Γκαετάνο Πέσσε

Ο Γκαετάνο Πέσσε (γεννημένος στις 8 Νοεμβρίου 1939) είναι Ιταλός αρχιτέκτονας και πρωτοπόρος στο σχεδιασμό του 20ού αιώνα. Ο Πέσσε γεννήθηκε στη Λα Σπέτσια το 1939 και μεγάλωσε στην Πάντοβα και τη Φλωρεντία . Κατά τη διάρκεια της 50χρονης καριέρας του, ο Πέσσε εργάστηκε ως αρχιτέκτονας, πολεοδόμος και βιομηχανικός σχεδιαστής. Η οπτική του θεωρείται ευρεία και ανθρωπιστική και το έργο του χαρακτηρίζεται από μια εφευρετική χρήση χρώματος και υλικών, επιβεβαιώνοντας συνδέσεις μεταξύ του ατόμου και της κοινωνίας, μέσω της τέχνης, της αρχιτεκτονικής και του σχεδιασμού για την επανεκτίμηση της σύγχρονης ζωής στα μέσα του εικοστού αιώνα.

 Ο Πέσσε σπούδασε αρχιτεκτονική στο Πανεπιστήμιο της Βενετίας, με αξιόλογους δασκάλους όπως ο Carlo Scarpa και ο Ernesto Rogers . Μεταξύ του 1958 και 1963, ο Πέσσε συμμετείχε στο Gruppo N, ενα πρώιμο συνεταιρισμό που ασχολούνταν με την προγραμματισμένη τέχνη με μοτίβο μετά το Bauhaus. Από τη δεκαετία του 1960, ο Γκαετάνο Πέσσε είναι γνωστό ότι συσχετίζει την τέχνη με το σχεδιασμό εσωτερικών χώρων, προϊόντων και την αρχιτεκτονική. Ο κριτικός των New York Times Herbert Muschamp περιέγραψε τον Πέσσε ως «το αρχιτεκτονικό ισοδύναμο ενός καταιγισμού ιδεών». Το γνωστό έργο του Πέσσε περιλαμβάνει το Organic Building στην Οσάκα της Ιαπωνίας, ένα ορόσημο κατακόρυφο κτήριο-κήπο που έχει σχεδιαστεί για να κρύβει ένα σύνθετο, ελεγχόμενο από υπολογιστή, σύστημα ενυδάτωσης για τη διατήρηση της ανάπτυξης των φυτών, όπως επίσης και την εσωτερική αρχιτεκτονική των γραφείων Chiat/Day, ενός πρώιμου χωριού εργασίας που διαμορφώθηκε χαρη της αστικής ζωής. Μεταξύ των αρχιτεκτονικών επιτευγμάτων του Pesce είναι το Les Halles ACIH (1979) και το Parc de la Villette (1985), Παρίσι, Γαλλία, ένα σύμπλεγμα μορφών σε σχήμα παιδιού που τρέχει. Τα πρωτότυπα τρισδιάστατα μοντέλα και τα αρχιτεκτονικά σχέδια του Πέσσε βρίσκονται στις μόνιμες συλλογές μουσείων του MoMA, του Metropolitan Museum of Art και του Cooper-Hewitt Smithsonian Design Museum στη Νέα Υόρκη . Στο Μουσείο Τέχνης της Φιλαδέλφειας, PA; Μουσείο Τέχνης του Σαν Φρανσίσκο, Καλιφόρνια ; Μουσείο Victoria and Albert, Λονδίνο ; Vitra Design Museum, Γερμανία; Μουσείο Τέχνης &amp; Σχεδίου της Δανίας, Κοπεγχάγη ; Κέντρο Πομπιντού και Musée des Arts Décoratifs, Παρίσι, Γαλλία και το Μουσείο Triennale, Μιλάνο, Ιταλία . 1980: Καθυστερημένες συμμετοχές στον διαγωνισμό Chicago Tribune Tower Competition II. 1983: Έργο για την αποκατάσταση του Lingotto, Τορίνο, Ιταλία, για τον όμιλο Fiat 1984: το Παιδικό Κέντρο στο Parc de la Villette, Παρίσι, Γαλλία 1986: Διαμέρισμα Hubin, Παρίσι 1991: Γραφεία TBWA\Chiat\Day , Νέα Υόρκη 1993: Organic Building, Οσάκα, Ιαπωνία 1994: κατοικία Shuman , Νέα Υόρκη 1994: Πινακοθήκη. Knokke-le-Zoute, Βέλγιο 1994: Bahia House, Βραζιλία ` Από τη δεκαετία του 1960, ο Πέσσε έχει ερευνήσει τη λειτουργία και τη μορφή χρηστικών και διακοσμητικών αντικειμένων, συμπεριλαμβανομένων επίπλων, κοσμημάτων και παπουτσιών, από την οπτική γωνία του ανθρώπινου συναισθήματος, του περιβάλλοντος και της παραγωγής. Ο Πέσσε είναι γνωστός για τον καινοτόμο μοντέρνο σχεδιασμό με ευφυΐα και στυλ. Ο Πέσσε αμφισβήτησε τα αποδεκτά πρότυπα αφαίρεσης, ομοιομορφίας και ομοιογένειας. Σχετικά με τον αρχιτέκτονα σχεδιαστή, Πεσσέ, η κριτικός Σούζαν Σλέσιν έγραψε: "Για τον Γκαετάνο Πέσσε, το να είσαι μοντέρνος σημαίνει να αντιμετωπίζεις τον κόσμο ευδιάκριτα και να χρησιμοποιείς το σχέδιο ως μέσο για να τον σχολιάσεις". Ο Πέσσε έχει επεκτείνει τις καθιερωμένες έννοιες του Μοντερνισμού μέσω της δημιουργίας λειτουργικού, ατελούς και τρυφερού σχεδιασμού προϊόντων . Συνδέει την τέχνη και την κοινωνία με το σχέδιο μέσω οργανικής φόρμας, για μια παραγωγή από την B&amp;B Italia (πρώην C & B Italia), Vitra, Cassina, και το σχέδιο υφασμάτων, όπως το People (1987), που αποτελείται από 570 διαφορετικές φιγούρες, οι οποίες ενσωματώνουν ιδέες για την ποικιλία και την διαφορετικότητα στη σύγχρονη κοινωνία. Η εμβληματική φεμινιστική πολυθρόνα του Πέσσε - μια γεμάτη βολβώδης μορφή και προσαρτημένο υποπόδιο σε σχήμα μπάλας - που εναλλακτικά αναφέρεται ως La Mamma, Big Mama, Donna και Up chair - συνεχίζει να δίνει το κίνητρο για ερμήνευση σχεδόν 50 χρόνια μετά τη δημιουργία της. Σύμφωνα με την επιμελήτρια και συγγραφέα του SuperDesign, Maria Cristina Didero, "Ο Πέσσε ήθελε να παράγει κάτι για την κατάσταση των γυναικών στον κόσμο". Η καρέκλα μπορεί να ερμηνευτεί ως η μητέρα και το σκαμνί ως το παιδί της, αλλά θα μπορούσε επίσης να είναι μια μπάλα και μια αλυσίδα [που υποδηλώνει] τη γυναίκα και τη φυλακή στην οποία ήταν υποχρεωμένη να ζήσει.» Ο Πέσσε είναι ίσως περισσότερο γνωστός για τη δουλειά του με ρητίνη, καλούπια και τεχνικές χύτευσης που χρησιμοποιούνται για τη δημιουργία αντικειμένων, όπως βάζα, καρέκλες, λάμπες και τα δισδιάστατα ανάγλυφα που ο σχεδιαστής αποκαλεί «βιομηχανικά δέρματα». Από το 1987, έχει εμποτίσει συνηθισμένα υλικά με πειραματικά πρόσθετα, όπως υγρή φυτική ρητίνη, και έχει δουλέψει με αφρό και ουρεθάνη. Απλοποιεί τις διαδικασίες παραγωγής και προσαρμόζει περιορισμένες βιομηχανικές δυνατότητες. Ο Πέσσε οφείλει την πρώιμη επιρροή του μαθητικού του έργου με τρεις αξιοσέβαστους υαλουργούς Murano — τους Moretti, Vistosi και Venini — των οποίων οι τεχνικές χύτευσης τους ενέπνευσαν τα έργα γλυπτικής, επίπλων, αγγείων και ζωγραφικής που αψηφούν τις ετικέτες του. Ακόμη και ο πειραματισμός του ίδιου του Πέσσε στην υαλουργία οδήγησε σε εφευρετικές τεχνικές και εξαιρετικά πρωτότυπα αποτελέσματα. Ο Πέσσε έχει χρησιμοποιήσει ακόμη και ρητίνη ουρεθάνης για να δημιουργήσει περιδέραια, βραχιόλια, καρφίτσες και δαχτυλίδια. Για τον Πέσσε, ο σχεδιασμός και η ανάπτυξη φορητών αγαθών συμπεριλαμβάνουν πάντα την εξειδίκευση στη χειροτεχνία, την ιστορία, το χιούμορ και την ανθρώπινη ανάγκη για σύνδεση. Οι τεχνικές βιομηχανικού σχεδιασμού του Πέσσε, όπως η εκτεταμένη παραγωγή σειρών, είναι μια διαδικασία με την οποία πειραματίζεται με υλικά χρησιμοποιώντας μια ευαισθησία στην κατασκευη, που εφαρμόζεται στη μεθοδολογία της μαζικής παραγωγής. Στη γραμμή παραγωγής, για παράδειγμα, οι εργαζόμενοι στο εργοστάσιο ποικίλλουν τις αναλογίες για να παράγουν μια σειρά αντικειμένων με ποιότητα «μοναδική». Kοινωνικοπολιτικά μηνύματα βρίσκονται στις συλλογές του Πέσσε, όπως το "Nobody's Perfect" (2002) του Zerodisegno και τη σειρά τραπεζιών ακανόνιστου σχήματος του 2010 για το Cassina, τα οποία μαζί σχηματίζουν την αναγνωρίσιμη μορφή μιας μπότας, σε ανάμνηση της 150ής επετείου ενοποίηση της Ιταλίας, και γιόρταζε την ανθρώπινη σύνδεση και ποικιλομορφία. Τέτοιου είδους μηνύματα συναντώνται και στα μοναδικά κομμάτια όπως το «America Table» (2012), με μια κόκκινη, άσπρη και μπλε επιτραπέζια αμερικανική σημαία απο ρητίνη που στηρίζεται σε γράμματα που γράφουν «ανεξαρτησία» και επίσης στο «Λεκτική κακοποίηση» (1994), ένα ψηλό, δικτυωτό φωτιστικό που λυγίζει προς τα εμπρός με προσαρτώμενα βάρη. Το ασυνήθιστο βιομηχανικό σχέδιο μικτών μέσων του Πέσσε και οι οργανικές φόρμες που συλλέγονται σε μεγάλα μουσεία σε όλο τον κόσμο αποδίδουν το έργο του στη σφαίρα της τέχνης. Μια αναδρομική έκθεση του 2014 The Time of Diversity στο MAXXI, Εθνικό Μουσείο Τεχνών του 21ου αιώνα, Ρώμη, χαρτογράφησε την τέχνη του σχεδιασμού των προϊόντων της Πέσσε από τη δεκαετία του 1960 έως σήμερα. Πρόσφατες εκθέσεις όπως "What it is to be Human", στο The Peninsula Chicago, Art Basel στο Χονγκ Κονγκ και ένα artist-in-resident πρόγραμμα στη Χερσόνησο του Πεκίνου, όλες με έργα του Γκαετάνο Πέσσε που διευρύνουν το ιστορικό, του διάσημου καλλιτέχνη και αρχιτέκτονα, της δημόσιας δέσμευσης στις τέχνες. Το 2016, ο Πέσσε αποκάλυψε ένα συγκεκριμένο γλυπτό, το "Majesty Betrayed" στην Piazza Santa Maria Novella . Η μνημειώδης γυναικεία φιγούρα τυλιγμένη σε μακρύ μανδύα από τον Πέσσε εμπνεύστηκε από τη χριστιανική εικονογραφία του Maestà της Madonna on the Throne - την πολύ σεβαστή Madonna Rucellai του Duccio di Boninsegna (1285), στη Santa Maria Novella και αργότερα μεταφέρθηκε τον εικοστό αιώνα Ουφίτσι . Το γλυπτό του Πέσσε με τίτλο "Porta Ritratti" (2018) για το Milan Fuorisalone εκτέθηκε στην είσοδο της Ακαδημίας Καλών Τεχνών Brera, και αργότερα, η 13η έκδοση του Design Miami / Basel. Η φιλόδοξη εγκατάσταση - μια καρέκλα ύψους πάνω από 13 πόδια (4 μέτρα) που αντιπροσωπεύει 20 ανθρώπινα πρόσωπα - σύμφωνα με τον Πέσσε, "είναι ένας δούρειος ίππος που διεισδύει στη Rocca dell'Arte κάνοντας θύματα στην παλιά νοοτροπία." Το έργο είναι άλλος ένας συναρπαστικός φόρος τιμής στην πολιτιστική πολυμορφία μέσα στην κοινωνία. Η αρχιτεκτονική και ο σχεδιασμός του Πέσσε έχουν εκδοθεί, εκτεθεί και συλλεχθεί διεθνώς και περιλαμβάνονται στις μόνιμες συλλογές μουσείων σε όλο τον κόσμο. 1975: Gaetano Pesce, Le futur est peut-être passé("Gaetano Pesce, The future is perhaps past"): Centre de Création Industrielle, Etablissement Public du Centre Beaubourg, Musée des Arts Décoratifs, Paris 1983: Gaetano Pesce : a Yale School of Architecture Exhibition. 1986: Gaetano Pesce 1975–1985. Strasbourg Museum of Modern and Contemporary Art, France. 1988: Gaetano Pesce: Drawings, Models, Prototypes. Max Protetch Gallery, New York 1988: Modern Times Again. Steelcase Design Partnership, New York, New York 1989: Gaetano Pesce: Steelcase design partnership. Max Protech Galleryt, New York 1989: Gaetano Pesce : produire industriellement la différence. UQAM, Centre de design, Montréal, Canada 1991: Gaetano Pesce. Collaborative Exhibition. Tel Aviv Museum of Art, Israel; Peter Joseph Gallery, New York 1996: Gaetano Pesce Le temps des questions, retrospective. Forum of the Centre Pompidou, Paris, France. 1997: Gaetano Pesce, Material Connection, New York, N.Y. 1997: Currents 69: GAETANO PESCE. Saint Louis Art Museum, Saint Louis, MO. 1997: Gaetano Pesce. The Gallery Mourmans, Zoute 1998: The presence of objets--Gaetano Pesce. Montreal Museum of Decorative Arts 1999: Gaetano Pesce: The Presence of the Objects. Columbia GSAPP, Temple Hoyne Buell Center for the Study of American Architecture. 2002: Musée des Arts Décoratifs, Louvre Museum, Paris, France. 2005: Gaetano Pesce: Pushing the Limits. Philadelphia Museum of Art, Philadelphia, PA. 2005: Gaetano Pesce: Il rumore del tempo. Triennale di Milano, Milan, Italy. 2005: H2O. Gaetano Pesce. Institut Valencià d'Art Modern (IVAM) 2007: Pink Pavilion di Gaetano Pesce, Triennale di Milano, Milan, Italy 2010: Gaetano Pesce: Pieces from a Larger Puzzle. Italian Cultural Institute of Los Angeles, California. 2011: L’Italia in Croce di Gaetano Pesce. Venice BiennaleItalian Pavilion, Italian Cultural Institute of New York. 2013: Gaetano Pesce: L'Abbraccio. Fred Torres Collaborations, New York 2013: Gaetano Pesce Retrospective. Collective.1 Design Fair, Pier 57, New York, N.Y. 2014: Gaetano Pesce: Il tempo della diversità. una retrospettiva, MAXXI, National Museum of the 21st Century Arts, Rome. 2014:Transforming Reality: Italian Design Innovation and Fantasy. Eagle Gallery, Cafesjian Museum of Art, Armenia 2014: Gaetano Pesce: Retrospective. Sotheby's Gallery Charpentier, Paris, France. 2015: Frammenti e figure architettoniche ai quattro angoli del mondo. Galleria Antonia Jannone, Milano, Italy. 2015: Gaetano Pesce: ‘One of a Kind Iconic Works, 1967-2015. Allouche Gallery, New York 2015: Gaetano Pesce: For Her. Reinstein Ross Gallery, 30 Gansevoort Street, NYC 2015: Performance nell’installazione : La Cucina Luogo di Passione. Triennale Design Museum, Milan, Italy. 2015: Gaetano Pesce: Frammenti e figure architettoniche ai quattro angoli del mondo. Galleria Antonia Jannone, Milan, Italy 2016: Fish Design, Maison & Objet, Paris 2016: Gaetano Pesce: Molds (Gelati Misti) MOCA Pacific Design Center, Los Angeles 2016: Gaetano Pesce 'Gli Armadi Parlanti' ('The Speaking Cabinets') Salon 94, Design Miami 2017: Gaetano Pesce : architettura e fugurazione. Complesso Museale di Palazzo Ducale, Mantua, Italy 2019: Gaetano Pesce: Workingallery, Salon 94 Design, New York 2019: Gaetano Pesce: Age of Contaminations. Friedman Benda, New York 2021: “Nobody's Perfect: Pesce's First Solo”, Sea World Arts and Culture Center, Shenzhen, China 1972: The New Domestic Landscape: Achievements and Problems of Italian Design. The Museum of Modern Art, 26 Μαΐου έως 11 Σεπτεμβρίου 1972. Architecture on Film: Italy – The New Domestic Landscape, MoMA, 1972 + Q&A με τους Gaetano Pesce και Peter Lang. 1975: Το μέλλον είναι ίσως παρελθόν. Musée des Arts Décoratifs, Παρίσι, Γαλλία. 1979: Μετασχηματισμοί στη Μοντέρνα Αρχιτεκτονική. MoMA, Νέα Υόρκη . 1981: Έπιπλα από αρχιτέκτονες : σύγχρονες καρέκλες, τραπέζια και φωτιστικά. Γκαλερί Hayden, Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης, Κέιμπριτζ, Μασαχουσέτη 1986: L'eau en formes (Water forms): Vittel Design 86. Κέντρο Ζωρζ Πομπιντού, Παρίσι, Γαλλία . 1991: Αριστουργήματα. Πινακοθήκη Peter Joseph, Νέα Υόρκη. 1995: Mutant Materials in Contemporary Design. Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης, Νέα Υόρκη, Νέα Υόρκη 1997: Designed for Delight: Εναλλακτικές πτυχές των διακοσμητικών τεχνών του εικοστού αιώνα, ταξιδιωτική έκθεση.Καναδικό Μουσείο Ιστορίας ; Μουσείο Τέχνης Σινσινάτι, OH; Μουσείο Καλών Τεχνών του Μόντρεαλ, Καναδάς; Musee des Arts Decoratifs, Παρίσι, Γαλλία. 1998: International New Glass 1998: Venezia aperto vetro. Μουσείο Τύχης, Παλάτι των Δόγηδων ,και Istituto Statale d'Arte di Venezia, Ιταλία . 2002: Mod to Memphis : σχέδιο σε χρώμα 1960s-80s . Powerhouse Pub, Σίδνεϊ 2003: Inside Design Now. Τριενάλε του Εθνικού Μουσείου Σχεδίου Cooper-Hewitt, Νέα Υόρκη, Νέα Υόρκη . 2003: US Design: 1975–2000, ταξιδιωτική έκθεση. Μουσείο Τέχνης του Ντένβερ, Ντένβερ, Κολοράντο ; Μουσείο Τέχνης Μέμφις Μπρουκς, Μέμφις, Τενεσί . Bass Museum of Art, Μαϊάμι; Museum of Art & Design, (πρώην American Craft Museum ), Νέα Υόρκη, Νέα Υόρκη 2008: Έπιπλα χωρίς σχήμα. Μουσείο Εφαρμοσμένων Τεχνών, Βιέννη 2008: Dreamland: Architectural Experiments From the 1970s. MoMA, Νέα Υόρκη, Νέα Υόρκη 2012: Design Miami. 2013: Pop Art Design. Moderna Museet, Στοκχόλμη, Σουηδία. 2016: Δελεαστική Τέχνη: Βρώσιμα πετράδια . Whitechapel Gallery, Musée d'Art Moderne Grand-Duc Jean, Λουξεμβούργο 2015: New Territories: Laboratories for Design, Craft and Art in Latin America, Museum of Arts and Design 2015: Kitchens & Invaders. VIII Triennale Design Museum, Viale Emilio Alemagna. Μιλάνο, Ιταλία. 2019: Objects of Desire: Surrealism and Design 1924 - Today . Vitra Design Museum, Weil am Rhein, Γερμανία. 2021: «Όχι άλλο σιωπηλό αντικείμενο». Salon94 Gallery, Νέα Υόρκη. Για 28 χρόνια, ο Πέσσε δίδαξε αρχιτεκτονικό σχέδιο στο Institut National des Sciences Appliquées (INSA) (Εθνικό Ινστιτούτο Εφαρμοσμένων Επιστημών), Στρασβούργο, Γαλλία . Domus Academy, Μιλάνο, Ιταλία ; Πανεπιστήμιο Πόλης του Χονγκ Κονγκ, Κίνα ; Escola da Cidade, (AEAUSP), (Αρχιτεκτονική Σχολή του Σάο Πάολο), Βραζιλία ; Carnegie Mellon, Πίτσμπουργκ, Πενσυλβάνια ; Ohio State University, Columbus, Ohio ; και στη Νέα Υόρκη, από το 1980, στο Cooper Union . 1975: Ειδικό βραβείο: Genesi; Τέταρτος Διεθνής Διαγωνισμός Σχεδιασμού Φωτισμού 1993: Chrysler Design Award for Innovation and Design. 1995: Βραβείο περιοδικού Interior Design Magazine για την καρέκλα Umbrella. 2004: Βραβείο Good Design. The Chicago Athenaeum Museum of Architecture and Design 2005: Collab's Design Excellence Award. Μουσείο Τέχνης της Φιλαδέλφειας 2006: Σχεδιαστής της Χρονιάς. A&W Architektur und Wohnens, Κολωνία, Γερμανία 2009: Βραβείο Lawrence J. Israel. Τμήμα Εσωτερικού Σχεδιασμού του Fashion Institute of Technology, Νέα Υόρκη, NY 2010: IIC Lifetime Achievement Award. Ιταλικό Πολιτιστικό Ινστιτούτο του Λος Άντζελες Gaetano Pesce: A Yale School ofarchitect Exhibition, New Haven: Yale University Press, 1983. Maeira Yagid-Haimovich, Gaetano Pesce: Multi-disciplinary Work, Τελ Αβίβ; Νέα Υόρκη: Μουσείο Τέχνης του Τελ Αβίβ και Πινακοθήκη Peter Joseph, 1991. Gaetano Pesce: Cinq Techniques Pour La Verre, Μασσαλία: Musee de Marseille, 1992. Gaetano Pesce: Le Temps des Questions, Παρίσι: Centre G. Pompidou, 1996. Gaetano Pesce, Βέλγιο: The Gallery Mourmans, 1997. Marisa Bartolucci και Raul Cabra, Gaetano Pesce, San Francisco: Chronicle Books, 2003. Il Rumore del . Tempo Gaetano Pesce , Μιλάνο: Carta; Triennale di Milano, 2004–2005. Maria Luisa Caffarelli, Gaetano Pesce "Nobody's perfect": plastica e design, Alessandria, Ιταλία: Citta di Alessandria, 2005. Silvana Annicchiarico, Gaetano Pesce: Pink Pavillion, Μιλάνο: Electa; Τριενάλε του Μιλάνου, 2008. Francesca Valente, Gaetano Pesce: Pieces from a Larger Puzzle, 2010 Gaetano Pesce: Six Tables on Water, David Gill, 2012. Gianni Mercurio and Domitilla Dardi, Gaetano Pesce: Il Tempo Della Diversità: catalogo della mostra, Μιλάνο: Electa, 2014. Carlo Martino, Gaetano Pesce: Materia e differnza, Marsilio, 2007. Λόρα και Μάθιου Μπάνιστερ : Έξω στον κόσμο με τον Gaetano Pesce, Νέα Υόρκη, 2021.