IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ερνέστος Φρειδερίκος Β΄ της Σαξονίας-Χιλντμπουργκχάουζεν

Ο Ερνέστος Φρειδερίκος Β΄, γερμ. Ernst Friedrich II (17 Δεκεμβρίου 1707 - 13 Αυγούστου 1745) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν δούκας της Σαξονίας-Χιλντμπουργκχάουζεν (1724-1745).

 Ήταν ο πρωτότοκος (επιζών) γιος του Ερνέστου Φρειδερίκου Α΄, δούκα της Σαξονίας-Χιλντμπουργκχάουζεν και της Σοφίας-Αλμπερτίνας, κόρης του Γεωργίου-Λουδοβίκου Α΄ κόμη του Έρμπαχ-Έρμπαχ. Το 1745 απεβίωσε στο Χιλντμπουργκχάουζεν σε ηλικία 38 ετών. Τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Ερνέστος-Φρειδερίκος Γ΄. Νυμφεύτηκε το 1726 την Καρολίνα του Έρμπαχ-Φύρστεναου και είχε τέκνα: Ερνέστος-Φρειδερίκος Γ΄ 1727-1780, δούκας της Σαξονίας-Χιλντμπουργκχάουζεν Ευγένιος 1730-1795, πρίγκιπα της Σαξονίας-Χιλντμπουργκχάουζεν Αμαλία 1732-1799, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο, πρίγκιπα του Χοενλόε-Νόιενσταϊν-Έρινγκεν. Αλβέρτος-Φρειδερίκος-Αύγουστος 1728-1735, απεβ. 7 ετών. Johann Samuel Ersch (Hrsg.): Allgemeine Encyclopädie der Wissenschaften und Künste, 1. Sektion, 37. Teil, Leipzig, 1842, S. 300 (Digitalisat) Heinrich Ferdinand Schoeppl: Die Herzoge von Sachsen-Altenburg. Bozen 1917, Neudruck Altenburg 1992 Georg Hassel: Allg. Europäisches Staats u. Address: Handbuch, 1816, etc, Band 1-2, Weimar, 1816, S. 324 (Digitalisat)
Ποτοσί

Το Ποτοσί είναι πόλη και πρωτεύουσα του ομώνυμου διαμερίσματος στη Βολιβία. Η ονομασία της προέρχεται είτε από τη γλώσσα Αϊμάρα είτε από την κέτσουα. Απέχει 164 χιλιόμετρα από τη Σούκρε, ιστορική πρωτεύουσα της χώρας, και βρίσκεται σε υψόμετρο 4.000 μέτρων πάνω από το επίπεδο της θάλασσας, αποτελώντας μία από τις κατοικημένες περιοχές σε μεγαλύτερο υψόμετρο σε ολόκληρο τον κόσμο. Βρίσκεται στους πρόποδες του βουνού Σέρρο ντε Ποτοσί, γνωστό και ως Σέρρο Ρίκο. Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή του 1996, η πόλη είχε περίπου 121.000 κατοίκους. Κατά το 16ο αιώνα, η περιοχή θεωρούνταν το μεγαλύτερο παγκοσμίως βιομηχανικό συγκρότημα. Η εξόρυξη των μεταλλευμάτων βασιζόταν σε ένα σύστημα υδρόμυλων. Στις 11 Δεκεμβρίου 1987, η Ουνέσκο ανακήρυξε το Ποτοσί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς, αναγνωρίζοντας την πλούσια ιστορία της πόλης και τον πλούτο της αποικιακής αρχιτεκτονικής της. Η περιοχή αποτελείται από τα μνημεία του Σέρρο Ρίκο, όπου υπήρχε εγκατεστημένο σύνθετο σύστημα ύδρευσης και τεχνητές λίμνες, από την αποικιακή πόλη, την Εκκλησία του Σαν Λορένζο, αρχοντικές κατοικίες και τις εργατικές περιοχές.

 Η ανακάλυψη μεταλλεύματος στο Σέρρο Ρίκο (ισπ. Cerro Rico, πλούσιος λόφος) από τον Ινδιάνο Ντιέγκο Ουάλπα το 1544 αποτέλεσε το έναυσμα για την ίδρυση της πόλης του Ποτοσί στις 10 Απριλίου 1545 στα ριζά του λόφου. Το αρχικό όνομα της πόλης ήταν Βίγια Ιμπεριάλ δε Κάρλος Β (Villa Imperial de Carlos V), προς τιμήν του Ισπανού βασιλιά Κάρλος Ε'. Ιδρυτής της ήταν ο Χουάν ντε Βιγιαρροέλ. Στην περιοχή ξεκίνησαν ανασκαφές μεγάλης κλίμακας και το πρώτο φορτίο ασημιού στάλθηκε στην Ισπανία. Το 1672, ο πληθυσμός της πόλης είχε φτάσει τους 200.000 κατοίκους, κάνοντάς την μια από τις μεγαλύτερες και πλουσιότερες πόλεις στη Λατινική Αμερική, επεκτείνοντας το θρύλο του πλούτου της παγκοσμίως. Ντόπιοι κάτοικοι που εργάζονταν στα ορυχεία πέθαιναν από την υπερβολική κούραση και τις αναθυμιάσεις. Το 1608, θέλοντας να αποζημιώσουν το ολοένα και μειούμενο εργατικό δυναμικό των ιθαγενών, οι άποικοι προώθησαν αίτημα προς το Ισπανικό Στέμμα για την εισαγωγή 1500-2000 Αφρικανών σκλάβων κάθε χρόνο, οι οποίοι εργάζονταν επίσης υπό άθλιες συνθήκες. Στις αρχές του 19ου αιώνα, ο αγώνας για ανεξαρτησία οδήγησε σε αναρχία, λεηλασία πολλών εκκλησιών και τελικά ο πλούτος της πόλης μεταφέρθηκε στην Ευρώπη και σε άλλες κτήσεις του ισπανικού Στέμματος. Ο πληθυσμός μειώθηκε σχεδόν στους 10.000 κατοίκους. Το 1825, τα ορυχεία του Σέρρο Ρίκο είχαν ήδη εξαντληθεί και στα μέσα του 19ου αιώνα, μια πτώση στην τιμή του ασημιού έπληξε την οικονομία της πόλης, η οποία από τότε δεν έχει ανακάμψει πλήρως. Στο Μεξικό, η πόλη Σαν Λουίς Ποτοσί πήρε το όνομά της από αυτή την πόλη, ενώ προς τιμήν της ιδρύθηκαν και ονομάστηκαν τρεις πόλεις στις Ηνωμένες Πολιτείες με μεταλλευτική δραστηριότητα, μια στο Ουισκόνσιν, μια στη Νεβάδα και μια στο Μιζούρι. BoliviaWeb Αρχειοθετήθηκε 2008-12-06 στο Wayback Machine. Potosi - tourism, history Εκπομπή Εξάντας (ΕΡΤ) - Ποτοσί, τα τούνελ του ουρανού
Ψευδοπόδια

Ψευδοπόδια είναι οι παροδικές προεκβολές του κυτταροπλάσματος οι οποίες δημιουργούνται στα ευκαρυωτικά κύτταρα και στα παιδια με αμοιβοειδή μορφολογία. Παρατηρούνται σε συνομοταξίες αμοιβοειδών πρωτοζώων (βλέπε πιο κάτω), για να εξυπηρετούν την κίνηση και τη σύλληψη ουσιών, και στα φαγοκύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος των σπονδυλωτών μεταζώων.

 Σύμφωνα με την εμφάνισή τους τα ψευδοπόδια μπορούν να διαχωριστούν στις ακόλουθες κατηγορίες: Τα λοβοπόδια τα οποία παρατηρούνται στα Αμοιβόζωα (Amoebozoa). Τα νηματοπόδια τα οποία παρατηρούνται στα Κερκόζωα (Cercozoa) και Νηματαστέρια (Filasterea). Τα δικτυοπόδια τα οποία παρατηρούνται στα Τρηματοφόρα (Foraminifera). Τα αξονοπόδια ή ακτινοπόδια τα οποία παρατηρούνται στα Ακτινόζωα (Radiozoa ή Radiolaria) και Ηλιόζωα (Heliozoa).
Giovanni da Verrazzano (αντιτορπιλικό)

Το Αντιτορπιλικό Τζοβάνι ντα Βερρατσάνο ήταν πολεμικό πλοίο του Ιταλικού Βασιλικού Ναυτικού, ένα από τα δώδεκα αδελφά πλοία, της πρωτοποριακής τότε κλάσης "Θαλασσοπόρος" (Ναβιγκατόρι). Τα πλοία αυτά έφεραν ονομασίες Ιταλών θαλασσοπόρων, εξ ου και η ονομασία της κλάσης τους, τα οποία έλαβαν μέρος στη περίοδο του Β' Π.Π., που όμως μετά τη λήξη του μόνο ένα είχε επιζήσει εκ των καταστροφών.

 Το Α/Τ Τζοβάνι ντα Βερρατσάνο ναυπηγήθηκε στα ναυπηγεία του Φιούμε την περίοδο 1928-1929 και εντάχθηκε στη δύναμη του ιταλικού βασιλικού ναυτικού στις 30 Νοεμβρίου του 1930. Το όνομά του δόθηκε προς τιμή του Ιταλού θαλασσοπόρου Τζοβάνι ντα Βερατσάνο. Είχε μήκος ολικό 107 μ., πλάτος μέγιστο 10,2 μ και βύθισμα 3,5 μ., ήταν εκτοπίσματος 1900 τόνων (άφορτο πυρομαχικών, καυσίμων κ.λπ.) και πλήρους φόρτου 2.650 τόνων. Ήταν διπλέλικο (δύο μηχανές) έφερε 4 λέβητες με συνολική ιπποδύναμη μηχανής 50.000 ίππων, προσδίδοντας υπηρεσιακή ταχύτητα περί τους 38 κόμβους. Έφερε δύο καπνοδόχους, μία ακριβώς πρύμνηθεν της γέφυρας του πλοίου, στο μεσόστεγο, και τη δεύτερη στο επίστεγο, επίσης έφερε δεξαμενή καυσίμου 630 τόνων μαζούτ. Είχε σχεδόν κάθετη πλώρη και πρύμνη καταδρομικού, ενώ το μεσόστεγο και το πρόστεγο ήταν στο αυτό υπερυψωμένο κατάστρωμα έναντι του πρυμναίου. Ο οπλισμός του πλοίου περιελάμβανε τρεις δίδυμους πύργους πυροβόλων των 120 χιλ. (4,7 ιντσών) εγκατεστημένων κατά το διάμηκες, ανά ένας, στο πρόστεγο, το μεσόστεγο και το επίστεγο, ένα δίδυμο αντιαεροπορικό πυροβόλο των 40 χιλ., τύπου πομ-πομ, ακριβώς πρύμνηθεν της 2ης καπνοδόχου, 8 πολυβόλα των 13 χιλ. και 6 τορπιλοσωλήνες των 21 ιτσών. Στον εξαιρετικό οπλισμό του περιελάμβανε επίσης και ένα μεγάλο αριθμό ναρκών θαλάσσης και βομβών βυθού. Ο συνολικός αριθμός του πληρώματος αξιωματικοί, υπαξιωματικοί και ναύτες αριθμούσαν 225 άνδρες Με την έναρξη των πολεμικών επιχειρήσεων στο Β’ Π.Π. συμμετείχε ενεργά κυρίως σε νηοπομπές και διάφορες αποστολές προς την Αφρική. Παραμένει άγνωστο αν συμμετείχε σε ναρκοθέτηση ελληνικών θαλασσών, τόσο του Ιονίου όσο και του Αιγαίου, ή στην εισβολή του ιταλικού στρατού στην Αλβανία. Στις 19 Οκτωβρίου του 1942 πλέοντας στη περιοχή παρά τη νησίδα Λαμπηδούσα, (μεταξύ Σικελίας - Τυνησίας), μετά από εύστοχη επίθεση τορπίλης που δέχθηκε από το βρετανικό υποβρύχιο "Ακατάβλητος", ("Unbending"), βυθίστηκε μέσα σε ελάχιστο χρόνο. Άγνωστος αριθμός των απωλειών των μελών του πληρώματος. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Giovanni da Verrazzano (ship, 1928) στο Wikimedia Commons
Ούγκο Σόουζα

Ο Ούγκο Σόουζα (γεννημένος στις 4 Ιουνίου 1992 στη Σάντα Μαρίνια) είναι Πορτογάλος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στη θέση του αμυντικού για την ομάδα του Ιωνικού.

 Ο Σόουζα ξεκίνησε την καριέρα του στις ακαδημίες της Ιμορτάλ ΝΚ το 2001 και αφού αγωνίστηκε για τη Βιλανοβένσε για δύο χρόνια υπέγραψε στην Πόρτο το 2004, παραμένοντας στις ακαδημίες της πρωταθλήτριας Ευρώπης εκείνης της χρονιάς μέχρι το 2011.Το 2011, υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με την ΦΚ Μπρασόβ από τη Ρουμανία, με την οποία πραγματοποίησε δύο συμμετοχές. Το 2012, έπαιξε σε έναν μόλις αγώνα με την ΑΕΛ Λεμεσού, πριν συνεχίσει στην ΑΕ Πάφου.Το 2013-14, επέστρεψε στην πατρίδα του φορώντας τη φανέλα της Σπόρτινγκ Λισαβόνας Β, με την οποία πραγματοποίησε 22 συμμετοχές.Το καλοκαίρι του 2014, συμφώνησε με τη βελγική Βάασλαντ-Μπέβερεν, στην οποία παρέμεινε για δύο σεζόν, αγωνιζόμενος στην πρώτη κατηγορία του βελγικού πρωταθλήματος.Στις 13 Ιανουαρίου 2017, υπέγραψε στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης. Έκανε το επίσημο ντεμπούτο του 12 ημέρες αργότερα, σε μια ισοπαλία 1-1 με τον Ολυμπιακό για το Κύπελλο Ελλάδος. Το πρώτο του γκολ που σημείωσε στη Football League ήταν στις 9 Απριλίου 2017, βοηθώντας σε μια νίκη 3-0 επί της Καλλιθέας. Ήταν εκ των πολυτιμωτέρων παικτών των κιτρινόμαυρων στην επάνοδο τους στη Σούπερ Λιγκ. Το καλοκαίρι του 2018 ανανέωσε το συμβόλαιο του με τον Άρη μέχρι το 2020. Ο ΟΥΓΚΟ ΣΟΟΥΖΑ ΣΤΟΝ ΑΡΗ Hugo Sousa :: Hugo Filipe Gonçalves Martins de Sousa :: - Zerozero.pt FootballPortugal.net - Hugo Sousa (Hugo Filipe Gonçalves Martins de Sousa - ForaDeJogo.net Αρχειοθετήθηκε 2012-11-06 στο Wayback Machine.
Μιθριδάτης Β΄ της Κομμαγηνής

Ο Μιθριδάτης Β΄ Αντίοχος Επιφανής Φιλέλλην Φιλορωμαίος Μονοκρίτης (απεβ. 20 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Οροντιδών ήταν βασιλιάς της Κομμαγηνής (38-20 π.Χ.).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Αντιόχου Α΄ Θεού της Κομμαγηνής και της Ισιάδας, κόρης τού Αριοβαρζάνη Α΄ της Καππαδοκίας. Είχε Αρμενική και Ελληνική καταγωγή. Το 38 π.Χ. διαδέχθηκε τον πατέρα του· ήταν σύμμαχος τού Μάρκου Αντωνίου. Το 31 π.Χ. οδήγησε προσωπικά το στρατό του στο Άκτιο της Ηπείρου για να τον υποστηρίξει στον εμφύλιο πόλεμο, που εκείνος είχε με τον Οκταβιανό. Έπειτα από την ήττα τού Μ. Αντωνίου, έγινε σύμμαχος τού Οκταβιανού Αυγούστου. Παρά ταύτα ο Αύγουστος τον ανάγκασε να τού παραχωρήσει το Ζεύγμα, πόλη της Κομμαγηνής και μεγάλο πέρασμα τού Ευφράτη προς στη ρωμαϊκή επαρχία της Συρίας. Για να δείξει την υποστήριξή του στον Αύγουστο ο Μιθριδάτης Β΄ επέρριψε το επίθετό του Φιλέλλην από τον αυλικό τίτλο του και πρόσθεσε το Φιλορωμαίος. Και τα δύο ήταν επίθετα τού πατέρα του, ο οποίος λατρευόταν στο ιεροθέσιο τού όρους Νεμρούτ. Το άλλο επίθετό του Μονοκριτής μάλλον προέρχεται από το κριτής = δικαστής. Αδελφός του ήταν ο Αντίοχος Β΄ πρίγκιπας της Κομμαγηνής. Αυτός σκότωσε έναν πρεσβευτή τού Μιθριδάτη Β΄ προς τη Ρώμη. Για τον λόγο αυτό ο Αύγουστος κάλεσε τον Αντίοχο το 29 π.Χ. στη Ρώμη και τον εκτέλεσε. Σύμφωνα με μία επιγραφή που βρέθηκε στο τωρινό χωριό Σοφράζ σε έναν ταφικό βωμό μίας πλούσιας τοπικής οικογένειας, που χρονολογείται περί τα μέσα του 1ου αι., η Ελληνίδα σύζυγός του εκαλείτο Λαοδίκη, όνομα σύνηθες στους Σελευκίδες. Ο βωμός αναγράφει τα ονόματα επτά γενεών μελών της οικογένειάς του, όπως τού ιδίου, τού πατέρα του και της συζύγου του. Ο Μιθριδάτης Β΄ απεβίωσε το 20 π.Χ. και τον διαδέχθηκε ο γιος του Μιθροδάτης Γ΄. Νυμφεύτηκε τη Λαοδίκη και είχε τέκνο: Μιθριδάτης Γ΄, βασιλιάς της Κομμαγηνής (βασ. 20-12 π.Χ.).
Φώκια μοναχός

Η φώκια μοναχός (Monachus) είναι γένος της οικογένειας των φωκιδών. Πρόκειται για τις μοναδικές φώκιες που ζουν καθ' όλο το έτος σε χαμηλό γεωγραφικό πλάτος, σε τροπικές και υποτροπικές θάλασσες. Είναι πολύ σπάνιες και ολόκληρο το γένος απειλείται από εξαφάνιση, ενώ τα δύο είδη που επιβιώνουν μέχρι σήμερα πάσχουν από περιορισμένη γενετική ποικιλομορφία. Τα τρία είδη του γένους είναι τα εξής: Η μεσογειακή φώκια μοναχός (Monachus monachus) (Hermann 1779) Η φώκια μοναχός της Χαβάης (Monachus schauinslandi) (Matschie 1905) Η φώκια μοναχός της Καραϊβικής (Monachus tropicalis) (Gray 1850) (έχει εξαλειφθεί)Είναι άγνωστο γιατί ονομάστηκε «μοναχός». Πιθανολογείται πως έγινε λόγω εμφανίσεως: οι δίπλες που σχηματίζει στο δέρμα της στην περιοχή του λαιμού, ίσως θυμίζουν τις πτυχές από την κουκούλα και το ράσο των μοναχών.

 Η μοναδική φώκια της Μεσογείου έχει γίνει εξαιρετικά σπάνια αφού ο άνθρωπος την κυνηγούσε επί αιώνες. Η Διεθνής Ένωση Προστασίας της Φύσης και η Εταιρεία για τη Μελέτη και Προστασία της μεσογειακής φώκιας εκτιμά τον εναπομείναντα πληθυσμό της σε 600 άτομα, καθιστώντας το ένα από τα πιο σπάνια θηλαστικά της Ευρώπης. Εξαπλωμένη κάποτε σε όλα τα νησιά της Χαβάης, αυτή η φώκια περιορίζεται πλέον στα ακατοίκητα «Υπήνεμα Νησιά» του βορειοδυτικού αρχιπελάγους. Θεωρούνταν εξολοθρευμένο από τον άνθρωπο είδος από το 1824. Όμως είχε καταφέρει να επιβιώσει απαρατήρητη σε κάποιες απομακρυσμένες ακατοίκητες νησίδες και ατόλλες, μεταξύ άλλων στην Ατόλλη Μίντγουαιη. Τα μέτρα προστασίας που πάρθηκαν τα τελευταία χρόνια δεν φάνηκαν αρκετά και ο πληθυσμός έχει μειωθεί σε περίπου 1000 άτομα. Η φώκια μοναχός της Καραϊβικής θεωρείται εξαφανισμένο είδος. Ήταν το πρώτο θηλαστικό που ανακάλυψαν οι Ισπανοί στον Νέο Κόσμο, όπως καταγράφηκε κατά το δεύτερο ταξίδι του Κολόμβου, τον Αύγουστο του 1494. Η περιοχή εξάπλωσης της ήταν, όπως φαίνεται και από την ονομασία της, ολόκληρη η Καραϊβική αλλά και ο Κόλπος του Μεξικού. Τελευταία θέαση της φώκιας της Καραϊβικής έγινε το 1952 στον ύφαλο Σερανίλα, νοτίως της Τζαμάικας. Από τότε δεν έχει υπάρξει ξανά επιβεβαιωμένη θέαση και η κυβέρνηση των ΗΠΑ την κήρυξε το 2008 εξαφανισμένο είδος. Στο παρελθόν είχε διατυπωθεί η άποψη πως οι μοναχοί είναι ιδιαίτερα «πρωτόγονες» φώκιες αλλά και η υποψία πως το γένος Monachus είναι παραφυλετικό τάξο. Ωστόσο η κλαδιστική ανάλυση των φωκιδών από τους Μπινίντα-Έμοντς και Ράσελ το 1996 παρουσιάζει το γένος μονοφυλετικό και απορρίπτει την εικόνα των πρωτόγονων χαρακτηριστικών. K.W. Kenyon: Monk seals - Monachus. In: S.H. Ridgway & R. Harrison: Handbook of marine mammals. Vol. 2: Seals Academic Press London 1981. Olaf R.P. Bininda-Emonds & A.P. Russell: A morphological perspective on the phylogenetic relationships of the extant phocid seals (Mammalia: Carnivora: Phocidae). In: Bonner zoologische Monographien 1996, Bd. 4.
Κάρολος Βοναπάρτης, πρίγκιπας

Ο Κάρολος, γαλλικά : Charles (γενν. 19 Οκτωβρίου 1950) από τον Οίκο του Βοναπάρτη είναι τιτουλάριος 5ος πρίγκιπας του Μονφόρ, τιτουλάριος βασιλιάς της Βεστφαλίας και τιτουλάριος ως Ναπολέων Ζ΄ αυτοκράτορας των Γάλλων.

 Είναι ο πρωτότοκος γιος του Λουδοβίκου τιτουλάριου 4ου πρίγκιπα του Μονφόρ, τιτουλάριου βασιλιά της Βεστφαλίας & τιτουλάριου αυτοκράτορα των Γάλλων. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1978 την Βεατρίκη των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, κόρη του Φερδινάνδου δούκα του Κάστρο και είχε τέκνα: Καρολίνα, γεννημένη το 1980, παντρεύτηκε τον Ερίκ Κερενέ-Ονφρουά ντε Μπρεβίλλ. Ιωάννης-Χριστόφορος, γεννημένος το 1986, τιτουλάριος 6ος πρίγκιπας του Μονφόρ, κλπ.Διαζεύχθηκαν το 1989 και ο Κάρολος έκανε δεύτερο γάμο το 1996 την Ζανν-Φρανσουάζ Βαλιτσιόνι, με την οποία έχει τέκνο: Σοφία-Αικατερίνη, γεννημένη το 1992.Έχει υιοθετήσει την Αν, γεννημένη το 1998. de Badts de Cugnac, Chantal. Coutant de Saisseval, Guy. Le Petit Gotha. Nouvelle Imprimerie Laballery, Paris 2002, pp. 437, 442 (French) ISBN 2-9507974-3-1
Πάρτιλε ΣΚ

Η Πάρτιλε ΣΚ είναι μια σουηδική ποδοσφαιρική ομάδα από το Πάρτιλε.Η ομάδα ιδρύθηκε το 1924. Έχει συμμετάσχει στις μεσαίες και χαμηλές κατηγορίες στο σουηδικό ποδοσφαιρικό σύστημα πρωταθλημάτων. Η ομάδα αγωνίζεται στην Division 3 Mellersta Götaland η οποία είναι η πέμπτη κατηγορία της Σουηδίας Αγωνίζεται εντός έδρας στο Lexby IP.

 Η Πάρτιλε ΣΚ έχει αγωνιστεί στις ακόλουθες κατηγορίες: 2011 - Division III, Mellersta Götaland 2010 - Division IV, Göteborg A 2009 - Division IV, Göteborg A 2008 - Division IV, Göteborg A 2007 - Division IV, Göteborg A 2006 - Division IV, Göteborg A 2005 - Division V, Göteborg A 2004 - Division VI, Göteborg A 2003 - Division VI, Göteborg A 2002 - Division VI, Göteborg A 2001 - Division VI, Göteborg A 2000 - Division VI, Göteborg A 1999 - Division VI, Göteborg A Partille IF - Επίσημη ιστοσελίδα Partille IF Facebook
Λόβις Κορίντ

Ο Λόβις Κορίντ (21 Ιουλίου 1858 – 17 Ιουλίου 1925) ήταν Γερμανός καλλιτέχνης και συγγραφέας όπου το ώριμο έργο του ως ζωγράφος και χαράκτης συνδύαζε μια σύνθεση ιμπρεσιονισμού και εξπρεσιονισμού. Ο Κορίντ σπούδασε στο Παρίσι και το Μόναχο. Το πρώιμο έργο είχε νατουραλιστική προσέγγιση. Ο Κορίντ ήταν αρχικά κατά του εξπρεσιονιστικού κινήματος, αλλά μετά από ένα εγκεφαλικό επεισόδιο το 1911 το στυλ χαλάρωσε και μεταστράφηκε σε πιο εξπρεσιονιστικές ιδιότητες. Η χρήση του χρώματος έγινε πιο έντονη, δημιούργησε πορτρέτα και τοπία με εξαιρετική ζωντάνια και δύναμη. Τα θέματα του Κορίντ συμπεριλάμβαναν γυμνές και βιβλικές σκηνές.

 Ο Κορίντ γεννήθηκε με το όνομα Φραντς Χάινριχ Λούις στις 21 Ιουλίου 1858 στο Ταπιάου (σημερινό Γκβαρντέισκ της περιφέρειας Καλίνινγκραντ της δυτικής Ρωσίας) στη Πρωσία. Ήταν γιος βυρσοδέψη ενώ το ταλέντο για το σχέδιο εμφανίστηκε ήδη από τη παιδική ηλικία. Το 1876 μετέβη για να σπουδάσει ζωγραφική στην ακαδημία του Κένιξμπεργκ. Αρχικά είχε τη πρόθεση να γίνει ιστορικός ζωγράφος, αλλά ο Όττο Γκύντερ, ζωγράφος του είδους και επικεφαλής καθηγητής της ακαδημίας, τον απέτρεψε από το να το κάνει. Το 1880 ταξίδεψε στο Μόναχο, το οποίο συναγωνιζόταν το Παρίσι ως το αβανγκάρντ καλλιτεχνικό κέντρο στην Ευρώπη. Εκεί σπούδασε για λίγο με τον Φραντς φον Ντεφρέγκερ πριν αποκτήσει θέση στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου, όπου σπούδασε υπό τον Λούντβιχ φον Λεφτς. Τα πρώτα ρεαλιστικά έργα του Κορίντ ενθαρρύνονταν από τον καθηγητή Λεφτς, ο οποίος τόνισε την προσεκτική παρατήρηση των χρωμάτων και αξιών. Άλλες σημαντικές επιρροές ήταν ο Κουρμπέ και η σχολή της Μπαρμπιζόν, μέσα από την ερμηνεία τους από τους ντόπιους καλλιτέχνες Βίλχελμ Λάιμπλ και Βίλχελμ Τρύμπνερ. Εκτός από μια διακοπή για στρατιωτική υπηρεσία το 1882-83, ο Κορίντ συνέχισε υπό την καθοδήγηση του Λεφτς μέχρι το 1884. Στη συνέχεια ταξίδεψε στην Αμβέρσα, όπου θαύμασε σε μεγάλο βαθμό τους πίνακες του Ρούμπενς Τον Οκτώβριο του 1884 μετέβη στο Παρίσι, όπου σπούδασε υπό τους Ουιλιάμ-Αντόλφ Μπουγκερώ Τόνι Ρομπέρ-Φλωρύ στην Ιουλιανή Ακαδημία. Επικεντρώθηκε κυρίως στη βελτίωση των δεξιοτήτων σχεδίασης και έκανε το γυναικείο γυμνό το ποιο συχνό θέμα των έργων του. Απογοητεύτηκε από την επαναλαμβανόμενη αποτυχία να κερδίσει ένα μετάλλιο στο Σαλόν και επέστρεψε στο Κένιξμπεργκ το 1888, όπου υιοθέτησε το όνομα Λόβις Κορίντ.
Πύργος Τουρκμενιστάν

Ο Πύργος «Τουρκμενιστάν» (τουρκμεν. «Türkmenistan» teleradio merkezi) είναι πύργος τηλεπικοινωνιών και αναψυχής στην πρωτεύουσα Ασγκαμπάτ του Τουρκμενιστάν. Με ύψος 211 μέτρα είναι το υψηλότερο κτίσμα σε ολόκληρη τη χώρα. Η κατασκευή του ολοκληρώθηκε το 2011. Ο Πύργος βρίσκεται σε γεωγραφικές συντεταγμένες 37°51΄45΄΄ Βόρειο πλάτος και 58°14΄17΄΄ Ανατολικό μήκος, ενώ η βάση του βρίσκεται σε υψόμετρο 1.020 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε ύψωμα στους πρόποδες των βουνών Κοπέτ.

 Η κατασκευή του άρχισε το 2008 από την τουρκική εταιρεία Polimeks İnşaat ve Sanayi A.Ş., που έχει έδρα την Κωνσταντινούπολη. Τα επίσημα εγκαίνια του πύργου έγιναν στις 17 Οκτωβρίου του 2011 από τον Πρόεδρο του Τουρκμενιστάν Κουρμπανγκουλί Μπερντιμουχαμέντοφ, μέσα στα πλαίσια των εορτασμών της εικοστής επετείου από την ανεξαρτησία της χώρας. Η αριθμητική τιμή του ύψους επιλέχθηκε επίσης για να θυμίζει τον αριθμό του έτους των εγκαινίων (211 μέτρα - έτος 2011). Η βασική λειτουργία του πύργου είναι η στήριξη τηλεοπτικών και τηλεπικοινωνιακών κεραιών, αλλά υπάρχουν και οργανωμένες δραστηριότητες παρατηρήσεων και αναψυχής. Το σήμα των κεραιών του πύργου καλύπτει ακτίνα περί τα 100 χιλιόμετρα. Ο πύργος διαθέτει 13 τηλεοπτικά στούντιο διάφορων μεγεθών, καθώς και ισάριθμες αίθουσες μοντάζ εικόνας και ήχου, αποθηκευτικοί χώροι, κλπ.. Το συνολικό εμβαδό των εσωτερικών χώρων είναι 61 χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα, ενώ ο περιβάλλων χώρος έχει διαμορφωθεί σε έκταση 50 στρεμμάτων. Σε ύψος 145 μέτρων υπάρχει ένα περιστρεφόμενο εστιατόριο, με τοπικά διακοσμητικά στοιχεία, ενώ ο αρχιτεκτονικός ρυθμός του πύργου είναι μοντερνιστικός. Από εκεί μπορεί κάποιος να έχει μια ευρεία θέα του Ασγκαμπάτ και του πέριξ τοπίου. Κάτω από το εστιατόριο (ύψος 140 μ.) υπάρχει αίθουσα VIP. Λίγο ψηλότερα στο πύργο έχουν κατασκευασθεί δύο εξέδρες παρατηρήσεως για τους επισκέπτες: το κύριο και το ειδικό παρατηρητήριο, αμφότερα με θέα 360 μοιρών. Χαμηλότερα υπάρχει αίθουσα για τη διεξαγωγή συνεδρίων με χωρητικότητα 250 ανθρώπων. Το διακοσμητικό οκταγωνικό «Αστέρι του Ογκούζ-χαν», που είναι ενσωματωμένο στην αρχιτεκτονική δομή του Πύργου, έχει αναγνωρισθεί ως η μεγαλύτερη αρχιτεκτονική μορφή αστεριού σε ολόκληρο τον κόσμο, με κάθετο εμβαδό 3240 τετραγωνικά μέτρα, όντας εισηγμένο στο Βιβλίο Γκίνες. Ο Πύργος «Τουρκμενιστάν» είναι ορατός σχεδόν από κάθε σημείο του Ασγκαμπάτ και των προαστίων του. Ο τηλεοπτικός πύργος του Ashgabat με φωτογραφίες
Μαχαμαντού Σιντιμπέ

Ο Μαχαμαντού Σιντιμπέ (Mahamadou Sidibè, 8 Οκτωβρίου 1978) είναι ποδοσφαιριστής από το Μάλι, ο οποίος αγωνίζεται ως τερματοφύλακας. Είναι διεθνής με την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου του Μάλι.

 Γεννήθηκε στις 8 Οκτωβρίου του 1978 και πρωτοέπαιξε στην Ελλάδα την περίοδο 2001-2002, με την ομάδα του Αθηναϊκού, στο πρωτάθλημα της Β' εθνικής. Το καλοκαίρι του 2002 αποκτήθηκε από το Αιγάλεω, με το οποίο αγωνίσθηκε 4 χρόνια, συμμετέχοντας σε αγώνες πρωταθλήματος Α' Εθνικής, κυπέλλου Ελλάδας, Ιντερτότο και του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ, την περίοδο 2004-2005. Το 2006-2007 αγωνίσθηκε στην ομάδα της Κέρκυρας (Α' εθνική) και το 2007-2008 στον ΠΑΣ Γιάννινα (Β' Εθνική). Από το 2008 συνεχίζει την καριέρα του στον Εθνικό Άχνας. Κυριότερο προσόν του θεωρούνται τα αντανακλαστικά του. "Η ιστορία του Αιγάλεω, από τις λαμαρίνες στα σαλόνια της Ευρώπης" (Νίκος Δημ. Νικολαΐδης, 2007, εκδόσεις "Έμβρυο", ISBN 960-8002-42-7)
Στον Π - Αφιέρωμα Στον Παύλο Σιδηρόπουλο

Ο δίσκος «Στον Π – Αφιέρωμα στον Παύλο Σιδηρόπουλο» κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2000 από τη δισκογραφική εταιρεία "Μεσόγειο", ακριβώς 10 χρόνια μετά τον θάνατο του Παύλου Σιδηρόπουλου, ενός από τους σημαντικούς εκφραστές της ελληνικής ροκ σκηνής. Είναι ένας δίσκος–συλλογή που περιέχει 10 τραγούδια του Σιδηρόπουλου, διασκευασμένα και ερμηνευμένα από ισάριθμα ελληνικά ροκ συγκροτήματα ή Έλληνες τραγουδιστές.

 Καλλιτεχνική Επιμέλεια: Μαρία Πιτσόκου Digital Mastering: Χρήστος Χατζηστάμου Φωτογραφία: Χάρης Δημολιάτης Παραγωγή: Άγγελος Σφακιανάκης, Μάκης Μηλάτος Label: Minos–EMI (724353119621), Μεσόγειος ΤΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ Στην τελευταία σελίδα, παρατίθενται τα λόγια του Παύλου Σιδηρόπουλου: «…γιατί εγώ δεν είμαι ροκεντρολίστας από γεννησιμιού μου. Είχα ευτυχισμένα παιδικά χρόνια. Αλλά το διάλεξα σαν τρόπο ζωής. Και ό,τι τράβηξα μετά το τράβηξα επειδή το ΄θελα, όχι επειδή οδηγήθηκα προς τα κει.» ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΩΝ ΜΟΥΣΙΚΩΝ Υπάρχουν επίσης κείμενα, γραμμένα από τους μουσικούς που πραγματοποίησαν την εκτέλεση ή και διασκευή κάθε τραγουδιού αντίστοιχα, τα οποία παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Αλεξάνδρα Βελυαμίνοβα

Η Αλεξάνδρα Βασίλιεβνα, ρωσ. Александра Ивановна (απεβ. 26 Δεκεμβρίου 1364) από τον Οίκο των Βελυαμίνοβ ήταν κόρη του επάρχου (δημάρχου) της Μόσχας και με τον γάμο της έγινε μεγάλη πριγκίπισσα της Μόσχας.

 Ήταν κόρη του Βασίλυ Βελυαμίνοβ, επάρχου (δημάρχου) της Μόσχας. Παντρεύτηκε τον Ιβάν Β΄ μεγάλο πρίγκιπα της Μόσχας και είχε τέκνα: Ντμίτρι Ντονσκόι 1350-1389, μέγας πρίγκιπας της Μόσχας. (Λιούμπα) Άννα, παντρεύτηκε τον Ντμίτρι Μικαήλοβιτς πρίγκιπα της Βολυνίας, γιο του Καριγιότας. Ιβάν, πρίγκιπας του Ζβενίγκοροντ (π.1356-1364). Μαρία. Janet Martin (1995). Medieval Russia, 980–1584. Cambridge University Press. ISBN 0-521-36832-4. Alfred Rambaud, Edgar Saltus (1902). Russia. P. F. Collier & Son. pp. 146, 147. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Alexandra Ivanovna of Moscow στο Wikimedia Commons
Ολυμπιακή Επιτροπή του Κοσσυφοπεδίου

Η Ολυμπιακή Επιτροπή του Κοσσυφοπεδίου (αλβανικά: Komiteti Olimpik i Kosovës‎, σερβικά: Олимпијски комитет Косова‎ / Olimpijski komitet Κόσοβο) είναι η Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή που εκπροσωπεί το Κοσσυφοπέδιο. Αν και ιδρύθηκε το 1992, η ΟΕΚ έγινε πλήρες μέλος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής και του Ολυμπιακού Κινήματος στις 9 Δεκεμβρίου του 2014. Είναι υπεύθυνη για την συμμετοχή του Κοσσυφοπεδίου στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Το Κοσσυφοπέδιο συμμετείχε στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες του 2015, στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016 στο Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας. Η τζουντόκα Μαϊλίντα Κελμέντι έγινε η πρώτη αθλήτρια του Κοσσυφοπεδίου που κέρδισε χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία των 52 κιλών.Επίσης, σχεδιάζεται ίδρυση Παραολυμπιακής Ομοσπονδίας.

 Η Ολυμπιακή Επιτροπή του Κοσόβου (ΟΕΚ) ιδρύθηκε επίσημα το 1992. Η διοίκηση των Ηνωμένων Εθνών στο Κοσσυφοπέδιο, είχε ιδρύσει μια ομάδα εργασίας για να συνεργαστεί με την ΔΟΕ, για να επιτραπεί στους αθλητές του Κοσσυφοπεδίου να συμμετάσχουν στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Λόγω της κατάστασης του, οι Κοσοβάροι αθλητές δεν μπορούσαν να διαγωνιστούν με την σημαία του Κοσσυφοπεδίου, μέχρι την αναγνώριση του 2014. Ως εκ τούτου, στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012, η Κοσοβάρα τζουντόκα και παγκόσμια πρωταθλήτρια, η Μαϊλίντα Κελμέντι συμμετείχε με την Αλβανία. Επίσης, οι Σέρβοι του Κοσσυφοπεδίου συμμετείχαν ως μέρος της Σερβίας και Μαυροβουνίου και της Σερβίας. Τον Απρίλιο του 2013, η Συμφωνία των Βρυξελλών συνήφθη μεταξύ των κυβερνήσεων της Σερβίας και του Κοσσυφοπεδίου. Τον Οκτώβριο του 2014, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή αναγνώρισε προσωρινά την Ολυμπιακή Επιτροπή του Κοσσυφοπεδίου. Η πλήρης αναγνώριση έγινε στις 9 Δεκεμβρίου 2014. Εκείνη την εποχή, το Κοσσυφοπέδιο δεν ήταν μέλος ή παρατηρητής των Ηνωμένων Εθνών, αλλά έχει κερδίσει την διπλωματική αναγνώριση του κυρίαρχου κράτους από 111 χώρες-μέλη του ΟΗΕ. Το Κοσσυφοπέδιο συμμετείχε για πρώτη φορά σε Ολυμπιακούς Αγώνες το 2016, στο Ρίο ντε Τζανέιρο.Πριν από την αναγνώριση του Κοσσυφοπεδίου από την ΔΟΕ, η χώρα έλαβε μέρος στους Ειδικούς Ολυμπιακούς Αγώνες από το 2003 έως το 2011. Ένας οργανισμός με την ονομασία ''Ειδικοί Ολυμπιακοί Κοσσυφοπέδιο'', είχε ιδρυθεί για την παροχή στήριξης για αυτούς τους αθλητές.Διάφοροι αθλητές από το Κοσσυφοπέδιο έχουν συμμετάσχει στους 4ους Παγκόσμιους Αθλητικούς Αγώνες για Μικρούς Ανθρώπους στο Ραμπουϊγιέτ της Γαλλίας το 2005., στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου 2015 στο Καζάν της Ρωσίας, στο Πρωτάθλημα Αναδυόμενων Χωρών IHF, καθώς και σε άλλες διοργανώσεις. Συμμετοχή του Κοσσυφοπεδίου σε διεθνείς αθλητικές ομοσπονδίες Επίσημη ιστοσελίδα Προφίλ του Κοσσυφοπεδίου στην Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή
Μητροπολίτης Περιστερίου Κλήμης

Ο Μητροπολίτης Περιστερίου Κλήμης Κοτσομύτης (Αίπεια Μεσσηνίας, 1954 - Ελευσίνα, 14 Αυγούστου 2021) ήταν Έλληνας επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος και Μητροπολίτης Περιστερίου από το 2019 έως το 2021. Την περίοδο 2014–2019 διετέλεσε Αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου και βοηθός επίσκοπος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών ως Επίσκοπος Μεθώνης.

 Ο κατά κόσμον Δημήτριος Κοτσομύτης γεννήθηκε στην Αίπεια Καλαμάτας το 1954. Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή και στο Τμήμα Νεοελληνικών και Βυζαντινών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Στις 15 Αυγούστου 1982 εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Σαγματά. Διάκονος χειροτονήθηκε στις 23 Αυγούστου 1982 και Πρεσβύτερος την 1 Μαΐου 1985 από τον τότε Μητροπολίτη Θηβών και Λεβαδείας Ιερώνυμο, λαμβάνοντας την ίδια ημέρα και το οφίκιο του Αρχιμανδρίτη. Υπηρέτησε ως Ιεροκήρυκας της Μητροπόλεως Θηβών και Λεβαδείας (1982-1999), εκδίδοντας την μηνιαία εφημερίδα «Εκκλησιαστική Μαρτυρία». Το 1999 μετατέθηκε στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών και διορίστηκε Ιερατικός Προϊστάμενος του Ιερού Ναού Προφήτη Ηλία Παγκρατίου. Παράλληλα διορίστηκε Γραμματεύς της Συνοδικής Επιτροπής Εκκλησιαστικής Εκπαιδεύσεως και των Ειδικών Συνοδικών Επιτροπών Χριστιανικών Μνημείων και Πολιτιστικής Ταυτότητος της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, ως B’ Γραμματεύς – Πρακτικογράφος (2008-2011) και Α’ Γραμματεύς – Πρακτικογράφος (2011-2014) της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος. Στις 10 Οκτωβρίου 2014 τοποθετήθηκε Αρχιγραμματεύς της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος και ακολούθως η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος τον εξελέγη Επίσκοπο της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Επισκοπής Μεθώνης ύστερα από πρόταση του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Ιερωνύμου, Βοηθός Επίσκοπος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών. Στις 13 Οκτωβρίου 2014 χειροτονήθηκε στον Ιερό Ναό Προφήτου Ηλιού Παγκρατίου Επίσκοπος και στις 20 Μαρτίου 2019, εξελέγη από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος Μητροπολίτης Περιστερίου. Ως Μητροπολίτης Περιστερίου μερίμνησε για την ανακαίνιση των ενοριακών αιθουσών συσσιτίων, τη δημιουργία νέων ενοριών και τη νομική κατοχύρωση των ιδρυμάτων της μητρόπολης. Επίσης εγκαινίασε κοινωνικές δομές όπως ένα ξενώνα φιλοξενίας ασθενών και συνοδών που επισκέπτονται νοσοκομεία της Αθήνας για θεραπείες και εξετάσεις και το ωδείο της Μητροπόλεως Περιστερίου.. Τον Ιούλιο του 2021 η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος διόρισε Έξαρχο Τοποτηρητή στην Μητρόπολη Περιστερίου τον Μητροπολίτη Ιλίου Αθηναγόρα, γιατί αδυνατούσε να ανταπεξέλθει στα καθήκοντά του λόγω των προβλημάτων υγείας. Απεβίωσε στις 14 Αυγούστου 2021 στο Θριάσιο Νοσοκομείο από καρκίνο. Η Εξόδιος ακολουθία του τελέστηκε στον Μητροπολιτικό Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Περιστερίου στις 16 Αυγούστου 2021, προεξάρχοντος του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμου, παρουσία Ιεραρχών, Ιερέων και αρκετού κόσμου και ετάφη στο δημοτικό κοιμητήριο Περιστερίου. Ιερά Μητρόπολις Περιστερίου Αρχειοθετήθηκε 2022-10-06 στο Wayback Machine. Εκκλησία της Ελλάδος - Συνοδική Επιτροπή επί της Αρχιγραμματείας
Τζοβάνι ντι Μπίτσι των Μεδίκων

O Τζοβάνι ντι Μπίτσι (ιταλ.: Govanni di Bicci, 18 Φεβρουαρίου 1360 - 20 Φεβρουαρίου 1429) από τον Οίκο των Μεδίκων, ξεκίνησε από βιοτέχνης μαλλιού και έγινε ο ιδρυτής της Τράπεζας των Μεδίκων και ο πρόγονος όλων των κυβερνητών της Φλωρεντίας, που ήταν μέλη της οικογένειας.

 Γεννήθηκε στη Φλωρεντία και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αβεράρντο και της Ιακόμπα Σπίνι. Όταν απεβίωσε ο πατέρας του, τα λίγα χρήματα μοιράστηκαν στη μητέρα του και τα πέντε αγόρια της. Ο ίδιος έλαβε ελάχιστα. Η βάση για την επιχειρηματική του δραστηριότητα τέθηκε με το γάμο του με την Πικάρντα Μπουέρι, από παλιά και αξιοσέβαστη οικογένεια και με προίκα 1.500 φλωρίνια. Ο ίδιος δεν ήταν ευγενικής καταγωγής, με το γάμο του όμως απέκτησε κύρος.Δεν ενδιαφερόταν για την πολιτική, εκτός αν η υπόθεση είχε σχέση με την οικογένειά του ή την Τράπεζα. Όταν κληρωνόταν για να συμμετάσχει σε κάποιο αξίωμα, προτιμούσε να πληρώσει το πρόστιμο παρά να υπηρετήσει τη θέση. Όμως ανέλαβε εκπρόσωπος των συντεχνιών (priori) τα έτη 1402, 1408, 1411 και σημαιοφόρος (gonfaloniere) το έτος 1421 στο Συμβούλιο των 9 (Signoria). To 1401 ήταν ένας από τους κριτές του καλύτερου μεταλλικού, αναγλύφου πλαισίου που έφεραν ως δείγμα καλλιτέχνες για τη θύρα του Βαπτιστηρίου και αποφάσισαν αυτό του Λορέντσο Γκιμπέρτι.Ήταν ιδιοκτήτης δύο εργαστηρίων μαλλιού στη Φλωρεντία και μέλος δύο συντεχνιών, της συντεχνίας του Μαλλιού (arte della Lana) και της συντεχνίας των Ανταλλαγών (arte del Cambio). Η επιχείρησή του απλώθηκε πέρα από τη Βόρεια Ιταλία και σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις. Το 1414 υποστήριξε την επιστροφή του πάπα στη Ρώμη και όταν ο ποντίφικας επέστρεψε, τον αντάμειψε για τις υπηρεσίες του θέτοντάς τον γενικό διαχειριστή του Αποστολικού δωματίου (Θησαυροφυλακίου). Οι διάδοχοι πάπες χρησιμοποίησαν τις τραπεζικές του υπηρεσίες. Του δόθηκε δικαίωμα συλλογής φόρων του πάπα και εξόρυξης στυπτηρίας. Με αυτά η οικογένειά του θα γίνει από τις πλουσιότερες στην Ευρώπη και έτσι θα αποκτήσει πολιτική υπεροχή. Το 1420 έδωσε το μεγαλύτερο μέρος του ελέγχου στους δύο γιους του, Κόζιμο και Λαυρέντιο. Απεβίωσε το 1429 και όπως φαίνεται από την φορολογική δήλωσή του, ήταν από τους πλουσιότερους στη Φλωρεντία. Τάφηκε στο παλαιό σκευοφυλάκιο της βασιλικής του Σαν Λορέντζο και έπειτα από τέσσερα έτη και η γυναίκα του δίπλα σε αυτόν. Νυμφεύτηκε την Πικάρντα Μπουέρι, κόρη του Εντοάρντο Μπουέρι και είχε τέκνα: Κόζιμο 1389-1464, τραπεζίτης και κυβερνήτης της Φλωρεντίας. Λαυρέντιος ο πρεσβύτερος π. 1395-1440, τραπεζίτης. Paul F. Grendler· M. J. B. Allen· William R. Bowen· Margaret L. King· και άλλοι., επιμ. (1999). Encyclopedia of the Renaissance. Charles Schribner's Sons, New York, New York. Hibbert, Christopher (1975). The House of the Medici: Its Rise and Fall. William Morrow & Company, Inc. New York. Parks, Tim (2005). Medici Money: Banking, Metaphysics, and Art in Fifteenth-Century Florence. W.W. Norton & Company. New York. London. Maria Grazia Pernis· Laurie Adams (2006). Lucrezia Tornabuoni de' Medici and the Medici family in the fifteenth century. Peter Lang Publishing, Inc, New York.
Εκλογές Εδαφικού Συμβουλίου στο Σαιν-Πιερ και Μικελόν (2017)

Εδαφικές εκλογές διεξήχθησαν στον Άγιο Πέτρο και Μικελόν στις 19 Μαρτίου 2017, προκειμένου να ανανεωθεί το Εδαφικό Συμβούλιο. . Η λίστα Αρχιπέλαγος Αύριο με επικεφαλής τον Στεφάν Αρτανό κέρδισε τον πρώτο γύρο με ποσοστό 70,17% των ψήφων.

 Το Εδαφικό Συμβούλιο του Αγίου Πέτρου και Μικελόν αποτελείται από 19 μέλη, τα οποία εκλέγονται για πενταετή θητεία σε λίστα δύο γύρων στις δύο εκλογικές περιφέρειες του Αγίου Πέτρου και Μικελόν. 2 λίστες έλαβαν μέρος. Πρόκειται για τη λίστα του Στεφάν Αρτανό, ο οποίος διεκδίκησε και πέτυχε για δεύτερη φορά την επανεκλογή του στο Εδαφικό Συμβούλιο με τη λίστα Αρχιπέλαγος Αύριο, ενώ ο Μάθιου Ρίρντον ήταν επικεφαλής της Λίστας Ακρωτήριο στο Μέλλον. Η συμμετοχή κατά το κλείσιμο των καλπών ήταν στο 71,67% που αντιστοιχούσε σε 3.588 ψηφοφόρους. Το 2012 η συμμετοχή ήταν 78,70%. . Η λίστα Αρχιπέλαγος Αύριο του Αρτανό κέρδισε τον πρώτο γύρο με ποσοστό 70,17% των ψήφων.
Σάαν

Το Σάαν (γερμανικά Schaan) με περίπου 5.800 κατοίκους, είναι ο πιο πυκνοκατοικημένος δήμος στο Πριγκιπάτο του Λίχτενσταϊν. Αποτελεί το βιομηχανικό κέντρο της χώρας καθώς επίσης και σημαντικό κόμβο μεταφορών.

 Η πόλη του Σάαν συνορεύει στα νότια με τον δήμο του Βαντούζ, στα ανατολικά με το δήμο του Τρίζενμπεργκ και στα βόρεια με τους δήμους του Έσσεν και Γκάμπριν. Στη δυτική πλευρά ο ποταμός Ρήνος είναι το φυσικό σύνορο που διαχωρίζει το Λίχτενσταϊν από την Ελβετία και ανατολικά της περιοχής υπάρχει η οροσειρά «Drei Schwestern» (τρεις αδελφές). Αρχαιολογικά ευρήματα έχουν αποδείξει πως το Σάαν κατοικήθηκε 6000 χρόνια πριν.
Λαύκα Κορινθίας

Η Λαύκα είναι ορεινό χωριό που βρίσκεται στο Νομό Κορινθίας και ανήκει στο Δήμο Σικυωνίων. Στα βορειοδυτικά της βρίσκεται ο Φενεός. Στα νότια του χωριού βρίσκονται οι νομοί Αρκαδίας και Αργολίδος, και βορειοανατολικά το Κιάτο (47 χλμ). Η Λαύκα έχει 206 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2021) οι οποίοι ασχολούνται κυρίως με γεωργικές και κτηνοτροφικές εργασίες. Το όνομα του χωριού προέρχεται από την Τουρκοκρατία, πιθανολογείται ότι το πήρε από έναν κάτοικο του που τον έλεγαν Λαύκα. Η αρχική θέση του χωριού είναι η "παλιό-Λαύκα" εκεί που βρίσκεται σήμερα η πηγή της Τέμιζας. Στις 28-4-1834 με διάταγμα του Ιωάννη Κωλέττη η Λαύκα έγινε Δήμος Γ' τάξεως με την επωνυμία Δήμος Ορεξίου. Στις 27-11-1840 ο Δήμος αυτός καταργήθηκε με βασιλική απόφαση και το χωριό περιλήφθηκε στον Δήμο Στυμφαλίας. Το χωριό συγκατελεγόταν τον 19ο αιώνα ανάμεσα στα αρβανιτοχώρια της Κορινθίας.

 «...το δυτικότερον χωρίον της Στυμφαλίας η Λαύκα, ονομασθέν ούτως εκ των γλαυκών αίτινες άφθονοι ευρίσκονται εκεί. Είνε δε το χωρίον τούτο μετά του παρακειμένου της Κασταναίας εκ των αρχαιοτάτων χωρίων της Στυμφαλίας και πλησίον αυτού έκειτο το πάλαι ποτέ Ορέξιον εξ ου και απετέλει τον δήμον Ορεξίου ». Κωνσταντίνου Α. Γαλάνη, Η ΣΤΥΜΦΑΛΙΑ, Εν Άργει 1901. Συνέλευση προκρίτων Κορινθίας: «...οι προκριτοδημογέροντες της επαρχίας Κορίνθου..πήγαν στη Λαύκα, για να εκλέξουν πληρεξούσιους. Από εκεί, στις 19 Αυγούστου 1826,..εξέλεξαν.., τον αιδεσιμώτατον Οικονόμου από Λαύκα, ...» Μ. Χ. Ανδρεάδη, Η Κορινθία μετά το 1821, Τόμος Α΄1823-1833, Αθήνα 1985. Ιστορικά Κορινθιακά Ανάλεκτα. Από την Λαύκα έγραφαν στις 21 Ιουνίου 1832 οι δημογέροντες στον Κολοκοτρώνη, ότι...«Χωρίον από τριακοσίους χρόνους φθιασμένo....θα υπάρξη έθνος». Απομνημονεύματα Φωτάκου. Η Λαύκα αναφέρεται στον κώδικα της απογραφής Γκριμάνι που πραγματοποίησαν οι Βενετοί το 1700 και αφορούσε το σύνολο των οικισμών και του πληθυσμού της Πελοποννήσου. Β. Παναγιωτόπουλου, Πληθυσμός και οικισμοί της Πελοποννήσου, Αθήνα 1985. Ο πληθυσμός της Λαύκας υπήρξε σταθερός την περίοδο 1879-1940 και έχει μειωθεί σημαντικά απο τότε.
Χάιμε Αλγκερσουάρι

Ο Χάιμε Αλγκερσουάρι (πλήρες όνομα Χάιμε-Βίκτορ Αλγερσουάρι Εσκουδέρο), (ισπανική γλώσσα: Jaime Víctor Alguersuari Escudero), προφορά ΔΦΑ: [ˈxaime alɣerˈswaɾi)], (γεν. στη Βαρκελώνη στις 23 Μαρτίου του 1990) είναι Ισπανός οδηγός αγώνων.

 Γεννήθηκε στη Βαρκελώνη. Απ' το 2009 μέχρι το 2011 αγωνίστηκε στη Φόρμουλα 1 για λογαριασμό της Σκουντερία Τόρο Ρόσο. Το 2009 δεν πήρε μέρος σε όλους τους αγώνες του πρωταθλήματος αλλά απ' το Γκραν Πρι Ουγγαρίας κι έπειτα όταν αντικατέστησε το Γάλλο Σεμπαστιέν Μπουρντέ, στον οποίο ο αγωνιστικός διευθυντής της ομάδας Φραντς Τοστ είπε δέκα μέρες νωρίτερα πως το συμβόλαιό του θα λυνόταν μετά το Γκραν Πρι Γερμανίας επειδή με την άσχημη απόδοσή του δεν μπορούσε να βοηθήσει την ομάδα να κάνει προόδους.
Πανίκος & Σωκράτης Ζακακίου

Ο Πανίκος & Σωκράτης Ζακακίου είναι κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα το Ζακάκι της Λεμεσού. Η ομάδα έχει τρεις συμμετοχές στη Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου.

 Ο Πανίκος & Σωκράτης Ζακακίου ιδρύθηκε το 1959 ως Απόλλων Ζακακίου. Μετά την τουρκική εισβολή μετονομάστηκε σε Πανίκος & Σωκράτης Ζακακίου προς τιμή των δύο ηρώων του συλλόγου που έπεσαν κατά την τουρκική εισβολή. Ο πρώτος είναι ο έφεδρος ανθυπολοχαγός Πανίκος Πουργουρίδης ο οποίος έχασε τη ζωή του σε μάχη στη Λεμεσό κατά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974. Ο δεύτερος είναι ο Σωκράτης Σωκράτους ο οποίος έπεσε μαχόμενος τον Αύγουστο του 1974 κατά την τουρκική εισβολή. Ο Σωκράτους ήταν ταυτόχρονα και μέλος του εθνικού σωματείου Ερήμης, το οποίο επίσης πήρε το όνομα του από αυτόν (Νίκος & Σωκράτης Ερήμης).Η ομάδα αρχικά συμμετείχε στις διοργανώσεις της Ποδοσφαιρικής Αθλητικής Αγροτικής Ομοσπονδίας Κύπρου (ΠΑΑΟΚ). Το 1987 εντάχθηκε στη Δ΄ κατηγορία και στις τάξεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) μέσω του πρωταθλήματος ένταξης. Την εποχή εκείνη η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε ομίλους. Στην πρώτη του συμμετοχή, την περίοδο 1987-88 τερμάτισε στη 12η θέση του ομίλου του και έδωσε αγώνες μπαράζ με τις δωδέκατες ομάδες των άλλων δύο ομίλων. Τερμάτισε στην πρώτη θέση των μπαράζ και παρέμεινε στη Δ΄ κατηγορία.Την περίοδο 1988-89 τερμάτισε στη 10η θέση του ομίλου και έδωσε και πάλι αγώνες μπαράζ για παραμονή στην κατηγορία. Τερμάτισε στην τελευταία θέση και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα. Συμμετείχε στις διοργανώσεις της ΠΑΑΟΚ. Το 1990 επανεντάχθηκε στη Δ΄ κατηγορία μέσω του πρωταθλήματος ένταξης. Συμμετείχε στη Δ΄ κατηγορία 1990-91 όπου τερμάτισε στην τελευταία θέση του ομίλου και υποβιβάστηκε στα αγροτικά πρωταθλήματα. Από τότε συμμετέχει στις διοργανώσεις της ΠΑΑΟΚ. 1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Ο Πανίκος & Σωκράτης Ζακακίου συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου.2Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τέσσερις ομίλους. Ο Πανίκος & Σωκράτης Ζακακίου συμμετείχε στον Γ΄ όμιλο. Τερεζόπουλος, Λουκής, επιμ. (2011). Επετειακό λεύκωμα για τα 60 χρόνια της ΠΑΑΟΚ (Μέρος Γ), σελ. 62-63. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2016-04-12. https://web.archive.org/web/20160412210512/http://paaok.org/images/stories/STAVROS/HISTORY/c_part_new.pdf. Ποδόσφαιρο στην Κύπρο Πανίκος & Σωκράτης Ζακακίου, επίσημος λογαριασμός στο Facebook.
Στικτή νεροχελώνα

Η στικτή νεροχελώνα, Emys orbicularis (Linnaeus, 1758), είναι ένας είδος χελώνας γλυκού νερού. Απαντάται στη Νότια και Κεντρική Ευρώπη, τη Δυτική Ασία και τη Βόρεια Αφρική. Η γεωγραφική κατανομή του είδους στην Ελλάδα περιλαμβάνει τον ηπειρωτικό κορμό, την Πελοπόννησο, την Εύβοια, ορισμένα νησιά του Ιονίου, τη Σαμοθράκη, τη Λήμνο, τη Λέσβο και πιθανότατα τη Θάσο.

 Το μήκος χελύου (καβουκιού) δεν ξεπερνά τα 25 εκ., συνήθως όμως φτάνει τα 20 εκ. Τα θηλυκά είναι μεγαλύτερα από τα αρσενικά. Προτιμά στάσιμα ή ελαφρώς ρέοντα νερά με υδρόβια βλάστηση. Πρόκειται για δειλή και ντροπαλή χελώνα, που κρύβεται αμέσως στο νερό μόλις αισθανθεί κίνδυνο. Είναι αρκετά σπανιότερη από τη γραμμωτή νεροχελώνα (Mauremys rivulata) στην Ελλάδα. Τρέφεται κυρίως με ασπόνδυλα, αλλά και με ψάρια, αμφίβια, μικρά φίδια, πτώματα και φυτά. Τα θηλυκά γεννούν 3-18 αυγά σε τρύπες που σκάβουν σε μαλακό χώμα, τα οποία εκκολάπτονται μετά από 2-4 μήνες. Τα νεογνά έχουν μήκος χελύου 2-2,5 εκ. και φέρουν μία τρόπιδα κατά μήκος του. Τα αρσενικά ωριμάζουν σεξουαλικά κατά το 6ο με 13ο έτος της ηλικίας τους, ενώ τα θηλυκά πολύ αργότερα, κατά το 18ο με 20ό έτος τους.
Γεφύρι της Κόνιτσας

Το Γεφύρι της Κόνιτσας, χτίστηκε το 1869 (με επιδιορθώσεις λόγω μερικής κατάρρευσης το 1870-1871) από συνεργείο 50 μαστόρων με πιθανολογούμενο επικεφαλής τον Πυρσογιαννίτη πρωτομάστορα Ζιώγα Φρόντζο, έναν αγράμματο λαϊκό τεχνίτη. Σίγουρο πάντως είναι ότι ο πρωτομάστορας του γεφυριού της Κόνιτσας ήταν αυτός που τρία χρόνια νωρίτερα είχε χτίσει το γεφύρι της Πλάκας. Η κατασκευή του έγινε με δωρεές των κατοίκων της πόλης και κυρίως του τραπεζίτη των Ιωαννίνων Ιωάννη Ζ. Λούλη, καταγομένου από την Αετορράχη (Κοτόρτσι) των Κατσανοχωρίων, ο οποίος διέθεσε περίπου τα μισά από τα 120.000 γρόσια (πολύ μεγάλο ποσό για την εποχή) που κόστισε η κατασκευή του.

 Βρίσκεται στην νοτιοδυτική άκρη της πόλης, ακριβώς στην είσοδο της χαράδρας του Αώου ποταμού, τον οποίο και γεφυρώνει. Πρόκειται για ένα μονότοξο λιθόκτιστο γεφύρι που διακρίνεται για το τεράστιο τόξο του. Συγκεκριμένα, το άνοιγμα του τόξου υπολογίζεται στα 35,60 μ. ενώ το ύψος του φθάνει τα 19,25 μ. [1] Κάτω από την καμάρα του, υπάρχει μια καμπάνα η οποία σήμαινε για να προειδοποιήσει τους περαστικούς να μην διαβούν το γεφύρι όταν φυσούσε δυνατός άνεμος από το εσωτερικό της χαράδρας, οπότε και υπήρχε κίνδυνος να παρασυρθούν και να πέσουν. Κάτω δεξιά από το γεφύρι, ένα ωραίο μονοπάτι οδηγεί προς τη μονή Στομίου. Στην ίδια θέση έστεκε παλιότερα, το 1823, ένα ξύλινο γεφύρι, το οποίο όμως δεν άντεξε την ορμή του ποταμού και καταστράφηκε πολύ σύντομα. Το σημερινό πέτρινο γεφύρι, βομβαρδίστηκε το 1913 από τον Οθωμανό Τσαβίτ Πασά, που προσπάθησε έτσι να ανακόψει την προέλαση των Ελληνικών στρατευμάτων. Όμως οι βολές των κανονιών του Τούρκου Πασά δεν βρήκαν στόχο και έτσι το γεφύρι παρέμεινε όρθιο στη θέση του. Στις ζημιές που υπέστη τότε, συμπεριλαμβάνεται και η καταστροφή των τριών διαφορετικών σε μέγεθος κουδουνιών (σύμφωνα με το βιβλίο του Γ. Λυμπερόπουλου, κατά κάποιους μίας μεγάλης καμπάνας), που υπήρχαν κρεμασμένα στη μέση του τόξου. Το 1948 κατασκευάστηκε δίπλα στην παλιά γέφυρα μια νέα σιδερένια, τύπου Bailey, η οποία σήμερα έχει αφαιρεθεί. Τέλος, το 1975 ο πολιτιστικός σύλλογος της Κόνιτσας φρόντισε και τοποθέτησε στο γεφύρι μια νέα καμπάνα, σε αντικατάσταση των παλιών. https://www.petrinagefiria.com/?q=content%2F%CE%B3%CE%B5%CF%86%CF%8D%CF%81%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B9%CF%84%CF%83%CE%B1%CF%82
Λίμνη Αμαντέους

Η Λίμνη Αμαντέους (αγγλ. Lake Amadeus) είναι αρκετά μεγάλη αλμυρή λίμνη κοντά στο κέντρο της Αυστραλίας, στο νοτιοδυτικό άκρο της Βόρειας Επικράτειας. Απέχει περίπου 50 χιλιόμετρα από τον Ουλουρού. Δίπλα της, στα βορειοδυτικά της, βρίσκεται η μικρότερη λίμνη Νηλ. Αμφότερες αποτελούν μέρος μιας αλυσίδας αλμυρών λιμνών, που έχει μήκος σχεδόν 500 χιλιόμετρα και αποκαλείται (ή η λεκάνη απορροής της) «Λεκάνη Αμαντέους».

 Εξαιτίας της ξηρότητας της περιοχής η επιφάνεια της Λίμνης Αμαντέους είναι συνήθως μια στεγνή κρούστα από αλάτι. Μόνο σε καιρούς μεγάλων βροχοπτώσεων τα νερά της καταλαμβάνουν ολόκληρη την έκτασή της των 1.032 τετραγωνικών χιλιομέτρων και ρέουν με ενδιάμεσα ποταμάκια προς τις ανατολικότερες λίμνες της αλυσίδας, καταλήγοντας τελικώς στον ποταμό Φινκε. Η λίμνη έχει πολύ μακρόστενο σχήμα, με μήκος 180 και πλάτος 10 χιλιόμετρα. Είναι η μεγαλύτερη αλμυρή λίμνη σε όλη τη Βόρεια Επικράτεια της Αυστραλίας. Εκτιμάται ότι περιέχει έως και 600 εκατομμύρια τόνους αλατιού, αλλά η εκμετάλλευσή του δεν είναι βιώσιμη εξαιτίας της πολύ απομακρυσμένης τοποθεσίας. Ο πρώτος Ευρωπαίος που έφθασε στη λίμνη ήταν ο εξερευνητής Έρνεστ Τζάιλς, το 1872. Ο Τζάιλς αρχικώς ήθελε να τιμήσει τον ευεργέτη του, βαρόνο Φέρντιναντ φον Μύλερ, βαφτίζοντας τη λίμνη «Λίμνη Φερδινάνδου». Ωστόσο ο Μύλερ τον έπεισε να τιμήσει αντί για αυτόν τον τότε Βασιλέα της Ισπανίας Αμεδαίο Α΄, που είχε νωρίτερα επιδαψιλεύσει τιμητικές διακρίσεις στον Μύλερ. Το αντίστοιχο λήμμα στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σελίδα 643
Τζαράμπουλους

Η Τζαράμπουλους (αραβικά: جَرَابُلُس) είναι συριακή πόλη που διοικητικά ανήκει στο Κυβερνείο του Χαλεπίου, υπό τον de facto έλεγχο της Συριακής Αντιπολίτευσης. Η Τζαράμπουλους βρίσκεται στη δυτική όχθη του ποταμού Ευφράτη. Στην απογραφή του 2004, η πόλη είχε πληθυσμό 11.570 κατοίκους. Ο πληθυσμός έχει αυξηθεί σημαντικά κατά τη διάρκεια του συριακού εμφυλίου πολέμου. Βρίσκεται βόρεια της λίμνης Άσσαντ, ακριβώς νότια των συνόρων Συρίας-Τουρκίας και της τουρκικής πόλης Καρκάμις.

 Στην Εποχή του Χαλκού και του Σιδήρου, ο αρχαιολογικός χώρος που βρισκόταν ακριβώς βόρεια της Τζαράμπουλους (το μισό της οποίας βρίσκεται τώρα στην Τουρκία) ονομαζόταν «Καρχεμίς», στους ελληνικούς και ρωμαϊκούς χρόνους το αρχαίο όνομα της πόλης ήταν Ευρωπός (πολυτονικώς Εὐρωπός)· το οποίο πρέπει να αποτελεί την προέλευση της σύγχρονης μορφής του τοπωνυμίου Τζέραμπις. Η αρχική μορφή του τοπωνυμίου του 18ου αιώνα φαίνεται να ήταν «Ντζέραμπις», που αργότερα βρέθηκε ωστόσο ως «Ντζεράμπουλος» ή «Τζεράμπλους», πιθανότατα προερχόμενη από την Ιεράπολη (σημερινή Μανμπίτζ, στα νοτιοδυτικά). Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Jarabulus στο Wikimedia Commons
Σχολή του Ουλμ

Η Σχολή του Ουλμ (Hochschule für Gestaltung/HfG Ulm,) ήταν μια πρωτοποριακή σχολή σχεδιασμού στο Ουλμ στη Δυτική Γερμανία. Λειτούργησε από το 1953 ως το 1968.

 Οι ιδρυτές της, Inge Aicher-Scholl και Οτλ Αϊχερ θεωρώντας ότι η επανεκπαίδευση και η αναδημιουργία της χώρας είναι συνδεδεμένη με το σχεδιασμό. Χρησιμοποίησαν τη σχολή Μπάουχαους ως παράδειγμα, που λειτούργησε κατά τη διάρκεια της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, και βρήκαν στον Ελβετό αρχιτέκτονα Μαξ Μπιλ έναν υποστηρικτή της ιδέας τους. Το 1955 τελείωσαν τα νέα κτίρια της σχολής με αμερικανική οικονομική βοήθεια. Σύντομα η σχολή ανέπτυξε ένα δικο της προφίλ και στα μέσα της δεκαετίας του 1960 ήταν μια από τις σημαντικότερες σχολές σχεδιασμού στον κόσμο. Το 1968 έκλεισε, επειδή το κρατίδιο της Βάδης-Βυρτεμβέργης σταμάτησε την οικονομική ενίσχυση. Τομείς έρευνας και σπουδών Οπτική επικοινωνία Μεθοδολογία Βιομηχανικός σχεδιασμός Σχεδιασμός συστημάτων Μελέτη περιβάλλοντος Φίλμ HfG-Archiv Ulm
Αρμόνικα

Η αρμόνικα είναι αερόφωνο μουσικό όργανο, παρόμοιο με το ακορντεόν, με μεγάλη ποικιλομορφία. Είναι γνωστή με διάφορες ονομασίες όπως φυσαρμόνικα και πολίτικη αρμόνικα και ήρθε στην Ελλάδα από Μικρασιάτες πρόσφυγες. Τελικά όμως αντικαταστάθηκε από το ακορντεόν και πλέον στην σημερινή εποχή είναι ένα όργανο σχεδόν άγνωστο. Αν και ήταν πολύ σημαντική στο ρεμπέτικο τραγούδι δεν είναι ακόμα αναγνωρισμένος ο ρόλος της.

 Την αρμόνικα τη χρησιμοποιούσαν κυρίως λαϊκοί Έλληνες οργανοπαίχτες οι οποίοι ανέπτυξαν μία διαφορετική τεχνική από αυτή της υπόλοιπης Δυτικής Ευρώπης. Συνήθως με την αρμόνικα αντικαθιστούσαν τα βιολιά, επειδή ο ήχος της έμοιαζε με τον ήχο του βιολιού. Επειδή την χρησιμοποιούσαν αντί για το βιολί έχουμε την εντύπωση πως χρησιμοποιούσαν αρμόνικες με περισσότερες σειρές κουμπιών ώστε να έχουν την δυνατότητα χρωματικής κλίμακας. Οι περισσότεροι καλλιτέχνες δεν έκαναν αλλαγές στο ηχόχρωμα, είχαν δεξιοτεχνική και μονοφωνική μελωδία χωρίς να συνοδεύετε από συγχορδίες και μπάσα.Τον 20ο αιώνα υπήρχαν ήδη πολλοί καλλιτέχνες με αρμόνικα, οι οποίοι έπαιζαν παραδοσιακά και ρεμπέτικα τραγούδια. Η πρώτη αρμόνικα κατασκευάστηκε στην Βιέννη στις αρχές του 19ου αιώνα.Στην Ελλάδα προήλθε από Μικρασιάτες πρόσφυγες και χρησιμοποιήθηκε από Σμυρνιώτες και οργανοπαίχτες λαϊκού και ρεμπέτικου τραγουδιού από τον 19ο αιώνα μέχρι το 1930 . Πλέον έχει εγκαταληφθεί και έχει αντικατασταθεί από το ακορντεόν με αποτέλεσμα η αρμόνικα να είναι σχεδόν άγνωστη σε πολλούς ανθρώπους στην Ελλάδα. Όπως έχει γίνει γνωστό αρμόνικες έχουν χρησιμοποιηθεί και σε δισκογραφήσεις χωρίς ωστόσο να είναι γνωστό το είδος της αρμόνικας. Μπορεί στην Ελλάδα η αρμόνικα να έχει ξεχαστεί όμως σε άλλες χώρες όπως στην Ιταλία και την Πορτογαλία χρησιμοποιείται ακόμα στο λαϊκό τραγούδι και συνεχίζει να είναι ένα γνωστό όργανο. Επίσης, υπάρχουν ακόμη αρμόνικες οι οποίες διατίθενται προς πώληση στην Σμύρνη και την Κωνσταντινούπολη. Η αρμόνικα είναι ένα όργανο παρόμοιο με το ακορντεόν , όμως , έχουν πολλές διαφορές. Η αρμόνικα είναι πιο απλή , μικρότερη και πιο ελαφριά από το ακορντεόν ενώ στο παίξιμο είναι δυσκολότερη και με οξύτερο ήχο. Όμως, οι δύο αυτές ονομασίες, αρμόνικα και ακορντεόν, συχνά συνδέονται.Είναι ένα διατονικό όργανο και στο άνοιγμα και στο κλείσιμο της φυσούνας έχει διαφορετικές νότες με αποτέλεσμα να χρειάζεται συχνό και γρήγορο ανοιγοκλείσιμο. Έχει επίσης μεταλλικές γλωσσίδες , κουμπάκια στο δεξί χέρι και η φυσούνα της είναι χειροκίνητη.