IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Άμπραχαμ φαν Κάλρετ

Ο Άμπραχαμ φαν Κάλρετ (Abraham van Calraet ή Kalraat, 7–12 Οκτωβρίου 1642, Ντόρντρεχτ – 11 Ιουνίου 1722, Άμστερνταμ ) ήταν Ολλανδός ζωγράφος και χαράκτης της Χρυσής ολλανδικής Εποχής .

 Έμαθε να ζωγραφίζει από τους AEmilius και Samuel Hup, ή Huppe, που ήταν γνωστοί γλύπτες στην πόλη Ντόρντρεχτ. Αφού έμαθε γλυπτική, ο νεαρός Άμπραχαμ πήρε το πινέλο του ζωγράφου και άρχισε να ζωγραφίζει φρούτα, ενώ βοηθούσε τον πατέρα του, ο οποίος ήταν ξυλογλύπτης. Έμεινε καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του στο Ντόρντρεχτ και ίσως ήταν μαθητής του Έλμπερτ Κόυπ, ο οποίος ήταν μια γενιά μεγαλύτερος. Η υπογραφή του Κόυπ συχνά έχει πλαστρογραφηθεί επάνω από αυτήν του Κάλρετ σε κάποιους πίνακές του. Ο Άμπραχαμ Μπρέντιους ήταν υπεύθυνος για την πρώτη «επανανακάλυψη» αυτού του ζωγράφου, αποδίδοντας εκ νέου δύο από τους πίνακές του νεκρής φύσης που εκείνη την εποχή θεωρούνταν ότι ήταν του Κόυπ . Ο Κορνέλις Χοφστέντε ντε Χρόοτ (Cornelis Hofstede de Groot) διαφώνησε έντονα μαζί του και το ζήτημα Κόυπ - Κάλρετ κλιμακώθηκε στις ολλανδικές εφημερίδες αφού ο Φριτς Λουχτ (Frits Lugt) ανακοίνωσε την ύπαρξη νέος πίνακα του Κάλρετ στο Μουσείο Φρανς Χαλς το 1915. Ο Μπρέντιους «κέρδισε» το επιχείρημα και πολλές από τις αποδόσεις του εξακολουθούν να ισχύουν σήμερα. Ο Κάλρετ είναι γνωστός σήμερα για τους πίνακες νεκρής φύσης με φρούτα, και πρόσφατα επίσης για τοπία με άλογα. Ήταν δάσκαλος του μικρότερου αδελφού του, του τοπιογράφου Μπάρεντ φαν Κάλρετ. Ζωγραφική της ολλανδικής Χρυσής Εποχής Κατάλογος Ολλανδών ζωγράφων Laurens J. Bol, Goede onbekenden, Hedendaagse herkenning en waardering van verscholen, voorbijgezien en onderschat talent, Tableau BV, Ουτρέχτη (1982),(ISBN 90-6522-005-4) Έργα και βιβλιογραφία για τον Abraham van Calraet
Νέαρχος

Ο Νέαρχος υπήρξε ο επικεφαλής του στόλου του Μεγάλου Αλεξάνδρου κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του στην Ασία. Ήταν κρητικής καταγωγής, γιος του Ανδροτίμου (πιθανόν από τη Λατώ). Ο Βασιλιάς Φίλιππος Β΄ τον εξόρισε στην Αμφίπολη, καθώς ο ίδιος είχε πέσει στη δυσμένεια του. Αργότερα αποκαταστάθηκε από τον Αλέξανδρο και ανέλαβε διοικητής της Λυκίας στη Μικρά Ασία.

 Ο στόλος του Μεγάλου Αλεξάνδρου, στην αρχή της εκστρατείας του, περιλάμβανε 150 με 160 πολεμικά πλοία, κυρίως τριήρεις (από τις οποίες 29 ήταν Αθηναϊκές) και δεκάδες μεταγωγικά. Ξεκινώντας ο Νέαρχος από τον Υδάσπη ποταμό, έπλευσε στις ακτές του Περσικού κόλπου και έφτασε στις εκβολές του Ευφράτη ποταμού. Αποκομμένος ο στόλος, χωρίς τρόφιμα και χωρίς την υποστήριξη του στρατού, περνώντας από άγνωστα μέρη έφτασε και μετά από πολλές δυσκολίες κατόρθωσε να φτάσει στο Ευφράτη, χάρη της ικανότητας του Νέαρχου που με πραότητα, αποφασιστικότητα και θάρρος ξεπέρασε τα εμπόδια και τη δεισιδαιμονία των ναυτών του που διογκώθηκε λόγω του άγνωστου του εγχειρήματος. Η κάθοδος του Ινδού ποταμού από το στόλο του Μ. Αλεξάνδρου με το ναύαρχο Νέαρχο και το μεγάλο ταξίδι από τις εκβολές του Ινδού ποταμού μέχρι τον Περσικό Κόλπο αποτελούν μια απ' τις μεγαλύτερες εποποιίες του Αρχαιοελληνικού Ναυτικού. Σύντομα θα ακολουθήσουν η εξερεύνηση των ακτών της Αραβίας και της Κασπίας, ενώ η Ανατολική Μεσόγειος γίνεται ελληνική λίμνη προστατευμένη από τα καράβια των Πτολεμαίων και των Σελευκιδών. Με την επικράτηση των Μακεδόνων το εμπόριο και η ναυτιλία γνωρίζουν νέα άνθιση, όμως, λόγω της επέκτασης των Μακεδόνων, τα λιμάνια της Ασίας και της Αιγύπτου μεγαλώνουν σε βάρος του Πειραιά. Οι Μακεδόνες επεκτείνουν συνεχώς την επικράτειά τους και μεταφυτεύουν το ελληνικό στοιχείο μέχρι τις εσχατιές του τότε γνωστού κόσμου. Εξαιτίας αυτού η ελληνική γλώσσα και γραφή θα γίνουν διεθνείς. Έπειτα από το θάνατο του Μεγάλου Αλέξανδρου, ο Νέαρχος παρέμεινε στην αρχηγία του στόλου, ωστόσο παρέδωσε την διοίκηση της Λυκίας στον Αντίγονο. Ο Παράπλους - Στο έργο αυτό ο Νέαρχος κατέγραψε τις εμπειρίες του από την εκστρατεία στις Ινδίες και στη Μικρά Ασία. Νίκου Γ. Τζώρτζη, Τα Οδωνυμικά της Ιεράπετρας, Δήμος Ιεράπετρας, β΄ έκδοση, 2002. https://chilonas.com/2014/12/11/httpwp-mep1op6y-1lm-2/
Εθνόσημο της Τανζανίας

Το Εθνόσημο της Τανζανίας αποτελείται από την ασπίδα αφρικανού πολεμιστή, πάνω στην οποία απεικονίζεται η Σημαία της Τανζανίας ανάμεσα σε ένα χρυσό και ένα κόκκινο τμήμα.

 Το χρυσό τμήμα στην κορυφή της ασπίδας αντιπροσωπεύει τα ορυκτά στην Ενωμένη Δημοκρατία, ενώ το κόκκινο κάτω από τη σημαία συμβολίζει την πλούσια και εύφορη γη της Αφρικής. Οι κυματιστές μπλε και άσπρες λωρίδες αντιπροσωπεύουν τη γη, τη θάλασσα, τις λίμνες και τις ακτογραμμές της Ενωμένης Δημοκρατίας. Στο χρυσό τμήμα της σημαίας βρίσκεται ένας φλεγόμενος πυρσός, ο οποίος συμβολίζει την ελευθερία (Ουχούρου), το διαφωτισμό και τη γνώση. Υπάρχει ακόμα ένα πολεμικό δόρυ που συμβολίζει την υπεράσπιση της ελευθερίας και σταυρωτό τσεκούρι και τσάπα, τα οποία είναι εργαλεία που χρησιμοποιεί ο λαός της αναπτυσσόμενης χώρας. Η ασπίδα στέκεται πάνω στο Όρος Κιλιμάντζαρο. Υπάρχουν χαυλιόδοντες από ελέφαντες, που τους κρατούν ένας άνδρας και μία γυναίκα, με ένα κλαδί από γαρίφαλο στα πόδια του άνδρα και ένα φυτό βαμβακιάς στα πόδια της γυναίκας, υποδηλώνοντας το θέμα της συνεργασίας. Το ρητό της Ενωμένης Δημοκρατίας – Uhuru na Umoja – είναι γραμμένο στα Σουαχίλι και σημαίνει ‘Ελευθερία και Ενότητα’. Κυβέρνηση της Τανζανίας Statehouse Σημαίες του Κόσμου:Τανζανία
726 Ιωηλία

Η Ιωηλία (Joella) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,145. Ανακαλύφθηκε το 1911 από τον Αμερικανό αστρονόμο Τζόελ Χάστινγκς Μέτκαλφ, που παρατηρούσε από το Γουίντσεστερ της Μασαχουσέτης, προάστιο της Βοστώνης, και πήρε το όνομά της από το βαφτιστικό όνομα του Μέτκαλφ.

 Η μέση διάμετρος της Ιωηλίας εκτιμάται σε 44,02 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,0549. Η Ιωηλία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 13 ώρες και 2 λεπτά. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα 726 Joëlla στο Wikimedia Commons Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Μάρκος Μαλλιαράκης

Ο Μάρκος Ιωάννου ή Μαλλιαράκης ήταν καραβοκύρης, καπετάνιος αγωνιστής του 1821 και πολιτικός από την Κάσο. Ήταν γνωστός σαν Διακομάρκος. Μετά θάνατο τιμήθηκε με τον βαθμό του πλοιάρχου.

 Στην επανάσταση του 1821 πήρε μέρος με δικό του το πλοίο του «Λεωνίδας» και ήταν από τους πρωτεργάτες του ξεσηκωμού των Κασιωτών τον Απρίλη του 1821. Το 1824, κατά την καταστροφή της Κάσου από τον Οθωμανικό στρατό και τον Τουρκοαιγυπτιακό στόλο, ήταν μαζί με τον Ιωάννη Γρηγοριάδη οι ηγέτες των Κασιωτών. Πιάστηκε αιχμάλωτος και όταν τον πήγαν μπροστά στον Χουσεΐν Μπέη αρνήθηκε την πρόταση να συμπαραταχτεί μαζί του και να του χαρίσει τη ζωή. Αναφέρεται ότι κατάφερε να λυθεί και να σκοτώσει τρεις Τούρκους πριν τον θανατώσουν στις 7 Ιουνίου 1824 . Χρημάτισε από το 1822 «Φροντιστής θάλασσας» υπεύθυνος για τα πλοία της επαρχίας του. Από το 1823 διετέλεσε αρχικά Έπαρχος Κάσου και μετέπειτα (1823 - 24) Έπαρχος Καρπάθου. Ήταν πληρεξούσιος της Κάσου στην Β' Εθνοσυνέλευση Άστρους το 1823. Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Ρόδου, Βιογραφίες Επιφανών Δωδεκανησίων Αγωνιστών του 1821
Επανάσταση

Mια επανάσταση είναι μια θεμελιώδης και σχετικά ξαφνική αλλαγή στην πολιτική εξουσία και την πολιτική οργάνωση που συμβαίνει όταν ο πληθυσμός επαναστατεί ενάντια στην κυβέρνηση, συνήθως λόγω της αντιληπτής καταπίεσης (πολιτική, κοινωνική, οικονομική) ή λόγω πολιτικής ανικανότητας.

 Σύμφωνα με τον Τζεφ Γκούντγουιν "οι επαναστάσεις συνεπάγονται όχι μόνο μια μαζική κινητοποίηση και αλλαγή καθεστώτος, αλλά και περισσότερο ή λιγότερο ραγδαία και θεμελιώδη κοινωνική, οικονομική ή/και πολιτιστική αλλαγή, κατά τη διάρκεια ή αμέσως μετά τον αγώνα για την κρατική εξουσία". Ο Τζακ Γκόλντστοουν όρίζει την επανάσταση ως "μια προσπάθεια μετασχηματισμού των πολιτικών θεσμών και των αιτιολογιών για την πολιτική εξουσία στην κοινωνία, συνοδευόμενη από επίσημες ή άτυπες μαζικές κινητοποιήσεις και μη θεσμοθετημένες ενέργειες που υπονομεύουν τις αρχές." Γενικά, η επανάσταση κρίνεται ως κοινωνικό φαινόμενο τόσο κατά τα αίτια όσο και για τους σκοπούς που πραγματοποιείται. Επαναστάσεις έχουν συμβεί σε όλη την ανθρώπινη ιστορία και ποικίλλουν ευρέως ως προς τις μεθόδους, τη διάρκεια και την ιδεολογία των κινήτρων. Τα αποτελέσματά τους περιλαμβάνουν σημαντικές αλλαγές στην κουλτούρα, την οικονομία και τους κοινωνικοπολιτικούς θεσμούς, συνήθως ως απάντηση στην απολυταρχία ή την πλουτοκρατία. Μερικές αξιοσημείωτες επαναστάσεις των τελευταίων αιώνων είναι η Γαλλική Επανάσταση (1789–1799), η Ρωσική Επανάσταση το 1917 και η Κουβανική Επανάσταση το 1959. Αμερικανική Επανάσταση Ιρανική Επανάσταση Μεξικανική Επανάσταση Βελγική Επανάσταση Ρωσική Επανάσταση Ιωνική Επανάσταση Ελληνική Επανάσταση του 1821 Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου Μακεδονική επανάσταση του 1878 Επανάσταση του Λιτοχώρου Μακεδονική Επανάσταση του 1896 Κρητική Επανάσταση Αστική επανάσταση (αρχαιολογία) Βιομηχανική επανάσταση Εμπορική Επανάσταση Πράσινη επανάσταση Νεολιθική επανάσταση
Αδιανόητη Επιχείρηση

Αδιανόητη Επιχείρηση ονομάστηκαν τα δυο σχέδια πολεμικής σύγκρουσης με τη Σοβιετική Ένωση που εκπονήθηκαν για λογαριασμό του Βρετανού Πρωθυπουργού, Ουίνστον Τσώρτσιλ, από τις Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας του, ακριβώς μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το πρώτο σχέδιο είχε ως αντικειμενικό σκοπό μια αιφνίδια επίθεση στα Σοβιετικά στρατεύματα που στάθμευαν στη Γερμανία προκειμένου «να επιβληθεί η απόφαση των Συμμάχων στους Ρώσους» όπου απόφαση νοούνταν η επιβολή της Συνθήκης της Γιάλτας για την Πολωνία. Αφού οι πιθανότητες να γίνει σωστά η επιχείρηση κρίθηκαν μηδαμινές, το σχέδια εγκαταλείφθηκαν. Αυτή η επιχείρηση θεωρήθηκε από τα πρώτα σχέδια εκτάκτου χαρακτήρα του Ψυχρού Πολέμου. Και τα δύο σχέδια θεωρούνταν άκρως απόρρητα μέχρι που τελικά δημοσιεύτηκαν από τις ΗΠΑ, το 1998.

 Ο πρωταρχικός στόχος της επίθεσης ήταν «...για να επιβάλλει στη Ρωσία τη βούληση των Ηνωμένων Πολιτειών και της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Ακόμα και αν η βούληση των δύο αυτών χωρών μπορεί να οριστεί απλώς ως η επίτευξη μια δίκαιης συμφωνίας για την Πολωνία, δεν περιορίζει αναγκαστικά τη στρατιωτική δέσμευση.». Ημερομηνία έναρξης της επιχείρησης ορίστηκε η 1η Ιουλίου 1945, ακριβώς τέσσερις ημέρες πριν τις γενικές εκλογές της Βρετανίας. Θεωρήθηκε εφικτή μια αιφνίδια επίθεση αμερικανικο-βρετανικών δυνάμεων (47 μεραρχίες) στην περιοχή της Δρέσδης. Αυτό δέσμευε σχεδόν τις μισές διαθέσιμες μεραρχίες (2.5 εκατ. στρατιώτες περίπου) των συμμαχικών δυνάμεων στην περιοχή. Όταν το σχέδιο πήρε τελική μορφή και εξετάστηκε από την ηγεσία του στρατού, θεωρήθηκε ανέφικτο λόγω της υπεροχής που είχε ο Κόκκινος Στρατός στην περιοχή της Ευρώπης. Η πλειονότητα των επιχειρήσεων θα διεξαγόταν από δυνάμεις της Βρετανίας, Αμερικής, Ναζιστικής Γερμανίας και Πολωνίας. Οποιεσδήποτε γρήγορες νίκες θα οφείλονταν αυστηρά και μόνο στο στοιχείο του αιφνιδιασμού. Αν δεν υπήρχαν νίκες μέχρι τον χειμώνα, θα αναγκάζονταν οι χώρες να αρχίσουν και πάλι ολοκληρωτικό πόλεμο, κάτι πρακτικά ανέφικτο ύστερα από τις καταστροφές του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Δευτερευόντως, οι συμμαχικές δυνάμεις φοβήθηκαν το ενδεχόμενο στρατιωτικής συμμαχίας μεταξύ Ιαπωνίας και Σοβιετικής Ένωσης, αφού δεν υπήρχαν ακόμα ενδείξεις του επικείμενου Σοβιετο-ιαπωνικού πολέμου. Παρόλο που οι στρατιωτικοί του σύμβουλοι επέμεναν στη μη βιωσιμότητα της επιχείρησης, ο Τσώρτσιλ το υποστήριζε μέχρι και την ήττα του στις εκλογές του 1945, που είχε ως αποτέλεσμα είχε ως αποτέλεσμα την ολοκληρωτική εγκατάλειψη του σχεδίου.
Κωνσταντίνος Παγκράτης

Ο Κωνσταντίνος Παγκράτης (1918-2004) ήταν Κερκυραίος αρχιμουσικός (σε μπάντες, χορωδίες και μαντολινάτες), καθηγητής θεωρητικών, δάσκαλος και κατασκευαστής μουσικών οργάνων και βραβευμένος συνθέτης μπάντας. Στη διάρκεια της υπερπεντηκονταετούς σταδιοδρομίας του έφερε σε επαφή με τη μουσική πολλούς συμπατριώτες του και όλοι σχεδόν οι σημερινοί Κερκυραίοι μουσικοί υπήρξαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο μαθητές του.

 Σπούδασε στο Εθνικό Ωδείο και είναι τακτικό μέλος της Ένωσης Ελλήνων Αρχιμουσικών. Κατά καιρούς διετέλεσε αρχιμουσικός στις Φιλαρμονικές: Άνω Κορακιάνας, Λιαπάδων, Καρουσάδων, Αγίου Ματθαίου και Γαστουρίου, ενώ δίδαξε επί 27 χρόνια ξύλινα πνευστά στην "Παλιά" Φιλαρμονική (1945-68 και 1986-89). Το 1976 βραβεύτηκαν σε Διαγωνισμό τόσο η Φιλαρμονική της Άνω Κορακιάνας--υπό τη διεύθυνσή του--ως η καλύτερη Φιλαρμονική της κερκυραϊκής ενδοχώρας όσο και ο ίδιος ως ο συνθέτης των καλύτερων εμβατηρίων που ακούστηκαν στον Διαγωνισμό (πήρε το αναμνηστικό Μετάλλιο από τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κων/νο Τσάτσο). Δίδαξε επίσης θεωρία και έγχορδα επί 7 χρόνια στο Ωδείον Κερκύρας (1967-72) και διηύθυνε τη Χορωδία του Αγίου Σπυρίδωνα. Υπήρξε ιδρυτής και επί 22 χρόνια επικεφαλής της Κερκυραϊκής Καντάδας (1954-67 και 1973-80) με την οποία «άφησε εποχή», ιδρύοντας 1954 τη Χορωδία της, το 1955 τη μικρή Συμφωνική Ορχήστρα της και το 1956 την 23μελή Μαντολινάτα της. Επίσης υπήρξε επί 8ετία (1983-91) διοργανωτής και αρχιμουσικός της 30μελούς Δημοτικής Κερκυραϊκής Μαντολινάτας Ο Κ. Παγκράτης δίδαξε επίσης μαντολίνο στο Μουσικό Γυμνάσιο της Κέρκυρας (1992-93). Ως συνθέτης, έγραψε αρκετά κομμάτια για μπάντα, χορωδία, μαντολινάτα, κ.λπ. (κάλαντα, εμβατήρια, μάρτσιες, βαλς, τανγκό, μαζούρκες, φοξ-τροτ, ελλ. χορούς, κ.λπ.). Το εμβατήριό του "Στον Κυβερνήτη μας" ("To our Captain") βραβεύτηκε το 1943 στην Αίγυπτο και παίζεται ώς σήμερα από την Μπάντα του Ναυτικού. Παίζονται επίσης από διάφορες Φιλαρμονικές οι μάρτσιες του: "Των Μυροφόρων" και "11η Αυγούστου" (Αγία Βαρβάρα).Παράλληλα με τη διδασκαλία του στο ωδείο της Κερκυρας διατηρούσε και εργαστήριο κατασκευής μουσικών οργάνων όπου έφτιαξε χειροποίητα μουσικα όργανα κυρίως μαντολίνα και κιθάρες τα οποία και διέθεται στους μαθητές του προκειμένου να επιτελέσει τους εκπαιδευτικούς του σκοπούς.
Ροζέ Κολό

Ο Κολό Κριστοφέρ Λοράν Ροζέ (Kolo Christopher Laurent Roger), περισσότερο γνωστός ως Ροζέ Κολό (γεννήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 1943) είναι Μαλγάσιος γιατρός και πρωθυπουργός της νησιωτικής χώρας από τον Απρίλιο του 2014 ως τον Ιανουάριο του 2015.

 Γεννήθηκε στο Μπελονί Τσιριμπιχινά (Belon'i Tsiribihina) της Μενάμπ στις νοτιοδυτικές ακτές της Μαδαγασκάρης. Ήταν γιος εργαζομένου σε ταχυδρομείο που υπηρέτησε ως αντιδήμαρχος. Ο νεότερος αδερφός του, Ρολάν Κολό ήταν γερουσιαστής.Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Ανταναναρίβο την περίοδο 1970-77 και απέκτησε πτυχίο Ιατρικής. Ειδικεύτηκε στη χειρουργική σε νοσοκομείο της Γαλλίας και στη συνέχεια έκανε επιπλέον σπουδές στη Γενεύη και έγινε ακτινολόγος. Ξεκίνησε 3 ιδιωτικά κέντρα ραδιολογίας την περίοδο 1997-2003.Ο Κολό είναι έγγαμος με 3 παιδιά.Το 2013 επέστρεψε στη Μαδαγασκάρη για να πάρει μέρος στις προεδρικές εκλογές, όμως η υποψηφιότητά του απορρίφθηκε εξαιτίας του ότι δεν πληρούσε το προαπαιτούμενο της κατοικίας στο νησί. Χωρίς να έχει πολιτικό υπόβαθρο, ήταν στενός συνεργάτης του Ερί Ραζαοναριμαμπιανινά και του κόμματος "Hery Vaovao hoan'i Madagasikara" ("Νέες Δυνάμεις για τη Μαδαγασκάρη") στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας. Μετά την ορκωμοσία του προέδρου Ραζαοναριμαμπιανινά τον Ιανουάριο του 2014 ο Κολό διορίστηκε πρωθυπουργός τον Απρίλιο, έπειτα από έναν γύρο διαβουλεύσεων, κατά τον οποίο καταδείχθηκε η αποδοχή που είχε ο Κολό από την πλειοψηφία των βουλευτών και γερουσιαστών. Στις 18 Απριλίου ανακοινώθηκε η σύνθεση της κυβέρνησης. Η τελευταία αποτελείται από 31 μέλη προσκείμενα σε πολλά και διαφορετικά κόμματα.Στις 12 Ιανουαρίου 2015 υπέβαλε την παραίτησή του από την πρωθυπουργία, που έγινε δεκτή από τον πρόεδρο Ραζαοναριμαμπιανινά την επόμενη ημέρα. Ο Κολό είχε επικριθεί για την αποτυχία του να λύσει το πρόβλημα με τις επαναλαμβανόμενες διακοπές ηλεκτρισμού λόγω βλάβης. Νέος πρωθυπουργός διορίστηκε ο Ζαν Ραβελοναρίβο, στρατιωτικός της αεροπορίας.
Ασημένιο γκολ

Το ασημένιο γκολ (αγγλικά .: silver goal) στο ποδόσφαιρο είναι ένας τρόπος ανάδειξης νικητή σε παιχνίδια που οδηγούνταν στην παράταση. Η διαδικασία αυτή προτάθηκε από την UEFA το 2002 ως εναλλακτική του χρυσού γκολ και καταργήθηκε στο τέλος της σεζόν 2003-04.

 Σύμφωνα με τον κανονισμό του ασημένιου γκολ, αν μπει γκολ στο πρώτο ημίχρονο της παράτασης δεν διακόπτεται ο αγώνας αλλά συνεχίζεται ως το τέλος του πρώτου ημιχρόνου. Τότε, εφόσον υπάρχει νικητής, σημειώνεται η λήξη του αγώνα. Αν το πρώτο ημίχρονο λήξει ισόπαλο, τότε το δεύτερο ημίχρονο παίζεται ολόκληρο ανεξάρτητα από το αν μπει γκολ ή όχι. Με τον κανονισμό του χρυσού γκολ οι ομάδες απέφευγαν να ρισκάρουν στην παράταση, αφού δεν είχαν την ευκαιρία να ανταποδώσουν όταν δέχονταν γκολ. Με το ασημένιο γκολ θεωρήθηκε ότι οι ομάδες δεν είχαν λόγο πλέον να παίζουν παθητικά ή αμυντικά στην παράταση, αφού είχαν την ευκαιρία να ισοφαρίσουν. Παράλληλα, αν έμπαινε γκολ νωρίς δεν παρατεινόταν ο αγώνας και η κούραση των παικτών μετά το 105΄. Το ασημένιο γκολ προτάθηκε το 2002 από την UEFA ως συμπληρωματικό ή βελτιωτικό του χρυσού γκολ, το οποίο όσο διάστημα εφαρμόστηκε απέτυχε να προάγει την επιθετικότητα. Υιοθετήθηκε παράλληλα με το χρυσό γκολ, το οποίο δεν απαγορεύτηκε εφόσον κάποια ομοσπονδία ήθελε να συνεχίσει να το εφαρμόζει. Έτσι τη διετία 2002-2004 παρατηρήθηκε το φαινόμενο άλλες διοργανώσεις να διεξάγονται με χρυσό γκολ κι άλλες με το ασημένιο. Το πρώτο σημαντικό τρόπαιο που κρίθηκε στο ασημένιο γκολ ήταν ο τελικός του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ 2003: ΦΚ Πόρτο - Σέλτικ Γλασκώβης: 3-2. Ο αγώνας και το πρώτο ημίχρονο της παράτασης έληξαν 2-2. Το νικητήριο γκολ πέτυχε ο Ντερλέι στο 115΄ αλλά ο αγώνας συνεχίστηκε κανονικά ως το 120΄, ενώ με τον κανονισμό του χρυσού γκολ έπρεπε να λήξει μόλις μπήκε το γκολ. Το Φεβρουάριο 2004 αποφασίστηκε μετά το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα 2004 στην Πορτογαλία και οι δύο θεσμοί, ασημένιο γκολ και χρυσό γκολ, να καταργηθούν και να επανέλθει το παλιό σύστημα διεξαγωγής της παράτασης επί 30 λεπτά ανεξάρτητα από την επίτευξη γκολ ή όχι. Το τελευταίο ματς που κρίθηκε με ασημένιο γκολ ήταν ο ημιτελικός του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος που διεξήχθη την 1η Ιουλίου 2004 μεταξύ Ελλάδας και Τσεχίας: 1-0. Το τελευταίο ασημένιο γκολ της ιστορίας πέτυχε ο Τραϊανός Δέλλας στο 105΄, λίγο πριν σφυρίξει ο διαιτητής τη λήξη του ημιχρόνου της παράτασης που μετά την επίτευξη του γκολ ήταν και το τέλος του αγώνα. Παράταση Πέναλτι Εκτός έδρας γκολ Χρυσό γκολ
Σαντζάκι του Ζβόρνικ

Το Σαντζάκι του Ζβόρνικ (τουρκικά: İzvornik Sancağı, σερβοκροατικά: Zvornički sandžak‎) ήταν σαντζάκι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, του οποίου πρωτεύουσα ήταν το Ζβόρνικ (σήμερα ευρισκόμενο εντός της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης). Ήταν διαιρεμένα σε τέσσερις διαφορετικούς καζάδες: του Ζέπτσε, του Μάγκλαϊ, της Τούζλα και του Κλάντανι. Το σαντζάκι ιδρύθηκε μεταξύ του 1478 και του 1483. Μετά την διάλυσή του, το 1878, κατόπιν της ήττας των Οθωμανών από την Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία, το Ζβόρνικ κατέστη τμήμα του Ζβόρνικ Κόταρ.

 Κατά την διάρκεια της οθωμανικής περιόδου, το Ζβόρνικ ήταν πρωτεύουσα του Σαντζακιού του Ζβόρνικ (διοικητικής περιοχής), υπαγόμενου διοικητικά στο Εγιαλέτι της Βοσνίας. Το γεγονός αυτό οφείλετο κυρίως στον καθοριστικό αντίκτυπο της πόλεως στην τοπική οικονομία, καθώς και την στρατηγική σημασία της τοποθεσίας της. Το Σαντζάκι του Ζβόρνικ ήταν ένα εκ των έξι οθωμανικών σαντζακιών, όπου η ναυπηγική ήταν ιδιαιτέρως ανεπτυγμένη (πέραν των σαντζακιών του Βίντιν, της Νικόπολης, της Πόζεγκα, του Σαντζάκι του Σμεντέρεβο και του Μόχατς). Κατά την διάρκεια του 1806, η πόλη του Ζβόρνικ αποτέλεσε έδρα του Βόσνιου Μουσουλμάνου καπετάν Μεχμέτ Μπέη Κουλένοβιτς.
Παναγιώτης Βαρώτσος

Ο Παναγιώτης Βαρώτσος γεννήθηκε στις 28 Νοεμβρίου του 1947 στην Πάτρα και είναι Έλληνας φυσικός. Αποφοίτησε από το Φυσικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου έγινε διδάκτωρ φυσικής το 1973, υφηγητής το 1977 και από το 1986 ήταν καθηγητής στον τομέα της Φυσικής Στερεάς Κατάστασης. Μετεκπαιδεύτηκε σε Γερμανία, Γαλλία και ΗΠΑ.

 Διετέλεσε πρόεδρος του Φυσικού Τμήματος τα έτη 1994-1996. Από το 1995 είναι διευθυντής του ερευνητικού πανεπιστημιακού «Ινστιτούτου Φυσικής του Στερεού Φλοιού της Γης» στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Από τον Σεπτέμβριο του 2007 διετέλεσε διευθυντής του Εργαστηρίου Φυσικής του Τμήματος Φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Σήμερα είναι ομότιμος καθηγητής. Μαζί με τον Καίσαρα Αλεξόπουλο και τον Κωνσταντίνο Νομικό ανέπτυξε το 1981 τη μέθοδο βραχείας διάρκειας πρόγνωσης σεισμών, γνωστή ως μέθοδο ΒΑΝ και σήμερα ακόμη διευθύνει την έρευνα αυτή. Έχει δημοσιεύσει περισσότερες από 230 εργασίες σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά (με κριτές), έχει συγγράψει τέσσερα βιβλία και έχουν γίνει περισσότερες από 4000 επιστημονικές αναφορές τρίτων στις εργασίες του. Το 1995 τιμήθηκε με το Διεθνές Βραβείο Ωνάση για το περιβάλλον. Ἐχει επίσης βραβευθεί από την Ακαδημία Αθηνών (1978) και το Εμπειρίκιο Ίδρυμα (1986). Τον Δεκέμβριο του 2016 του απονεμήθηκε από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας βραβείο από την Ένωση Ελλήνων Φυσικών. Physics Web, Εξισώσεις Maxwell και σεισμοί - Νέα από τη μέθοδο VAN, Μάιος 2004. Ανακτήθηκε στις 2007-06-02 από το Physics4u. New Scientist Environment, Heartbeats warn of sudden death risk, 31 Μαρτίου 2004. Ανακτήθηκε στις 2007-11-15 από το New Scientist. New Scientist Environment, Danger signals, 15 Ιουνίου 2002. Ανακτήθηκε στις 2007-11-15 από το New Scientist. New Scientist Environment, Electric shockers, 1 Μαρτίου 1997. Ανακτήθηκε στις 2007-11-15 από το New Scientist. Σ.Ν. Κοδέλλας, Tα Eρευνητικά Πανεπιστημιακά Iνστιτούτα του Πανεπιστημίου Aθηνών, 1 Ιουλίου 2005. Ανακτήθηκε στις 2007-06-02. Εργαστήριο Φυσικής Πανεπιστημίου Αθηνών, 14-11-2007. Ανακτήθηκε στις 14-11-2007. Παναγιώτης Βαρώτσος, Βιογραφικό Σημείωμα και Κατάλογος Δημοσιεύσεων, 08-06-2010. Ανακτήθηκε στις 08-06-2010. Παναγιώτης Α. Βαρώτσος - Σύντομο Βιογραφικό Σημείωμα - (συμπεριλαμβάνοντας στοιχεία για την Πρόγνωση των Σεισμών με την μέθοδο ΒΑΝ), 08-06-2010, Ανακτήθηκε στις 18-9-2011. Πρόγνωση Σεισμών με τη μέθοδο της Ομάδας ΒΑΝ
Γκρασχόπερς Ζυρίχης

Η Γκρασχόπερς (γερμανικά: Grasshoppers) είναι επαγγελματικός αθλητικός σύλλογος της Ελβετίας ιδρύθηκε την 1 Σεπτεμβρίου 1886. Το παλιότερο και ευρύτερα γνωστό τμήμα του συλόγγου είναι το ποδοσφαιρικό τμήμα όπου η ομάδα έχει κατακτήσει τους περισσότερους εγχώριος τίτλους στην Ελβετία, έδρα της είναι το γηπεδο Λέτσιγκρουντ («Letzigrund»), 26.104 θέσεων.

 Η Γκρασχόπερς έχει κατακτήσει 27 φορές το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ελβετίας και 19 φορές το Κύπελλο Ελβετιας στους τίτλους τις ομάδας συμεριλαμβάνεται 2 Λιγκ καπ Ελβετίας μια διοργάνωση που άρχισε να διεξάγεται το 1972 και σταμάτησε το 1982 και ένα Σούπερ καπ Ελβετίας.Αναλυτικά οι τίτλοι της ομάδας: Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ελβετίας 1898, 1900, 1901, 1905, 1921, 1927, 1928, 1931, 1937, 1939, 1942, 1943, 1945, 1952, 1956, 1971, 1978, 1982, 1983, 1984, 1990, 1991, 1995, 1996, 1998, 2001, 2003 Κύπελλο Ελβετίας 1926, 1927, 1932, 1934, 1937, 1938, 1940, 1941, 1942, 1943, 1946, 1952, 1956, 1983, 1988, 1989, 1990, 1994, 2013 Λιγκ καπ Ελβετίας 1973, 1975 Σούπερ καπ Ελβετίας 1989 Η ομάδα διατηρεί και άλλα τμήματα όπως Κωπηλασία,Χόκεϊ επί πάγου,Χειροσφαίριση,Αντισφαίριση κ.α Η επίσημη ιστοσελίδα της Γκρασχόπερς Ζυρίχης
Κρύα Βρύση Ρεθύμνης

Η Κρύα Βρύση είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Αγίου Βασιλείου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Απέχει 46 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και είναι κτισμένη στους νότιους πρόποδες του όρους Κέντρος, σε υψόμετρο 480 μ. Το όνομά του προέρχεται από τις πολλές πηγές νερού στην περιοχή, και συγκεκριμένα σε μια πηγή με λίγο αλλά κρύο νερό νότια του χωριού, στη ρεματιά της Γρε Δάφνης. Πάνω από το χωριό βρίσκεται το αναρριχητικό πεδίο της Γρε Δάφνης.

 Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Criavrissi στην επαρχία Αγίου Βασιλείου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Cria Vrissi με 129 κατοίκους και 122 οφειλόμενες αγγαρείες, ενώ μνεία στο χωριό κάνει και ο Βασιλικάτα το 1630, με την ονομασία Cria Vrissi. Στην οθωμανική απογραφή του 1659 αναφέρεται ως Kirya Vrisi, με 20 σπίτια. Αναφέρεται ως Krya Vrysis στην απογραφή του 1834, η οποία οργανώθηκε από τους Αιγυπτίους.Οι κάτοικοι του χωριού συμμετείχαν στις επαναστάσεις εναντίον των Οθωμανών. Στη μάχη στο Κακό Ρυάκι, κοντά στις Μέλαμπες, η οποία δόθηκε το 1822, ο γέρο Ασουμανάκης, από την Κρύα Βρύση, σκότωσε τον αρχηγό των Τούρκων Χανιαλή, οδηγώντας τους έτσι στην ήττα. Ο Κρυοβρυσανός Μανώλης Σκούληκας συμμετείχε σε μάχες σε Ρέθυμνο και Ηράκλειο και είχε εκλεγεί στρατιωτικός εκπρόσωπος της επαρχείας Αγίου Βασιλείου. Το χωριό διέθετε δικιά του πολεμική σημαία, το «Κρυοβρυσανό μπαϊράκι», στις επόμενες επαναστάσεις. Για τη συμμετοχή του στις επαναστάσεις του 1866 και 1878, το χωριό, όπως και άλλα της επαρχείας, πυρπολήθηκε από τους Οθωμανούς. Στην απογραφή του 1881 η Κρύα Βρύση υπάγονταν στον δήμο Μελάμπων και είχε αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, 327 κατοίκους. Στην απογραφή του 1920 είχε οριστεί έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1925 η Κρύα Βρύση ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας, μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, όταν το χωριό προσαρτήθηκε στον Δήμο Λάμπης.Δείτε: Κοινότητα Κρύας Βρύσης Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, το χωριό συμμετείχε στην αντίσταση προσφέροντας βοήθεια και καταφύγιο για Έλληνες και Άγγλους αντάρτες. Μετά την απαγωγή του υποστράτηγου Κράιπε στις 26 Απριλίου 1944 οι Γερμανοί σκλήρηναν περισσότερο τη στάση τους, αρχίζοντας με την καταστροφή των Σακτουρίων στις 5 Μαΐου. Στις 22 Αυγούστου 1944 προχώρησαν ταυτόχρονα στην καταστροφή εφτά χωριών, συμπεριλαμβανομένης της Κρύας Βρύσης. Οι Γερμανοί περικύκλωσαν το χωριό και οδήγησαν όλους τους κατοίκους του χωριού στο δημοτικό σχολείου, όπου ξεχώρισαν τα γυναικόπαιδα από τους άντρες. Έπειτα ξεχώρισαν 30 άντρες και τους εκτέλεσαν αργότερα. Όλοι οι υπόλοιποι οδηγήθηκαν στο Σπήλι, με ότι υπάρχοντα τους επιτράπηκε να πάρουν μαζί τους. Στη συνέχεια πυρπόλησαν το χωριό, αφού είχαν λεηλατήσει τα σπίτια για τιμαλφή.Μετά τον πόλεμο αποφασίστηκε η μετεγκατάσταση των κατοίκων στη θέση Συκιάς το νερό, περίπου ένα χιλιόμετρο νοτιοανατολικά. Το νέο χωριό (Κάτω ή Νέα Κρύα Βρύση) κτίστηκε την περίοδο 1946-1948, αλλά η μετεγκατάσταση των κατοίκων δεν ολοκληρώθηκε. Η Νέα Κρύα Βρύση αναγνωρίστηκε ως ανεξάρτητος οικισμός το 1961, όταν είχε 93 κατοίκους. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Κανόε καγιάκ στους Ολυμπιακούς Αγώνες

Το κανόε καγιάκ είναι από τα παλιά ολυμπιακά αθλήματα, αφού μπήκε στις Ολυμπιάδες το 1936 στο Βερολίνο. Προηγουμένως, υπήρξε άθλημα επίδειξης το 1924 στο Παρίσι με έξι αγωνίσματα. Το 1948 στο Λονδίνο μπήκαν στο πρόγραμμα και οι αγώνες γυναικών. Εκτός από τους αγώνες ταχύτητας, το 1972 στο Μόναχο μπήκε για πρώτη φορά και το αγώνισμα του σλάλομ, το οποίο διεξάγεται μόνιμα από το 1992 στη Βαρκελώνη.

 Στην Ολυμπιάδα του 1924 στο Παρίσι έγιναν για πρώτη φορά αγώνες επίδειξης κανόε καγιάκ. Το άθλημα παρουσίασε η Καναδική Ολυμπιακή Επιτροπή, έπειτα από πρόσκληση των Γάλλων διοργανωτών. Στους αγώνες μετείχαν δύο ομάδες: Ομοσπονδία Κανόε Καναδά Όμιλος Κανόε Ουάσινγκτον ΗΠΑΈγιναν έξι αγωνίσματα σε καναδικές λέμβους διαφορετικού τύπου από τις σημερινές: Μονοθέσιο, απλό κουπί (σημερινό κανόε: C1) Μονοθέσιο, διπλό κουπί (σημερινό καγιάκ: K1) Διθέσιο, απλό κουπί (σημερινό κανόε: C2) Διθέσιο, διπλό κουπί (σημερινό καγιάκ: K2) Τετραθέσιο, απλό κουπί (σημερινό κανόε: C4) Τετραθέσιο, διπλό κουπί (σημερινό καγιάκ: K4)Στους τρεις αγώνες με απλό κουπί (κανόε) νίκησαν οι καναδικές λέμβοι ενώ στους τρεις αγώνες με διπλό κουπί (καγιάκ) οι αμερικανικές. Το κανόε καγιάκ είναι ναυτικό άθλημα που διεξάγεται σε λίμνη, ποτάμι ή κωπηλατοδρόμιο με δύο τύπους σκαφών: κανόε (canoe) και καγιάκ (kayak), στα οποία αγωνίζονται ένας, δύο ή τέσσερις αθλητές. Κατά καιρούς έχουν γίνει αγωνίσματα με διάφορα μεγέθη σκαφών και σε ποικίλες αποστάσεις για άνδρες και γυναίκες. Τα ισχύοντα σήμερα είναι: Τύποι σκαφών Κανόε (σύμβολο: C): ο αθλητής κωπηλατεί γονατιστός με μονό κουπί στη μια μεριά της λέμβου. Καγιάκ (σύμβολο: K): ο αθλητής κωπηλατεί καθιστός με διπλό κουπί.Μέγεθος σκάφους Μονοθέσιο: κανόε (C1) και καγιάκ (Κ1) Διθέσιο: κανόε (C2) και καγιάκ (Κ2) Τετραθέσιο: καγιάκ (Κ4)Αποστάσεις 500 μ.: C1, C2, Κ1, Κ2 1000 μ.: C1, C2, Κ1, Κ2, Κ4 Για πολλά χρόνια γίνονταν μόνο αγώνες ταχύτητας κανόε καγιάκ. Το 1972 στο Μόναχο έγιναν για πρώτη φορά αγώνες σλάλομ αλλά λόγω της δυσκολίας κατασκευής πίστας το αγώνισμα δεν συνεχίστηκε. Μπήκε πάλι στο πρόγραμμα το 1992 στη Βαρκελώνη για σκάφη C1, C2, Κ1, τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες.
Ιωάννης Γιαγκιέλλον

Ο Ιωάννης των Λιθουανών δουκών, πολων. Jan z Książąt Litewskich (8 Ιανουαρίου 1499 - 18 Μαρτίου 1538) από τον Οίκο των Γιαγκιελλόνων ήταν επίσκοπος του Βίλνιους (1519-36) και του Πόζναν (1536-38). Διετέλεσε επίσκοπος, όταν ο Προτεσταντισμός έκανε την πρώτη διείσδυση στο μεγάλο δουκάτο της Λιθουανίας και έκανε τις πρώτες κινήσεις πολεμώντας τον.

 Ήταν το μόνο (νόθο) τέκνο του Σιγισμούνδου Α΄ βασιλιά της Πολωνίας & μεγάλου δούκα της Λιθουανίας από την ερωμένη του Καταζύνα Τελνιτσάνκα. Γεννήθηκε πριν τον 1ο γάμο του πατέρα του με τη Βαρβάρα Ζαπόλυα το 1512. Το 1510 ο Σιγισμούνδος Α΄ έλαβε παπική άδεια, από defectus natalium (μη κανονικώς γεννηθέντα, νόθο) να τον αναγνωρίσει ως γνήσιο γιο και να τον κάνει ευγενή. Του έδωσε τον τίτλο των Λιθουανών δουκών περί το 1514 και του επέτρεψε μία παραλλαγή του Λιθουανικού οικοσήμου. Ο Ιωάννης έγινε μέλος του Συλλόγου (canon) του καθεδρικού της Κρακοβίας το 1510 και του Πόζναν το 1516. Φοίτησε στην Ακαδημία της Κρακοβίας και το Πανεπιστήμιο της Μπολόνια. Το 1519, 21 ετών, ονομάστηκε επίσκοπος του Κιέβου. Ο πάπας Λέων Ι΄ επικύρωσε την εκλογή, παρ' ότι ο Ιωάννης δεν είχε ακόμη χειροτονηθεί ιερέας (αυτό έγινε μόλις το 1531) και η Γ΄ Σύνοδος του Λατερανού απαιτούσε από τους επισκόπους να είναι τουλάχιστον 30 ετών. Ο Ιωάννης συνοδευόταν από τη μητέρα του, που παρενέβαινε στα θέματα της επισκοπής. Οι δύο τους αντιμετώπισαν αρκετή αντίθεση στο Βίλνιους· ακόμη τους επιτέθηκε και τους τραυμάτισε ο Στανίσλαφ, γιος του Νικολάι Β΄ Ραντζίβιου μεγάλου Καγκελάριου. Αυτό έκανε τον πάπα να θέσει τον Ιωάννη υπό την επιτροπεία των επισκόπων της Κρακοβίας και του Λουτσκ. Račis, Antanas; et al., eds. (2012). "Jonas iš Lietuvos kunigaikščių". Lietuva (in Lithuanian). III. Mokslo ir enciklopedijų leidybos centras. pp. 101–102. ISBN 978-5-420-01707-4. Galkus, Juozas (2009). Lietuvos Vytis / The Vytis of Lithuania. Vilniaus dailės akademijos leidykla. p. 29. ISBN 9789955854449. Petkus, Viktoras (2002). Vilniaus vyskupai Lietuvos istorijoje (in Lithuanian). Petro ofsetas. pp. 271–278. ISBN 9955-534-02-8. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα John (bishop of Vilnius) στο Wikimedia Commons
Μεσιέ 110

Ο Μεσιέ 110 (επίσης γνωστός ως M110 και NGC 205) είναι νάνος ελλειπτικός γαλαξίας, δορυφόρος του Μεγάλου Γαλαξία της Ανδρομέδας. Περιέχει σκόνη και δείγματα πρόσφατου σχηματισμού αστέρων, τα οποία είναι ασυνήθιστα χαρακτηριστικά για έναν νάνο ελλειπτικό γαλαξία εν γένει.

 Ανακαλύφθηκε στις 10 Αυγούστου 1773 από τον Γάλλο αστρονόμο Σαρλ Μεσιέ (Charles Messier), ο οποίος εκείνο τον καιρό έκανε αναλυτικές παρατηρήσεις του Γαλαξία της Ανδρομέδας. Ανεξάρτητα από τον Μεσιέ, ο γαλαξίας αυτός ανακαλύφθηκε και από την Καρολίν Χέρσελ στις 27 Αυγούστου 1783, όπως αναφέρει ο αδελφός της, ο William Herschel στην περιγραφή του το 1785.Αν και ο γαλαξίας δεν περιλήφθηκε αρχικά στον πρώτο κατάλογο, των αντικειμένων Μεσιέ, προστέθηκε αργότερα από Kenneth Glyn Jones το 1966.Είναι το τελευταίο αντικείμενο που προστέθηκε στον κατάλογο Μεσιέ. Δορυφόροι γαλαξίες της Ανδρομέδας SEDS: Elliptical Galaxy M110
Δουκάτο του Νάσσαου

Το Δουκάτο του Νάσσαου (γερμ. Herzogtum Nassau) υπήρξε παλιό κρατίδιο της Συνομοσπονδίας του Ρήνου, της Γερμανικής Συνομοσπονδίας και της Βορειογερμανικής Συνομοσπονδίας. Ήταν ανεξάρτητο κράτος μέχρι το 1866, όταν προσαρτήθηκε στο Βασίλειο της Πρωσίας ως τμήμα της Επαρχίας της Έσσης-Νάσσαου. Ήταν κράτος-μέλος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και αργότερα μέλος της Γερμανικής Συνομοσπονδίας. Το κρατίδιο είχε ως πρωτεύουσα πρώτα το Βάιλμπουργκ (Weilburg) και αργότερα το Βίζμπαντεν.

 Το δουκάτο εκτεινόταν σε μήκος 105 χιλιομέτρων από βορρά προς νότο και 75 από ανατολή προς δύση. Πρωτεύουσα ήταν το Βάιλμπουργκ και από το 1816 το Βίζμπαντεν. Η περιοχή διασχίζεται από την οροσειρά του Βέστερβαλντ, ενώ διαπλέεται από τον Λαν, τον Μάιν, τον Ζιγκ και τον Ρήνο. Αρχικά το Νάσσαου ήταν ένα μικρό δουκάτο στο σημερινό ομόσπονδο γερμανικό κρατίδιο της Ρηνανίας-Παλατινάτου. Η πόλη Νάσσαου ιδρύθηκε το 915, το Κάστρο Νάσσαου χτίστηκε το 1125 και από 1160 όλος ο νομός πήρε το όνομα Νάσσαου. Το 1255 διαιρέθηκε σε δυο κομμάτια και δημιουργήθηκαν δύο κλάδοι: Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ και Νάσσαου-Βάιλμπουργκ (ο οίκος που μέχρι σήμερα βασιλεύει στο Λουξεμβούργο). Μετά την επανένωσή του σε ένα δουκάτο το 1806, το κράτος έχασε την αυτονομία του το 1866 στην Πρωσία. Το Δουκάτο του Νάσσαου δημιουργήθηκε με σύμφωνο που υπογράφηκε στο Παρίσι στις 12 Ιουλίου 1806, του οποίου το άρθρο 5 έδινε τον τίτλο του Δούκα στον ηγέτη του Οίκου του Νάσσαου, Φρειδερίκο-Αύγουστο πρίγκιπα του Νάσσαου-Ούζινγκεν. Πριν την ενσωμάτωσή του στην Πρωσία, το Δουκάτο είχε μία ψήφο, την οποία μοιραζόταν με το Δουκάτο του Μπράουνσβαϊγκ στις κοινές συνελεύσεις (Δίαιτες) και δύο για το ίδιο στη γενική συνέλευση. Στρατιώτες του Νάσσαου συμμετείχαν και στην Μάχη του Βατερλώ. Προσαρτημένο στο Βασίλειο της Πρωσίας, το Δουκάτο συγχωνεύτηκε με το Ελεκτοράτο της Έσσης-Κάσσελ και την Ελεύθερη Πόλη της Φραγκφούρτης για να αποτελέσει την Επαρχία της Έσσης-Νάσσαου. Σήμερα στα εδάφη του κράτους βρίσκεται η σημερινή Έσση και το τοπωνύμιο έχει πλέον χαθεί. Με την δημιουργία του, το Δουκάτο περιλάμβανε: Τα πριγκιπάτα του Νάσσαου-Ούζινγκεν και Νάσσαου-Βάιλμπουργκ, με εξαίρεση την πόλη του Ντόιτς με το έδαφός της, την πόλη και το βαϊλάτο του Κενιγκσβίντερ, καθώς και το βαϊλάτο του Βίλιχ, τα οποία είχαν παραχωρηθεί στον Μεγάλο Δούκα του Μπεργκ. Τα παρακάτω αμφισβητούμενα εδάφη: τα βαϊλάτα των Ντίρντορφ, Άλτενβιντ, Νόιενμπουργκ, το τμήμα της Κομητείας του Κάτω Ίζενμπουργκ που ανήκε στον πρίγκιπα Βιντ-Ρούνκελ, τις Κομητείες του Βιντ-Νοϊβίντ και του Χόλτσαππελ, το φέουδο του Σάουμμπουργκ, την Κομητεία του Ντιτς και τα υπαγόμενα σε αυτήν εδάφη, το τμήμα του χωριού του Μίντσφελντεν που ανήκε στον πρίγκιπα του Νάσσαου-Φούλντα, το βαϊλάτο του Βέρχαϊμ και του Μπούρμπαχ, το τμήμα του φέουδου του Ρούνκελ, το οποίο βρισκόταν στην αριστερή όχθη του Λαν, την περιοχή του Κράνσμπεργκ που ανήκε στον κόμη του Μπάσενχαϊμ και τέλος τα βαϊλάτα του Χόενσολμς, του Μπράουνφελς και του Γκράιφενσταϊν, που ανήκαν στον Οίκο των Σολμς. 1806 - 24 Μαρτίου 1816: Φρειδερίκος-Αύγουστος 24 Μαρτίου 1816 - 20 Αυγούστου 1839: Γουλιέλμος 20 Αυγούστου 1839 - 20 Σεπτεμβρίου 1866: Αδόλφος Dictionnaire Bouillet
Πιάσαμε την καλή

Το Πιάσαμε την καλή είναι Ελληνική κωμική ταινία του 1955 σε σκηνοθεσία Γιάννη Τριανταφύλλη και σενάριο του Κώστα Χατζηχρήστου. Πρωταγωνιστούν οι Κώστας Χατζηχρήστος, Γεωργία Βασιλειάδου και η Ρένα Στρατηγού. Η ταινία ακολουθεί τον Θύμιο Τουλουμοτύρη, έναν αφελή επαρχιώτη που μετακομίζει στην Αθήνα για να βρει την τύχη του.

 Ο επαρχιώτης Θύμιος Τουλουμοτύρης φτάνει στην Αθήνα αναζητώντας την τύχη του και μια καλύτερη ζωή. Αρχικά μπαίνει στο σχολή χωροφυλάκων και όταν αποφοιτά διορίζεται τροχονόμος στο κέντρο της πόλης. Ωστόσο λόγω μίας απερισκεψίας του θα τον αποτάξουν από τη χωροφυλακή και θα καταλήξει άνεργος. Αργότερα θα βρει δουλειά αλλά και πάλι θα μείνει άνεργος. Στη συνέχεια μπερδεύεται εξαιτίας της κυρά Κατίνας και της κόρης της Λενιώς και, αντί να καταθέσει στη δίκη ενός συγγενή του, καταθέτει σε άλλη υπόθεση, με αποτέλεσμα να φυλακιστεί για δύο μήνες. Στη φυλακή θα γνωρίσει τον υπεύθυνο για την αποπομπή του από τη χωροφυλακή. Αυτός θα του δώσει δουλειά, αλλά ο Θύμιος και πάλι δεν θα στεριώσει. Τότε ερωτεύεται μια συγχωριανή του η οποία δεν τον θέλει, ούτε και όταν ο φουκαράς ο Θύμιος κερδίσει το λαχείο. Είναι η πρώτη ταινία που ο Κώστας Χατζηχρήστος υποδύεται τον χαρακτήρα του Θύμιου, ενός επαρχιώτη που φτάνει στην πρωτεύουσα για μια καλύτερη ζωή. Στην ταινία εμφανίζονται ο Βασίλης Τσιτσάνης και η Μαρίκα Νίνου να ερμηνεύουν ζωντανά τα τραγούδια Για να σε Κάνω Άνθρωπο, Ζαΐρα και Τα καβουράκια. Αν και ταινία χαμηλού προυπολογισμού, είναι αξιοσημείωτη για τις λήψεις της Αθήνας εκείνης της εποχής. Μεταξύ άλλων διακρίνεται η εξωτερική πρόσοψη και το εσωτερικό της θρυλικής Ταβέρνας του "Τζίμη του Χοντρού" που βρίσκονταν επί της οδού Αχαρνών. Επίσης διακρίνεται στην αρχή της ταινίας το άγαλμα του Ξυλοθραύστη, ένα έργο του Δημήτρη Φιλιππότη, το οποίο από το 1908 μεχρι το 1958 βρισκόταν στην πλατεία που υπάρχει στην Λεωφόρο Αμαλίας πίσω από την Ρώσικη εκκλησία. Σήμερα το άγαλμα βρίσκεται στο Ζάππειο. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 28 Φεβρουαρίου 1955 και έκοψε 24.583 εισιτήρια, όπου ήρθε στη 10η θέση ανάμεσα σε 14 ελληνικές ταινίες της σεζόν 1954-1955. Πιάσαμε την καλή στην IMDb Πιάσαμε την καλή στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος
Κερασιά

Η κερασιά είναι αγγειόσπερμο δικότυλο φυτό που ανήκει στο γένος Προύμνη και υπογένος Κέρασος (Prunus subg. Cerasus), στην οικογένεια των Ροδοειδών (Rosaceae) και είναι συγγενής της βυσσινιάς.

 Είναι φυλλοβόλο δέντρο, με ύψος που φτάνει και τα είκοσι μέτρα. Έχει την επιστημονική ονομασία Prunus avium (Προύμνη των πτηνών). Καταγωγή του είναι η περιοχή του Καυκάσου και έφτασε στην Ευρώπη πολύ γρήγορα ενώ όλες οι ποικιλίες της προέρχονται από την αγριοκερασιά, που χρησιμοποιείται για τον πολλαπλασιασμό της και σήμερα μέσω εμβολιασμού. Από φυσικό υβρίδιο κερασιάς προήλθε η βυσσινιά. Έχει γκρι και λείο κορμό, όρθια κλαδιά και μεγάλα, ελλειψοειδή φύλλα ενώ τα άνθη της είναι μεγάλα και λευκά, οργανωμένα σε ταξιανθίες και φύονται ανά 3-6 σε κάθε οφθαλμό. Η κερασιά καλλιεργείται για το νόστιμο καρπό της, το κεράσι, ενώ υπάρχουν και ποικιλίες που καλλιεργούνται ως καλλωπιστικά δέντρα. Χρησιμοποιείται όμως και το ξύλο της, που είναι ανθεκτικό στην υγρασία, στην κατασκευή επίπλων, αλλά και μουσικών οργάνων και ηχείων, καθώς δίνει καλύτερη ακουστική. Η κερασιά ζει συνήθως εξήντα χρόνια και η καρποφορία αρχίζει από τον τέταρτο χρόνο της ζωής της, ενώ μεγάλες αποδόσεις έχει μετά τον εικοστό χρόνο. Ανθίζει σχετικά νωρίς και έτσι είναι δυνατό να υποστεί ζημιές στους ανθούς της από παγετό ή δυνατό ψύχος. Ευδοκιμεί σε διάφορους τύπους εδαφών και προτιμά κυρίως αυτά που δεν περιέχουν ασβέστιο. Πριν να δημιουργηθεί ένας κερασεώνας πρέπει να γίνει βαθύ όργωμα και καλή κατεργασία του εδάφους. Υπάρχουν πάρα πολλές ποικιλίες κερασιάς που βασικά χωρίζονται σε δύο μεγάλες κατηγορίες, αυτές που έχουν απαλή σάρκα και αυτές που έχουν τραγανή. Στην Ελλάδα καλλιεργούνται αρκετές ποικιλίες ενώ τα κεράσια που παράγονται θεωρούνται εξαιρετικής ποιότητας. Πιο γνωστές ποικιλίες είναι η κερασιά Ρουπκόβου, που παράγει τα τραγανά κεράσια της Έδεσσας, η πετροκερασιά, με τα τραγανά και νόστιμα πετροκέρασα που φέρουν μία χαρακτηριστική γραμμή στο μέσο του καρπού και η κερασιά των βοδενών με τα μεγάλα και νόστιμα κεράσια. Τα κεράσια που παράγονται από τις πιο πάνω ποικιλίες, εκτός από την εγχώρια κατανάλωση, εξάγονται. Άλλες ποικιλίες είναι η τραγανή Βόλου, η Ναπολέων, που έχει μεγάλη παραγωγή κερασιών και η καλλιέργεια της αναπτύχθηκε τα τελευταία χρόνια και η φράουλα Βόλου. Η Τουρκία είναι πρώτη στον κόσμο σε παραγωγή κερασιών. Ακολουθούν οι ΗΠΑ, το Ιράν, η Ουκρανία, η Γερμανία και η Ιαπωνία. Η Ελλάδα έχει την δέκατη θέση στον κόσμο, με σαράντα τρεις χιλιάδες τόνους κάθε χρόνο.
Firewind

Οι Firewind είναι ελληνικό power metal συγκρότημα με προέλευση τη Θεσσαλονίκη. Η μπάντα ξεκίνησε το 1998 σαν project από τον Έλληνα κιθαρίστα Gus G. (μεταγενέστερο κιθαρίστα του Ozzy Osbourne) και δημιουργήθηκε σαν πλήρες συγκρότημα το 2002. Οι Firewind συνεχίζουν έως σήμερα τη πορεία τους με σημαντική παρουσία στη διεθνή power metal σκηνή.

 Demo albumNocturnal Symphony (1998) Studio albumsBetween Heaven and Hell (2002) Burning Earth (2003) Forged by Fire (2005) Allegiance (2006) The Premonition (2008) Days of Defiance (2010) Few Against Many (2012) Immortals (2017) Firewind (2020) Live albums Live Premonition (2008) Apotheosis - Live 2012 (2013)Singles"Falling to Pieces" (2006) "Breaking the Silence" (2007) "Mercenary Man" (2008) "World on Fire" (2010) "Embrace the Sun" (2011) "Wall of Sound" (2012) "Hands of Time" (2016) "Ode to Leonidas" (2016) Music videos"I am the Anger" (2003) "The Fire and the Fury" (2004) "Tyranny" (2005) "Falling to Pieces" (2006) "Breaking the Silence" (2007) "Mercenary Man" (2008) "Head Up High" (2008) "World on Fire" (2010) "Embrace the Sun" (2011) "Wall of Sound" (2012) "Edge of a Dream (feat. Apocalyptica)" (2012) "Ode to Leonidas" (2016) DVDs"Live Premonition" (2008) Επίσημη ιστοσελίδα WaveCat Playlist
Αγγολέμι

Το Αγγολέμι είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Angolemi». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2018.
Στυτική δυσλειτουργία

Η στυτική δυσλειτουργία (αγγλ. Erectile dysfunction), συχνά και σεξουαλική ανικανότητα, είναι σοβαρή μορφή σεξουαλικής παθογένειας, κατά την οποία το ανδρικό πέος "αποτυγχάνει" να έρθει σε στύση, ή να παραμείνει σε ικανοποιητική στύση κατά τη σεξουαλική πράξη. Σήμερα, η στυτική δυσλειτουργία είναι το πιο συνηθισμένο σεξουαλικό πρόβλημα στους άνδρες. Μέσω της σύνδεσής του με την αυτοεκτίμηση και την αυτοπεποίθηση, και με δεδομένα τα γενικότερα προβλήματα των σεξουαλικών σχέσεων, η στυτική δυσλειτουργία, ως πάθηση, μπορεί να προκαλέσει έντονη ψυχολογική βλάβη.Ο όρος στυτική δυσλειτουργία δεν χρησιμοποιείται για άλλες διαταραχές στύσης, και δεν πρέπει να συγχέεται, όπως λ.χ. πριαπισμός.

 Η στυτική δυσλειτουργία χαρακτηρίζεται από την τακτική αλλά και επαναλαμβανόμενη αδυναμία επίτευξης και κυρίως διατήρησης της στύσης, δηλ. επαρκούς ακαμψίας του ανδρικού μορίου, για την επίτευξη σεξουαλικής δραστηριότητας. Ορίζεται μάλιστα ως ακολούθως: «επίμονη ή επαναλαμβανόμενη αδυναμία επίτευξης και διατήρησης μιας στύσης του πέους επαρκούς ακαμψίας που να επιτρέπει ικανοποιητική σεξουαλική δραστηριότητα για τουλάχιστον 3 μήνες». Στο 80% των περιπτώσεων, μπορούν να εντοπιστούν φυσικές αιτίες. Αυτές περιλαμβάνουν τα κάτωθι πιθανά αίτια: Καρδιαγγειακές παθήσεις Σακχαρώδης διαβήτης Νευρολογικά προβλήματα (διαβητική νευροπάθεια, προσωρινή επιληψία, πολλαπλή σκλήρωση) υπογοναδισμός Υπερπρολακτιναιμία Κάπνισμα Γήρανση (ιδίως για ηλικίες μεγαλύτερες των 60 ετών) Παρενέργειες φαρμάκων, και κυρίως Ψυχολογικά προβλήματα (βλ. άγχος, στρες, πνευματική δυσλειτουργία)Περίπου το 10% των περιπτώσεων είναι ψυχολογική ανικανότητα, που προκαλείται από σκέψεις ή συναισθήματα. Η θεραπεία περιλαμβάνει την αντιμετώπιση των υποκείμενων αιτίων, τις τροποποιήσεις του τρόπου ζωής και την αντιμετώπιση των ψυχοκοινωνικών προβλημάτων. Σε πολλές περιπτώσεις, η θεραπεία επιχειρείται με φάρμακα, συγκεκριμένα αναστολείς τύπου 5 (όπως η σιλδεναφίλη), τα οποία διαστέλουν τα αιμοφόρα αγγεία, επιτρέποντας περισσότερο αίμα να ρέει μέσω του σπογγώδους ιστού του πέους. Άλλες θεραπείες, λιγότερο συχνά χρησιμοποιούμενες, περιλαμβάνουν σφαιρίδια προσταγλανδίνης, που εισάγονται στην ουρήθρα, χαλαρωτικά λείου μυός και αγγειοδιασταλτικά, που εγχέονται στο πέος, εμφυτεύματα πέους και αγγειακή επανορθωτική χειρουργική. Η πάθηση αυτή προκαλεί σοβαρό αρνητικό αντίκτυπο στη συναισθηματική ευημερία τόσο των ανδρών όσο και των συντρόφων τους. Πολλοί άντρες δεν αναζητούν θεραπεία λόγω του αισθήματος αμηχανίας και της κακής ψυχολογικής κατάστασης τους. Εκτιμάται ότι περίπου το 75% των διαγνωσμένων περιπτώσεων ατόμων, με στυτική δυσλειτουργία, δεν θεραπεύονται.
Azerspace-1

Ο Azerspace-1 (πλήρες όνομα:Azerspace-1/Africasat-1a), είναι ο πρώτος δορυφόρος του Αζερμπαϊτζάν. Ο πύραυλος κατασκευάστηκε από την Orbital Sciences Corporation και εκτοξεύτηκε με το διαστημόπλοιο Ariane 5 στις 7 Φεβρουαρίου του 2013 από το Κουρού στη Γαλλική Γουιάνα. Τέθηκε σε τροχιά στην θέση 46° ανατολικά. Ο δορυφόρος καλύπτει την Ευρώπη και μεγάλο μέρος της Ασίας και της Αφρικής. Ιδιοκτήτρια εταιρεία είναι η αζερική Azercosmos και έχει δυνατότητες μετάδοσης στη τηλεόραση, το ραδιόφωνο και το διαδίκτυο.Ο δορυφόρος έχει αναμενόμενη διάρκεια ζωής 15 χρόνων.

 Πιστεύεται ότι το κόστος του δορυφόρου έφτασε τα 120.000.000 δολάρια και κατασκευάστηκε από την Orbital Sciences Corporation. Ο πρόεδρος της Arianespace Ζαν-Υβ Λε Γκαλ τόνισε ότι το βάρος του δορυφόρου θα είναι τρεις τόνοι. Τον Απρίλιο του 2011, η Τράπεζα Εξαγωγών-Εισαγωγών των Ηνωμένων Πολιτειών ενέκρινε τη χρηματοδότηση του έργου και το 85 τοις εκατό του κόστους κατασκευής θα δοθεί στην αζέρικη πλευρά με τη μορφή δανείου, ενώ το υπόλοιπο 15% θα καταβληθεί από κρατικά ταμεία. Τα κεφάλαια θα δοθούν στην Azercosmos OJSC. Ο δορυφόρος βασίζεται στη πλατφόρμα STAR-2 και παράγει ωφέλιμο φορτίο περίπου 5 κιλοβατώρων για 36 ενεργούς αναμεταδότες. Ο επιχειρησιακός έλεγχος του δορυφόρου παραδόθηκε στο Υπουργείο Επικοινωνιών και Πληροφορικής του Αζερμπαϊτζάν μετά τις δοκιμές τροχιάς. Οι λειτουργίες του δορυφόρου ελέγχονται από την κρατική κυβερνητική εταιρεία Azercosmos. Ο Azerspace-1/Africasat-1A είναι κοινοπραξία δύο φορέων: του Αζερμπαϊτζάν και του φορέα εκμετάλλευσης δορυφόρων MEASAT Satellite Systems με έδρα τη Μαλαισία, ο οποίος κατέχει τα δικαιώματα για τη τροχιακή θέση 46 μοιρών ανατολικά. Η εταιρεία χρησιμοποιεί περίπου το 40 τοις εκατό της συνολικής χωρητικότητας του δορυφόρου. Το Αζερμπαϊτζάν χρησιμοποιεί το 20% και το υπόλοιπο ποσοστό διατίθεται για άλλους πελάτες.Το 2014, ο δορυφόρος μετέδιδε 13 ραδιοφωνικούς σταθμούς και 128 τηλεοπτικά κανάλια, ενώ παρέχει και υπηρεσίες προς την κυβέρνηση. Το 2018, ο δορυφόρος μετέδιδε περίπου 100 ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς και συνεχίζει να προσφέρει έργο προς τη κυβέρνηση. Η εκτόξευση του δορυφόρου συνέβαλε αποφασιστικά στην αρχή της διαστημικής βιομηχανίας του Αζερμπαϊτζάν. Τον Απρίλιο του 2011, ο αναπληρωτής διευθυντής της Εθνικής Αεροδιαστημικής Υπηρεσίας του Αζερμπαϊτζάν Τοφίγκ Σουλεϊμάνοφ άφησε να εννοηθεί ότι το Αζερμπαϊτζάν σχεδίαζε να εκτοξεύσει δεύτερο δορυφόρο, με σκοπό την μελέτη του εσωτερικού και της ατμόσφαιρας της Γης. Στις 26 Νοεμβρίου του 2011, ο επικεφαλής της Azercosmos, Ρασάντ Ναμπίγιεφ, επιβεβαίωσε την έναρξη της ανάπτυξης νέου δορυφόρου.Η Azercosmos εκτόξευσε τον τηλεπικοινωνιακό δορυφόρο Azerspace-2 στις 22:38 ΠΣΧ στις 25 Σεπτεμβρίου 2018 παρέχοντας ευρυζωνικές και άλλες υπηρεσίες προς χρήστες στην Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή, την Υποσαχάρια Αφρική, την Κεντρική και Νότια Ασία. Ο νέος δορυφόρος είναι εξοπλισμένος με 35 αναμεταδότες και η τροχιά του είναι ορισμένη στο γεωγραφικό μήκος 45° ανατολικά. Η διάρκεια ζωής του Azerspace-2 αναμένεται να είναι 15 έτη.
Πάπας Κλήμης Ι΄

Ο πάπας Κλήμης Ι΄, λατ. Clemens X (13 Ιουλίου 1590 - 22 Ιουλίου 1676), που γεννήθηκε ως Εμίλιο-Μποναβεντούρα Αλτιέρι, ήταν ποντίφικας από τις 29 Απριλίου 1670 ως το 1676 που απεβίωσε. Αρχιεράτευσε για 6 έτη, 2 μήνες και 23 ημέρες.

 Γεννήθηκε στη Ρώμη και ήταν γιος του Λορέντσο Αλτιέρι και της Βικτόριας Ντελφίν, μίας Βενετής ευγενούς. Αδελφός του ήταν ο Τζανμπατίστα Αλτιέρι. Η οικογένειά του ανήκε στην αρχαία αριστοκρατία της Ρώμης και απολάμβανε τoν υψηλότερο σεβασμό στη Ρώμη για μερικούς αιώνες· είχε συνάψει συμμαχίες με τους Κολόνα και τους Ορσίνι. Σε προηγούμενους πάπες οι Αλτιέρι είχαν πολλά σημαντικά αξιώματα και είχαν αναλάβει αρκετές λεπτές αποστολές.