IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Υπουργείο Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ

Το Υπουργείο Πολεμικού Ναυτικού (αγγλικά: Department of the Navy (DoN)‎) των Ηνωμένων Πολιτειών συστάθηκε από διάταγμα του Κογκρέσου στις 30 Απριλίου 1798 (μετά από πρόταση του Τζέιμς ΜακΧένρι), με σκοπό να παρέχει την κυβερνητική οργανωτική δομή του Πολεμικού Ναυτικού, των Πεζοναυτών (από το 1834) και της Ακτοφυλακής των ΗΠΑ, όταν αυτή διευθυνόταν από τον Πρόεδρο (ή το Κογκρέσο κατά τη διάρκεια πολέμων), ως υπηρεσία του Υπουργείου Ναυτικών, αν και κάθε ένα από αυτά ήταν ανεξάρτητος υπηρεσιακός κλάδος. Το Υπουργείο Ναυτικού ήταν Εκτελεστικό Υπουργείο και ο Υπουργός ήταν μέλος του προεδρικού συμβουλίου μέχρι το 1949, όταν οι τροποποιήσεις του νόμου περί εθνικής ασφάλειας του 1947 άλλαξαν το όνομα του Εθνικού Στρατιωτικού Ιδρύματος στο Υπουργείο Άμυνας και το κατέστησαν Εκτελεστικό Υπουργείο. Το Υπουργείο Πολεμικού Ναυτικού έγινε τότε, μαζί με τα αντίστοιχα υπουργεία του στρατού και της αεροπορίας, Στρατιωτικό Υπουργείο εντός του Υπουργείου Άμυνας, υπό την επίβλεψη, καθοδήγηση και έλεγχο του Υπουργού Εθνικής Άμυνας.

 Το Υπουργείο Πολεμικού Ναυτικού είναι έχει ως επικεφαλής του, τον Υπουργό Πολεμικού Ναυτικού, επίσης γνωστό ως SECNAV στη ναυτική ορολογία, ο οποίος έχει την εξουσία να διεξάγει όλες τις υποθέσεις του Υπουργείου, υπό τον έλεγχο του Υπουργού Άμυνας και του Προέδρου. Ο Υπουργός Πολεμικού Ναυτικού διορίζεται από τον Πρόεδρο με τη συμβουλή και τη συναίνεση της Γερουσίας. Ο Υπουργός επικουρείται από έναν Υφυπουργό Πολεμικού Ναυτικού, τέσσερις αναπληρωτές Υπουργούς Πολεμικού Ναυτικού και έναν Γενικό Σύμβουλο, οι οποίοι επίσης διορίζονται από τον Πρόεδρο με τη συμβουλή και τη συγκατάθεση της Γερουσίας. Οι ανώτατοι αξιωματικοί στο Υπουργείο Πολεμικού Ναυτικού είναι ο Αρχηγός Ναυτικών Επιχειρήσεων και ο Διοικητής Θαλάσσιων Σωμάτων, οι οποίοι είναι οι κύριοι στρατιωτικοί σύμβουλοι του Υπουργού. Επιβλέπουν τις αντίστοιχες στρατιωτικές υπηρεσίες του Υπουργείου Πολεμικού Ναυτικού και σε ξεχωριστή ιδιότητα υπηρετούν ως μέλη των Κοινού Επιτελείου. Επίσημη ιστοσελίδα του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ Επίσημη ιστοσελίδα του Σώματος Πεζοναυτών των ΗΠΑ Επίσημη ιστοσελίδα του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας των ΗΠΑ Υπουργείο Πολεμικού Ναυτικού στο Ομοσπονδιακό Μητρώο
Punisher

Ο Punisher (πραγματικό όνομα: Francis "Frank" Castle, ελληνική μετάφραση: Τιμωρός) είναι φανταστικός αντιήρωας που εμφανίζεται σε αμερικανικά κόμικς της Marvel Comics. Πρωτοεμφανίστηκε το 1974 στο The Amazing Spider-Man #129 και δημιουργήθηκε από τους Τζέρι Κόνγουεϊ, Ρος Άντρου και Τζον Ρομίτα.

 Ο Φρανκ Καστλ ήταν παρασημοφορημένος λοχαγός των πεζοναυτών, μέχρι την ημέρα που πήγε για πικ-νικ στη Νέα Υόρκη με την γυναίκα του και τα δύο παιδιά του. Εκεί, έγιναν μάρτυρες δολοφονίας από μαφιόζους, οι οποίοι προσπάθησαν να τους σκοτώσουν. Μόνο ο Φρανκ επέζησε. Παραιτήθηκε από τους πεζοναύτες και άρχισε να προετοιμάζεται για την επιστροφή του. Έγινε ένας πάνοπλος εκδικητής, ορκισμένος να σκοτώνει όποιον παραβαίνει τον νόμο. Οι μέθοδοί του τον έχουν φέρει αντιμέτωπο με τους Spider-Man, Daredevil, αλλά και τους αστυνόμους, όμως αρνείται να πολεμά τους τελευταίους. Η Εγκυκλοπαίδεια της Marvel Comics, Spider-Man: Ο Απόλυτος Οδηγός
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1982-83

Η Β΄ κατηγορία Κύπρου 1982-83 αποτέλεσε το 28ο πρωτάθλημα στη Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κατέκτησε ο Ερμής Αραδίππου για 1η φορά στην ιστορία του.

 Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορία την περίοδο 1982-83 συμμετείχαν 14 ομάδες. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα και η ομάδα που τερμάτισε στη δεύτερη θέση προβιβάστηκαν στην Α΄ κατηγορία 1983-84. Οι δύο τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στη Γ΄ κατηγορία 1983-84. Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Ομάδες που δεν συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που προήχθησαν στην Α΄ κατηγορία 1982-83 Αλκή Λάρνακας Άρης ΛεμεσούΟμάδες που διαβαθμίστηκαν στην Γ΄ κατηγορία 1982-83: Ακρίτας Χλώρακας Διγενής Ακρίτας ΜόρφουΟμάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που διαβαθμίστηκαν από την Α΄ κατηγορία 1981-82 Κεραυνός Στροβόλου Ευαγόρας ΠάφουΟμάδες που προήχθησαν από την Γ΄ κατηγορία 1981-82: Διγενής Ακρίτας Ύψωνα Αναγέννηση Δερύνειας Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=2 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί «Έπεσαν Άδωνις-Οθέλλος». Η Σημερινή: σελ. 11. 4 Μαΐου 1983. «Βαθμολογία Β΄ κατηγορίας». Ο Φιλελεύθερος: σελ. 6. 4 Μαΐου 1983. Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1982-83 Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1982-83 Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1982-83
Against the Grain

Το Against the Grain είναι το πέμπτο στούντιο άλμπουμ του μπλουζ ροκ κιθαρίστα Ρόρι Γκάλαχερ, το οποίο κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1975 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Chrysalis Records" και επανεκδόθηκε στις 23 Νοεμβρίου 1999 από την "Buddha Records" με δύο επιπλέον τραγούδια, τα "Cluney Bues" και "My Baby, Sure". Το 1975, ο Γκάλαχερ υπέγραψε συμβόλαιο για έξι δίσκους με τη δισκογραφική εταιρεία "Chrysalis Records" με πρώτη κυκλοφορία το συγκεκριμένο άλμπουμ. Παρ' όλα αυτά, ο δίσκος έλαβε πιο μέτριες κριτικές σε σύγκριση με τους προκατόχους του. Το "Against the Grain" βραβεύθηκε ως ασημένιος δίσκος από την British Phonographic Industry στις 31 Οκτωβρίου 1975 και έγινε χρυσό στις 25 Φεβρουαρίου 2005.

 1. Let Me In (Gallagher) - 4:03 2. Cross Me Off Your List (Gallagher) - 4:26 3. Ain't Too Good (Gallagher) - 3:54 4. Souped-Up Ford (Gallagher) - 6:24 5. Bought and Sold (Gallagher) - 3:24 6. I Take What I Want (Porter, Hodges, Hayes) - 4:22 7. Lost at Sea (Gallagher) - 4:06 8. All Around Man (Davenport) - 6:14 9. Out on the Western Plain (Lead Belly) - 3:53 10. At the Bottom (Gallagher) - 3:18 Against the Grain (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: Οκτώβριος 1975 Against the Grain (άλμπουμ)Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Χρυσός Οι μουσικοί οι οποίοι συμμετείχαν στις ηχογραφήσεις του "Against the Grain" είναι οι εξής: Ρόρι Γκάλαχερ - φωνητικά, κιθάρα Τζέρι ΜακΑβόι - μπάσο Ροντ ντε Αθ - κρουστά, τύμπανα Λου Μάρτιν - πλήκτρα Allmusic review Sputnik Music review Επίσημο site του Rory Gallagher Αμερικανικά τσαρτ Βραβεύσεις από τη BPIΑρχειοθετήθηκε 2017-07-10 στο Wayback Machine.
Δήμος Γκόστιβαρ

Ο Δήμος Γκόστιβαρ (σλαβομακεδονικά: Гостивар‎ /ˈɡɔstivar/; αλβανικά: Gostivari‎, τουρκικά: Gostivar) είναι δήμος στο δυτικό μέρος της Βόρειας Μακεδονίας. Αποτελεί μέρος της Περιφέρειας Πόλογκ. Γκόστιβαρ ονομάζεται επίσης η πόλη στην οποία βρίσκεται η έδρα του Δήμου Γκόστιβαρ.

 Ο Δήμος Γκόστιβαρ συνορεύει με: τον Δήμο Μαυρόβο και Ροστούσα και τον Δήμο Κίτσεβο στα νότια τον Δήμο Μακέντονσκι Μπροντ στα ανατολικά τον Δήμο Μπρεβένιτσα και τον Δήμο Βραψίστα στα βόρεια την Αλβανία και το Κοσσυφοπέδιο στα δυτικά Επίσημος ιστότοπος
Κεραμιδιά Ήλιδας Ηλείας

Η Κεραμιδιά είναι οικισμός του πρώην καποδιστριακού δήμου Αμαλιάδας και νυν καλλικρατικού δήμου Ήλιδας. Βρίσκεται 15 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Αμαλιάδας, κοντά στο Φράγμα Πηνειού, σε υψόμετρο 124 μέτρων.

 Η παλιά ονομασία του ήταν Μπεζαΐτη από κάποιον Τούρκο μπέη ονόματι Μπεζαΐτ αγά που ζούσε στη συγκεκριμένη περιοχή. Εμφανίζεται δε ως Bozaiti σε Ιταλούς περιηγητές του 18ου αιώνα και μετονομάστηκε σε Κεραμιδιά το 1928. Η ιστορία της ευρύτερης περιοχής ξεκινάει από την Παλαιολιθική εποχή όπως αποδεικνύεται από ευρήματα του παρακείμενου αρχαιολογικού μουσείου της αρχαίας Ήλιδας και συνεχίζεται αδιαλείπτως μέχρι σήμερα. Το 1909 υπέστη καταστροφές από μεγάλο σεισμό από τον οποίο σκοτώθηκαν 7 άνθρωποι. Στις 18 Ιουλίου του 1944 οι Γερμανοί έκαψαν τα περισσότερα σπίτια του χωριού και σκότωσαν 15 κατοίκους, ως αντίποινα για το φόνο δύο Γερμανών στρατιωτών από αντάρτες. Όπως στα περισσότερα χωριά της Ελλάδας μέχρι το 1960 αρκετοί κάτοικοί του μετανάστευσαν στα μεγάλα αστικά κέντρα του εσωτερικού ή εξωτερικού (Αμερική Αυστραλία, Γερμανία). Οι κάτοικοί του σήμερα ασχολούνται με τη γεωργία κυρίως (σταφίδες, αμπέλια, ελιές) και την κτηνοτροφία. Η εξέλιξη του μόνιμου πληθυσμού από το 1981 είναι η εξής: Ντελόπουλος, Γεώργιος (2000). «Κεραμιδιά Ηλείας»,Χθες σήμερα αύριο. Αθήνα: Έκδοση Συλλόγου Κεραμιδιωτών Αθήνας.
Καζίμιρ Γ΄ του Γκνιεφκόβο

Ο Καζίμιρ Γ΄, πολων. Kazimierz III (π. 1280/84 - 22 Αυγούστου 1345/13 Μαΐου 1350) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας τού Ινόβροτσλαφ (1287-1314), υποτελής τού βασιλιά της Πολωνίας (1306-), κυβερνήτης τού δουκάτου της Πομερελίας (Γκντανσκ) (1306-09) και κυβερνήτης τού Γκνήφκοβο (1332-43), ώσπου εκτοπίστηκε από το Τευτονικό Τάγμα.

 Ήταν ο τρίτος γιος τού Ζιεμόμισλ δούκα του Ινόβροτσλαφ και της Σαλώμης των Σαμποριδών, κόρης τού Σαμπόρ Β΄ δούκα της Πομερέλιας. Όταν το 1287 απεβίωσε ο πατέρας του, ο Καζίμιρ Γ΄ και οι δύο αδελφοί του ήταν ανήλικοι, έτσι ανέλαβαν επίτροποι η Σαλώμη και ο θείος τους Βλάντισλαφ Α΄ ο Βραχύς. Το 1294 ο πρωτότοκος Λέσεκ ενηλικιώθηκε και π. το 1302 ο Καζίμιρ Γ΄. Αρχικά οι τρεις αδελφοί κυβέρνησαν μαζί. Το 1300 αναγκάστηκε να δηλώσει υποταγή στον Βεγκέσλαο Β΄ της Βοημίας. Το 1306 έγινε υποτελής τού θείου του με αντάλλαγμα τη θέση τού κυβερνήτη τού Γκντανσκ. Όμως το 1309 το Τευτονικό Τάγμα εισέβαλε και ο Καζίμιρ Γ΄ αναγκάστηκε να φύγει από τη θέση. Έπειτα ο Καζίμιρ Γ΄ μαζί με τον δευτερότοκο αδελφό του Πσέμισλ διαφώνησαν σε οικονομικά θέματα με τον επίσκοπο Γκέρβαρντ. Το 1310 τα δύο αδέλφια λαφυραγώγησαν την περιοχή Ράτσιαζ τού επισκόπου, που μετά τους αφόρισε. Τότε οι δύο τους τον φυλάκισαν μαζί με τον αδελφό του Στανίσλαφ κοσμήτορα του Συλλόγου τού καθεδρικού τού Βλοτσλάβεκ. Τα δύο μέρη τελικά κατέληξαν σε συμφωνία: οι δύο αιχμάλωτοι ελευθερώθηκαν και ο αφορισμός ήρθη. Νυμφεύτηκε το διάστημα 1312-18 την σύζυγό του, που απεβίωσε το 1332/43. Κατά τον χρονικογράφο Γιαν του Τσάρνκουφ είχε τέκνα: Ελισάβετ π. 1315/23 - μετά το 1345, παντρεύτηκε τον Στέφανο Β΄ μπάνο της Βοσνίας. Η κόρη τους: Ελισάβετ π. 1339-1387, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Α΄ των Καπετιδών-Ανζού βασιλιά της Ουγγαρίας & Πολωνίας. Βλάντισλαφ ο Λευκός π. 1327/33-1388, δούκας τού Γκνιέφκοβο. M. Biskup: Wojny Polski z Zakonem Krzyżackim (1308 – 1521), Gdańsk 1993. W. Długokęcki: Stosunek zakonu krzyżackiego do Tczewa w XIV wieku. Przyczynek do polityki miejskiej Krzyżaków na Pomorzu Gdańskim, "Zapiski Historyczne” 1999, vol. LXIV, pp. 3–4. E. Długopolski: Władysław Łokietek na tle swoich czasów, Wrocław 1951. Karol Górski: Zakon Krzyżacki a powstanie państwa pruskiego (2nd edition), Malbork 2003. M. Grzegorz: Pomorze Gdańskie pod rządami Zakonu krzyżackiego w latach 1308 – 1466, Bydgoszcz 1997.
Σίντι Μοχάμεντ Ουλντ Μπουμπακάρ

Ο Σίντι Μοχάμεντ Ουλντ Μπουμπακάρ (Sidi Mohamed Ould Boubacar, 31 Μαΐου 1957-) είναι Μαυριτανός πολιτικός. Διορίστηκε πρωθυπουργός στις 7 Αυγούστου του 2005 από το συνταγματάρχη Ελί Ουλντ Μοχάμεντ Βαλ (Ely Ould Mohamed Vall) και διατηρήθηκε στο αξίωμα μέχρι το 2007. Ήταν επίσης πρωθυπουργός από το 1992 μέχρι το 1996, επί προεδρίας Μααούγια Ουλντ Σιντ Αχμέντ Τάγια. Είναι μέλος του κόμματος PRDS.

 Γεννήθηκε στο Ατάρ της Μαυριτανίας στις 31 Μαΐου του 1957. Τον Απρίλιο του 1983 έγινε περιφερειακός έφορος στη Νουαντιμπού και στη συνέχεια τεχνικός σύμβουλος του Υπουργείου Οικονομικών και Εμπορίου τον Νοέμβριο του 1983. Το Μάρτιο του 1984 ανέλαβε γενικός έφορος της Μαυριτανίας. Επί προεδρίας του Τάγια αναρριχήθηκε σε διάφορα οικονομικά πόστα.Τον Οκτώβριο του 1990 ανέλαβε υπουργός Οικονομικών και διορίστηκε πρωθυπουργός στις 18 Απριλίου του 1992. Απολύθηκε από τον πρόεδρο Τάγια στις 2 Ιανουαρίου του 1996. Στις 6 Ιανουαρίου του 1996 εξελέγη γενικός γραμματέας του κυβερνώντος κόμματος (Δημοκρατικό και Σοσιαλιστικό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα) PRDS. Ανέλαβε διευθυντής του προεδρικού συμβουλίου το 2001 και πρεσβευτής της χώρας του στη Γαλλία το 2004. Έπειτα από το στρατιωτικό πραξικόπημα στις 3 Αυγούστου του 2005, ο Τάγια ανατράπηκε. Ο Μπουμπακάρ επέστρεψε από τη Γαλλία στις 6 Αυγούστου και διορίστηκε πρωθυπουργός από το νέο καθεστώς στις 7 Αυγούστου. Ο διορισμός του έγινε λίγο μετά την παραίτηση του τελευταίου πρωθυπουργού πριν την ανατροπή του Τάγια, του Σγκερ Ουλντ Μπαρέκ (Sghair Ould M'Bareck) . Όπως όλα τα μέλη του στρατιωτικού συμβουλίου που κυβέρνησε τη χώρα την περίοδο από το 2005 ως το 2007, δεν επετράπη στον Μπουμπακάρ να κατέλθει υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 2007. Μετά τη διεξαγωγή των εκλογών και την επιβεβαίωση των αποτελεσμάτων από το συνταγματικό συμβούλιο, ο Μπουμπακάρ παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία στις 31 Μαρτίου και του ζητήθηκε να παραμείνει ως υπηρεσιακός πρωθυπουργός, έως ότου αναλάβει ο νέος πρόεδρος, Σίντι Ουλντ Σεΐχ Αμπνταλαχί, στις 19 Απριλίου. Ο νέος πρόεδρος διόρισε πρωθυπουργό τον Ζέιν Ουλντ Ζεϊντάν στις 20 Απριλίου.
Ρόμπερτ Χάρτινγκ

Ο Ρόμπερτ Χάρτινγκ (Robert Harting, γεννήθηκε 18 Οκτωβρίου 1984) είναι Γερμανός πρώην δισκοβόλος. Ήταν χρυσός Ολυμπιονίκης το 2012 στο Λονδίνο, Παγκόσμιος Πρωταθλητής τρεις φορές (2009, 2011, 2013) και Πρωταθλητής Ευρώπης δύο φορές (2012, 2014).

 Ο Ρόμπερτ Χάρτινγκ γεννήθηκε στις 18 Οκτωβρίου του 1984 στο Κότμπους (Cottbus) της πρώην Ανατολικής Γερμανίας. Ανήκει στο σύλλογο SCC Berlin (Sport-Club Charlottenburg Berlin e.V.) και έχει προπονητή τον Werner Goldmann. Το 2001 ήταν δεύτερος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων στο Ντέμπρετσεν στην Ουγγαρία και τέσσερα χρόνια αργότερα πρώτος στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα για αθλητές κάτω των 23 ετών στο Έρφουρτ. Το 2007 κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου στην Οζάκα. Στο επόμενο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, το 2009, στο Βερολίνο κέρδισε το χρυσό μετάλλιο ρίχνοντας το δίσκο στα 69 μ. και 43 εκ. Ακολούθησαν άλλα δύο χρυσά μετάλλια σε παγκόσμια πρωταθλήματα, το 2011 στο Νταεγού, και το 2013 στη Μόσχα, με βολές στα 68μ. και 97 εκ. και 69 μ. και 11 εκ. αντίστοιχα. Ο Χάρτινγκ κέρδισε το χρυσό μετάλλιο και σε πανευρωπαϊκά πρωταθλήματα, το 2012 στο Ελσίνκι και το 2014 στη Ζυρίχη ενώ το 2010 στο Πανευρωπαικό Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου στη Βαρκελώνη ήταν δεύτερος. Το 2012 στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου ήταν χρυσός Ολυμπιονίκης με βολή στα 68μ. και 27 εκ. http://www.derharting.de/ http://www.iaaf.org/athletes/germany/robert-harting-183511
Αναστάσια Ακόστα

Η Αναστάσια Ακόστα (Anastasia Acosta, γεννημένη ως Αναστάσια Μαγδαλένα Ακόστα Λόρια Anastasia Magdalena Acosta Loría, 18 Οκτωβρίου 1974 -) είναι Κοσταρικανή ηθοποιός και μοντέλο. Έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό ως Αναστάσια, μέσα από τις συμμετοχές στις μεξικάνικες τηλενουβέλες. Σε νεαρή ηλικία, η Αναστάσια και η οικογενεία της μετακόμισε στο Μεξικό, άρχισε να δουλεύει ως μοντέλο μαζί με τις δυο αδελφές της. Όταν ξεκίνησε την σταδιοδρομία της στο μοντελίνγκ, αρκετοί μεξικανοί παραγωγοί, της έκαναν διάφορες προτάσεις την τηλεόραση, προτάσεις που δέχτηκε και το 1996 κάνει το ντεμπούτο της στην μεξικάνικη τηλενουβέλα "Μαρισόλ" με την Έρικα Μπουενφίλ και τον Εδουάρδο Σανταμαρίνα. Το 1998 παίζει στην Παουλίνα "(La usurpadora)", μαζί με τους Φερνάντο Κολούνγκα, Γκαμπριέλα Σπάνικ και την Λιμπερτάδ Λαμάρκε.

 Τηλενουβέλες Marisol - 1996, ως Γιολάντα "Γιόλι" La usurpadora - 1998, ως Βιβιάνα Καρρίγιο ντε Γκόμες Rosalinda - 1999, ως Αλσίρα Ορντόνιες ¡Vivan los niños! - 2002/03, ως Ντάλια Corazón de melón - 2003, ως Μπάρμπαρα Amar otra vez - 2004, ως Αδριάνα Κανδάμο Ριβαδενέιρα Pablo y Andrea - 2005, ως Πάολα Tormenta en el paraíso - 2007/08, ως Λεονόρ Un refugio para el amor - 2012, Γκεστ εμφάνιση Los miserables - 2014, ως Κονσουέλο "Τσέλο" Μοντεαγούδο ντε ΓκορδίγιοΤηλεόραση La rueda de la fortuna - 1995, ως Η ίδια El diario de la noche - 1996, ως Η ίδια Derbez en cuando - 1998/99, ως Η ίδια Cuento de Navidad - 1999/00, Χασίβ/Βιριάνα Humor es... Los Comediantes - 1999/01, ως Συμπαρουσιάστρια Cero en conducta - 2000/02, ως Ρόσα Ντάβαλος Μόντες Mujer, casos de la vida real - 2001/06 La jaula - 2003 Se Vale TV - 2009/11Θέατρο Quiero pero no puedo (Teatro Insurgentes) El show de la escuelita (Teatro blanquita) Busco al hombre de mi vida, marido ya tuve (Teatro Arlequín/Teatro Ofelia) Αναστάσια Ακόστα στην IMDb
Glas Srpske

Η Glas Srpske (στα σερβικά κυριλλικά: Глас Српске) είναι εφημερίδα εκδιδόμενη στη Μπάνια Λούκα, πρωτεύουσα της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας, στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Σημερινός διευθυντής της είναι ο Μπόρις Ντμιτρασίνοβιτς, ενώ η Κουσμούκ Μιργιάνα είναι αρχισυντάκτης.

 Η εφημερίδα ιδρύθηκε στις 31 Ιουλίου 1943 υπό την ονομασία Glas στη Ζούπιτσα, στην Κραγίνα της Βοσνίας, σε κοντινή απόσταση του Ντρβαρ. Εκείνη την περίοδο, χρησίμευε ως όργανο των Κομμουνιστών Παρτιζάνων του Τίτο. Μετά το 1945, άρχισε να εκδίδεται στη Μπάνια Λούκα, ενώ, έως τον Ιούνιο του 1951, αποτέλεσε όργανο του Λαϊκού Μετώπου της Περιφέρειας (στα σερβικά κυριλλικά: Обласног народног фронта). Στην συνέχεια, έως τον Σεπτέμβριο του 1953, κατέστη όργανο της Σοσιαλιστικής Συμμαχίας των Εργατών της Γιουγκοσλαβίας (Социјалистички савез радног народа Југославије) και έλαβε την ονομασία Banjalučke Novine, προτού ανακτήσει την παλαιότερη ονομασία της ως Glas το 1963. Μετά τις 8 Φεβρουαρίου 1983, η εφημερίδα άρχισε να κυκλοφορεί σε καθημερινή βάση. Μετά τον Πόλεμο της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης και, πιο συγκεκριμένα, μετά τις 15 Σεπτεμβρίου 1992, η Συνέλευση της Σερβικής Δημοκρατίας έλαβε την απόφαση να την καταστήσει ως το επίσημο όργανο της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας και, στις 28 Σεπτεμβρίου 1992, η εφημερίδα έλαβε την ονομασία Glas Srpski, η « Σερβική Φωνή ». Η Glas Srpski έλαβε την ονομασία Glas Srpske στις 5 Μαΐου 2003. Μετά το 1992, η εφημερίδα τέθηκε υπό τον έλεγχο της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Το 2008, ποσοστό της τάξεως του 48 % επί του συνόλου των μετοχών της εφημερίδας, καθώς και ποσοστό της τάξεως του 62 % επί των μετοχών της που ανήκε στον εκδοτικό οίκο Glas srpski - Grafika εξαγοράστηκαν από ένα consortium το οποίο αποτελείτο από την ανταγωνίστρια εφημερίδα Nezavisne Novine και την κατασκευαστική εταιρεία Integral Inženjering. Η εφημερίδα είναι γραμμένη στο σερβικό κυριλλικό αλφάβητο. Κατάλογος εφημερίδων της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης Πολιτισμός της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης Πολιτισμός της Σερβίας (Σερβικά) Επίσημη ιστοσελίδα
Άγιος Δημήτριος Άρτας

Ο Άγιος Δημήτριος ή αλλιώς Κυράτσα είναι χωριό της δημοτικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Πέτα, του δήμου Νικολάου Σκουφά, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Άρτης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Άρτας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.

 Ο Άγιος Δημήτριος είναι μεγάλο πεδινό χωριό στο νοτιοκεντρικό τμήμα του νομού Άρτας. Βρίσκεται πάνω στην Ιονία Οδό και στην ανατολική όχθη του Αράχθου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 60. Απέχει 1 χλμ. Β.ΒΑ. της Άρτας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1971 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Πέτα. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, αποσπάστηκε από τον δήμο Πέτα και προσαρτήθηκε στον δήμο Νικολάου Σκουφά. Ο ναός του Αγίου Δημητρίου στο κέντρο του οικισμού Η ξύλινη τοξωτή γέφυρα στον Άραχθο ποταμό Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Κερπινή Αρκαδίας

Η Κερπινή είναι ορεινό χωριό στην Πελοπόννησο και την Περιφερειακή Ενότητα Αρκαδίας. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 950 μέτρων στις βόρειες πλαγιές του όρους Μαίναλο και αποτελεί ένα από τα πιο ορεινά χωριά της Αρκαδίας. Η Κερπινή ανήκει στο Δήμο Γορτυνίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2021 έχει 78 κατοίκους. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Στην Κερπινή υπάρχει παραδοσιακό καφενείο που λειτουργεί και ως παντοπωλείο, βρίσκεται στην κεντρική πλατεία του χωριού και είναι σημείο συνάντησης μικρών και μεγάλων. Απέχει 63,3 χμ από την Τρίπολη, 33 χμ από τη Βυτίνα και 46,3 χμ από τη Δημητσάνα.

 Η Κερπινή είναι κτισμένη σε υψόμετρο 950 μέτρων στις βόρειες πλαγιές του όρους Μαίναλο και αποτελεί ένα από τα πιο ορεινά χωριά της Αρκαδίας. Η Κερπινή ανήκει στο Δήμο Γορτυνίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2021 έχει 78 κατοίκους. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Στην Κερπινή υπάρχει παραδοσιακό καφενείο που λειτουργεί και ως παντοπωλείο, βρίσκεται στην κεντρική πλατεία του χωριού και είναι σημείο συνάντησης μικρών και μεγάλων. Απέχει 63,3 χμ από την Τρίπολη, 33 χμ από τη Βυτίνα και 46,3 χμ από τη Δημητσάνα. Η σπηλιά του Αγιοταξιάρχη και το φαράγγι του ποταμού Ρεντεζέλα απέχουν 3 χιλιόμετρα από την Κερπινή. Η λίμνη του λάδωνα απέχει από την Κερπινή 15 χιλιόμετρα. Στον λόφο του Αγιοθανάση υπάρχουν τμήματα αρχαίου κάστρου της Μυκηναϊκής εποχής. Το χωριό αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση το 1835 στο ΦΕΚ 16Α - 24/05/1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Καρνεσίου. Το 1912 με το ΦΕΚ 252Α - 24/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Από το 1927 έως το 1940 είχε μετονομαστεί σε Μονάστρα.Σύμφωνα με την παράδοση, την περίοδο πριν την Επανάσταση του 1821, αποτελούσε κρησφύγετο του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και δύο φορές κινδύνευσε να συλληφθεί από τους Τούρκους. Πηγές αναφέρουν ότι η Κερπινή είναι από τα πρώτα χωριά που υπάρχει στρατόπεδο των εξεγερμένων, που θεωρείται ότι είναι από τις πρώτες κινήσεις που γίνονται για την πολιορκία της Τριπολιτσάς. Σύλλογος Απανταχού Κερπινιωτών Κερπινή Αρκαδίας-Ιστορικά στοιχεία Πανεπιστήμιο Πατρών-Κερπινή Αρκαδίας Κερπινή: Το γραφικό χωριό της Αρκαδίας μέσα στο πράσινο Αρχειοθετήθηκε 2021-01-20 στο Wayback Machine. Κερπινή Αρκαδίας:το κρησφύγετο του Γέρου του Μοριά
Ελεονώρα Δωροθέα του Άνχαλτ-Ντέσαου

H Ελεονώρα Δωροθέα, γερμ. Eleonora Dorothea von Anhalt-Dessau (16 Φεβρουαρίου 1602 - 26 Δεκεμβρίου 1664) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν κόρη του πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντέσαου και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Βαϊμάρης.

 Ήταν η πέμπτη κόρη (2η από τον 2ο γάμο) του Ιωάννη Γεωργίου Α΄, πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντέσαου και της Δωροθέας του Βίττελσμπαχ, κόρης του Ιωάννη Καζιμίρ, παλατινού κόμη του Ζίμμερν. Παντρεύτηκε το 1625 τον Γουλιέλμο των Βέττιν, δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης και είχε τέκνα: Ιωάννης Ερνέστος Β΄ 1627-1638, δούκας της Σαξονίας-Βαϊμάρης. Αδόλφος Γουλιέλμος 1632-1668, δούκας της Σαξονίας-Άιζεναχ. Ιωάννης Γεώργιος Α΄ 1634-1686, δούκας της Σαξονίας-Άιζεναχ. Βερνάρδος Β΄ 1638-1678, δούκας της Σαξονίας-Ιένας. Δωροθέα Μαρία 1641-1675, παντρεύτηκε τον Μαυρίκιο, δούκα της Σαξονίας-Τσάιτς. Βιλελμίνη Ελεονώρα 1636-1653, Φρειδερίκος 1640-1656, Ιωάννης Γουλιέλμος 1630-1639, Γουλιέλμος 1626. Zeitschrift des Vereins für thüringische Geschichte und Alterthumskunde, vol. 2, Jena, 1855, p. 6 Erika Alma Metzger, Richard E. Schade: Sprachgesellschaften, galante Poetinnen,, Rodopi, Amsterdam, 1989 S. 553
Άγκνια Μπαρτό

Η Άγκνια Λβόβνα Μπαρτό (ρωσικά: Агния Львовна Барто‎, γεννηθείσα Βόλοβα, ρωσικά: Волова‎, 4 Φεβρουαρίου 1906, Μόσχα — 1 Απριλίου 1981, Μόσχα) ήταν Ρωσίδα ποιήτρια, συγγραφέας και συγγραφέας παιδικής λογοτεχνίας.

 Γεννήθηκε στη Μόσχα και σπούδασε στη Σχολή Μπαλέτου. Της άρεσε η ποίηση και σύντομα άρχισε να γράφει τη δική της, προσπαθώντας να μιμηθεί την Άννα Αχμάτοβα και τον Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι. Διάβασε την ποίηση της τελετή αποφοίτησης της από το σχολείο μπαλέτου, όπου μεταξύ των προσκεκλημένων ήταν και ο υπουργός παιδείας (Ανατόλι Λανατσάρσκι) ο οποίος παρατήρησε ότι αντί να γίνει μπαλαρίνα, θα έπρεπε να γίνει επαγγελματίας ποιήτρια. Παντρεύτηκε τον ποιητή Πάβελ Μπαρτό για αυτό και από τα ποιήματά τους είναι δημοσιευμένα και στα δύο ονόματα. Το 1925 δημοσίευσε το πρώτο της βιβλίο Το αγόρι Wan-Lin από την Κίνα και Μίσκα ο μικρός κλέφτης. Στη συνέχεια εξέδωσε την Πρωτομαγιά, το 1926 Τα Αδέλφια και το 1928 έλαβε θετική κριτική από τον Κορνέι Τσουκόβσκι. Μετά τη δημοσίευση ενός βιβλίου με ποιητικές μινιατούρες για τα νήπια Τα παιχνίδια, το 1936 ξαφνικά έγινε μια από τις πιο δημοφιλείς συγγραφείς για τα παιδιά με εκατομμύρια αντίτυπα δημοσιεύσεων. Το 1949 πήρε το βραβείο Στάλιν. Κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου εργάστηκε σε ένα ορφανοτροφείο όπου και βοήθησε τους ανθρώπους να βρουν τα μέλη της οικογένειάς τους που είχαν χαθεί στον πόλεμο. Έγραψε ένα βιβλίο για αυτό το 1966. Τέλος υπήρξε και σεναριογράφος για παιδικά φιλμ. Biography of Agnia Barto (Αγγλικά)
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1983-84

Η Β΄ κατηγορία Κύπρου 1983-84 αποτέλεσε το 29ο πρωτάθλημα στη Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κατέκτησε ο Ολυμπιακός Λευκωσίας για 1η φορά στην ιστορία του.

 Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορία την περίοδο 1983-84 συμμετείχαν 14 ομάδες. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα και η ομάδα που τερμάτισε στη δεύτερη θέση προβιβάστηκαν στην Α΄ κατηγορία 1984-85. Οι δύο τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στη Γ΄ κατηγορία 1984-85. Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Ομάδες που δεν συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που προήχθησαν στην Α΄ κατηγορία 1983-84 Ερμής Αραδίππου Εθνικός ΆχναςΟμάδες που διαβαθμίστηκαν στην Γ΄ κατηγορία 1983-84: Άδωνις Ιδαλίου Οθέλλος ΑθηαίνουΟμάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που διαβαθμίστηκαν από την Α΄ κατηγορία 1982-83 Ολυμπιακός Λευκωσίας ΑΠΟΠ ΠάφουΟμάδες που προήχθησαν από την Γ΄ κατηγορία 1982-83: Ε.Ν. ΘΟΪ Λακατάμιας Δόξα Κατωκοπιάς Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=2 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί «Τα πήρε όλα κι έφυγε». Η Σημερινή: σελ. 9. 26 Απριλίου 1984. «Βαθμολογία Β΄ κατηγορίας». Ο Φιλελεύθερος: σελ. 6. 26 Απριλίου 1984. Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1983-84 Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1983-84 Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1983-84
CAL

Η Ισραηλινή εμπορευματική αεροπορική εταιρεία CAL Cargo Air Lines ειδικεύεται στην μεταφορά αλλοιώσιμων τροφίμων και άλλων αγαθών από το Ισραήλ προς την Ευρώπη, αλλά και σε άλλα μέρη του κόσμου. Η κύρια βάση της είναι το Διεθνές Αεροδρόμιο Ben Gurion του Τελ Αβίβ. Έχει όμως δευτερεύουσες βάσεις το αεροδρόμιο του Bierset (ΙΑΤΑ:LGG) στην πόλη της Λιέγης (Γαλλία), και το Διεθνές Αεροδρόμιο Σκίπχολ στο Άμστερνταμ.

 IATA: 5C ICAO: ICL Callsign: CAL Η CAL ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 1976 και ξεκίνησε το πτητικό της έργο στις 2 Νοεμβρίου 1976. Ξεκίνησε ως εμπορευματική εταιρεία ναυλωμένων πτήσεων, επινοικιάζοντας αεροσκάφη από την El Al. Ξεκίνησε τις προγραμματισμένες πτήσεις με δικό της αεροσκάφος την 1η Δεκεμβρίου του 1999. Ο Ισραηλινός Όμιλος Αγροτικών Συνεταιρισμών είναι κάτοχος της εταιρείας. Η CAL Cargo Air Lines εκτελεί εμπορευματικές προγραμματισμένες πτήσεις προς (Ιανουάριος 2005): Άμστερνταμ, Λιέγη, Λουξεμβούργο, Νέα Υόρκη και Σικάγο. Ο στόλος της CAL Cargo Air Lines απαρτίζεταια από 4 αεροσκάφη Boeing 747-200. Ιστότοπος της CAL Cargo Air Lines Αρχειοθετήθηκε 2005-11-26 στο Wayback Machine. Λεπτομέρειες στόλου της CAL
Θέμης Ρήγας

Ο Θέμης Ρήγας ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, γεννημένος στην Πάτρα το 1945. Πολλοί φίλαθλοι τον αποκαλούσαν «Το Τραίνο» λόγω της μεγάλης εκρηκτικότητας και ταχύτητάς του στον αγωνιστικό χώρο. Απεβίωσε στις 13 Ιανουαρίου 1984. Ο Ρήγας έκανε μεγάλη καριέρα στην Παναχαϊκή. Ήταν ένας από τους καλύτερους χαφ του Ελληνικού ποδοσφαίρου και ένας από τους κύριους παίκτες της χρυσής εκείνης γενιάς που οδήγησαν την Παναχαϊκή στην έξοδο της στην Ευρώπη (1974 Κύπελλο ΟΥΕΦΑ).

 Ξεκίνησε από τα τσικό της Παναχαϊκής. Το 1959, σε ηλικία 14 ετών, πήγε στον Απόλλων Αθηνών. Επέστρεψε στην Παναχαϊκή το 1962 κάνοντας και το ντεμπούτο του στη μεγάλη ομάδα σε ηλικία 16 ετών, την επόμενη χρονιά δόθηκε δανεικός στον Ολυμπιακό Πατρών σαν αντάλλαγμα για την μεταγραφή του Κρητικού. Γύρισε στην Παναχαϊκή το 1965 και το 1966 δόθηκε πάλι δανεικός αλλά αυτή την φορά στην Θύελλα Πατρών. Το 1967 κάνει προσφυγή κατά της Θύελλας και επιστρέφει στην Παναχαϊκή και παρέμεινε σε αυτή ως βασικός παίκτης μέχρι το 1977 που πήρε μετεγγραφή για το Πάτραι αλλά από απαίτηση του προπονητή επιστρέφει την επόμενη χρονιά. Στο τέλος της καριέρας του αγωνίστηκε σε ομάδες του Καναδά ενώ φόρεσε την φανέλα του Ατρόμητου και Εθνικού Πατρών. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ήταν παίκτης και προπονητής στον Αετό Ρίου. Ο Ρήγας ήταν παντρεμένος με την Γιολάντα Αγγελοπούλου, με την οποία απέκτησαν δύο κόρες. Ο γάμος του έγινε στις 21 Ιουλίου 1971. Ο Θέμης Ρήγας απεβίωσε στις 13 Ιανουαρίου 1984 σε ηλικία 39 ετών στην Πάτρα. Ο πρώην άσσος της Παναχαϊκής βρέθηκε νεκρός στην μπανιέρα του στις Εργατικές Κατοικίες Ψαροφαΐου. Το πόρισμα του ιατροδικαστή έδειξε ότι ο θάνατός προκλήθηκε από διαρροή φωταέριου με το οποίο λειτουργούσε ο θερμοσίφωνας του μπάνιου, ο Ρήγας λιποθύμησε και όταν βρέθηκε από την μητέρα του μετά μιάμιση ώρα είχε επέλθει το μοιραίο γεγονός. Ο γείτονας και συμπαίκτης του, Βασίλης Στραβοπόδης τον μετέφερε στο νοσοκομείο, όπου του έγινε θωρακοτομή και διαπιστώθηκε ο θάνατός του.Η κηδεία του έγινε στο νεκροταφείο της Αγιαλεξιώτισσας, ενώ ο τάφος του βρίσκεται στο Β' Κοιμητήριο Πατρών στην Λεύκα. Ο Θέμης Ρήγας έχει 165 συμμετοχές στην Α' Εθνική Κατηγορία έχοντας επιτύχει 23 γκολ. Έχει συμμετάσχει με τον σύλλογο της Παναχαϊκής, εκπροσωπώντας το ελληνικό ποδόσφαιρο, στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στους ομίλους του Κυπέλλου UEFA κατά το έτος 1974. Έχει 2 συμμετοχές στην Εθνική Ελλάδας το 1975, στο προολυμπιακό τουρνουά και επίσης έπαιξε στις εθνικές νέων, ελπίδων και ενόπλων. Αθλητική Ηχώ, φύλλο 15 Ιανουαρίου 1984 Sportaction - Σαν Σήμερα
Το μεροκάματο του τρόμου

Το μεροκάματο του τρόμου (γαλλικά: Le salaire de la peur) είναι δραματική ταινία γαλλο-ιταλικής παραγωγής 1953 σε σκηνοθεσία Ανρί-Ζωρζ Κλουζό και σενάριο των Κλουζό και Τζερόμ Τζερονίνι βασισμένο στην ομώνυμη νουβέλα του 1950 του Ζωρζ Αρνό. Πρωταγωνιστούν οι Υβ Μοντάν, Βέρα Κλουζό, και Σαρλ Βανέλ. Η ταινία κατά τη χρονιά της προβολής της στη Γαλλία έκοψε 6.940.000 εισιτήρια και ήταν στην τέταρτη θέση στην σειρά κατάταξης. Επίσης, απέσπασε δύο σημαντικά βραβεία το 1953: Το Μεγάλο Βραβείο στο Φεστιβάλ των Καννών (από το 1955 και μετά μετονομάστηκε σε Χρυσό Φοίνικα) και τη Χρυσή Άρκτο του Διεθνούς Κινηματογραφικού Φεστιβάλ του Βερολίνου.

 Στο Λας Πιέντρας, μια μικρή πόλη σε κάποια χώρα της Λατινικής Αμερικής, τέσσερεις ξεπεσμένοι Ευρωπαίοι τυχοδιώκτες, οι Γάλλοι Μάριο (Υβ Μοντάν) και Τζο (Σαρλ Βανέλ), ο Ιταλός Λουίτζι (Φολκο Λούλι) και ο Γερμανός Μπίμπα (Πήτερ φαν Έικ) έχουν κολλήσει σε αυτήν την ερημιά και θα ψάξουν να βρουν έναν τρόπο για να φύγουν. Οι μοναδικές δουλειές που υπάρχουν είναι στις πετρελαιοπηγές μιας αμερικανικής εταιρείας, της Σάουθερν Όιλ Κόμπανυ. Όταν μια πετρελαιοπηγή πάρει φωτιά, ο διευθυντής της εταιρίας θα αναζητήσει οδηγούς με αμοιβή 2000 δολ. ο έκαστος, προκειμένου να πάρουν δύο φορτηγά γεμάτα με νιτρογλυκερίνη και να πάνε μέσα από μια πολύ δύσκολη και επικίνδυνη διαδρομή στην πετρελαιοπηγή που βρίσκεται 300 χλμ μακριά. Αφού κάνει ένα τεστ οδήγησης σε όλους τους υποψήφιους που θα θελήσουν να πάρουν την δουλειά, θα καταλήξει να δώσει δουλειά στους τέσσερις Ευρωπαίους. Ο Μάριο και ο Τζο θα πάρουν το πρώτο φορτηγό, και ο Λουίτζι με τον Μπίμπα θα πάρουν το δεύτερο φορτηγό με καθυστέρηση της μισής ώρας μεταξύ τους, προκειμένου να αποφευχθεί κάποιο δυσάρεστο συμβάν, λόγω της επικινδυνότητας του δρομολογίου. Ύστερα από πολλά χιλιόμετρα ενός κακοτράχαλου δρόμου, τα δύο φορτηγά θα αρχίσουν να ανεβαίνουν ένα βουνό με πολλές και επικίνδυνες στροφές. Κάποια στιγμή το δεύτερο φορτηγό με τον Λουίτζι και τον Μπίμπα, λόγω ενός ελιγμού που θα κάνουν θα ξεφύγει από την πορεία του και θα πέσει στον γκρεμό, με αποτέλεσμα το θάνατο και των δύο οδηγών. Το πρώτο φορτηγό μετά από αρκετές δυσκολίες τελικά θα φτάσει στον προορισμό του, και το φορτίο της νιτρογλυκερίνης θα πάει αμέσως στην πετρελαιοπηγή, όπου θα χρησιμοποιηθεί για το σβήσιμο της φωτιάς. Υβ Μοντάν ως Μάριο Βέρα Κλουζό ως Λίντα Σαρλ Βανέλ ως Τζο Φόλκο Λούλι ως Λουίτζι Πέτερ φαν Έικ ως Μπίμπα Το μεροκάματο του τρόμου στην IMDb Το μεροκάματο του τρόμου στο AllMovie Το μεροκάματο του τρόμου στο Rotten Tomatoes Το μεροκάματο του τρόμου στο Box Office Mojo Το μεροκάματο του τρόμου στο Metacritic Το μεροκάματο του τρόμου στο AlloCine Το μεροκάματο του τρόμου στο πρώην Cine.gr (αρχειοθετημένο στο Wayback Machine)
Γεώργιος Βαρνακιώτης

Ο Γεώργιος Βαρνακιώτης (1778 - 1842) ήταν Έλληνας οπλαρχηγός από τη Ρούμελη με πολλές πρωτοβουλίες στις πλαστές διαπραγματεύσεις με τους Τούρκους τα αποκαλούμενα τότε «καπάκια». Η ανάμειξή του αυτή έδωσε πολλές λαβές να διχασθούν οι γνώμες των ιστορικών εκείνης της εποχής στο πρόσωπο του. Ακόμα και ο Κάλβος προκειμένου να περιγράψει το βάρος της συνείδησης για ατιμωτικές πράξεις συνέταξε την ενάτη ωδή.

 Γεννήθηκε στον Βάρνακα της Ακαρνανίας το 1778 ή 1779. Η καταγωγή του ήταν από επιφανή οικογένεια της Δυτικής Ελλάδας. Πατέρας του ήταν ο καπετάν Νικολός του Ξηρομέρου, παππούς του ο αρματολός Γιάννος. Ξεκίνησε τον αγώνα εναντίον των Τούρκων πολύ πιο πριν από την έναρξη της επανάστασης. Έλαβε μέρος στις μάχες του Γαρδικίου και Μπερακίου. Με την έναρξη της επανάστασης η Γερουσία του Βραχωρίου (σημ. Αγρίνιο) κατονόμασε τον Βαρνακιώτη «Στρατηγό της Δυτικής Ελλάδας», ενώ συγχρόνως διόρισε χιλίαρχους στην υπηρεσία του τους διασημότερους πολέμαρχους της Στερεάς Ελλάδας. Εξόρμησε αμέσως κατά των τουρκικών στρατοπέδων. Ο αδερφός του Γιώτης πήγε με τετρακόσιους Ακαρνάνες στο Αγρίνιο, όπου ενισχυμένος και με άλλους οπλαρχηγούς χτύπησε τους Τούρκους. Ο Γεώργιος δε, όρμησε προς το Μακρυνόρος, όπου διέκοψε τη συγκοινωνία των εχθρών και σύντριψε τις φάλαγγες των Τούρκων. Μέσα σε λίγες μέρες ελευθερώθηκε το Αγρίνιο. Λέγεται ότι συνοδευόταν πάντοτε από κουστωδία γυναικών, τις οποίες κάποιος ιστορικός αποκαλεί "παλλακίδες", άλλος όμως ισχυρίζεται ότι μόνο μία γυναίκα ήταν η ερωμένη του ενώ οι άλλες ήταν σωματοφυλακή και υπηρετικό προσωπικό. Το 1823 ως ερωμένη του αναφέρεται και η Ρίνα η Κουτσουμποπούλα, η οποία περιγράφεται ως αντάρτισσα ζωσμένη με φυσεκλίκια. Μετά τη συντριβή στη Μάχη του Πέτα ο Βαρνακιώτης αποφασισμένος να καθυστερήσει τον Κιουταχή κατέλαβε με τι λιγοστές δυνάμεις του τη ράχη του Προφήτη Ηλία απέναντι στον Αετό Ξερομέρου, από όπου υποχρεωτικά θα περνούσε ο τουρκικός στρατός. Η μάχη κράτησε έξι ώρες και κατέληξε με νίκη του Βαρνακιώτη. Το αξιοπερίεργο είναι ότι μετά από λίγες μέρες ο Βαρνακιώτης εντάσσεται στις τουρκικές δυνάμεις δίπλα μάλιστα στον Ομέρ Βρυώνη γνωστό του από τις παλιές επιχειρήσεις εναντίον του Αλή πασά των Ιωαννίνων. [Η διαβολή και το μπαξίσι, κατά τον Βικτόρ Μπεράρ είναι τούρκικα πράγματα, όπως αναφέρει στο οδοιπορικό του]. Ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος με τον οποίο αρχικά συνεργάστηκε μαζί του τον θεωρούσε σ΄ όλη του τη ζωή προδότη. Στα χρόνια του Καποδίστρια (1830) αποκαταστάθηκε και του απονεμήθηκε ο βαθμός του χιλιάρχου. Αγαπητός Σ. Αγαπητός (1877). «Οι Ένδοξοι Έλληνες του 1821, ή Οι Πρωταγωνισταί της Ελλάδος». Τυπογραφείον Α. Σ. Αγαπητού, Εν Πάτραις. σελίδες 304–321. Ανακτήθηκε στις 13 Αυγούστου 2009.
Ρετ Τάιτους

Ο Έβερετ Λάουρενς Τάιτους (γεννημένος στις 15 Σεπτεμβρίου 1987) είναι ένας Αμερικανός επαγγελματίας παλαιστής. Περισσότερο γνωστός είναι με το όνομα Ρετ Τάιτους. Έχει μαθητεύσει στην σχολή του ROH, ενώ από το 2006 έχει συμβόλαιο με την εταιρεία. Αυτή την περίοδο είναι ομαδικός πρωταθλητής στο πλευρό του Κένυ Κινγκ.

 Ξεκίνησε την ενασχόλησή του με την επαγγελματική πάλη το 2004 στα 17 του, μαζί με τον Ώστιν Άρις, σε ακαδημία του Ring of Honor. Αργότερα στην ίδια σχολή, που έμεινε ο ένας εκ των δύο μαθητών, μαζί με τον Μιτς Φράνκλιν, είχε δάσκαλο τον Μπράιαν Ντάνιελσον. Για τον Μπράιαν είπε ότι έκανε πολύ σκληρή προπόνηση και για αυτό τον μισούσε αλλά πλέον τον ευχαριστεί για όσα έχει μάθει από εκείνον. Εκτός του ROH, ο Τάιτους από το 2006 ως το 2010 εμφανιζόταν και στο Full Impact Pro, όπου κέρδισε έναν τίτλο. Μετά την εκπαίδευση στην ακαδημία του ROH, έκανε το επίσημο ντεμπούτο του το 2006. Μέχρι το 2008 τα περισσότερα παιχνίδια που συμμετείχε ήταν μη τηλεοπτικά, μόνο για το ζωντανό κοινό. Το 2008 κέρδισε το τρόπαιο Top of the Class, και έμελλε να είναι ο τελευταίος που το κατέκτησε, αφού μετά αποσύρθηκε. Στην συνέχεια ξεκίνησε μερικές κόντρες και στις αρχές του 2009, κατέληξε να είναι ομάδα με τον Κένυ Κινγκ. Μαζί γίνανε τα "τσιράκια" του Ώστιν Άρις, που με την βοήθειά τους, νικούσε αγώνες και τίτλους. Ομαδικοί τίτλοι Από το 2010, βάλανε στόχο να γίνουνε Ομαδικοί Πρωταθλητές, όμως δίχως επιτυχία. Τα καταφέρανε μετά από αρκετές αντιπαλότητες και αποτυχημένες προσπάθειες, τον Ιούνιο του 2012 στις 24 του μήνα. Κατέκτησαν το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ομάδων ROH από τους Σέλτον Μπέντζαμιν & Τσάρλι Χάας. Προφίλ στο ROH Προφίλ στο FIP Αρχειοθετήθηκε 2012-02-16 στο Wayback Machine. Προφίλ στο OWoW.com
Αδελαΐδα, αρχιδούκισσα της Αυστρίας

Να μη συγχέεται με την Αδελαΐδα της Αυστρίας (1822-1855).Η Αδελαΐδα (γερμ. Adelheid von Habsburg-Lothringen, etzherzog von Österreich, 3 Ιανουαρίου 1914 - 2 Οκτωβρίου 1971) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν κόρη του Αυτοκράτορα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας & Βοημίας.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Καρόλου, Αυτοκράτορα της Αυστρίας και Βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας, και της Ζίτας των Βουρβόνων-Πάρμας, κόρης του Ροβέρτου Α΄ της Πάρμας. Η Αδελαΐδα Μαρία Ιωσηφίνα Σίξτα Αντωνία Ροβέρτα Οθωνία Ζίτα Καρλόττα Λουίζα Ιμμακουλάτα Πία Θηρεσία Βεατρίκη Φραγκίσκη Ισαβέλλα Ερριέττα Μαξιμιλιανή Γενοβέφα Ιγνατία Μάρκου ντ' Αβιάνο γεννήθηκε στο Ανάκτορο Χέρτσεντορφ, στο Μάιντλινγκ της Βιέννης. Τη βάπτισε ο Φρίντριχ Γκούσταφ Πίφλ, Πρίγκιπας-Αρχιεπίσκοπος της Βιέννης, με αναδόχους την εκ πατρός γιαγιά της Μαρία Ιωσηφίνα της Σαξονίας και τον εκ μητρός θείο της Σίξτο των Βουρβόνων-Πάρμας. Το 1916 ο παέρας της διαδέχθηκε τον μεγάλο θείο του Φραγκίσκο Ιωσήφ ως αυτοκράτορας της Αυστρίας. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο συνόδευε τον αδελφό της Όθωνα και τον πατέρα της στις επιθεωρήσεις του Αυστριακού στρατού. Απεβίωσε άγαμη, 57 ετών, στο Πόκινγκ της Βαυαρίας. Lundy, Darryl. "Adelheid Maria Erzherzogin von Österreich". The Peerage. Archived from the original on 9 February 2008. Retrieved 2008-03-02.
Ασπορτσά Χατούν

Η Ασπορτσά Χατούν (Οθ. Τούρκικα:أسبوركا هاتون) (Τούρκικα: Asporça Hatun, 1300 - 1362) ήταν η δεύτερη σύζυγος του Σουλτάνου Ορχάν και μητέρα του Ηγεμόνα Ιμπραήμ, της Φατμά Χατούν και της Σελτσούκ Χατούν.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Asporça Hatun Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri

 Η καταγωγή της Ασπορτσά Χατούν είναι αντικείμενο διαμάχης. Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, ήταν η κόρη του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Γ' Παλαιολόγου και της συζύγου του Άννας της Σαβοΐας. Ωστόσο, είναι εξαιρετικά αδύνατον επειδή οι ημερομηνίες γεννήσεως του Ανδρόνικου Γ 'Παλαιολόγου και της Ασπορτσά Χατούν είναι σχεδόν οι ίδιες. Το 1316 ο Ορχάν παντρεύτηκε την Πριγκίπισσα Ασπορτσά, αλλά παρά το γάμο, ο πόλεμος με την Βυζαντινή Αυτοκρατορία συνεχίστηκε. Μετά το γάμο της προσηλυτίστηκε στο Ισλάμ όπως και οι άλλη σύζυγος του Ορχάν, Νιλουφέρ Χατούν, και την ίδια χρονιά γέννησε τον Ηγεμόνα Ιμπραήμ, διοικητή του Εσκί Σεχίρ, που εκτελέστηκε με εντολή του ετεροθαλούς αδελφού του Μουράτ Α', που ήταν γιος της Νιλουφέρ Χατούν. Την γέννηση του Ιμπραήμ ακολούθησε η γέννηση της Φατμά Χατούν. Τίποτε άλλο δεν είναι γνωστό γι' αυτήν εκτός από το ότι ο Οσμάν, ο πατέρας του συζύγου της, της έδωσε διάφορα χωριά, τα οποίες στη συνέχεια μεταβίβασε στους απογόνους της το 1323, κάνοντας τον γιο της εκτελεστή της διαθήκης της. Πέθανε το 1362 και τάφηκε στον τάφο του σύζυγου της, Ορχάν, μαζί με την άλλη σύζυγο του, Νιλουφέρ Χατούν, που ονομάζεται Γκιουμιουσλού Κουμπέτ στην Προύσα. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Τέταρτη δυναστεία Φαραώ

Η Tέταρτη δυναστεία Φαραώ ή 4η δυναστεία (2613 – 2494 π.Χ.) της Αιγύπτου είναι η δεύτερη του Παλαιού Βασιλείου. Διαδέχθηκε την 3η δυναστεία. Πρωτεύουσα των φαραώ της, όπως και των υπόλοιπων του Παλαιού Βασιλείου, ήταν η Μέμφις.

 Η 4η δυναστεία αποτελεί περίοδο μεγάλης ακμής. Μάρτυρες αυτής της ευημερίας αποτελούν μέχρι σήμερα οι μεγαλοπρεπείς πυραμίδες, στην κατασκευή των οποίων εργάστηκαν χιλιάδες εργάτες. Οι βασιλείς της 4ης δυναστείας ήταν οι πρώτοι που κατάφεραν να κτίσουν κανονικές πυραμίδες, οι οποίες προήλθαν σταδιακά, μέσα από τους αρχιτεκτονικούς πειραματισμούς των προηγούμενων περιόδων, ως μετεξέλιξη των μασταμπά και των βαθμιδωτών πυραμίδων. Παραδείγματα της μετάβασης προς το τέλειο σχήμα της πυραμίδας αποτελούν οι τρεις πυραμίδες του Σνεφρού, του ιδρυτή της Τέταρτης Δυναστείας.Οι πυραμίδες στέγαζαν τους τάφους των φαραώ και την παντοτινή μεταθανάτια λατρεία τους. Ειδικά κατασκευασμένο μονοπάτι τις συνέδεε μέσω του νεκρικού ναού τους, στα ανατολικά τους, με την εύφορη καλλιεργήσιμη πεδιάδα του Νείλου. Περιβάλλονταν από διάφορα βοηθητικά κτήρια, χώρους λατρείας, μικρότερες πυραμίδες και ταφές που ανήκαν σε μέλη της βασιλικής οικογένειας, αξιωματούχους και στο υπηρετικό προσωπικό της αυλής. Oι πυραμίδες της 4ης δυναστείας είναι οι μεγαλοπρεπέστερες όλων όσων κτίστηκαν ποτέ. Μεταξύ αυτών ξεχωρίζει η Μεγάλη Πυραμίδα του Χέοπα στην Νεκρόπολη της Γκίζας, το μοναδικό από τα γνωστά ως Επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου το οποίο σώζεται μέχρι σήμερα. Την εποχή της 4ης δυναστείας, στις θρησκευτικές πεποιθήσεις των αρχαίων Αιγυπτίων αρχίζει να αποκτά ολοένα και σπουδαιότερη θέση η λατρεία του θεού Ήλιου-Ρα. Ο τρίτος φαραώ της 4ης δυναστείας, ο Ρετζεφρέ (ή Djedefra ή Radjedef), ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε την φράση Γιός του θεού Ήλιου-Ρα, ενσωματώνοντας στο όνομά του το όνομα «Ρα» (ή Ρε). To όνομα «Ρα» συμπεριλαμβάνεται στα ονόματα των διαδόχων του Ρετζεφρέ μέχρι το τέλος του Παλαιού Βασιλείου και αποτελεί από τότε τυπικό και χαρακτηριστικό μέρος της φαραωνικής τιτλοφορίας.
Δουκάτο της Σιλεσίας

Το Δουκάτο της Σιλεσίας (πολωνικά: Księstwo śląskie, γερμανικά: Herzogtum Schlesien) ήταν μεσαιωνικό δουκάτο που βρισκόταν στην ιστορική περιοχή της Σιλεσίας της Πολωνίας. Λίγο μετά την ίδρυση της Δυναστείας των Πιαστ το 1138, κατακερματίστηκε σε διάφορα Δουκάτα της Σιλεσίας. Το 1327 το εναπομένον Δουκάτο του Βρότσουαφ, καθώς και τα περισσότερα άλλα δουκάτα που κυβερνούσαν οι Σιλεσιακοί Πιαστες πέρασαν στο Βασίλειο της Βοημίας ως Δουκάτα της Σιλεσίας. Η απόκτηση ολοκληρώθηκε, όταν ο Βασιλιάς Καζίμιρ Γ΄ ο Μέγας της Πολωνίας παραιτήθηκε από τα δικαιώματά του στη Σιλεσία με τη Συνθήκη του Τρέντσιν του 1335.

 Hugo Weczerka: Handbuch der historischen Stätten: Schlesien. Stuttgart, 1977, (ISBN 3-520-31601-3), S. XXXIV–XXXVII sowie Stammtafel auf p. 590. Rudolf Žáček: Dějiny Slezska v datech. Praha 2004, (ISBN 80-7277-172-8), S. 444. Ulrich Schmilewski: Oppeln, Herzöge v. In: Neue Deutsche Biographie (NDB). Band 19, Duncker & Humblot, Berlín 1999, (ISBN 3-428-00200-8), p. 558 f. Historia Narodu Śląskiego. Prawdziwe dzieje ziem śląskich od średniowiecza do progu trzeciego tysiąclecia (History of Silesian Nation. True history of Silesian lands from the Middle Ages to the threshold of the third Millennium), Zabrze 2003 (ISBN 83-919589-0-6). Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Duchy of Silesia στο Wikimedia Commons
Ιησούς του Ναυή (βιβλίο)

Με το όνομα Ιησούς του Ναυή φέρεται το έκτο βιβλίο, τόσο του εβραϊκού Τανάκ, όσο και της Παλαιάς διαθήκης. Πολλοί είναι εκείνοι που θεωρούν το βιβλίο αυτό ως συνέχεια της Πεντατεύχου, έτσι ώστε να ομιλούν για Εξάτευχο.

 Συγγραφέας του βιβλίου αυτού στο μεγαλύτερο μέρος του, κατά πεποίθηση, φέρεται ο ίδιος ο Ιησούς του Ναυή, εκτός βέβαια των διαλαμβανομένων στο θάνατό του και κάποια μεταγενέστερα γεγονότα, όπως τη κατάληψη της πόλης Δαβίρ, τα αναφερόμενα στον Οζά, κ.ά., που φαίνεται να συμπλήρωσαν γραμματείς του. Η συγγραφή από τον Ιησού, ολοκληρώθηκε περίπου το 1450 π.Χ.. Το βιβλίο αυτό οι Εβραίοι το ονομάζουν "Σέφερ Γιοσούα". Οι δε λεγόμενοι Εβδομήκοντα που προέβησαν στη μετάφρασή του, το ονόμασαν, Ιησούς του Ναυή, επειδή είναι το κυρίαρχο πρόσωπο του βιβλίου αυτού που εξιστορεί όλα τα γεγονότα των Ισραηλιτών από τον θάνατο του Μωυσή μέχρι λίγο μετά τον θάνατο του φερόμενου ως συγγραφέα. Το βιβλίο του Ιησού του Ναυή θεωρείται, από τους θεολόγους, ως "ιστορικό" βιβλίο που αναφέρεται σε θεμελιώδη γεγονότα που παραθέτονται με μια αλληλουχία ενοτήτων. Το όλο κείμενο χωρίζεται σε 24 επιμέρους κεφάλαια με αρχαία ελληνική αρίθμηση, από το Κεφάλαιο Α΄ μέχρι το Κεφάλαιο ΚΔ΄. Παρά ταύτα πολλοί θεολόγοι (χριστιανοί) θεωρούν ότι μπορεί να διακριθεί σε τρια κύρια μέρη. Στο πρώτο μέρος, που περιλαμβάνει την κατάληψη της Γης της Επαγγελίας με ταυτόχρονη εξόντωση άλλων λαών, στο δεύτερο μέρος που εκτίθεται η διανομή των εδαφών στις 12 Φυλές του Ισραήλ, και στο τρίτο που ως επίλογος περιλαμβάνει τις τελευταίες υποθήκες του Ιησού του Ναυή. Τα κυριότερα γεγονότα που περιγράφονται στο βιβλίο "Ιησούς του Ναυή" είναι κατά σειρά: Εντολές του Γιαχβέ για κατάληψη της Γης της Επαγγελίας. (Κεφ.Α΄- Γ΄) Η διάβαση του Ιορδάνη. (Κεφ.Δ΄) Ο πανικός των υφιστάμενων εκεί λαών. (Κεφ.Ε΄) Η κατάληψη της Ιεριχούς.(Κεφ.Στ΄) Η τιμωρία του βεβήλου Άχαρ. (Κεφ.Ζ΄) Η κατάληψη της Γαι και της Γαβαών. (Κεφ.Η΄- Θ΄) Η κατάληψη της βόρειας Παλαιστίνης. (Κεφ.Ι΄- ΙΒ΄) Η διανομή των καταλαμβανομένων εδαφών (Κεφ.ΙΓ΄- ΙΘ΄) Οι πόλεις των Λευιτών και ιερέων.(Κεφ.Κ΄- ΚΒ΄) Τελευταίες υποθήκες και θάνατος του Ιησού του Ναυή.(Κεφ.ΚΓ΄ - ΚΔ΄) Ιωάννης Κολιτσάρας "Η Παλαιά Διαθήκη" τ.2ος, σ.9, - εκδ. Αδελφότητας ΖΩΗ, (κατά Ο΄), (Η Πηγή αυτή συνοδεύεται με την υπ΄ αριθμ 225/1928 έγκριση του Οικουμενικού Πατριάρχου και με την αριθμ. 3293/19-5-1928 έγκριση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος. Όλη η Γραφή είναι θεόπνευστη και ωφέλιμη, έκδοση 1990, σελ 13-19. Χαστούπης Αθανάσιος, Το βιβλίο του Ιησού του Ναυή, περιοδικό Θεολογία, τεύχη 2 & 3, Αθήνα 1989, σελ. 252-270.
Χρήστος Κάκαλος

Ο Χρήστος Κάκαλος (Λιτόχωρο, 1879 ή 13 Ιουλίου 1882 - 12 Απριλίου 1976) ήταν Έλληνας κυνηγός από το Λιτόχωρο, ο οποίος θεωρείται ο πρώτος ορειβάτης που ανέβηκε στον Όλυμπο (ακριβές υψόμετρο 2.917,727 μ.) στις 2 Αυγούστου 1913 οδηγώντας τον περίφημο φωτογράφο Φρεντερίκ Μπουασονά και τον συνοδό του, Ντανιέλ Μπο Μποβί. Είναι ο πρώτος που ανέβηκε στον Μύτικα στην κορυφή του Ολύμπου. Φημολογείται ότι ανέβηκε στο Στεφάνι από τα Καζάνια και ότι κοιμήθηκε σε μία «σπηλιά» κάτω από το Στεφάνι, δηλαδή σχεδόν στον αέρα, δεμένος μόνο με σχοινιά.

 Ο Κάκαλος ήταν κυνηγός αγριοκάτσικων και τον πήραν οδηγό η αποστολή των Ευρωπαίων που ανέβηκαν στο βουνό το 1913. Η ομάδα ξεκίνησε για τη Μονή Αγίου Διονυσίου στις 29 Ιουλίου 1913 και κατασκήνωσαν στην Πετρόστρουγκα. Στις 30 Ιουλίου ανέβηκαν στη Σκούρτα, στον Προφήτη Ηλία ("Θρόνος του Δία") και στο Σκολιό ("Μαύρη Κορυφή"). Έπειτα από μια χιονοθύελλα στα Πριόνια, στις 31 Ιουλίου έφτασαν σε μια κορυφή που την ονόμασαν αρχικά "Κορυφή της Νίκης" (σε ανάμνηση της ελληνικής νίκης στη Μάχη του Σαρανταπόρου) και την θεώρησαν ως την υψηλότερη (λίγο μετά μετονομάστηκε σε Ταρπηία Πέτρα). Για το λόγο αυτό έγραψαν μια κάρτα και την τοποθέτησαν σε μπουκάλι, κάτω από ένα σωρό με πέτρες. Η κάρτα βρέθηκε το 1927 και στάλθηκε στην Ελβετία (σήμερα φυλάσσεται στα γραφεία της Ελληνικής Ομοσπονδίας Ορειβασίας - Αναρρίχησης). Αργότερα οι Μπουασονά, Μποβί και Κάκαλος συνειδητοποίησαν ότι δεν είχαν φτάσει ακόμα στην ψηλότερη κορυφή, καθώς όταν βελτιώθηκε ο καιρός, φάνηκε μια ψηλότερη κορυφή. Στις 2 Αυγούστου, και ώρα 10 και 25΄ το πρωί κατέκτησαν την μέχρι εκείνη τη στιγμή απάτητη κορυφή του Ολύμπου. Ο Κάκαλος αναρριχήθηκε πρώτος στην κορυφή, η οποία ονομάστηκε αρχικά "Κορυφή Βενιζέλος" και αργότερα Μύτικας. Η εν λόγω ανάβαση έγινε γνωστή με τη δημοσίευση (1919) του βιβλίου "La Grece Immortelle" ("Η Αθάνατη Ελλάδα"). Ο Χρήστος Κάκαλος ανέβηκε πολλές φορές στην κορυφή του ψηλότερου βουνού της Ελλάδας. Ως το τέλος της ζωής του, ο μπαρμπα-Χρήστος, όπως ήταν περισσότερο γνωστός, εξακολουθούσε να κάνει ορειβασία. Το 1972, λίγο πριν το θάνατό του, ανέβηκε σε ηλικία 93 ετών στον Όλυμπο. Πέθανε τον Απρίλιο του 1976 στο Λιτόχωρο, σε ηλικία 97 ετών. Στο «Οροπέδιο των Μουσών» του Ολύμπου λειτουργεί καταφύγιο που φέρει το όνομά του. Σωτήριος Δ. Μασταγκάς, "Χρονικά Λιτοχώρου", τόμος Α΄, Λιτόχωρο 2009, (κείμενο της Νίνας Κοκκαλίδου-Ναχμία, 7-2-1976), σελ. 221-222. Ολόκληρο το βιβλίο είναι διαθέσιμο για κατέβασμα στο Διαδίκτυο .(pdf). Νίκος Νέζης, "Όλυμπος Γεωγραφία, φύση, πολιτισμός, περιήγηση, ορειβασία, αναρρίχηση, τοπωνύμια, βιβλιογραφία", Ανάβαση, Ελληνική Ομοσπονδία Ορειβασίας - Αναρρίχησης (Ε.Ο.Ο.Α.), 2003, ISBN 978-960-8195-57-8.