IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μαργαρίτα της Φουά

Η Μαργαρίτα, γαλλ. Margaret de Foix (π. 1449 - 15 Μαΐου 1487) από τον Οίκο του Γκραγύ ήταν κόρη του κόμη του Φουά και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βρετάνης.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Γκαστόν Δ΄ κόμη του Φουά και της Ελεονώρας των Τραστάμαρα, κόρης του Ιωάννη Β΄ της Αραγωνίας. Στις 27 Ιουνίου 1471, στο Σατώ ντε Κλισόν, παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο Β΄ δούκα της Βρετάνης (1435-1488), γιο του Ριχάρδου κόμη του Μονφόρ. Για τον Φραγκίσκο ήταν ο 2ος γάμος, καθώς η πρώτη σύζυγός του Μαργαρίτα της Βρετάνης είχε αποβιώσει το 1469. Η Μαργαρίτα της Φουά απεβίωσε 39 ετών στο Σατώ ντε Ναντ στη Νάντη και τάφηκε στον καθεδρικό των Αγ. Πέτρου και Παύλου, δίπλα στον άνδρα της και την πρώτη του σύζυγο, σε ένα μεγαλειώδες μνημείο, που ονομάζεται "ο τάφος του Φραγκίσκου Β΄". Το ταφικό μνημείο κατασκευάστηκε σε ρυθμό πρώιμης Γαλλικής Αναγέννησης. Παντρεύτηκε το 1471 τον Φραγκίσκο Β΄ των Ντρε-Μονφόρ δούκα της Βρετάνης και είχε τέκνα: Άννα 1477-1514, παντρεύτηκε πρώτα τον Μαξιμιλιανό Α΄ των Αψβούργων αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Γερμανίας, μετά τον Κάρολο Η΄ των Βαλουά βασιλιά της Γαλλίας και έπειτα τον Λουδοβίκο ΙΒ΄ των Βαλουά της Γαλλίας. Ισαβέλλα 1478-1490, μνηστεύθηκε τον Ιωάννη των Αλμπρέ το 1481, αλλά απεβίωσε 12 ετών και τάφηκε στον καθεδρικό της Ρεμς. Booton, Diane E. (2010). Manuscripts, Market and the Transition to Print in Late Medieval Brittany. Ashgate Publishing. Woodacre, Elena (2013). The Queens Regnant of Navarre: Succession, Politics, and Partnership, 1274-1512. Palgrave Macmillan. Anthony, R. (1931). Identification et Étude des Ossements des Rois de Navarre inhumés dans la Cathédrale de Lescar [Identification and Study of the Bones of the Kings of Navarre buried in the Cathedral of Lescar] (PDF). Archives du Muséum, 6e series (in French). VII. Masson et Cie. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Margaret of Foix στο Wikimedia Commons
Αγία Ειρήνη Κερύνειας

Η Αγία Ειρήνη είναι κοινότητα της επαρχίας Κερύνειας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Η Αγία Ειρήνη βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της Κύπρου. Στα βόρεια συνορεύει με τον Κορμακίτη, στα ανατολικά με τον Διόριο, στα νοτιοανατολικά με το Καλό Χωριό Καπούτη και στα νότια με τη Μόρφου. Το δυτικό τμήμα της διοικητικής της έκτασης είναι παραθαλάσσιο. Το χωριό περιτριγυρίζεται από δασικές εκτάσεις. Η Αγία Ειρήνη ήταν μεικτό χωριό, δηλαδή ζούσαν σε αυτό και Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι. Στις αρχές της Αγγλοκρατίας ο πληθυσμός των δύο κοινοτήτων ήταν περίπου ο ίδιος. Στη συνέχεια ο πληθυσμός των Τουρκοκυπρίων αυξήθηκε με μεγαλύτερο ρυθμό από τον πληθυσμό των Ελληνοκυπρίων. Το 1973 οι Τουρκοκύπριοι ήταν 556 και οι Ελληνοκύπριοι 126.Κατά την τουρκική εισβολή του 1974 οι Ελληνοκύπριοι κάτοικοι του αναγκάστηκαν να μετακινηθούν στο νότιο μέρος της Κύπρου. Εξαίρεση αποτέλεσαν πέντε Ελληνοκύπριοι κάτοικοι οι οποίοι παρέμειναν στο χωριό έως τον Νοέμβριο του 1976.Στην Αγία Ειρήνη παρέμειναν οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι του χωριού. Τα τελευταία χρόνια κατοίκησαν στην περιοχή και Τουρκοκύπριοι από άλλες περιοχές.Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. Στην Αγία Ειρήνη ανακαλύφθηκαν αρχαιολογικά ευρήματα το 1929 από τις ανασκαφές μιας σουηδικής αποστολής. Η αποστολή αυτή ανάσκαψε αρχαϊκό ιερό στο οποίο ανακαλύφθηκαν περίπου 2000 πήλινα ειδώλια. Τα ειδώλια αυτά εκτίθενται στο Μουσείο του Παγκόσμιου Πολιτισμού στη Στοκχόλμη και στο Αρχαιολογικό Μουσείο Λευκωσίας. «Αγία Ειρήνη». www.keryniaek.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Αυγούστου 2018. Ανακτήθηκε στις 28 Αυγούστου 2018. «Agia Eirini». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Αυγούστου 2018. Ανακτήθηκε στις 28 Αυγούστου 2018. «Η Αγία Ειρήνη: Χωριά, εκκλησίες και τοπωνύμια που φέρουν το όνομά της». 28 Αυγούστου 2018. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Αυγούστου 2018. Ανακτήθηκε στις 28 Αυγούστου 2018. «Αγία Ειρήνη - Κύπρος 1974, δεν ξεχνώ, διεκδικώ, δημιουργώ…». archive.is. 2018-08-28. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2018-08-28. https://web.archive.org/web/20180828040024/http://www.kypros74.gr/dimiourgo-kypros/kypros_katexomeni_cyprus/keryneia-kypros/agia-eirene. Ανακτήθηκε στις 2018-08-28. «Η Αγία Ειρήνη Κερύνειας σε Συμπόσιο για την Πολιτιστική Κληρονομιά». 28 Αυγούστου 2018. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Αυγούστου 2018. Ανακτήθηκε στις 28 Αυγούστου 2018.
Απόστολος Αηδονάς

Ο Απόστολος Αηδονάς του Γεωργίου (Θεσσαλονίκη, 1918 - 10 Αυγούστου 2009) ήταν Έλληνας δικηγόρος και βουλευτής Θεσσαλονίκης επί δεκαετίες. Ήταν επίσης Γενικός Επιθεωρητής της ΔΕΘ και Γενικός Διευθυντής Οργανισμού Λιμένος Θεσσαλονίκης. Για την αντιστασιακή και πολεμική του δράση τιμήθηκε με τον Πολεμικό Σταυρό Γ΄ Τάξεως και με το Μετάλλιο Εξαίρετων Πράξεων.

 Καταγόταν από την Επανομή Θεσσαλονίκης και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Εργάστηκε ως αυτοκινητιστής και ως δικηγόρος. Κατά τον Πόλεμο του 1940 πολέμησε στο ελληνοαλβανικό Μέτωπο και πήρε μέρος σε πολλές μάχες. Επίσης, ανέπτυξε αντιστασιακή δράση, ιδρύοντας τις οργανώσεις "Ιερός Λόχος", "Πατριωτικό Ελληνικό Κομιτάτο" και "Φιλική Εταιρεία". Εκλέχθηκε βουλευτής Θεσσαλονίκης για πρώτη φορά το 1951 με τον Ελληνικό Συναγερμό, αργότερα όμως διαγράφηκε από τον Παπάγο.. To 1953 πήρε μέρος στην επαναληπτική εκλογή για μία έδρα, την οποία κέρδισε η Ελένη Σκούρα (ο Αηδονάς ήρθε 4ος). Έπειτα εντάχθηκε στην ΕΡΕ και στις εκλογές του 1956 , του 1958 (πρώην Δήμου Θεσσ.) και του 1961 εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης. Για τελευταία φορά εξελέγη βουλευτής Υπολοίπου Θεσσαλονίκης στις εκλογές του 1974 με 11.672 σταυρούς προτίμησης. Το 1957, με δική του εισήγηση ιδρύθηκε ο ΟΑΣΘ. Ασχολήθηκε και με την Τοπική Αυτοδιοίκηση, υπηρετώντας ως δημοτικός σύμβουλος στο Δήμο Θεσσαλονίκης. Έπειτα από τη Μεταπολίτευση, συνέβαλε στην επέκταση των δρομολογίων για τα αστικά λεωφορεία, φτάνοντας ως την Επανομή. Με τη σύζυγό του, Σοφία Δημητρίου Δημητριάδου, απέκτησαν μία κόρη, τη Νέλλη, οικονομολόγο, εκπαιδευτικό και επί μακρόν δημοτική σύμβουλο Θεσσαλονίκης και έναν γιο, το δικηγόρο Γιώργο, μέλος του Δ.Σ. του ΔΣΘ. Απεβίωσε το 2009 και η ταφή του έγινε στην Επανομή.
Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2003-04

Η Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2003-04 ήταν η 19η έκδοση της Δ΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε ο Οθέλλος Αθηαίνου για 1η φορά στην ιστορία του.

 Στο πρωτάθλημα της Δ΄ κατηγορίας 2003-04 συμμετείχαν 14 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις πρώτες ομάδες προβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας 2004-05. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στα αγροτικά πρωταθλήματα. Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Ομάδες που δεν συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που προήχθησαν στην Γ΄ κατηγορία 2003-04 Ορφέας Λευκωσίας Εθνικός Λατσιών ΑΕΚ ΚυθρέαςΟμάδες που διαβαθμίστηκαν στα αγροτικά πρωταθλήματα: Ροτσίδης Μάμμαρι ΠΕΦΟ ΟλυμπιακόςΟμάδες που συμμετέχουν στο πρωτάθλημαΟμάδες που διαβαθμίστηκαν από την Γ΄ κατηγορία 2002-03 Οθέλλος Αθηαίνου Αχυρώνας Λιοπετρίου Εληά ΛυθροδόνταΟμάδες που προήχθησαν από τα αγροτικά πρωταθλήματα: ΕΝ.Α.Δ. Πόλης Χρυσοχούς Σπάρτακος Κιτίου ΘΟΪ Φυλλιάς Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=3 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος: Στο παιχνίδι Ευαγόρας-ΕΝΑΔ, το τοπικό συμβούλιο απαγόρευσε την είσοδο στο γήπεδο λόγω βαριάς βροχόπτωσης. Ωστόσο, ο διαιτητής δεν θεώρησε ότι το γήπεδο ήταν ακατάλληλο. Η δικαστική επιτροπή της ΚΟΠ κατακύρωσε τον αγώνα υπέρ της ΕΝΑΔ με σκορ 0-2. «2003/04 Cypriot Fourth Division». Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. 14 Ιανουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2016. «Βαθμολογία (τελική)». Ο Φιλελεύθερος: σελ. 29. 10 Μαΐου 2004. Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 2003-04 Ποδόσφαιρο στην Κύπρο Σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου
Ρίσαρντ Σουρκόφσκι

Ο Ρίσαρντ Γιαν Σουρκόφσκι (πολωνικά: Ryszard Jan Szurkowski) (12 Ιανουαρίου 1946 – 1 Φεβρουαρίου 2021) ήταν Πολωνός αθλητής της ποδηλασίας δρόμου, ο οποίος θεωρείται ευρέως ως θρύλος του αθλήματος στην Πολωνία.

 Κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στο ομαδικό στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972 και του 1976 και επίσης κέρδισε τρία χρυσά μετάλλια στο Παγκόσμιο Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα Ποδηλασίας, δύο το 1973 (συμπεριλαμβανομένου ενός στον ατομικό αγώνα δρόμου) και ένα το 1975. Κέρδισε τον Αγώνα Ειρήνης τέσσερις φορές, το 1970, το 1971, το 1973 και το 1975. Ήρθε επίσης πρώτος δύο φορές στον Γύρο της Μασοβίας (Dookoła Mazowsza), το 1977 και το 1978. Ο γιος του, Νόρμπερτ, πέθανε στις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001.Το 2018, ο Σουρκόφσκι τράκαρε κατά τη διάρκεια ενός αγώνα ποδηλασίας στη Γερμανία, υπέστη σοβαρούς τραυματισμούς, συμπεριλαμβανομένου ενός σπασμένου νωτιαίου μυελού που τον άφησε παράλυτο. Μετά από πέντε μήνες θεραπείας, ανέκτησε μέρος της αίσθησης στα δάχτυλα των ποδιών του.Πέθανε την 1η Φεβρουαρίου 2021, είκοσι μέρες μετά τα 75α γενέθλιά του.
Γιούκιο Νιναγκάβα

Ο Γιούκιο Νιναγκάβα (ιαπωνικά: 蜷川 幸雄‎, 15 Οκτωβρίου 1935 - 12 Μαΐου 2016) ήταν πολυβραβευμένος Ιάπωνας σκηνοθέτης, γνωστός ιδιαίτερα για τις σκηνοθεσίες του των σαιξπηρικών έργων και των αρχαίων ελληνικών τραγωδιών. Έχει σκηνοθετήσει το έργο Άμλετ σε οκτώ διαφορετικές εκδοχές και το έργο Οιδίπους Τύραννος σε τρεις διαφορετικές εκδοχές. Θεωρείται κορυφαία μορφή του ιαπωνικού, αλλά και του παγκόσμιου θεάτρου. Απεβίωσε στο Τόκιο το 2016 από πνευμονία.

 Ένας από τους λόγους που δουλεύω στο θέατρο είναι γιατί θέλω να καταλάβω καλύτερα τους ανθρώπους. Ο Γιούκιο Νιναγκάβα ξεκίνησε τη θεατρική του καριέρα ως ηθοποιός το 1955. Εργάστηκε ως ηθοποιός για δεκατέσσερα χρόνια, έως και το 1969, οπότε και σκηνοθέτησε το πρώτο του έργο, Shinjo afururu keihakusa του Kunio Shimizu. Το 1974 σκηνοθέτησε πρώτη φορά Σαίξπηρ, Ρωμαίος και Ιουλιέτα, και το 1976 πρώτη φορά αρχαία ελληνική τραγωδία, Οιδίπους Τύραννος του Σοφοκλή. Πέρα από τα σαιξπηρικά έργα και τις αρχαίες ελληνικές τραγωδίες, η τεράστια εργογραφία του Νιναγκάβα περιλαμβάνει πάρα πολλά έργα από το σύγχρονο παγκόσμιο θέατρο, όπως Πέερ Γκιντ του Ερρίκου Ίψεν, Ματωμένος Γάμος του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, Λεωφορείον ο Πόθος του Τένεσι Ουίλιαμς, Η όπερα της πεντάρας του Μπέρτολτ Μπρεχτ, Περιμένοντας τον Γκοντό του Σάμιουελ Μπέκετ, Ο Γλάρος του Αντόν Τσέχωφ και Καλιγούλας του Αλμπέρ Καμύ, αλλά και έργα της σύγχρονης ιαπωνικής δραματουργίας, όπως τα σύγχρονα έργα Νο του Γιούκιο Μισίμα. Επιπλέον, έχει σκηνοθετήσει και διασκευές έργων της παγκόσμιας λογοτεχνίας όπως Ο Κάφκα στην ακτή του Χαρούκι Μουρακάμι. Στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών, ο Νιναγκάβα παρουσίασε το 1983 τη Μήδεια του Ευριπίδη στο Θέατρο Λυκαβηττού στην Αθήνα. Η παράσταση επαναλήφθηκε και την επόμενη χρονιά, 1984, στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, και αποτέλεσε την αρχή στις παγκόσμιες περιοδείες του ανά τον κόσμο. Ο Γιούκιο Νιναγκάβα έχει σκηνοθετήσει τέσσερις κινηματογραφικές ταινίες, στις οποίες συμπεριλαμβάνεται και η κινηματογραφική μεταφορά του βραβευμένου μυθιστορήματος της Χιτόμι Κανεχάρα Hebi ni piasu. To 2012 δήλωσε σε συνέντευξή του πως θεωρεί τον κινηματογράφο ένα είδος σχολείου και ότι θαυμάζει σκηνοθέτες όπως ο Ακίρα Κουροσάβα, Φεντερίκο Φελίνι και Λουκίνο Βισκόντι. Ο Νιναγκάβα έχει γράψει δώδεκα βιβλία σχετικά με το θέατρο, αλλά και ένα βιβλίο μαγειρικής. Huang, Alexa (22 Σεπτεμβρίου 2013). «"Chapter 3: Yukio Ninagawa."». hastac. In Brook, Hall, Ninagawa, Lepage: Great Shakespeareans 18 vols. Vol. 18. Edited by Peter Holland. London: Bloomsbury, 2013. pp. 79-112. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Νοεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2015. Κονσταντίν Στανισλάφσκι MY Promotion Inc., Yukio Ninagawa. Ninagawa Studio, Yukio Ninagawa. Saitama Arts Foundation, Artistic Director at Saitama Arts Theater YUKIO NINAGAWA. The Japan Society, Portrait of the Week #4: Yukio Ninagawa. tumblr., Yukio Ninagawa. datab.us, Yukio Ninagawa.
Γιόκο Όνο

Η Γιόκο Όνο (ιαπωνικά: 小野 洋子‎), αγγλικά: Yoko Ono, 18 Φεβρουαρίου 1933) είναι Γιαπωνέζα καλλιτέχνης, τραγουδίστρια, στιχουργός και ακτιβίστρια, περισσότερο γνωστή για το έργο της στη μουσική, στην τέχνη της περφόρμανς και στη δημιουργία φιλμ. Έγραψε τραγούδια με φεμινιστικό περιεχόμενο. Είναι η χήρα και δεύτερη γυναίκα του Άγγλου μουσικού, Τζον Λένον.

 Γεννημένη στο Τόκιο το 1933 από πατέρα τραπεζίτη, η Γιόκο Ονο επέζησε του σφοδρού βομβαρδισμού της πόλης το 1945 κρυμμένη στο οικογενειακό καταφύγιο. Η Όνο φοίτησε, με διαλείμματα όποτε η οικογένειά της έπρεπε να μείνει στο Σαν Φρανσίσκο ή στο Ανόι, στο Peers School του Τόκιο, το οποίο δεχόταν αποκλειστικά αριστοκράτες και μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας. Όμως το 1953, άφησε τις σπουδές της και πήγε στη Νέα Υόρκη να σμίξει ξανά με την οικογένειά της. Στη Νέα Υόρκη πέρασε λίγο χρόνο στο Σάρα Λόρενς Κολέγιο και συνδέθηκε με καλλιτέχνες της πόλης, καθώς και με την ομάδα Fluxus. Το 1966 γνώρισε τον Λένον σε μία έκθεσή της, στο Λονδίνο. Η Γιόκο Όνο βρισκόταν στις ετοιμασίες για την έκθεσή της στην γκαλερί Indica. Δύο χρόνια αργότερα έγιναν ζευγάρι. Παντρεύτηκαν το 1969 και πέρασαν το ταξίδι του μέλιτος σε μία σουίτα του ξενοδοχείου Χίλτον στο Άμστερνταμ απ' όπου διαμαρτυρήθηκαν κατά του πολέμου του Βιετνάμ, με το περίφημο Bed-In. Το 1969, το επανέλαβαν στο Μόντρεαλ. Οι ορκισμένοι φαν των Beatles την κατηγόρησαν για τη διάλυση του συγκροτήματος. Για τους φιλότεχνους είναι μια ιδιαίτερη αβανγκάρντ εικαστικός. Η Γιόκο Όνο δεν ήταν μόνο η μούσα και σύντροφος του Τζον Λένον στη ζωή αλλά και η συνοδοιπόρος του στην τέχνη που και οι δύο υπηρέτησαν με πάθος. Μετά τη δολοφονία του Λένον, η Όνο έκοψε τελείως τα ναρκωτικά με σκοπό να γίνει μία «καλή μητέρα». Η ίδια δήλωσε το 1970 ότι ο Λένον δεν ήταν ο καλύτερος σύζυγος και πως αν γύριζε τον χρόνο πίσω δεν θα τον ξαναπαντρευόταν, «η συμπεριφορά του ήταν απάνθρωπη», είπε χαρακτηριστικά. Το 2015, σε συνέντευξη Τύπου σχετικά με νέα της έκθεση, η Γιόκο Ονο αποκάλυψε τη στενή σχέση και την ερωτική έλξη, που την είχε κάποτε ενώσει με τη Χίλαρι Κλίντον. Το 2017, με απόφαση της Ένωσης Εθνικών Εκδοτών Μουσικής, το τραγούδι Imagine δεν ανήκει πλέον μόνο στον Τζον Λένον, αλλά οι στίχοι του τραγουδιού φέρουν και την υπογραφή της Γιόκο Όνο. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, παρουσιάστηκαν στα κεντρικά γραφεία της αστυνομίας του Βερολίνου 100 κλεμμένα αντικείμενα του Τζον Λένον που κατάφεραν να ανακτήσουν οι γερμανικές αρχές. Πρόκειται για αντικείμενα που είχαν κλαπεί από το διαμέρισμα της Γιόκο Ονο στη Νέα Υόρκη και ανάμεσά τους ήταν τρία ημερολόγια, τα γυαλιά σήμα-κατατεθέν του «σκαθαριού», μία ταμπακιέρα, αλλά και χειρόγραφες παρτιτούρες. Τα αντικείμενα είχαν κλαπεί από τον πρώην σοφέρ της Γιόκο Όνο, ο οποίος διέφυγε στην Τουρκία. Χαμογέλα στον καθρέφτη. Κάν’ το αυτό κάθε πρωί και θα αρχίσεις να βλέπεις μια τεράστια διαφορά στη ζωή σου. Official site of the Plastic Ono Band Artists Against Fracking Τζον Λένον -Γιόκο Ονο: «Το παιχνίδι δεν τελείωσε ακόμα» The Times Of Change
Γρηγόριος Λαμποβιτιάδης

Ο Γρηγόριος Λαμποβιτιάδης (1908-1945) ήταν Έλληνας πατριώτης, εκπρόσωπος της ελληνικής κοινότητας στη νότια Αλβανία και ακτιβιστής του Βορειοηπειρώτικου κινήματος. Εκτελέστηκε από τις αρχές της Λαϊκής Δημοκρατίας της Αλβανίας ως "εχθρός του κράτους".

 Ο Λαμποβιτιάδης γεννήθηκε σε μια ελληνική οικογένεια στο χωριό Δούβιανη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, το οποίο σήμερα ανήκει στη νότια Αλβανία (μέρος της Βορείου Ηπείρου). Μετά την ολοκλήρωση των βασικών σπουδών στο χωριό του, μετακόμισε στην Κέρκυρα. Σπούδασε στην οδοντιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, απ'όπου αποφοίτησε το 1935.Το 1940, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Λαμποβιτιάδης οργάνωσε ομάδες ελληνικής αντίστασης στην επαρχία Αργυροκάστρου και στο κοντινό Δέλβινο. Μετά την απόσυρση των δυνάμεων του Άξονα, η περιοχή τέθηκε υπό τον έλεγχο της Λαϊκής Δημοκρατίας της Αλβανίας. Ο Λαμποβιτιάδης διαμαρτυρήθηκε για τους χειρισμούς του νέου καθεστώτος. Αργότερα, ο Λαμποβιτιάδης, μαζί με άλλους Έλληνες ακτιβιστές, θεωρήθηκαν "εχθροί του κράτους" και συνελήφθησαν. Αφού βασανίστηκαν στη φυλακή, δικάστηκαν και εκτελέστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες. Η γυναίκα του Λαμποβιτιάδη (Μαρία, το γένος Σπετσαρία) πέθανε και αυτή στη φυλακή, λίγο αργότερα. Ο γιος τους Γεώργιος φυλακίστηκε και εξορίστηκε από το τοπικό καθεστώς. Μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Αλβανία (1991) συμμετείχε στην τοπική πολιτική, ιδίως στην υπεράσπιση των μειονοτικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων της τοπικής ελληνικής κοινότητας. Ήταν ο πρόεδρος της οργάνωσης Ομόνοια το 1996-1999.
Άγιος Γεώργιος Παΐων Αχαΐας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αχαΐα, δείτε: Άγιος Γεώργιος Αχαΐας Ο Άγιος Γεώργιος, γνωστότερος ως Καλύβια Σκοτάνης, είναι μικρός ορεινός οικισμός της πρώην Επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας, ευρισκόμενος σε υψόμετρο 641 μέτρων και απέχει από την Σκοτάνη, στης οποίας την Τοπική Κοινότητα ανήκει, περίπου ένα χιλιόμετρο. Οι κάτοικοί του προέρχονται από την Σκοτάνη και ασχολούνται με την γεωργία και την κτηνοτροφία.

 Αναγνωρίστηκε ως οικισμός την 19/03/1961 και υπήχθη στην Κοινότητα Σκοτάνης. Το 1997, με το ΦΕΚ 244Α της 04-12-1997, προσαρτάται στον "καποδιστριακό" Δήμο Παΐων, ως τμήμα του Δημοτικού Διαμερίσματος Σκοτάνης, ενώ το 2010, με το ΦΕΚ 87Α της 07-06-2010, προσαρτάται στον "καλλικρατικό" Δήμο Καλαβρύτων, ως τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Σκοτάνης. Η δημογραφική εξέλιξη του χωριού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Αγίου Γεωργίου Σκοτάνης Αχαΐας Αρχειοθετήθηκε 2021-09-18 στο Wayback Machine., eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 27/09/2016. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Σκοτάνης Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 26/09/2016. Άγιος Γεώργιος Σκοτάνης, exploring-greece.gr. Ανακτήθηκε: 27/09/2016. Άγιος Γεώργιος Σκοτάνης, moriasnow.gr
Βάζο του Σουασόν

Το βάζο του Σουασόν (Γαλλικά: Le vase de Soissons) είναι πολύτιμο αντικείμενο, το θέμα ενός ιστορικού γεγονότος, το οποίο θεωρείται ότι συνέβη μετά τη μάχη του Σουασόν το 486. Το αφηγήθηκε κατά το δεύτερο μισό του 6ου αιώνα ο ιστορικός Γρηγόριος της Τουρ, σχεδόν έναν αιώνα μετά το γεγονός. Επειδή ο Γρηγόριος κατέγραψε το γεγονός σχεδόν έναν αιώνα μετά την καταστροφή του αγγείου, είναι δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να διακρίνουμε τον μύθο από την ιστορία.

 Σύμφωνα με τον Γρηγόριο της Τουρ, που διηγήθηκε το γεγονός στο βιβλίο II, κεφάλαιο 27 της Ιστορίας των Φράγκων, το αγγείο ήταν θαυμάσιο σε μέγεθος και ομορφιά και αφαιρέθηκε, μαζί με άλλα ιερά σκεύη, από μια εκκλησία στη λεηλασία που ακολούθησε τη μάχη του Σουασόν του 486, μια μάχη που κέρδισε ο Φράγκος βασιλιάς Κλόβις Α', ο οποίος εκείνη την εποχή ήταν 20 ετών και δεν είχε ακόμη μεταστραφεί στον Χριστιανισμό. Ο Άγιος Ρεμίγιος, επίσκοπος της Ρενς, έστειλε αγγελιοφόρους στον Κλοβίς, παρακαλώντας τον να επιστρέψει τουλάχιστον αυτό από τα ιερά σκεύη που είχαν διαρπαγεί. Ο Κλοβίς συμφώνησε και έτσι, κατά το μοίρασμα των λαφύρων, ζήτησε από τους στρατιώτες του το βάζο ως νόμιμο μέρος της λείας του. Ένας στρατιώτης διαφώνησε και, προς γενική κατάπληξη όλων, έσπασε το αγγείο με τον πολεμικό του πέλεκυ (φρανσίσκα) λέγοντάς του «Θα λάβεις μόνο αυτό που πραγματικά θα σου αποδώσει η τύχη!», φράση που αποτελεί μαρτυρία πως οι Φράγκοι διαμοίραζαν τα πολεμικά λάφυρα με κλήρωση.Ο Κλοβίς αρχικά έπνιξε την οργή του και δεν αντέδρασε στην καταστροφή. Παρέδωσε το σπασμένο αγγείο στον Ρεμίγιο, φυλάγοντας όμως στην καρδιά του την προσβολή. Ένα χρόνο αργότερα, ωστόσο, σε επιθεώρηση των στρατευμάτων του, είδε τον στρατιώτη ξανά, τον κατηγόρησε ότι δεν είχε περιποιηθεί τα άρματά του και πήρε τον πέλεκύ του και τον πέταξε στο έδαφος. Ο άντρας έσκυψε να τον σηκώσει και ο Κλόβις του έσπασε το κρανίο με τον δικό του πέλεκυ, λέγοντάς του: «Όπως έκανες στο βάζο του Σουασόν!» Αυτή η ιστορία ήταν ένα βασικό κείμενο στα γαλλικά βιβλία Ιστορίας του Δημοτικού σχολείου από την Τρίτη Γαλλική Δημοκρατία (1875-1940) και μέχρι τη δεκαετία του 1960. Η φράση που αποδίδεται στον Κλόβις αναδιατυπώθηκε ως «Θυμήσου το αγγείο του Σουασόν!» ("Souviens-toi du vase de Soissons!"). Το επεισόδιο του Βάζου του Σουασόν αναπαρίσταται σε μνημείο που έχει ανεγερθεί το 1935 σε κεντρική πλατεία της κοινότητας Σουασόν. Η ιστορία του Βάζου του Σουασόν στην ιστοσελίδα του Γραφείου Τουρισμού της κοινότητας Σουασόν (γαλλικά)
Κολονοσκόπηση

Η κολονοσκόπηση είναι η ενδοσκοπική εξέταση του παχέος εντέρου και του τελικού μέρους του λεπτού εντέρου με τη χρήση μικροσκοπικής κάμερας που εφάπτεται σε έναν σωλήνα, ο οποίος εισάγεται από τον πρωκτό. Η εξέταση μπορεί να οδηγήσει σε οπτική διάγνωση έλκους και παρέχει τη δυνατότητα βιοψίας και αφαίρεσης πιθανών κακοηθών όγκων στο έντερο.

 Για μία έως τρεις ημέρες, ο ασθενής θα πρέπει να ακολουθήσει δίαιτα με χαμηλές φυτικές ίνες ή διαυγή υγρά μόνο. Παραδείγματα διαυγών υγρών είναι χυμός μήλου, ζωμός κοτόπουλου ή/και βοδινού κρέατος ή μπουγιόν, λεμόνι-λάιμ σόδα, λεμονάδα, αθλητικό ποτόκαι νερό. Δεν πρέπει να υπάρχουν στερεά στο παχύ έντερο για να εκτελεστεί σωστά το τεστ.Είναι σημαντικό ο ασθενής να παραμένει ενυδατωμένος. Τα αθλητικά ποτά περιέχουν ηλεκτρολύτες που καταναλώνονται κατά τη διάρκεια του καθαρισμού του εντέρου. Ποτά που περιέχουν φυτικές ίνες, όπως μαύρο δαμάσκηνοκαι χυμός πορτοκαλιούκαι υγρά χρωματισμένα κόκκινα, μοβ, πορτοκαλί ή μερικές φορές καφέ, δεν πρέπει να καταναλώνονται- ωστόσο, η κόλα επιτρέπεται. Στις περισσότερες περιπτώσεις, επιτρέπεται τσάιή καφέςχωρίς γάλα.Την ημέρα πριν από μια κολονοσκόπηση (ή μια κολονοσκοπική χειρουργική επέμβαση), ο ασθενής λαμβάνει είτε προφυλακτικό φάρμακο (όπως bisacodyl, phosphosodate, πικοθειικό νάτριοή φωσφορικό νάτριο και/ή κιτρικό μαγνήσιο) και μεγάλες ποσότητες υγρών, ή εκτελέστε πλύση ολόκληρου του εντέρουμε διάλυμα πολυαιθυλενογλυκόληςκαι ηλεκτρολύτες. Η διαδικασία μπορεί να περιλαμβάνει είτε ένα καθαρτικό σε μορφή δισκίων είτε ένα παρασκεύασμα πλύσης εντέρου με σκόνη πολυαιθυλενογλυκόλης διαλυμένη σε οποιοδήποτε διαυγές υγρό, όπως ένα αθλητικό ποτό που περιέχει ηλεκτρολύτες. Μπορεί να ζητηθεί από τον ασθενή να μην πάρει ασπιρίνη ή παρόμοια φάρμακα όπως σαλικυλικό, ιβουπροφαίνη κ.λπ. δέκα ημέρες πριν από την επέμβαση, ώστε να αποφευχθεί ο κίνδυνος αιμορραγίας εάν κατά τη διάρκεια της επέμβασης πραγματοποιηθεί πολυπεκτομή. Πριν από την επέμβαση μπορεί να διενεργηθούν εξετάσεις αίματος.
Ιππέας του Αρμέντο

Στην αρχαϊκή συλλογή του Βρετανικού Μουσείου εκτίθενται με αριθμό καταλόγου 53 ειδώλιο έφιππου πολεμιστή που βρέθηκε στο Αρμέντο και αγοράστηκε στη Νάπολη το 1833 από τον συλλέκτη Gábor Fejérváry, για να μεταπουληθεί το 1904 στο Βρετανικό Μουσείο.

 Το αγαλματάκι διατηρείται σε άριστη κατάσταση. Η επιφάνειά του είναι επικαλυμμένη με μια υπέροχη πατίνα. Αποτελείται από δύο μέλη, το άλογο και τον ιππέα, τα οποία κατασκευάστηκαν ξεχωριστά, εφαρμόζουν απόλυτα σχηματίζοντας ένα ενιαίο σύνολο. Το κράνος που φοράει ο καβαλάρης είναι διακοσμημένο με ανάγλυφα άνθη λοτού και καλύπτει ολόκληρη την κεφαλή. Το πρόσωπό του είναι νεανικό, αγένειο. Η κόμη προβάλει στο σβέρκο. Πρέπει να είχε μαι μια κορώνα, η οποία έχει χαθεί. Επίσης λείπει το χαλινάρι που κρατούσε στα χέρια του. Φοράει κοντό χιτώνα σφιγμένο με ζώνη στην μέση του. Η χαίτη και τα μαλλιά στο κούτελο του αλόγου είναι ανάγλυφα. Θεωρείται ως ένα από τα πιο αξιόλογα δείγματα Ελληνικής χαλκογλυπτικής τέχνης του 6ου αιώνα π.Χ.. Φέρει τα χαρακτηριστικά κορινθιακού εργαστηρίου, και πιθανόν να το έφεραν μαζί τους Κορίνθιοι αποικιστές που εγκαταστάθηκαν στην Νότιο Ιταλία. British Museum. (1915). Select bronzes, Greek, Roman, and Etruscan, in the departments of antiquities. Dept. of Greek and Roman Antiquities. Σχολιασμός από Henry Beauchamp Walters. London: Order of the Trustees. Ανακτήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 2010. Παρουσίαση του έφιππου πολεμιστή στο Βρετανικό Μουσείο Αρχειοθετήθηκε 2011-06-01 στο Wayback Machine. Παρουσίαση στο Βρετανικό Μουσείο
Λιμένας Μουνιχίας

Ο Λιμένας Μουνιχίας είναι ο τρίτος και μικρότερος φυσικός λιμένας του Πειραιά. Η σύγχρονη ονομασία του είναι Μικρολίμανο. Έχει ωοειδές σχήμα και βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του Πειραιά με θέα την είσοδο του Σαρωνικού.

 Στην αρχαιότητα, όπως και οι άλλοι δύο λιμένες του Πειραιά, (Ζέας και τμήμα του Κεντρικού), χαρακτηριζόταν πολεμικός λιμένας (δηλαδή σημερινός ναύσταθμος) της αρχαίας Αθήνας. Γύρω από τη λιμενική λεκάνη, και σε απόσταση 60 μέτρων από την προκυμαία, υπήρχε περιφρακτικό τείχος για την προστασία των τότε δημοσίων λιμενικών εγκαταστάσεων. Δεν υπάρχουν λεπτομέρειες για την περίφρακτη αυτή λιμενική ζώνη. Ο λιμένας αυτός εισέδυε εντός του λόφου της Μουνιχίας εκ της οποίας και έλαβε το όνομά του παρέχοντας μεγάλη προστασία σε βόρειους, νότιους και δυτικούς ανέμους. Τότε είχε άνοιγμα εισόδου 37 μ. με ισχυρούς λιμενοβραχίονες, στα άκρα των οποίων υπήρχαν πύργοι που ενώνονταν με την περιτείχιση του Πειραιά. Ήταν λιμένας "κλειστός" όπως και οι άλλοι δύο λιμένες, δηλαδή από τους δύο πύργους κλείνονταν με ανελκόμενη κάθε φορά αλυσίδα. Έτσι ολόκληρος ο λιμένας αυτός βρισκόταν εντός των Πειραϊκών τειχών. Το ότι ο λιμένας Μουνιχίας ήταν πολεμικός, εξάγεται τόσο από επιγραφές που έχουν βρεθεί όσο και από ομολογία του Ισαίου. Το ότι ήταν μικρότερος των δύο άλλων το μαρτυρά ο μικρός αριθμός των νεωσοίκων, που ήταν μόνο 82 (κατά επιγραφές που βρέθηκαν). Οι νεώσοικοι αυτοί που ήταν γύρω από τον λιμένα είχαν μήκος ο καθένας 37 μ. και πλάτος 6,25 μ. και καταλάμβαναν κατά πλευρά μήκος προκυμαίας 512 μ., (το συνολικό μήκος της ήταν περίπου 600 μ.). Το υπόλοιπο τμήμα θα πρέπει να θεωρείται ως αναγκαίος χώρος επισκευών και ναυπήγησης των αρχαίων πολεμικών σκαφών. Στο χώρο αυτό θα πρέπει να φανταστούμε ότι θα πρέπει να υπήρχαν αποβάθρες ή τα λεγόμενα τότε "χώματα" για την απο-επιβίβαση των πληρωμάτων και την φορτοεκφόρτωση υλικών. Επί της παραλίας του λιμένα Μουνιχίας φαίνεται πως υπήρχε κτίσμα αποθήκης υλικού, ως ένα είδος μικρής Σκευοθήκης για την εξυπηρέτηση των αναγκών των πλοίων. Στον λιμένα αυτό λιμενίζονταν τα αρχαία "ιερά πλοία" όπως η Πάραλος, η Σαλαμινία κ.α. κατά τις γιορτές των Μουνιχίων. Επίσης, απ' αυτόν τον λιμένα έφευγαν και οι θεωρούμενοι εχθροί του Αθηναϊκού κράτους καθώς και οι πολιτικοί εξόριστοι μεταξύ των οποίων και ο ρήτορας Αισχίνης. Σημειώνεται πως στη θέση του λιμένα της Μουνιχίας, οι σύγχρονοι πρώτοι ερευνητές τοποθετούσαν το Φάληρο. Τη γνώμη αυτή υποστήριξαν με φανατισμό εκτός των ξένων ιστορικών αρχαιολόγων και πολλοί Έλληνες. Σήμερα η άποψη αυτή δεν υποστηρίζεται από κανέναν. Τελευταίος υποστηρικτής εκείνης της άποψης ήταν ο Perret G. το 1887 που αποπειράθηκε να ορίσει έτσι ως λιμένα Μουνιχίας τον λιμένα Ζέας, η γνώμη όμως αυτή ως τελείως αστήρικτη έμεινε άνευ συνέχειας. Μουνιχία Ακτή (αρχαιότητα)
Έκλειψη σελήνης 668 π.Χ.

Η έκλειψη σελήνης του 668 π.Χ. καταγράφτηκε από έναν βαβυλώνιο αστρονόμο και διασώθηκε σε σφηνοειδή γραφή σε πήλινη πινακίδα. Έγινε τη νύχτα της 2ης Μαΐου (25 Απριλίου) 668 π.Χ. Το έγγραφο φυλάσσεται στο Βρετανικό Μουσείο στο Λονδίνο. Η έκλειψη της σελήνης συνέπεσε χρονικά στην εποχή που βασιλιάς της Βαβυλώνας ήταν ο Σαμάς-Σουμά-Ουκίν. Αν και λόγο του ότι έγινε μετά την ανατολή του Ηλίου, δεν ήταν ορατή στην Βαβυλώνα, οι βαβυλώνιοι αστρονόμοι υπολόγισαν με μεγάλη ακρίβεια την χρονική στιγμή της επισκίασης του ουρανίου σώματος. Η σφηνοειδής γραφή που σώζεται μελετήθηκε στις μέρες μας αρχικά από τον ασσυριολόγο Γιόχαν Στράσσμάιερ και τους αστρονόμους Γιόζεφ Έππινγκ και Φραντς-ΞάβερΚούγκλερ που τον 19ο αιώνα μετέφρασαν το κείμενο. Η μελέτη συνεχίστηκε από τον Όττο Νόιγκεμπάουερ, και εκδόθηκε το 1955 στο τρίτομο έργο Astronomical cuneiform Texts - Babylonian ephemerides of the Seleucid period for the motion of the sun, the moon, and the planets.

 Josef Epping, Johann-Nepomuk Strassmeier: Astronomisches aus Babylon oder das Wissen der Chaldäer über den gestirnten Himmel. Herder, Freiburg 1889, (Stimmen aus Maria-Laach Ergänzungshefte 44). Franz-Xaver Kugler: Sternkunde und Sterndienst in Babel. Band 1: Entwicklung der babylonischen Planetenkunde von ihren Anfängen bis auf Christus. Nach zumeist ungedruckten Quellen des Britischen Museums. Aschendorff, Münster 1907. Otto Neugebauer: The exact sciences in antiquity. Unabridged, slightly corrected reprint of the 2. edition, Brown University Press, 1957. Dover Publications, New York NY 2004, ISBN 0-486-22332-9, (Dover classics of science and mathematics). Otto Neugebauer (Hrsg.): Astronomical cuneiform Texts. Babylonian ephemerides of the Seleucid period for the motion of the sun, the moon, and the planets. Reprint edition. 3 Bände. Springer, New York NY u. a. 1983, ISBN 0-387-90812-9, (Sources in the history of mathematics and physical sciences 5), (die Originalausgabe erschien: Humphries, London 1955). Abraham J. Sachs: Astronomical Diaries and related Texts from Babylonia. Band 5: Hermann Hunger (Hrsg.): Lunar and Planetary Texts. Including materials by Abraham J. Sachs. With an appendix by John M. Steele. Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften, Wien 2001, ISBN 3-7001-3028-7, (Österreichische Akademie der Wissenschaften - Philosophisch-Historische Klasse - Denkschriften 299). Francis Richard Stephenson: Historical Eclipses and Earth's rotation. Cambridge University Press, Cambridge 1997, ISBN 0-521-46194-4. Παρουσίαση της ιστορικής έκλειψης σελήνης από την NASA
Μέχτιλντ της Βαυαρίας

H Μέχτχιλντ, γερμ. Mechthild von Bayern (12 Ιουλίου 1532 - 2 Νοεμβρίου 1565) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του δούκα της Βαυαρίας και με τον γάμο της έγινε μαργραβίνα του Μπάντεν-Μπάντεν.

 Ήταν η μόνη (νόμιμη) κόρη του Γουλιέλμου Δ΄, δούκα της Βαυαρίας και της Μαρίας Ιακωβαίας, κόρης του Φιλίππου Α΄, μαργράβου του Μπάντεν. Παντρεύτηκε το 1557 τον Φιλιβέρτο μαργράβο του Μπάντεν-Μπάντεν και είχε τέκνα: Ιακωβαία 1558-1597, παντρεύτηκε τον Ιωάννη-Γουλιέλμο του Λα Μαρκ, δούκα του Γύλιχ-Κλέβης-Μπεργκ. Φίλιππος Β΄ 1559-1588, μαργράβος του Μπάντεν-Μπάντεν. Άννα-Μαρία 1562-1583, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο του Ρόζενμπεργκ, θησαυροφύλακα της Βοημίας. Μαρία-Σαλώμη 1563-1600. A Handbook of Scandinavian Names
Κώστας Περρίκος

Ο Κώστας Περρίκος (23 Απριλίου 1905 - 4 Φεβρουαρίου 1943) ήταν Έλληνας αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας και αρχηγός της αντιστασιακής οργάνωσης Πανελλήνιος Ένωσις Αγωνιζομένων Νέων (ΠΕΑΝ) κατά τη διάρκεια της κατοχής της Ελλάδας. Εκτελέστηκε από τους Γερμανούς το Φεβρουάριο του 1943.

 Γεννήθηκε στην Καλλιμασιά της Χίου, τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο και εγκαταστάθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου όπου αποφοίτησε από το Γυμνάσιο. Το 1925 επέστρεψε στην Ελλάδα για να εκπληρώσει τη στρατιωτική του θητεία, ενώ τον επόμενο χρόνο εγγράφηκε στη Στρατιωτική Σχολή Αεροπορίας στο Σέδες Θεσσαλονίκης όπου και αποφοίτησε με τον βαθμό του Ανθυποσμηναγού. Ήταν παντρεμένος με την Μαρία Δεληγιώργη και είχε αποκτήσει τρία παιδιά. Αποτάχθηκε από την Πολεμική Αεροπορία, επειδή με σειρά άρθρων του στην εφημερίδα Εστία είχε ασκήσει κριτική στην πολιτική και στρατιωτική ηγεσία, αν και είχε αθωωθεί δικαστικά, καθώς και για συμμετοχή στο κίνημα του 1935. Αρχικώς ίδρυσε την Στρατιά Σκλαβωμένων Νικητών, ενώ την 1η Οκτωβρίου 1941 μετονομάστηκε σε ΠΕΑΝ. Μια από τις σπουδαιότερες αντιστασιακές ενέργειες που έγιναν στην Αθήνα ήταν η ανατίναξη της εθνικοσοσιαλιστικής οργάνωσης ΕΣΠΟ στις 20 Σεπτεμβρίου 1942, που στρατολογούσε Έλληνες για λογαριασμό του πολυεθνικού τμήματος των Waffen SS. Στις 11 Νοεμβρίου 1942, ο Κώστας Περρίκος με 12 συναγωνιστές του συλλαμβάνονται -κατόπιν προδοσίας- σ’ ένα από τα κρησφύγετα της οργάνωσης στην Καλλιθέα. Ένα μήνα αργότερα ο Κώστας Περρίκος καταδικάζεται από Γερμανικό Στρατοδικείο της Αθήνας τρις εις θάνατο και 15ετή ειρκτή και μεταφέρεται στις φυλακές Αβέρωφ. Το πρωί της 4ης Φεβρουαρίου 1943 οδηγήθηκε στο Σκοπευτήριο Καισαριανής όπου και εκτελέστηκε. Μετά το θάνατό του το Υπουργείο Αεροπορίας τον προήγαγε στο βαθμό του Αντισμηνάρχου επ’ ανδραγαθία. Στις 2 Σεπτεμβρίου 1987 έγιναν τα αποκαλυπτήρια της προτομής του Κώστα Περρίκου στην οδό Γλάδστωνος, όπου και το κτίριο της ΕΣΠΟ. Ο γιος του Δημήτρης, ως επιθεωρητής όπλων του ΟΗΕ συμμετείχε στις έρευνες για πυρηνικά όπλα στο Ιράκ.
65 Κυβέλη

Η Κυβέλη (Cybele) είναι ένας πολύ μεγάλος αστεροειδής, που περιφέρεται στην εξωτερική (δηλαδή προς την πλευρά του Δία) περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 6,62. Ανακαλύφθηκε το 1861 από τον Γερμανό αστρονόμο Βίλχελμ Τέμπελ, ο οποίος παρατηρούσε από τη Μασσαλία και της έδωσε το όνομα της αρχαϊκής θεάς της Γης. Για την ακρίβεια, μία μικρή διαμάχη υπήρξε ως προς την ονοματοδοσία: Ο Τέμπελ παρεχώρησε την τιμή της ονοματοδοσίας του νέου αστεροειδή στον Καρλ Άουγκουστ φον Στάινχάιλ ως αναγνώριση των επιτευγμάτων του στην κατασκευή τηλεσκοπίων. Ο φον Στάινχάιλ επέλεξε το όνομα «Μαξιμιλιανή» προς τιμή του τότε βασιλιά Μαξιμιλιανού Β΄ της Βαυαρίας (αδελφού του βασιλιά της Ελλάδας `Οθωνα). Ωστόσο εκείνη την εποχή έδιναν στους αστεροειδείς που ανακαλύπτονταν αρχαία ελληνορωμαϊκά γυναικεία ονόματα, οπότε κάποιοι αστρονόμοι διαμαρτυρήθηκαν για την επιλογή του σύγχρονου ονόματος. Για τον λόγο αυτό, επιλέχθηκε τελικώς το όνομα «Κυβέλη». Το «Μαξιμιλιανή» δόθηκε τελικώς στον αστεροειδή με αύξοντα αριθμό 1217 προς τιμή άλλου προσώπου.

 Η μέση διάμετρος της Κυβέλης υπολογίσθηκε σε 237 ή 273 χλμ., ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 17,8 τετράκις εκατομμύρια τόνους. Το 1985 ο Green έδωσε μία μεγαλύτερη εκτίμηση για τη μέση διάμετρο της Κυβέλης, στα 330 χλμ., ενώ το 2004 ο Müller υπελόγισε με βάση θερμοφυσική προτυποποίηση (TPM) διαστάσεις 302 επί 290 επί 232 χλμ. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Κυβέλης υπολογίζεται σε 6,63 cm/sec² (148 φορές μικρότερη από την αντίστοιχη γήινη), ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 125,5 m/sec (452 χιλιόμετρα την ώρα). Ο φασματικός τύπος της Κυβέλης είναι C (ανθρακούχος) ή P (κατά Tholen), ενώ το άλβεδό της είναι 0,05 (0,071 το γεωμετρικό). Η εξέταση του φάσματος υπερύθρου δείχνει χαρακτηριστικό απορροφήσεως παρόμοιο με εκείνο του φάσματος του αστεροειδή 24 Θέμις και μπορεί να ερμηνευθεί από την παρουσία πάγου νερού: Η Κυβέλη ίσως καλύπτεται από ένα στρώμα σκόνης πυριτικών ορυκτών ανακατεμένης με ποσότητες πάγου και οργανικών στερεών ενώσεων. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 123 βαθμούς C κάτω από το μηδέν. Η Κυβέλη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ώρες 4 λεπτά και 53 δευτερόλεπτα. Η πρώτη επιπρόσθηση αστέρα από την Κυβέλη που παρατηρήθηκε ποτέ έγινε στις 17 Οκτωβρίου 1979 και παρατηρήθηκε από την τότε ΕΣΣΔ. Ο αστεροειδής εμφανίσθηκε να έχει ακανόνιστο σχήμα με μέγιστη διάσταση («χορδή») 245 χλμ. Κατά την ίδια επιπρόσθηση, παρατηρήθηκε μία ένδειξη για την ύπαρξη ενός πιθανού δορυφόρου της Κυβέλης με διαστάσεις περί τα 11 χιλιόμετρα. Δύο ακόμα επιπροσθήσεις έχουν παρατηρηθεί ακόμα μέχρι σήμερα από την Κυβέλη: Στις 24 Αυγούστου 2008, του αστέρα 12,7 μεγέθους 2UCAC 24389317 στον Οφιούχο. Στις 11 Οκτωβρίου 2009, ενός αστέρα 13,4 μεγέθους στον αστερισμό Υδροχόο. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Selefice

Οι Selefice είναι ελληνικό heavy metal μουσικό συγκρότημα που σχηματίστηκε το 1990 στην Αθήνα. Το μουσικό στυλ της μπάντας είναι μελωδικό/ατμοσφαιρικό death metal με πολλά doom αλλά και thrash περάσματα ενώ στιχουργικά συνδυάζουν υπαρξιακές αναζητήσεις με horror στοιχεία ή φανταστικές ιστορίες. Αυτό υποδηλώνει και το όνομα τους, Selefice: η χώρα του φανταστικού.

 Το 1991 κυκλοφόρησε το ομώνυμο demo "Selefice" και περιείχε 3 συνθέσεις.To 1993 κυκλοφόρησε το άλμπουμ "Where Is The Heaven" και περιείχε 9 συνθέσεις. Κυκλοφόρησε σε βινύλιο από την Molon Lave Records και σε cd από την Soundphaze International.Το 1994 το συγκρότημα διαλύθηκε. Το 2015 η Floga Records τη διπλή cd συλλογή (τριπλή σε βινύλιο) "Long Live The Past" που περιείχε το πρώτο τους demo, μαζί με άλλα demo συγκροτημάτων της ελληνικής σκηνής των αρχών της δεκαετίας του 1990 (Danger Cross, Exhumation, Acetic Voice, Piranha, Medieval Death, Selefice).To 2017 δύο από τα ιδρυτικά μέλη, ο Miltos J. (κιθάρα-φωνητικά) και ο Petros M. (κιθάρα, δεύτερα φωνητικά) προχώρησαν σε επανασύνδεση της μπάντας μαζί με δύο νέα μέλη, τον Manos M. (μπάσο) και τον Vaggelis V (τύμπανα). Το 2018 επανακυκλοφόρησε από τη Floga Records το "Where Is The Heaven" σε cd και βινύλιο ενώ η ομάδα The MVP Project δημιούργησε το ντοκιμαντέρ “Selefice – This Death Is Back”.Στις 17 Μαΐου, 2019, κυκλοφόρησε η πρώτη επίσημη κυκλοφορία των Selefice μετά από 25 ολόκληρα χρόνια, το mini album “I Met a God” σε παραγωγή του Σάββα Μπετίνη (Acid Death), και περιέχει 4 συνθέσεις. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 μοιράστηκαν τη σκηνή με πολλά συγκροτήματα της ελληνικής σκηνής. Στις 28 Απριλίου 2018 έδωσαν την πρώτη τους συναυλία μετά την επανασύνδεση τους, στο The Crow club με support τους Perseptik. Στις 2 Ιουνίου 2018 έπαιξαν headliners στο Black Box Methodia με support τους Piranha, Show Your Face, Fragments Of Despair, Umbriel Upon Us Στις 7 Οκτωβρίου 2018 έπαιξαν στο φεστιβάλ "Riding The Storm II-Ένα Live Για Τον Πολωνό" στο Kyttaro Live Club.Στις 10 Νοεμβρίου 2018 έπαιξαν ζωντανά στα Underground Music Studios στα πλαίσια της παρουσίασης του ντοκιμαντέρ “Selefice – This Death Is Back”. Στις 17 Φεβρουαρίου 2019 έπαιξαν στο An Club με support acts τους Psycorepaths, Fragments of Despair και Ars Goetia. Στις 8 Ιουνίου 2019 παρουσίασαν ζωντανά στο The Crow club το ep “I Met a God”. Mαζί τους οι Piranha και Drama Noir. Μίλτος Τζαλαγιάννης (κιθάρα-φωνητικά) Πέτρος Μιχόπουλος (κιθάρα, δεύτερα φωνητικά) Μάνος Μιχαηλίδης (μπάσο, δεύτερα φωνητικά) Βαγγέλης Βαφίας (τύμπανα) https://www.metal-archives.com/bands/Selefice/21645https://www.discogs.com/artist/1086464-Selefice
Πανελλήνιο πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης ανδρών 1961

Το πρωτάθλημα Ελλάδας υδατοσφαίρισης ανδρών 1961 ολοκληρώθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 1961 παράλληλα με το Πανελλήνιο πρωτάθλημα κολύμβησης. Μετείχαν έξι ομάδες που αναμετρήθηκαν όλες μεταξύ τους σε έναν γύρο. Ο Εθνικός ανεδείχθη πρωταθλητής και μάλιστα αήττητος. Δεν μετείχε σύλλογος της Θεσσαλονίκης ενώ η ομάδα του Πατραϊκού υποβιβάστηκε.

 Ο Παναθηναϊκός κατέκτησε το πρωτάθλημα δεύτερης κατηγορίας που διεξήχθη στο Βόλο και προσήλθε στην ανώτατη κατηγορία για το έτος 1962. Παναθηναϊκός Α.Ο. 8–1 Ηρακλής Θεσσαλονίκης Ν.Ο. Καβάλας 7–3 Ν.Ο. Καλαμάτας Π.Α.Ο.Κ. 9–9 Ν.Α.Σ. Παναθηναϊκός Α.Ο. 3–0 Ν.Ο. Βόλου Ν.Ο. Καλαμάτας 3–1 Ν.Α.Σ. Άρης Θεσσαλονίκης 3–2 Π.Α.Ο.Κ. Ν.Ο. Βόλου 4–2 Ν.Ο. Καβάλας Παναθηναϊκός Α.Ο. 6–2 Π.Α.Ο.Κ. Ηρακλής Θεσσαλονίκης 5–2 Άρης Θεσσαλονίκης Ν.Ο. Καβάλας 10–1 Ν.Α.Σ. Ν.Ο. Βόλου 10–1 Ν.Ο. Καλαμάτας
Kill Fuck Die

Kill Fuck Die είναι ο τίτλος του έβδομου άλμπουμ του αμερικανικού heavy metal συγκροτήματος W.A.S.P., το οποίο κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1997 μέσω της "Raw Power" στην Ευρώπη και την Ιαπωνία και μέσω της "Castle Records" στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο ήχος του συγκροτήματος στο συγκεκριμένο άλμπουμ υιοθέτησε industrial στοιχεία και έγινε πιο βαρύς σε σχέση με τους προηγούμενους δίσκους τους. Για το "Kill Fuck Die" επέστρεψε στο συγκρότημα ο κιθαρίστας Κρις Χολμς, ενώ το μπάσο ανέλαβε ο Μάικ Ντούντα.Η ιαπωνική έκδοση του άλμπουμ δεν περιελάμβανε τα "Little Death" και "Fetus", αλλά περιείχε το κομμάτι "Tokyo's on Fire".

 1. Kill.Fuck.Die. (Lawless, Holmes) - 4:202. Take the Addiction (Lawless, Holmes) - 3:413. My Tortured Eyes (Lawless, Holmes) - 4:034. Killahead (Lawless, Holmes) - 4:075. Kill Your Pretty Face (Lawless, Holmes) - 5:496. Fetus (Lawless, Holmes) - 1:237. Little Death (Lawless, Holmes) - 4:128. U (Lawless, Holmes) - 5:109. Wicked Love (Lawless, Holmes) - 4:3610. The Horror (Lawless, Holmes) - 8:26 Kill Fuck Die (άλμπουμ)Επίσημη κυκλοφορία: 29 Απριλίου 1997 Το "Kill Fuck Die" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Μπλάκι Λόουλες - φωνητικά, κιθάρα Κρις Χολμς - κιθάρα Μάικ Ντούντα - μπάσο Στετ Χάουλαντ - τύμπανα Kill Fuck Die - WASP | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic W.A.S.P. - Kill Fuck Die (album review ) | Sputnikmusic W.A.S.P. - Kill Fuck Die - Encyclopaedia Metallum
Τζέιμς Γουάλας Μπλακ

Ο Τζέιμς Γουάλας Μπλακ (αγγλικά: James Wallace Black‎, 10 Φεβρουαρίου 1825 – 5 Ιανουαρίου 1896), γνωστός επαγγελματικά ως J.W. Black, ήταν ένας από τους πρώτους Αμερικανούς φωτογράφους του οποίου η σταδιοδρομία σημαδεύτηκε από διάφφορα πειράματα και εφευρέσεις.

 Γεννήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 1825 στο Φράνσισταουν του Νιου Χάμσαϊρ. Στις 9 Ιουνίου 1859 νυμφεύτηκε την Φράνσις Τζορτζιάνα Σαρπ, κόρη του ζωγράφου και λιθογράφου Ουίλλιαμ Σαρπ. Τα δύο τους παιδιά, Όλιβ Μπλακ και Ότις Φίσερ Μπλακ γεννήθηκαν το 1861 και το 1867 αντίστοιχα.Αφότου δοκίμασε την τύχη του ως ζωγράφος στην Βοστώνη, στράφηκε στην φωτογραφία, ξεκινώντας ως λειαντής πλακών νταγκεροτυπίας. Σε σύντομο διάστημα άρχισε την συνεργασία του με τον Τζον Άνταμς Γουίπλ, έναν από τους πρώτους φωτογράφους της Βοστώνης και εφευρέτη. Η φωτογραφία του υπερασπιστή του κινήματος για την κατάργηση της δουλείας, Τζον Μπράουν, που έβγαλε ο Τζέιμς Γουάλας Μπλακ την στιγμή της έναρξης της εξέγερσης στο Χάρπερς Φέρυ το 1859, βρίσκεται πλέον στην Εθνική Πινακοθήκη Προσωπογραφιών, του Ινστιτούτου Σμιθσόνιαν.Τον Μάρτιο του 1860, ο Μπλακ φωτογράφισε τον ποιητή Γουόλτ Γουίτμαν, όταν αυτός βρισκόταν στην Βοστώνη για να επιβλέψει την στοιχειοθέτηση του έργου του of Leaves of Grass. Το στούντιο του Μπλακ στην Ουάσινγκτον Στριτ βρισκόταν σε απόσταση μικρότερη του ενός τετραγώνου από την εκδοτική εταιρεία Thayer and Eldridge, και από ότι φαίνεται ο Μπλακ ανέλαβε την φωτογράφιση για την προώθηση του έργου του Γουίτμαν. Στις 13 Οκτωβρίου 1860, δύο χρόνια μετά τα πρώτα πειράματα που πραγματοποίησε ο Γάλλος φωτογράφος Ναντάρ πετώντας με αερόστατο, ο Μπλακ έβγαλε τις πρώτες αεροφωτογραφίες στις Ηνωμένες Πολιτείες σε συνεργασία με τον αεροναυτικό Σάμιουελ Άρτσερ Κινγκ, στο αερόστατο του δευτέρου, Queen of the Air. Φωτογράφισε την Βοστώνη από το αερόστατο θερμού αέρα σε υψόμετρο 365 μέτρων (1.200 πόδια) (8 γυάλινες πλάκες αρνητικού, 10 1/16 x 7 15/16 ίντσες). Το πείραμά του είχε ως αποτέλεσμα μια καλή εκτύπωση, την οποία ο φωτογράφος ονόμασε «Βοστώνη, όπως την βλέπει ο αετός και η αγριόχηνα» ("Boston, as the Eagle and the Wild Goose See It"). Αυτή ήταν η πρώτη καθαρή αεροφωτογραφία οποιασδήποτε πόλης στον κόσμο.Σχεδόν αμέσως μετά, η αεροφωτογραφία χρησιμοποιήθηκε από τον Στρατό της Ένωσης στον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο. Ο Μπλακ στη συνέχεια έγινε ο πρώτος που χρησιμοποίησε το μαγικό φανάρι, έναν προβολέα με κεριά που θεωρείται προκάτοχος των σημερινών προβολέων διαφανειών. Στα τέλη της δεκαετίας του 1870, η επιχείρηση του Μπλακ στηριζόταν σε μεγάλο βαθμό στις προβολές μέσω του μαγικού φαναριού. Σε αυτές συμπεριλαμβανόταν και οι περίφημες φωτογραφίες του από τη Μεγάλη Πυρκαγιά της Βοστώνης το 1872, τις οποίες δημοσίευσε σε ένα φωτογραφικό λεύκωμα με τίτλο Ruins of the Great Fire in Boston, November 1872 (Ερείπια της Μεγάλης Πυρκαγιάς της Βοστώνης, Νοέμβριος 1872). Πέθανε στις 5 Ιανουαρίου 1896, και τάφηκε στο Κέιμπριτζ της Μασαχουσέτης. In Memoriam: JW Black. Wilsons Photographic Magazine, March 1896 Encyclopedia of nineteenth-century photography, Volume 1. CRC Press, 2008. Τζέιμς Γουάλας Μπλακ, στο Find A Grave Έργα του Τζέιμς Γουάλας Μπλακ από τη Δημόσια Βιβλιοθήκη της Βοστώνης
Βραβεία Νταβίντ ντι Ντονατέλο

Τα Βραβεία Νταβίντ ντι Ντονατέλο (ιταλικά: David di Donatello), είναι Ιταλικά Κινηματογράφικα Βραβεία που απονέμονται κάθε χρόνο για κινηματογραφικές ταινίες και παραγωγές από την Ακαδημία Ιταλικού Κινηματογράφου (L'Accademia del Cinema Italiano). Συνολικά υπάρχουν 24 κατηγορίες βραβείων από το 2006.

 Ακολουθώντας τα ίδια κριτήρια των βραβείων Όσκαρ, τα βραβεία Νταβίντ ντι Ντονατέλο (γνωστά και ως "Ντονατέλος") ιδρύθηκαν το 1955 και απονεμήθηκαν για πρώτη φορά στη Ρώμη στις 5 Ιουλίου 1956. Τα βραβεία δημιουργήθηκαν από ένα πολιτιστικό σωματείο (τότε ονομάζονταν The Open Gate), με βασικό στόχο να τιμηθούν οι καλύτερες ιταλικές και ξένες ταινίες κάθε χρόνο. Παρόμοια βραβεία υπήρχαν ήδη στην Ιταλία για περίπου μια δεκαετία νωρίτερα (όπως οι Ασημένιες Κορδέλες), αλλά αυτά ψηφιζόνταν από κριτικούς κινηματογράφου και δημοσιογράφους. Ωστόσο, τα Βραβεία Ντονατέλο απονέμονται από τους ανθρώπους της κινηματογραφικής βιομηχανίας: Σκηνοθέτες, σεναριογράφους, καλλιτέχνες, τεχνικούς, παραγωγούς και ούτω καθεξής. Μετά τη Ρώμη, από το 1957 έως το 1980, οι τελετές απονομής πραγματοποιήθηκαν στο Ελληνικό Θέατρο της Ταορμίνα, κατά την διάρκεια του Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Ταορμίνα, στη συνέχεια δύο φορές στη Φλωρεντία, και τελικά επέστρεψαν στη Ρώμη, πάντα με την υποστήριξη του Προέδρου της Ιταλικής Δημοκρατίας και τώρα με τη συνεργασία του Τμήματος Πολιτιστικών Πολιτικών του Δημοτικού Συμβουλίου της Ρώμης. Οι τελετές απονομής των βραβείων Ντονατέλο, διοργανώθηκαν από τον δημοσιογράφο και παραγωγό ταινιών Μάικλ Στερν, ο οποίος αργότερα ίδρυσε το Ερευνητικό Ίδρυμα Μάικλ Στερν Πάρκινσον στη Νέα Υόρκη. Ο ιδρυτικός οργανισμός, ο οποίος σήμερα ονομάζεται Οργανισμός Νταβίντ ντι Ντονατέλο, είναι πλήρως λειτουργικός και συνεργάζεται με το ιταλικό Υπουργείο Παραστατικών Τεχνών και το Υπουργείο Πολιτιστικών Ιδιοκτησίων και Δραστηριοτήτων. Τα βραβεία Νταβίντ ντι Ντονατέλο απονέμονται κυρίως σε ιταλικές ταινίες, με μια κατηγορία αφιερωμένη στις ταινίες ξένων χωρών. Ο κατάλογος των πρόεδρων της Ακαδημίας Ιταλικού Κινηματογράφου: Νταβίντ ντι Ντονατέλο Καλύτερης Ταινίας Νταβίντ ντι Ντονατέλο Καλύτερου Σκηνοθέτη Νταβίντ ντι Ντονατέλο Καλύτερου Νέου Σκηνοθέτη Νταβίντ ντι Ντονατέλο Καλύτερου Σεναρίου Νταβίντ ντι Ντονατέλο Καλύτερου Παραγωγού Νταβίντ ντι Ντονατέλο Καλύτερου Ηθοποιού Νταβίντ ντι Ντονατέλο Καλύτερης Ηθοποιού Νταβίντ ντι Ντονατέλο Καλύτερου Β' Ανδρικού Ρόλου Νταβίντ ντι Ντονατέλο Καλύτερου Β' Γυναικείου Ρόλου Νταβίντ ντι Ντονατέλο Καλύτερης Φωτογραφίας Νταβίντ ντι Ντονατέλο Καλύτερης Σκηνογραφίας Νταβίντ ντι Ντονατέλο Καλύτερου Μόνταζ Νταβίντ ντι Ντονατέλο Καλύτερου Τραγουδιού Νταβίντ ντι Ντονατέλο Καλύτερης Μουσικής Νταβίντ ντι Ντονατέλο Καλύτερης Ενδυμασίας Νταβίντ ντι Ντονατέλο Καλύτερων Ηχητικών Εφέ Νταβίντ ντι Ντονατέλο Καλύτερης Ξένης Ταινίας Νταβίντ ντι Ντονατέλο Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους Νταβίντ ντι Ντονατέλο Καλύτερου Ντοκιμαντέρ Μαργκαρίτα Μπάι Αλμπέρτο Σόρντι Βιτόριο Γκάσμαν Σοφία Λόρεν Τζιανκάρλο Τζιανίνι Μαρτσέλο Μαστρογιάνι Μόνικα Βίτι Βαλέριο Μαστράντρεα Τόνι Σερβίλο Νίνο Μανφρέντι Ο Επίσημος ιστότοπος (Ιταλικά) Ο Επίσημος ιστότοπος (Αγγλικά)
Τιμοτέ Σαλαμέ

Ο Τιμοτέ Σαλαμέ (αγγλική προφορά Τίμοθι Σάλαμε, γαλλικά: Timothée Hal Chalamet, γέννηση: 27 Δεκεμβρίου 1995) είναι γαλλοαμερικανός ηθοποιός. Έχει λάβει διάφορες διακρίσεις, μεταξύ των οποίων υποψηφιότητες για Όσκαρ, δύο Χρυσές Σφαίρες και τρία Βραβεία Κινηματογράφου BAFTA.

 Ο Σαλαμέ γεννήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου του 1995 στη Νέα Υόρκη. Ο πατέρας του είναι Γάλλος, ενώ η μητέρα του Αμερικανίδα εβραϊκής καταγωγής. Μιλάει δύο γλώσσες, αγγλικά και γαλλικά, ενώ πέρα από την αμερικανική, κατέχει επίσης γαλλική υπηκοότητα.To 2012 έπαιξε σε οκτώ επεισόδια της τηλεοπτικής σειράς Homeland και προτάθηκε μαζί με όλο το καστ στα Βραβεία Σωματείου Ηθοποιών. Στη συνέχεια, εμφανίστηκε στην ταινία Interstellar. Το 2017 έπαιξε στην ταινία Να με φωνάζεις με τ' όνομά σου και έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ, Χρυσή Σφαίρα, BAFTA και SAG Α' Ανδρικού Ρόλου. Επίσης, για αυτήν την ταινία και το Πασχαλίτσα προτάθηκε μαζί με όλο το καστ στα Βραβεία Σωματείου Ηθοποιών. Έπαιξε τον πρωταγωνιστικό ρόλο του βασιλιά Ερρίκου Ε΄ της Αγγλίας, στην ταινία του 2019 Ο βασιλιάς και εξέχοντες ρόλους στα Πασχαλίτσα, Ταξιδεύοντας με τον εχθρό μου και Ένα Όμορφο Αγόρι. Επίσης, στην ταινία Dune (2021) είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Paul Atreides. Ο Σαλαμέ μένει στη Νέα Υόρκη. Το όνειρό του ήταν να παίξει ποδόσφαιρο επαγγελματικά. Υποστηρίζει τους Νιου Γιορκ Νικς και τη γαλλική ποδοσφαιρική ομάδα Σεντ Ετιέν. Του αρέσει η χιπ χοπ μουσική και τον εμπνέει ο ράπερ Kid Cudi. Μεταξύ 2018-2020, είχε δεσμό με τη Λίλυ-Ρόουζ Ντεπ. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Timothée Chalamet στο Wikimedia Commons