνωστών ως " Bentvueghels " και ο Βίτχοος έλαβε το ψευδώνυμο "Calzetta Bianca" ("Λευκή κάλτσα") - από μετάφραση του ονόματός του στα ιταλικά. Το έργο του Βίτχοος τράβηξε το βλέμμα του καρδινάλιου Λεοπόλδου των Μεδίκων, ο οποίος του παράγγειλε διάφορα έργα ζωγραφικής. Το 1653, ο καλλιτέχνης επέστρεψε στο Άμερσφοορτ. Όταν τα γαλλικά στρατεύματα κατέλαβαν την πόλη κατά το «καταστροφικό Έτος» του 1672, ο Βίτχοος έφυγε από το Άμερσφοορτ και πήγε στο Χόορν, όπου θα παρέμενε μέχρι το θάνατό του το 1703. Πολλά από τα επτά παιδιά του Βίτχοος ακολούθησαν επίσης τα χνάρια του, συμπεριλαμβανομένης της καλλιτέχνιδος βοτανικής Αλίντα Βίτχοος . Ακολουθώντας τη δταδιοδρομία του καλλιτέχνη ως ζωγράφου αστικών τοπίων, ο μαθητής του Κασπάρ φαν Βίττελ έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη του είδους ζωγραφικής Vedute (απόψεων) στη Ρώμη. Ο Γιάκομπ φαν Σταφέρντεν ήταν επίσης πιθανόν ένας από τους μαθητές του. Οι νεκρές φύσεις του Βίτχοος , όπως εκείνες του δασκάλου του φαν Σρικ, είναι αξιοσημείωτες για τις κοντινές απεικονίσεις των σκοτεινών και μυστηριωδών άγριων φυτών και βλάστησης που κατοικούνται από έντομα, ερπετά και άλλα πλάσματα από τον φυσικό κόσμο. Αυτοί οι πίνακες, πολλοί από τους οποίους έχουν μοτίβο vanitas ήταν δημοφιλείς στους συλλέκτες πινάκων ζωγραφικής για ερμάρια. Επιπλέον, ζωγράφισε πολλά μεγάλα αστικά τοπία, όπως η άποψη της πόλης του Άμσερσφοορτ που αποκτήθηκε το 2001 από το Μουσείο Flehite στο Άμερσφοορτ. Αυτό το έργο , μεγέθους 2,5 x 4 μ. ήταν η μεγαλύτερη α=άποψης πόλης στις Κάτω Χώρες. Δύο εκδόσεις του "De Grashaven" βρίσκονταν στη συλλογή του Μουσείου Westfries στο Χόορν μέχρι να κλαπεί στα τέλη του 2005. Κατάλογος Ολλανδών ζωγράφων Bentvueghels Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Matthias Withoos στο Wikimedia Commons
Στεφάν Πετερανσέλ

Ο Στεφάν Πετερανσέλ (Stephane Peterhansel, 6 Αυγούστου 1965-) είναι Γάλλος οδηγός ράλι, περισσότερο γνωστός για τις πολλές νίκες του στο Ράλι Ντακάρ, καθώς έχει κερδίσει το ράλι συνολικά 14 φορές, που αποτελεί ρεκόρ.

 Γεννήθηκε στην Εσενόζ λα Μελέν (Échenoz-la-Méline) της Οτ Σαόν (Haute-Saône). Έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο Ράλι Παρίσι-Ντακάρ το 1988 στην κατηγορία μοτοσικλετών με Yamaha, κερδίζοντας αργότερα τα ράλι των ετών 1991, 1992, 1993, 1995, 1997 και 1998. Επέστρεψε στην κατηγορία των αυτοκινήτων το 1999 και εντάχθηκε στη τη Mitsubishi το 2003.Το 2015 με την Peugeot επέστρεψε για να συναγωνιστεί στο Ντακάρ για πρώτη φορά από το 1990. Πήρε τη 12η και την 13η νίκη στα ράλι Ντακάρ το 2016 και το 2017. Αγωνίστηκε στον Αγώνα των Πρωταθλητών το 2005 και το 2006 και είναι, επίσης, δύο φορές παγκόσμιος πρωταθλητής Enduro. Από το 1999, στο Ντακάρ έχει συνοδηγό τον συμπατριώτη του, Ζαν Πολ Κοτρέ.
1044 Τευτονία

Η Τευτονία (Teutonia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,67. Ανακαλύφθηκε το 1924 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το ομώνυμο γερμανικό φύλο.

 Η μέση διάμετρος της Τευτονίας εκτιμάται σε 15,2 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,334. Η Τευτονία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 3 ώρες και 9 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Ποταμός Χα! Χα!

Ο ποταμός Χα! Χα! (γαλλ. Rivière Ha! Ha!) είναι παραπόταμος του φιόρδ Σαγκνέ (Saguenay) στην διοικητική περιοχή του Σαγκνέ-Λακ-Σαν-Ζαν (Saguenay-Lac-Saint-Jean) στην επαρχία Κεμπέκ του ανατολικού Καναδά.

 Η ονομασία προκύπτει από τον γαλλικό όρο haha ο οποίος χρησιμοποιείται με την έννοια του απροσδόκητου εμποδίου. Στην ίδια περιοχή υπάρχουν επίσης η λίμνη Χα! Χα!, ο κόλπος Χα! Χα!, και η μικρή λίμνη Χα! Χα!. Ο ποταμός Χα! Χα! διαπερνά τα όρη Λωρεντιάν (Laurentian) και από εκεί κατευθύνεται προς τα βόρεια κοντά στον δήμο του Φερλάντ-ε-Μπουαλό (Ferland-et-Boilleau). Συνεχίζοντας την πορεία του καταλήγει στη λίμνη Χα! Χα!. Κατά μήκος του υπάρχουν 5 φράγματα και κυλάει μέσα από ένα φαράγγι, με το συνολικό μήκος του ποταμού είναι περίπου 60 χιλιόμετρα. Στις 20 Ιουλίου του 1996, μετά από έντονη βροχόπτωση στην περιοχή προκλήθηκε η κατάρρευση ενός φράγματος στα βόρεια του ποταμού, με εκατομμύρια κυβικά μέτρα νερού να κυλούν στην κοιλάδα που προστάτευε το φράγμα, και να καταστρέφουν μέρος της εθνικής οδού 381 και να βυθίζουν εν μέρει την περιοχή κάτω από το νερό. Το φράγμα επιδιορθώθηκε κατά το επόμενο έτος. Η πυραμίδα του Χα! Χα! κτίστηκε κατά την περίοδο 1997-1998 ως αναμνηστικό μνημείο του γεγονότος της κατάρρευσης του φράγματος και του πλημμυρίσματος της περιοχής.
Επιστολή προς Εβραίους

Η Προς Εβραίους επιστολή είναι ένα από τα 27 βιβλία της Καινής Διαθήκης και μία απο τις 13 επιστολές που φαίνονται να γράφτηκαν από τον απόστολο Παύλο περίπου το 61 μ.Χ..

 Ο συγγραφέας της προτάσσει πολλά χωρία από την Παλαιά Διαθήκη με σκοπό να τονίσει την ανωτερότητα του Υιού του Θεού έναντι των αγγέλων και του Μωυσή. Οι Χριστιανοί παραλήπτες της επιστολής αν και υφίστανται δυσχέρειες μπορούν να στηρίζονται σε αυτόν, αλλά να είναι και προσεκτικοί προκειμένου να μην αμαρτήσουν, διότι αν επαναλάβουν ό,τι κι ο ισραηλιτικός λαός στην πορεία του στην έρημο-μετά την έξοδό του από την Αίγυπτο-θα τιμωρηθούν σκληρά. Ο Ιησούς Χριστός είναι όμως ανώτερος και του Ιουδαίου αρχιερέα και το ουράνιο θυσιαστήριό του είναι ανώτερο του επίγειου ιουδαϊκού ναού. Η εφάπαξ θυσία του Χριστού στο σταυρό είναι ανώτερη των ιουδαϊκών θυσιών οι οποίες επαναλαμβάνονται συνεχώς στο Ναό. Μας έχει παραδοθεί ανεπίγραφη, αλλά κώδικες όπως ο Σιναϊτικός (4ος αι.) και ο Αλεξανδρινός (5ος αι) έχουν υιοθετήσει τον τίτλο Προς Εβραίους. Το ίδιο ισχύσει και για την αρχαία Συριακή μετάφραση Πεσιτώ (5ος αιώνας) Οι Πάνταινος και ο Κλήμης Αλεξανδρείας υιθετούν την Παύλειο προέλευσή της. Ο Ευσέβιος Καισαρείας μαζί με τους δύο προηγούμενους, δικαιολογεί την ανώνυμη παράδοσή της επειδή αυτή είχε εξ αρχής γραφτεί από τον Παύλο στα εβραϊκά. Μεταγενέστεροι αποδέκτες της Παύλειας προέλευσης ήταν οι Ιωάννης Χρυσόστομος, Θεόδωρος Μοψουεστίας, Μέγας Βασίλειος, Γρηγόριος Ναζιανζηνός, Γρηγόριος Νύσσης, Αμφιλόχιος Ικονίου Στη Δύση, μέχρι το τέλος το 2ου αιώνα ο Κανόνας του Μουρατόρι δεν την συμπεριλάμβανε, αλλά την μνημόνευε με άλλες ονομασίες: προς Αλεξανδρινούς, προς Λαοδικείς. Ο Νοβατιανός (3ος αι.) την αγνοεί, ενώ ο Ειρηναίος της Λυών παραθέτει χωρία από αυτήν χωρίς να εκφράζει έστω και έμμεσα την αμφιβολία του για την γνησιότητά της. Ο Φιλάστριος ο Βρεσκίας (4ος αι.) δεν την συμπεριλαμβάνει στις επιστολές του Πάυλου, ενώ ο Ιερώνυμος παραθέτει φράση από αυτήν αποδίδοντάς το στον Παύλο, ενώ αλλού αναφέρει πως την αποδέχονται όλοι οι Ελληνες και μερικοί Λατίνοι Ο Αυγουστίνος συμμορφούμενος προς το κύρος των πατέρων της Ανατολικής Εκκλησίας αποδεχόταν κι αυτός την Παύλειο προέλευση της. Κατ' επίδρασην του Αυγουστίνου, και οι σύνοδοι Ιππώνος (393 μ.Χ.) και Καρθαγένης (397 μ.Χ.) δέχθηκαν την επιστολή ως Παύλεια. Ο Ωριγένης αναφέρει πως κάποιοι αποδέχονταν τον Λουκά, άλλοι τον Κλήμεντα Ρώμης-αλλά οι Λουκάς και Κλήμης μάλλον μετέφεραν την αρχικώς στα εβραϊκά συγγραφείσα επιστολή, στα ελληνικά. Ο Τερτυλλιανός την αποδίδει στον Βαρνάβα: αυτή η απόδοση γίνεται λόγω ετυμολόγησης, εξεζητημένης, του ονόματος του Βρανάβα, υιός παρακλήσεως και της πρόσκλησης των παραληπτών της, στο κεφ.13, 22 , να ανέχονται τον λόγο της παρακλήσεως. Ο A. Welch (1898) την αποδίσει στο Πέτρο λόγω εντοπισμού πολλων παράλληλων μεταξύ των δύο επιστολών. Γεώργιος Γρατσέας, Η προς Εβραίους επιστολή, εκδ.Π.Πουρναράς, Θεσσαλονίκη, 1999 Ιωάννης Καραβιδόπουλος, Εισαγωγή στην Καινή Διαθήκη, εκδ.Π.Πουρναράς, Θεσσαλονίκη, 2004 (β΄εκδ), σελ.394-403 Ιωάννης Παναγόπουλος, Εισαγωγή στην Καινή Διαθήκη, Αθήνα, 1995, σελ.325-343
Σύμφωνο Ντε Γκάσπερι-Γκρούμπερ

Το σύμφωνο Ντε Γκάσπερι-Γκρούμπερ, το οποίο υπεγράφει στο Παρίσι, στις 5 Σεπτεμβρίου 1946 ανάμεσα στον Ιταλό υπουργό εξωτερικών Αλτσίντε ντε Γκάσπερι και τον Αυστριακό, Κάρλ Γκρούμπερ, είχε ως στόχο να προστατεύσει τα δικαιώματα της γερμανόφωνης μειονότητας του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε και έθεσε τις βάσεις για την αυτόνομη άσκηση της νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας, στις επαρχίες του Μπολτσάνο και του Τρέντο. Η συνθήκη υποστηρίχθηκε έντονα από τους Συμμάχους, οι οποίοι νωρίτερα είχαν απορρίψει το αίτημα της Αυστρίας για ένα λαϊκό δημοψήφισμα στο Άλτο Άντιτζε, σχετικά με την επιστροφή των εν λόγω περιοχών στην Αυστρία (στην οποία ανήκαν πριν τις συνθήκες ειρήνης του Α' Παγκοσμίου Πολέμου).

 Οι κυριότεροι λόγοι πίσω από την παρούσα συνθήκη, ήταν τα εθνικιστικά μέτρα της προηγούμενης φασιστικής κυβέρνησης, τα οποία είχαν σοβαρές επιπτώσεις, ιδιαίτερα στο γερμανόφωνο πληθυσμό. Η φασιστική κυβέρνηση οργάνωσε μια σημαντική εκστρατεία για την κοινωνικο-πολιτιστική εδραίωση της ιταλικής κουλτούρας στη περιοχή, απαγόρευσε την ομιλία άλλων γλώσσων πλην της ιταλικής, άλλαξε τα γερμανικά επίθετα των κατοίκων με ιταλικά και ακολούθησε μια πολιτική υπονόμευσης της δημογραφικής ισορροπίας με τη μεταφορά Ιταλών πολιτών απο άλλες περιοχές της χώρας. Η μη συμμόρφωση της Ιταλίας, στα όσα υπεγράφησαν οδήγησε , το 1960, στο ψήφισμα 1497 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και ένα χρόνο αργότερα στο ψήφισμα 1661. (Γερμανικά) Rolf Steininger, Autonomie oder Selbstbestimmung? Die Südtirolfrage 1945/46 und das Gruber-De Gasperi-Abkommen (Innsbrucker Forschungen zur Zeitgeschichte, 2), Innsbruck-Vienna-Bolzano, Studien-Verlag, 2006. ISBN 978-3-7065-4332-3 60 χρόνια απο το Σύμφωνο Ντε Γκάσπερι-Γκρούμπερ.
Τραμετζίνο

Το τραμετζίνο ( tramezzino) είναι τριγωνικό σάντουιτς, αποτελούμενο απο δύο φέτες ψωμάκι για τοστ -στις οποίες συχνά έχει αφαιρεθει η κόρα- γεμιστές με αλλαντικά, τυρί, λαχανικά ή άλλο· Γνωστό είναι το βενετσιάνικο τραμετζίνο, ενώ οι ρίζες του είναι τορινέζικες. Η πιο κοινή συνταγή το προβλέπει κρύο, αλλά υπάρχει επίσης και η ζεστή παραλλαγή του.

 Ο όρος τραμετζίνο δημιουργήθηκε απο τον Γκαμπριέλε Ντ ' Ανούντσιο, ο οποίος τον δημιούργησε για να αντικαταστήσει την αγγλική λέξη sandwich. Πρόκειται για το υποκοριστικό της ιταλικής λέξης μεταξύ ( tramezzo), εννοημένη ως μια στιγμή στα μισά του δρόμου μεταξύ πρωινού και μεσημεριανού, κατά την οποία καταναλώνει κανείς ένα σνακ το οποίο είναι, ακριβώς, το τραμετζίνο. Η προέλευση του τραμετζίνο οφείλεται στο Caffè Mulassano της Piazza Castello στo Τορίνο το οποίο, το 1925 εφηύρε αυτή την ιταλική εκδοχή απο τη συγγενική αγγλική του, τα μίνι αγγλικά σάντουιτς φτιαγμένα για να καταναλωθούν μέσα σε δυο μπουκιές, την ώρα του τσαγιού.
Κλειστό Γυμναστήριο Λαυρίου

Το Κλειστό Γυμναστήριο Λαυρίου είναι κλειστό γήπεδο που βρίσκεται στο Λαύριο. Η χωρητικότητα του γηπέδου για αγώνες καλαθοσφαίρισης είναι 1.700 άτομα. Το γήπεδο ανήκει στον Δήμο Λαυρεωτικής.

 Το γήπεδο χρησιμοποιείται ως έδρα της επαγγελματικής ομάδας καλαθοσφαίρισης Γ.Σ. Λαυρίου, η οποία συμμετέχει στην Α1 Εθνική. Εικόνα 1 από εσωτερικό του Κλειστού Γηπέδου Λαυρίου Εικόνα 2 από το εσωτερικό του Κλειστού Γηπέδου Λαυρίου