IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κυκλοπεντένιο

To κυκλοπεντένιο (αγγλικά Cyclopentene) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα και υδρογόνο, δηλαδή είναι υδρογονάνθρακας, με μοριακό τύπο C5H8. Πιο συγκεκριμένα, ανήκει στην ομόλογη σειρά των κυκλοαλκενίων, δηλαδή των ακόρεστων αλεικυκλικών υδρογονανθράκων με ένα διπλό δεσμό. Δομικά, κάθε μόριό του αποτελείται από έναν ισοκυκλικό δακτύλιο που αποτελείται από πέντε (5) άτομα άνθρακα, δύο (2) από τα οποία συνδέονται με ένα διπλό δεσμό. Το κυκλοπεντένιο ανήκει στην ομόλογη σειρά των κυκλοαλκενίων, δηλαδή των ακόρεστων υδρογονανθράκων με ένα δακτύλιο και ένα διπλό δεσμό. Ο όρος επεικτείνεται και πέρα της «μητρικής» ένωσης, και σε μια σειρά «θυγατρικών» παραγώγων αυτής, που, μαζί με τη «μητρική», ονομάζονται συλλήβδην «κυκλοπεντένια».

 Το κυκλοπεντένιο μπορεί να ληφθεί μετά από πυρόλυση με ατμό νάφθας. Η μέθοδος αυτή αποδίδει περίπου 2,2 kg κυκλοπροπενίου ανά τόνο (t) νάφθας. Από την άλλη, όμως, μπορεί να παραχθεί πιο αποτελεσματικά με μερική καταλυτική υδρογόνωση 1,3-κυκλοπενταδιενίου: Επίσης, μπορεί να παραχθεί με μερική καταλυτική αφυδρογόνωση κυκλοπεντανίου: Άκόμη, είναι δυνατό να παραχθεί με αναμόρφωση βινυλοκυκλοπροπανίου σε κυκλοπεντένιο. Το χημικά καθαρό κυκλοπεντένιο, στις «κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος», δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι άχρωμο υγρό με οσμή παρόμοια με αυτήν της βενζίνης. Το κυκλοπεντένιο, δίνει αντιδράσεις προσθήκης και αντιδράσεις κυκλοπροσθήκης σε διπλό δεσμό, όπως είναι χαρακτηριστικό των αλκενίων και των κυκλοαλκενίων. Αντιδράσεις υποκατάστασης πραγματοποιούνται σε αλλυλικές θέσης, όπως επίσης συμβαίνει και με τα αλκένια και με τα κυκλοαλκένια. Η κυκλοπεντανόνη μπορεί να συνθεθεί με καταλυτική οξείδωση κυκλοπροπενίου με διοξυγόνο (O2).Ο στερεοεκλεκτικός σχηματισμός του trans-τρικυκλο[5.3.0.02,6]δεκανίου με φωτοχημικό διμερισμό κυκλοπεντενίου είναι ένα απλό παράδειγμα φωτοδιμερισμού με (αυτο)κυκλοπροσθήκη [2+2]: Η παραπάνω αντίδραση δίνει απόδοση 55%. Το κυκλοπεντένιο παράγεται βιομηχανικά σε μεγάλες ποσότητες και χρησιμοποιήθηκε ως μονομερές για τη σύνθεση των πλαστικών, καθώς και σε μια σειρά από (άλλες) χημικές συνθέσεις. Ν. Αλεξάνδρου, Γενική Οργανική Χημεία, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1985: Σελ.126, 6.1. Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982
Ριχίλδη του Αινώ

Η Ριχίλδη, κόμισσα της Φλάνδρας και του Αινώ (1018 – 15 Μαρτίου 1086), Κόμισσα του Αινώ (1040 - 1051) και Κόμισσα της Φλάνδρας (1067-1070) ήταν κόρη ή νύφη του Ρενιέ Ε΄ κόμη του Αινώ και σύζυγος του κόμη της Φλάνδρας Βαλδουίνου ΣΤ΄. Παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο της τον Χέρμαν του Μόν, κόμη του Αινώ (1040) Μετά τον θάνατο του (1049) παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Βαλδουίνο διάδοχο του κόμητος της Φλάνδρας Βαλδουίνου Ε΄ (1051), μαζί του συμβασίλεψε στην Φλάνδρα την τριετία (1067 -1070).

 Ο Βαλδουίνος ΣΤ΄ στο νεκροκρέβατο του (1070) παραχώρησε την Φλάνδρα στον μεγαλύτερο γιο του Αρνούλφο και το Αινώ στον δεύτερο γιο του Βαλδουίνο υπό τον όρο αν πεθάνει πριν τον Αρνούλφο το Αινώ θα κληροδοτηθεί στον αδελφό του. Ο Βαλδουίνος ΣΤ΄ ανέθεσε στον μικρότερο αδελφό του Ροβέρτο Α΄ την κηδεμονία του μικρού Αρνούλφου και του εγγυήθηκε την ασφάλεια του δικού του γιου Ροβέρτου ενώ τον έβαλε να ορκιστεί ότι θα είναι πιστός στον Αρνούλφο, την σύζυγο του Ριχίλδη όρισε συμβασιλέα του Ροβέρτου μέχρι την ενηλικίωση του μικρού Αρνούλφου. Μετά τον θάνατο του συζύγου της ο μικρότερος κουνιάδος της Ροβέρτος καταπάτησε τον όρκο που είχε δώσει και διεκδίκησε την διαδοχή, η Ριχίλδη ζήτησε την βοήθεια του Φιλίππου Α΄ της Γαλλίας. Ο Γάλλος βασιλιάς τον κάλεσε να εμφανιστεί μπροστά του αλλά εκείνος το αρνήθηκε και συνέχισε την αντίσταση απέναντι στον Αρνούλφο και την Ριχίλδη. Ο Φίλιππος Α΄ ετοίμασε στρατό να του επιτεθεί σε συνεργασία με τους Νορμανδούς της θείας του Αρνούλφου Ματθίλδης υπό την ηγεσία του Γουλιέλμου Φίτζομπορν, 1ο κόμη του Χέρεφορντ που παντρεύτηκε η Ριχίλδη σε τρίτο γάμο. Στην μάχη του Κάσσελ που ακολούθησε σκοτώθηκαν τόσο ο μεγαλύτερος γιος της Αρνούλφος όσο και ο τρίτος της σύζυγος η Ριχίλδη συνελήφθη και φυλακίστηκε. O Φίλιππος Α΄ της Γαλλίας αναγνώρισε τον κουνιάδο της Ροβέρτο νέο κόμη της Φλάνδρας. Η Ριχίλδη και ο μικρότερος γιος της Βαλδουίνος Β΄ κράτησαν το Αινώ αλλά δεν εγκατέλειψαν τις προσπάθειες τους να ανακτήσουν την Φλάνδρα. Η Ριχίλδη έκτισε το κάστρο του Μπομόντ με ένα αβαείο αφιερωμένο στον Άγιο Βενάντιο, με τον γιο της Βαλδουίνο ίδρυσε το μοναστήρι του Σαιν Ντενίς αν Μπροκερουά, στο τέλος της ζωής της αποσύρθηκε στο αβαείο του Μεσίν όπου και πέθανε στις 15 Μαρτίου 1086. Με τον πρώτο της σύζυγο Χέρμαν του Αινώ κόμη του Αινώ δεν απέκτησε παιδιά. Με τον δεύτερο σύζυγο της Βαλδουίνο ΣΤ΄ της Φλάνδρας απέκτησε : Αρνούλφος Γ΄ της Φλάνδρας Βαλδουίνος Β΄ του ΑινώΜε τον τρίτο σύζυγο της ευγενή Γουλιέλμο Φίτζομπορν δεν απέκτησε παιδιά. Karen S. Nicholas, 'Countesses as Rulers in Flanders', Aristocratic Women in Medieval France, Ed. Theodore Evergates (Philadelphia : University of Pennsylvania Press, 1999) Detlev Schwennicke, Europäische Stammtafeln: Stammtafeln zur Geschichte der Europäischen Staaten, Neue Folge, Band II (Marburg, Germany: Verlag von J. A. Stargardt, 1984) Gilbert of Mons, Chronicle of Hainaut, Trans. Laura Napran (Woodbridge: The Boydell Press, 2005) Renee Nip, 'The Political Relations between England and Flanders (1066–1128)', Anglo-Norman Studies 21: Proceedings of the Battle Conference 1998, Ed. Christopher Harper-Bill (Woodbridge: The Boydell Press, 1999) ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΚΟΜΗΤΩΝ ΤΗΣ ΦΛΑΝΔΡΑΣ
Βρετάνη (διοικητική περιοχή)

Η Βρετάνη είναι διοικητική περιοχή της Γαλλίας. Καταλαμβάνει τη χερσόνησο στο βορειοδυτικό τμήμα της χώρας, έχει 3 εκατομμύρια κατοίκους και έκταση 27.208 τ.χλμ.. Πρωτεύουσα είναι η πόλη Ρεν. Η περιοχή χωρίζεται σε τέσσερις διοικητικές περιφέρειες. Διαθέτει σημαντική ιστορική και φυσική κληρονομιά. Είναι δημοφιλής τουριστικός προορισμός στη Γαλλία. Άλλη μεγάλη πόλη είναι η Βρέστη, παραλιακά στον Ατλαντικό, η οποία αποτελεί τη δυτικότερη πόλη της Γαλλίας. Πολλές φορές στην περιφέρεια της συμπεριλαμβανόταν και η γειτονική μεγάλη πόλη της Ναντ που τελικά το 1941 έγινε πρωτεύουσα στον γειτονικό νομό της Λουάρ-Ατλαντίκ (Loire-Atlantique).

 Η Βρετάνη σύμφωνα με ιστορικά κριτήρια χωρίζεται σε εννέα περιοχές : Κάτω Βρετάνη : Λεόν, Τρεγκόρ, Κορνουάιγ και Βαννεταί Άνω Βρετάνη : Περιοχή του Σαιν-Μπριέκ, Περιοχή του Σαιν-Μαλό, Περιοχή Dol, την πόλη Ρεν και την πόλη Ναντ. Το κλίμα της Βρετάνης είναι εξαιρετικά ήπιο, ειδικά κατά μήκος των ακτών, με διαφορά θερμοκρασίας ανάμεσα στο καλοκαίρι και το χειμώνα 10 °C περίπου. Ο Βορειοδυτικός άνεμος (noroît στα γαλλικά, gwalarn στα βρετονικά) κυριαρχεί στο Βορρά. Οι βροχές είναι αρκετά συχνές ενώ στα νότια παράλια, Λοριάν και Πορνίκ, η ετήσια ηλιοφάνεια είναι περισσότερη από 2000 ώρες το χρόνο. Στα αρχαία χρόνια, η περιοχή ήταν συνδεδεμένη με κελτικές φυλές που βρίσκονταν απ' ευθείας σε επαφή με τα Βρετανικά Νησιά, απ' όπου προήλθε και η τοπική ονομασία. Κατοικείτο από τους Βρετόνους, των οποίων η γλώσσα (βρετονικά) διαφοροποιούνταν από την κοινή Γαλλική, κάτι που έκανε τους Άγγλους πολλές φορές να διεκδικήσουν την περιοχή με στρατιωτικές επιθέσεις. Αποτελούσε ανεξάρτητο δουκάτο, που διοικείτο από τον Καπετιδικό κλάδο του Ντρε, απογόνους του δούκα Ροβέρτου του Ντρε, μικρότερου γιου του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου ΣΤ΄. Πρώτος δούκας από την οικογένεια του Ντρε ήταν ο Πέτρος Α΄ της Βρετάνης (1190 - 1251), που παντρεύτηκε τη διάδοχο του δουκάτου Αλίκη, ενώ ως τότε βρισκόταν υπό την κατοχή των βασιλέων της Αγγλίας Πλανταγενετών. Οι δούκες της Βρετάνης βρίσκονταν πολλές φορές αντίπαλοι με το γαλλικό στέμμα και έκαναν απόπειρες ανεξαρτητοποίησής τους. Συγχωνεύτηκε με το γαλλικό στέμμα, όταν η κληρονόμος του δουκάτου Άννα της Βρετάνης (1477 - 1514) παντρεύτηκε συνεχόμενα δυο Γάλλους βασιλείς, τους Κάρολο Η΄ και Λουδοβίκο ΙΒ΄, μετά από συμφωνία που είχε κάνει. Η ίδια η Άννα ήθελε να δημιουργήσει ανεξάρτητο κράτος και να παντρευτεί τον Μαξιμιλιανό των Αψβούργων, αλλά ο Κάρολος Η΄, χρησιμοποιώντας στρατιωτικά μέσα, την ανάγκασε να τον παντρευτεί ενσωματώνοντας το δουκάτο στη Γαλλία. Βρετάνη (θωρηκτό), εκ του οποίου προήλθε η ομώνυμη γαλλική κλάση θωρηκτών. Επίσημος ιστότοπος
Εσκούδο

Το εσκούδο (escudo, πορτογαλικά: "ασπίδα") είναι νομισματική μονάδα που χρησιμοποιήθηκε ιστορικά στην Πορτογαλία και στις αποικίες της στη Νότια Αμερική, την Ασία και την Αφρική. Αρχικά η αξία του ήταν 16 αργυρά ρεάις. Το εσκούδο του Πράσινου Ακρωτηρίου και το πρώην πορτογαλικό εσκούδο (PTE), το καθένα υποδιαιρούμενο σε 100 σεντάβο, ονομάζονται από το ιστορικό νόμισμα. Το σύμβολό του ορίζεται με το γράμμα S και δύο κάθετες ράβδους που τοποθετούνται μεταξύ των μονάδων και της υποδιαίρεσης.

 Εσκούδο του Πράσινου Ακρωτηρίου: Έγινε το κοινό νόμισμα της χώρας το 1914. Αν και η χώρα ανεξαρτητοποιήθηκε από την Πορτογαλία το 1975, το εσκούδο παρέμεινε το νόμισμα, διατηρώντας μια λίγο - πολύ σταθερή ισοτιμία απέναντι στο πορτογαλικό εσκούδο. Εσκούδο Πορτογαλίας Εσκούδο Σάο Τομέ και Πρίνσιπε : νόμισμα της περιόδου 1914 - 1977. Εσκούδο Ανγκόλας : νόμισμα της Αγγκόλας κατά τη διάρκεια της πορτογαλικής κυριαρχίας στη χώρα, ειδικότερα κατά τις περιόδους 1914 - 1928 και 1958 - 1977. Υποδιαιρούνταν σε 100 σεντάβος. Εσκούδο Ανατολικού Τιμόρ : νόμισμα μεταξύ της περιόδου 1959 - 1976. Αντικατέστησε το πατάκα ( pataca ) και αντικαταστάθηκε από τη ρουπία Ινδονησίας Εσκούδο Γουινέας - Μπισάου : νόμισμα κατά την περίοδο 1917 - 1975. Εσκούδο Μοζαμβίκης : νόμισμα της χώρας κατά την περίοδο 1914 - 1980 Εσκούδο της Πορτογαλικής Ινδίας Εσκούδο Χιλής : νόμισμα της χώρας κατά την περίοδο 1960 - 1975, μεταβατική περίοδο μεταξύ του παλαιού πέσο και του νέου (τωρινού) πέσο. Υποδιαιρούνταν σε 100 τσεντέσιμο.
323

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 323 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 323 (CCCXXIII ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Τρίτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Σεβήρου και Ρουφίνου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1076 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 323 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Ο Αυτοκράτορας Μέγας Κωνσταντίνος νικά τους εισβολείς Γότθους και Σαρμάτες βόρεια από από τον Ίστρο Ποταμό (Δούναβη) στη Δακία και αξιώνει τον τίτλο του Σαρματικού Μαξίμου. Κίνα Ο διάδοχος του θρόνου Τζιν Μινγκντί διαδέχεται τον Τζιν Γιουαντί ως αυτοκράτορα της Ανατολικής Δυναστείας των Τζιν. Θρησκεία Το ποιητικό έργο Μπανκέ (Θάλεια) του γεννημένου στη Λιβύη Αιγυπτίου Χριστιανού ιερέα Αρείου, σε ηλικία 73 ετών, εκφράζει το δόγμα πως ο Ιησούς ο Ναζωραίος δεν είχε την ίδια υπόσταση με τον Θεό, αλλά παρ' όλα αυτά διέθετε μία πεπερασμένη φύση. Ως ασκητής καθοδηγούσε μία Χριστιανική κοινότητα κοντά στην Αλεξάνδρεια και βρισκόταν υπό την υποψία της αίρεσης. Ο Άρειος γράφει στον πρώην συμμαθητή του Ευσέβιο, επίσκοπο Νικομηδείας, ζητώντας του υποστήριξη. Ο Ευσέβιος γράφει σε άλλους επισκόπους και όταν ο Άρειος καταδικάζεται τον Σεπτέμβριο, ο Ευσέβιος του παρέχει καταφύγιο και διοργανώνει μία σύνοδο στη Βιθυνία τον Οκτώβριο, η οποία ανατρέπει τον αφορισμό του Αρείου (βλέπε Πρώτη Σύνοδος της Νίκαιας, 325) Κώνστας, Ρωμαίος αυτοκράτορας (άλλο πιθανό έτος γέννησης το 320) (πεθαίνει το 350) 3 Ιανουαρίου - Τζιν Γιουανντί, αυτοκράτορας της Δυναστείας των Τζιν (γεννιέται το 276) Τζανγκ Μπιν, Κινέζος σχεδιαστής στρατηγικής των Τζιά στο Μετέπειτα Τζάο
Σουηδοί της Εσθονίας

Οι Σουηδοί της Εσθονίας (σουηδικά: estlandssvenskar, εσθονικά: rannarootslased) είναι μια σουηδική μειονότητα που παραδοσιακά κατοικεί στις παράκτιες περιοχές και τα νησιά της δυτικής και βόρειας Εσθονίας. Η αρχή της μόνιμης κατοίκησης των Σουηδών σε αυτές τις περιοχές (γνωστή ως Άιμπολαντ) χρονολογείται στον 13ο και 14ο αιώνα, όταν οι σουηδόφωνοι πρόγονοί τους έφθασαν στην Εσθονία από τα εδάφη της σημερινής Σουηδίας και Φινλανδίας. Σχεδόν όλη η σουηδική μειονότητα της Εσθονίας κατέφυγε στη Σουηδία κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, με αποτέλεσμα μόνο λίγοι από αυτούς να μείνουν πίσω, οι απόνονοι των οποίων διαμένουν μόνιμα στην Εσθονία ως σήμερα.

 Δεν υπάρχουν πληθυσμιακά στοιχεία σχετικά με τους πρώτους αιώνες κατοίκισης των Σουηδών στην Εσθονία. Κατά το τέλος της Τευτονικής περιόδου, υπήρχαν περίπου 1.000 σουδικές οικογένειες, με περίπου 1.500 Σουηδούς στην πρωτεύουσα Ταλίν (σουηδικά: Reval). Υπολογίζεται ότι ο συνολικός πληθυσμός εκείνη την εποχή ήταν περίπου 5-7 χιλιάδες Σουηδοί, περίπου το 2-3% του πληθυσμού της περιοχής . Η Ρωσική Απογραφή του 1897 κατέγραψε την σουηδική μειονότητα σε 5.768 κατοίκους (1,39% του πληθυσμού) στο Κυβερνείο της Εσθονίας. Η πλειοψηφία των Σουηδών ζούσε στην κομητεία Βίεκ, όπου αποτελούσαν το 5,6% του εκεί πληθυσμού.Η απογραφή του 1922 κατέγραψε στην Εσθονία ένα συνολικό πληθυσμό 1.107.059 κατοίκων, από τους οποίους οι Σουηδοί αποτελούσαν μόλις το 0,7%, περίπου 7.850 άνθρωποι. Ωστόσο, αυτή η μειονότητα αποτελούσε την πλειοψηφία σε μερικές περιοχές, όπως το Ρουχνού, Βόρμσι και Ριγκούλντι. Στην απογραφή του 1934 παρατηρούμε μια μικρή μείωση, με 7.641 Σουηδούς καταγεγραμμένους. Μέχρι την έκρηξη του Δευτέρου Παγκόσμιου Πολέμου, ο πληθυσμός εκτιμάται ότι έφθασε τις 10.000, όμως περίπου 9.000 από αυτούς αναγκάστηκαν να καταφύγουν στη Σουηδία λόγω του πολέμου. Δεν υπάρχει κάποια κοινή διάλεκτος της σουηδικής γλώσσας που να χρησιμοποιείται από τους Σουηδούς της Εσθονίας. Οι διάλεκτοι κατατάσσονται στις λεγόμενες ανατολικές διαλέκτους της σύγχρονης σουηδικής γλώσσας. Το νησί Ρουχνού έχει τη διάλεκτο του, στα νησιά Βόρμσι-Νοαρούτσι-Ριγκούλντι, επίσης, υπάρχει ξεχωριστή διάλεκτος, ενώ συναντάμε και μια διαφορετική σουηδική διάλεκτο στις τοποθεσίες Πάκρι-Βιχτερπάλου. Η διάλεκτος Χιούμα ομιλείται ακόμα από μερικούς κατοίκους του Γκαμαλσβένσκμπι. Svenska Yle Arkivet: Estlandssvenskar 1991 och 1998 Svenska Yle Arkivet: Estlandssvenskar på Ormsö 1989 Αρχειοθετήθηκε 2013-12-08 στο Wayback Machine. Brief information about verbs in Estonian Swedish in the 19th century Αρχειοθετήθηκε 2017-10-20 στο Wayback Machine. Estonian Institute: Estonian Swedes Estonian Swedes embrace cultural autonomy rights Ethnic Minorities in Estonia Gammalsvenskby: the true story of Swedish settlement in Ukraine Statistics Estonia: Population by Ethnic Group, Nationality, Mother Tongue, and Citizenship Estlandssvenskarna i Estland - har upprättat kulturellt självstyre (στα σουηδικά) Karl Friedrich Wilhelm Rußwurm: Eibofolke oder die Schweden an der Küste Esthlands und auf Runö, eine ethnographische Untersuchung mit Urkunden, Tabellen und lithographirten Beilagen. Reval 1855. E-Text (στα γερμανικά)
Μαργαρίτα του Λ'Αιγκλ

Η Μαργαρίτα, γαλλ. Marguerite (απεβ. 1141) από τον Οίκος του Λ'Αιγκλ ήταν κόρη του κυρίου του Λ'Αιγκλ και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Ναβάρρας.

 Ήταν κόρη του Γιλβέρτου κυρίου του Λ'Αιγκλ και της Γιουλιάνας του Περς, κόρης του Γοδεφρείδου Β΄ κόμη του Περς. Αν και ο πατέρας της ήταν Νορμανδός (το Αιγκλ είναι στη Νορμανδία), η εκ μητρός μάμμη της ήταν η Βεατρίκη του Μοντιντιέ, της οποίας η αδελφή Φελίσια του Ρουσύ ήταν σύζυγος του Σάντσο Ραμίρεθ της Αραγωνίας & Παμπλόνας. Ο θείος της Ροτρού Γ΄ κόμης του Περς είχε χάσει τη σύζυγό του, τον γιο του και δύο ανιψιούς, τους Εργκενούλφ και Γοδεφρείδο (αδελφούς της Μαργαρίτας) το 1120 στο ναυάγιο του Λευκού Πλοίου. Έπειτα από αυτή την τραγωδία, ο Ροτρού Γ΄ άφησε τη Γιουλιάνα υπεύθυνη της κομητείας του τού Περς και μετέβη στην Αραγωνία, όπου είχε παλαιότερα πολεμήσει. Τότε κανόνισε τον γάμο της Μαργαρίτας. Ο σύζυγός της Γκαρθία έγινε απροσδόκητα βασιλιάς της Ναβάρρας. Επικύρωσε τα δικαιώματα και προνόμια της εκκλησίας της Παμπλόνας με τη συμβουλή της "συζύγου του Μαργαρίτες βασίλισσας" σε καταστατικό του 1135. Παντρεύτηκε το 1130 τον Γκαρθία Ραμίρεθ τότε κύριο του Μονθόν, που 4 έτη μετά έγινε βασιλιάς της Ναβάρρας. Είχε τέκνα: Σάντσο ΣΤ΄ 1132-1194, βασιλιάς της Ναβάρρας. Λευκή μετά το 1133-1156, παντρεύτηκε τον Σάντσο Γ΄ των Ιβρέα βασιλιά της Καστίλης. Μαργαρίτα π.1135-1183, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Α΄ των Ωτβίλ βασιλιά της Σικελίας.Η σχέση του Γκαρθία με τη Μαργαρίτα ήταν πάντως ασταθής. Αυτή υποτίθεται ότι είχε πολλούς εραστές και έδειχνε εύνοια στους Γάλλους συγγενείς της. Έκανε έναν δεύτερο γιο: (Ροδρίγο) Ερρίκος 1144-π.1175, κόμης του Μοντεσκαλιόζο,που ο άνδρας της αρνήθηκε να αναγνωρίσει. Δεν τον νομιμοποίησε ποτέ, ακόμη και μετά το τέλος της Μαργαρίτας. Εθεωρείτο ευρέως νόθος, αν και η αδελφή του Μαργαρίτα δεν του συμπεριφέρθηκε ποτέ ως τέτοιον. Ο Ερρίκος σίγουρα δεν συμπεριφερόταν, ποτέ, διαφορετικά, από το να είναι γιος του βασιλιά. Η Μαργαρίτα απεβίωσε σε έλλειψη εύνοιας το 1141. Ο Γκαρθία έπειτα έκανε δεύτερο γάμο. Ωστόσο η νεότερη κόρη της τη θυμόταν με στοργή. Luscombe, David; Riley-Smith, Jonathan, eds. (2004). The New Cambridge Medieval History: Volume 4, C.1024-c.1198, Part II. Cambridge University Press. Thompson, Kathleen (2002). Power and Border Lordship in Medieval France: The County of the Perche, 1000-1226. The Boydell Press.
Νικολάι Τοντόροφ

Ο Νικολάι Τοντόροφ (βουλγαρικά: Николай Тодоров Тодоров‎) (6 Ιουνίου 1921 - 27 Αυγούστου 2003) ήταν Βούλγαρος ιστορικός και διανοούμενος που διετέλεσε για μία μικρή περίοδο Πρόεδρος της Βουλγαρίας.

 Γεννήθηκε στην Βάρνα της Βουλγαρίας. Σπούδασε ιατρική και ιστορία στο Πανεπιστήμιο της Σόφιας και εν συνεχεία εργάστηκε ως ερευνητής στο Ινστιτούτο Ιστορίας της Βουλγαρικής Ακαδημίας Επιστημών και στο Ινστιτούτο Σλαβικών Σπουδών της Σοβιετικής Ακαδημίας Επιστημών της Μόσχας.Εν συνεχεία επέστρεψε στη Σόφια, όπου δίδαξε για πρώτη φορά το μάθημα μοντέρνας και σύγχρονης ιστορίας των βαλκανικών λαών. Το 1964, ύστερα από προσπάθειές του, ίδρυσε το Ινστιτούτο Βαλκανικών Σπουδών, στο οποίο διετέλεσε διευθυντής για είκοσι πέντε (25) χρόνια. Χρημάτισε επίσης μέλος και αντιπρόεδρος της Ακαδημίας της Βουλγαρίας.Το επιστημονικό του έργο εστιάζει στην περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας καθώς και στη ζωή των βαλκανικών πόλεων. Εξίσου σημαντικό, και γνωστό, είναι το έργο για την ελληνική επανάσταση του 1821, το οποίο έχει αποτυπωθεί στα βιβλία του υπό τον τίτλο "Η βαλκανική διάσταση της επανάστασης του 1821" και "Η Φιλική Εταιρεία και οι Βούλγαροι".Παράλληλα με το ακαδημαϊκό του έργο ανέπτυξε σημαντική διπλωματική δραστηριότητα διατελώντας πρέσβης της Βουλγαρίας στην Αθήνα την περίοδο 1978 - 1983.Την περίοδο 1990 - 1991 εξελέγη πρόεδρος της 7ης Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης ενώ ανέλαβε και προσωρινός Πρόεδρος της Βουλγαρίας κατά το διάστημα 17 Ιουλίου 1990 - 1 Αυγούστου 1990.Ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει τρία παιδιά, μεταξύ των οποίων και την Μαρία Τοντόροβα, καθηγήτρια της βαλκανικής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόις.
Εκκλησία του Αγίου Λεοπόλδου (Στάινχοφ)

Η Εκκλησία του Αγίου Λεοπόλδου του Στάινχοφ ή απλά Εκκλησία του Στάινχοφ (γερμανικά:Kirche am Steinhof), είναι το ρωμαιοκαθολικό ορατόριο του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου του Στάινχοφ στη Βιέννη, στην Αυστρία. Κατασκευάστηκε μεταξύ 1904 και 1907 με σχέδια του Όττο Βάγκνερ και θεωρείται σημαντικότατη εκκλησία ρυθμού Αρ Νουβό.

 Η Εκκλησία του „Λεοπόλδου“, γνωστότερη ως Εκκλησία του Στάινχοφ (ή επίσης Εκκλησία του Όττο Βάγκνερ στο Στάινχοφ) προέκυψε κατά την ανέγερση του Ιδρύματος Θεραπείας και Περίθαλψης Νευρασθενών και Ψυχικά Ασθενών του Κρατιδίου της Κάτω Αυστρίας στο Στάινχοφ μεταξύ 1904 και 1907. Ο επιφορτισμένος με τον σχεδιασμό αρχιτέκτονας Όττο Βάγκνερ είχε να λάβει υπόψη ότι αφορούσε μια εκκλησία σε χώρο νοσηλευτικού ιδρύματος για ψυχικά ασθενείς και συζήτησε με τος γιατρούς και το θεράπον προσωπικό τις ειδικές ανάγκες ενός τέτοιου οικοδομήματος. Συμπεριλήφθηκε ιατρείο, τουαλέτες και έξοδοι κινδύνου ενώ τα καθίσματα δεν έφεραν αιχμηρές γωνίες για να αποοφευχθοην τραυματισμοί. Ο Βάγκνερ, ο οποίος στα εγχειρήματά του επεδείκνε ιδιαίτερη μ΄ριμνα για τα θεματα υγιεινής, σχεδίασε αντί ενός συνηθισμένου δοχείου με αγίασμα μια παραλλαγή με αγιασμένο νερό που έσταζε, ώστε να μειωθεί ο κίνδυνος μετάδοσης λοιμώξεων. Den Boden konzipierte er zum Altarraum hin abfallend, damit die Patienten in den hinteren Reihen besser nach vorne sehen konnten. Επιπλέον Außerdem gab es nicht nur für das Pflegepersonal, αλλά και ξεχωριστές είσοδοι για τους άρρενες και του θηλυκο΄ς ασθενείς, da zur damaligen Zeit in Nervenheilanstalten Geschlechtertrennung vorgeschrieben war. Aus Geldmangel wurden allerdings der Kreuzweg, die Unterkirche für Protestanten und die Synagoge für Juden nicht mehr realisiert. Auch eine Heizung wurde nicht mehr installiert. Στις 8 Οκτωβρίου 1907 η εκκλησία εγκαινιάστηκε από τον Αρχιδούκα Φραγκίσκο Φερδινάνδο. But opinions regarding Wagner's unusual design were varied.article H πιο πρόσφατη και πιο εκτεταμένη αποκατάσταση άρχισε τον Ιούνιο του 2000. Το πρώτο εγχείρημα ήταν η εκ νέου επιχρύσωση του εξωτερικού θόλου με φύλλα χρυσού πάχους έκαστο 0.01 mm, συνολικής μάζας 2 kg. Η βάση του θόλου ανανεώθηκε με φύλλα χαλκού τα οποία είχαν υποστεί προεπεξεργασία τεχνητής πατίνας. Otto Antonia Graf: Otto Wagner. Band 1: Das Werk des Architekten 1860–1902. 2. Auflage, Böhlau, Wien u. a. 1994, ISBN 3-205-98224-X, S. 400–420 (Schriften des Instituts für Kunstgeschichte. Akademie der Bildenden Künste Wien. 2, 1). Elisabeth Koller-Glück: Otto Wagners Kirche am Steinhof. Edition Tusch, Wien 1984, ISBN 3-85063-157-5. Official site in German Older picture Pictures and short description{commonscat}} Website des Wiener Krankenanstaltenverbundes mit aktuellen Öffnungs- und Führungszeiten Kirche am Steinhof, Eintrag in der nextroom architektur datenbank Filme über die Kirche im Österreich-Lexikon von aeiou Die Kirche am Steinhof Artikel des Bundesdenkmalamts (BDA) zur Restaurierung der Kirche (Dezember 2006)
Βρωμιούχο αμμώνιο

Το βρωμιούχο αμμώνιο (αγγλ. ammonium bromide), με χημικό τύπο NH4Br, είναι το αμμωνιακό άλας του υδροβρωμικού οξέος.Η ένωση αυτή κρυσταλλώνεται σε άχρωμα πρίσματα, με αλατούχα γεύση. Εξαχνώνεται με τη θέρμανση, ενώ είναι εξαιρετικά υδατοδιαλυτή. Με την έκθεση στον αέρα αποκτά σταδιακά κίτρινο χρώμα λόγω της οξείδωσης των ανιόντων βρωμίου (Br-) σε βρώμιο (Br2).

 Το βρωμιούχο αμμώνιο μπορεί να παρασκευαστεί με απευθείας αντίδραση του υδροβρωμίου με την αμμωνία. NH3 + HBr → NH4BrΜπορεί επίσης να παρασκευαστεί με την αντίδραση της αμμωνίας με διβρωμιούχο σίδηρο, που δύναται να ληφθεί με διέλευση υδατικού διαλύματος βρωμίου πάνω από ρινίσματα σιδήρου. 2NH3 + FeBr2 + 2H2O → 2 NH4Br + Fe(OH)2 Το βρωμιούχο αμμώνιο είναι ένα ασθενές οξύ με pKa ~ 5 στο νερό. Είναι ένα όξινο άλας εφόσον το ιόν αμμωνίου υδρολύεται ελαφρώς στο νερό. Το βρωμιούχο αμμώνιο είναι ισχυρός ηλεκτρολύτης όταν διαλύεται σε ύδωρ: NH4Br(s) → NH4+ (aq) + Br− (aq)Το βρωμιούχο αμμώνιο τυπικά αποσυντίθεται σε αμμωνία και υδροβρώμιο όταν θερμαίνεται σε υψηλές θερμοκρασίες, όπως ακολούθως: NH4Br → NH3 + HBr Σήμερα το βρωμιούχο αμμώνιο χρησιμοποιείται για τις εξής εφαρμογές: για φωτογραφία σε φιλμ σε πλάκες και χαρτιά για πυραντοχή του ξύλου και προϊόντων του στη λιθογραφία σε διαδικασίες χαρακτικής ως αναστολέας διάβρωσης σε φαρμακευτικά σκευάσματα.
Red Bull GmbH

Η Red Bull GmbH είναι αυστριακή εταιρεία ποτοποιίας, η οποία εμπορεύεται το ενεργειακό ποτό Red Bull. Το 2011 ένα σύνολο 4.631 δισεκατομμυρίων συσκευασιών είχαν πωληθεί σε περισσότερες από 161 χώρες παγκοσμίως. 8.294 συνολικά εργαζόμενοι διαχειρίστηκαν 4.25 δισεκατομμύρια ευρώ σε έσοδα. Τα κεντρικά γραφεία της Red Bull GmbH βρίσκονται στο Φουσλ αμ Ζε της Αυστρίας.

 Ο Αυστριακός επιχειρηματίας Ντίτριχ Μάτεσιτς και ο Ταϊλανδός επιχειρηματίας Τσαλέο Γιουβίντια ίδρυσαν την Red Bull GmbH το 1984. Ενώ εργαζόταν για λογαριασμό της γερμανικής βιομηχανίας Blendax (η οποία αγοράστηκε αργότερα από την Procter & Gamble) το 1982, ο Μάτεσιτς ταξίδεψε στην Ταϊλάνδη και συνάντησε τον Τσαλέο, ιδιοκτήτη της TC Pharmaceutical. Εκεί ανακάλυψε ότι το αναψυκτικό Krating Daeng, το οποίο παραγόταν από την εταιρεία του Τσαλέο στη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, τον βοηθούσε να ξεπεράσει το jet lag του. Βλέποντας τα πιθανά επιχειρηματικά οφέλη του συγκεκριμένου προϊόντος, συνεργάστηκε με τον Τσαλέο για την εισαγωγή του συγκεκριμένου αναψυκτικού στην Ευρώπη. Μέσω της μεταξύ τους συμφωνίας, οι δύο αυτοί συνέταιροι επένδυσαν ο καθένας τους $500,000 για την ίδρυση της Red Bull GmbH. Ως αντάλλαγμα θα λάμβαναν ο καθένας τους ένα μετοχικό πακέτο της τάξεως των 49% στην εταιρεία, με το υπόλοιπο ποσοστό των μετοχών, της τάξεως του 2%, να καταλήγει στο γιο του Τσαλέο, Τσαλέρμ. Συμφώνησαν επίσης ότι ο Μάτεσιτς θα αναλάμβανε την διοίκηση της επιχείρησης.Μεταξύ του 1984 και του 1987 η Red Bull GmbH άλλαξε την συνταγή του Krating Daeng, ώστε αυτό να ανταποκρίνεται καλύτερα στα ευρωπαϊκά γούστα ενανθρακώνοντας το ποτό και δίνοντάς του μια λιγότερο γλυκιά γεύση. Το 1987 η εταιρεία εισήγαγε το αλλαγμένο ενεργειακό της ποτό στην Αυστρία υπό την ονομασία Red Bull. Συνάντησε μεγάλη ανταπόκριση εκεί μέσω της προώθησής του σε νεαρούς επιχειρηματίες. Η εταιρεία επεκτάθηκε στην Ευρώπη στη διάρκεια των αρχών της δεκαετίας του 1990, εισερχόμενη και στην αγορά των Ηνωμένων Πολιτειών κατά το 1997, καταλαμβάνοντας το 75% της εγχώριας αγοράς σε χρονική διάρκεια ενός έτους. Η οικονομική ευμάρεια των ιδρυτών της Red Bull αυξήθηκε κατακόρυφα, σε συνδυασμό με την επιτυχία που αυτή συνάντησε, ώστε τον Μάρτιο του 2012 τόσο ο Τσαλέο όσο και ο Μάτεσιτς είχαν εκτιμώμενα έσοδα της τάξεως των $5.3 δισεκατομμυρίων έκαστος. Σήμερα η Red Bull GmbH είναι παρούσα σε περισσότερες από 164 χώρες παγκοσμίως και έχει προσωπικό 8.000 υπαλλήλων. Το πλέον γνωστό προϊόν της, το Red Bull, παραμένει το μεγαλύτερο σε κατανάλωση στον κόσμο ενεργειακό ποτό με συνολικά 5,2 δισεκατομμύρια να έχουν πουληθεί για το 2012. Επίσημος ιστότοπος
Κορτέ

Το Κορτέ (στα κορσικανικά Corti, προφέρεται ως [ˈkɔːr.ti]) είναι γαλλική κοινότητα του νομού της Άνω Κορσικής και της ημιαυτόνομης περιοχής της Κορσικής, η οποία κατέχει τον βαθμό της υπονομαρχίας στην τοπική αυτοδιοικητική οργάνωση. Αποτελεί ιστορική πρωτεύουσα του νησιού. Το φρούριο του φιλοξενεί από το 1997, το Μουσείο της Κορσικής. Οι κάτοικοί του αποκαλούνται Cortenais (Cortinesi στα κορσικανικά).

 Η πόλη βρίσκεται στο κέντρο της Κορσικής, σε απόσταση 68 χιλιομέτρων από την Μπαστιά και 81 χιλιομέτρων από το Αζαξιό, πόλεις με τις οποίες συνδέεται μέσω της Εθνικής Οδού 193 και από την σιδηροδρομική γραμμή Μπαστιά-Αζαξιό (Σιδηροδρομικός Σταθμός του Κορτέ του δικτύου των Σιδηροδρόμων Κορσικής). Αποτελεί το σημαντικότερο αστικό κέντρο των ενδότερων περιοχών του νησιού. Η πόλη βρίσκεται στην συμβολή των ποταμών Ταβινιάνο και Ρεστόνικα, σε ύψος 450 μέτρων, στους πρόποδες ενός φρουρίου πάνω σε έναν απόκρημνο βράχο. Το Κορτέ βρίσκεται στους πρόποδες του ορεινού όγκου του Μόντε Ροτόντο, δεύτερου μεγαλύτερου όρους του νησιού. Η κοινότητα περιλαμβάνει το σύνολο της κοιλάδας της Ρεστόνικα, ενώ μοιράζεται το οροπέδιο του Ταβινιάνο με το Κασαματσιόλι. Περιλαμβάνει αρκετές σημαντικές βουνοκορφές όπως το Μόντε Ροτόντο (2.622 μ.), το Μόντε Κάρντο (2.453 μ.) και η Πούντα άλλε Πόρτε (2.313 μ.). Το Κορτέ υπήρξε κατά το παρελθόν πρωτεύουσα της Κορσικής, όταν αυτή είχε καταστεί μια αυτόνομος Κορσικανική Δημοκρατία. Έδρα του Palazzu Naziunale υπό τον Πασκάλ Παολί, ήδη, από εκείνη την εποχή φιλοξενούσε πανεπιστήμιο, το οποίο διατηρείται ανοιχτό έως σήμερα. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και την ιταλική κατοχή, τα πρώτα μέλη της Μυτικής Αποστολής Περλ Χάρμπορ (Τουσσαίν και Πιέρ Γκριφί, Λοράν Πρετζιοζί και Ροζέ ντε Σωλ) ήρθαν να συντονίσουν τις ενέργειες του 2ου δικτύου αντίστασης αφού πρώτα δημιούργησαν το πρώτο στην περιοχή της Πιάνα/Καργκέζε. Αποβιβάστηκαν στα κρυφά από το υποβρύχιο Casabianca στον όρμο του Τοπίτι στις 14 Δεκεμβρίου 1942. Έχοντας ανοίξει εκ νέου της πύλες του το 1981, το Université de Corse Pascal-Paoli φιλοξενούσε το 2007 4.900 φοιτητές, κάτι που το καθιστούσε ως την μικρότερη πόλη της Γαλλίας που να διαθέτει πανεπιστήμιο. Φορείς της τοπικής αυτοδιοίκησης της περιοχής βρίσκονται, επίσης, εγκατεστημένοι στην περιοχή, η οποία έχει στα υπέρ της, εκτός από το έντονο ιστορικά παρελθόν, την γεωγραφική της θέση στο κέντρο του νησιού. Το Κορτέ αποτελεί έδρα του Université de Corse Pascal-Paoli το οποίο προσφέρει σπουδές δίκαιου, οικονομίας, διαχείρισης, φιλολογίας, ανθρωπιστικών επιστημών, επιστημών και τεχνικών, δια βίου εκπαίδευση. Διαθέτει, επίσης, μια σχολή μηχανικών, την Paoli Tech, ενώ αποτελεί, ακόμη, έδρα του Fonds Régional d'Art Contemporain (FRAC) της κορσικανικής περιοχής. Το Κορτέ αποτέλεσε τόπο συνάντησης των μοναστικών αδελφοτήτων των μετανοούντων, το διάστημα μεταξύ 18 και 20 Μαΐου 2007 (500 αδελφοί έδωσαν το παρόν). Μία μεγάλη λιτανεία έλαβε χώρα στην πόλη, με σημείο αφετηρίας την Εκκλησία του Ευαγγελισμού. Στο Κορτέ βρίσκεται, μεταξύ άλλων, και το U museu di a Corsica. Επίσημη Ιστοσελίδα Université Pasquale Paoli Université Pasquale Paoli : Faculté des sciences et techniques
Α.Ε. Ερμιονίδας

Η Α.Ε. Ερμιονίδας είναι ελληνικό ποδοσφαιρικό σωματείο με έδρα το Κρανίδι του δήμου Ερμιονίδας στο νομό Αργολίδας. Τα εντός έδρας παιχνίδια της ομάδας διεξάγονται στο Δημοτικό Στάδιο Κρανιδίου.

 Η Αθλητική Ένωση Ερμιονίδας ιδρύθηκε το 2011 μετά τη συγχώνευση 4 ομάδων της περιοχής της Ερμιονίδας: του «Ερμή Ερμιόνης» (έτος ίδρυσης 1926), της «Α.Ε. Κρανιδίου» (έτος ίδρυσης 1959), του «Πορτοχελιακού» (έτος ίδρυσης 1974) και του «Αστέρα Θερμησίας» (έτος ίδρυσης 1981). Ο Ερμής μόλις είχε κερδίσει την άνοδο στην Δ΄ Εθνική, ενώ η Α.Ε. Κρανιδίου είχε υποβιβαστεί από αυτή. Η Α.Ε. Κρανιδίου και ο Πορτοχελιακός διατηρήθηκαν ως ομάδες υποδομής, ενώ ο Αστέρας Θερμησίας παρέμεινε ανενεργός. Ξεκίνησε την πορεία της από το πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής τη σεζόν 2011-12 στη θέση του Ερμή Ερμιόνης και την επόμενη περίοδο 2012-13 κέρδισε την άνοδο στην Γ΄ Εθνική. Την αμέσως επόμενη περίοδο, 2013–14, αγωνίστηκε στη Γ΄ Εθνική Ερασιτεχνική Κατηγορία πετυχαίνοντας την άνοδο στη Φούτμπολ Λιγκ, στην οποία και αγωνίστηκε για μία περίοδο, επιστρέφοντας και πάλι στη Γ΄ Εθνική. 1 Πρωτάθλημα Γ΄ Εθνικής: (2014) 1 Πρωτάθλημα Δ΄ Εθνικής: (2013) 1 Κύπελλο Ε.Π.Σ. Αργολίδας: (2018) 2011–12: Δ΄ Εθνική (7ος όμιλος), 6η θέση 2012–13: Δ΄ Εθνική (7ος όμιλος), 1η θέση (άνοδος) 2013–14: Γ΄ Εθνική (4ος όμιλος), 1η θέση (άνοδος) 2014–15: Β΄ Εθνική (Νότιος όμιλος), 5η θέση (υποβιβασμός μέσω πλέι άουτ) 2015–16: Γ΄ Εθνική (3ος όμιλος), 8η θέση 2016–17: Γ΄ Εθνική (3ος όμιλος), 4η θέση 2017–18: Γ΄ Εθνική (7ος όμιλος), 4η θέση 2018–19: Γ΄ Εθνική (8ος όμιλος), 5η θέση 2019–20: Γ΄ Εθνική (7ος όμιλος), 5η θέση 2020–21: Γ΄ Εθνική (7ος όμιλος), 3η θέση 2021–22: Γ΄ Εθνική (5ος όμιλος), 7η θέση 2022–23: Γ΄ Εθνική (4ος όμιλος), 8η θέση Επίσημη ιστοσελίδα Επίσημο ιστολόγιο
Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Νοτενών Αχαΐας

Η Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Νοτενών είναι ανδρώα κοινοβιακή μονή που ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη Πατρών. Η «Παναγία των Νοτενών» ή «Παναγία Νοτενιώτισσα» γιορτάζει στις 23 Αυγούστου.

 Είχε την ονομασία «Μονή Νοτενών» μέχρι την έως και τις 16 Οκτωβρίου 1940, ημερομηνία κατά την οποία και διορθώθηκε σε «Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Νοτενών» Βρίσκεται κοντά στο χωριό Σκιαδάς της Δημοτικής Ενότητας Τριταίας, στην Τοπική Κοινότητα του οποίου υπάγεται διοικητικά, στο όρος Ερύμανθος, και συγκεκριμένα στη νότια προέκτασή του και παραφυάδα του που ονομάζεται Σκιαδοβούνι ή "Κακοταραίικο", σε υψόμετρο 879 μέτρων. Οδηγεί εκεί μη ασφαλτοστρωμένος δρόμος τόσο από το χωριό Σκιαδάς όσο και από το χωριό Κακοτάρι της Δημοτικής Ενότητας Λασίωνος του Δήμου Αρχαίας Ολυμπίας από την μεριά της Ηλείας. Το μοναστήρι έχει θέα προς το το δρυοδάσος της Κάπελης. Κτίστηκε το 1530 στην αρχική της θέση, η οποία θέση ονομάζεται "Πάνω Παναγιά", και πάνω στα ερείπια αρχαίου Δωρικού ναού, πιθανόν του Απόλλωνα, η οποία έχει εγκαταλειφθεί από της αρχές του 19ου αιώνα, αν και σώζονται ακόμα ο παλιός ναός και οι τοιχογραφίες του από τον 17ο αιώνα. Τα εγκαταλελειμμένα κελιά της "Πάνω Παναγιάς" είχαν φτιαχτεί από τα υλικά του αρχαίου ναού. Μεταφέρθηκε κατόπιν, στις αρχές του 19ου αιώνα, σε χαμηλότερο σημείο αλλά λόγω κατολισθήσεων και κακής συντήρησης ο ναός και τα κελιά του μοναστηριού καταστράφηκαν και το μόνο που σώζεται είναι το καμπαναριό που κτίστηκε αργότερα, το 1833. Στις αρχές του 20ου αιώνα κτίστηκε νέος ναός όπου τοποθετήθηκε η εικόνα της "Παναγίας της Νοτενιώτισσας". Τις δεκαετίες '60, '70 και '90 έγιναν έργα συντήρησης, ανακαίνισης και επέκτασης τόσο στην παλιά όσο και στη νέα θέση. Πιο πάνω από τον περίβολο του μοναστηριού βρίσκεται το σπήλαιο στο οποίο αγίασε και ασκήτεψε ο Άγιος Ιωακείμ από το χωριό Σκιαδάς Τριταίας. Στο χώρο του σπηλαίου χτίστηκε ναός προς τιμή του Αγίου Ιωακείμ. Τον Απρίλιο 1821 οι Τούρκοι σύλησαν το μοναστήρι· αυτήν την πράξη εκδικήθηκε ο Δεληγιώργης Γιαννιάς, που πολέμησε τους Τουρκαλβανούς από το Λάλα Ηλείας και σκοτώθηκε στα Στενά του Κατσαρού στην ομώνυμη μάχη. Στα 1885 αναφέρεται ότι το μοναστήρι απείχε τότε δυόμισι ώρες δρόμο από την Προστοβίτσα, την έδρα του τότε Δήμου Τριταίας στον οποίο ανήκε διοικητικά. Κατά μια εκδοχή, η οικογένεια των Νότηδων βοήθησε στην ανέγερσή της και έτσι η παλιά ονομασία "Νοτενά" προέρχεται από την Αλβανική μορφή του ονόματος Παναγιώτης, δηλ. Νότης. Άλλη άποψη υποστηρίζει ότι η ονομασία έχει γεωγραφικό προσδιορισμό, δηλ. από τη θέση του μοναστηριού, στη νότια άκρη του Ερύμανθου, που είναι εκτεθειμένη στους νοτιάδες. Απογράφεται ανελλιπώς από τα μέσα του 19ου αιώνα. Κατά την απογραφή 2001 βρέθηκε να έχει 3 μοναχούς ενώ σε αυτήν του 2011 είχε έναν.
Γάιος Εφέσου

Ο Γάιος της Εφέσου συγκαταλέγεται μεταξύ των Εβδομήντα Αποστόλων. Ήταν Επίσκοπος της Εφέσου. Η Ορθόδοξη και η Καθολική Εκκλησία τον τιμούν ως άγιο στις 5 Νοεμβρίου και όλους τους Εβδομήκοντα στις 4 Ιανουαρίου.

 Έχει αναφερθεί ότι ενδέχεται να είναι ο Γάιος στον οποίο απευθύνεται η Γ΄ Επιστολή του Ιωάννη. Άγιος Νικολάι Βελιμίροβιτς, Ο Πρόλογος από την Οχρίδα Απόστολος Γάιος των εβδομήντα, 4 Ιανουαρίου (OCA) Απόστολος Γάιος των εβδομήντα, 5 Νοεμβρίου (OCA)
Αεροδρόμιο Κωνσταντινούπολης

Το Αεροδρόμιο Κωνσταντινούπολης (IATA: IST, ICAO: LTFM, τουρκικά: İstanbul Havalimanı) βρίσκεται στα βόρεια της κωμόπολης Αρναβούτκιοϊ στην Ανατολική Θράκη και είναι το μεγαλύτερο αεροδρόμιο της Τουρκίας. Όλες οι προγραμματισμένες εμπορικές αεροπορικές πτήσεις μεταφέρθηκαν από το αεροδρόμιο Ατατούρκ στον διεθνή αερολιμένα Κωνσταντινούπολης στις 6 Απριλίου 2019, μετά το κλείσιμο του πρώτου για προγραμματισμένες επιβατικές πτήσεις. Ο κωδικός ΙΑΤΑ του προηγούμενου αεροδρομίου, IST, επίσης μεταφέρθηκε στο νέο αεροδρόμιο. Αφού ολοκληρωθούν όλες οι φάσεις κατασκευής του αεροδρομίου μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 2020, το αεροδρόμιο θα έχει την δυνατότητα να εξυπηρετεί 200 εκατομμύρια επιβάτες τον χρόνο.

 Λόγω της υπερβολικής συμφόρησης της εναέριας κυκλοφορίας στο Διεθνές Αεροδρόμιο Ατατούρκ, η τουρκική αρχή αερολιμένων αποφάσισε να κατασκευάσει ένα νέο αεροδρόμιο για να εξυπηρετεί την Κωνσταντινούπολη. Ο διαγωνισμός για την κατασκευή και λειτουργία της εγκατάστασης μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 2020 πραγματοποιήθηκε στις 3 Μαΐου 2013. Το έργο αποτελείται από τέσσερα στάδια κατασκευής. Εάν ολοκληρωθούν όλα τα στάδια, ο αερολιμένας θα φτάσει στα 200 εκατομμύρια επιβάτες, γεγονός που θα το κατέστησε το μεγαλύτερο στον κόσμο κατά τον προγραμματισμό. Το πρώτο στάδιο κατασκευής σχεδιάστηκε να ολοκληρωθεί εντός 42 μηνών από την παράδοση της γης. Το συνολικό κόστος του έργου αναμένεται να είναι περίπου 7 δισ. Ευρώ, εξαιρουμένων των εξόδων χρηματοδότησης. Η κοινοπραξία κατασκευής και λειτουργίας έχει εγγυηθεί 342 εκατομμύρια επιβάτες σε 12 χρόνια από την κυβέρνηση. Η ομάδα σχεδιασμού προήλθε από το Grimshaw με έδρα το Λονδίνο και συμπεριλάμβανε επίσης το Nordic Office of Architecture με έδρα τη Νορβηγία και το στούντιο Haptic στο Λονδίνο. Τα εγκαίνια του αεροδρομίου πραγματοποιήθηκαν την προγραμματισμένη ημερομηνία 29 Οκτωβρίου 2018. Αναφέρθηκε ότι η πρώτη δοκιμαστική προσγείωση στον αερολιμένα θα πραγματοποιούταν στις 26 Φεβρουαρίου 2018. Ωστόσο, η πρώτη προσγείωση πραγματοποιήθηκε στις 20 Ιουνίου 2018. Η δοκιμή των συστημάτων πλοήγησης και ηλεκτρονικών συστημάτων με αεροσκάφη DHMİ είχε αρχίσει στις 15 Μαΐου 2018. Ο πύργος ελέγχου έχει τη μορφή του τουρκικού εθνικού λουλουδιού, της τουλίπας. Το αεροδρόμιο διαθέτει σήμερα ένα τερματικό σταθμό για εσωτερικές και διεθνείς πτήσεις και τέσσερις διαδρόμους που βρίσκονται σε λειτουργία. Οι δύο διάδρομοι 17/35 έχουν μήκος 4100 μέτρα μήκος, ενώ οι διάδρομοι 16/34 είναι 3750 μέτρα μήκος. Οι διάδρομοι 17L / 35R και 16R / 34L έχουν πλάτος 60 μέτρων (197 πόδια), ενώ τα 17R / 35L και 16L / 34R έχουν πλάτος 45 μέτρων. Όλες οι επιφάνειες διαδρόμου είναι άσφαλτος. Στοιχεία για το αεροδρόμιο Κωνσταντινούπολης (στα ελληνικά) Επίσημη ιστοσελίδα (στα αγγλικά)
Explosions in the Sky

Οι Explosions in the Sky είναι ένα αμερικανικό συγκρότημα από το Ώστιν του Τέξας. Έχει αποκτήσει σχετική φήμη πέρα από τη μουσική σκηνή του post-rock ιδιαίτερα για την ανεπτυγμένη χρήση της ηλεκτρικής κιθάρας, για τα ορχηστρικά κομμάτια διηγηματικού ύφος με χαρακτήρα μίνι-συμφωνίας κάθαρσης, και για τις ενθουσιώδεις, συναισθηματικά φορτισμένες παραστάσεις τους. Παίζουν πρωτίστως με τρεις ηλεκτρικές κιθάρες και τύμπανα.

 Το συγκρότημα δημιουργήθηκε το 1999, αρχικά με το όνομα Breaker Morant. Ο τυμπανιστής Κρις Ράσκι κατάγεται από το Ρόκφορντ του Ίλλινοις, ενώ τα υπόλοιπα μέλη από το Μίντλαντ του Τέξας. Το νέο όνομα του συγκροτήματος προήλθε από ένα σχόλιο που είχε κάνει ο Ράσκι αναφερόμενος σε πυροτεχνήματα που άκουσαν μετά από την πρώτη τους συναυλία στον ραδιοφωνικό σταθμό KVRX. Την ίδια ημέρα είχαν ηχογραφήσει το πρώτο τους κομμάτι με τίτλο "Remember Me as a Time of Day", το οποίο αργότερα κυκλοφόρησε σε μια συλλογή. Το ντεμπούτο τους, με τίτλο How Strange, Innocence (2000) πρωτοκυκλοφόρησε τοπικά σε μορφή CD. Την ίδια χρονιά, οπτικό υλικό από τις πρόβες τους χρησιμοποιήθηκε στην ανεξάρτητη ταινία Cicadas, η οποία βραβεύτηκε σε φεστιβάλ ταινιών του Ώστιν. Σταδιακά, το συγκρότημα απέκτησε φήμη μεταξύ άλλων ντόπιων μουσικών σχημάτων, όπως οι Lift To Experience. Η δισκογραφική εταιρεία Temporary Residence προσέφερε άμεσα συμβόλαιο στο συγκρότημα, έχοντας ακούσει μόνο το πρώτο μισό του demo τους - το demo είχε σταλεί στη δισκογραφική από ένα άλλο ντόπιο σχήμα εν ονόματι The American Analog Set, με το σημείωμα "This totally fucking destroys". Το 2001 και με την κυκλοφορία του δεύτερού τους δίσκου, Those Who Tell The Truth Shall Die, Those Who Tell The Truth Shall Live Forever βρέθηκαν για κάποιο διάστημα στο επίκεντρο της δημοσιότητας, καθώς στο εξώφυλλο του δίσκου υπήρχε η εικόνα ενός αεροπλάνου με την επιγραφή "This Plane Will Crash Tomorrow" (Αυτό το αεροπλάνο θα πέσει αύριο). Ο δίσκος κυκλοφόρησε προς τα τέλη του Αυγούστου με αρχές του Σεπτεμβρίου του 2001 και υπήρξαν φήμες ότι η κυκλοφορία του ήταν συνδεδεμένη με την επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου στις ΗΠΑ. Οι φήμες αυτές ξεχάστηκαν γρήγορα. Στα τέλη του Φεβρουαρίου του 2007, κυκλοφόρησαν τον δίσκο All of a Sudden, I miss everyone και ξεκίνησαν μια σειρά από ζωντανές εμφανίσεις σε Ευρώπη και Ηνωμένες Πολιτείες. Στις 26 Απριλίου 2011 κυκλοφόρησαν τον δίσκο Take Care, Take Care, Take Care. Μούναφ Ραϊγιάνι (κιθάρα) Μαρκ Σμιθ (κιθάρα) Μάικλ Τζέμις (μπάσο και κιθάρα) Κρις Ράσκι (τύμπανα) How Strange, Innocence (2000) Those Who Tell the Truth Shall Die, Those Who Tell the Truth Shall Live Forever (2001) The Earth Is Not a Cold Dead Place (2003) The Rescue (2005) All of a Sudden, I Miss Everyone (2007) Take Care, Take Care, Take Care (2011) The Wilderness (2016) Friday Night Light's (2004) Prince Avalanche (2013) Lone Survivor (2013) Refurbished Robots (1999) Thank You (2004) TRL Festival Tempset Mix CD 2006 http://www.explosionsinthesky.com Επίσημος διαδικτυακός τόπος http://www.temporaryresidence.com Δισκογραφική εταιρία With Tired Eyes Fansite (France) https://web.archive.org/web/20061113224639/http://www.rectangular.org/explosions/ Fansite
Απουολέ

Το Απουολέ (λιθουανικά: Apuolė) είναι ένα ιστορικό χωριό στο δήμο επαρχίας Σκουόντας, στη Λιθουανία. Βρίσκεται περίπου 8 χιλιόμετρα ανατολικά του Σκουόντας στις όχθες του ποταμού Λούομπα. Είχε πληθυσμό 132 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή του 2001 και 119 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Έχοντας επιβιώσει από μια επίθεση των Βίκινγκ το 854, το Απουολέ είναι ο παλαιότερος Λιθουανικός οικισμός που αναφέρεται σε γραπτές πηγές. Από το 2004, η επίθεση τιμάται από μια ετήσια μεσαιωνική αναγέννηση, την Απουολέ 854.

 Το Απουολέ ήταν ένα σημαντικό λοφώδες φρούριο των Κουρονιανών, μιας από τις φυλές της Βαλτικής. Οι αρχαιολόγοι χρονολογούσαν το ξύλινο φρούριο από τον 1ο αιώνα μ.Χ.. Το φρούριο βρίσκεται στη συμβολή του Λούομπα και του παραποτάμου του Μπρούκις. Σύμφωνα με αρχαιολογική έρευνα, ένα μεγάλο χωριό βρίσκεται κοντά στο λοφώδες φρούριο. Αυτό θα σήμαινε πρώιμα στάδια ανάπτυξης της πόλης.Ο Ριμβέρτος στο Vita Ansgari του περιέγραψε πρώιμες συγκρούσεις μεταξύ των Κουρονιανών και των Βίκινγκ. Το 854, οι Κουρονιανοί επαναστάτησαν και αρνήθηκαν να αποτίσουν φόρο υποτέλειας στη Σουηδία. Το επαναστατικό φρούριο δέχθηκε επίθεση για πρώτη φορά από τους Δανούς, οι οποίοι ήλπιζαν να κάνουν την πόλη να πληρώνει φόρο υποτελείας για τη Δανία. Οι ντόπιοι ήταν νικηφόροι και κέρδισαν πολλά πολεμικά λάφυρα. Αφού έμαθε για την αποτυχία της Δανίας, ο βασιλιάς Ολόφ της Σουηδίας οργάνωσε μια μεγάλη εκστρατεία στα εδάφη των Κουρονιανών. Ο Ολόφ επιτέθηκε πρώτα, κατέλαβε και έκαψε την Γκρομπίνα πριν ασχοληθεί με το Απουολέ. Σύμφωνα με τον Ριμβέρτο, 15.000 ντόπιοι υπερασπίστηκαν τους εαυτούς τους για οκτώ ημέρες, αλλά στη συνέχεια συμφώνησαν να παραδοθούν: οι Κουρονιανοί κατέβαλαν λύτρα για κάθε άτομο στο φρούριο, δεσμεύτηκαν την πίστη τους στη Σουηδία και έδιναν 30 ομήρους για να εγγυηθούν μελλοντικές πληρωμές.Το Απουολέ αναφέρθηκε και πάλι μόνο σε μια συνθήκη του 1253 μεταξύ του Επισκόπου της Ρίγας και του Τάγματος των Λιβονιανών. Η τοποθεσία περιγράφηκε ως μη καλλιεργημένη γη. Το κάστρο πιθανότατα καταστράφηκε και οι κάτοικοι μεταφέρθηκαν σε ασφαλέστερες περιοχές. Ο οικισμός αναφέρθηκε ξανά τον 17ο αιώνα. Στα τέλη του 18ου αιώνα το λοφώδες φρούριο προσέλκυσε την προσοχή των ιστορικών και αρχαιολόγων. Οι πρώτες ανασκαφές πραγματοποιήθηκαν από τους Έντουαρντς Βόλτερς και Μπίργκερ Νέρμαν το 1928-1932.
Ποδοσφαιρικός Όμιλος Ξηροκρήνης

Ο Ποδοσφαιρικός Όμιλος Ξηροκρήνης γνωστός και με τη σύντμηση Π.Ο.Ξ. είναι αθλητικό σωματείο με έδρα την Ξηροκρήνη Θεσσαλονίκης. Επίσημο έτος ίδρυσης του σωματείου είναι το 1943 και έχει χρώματα τα κυανέρυθρα. Από την ίδρυση του αποτελούσε αμιγώς ποδοσφαιρικό σωματείο, διαθέτοντας το ποδοσφαιρικό τμήμα μέχρι σήμερα. Σήμερα εκτός του ποδοσφαίρου, δραστηριοποιείται και στην καλαθοσφαίριση και διαθέτει πλήρη τμήμα καλαθοσφαίρισης. Αποτελεί από τα ιστορικότερα ποδοσφαιρικά σωματεία της Θεσσαλονίκης και κορυφαίες στιγμές στην ιστορία του αποτελεί η παρουσία του στην Β΄ Εθνική κατηγορία.

 Το 1943 σε μία από τις ιστορικότερες συνοικίες της Θεσσαλονίκης ιδρύθηκε ο Ποδοσφαιρικός Όμιλος Ξηροκρήνης. Κατά τη διάρκεια της κατοχής παρέμεινε ανεπίσημο σωματείο και με την απελευθέρωση το 1945, αναγνωρίστηκε επίσημα από την Ε.Π.Ο. με Αριθμό Μητρώου 163 και εντάχθηκε στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας, ξεκινώντας έκτοτε την επίσημη αγωνιστική του πορεία. Η πρώτη παρουσία του ΠΟΞ σε επίσημο πρωτάθλημα καταγράφηκε έπειτα από την αναγνώριση από την Ε.Π.Ο. τη σεζόν 1945-1946, στο πρωτάθλημα της Γ΄ Κατηγορίας. Τα πρώτα χρόνια αγωνίστηκε μεταξύ Γ΄ και Β΄ Κατηγορίας και τη σεζόν 1949-1950 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην Α΄ Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας, ερχόμενος αντιμέτωπος με τους ΠΑΟΚ, Ηρακλή και Άρη. Στην Α΄ Κατηγορία θα αγωνιστεί εκ νέου τη σεζόν 1953-1954, πριν καθιερωθεί σε αυτή από τη σεζόν 1959-1960 και έπειτα, που οι μεγάλοι της πόλης αποχώρησαν για τη νεοσύστατη Α΄ Εθνική. Τη σεζόν 1963-1964 τερμάτισε στη 2η θέση πίσω από τον Φοίνικα Πολίχνης και ως δευτεραθλητής κέρδισε την ιστορική άνοδο στην Β΄ Εθνική κατηγορία. Ο ΠΟΞ αγωνίστηκε στην Β΄ Εθνική τη σεζόν 1964-1965, ενώ τις χρονιές 1965-1966 και 1966-1967 αγωνίστηκε στην ερασιτεχνική Β΄ Εθνικής που αποτελούσε την ανεπίσημη Γ΄ Εθνική. Το 1974 κατέκτησε το κύπελλο Ε.Π.Σ. Μακεδονίας και το 1982 το πρωτάθλημα Α΄ Κατηγορίας. Τις χρονιές 1982-1983, 1983-1984 και 1984-1985 αγωνίστηκε στην Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία, πρόδρομος της Δ΄ Εθνικής, με τη τελευταία σεζόν να αποτελεί και την τελευταία παρουσία του στα εθνικά πρωταθλήματα. Έκτοτε μέχρι και σήμερα καθιερώθηκε στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας. Αγωνίστηκε στην κορυφαία κατηγορία μέχρι και τη σεζόν 1991-1992, όποτε και υποβιβάστηκε οριστικά στη Β΄ Κατηγορία, στην οποία είχε αγωνιστεί προσωρινά και τη σεζόν 1988-1989. Έκτοτε περιορίστηκε στις μικρότερες κατηγορίες της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας, φτάνοντας μέχρι και την τέταρτη και τελευταία κατηγορία (Γ΄ Κατηγορία) τις χρονιές 2011-12 και 2012-13 και εκ νέου από τη σεζόν 2014-15 μέχρι και τη σεζόν 2016-17. Ο Ποδοσφαιρικός Όμιλος Ξηροκρήνης αποτελούσε από ιδρύσεως του αμιγώς ποδοσφαιρικό σωματείο. Εδώ και δεκαετίες διαθέτει και τμήμα καλαθοσφαίρισης και ανήκει στη δύναμη της Ένωσης Καλαθοσφαιρικών Σωματείων Θεσσαλονίκης. Έδρα του αποτελεί το ΕΑΚ Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης. Τις χρονιές 2017-18 και 2018-19 αγωνίζεται στη Γ2΄ Κατηγορία της ΕΚΑΣΘ. Επίσημο ιστολόγιο του τμήματος καλαθοσφαίρισης Π.Ο. Ξηροκρήνης
Κλειστό Γυμναστήριο Καλλιθέας Ρόδου

Το Κλειστό Γυμναστήριο Καλλιθέας Ρόδου, επίσης γνωστό ως Παλέ ντε Σπορ Καλλιθέας, είναι κλειστό γήπεδο που βρίσκεται στην Καλλιθέα της Ρόδου στην περιοχή Φαληράκι. Το γήπεδο χρησιμοποιείται κυρίως για αγώνες καλαθοσφαίρισης και πετοσφαίρισης. Η χωρητικότητα του γηπέδου είναι 1.400 ατόμων σε μόνιμες θέσεις, και 2.000 άτομα, με τις ανασυρόμενες θέσεις.

 Το αρχικό γήπεδο ολοκληρώθηκε το 2014 με χωρητικότητα 820 θέσεων. Στη συνέχεια υπέστη διάφορες επεκτάσεις - ανακαινίσεις, μέχρι να φτάσει στη σημερινή του (2023) μορφή, και να αποτελεί ένα κόσμημα για το «Σμαραγδένιο νησί». Το κλειστό γυμναστήριο φιλοξενεί το μπάσκετ και το βόλεϊ. Έχει συνολική επιφάνεια 2.600 τ.μ. και οι εγκαταστάσεις περιλαμβάνουν αποδυτήρια, ιατρείο, αίθουσα ενδυνάμωσης, γραφεία διοίκησης, κυλικείο, δημοσιογραφικά θεωρεία και αίθουσες πολλαπλών χρήσεων. Στο γήπεδο φιλοξενήθηκε το Φάιναλ-4 του Κυπέλλου Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 2017-18, ο τελικός του Σούπερ καπ Ελλάδος πετοσφαίρισης Ανδρών το 2021 καθώς και το Φάιναλ-4 του Σούπερ Καπ Καλαθοσφαίρισης Ανδρών 2022.Ο σύλλογος καλαθοσφαίρισης, «Α.Ε. Καλλιθέας Ρόδου», χρησιμοποιεί το γήπεδο ως έδρα του. Το γήπεδο έγινε η έδρα του επαγγελματικού συλλόγου καλαθοσφαίρισης «Α.Ο. Κολοσσός Ρόδου», που αγωνίζεται στην Α1 Εθνική από την περίοδο 2019-20. Κατά τη διάρκεια της Πανδημίας COVID-19 στην Ελλάδα το γυμναστήριο λειτούργησε ως το μεγάλο εμβολιαστικό κέντρο της Ρόδου. Κλειστό Γυμναστήριο Καλλιθέας Ρόδου www.stirixistech.com Αρχειοθετήθηκε 2023-01-28 στο Wayback Machine. Εσωτερική όψη του Γυμναστηρίου www.kolossosbc.gr Αρχειοθετήθηκε 2023-02-03 στο Wayback Machine. Εικόνα του εξωτερικού του Παλέ ντε Σπορ basketa.gr Εικόνα 1 του εσωτερικού του Παλέ ντε Σπορ www.esake.gr Εικόνα 2 του εσωτερικού του Παλέ ντε Σπορ www.sport24.gr Εικόνα 3 του εσωτερικού του Παλέ ντε Σπορ www.sport24.gr Πρόσβαση στο Κλειστό Γυμναστήριο Καλλιθέας Ρόδου moovitapp.com Αρχειοθετήθηκε 2023-07-01 στο Wayback Machine.
Volkswagen Touareg

Το Volkswagen Touareg είναι ένα μεσαίο πολυτελές SUV αυτοκίνητο της γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας Volkswagen. Παράγεται από τον Οκτώβριο του 2002 έως και σήμερα, σε εγκαταστάσεις της εταιρείας στην Μπρατισλάβα της Σλοβακίας. Το όνομα του μοντέλου προήλθε από την αφρικανική φυλή των Τουαρέγκ, με σκοπό να τονιστούν οι σκληροτράχηλες εκτός δρόμου δυνατότητες του αυτοκινήτου. Το Touareg έχει εξελιχθεί από κοινού με την Porsche και την Audi, και συγγενεύει τεχνικά με την Porsche Cayenne και το Audi Q7. Τρεις γενιές του μοντέλου έχουν παραχθεί έως τώρα, με την πρώτη να κατασκευάζεται από τον Οκτώβριο του 2002 έως τον Φεβρουάριο του 2010, και τη δεύτερη από τον Φεβρουάριο του 2010 έως τον Μάρτιο του 2018, όταν και παρουσιάστηκε η τρίτη γενιά του μοντέλου, που μπήκε στη μαζική παραγωγή τον Ιούλιο.

 Το Touareg αποτελεί προϊόν κοινής εξέλιξης της Volkswagen με την Porsche και την Audi, η οποίες παράγουν τα συγγενικά Porsche Cayenne και Audi Q7. Σκοπός της συνεργασίας αυτής, που ξεκίνησε ήδη από την εξέλιξη της πρώτης γενιάς των 3 μοντέλων, ήταν για την κάθε εταιρεία η κατασκευή ενός καθαρόαιμου εκτός δρόμου οχήματος, με οδική συμπεριφορά σπορ αυτοκινήτου. Ωστόσο, παρότι το Touareg, το Cayenne και το Q7 βασίζονται στην ίδια πλατφόρμα, τα 3 μοντέλα διαφέρουν σε αρκετές παραμέτρους, τεχνικά, εμφανισιακά και σε επίπεδο εξοπλισμού, λόγω του διαφορετικού κοινού στο οποίο στοχεύουν οι 3 εταιρείες. Ο αεροδυναμικός συντελεστής Cd του αρχικού Touareg ήταν 0,38 στην κορυφαία έκδοση ντίζελ, δηλαδή αυτή της 5.0 λίτρων V10 TDI. Η επίσημη Ελληνική ιστοσελίδα του Volkswagen Touareg Αρχειοθετήθηκε 2020-03-31 στο Wayback Machine. Η επίσημη Ελληνική ιστοσελίδα όλων των SUV της Volkswagen Αρχειοθετήθηκε 2019-10-10 στο Wayback Machine.