IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ερμούπολις η μεγάλη

Η Ερμούπολις η μεγάλη ή απλώς Ερμούπολις(αρχαία ελληνικά : Ἑρμοῦ πόλις ἡ Μεγάλη) η αρχαία αιγυπτιακή Κμούν, ήταν αρχαία πόλη της Αιγύπτου, και βρίσκεται κοντά στη σύγχρονη αιγυπτιακή πόλη του Ελ Ασμουνάιν στο Κυβερνείο Μίνια. Το αρχαίο αιγυπτιακό όνομα της πόλης ήταν Κμούν (Ḫmnw) σημαίνει "όγδοη πόλη" και σχετίζεται με την Ογδοάδα, μια ομάδα, που λατρεύονταν στη πόλη, από οκτώ θεότητες που αντιπροσώπευαν τον κόσμο πριν από την δημιουργία. Το όνομα επέζησε στη κοπτική γλώσσα ως Σμουνάιν, από τα οποίο προέρχεται το σύγχρονο όνομα Ελ Ασμουνάιν. Στα ελληνικά η πόλη ονομαζόταν Ερμούπολις, από τον Ερμή, τον οποίο οι Έλληνες ταύτισαν με τον Θωθ, επειδή η πόλη ήταν το κύριο κέντρο λατρείας του Θωθ, θεού της μαγείας, της θεραπείας, της σοφίας και προστάτη των γραφέων.

 Η πόλη ήταν η πρωτεύουσα της 15ης νομής ή νομή της Λαγός ή Ερμουπολίτικης νομής στην Επτανομή στην Άνω Αίγυπτο. Η Ερμούπολη βρισκόταν στα σύνορα της Άνω και Κάτω Αιγύπτου και στη δυτική όχθη του Νείλου. Λίγο νότια της πόλης βρισκόταν το κάστρο της Ερμούπολης, σημείο στο οποίο τα σκάφη του ποταμού πλήρωναν διόδια για τη διέλευση τους, Ἑρμοπολιτάνη φυλακή κατά τον Στράβωνα. Τα σπήλαια του Μπένι Χασάν κοντά στην Αντινοόπολη από την απέναντι όχθη του Νείλου ήταν το κοινό νεκροταφείο των Ερμοπουλιτών, αν και ο ποταμός χώριζε την πόλη από τη νεκρόπολη της, όμως η μεγάλη καμπύλη του ποταμού σε αυτό το σημείο καθιστούσε πιο εύκολη για ένα πλοίο με νεκρούς τη διέλευση από το νερό παρά από τους λόφους. Οι κύριες θεότητες που λατρεύονταν στην Ερμούπολη ήταν ο Ερμής και ο Θωθ. Ο Τυφώνας είχε τη μορφή ιπποπόταμου στο οποίο καθόταν ένα γεράκι που αγωνίζεται με ένα φίδι. Και ο Θωθ τον οποίο οι αρχαίοι Έλληνες ταύτισαν με τον Ερμή. Παρόλο που γλίτωσε τις καταστροφές κατά τη διάρκεια των πολέμων της Φαραωνικής και Ρωμαϊκής εποχής, η Ερμούπολη υπέστη σοβαρές αλλαγές από τους μουσουλμάνους κυβερνώντες, οι οποίοι χρησιμοποίησαν αρχιτεκτονικά μέλη για ασβέστη ή για δομικά υλικά. Ένας πάπυρος του 3ου αιώνα μ.Χ. δείχνει ότι η αρχαία πόλη είχε πολυώροφα κτίρια με επτά ορόφους. Η πόλη εξακολουθεί να είναι τιμητική επισκοπή της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και της Κοπτικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Ακύλλας Καραζήσης

Ο Ακύλλας Καραζήσης (Θεσσαλονίκη, 1957) είναι Έλληνας ηθοποιός και σκηνοθέτης. Από το 1975 ως το 1990 ζούσε στη Γερμανία, όπου σπούδασε Πολιτική Επιστήμη και Ιστορία, ενώ εργαζόταν ως ηθοποιός από το 1985. Από το 2006 δουλεύει και ως σκηνοθέτης.

 Τηλεόραση (2006) Περιπέτεια στην πόλη και στην εξοχή, εκδόσεις Νεφέλη (2008) Στάλιν. Μια συζήτηση για το ελληνικό θέατρο, (μαζί με Μ. Μαρμαρινό), εκδόσεις Αιγόκερως Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων στις οποίες ο Α. Καραζήσης συμμετείχε ως ηθοποιός. Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Άγαλμα του Έμπι-Ιλ

Το άγαλμα του Έμπι-Ιλ (Ebih-Il) χρονολογείται περίπου στο 2500 π.Χ. Αναπαριστά μία ανδρική μορφή σε ευλαβική στάση που προσεύχεται. Είναι ο Έμπι-Ιλ, αξιωματούχος της αρχαίας πόλης-κράτους Μάρι που βρίσκεται στην ανατολική Συρία, στο σημερινό Τελ Χαρίρι, λίγα χιλιόμετρα δυτικά της δυτικής όχθης του Ευφράτη. Ανακαλύφθηκε στον ναό της Ιστάρ στο Μάρι, στη διάρκεια των ανασκαφών που διηύθυνε ο Γάλλος αρχαιολόγος Αντρέ Παρρότ. Είναι κατασκευασμένο από γύψο με ενθέματα σχιστόλιθου, κοχυλιών και λάπις λάζουλι. Είναι ένα αριστουργηματικό έργο, και εκτίθεται στο Μουσείο του Λούβρου.

 Το άγαλμα έχει ύψος 52.5 εκ., πλάτος 20.6 εκ. και βάθος 30 εκ. Είναι φτιαγμένο από σχεδόν διαφανές λείο αλάβαστρο. Απεικονίζει τον Έμπι-Ιλ καθισμένο σε ψάθινο κάθισμα. Βρίσκεται σε στάση λατρείας με τα χέρια σφιχτά ενωμένα μπροστά από το στήθος του, φανερώνοντας την αφοσίωσή του στη θεότητα. Το κεφάλι του είναι ξυρισμένο. Κάθετοι βόστρυχοι σχηματίζουν τη μακριά γενειάδα του, όπου έχουν ανοιχθεί οπές, στις οποίες αρχικά υπήρχε ένθετο κάποιο άλλο υλικό που σήμερα δεν σώζεται. Η γενειάδα τονίζει τις παρειές του προσώπου και τα καλοσμιλεμένα χείλη του στα οποία διακρίνεται ένα αμυδρό χαμόγελο. Τα ορθάνοιχτα μπλε μάτια της μορφής φτιάχτηκαν με ιδιαίτερη φροντίδα και προσοχή στη λεπτομέρεια. Για τις βλεφαρίδες και τα βλέφαρα, τον κερατοειδή και την ίριδα, χρησιμοποιήθηκε αντίστοιχα ένας συνδυασμός από σχιστόλιθο, κοχύλια και λάπις λάζουλι. Το λάπις λάζουλι που χρησιμοποιήθηκε για την ίριδα των ματιών είναι μία πρώτη ύλη εισηγμένη στη Συρία από το μακρυνό Αφγανιστάν.Ο άνδρας φορά μακρύ ένδυμα στο κάτω μέρος του σώματος και είναι γυμνός από τη μέση και πάνω. Έχει τα χέρια λυγισμένα στο στήθος, με την αριστερή παλάμη μέσα στη δεξιά. Το μοναδικό ένδυμα του άνδρα είναι η σουμεριακή φούστα που ονομάζεται καυνάκης (ή γαυνάκης) την οποία φορούσαν σε τελετουργίες. Το περίεργο αυτό είδος φούστας φαίνεται πως φτιαχνόταν από δέρμα ζώου (πιθανώς προβάτου ή γίδας) όπως υποδηλώνει η παρουσία μίας ουράς στο πίσω μέρος του ενδύματος.Τα πόδια του αγαλμάτιου δεν σώθηκαν, όμως διατηρείται ακόμη κάτω από τη φούστα το ανώτερο τμήμα τους. Στην πίσω πλευρά του αγάλματος υπάρχει επιγραφή σε σφηνοειδή γραφή η οποία ταυτίζει το έργο: " Άγαλμα του Έμπι-Ιλ, του επιστάτη, αφιερωμένο στην Ιστάρ". Το αγαλμάτιο ανακαλύφθηκε σε δύο τμήματα από τη γαλλική ανασκαφική ομάδα του Αντρέ Παρρότ. Το κεφάλι βρέθηκε στον δρόμο της εξωτερικής αυλής του ναού της Ιστάρ. Το σώμα βρέθηκε σε απόσταση μερικών μέτρων πιο μακριά από το κεφάλι μαζί με ένα μικρότερο αγαλματίδιο του βασιλιά Lamgi του Μάρι. Όταν βρέθηκε, το άγαλμα του Έμπι-Ιλ είχε σπασμένο το αριστερό χέρι και τον αγκώνα, ενώ ο δεξιός αγκώνας ήταν στη βάση του θρυμματισμένος. Τα αγάλματα αυτά ήταν η πρώτη μεγάλη ανακάλυψη στις ανασκαφές της θέσης Μάρι, οι οποίες ξεκίνησαν τον χειμώνα του 1933. • Cluzan, Sophie; Lecompte, Camille; Musée du Louvre. Département des antiquités orientales (2011). Ebih-Il (in French). Paris: Louvre éditions. ISBN 9782757205099 • Parrot, André (1935). "Les fouilles de Mari (Première campagne)" (PDF). Syria (in French). Institut français du Proche-Orient. 16 (1): 1–28
Τουρνουά Τόρο δε λα Βέγα

Το τουρνουά Τόρο δε λα Βέγα είναι παραδοσιακό πανηγύρι στο οποίο το πλήθος διώκει έναν ταύρο με λόγχες και μετά τον σκοτώνει. Τη δεύτερη Τρίτη του Σεπτεμβρίου κάθε χρόνο, οι κάτοικοι του Τορδεσίγιας της επαρχίας Βαγιαδολίδ (Ισπανία) διοργανώνουν το τουρνουά «Τόρο δε λα Βέγα» κατά το οποίο το πλήθος βασανίζει με λόγχες έναν ταύρο μέχρι θανάτου. Μερικές φορές οι κάτοικοι σουβλίζουν το ζώο και άλλες φορές το σκοτώνουν με κατσαβίδι, όπως έκαναν με τον Αφλιχίντο το 2011.

 Πολλοί Ισπανοί πολίτες έχουν διαμαρτυρηθεί κατά του τουρνουά που θεωρούν βαρβαρικό αλλά οι κάτοικοι του Τορδεσίγιας λένε ότι είναι μια παράδοση που δείχνει το θάρρος τους και που αρέσει στους τουρίστες. Όμως μερικοί κάτοικοι δε θέλουν να κινηματογραφηθεί το τουρνουά από δημοσιογράφους και προσπαθούν να το εμποδίσουν. Το 2012 πεντακόσιοι άνθρωποι διαδήλωσαν στο Τορδεσίγιας ζητώντας την κατάργηση του τουρνουά. Impacientes por matar a 'Volante', sociedad.elpais.com Crónica e imágenes de la terrible muerte de Afligido el Toro de la Vega 2011 Αρχειοθετήθηκε 2012-11-22 στο Wayback Machine., pacma.es
Λέιντι Μπερντ Τζόνσον

Η Claudia Alta "Lady Bird" Johnson (22 Δεκεμβρίου 1912 - 11 Ιουλίου 2007) ήταν Αμερικανίδα ευγενής και Πρώτη Κυρία των ΗΠΑ ως σύζυγος του 36ου Προέδρου των ΗΠΑ, Λύντον Τζόνσον από το 1963 έως το 1969. Προηγουμένως είχε υπηρετήσει ως Δεύτερη Κυρία των ΗΠΑ από το 1961 έως το 1963. Ιδιαίτερα μορφωμένη για γυναίκα της εποχής της, αποδείχθηκε ικανή επιχειρηματίας και επιτυχημένη επενδύτρια. Μετά τον γάμο της με τον Λύντον Τζόνσον το 1934, όταν ήταν υποψήφιος στο Ώστιν του Τέξας, χρησιμοποίησε ένα μέρος της κληρονομιάς της για να χρηματοδοτήσει την εκστρατεία του στο Κογκρέσο και να διευθύνει το γραφείο του ενώ ο ίδιος υπηρετούσε στο ναυτικό. Ως Πρώτη Κυρία, ενθάρρυνε την άμεση αλληλεπίδραση με το Κογκρέσο, προσλαμβάνοντας δικό της Γραμματέα Τύπου και κάνοντας μόνη της προεκλογική περιοδεία. Η Τζόνσον τάχθηκε υπέρ της ομορφιάς των πόλεων και των εθνικών οδών. Το 1977 έλαβε το Προεδρικό Μετάλιο της Ελευθερίας και το 1988 έλαβε το Χρυσό Μετάλιο από το Κογκρέσο, τις υψηλότερες τιμές που απονεμήθηκαν ποτέ σε Αμερικανό πολίτη.

 Gillette, Michael L. Lady Bird Johnson: An Oral History (Oxford University Press; 2012) 400pp Gould, Lewis L. "First Lady as Catalyst: Lady Bird Johnson and Highway Beautification in the 1960s". Environmental Review: ER 10.2 (1986): 77–92. JSTOR 3984559. Hummer, Jill Abraham. "First Ladies and the Cultural Everywoman Ideal: Gender Performance and Representation". White House Studies 9.4 (2009) pp. 403–422. Compares Lady Bird Johnson, Betty Ford, and Barbara Bush. Koman, Rita G. "'...to leave this splendor for our grandchildren: Lady Bird Johnson, Environmentalist Extraordinaire". OAH Magazine of History 15.3 (2001): 30–34. Mezzack, Janet. "'Without Manners You Are Nothing': Lady Bird Johnson, Eartha Kitt, and The Women Doers' Luncheon of January 18, 1968". Presidential Studies Quarterly 20.4 (1990): 745–760. JSTOR 20700158. Russell, Jan Jarboe. Lady Bird: A Biography of Mrs. Johnson (Simon and Schuster, 2014). Sweig, Julia (2021). Lady Bird Johnson: Hiding in Plain Sigh. New York: Random House. ISBN 9780812995909. OCLC 1138997551. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Lady Bird Johnson στο Wikimedia Commons Lady Bird Johnson, Former First Lady, Dies at 94 Lyndon B. Johnson Presidential Library Tribute Site Lady Bird Johnson Wildflower Center FBI files on Lady Bird Johnson Redwood National Park — Lady Bird Johnson Grove Oral History Interviews with Lady Bird Johnson, from the Lyndon Baines Johnson Library Claudia Alta "Lady Bird" Taylor Johnson, Presidential First Lady στο Find a Grave (Αγγλικά) Norwood, Arlisha. "Claudia 'Lady Bird' Johnson". National Women's History Museum. 2017. In Plain Sight: Lady Bird Johnson—A podcast Εμφανίσεις στο C-SPAN Lady Bird Johnson at C-SPAN's First Ladies: Influence & Image
Λέβαν Τσικιτισβίλι

Ο Λέβαν Τσικιτισβίλι (γεωργ. ლევან ცქიტიშვილი - Levan Tskitishvili), γεννημένος στις 10 Οκτωβρίου 1976, είναι διεθνής ποδοσφαιριστής από τη Γεωργία. Έχει αγωνιστεί σε ομάδες στη Γεωργία, στη Γερμανία και στην Ελλάδα, στην Α΄ Εθνική με τoν Πανιώνιο, τη σεζόν 2006-07. Έχει ύψος 1,86 και παίζει στη μεσαία γραμμή.

 Γεννήθηκε στην Τιφλίδα και ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο το 1993 στην Ντιναμό Τιφλίδας, με την οποία κατέκτησε πέντε συνεχή πρωταθλήματα (1994, 1995, 1996, 1997, 1998) και τέσσερα κύπελλα (1994, 1995, 1996, 1997). Το 1998 μεταπήδησε στη γερμανική Φράιμπουργκ, όπου έπαιξε επτά σεζόν. Με τη Φράιμπουργκ έκανε 111 εμφανίσεις στην Μπουντεσλίγκα και το 2001 τη βοήθησε να τερματίσει στην 6η θέση, την ανώτερη στην ιστορία της, με την οποία εξασφάλισε τη συμμετοχή της στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ της επόμενης σεζόν. Αν και το 2002 υποβιβάστηκε, παρέμεινε στην ομάδα και πήρε μαζί της το πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορίας το 2003. Το 2005, όταν η Φράιμπουργκ υποβιβάστηκε ξανά, πήρε μεταγραφή στη ΦφΛ Βόλφσμπουργκ, την οποία βοήθησε να παραμείνει στην Μπουντεσλίγκα. Το 2006 ο Έβαλντ Λίνεν τον έφερε στην Ελλάδα, στoν Πανιώνιο, όπου ήταν προπονητής. Βοήθησε τον Πανιώνιο να τερματίσει στην 5η θέση και να κερδίσει την έξοδο στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Την επόμενη σεζόν επέστρεψε στη Γεωργία, στη Λοκομοτίβι Τιφλίδας αλλά το Φεβρουάριο του 2009 μεταπήδησε πάλι σε γερμανικό σύλλογο, στην Βέεν Βίζμπαντεν (SV Wehen Wiesbaden), με την οποία αγωνίστηκε ως το τέλος της σεζόν στη Β΄ κατηγορία, από όπου υποβιβάστηκε. Ο Λέβαν Τσικιτισβίλι έχει αγωνιστεί 58 φορές με την εθνική Γεωργίας, από το 1995 ως το 2009, κι έχει πετύχει ένα γκολ. Τελευταίος αγώνας του ήταν στις 5 Σεπτεμβρίου 2009 στην Τιφλίδα επί της Ιταλίας, για τα προκριματικά του παγκοσμίου κυπέλλου, στον οποίο υπήρξε αρχηγός της ομάδας. Πρωταθλήματα Γεωργίας (5): 1994, 1995, 1996, 1997, 1998. Κύπελλα Γεωργίας (4): 1994, 1995, 1996, 1997 (4 νταμπλ). Πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας Γερμανίας: 2003. http://www.vfl-wolfsburg.de/index.php?id=12946 Αρχειοθετήθηκε 2005-12-14 στο Wayback Machine. http://www.legioner.kulichki.com/index.php?id=11&lang=en&player=18 http://www.national-football-teams.com/v2/player.php?id=2610 http://www.fifa.com/worldfootball/statisticsandrecords/players/player=155328/ Αρχειοθετήθηκε 2012-11-03 στο Wayback Machine.
Κανονική έκφραση

Οι κανονικές εκφράσεις ή κανονικές παραστάσεις (regular expressions, regexp ή regex) χρησιμοποιούνται για την περιγραφή γλωσσών με απλά σύμβολα, το ∅ {\displaystyle \emptyset } και συνδυασμούς που προκύπτουν με εφαρμογή ένωσης ( ∪ {\displaystyle \cup } ), του αστεριού Κλέινι (Kleene Star) ( ∗ {\displaystyle ^{*}} ) ή και παρενθέσεων.

 Κανονικές εκφράσεις επί του Σ ∗ {\displaystyle \Sigma ^{*}} ορίζονται ως όλες οι συμβολοσειρές (strings) επί του Σ ∪ { ( , ) , ∗ , ∅ } {\displaystyle \Sigma \ \cup \ \{(,\ ),\ ^{*},\ \emptyset \}} που σχηματίζονται ακολούθως: Το κενό και κάθε στοιχείο του Σ είναι κανονική έκφραση. Αν a {\displaystyle a} και b {\displaystyle b} είναι κανονικές εκφράσεις τότε και η παράθεσή τους (concatenation), a b {\displaystyle ab} , είναι κανονική έκφραση. Αν a {\displaystyle a} και b {\displaystyle b} είναι κανονικές εκφράσεις τότε και η ένωσή τους (union), a ∪ b {\displaystyle a\cup b} , είναι κανονική έκραση. Αν a {\displaystyle a} είναι κανονική έκφραση τότε και η a ∗ {\displaystyle a^{*}} είναι κανονική έκφραση. Καμία άλλη στοιχειοσειρά δεν είναι κανονική έκφραση εκτός αν ικανοποιεί τους κανόνες 1 εως 4.όπου Σ {\displaystyle \Sigma } το αλφάβητο, Σ ∗ {\displaystyle \Sigma ^{*}} το σύνολο των συμβολοσειρών επί του αλφαβήτου Σ {\displaystyle \Sigma } . ∅ {\displaystyle \emptyset } το κενό σύνολο, ∗ {\displaystyle ^{*}} το αστέρι Κλέινι (Kleene Star), ∪ {\displaystyle \cup } η πράξη της ένωσης.Σε ορισμένα βιβλία η πράξη της ένωσης απαντάται και ως | ή + . Με αλφάβητο το Σ = { a , b } {\displaystyle \Sigma =\{a,\ b\}} με την κανονική έκφραση ( a ∗ b ∗ ) ∗ ( a b b a ) ( a ∗ b ∗ ) ∗ {\displaystyle (a^{*}b^{*})^{*}(abba)\ (a^{*}b^{*})^{*}} περιγράφονται όλες οι στοιχειοσειρές που περιέχουν την abba. Με αλφάβητο το Σ = { a , b , c } {\displaystyle \Sigma =\{a,\ b,\ c\}} με την κανονική έκφραση ( a ∪ b ∪ c ) ( a ∪ b ∪ c ) ( a ∪ b ∪ c ) {\displaystyle (a\cup b\cup c)\ (a\cup b\cup c)\ (a\cup b\cup c)} περιγράφονται όλες οι γραμματοσειρές που σχηματίζονται με σύμβολα του Σ {\displaystyle \Sigma } και έχουν μήκος 3. H.R. Lewis, C.H. Papadimitriou, Elements of the Theory of Computation, Prentice Hall, 2nd Edition http://aetos.it.teithe.gr/~theochim/GlwssesKaiMetaglwttistes/theoria/KavovikesEkfraseis.pdf. Αρχειοθέτηση 05/03/2016.
Διεθνής Ομοσπονδία Πόκερ

Η Διεθνής Ομοσπονδία Πόκερ αγγλικά: International Federation of Match Poker, IFMP) είναι ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός του οποίου δεδηλωμένος στόχος είναι «να χρησιμεύσει ως ο παγκόσμιος φορέας για το πόκερ». Η IFP έχει ενσωματωθεί ως νομικό πρόσωπο με βάσει τα άρθρα 60 έως 79 του ελβετικού αστικού κώδικα και έχει την έδρα της στη Λωζάννη της Ελβετίας.

 Η IFP ιδρύθηκε στις 29 Απριλίου του 2009 στη Λωζάννη της Ελβετίας. Τον Απρίλιο του 2010, η IFP εξασφάλισε μία θέση προσωρινού μέλους στη Διεθνή Ένωση Πνευματικών Αθλημάτων (IMSA) έπειτα από το ετήσιο συνέδριο που πραγματοποιήθηκε στο Ντουμπάι. Στο πλαίσιο του πρώτου Mind Sports Festival του Ηνωμένου Βασιλείου, η IFP φιλοξένησε την εναρκτήρια διοργάνωση της το Νοέμβριο του 2011, στο County Hall του Λονδίνου: το IFP Duplicate Poker Nations Cup (πλέον Match Poker Nations Cup), μια εκδήλωση στην οποία συμμετείχαν οι ομοσπονδίες μέλη της IFP, όπως και το IFP World Poker Championship, που ονομάζεται επίσης «The Table», στο οποίο μεμονωμένοι παίκτες αγωνίζονται για τον τίτλο του Παγκόσμιου Πρωταθλητή. Το 2017, η IFP μετονομάστηκε σε IFMP (International Federation of Match Poker). Η ανώτατη αρχή της IFP είναι το Κογκρέσο (Congress), η συνέλευση όλων των μελών της IFP στην οποία κάθε χώρα μέλος διαθέτει και μία ψήφο. Το Κογκρέσο συνέρχεται μία φορά το χρόνο. Το Εκτελεστικό Συμβούλιο (Executive Board) της IFP εκλέγεται από το Κογκρέσο για μια περίοδο τριών ετών και είναι ο φορέας διαχείρισης του IFP. Το Διοικητικό Συμβούλιο εκλέγει πρόεδρο μεταξύ των μελών του για θητεία τεσσάρων ετών, η οποία μπορεί να ανανεωθεί. Πρώτος πρόεδρος του IFP διετέλεσε ο Άντονι Χόλντεν. IFP δημιούργησε το δικό εκδοτικό αποτύπωμα της σε συνεργασία με τη Limehouse Books το Νοέμβριο του 2011. Ο πρώτος τίτλος του, που δημοσιεύθηκε τον Αύγουστο του 2012, ήταν «Οι Κανόνες του Πόκερ» (The Rules of Poker), που εκδόθηκε από τον Ντέιβιντ Φλάσφεϊντερ, πρόεδρο της Επιτροπής Κανονισμού (Rules Committee) της IFP. Το λογότυπο της ομοσπονδίας έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου. Το 2012 παρουσιάστηκε ένα νέο λογότυπο. Οργανισμός Πνευματικών Αθλημάτων WSOP Επίσημος ιστότοπος
Ώρα στην Ουκρανία

Η Ώρα στην Ουκρανία ορίζεται ως η ζώνη ώρας UTC+02:00 και το καλοκαίρι χρησιμοποιείται η ζώνη ώρας UTC+03:00. Τοπικά αναφέρεται ως Ώρα Κιέβου (ουκρανικά: Київський час‎, Kyivskyi chas) και είναι μέρος της Ώρας Ανατολικής Ευρώπης. Η αλλαγή για την θερινή ώρα πραγματοποιείται την τελευταία εβδομάδα του Μαρτίου στις 03:00, ενώ η μετάβαση στην χειμερινή ώρα πραγματοποιείται στις 04:00 την τελευταία Κυριακή του Οκτωβρίου. Η Ουκρανία είναι μια ώρα μπροστά από την Κεντρική Ευρώπη.

 Το έδαφος της Ουκρανίας στην Ευρώπη εκτείνεται 17°57' κατά το γεωγραφικό μήκος ή περίπου 1,2 ώρες. Σχεδόν το 95% του εδάφους της βρίσκεται στην Ώρα Ανατολικής Ευρώπης με εξαίρεση τα δυτικά και την ανατολική άκρα. Μικρό μέρος της Περιφέρειας Ζακαρπατίας βρίσκεται στην Ώρα Κεντρικής Ευρώπης, ενώ η Περιφέρεια Λουχάνσκ, το μεγαλύτερο μέρος της Περιφέρειας Ντόνετσκ και μέρος της Περιφέρειας Χάρκοβου εκτείνεται γεωγραφικά στην Περαιτέρω ανατολική Ευρωπαϊκή Ώρα. Ανατολικό άκρο: χωριό Τσερβόνα Ζίρκα (συμβούλιο Βελικότσκ), Επαρχία Μίλοβε, Περιφέρεια Λουχάνσκ - 40°11′53″ (ανατολικό γεωγραφικό μήκος) Δυτικό άκρο: χωριό Σολομόνοβο, Επαρχία Ουζχορόντ, Περιφέρεια Ζακαρπατίας - 22°09′50″ (ανατολικό γεωγραφικό μήκος) Η Ερευνητική Βάση Βερνάντσκι στην Ανταρκτική βρίσκεται στην Ατλαντική Ζώνη Ώρας (UTC-04:00). Η θερινή ώρα στην Ουκρανία εισήχθη στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Στις 20 Σεπτεμβρίου 2011, το Βερχόβνα Ράντα (το Ουκρανικό κοινοβούλιο) ακύρωσε την επιστροφή από την Θερινή Ώρα Ανατολικής Ευρώπης στην Ώρα Ανατολικής Ευρώπης. Στις 18 Οκτωβρίου 2011, το Κοινοβούλιο κατάργησε αυτά τα σχέδια. Η Βάση δεδομένων ζώνης ώρας IANA περιέχει τέσσερις ζώνες για την Ουκρανία στο αρχείο zone.tab: Europe/Kyiv - για τις περισσότερες τοποθεσίες Europe/Uzhgorod - Ρουθηνία Europe/Zaporozhye - Ζαπορόζιε, Ανατολικό Λουχάνσκ Europe/Simferopol - κεντρική Κριμαία Τρέχουσα ώρα στην Ουκρανία Δήλωση του Υπουργικού συμβουλίου της Ουκρανίας για τον κανονισμό της ώρας υπολογισμού στο έδαφος της Ουκρανίας. Επίσημο έγγραφο #509/96. 13 Μαΐου 1996
Μίλων Αθηνών

Ο ποδοσφαιρικός σύλλογος Μίλων Αθηνών υπήρξε βραχύβιο αθλητικό σωματείο, το οποίο δραστηριοποιήθηκε την περίοδο 1923-24 και πήρε μέρος στο πρώτο πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Αθηνών.

 Στις αρχές του 1924 ο Παναθηναϊκός Α.Ο. αποχώρησε από το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Ελλάδος, στο οποίο μετείχαν από κοινού τα πειραϊκά και αθηναϊκά σωματεία, παρασύροντας επίσης τον Απόλλωνα και τον Αθηναϊκό. Οι τρεις ομάδες προχώρησαν στην σύσταση της Ε.Π.Σ. Αθηνών, στις αρχές Απριλίου 1924, και στη διοργάνωση του πρώτου αθηναϊκού πρωταθλήματος για τη σεζόν 1923-24. Σε αυτό δήλωσαν συμμετοχή επίσης ο Ατρόμητος Αθηνών (που τελικά δεν έλαβε μέρος) και ο Πανιώνιος. Τότε ιδρύθηκε και η ομάδα του Μίλωνα, με πρωτοβουλία παλαιών αθλητών του Παναθηναϊκού, η οποία εντάχθηκε ως ιδρυτικό μέλος στην ΕΠΣΑ και έλαβε μέρος στο πρωτάθλημα που ξεκίνησε στις 20 Απριλίου 1924. Ο Μίλων παρουσίασε μια αρκετά αξιόμαχη ομάδα με μερικούς πρώτης τάξεως παίκτες, οι περισσότεροι από τους οποίους την επόμενη σεζόν μεταπήδησαν σε άλλους συλλόγους, με αποτέλεσμα ο Μίλων να διαλυθεί. Στο μοναδικό πρωτάθλημα που έλαβε μέρος ο Μίλων ηττήθηκε από τον Απόλλωνα και τον Πανιώνιο με το ίδιο σκορ (0-2), νίκησε τον Αθηναϊκό με 1-0, ενώ δεν είναι γνωστό το αποτέλεσμα του αγώνα του με τον Παναθηναϊκό. Την επόμενη σεζόν ο Μίλων δήλωσε συμμετοχή και πάλι στο πρωτάθλημα, αλλά ξέμεινε από ποδοσφαιριστές, που σκόρπισαν σε ΑΕΚ, Ατρόμητο και Παναθηναϊκό. Συγκεκριμένα: "Η σύστασις της Αθλητικής Ενώσεως Κωνσταντινουπόλεως του εστέρησε τους Μανούκ και Αρμάο. Οι Βλαχόπουλοι και Νακόπουλος, οίτινες επί του παρόντος λαμβάνουσι μέρος μετά των σωματείων της Θεσσαλονίκης, δεν είνε βέβαιον εάν κατά την έλευσίν των ενταύθα λόγω των σπουδών των θα εξακολουθήσωσι παρέχοντες τας υπηρεσίας των εις τον "Μίλωνα" και δεν θα προτιμήσωσι να φορέσωσι πάλιν τα χρώματα του "Παναθηναϊκού" εις ον πρότερον ανήκον. Η μεταγραφή επιπροσθέτως μερικών νεαρών μεν αλλ' αρκετά ικανών παικτών εις τον Ατρόμητον κατέστησε προβληματικήν την δια το πρωτάθλημα των Αθηνών συμμετοχήν του Μίλωνος, ήτις ακόμη και αν επραγματοποιείτο δεν πρέπει να ανησυχή τας φιλοδοξούσας την τελικήν νίκην ομάδας." Ο Μίλων δεν κατάφερε να συγκροτήσει ομάδα για να λάβει μέρος στο πρωτάθλημα ΕΠΣ Αθηνών 1924-25 και τελικά διαλύθηκε. Οι πιο γνωστοί ποδοσφαιριστές του Μίλωνα και οι σύλλογοι που κατέληξαν ήταν: Αρμάος: τη σεζόν 1924-25 μεταπήδησε στη νεοϊδρυθείσα ΑΕΚ. Μανούκ: τη σεζόν 1924-25 μεταπήδησε στη νεοϊδρυθείσα ΑΕΚ. Ζαχαρίας Βλαχόπουλος: παίκτης του Άρη Θεσσαλονίκης που είχε ενταχθεί στον Παναθηναϊκό επειδή ήταν φοιτητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Όταν ιδρύθηκε ο Μίλων εντάχθηκε σε αυτόν για το πρωτάθλημα 1923-24. Την καλοκαιρινή περίοδο που επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη αγωνιζόταν ξανά στον Άρη. Όταν, το φθινόπωρο του 1924, επέστρεψε στην Αθήνα για τις σπουδές του, επανήλθε στον Παναθηναϊκό. Δ. Βλαχόπουλος: αδερφός του Ζαχαρία, με παρόμοια κινητικότητα. Ι. Νακόπουλος: επίσης φοιτητής από τη Θεσσαλονίκη, που είχε πανομοιότυπη κινητικότητα με τους αδερφούς Βλαχόπουλους αλλά τελικά κατέληξε στον Ατρόμητο. Αθηναϊκό ποδόσφαιρο - Οι Απαρχές. Ανδρέα Μπόμη, "Γκολ 2000 Ένας αιώνας ποδόσφαιρο", σσ. 41-42.
Μαργαρίτης Φραγκογιάννης

Ο Μαργαρίτης Φραγκογιάννης από τη Λήμνο υπήρξε σεμνός αγωνιστής στην Ελληνική Επανάσταση του 1821. Πολέμησε σε πολλές μάχες (Εύριππος, Τρίκερι, πολιορκία Ακρόπολης κ.ά.), στις περισσότερες μαζί με τον συμπατριώτη του, Τριαντάφυλλο Τζουρά, ο οποίος ήταν καπετάνιος, μίσθωνε στρατιωτικό σώμα "εξ ιδίων" και παρασημοφορήθηκε. Έφτασε έως το βαθμό του υποχιλίαρχου. Πέθανε αγνοημένος από την πολιτεία.

 Ο Μαργαρίτης Φραγκογιάννης μετείχε στην Επανάσταση από το ξεκίνημά της, στις χερσαίες επιχειρήσεις στην Ανατολική Στερεά και στην Εύβοια. Το Μάρτιο του 1822 με δικές του δαπάνες συγκροτεί σώμα που μετέχει στο μπλόκο του Ευρίππου και στην εκστρατεία Καρύστου. Την περίοδο του εμφυλίου υπηρέτησε υπό τις διαταγές του Βάσου Μαυροβουνιώτη μαζί με τους συμπατριώτες του Τριαντάφυλλο και Κωνσταντίνο Τζουρά, στην Πελοπόννησο και στην Ύδρα. Το 1824 βρισκόταν στο Ναύπλιο πληρώνοντας εξ ιδίων για τη σίτιση των 17 στρατιωτών του σώματός του, έως ότου η Κυβέρνηση αποφάσισε να του χορηγήσει σιτηρέσιο στις 19 Ιουνίου: "Διατάττεται το Υπουργείον να δώση εις τον Μαργαρίτην Φραγκογιάννην, Λήμνιον, Διαταγήν δια 17 στρατιώτας και καθημεριν'ον σιτηρέσιον από την σήμερον. Εν Ναυπλίω τη 19η Ιουνίου 1824". Στις 1 Ιουλίου 1824 του δίνεται ο βαθμός της υποχιλιαρχίας με διάταγμα του πρωθυπουργού Γεωργίου Κουντουριώτη, το οποίο ενέκρινε το βουλευτικό σώμα στις 2 Ιουλίου. Παραμένει στο Ναύπλιο αλλά αδυνατεί να συντηρήσει τους στρατιώτες του σώματός του αφού δεν τον πληρώνει η διοίκηση και τους ταΐζει ο ίδιος δανειζόμενος χρήματα. Σε αλλεπάλληλες αναφορές του προς τη διοίκηση ζητά να λυθεί το πρόβλημα, διότι τον πιέζουν οι δανειστές του και ζητά τουλάχιστον η διοίκηση να καλύψει το χρέος του που είχε φθάσει στα 500 γρόσια. Το Οκτώβριο του 1824 εμπλέκεται σε ταραχές στο Άργος, συλλαμβάνεται και φυλακίζεται στο Μπούρτζι. Ελευθερώνεται στις 18 Νοεμβρίου για να λάβει μέρος στις εκστρατείες κατά του Ιμπραήμ. Στη συνέχεια χάνονται τα ίχνη του. Τάσος Καψιδέλης, "Η Λήμνος στην επανάσταση του 1821", Αθήνα 1986.
Αικατερίνη του Μεκλεμβούργου

H Αικατερίνη, γερμ. Catherine von Mecklenburg (1487 - 6 Ιουνίου 1561) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν κόρη του δούκα του Μεκλεμβούργου και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας.

 Ήταν η τέταρτη κόρη του Μάγκνους Β΄ δούκα του Μεκλεμβούργου και της Σοφίας, κόρης του Έρικ Β΄ δούκα της Πομερανίας. Παντρεύτηκε το 1512 τον Ερρίκο Δ΄ των Βέττιν δούκα της Σαξονίας και είχε τέκνα: Σίβυλλα 1515-1592, παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο Α΄ των Ασκάνια δούκα τη Σαξονίας-Λάουενμπουργκ. Αιμιλία 1516-1591, παντρεύτηκε τον Γεώργιο των Χοεντσόλερν μάργραβο του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ. Σιδωνία 1518-1575, παντρεύτηκε τον Έρικ Β΄ των Γουέλφων δούκα του Μπράυνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Κάλενμπερκ. Μαυρίκιος 1521-1553, εκλέκτορας της Σαξονίας. Αύγουστος 1526-1586, εκλέκτορας της Σαξονίας. Σεβερίνος 1522-1533, απεβ. 11 ετών. Elizabeth Werl (1977), "Catherine, Duchess of Saxony, born Duchess of Mecklenburg", Neue Deutsche Biographie (NDB) (in German), 11, Berlin: Duncker & Humblot, pp. 325–326 Franz Otto Stichart: Gallery of the Saxon princesses. Biographical sketches of all the ancestress of the royal house of Saxony, Fleischer, Leipzig, 1857, p. 229-247 (Google Book Search). Theodor Distel: News on the Duchess Catherine of Saxony and her people In: New archive for Saxon history (NASG), Volume 15, 1894, ISSN 0944-8195, p. 326 ff. (digitized).
Ραχίμα Μπάνου

Η Ραχίμα Μπάνου Μπεγκούμ (Βεγγαλικά: রহিমা বানু বেগুম, γεννήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 1972) είναι το τελευταίο γνωστό άτομο που έχει μολυνθεί από την φυσική ευλογιά Variola major, η πιο θανατηφόρα ποικιλία της νόσου.

 Η περίπτωση αναφέρθηκε στις 16 Οκτωβρίου 1975, όταν η Μπάνου ήταν τριών ετών, και ζούσε στο χωριό Κουράλια στη νήσο Μπόλα στην Μπανγκλαντεσιανή επαρχία Μπαρισάλ. Η περίπτωσή της αναφέρθηκε από ένα οχτάχρονο κορίτσι, την Μπιλκισουνέσα, η οποία αμείφθηκε με 250 τάκα. Οι πληροφορίες σχετικά με την υπόθεση διαβιβάστηκαν μέσω τηλεγραφήματος στον Δ. Α. Χέντερσον, που ηγήθηκε της εκστρατείας του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) για την εξάλειψη της νόσου. Η ομάδα του ΠΟΥ έφτασε και φρόντισε τη Μπάνου, η οποία ανάρρωσε πλήρως. Στις 24 Νοεμβρίου 1975 κηρύχθηκε απαλλαγμένη από τον ιό. Δείγματα του ιού από το σώμα της μεταφέρθηκαν στο γραφείο του CDC στην Ατλάντα, όπου σήμερα είναι αποθηκευμένα μαζί με εκατοντάδες άλλα δείγματα. Κάθε άτομο που ήρθε σε επαφή με τα μολυσμένα άτομα εμβολιάστηκε, ενώ το νησί ερευνήθηκε για την εύρεση άλλων ατόμων που θα μπορούσαν ακόμα να μολυνθούν. Το δείγμα της είναι επίσημα γνωστό ως Μπανγκλαντές 1975, ενώ ανεπίσημα είναι γνωστό ως δείγμα Ραχίμα. Η Μπάνου δημιούργησε εισόδημα για την οικογένειά της ποζάροντας σε φωτογραφίες. Σε συνέντευξή το 2009, η Μπάνου δήλωσε ότι είχε αποκτήσει τέσσερα παιδιά αφού παντρεύτηκε έναν αγρότη στην ηλικία των 18 ετών. Δήλωσε επίσης ότι οι χωρικοί και τα πεθερικά της δεν την αντιμετώπισαν καλά επειδή είχε υποφέρει από την ευλογιά. Αλί Μαοόυ Μααλίν, το τελευταίο πρόσωπο που μολύνθηκε από την φυσική ευλογιά Variola minor. Τζάνετ Πάρκερ, Βρετανή ιατρική φωτογράφος, το τελευταίο γνωστό άτομο που πέθανε από ευλογιά. Το χωριό της Κουράλια
Δήμος Πέτροβετς

Ο Δήμος Πέτροβετς (σλαβομακεδονικά: Петровец‎, Petrovec; αλβανικά: Ibrahimovë‎) είναι δήμος στο βόρειο μέρος της Βόρειας Μακεδονίας. Αποτελεί μέρος της Περιφέρειας Σκοπίων. Πέτροβετς ονομάζεται επίσης το χωριό στο οποίο βρίσκεται η έδρα του Δήμου Πέτροβετς.

 Ο Δήμος Πέτροβετς συνορεύει με: τον Δήμο Στουντενίτσανη και τον Δήμο Ζελενίκοβο στα δυτικά. τον Δήμο Ίλιντεν και τον Δήμο Κουμάνοβο στα βόρεια, τον Δήμο Σβέτι Νίκολε στα ανατολικά, τον Δήμο Βελεσών στα νότια. Επίσημος ιστότοπος
Plopp

Η Plopp είναι ράβδος σοκολάτας που παρασκευάζεται από τη σουηδική εταιρεία Cloetta (Κλοέττα). Είναι σοκολάτα γάλακτος με γέμιση καραμέλας. Πάνω από το 95% πωλούνται στη Σουηδία.

 Η ράβδος Plopp δημιουργήθηκε το 1949 και ήταν αρχικά μικρότερη σε μέγεθος. Μια μεγαλύτερη έκδοση κυκλοφόρησε το 1974, και έπειτα ακολούθησαν πολλές διαφορετικές εκδόσεις. Η Plopp Λακρίτς (γλυκόριζα) κυκλοφόρησε στις αρχές της δεκαετίας του 1980 μόνο στη Σουηδία, αλλά το 1999 για τον εορτασμό της 50ης της επετείου έγινε διαθέσιμη παγκοσμίως.Πιο πρόσφατα κυκλοφόρησαν αρκετές νέες γεύσεις όπως: η Plopp Currant (μαύρο φραγκοστάφυλο) το 2004, Plopp Caffe Latte το 2006, Plopp Tutti Frutti το 2008 και Plopp Saltlakrits (αλμυρή γλυκόριζα) το 2009. Επίσημος ιστότοπος Αρχειοθετήθηκε 2017-06-30 στο Wayback Machine. (στα Σουηδικά)
Βαθύ Κέρκυρας

Το Βαθύ (παλαιότερη ονομασία Παρσελίνα) είναι οικισμός 17 κατοίκων (απογραφή 2011), σε υψόμετρο 107 μέτρων, στα βορειοανατολικά του νησιού της Κέρκυρας στους πρόποδες του όρους Παντοκράτορα. Μαζί με τους οικισμούς Περίθεια (3 κ.), Άγιος Ηλίας (232 κ.), Βασιλικά (20 κ.), Βουνί (37 κ.), Κάρνιαρης (12 κ.), Κρινιάς (16 κ.), Πελεκητόν (126 κ.), Περούλι (39 κ.), Πίθος (26 κ.) και Ριλιάτικα (32 κ.) αποτελεί την τοπική κοινότητα Περιθείας (560 κ.) της δημοτικής ενότητας Θιναλίου του δήμου Κέρκυρας.

 Η μεταβολή του μόνιμου πληθυσμού έχει ως εξής: Το 1961, κατά την απογραφή, αναγνωρίζεται ο οικισμός με την τότε ονομασία Παρσελίνα, με 61 κατοίκους και προσαρτάται στην κοινότητα Περιθείας με έδρα τον οικισμό Περίθεια. Το 1963, ο οικισμός μετονομάζεται σε Βαθύ. Το 1989, η κοινότητα Περιθείας μαζί με τις κοινότητες Αγίου Παντελεήμονος, Λαυκίου, Πεταλείας, Επισκέψεως, Λουτσών και Σφακερών συνενώνονται για να αποτελέσουν τον δήμο Θιναλίου με έδρα τον οικισμό Αχαράβη. Έτσι ο οικισμός Βαθύ υπάγεται διοικητικά στο δήμο Θιναλίου. Το 2010, με την εφαρμογή του προγραμματος Καλλικράτης (νόμος 3852/2010), ο οικισμός αποσπάται από το δήμο Θιναλίου, ο οποίος καταργείται και προσαρτάται στο δήμο Κέρκυρας.Σήμερα ο οικισμός Βαθύ, μαζί με τους οικισμούς Περίθεια (3 κ.), Άγιος Ηλίας (232 κ.), Βασιλικά (20 κ.), Βουνίον (37 κ.), Κάρνιαρης (12 κ.), Κρινιάς (16 κ.), Πελεκητόν (126 κ.), Περούλιον (39 κ.), Πίθος (26 κ.) και Ριλιάτικα (32 κ.) αποτελεί την τοπική κοινότητα Περιθείας (560 κ.) της δημοτικής ενότητας Θιναλίου του δήμου Κέρκυρας.
Λουδοβίκος της Γενεύης

Ο Λουδοβίκος (5 Ιουνίου 1436 ή 1 Απριλίου 1437 - Αύγουστος 1482) ήταν δευτερότοκος γιος του Λουδοβίκου δούκα της Σαβοΐας και της Άννας του Πουατιέ-Λουζινιάν, κόρης του Ιανού βασιλιά της Κύπρου. Η μητέρα του ήταν στη σειρά διαδοχής του βασιλείου της Κύπρου, διότι ο αδελφός της Ιωάννης Β΄ της Κύπρου είχε ένα νόμιμο τέκνο, την Καρλόττα, που απεβίωσε άτεκνη.

 Ο Λουδοβίκος γεννήθηκε στη Γενεύη. Η 2η σύζυγός του Καρλόττα διαδέχθηκε το 1458 τον πατέρα της Ιωάννη Β΄ και έγινε βασίλισσα της Κύπρου. Είχε τους τίτλους της βασίλισσας της Ιερουσαλήμ και της Μικράς Αρμενίας. Το 1464 ο νεότερος, νόθος αδελφός της Ιάκωβος Β΄, με την πρόφαση ότι αυτή ως γυναίκα δεν μπορεί να διαδεχθεί, την πολιόρκησε στην Κερύνεια. Η Καρλόττα αναγκάστηκε να φύγει, έτσι στέφθηκε ο Ιάκωβος Β΄ βασιλιάς. Η ίδια πήγε στη Ρώμη, όπου ζήτησε και πήρε τη βοήθεια του πάπα Πίου Β΄. Επέστρεψε στη Ρόδο όπου διατηρούσε Αυλή και επιτέθηκε με στρατό στον Ιάκωβο Β΄, ανεπιτυχώς όμως. Επίσης το 1473 που απεβίωσε ο αδελφός της επιχειρούσε εναντίον της συζύγου του Αικατερίνης Κορνάρο. Ο Λουδοβίκος είχε δύο αδέλφια. Ο μεγαλύτερος Αμεδαίος Θ΄, ως γιος της Άννας, ήταν ο νόμιμος κληρονόμος του βασιλείου της Κύπρου, της Ιερουσαλήμ και της Μικράς Αρμενίας· το πρώτο του τέκνο, η κόρη του Άννα, όπως και οι απόγονοί της, έφεραν νόμιμα τους τίτλους. Ο νεότερος αδελφός του Λουδοβίκου, ο Φίλιππος Β΄ διεκδίκησε τους τίτλους και τους πρόσθεσε και αυτός στον δικό του· απόγονοί του είναι οι δούκες της Σαβοΐας και οι βασιλείς της Ιταλίας. Το 1447 στο κάστρο Στίρλινγκ της Σκωτίας νυμφεύτηκε την Αναμπέλα των Στιούαρτ, κόρη του Ιακώβου Α΄ της Σκωτίας. Ο γάμος ακυρώθηκε το 1458. Το επόμενο έτος νυμφεύτηκε την 2η εξαδέλφη του Καρλόττα των Πουατιέ-Λουζινιάν, βασίλισσα της Κύπρου, κόρη του Ιωάννη Β΄ της Κύπρου και της Ελένης Παλαιολογίνας. Δεν απέκτησε τέκνα από τους γάμους του. Society for the Diffusion of Useful Knowledge (1841). The penny cyclopædia [ed. by G. Long]. p. 440.
Δυναμικό

Η έννοια του δυναμικού είναι μια πολύ γενική έννοια της κλασικής μηχανικής, η οποία χρησιμοποιείται για να περιγράψει με βαθμωτό (μονόμετρο) τρόπο τη ροή ενός διανυσματικού πεδίου.

 Μελετώντας ένα διανυσματικό πεδίο ροής u ( r ) {\displaystyle \mathbf {u} (\mathbf {r} )} , δεν μας απασχολεί ιδιαίτερα το τι κάνει κάθε «σωματίδιο» της ροής, όπως το κάνουμε στην κινηματική του σημειακού σωματιδίου, αλλά το πώς συμπεριφέρεται το πεδίο ροής, η u ( r ) {\displaystyle \mathbf {u} (\mathbf {r} )} , σε συγκεκριμένα σταθερά σημεία του χώρου. Μια ενδιαφέρουσα κατηγορία πεδίων ροής είναι τα αστρόβιλα πεδία. Ως τέτοια εννοούμε τα πεδία στα οποία το οποιοδήποτε σωματίδιο ροής δεν περνάει ποτέ δεύτερη φορά από το ίδιο σημείο. Ειδική κατηγορία των αστρόβιλων πεδίων είναι τα ακτινικά πεδία, δηλαδή πεδία στα οποία η ποσότητα ροής έχει ακτινική κατεύθυνση με κέντρο συμμετρίας την πηγή του πεδίου. Από τη στιγμή που γνωρίζουμε την κατεύθυνση του πεδίου ροής σε κάθε σημείο του χώρου, δεν χρειαζόμαστε πια τη διανυσματική περιγραφή του. Σε τέτοιες περιπτώσεις ορίζουμε μία βαθμωτή συνάρτηση, τέτοια ώστε να είναι: u ( r ) = − ∇ Φ ( r ) {\displaystyle \mathbf {u} (\mathbf {r} )=-\nabla \Phi (\mathbf {r} )} . Όταν η ροή αφορά μία ένταση πεδίου E ( r ) {\displaystyle \mathbf {E} (\mathbf {r} )} , η οποία παράγει δύναμη F ( r ) = q E ( r ) {\displaystyle \mathbf {F} (\mathbf {r} )=q\,\mathbf {E} (\mathbf {r} )} σε φυσική ποσότητα q {\displaystyle q} , τότε τη βαθμωτή συνάρτηση την ονομάζουμε δυναμικό και ορίζουμε: E ( r ) = − ∇ Φ ( r ) {\displaystyle \mathbf {E} (\mathbf {r} )=-\nabla \Phi (\mathbf {r} )\,} Η συνάρτηση δυναμικού Φ ( r ) {\displaystyle \,\Phi (\mathbf {r} )\,} έχει φυσικές διαστάσεις ενέργειας ανά μονάδα υποκειμένου q {\displaystyle q} : W = ∫ i f F d r = − q ∫ i f ∇ Φ ( r ) d r = q [ Φ ( r i ) − Φ ( r f ) ] {\displaystyle W=\int _{i}^{f}\mathbf {F} d\mathbf {r} =-q\int _{i}^{f}\nabla \Phi (\mathbf {r} )d\mathbf {r} =q\left[\Phi (\mathbf {r} _{i})-\Phi (\mathbf {r} _{f})\right]\,} και η ενέργεια αυτή είναι ανεξάρτητη από τη διαδρομή που οδηγεί από το ri στο rf. Έτσι ορίζονται με ενιαίο τρόπο το δυναμικό του πεδίου βαρύτητας και του ηλεκτρικού πεδίου. Το μαγνητικό πεδίο είναι στροβιλό και έτσι δεν μπορούμε εκεί να ορίσουμε ένα βαθμωτό δυναμικό. Φλυτζάνης, Νικόλαος (2010). Μηχανική του Συνεχούς Μέσου - Μέρος Α - Υδροδυναμική και Κύματα. Ψηφιακό Κέντρο Εκπαιδευτικών Μέσων Πανεπιστημίου Κρήτης.
Δημήτριος Μπαμπάκος

Ο Δημήτριος Μπαμπάκος του Παναγιώτη (9 Μαρτίου 1893 - 11 Μαρτίου 1976) ήταν Έλληνας δικηγόρος, ποινικολόγος και πολιτικός , που διετέλεσε βουλευτής και υπουργός, ιδρυτικό μέλος της Ένωσης Ελλήνων Ποινικολόγων.

 Γεννήθηκε στην Κέρκυρα και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών. Έλαβε μέρος σε πολλά διεθνή συνέδρια και υπήρξε ένας από τους δικηγόρους που ίδρυσαν την Ένωση Ελλήνων Ποινικολόγων. Για πρώτη φορά εξελέγη βουλευτής Αθηνών στις εκλογές του 1926 με το Κόμμα Ελευθεροφρόνων και επανεξελέγη με το Λαϊκόν Κόμμα το 1932 και το 1933. Εν συνεχεία εξελέγη βουλευτής Αττικοβοιωτίας το 1935 με το Λαϊκό Κόμμα. Τέλος, εξελέγη βουλευτής Αθηνών με τον Ελληνικό Συναγερμό το 1951 και 1952 και με την ΕΡΕ το 1958. Ο Μπαμπάκος ήταν υπουργός δύο φορές. Για πρώτη φορά έγινε υπουργός Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση του Αλ. Παπάγου από τις 19 Νοεμβρίου 1952 ως τις 11 Απριλίου 1954. Στην κυβέρνηση Καραμανλή υπηρέτησε ως υπουργός Βορείου Ελλάδας από τις 15 Οκτωβρίου 1955 ως τις 11 Ιανουαρίου 1956. Πέθανε σε ηλικία 83 ετών και κηδεύτηκε τον Μάρτιο του 1976.Προς τιμήν του θεσμοθετήθηκε βραβείο από την Ένωση Ελλήνων Ποινικολόγων, για νέους δικηγόρους.
Μουσείο Εφαρμοσμένης Τέχνης (Φραγκφούρτη)

Το Μουσείο Εφαρμοσμένης Τέχνης η απλά MAK (γερμανικά: Museum für Angewandte Kunst) βρίσκεται στην Φραγκφούρτη και παρουσιάζει περισσότερα από 30.000 αντικείμενα που εκπροσωπούν τις ευρωπαϊκές και ασιατικές τέχνες. Ιδρύθηκε το 1877 με μια συλλογή από έπιπλα, γυαλικά και πορσελάνες, ενώ σήμερα περιλαμβάνει επίσης εκθέματα του βιομηχανικού σχεδιασμού και της μόδας. Το κτίριο του μουσείου σχεδιάστηκε από τον Αμερικανό αρχιτέκτονα Ρίτσαρντ Μάιερ στον κήπο της Villa Metzler.

 Μέχρι τη δεκαετία του 1980 το μουσείο στέγαζε μικρής κλίμακας αντικείμενα δωρεάς και συλλογές εφαρμοσμένης τέχνης. Αργότερα πάρθηκε η απόφαση της δημιουργίας μιας ακτής τον μουσείων (Museumsufer), στεγάζοντας τα περισσότερα μουσεία κεντρικά επί του ποταμού Μάιν. Η σημαντικότερη αλλαγή ήταν η κατασκευή του ΜΑΚ, που τότε ονομαζόταν Museum für Kunsthandwerk, προτού μετονομαστεί κατά το 2000 στο σημαρινό όνομα. Το μουσείο διαθέτει μεταξύ άλλων τμήμα με βυζαντινές εικόνες (Ikonenmuseum). [www.museumangewandtekunst.de]
Ισότοπα του τελλουρίου

Υπάρχουν 55 γνωστά ισότοπα και πυρηνικά ισομερή του τελλουρίου (Te) με σχετικές ατομικές μάζες που κυμαίνονται από 105 έως 142. Το φυσικό Te αποτελείται από 8 ισότοπα. Δύο απ' αυτά είναι β-ραδιενεργά (το 128Te και το 130Te). Το 128Te έχει το μεγαλύτερο γνωστό χρόνο ημιζωής, 2.2×1024 χρόνια, από όλα τα ραδιοϊσότοπα. Το Te είναι το ελαφρύτερο από όλα τα στοιχεία που υφίσταται α-διάσπαση (τα ισότοπα 106Te και 110Te)

 Οι τιμές που σημειώνονται με # δεν είναι απόλυτα τεκμηριωμένες από πειραματικά δεδομένα, αλλά προέρχονται, τουλάχιστον εν μέρει, από θεωρητικά μοντέλα. Αμφίβολες τιμές spin είναι κλεισμένες σε παρενθέσεις. Οι αβεβαιότητες δίνονται επίσης σε παρενθέσεις, αφορώντας στα τελευταία ψηφία. Οι τιμές της αβεβαιότητας αναφέρονται στην φυσική διαφοροποίηση, εκτός από την ισοτοπική σύνθεση και την χαρακτηρισμένη ως πρότυπη ατομική μάζα από την IUPAC, που αυξάνουν τις αβεβαιότητες. Οι συντομογραφίες χρόνων ημιζωής (t1/2) σημαίνουν : a = χρόνια, d = μέρες, min = λεπτά, s = δευτερόλεπτα, 1 ms = 10-3 s, 1 μs = 10-6 s, 1 ns = 10-9 s. Ο εκθέτης m (ή m2, κλπ.), αναφέρεται σε πυρηνικό ισομερές του συγκεκριμένου ισοτόπου.
Ο αιώνιος σύζυγος

Με τον τίτλο Ο αιώνιος σύζυγος αναφέρεται ένα μυθιστόρημα του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, το οποίο εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1870, στο περιοδικό Zarja, αφού ολοκληρώθηκε στις αρχές Δεκεμβρίου του 1869.

 Ένας γερασμένος άνδρας, άνθρωπος των σαλονιών και γόης, έχει αρχίσει να κάμπτεται και να αισθάνεται τη ζωή ως βάρος. Υποφέρει από βασανιστικές κρίσεις κατάθλιψης, τον καταδιώκουν διαρκώς αναμνήσεις από κάτι κακό από το παρελθόν του. Τότε εμφανίζεται ξαφνικά σε αυτόν ένας παλιός γνώριμός του, σύζυγος μιας επαρχιώτισσας κυρίας με την οποία ο πρώτος άνδρας είχε πριν από πολλά χρόνια ερωτική σχέση. Αυτή η γυναίκα, σκληρή και διεφθαρμένη, με πολλούς εραστές, είχε στο μεταξύ πεθάνει. Ο απατημένος σύζυγος προσπαθώντας να επιβάλει στον εραστή την φιλία του, ξυπνάει στον πρώην αντίζηλό του αναμνήσεις από εκείνη την περασμένη εποχή. Ο σύζυγος θέλει να τον εκδικηθεί και για το γεγονός ότι είναι ο πραγματικός πατέρας της κόρης του. Ο εραστής αισθάνεται μια περίεργη έλξη για τον βασανιστή του, ταυτόχρονα όμως γεννιέται κάτω από τη μάσκα μιας υποκριτικής φιλίας το αμοιβαίο μίσος. Τελικά ο σύζυγος θα αποπειραθεί να σκοτώσει τον εραστή. Η απόπειρα αποτυγχάνει. Οι δύο άνδρες χωρίζουν και ξανασυναντιούνται ύστερα από πολύ καιρό. Ο αιώνιος σύζυγος είναι τώρα ξαναπαντρεμένος, και μάλιστα με μια ασήμαντη γυναίκα της σειράς, η οποία όμως τον άγει και τον φέρει. Η αφήγηση έχει τρία μέρη, στα οποία η πλοκή αναπτύσσεται «ευσύνοπτα και με λογική συνοχή» Στην αρχή έχουμε την προϊστορία, όπου ο αναγνώστης πληροφορείται πώς ο ήρωας έχασε την ψυχική του ισορροπία και ποια από τα παλιά γεγονότα θα τον επηρεάζουν στη συνέχεια. Ακολουθεί η καθαυτό αφήγηση, η οποία αφορά τη σύγκρουση των δύο αντίπαλων πρωταγωνιστών. Το τρίτο μέρος κλείνει την αφήγηση στρογγυλεύοντάς την. Όπως σχολιάζει ο καθηγητής σλαβολογίας στο Πανεπιστήμιο του Γκέντινγκεν Μαξιμίλιαν Μπράουν: «Ποιος είναι εδώ ουσιαστικά ο βασικός ήρωας; Σύμφωνα με τον τίτλο θα έπρεπε να είναι ο σύζυγος, στη δομή της πλοκής όμως είναι ο πρώην εραστής: Η αφήγηση γίνεται από τη δική του οπτική γωνία, σχετικά με αυτό που του συμβαίνει διαμέσου της εμφάνισης και της συμπεριφοράς του συζύγου...» Όμως ο ίδιος ερευνητής επισημαίνει πως τελικά ο χαρακτηρισμός του «αιώνιου» θα ταίριαζε και στους δύο ήρωες, στον χήρο ο οποίος «δεν μπορεί να απαλλαγεί ποτέ από αναμνήσεις για πράγματα που βίωσε στο γάμο του», αλλά και στον άλλο που «από τη φύση του είναι μόνο ένας σύζυγος, πάντοτε εξαρτημένος από κάποια γυναίκα» Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι: Ο αιώνιος σύζυγος, μετάφρ. Μάγδα Καϊναδά, εκδ. «Ηριδανός», Αθήνα 2003 Φ. Ντοστογιέφσκι: Ο αιώνιος σύζυγος, μτφρ. Σταυρούλα Αργυροπούλου, εκδ. «Ροές», Αθήνα 2002 Ντοστογιέφσκι - ο Αιώνιος Σύζυγος[ραδιοφωνικό θέατρο] [1]
Κάστρο Σπίλμπερκ

Το Κάστρο Σπίλμπερκ (γερμανικά: Spielberg) είναι ένα κάστρο στην κορυφή ενός υψώματος της πόλης Μπρνο στη νότια Μοραβία της Τσεχικής Δημοκρατίας. Άρχισε να χτίζεται το πρώτο μισό του 13ου αιώνα από τους Πρεμυσλίδες βασιλείς και ολοκληρώθηκε από τον βασιλιά Ότακαρ Β΄ της Βοημίας. Από ένα σημαντικό βασιλικό κάστρο των μέσω του 13ου αιώνα, που αποτέλεσε, επίσης, έδρα του μαρκήσιου της Μοραβίας, κατά τα μέσα του 14ου αιώνα, μετατράπηκε βαθμιαία σε ένα τεράστιο μπαρόκ φρούριο, που θεωρείται ως η πιο σκληρή φυλακή της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας, ενώ τελικώς κατέληξε σε στρατώνα.

 Το 1620, μετά από την ήττα τους στη Μάχη του Άσπρου Βουνού, στις 8 Νοεμβρίου, τα κύρια μέλη της μοραβικής εξέγερσης εναντίον των Αψβούργων φυλακίστηκαν στο Σπίλμπερκ για αρκετά έτη. Η πόλη του Μπρνο αγόρασε το κάστρο το 1560 και το ονόμασε δημοτικό φρούριο. Οι οχυρώσεις των προμαχώνων του Σπίλμπερκ βοήθησαν το Μπρνο στην άμυνά του εναντίον των Σουηδών επιδρομέων, κατά τη διάρκεια του Τριακονταετή Πολέμου. Μετά την επιτυχή υπεράσπιση της πόλης, το Σπίλμπερκ οχυρώθηκε περαιτέρω οχύρωση και ενισχύθηκε η στρατιωτική λειτουργία του φρουρίου.Την ίδια περίοδο το Σπίλμπερκ χρησιμοποιήθηκε και ως φυλακή. Οι Προτεστάντες ήταν οι πρώτοι που φυλακίστηκαν εκεί και ακολούθησαν συμμετέχοντες στις επαναστάσεις του 1848-1849, καθώς και εγκληματίες, όπως κλέφτες. Ο Φραντς φον ντερ Τρενκ, αυστριακός στρατιώτης και ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα πρόσωπα της περιόδου, φυλακίστηκε και πέθανε εκεί στις 4 Οκτωβρίου 1749. Αργότερα, διάφοροι εξέχοντες Γάλλοι επαναστάτες συνελήφθησαν εκεί, κατά τη διάρκεια των Πολέμων εναντίον της Γαλλίας, όπως ο Ζαν-Μπατίστ Ντρουέ, διάσημος για τον ρόλο που είχε στη σύλληψη του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ της Γαλλίας. Μια ομάδα δεκαπέντε Ούγγρων Ιακωβίνων, υπό την αρχηγία του συγγραφέα Φραγκίσκου Καζίνσκι ήταν, επίσης, φυλακισμένοι εκεί.Από το 1822 και έπειτα κατασκευάστηκαν ειδικά κελιά για τη φυλάκιση πολιτικών κρατουμένων στη βόρεια πτέρυγα του προηγούμενου φρουρίου, όπου γέμισαν με Ιταλικούς πατριώτες, γνωστοί ως Καρμπονάροι, οι οποίοι είχαν παλέψει για την ενοποίηση, την ελευθερία και την ανεξαρτησία της χώρας τους. Ο ποιητής Σίλβιο Πελίτσο, που εξέτισε ποινή οκτώ ετών στο Σπίλμπερκ, έκανε τη φυλακή διάσημη παντού στην Ευρώπη με το βιβλίο του «Οι φυλακές μου» (Le mie prigioni).Η τελευταία μεγάλη εθνική ομάδα πολιτικών κρατουμένων στο Σπίλμπερκ αποτελούνταν από σχεδόν 200 Πολωνούς επαναστάτες, που ως επί το πλείστον συμμετείχαν στην Εξέγερση της Κρακοβίας του 1846. Μετά από αυτό, ο Αυστριακός αυτοκράτορας Φραγκίσκος Ιωσήφ Α΄ διέλυσε τη φυλακή του Σπίλμπερκ, το 1855, και μετά την αποχώρηση των τελευταίων κρατουμένων τρία χρόνια αργότερα, οι εγκαταστάσεις της μετατράπηκαν σε στρατώνες, που λειτούργησαν ως τέτοιοι για τα επόμενα εκατό χρόνια.Ο τσεχοσλοβάκικος στρατός έκλεισε το Σπίλμπερκ το 1959, βάζοντας ένα καθοριστικό τέλος στη στρατιωτική εποχή του. Το επόμενο έτος, το Σπίλμπερκ έγινε μουσείο της πόλης του Μπρνο. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Špilberk Castle στο Wikimedia Commons Επίσημη ιστοσελίδα Εικονική παράσταση
Γιουσουφά Φαλ

Ο Γιουσουφά Μπιριμά Φαλ (Ντακάρ, 12 Ιανουαρίου 1995), είναι Σενεγαλέζογάλλος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 2.21μ. αγωνίζεται ως σέντερ στη Βιλερμπάν του Πρωταθλήματος Γαλλίας και της Ευρωλίγκα.

 Ο Φαλ παρακολούθησε την Ακαδημία Σιντς στο Τιες της Σενεγάλης πριν ενταχθεί στις τάξεις νέων της γαλλικής ομάδας Λε Μαν Σαρτ Μπασκέτ το 2012. Έκανε την πρώτη συμμετοχή του στην ανδρική ομάδα της Λε Μαν την περίοδο 2014-15. Το 2015, επιλέχτηκε στην "Κορυφαία Πεντάδα Ελπίδων", την πρώτη ομάδα του γαλλικού πρωταθλήματος ανάπτυξης, αφού σημείωσε μέσο όρο 12.6 πόντους, 12.0 ριμπάουντ και 2.1 τάπες ανά αγώνα κατά τη χρονιά 2014-15.Ήταν υποψήφιος για πρόωρη είσοδο για το ντραφτ του ΝΒΑ του 2016, απέσυρε αργότερα το όνομά του από την διαδικασία. Στάλθηκε δανεικός στην ομάδα 2ης Κατηγορίας Γαλλίας Πουατιέ Μπασκέτς 86, για την περίοδο 2016–17.Τη σεζόν 2017-18 με τη Λε Μαν, μέτρησε 11.2 πόντους (με 39.4% στις βολές, αλλά 70% στα δίποντα αφού ήταν ο δεύτερος στο πρωτάθλημα με τα περισσότερα καρφώματα) με 6.9 ριμπάουντ και 1.0 μπλοκ και αναδείχτηκε πρωταθλητής Γαλλίας. Στις 17 Ιουλίου 2018, υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με την Κίρολμπετ Μπασκόνια του Πρωταθλήματος Ισπανίας και της Ευρωλίγκα. Στις 9 Αυγούστου 2018, η Μπασκόνια τον έδωσε δανεικό στη ΣΙΓ Στρασμπούρ για τη σεζόν 2018-19. Με την Σταρσμπούρ κατέκτησε το Σούπερ Καπ Γαλλίας το 2019. Επέστρεψε στην Μπασκόνια το καλοκαίρι του 2019. Τη σεζόν 2020-21, είχε 7 πόντους και 3.2 ριμπάουντ ανά μόλις 11:43 συμμετοχής σε 32 αγώνες της κανονικής περιόδου της Ευρωλίγκα. Στις 15 Αυγούστου 2021, ο Φαλ χώρισε επίσημα τους δρόμους του με τον σύλλογο των Βάσκων. Στις 16 Αυγούστου 2021, υπέγραψε με την ΑΣΒΕΛ Βιλερμπάν. Τη σεζόν 2021-22, είχε 9.8 πόντους, 5.3 ριμπάουντ και 1.4 κοψίματα σε κάτι περισσότερο από 17 λεπτά στην Pro A και 5.8 πόντους και 3.6 ριμπάουντ σε 12:37 στην Ευρωλίγκα. Επίσης, ανεδείχθει ξανά πρωταθλητής Γαλλίας, αφού η Βιλερμπάν κέρδισε στους τελικούς τη Μονακό με 3-2 στη σειρά των τελικών. Στις 19 Ιουλίου 2022, ανανέωσε το συμβόλαιό του με τους Γάλλους μέχρι το 2024. Στην Ευρωλίγκα τη σεζόν 2022-23, είχε 9.3 πόντους και 6.1 ριμπάουντ σε 34 συμμετοχές, ενώ στην Γαλλία έχασε το πρωτάθλημα από την Μονακό. Ο Φαλ έλαβε τη γαλλική υπηκοότητα τον Μάρτιο του 2017. Προφίλ στο eurobasket.com
Γκεόργκε Ζαμφίρ

Ο Γκεόργκε Ζαμφίρ (γεν. 1941), είναι Ρουμάνος οργανοπαίκτης της εκτεταμένης μορφής του παραδοσιακού ρουμανικού αυλού του Πανός των 20 αυλών, σε 22, 25, 28 και 30. Είναι γνωστός επίσης για τις συμμετοχές του σε πολλά σάουντρακ.

 Αυτοδίδακτος ξεκίνησε τις μουσικές του σπουδές σε ένα σχολείο μουσικής στο Βουκουρέστι και στη συνέχεια το 1961] στελέχωσε το Ωδείο της ίδιας πόλης. Αρχικά ασχολήθηκε με διαφημίσεις. Με την επέκταση των επί μέρους αυλών (σωλήνων) σε 22, 25, 28 και 30 δημιούργησε οκτώ μουσικές χροιές (overtones) και άρχισε να γίνεται γνωστός το 1975 με τη μουσική επένδυση της αυστραλιανής κινηματογραφικής ταινίας «Picnic at Hanging Rock». Στο ευρύ κοινό έγινε γνωστότερος με τη μουσική επένδυση και άλλων γνωστών ταινιών, όπως «Κάποτε στη Αμερική (Once Upon time in America» (1984), «The Karate Kid» του ίδιου έτους και το 2003 στο τμήμα της ταινίας του Κουέντιν Ταραντίνο «Kill Bill Volume 1» (The Lonely Shepherd). YouTube: Gheorghe Zamfir Official
Δήμος Λιδωρικίου

Ο Δήμος Λιδωρικίου ήταν δήμος του νομού Φωκίδας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Δωρίδας. Είχε πληθυσμό 4.225 κατοίκους. Καταλάμβανε έκταση 409,5 τ.χμ. και ήταν ο πρώτος δήμος σε έκταση στη Φωκίδα περιλαμβάνοντας 17 δημοτικά διαμερίσματα. Πρωτεύουσα του δήμου ήταν το Λιδωρίκι.

 Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς: Δ.δ. Λιδωρικίου -- το Λιδωρίκι [881] Δ.δ. Αβόρου -- ο Άβορος [106] Δ.δ. Αμυγδαλιάς -- η Αμυγδαλιά [543] Δ.δ. Βραΐλας -- η Βραΐλα [84] Δ.δ. Δάφνου -- ο Δάφνος [80] Δ.δ. Διακοπίου -- το Διακόπι [326] Δ.δ. Δωρικού -- το Δωρικό [66] Δ.δ. Καλλίου [171] το Κάλλιο [90] το Κλήμα [49] το Τριβίδιον [32] Δ.δ. Καρουτών -- οι Καρούτες [79] Δ.δ. Κονιάκου -- ο Κονιάκος [244] Δ.δ. Λευκαδιτίου -- το Λευκαδίτι [165] Δ.δ. Μαλανδρίνου -- το Μαλανδρίνο [393] Δ.δ. Πενταπόλεως [614] η Πεντάπολη [439] το Αιγίτιο [0] η Λεύκα [108] το Παλαιόκαστρο [36] η Σκαλούλα [31] Δ.δ. Περιθιωτίσσης -- η Περιθιώτισσα [86] Δ.δ. Στίλιας -- η Στίλια [130] Δ.δ. Συκέας -- η Συκιά [193] Δ.δ. Σωταίνης -- η Σώταινα [64] Δήμος Λιδωρικίου