IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
13 (άλμπουμ των Doors)

13 είναι ο τίτλος της συλλογής τραγουδιών του αμερικάνικου ροκ συγκροτήματος The Doors, η οποία κυκλοφόρησε το Νοέμβριο του 1970 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Elektra Records". Αυτή είναι η μοναδική συλλογή του συγκροτήματος η οποία κυκλοφόρησε όσο ο τραγουδιστής Τζιμ Μόρισον βρισκόταν εν ζωή και δεν εκδόθηκε ποτέ σε μορφή CD. Περιλαμβάνει τραγούδια από τα πέντε πρώτα στούντιο άλμπουμ των Doors, αφού το "L.A. Woman" κυκλοφόρησε μερικούς μήνες αργότερα. Η συλλογή αποτελείται από τα 13 πιο εμπορικά τραγούδια του συγκροτήματος, αφήνοντας εκτός δίσκου πολύ γνωστά τραγούδια μεγαλύτερης διάρκειας όπως το "The End", το "Five to One", το "When the Music's Over", κ.α..

 1. Light My Fire (Morrison, Krieger, Manzarek, Densmore) - 6:50 2. People Are Strange (Morrison, Krieger, Manzarek, Densmore) - 2:13 3. Back Door Man (Dixon) - 3:34 4. Moonlight Drive (Morrison, Krieger, Manzarek, Densmore) - 3:05 5. The Crystal Ship (Morrison, Krieger, Manzarek, Densmore) - 2:34 6. Roadhouse Blues (Morrison, Krieger, Manzarek, Densmore) - 4:03 7. Touch Me (Krieger) - 3:12 8. Love Me Two Times (Morrison, Krieger, Manzarek, Densmore) - 3:18 9. You're Lost Little Girl (Morrison, Krieger, Manzarek, Densmore) - 3:03 10. Hello, I Love You (Morrison, Krieger, Manzarek, Densmore) - 2:14 11. Land Ho! (Morrison, Krieger) - 4:10 12. Wild Child (Morrison) - 2:38 13. The Unknown Soldier (Morrison, Krieger, Manzarek, Densmore) - 3:23 13 (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 30 Νοεμβρίου 1970 13 (άλμπουμ) Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): Πλατινένιος Καναδάς (CRIA Certification): Πλατινένιος Τα τραγούδια του 13 ηχογραφήθηκαν από τους εξής μουσικούς: Τζιμ Μόρισον - φωνητικά Ρόμπι Κρίγκερ - κιθάρα, φωνητικά Ρέι Μάνζαρεκ - πλήκτρα, πιάνο, μπάσο Τζον Ντένσμορ - τύμπανα 13 - The Doors | Songs, Reviews, Credits, Awards | Allmusic '13' is a lucky number for a Doors album - Goldmine Magazine Cool Accidents, The Doors - 13
Αστροειδής

Η αστροειδής είναι μια συγκεκριμένη μαθηματική καμπύλη (που ανήκει στην οικογένεια των υποκυκλοειδών) με τέσσερις ακμές. Συγκεκριμένα, είναι ο γεωμετρικός τόπος ενός σημείου σε ένα κύκλο καθώς αυτός κυλά μέσα σε ένα άλλο σταθερό κύκλο με τετραπλάσια ακτίνα. Ισοδύναμα, είναι επίσης ο γεωμετρικός τόπος ενός σημείου σε ένα κύκλο καθώς αυτός κυλά μέσα σε ένα μεγαλύτερο κύκλο με ακτίνα 4/3 φορές μεγαλύτερη. Μπορεί επίσης να οριστεί ως το περίγραμμα που προκύπτει όταν σε δύο ορθογώνιους άξονες κυλάμε ένα ευθύγραμμο τμήμα σταθερού μήκουε έτσι ώστε τα άκρα του να είναι πάντα στους άξονες. Το σύγχρονο όνομα προέρχεται από την ελληνική λέξη για το "αστέρι" και στο παρελθόν είχε και διαφορετικά ονόματα .

 Αν η ακτίνα του μεγάλου σταθερού κύκλο είναι α, τότε η εξίσωση δίνεται από | x | 2 3 + | y | 2 3 = a 2 3 {\displaystyle |x|^{\frac {2}{3}}+|y|^{\frac {2}{3}}=a^{\frac {2}{3}}} Οι παραμετρικές εξισώσεις είναι x = a cos 3 ⁡ t = a 4 ( 3 cos ⁡ t + cos ⁡ 3 t ) , {\displaystyle x=a\cos ^{3}t={a \over 4}(3\cos t+\cos 3t),} y = a sin 3 ⁡ t = a 4 ( 3 sin ⁡ t − sin ⁡ 3 t ) . {\displaystyle y=a\sin ^{3}t={a \over 4}(3\sin t-\sin 3t).} Η πολική εξίσωση είναι r = a ( cos 2 / 3 ⁡ θ + sin 2 / 3 ⁡ θ ) 3 / 2 . {\displaystyle r={\frac {a}{(\cos ^{2/3}\theta +\sin ^{2/3}\theta )^{3/2}}}.} Με απλές αλγεβρικές πράξεις μπορούμε να δούμε ότι η εξίσωσή της μπορεί να γραφεί ως: ( x 2 + y 2 − a 2 ) 3 + 27 a 2 x 2 y 2 = 0. {\displaystyle (x^{2}+y^{2}-a^{2})^{3}+27a^{2}x^{2}y^{2}=0.\,} το οποίο σημείναι ότι η αστροειδής είναι μια πραγματική αλγεβρική καμπύλη του βαθμού έξι. Περιοχή που περικλείεται 3 8 π a 2 {\displaystyle {\frac {3}{8}}\pi a^{2}} Μήκος της καμπύλης 6 a {\displaystyle 6a} "Astroid" στο MacTutor History of Mathematics archive "Astroid" Η Εγκυκλοπαίδεια των Aξιόλογων Μαθηματικών Μορφών Άρθρο για 2dcurves.com Visual Dictionary Of spacial plane curves, Xah Λι Μπάρες της Αστροειδούς από Sándor Καμπάι, παρουσίαση με Wolfram Mathematica. Η αστροειδής καμπύλη, MathStudies Blog.
Επαρχία της Λ'Άκουιλα

Η Επαρχία της Άκουιλα (Provincia dell'Aquila) είναι η μεγαλύτερη, πιο ορεινή και η πιο αραιοκατοικημένη επαρχία της Ιταλίας στην περιοχή του Αμπρούτσο της κεντρικής Ιταλίας. Καταλαμβάνει περίπου την μισή έκταση του Αμπρούτσο και καταλαμβάνει το δυτικό μέρος της περιοχής. Συνορεύει με τις επαρχίες του Τέραμο στα βόρεια, της Πεσκάρα και του Κιέτι στα ανατολικά, της Ισέρνια (στην περιοχή Μολίζε) στα νότια και του Φροζινόνε, της Ρώμης και του Ριέτι (στην περιοχή Λάτιο) στα δυτικά. Η πρωτεύουσα της είναι η Λ' Άκουιλα. Η Επαρχία της Λ'Άκουιλα περιλαμβάνει τα υψηλότερα βουνά των Απέννινων (Γκραν Ζάσο, Μαιέλλα και Βελίνο-Σιρέντε), την υψηλότερη κορυφή τους, το Κόρνο Γκράντε, το υψίπεδο του Κάμπο Ιμπερατόρε, και τον νοτιότερο παγετώνα της Ευρώπης, τον Καλντερόνε. Οι μεγαλύτεροι ποταμοί της επαρχίας είναι ο Ατέρνο-Πεσκάρα, ο Σάνγκρο, ο Λίρι, ο Σάλτο, και ο Τουράνο. Οι κυριότερες λίμνες της είναι η Σκάννο (Lago Scanno) και η Μπαρέα (Lago Barrea). Κάποτε περιελάμβανε την μεγαλύτερη λίμνη της Ιταλικής χερσονήσου, τη Λίμνη Φουτσίνο, που αποξηρθηκε σε ένα από τα μεγαλύτερα τεχνικά έργα του 19ου αιώνα. Η λεκάνη της λίμνης είναι σήμερα μια ανθούσα αγροτική λίμνη και σημαντική τεχνολογική περιφέρεια.

 Η επαρχία είναι γνωστή για τα πολλά κάστρα της, τα φρούρια και παλιές μεσαιωνικές λοφώδεις πόλεις. Οι δυο μεγάλες πόλεις της επαρχίας, Λ'Άκουιλα και Αβεττσάνο, βίωσαν ραγδαία οικονομική επέκτση στις τελευταίες δυο δεκαετίες με την ανάπτυξη της βιομηχανίας μεταφορών, των τηλεπικοινωνιών, και της βιομηχανίας υπολογιστών. Κατά το μεγαλύτερο μέρος του 20ού αιώνα, οι εξοχικές περιοχές της επαρχίας βίωσαν σοβαρές μειώσεις πληθυσμού με την σχεδόν κατάρρευση της ποιμαντικής αγροτικής οικονομίας. Σε πρόσφατα έτη με τη δημιουργία του Εθνικό Πάρκο Γκραν Σάσσο ε Μόντι ντέλλα Λάγκα, του Εθνικού Πάρκου Majella και του Περιφερειακού Πάρκου Sirente-Velino, ο τουρισμός έχει ενισχύσει την οικονομία της αγροτικής Λ'Άκουιλα και άρχισε να αναστρέφει την μείωση πληθυσμού της. Έχει έκταση 5.034 τ.χλμ., και συνολικό πληθυσμό 297.592 (2001). Οι σεισμοί σημαδεύουν την επαρχία, ειδικά την πρωτεύουσα Λ'Άκουιλα, η οποία χτυπήθηκε από σεισμούς τον 14ο, 15ο, και 16ο αιώνα και πιο πρόσφατα στις 6 Απριλίου 2009 προκαλώντας εκτεταμένες ζημιές στην ποόλη και σε περιοχές της επαρχίας λίγο έξω από την Λ'Άκουιλα, ειδικά κατά μήκος του αυτοκινητόδρομου SS 17. Στις 01:32 GMT (03:32 CEST) στις 6 Απριλίου ένας σεισμό μεγέθους 6.3 MW χτύπησε την κεντρική Ιταλία με επίκεντρο κοντά στην Λ'Άκουιλα (42.4228°N 13.3945°E﻿ / 42.4228; 13.3945﻿ (Earthquake 6 April 2009)). Υπάρχουν 108 δήμοι (comunes) σε όλη [1] Οι μεγαλύτερες είναι: Provincia dell'Aquila Επίσημος ιστότοπος (Ιταλικά)
Ελίζαμπεθ Έλενορ Φηλντ

Η Ελίζαμπεθ Έλενορ Φήλντ ήταν Βρετανή χημικός και η Επικεφαλής της Χημείας στο Ρόγιαλ Χόλογουεϊ για πάνω από δεκαεννέα χρόνια. Είναι, επίσης, γνωστή ως μία από τα δεκαεννέα υπογράφουσες του αιτήματος του 1904 στην Κοινωνία Χημείας (Chemical Society).

 Η Φήλντ αποφοίτησε από το Κολλέγιο Νιούνχαμ στο Κέιμπριτζ, το 1887 και εργάστηκε ως Βοηθός Διδασκαλίας (Assistant Demonstrator) στη Χημεία από το 1889 έως το 1890. Ανέλαβε έρευνα, υπό την εποπτία του Μάθιου Μόνκριφ Πάτινσον Μιούερ (Matthew Moncrieff Pattison Muir) ως μέρος της υποτροφίας Μπάθερστ που κατείχε από το 1891-1893. Η Φήλντ έφηγε από το Κέιμπριτζ για να εργαστεί για δύο χρόνια ως βοηθός διδασκάλισσα στο Κολλέγιο για κορίτσια του Liverpool από το 1893 έως το 1895 πριν από την ανάληψη του ρόλου της Λέκτορα και Επικεφαλής της Χημείας στο Κολλέγιο του Royal Holloway, όπου και παρέμεινε για τα επόμενα δεκαεννέα χρόνια, μέχρι το 1913. Στις γυναίκες τμηματάρχες στο Κολλέγιο του Ρόγιαλ Χόλογουεϊ είχε δοθεί ο τίτλος της Λέκτορα Ανώτερου Προσωπικού, ενώ οι άνδρες συνάδελφοί τους είχαν τον τίτλο του Καθηγητή. Το 1904, η Φήλντ, μαζί με άλλες δεκαοκτώ Βρετανές χημικούς, υπέγραψαν ένα αίτημα που καθόριζε τους λόγους για του οποίους απαιτούσαν να τους δοθεί ιδιότητα μέλους από την Κοινωνία Χημείας (Chemical Society), όπως στους άνδρες ομολόγους τους. Το αίτημα οδήγησε τελικά στην αποδοχή των γυναικών ως μελών της Κοινωνίας (μία από τις Κοινωνίες που συγχωνεύθηκε για να γίνει η Βασιλική Κοινωνία Χημείας (Royal Society of Chemistry), καθώς και στην αναγνώριση διακεκριμένων γυναικών χημικών που εργάζονταν στη Βρετανία τότε.Η Μίλντρεντ Γκόστλινγκ (Mildred Gostling), ήταν άλλο ένα από τα αξιόλογα ονόματα στον κατάλογο των υπογραφόντων του αιτήματος. Απέκτησε το πτυχίο της από το Κολλέγιο του Royal Holloway το 1897, οπότε είναι σχεδόν σίγουρο ότι είχε διδαχθεί από την Φήλντ.
Αγία Φωτιά Μονοφατσίου

Η Αγία Φωτιά είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Χάρακος, της δημοτικής ενότητας Αστερουσίων, του δήμου Αρχανών-Αστερουσίων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ηρακλείου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μονοφατσίου του νομού Ηρακλείου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

 Η Αγία Φωτιά είναι ημιορεινός οικισμός στο Ν. τμήμα του νομού Ηρακλείου, στις βόρειες απολήξεις του Κόφινα, δυτικά του Χάρακα και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 275. Απέχει 51 χλμ. περίπου Ν. του Ηρακλείου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοονότητα Χάρακος Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Χάρακος και προσαρτήθηκε στον δήμο Αστερουσίων Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αστερουσίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Αρχανών-Αστερουσίων(Πηγή: ) Κοντά στον οικισμό βρέθηκαν μέσα σε κοιλότητες βράχων, που αποκαλούνται βραχώδη στεγάσματα (rock shelters), νεολιθικές και πρωτομινωικές ταφές που απέδωσαν ενδιαφέροντα αγγεία ρυθμού βασιλικής (Hawes, Gournia, σ. 56). Επίσης, βρέθηκαν λείψανα ρωμαϊκού συνοικισμού (B.S.A. XXXIII, 100). Η εκκλησία της Αγίας Φωτεινής Σαμαρείτιδος, στην ανατολική είσοδο του οικισμού. Εορτάζει την 4η Κυριακή μετά το Πάσχα Οι εκκλησίες του Αγίου Στυλιανού, στην δυτική είσοδο του οικισμού, και του Αγίου Ιωάννη, νότια του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Περιφέρεια Λορί

Η περιφέρεια Λορί (αρμενικά Լոռի) είναι περιφέρεια της Αρμενίας. Βρίσκεται στα βόρεια της χώρας και συνορεύει με τη Γεωργία. Το Βαναντζόρ είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της περιφέρειας. Άλλες σημαντικές πόλεις περιλαμβάνουν τη Στεπαναβάν, το Αλαβερντί και το Σπιτάκ. Στην περιφέρεια αυτή βρίσκονται τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO μοναστήρια του Χαγπάτ και του Σαναχίν, η εκκλησία του Οντζούν καθώς και το καλοδιατηρημένο μοναστήρι Αχταλά, όπου Αρμένιοι, Γεωργιανοί και Έλληνες πραγματοποιούν ετήσιο προσκύνημα στις 20-21 Σεπτεμβρίου.Η επαρχία υπέστη σοβαρές ζημιές κατά τον αρμενικό σεισμό του 1988. Η επαρχία εξυπηρετείται από το αεροδρόμιο του Στεπαναβάν, το οποίο βρίσκεται σε απόσταση 44 χιλιομέτρων βορείως του Βαναντζόρ.

 Το Λόρι συνδέεται με άλλα μέρη της Αρμενίας μέσω σιδηροδρόμου, εθνικών οδικών αρτηριών και ενός δικτύου περιφερειακών δρόμων. Οι αυτοκινητόδρομοι Μ-3 και Μ-6 που διέρχονται από την επαρχία, συνδέουν την πρωτεύουσα Γιερεβάν με την πρωτεύουσα της Γεωργίας Τιφλίδα. Ο δε αυτοκινητόδρομος Μ-8 συνδέει το Λόρι με την Επαρχία Ταβούς στα ανατολικά. Το διοικητικό κέντρο της περιοχής, το Βανατζόρ, διαθέτει σιδηροδρομικό σταθμό που συνδέει μόνο με εμπορικές αμαξοστοιχίες την περιοχή με το Γιερεβάν (μέσω Γκιουμρί) και την Τιφλίδα (μέσω Αϊρούμ). Στις 21 Απριλίου του 2012, εγκαινιάστηκε μια νέα γέφυρα πάνω από το φαράγγι Ζαμαρλού, ακριβώς δυτικά του Βαχαγκναντζόρ, προκειμένου να διασφαλιστεί η ασφαλής συνεχής χρήση της γραμμής προς Αϊρούμ. Ωστόσο, για οικονομικούς λόγους, διακόπηκε η υπηρεσία επιβατικών αμαξοστοιχιών μεταξύ Γκιουμρί και Αϊρούμ, αφήνοντας σημαντικές περιοχές, όπως το Σπιτάκ και το Αλαβερντί χωρίς υπηρεσία επιβατών. Πρόσφατα έχει επίσης προταθεί η χάραξη μιας νέας σιδηροδρομικής σύνδεσης μεταξύ Βανατζόρ και Φιολέτοβο (δυτικά του Ντιλιντζάν). Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Lori Province στο Wikimedia Commons
Κριτική του μαρξισμού

Οι κριτικές του μαρξισμού προέρχονται από διάφορες πολιτικές ιδεολογίες και ακαδημαϊκούς κλάδους. Αυτές περιλαμβάνουν γενικές επικρίσεις για έλλειψη εσωτερικής συνοχής, επικρίσεις που σχετίζονται με τον ιστορικό υλισμό, ότι είναι ένας τύπος ιστορικού ντετερμινισμού, η ανάγκη καταστολής των ατομικών δικαιωμάτων, ζητήματα με την εφαρμογή του κομμουνισμού και οικονομικά ζητήματα όπως η απουσία ενδείξεων τιμών. Επιπροσθέτως, αναγνωρίζονται συχνά εμπειρικά και επιστημολογικά προβλήματα.

 Marxism Unmasked: From Delusion to Destruction Marx and totalitarianism Main Currents of Marxism. Volume I: The Founders, Volume II: The Golden Age, Volume III: The Breakdown critique by Leszek Kołakowski The Open Society and Its Enemies. Volume II: The High Tide of Prophecy (Hegel, Marx and the Aftermath) critique by Karl Popper Science and Pseudoscience (transcript) Αρχειοθετήθηκε 2010-05-10 στο Wayback Machine. includes a critique by Imre Lakatos Marxism As Pseudo-science by Ernest Van Den Haag
Αλεξάντερ Στουμπ

Ο Αλεξάντερ Στουμπ (Cai-Göran Alexander Stubb, 1η Απριλίου 1968-) είναι πολιτικός από τη Φινλανδία και υπηρέτησε ως πρωθυπουργός της χώρας από τις 24 Ιουνίου 2014 ως το 2015. Πρόεδρος του Κόμματος Εθνικού Συνασπισμού από τις 14 Ιουνίου 2014, ο Στουμπ υπηρέτησε ως υπουργός Ευρωπαϊκών Θεμάτων και Διεθνούς Εμπορίου από το 2011 ως το 2014. Υπήρξε μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου από το 2004 ως το 2008 και καθηγητής στο Κολέγιο της Ευρώπης . Στη συνέχεια έγινε υπουργός Εξωτερικών, το 2008.

 Γεννήθηκε στο Ελσίνκι από δίγλωσση οικογένεια, με τον πατέρα του να είναι σουηδόφωνος και τη μητέρα του να μιλά φινλανδικά.Ο πατέρας του, Γέραν Στουμπ (Göran Stubb) εργάστηκε στο χώρο του επαγγελματικού χόκεϊ επί πάγου και διετέλεσε διευθύνων σύμβουλος της Ομοσπονδίας Χόκεϊ επί Πάγου της Φινλανδίας από το 1976 ως το 1983. Το 1986 αποφοίτησε από το Λύκειο της Ντεϊτόνα Μπιτς στη Φλόριντα και δύο χρόνια μετά τέλειωσε το Gymnasiet Lärkan του Ελσίνκι. Μετά την εκπλήρωση των στρατιωτικών του υποχρεώσεων, σπούδασε με υποτροφία στο Πανεπιστήμιο του Φέρμαν στην Νότια Καρολίνα και ειδικεύτηκε στις πολιτικές επιστήμες. Έλαβε πτυχίο Μπάτσελορ το 1993. Την επόμενη χρονιά πήρε δίπλωμα στη Γαλλική Γλώσσα και τον Πολιτισμό από τη Σορβόνη στο Παρίσι. Εκτός από σουηδικά και φινλανδικά, ο Στουμπ ομιλεί αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά. Το 1995 έλαβε μεταπτυχιακό τίτλο στα Ευρωπαϊκά Θέματα από το Κολέγιο της Ευρώπης στο Βέλγιο. Εν συνεχεία έκανε διδακτορικό στη διεθνή πολιτική από το London School of Economics and Political Science και το πήρε το 1999. Εργάστηκε επίσης ως ερευνητής στο Υπουργείο Εξωτερικών. Το 2000 έγινε καθηγητής στο Κολέγιο της Ευρώπης και την επόμενη χρονιά ανέλαβε σύμβουλος του τότε προέδρου της Κομισιόν, Ρομάνο Πρόντι. Είναι παντρεμένος με τη γεννημένη στη Βρετανία δικηγόρο Σουζάνε Ίνες. Έχουν 2 παιδιά. Το 2004 ήταν υποψήφιος στις Ευρωεκλογές και εξελέγη ευρωβουλευτής (υπηρέτησε για το διάστημα 2004 ως 2008).Στις 4 Απριλίου 2008 ανέλαβε υπουργός Εξωτερικών και είναι υπέρ της ένταξης της χώρας του στο ΝΑΤΟ. Ως υπουργός άσκησε την προεδρία του ΟΑΣΕ από τις 5 Απριλίου 2008 ως τις 31 Δεκεμβρίου 2008.Το 2011 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής. Στις εκλογές εκείνες το μεγαλύτερο κόμμα στη Βουλή έγινε το δικό του και ο Στουμπ ανέλαβε υπουργός Ευρωπαϊκών Θεμάτων και Διεθνούς Εμπορίου από το 2011 ως το 2014. Εκτός από άρθρα, έχει συγγράψει και 9 βιβλία για την ΕΕ. Όταν ο Γίρκι Κατάινεν ανακοίνωσε την παραίτησή του από την πρωθυπουργία και από την ηγεσία του Κόμματος Εθνικού Συνασπισμού, ο Στουμπ γνωστοποίησε την πρόθεσή του να είναι υποψήφιος για τη θέση. Στο συνέδριο του κόμματος, που έγινε τον Ιούνιο του 2014, εξελέγη πρόεδρος, επικρατώντας των αντιπάλων του, Πάουλα Ρίσικο και Γιαν Βαπαβούορι. Σχημάτισε πεντακομματική κυβέρνηση συνασπισμού και διορίστηκε επίσημα ως πρωθυπουργός στις 24 Ιουνίου 2014. Μετά την ήττα του στις βουλευτικές εκλογές του 2015, τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Γιούχα Σίπιλα. Υπουργείο Εξωτερικών Ιστότοπος του Κολεγίου της Ευρώπης
Datsun 12

To Datsun 12 ήταν ένα αυτοκίνητο πόλης, που κατασκεύαζε η ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Datsun και κυκλοφόρησε το 1933, αντικαθιστώντας το Datsun 11, με την τιμή του Datsun 12 να κυμαίνεται στα 1.350 γιεν.

 Οι εκδόσεις που ήταν διαθέσιμο το Datsun 12 ήταν τρεις: η στάνταρ και πιο κοινή έκδοση ήταν η τετραθέσια phaeton, με τη διθέσια Roadster και την τετραθέσια σεντάν εκδοχή να συμπληρώνουν την παλέτα των εκδοχών του αυτοκινήτου. Σχεδιαστικά, το Datsun 12 έμοιαζε πολύ με τον προκάτοχό του, έχοντας ωστόσο μικρές διαφορές όσον αφορά το σχέδιο στις πόρτες του οχήματος. Τα κύρια μέρη του οχήματος κατασκευάζονταν από την Yanase Motor και την Nihon Jidosha Corporation, ενώ το σασί του αυτοκινήτου κατασκευαζόταν από την Tobata Casting, μετέπειτα Nissan, στο εργοστάσιο της Οσάκα. Η κυριότερη αναβάθμιση του μοντέλου πάντως, συγκριτικά με το Datsun 11, ήταν στον τομέα των επιδόσεων και συγκεκριμένα στον κινητήρα. Λόγω μιας αλλαγής στη νομοθεσία της Ιαπωνίας, που αύξησε το νόμιμο όριο του μέγιστου κυβισμού στην κατηγορία αυτή από 500 cm³ σε 750 cm³ από το 1933, έγινε εφικτή η χρήση μεγαλύτερων σε κυβισμό κινητήρων, που είχε ως αποτέλεσμα και την άμεση βελτίωση των επιδόσεων. Έτσι στο Datsun 12 χρησιμοποιήθηκε ένας εντελώς νέος κινητήρας, κυβισμού 747 cm³ που απέδιδε 12 ίππους (20% επιπλέον ισχύ) στις 3.000 στροφές το λεπτό και μετέδιδε την κίνηση στους πίσω τροχούς μέσω ενός 3-τάχυτου χειροκίνητου κιβωτίου ταχυτήτων. Επίσης, η τελική ταχύτητα του οχήματος έφτανε τα 73 χιλιόμετρα την ώρα. http://www.nissan-global.com/EN/HERITAGE/datsun_12_phaeton.html Αρχειοθετήθηκε 2013-04-29 στο Wayback Machine. https://web.archive.org/web/20160303192458/http://www.jsae.or.jp/autotech/data_e/1-5e.html https://web.archive.org/web/20100812002128/http://www.earlydatsun.com/datsun12.html
Έλινορ Πάρκερ

Η Έλινορ Πάρκερ (αγγλικά: Eleanor Jean Parker, 26 Ιουνίου 1922 – 9 Δεκεμβρίου 2013) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός που εμφανίστηκε σε περίπου 80 ταινίες και τηλεοπτικές σειρές. Ηθοποιός με ιδιαίτερη ευστροφία, αποκαλούνταν Woman of a Thousand Faces από τον Νταγκ Μακλίλαντ, βιογράφο της Πάρκερ υπό τον ίδιο τίτλο. Σε ηλικία 18 ετών, η Πάρκερ υπέγραψε συμβόλαιο με την Warner Brothers (1941). Ήταν τρεις φορές υποψήφια για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου την δεκαετία του 1950: για τις ταινίες Σάρκες χωρίς ψυχή (1950), Αστυνομική ιστορία (1951) και Τα φώτα της όπερας (1955). Ο ρόλος της στο Σάρκες χωρίς ψυχή της χάρισε το βραβείο Volpi Cup Καλύτερης Ηθοποιού στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας. Ένας από τους πιο μνημειώδεις ρόλους της ήταν της βαρόνης Έλσα φον Σρέντερ στην ταινία Η μελωδία της ευτυχίας (1965).

 1950 – Σάρκες χωρίς ψυχή 1951 – Αστυνομική ιστορία 1955 – Τα φώτα της όπερας Source: «Eleanor Parker». IMDb. Ανακτήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 2013. Applause (1972) The Night of the Iguana (1976) – Ahmanson Theatre Pal Joey (1976) – replaced during previews McClelland, Doug (1989). Eleanor Parker: Woman of a Thousand Faces. Metuchen, NJ: Scarecrow Press. ISBN 978-0810822429. Έλινορ Πάρκερ στην IMDb Έλινορ Πάρκερ στο Internet Broadway Database (Αγγλικά) "Eleanor Parker – Obituary", The Daily Telegraph online, 10 December 2013, accessed 26 February 2014. "TCM Remembers Eleanor Parker", Turner Classic Movies online, accessed 26 February 2014. Eleanor Parker photographs and literature Eleanor Parker at GlamourGirlsoftheSilverScreen.com 121484879 Έλινορ Πάρκερ στο Find a Grave (Αγγλικά) Obituary at Los Angeles Times Obituary at The Guardian Obituary at Playbill Obituary at The Telegraph Obituary at Hollywood Reporter Obituary at New York Times Obituary at Variety
Η εκδίκηση του Ροζ Πάνθηρα

Η Εκδίκηση του Ροζ Πάνθηρα (αγγ. Revenge of the Pink Panther) είναι μία αμερικάνικη ταινία σε σενάριο, σκηνοθεσία και παραγωγή του Μπλέικ Έντουαρντς. Προβλήθηκε για πρώτη φορά το 1978 στις ΗΠΑ. Πρωταγωνιστής είναι ο Πίτερ Σέλλερς, στη τελευταία του ερμηνεία ως επιθεωρητής Κλουζό (στην επόμενη ταινία εμφανίζεται μέσω κομμένων σκηνών προηγούμενης ταινίας). Είναι η πέμπτη ταινία της σειράς ο Ροζ Πάνθηρας και ταυτόχρονα είναι η μεγαλύτερη εισπρακτική της επιτυχία.

 Ο εκατομμυριούχος Γάλλος μαφιόζος Φιλίπ Ντουβιέρ έχει ως στόχο και σκοπό του τη δολοφονία του ιδιοφυή αρχιεπιθεωρητή Ζακ Κλουζό, για να αναδειχθεί ως κύριος κάτοχος του υποκόσμου . Για μια άλλη φορά η υγεία του ταλαιπωρημένου αρχιεπιθεωρητή Τσαρλς Ντρέυφους είναι σε τεταμένο σκοινί με τις γκάφες του αιώνιου αντίζηλού του Ζακ Κλουζό. Πίτερ Σέλλερς ως αρχιεπιθεωρητής Ζακ Κλουζό Χέρμπερτ Λομ ως αρχιεπιθεωρητής Τσαρλς Ντρέυφους Μπερτ Κουκ ως Κέιτο Φονγκ Ντάιαν Κάννον ως Σιμόν Λιγκρί Ρόμπερτ Γουέμπερ ως Φιλίπ Ντουβιέρ Ο Ροζ Πάνθηρας (1964) , Πίτερ Σέλλερς ως Κλουζό Λαγωνικό 24 Καρατίων (1964), Πίτερ Σέλλερς ως Κλουζό Ο Επιθεωρητής Κλουζό (1968), Άλαν Άρκιν ως Κλουζό Η επιστροφή του ροζ πάνθηρα (1975), Σέλλερς ως Κλουζό Ο Ροζ Πάνθηρας Ξαναχτυπά (1976), Σέλλερς ως Κλουζό Η Εκδίκηση του Ροζ Πάνθηρα (1978), Σέλλερς ως Κλουζό Στα Ίχνη του Ροζ Πάνθηρα (1982), Σέλλερς ως Κλουζό Το Φάντασμα του Ροζ Πάνθηρα (1983) Ο Γιος του Ροζ Πάνθηρα (1993), Ρομπέρτο Μπενίνι ως Ζακ Γκαμπρέλι. Ροζ Πάνθηρας (2006), Στιβ Μάρτιν
Μακρυχώρι Εύβοιας

Το Μακρυχώρι είναι ορεινό χωριό του δήμου Κύμης-Αλιβερίου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 52 κατοίκους. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 520 μ. σε πλαγιά βουνού.

 Η περιοχή κατά την αρχαιότητα υπήρξε το όριο της επικράτειας της αρχαίας Κύμης. Το χωριό αναφέρεται σε οθωμανικό φορολογικό κατάστιχο του 1474 με την ονομασία Makrihor. Σύμφωνα με το κατάστιχο, είχε 25 σπίτια. Τον Σεπτέμβριο του 1822, κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821, στο Μακρυχώρι έλαβε χώρα εμφύλια διαμάχη.Το 1836 το Μακρυχώρι προσαρτήθηκε στον δήμο Κονιστρίων. Με την κατάργηση των δήμων το 1912 ορίστηκε έδρα κοινότητας η οποία παρέμεινε μέχρι το σχέδιο Καποδίστριας, οπότε και προσαρτήθηκε στον δήμο Κονιστρών. Με το σχέδιο Καλλικράτης προσαρτήθηκε στον δήμο Κύμης-Αλιβερίου. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Στο χωριό βρίσκεται ο σταυρεπίστεγος ναός του 14ου αιώνα αφιερωμένος στον Άγιο Δημήτριο. Ο ναός στο εσωτερικό του είναι κατάγραφος. Οι τοιχογραφίες περιλαμβάνουν ολόσωμες απεικονίσεις αγίων και μαρτύρων σε φυσικό μέγεθος, τη Δέηση, καθώς και εικόνες από τη ζωή του Ιησού, της Θεοτόκου και του Αγίου Δημητρίου. Σώζεται επίσης η κτητορική επιγραφή του ναού. Σύμφωνα με την απογραφή ο ναός ανακαινίστηκε με έξοδα του Μιχαήλ Ταμισά και της γυναίκας του Ειρήνης το έτος 6811 από κτίσεως κόσμου, το οποίο αντιστοιχεί στο έτος 1303 μ.Χ..
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1996-97

Η Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1996-97 ήταν η 42η έκδοση της Β΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε η ΑΕΛ για 1η φορά στην ιστορία της.

 Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορίας 1996-97 συμμετείχαν 14 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις πρώτες ομάδες προβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1997-98. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας 1997-98. Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Ομάδες που δεν συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που προήχθησαν στην Α΄ κατηγορία 1996-97 ΑΠΟΠ Πάφου ΑΠΕΠ Πιτσιλιάς Αναγέννηση ΔερύνειαςΟμάδες που διαβαθμίστηκαν στην Γ΄ κατηγορία 1996-97: Εθνικός Λατσιών Οθέλλος Αθηαίνου Α.Ο. Αγία ΝάπαΟμάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που διαβαθμίστηκαν από την Α΄ κατηγορία 1995-96 ΑΕΛ Λεμεσού Ευαγόρας Πάφου Ομόνοια ΑραδίππουΟμάδες που προήχθησαν από την Γ΄ κατηγορία 1995-96: Ερμής Αραδίππου Αχυρώνας Λιοπετρίου ΑΕΚ Κακοπετριάς Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=3 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος: «1996/97 Cypriot Second Division». Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. 14 Ιανουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2016. «Οι μικρές κατηγορίες». Ο Φιλελεύθερος: σελ. 23. 12 Μαΐου 1997. Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1996-97 Ποδόσφαιρο στην Κύπρο Σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου
Άρνα

Η Άρνα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Φάριδος, του δήμου Σπάρτης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Λακεδαίμονος του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

 Η Άρνα είναι ορεινό χωριό στο δυτικοκεντρικό τμήμα του νομού Λακωνίας. Βρίσκεται στις δυτικές πλαγιές της κορυφής «Μαυροβούνι» (852 μ.) του ανατολικού Ταϋγέτου, κοντά στο τέλος του επαρχιακού δρόμου Γυθείου-Σπαρτιάς και στις πηγές του ποταμού Σμήνους, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 780. Απέχει 36 χλμ. περίπου Ν. ΝΔ. της Σπάρτης. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 17,655 χμ² (2011). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 και προσαρτήθηκε στον δήμο Φελλίας του νομού Λακωνίας. Το 1899 εντάχθηκε στον -τέως- νομό Λακεδαίμονος και το 1909 υπήχθη οριστικά στον νομό Λακωνίας. Το 1912 αποσπάστηκε από τον δήμο Φελλίας και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Με το ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Άρνης και προσαρτήθηκε στον δήμο Φάριδος. Με το ΦΕΚ 87Α – 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Φάριδος και προσαρτήθηκε στον δήμο Σπαρτιατών. Στη θέση «Αρκίνα» βρέθηκε θολωτός μυκηναϊκός οικισμός. Είναι η πατρίδα του Γεωργίου Γιατράκου, αγωνιστή του 1821. Είναι χωριό του Ταϋγέτου με παραδοσιακό χρώμα και αξιόλογη τουριστική κίνηση. Η περιοχή παράγει κάστανα, καρύδια, πατάτες, μέλι και κτηνοτροφικά προϊόντα. Η πλατεία του χωριού με τη βρύση «Φτιαλίνα) (1922) και τον εντυπωσιακό πλάτανο (ύψος 30 μ., περίμετρος 13,80 μ.), που έχει κηρυχθεί διατηρητέο μνημείο της φύσης. Ο ναός του Αγίου Αθανασίου στο βόρειο τμήμα του οικισμού. Οι πηγές του ποταμού Σμήνους και της Αγίας Μαρίνας. Η γιορτή κάστανου και τσίπουρου, από το 2004, το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Οκτωβρίου. Πρόκειται για τριήμερο φεστιβάλ που συνδυάζει καλλιτεχνικά δρώμενα με πλούσια και καλαίσθητη υπαίθρια αγορά και για καλωσόρισμα δίνει στους επισκέπτες την ευκαιρία να απολαύσουν κάστανα ψημένα στο μεγαλύτερο τηγάνι που υπάρχει στην Ελλάδα και βραστά στο παλιό χαρανί, καθώς και ντόπιο τσίπουρο. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Καθημερινή, Άρνα Λακωνίας Άρνα - Ο Μεγάλος Περίπατος
Βρόχος While

Ο βρόχος While επιτυγχάνει την συνεχή εκτέλεση μιας ομάδας εντολών ή μιας και μόνο εντολής ενόσω μια δοθείσα λογική συνθήκη είναι αληθής. Πιο συγκεκριμένα ο βρόχος While ελέγχει την λογική συνθήκη πριν εκτελέσει κάποια από τις εντολές που εμπεριέχει και αν η συνθήκη αυτή είναι αληθής συνεχίζει με την εκτέλεση των εντολών. Έπειτα ελέγχει ξανά την συνθήκη και τερματίζει μόνο στην περίπτωση που αυτή είναι ψευδής.

 Στην παραπάνω εικόνα παρουσιάζεται το διάγραμμα ροής του βρόχου While. Συγκεκριμένα γίνεται έλεγχος της συνθήκης Α. Αν αυτή είναι αληθής τότε εκτελούνται οι εντολές Β και γίνεται ξανά έλεγχος της συνθήκης Α. Οι εντολές Β θα εκτελούνται μέχρις ότου η συνθήκη Α να γίνει ψευδής. Μόλις η συνθήκη γίνει ψευδής το πρόγραμμα θα τερματίσει. Το κύριο πλεονέκτημα του βρόχου While είναι η δυνατότητα επαναληπτικής εκτέλεσης ομάδας εντολών ή μιας και μόνο εντολής. Δηλαδή δεν είμαστε υποχρεωμένοι να γράφουμε τις ίδιες εντολές ξανά και ξανά προκειμένου να εκτελέσουμε μια ομάδα εντολών για τις διάφορες τιμές μιας μεταβλητής. Αυτό μας εξοικονομεί χρόνο στην συγγραφή του προγράμματος και ταυτόχρονα το πρόγραμμά μας είναι πιο μικρό και ως συνέπεια πιο γρήγορο κατά την εκτέλεση. Επίσης με τον βρόχο While μπορούμε να δημιουργήσουμε και ένα είδος καθυστέρησης στην εφαρμογή μας αν αυτό κριθεί απαραίτητο(συγχρονισμός εργασιών κ.α.). Στην παραπάνω εφαρμογή δημιουργούμε μια μικρή καθυστέρηση πριν το πρόγραμμα συνεχίσει την κανονική του ροή. Το μειονέκτημα το βρόχου While είναι ότι σε περίπτωση που ο προγραμματιστής δεν προβλέψει σωστά την ροή του προγράμματός του τότε μπορεί να δημιουργηθεί ατέρμων βρόχος. Δηλαδή η περίπτωση το πρόγραμμα να εισέλθει στον βρόχο και ποτέ να μην δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες ώστε να εξέλθει από αυτόν. Στην περίπτωση αυτή το πρόγραμμα θα εκτυπώνει επ' αόριστον την τιμή της μεταβλητής x. Η γλώσσα C σε βάθος, εκδόσεις ΚΛΕΙΔΑΡΙΘΜΟΣ, ISBN 960-209-966-6.
Άντονι Πελ

Ο Άντονι Πελ (γεννήθηκε στις 1 Δεκεμβρίου 1972) είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής που επιλέχθηκε από τους Ντένβερ Νάγκετς στον δεύτερο γύρο (44η συνολική επιλογή) του ντραφτ του ΝΒΑ το 1995. Ο Πελ, ο οποίος γεννήθηκε στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης και έπαιξε συλλογικά στο Πανεπιστήμιο Βιλανόβα και στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Φρέσνο, δεν εμφανίστηκε σε κανέναν αγώνα του ΝΒΑ, αλλά ασχολήθηκε με πολλά πρωταθλήματα στην Ευρώπη, κυρίως στην Ελλάδα, την Ισπανία και την Ιταλία, καθώς και σε πρωταθλήματα δεύτερης κατηγορίας στις Ηνωμένες Πολιτείες.

 Αφού βγήκε από το Λύκειο Στίβενσον, στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης, ο Πελ δεσμεύτηκε στο Πανεπστήμιο Βιλανόβα να παίξει υπό τον προπονητή Στιβ Λάπας . Έμεινε στο Βιλανόβα για τρία χρόνια, εμφανίστηκε σε 81 αγώνες και είχε μέσο όρο 3,1 πόντους ανά παιχνίδι, 2,5 ριμπάουντ ανά παιχνίδι και 1,2 τάπες ανά παιχνίδι. Την εποχή που έφυγε από το Βιλανόνα, το 1993, ήταν τέταρτος όλων των εποχών σε τάπες για το ίδρυμα. Τον Μάιο του 1993 ο Πελ συνελήφθη για επίθεση εναντίον ενός άλλου σπουδαστή. Αφού πήρε μεταγραφή στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Φρέσνο, έμεινε εκτός για την περίοδο 1993-1994. Την τελευταία χρονιά του στο κολέγιο, ο Πελ εμφανίστηκε σε 24 αγώνες για τους Μπουλντόγκς με μέσο όρο 10,8 πόντους ανά αγώνα, 8,0 ριμπάουντ ανά αγώνα και 2,0 τάπες ανά αγώνα. Ο Πελ επιλέχθηκε 44ος στο ντραφτ του ΝΒΑ το 1995 από τους Ντένβερ Νάγκετς . Το 1995 ο Πελ υπέγραψε στην ΑΕΚ στο Ελληνικό Πρωτάθλημα . Την επόμενη χρονιά έπαιξε για την ΚΜ Χιρόνα όπου είχε μέσο όρο 10,1 πόντους, 8,6 ριμπάουντ και 3,0 τάπες ανά παιχνίδι σε 33 αγώνες. Στη συνέχεια, ο Πελ έπαιξε για πολλές ομάδες σε Ιταλία, Κύπρο, Πορτογαλία, Τουρκία, Γερμανία . Ο Πελ έχει παίξει επίσης σε πρωταθλήματα δεύτερης κατηγορίας στις ΗΠΑ ( ABA, CBA, NBDL και USBL ). Στις 30 Σεπτεμβρίου 2002 υπέγραψε στους Ντιτρόιτ Πίστονς ως ελεύθερος αλλά αποσύρθηκε μετά από λίγες μέρες. Προφίλ παίκτη στο USAbasket.com
Λεοντόπολις

Η Λεοντόπολις ή Λεόντων πόλις ή Λεοντώ ήταν αρχαία πόλη, σε άγνωστη σήμερα θέση της Αιγύπτου, στα αρχαία αιγυπτιακά γνωστή ως Ταρεμού (Tȝ-rmw "γη των ψαριών") και στις λατινικές πηγές ως Leontos oppidum. Ο σημερινός αρχαιολογικός χώρος που ταυτίζεται με την πόλη ονομάζεται στα αραβικά Τελ ελ-Μουκντάμ ("λόφος της πόλης").

 Η πόλη βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα του Δέλτα του Νείλου. Ήταν η πρωτεύουσα της 11ης νομής της Κάτω Αιγύπτου γνωστή σαν Λεοντοπολίτικη νομή, και ήταν πιθανώς το κέντρο της φαραωνικής εξουσίας υπό την 23η δυναστεία. Σε επιτύμβια στήλη που βρέθηκε στον τέταρτο καταρράκτη του Νείλου αναφέρεται ο Λουπούντ Β΄ κατακτητής της πόλης και έπειτα κυβερνήτης της. Ο Στράβων είναι ο πρώτος συγγραφέας που αναφέρει είτε τη νομή ή την κύρια πόλη της, από αυτό συμπεραίνεται ότι ήταν σχετικά πρόσφατη πόλη ή τότε απέκτησε σημασία. Η ελληνική ονομασία της πόλης, «Πόλη των Λεόντων», δίνεται λόγω της παρουσίας των ναών αφιερωμένων στην θεές λέαινες Μπαστέτ και Σεκχμέτ, και τον γιο τους, Μάαχες, ο πρίγκιπας λιοντάρι. Ζωντανά λιοντάρια κρατήθηκαν στους ναούς κατά τη διάρκεια της ελληνικής περιόδου. Εδώ στα χρόνια της βασιλείας του Πτολεμαίου Φιλομήτορ, ο Εβραίος αρχιερέας Ονίας έχτισε ένα ναό αφιερωμένο στον Γιαχβέ, όπου στη συνέχεια έκλεισε επί Βεσπασιανού. Οι αρχαιολόγοι είναι διχασμένοι ως προς την πραγματική θέση των ερειπίων της Λεοντόπολις. Σύμφωνα με τον Ντ΄Ανβίλ καλύπτονταν από ένα ανάχωμα που ονομάζεται Τελ ελ Σαμπ, ή λόφο του λιονταριού. Ο Τζομάρντ, από την άλλη πλευρά, υποστηρίζει ότι ορισμένοι τύμβοι κοντά στο χωριό Ελ Μενγκαλέχ στο Δέλτα, αντιπροσωπεύουν την αρχαία Λεοντόπολη. Αυτή η εκδοχή συμφωνεί καλύτερα, τη περιγραφή της πόλης που δίνεται από τον Ξενοφώντα της Εφέσου, This article incorporates text from a publication now in the public domain: Smith, William, ed. (1854–1857). Dictionary of Greek and Roman Geography. London: John Murray. Richard Talbert, Barrington Atlas of the Greek and Roman World, (ISBN 0-691-03169-X), p. 74. Hans Bonnet: Leontopolis (2.), in: Lexikon der ägyptischen Religionsgeschichte, Hamburg 2000 ISBN 3-937872-08-6 S. 423. W. M. Flinders Petrie: Hyksos and Israelite Cities, London 1906. Max Küchler: Leontopolis in: Religion in Geschichte und Gegenwart. Handwörterbuch für Theologie und Religionswissenschaft. (RGG) 4. Auflage, Mohr Siebeck, Tübingen 2002, S. 274.
Εσωκομματικές εκλογές Νέας Δημοκρατίας 1997

Οι εσωκομματικές εκλογές της Νέας Δημοκρατίας του 1997 πραγματοποιήθηκαν στις 21 και 22 Μαρτίου 1997, κατά την διάρκεια του 4ου Συνεδρίου του κόμματος. Οι εκλογές έγιναν σε δύο γύρους, λόγω έλλειψης πλειοψηφίας. Και στους δύο γύρους νικητής ήταν ο Κώστας Καραμανλής. Συμμετείχαν συνολικά τέσσερις υποψήφιοι, ο Κώστας Καραμανλής, ο Γιώργος Σουφλιάς, ο Μιλτιάδης Έβερτ και ο Βύρων Πολύδωρας. Στις εκλογές συμμετείχαν 3.470 σύνεδροι.

 Στις πρόωρες εκλογές που προκηρύχθηκαν για τις 10 Οκτωβρίου, η κεντροδεξιά παράταξη ηττήθηκε με ποσοστό 39,3% και επανήλθε στη θέση της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Αμέσως μετά ο Μητσοτάκης παραιτήθηκε από πρόεδρος του κόμματος. Νέος πρόεδρος εξελέγη από την Κοινοβουλευτική Ομάδα ο Μιλτιάδης Έβερτ με 141 ψήφους, έναντι 37 ψήφων του Ιωάννη Βαρβιτσιώτη. Τον Απρίλιο του 1994, πραγματοποιήθηκε το 3ο Συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας στην Χαλκιδική με συμμετοχή 1.300 συνέδρων, όπου εγκρίθηκε το νέο καταστατικό του κόμματος, το νέο πλαίσιο του κυβερνητικού προγράμματος και επιβεβαιώθηκαν οι ιδεολογικές αρχές του κόμματος. Στις ευρωεκλογές του ίδιου έτους, το κόμμα βγήκε δεύτερο με ποσοστό 32,63% και 9 από τις 25 έδρες, ενώ στις δημοτικές και νομαρχιακές του ίδιου έτους κέρδισε τους δύο από τους τρεις μεγάλους δήμους, την Αθήνα και την Θεσσαλονίκη, εκλέγοντας ταυτόχρονα και δώδεκα νομάρχες. Το 1996, προκηρύχθηκαν πρόωρες εκλογές για τις 22 Σεπτεμβρίου 1996, όπου η Νέα Δημοκρατία αναδείχθηκε δεύτερη, συγκεντρώνοντας 38,12% και 108 έδρες. Αυτό οδήγησε τον Μιλτιάδη Έβερτ σε παραίτηση και την κίνηση διαδικασίας για εκλογή νέου προέδρου, όπου ο Έβερτ υπερίσχυσε του Γιώργου Σουφλιά με ψήφους 103, έναντι 84, και επανεξελέγη στην ηγεσία του κόμματος. Τον Μάρτιο του 1997, διεξήχθη το 4ο Συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας στην Αθήνα, με θέμα την ψήφιση νέου καταστατικού και προγράμματος, καθώς και την εκλογή προέδρου από διευρυμένο εκλεκτορικό σώμα.
Παλαιός Νότος

Γεωγραφικά, ο Παλαιός Νότος είναι μια υποπεριοχή του Αμερικανικού Νότου, διαφοροποιημένος από τον «Βαθύ Νότο». Περιέχει τις Νότιες Πολιτείες που περιλαμβάνονται στις αρχικές δεκατρείς Αμερικανικές αποικίες-πολιτείες. Επίσης, ο όρος υποδηλώνει τον πρώην τρόπο ζωής στις Νότιες ΗΠΑ. Πολιτισμικά, ο όρος μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να περιγράψει την προπολεμική περίοδο.

 Οι Νότιες Αποικίες ήταν η Βιρτζίνια, το Μέριλαντ, η Βόρεια Καρολίνα, το Ντέλαγουερ, η Νότια Καρολίνα, και η Τζόρτζια. Παρά την πρώιμη συσχέτιση του Μέριλαντ ως μια Νότια αποικία και αργότερα ως πολιτεία, βασισμένη στα έθιμα, την οικονομία, και την ιδιοκτησία δούλων, η αποτυχία του να αποσχισθεί κατά τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο κατέληξε σε μια σύγχρονη απόκλιση από την περιοχή γνωστή ως ο «Παλαιός Νότος», μια απόκλιση που δηλώνεται ακόμη περισσότερο στην παρόμοια περίπτωση του Ντέλαγουερ. Ο «Παλαιός Νότος» συχνά ορίζεται σε αντίθεση με τον Βαθύ Νότο που περιλαμβάνει την Αλαμπάμα, την Λουιζιάνα, την Τζόρτζια και το Μισισίπι, και είναι επίσης περισσότερο διαφοροποιημένος από τις εσωτερικές συνοριακές πολιτείες όπως το Κεντάκι και τη Δυτική Βιρτζίνια, καθώς και τις περιφερειακές νότιες πολιτείες της Φλόριντα και του Τέξας. Ο «Παλαιός Νότος» επίσης αναφέρεται στην παράδοση των Νότιων να ψηφίζουν το ψηφοδέλτιο των Δημοκρατικών. Κατά τη διάρκεια της περιόδου της Ανοικοδόμησης μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο, πολλοί Δημοκρατικοί έχασαν το δικαίωμα ψήφου. Αυτό οδήγησε σε ένα Ρεπουμπλικανικό Νότο μέχρι το 1877, οπότε οι νότιοι Δημοκρατικοί επέστρεψαν στην εξουσία. Πρόσφατα αυτή η Δημοκρατική κυριαρχία έχει διαβρωθεί, και όμως ακόμη ο νότος διατηρεί τη συντηρητική του στάση. Η πλειοψηφία του νότιου πληθυσμού ταυτίζεται με το Ρεπουμπλικανικό κόμμα. Μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο, πολλοί νότιοι λευκοί χρησιμοποίησαν τον όρο με νοσταλγία για να ονομάσουν τις αναμνήσεις μιας εποχής ευημερίας, κοινωνικής θέσης, και ευχάριστης διαβίωσης. Μια πλειονότητα μαύρων το είδε ως αναφορά σε παρελθοντικές εποχές της δουλείας και της φυτείας. Είναι το αντίθετο του «Νέου Νότου». Όταν κάποτε αυτά με τις προσωπικές αναμνήσεις του προπολεμικού Νότου πέθαναν, ο όρος συνέχισε να χρησιμοποιείται. Χρησιμοποιήθηκε ακόμη και ως ένας διαφημιστικός όρος, όπου προϊόντα διαφημίζονταν να έχουν την «αυθεντική μαγεία του Παλαιού Νότου» και τη γεύση. Συγκεκριμένες ομάδες τώρα προσπαθούν να διασώσουν τον όρο από ρατσιστικές προεκτάσεις δηλώνοντας ότι αρέσκονται να γιορτάζουν μόνο τα πράγματα σχετικά με τον Παλαιό Νότο τα οποία μπορούν να θεωρηθούν καλά, όπως ο ιπποτισμός των Νοτίων. Προπολεμικός Νέος Νότος Βαθύς Νότος Συνοριακές Πολιτείες Συμπαγής Νότος Όμορφη Αγγλία
Χέλλοχ

Το Χέλλοχ (γερμανικά: Hölloch, μτφ. «Σπήλαιο της Κολάσεως») είναι σπήλαιο στη Γερμανία, και βρίσκεται στα νότια σύνορα της χώρας με την Αυστρία. Είναι προσβάσιμο από είσοδο που βρίσκεται στο Κλάινβάσσερταλ (Kleinwalsertal) της Αυστρίας. Το μήκος του είναι 10.9 χιλιόμετρα.

 Το σπήλαιο εξερευνήθηκε για πρώτη φορά το έτος 1906. Ο Χέρμαν Πάουλ από το Ίννενσβέντε και ο διάκονος Ξάβερ Λουτς από το Ρίτζλερν μπήκαν από μια κατακόμβη βάθους 76 μέτρων και το εξερεύνησαν. Το 2005 ανακαλύφθηκε μια άλλη είσοδος, πιο εύκολη. Το σπήλαιο διαβρέχεται από υπόγεια ύδατα που τροφοδοτούνται από την επίγεια μετεωρολογική βροχόπτωση και χιονόπτωση. Το Χέλλοχ έχει κινηματογραφηθεί πολλές φορές: Eine Seilfahrt in die Unterwelt 1996: Mit dem Wasser in die Tiefe 2011: Hölloch - Geschichten aus der Unterwelt Highway to Hell (Jürgen Schafroth) Höhlenverein Sonthofen e. V. (Hrsg.): Das Hölloch im Mahdtal – 100 Jahre Höhlenforschung im Kleinwalsertal. Eigenverlag, Sonthofen 2006 Webpräsenz des Höhlenvereins Sonthofen e. V. über das Hölloch Das Hölloch
Αποβάθρα Καβάλας

Η Αποβάθρα Καβάλας ή Ελευθερών είναι μικρός παραθαλάσσιος οικισμός της Νέας Ηρακλίτσας στο νομό Καβάλας. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011, ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 45 κατοίκους.

 Η Αποβάθρα βρίσκεται στον όρμο Ελευθερών δίπλα στο παλιό λιμάνι της Νέας Περάμου. Απέχει 17 χλμ. ΝΔ. από την πόλη της Καβάλας, 2,5 χλμ. ΒΑ. από τη Νέα Πέραμο και 2 χλμ. νότια από τη Νέα Ηρακλίτσα. Ο όρμος είναι χαρακτηρισμένη περιοχή Natura 2000 και πρόκειται για προστατευμένη αμμώδη ακτή με ρηχά νερά, πλούσια χλωρίδα φυκιών σε μικρές πέτρες και με παρουσία Ζοστέρας του Νολτ (Zostera noltii) και εκτεταμένες κλίνες Ποσειδωνίας (Posidonia) μέχρι βάθος 30 μέτρων. Ως οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά επίσημα το 1991 με 14 κατοίκους να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Νέας Ηρακλίτσας της επαρχίας Παγγαίου. Το 1997 υπήχθη στον δήμο Ελευθερών, ενώ σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στην τοπική κοινότητα Νέας Ηρακλίτσης του δήμου Παγγαίου. Η Αποβάθρα Καβάλας στο https://www.google.gr/maps
Magnifique

Το "Magnifique" είναι το πέμπτο άλμπουμ των Ratatat. Κυκλοφόρησε στις 17 Ιουλίου του 2015 από την Because Music. Το πρώτο single από το άλμπουμ, "Cream on Chrome" κυκλοφόρησε στις 12 Απριλίου του 2015. Στις 16 Ιουνίου του 2015 κυκλοφόρησε το δεύτερο single, "Abrasive". Το εξώφυλλο περιέχει σχέδια από τα μέλη της μπάντας, Evan Mast and Mike Stroud.

 "Intro" - 1:01 "Cream on Chrome" - 4:15 "Magnifique" - 2:51 "Abrasive" - 4:16 "Countach" - 2:32 "Drift" - 3:23 "Pricks of Brightness" - 3:08 "Nightclub Amnesia" - 6:17 "Cold Fingers" - 2:00 "Supreme" - 3:00 "Rome" - 5:32 "Primetime" - 1:58 "I Will Return" - 3:59 "Outro" - 0:35 Αυστραλία - 29 Βέλγιο (Φλάνδρα) - 200 Βέλγιο (Βαλλωνία) - 123 Γαλλία - 36 ΗΠΑ - 36 Billboard Dance/Electronic Albums - 1 Billboard Independent Albums - 6
Νεόκαστρο Αιτωλοακαρνανίας

Για οικισμό με το ίδιο όνομα δείτε: Νεόκαστρο Ημαθίας Το Νεόκαστρο ή Νιόκαστρο (επίσημα Νεόκαστρον) είναι ορεινός οικισμός της Ναυπακτίας στο νομό Αιτωλοακαρνανίας και υπάγεται στο Δήμο Ναυπακτίας.

 Το Νιόκαστρο βρίσκεται σε υψόμετρο 820 μέτρα, Β.-ΒΔ. της Ναυπάκτου σε απόσταση 30 χλμ. από αυτήν και επάνω στην επαρχιακή οδό Ναυπάκτου - Λουτρά Στάχτης. Είναι κτισμένο ανάμεσα στη νότια απόληξη της βουνοπλαγιάς Τσοκάνες και τους χειμάρρους Νιοκαστρίτικο ρέμα και Μαμουλασιώτικο ρέμα. Τα όστρακα και κεραμίδια που έχουν βρεθεί στην ευρύτερη περιοχή καθώς και τα υπολείμματα κάστρου που υπάρχουν στην κορυφή του λόφου "Παλιόκαστρο" μαρτυρούν αρχαία κατοίκησή της. Σε βενετικά έγγραφα του 1499 αναφέρεται ως Παλιοκάστελο και οχυρωμένη τοποθεσία των Βενετών, ενώ πιθανολογείται ότι υπήρχε ως οχυρό και την βυζαντινή περίοδο. Το 1948 συστάθηκε κοινότητα Νεοκάστρου με έδρα το ίδιο. Το 1997, σύμφωνα με το σχέδιο Καποδίστριας, μαζί με τα Παλιάμπελα προσαρτάται στον τότε Δήμο Ναυπάκτου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, το Νιόκαστρο μαζί με τα Παλιάμπελα συναποτελούν τη Τοπική Κοινότητα Νεοκάστρου που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ναυπάκτου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ο πληθυσμός του είναι 40 κάτοικοι. Απογραφές πραγματικού πληθυσμού (de facto) Το παλιό μοναστήρι της Παναγιάς Φιλοθέου που βρίσκεται σε υψόμετρο 750 μέτρα και απόσταση 3 χλμ. νότια του Νιόκαστρου στο λόφο "Λεύκα". Το μοναστήρι είχε ανακαινισθεί το 1695, αλλά καταργήθηκε το 1837 με βασιλικό διάταγμα του Όθωνα, το οποίο καταργούσε τα μοναστήρια με λιγότερους από 6 μοναχούς και είχε σαν αποτέλεσμα στη συνέχεια να ερειπωθεί. Τα τέλη 19ου με αρχές 20ου αι. κτίστηκε νέος, ενσωματώνοντας υπολείμματα του παλαιού, όπως η Αγία Τράπεζα, η κόγχη του Ιερού Βήματος, το πέτρινο δάπεδο. Η διαδρομή σημασμένου μονοπατιού που ξεκινά από τα χαμηλά του χωριού, περνά από τα ερείπια του παλιού ενετικού οχυρού, συνεχίζει παράλληλα με το φαράγγι του Σκα, περνά από μικρούς διαδοχικούς καταρράκτες και καταλήγει στην κοίτη του χείμαρρου στην είσοδο της Ναυπάκτου. Η “Γιορτή των Βλάχων” που διοργανώνει ο πολιτιστικός σύλλογος Νεοκαστριτών στην πηγή "Χοχλαστή" τον Μάιο ανήμερα της Αναλήψεως, 39 ημέρες μετά το Άγιο Πάσχα. Είναι η γιορτή των κτηνοτρόφων για την Ανάληψη του Κυρίου Ιησού Χριστού που θεωρείται προστάτης τους, με κύριο έθιμο την παρασκευή του ποιμενικού εδέσματος “κοσμάρ”, αλλά και άλλων γαλακτοκομικών προϊόντων. Αρχαιολογική σκαπάνη στο Νεόκαστρο Ναυπακτίας από τον ιστότοπο Αρχαiολογία online Τα Μοναστήρια της Ναυπακτίας: Ιερά Μονή Παναγίας Φιλοθέου Νεοκάστρου από τον Αρχιμ. π. Ειρηναίο Κουτσογιάννη
Θεοδώρα της Ελλάδας

Η Θεοδώρα της Ελλάδας (γεν. Λονδίνο, 9 Ιουνίου 1983) (πλήρης τίτλος: πριγκίπισσα Θεοδώρα της Ελλάδος και της Δανίας) είναι ηθοποιός, η νεότερη κόρη και τέταρτο παιδί του τελευταίου Βασιλιά της Ελλάδας Κωνσταντίνου Β΄ και της συζύγου του Άννας-Μαρίας.

 Την αρχική της εκπαίδευση, η Θεοδώρα, τη δέχτηκε στο Λονδίνο, ενώ ακολούθησαν σπουδές στην Αυστραλία και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 2006 απέκτησε Μπάτσελορ στις Θεατρικές Τέχνες από το Πανεπιστήμιο Μπράουν στο Ρόουντ Άιλαντ. Τον Απρίλιο του 2010, η Θεοδώρα, μετακόμισε στο Λος Άντζελες για κινηματογραφική καριέρα. Με το όνομα Theodora Greece (Θεοδώρα της Ελλάδας) ξεκίνησε να συμμετέχει σε μικρούς ρόλους, ενώ από το 2011 είναι μία εκ των πρωταγωνιστών του σίριαλ Τόλμη και Γοητεία. Έχει συμμετάσχει επίσης στις κινηματογραφικές παραγωγές "Static", "Respect Greece", "Gates of Hades" και "Little Boy". Έχει βαπτίσει το τρίτο παιδί του αδερφού της Παύλου, τον Αχιλλέα-Ανδρέα.Τον Νοέμβριο του 2018 ανακοινώθηκαν από το γραφείο του πατέρα της, Κωνσταντίνου Β', οι αρραβώνες της με τον δικηγόρο Μάθιου Κούμαρ . O γάμος ήταν προγραμματισμένος για τον Μάιο του 2020, στις Σπέτσες, αλλά αναβλήθηκε λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού. Θεοδώρα της Ελλάδας στην IMDb
Μάχη του Ιβάνκοβατς

Η Μάχη του Ιβάνκοβατς (σερβικά : Бој на Иванковцу) είναι μία μάχη της πρώτης σερβικής επανάστασης που έγινε σε λόφο στην Τσούπρια, στη δεξιά όχθη του Μοράβα. Εκεί στις 18 Αυγούστου 1805 συγκρούστηκαν οι Σέρβοι επαναστάτες με τον Οθωμανικό στρατό. Η μάχη Ιβάνκοβατς ήταν η πρώτη σύγκρουση των Σέρβων επαναστατών με τον Οθωμανικό αυτοκρατορικό στρατό. Μέχρι τότε οι μάχες ήταν με το στρατό της κυβέρνησης του σφετεριστή Νταχί. Αυτή η νίκη ανέβασε το ηθικό σε όλους τους Σέρβους του Πασαλικίου. Στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα στην περιοχή της μάχης κατασκευάστηκε μνημείο.

 Μέχρι τον Ιούλιο 1805 οι επαναστάτες είχαν απωθηθεί από τους Τούρκους από την επαρχία (νεχαγιέ) του Βελιγράδιου. Για να καταστείλει την εξέγερση η υψηλή πύλη στα τέλη Ιουλίου έστειλε από την Νις τον Χαφίς Πασά με περίπου 15.000 στρατιώτες. Οι στρατιώτες αυτοί είχαν συγκεντρώθηκαν σε λόφο κοντά στην Τσούπρια για να κατευθυνθούν προς το Βελιγράδι. Οι επαναστάτες ανέμεναν επίθεση των Τούρκων στην κατεύθυνση προς το Βελιγράδι και χωρίστηκαν σε δύο ομάδες. Ο Καραγιώργης Πέτροβιτς με την πρώτη ομάδα των επαναστατών, 4000-5000 άντρες, ήταν στο λόφο Γιακόντινα, στην αριστερή όχθη του Βελίκα Μοράβα. Από εκεί ήταν σε θέση να υπερασπιστούν τον κύριο δρόμο προς Τσούπρια - Γιαγκόντινα - Μπατοτσίνα - Γκρότσκα - Βελιγράδι. Η δεύτερη ομάδα των περίπου 2.000 επαναστατών με επικεφαλής τον Μιλένκο Στοΐκοβιτς και τον Πέταρ Ντόμπρνιακ, βρίσκονταν στο Ιβάνκοβατς για να υπερασπιστούν τον δρόμο προς τον ποταμό Μοράβα. Ο Χαφίς Πασάς βλέποντας τις κινήσεις των Σέρβων αποφάσισε να επιτεθεί στο Ιβάνκοβατς. Οι επαναστάτες εκεί είχαν ήδη φτιάξει δύο τάφρους με περιφράγματα ενώ η δυτική πλαγιά είχε δύο οχυρώσεις. Ο Χαφίς πασά επιτέθηκε στις 18 Αυγούστου το πρωί. Η μάχη ήταν σκληρή και οι δύο πλευρές είχαν βαριές απώλειες. Την νύχτα οι Σέρβοι μην αντέχοντας την ορμή των Τούρκων εγκατέλειψαν τις πρώτες οχυρώσεις και υποχώρησαν στο κύριο οχυρό. Το βράδυ έφτασαν οι άντρες του Καραγιώργη όπου απώθησαν τους Οθωμανούς αποκομίζοντας πλούσια λεία. Ορισμένες ιστορικές πηγές λένε οτι ο Χαφίζ Πασά πέθανε από τα τραύματα του κατά την μάχη. Άλλες πηγές μιλούν για τον Στεφάν Στεφάνοβιτς πού έχοντας πάρει άδεια από τον Καραγιώργη έριξε έναν πυροβολισμό από κανόνι προς τους Οθωμανούς. Η βολή στη συνέχεια έπεσε στα πόδια του Τούρκου διοικητή τραυματίζοντας τον. Την επόμενη μέρα ο Πασάς πέθανε στο δρόμο προς την Νις. Είναι ενδιαφέρον το γεγονός ότι οι τουρκικές πηγές λένε ότι το καταφύγιο ξαφνικά χτύπησε ένας πυροβολισμός αναγκάζοντας την απόσυρση των Οθωμανών στην Νις. А. Алексић, Бој на Иванковцу, Ратник 1885 Κόστα Πρότιτς, Ратни догађаји из Првог устанка под Карађорђем Петровићем 1804—1813, Годишњица Николе Чупића 1893 Ј. Мишковић, Српска војска и војевање за време устанка од 1804—1815. године, Глас СА 1895, XLVII Миленко Вукичевић, Карађорђе II, Βελιγράδι 1912 И. Панић, Иванковац, Ратник 1928 Βουκ Στεφάνοβιτς Κάρατζιτς, Први и Други српски устанак, Βελιγράδι 1947. Недељко Максимовић, пук. ЈНА, Енциклопедија Југославије (Γιουγκοσλαβική εγκυκλοπαίδεια), ЈЛЗ Ζάγκρεμπ 1988.