Κατάλογος βασιλέων της Βουργουνδίας

Ακολουθεί ο κατάλογος των βασιλέων, που κυβέρνησαν το Βασίλειο των Βουργουνδών και στην συνέχεια το Βασίλειο της Βουργουνδίας με τους Μεροβίγγειους, την Δυναστεία των Καρολιδών και το Βασίλειο της Αρλ σαν τμήμα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

 Ακολουθεί ο κατάλογος των πρωτο-Γερμανών γηγενών Βουργουνδών βασιλέων, που κυβέρνησαν το "Βασίλειο των Βουργουνδών" ή "Πρώτο Βασίλειο της Βουργουνδίας" Γεβίκκας (τέλη του 4ου αιώνα – περί το 407) Γκοντομάρ Α΄ (περί το 407 – 411), γιος τού Γεβίκκα Γκιζελέρ (περί το 407 – 411), γιος τού Γεβίκκα Γκούντερ (περί το 407 – 436), γιος τού ΓεβίκκαΟ Φλάβιος Αέτιος μετακίνησε τους Βουργουνδούς στην Σαβοΐα. Γκουντέριχος (436–473), γιος τού Γκούντερ Χιλπέριχος Α΄ (443 – περί το 480), γιος τού ΓκούντερΔιαίρεση του βασιλείου ανάμεσα στους τέσσερις γιους του Γκουντέριχου: Γκουντομπάντ (473-516 στη Λυών, βασιλιάς όλων των Βουργουνδών από το 480), γιος τού Γκουντέριχου Χιλπέριχος Β΄ (473-493 στη Βαλάνς), γιος τού Γκουντέριχου Γκοντομάρ Β΄ (473-486 στη Βιέν), γιος τού Γκουντέριχου Γοδεγίσελος (473-500, στη Βιέν και τη Γενεύη), γιος τού Γκουντέριχου Σιγισμόνδος (516-523), γιος του Γκουντομπάντ Γκοντομάρ Γ΄ (523-534), γιος του Γκουντομπάντ Οι Μεροβίγγειοι βασιλείς των Φράγκων Χιλδεβέρτος Α΄, ο μικρότερος αδελφός του Χλωτάριος Α΄ και ο ανεψιός του Θευδεβέρτος Α΄ κατέκτησαν το βασίλειο των Βουργουνδών από τον Γκοντομάρ Γ΄ που δολοφονήθηκε (534), το ενσωμάτωσε στο Βασίλειο των Φράγκων. Όταν ενώθηκε με την Νευστρία κυβερνήθηκε με έναν βασιλιά αλλά με ξεχωριστή διοίκηση. Οι γιοι του Λουδοβίκου του Ευσεβούς διαίρεσαν με την Συνθήκη του Βερντέν το Βασίλειο των Φράγκων (843), η Βουργουνδία διανεμήθηκε ανάμεσα στα αδέλφια. Κάρολος Β΄ Φαλακρός, δέχτηκε το μικρότερο τμήμα δυτικά του ποταμού Σον. Η κληρονομιά του Καρόλου ονομαζόταν επίσημα Βασίλειο της Βουργουνδίας αλλά επειδή ο βασιλιάς ανέθεσε την διοίκηση του σε δούκες πήρε τον τίτλο Δουκάτο της Βουργουνδίας. Λοθάριος Α΄, δέχτηκε το μεγαλύτερο τμήμα ανατολικά του ποταμού Σον, διατήρησε τον τίτλο Βασίλειο της Βουργουνδίας.Όταν απεβίωσε ο Λοθάριος Α΄ έγινε διανομή του βασιλείου ανάμεσα στους γιους του, οι Βουργουνδικές περιοχές διανεμήθηκαν ως εξής: Λοθάριος Β΄, δεύτερος γιος που δέχτηκε το βόρειο τμήμα Κάρολος, μικρότερος γιος που δέχτηκε το νότιο τμήμα, περιείχε την Προβηγκία, την Λυών και την Βιέν, πήρε το όνομα "Βασίλειο της Προβηγκίας" ή Κάτω Βουργουνδία.Για τους βασιλείς, κόμητες και δούκες της Προβηγκίας υπάρχει ο Κατάλογος κομήτων της Προβηγκίας. Ο Λοθάριος Β΄ μετέτρεψε το τμήμα της Βουργουνδίας που κληρονόμησε στο Βασίλειο της Λοθαριγγίας, με τον πρόωρο θάνατο του αδελφού του Καρόλου δέχτηκε πολλά τμήματα από το νοτιότερο βασίλειο της Προβηγκίας. Όταν πέθανε ο Λοθάριος Β΄ (869) οι θείοι του Κάρολος Β΄ ο Φαλακρός και Λουδοβίκος Β΄ ο Γερμανικός διαίρεσαν το βασίλειο με την Συνθήκη του Μέρσεν (8 Αυγούστου 870). Ο Κάρολος Γ΄ ο Παχύς ένωσε ξανά ολόκληρο το βασίλειο της Βουργουνδίας με εξαίρεση το βασίλειο της Προβηγκίας (884), με τον θάνατο του (888) οι ευγενείς της Άνω Βουργουνδίας συγκεντρώθηκαν στον Άγιο Μαυρίκιο, εκεί εξέλεξαν νέο βασιλιά τον πρίγκιπα Ροδόλφο από τον Οίκο των Παλαιών Γουέλφων. Ο Ροδόλφος δημιούργησε το Βασίλειο της Άνω Βουργουνδίας και κυβέρνησε ως Ροδόλφος Α΄ της Βουργουνδίας, προσπάθησε να κερδίσει όλο το παλιό βασίλειο του Λοθάριου Β΄ αλλά ο Αρνούλφος της Καρινθίας τον ανάγκασε να περιοριστεί στην Βουργουνδιακή περιοχή. Ροδόλφος Α΄ (888–912) Ροδόλφος Β΄ (912–937), παραχώρησε τα δικαιώματα του στο Βασίλειο της Ιταλίας στον Ούγο της Αρλ, σε αντάλλαγμα δέχτηκε το Βασίλειο της Προβηγκίας ενώνοντας τις δύο περιοχές. Κορράδος Α΄ (937–993) Ροδόλφος Γ΄ (993–1032) Ο Κορράδος Β΄ της Γερμανίας, ως Κορράδος Α΄ της Βουργουνδίας, ενσωμάτωσε την Άνω Βουργουνδία στη Γερμανία, και δημιούργησε το Βασίλειο της Αρλ, που ήταν το βασίλειο της Βουργουνδίας μέσα στη Γερμανική αυτοκρατορία με κυβερνήτη τον Γερμανό ηγεμόνα. Την εποχή των βασιλέων της Βουργουνδίας Κορράδου Α΄ και Ροδόλφου Γ΄ η βασιλική εξουσία στην Βουργουνδία εξασθένησε σημαντικά, και οι τοπικοί ευγενείς ανέλαβαν την πρωτοβουλία. Όταν απεβίωσε πρόωρα ο Ερρίκος Γ΄ της Γερμανίας, η χήρα του Αγνή του Πουατιέ διετέλεσε αντιβασιλέας και κηδεμόνας τού ανήλικου γιου της Ερρίκου Δ΄. Ο Ροδόλφος του Ράινφελντεν δούκας της Σουαβίας, που είχε νυμφευτεί την αδελφή του Ερρίκου Γ΄, απέκτησε σταδιακά την βασιλική εξουσία στη Βουργουνδία. Όταν ο Ροδόλφος του Ράινφελντεν εξελέγη διεκδικητής αντιβασιλιάς (1079), ο Ερρίκος Δ΄ τού στέρησε όλες τις εξουσίες και τις παραχώρησε στους πρίγκιπες- επισκόπους της Λωζάνης και της Σιόν. Όταν τον Φεβρουάριο του 1127 δολοφονήθηκε ο Γουλιέλμος Γ΄, κόμης της Βουργουνδίας, ο Λοθάριος Γ΄ Σούπλινμπουργκ υποστήριξε στα κληρονομικά δικαιώματα της Βουργουνδίας τον εκ μητρός θείο τού Γουλιέλμου Γ΄, Κορράδο Α΄ του Τσέρινγκεν, που ήταν εκ μητρός εγγονός τού Ροδόλφου τού Ράινφελντεν. Ο Οίκος του Τσέρινγκεν δεν είχε σταθερό βασιλικό τίτλο· σταδιακά άρχισαν να αποκαλούν τον εαυτό τους "δούκες και ρέκτορες της Βουργουνδίας". Ωστόσο ο βασιλιάς προσπάθησε να τους στερήσει τους τίτλους και περιόρισε την εξουσία τους ανατολικά από την Οροσειρά του Ιούρα. Οι προσπάθειες των Τσέρινγκεν να επεκταθούν δυτικά από την οροσειρά του Ιούρα δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα, με αποκορύφωμα μία αποτυχημένη στρατιωτική εκστρατεία (1153). Ο Φρειδερίκος Α΄ Βαρβαρόσσα κληρονόμησε τις περιοχές δυτικά από την Οροσειρά τού Ιούρα με τον γάμο του με την Βεατρίκη Α΄ της Βουργουνδίας διάδοχο της κομητείας της Βουργουνδίας. Ο γάμος αυτός περιόρισε οριστικά τις εξουσίες των Τσέρινγκεν με αυστηρό τρόπο, ανάμεσα στην Οροσειρά τού Ιούρα και τις Άλπεις· ο τελευταίος εκπρόσωπος της δυναστείας Βερθόλδος Ε΄ του Τσέρινγκεν απεβίωσε χωρίς απογόνους (1218). Με το τέλος τού Μπέρτολτ Ε΄, ο Φρειδερίκος Β΄ Χοενστάουφεν έκανε κατάσχεση τού τίτλου τού ρέκτορα της Βουργουνδίας, που τον παραχώρησε στον μεγαλύτερο γιο και διάδοχό του Ερρίκο, ώστε να αποφύγουν να τον διεκδικήσουν οι κληρονόμοι των Τσέρινγκεν. Ο διορισμός αυτός ήταν σημαντικός, αλλά μόνο προσωρινά· όταν ο Ερρίκος εξελέγη βασιλιάς της Γερμανίας τον Απρίλιο του 1220, ο τίτλος σταδιακά εξαφανίστηκε. Barraclough, Geoffrey (1984). The Origins of Modern Germany. W. W. Norton & Company. Britannica (1922). The Encyclop?dia Britannica: A Dictionary of Arts, Sciences, Literature Lodovico Antonio Muratori, Giuseppe Oggeri Vincenti, Annali d'Italia, 1788 William Deans; Frederick Martin (1882). A History Of France: From The Earliest Times To The Present Day. 1. Edinburgh & London: A. Fullarton & Co.