IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Νικόλαος Παπαμιχαλόπουλος

Ο Νικόλαος Παπαμιχαλόπουλος (27 Ιουλίου 1827 – 18 Αυγούστου 1888) ήταν Έλληνας πολιτικός του 19ου αιώνα από την Επίδαυρο Λιμηράς της Λακωνίας. Εκλεγόταν βουλευτής από το 1856 μέχρι το θάνατό του. Έγινε οκτώ φορές υπουργός στα υπουργεία δικαιοσύνης, εσωτερικών, οικονομικών και εκκλησιαστικών και παιδείας.

 Γεννήθηκε στην αυλή ενός εξωκλησιού στο χωριό Χάρακας του δήμου Ζάρακα στην Επίδαυρο Λιμηράς στις 27 Ιουλίου 1827. Ο πατέρας του ήταν δημογέροντας επί Τουρκοκρατίας και ειρηνοδίκης επί Καποδίστρια. Γράμματα έμαθε μόνος του, διότι δάσκαλος δεν υπήρχε. Από τα δεκαεννιά του χρόνια μπήκε στην πολιτική και έγινε ο κύριος μοχλός στον επαρχία του, αν και οι άλλοι βουλευτές τον αποκλείαν από τη Βουλή λόγο του νεαρού της ηλικίας του. Το 1856 ο γραμματέας της νομαρχίας Λακωνίας, Τρύφων Ταμπακόπουλος του ανακοίνωσε με επιστολή, ότι εκλέχτηκε βουλευτής παμψηφεί από την Επαρχία Επιδαύρου Λιμηράς. Συνέχισε να ψηφίζεται και στις επόμενες εκλογές το 1859, ενώ το 1861 αποκλείστηκε δια φανερής νοθείας επειδή υποστήριζε τον Ζαΐμη. Διετέλεσε πληρεξούσιος στην Εθνοσυνέλευση του 1862, το 1863 διορίστηκε Υπουργός των Οικονομικών και αργότερα Υπουργός Δικαιοσύνης στην Κυβέρνηση Βούλγαρη του 1865. Ξανά έγινε Υπουργός Οικονομικών το 1871 (κυβέρνηση Βούλγαρη) και το 1874 (επίσης κυβέρνηση Βούλγαρη). Στην Κυβέρνηση Κουμουνδούρου του 1877 έγινε Υπουργός των Εσωτερικών και στις δύο κυβερνήσεις Κουμουνδούρου (Κυβέρνηση Κουμουνδούρου Ιανουαρίου 1878 και Κυβέρνηση Κουμουνδούρου Οκτωβρίου 1878) ήταν υπουργός επί των οικονομικών. Το 1879 ανέλαβε πρόεδρος της Βουλής. Στην Κυβέρνηση Κουμουνδούρου 1880 ανέλαβε το υπουργείο παιδείας και στην Κυβέρνηση Θεόδωρου Δηλιγιάννη 1885 το υπουργείο Εσωτερικών. Το 1886 προσπάθησε να δημιουργήσει δικό του κόμμα, αλλά δεν πρόφθασε να ολοκληρώσει την προσπάθειά του. Απεβίωσε στην Κηφισιά στις 18 Αυγούστου 1888. Νικόλαος Παπαμιχαλόπουλος βιογραφικά στοιχεία από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών Κωνσταντίνος Σκόκος (1889). Ημερολόγιον Σκόκου. Εν Αθήναις: Εκ του Τυπογραφείου των Καταστημάτων Ανέστη Κωνσταντινίδου. σελ. 388. Ποικίλη Στοά, Τόμ. 8, Αρ. 1 (1889) Βιογραφίαι: Νικόλαος Παπαμιχαλόπουλος κ.α. Απόλλων, Τόμ. 5, Αρ. 57 (1889) Νικόλαος Παπαμιχαλόπουλος
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ευρυτανίας

Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ευρυτανίας (Ε.Π.Σ.Ε.) είναι αρμόδια για το ποδόσφαιρο στο νομό Ευρυτανίας. Τα γραφεία της στεγάζονται στο Καρπενήσι, επί της οδού Βαλαωρίτου 3 και είναι μέλος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (Ε.Π.Ο.). Είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του τοπικού πρωταθλήματος και του κυπέλλου, όπως και των πρωταθλημάτων εφήβων και παίδων. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των μικτών ομάδων νέων και παίδων, οι οποίες εκπροσωπούν το νομό σε εθνικό επίπεδο.

 Ιδρύθηκε το 1990, σαν αυτόνομη ένωση, καθώς από το 1974 έως το 1989-90 οι ομάδες της περιοχής αγωνίζονταν στην Ε.Π.Σ. Φθιωτιδοφωκίδας / Ευρυτανίας. Στη δικαιοδοσία της υπάγονται οι διοργανώσεις του τοπικού Κυπέλλου και των πρωταθλημάτων. Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Ευρυτανίας είναι η εξής: Α΄ Κατηγορία Β΄ Κατηγορία Πηγή: EvrytaniaSport Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Ευρυτανίας. Αλέξανδρος Μαστρογιαννόπουλος "ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΚΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ" Ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας "ΕΥΡΥΤΑΝΙΚΑ ΝΕΑ" Το ηλεκτρονικό αρχείο της εφημερίδας "Αθλητική Ηχώ" Ιστολόγιο της εφημερίδας "ΕΥΡΥΤΑΝΙΚΟΣ ΠΑΛΜΟΣ" Παναγιώτης Κολλημένος "EVRYTANIA SPORT" Αθλητική ιστοσελίδα ONSPORTS.GR Επίσημος ιστότοπος
Παρθενόπεια Δημοκρατία

Με την ονομασία Παρθενόπεια ή Παρθενόπειος ή Παρθενοπαία Δημοκρατία αποκάλεσαν οι Γάλλοι το Βασίλειο της Νεάπολης της Ιταλίας, όταν το κατέλαβαν, στις 29 Ιανουαρίου του 1799 και εγκαθίδρυσαν νέο πολίτευμα. Η ονομασία προέρχεται από το αρχαίο όνομα της Νάπολης, Παρθενόπη, που προήλθε από την ομώνυμη σειρήνα. Τελικά η διάρκεια ζωής της Παρθενόπειας Δημοκρατίας δεν υπερέβη τους 6 μήνες.

 Το 1798 ο Βασιλιάς Φερδινάνδος Α' των δύο Σικελιών κινήθηκε εναντίον των Γάλλων. Τότε ο στρατηγός Σαμπιοννώ κατήλθε στην κάτω Ιταλία και εκδιώκοντας τους Αυστριακούς από τη Ρώμη ίδρυσε τη Δημοκρατία της Αγίας Έδρας. Στη συνέχεια στις 23 Ιανουαρίου του 1799 κατέλαβε τη Νάπολη και πέντε ημέρες μετά ανακήρυξε την Παρθενόπεια Δημοκρατία. Λίγο αργότερα όμως ο Σαμπιοννώ αντικαταστάθηκε από τον στρατηγό Μακντόναλντ. Ο νέος όμως πόλεμος που ξεκίνησε μεταξύ Γαλλίας και Αυστρίας εξανάγκασε τον τελευταίο να εκκενώσει την περιοχή αφήνοντας μια μικρή φρουρά, στρεφόμενος στη Βόρεια Ιταλία. Τότε ο καρδινάλιος Ρούφφο ερχόμενος σε συνεννόηση με τον Βασιλιά Φερδινάνδο Α΄ των Δύο Σικελιών και, υποστηριζόμενος και υπό τον αγγλικό στόλο, διοικητής του οποίου ήταν τότε ο Νέλσων, με πληρώματα σαρδικά, αγγλικά, ρωσικά ακόμη και τουρκικά, στις 20 Ιουνίου του ίδιου έτους ανακατέλαβε τη Νεάπολη και κατέλυσε τη νεοσύστατη Παρθενόπεια Δημοκρατία. Σημειώνεται ότι την κατάλυση αυτή συνόδευσαν πολύ μεγάλα έκτροπα που, όπως χαρακτηρίστηκαν, όμοιά τους δεν υπήρξαν ούτε στην ιστορία των βαρβάρων. "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ. 15ος, σελ. 537. "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη" τομ. ΙΘ΄, σελ. 695. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Parthenopean Republic στο Wikimedia Commons
Κυπαρίσσι Αχαΐας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αχαΐα, δείτε: Κυπαρίσσι Αχαΐας (αποσαφήνιση) Για οικισμούς κ.λπ. με ίδιο όνομα στην Ελλάδα, δείτε: Κυπαρίσσι. Το Κυπαρίσσι είναι ημιορεινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Σπαρτιάς, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Ερυμάνθου. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον Δήμο Τριταίας ως τμήμα του πρώην Δημοτικού διαμερίσματος Σπαρτιάς.

 Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Κυπαρίσσι. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κυπαρισσίου Σπαρτιάς Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 11/12/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Σπαρτιάς Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 08/11/2017. Το Κυπαρίσσι στον χάρτη. openstreetmap.org. Ανακτήθηκε: 11/12/2017. Χάρτης της περιοχής. topoguide.gr. Ανακτήθηκε: 11/12/2017.
Xzibit

Ο Άλβιν Ναθάνιελ Τζόινερ (Alvin Nathaniel Joiner, 18 Σεπτεμβρίου 1974), γνωστός ως Xzibit, είναι Αμερικανός ράπερ, καθώς και ηθοποιός και παρουσιαστής. Έγινε ευρύτερα γνωστός από την αμερικανική εκπομπή "Pimp my Ride" του MTV. Πριν ασχοληθεί με το σόου, έγινε διάσημος μέσα από το συγκρότημα West Coast hip-hop και συγχρόνως έκανε και άλμπουμ όπως τα "Restless, "Man vs. Machine" και "Weapons of Μass Destruction", οπου συνεργάστηκε με αλλους διάσημους τραγουδιστες της ραπ, όπως ο Eminem, ο Snoop Dogg, ο Dr. Dre, ο The Game, ο Busta Rhymes, ο DJ Quik και ο Method Man. Έπειτα λόγω των χαμηλών πωλήσεων στο τελευταίο του άλμπουμ "Full Circle", αποφάσισε να εγκαταλείψει για λίγο την ραπ σκηνή και να ασχοληθεί με τον κινηματογράφο. Συμμετείχε σε ταινίες όπως: "8 Μile", "xXx:State of Union", "The Wash", "Hoodwinked", "Gridiron Gang", "The X-Files: I Want to Believe" και "Bad Lieutenant: Port of Call New Orleans".

 Η ζωή του ξεκίνησε στο Ντιτρόιτ. Η μητέρα του, χωρισμένη, προσπάθησε να τον μεγαλώσει, αλλά πέθανε όταν ο Alvin έκλεινε τα εννέα του χρόνια. Ο πατέρας του έφυγε για να γίνει κληρικός, αφήνοντας τον Alvin μόνο του με τα δυο του αδέρφια (μια μεγαλύτερη αδερφή και ένα μικρότερο αδερφό). Μετά το θάνατο της μητέρας του, αναγκάστηκε να πάει στον πατέρα του, αλλά λόγω της κακής σχέσης μεταξύ τους τον εστειλε σε ορφανοτροφείο. Στα 14 του χρόνια αφησε το ορφανοτροφείο και μετακόμισε στην αδερφή του, η οποία ζούσε στην Καλιφόρνια. Σύμφωνα με όσα έχει πει δημόσια, κατέληξε να πουλάει ναρκωτικά. Εκεί όμως άρχισε να ασχολείται με την ραπ και να προσεγγίζει μια καριέρα στο τραγούδι. At the Speed of Life (1996) 40 Dayz & 40 Nightz (1998) Restless (2000) Man vs. Machine (2002) Weapons of Mass Destruction (2004) Full Circle (2006) Napalm (2012) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Xzibit στο Wikimedia Commons Official Xzibit website Sony Music's Official Xzibit website
Άντριαν φον Τσίγκλερ

Ο Άντριαν φον Τσίγκλερ (Adrian von Ziegler) είναι μουσικοσυνθέτης που ζει στη Ζυρίχη της Ελβετίας. Απέκτησε δημοσιότητα από video-sharing την ιστοσελίδα YouTube. Τον Ιανουάριο του 2014 το YouTube channel του απέκτησε παραπάνω από 200,000 subscribers. Ο Adrian συνθέτει διάφορα τραγούδια με λόγια ή χωρίς. Παρ´όλ´αυτά, τα περισσότερα από τα τραγούδια του είναι χωρίς φωνές επειδή λέει ότι δεν "θέλει να βάλει λόγια στα τραγούδια του, μιας και σκέφτεται ότι ο ακροατής πρέπει να τα καταλαβαίνει και να τα αντιλαμβάνεται με τον δικό του τρόπο." Ο Adrian χρησιμοποιεί ένα "πολύ παλιό αρμόνιο" και το πρόγραμμα Magix Music Maker μαζί με άλλα για να συνθέσει την μουσική του. Παρόλο που υπάρχει ελάχιστη προσοχή από τα media , ο Adrian παρουσιάστηκε σε ένα άρθρο στο περιοδικό Magix.

 Μετά την πρώτη του εμπειρία στην μουσική στην ηλικία των 15 όντας ο drummer σε ένα τοπικό μουσικό Rock συγκρότημα, άρχισε να συνθέτει την δική του μουσική. Εξαιτίας του γεγονότος ότι δεν ήταν εφικτό από την συγκεκριμένη μπάντα και θέση του ως drummer; έφυγε, αγοράζοντας ταυτοχρόνως την πρώτη του κιθάρα. Από το 2007-2009 ηχογράφησε αμέτρητα demo τραγούδια υπό το ψευδώνυμο "Indigo", στα οποία η κιθάρα του αντικαθιστούνταν όλο και πιο συχνά από το αρμόνιο και άλλες ενορχηστρώσεις τις οποίες αργότερα προτίμησε. Το 2008 η μουσική του έγινε προσιτή από τον κόσμο καθώς έκανε ένα λογαριασμό στο Myspace.Αφού σταμάτησε να χρησιμοποιεί το ψευδόνημο <<Indigo>> το 2009, ο Adrian απέκτησε την συνήθεια να βγάζει άλμπουμ κάθε χρόνο. Το 2010 βγήκαν τα 2 πρώτα άλμπουμ, Requiem and Lifeclock , και το 2011 Wanderer, Across Acheron και Mirror of the Night. Μέχρι το τέλος του 2012, ο Adrian είχε βγάλει 5 ακόμη άλμπουμ: Mortulia, Spellbound, The Celtic Collection, Starchaser και Odyssey. Μέσα στο 2013, ο Adrian έβγαλε τα Feather and Skull και Vagabond. Το τελευταίο του άλμπουμ, Libertas, βγήκε τον Μάρτιο του 2014. Ο Adrian von Ziegler είπε ότι η έμπνευση του προέρχεται από διάφορες πηγές. Πρόσθεσε ότι η φύση, η λογοτεχνία, η ιστορία, η μυθολογία, τα αισθήματα του, οι φανταστικοί κόσμοι του, και η κοπέλα του Carina, όλα του δίνουν έμπνευση για να συνθέτει την μουσική του. Η Carina και ο Adrian είναι σε σχέση εδώ και 4 χρόνια με το 2015. Παρόλο που οι δουλείες του Adrian περιλαμβάνουν πολλά είδη μουσικής, κυρίως κεντράρει στην Celtic music, Emotional music, Relaxing music, Dark Alternative music, World music, Metal music, Neoclassical Darkwave και Film music, σύμφωνα με το fanpage του στο Facebook. «YouTube - Question & Answer Part 1/4 - 50'000 Subs Special». youtube.com. Ανακτήθηκε στις 16 Ιανουαρίου 2014. «YouTube - Adrian von Ziegler - First Interview (Part 2/2)». youtube.com. Ανακτήθηκε στις 16 Ιανουαρίου 2014. «YouTube - Question & Answer Part 2/4 - 50'000 Subs Special». youtube.com. Ανακτήθηκε στις 16 Ιανουαρίου 2014. «Adrian von Ziegler - About – Facebook». facebook.com. Ανακτήθηκε στις 16 Ιανουαρίου 2014. «MusicMonday – Adrian Von Ziegler – The MAGIX Magazine». magazine.magix.com. Ανακτήθηκε στις 16 Ιανουαρίου 2014. «Adrian von Ziegler - TheCelticCrier.com». thecelticcrier.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Οκτωβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 16 Ιανουαρίου 2014.
Αγία Κυριακή Χαλκιδικής

Η Αγία Κυριακή είναι οικισμός της δημοτικής κοινότητας Νέου Μαρμαρά, της δημοτικής ενότητας και δήμου Σιθωνίας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χαλκιδικής, στην περιφέρεια Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Χαλκιδικής του νομού Χαλκιδικής, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.

 Η Αγία Κυριακή είναι παράλιος οικισμός στο μεσαίο «πόδι» της Χαλκιδικής, τη Σιθωνία. Βρίσκεται στον κόλπο της Κασσάνδρας, μετά τον Νέο Μαρμαρά και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 5. Απέχει 70 χλμ. περίπου ΝΑ. του Πολύγυρου (μέσω Γερακινής). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Νέου Μαρμαρά του νομού Χαλκιδικής. Με το ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997 αποπάστηκε από την κοινότητα Νέου Μαρμαρά και προσαρτήθηκε στον δήμο Σιθωνίας. Η εκτεταμένη παραλία του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, εκδ. 2006 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr
Κλαύδιος Δρούσος

Ο Τιβέριος Κλαύδιος Δρούσος, λατιν. Tiberius Claudius Drusus filis Claudi (π. 16 μ.Χ. - 27) από την Ιουλιο-Κλαυδιανή δυναστεία ήταν ο πρώτος γιος τού Κλαυδίου Αυτοκράτορα των Ρωμαίων και της πρώτης συζύγου του Πλαυτίας Ουργουλανίλλας. Είχε μία νεότερη αδελφή, την Καυδία, που όμως ο Κλαύδιος την αποκύρυξε μαζί με την Πλαυτία.

 Γεννήθηκε πριν ο πατέρας του γίνει Αυτοκράτορας και αρραβωνιάστηκε την Ιουνίλλα, κόρη τού Λούκιου Αιλίου Σηιανού, από την τάξη των ιππέων, που τότε ήταν απλά έπαρχος (prefect). Ο φιλόδοξος Σηιανός γέμισε με ελπίδες. Όμως το 20 μ.Χ. ο Κλαύδιος Δρούσος παίζοντας, έριξε ένα αχλάδι ψηλά στον αέρα και καθώς αυτό επέστρεψε, το έπιασε με το στόμα του, αλλά αυτό τον έπνιξε και πέθανε από ασφυξία. Κατά άλλη εκδοχή τον φόνευσε ο ίδιος ο Σηιανός. Ο Σηιανός προσπάθησε και δεύτερη φορά να συγγενεύσει με το γένος των Κλαυδίων: το 25 μ.Χ. ζήτησε σε γάμο την Λιβίλλα, αδελφή τού Κλαυδίου και χήρα τού Δρούσου Ιουλίου Καίσαρα (γιού τού Τιβερίου), αλλά ο Τιβέριος αρνήθηκε. Ο Σηιανός μάλλον ευθύνεται για αρκετούς θανάτους συγγενών τού Τιβερίου, που θα μπορούσαν να τον διαδεχθούν, εποφθαλμιώντας ο ίδιος τη διαδοχή. Ο Κλαύδιος από τον τρίτο γάμο του με την Βαλερία Μεσσαλίνα απέκτησε δεύτερο γιο, τον Βρεταννικό το 41 μ.Χ., που -όταν ο Κλαύδιος απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Νέρωνας- δηλητηριάστηκε στα 14 έτη του με εντολή τού Νέρωνα για να μην διεκδικήσει τη διαδοχή. Suetonius (121). The Lives of the Twelve Caesars. "Claudius", part 27.
Διαγόρας ο Μήλιος

Ο Διαγόρας ο Μήλιος ήταν Έλληνας ποιητής και σοφιστής του 5ου αιώνα π.Χ. Στην αρχαιότητα αναφέρεται ως άθεος. Πέρα από αυτό το στοιχείο ωστόσο, υπάρχουν ελάχιστες πληροφορίες σχετικά με την ζωή και τα πιστεύω του. Κατέκρινε την ελληνική θρησκεία και ασκούσε κριτική στα ελευσίνια μυστήρια. Οι Αθηναίοι τον κατηγόρησαν για ασέβεια και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την πόλη. Πέθανε στην Κόρινθο.

 Πολύ λίγα γνωρίζουμε για τις φιλοσοφικές του απόψεις. Αυτό που είναι γνωστό είναι πως ο Διαγόρας ήταν από τους φιλόσοφους που, όπως και ο Σωκράτης, θεωρήθηκε ότι προσβάλει το κοινό αίσθημα με τις απόψεις του σχετικά με τους θεούς. Ο Κικέρωνας, γράφει τον 1ο αιώνα π.Χ για το πώς ένας φίλος του Διαγόρα προσπάθησε να τον πείσει για την ύπαρξη των θεών, υποδεικνύοντας του πόσες ιερές εικόνες αναφέρονται σε ανθρώπους που σώθηκαν από φουρτούνες με την δύναμη των επικλήσεων τους στους θεούς. Η απάντησή του ήταν πως, δεν υπάρχουν πουθενά εικόνες εκείνων που ναυάγησαν και πνίγηκαν στη θάλασσα. Ο Κικέρωνας δίνει ένα ακόμη παράδειγμα, όπου ο Διαγόρας ήταν σε ένα πλοίο, στη φουρτουνιασμένη θάλασσα και το πλήρωμα πίστεψε ότι το αίτιο της φουρτούνας ήταν το ότι είχαν φέρει μαζί τους αυτόν τον άθεο άνθρωπο. Ο Διαγόρας τότε αναρωτήθηκε εάν και όλα τα άλλα πλοία που αντιμετώπιζαν την ίδια φουρτούνα είχαν μαζί τους και από έναν Διαγόρα.Οι διηγήσεις αυτές και άλλες παρόμοιες περιγράφουν με σαφήνεια την σχέση που είχε με την κυρίαρχη θρησκεία. Το ότι υπεράσπιζε την άποψή του με μεγάλη σταθερότητα και τόλμη, υποδεικνύεται και από το γεγονός ότι αναφερόταν με το επίθετο άθεος στην αρχαιότητα. Ο Χριστιανός συγγραφέας Αθηναγόρας ο Αθηναίος (2ος αιώνας μ.Χ.), αναφέρει: "Είχαν λόγο οι Αθηναίοι όταν έκριναν τον Διαγόρα ένοχο για αθεΐα. Όχι μόνο σχολίασε τα Ορφικά μυστήρια, δημοσίευσε τα μυστήρια της Ελευσίνας και των Καβείρων καθώς και τεμάχισε το ξύλινο άγαλμα του Ηρακλή για να βράσει τα γογγύλια του, αλλά ανοιχτά διακήρυττε ότι δεν υπάρχει καθόλου Θεός." Αθεϊσμός στην Αρχαία Ελλάδα
23

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 23 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 23 (XXIII) ήταν ένα κοινό έτος, το οποίο ξεκινούσε την Παρασκευή. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το έτος των Υπάτων Πολλίου και Βέτου (ή, λιγότερο γνωστό, το έτος 776 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 23 έχει χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος ονομασίας των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Ο Έλληνας γεωγράφος Στράβων] εκδίδει τα ''Γεωγραφικά'', μία εργασία καλύπτοντας τον γνωστό τότε κόσμο στους Ρωμαίους και τους Έλληνες την εποχή του Αυτοκράτορα Αυγούστου - είναι το μοναδικό βιβλίο αυτού του είδους που επιβίωσε από τον αρχαίο κόσμο. 14 Σεπτεμβρίου - Πεθαίνει ο Δρούσος Ιούλιος Καίσαρας, γιος του αυτοκράτορα Τιβέριου. Από το σημείο αυτό, φαίνεται να χάνει το ενδιαφέρον του για την αυτοκρατορία και να απασχολείται με την επιδίωξη της ηδονής. Ο Λούκιος Αίλιος Σεγιάνος αρχίζει να επιβάλλεται στην Ρωμαϊκή Σύγκλητο και τον Τιβέριο, μετά τον θάνατο του Δρούσου. Κίνα 4 Οκτωβρίου - Επαναστάτες καταλαμβάνουν και λεηλατούν την κινεζική πρωτεύουσα Τσανγκάν κατά τη διάρκεια μίας εξέγερσης αγροτών. Ο Λου Σαν, απόγονος της Βασιλικής Δυναστείας των Χαν και ηγέτης των στασιαστών εναντίον της Δυναστείας των Σιν, αυτοανακηρύσσεται αυτοκράτορας εναντίον στον Ουάνγκ Μανγκ. Ιούλιος - Ενώ είναι σε πολιορκία για δύο μήνες, περίπου 19.000 επαναστάτες υπό τον Λίου Ζίου νικούν 450.000 από τα στρατεύματα του Ουάνγκ Μανγκ στην Μάχη της Κουνυάνγκ, οδηγώντας στην πτώση στην Δυναστείας των Σιν του Ουάνγκ Μανγκ και στην αποκατάσταση της Δυναστείας των Χαν. 6 Οκτωβρίου - Επαναστάτες, υπό τις οδηγίες του Λου Σαν, σκοτώνουν και αποκεφαλίζουν τον αυτοκράτορα Ουάνγκ Μανγκ της δυναστείας Σιν, δύο ημέρες μετά την κατάληψη της πρωτεύουσας Τσανγκάν κατά τη διάρκεια εξέγερσης των αγροτών. Πλίνιος ο Πρεσβύτερος , Ρωμαίος επιστήμονας και συγγραφέας (θ. 79 μ.Χ.) 14 Σεπτεμβρίου - Δρούσος Ιούλιος Καίσαρας , γιος του Αυτοκράτορα Τιβερίου (γ. 14 π.Χ.) 6 Οκτωβρίου - Ουάνγκ Μανγκ, αυτοκράτορας της δυναστείας Σιν (γ. 45 π.Χ.) Λιου Σιν, Κινέζος αστρονόμος, μαθηματικός και πολιτικος (γ. περ. 50 π.Χ.) Λιου Γιαν, Κινέζος στρατηγός και πολιτικός Ουάνγκ, Κινέζα αυτοκράτειρα της Δυναστείας των Σιν (γ. 8 π.Χ.) Ιόβας ο Β', βασιλιάς της Μαυριτανίας (γ. περ. 50 π.Χ.) Σέρβιος Κορνήλιος Λέντολος Μαλογινέντης, Ρωμαίος πολιτικός
Πέρδικα

Το περδίκι είναι κοινή ονομασία πτηνών του γένους Πέρδιξ ή Αλεκτορίς που ανήκουν στην οικογένεια των Φασιανιδών και στην τάξη των Ορνιθόμορφων. Το γένος αυτό περιλαμβάνει οκτώ είδη. Πρόκειται για ενδημικά πτηνά, που ζουν κατά σμήνη , στις εύκρατες ζώνες της Ευρώπης, της Ασίας και της Αφρικής, και αναπαράγονται νωρίς την άνοιξη, οπότε και χωρίζονται σε ζευγάρια. Κάθε αρσενικό ορίζει μια δική του περιοχή, την οποία υπερασπίζεται με φανατισμό και αποκλείει την είσοδο των άλλων αρσενικών σε αυτή. Την ίδια περίοδο τα αρσενικά εκφέρουν μια κραυγή, που είναι προειδοποιητική για τα άλλα αρσενικά και συγχρόνως κάλεσμα για το θηλυκό. Τους θερινούς μήνες ανεβαίνουν σε ορεινές και δροσερές περιοχές, ενώ το χειμώνα πηγαίνουν χαμηλότερα. Ο μεγαλύτερος εχθρός τους είναι τα σαρκοβόρα ζώα που τις κυνηγούν για το νόστιμο κρέας τους. Το πτηνό αυτό απειλείται στην Ελλάδα, καθώς ο αριθμός της έχει μειωθεί σημαντικά. Ως αποτέλεσμα αυτού, το κυνήγι της πέρδικας σε αρκετές ελληνικές περιοχές είναι εντελώς απαγορευμένο.

 Το πτηνό φθάνει σε μήκος τα 20-30 εκ. και σε βάρος τα 500 γραμμάρια. Έχουν κοντές και στρογγυλές φτερούγες, μικρό κεφάλι και κοντό, μυτερό ράμφος. Το βάδισμα και το πέταγμά της γίνεται με γοργό ρυθμό και με μεγάλη ευκολία. Χρησιμοποιεί τα φτερά της μόνο σε περίπτωση κινδύνου. Η φωνή της είναι ιδιόμορφη. Η τροφή τους είναι έντομα, σκουλήκια, σπόρους, φύλλα, τρυφερούς βλαστούς και θεωρείται γενικά ωφέλιμη για τους γεωργούς παρά επιζήμια. Αποτελεί βασικό κυνήγι κατά την κυνηγετική περίοδο. Το αρσενικό μετά το ζευγάρωμα επιλέγει το πιο προφυλαγμένο σημείο της περιοχής του και σκάβει τρύπες στη γη. Το θηλυκό διαλέγει μία από αυτές και γεννά 10-15 αυγά, τα οποία επωάζει για σχεδόν έναν μήνα. Σε δύο ημέρες τα μικρά πουλιά είναι ικανά να πηγαίνουν μαζί με τη μητέρα τους σε αναζήτηση τροφής. Είναι χαρακτηριστική η αυτοθυσία αμφότερων των γονέων για τα μικρά τους. Η οικογένεια μένει ενωμένη ως το φθινόπωρο, οπότε τα μικρά είναι ικανά να αυτοπροστατεύονται, ενώ την επόμενη άνοιξη είναι έτοιμα για αναπαραγωγή. Κατά την περίοδο της αναπαραγωγής, από το Φεβρουάριο μέχρι τα μέσα του φθινοπώρου, απαγορεύεται το κυνήγι της πέρδικας. Πεδινή πέρδικα (Perdix perdix - Πέρδιξ η πέρδιξ): Είναι γνωστή στον ελληνικό χώρο και ως πέρδικα του κάμπου (λιβαδοπέρδικα). Απαντάται σε όλη την ηπειρωτική Ευρώπη. Ποικιλίες: πέρδικα η γνήσια: Ζει στην Ευρώπη, στη Μικρά Ασία, πέρδικα η κοινή: αναπαράγεται στις χώρες της Μεσογείου, λευκή πέρδικα, και πέρδικα της Σαρδηνίας. Πετροπέρδικα (Alectoris graeca - Αλεκτορίς η ελληνική): Αποτελεί ένα από τα πιο συνηθισμένα είδη, το οποίο καλείται και ορεινή πέρδικα. Το φτέρωμά της έχει διάφορα χρώματα και γκριζογάλαζες αποχρώσεις, μαύρες κηλίδες και καφεκίτρινες ταινίες στα πλευρά. Απαντάται στα νότια Βαλκάνια και στην Ιταλία. Νησοπέρδικα (Alectoris graeca) : περιλαμβάνει 14 υποείδη. Τρέφεται με έντομα κάθε είδους, μυρμήγκια, μύγες, ακρίδες, σπόρους, φύλλα και βλαστούς. Αγαπά πολύ τον ήλιο. Βραχοπέρδικα (Alectoris barbara) Κοκκινοπέρδικα (Alectoris rufa). Εγκυκλοπαίδεια 2002, τόμος 15, σελ. 351-352, εκδ. 1983. Εγκυκλοπαίδεια Παιδεία, τόμος 20, εκδ. Μαλλιάρης Παιδεία, 2006. Βίντεο με πέρδικες στο Internet Bird Collection.
Ίρμγκαρντ, ηγουμένη του Κίεμζε

Η ευλογημένη Ίρμ[εν]γκαρντ του Κίεμζε, γερμ.: selige Irmg[en]ard of Chiemsee, (π. 831/833 – 16 Ιουλίου 866), μέλος της δυναστείας των Καρολιδών, ήταν η δεύτερη κόρη του βασιλιά Λουδοβίκου Β΄ του Γερμανικού και της συζύγου του Χέμμας των Παλαιών Γουέλφων, κόρης του Γουέλφου κόμη γαιών στη Βαυαρία. Ήταν η πρώτη ηγουμένη του αβαείου Φράουενβερτ (Frauenwörth) από το 857 μέχρι το τέλος της.

 Γεννημένη στην αυλή του βασιλιά Λουδοβίκου Β΄ στο Ρέγκενσμπουργκ της Βαυαρίας, η νεαρή Ίρμγκαρντ, όπως και οι αδελφές της, προοριζόταν για μοναστική ζωή. Μεγάλωσε στο αβαείο των Βενεδικτίνων του Μπούχαου στη Σουηβία, τα κτήματα του οποίου έλαβε αργότερα από τα χέρια του πατέρα της. Ήταν γνωστή για την ολοκληρωμένη εκπαίδευσή της Περίπου το 850 ο Λουδοβίκος Β΄ διόρισε την Ίρμγκαρντ ηγουμένη του Φράουενβερτ, το οποίο είχε ιδρυθεί από τον τελευταίο δούκα Tάσιλο Γ΄ των Αγιλολφιδών, δούκα της Βαυαρίας το 782 και είχε την ιδιότητα του αυτοκρατορικού αβαείου από το 788. Κατά τη διάρκεια της ηγεσίας της αποκαταστάθηκαν οι κατεστραμμένες εγκαταστάσεις και ο πρώην σύλλογος του καθεδρικού, για ευγενείς κυρίες, εξελίχθηκε σε μοναστήρι των Βενεδικτίνων. Δεδομένου ότι ήταν αυτοκρατορικής καταγωγής, η νυν ηγουμένη του Φράουενβερτ είχε το δικαίωμα να φορέσει ένα λεπτό χρυσό στεφάνι, που έμοιαζε με ένα μικρό στέμμα. Η Ίρμγκαρντ ήταν ήδη σεβαστή στις αρχές του 11ου αι., όταν ο ηγούμενος Γκέρχαρντ έκανε μετακομιδή των λειψάνων της, και μεταφέρθηκαν στο αβαείο Ζέεον το 1004. Ωστόσο αυτή αγιοποιήθηκε μόνο στις 17 Ιουλίου 1929 από τον πάπα Πίο ΙΔ, με πρωτοβουλία του καρδινάλιου Φάουλχαμπερ. Τα λείψανά της ενώθηκαν εκ νέου κατά τη διάρκεια μίας εορταστικής τελετής το 2003. Η μνήμη της Ίρμενγκαρντ είναι στις 16 Ιουλίου. Στο Φράουενσιεμζε, το Ελάφι της Ίρμενγκαρντ γιορτάζεται την Κυριακή που βρίσκεται πλησιέστερα στις 16 Ιουλίου. Σε πίνακες ζωγραφικής, η Ίρμγκαρντ απεικονίζεται με το ένδυμα των Βενεδικτίνων, είτε να κρατά τη Βίβλο και το ραβδί της ηγουμένης, είτε με μία καρδιά στο χέρι. «Selige Irmengard». Frauenwörth (στα German). Abtei Frauenwörth. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Οκτωβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 2007.
Ωσαννά

Ωσαννά είναι θρησκευτική λέξη στον Ιουδαϊσμό και τον Χριστιανισμό. Στον Ιουδαϊσμό αναφέρεται σε μια κραυγή που εκφράζει έκκληση για θεϊκή βοήθεια. Στον Χριστιανισμό χρησιμοποιείται ως ιαχή επαίνου.

 Η λέξη ωσαννά (Λατινικά osanna , ελληνιστική κοινή ὡσαννά) προέρχεται από την εβραϊκή λέξη הושיעה־נא , הושיעה נא hôšîʿâ-nā και που σχετίζονται με την αραμαϊκή λέξη ܐܘܿܫܲܥܢܵܐ (ʾōshaʿnā) που σημαίνει «σώσω, διάσωση, σωτήρας».Στην Εβραϊκή Βίβλο χρησιμοποιείται μόνο σε στίχους όπως «βοήθεια» ή «σώσω, προσεύχομαι» (Ψαλμοί 118:25). Στα Ευαγγέλια χρησιμοποιείται ως κραυγή αγαλλίασης και αυτό έχει προκαλέσει περίπλοκες συζητήσεις. Σε αυτό το πλαίσιο, η λέξη ωσαννά φαίνεται να είναι «ειδικό είδος σεβασμού» που δίνεται σε αυτόν που σώζει, έσωσε, θα σώσει ή σώζει τώρα. Όταν χρησιμοποιείται έτσι, Ωσαννά σημαίνει «μια ιδιαίτερη τιμή σε αυτόν που σώζει». Η κυριολεκτική ερμηνεία «Σώσε, τώρα!», που βασίζεται στον Ψαλμό 118:25, δεν εξηγεί πλήρως την εμφάνιση της λέξης. Στην εβραϊκή λειτουργική παράδοση, η λέξη χρησιμοποιείται στην λειτουργία Ωσαννά, μια ομάδα προσευχών από την οποίο τραγουδιέται μια επιλογή κάθε πρωί κατά τη διάρκεια της Σκηνοπηγίας, της Γιορτής των Θαλάμων ή των Σκηνών. Ο πλήρης κύκλος τραγουδιέται την έβδομη ημέρα της γιορτής, που ονομάζεται Οσανά Ραμπάχ (הושענא רבא, «Μεγάλο Ωσαννά»). Στον Ιουδαϊσμό χρησιμοποιείται πάντα στην αρχική του εβραϊκή μορφή, הושענא Hoshana. «Ωσαννά» ήταν η κραυγή επαίνου ή λατρείας που γινόταν ως αναγνώριση του Ιησού ως μεσσία κατά τη θριαμβευτική είσοδό του στην Ιερουσαλήμ, "Ωσαννά! Ευλογημένος είναι αυτός που έρχεται στο όνομα του ΚΥΡΙΟΥ!» που αποτελεί μέρος της προσευχής του Επινίκιου ύμνου. Χρησιμοποιείται σε πολλά εδάφια της Καινής Διαθήκης, συμπεριλαμβανομένου του «ὡσαννά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου» (Μάρκος 11.9), «ὡσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις» (Μάρκος 11.10) και «Ὡσαννὰ τῷ υἱῷ Δαυῒδ» (Ματθαίος 21:9). Ο «Ύμνος Ωσαννά», που βασίζεται στη φράση Ωσαννά, είναι παραδοσιακός ύμνος της Μοραβικής Εκκλησίας γραμμένος από τον επίσκοπο Χριστιανό Γρηγόριο του Χέρνχουτ που τραγουδιέται την Κυριακή των Βαΐων και την πρώτη Κυριακή της Δεύτερης Έλευσης. Είναι αντιφωνικός, δηλαδή τραγούδι κλήσης και απάντησης. Παραδοσιακά, τραγουδιέται από το εκκλησίασμα παιδιών και ενηλίκων, αν και μπορεί να γίνεται με άλλους τρόπους, όπως μεταξύ χορωδίας και εκκλησίας, ή να παίζεται μεταξύ χορωδιών. Χρησιμοποιείται επίσης σε διάφορα τραγούδια όπως στην ελληνική μετάφραση των στίχων του γερμανικού χριστουγεννιάτικου τραγουδιού Άγια Νύχτα. Yohannan Aharoni & Michael Avi-Yonah, The MacMillan Bible Atlas, Αναθεωρημένη Έκδοση, σελ. 157–165 (1968 & 1977 από την Carta Ltd). Aherne, Cornelius (1910). "Hosanna". In Herbermann, Charles (ed.). Catholic Encyclopedia. Vol. 7. Νέα Υόρκη: Robert Appleton Company.
J. Edgar

Το J. Edgar είναι αμερικανικό βιογραφικό δράμα, παραγωγής 2011, σε σκηνοθεσία Κλιντ Ίστγουντ και σε σενάριο του Ντάστιν Λανς Μπλακ. Πρωταγωνιστούν οι Λεονάρντο Ντι Κάπριο, Άρμι Χάμερ, Ναόμι Γουότς, Τζος Λούκας και Τζούντι Ντεντς. Η ταινία εστιάζει στην καριέρα του Τζέι Έντγκαρ Χούβερ, του διευθυντή του FBI που στιγμάτισε την αμερικανική ιστορία ως μια από τις πιο ισχυρές, αντιφατικές και αινιγματικές προσωπικότητες του 20ού αιώνα αλλά εξετάζει και την προσωπική του ζωή ως κρυφός ομοφυλόφιλος. Το J. Edgar κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 11 Νοεμβρίου 2011 και έλαβε μικτές κριτικές. Ωστόσο, πολύ θερμά σχόλια απέσπασε ο Ντι Κάπριο για την ερμηνεία του, ο οποίος έλαβε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα Α' ανδρικού ρόλου.

 Ως διευθυντής του FBI για 50 χρόνια, o Τζέι Έντγκαρ Χούβερ δεν σταμάτησε να προστατεύει τη χώρα του. Κατάφερε να διώξει οποιαδήποτε απειλή εμφανίστηκε κατά τη διάρκεια της θητείας του, συχνά παρακάμπτοντας κανόνες, προκειμένου να προστατέψει τους συμπατριώτες του. Συχνά οι μέθοδοί του ήταν αδίστακτες αλλά ταυτόχρονα και ηρωικές. Ο Χούβερ έδινε μεγάλη σημασία στα μυστικά και κυρίως των άλλων, τα οποία δεν φοβόταν να χρησιμοποιήσει προκειμένου να ασκήσει εξουσία. Στην προσωπική του ζωή, προφυλασσόταν ιδιαίτερα και εμπιστευόταν ένα συγκεκριμένο μικρό αριθμό ανθρώπων. Κάποιοι από αυτούς τους ανθρώπους ήταν ο Κλάιντ Τόλσον, ο προστατευόμενος του Χούβερ, που η σχέση τους φέρεται να ξεπερνούσε το επαγγελματικό πλαίσιο και η γραμματέας του, Έλεν Γκάντι, η οποία έμεινε μαζί του ως το τέλος. Λεονάρντο Ντι Κάπριο στο ρόλο του Τζέι Έντγκαρ Χούβερ Άρμι Χάμερ στο ρόλο του Κλάιντ Τόλσον Ναόμι Γουότς στο ρόλο της Έλεν Γκάντι Τζος Λούκας στο ρόλο του Τσαρλς Λίντμπεργκ Τζούντι Ντεντς στο ρόλο της Άννα Μαρί, μητέρας του Χούβερ Ντέιμον Χέριμαν στο ρόλο του Μπρούνο Χόπτμαν Τζέφρι Ντόνοβαν στο ρόλο του Ρόμπερτ Κέννεντυ Εντ Γουέστγουικ στο ρόλο του Πράκτορα Σμιθ, βιογράφο του Χούβερ Κεν Χάουαρντ στο ρόλο του Γενικού Εισαγγελέα των ΗΠΑ Χάρλαν Φ. Στόουν Στίβεν Ρουτ στο ρόλο του Άρθουρ Κόελερ Ντένις Ο' Χέαρ στο ρόλο του Άλμπερτ Σ. Όζμπορν Με προϋπολογισμό 35.000.000 δολάρια, το J. Edgar έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 5η θέση με 11,2 εκατομμύρια δολάρια. Στο αμερικανικό box office απέφερε 37,3 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο 47,6 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως συγκέντρωσε 84,9 εκατομμύρια δολάρια. Επίσημη ιστοσελίδα J. Edgar στο IMDb
Κύπελλο Βελγίου (ποδόσφαιρο ανδρών)

To Κύπελλο Βελγίου (γαλλικά: Coupe de Belgique, ολλανδικά: Beker van België, γερμανικά: Belgischer Fußballpokal) είναι η δεύτερη σε ενδιαφέρον ετήσια ποδοσφαιρική διοργάνωση που γίνεται στο Βέλγιο και διεξάγεται με σύστημα νοκ-άουτ. Ξεκίνησε το 1911 και διοργανώνεται από τη Βασιλική Βελγική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία. Η διοργάνωση είναι γνωστή και ως Croky Cup, λόγο της υφιστάμενης χορηγίας από την Croky.

 Η πρώτη διοργάνωση κυπέλλου στο Βέλγιο έγινε την περίοδο 1907-08. Όμως, οι ομάδες που συμμετείχαν δεν ήταν ποδοσφαιρικοί σύλλογοι αλλά μικτές επαρχιών. Η Δυτική Φλάνδρα κέρδισε με 6–2 την Αμβέρσα. Την επόμενη χρονιά, η Αμβέρσα κέρδισε τη Βραβάντη με 5–2. Το κύπελλο στη συνέχεια αναστέλλεται για δύο χρόνια. Το Κύπελλο με τη συμμετοχή συλλόγων ξεκίνησε την περίοδο 1911-12 με πρώτη νικήτρια τη Ρασίνγκ Βρυξελλών. Σύντομα διακόπηκε λόγω του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η διακοπή κράτησε ως το 1926. Όμως, δεν κατάφερε να κερδίσει την προτίμηση των δημοφιλών συλλόγων και διακόπηκε ξανά. Προπολεμικά ξανάγινε μόνο άλλη μια σεζόν, το 1934-35, και μεταπολεμικά τρεις σεζόν, 1953 ως 1956. Οριστικά ξανάρχισε το 1964, λόγω του κινήτρου της συμμετοχής του κατόχου στο Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης κι έκτοτε διεξάγεται συνεχώς. Από τον Ιανουάριο του 2008 αποκαλούνταν Cofidis Cup για εμπορικούς λόγους. Από το 2015, η διοργάνωση μετονομάστηκε σε Croky Cup, λόγο της χορηγίας από την Croky. Τελευταία ενημέρωση: 25 Απριλίου 2022Πολυνίκης σύλλογος είναι η Κλαμπ Μπρυζ με 11 τίτλους σε 19 τελικούς κι ακολουθούν η ΡΣΚ Άντερλεχτ με 9 σε 14 τελικούς και η Σταντάρ Λιέγης με 8 σε 18 τελικούς. Οι κυπελλούχοι Βελγίου e-soccer.gr Επίσημος ιστότοπος
Σκληρότητα υλικών

Η σκληρότητα υλικού είναι το μέτρο της αντίστασης που προβάλλει σε προσπάθεια διείσδυσης, παραμόρφωσης ή εκδοράς από ξένο σώμα. Η σκληρομέτρηση υλικού γίνεται με δοκιμή σκληρότητας, και αποδίδεται σε μονάδες της κλίμακας Μος.Η σκληρότητα είναι ιδιότητα της ύλης που εξαρτάται από τις άλλες: συνάφεια, συνοχή, ελατότητα, την ολκιμότητα, την ελαστικότητα, την πλαστικότητα, την επιφανειακή τάση, τη συμπιεστότητα, το ιξώδες και την αντοχή σε εφελκυσμό και θλίψη. Ορισμένα υλικά (π. χ. μέταλλα) είναι σκληρότερα από άλλα, όπως πλαστικά, ξύλο.Κοινά παραδείγματα σκληρών υλικών είναι τα κεραμικά, το σκυρόδεμα, ορισμένα μέταλλα, και υπερσκληρά υλικά που αντιπαραβάλλονται στα υπερμαλακά υλικά.

 Οι μετρήσεις σκληρότητας διακρίνονται σε: σκληρότητα διείσδυσης, σκληρότητα εκδοράς και δυναμική σκληρότητα. Η μέτρηση περιλαμβάνει έναν εισβολέα από πολύ σκληρό χάλυβα ή από διαμάντι, κατάλληλης γεωμετρικής μορφής, που πιέζεται υπό κάθετο και σταθερό φορτίο για καθορισμένο χρονικό διάστημα στο υπό εξέταση δείγμα υλικού. Μετά, μετρώνται οι διαστάσεις του αποτυπώματος και η σκληρότητα σε Μος υπολογίζεται με έναν μαθηματικό τύπο. Ο αριθμός που προκύπτει είναι ανάλογος της σκληρότητας του υλικού.Οι τρεις μέθοδοι προσδιορισμού της σκληρότητας: η μέθοδος Brinell, η μέθοδος Vickers, και η μέθοδος Rockwell, διαφέρουν ως προς την γεωμετρική μορφή του εισβολέα της δοκιμής και τον μαθηματικό τύπο που αποδίδει τη σκληρότητα σε Μος. Chinn, R. L. (2009). «Hardness, bearings, and the Rockwells». Advanced Materials & Processes 167 (10): 29–31. Davis, J. R. (Ed.). (2002). Επιφάνεια σκλήρυνση χαλύβων: Κατανόηση τα βασικά. Υλικά Πάρκο, Ω: ASM International. Dieter, George E. (1989). Μηχανική Μεταλλουργία. SI Μετρική Προσαρμογή. Maidenhead, ηνωμένο βασίλειο: McGraw-Hill Education. (ISBN 0-07-100406-8) Malzbender, J (2003). «Comment on hardness definitions». Journal of the European Ceramics Society 23: 9. doi:10.1016/S0955-2219(02)00354-0. Revankar, Γ. (2003). "Εισαγωγή στη δοκιμή σκληρότητας." Μηχανική δοκιμή και αξιολόγηση, ASM σε απευθείας Σύνδεση Vol. 8. Εισαγωγή στη σκληρότητα υλικών Κατευθυντήριες γραμμές για τη δοκιμή σκληρότητας Αρχειοθετήθηκε 2021-02-25 στο Wayback Machine. Σκληρομετρήσεις των Μετάλλων
Αιγινητικός

Ο Αιγινητικός είναι δικανικός λόγος του Ισοκράτη που αφορά στην διεκδίκηση της κληρονομιάς και τη νομιμότητα της υιοθεσίας σύμφωνα με το δίκαιο τριών διαφορετικών πόλεων, των Αιγινιτών, γιατί εκεί ζούσαν ο διαθέτης και ο κληρονόμος, όταν συντάχθηκε η διαθήκη και επιπλέον γιατί εκεί εκδικάζεται η υπόθεση. Ο νόμος των Σιφνίων γιατί είναι το δίκαιο της πολιτείας του διαθέτη και του κληρονόμου και ο νόμος της πολιτείας της ενάγουσας, γιατί αυτόν μπορεί να θελήσει αυτή να επικαλεστεί και να απαιτήσει με βάση αυτόν να κριθεί η υπόθεση. Αποτελείται από 51 παραγράφους περ. 350 στίχοι και υπάρχει σε 17 χειρόγραφα.

 Εκτός από την ιδιαιτερότητα της υπόθεσης ο Ισοκράτης προβαίνει στην τριπλή αναφορά έχοντας σαφώς υπόψη του και την αντίληψη, που ήταν κοινή στους αρχαίους Έλληνες, ότι η συγκριτική μελέτη των δικαίων των πόλεων αποτελούσε σπουδαίο μέσο βελτίωσης της δικαιοσύνης. Ο Θρασύλοχος από τη Σίφνο, που γεννήθηκε από τον τρίτο γάμο του μάντη Θράσυλλου, υιοθέτησε, όταν ήταν ετοιμοθάνατος, ένα ανιψιό της πρώτης γυναίκας του πατέρα του και τον επέλεξε, ως επίκληρο για σύζυγο της αδελφής του. Όμως μια ετεροθαλής αδελφή του Θρασύλοχου, νόθα κόρη του Θράσυλλου, διεκδίκησε δικαστικώς την κληρονομιά. Σ΄αυτή, ή για την ακρίβεια στους εκπροσώπους της, απαντά ο νόμιμος κληρονόμος και εναγόμενο με τον λόγο αυτό, που του έγραψε ο Ισοκράτης. Ο νόμιμος κληρονόμος θίγει τους ευρύτερους σκοπούς του θεσμού της υιοθεσίας, που δεν ρύθμιζε μόνο το θέμα της κληρονομικής διαδοχής, αλλά και ευρύτερα ζητήματα από πρακτικής σημασίας, όπως η περίθαλψη του υιοθετούντα, έως και θρησκευτικής, όπως οι μεταθανάτιες τιμές. Ο εναγόμενος λοιπόν φαίνεται ότι και στα ευρύτερα αυτά καθήκοντα ανταποκρίθηκε, ώστε και με βάση το άγραφο δίκαιο να κρίνεται άξιος της υιοθεσίας.Αποδείχνοντας λοιπόν την υιοθεσία και τη διαθήκη έγκυρες με βάση και τους τρεις νόμους, τους προσδίδει πολύ μεγαλύτερο κύρος. Η δυνατότητα να επικαλεστεί τους νόμους και άλλης ελληνικής πολιτείας μας παρέχει την πεποίθηση των αρχαίων Ελλήνων ότι κατά βάση το δίκαιο των ελληνικων πόλεων ήταν ενιαίο, αφού πήγαζε από το πανάρχαιο πανελλήνιο δίκαιο, το οικιακόν. Αιγινητικός στη νεοελληνική
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2017-18

Η Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2017-18 ήταν η 63η έκδοση της Β΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Ένωσις Νέων Παραλιμνίου για 3η φορά στην ιστορία της.

 Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορία την περίοδο 2017-18 συμμετείχαν 18 ομάδες. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία 2018-19 και οι τρεις τελευταίες υποβιβάστηκαν στην Γ΄ κατηγορία 2018-19. Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα 0 βαθμοί. Ομάδες που δεν συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που προήχθησαν στην Α΄ κατηγορία 2017-18 Αλκή Ορόκλινη Πάφος FC ΟλυμπιακόςΟμάδες που διαβαθμίστηκαν στην Γ΄ κατηγορία 2017-18: Ακρίτας Χλώρακας ΕΝ.Α.Δ. Πόλης Χρυσοχούς Ένωση Νέων ΠαρεκκλησιάςΟμάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που διαβαθμίστηκαν από την Α΄ κατηγορία 2016-17 Καρμιώτισσα Πάνω Πολεμιδιών ΑΕΖ Ζακακίου Αναγέννηση ΔερύνειαςΟμάδες που προήχθησαν από την Γ΄ κατηγορία 2016-17: Ποδοσφαιρικός Όμιλος Ξυλοτύμβου 2006 Διγενής Ορόκλινης Χαλκάνορας Ιδαλίου Στον πιο κάτω πίνακα παρουσιάζονται οι ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν. Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=3 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες (i. Βαθμοί από τα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, ii. Διαφορά τερμάτων σε μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iii. Καλύτερη εκτός έδρας επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια), 3ος Γενική διαφορά τερμάτων, 4ος Καλύτερη επίθεση. Ισοβαθμία:αΘΟΪ-Π.Ο. Ξυλοτύμβου 1-1, Π.Ο. Ξυλοτύμβου-ΘΟΪ 1-1 (Τα δύο παιχνίδια μεταξύ των δύο ομάδων έληξαν με το ίδιο αποτέλεσμα. Το ΘΟΪ υπερτερεί στη γενική διαφορά τερμάτων.) Πηγή: Βαθμολογία Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος: Πηγή: Αποτελέσματα Επίσημος ιστότοπος Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 2017-18 Ποδόσφαιρο στην Κύπρο Σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου
Σίλικα

H Σίλικα, λατ. siliqua είναι: α. Μία ονομασία της εποχής μας, που δόθηκε στο μικρό, λεπτό, αργυρό ρωμαϊκό νόμισμα, που παρήχθη τον 4ο αι. μ.Χ.· δεν έχουμε αρχαίες αποδείξεις, που να επιβεβαιώνουν το όνομα. β. Όταν τα νομίσματα ήταν σε κυκλοφορία, η λέξη σίλικα ήταν μονάδα βάρους και ένας συγγραφέας της εποχής την αναφέρει ως το 1/24 του βάρους του σόλιδου.

 Ο Ισίδωρος της Σεβίλλης στο Etymologiarum libri XX αναφέρει ότι "η σίλικα είναι το 1/24 του σόλιδου και το όνομά της προέρχεται από το σπόρο ενός δένδρου". To πρωτότυπο κείμενο είναι "Siliqua vicesima quarta pars solidi est, ab arbore, cuius semen est, vocabulum tenens" (liber XVI, 25). Ο σόλιδος είναι το χρυσό νόμισμα, που είχε καθιερώσει ο Κωνσταντίνος Α΄ και ήταν ίσο με το 1/72 της λίβρας. Το δένδρο είναι η κερατέα ή χαρουπιά (siliqua graeca) και ο σπόρος της, το κεράτιον, ήταν στο ρωμαϊκό σύστημα βάρους η πιο μικρή μονάδα, ίση με το 1/2 του οβολού· ο οβολός ήταν το 1/2 του βότσαλου (scrupulum), το βότσαλο ήταν το 1/24 της ουγγιάς και η ουγγιά το 1/12 της λίβρας. Συνολικά η σίλικα/κεράτιο (μονάδα βάρους) ήταν το 1/1728 της λίβρας (των 328,9 γρ.) δηλ. ήταν 0,19 γρ. Το όνομα αυτό της μονάδας βάρους χρησιμοποιείτε στην εποχή μας και για τα μικρά, αργυρά νομίσματα, που η αξία τους ήταν το 1/24 του χρυσού σόλιδου, δηλ. η σίλικα (νόμισμα) ισοδυναμεί σε αξία με χρυσό βάρους μίας σίλικας/κεράτιου. Επειδή την εποχή εκείνη ο χρυσός κόστιζε 14 φορές την αξία του αργύρου, το βάρος της σίλικας θα έπρεπε να είναι 2,66 γρ. Δεν υπάρχει ιστορική μαρτυρία γι' αυτό, ωστόσο χρησιμοποιούμε τον όρο για τα αργυρά νομίσματα του Κωνσταντίνου Α΄, αν και ζύγιζαν 3,4 γρ. Τα μετέπειτα του Κωνστάντιου Β΄ που ζυγίζουν 2,2 γρ. τα καλούμε ελαφρές ή ελαττωμένες σίλικες. Ο όρος είναι για ευκολία, καθώς δεν έχουμε όνομα για τα νομίσματα αυτά στις πηγές της εποχής. Επίσης τα αργυρά νομίσματα στα τέλη του 7ου αι. με βάρος 2-3 γρ. καλούνται συμβατικά σίλικες. Η πλειονότητα των παραδειγμάτων φέρουν εμφανείς ρωγμές -σημάδι της γρήγορης παραγωγής τους- ή εκτεταμένα κοψίματα στο περίγραμμα. Είναι σπάνιο να βρεθεί μία χωρίς αυτά τα ελαττώματα. Οι Σάξωνες της Γιουτλάνδης, Φρισίας και Αγγλίας είχαν ένα μικρό αργυρό νόμισμα, το σκητ (sceat) με το μισό βάρος. Βρέθηκαν κομμένες στο περίγραμμα σίλικες τόσο, όσο να μοιάζουν στο μέγεθος με τα σκητ. Σίλικες όπως και άλλα ρωμαϊκά νομίσματα, φορούσαν οι Σάξωνες ως μενταγιόν, γούρι ή αξιοπερίεργο και βρέθηκαν σε αρχαιολογικούς χώρους της περιόδου. Ένας θησαυρός 14.212 σιλικών του 4ου-5ου αι. βρέθηκαν το 1992 στο Hone της Αγγλίας. Yule & Burnell, year 1903, page 161. Μιλιαρήσιο Εξάγραμμο
Αναστάσιος Βουλόδημος

Ο Αναστάσιος (Τάσος) Βουλόδημος (Πειραιάς, 27 Μαΐου 1904 - 28 Δεκεμβρίου 1994 ήταν Έλληνας πολιτικός και δήμαρχος Πειραιά την περίοδο από το 1975 έως το 1978. Υπήρξε βουλευτής Πειραιά και Νήσων με το Δημοκρατικό Κόμμα Εργαζόμενου Λαού (ΔΚΕΛ), με την Δημοκρατική Ένωση και με την Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά (ΕΔΑ).

 Γεννήθηκε στον Πειραιά και ο πατέρας του ήταν ο Ιωάννης Βουλοδήμος, καθηγητής μαθηματικός στο 1ο Γυμνάσιο Πειραιώς. Ακολούθησε το επάγγελμα του πατέρα του, αφού σπούδασε Φυσικομαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και απασχολήθηκε ως καθηγητής μαθηματικών όπως και ο πατέρας του. Ήταν παντρεμένος με την Χρυσούλα Λαζάρου. Θεωρείται ως ένας εκ των ιδρυτών των Τεχνικών Σχολών στην Ελλάδα, αφού ίδρυσε το 1933 την Τεχνική Σχολή «Αρχιμήδης»,, ενώ θεωρήθηκε ως ο «πατέρας της Τεχνικής και Επαγγελματικής Εκπαίδευσης της Ελλάδας». Αρθρογραφούσε σε διάφορα έντυπα και υπήρξε μέλος και πρόεδρος πολλών συλλόγων της πόλης του Πειραιά. Το 1925 ήταν αρθρογράφος του περιοδικού "Νέα Σκέψη", με το ψευδώνυμο Φ. Αστεριώτης, όπως αποκάλυψε σε επιστολή του στην εφημερίδα Ριζοσπάστης ο Απόστολος Μαγκανάρης Ο Τάσος Βουλόδημος εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Πειραιώς και νήσων με την ΕΠΕΚ έπειτα από τις εκλογές του 1951. Μαζί του εξελέγησαν οι Σάββας Παπαπολίτης, Κωνσταντίνος Παπαμαντέλλος και Ιωάννης Χαβούτης. Στις επόμενες εκλογές, το Νοέμβριο του 1952, εξελέγη ξανά βουλευτής μαζί με άλλους 10 με την ένωση κομμάτων ΕΠΕΚ και Φιλελευθέρων. Στις εκλογές του 1956 εξελέγη βουλευτής με τη Δημοκρατική Ένωση, μαζί με άλλους 8 συνυποψηφίους του. Τον Οκτώβριο του 1957 διορίστηκε μέλος της κοινοβουλευτικής επιτροπής του υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας. Έπειτα από τις εκλογές του 1958 ο Βουλόδημος εξελέγη βουλευτής Β΄ Πειραιώς με την ΕΔΑ, μαζί με τους Αντώνη Μπριλλάκη και Κ. Αθανασιάδη. Κατά τις δημοτικές εκλογές, υποστηρίχτηκε για την διεκδίκηση του δήμου Πειραιώς από την Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις, το ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ εσωτερικού και την Ενωμένη Αριστερά, κερδίζοντας, στο δεύτερο γύρο, το 71,70 % των ψήφων του πειραϊκού λαού, με το κύριο πολιτικό του αντίπαλο τον Γεώργιο Κυριακάκο που υποστηρίχθηκε από το ΚΚΕ και άλλες πολιτικές δυνάμεις. Ειδικότερα, ο Τάσος Βουλόδημος εξελέγη δήμαρχος με 65.797 ψήφους έναντι 25.010 για τον Κυριακάκο.
Βρίμπιτσα Στεφάνοφ

Ο Βρίμπιτσα Στεφάνοφ (Καβάνταρτσι, 19 Δεκεμβρίου 1973) είναι Βορειομακεδόνας παλαίμαχος διεθνής καλαθοσφαιριστής και πρώην προπονητής. Έχει ύψος 1.88 μέτρα και αγωνιζόταν στη θέση του πλέι μέικερ.

 Ο Βρίμπιτσα Στεφάνοφ ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στην ΜΖΤ Σκοπίων, τοπική ομάδα της Βόρειας Μακεδονίας στην οποία αγωνίστηκε από το 1992 έως το 1998. Ενδιάμεσα και συγκεκριμένα το 1995, ο Στεφάνοφ έκανε το μεγάλο βήμα και συμμετείχε στα Ντραφτ του ΝΒΑ εκείνου του έτους στην προσπάθειά του να εξασφαλίσει επαγγελματικό συμβόλαιο με κάποια ομάδα του καλύτερου πρωταθλήματος μπάσκετ του κόσμου. Ωστόσο, δεν κατάφερε να διακριθεί με αποτέλεσμα να μην επιλεγεί από καμία ομάδα του ΝΒΑ. Την περίοδο 1998-99 αγωνίστηκε με την ΚΚ Ραμποτνίσκι Σκοπίων με την οποία κατάφερε να κατακτήσει το εγχώριο Πρωτάθλημα Σκοπίων του 1999. Το καλοκαίρι του 1999 άφησε την ΠΓΔΜ και ταξίδεψε στην Τουρκία για λογαριασμό της Πινάρ Καρσίγιακα, στην οποία παρέμεινε για μόλις ένα χρόνο. Το 2000 άφησε την Τουρκία και ταξίδεψε στη γειτονική Ελλάδα με προορισμό την ΑΕΚ Αθηνών, στην οποία παρέμεινε για μία σεζόν, κατακτώντας στο τέλος της χρονιάς ένα κύπελλο Ελλάδας (2001). Το καλοκαίρι του 2001 μετεγγράφη στην ιταλική Μοντεπάσι Σιένα, στην οποία παρέμεινε μέχρι και το 2005, έχοντας κατακτήσει προηγουμένως ένα Κύπελλο Σαπόρτα (2002) και ένα Πρωτάθλημα Ιταλίας (2004). Μετά το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2004-05, ο Στεφάνοφ επέστρεψε στην Τουρκία καθώς μετεγγράφη στην Ούλκερ - Σπορ, με την οποία κατέκτησε το Τουρκικό Πρωτάθλημα του 2006. Το 2006, ο Στεφάνοφ είχε αποφασίσει να αποσυρθεί από την ενεργό δράση λόγω προσωπικών προβλημάτων, ωστόσο κάτι τέτοιο τελικά δεν έγινε. Τη διετία 2006-2008, ο Βρίμπιτσα Στεφάνοφ πέρασε από τον Ερυθρό Αστέρα, τον Ολυμπιακό Πειραιώς, τη Μοντεπάσι Σιένα (κατέκτησε το πρωτάθλημα Ιταλίας του 2007) και τη Μερσίν Μπελεντιγιέσι. Τελευταίος σταθμός στην πολυετή καριέρα του Στεφάνοφ ήταν η Μενόρκα Μπάσκετ, ομάδα που βρίσκεται στις Βαλεαρίδες Νήσους στην οποία αγωνίστηκε μέχρι τις αρχές του 2009. Ο Βρίμπιτσα Στεφάνοφ έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές με την εθνική ομάδα μπάσκετ της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Μεταξύ άλλων, έχει αγωνιστεί στο Ευρωμπάσκετ του 1999 αλλά και στα προκριματικά του Ευρωμπάσκετ του 2007. Πρωτάθλημα ΠΓΔΜ: 1999 Κύπελλο Ελλάδας: 2001 Κύπελλο Σαπόρτα: 2002 2x Πρωταθλήματα Ιταλίας: 2004, 2007 Πρωτάθλημα Τουρκίας: 2006 5 φορές "Αθλητική προσωπικότητα της ΠΓΔΜ": 1998, 1999, 2000, 2001, 2003 Ελληνικό All-Star Game: 2001 Ιταλικό All Star Game: 2005 Παρελθόν από τον Ερυθρό Αστέρα ο Στεφάνοφ Ανακοίνωσε Στεφάνοφ ο Ολυμπιακός Αρχειοθετήθηκε 2016-03-05 στο Wayback Machine.
Ελισάβετ της Κλέβης, κόμισσα του Σβάρτσμπουργκ-Μπλάνκενμπουργκ

Η Ελισάβετ, γερμ.: Elisabet von Kleve από τον Οίκο του Λα Μαρκ ήταν κόρη του δούκα της Κλέβης και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Σβάρτσμπουργκ-Μπλάνκενμπουργκ.

 Ήταν η τρίτη κόρη του Αδόλφου Α΄ δούκα τοης Κλέβης και της Μαρίας των Βαλουά-Βουργουνδίας, κόρης του Ιωάννη δούκα της Βουργουνδίας. Παντρεύτηκε τον Ερρίκο ΚΣΤ΄ κόμη του Σβάρτσμπουργκ-Μπλάνκενμπουργκ στις 15 Ιουλίου 1434. Μαζί είχαν 11 παιδιά: Γκύντερ ΛΣΤ΄ (8 Ιουλίου 1439 - Rudolstadt, 30 Δεκεμβρίου 1503). Ερρίκος ΚΖ΄ (13 Νοεμβρίου 1440 - 14 Δεκεμβρίου 1496), αρχιεπίσκοπος της Βρέμης. Αικατερίνη (2 Φεβρουαρίου 1442 - 9 Νοεμβρίου 1484), παντρεύτηκε πρώτα τον Μπούσο Ζ΄ του Mάνσφελντ και μετά τον Ζίγκμουντ του Γκλάιχεν-Τόνα. Γκύντερ ΛΖ΄ (8 Ιουνίου 1443). Ερρίκος ΚΗ΄ (8 Ιανουαρίου 1447 - Βρέμη, 1481), μέλος του Συλλόγου των καθεδρικών στην Κολωνία και το Μάιντς. Γκύντερ ΛΗ΄ (Ρούντολστατ, 1450 - Βρέμη, 29 Νοεμβρίου 1484) παντρεύτηκε πρώτα την Αικατερίνη του Κβέρφουρτ και μετά την Άννα του Γλάιχεν. Ερρίκος ΚΘ΄ (10 Αυγούστου 1452 - 31 Μαρτίου 1499), Canon στο Hildesheim . Γκύντερ ΛΘ΄ (30 Μαΐου 1455 - Άρνστατ, 8 Αυγούστου 1521), παντρεύτηκε την Aμαλία του Μάνσφελντ. Ερρίκος Λ΄ (31 Δεκεμβρίου 1456 - Άρνστατ, 12 Ιουνίου 1522), μέλος του Συλλόγου των καθεδρικών στο Στρασβούργο και το Γιέχασμπουργκ. Μαρία (16 Ιουνίου 1458). Mαίρη (4 Νοεμβρίου 1459 - Δεκέμβριος 1459). Duchy of Cleves