Ροβέρτος του Τάραντα

Ο Ροβέρτος του Τάραντα (Roberto di Taranto, 1318 - Νάπολη 10 Σεπτεμβρίου 1364) από τον Οίκο των Καπετιδών-Ανζού, ήταν πρίγκιπας του Τάραντα (1332–1346), παλατινός κόμης (δούκας) της Κεφαλληνίας & Ζακύνθου (1336 – 1357), βασιλιάς της Αλβανίας (1332 - 1364), Πρίγκιπας της Αχαΐας (1333 - 1346) και Τιτλούχος Λατίνος Αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης ως "Ροβέρτος Β΄" (1346 - 1364) και Πρίγκιπας του Τάραντα (1331 - 1346)..

 Ήταν ο πρώτος γιος του Φιλίππου Α΄ πρίγκιπα του Τάραντα και της Αικατερίνης Β΄ του Βαλουά τιτουλάριας Λατίνας Αυτοκράτειρας της Κωνσταντινούπολης. Μετά τον θάνατο του πατέρα του αναδείχθηκε νόμιμος κληρονόμος του πριγκιπάτου της Αχαΐας, λόγω όμως αντιρρήσεων εκ μέρους του θείου του Ιωάννη κόμη της Γραβίνας, προέκυψε διαφορά για τα κληρονομικά δικαιώματα, η οποία λύθηκε το 1336 με τη μεσολάβηση του πλούσιου Φλωρεντινού Νικολό Ατσαγιόλι, επιτρόπου των παιδιών του Φιλίππου Α΄. Σύμφωνα με το συμβιβασμό που ακολούθησε, ο Ιωάννης έλαβε τις κτήσεις του Οίκου του στην Ήπειρο, παραχωρώντας στο Ροβέρτο τα δικαιώματα τού πριγκιπάτου της Αχαΐας και της παλατινής κομητείας (δουκάτου) της Κεφαλληνίας & Ζακύνθου. Από τότε ο Ροβέρτος ετιτλοφορείτο «Κύρης Ροβέρτος, χάριτι Θεού Αχαΐας και Τάραντα πρίγκιψ και Κεφαλληνίας & Ζακύνθου κόμης παλατινός». Λόγω του νεαρού της ηλικίας του, την εξουσία ασκούσε η μητέρα του Αικατερίνη Β΄, μέχρι που αυτή απεβίωσε το 1346. Τον Οκτώβριο του 1347 ο Ροβέρτος νυμφεύτηκε την Μαρία των Βουρβόνων, κόρη του Λουδοβίκου Α΄ δούκα του Μπουρμπόν, αλλά δεν απέκτησαν παιδιά. Λίγο αργότερα ο Ροβέρτος έδωσε όρκο πίστεως στην Ιωάννα Α΄ της Νάπολης και μετέβη μαζί με τον δευτερότοκο, ετεροθαλή αδελφό του Φίλιππο για να την υπερασπισθεί, ηγούμενος των Ναπολιτάνων στην μάχη του Βενεβέντου ενάντια στον επιτιθέμενο Λουδοβίκο Α΄ των Καπετιδών-Ανζού της Ουγγαρίας. Η Νάπολη όμως κατελήφθη το 1348 και οι δύο αδελφοί αιχμαλωτίστηκαν. Για την απελευθέρωσή τους επενέβη η σύζυγος του Ροβέρτου, η οποία μετέβη στην Φλωρεντία και με την μεσιτεία του πάπα Κλήμη Ζ΄ και των μεγιστάνων του Βενεβέντου, αδελφών Πέτρου, Λουδοβίκου και Λεονάρδου των Τόκκων, κατόρθωσε -ύστερα από τετράχρονη προσπάθεια- να ελευθερώσει τους δύο αδελφούς. Κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας των δύο αδελφών, στα νησιά του Ιονίου επικρατούσε αναρχία και γινόντουσαν συνεχείς εχθρικές εισβολές. Με την επάνοδό του ο Ροβέρτος επανέφερε την τάξη και, αφού συμμάχησε με τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα στην Κωνσταντινούπολη, καθάρισε το Ιόνιο από τους πειρατές το 1356, συνοδευόμενος πάντοτε από τον Λεονάρδο Τόκκο. Στην συνέχεια επέστρεψε στην Νάπολη, όπου έδωσε σύζυγο στον Λεονάρδο την αδελφή του Φραγκίσκα ως αμοιβή για τις υπηρεσίες του στην διάρκεια της αιχμαλωσίας και του παραχώρησε την παλατινή κομητεία (δουκάτο) της Κεφαλληνίας, Ζακύνθου, Ιθάκης & Εχινάδων το 1357. Από τότε αρχίζει η εποχή της δυναστείας των Τόκκων. Ο Ροβέρτος απεβίωσε στις 10 Σεπτεμβρίου του 1364 σε ηλικία 46 ετών. Νυμφεύτηκε το 1347 τη Μαρία των Βουρβόνων, κόρη του Λουδοβίκου Α΄ δούκα του Μπουρμπόν· δεν απέκτησαν απογόνους. Μίλλερ, Ουΐλλιαμ μετάφρ. Σπυρ. Π. Λάμπρου, 1909-1910, «Ιστορία της Φραγκοκρατίας εν Ελλάδι (1204-1566)» μετά προσθηκών και βελτιώσεων, Tόμος A'. Εν Αθήναις: Ελληνική Εκδοτική Εταιρεία. (Αγγλικά) Miller, W. (1908) "The Latins in the Levant. A History of Frankish Greece (1204-1566)" (Cambridge and New York). Αρχειοθετήθηκε 10/11/2017. Ανακτήθηκε 17/06/2017. Στέφανος Θωμόπουλος, 1888, «Ιστορία της πόλεως Πατρών από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι το 1821», Εν Αθήναις :Εκ της βασιλικής τυπογραφίας Νικολάου Γ. Ιγγλέση. (Λήμμα για το βιβλίο: Ιστορία της Πόλεως Πατρών (βιβλίο))