IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κρύα Βρύση Τρικάλων

Η Κρύα Βρύση (παλαιότερη ονομασία τα Βανακούλια) είναι ορεινό χωριό της Θεσσαλίας στον νομό Τρικάλων. Αποτελεί έδρα της Κοινότητας Κρύας Βρύσης που υπάγεται στον Δήμο Μετεώρων της Περιφέρειας Θεσσαλίας. Ο μόνιμος πληθυσμός του οικισμού στην απογραφή του 2011 ήταν 172 κάτοικοι.

 Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 500 μέτρων στις βορειανατολικές πλαγιές του Κόζιακα ή Κερκέτιου Όρους. Απέχει περίπου 7 χιλιόμετρα από την Καλαμπάκα, έδρα του Δήμου Μετεώρων. Το χωριό, με το όνομα Βανακούλια, αναφέρεται για πρώτη φορά σε χειρόγραφο του 16ου αιώνα της Μονής Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Μετεώρων. Επακριβώς χρονολογημένη μνεία του χωριού γίνεται σε άλλο χειρόγραφο της ίδιας μονής των ετών 1592-1593.Ο οικισμός ενσωματώθηκε στο ελληνικό κράτος το 1881 με τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης. Το 1883, μετά την ενσωμάτωση στο ελληνικό κράτος, το χωριό Βανακούλια εντάχθηκε στο νεοσύστατο Δήμο Αιγινίου της Επαρχίας Καλαμπάκας του Νομού Τρικάλων. Το 1912 τα Βανακούλια αναγνωρίστηκαν ως ξεχωριστή κοινότητα. Στην Κοινότητα Βανακουλίων, εκτός από τον ομώνυμο οικισμό, περιλαμβανόταν και ο οικισμός Χάνι Κουτσουλιά ο οποίος εν συνεχεία καταργήθηκε το 1920. Το 1955 τα Βανακούλια μετονομάστηκαν σε Κρύα Βρύση και η κοινότητα μετονομάστηκε αντίστοιχα σε Κοινότητα Κρύας Βρύσης. Το 1961 στην Κοινότητα προστέθηκε ο οικισμός Καλύβια που το 1963 μετονομάστηκε σε Τριφύλλια.Αιρετοί πρόεδροι της Κοινότητας Κρύας Βρύσης διετέλεσαν οι εξής: Το 1999, με βάση το σχέδιο Καποδίστριας, η Κοινότητα Κρύας Βρύσης καταργήθηκε και ο οικισμός ενσωματώθηκε στον Δήμο Καλαμπάκας αποτελώντας έως το 2010 την έδρα του Δημοτικού/Τοπικού Διαμερίσματος Κρύας Βρύσης. Στο Δημοτικό/Τοπικό Διαμέρισμα Κρύας Βρύσης περιλαμβανόταν επίσης ο οικισμός Τριφύλλια. Από το 2011, με βάση το Πρόγραμμα Καλλικράτης, η Κρύα Βρύση αποτελεί έδρα της Τοπικής Κοινότητας Κρύας Βρύσης (από το 2018 ονομάζεται απλώς Κοινότητα Κρύας Βρύσης) της Δημοτικής Ενότητας Καλαμπάκας του Δήμου Μετεώρων που έχει έδρα την Καλαμπάκα. Στην Κοινότητα Κρύας Βρύσης περιλαμβάνεται επίσης ο οικισμός Τριφύλλια. Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, το χωριό φαίνεται ότι είχε 28 οικογένειες το 1758 ενώ είχε 22 σπίτια το 1820.Ο πληθυσμός του οικισμού στις απογραφές του ελληνικού κράτους συνοψίζεται στον παρακάτω πίνακα: Η ενορία της Κρύας Βρύσης υπάγεται στην Α' Αρχιερατική Περιφέρεια της Ιεράς Μητρόπολης Σταγών και Μετεώρων με έδρα την Καλαμπάκα. Ενοριακός ναός είναι η εκκλησία του Αγίου Μηνά που μνημονεύεται για πρώτη φορά στις πηγές το 1828.
1ο Διεθνές συνέδριο της επιστήμης του Web

Το 1ο Διεθνές συνέδριο της επιστήμης του Web που έλαβε χώρα στην Αθήνα τον Μάρτιο του 2009 σηματοδότησε την έναρξη της πρωτοβουλίας του δημιουργού του Παγκόσμιου Ιστού Τιμ Μπέρνερς-Λι και των συνεργατών για την μελέτη του Διαδικτύου ως αυθύπαρκτο τεχνο-κοινωνικό σύστημα. Η πρωτοβουλία της επιστήμης του Web τελεί κάτω από την ευρύτερη αιγίδα του World Wide Web Foundation. Η εναρκτήρια εκδήλωση με τις ομιλίες του Τιμ Μπέρνερς-Λι και του Ιωσήφ Σηφάκη, με συντονιστή το Γιώργο Μητακίδη, έγιναν απέναντι σε περισσότερους από 1000 παρευρισκόμενους.

 Ηλεκτρονικό εμπόριο Κυβέρνηση και πολιτική ζωή Κοινωνικές Σχέσεις Έγκλημα στον κυβερνοχώρο Υγεία Πολιτισμός On-Line E-Learning σημασιολογικός ιστός Εμπιστοσύνη και Φήμη Ασφάλεια και ιδιωτικό απόρρητο Δικτύωση (κοινωνική και τεχνική) Τιμ Μπέρνερς-Λι Ιωσήφ Σηφάκης Noshir Contractor Nigel Shadbolt Jacques Bus Γιώργος Μητακίδης, Πανεπιστήμιο Πατρών Dame Wendy Hall], University of Southampton], UK Nigel Shadbolt, University of Southampton, UK Daniel Weitzner, Massachusetts Institute of Technology, USA James Hendler, Rensselaer Polytechnic Institute, USA Helen Margetts, Oxford Internet Institute, UK Mιχάλης Βαφόπουλος, Πανεπιστήμιο Αιγαίου Christine Borgman], UCLA Roger Burrows], Univ. of York Stefan Decker, DERI Ireland Patrick Dunleavy, London School of Economics Carole Goble, Univ. of Manchester Jennifer Golbeck, Univ. of Maryland Toru Ishida, Kyoto University Robin Mason, Univ. of Southampton Deborah McGuinness, Rensselaer Guus Schreiber, Free University of Amsterdam Stuart Shulman, Univ. of Massachusetts Amherst Ernesto Damiani, Univ. of Milan Sandra González Bailón, Oxford Internet Institute Begoña Gros, Open University of Catalonia Web Science Research Initiative (σήμερα Web Science Trust) Ιδρυμα Μείζονος Ελληνισμού ΜΙΤ Oxford Internet Institute Open University of Catalonia Πρακτικά του Συνεδρίου Αναφορές συμμετεχόντων Το κανάλι της επιστήμης του Web World Wide Web Foundation Το πλαίσιο της επιστήμης του Web
Φεμινιστική πορνογραφία

Η φεμινιστική πορνογραφία είναι ένα είδος πορνό ταινιών που αναπτύχθηκε από ή για εκείνους που είναι αφιερωμένοι στην ισότητα των φύλων. Δημιουργήθηκε με σκοπό να ενθαρρύνει τις γυναίκες να πραγματώσουν την χειραφέτησή τους μέσω της σεξουαλικότητας, της ισότητας και της ευχαρίστησης.

 Η πορνογραφία υπήρξε σημαντικό θέμα για τις φεμινίστριες από τότε που ξεκίνησε το γυναικείο κίνημα. Η συζήτηση έγινε ιδιαίτερα έντονη κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, περίπου την ίδια εποχή που γεννήθηκε και το φεμινιστικό πορνό. Το φεμινστικό πορνό έγινε πιο γνωστό στη δεκαετία του 2000 λόγω των Φεμινιστικών Βραβείων Πορνογραφίας, που οργανώθηκαν από το ίδρυμα Good For Her στο Τορόντο το 2006. Αυτά τα βραβεία συμβάλλουν στην ευαισθητοποίηση ενός ευρύτερου κοινού, μέσω της προβολής στα μέσα ενημέρωσης και της αρωγής στη δημιουργία μιας κοινότητας δημιουργών ταινιών, ερμηνευτριών και θαυμαστριών. Πολλές φεμινίστριες τρίτου κύματος θεωρούν σημαντική την ερωτική ελευθερία, ικανοποίηση και ισότητα και πιστεύουν πως η είσοδος στον χώρο της ψυχαγωγίας ενηλίκων εξυπηρετεί τις αρχές αυτές, όταν γίνονται σεβαστές. Ωστόσο, πολλές φεμινίστριες δεύτερου κύματος πιστεύουν ότι η καταπίεση και/ή η σεξουαλική αντικειμενοποίηση των γυναικών είναι εγγενής σε κάθε πορνογραφία που τις αφορά. Η σύγκρουση μεταξύ των δύο κυμάτων προκαλεί πολλούς έντονες συζητήσεις μεταξύ αυτών των διαφορετικών φεμινιστικών απόψεων και στον χώρο της πορνογραφίας . Η Tristan Taormino, σεξουαλική παιδαγωγός, δημιουργός φεμινιστικού πορνό και συν-συντάκτρια του περιοδικού The Feminist Porn Book, ορίζει τη φεμινιστική πορνογραφία ως αφιερωμένη στην ισότητα των φύλων και στην κοινωνική δικαιοσύνη. Η φεμινιστική πορνογραφία είναι πορνό που παράγεται με δίκαιο τρόπο, όπου οι ερμηνευτές πληρώνονται με λογικό μισθό και αντιμετωπίζονται με φροντίδα και εκτίμηση, η συγκατάθεσή τους, η ασφάλεια και η ευημερία τους είναι ζωτικής σημασίας, και αυτό που φέρνουν στην παραγωγή εκτιμάται. Το φεμινιστικό πορνό επιδιώκει να αμφισβητήσει και να αναδομήσει τις ιδέες σχετικά με την επιθυμία, την ομορφιά, την ικανοποίηση και τη δύναμη μέσω μη συμβατικών αναπαραστάσεων, αισθητικής και στυλ δημιουργίας ταινιών. Ο γενικός στόχος του φεμινιστικού πορνό είναι να ενδυναμώσει τους ερμηνευτές που το παράγουν και τους ανθρώπους που το βλέπουν.
117 Λόμια

Η Λόμια (Lomia) είναι ένας μεγάλος και πολύ σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,95. Ανακαλύφθηκε το 1871 από τον Γάλλο αστρονόμο Αλφόνς Μπορελλύ, που παρατηρούσε από τη Μασσαλία. Είναι αξιοσημείωτη η σχεδόν κυκλική τροχιά της (πολύ μικρή εκκεντρότητα) που όμως συνδυάζεται με σχετικά μεγάλη κλίση ως προς το επίπεδο της εκλειπτικής.

 Η μέση διάμετρος της Λόμιας υπολογίσθηκε σε 148,7 χλμ., ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 3,4 τετράκις εκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Λόμιας εκτιμάται σε 4,16 cm/sec² (235 φορές μικρότερη από την αντίστοιχη γήινη), ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 78,6 m/sec (283 χιλιόμετρα την ώρα). Ο φασματικός τύπος της Λόμιας είναι C (ανθρακούχος). Το ακριβές άλβεδό της είναι άγνωστο, ενώ η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 112 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Δύο επιπροσθήσεις αστέρων από τη Λόμια έχουν παρατηρηθεί, το 2000 και το 2003. Η Λόμια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 9 ώρες και 8 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1967

Το 22ο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων (ΣΙΣΜ) 1967 (τελική φάση) διεξήχθη στις Βρυξέλες του Βελγίου, με συμμετοχή 4 χωρών. Νικήτρια αναδείχθηκε η Εθνική Ενόπλων της Τουρκίας.

 Μετείχαν συνολικά 15 χώρες. Στην τελική φάση προκρίθηκαν τέσσερις χώρες: Βέλγιο Τουρκία Μαρόκο Ολλανδία Στην προκριματική φάση πήραν μέρος άλλες 11 χώρες. Στην πρώτη φάση οι ομάδες αγωνίστηκαν σε ομίλους που συγκροτήθηκαν με γεωγραφικά κριτήρια, οι νικητές των οποίων προκρίθηκαν στην τελική φάση που έγινε στις Βρυξέλλες. Σε κάποιους ομίλους υπήρχε βαθμολογία αλλά οι αγώνες ήταν μονοί και διεξάγονταν στην έδρα της ομάδας που ευνόησε η κλήρωση. Σε άλλους η πρόκριση κρίθηκε σε διπλούς αγώνες νοκ-άουτ. Η τελική φάση διεξήχθη με σύστημα νοκ-άουτ: δύο ημιτελικοί και τελικός. Δεν έγινε αγώνας για την 3η θέση. Δεν είναι γνωστή η σύνθεση των ομίλων και τα αποτελέσματα εκτός από ελάχιστα: Α΄ γύρος: 1) Γερμανία 4β (3-1), 2) Ελλάδα 2β (1-1), 3) Αυστρία 0β (1-3). 07/12/66, Κολωνία: Γερμανία-Ελλάδα: 1-0 (Φόγκτ 79΄, διεκόπη στο 85΄ εις βάρος της Ελλάδας, διότι οι παίκτες της ομάδα δεν άφηναν να χτυπηθεί πέναλτι που καταλογίστηκε εις βάρος τους). 21/12/66, γήπεδο Λεωφόρου Αλεξάνδρας: Ελλάδα-Αυστρία: 1-0 (Κρητικόπουλος 32΄). Βιέννη: Αυστρία-Γερμανία: 1-2 Β΄ γύρος: Ολλανδία-Γερμανία: [;] Προκρίθηκε η Ολλανδία. Β΄ γύρος: 28/01/67: Τουρκία-Ιράκ: 4-1 03/02/67: Ιράκ-Τουρκία: 0-1 Προκρίθηκε η Τουρκία. Προκρίθηκε το Βέλγιο. Προκρίθηκε το Μαρόκο. Διεξήχθη στις Βρυξέλες του Βελγίου, με το σύστημα νοκ-άουτ, δηλαδή δυο ημιτελικοί και τελικός. Δεν έγινε αγώνας για την 3η θέση. Ημιτελικοί Τουρκία- [;] Βέλγιο- [;] ΤΕΛΙΚΟΣ Τουρκία-Βέλγιο:[;] RSSSF Αθλητικά αρχεία
Κατάλογος αστέρων του Βωμού

Ο παρών κατάλογος αστέρων του Βωμού παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Βωμό κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N. D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N.G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Gould, B. A. «Uranometria Argentina». Reprinted and updated by Pilcher, F. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουλίου 2010. Samus, N. N.· Durlevich, O. V.· και άλλοι. (2004). «Combined General Catalogue of Variable Stars (GCVS4.2)». Ανακτήθηκε στις 2 Απριλίου 2012. Samus, N. N.· Durlevich, O. V.· και άλλοι. (2012). «General Catalog of Variable Stars (GCVS database, version 2012Feb)». Ανακτήθηκε στις 2 Απριλίου 2012. Wagman, M., (2003). Lost Stars, The McDonald & Woodward Publishing Co., Blackburg, Virginia.
Αντουκανουμάμπη

Η αντουκανουμάμπη (αγγλ. aducanumab) είναι μία νέα δραστική φαρμακευτική ουσία -που σημειωτέον είναι ένα μονοκλωνικό αντίσωμα- η οποία εγκρίθηκε για τη σοβαρότατη νευροεκφυλιστική ασθένεια του ανθρώπου, τη νόσο Αλτσχάιμερ, τον Ιούνιο του 2021. Το φάρμακο που θα κυκλοφορήσει με την ονομασία Aduhelm είναι η πρώτη θεραπεία που εγκρίνεται για την Αλτσχάιμερ από το 2003. Θα χορηγείται από την αμερικανική Biogen μαζί με την ιαπωνική εταιρεία Eisai.

 Είναι ένα αποτελεσματικό μονοκλωνικό αντίσωμα που έχει ως κύρια δράση την σταδιακή απομάκρυνση των πλακών του β-αμυλοειδούς από τον ανθρώπινο εγκέφαλο. Έχει ανακαλυφθεί ότι το β-αμυλοειδές είναι μία πρωτεΐνη, παθολογικής αιτιολογίας, που συσσωρεύεται στον εγκέφαλο των ασθενών με τη νόσο Αλτσχάιμερ. Χορηγείται ενδοφλεβίως σε ασθενείς με ήπια συμπτώματα της νόσου Αλτσχάιμερ. Η νόσος προσβάλλει εκατομύρια ανθρώπων στον κόσμο και θεωρείται υπεύθυνη για τα προβλήματα μνήμης και πολλά άλλα αρνητικά, για την ποιότητα ζωής, συμπτώματα. Ανιχνεύεται κυρίως σε άτομα ηλικίας άνω των 60 ετών, που προοδευτικά χάνουν τη μνήμη και τις νοητικές λειτουργίες τους. Ορισμένοι επιστήμονες αμφιβάλλουν αν το φάρμακο αυτό έχει απόδοση και εν τέλει αποτελεσματικότητα έναντι της νόσου. Το Μάρτιο του 2019, η Biogen σταμάτησε και τις δύο δοκιμές της όταν ανεξάρτητη επιτροπή αξιολόγησε ότι το εν λόγω φάρμακο δεν επρόκειτο να είναι αποτελεσματικά.Ωστόσο, τον Οκτώβριο του 2020, η εταιρεία ανακοίνωσε νέα δεδομένα κλινικών μελετών, και τελικά ο Αμερικανικός Οργανισμός Φαρμάκων (FDA) ενέκρινε το φάρμακο στις 7 Ιουνίου 2021.
Μπέτι Χόλμπερτον

Η Φράνσις Ελίζαμπεθ Χόλμπερτον (Frances Elizabeth Holberton) (7 Μαρτίου 1917 – 8 Δεκεμβρίου 2001) ήταν μία από τις έξι αρχικές προγραμματίστριες του πρώτου ηλεκτρονικού ψηφιακού υπολογιστή γενικής χρήσης, ENIAC . Οι άλλες πέντε προγραμματίστριες του ENIAC ήταν οι Jean Bartik, Ruth Teitelbaum, Kathleen Antonelli, Marlyn Meltzer και Frances Spence. Η Χόλμπερτον επινόησε σημεία διακοπής λειτουργίας στην αποσφαλμάτωση υπολογιστών.

 «Programmed to Succeed: Betty Holberton». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Ιανουαρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 7 Μαρτίου 2006. στον ιστότοπο Association for Women in Computing Ο πρωτοπόρος υπολογιστών Betty Holberton πέθανε στα 84 του Αρχειοθετήθηκε 2008-12-02 στο Wayback Machine., κυβερνητικές ειδήσεις υπολογιστών, στις 5 Ιανουαρίου 2002 Δύο προφορικές συνεντεύξεις ιστορίας με τον Frances E. Holberton . Ινστιτούτο Charles Babbage, Πανεπιστήμιο της Μινεσότα, Μινεάπολη. Συνέδριο UNIVAC (17-18 Μαΐου 1990) καθώς και συνέντευξη από τον James Baker Ross (14 Απριλίου 1983). Στο τελευταίο, η Holberton συζητά την εκπαίδευσή της από το 1940 έως τη δεκαετία του 1960 και τις εμπειρίες της στον τομέα της πληροφορικής. Αυτές περιλαμβάνουν τη συνεργασία με την Eckert-Mauchly Computer Corporation, τον David Taylor Model Basin και το Εθνικό Γραφείο Προτύπων . Συζητά τις αντιλήψεις της για συνεργασία και ανταγωνισμό μεταξύ των μελών αυτών των οργανώσεων και τις δυσκολίες που αντιμετώπισε ως γυναίκα. Αφηγείται τη δουλειά της στους υπολογιστές ENIAC και LARC, τον σχεδιασμό των λειτουργικών συστημάτων της και τον προγραμματισμό εφαρμογών της. Frances E. Holberton Papers, γύρω στη δεκαετία του 1950-1980 . Ινστιτούτο Charles Babbage, Πανεπιστήμιο της Μινεσότα. Stanley, Autumn (1933). «Chapter 5 Daughters of the Enchantress of Numbers and Grandma COBOL». Mothers and Daughters of Invention: Notes for a Revised History of Technology. The Scarecrow Press Inc. σελ. 460. ISBN 978-0-8135-2197-8. Ceruzzi, Paul E. (2003). «Chapter 3 The Early History of Software, 1952-1968». A History of Modern Computing. MIT Press. σελίδες 89–90. ISBN 978-0-262-53203-7. Norberg, Arthur (2002). «Part 4 Software as Labor Process». History of Computing - Software Issues. Springer. σελ. 159. ISBN 978-3-540-42664-6.
Όμπραξ

Το Όμπραξ (πρωτότυπος τίτλος: Alan Mistero, στη Γαλλία: Ombrax) ήταν ιταλικό εβδομαδιαίο περιοδικό κόμικς που δημιουργήθηκε από τους EsseGesse το 1966 και ολοκληρώθηκε το 1986, με 242 μηνιαία τεύχη να έχουν εκδοθεί.

 Η υπόθεση εκτυλίσσεται στις ΗΠΑ, κοντά στα Μεξικανικά σύνορα, στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Εστιάζει σε ένα δυναμικό κοκκινομάλλη πιστολέρο, ο οποίος βρίσκεται σε συνεχείς μυστικές αποστολές εναντίον κάθε είδους εγκληματιών. Χρησιμοποιεί εκπληκτικές μεταμφιέσεις, οι οποίες ξεγελούν εχθρούς και φίλους. Στο πλευρό του έχει δύο πιστούς συντρόφους, έναν αριστοκράτη χαρτοπαίκτη που ονομάζεται Conte (για την ελληνική έκδοση "Βαρώνος") και τον αιωνίως πεινασμένο και άξεστο Polpetta ("Φαγάνας"). Πρωτοκυκλοφόρησε στην Ελλάδα στα μέσα του 1971 από τις εκδόσεις Ανεμοδουρά, και η έκδοσή του διακόπηκε 4,5 χρόνια αργότερα. Για το κτίσιμο της ύλης του εντύπου χρησιμοποιήθηκαν κυρίως οι ιστορίες της μηνιαίας αντίστοιχης ιταλικής έκδοσης (Il comandante Mark) του οίκου Bonelli, καθώς οι δύο κύριοι χαρακτήρες του Όμπραξ προέρχονταν από την Ιταλία. Το 1983, ο Ανεμοδουράς επανέλαβε την έκδοση ενός νέου εβδομαδιαίου περιοδικού, με τον τίτλο Περιπέτεια. Η έκδοση της Περιπέτειας συνεχίστηκε (τόσο με επταήμερη συχνότητα, όσο και υπό μορφή μηνιαίων τόμων) έως και τα τέλη της πρώτης δεκαετίας του 21ού αιώνα. Επίσημη ιστοσελίδα του οίκου Bonelli (ιταλικά) Περιγραφή στο ComicsInfo (αγγλικά) "Ο Μπλεκ και οι...άλλοι, οι χάρτινοι ήρωες του Στέλιου Ανεμοδουρά" (Νίκος Δημ. Νικολαΐδης-Γιώργος Πολ Παπαδάκης, έκδοση "Περιοδικός Τύπος", 2007)
Τζόνγκα

Η Τζόνγκα ή Μπουτανέζικα (རྫོང་ཁ་), είναι μια σινοθιβετική γλώσσα, η οποία ομιλείται από πάνω από μισό εκατομμύριο άτομα στο Μπουτάν. Είναι η εθνική και μοναδική επίσημη γλώσσα του Βασιλείου του Μπουτάν. Η γλώσσα γράφεται με το θιβετιανό αλφάβητο Η λέξη τζόνγκα σημαίνει "γλώσσα της επαρχίας", αφού κα σημαίνει γλώσσα και τζονγκ "επαρχία". Η περιφερειακή αρχιτεκτονική "τζονγκ" εντοπίζεται σε μοναστήρια που ίδρυσε ο Νγκαουάνγκ Ναμγκιάλμ (ενοποιητής των Μπουτανέζων), 1ος Ζαμπντρούνγκ Ρινπότσε, τον 17ο αιώνα. Το 2013 η τζόνγκα ήταν μητρική γλώσσα 171.080 ατόμων, ενώ την μιλούσαν περίπου 640.000 άτομα.

 Η Τζόνγκα και οι διάλεκτοί της είναι η μητρική γλώσσα των οκτώ δυτικών επαρχιών του Μπουτάν (Ουανγκντούε Φοντράνγκ, Πουνάκα, Τιμπού, Γκάσα, Πάρο, Χα, Νταγκάνα και Τσούχα). Υπάρχουν επίσης αυτόχθονες ομιλητές της Τζόνγκα πέριξ της πόλης Καλιμπόνγκ, που παλαιότερα ανήκε στο Μπουτάν, αλλά σήμερα είναι ινδική, ευρισκόμενη στον ορεινό βορρά της Δυτικής Βεγγάλης στην Ινδία. Η Τζόνγκα καθιερώθηκε ως η εθνική γλώσσα του Μπουτάν το 1971. Η μελέτη της Τζόνγκα είναι υποχρεωτικό μάθημα σε όλα τα σχολεία του Μπουτάν. Η γλώσσα αποτελεί Lingua franca (κοινή διάλεκτος συνομιλίας) στις επαρχίες στα νότια και τα ανατολικά, όπου δεν είναι η μητρική γλώσσα. Η μπουτανέζικη κινηματογραφική ταινία Travellers and Magicians (Ταξιδιώτες και Μάγοι) του 2003 αποδίδεται εξ ολοκλήρου σε γλώσσα Τζόνγκα. Το θιβετιανό αλφάβητο που χρησιμοποιείται στο γραπτό λόγο της Τζόνγκα έχει τριάντα βασικά σύμβολα για τα σύμφωνα. Γράφεται συνήθως σε γραφή Ουτσέν, σε μορφές του θιβετιανού αλφάβητου γνωστές ως Τζόγι και Τζοτσούμ. Η έντυπη μορφή είναι γνωστή ως Τσουμ. Υπάρχουν διάφορα συστήματα απόδοσης της Τζόνγκα με λατινικούς χαρακτήρες, ωστόσο όλα τα εφαρμοσθέντα συστήματα απέτυχαν να αναπαραγάγουν πιστά την ορθή προφορά. Ένα φωνητικό σύστημα μετεγγραφής "Λατινικής Τζόνγκα" (Roman Dzongkha), που επινοήθηκε από τον γλωσσολόγο Τζορτζ φαν Ντριμ και βασίζεται στη φωνητική απόδοση (transcription), υιοθετήθηκε ως επίσημο σύστημα λατινοποίησης της Τζονγκα από την κυβέρνηση του Μπουτάν το 1991.
Μπράνκο Στάνκοβιτς

Ο Μπράνισλαβ «Μπράνκο» Στάνκοβιτς (Branislav "Branko" Stanković, σερβικά κυριλλικά: Бранислав "Бранко" Cтaнкoвић‎) (31 Οκτωβρίου 1921 – 20 Φεβρουαρίου 2002) ήταν Γιουγκοσλάβος (από τη Σερβία) ποδοσφαιριστής και προπονητής.

 Ο Στάνκοβιτς ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στην ΦΚ Σλάβιγια Σαράγεβο, ως παίκτης της ομάδας νέων το 1936. Το 1941 δραπέτευσε από το Σεράγεβο και εντάχθηκε στην πιο επιτυχημένη προπολεμική γιουγκοσλαβική ομάδα, την ΟΦΚ Βελιγραδίου και έπαιξε στη Σερβική Φούτμπολ Λίγκ κατά τη διάρκεια του πολέμου. Το 1946 εντάχθηκε στον Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου, όπου καθιερώθηκε ως ένας από τους καλύτερους αμυντικούς του Πρωταθλήματος Γιουγκοσλαβίας. Με την ομάδα αγωνίστηκε σε 195 παιχνίδια, όπου σημείωσε 14 γκολ. Ο Στάνκοβιτς είχε 61 συμμετοχές για την Εθνική Γιουγκοσλαβίας. Συμμετείχε σε δύο Παγκόσμια Κύπελλα, του 1950 και του 1954, και κέρδισε το αργυρό μετάλλιο σε δύο διοργανώσεις των Ολυμπιακών Αγώνων, το 1948 και το 1952. Η τελευταία του συμμετοχή ήταν ένας εκτός έδρας φιλικός αγώνας τον Νοέμβριο του 1956 εναντίον της Αγγλίας.Ο Στάνκοβιτς ήταν ένας από τους πιο εκλεπτυσμένους αμυντικούς της εποχής του. Λόγω του στυλ παιχνιδιού του, κέρδισε το παρατσούκλι «Πρέσβης». Παίκτες όπως οι Μπρούνο Μπέλιν, Μίλοβαν Τζόριτς, Φαρούντιν Γιουσούφι και Πέταρ Κριβοκούτσα συνήθιζαν να αντιγράφουν το στυλ παιχνιδιού του. Ήταν δυνατός, γρήγορος και πολύ γενναίος παίκτης, ο οποίος είχε επίσης πολύ καλή κεφαλιά. Αποσύρθηκε το 1958, πριν τα 37α γενέθλιά του. Ο Στάνκοβιτς ξεκίνησε την προπονητική σταδιοδρομία του στο Σεράγεβο το 1960, ως προπονητής της Ζελεζνιτσάρ Σαραγέβο. Αργότερα, ήταν προπονητής του Ερυθρού Αστέρα Βελιγραδίου και έφτασε με την ομάδα στον τελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ 1978-1979, όπου η ομάδα ηττήθηκε με συνολικό σκορ 2-1 από την Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ. Εκτός από τον Ερυθρό Αστέρα, ήταν επίσης προπονητής σε μια σειρά από ομάδες σε διάφορες χώρες, όπως η Φενέρμπαχτσε, η Μπεσίκτας και η Καρσίγιακα στην Τουρκία, η ΦΚ Πόρτο στην Πορτογαλία, η Α.Ε.Κ., ο Άρης Θεσσαλονίκης και ο Π.Α.Ο.Κ. στην Ελλάδα. Επίσης είχει θητείες στις Ζελεζνιτσάρ Σαραγέβο, Ολίμπια Λιουμπλιάνα και Βοϊβοντίνα Νόβι Σαντ. Το 1966, ήταν επίσης συν-προπονητής της εθνικής ομάδας της Γιουγκοσλαβίας μαζί με τους Αλεξάνταρ Τίρνανιτς, Μίλγιαν Μίλγιανιτς, Ράικο Μίτιτς και Βούγιαντιν Μπόσκοφ. Είναι επίσης διάσημος λόγω του περιστατικού του με έναν από τους πιο δημοφιλείς Γιουγκοσλάβους παίκτες εκείνη την περίοδο, τον Ντράγκαν Στοΐκοβιτς. Ο Στάνκοβιτς αποσύρθηκε από την προπονητική το 1989. Ο Στάνκοβιτς είχε πτυχίο Φυσικής Αγωγής. Ήταν παντρεμένος και είχε δύο γιους, τον Ντράγκαν και τον Ράτκο. ΟΦΚ Βελιγραδίου Σερβική Φούτμπολ Λιγκ: 1942–43, 1943–44Ερυθρός Αστέρας Βελιγραδίου Πρωτάθλημα Γιουγκοσλαβίας: 1951, 1952–53, 1955–56, 1955–57 Κύπελλο Γιουγκοσλαβίας: 1948, 1949, 1950 Βοϊβοντίνα Πρωτάθλημα Γιουγκοσλαβίας: 1965–66ΑΕΚ Πρωτάθλημα Ελλάδας: 1970–71Ερυθρός Αστέρας Βελιγραδίου Πρωτάθλημα Γιουγκοσλαβίας: 1979–80, 1980–81Φενέρμπαχτσε Πρωτάθλημα Τουρκίας: 1982–83 Κύπελλο Τουρκίας: 1982–83Μπεσικτάς Πρωτάθλημα Τουρκίας: 1985–86 Μπράνκο Στάνκοβιτς στην ιστοσελίδα National-Football-Teams.com
Μουτζαχεντίν

Το μουτζαχεντίν (αραβικά: مجاهدين ‎ mujāhidīn) είναι η πληθυντική μορφή του μουτζαχίντ (αραβικά: مجاهد), ο αραβικός όρος για κάποιον που ασχολείται με την τζιχάντ (κυριολεκτικά, «αγώνας»). Ο αγγλικός όρος τζιχαντιστές αντιστοιχεί γραμματικά σε αυτόν.

 Ο σύγχρονος όρος των μουτζαχεντίν που αναφέρεται στους πνευματικούς μουσουλμάνους πολεμιστές, προέρχεται από τον 19ο αιώνα όταν ορισμένοι ηγέτες φυλών στο Αφγανιστάν πολέμησαν εναντίον των Βρετανών που επιχειρούσαν να σταματήσουν τις επιδρομές ισλαμιστών στην Ινδία. Το κίνημα των μουτζαχεντίν ξεκίνησε το 1829 όταν ένας θρησκευτικός κινηματίας, ο Σαγίντ Αχμέντ Μπαρέλβι, πήγε στο χωριό Σιτάνα και άρχισε να κηρύττει πόλεμο εναντίον των «απίστων» στην περιοχή που οριοθετούσε τα βορειοδυτικά σύνορα της Βρετανικής Ινδίας. Αν και πέθανε στη μάχη, η αίρεση που δημιούργησε επέζησε και οι Μουτζαχεντίν απέκτησαν περισσότερη δύναμη και κοινωνικό κύρος. Κατά τη διάρκεια της Ινδικής ανταρσίας του 1857, οι Μουτζαχεντίν αποδέχτηκαν Σεπόγους που διέφυγαν και τους ενέταξαν στις τάξεις τους. Οι Μουτζαχεντίν σε όλη την διάρκεια της ιστορίας τους μέχρι και σήμερα λεηλατούν περιοχές. Με την πάροδο του χρόνου η αίρεση μεγάλωνε όλο και περισσότερο ελέγχοντας περιοχές στο Αφγανιστάν.
Ζωσιμαία Δημόσια Κεντρική Ιστορική Βιβλιοθήκη Ιωαννίνων

Η Δημόσια Κεντρική Ιστορική Βιβλιοθήκη Ιωαννίνων, που ιδρύθηκε το 1828 παράλληλα με την ίδρυση της Ζωσιμαίας Σχολής, από τους αδερφούς Ζωσιμάδες, είναι Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου (Ν.Π.Δ.Δ.) και υπάγεται στο Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων.

 Απευθύνεται στους κατοίκους του Νομού αλλά και στο ευρύ κοινό που την επισκέπτεται και κύριος σκοπός της είναι να παρέχει στα μέλη της χρήσιμες υπηρεσίες και πηγές πληροφόρησης που να ανταποκρίνονται στις πληροφοριακές και πολιτιστικές ανάγκες τους, να αποτελεί κέντρο επικοινωνίας και ενημέρωσης, να προωθεί και να διαχειρίζεται τη γνώση και να διαφυλάσσει και να προβάλει την τοπική πολιτισμική παράδοση. Η κύρια συλλογή της καλύπτει βιβλία όλων των θεματικών πεδίων που απασχολούν έναν πολίτη και αποτελείται από λογοτεχνικά βιβλία ενηλίκων, ελληνικά και ξενόγλωσσα, παιδικά βιβλία, βιβλία γνώσεων, συλλογή σε παλαιότυπα και σπάνια τεκμήρια, 32 χειρόγραφα, από το 12ο έως τον 19ο αι., περισσότερους από 100.000 τίτλους βιβλίων, 350 τίτλους περιοδικών, δίσκους μουσικής βινυλίου, CD-ROM, DVD και δωρεές που έγιναν αποδεκτές έπειτα από καθορισμένα κριτήρια αξιολόγησης. Η βιβλιοθήκη διατηρεί αρχειακό υλικό (εφημερίδες, περιοδικά κ.λπ.) τοπικού χαρακτήρα και περιλαμβάνει στη συλλογή της υλικό που έχει δημοσιευτεί και αφορά στην ιστορία του τόπου. Παράλληλα, διαχειρίζεται τους χρηματικούς πόρους της και εμπλουτίζεται με νέες αγορές σύμφωνα με τις πληροφοριακές ανάγκες των χρηστών της και τις ελλείψεις που έχει. Επιπρόσθετα, από το 1995 λειτουργεί στο ισόγειο της Εργαστήριο Συντήρησης χαρτιού και βιβλίου όπου συντηρούνται παλαιά και σπάνια βιβλία, έγγραφα αρχειακών συλλογών, χάρτες κ.λπ. επίσης παρέχει τη δυνατότητα αναζήτησεως υλικού στον ηλεκτρονικό κατάλογο. Για την περιγραφική καταλογογράφηση του υλικού της, το προσωπικό της χρησιμοποιεί τους Αγγλοαμερικάνικους Κανόνες Καταλογογράφησης (AACR2) και για τη θεματική ευρετηρίαση χρησιμοποιεί τον Κατάλογο Θεματικών Επικεφαλίδων της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου (LCSH) και της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος. Europeana Ευρωπαϊκή Βιβλιοθήκη Η επίσημη ιστοσελίδα της Βιβλιοθήκης Ε.Κ.Τ. – Ζωσιμαία Δημόσια Κεντρική Ιστορική Βιβλιοθήκη Ιωαννίνων Αρχειοθετήθηκε 2013-05-27 στο Wayback Machine. Δημόσιες Βιβλιοθήκες - Ζωσιμαία Δημόσια Κεντρική Ιστορική Βιβλιοθήκη Ιωαννίνων Επίσημη ιστοσελίδα Αναζήτηση Βιβλίων e-Βιβλιοθήκη
Σάββας Λοϊζίδης

Ο Σάββας Λοϊζίδης (1903 - 11 Σεπτεμβρίου 1982) υπήρξε Κύπριος αγωνιστής, δικηγόρος και πολιτικός, βουλευτής της Βουλής των Ελλήνων από το 1956 ως το 1958. Ήταν Εθναρχικός Σύμβουλος Κύπρου.

 Γεννήθηκε στο Δίκωμο το 1903. Ήταν γιος του Κωστή Λοϊζίδη. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και εν συνεχεία έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο εξωτερικό (Γερμανία). Άσκησε το δικηγορικό επάγγελμα στην Κερύνεια. Ανέπτυξε αντιστασιακή δράση κατά της βρετανικής κατοχής. Στις ελληνικές βουλευτικές εκλογές του 1956 εξελέγη βουλευτής Αθηνών με το κόμμα της ΕΡΕ. Πέθανε το 1982 στο Λουτράκι. "Το σχέδιο Κυπριακού Ποινικού Κώδικα" (διατριβή) "Η διεθνής κίνηση για μεταρρύθμιση του Ποινικού Δικαίου και το σχέδιο του Ελληνικού Ποινικού Κώδικα" "Η Κύπρος Μεγάλη Ιδέα του Ελληνισμού σήμερα" Τεκμήρια- Γρίβας, Γεώργιος - Διγενής, Γρίβα Κική, Θανασούλας Παναγιώτης και Λοϊζίδης Σάββας ; Παναγιώτης Θανασούλας, Σάββας Λοϊζίδης, Γεώργιος Γρίβας Διγενής, Κική Γρίβα στη Ρόδο. Εκδότης: Βιβλιοθήκη Πανεπιστημίου Κύπρου.24-5-2011, ανάκτηση 26-8-2014.
Καντόρες Μινόρες

Η Χορωδία αγοριών του Καθεδρικού Ναού του Ελσίνκι, Καντόρες Μινόρες (λατινικά: Cantores Minores) είναι φινλανδική παιδική χορωδία που ιδρύθηκε το 1952. Από το 2005, η διευθυντής χορωδίας έχει ο Χάννου Νόργιανεν (φινλανδικά: Hannu Norjanen). Το ρεπερτόριο της χορωδίας περιλαμβάνει έργα των Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ και επίσης έργα σύγχρονων συνθετών.

 Η χορωδία ιδρύθηκε το 1952 από τον Tarmo Nuotio και τη Ruth Ester Hillilä. Έκτοτε, η χορωδία έχει επίσης ιδρύσει διάφορα μικρότερα συγκροτήματα. Στους μακροχρόνιους διευθυντές της χορωδίας περιλαμβάνονται ο Αυστριακός Peter Lacovich, ο οποίος διετέλεσε διευθυντής της χορωδίας από το 1954 έως το 1958 και από το 1960 έως το 1962, και ο Γερμανός Χέιντς Χόφμαν, ο οποίος διηύθυνε τη χορωδία από το 1962 έως το 1987. Από το 1987 έως το 2004, τη χορωδία, μαζί με το Μουσικό Ινστιτούτο Καντόρες Μινόρες που ιδρύθηκε το 1990, διηύθυνε ο Γερμανός καθηγητής Christian Hauschild. Κατά τη διάρκεια της θητείας του το ρεπερτόριο της χορωδίας διευρύνθηκε και η φήμη της στο εξωτερικό αυξήθηκε λόγω των μεγάλων συναυλιακών περιοδειών σε όλο τον κόσμο. Το χορωδιακό ρεπερτόριο αντιπροσωπεύεται καλά από τις παραστάσεις του 2004, όταν τα σημαντικότερα έργα περιλάμβαναν τα Πάθη του Αγίου Ιωάννη του Μπαχ, κατά Ματθαίον Πάθη, Ορατόριο των Χριστουγέννων (καντάτες 1-3), το Ρέκβιεμ του Μότσαρτ και το Ein deutsches Requiem του Μπραμς. Ο Hannu Norjanen είναι ο καλλιτεχνικός διευθυντής της χορωδίας από το 2005, ενώ ως παιδί τραγουδούσε στην Cantores Minores. Αποφοίτησε ως μαέστρος από την Ακαδημία Sibelius. 1952-1954 Ruth Ester Hillilä 1954-1958 Peter Lacovich 1959-1960 Harald Andersén 1960-1962 Peter Lacovich 1962-1987 Heinz Hofmann 1987-2004 Christian Hauschild 2005- Hannu Norjanen http://www.cantoresminores.fi/
Γεώργιος Χιωτάκης

Ο Γεώργιος Λ. Χιωτάκης του Λογοθέτη και της Βενετίας (Απέρι Καρπάθου, 23 Απριλίου 1922 - Ρόδος, 22 Σεπτεμβρίου 2014) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός από τα Δωδεκάνησα. Διετέλεσε βουλευτής Δωδεκανήσου του ΠΑΣΟΚ από το 1981 ως το 1989.

 Γεννήθηκε στην Κάρπαθο (στο χωριό Απέρι) και σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών. Είχε δίπλωμα από το Ιταλικό Διδασκαλείο της Ρόδου και εργάστηκε ως δάσκαλος σε σχολεία της Καρπάθου και ως δικηγόρος του Αρείου Πάγου στη Ρόδο ως τη συνταξιοδότησή του, το 1997.Ανέπτυξε αντιστασιακή δράση και ηγήθηκε αντιστασιακής ομάδας εναντίον των Ιταλών στο χωριό του. Ήταν αρχικά μέλος της Ένωσης Κέντρου, με την οποία ήταν υποψήφιος βουλευτής το 1963 και το 1964 χωρίς να εκλεγεί.Το 1951 ίδρυσε την Ένωση για την Τουριστική Ανάπτυξη της Δωδεκανήσου.Το 1959 και το 1964 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Ρόδου, ενώ το 1964 διετέλεσε για μικρό χρονικό διάστημα Δήμαρχος Ρόδου. Κατά τη χούντα του 1967 συνελήφθη και του απαγορεύτηκε η έξοδος από την Ελλάδα, καθώς ήταν φίλος του Μανδηλαρά. Ήταν ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ Δωδεκανήσων και εξελέγη βουλευτής δύο φορές με το εν λόγω κόμμα, έχοντας κερδίσει τις εκλογές του 1981 και του 1985. Συνεργάστηκε με διάφορες εφημερίδες και συνέγραψε 8 βιβλία.Πέθανε σε ηλικία 92 ετών το 2014. Με τη σύζυγό του Άννα απέκτησαν 4 κόρες και 10 εγγόνια.
Ευάγγελος Ματζαράκης

Ο Ευάγγελος ή Ευαγγέλης Ματζαράκης ήταν Έλληνας πλοίαρχος και αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Διετέλεσε έπαρχος της επαναστατημένης Σαντορίνης και αντιπρόσωπος του νησιού κατά την Γ΄ Βουλευτική Περίοδο στη διάρκεια της Επανάστασης (1824-1826). Ο Ματζαράκης είχε οριστεί το 1821 από τον Δημήτριο Υψηλάντη ως Επίτροπος της Άσπρης Θάλασσας, δηλαδή εκπρόσωπος της ηγεσίας της Επανάστασης «στα νησιά του Αρχιπελάγους» (Αιγαίο Πέλαγος: Κυκλάδες και Βόρειες Σποράδες).

 Ο Ματζαράκης γεννήθηκε στην Κεφαλονιά, αλλά είχε καταγωγή από τη Σαντορίνη. Έλαβε εντολήν από τον Δημ. Υψηλάντη να μεταβεί στο νησί της ιδιαίτερης καταγωγής του, με στόχο να ξεσηκώσει τους κατοίκους ενάντια στον τουρκικό ζυγό, επιδίδοντας σχετική επιστολή του Αλέξανδρου Υψηλάντη (με τοποχρονολόγηση «εν Κισνόβῃ τη 29ῃ Δεκεμβρίου 1820») στους Έλληνες άρχοντες του τόπου και στον επίσκοπο των Ορθοδόξων Ζαχαρία Κυριακό. Στο γράμμα που μετέφερε μαζί του ο Ματζαράκης, ο Υψηλάντης ανέφερε: «Στέλλω προς υμάς τον παρουσιαζόμενον καπετάν Ευάγγελον Ματζαράκη, άνδρα φιλογενέστατο και δια τον μεγάλον ζήλον τον οποίον έδειξεν εις πολλάς περιπτώσεις αξιοσέβαστον, όστις είναι προσταγμένος να σας ειπή τους σκοπούς μας [σημ. εννοεί της Φιλικής Εταιρείας] και να οδηγήση έκαστον εις όσα παρ' αυτού ζητεί σήμερον».Οι πρόκριτοι της Σαντορίνης ανταποκρίθηκαν στην έκκληση του «σεβαστού Πρίγκιπος Αλεξάνδρου Υψηλάντου», που είχε σταλεί διαμέσου του φιλογενούς συμπατριώτου Ματζαράκη, αποφασίζοντας την ενίσχυση των δυνάμεων του Αγώνα με την αποστολή 70 ανδρών και ενός ιερέα στις Σπέτσες και «κρασί βαρέλες εκατόν» στην Ύδρα. Στις 5 Μαΐου 1821 ο Ματζαράκης ύψωσε τη σημαία της επανάστασης. Πέτυχε να εκδιώξει τους Τούρκους από το νησί με τη βοήθεια Κεφαλονιτών που ζούσαν στη Σαντορίνη, διότι ο τοπικός πληθυσμός δεν επέδειξε ιδιαίτερο επαναστατικό ζήλο, για άμεση συμμετοχή, ενώ το ετερόδοξο τμήμα του (οι μη Ορθόδοξοι, οι Καθολικοί της Σαντορίνης) ήταν ενάντιο στον ξεσηκωμό. Αργότερα όμως, ο Ματζαράκης αναγκάστηκε να φύγει. Ήρθε σε σύγκρουση με τον μητροπολίτη Ζαχαρία, ο οποίος του είχε συμπαρασταθεί αρχικά, καθώς και με τους κατοίκους του νησιού, όπως έχει λεχθεί λόγω του αυταρχικού χαρακτήρα του και αυθαιρεσιών που διέπραξε.
Σεντ Πάτρικς Αθλέτικ ΦΚ

Η Σεντ Πάτρικς Αθλέτικ ΦΚ είναι ιρλανδική ποδοσφαιρική ομάδα. Συμμετέχει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ιρλανδίας. Ιδρύθηκε το 1929. Έδρα της ομάδας είναι το Richmond Park χωρητικότητας 5340 θεατών.

 Πρωτάθλημα Ιρλανδίας: 8 1951-52, 1954-55, 1955-56, 1989-90, 1995-96, 1997-98, 1998-99, 2013Κύπελλο Ιρλανδίας: 3 1958-59, 1960-61, 2014Λίγκ Καπ Ιρλανδίας: 4 2000-01, 2003, 2015, 2016 Επίσημη ιστοσελίδα SaintsForum.net (Discussion forum for All Saints fans) St. Patrick's Athletic FAI Cup history
Βαγγέλης Μόρας

Ο Βαγγέλης Μόρας (γενν. Λάρισα, 26 Αυγούστου 1981) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός, και ο τωρινός προπονητής του Εθνικού Νέου Κεραμιδίου.

 Ξεκίνησε την καριέρα του από τον AO Αμπελοκήπων Λάρισας αγωνιζόμενος ως επιθετικός και έχοντας για ινδαλμα τον Ολλανδό Μάρκο φαν Μπάστεν. To καλοκαίρι του 2001 αποκτηθηκε από την ΑΕ Λάρισα αγωνιζόμενος στη Β΄ Εθνική, με προπονητή τον Νεμπόισα Λίτσανιν ο οποίος αρχισε να τον χρησιμοποιεί ως αμυντικό χαφ. To 2001 με εισήγηση του Σούλη Παπαδόπουλου μετεγγράφηκε στην Προοδευτική, όπου καθιερωθηκε ως στόπερ και με την οποία κέρδισε την άνοδο στην Α΄ Εθνική. Το 2003 αποκτήθηκε από την ΑΕΚ, καθώς ήταν προσωπική επιλογή του Ντούσαν Μπάγεβιτς που τον είχε αποκαλέσει τότε νέο Μανωλά. Το 2007, μετά από εισήγηση του Λορένθο Σέρα Φερέρ, αποδεσμεύθηκε και ως ελεύθερος συνέχισε την καριέρα του στο ιταλικό πρωτάθλημα αγωνιζόμενος στην Μπολόνια, όπου παρέμεινε επί μία τετραετία. Στις 30 Σεπτεμβρίου 2011 υπέγραψε για έναν χρόνο στη Σουόνσι, όμως μετά από τη μικρή συμμετοχή που είχε στον σύλλογο της Ουαλίας, αποφάσισε να επιστρέψει στην Ιταλία όπου υπέγραψε, τον Ιανουάριο του 2012, συμβόλαιο εξάμηνης διάρκειας με την Τσεζένα. Τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς μετακόμισε στην Ελλάς Βερόνα, όπου παρέμεινε επί μία τετραετία, συμπληρώνοντας 131 συμμετοχές πρωταθλήματος. Το καλοκαίρι του 2016 συμφώνησε με την Μπάρι, αποχώρησε όμως έναν χρόνο αργότερα και επέστρεψε στην Ελλάδα, έπειτα από δέκα χρόνια καριέρας στο εξωτερικό, υπογράφοντας μονοετές συμβόλαιο συνεργασίας με τον Παναιτωλικό.Τον Δεκέμβριο του 2017 επέστρεψε στην ομάδα της πατρίδας του, την ΑΕΛ, όπου αγωνίσθηκε μέχρι τον Ιούλιο του 2020. Τον Αύγουστο του 2020 υπέγραψε συμβόλαιο ενός έτους με τον Απόλλωνα Λάρισας. Στις 7 Ιουλίου 2021 "κρέμασε" τα παπούτσια του, απόφαση που γνωστοποιήθηκε με ανακοίνωση μέσω του Instagram. Ήταν διεθνής με την εθνική Ελλάδας το διάστημα μεταξύ 2009–2016, μετρώντας 27 συνολικά συμμετοχές, ενώ ήταν μέλος της ομάδας που συμμετείχε τόσο στο Μουντιάλ 2010 στη Νότια Αφρική, όπου αγωνίστηκε στον αγώνα εναντίον της Αργεντινής, όσο και τέσσερα χρόνια αργότερα στο Μουντιάλ του 2014 στη Βραζιλία.Υπήρξε επίσης διεθνής με την εθνική Ελπίδων, την περίοδο 2002–2004 έχοντας συνολικά 11 συμμετοχές, ενώ αποτέλεσε βασικό μέλος της ολυμπιακής εθνικής ομάδας που έλαβε μέρος στην Ολυμπιάδα του 2004, συμμετέχοντας και στους τρεις αγώνες. Στις 12 Ιουλίου 2021 ανακοινώθηκε η πρόσληψή του από τον Π.Ο. Ελασσόνας της Γ' Εθνικής στη θέση του προπονητή για τη νέα σεζόν (2021–22), η οποία αναμένεται να ξεκινήσει στις 19 Σεπτεμβρίου 2021. Στις 5 Ιουλίου 2022 ανακοινώθηκε από τον Απόλλωνα Λάρισας, όντας ο πρώτος σταθμός επαγγελματικής κατηγορίας ως προπονητής στην καριέρα του. Στις 6 Φεβρουαρίου 2023, ανακοινώθηκε ως προπονητής στον Εθνικό Νέου Κεραμιδίου ο οποίος είναι και ο τρίτος του "σταθμός" στην προπονητική του καριέρα με συμβόλαιο το οποίο λήγει το καλοκαίρι του 2024. Ο Βαγγέλης Μόρας στο soccerway Η καριέρα του Βαγγέλη Μόρα στο national-football-teams Το προφίλ του Βαγγέλη Μόρα στο transfermarkt
Λουίζα Χριστίνα της Σαβοΐας

Η Λουίζα Χριστίνα, (ιταλ. Luisa Cristina di Savoia, 27 Ιουλίου 1629 - 12 Μαΐου 1692) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν κόρη του δούκα της Σαβοΐας και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Σαβοΐας. Ήταν η ιδιοκτήτρια της μελλοντικής Βίλλα ντελλα Ρεγκίνα. Ήταν εξαδέλφη του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας και του Καρόλου Β΄ της Αγγλίας.

 Γεννήθηκε στο Καστέλλο ντελ Βαλεντίνο στο Τορίνο. Ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Βίκτωρα Αμεδαίου Α΄ της Σαβοΐας και της συζύγου του Χριστίνας των Βουρβόνων, κόρης του Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας. Η γέννησή της χαιρετίστηκε με ενθουσιασμό, καθώς πριν από τη γέννησή της οι γονείς της είχαν χάσει έναν γιο και περίμεναν διάδοχο. Ωστόσο ως γυναίκα, λόγω του Σαλικού νόμου, δεν μπορούσε να κληρονομήσει το Δουκάτο της Σαβοΐας, το οποίο κατά τη στιγμή τής γέννησής της κυβερνούσε ο πάππος της, Κάρολος Εμμανουήλ Α΄. Η Λουίζα Χριστίνα λέγεται ότι ήταν νόθη, ως ο καρπός της υποτιθέμενης σχέσης τής μητέρας της με έναν Γάλλο αυλικό με την ονομασία "Pommeuse". Ως παιδί, δύο από τους αδελφούς της διαδέχτηκαν τον πατέρα τους, ο οποίος έγινε κυβερνήτης της Σαβοΐας το 1630. Ο πατέρας της απεβίωσε το 1637 και τον διαδέχτηκε ο αδελφός της Φραγκίσκος Υάκινθος, ο οποίος απεβίωσε το 1638 και ακολούθησε στον θρόνο ο άλλος αδελφός Κάρολος Εμμανουήλ Β΄. Η μητέρα της Χριστίνα ανέλαβε ως αντιβασίλισσα, μία ενέργεια που αμφισβητήθηκε από τους θείους της Λουίζας Χριστίνας Θωμά Φραγκίσκο του Καρινιάνο και Μαυρίκιο της Σαβοΐας. Οι δύο αδελφοί συνωμότησαν εναντίον της Χριστίνας Μαρίας ως αντιβασίλισσας, διεκδικώντας την αντιβασιλεία μεταξύ τους. Αυτό οδήγησε σε εμφύλιο πόλεμο στη Σαβοΐα. Ο πόλεμος είχε ως αποτέλεσμα ο Θωμάς Φραγκίσκος και ο Μαυρίκιος να φύγουν στην Ισπανία με μάταια ελπίδα να βρουν υποστήριξη. Η μητέρα της Λουίζας Χριστίνας νίκησε σύντομα στους πολέμους που ακολούθησαν, χάρη στη γαλλική υποστήριξη του αδελφού της Λουδοβίκου ΙΓ΄. Επιστρέφοντας στη Σαβοΐα, η Λουίζα Χριστίνα μνηστεύτηκε σύντομα με τον Mαυρίκιο ως μέρος μίας συμφιλίωσης αυτού με τη Χριστίνα. Η Λουίζα Χριστίνα παντρεύτηκε τον Mαυρίκιο στο Τορίνο στις 18 Αυγούστου 1642. Ο Mαυρίκιος ήταν στο παρελθόν καρδινάλιος και έπρεπε να λάβει άδεια από τον Πάπα Ουρβανό Η΄, ο οποίος συμφώνησε στον γάμο. Η 13 ετών νύφη και ο 49 ετών Mαυρίκιος μετακόμισαν στη Νίκαια, όπου ο Mαυρίκιος έγινε κυβερνήτης της πόλης ως ένα άλλο μέρος της συμφιλίωσης. Ο σύζυγός της απεβίωσε το 1657 από εγκεφαλικό επεισόδιο, αφήνοντας τη Λουίζα Χριστίνα χήρα 27 ετών. Ο σύζυγός της τής άφησε με διαθήκη τη μεγάλη συλλογή έργων τέχνης του καθώς και τα τεράστια χρέη του. Στο Τορίνο ζούσε στη βίλα του συζύγου της έξω από το Τορίνο. Έκανε επίσης πολλά για να βελτιώσει το κτήριο υπό τη διεύθυνση του Aμεντέο ντι Καστελαμόντε. Επίσης ανέθεσε στον Γκουαρίνο Γκουαρίνι να πραγματοποιήσει έργα σε εκκλησίες στη Σαβοΐα. Η Λουίζα Χριστίνα απεβίωσε στη βίλα και άφησε την ιδιοκτησία στη σύζυγο του ανιψιού της, την Άννα Μαρία της Ορλεάνης, κόρη του Φιλίππου Α΄ της Ορλεάνης.
Αρούκκου

Ο Αρούκκου, ασσυρικά A-ru-uk-ku, παλαιά περσικά Harriukqa / Hariuwuka, ιρανικά Aryavuka / Aryuka, αραμαϊκά Aryuk (γενν. πριν το 656 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Αχαιμενιδών ήταν πρίγκιπας της Περσίας.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Κύρου Α΄ της Περσίας και της Παρσουμάς. Αδελφός του ήταν ο Καμβύσης Α΄ της Περσίας. Έπειτα από την καταστροφή των Σούσων και τη διάλυση τού βασιλείου τού Ελάμ από τον Ασσουρμπανιπάλ της Ασσυρίας, ο Κύρος Α΄ έστειλε τον Αρούκκου στη Νινευή για να αναγνωρίσει την υπεροχή των Ασσυρίων το 639 π.Χ.. Το 835 π.Χ., το 24ο έτος της βασιλείας τού Σαλμανασέρ Γ΄ της Ασσυρίας, η περιοχή Παρσούα (στα Όρη Ζάγκρος) αναφέρεται, ότι περιείχε 27 βασιλείς. Έτσι αν θεωρήσουμε, ότι το Παρσουμάς κατάγεται από την Παρσούα, σημαίνει, ότι ο Κύρος Α΄ είχε εντωμεταξύ γίνει ένας από τους βασιλείς. Ο Αρούκκου παραδοσιακά ταυτοποιείται ως γιος τού Κύρου Α΄. Η μνεία του είναι στο αρχαιότερο κείμενο, που αναφέρεται σε Περσική βασιλική οικογένεια. Ερμηνεύουμε, ότι ο Καμβύσης Α΄ ήταν άλλος, διαφορετικός γιος. Με αυτό ως δεδομένο, ο Κύρος Α΄ θα γεννήθηκε όχι μετά το 680-675 π.Χ.. Ο Κύρος που αναφέρεται από τον Ασσουρμπανιπάλ δεν ήταν υποτελής, αλλά έδωσε οικειοθελώς δώρα στην Ασσυρία για να ασφαλίσει τις φιλικές σέσεις του με τον νέο του γείτονα. Όμως τα δώρα αυτά έχουν καταγραφεί στους Ασσυριακούς καταλόγους ως εισφορά τού Κύρου Α΄. Οι ιστορικοί θεωρούν, ότι ο Κύρος Α΄ θα ήταν πολύ μεγάλος σε ηλικία αν ταυτιστεί με τον Κύρο που έδωσε δώρα· επίσης το όνομα τού Αρρούκκου δεν είναι σίγουρο. Άλλοι ερευνητές απορρίπτουν την καταγωγή της Παρσουμάς από την Παρσούα. Dietz Otto Edzard: history of Mesopotamia , p. 198 Ernst Friedrich Weidner : The oldest message via the Persian royal house; Cyrus I was a contemporary of Assurbanipal . In: AfO , Vol 7 (1931/32), pp 1-7. ISSN 0066-6440 .
Ιερά Μητρόπολις Κεφαλληνίας

Η Ιερά Μητρόπολις Κεφαλληνίας είναι μία από τις Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος. Έχει έδρα το Αργοστόλι και περιλαμβάνει ολόκληρο το νησί της Κεφαλονιάς. Μητροπολίτης είναι από τις 10 Οκτωβρίου 2015 ο Δημήτριος (Αργυρός).

 Μέχρι το 1207 που οι Λατίνοι κατήργησαν την τοπική επισκοπή, ελάχιστες είναι οι σωζόμενες ιστορικές πληροφορίες. Ο Ορθόδοξος Επισκοπικός Θρόνος της Κεφαλονιάς επανιδρύθηκε το 1452 από τον Παλατινό Κόμη Κεφαλληνίας, Ζακύνθου και Ιθάκης, Δούκα της Λευκάδας και Δεσπότη της Ηπείρου Λεονάρδο Γ΄ Τόκκο (1448-1479), ο οποίος επεδίωξε με αυτό τον τρόπο να έχει στο πλευρό του τους Ορθόδοξους υπηκόους του. Ως πρώτο επίσκοπο των τριών νησιών επέλεξε τον Γεράσιμο Λοβέρδο, έναν κληρικό που καταγόταν από πλούσια και αρχοντική οικογένεια της Κεφαλονιάς. Ο αρχιερατικός Θρόνος υπήχθη αρχικά στην πνευματική δικαιοδοσία του Μητροπολίτη Κορίνθου, αλλά τον Μάιο του 1628 ο Νικόδημος Β΄ (Μεταξάς) κατόρθωσε, χάρη και στην προσωπική του φιλία με τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Κύριλλο Λούκαρη, να αυτονομηθεί η Επισκοπή από τον Κορίνθου και να ανυψωθεί σε «Αρχιεπισκοπή Κεφαλληνίας, Ζακύνθου, Ιθάκης και Στροφάδων». Τον Σεπτέμβριο του 1799 ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Νεόφυτος Ζ΄ ανύψωσε την Αρχιεπισκοπή σε Μητρόπολη. Με ψήφισμα της Γερουσίας του Ιόνιου Κράτους τον Δεκέμβριο του 1818, από την ενιαία Μητρόπολη αποσπάσθηκαν η Ζάκυνθος (με τα Στροφάδια) και η Ιθάκη. Από τον Ιούνιο του 1866, οπότε ενσωματώθηκαν εκκλησιαστικά τα Επτάνησα στην Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ελλάδος, ο Κεφαλληνίας έφερε τον τίτλο του Αρχιεπισκόπου. Το 1900 όλες οι εκκλησιαστικές επαρχίες του Βασιλείου της Ελλάδος ονομάστηκαν επισκοπές, ενώ από το 1922 ονομάστηκαν Μητροπόλεις. Αντζουλάτος, Γεώργιος (2 Ιουλίου 2015). «Αρχιερέως Γερασίμου του Φωκά, προκάτοχοι». eKefalonia. Ανακτήθηκε στις 1 Μαΐου 2023. Μιχάλαγα, Δέσποινα Στεφ. (2019). «Συμβολή Στην Επισκοπική Ιστορία Της Κεφαλονιάς. Το Χφ. ΕΒΕ 2260.24». ΙΑ΄ ΔΙΕΘΝΕΣ ΠΑΝΙΟΝΙΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ - Πρακτικά (Κεφαλονιά, Μαΐου ) 3 (): (Κεφαλονιά) ΙΙΙ: 69-103. https://www.academia.edu/44956587/%CE%A3%CF%85%CE%BC%CE%B2%CE%BF%CE%BB%CE%AE_%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD_%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%83%CE%BA%CE%BF%CF%80%CE%B9%CE%BA%CE%AE_%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%9A%CE%B5%CF%86%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%AC%CF%82_%CE%A4%CE%BF_%CF%87%CF%86_%CE%95%CE%92%CE%95_2260_24_Contribution_in_the_bishopric_history_of_Cephalonia_The_manuscript_NLG_2260_24. Ανακτήθηκε στις 1 Μαΐου 2023. Κριαράς, Εμμανουήλ (1942). Ανέκδοτος κατάλογος ιεραρχών Κεφαλληνίας, Ζακύνθου και Ιθάκης. Αθήνα. Χιώτης, Παναγιώτης (1858). Ιστορικά απομνημονεύματα της νήσου Ζακύνθου, τόμ. 2. Κέρκυρα. Ανακτήθηκε στις 2 Μαΐου 2023.
Κύπελλο Πρωταθλητριών Ποδοσφαίρου Ωκεανίας 2014-15

Το Κύπελλο Πρωταθλητριών Ποδοσφαίρου Ωκεανίας 2014-15, είναι η 14η διοργάνωση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ποδοσφαίρου Ωκεανίας, που διοργανώνεται από την ΟΦΚ. Η Όκλαντ Σίτι έχει κατακτήσει τον τίτλο τις 4 προηγούμενες φορές κατέχοντας το ρεκόρ των περισσότερων συνεχόμενων (4) αλλά και συνολικών κατακτήσεων του τροπαίου (6). Η πρωταθλήτρια ομάδα της φετινής διοργάνωσης θα αποκτήσει το δικαίωμα να εκπροσωπήσει την ομοσπονδία (ΟΦΚ). Η διοργάνωση ξεκίνησε στις 7 Οκτωβρίου 2014 και θα ολοκληρωθεί στις 26 Απριλίου 2015. Συνολικά συμμετέχουν 15 ομάδες από 11 ομοσπονδίες. Η ομάδα της Όκλαντ Σίτι αναδείχθηκε πρωταθλήτρια για 5η συνεχόμενη φορά και 7η συνολικά στην ιστορία της.

 Οι αγώνες του προκριματικού γύρου διεξήχθησαν στην Άπια, πρωτεύουσα των Σαμόα από τις 7 μέχρι τις 11 Οκτωβρίου 2014. Η κλήρωση είχε γίνει στις 22 Σεπτεμβρίου 2014 στο Όκλαντ της Νέας Ζηλανδίας. Οι 4 ομάδες αγωνίστηκαν μεταξύ τους από μία φορά και ο νικητής του ομίλου προκρίθηκε στη Φάση Ομίλων μαζί με τις 11 ομάδες που είχαν προκριθεί αυτόματα. Η κλήρωση για τους ομίλους πραγματοποιήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2014 στο Όκλαντ,της Νέας Ζηλανδίας. Οι αγώνες θα διεξαχθούν το διάστημα 11-18 Απριλίου 2015 στις πόλεις Μπα και Σούβα, στο Φίτζι. Η Φάση Ομίλων αποτελείται από 3 ομίλους των 4 ομάδων. Οι 12 ομάδες χωρίστηκαν σε 4 γκρουπ δυναμικότητας βασιζόμενο στα αποτελέσμα στα αποτελέσματα των ομάδων αυτών τα προηγούμενα χρόνια. Κάθε όμιλος περιέχει μία ομάδα από κάθε γκρουπ δυναμικότητας. Επίσης δεν ήταν δυνατή η κλήρωση 2 ομάδων από την ίδια ομοσπονδία/χώρα στον ίδιο όμιλο. Στα ημιτελικά προκρίνονται οι 3 πρωτοπόροι και ο καλύτερος 2ος. Όλες οι ώρες είναι σε ώρα Ελλάδος. Όλες οι ώρες είναι σε ώρα Ελλάδος. Όλες οι ώρες είναι σε ώρα Ελλάδος. Η καλύτερη δεύτερη προκρίθηκε στα ημιτελικά της διοργάνωσης.
Τουρκικός Ναύσταθμος Αλεξανδρέττας

Ο Ναύσταθμος Αλεξανδρέττας (τουρκικά: İskenderun Deniz Üssü) αποτελεί βάση του τουρκικού ναυτικού στη βορειοανατολική ακτή της Μεσογείου, 2,5 χλμ. βορειοανατολικά της Αλεξανδρέττας, στην επαρχία Χατάι στη νότια Τουρκία. Υπάγεται στην Διοίκηση του Τουρκικού Ναυτικού στην περιοχή της Νότιας Θάλασσας. Η βάση είναι στα βόρεια του λιμανιού της Αλεξανδρέττας.

 Ο ναύσταθμος φιλοξενεί το μεγαλύτερο από τα τρία ναυτικά κέντρα εκπαίδευσης της Τουρκίας, το Ναυτικό Κέντρο Εκπαίδευσης Αλεξανδρέττας, που βρίσκεται 2,5 χιλιόμετρα νότια της Αλεξανδρέττας στην Ευρωπαϊκή Οδό 91. Στην 1η Εκπαιδευτική Ταξιαρχία Αλεξανδρέττας (Iskenderun 1ci Deniz Er Eitim Alayı) μεταξύ 2.500 και 5.000 στρατολογημένων εκπαιδεύονται δύο φορές το χρόνο στα καθήκοντα επί του πλοίου καθώς και στις θαλάσσιες επιχειρήσεις μέσα σε 45 ημέρες. Περισσότεροι από 1,5 εκατομμύρια στρατολογημένοι ναυτικοί υπολογίζεται ότι έχουν εκπαιδευτεί και αποφοιτήσει από το Ναυτικό Κέντρο Εκπαίδευσης Αλεξανδρέττας από την ίδρυσή του το 1953. Άλλα δύο ναυτικά κέντρα εκπαίδευσης επίσης σε μέγεθος τάγματος, βρίσκονται στο Σαριγιέρ της Κωνσταντινούπολης και στη Σμύρνη. Στο ναύσταθμο λειτουργεί επίσης τον οποίον και εξυπηρετεί, το Ναυτικό Νοσοκομείο Αλεξανδρέττας το οποίο διαθέτει 200 κλίνες. Στις 26 Ιουνίου 2009, η Διοίκηση Ναυτικής Βάσης Αλεξανδρέττας άνοιξε το τρίτο Ναυτικό Μουσείο της Τουρκίας στο κέντρο της πόλης. Στο μουσείο εκτίθενται έργα και αντικείμενα από την εποχή του Οθωμανικού Ναυτικού και της Δημοκρατίας του Χατάι, μαζί φυσικά με εκθέματα του Τουρκικού Ναυτικού. Το μουσείο, που στεγάζεται σε ένα κτίριο δύο ορόφων το οποίο χρησιμοποιείται από το 1942 ως έδρα της Διοίκησης της Ναυτικής Βάσης Αλεξανδρέττας , απαρτίζεται από εννέα αίθουσες με εκθέματα που καλύπτουν συνολική έκταση 630 τ.μ. καθώς και δύο εργαστήρια. Άλλα τουρκικά ναυτικά μουσεία βρίσκονται στο Μπεσίκτας, στην Κωνσταντινούπολη και στο Τσανάκκαλε (Δαρδανέλλια). Κατάλογος Στρατιωτικών Βάσεων της Τουρκίας
Μπαντ Φρέντεμπουργκ

Το Μπαντ Φρέντεμπουργκ (γερμ. Bad Fredeburg) είναι μεγάλο χωριό στον Δήμο του Σμάλενμπεργκ του Διαμερίσματος (Νομού) Άνω Ζάουερλαντ, στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία της Γερμανίας. Τον Δεκέμβριο του 2021 το χωριό είχε 3.989 κατοίκους και είναι κτισμένο σε υψόμετρο 448 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Γειτονικά χωριά είναι τα Αλτενίλπε, Έμπινγκχοφ, Γκλάιντορφ, Χούξελ και Ρίμπεργκ. Το Μπαντ Φρέντεμπουργκ είναι αναγνωρισμένο κέντρο υδροθεραπείας.

 Στις πρώτες δεκαετίες του 14ου αιώνα ο Ντήτριχ Γ΄ του Οίκου των Μπίλστάιν έκτισε το κάστρο με την ονομασία Vredeburg, η οποία υποδηλώνει τη διατήρηση της ειρήνης ως τον σκοπό της δημιουργίας του. Η ανέγερσή του σήμανε και την ίδρυση του ομώνυμου οικισμού μπροστά από τις πύλες του κάστρου. Σε μια καταστροφική πυρκαγιά το 1810 ολόκληρο το παλαιό χωριό καταστράφηκε και νέα κτίσματα κτίσθηκαν πιο ψηλά στην πλαγιά.Στις διοικητικές μεταρρυθμίσεις του 1975 στο Ζάουερλαντ και την περιοχή του Πάντερμπορν ο προϋπάρχων Δήμος του Φρέντεμπουργκ συγχωνεύθηκε με τον Δήμο του Σμάλενμπεργκ και ο δήμος που προέκυψε φέρει τη δεύτερη ονομασία. Ιστότοπος για το χωριό: Bad-fredeburg.de (στη γερμανική)