IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Βαγγέλης Τζούκας

Ο Βαγγέλης Τζούκας είναι Έλληνας ιστορικός και κοινωνιολόγος και διδάσκων σε πανεπιστήμιο. Έχει δημοσιεύσει επιστημονικές μελέτες για τη σύγχρονη ελληνική και ευρωπαϊκή ιστορία και για ζητήματα κοινωνιολογίας της βίας.

 Γεννήθηκε στην Άρτα το 1974, με καταγωγή από τους Ραφταναίους των Ιωαννίνων και τον Αμμότοπο της Άρτας. Είναι διδάκτορας του τμήματος Κοινωνιολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου και διδάσκει ως συνεργάτης στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο. Έχει διδάξει, επίσης στο ΕΛΜΕΠΑ, στο Τμήμα Φιλοσοφικών και Κοινωνικών Σπουδών και στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Κρήτης . Συνεργάστηκε, επίσης, ως μελετητής με την Ιστορική και Λαογραφική Εταιρεία Τζουμέρκων. Υπήρξε μεταδιδακτορικός ερευνητής στο έργο «Οργανώσεις της ελληνικής Αντίστασης: η περίπτωση του ΕΔΕΣ (ηγεσία, κοινωνική συγκρότηση, μεταπολεμική επιρροή)» του προγράμματος Πυθαγόρας ΙΙ, στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου. Έχει ασχοληθεί εκτενώς με την αντιστασιακή οργάνωση ΕΔΕΣ. Έχει συμμετοχές με κείμενά του σε πλήθος συλλογικών επιστημονικών τόμων, με θέματα κυρίως γύρω από τη δεκαετία του 1940 στην Ελλάδα, όπως η Κατοχή, η Αντίσταση και ο Εμφύλιος Πόλεμος. Ζουν ανάμεσά μας. Αλλόκοτες θεωρίες και ανορθολογισμός στον σύγχρονο κόσμο (2023, Επίκεντρο) Όταν ξέσπασε η βία. Μελέτες και δοκίμια για τη δεκαετία 1940-1950 (Εκδόσεις Επίκεντρο, 2020) Ανταρτοπόλεμος. Επαναστάτες, Παρτιζάνοι, Μαχητές (2019, Εκδόσεις ΕΑΠ) Ο ΕΔΕΣ, 1941-1945. Μια επανεκτίμηση (2017, Εκδόσεις Αλεξάνδρεια). Το φάντασμα του ναζισμού. Μυθολογία και σαγήνη του Τρίτου Ράιχ από την προπολεμική περίοδο έως τις μέρες μας (2016, Βιβλιοπωλείον της Εστίας). Οι οπλαρχηγοί του ΕΔΕΣ στην Ήπειρο, 1942-44. Τοπικότητα και πολιτική ένταξη (2013, Βιβλιοπωλείον της Εστίας). Ημερολόγιο στρατηγού Ναπολέοντα Ζέρβα, 1942-1945 [επιμέλεια] (2013, Ωκεανίδα). Λεωνίδας Κύρκος, Στιγμές ΙΙΙ [επιμέλεια] (2009, Βιβλιοπωλείον της Εστίας). Λεωνίδας Κύρκος, Στιγμές ΙΙ [επιμέλεια] (2008, Βιβλιοπωλείον της Εστίας).
ΝΚ Ντομζάλε

Η ΝΚ Ντομζάλε είναι μια σλοβενική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την πόλη του Ντομζάλε. Έχει κατακτήσει από δύο φορές το Πρωτάθλημα, το Κύπελλο και το Σούπερ Καπ Σλοβενίας.

 Η ΝΚ Ντομζάλε ιδρύθηκε το 1920 και είναι μία από τις παλαιότερες ποδοσφαιρικές ομάδες στη Σλοβενία. Η χρυσή εποχή στην ιστορία της ομάδας ξεκίνησε το καλοκαίρι του 2002, όταν προσλήφθηκε ως προπονητής ο Σλάβισα Στογιάνοβιτς. Αυτός ήταν που ανέβασε την ΝΚ Ντομζάλε στην 1.SNL. Τη σεζόν 2005–06, ξεπέρασε τους δύο πρώτους προκριματικούς γύρους του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ, προτού αποκλειστεί στον πρώτο γύρο από την Στουτγκάρδη. Αγωνίστηκε στα προκριματικά της σεζόν 2006–07, αλλά αποκλείστηκε από τη Χάποελ Τελ Αβίβ. Μετά από μια εκτός έδρας νίκη με 4–0 επί της Πρίμοριε, στις 13 Μαΐου, η Ντομζάλε εξασφάλισε την κατάκτηση του τίτλου του πρωταθλητή για πρώτη φορά στην ιστορία της. Αυτή η κατάκτηση καθιστά την ομάδα μόλις την πέμπτη που πετυχαίνει κάτι τέτοιο από τη δημιουργία του ανεξάρτητου πρωταθλήματος της Σλοβενίας, τη σεζόν 1991–92. Το 2007 ως πρωταθλήτρια αγωνίστηκε στον τελικό του εγχώριου Σούπερ Καπ και το κατέκτησε. Την επόμενη χρονιά η ομάδα κέρδισε και πάλι το πρωτάθλημα. Τρία χρόνια αργότερα, το 2011, στέφθηκε Κυπελλούχος Σλοβενίας, κάτι που επανέλαβε το 2017. Το σημερινό της γήπεδο, το Športni Park, κατασκευάστηκε το 1948. Ανακαινίστηκε και εκσυγχρονίστηκε το 1997 και το 1999. Εργασίες στη νέα δυτική κερκίδα ξεκίνησαν τον Οκτώβριο του 2003 και τελείωσαν τον Απρίλιο του 2004. Στις 29 Ιουνίου 2006, προστέθηκαν νέοι προβολείς στο γήπεδο, τοποθετημένοι πάνω σε τέσσερις πύργους, ο καθένας εκ των οποίων βρισκόταν σε μια από τις τέσσερις γωνίες του σταδίου. Υπάρχουν συνολικά 120, κάτι που επιτρέπει τη διεξαγωγή αγώνων τα απογεύματα. Υπάρχουν δύο κύριες λέσχες οπαδών της ΝΚ Ντομζάλε. Η πρώτη, και παλαιότερη, είναι μια λέσχη φίλων της ομάδας με έτος ίδρυσης το 1988, η οποία έχει την ονομασία Ravbarji. Η δεύτερη λέσχη, με έτος ίδρυσης τα τέλη του 2006, έχει την ονομασία Ultras Domžale. Πρωτάθλημα Σλοβενίας (2) : 2007, 2008 Β΄ Κατηγορία Σλοβενίας (1): 2003 Κύπελλο Σλοβενίας (2) : 2011, 2017 Φιναλίστ (1) : 2010 Σούπερ Καπ Σλοβενίας (2) : 2007, 2011 Φιναλίστ (1) : 2008 (Σλοβενικά) Επίσημη Ιστοσελίδα
Νικηφόρος Πριγγελεύς

Τέλος και τω παναλκεί θεώ δόξα και τιμή. Ειλήφασι τέλος τα άπορα της παλαιάς γραφής δια χειρός Νικηφόρου ιερομονάχου Πριγγελέως του Αθηναίου Ο ιερομόναχος Νικηφόρος Πριγγελεύς ήταν βυζαντινός βιβλιογράφος του 17ου αιώνα.

 Η καταγωγή του ήταν από την Αθήνα. Συνέταξε κώδικες και έγραψε δικά του κείμενα και επιστολές. Κατατάσσεται στους συγγραφείς της εποχής της Τουρκοκρατίας. Έζησε γύρω στο 1650 και ενώ είχε πάει στα Ιωάννινα επέστρεψε στην Αθήνα. Πότε αναχώρησε για τα Ιωάννινα και με ποιον σκοπό, δεν είναι γνωστό. Το όνομά του συναντάται με διαφορετικές γραφές, άλλοτε Πριγγελεύς, Πριγγελέος ή Πριγγιλέος, ίσως επειδή ήθελε να δώσει στο όνομά του έναν πιο ελληνικό τύπο. Θεωρείται ότι το οικογενειακό του όνομα παλαιότερα ήταν Πριγγιούλας, το οποίο στην Αθήνα προφερόταν Πρίντζουλας ή Πριντζούλας. Υπάρχει μια υπογραφή κάποιου μάρτυρα Μιχάλη Πρίντζουλα στα αθηναϊκά πρακτικά που φυλάγονται στα αρχεία της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας με αύξοντα αριθμό 1850. Πιθανόν αυτός να είναι ο Μιχαήλ Πριγγιούλας σε μια άλλη πράξη του 1593 με αύξοντα αριθμό 1826. Έγραψε τον κώδικα που φυλάγεται στην Βοδληιανή βιβλιοθήκη της Οξωνίας Cod. Miscell. με αύξοντα αριθμό 256. Ο κώδικας περιέχει την συγγραφή του θεοδώρητου στα άπορα της αγίας Γραφής. Έγραψε επίσης τους κώδικες που φυλάγονται στην μονή Ιβήρων στο Άγιο Όρος με αύξοντες αριθμούς 404-406. Οι κώδικες αυτοί περιέχουν την ελληνική μετάφραση της συγγραφής κατά εθνικών του Θωμά του Ακοινάτου. Ανήκε δε στον Πριγγελέα και ο κώδικας Cod. Nan. XCI του ενδεκάτου ή δωδεκάτου αιώνα που περιείχε Γνώμες βιωφελείς πατέρων, Εκλογές εκ των θείων βιβλίων και τα Κεφάλαια Μαξίμου του Ομολογητού. Ο Πριγγελέας ήταν και συγγραφέας δικών του κειμένων. Αυτόγραφα έργα του είναι ο κώδικας που φυλάγεται στην μονή Κουτλουμουσίου στο Άγιο Όρος με αύξοντα αριθμό 239. Ο κώδικας περιέχει την μετάφραση του Διοσκουρίδου στην καθομιλουμένη ελληνική γλώσσα. Άλλο αυτόγραφο έργο του είναι ο Λόγος του κατά του λατινόφρωνα Νεοφύτου του Ραδινού που περιέχεται στο χειρόγραφο Β27 της Ευαγγελικής σχολής Σμύρνης. Σπυρίδων Π. Λάμπρος (1902). Αθηναίοι Βιβλιογράφοι και Κτήτορες Κωδίκων κατά τους Μέσους Αιώνας και επί Τουρκοκρατίας. Αθήνα: Κ. Μάισνερ και Ν. Καργαδούρης, Τυπογραφείον "Εστία". Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010.
Σώκια

Τα Σώκια ή Σόκε (τουρκικά: Söke) είναι πόλη στην επαρχία Αϊδινίου στην περιοχή Αιγαίου της δυτικής Τουρκίας. Το 2012 η πόλη είχε 70.522 κατοίκους. Απέχει 54 χιλιόμετρα από το Αϊδίνιο και 120 χιλιόμετρα από τη Σμύρνη. Κοντά στα Σώκια βρίσκονται το Κουσάντασι, η Πριήνη και η Μίλητος. Η πόλη είναι κτισμένη κοντά στις εκβολές του Μαιάνδρου.

 Τα Σώκια έχουν αναγνωρίστηκε ότι βρίσκονται στη θέση της αρχαίας πόλης Ανέας (ή Αννάιας), η οποία είχε πάρει το όνομά της από την Αμαζόνα Αναία. Ο Στέφανος Βυζάντιος ανέφερε ότι εκεί βρισκόταν ο τάφος της. Κατά τους βυζαντινούς χρόνους ήταν έδρα επισκόπου, όμως έγινε ανενεργή με την κατάκτηση της Μικράς Ασίας από τους Τούρκους. Η επισκοπή ανασυστάθηκε το 1802 ως επισκοπή Κρήνης και Ανέων και το 1906 έγινε μητρόπολη, με το όνομα μητρόπολη Ανέων. Αν και η πόλη είχε στις αρχές του 20ού αιώνα μουσουλμανική πλειοψηφία, γύρω τις υπήρχαν χωριά στα οποία κατοικούσαν Έλληνες. Ο Σ. Αντωνόπουλος το 1907 ανέφερε ότι ο πληθυσμός της πόλης ήταν 12.000 κάτοικοι, από τους οποίους οι 5.000 ήταν Έλληνες. Τότε υπήρχαν στα Σώκια σχολεία με 500 μαθητές και νοσοκομείο 8 κλινών. Η πόλη είχε αγροτική παραγωγή και αξιόλογη εμπορική κίνηση.Μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, στις 18 Μαρτίου 1919, Ιταλικά στρατεύματα αποβιβάστηκαν στα Σώκια, όπου αντιμετώπισαν μεγάλο στράτευμα Τούρκων και Αράβων. Τον Απρίλιο του 1922 οι Ιταλοί αποσύρθηκαν από την περιοχή και εισήλθαν τα ελληνικά στρατεύματα. Μετά την ήττα των ελληνικών στρατευμάτων στον πόλεμο, οι Έλληνες είτε αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν από την περιοχή και να πάνε στην Ελλάδα είτε σκοτώθηκαν από τα τουρκικά στρατεύματα. Η πόλη βρίσκεται στην άκρη εύφορης πεδιάδας στην οποία η μεγαλύτερη σε έκταση καλλιέργεια είναι το βαμβάκι. Η πεδιάδα αποδίδει λίγο πάνω από το 10% της παραγωγής βαμβακιού της Τουρκίας. Στις αρχές του 20ού αιώνα οι κύριες καλλιέργειες ήταν τα δημητριακά, σουσάμι, σταφίδα, σύκα και γλυκόριζα. Στην περιοχή υπάρχουν κοιτάσματα λιγνίτη τα οποία στις αρχές του 20ού αιώνα ήταν αντικείμενο εκμετάλλευσης από ορυχείο ιδιοκτησίας Μανωλόπουλου και Γάλλων επενδυτών. Ο λιγνίτης εξαγόταν στη Σμύρνη με τρένο, όμως θεωρούταν «κακής ποιότητας». (Τουρκικά) Επίσημος ιστότοπος
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1950

Τα 16α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards),που ανακοινώθηκαν στις 27 Δεκεμβρίου 1950, απονεμήθηκαν στις 28 Ιανουαρίου 1951, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1950.

 Καλύτερη Ταινία: Όλα για την ΕύαΚαλύτερη Σκηνοθεσίαs: Τζόζεφ Λ. Μάνκιεβιτς - Όλα για την ΕύαΚαλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος: Γκρέγκορι Πεκ - Ατσαλένιοι αετοίΚαλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος: Μπέτι Ντέιβις - Όλα για την ΕύαΚαλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία: L'Amore Ο Επίσημος ιστότοπος
Uncharted 3: Drake's Deception

Το Uncharted 3: Drake's Deception (στην Ελλάδα κυκλοφόρησε ως Uncharted 3: Η Εξαπάτηση του Drake) είναι βιντεοπαιχνίδι δράσης περιπέτειας βολών τρίτου προσώπου που κυκλοφόρησε για τα PlayStation 3 το 2011 και επανακυκλοφόρησε το 2015 για το PlayStation 4 ως μέρος της συλλογής Uncharted: The Nathan Drake Collection.

 Το παιχνίδι ξεκινά με τον Αμερικανό πρωταγωνιστή Nathan Drake και τον μέντορά του Victor ''Sully'' Sullivan οι οποίοι εισέρχονται σε μια παμπ στο Λονδίνο για να κάνουν μια ανταλλαγή ενός δαχτυλιδιού του Francis Drake το οποίο φέρνει γύρω του τη λατινική φράση ''Sic Parvis Magna'', που σημαίνει ''μεγαλείο από μικρό ξεκίνημα''. Το δαχτυλίδι το είχε κλέψει στην ηλικία των 15 όταν βρισκόταν στην Κολομβία, από ένα μουσείο που τα εκθέματά του είχαν σχέση με την δράση του Francis. Στο μουσείο παρατηρεί έναν άντρα, ο οποίος προσπαθούσε να ξεκλειδώσει την κλειδαριά της βιτρίνας στη οποία βρισκόταν μέσα το δαχτυλίδι και ένας αποκρυπτογράφος, όπου αν το δαχτυλίδι τοποθετούνταν μέσα σε αυτόν, θα μπορούσε να ανακαλύψει την κρυμμένη κάτω από τη γη χώρα Ούμπαρ, την χώρα φτιαγμένη από χρυσό ή την Ατλαντίδα της άμμου. Αλλά η απόκτηση του δακτυλιδιού δεν ήταν τόσο εύκολη, αφού τον κυνηγούσε η βρετανίδα Catherine Marlowe με τον σύνεργο της, τον Talbot o οποίος οργανώνει μέσα στην παμπ μια ανταλλαγή ενός μεγάλου χρηματικού ποσού το οποίο αποδείχθηκε πλαστό. Έτσι, οι ήρωες πρέπει να παλέψουν για να βγουν στους δρόμους του Λονδίνου, όπου ο Charlie Cutter σκηνοθετεί τον θάνατο τους ώστε να ξεφύγουν από τους κυνηγούς τους. Ακολουθώντας τους Marlowe και Talbot, βρίσκουν το υπόγειο καταφύγιό τους, στο παλιό μετρό του Λονδίνου. Εκεί βρίσκουν στοιχεία που τους οδηγούν στα δάση της Γαλλίας και σε κάστρα της Συρίας. Καταφέρνοντας να βρίσκονται πάντα ένα βήμα μπροστά από τους διεκδικητές της Ούμπαρ, βρίσκονται σε μπελάδες με Άραβες πειρατές, δίνοντας το προβάδισμα στους εχθρούς τους. Ο Nate χάνεται στην έρημο μετά από σύγκρουση αεροπλάνου. Όμως βρίσκει τον δρόμο του στην πόλη με την βοήθεια του Salim, ενός καβαλάρη, ο οποίος του εξηγεί για την κατάρα της πόλης και πως όποιος την βρει θα μπορεί να κατακτήσει τον κόσμο. Όταν ο Nate βρίσκει την πόλη, προσπαθεί να την καταστρέψει και να ξεφύγει. Ο Talbot πεθαίνει από πυροβολισμό και η Marlowe πνίγεται σε κινούμενη άμμο. Ο Nate ξεφεύγει και επιστρέφει με τον Sully στην Αμερική. Όπως και ο προκάτοχός του, το Uncharted 3 περιέχει παιχνίδι πολλών παικτών, στο οποίο οι παίκτες μπορούν να συναγωνιστούν ή να ανταγωνιστούν διάφοροι παίκτες, μόνοι τους ή ως ομάδα, σε πολλές τοποθεσίες βασισμένες στο βασικό παιχνίδι. Επιπλέον, υπάρχει ιστορία για τρεις και περισσότερους παίκτες, όπου αυτοί παίρνουν μέρους σε περιπέτειες του Drake. Οι παίκτες μπορούν να επεξεργαστούν τους ήρωες τους με χαρακτήρες από το παιχνίδι. Νόλαν Νορθ ως Nathan Drake Ρίτσαρντ ΜακΓκόναγκλ ως Victor Sullivan Έμιλυ Ρόουζ ως Elena Fisher Κλόντια Μπλακ ως Chloe Frazer Γκράχαμ ΜακΤάβις ως Charlie Cutter Ρόζαλιντ Έιρς ως Catherine Marlowe Ρόμπιν Άτκινς Ντάουνς ως Talbot Σαγίντ Μπαντρέγια ως Rameses Γουίλιαμ Μπρεντ ως Νεαρός Nathan Τ. Τζ. Ράμινι ως Salim Στιβ Βάλενταϊν ως Harry Flynn Τζέιμς Σάι ως Eddy Raja Review στο IGN
Αντόν Ντέλβιγκ

Ο βαρώνος Αντόν Αντόνοβιτς Ντέλβιγκ (ρωσική γραφή: Антон Антонович Дельвиг, προφορά στα ρωσικά σύμφωνα με το ΔΦΑ [ɐnˈton ɐnˈtonəvʲɪtɕ ˈdʲelʲvʲɪk]), (17 Αυγούστου (6 Αυγούστου με το γρηγοριανό ημερολόγιο) 1798 – 26 Ιανουαρίου (14 Ιανουαρίου) 1831), υπήρξε ρώσος ποιητής και δημοσιογράφος (κριτικός λογοτεχνίας) και στενός φίλος του Αλεξάντρ Πούσκιν.

 Ήταν ευγενής βαλτικής καταγωγής. Φοίτησε στο Αυτοκρατορικό Λύκειο του Τσάρκογιε Σελό μαζί με τον Πούσκιν και τον έτερο κοινό καλό τους φίλο Βίλχελμ Κάρλοβιτς Κύχελμπέκερ. Στην ποίησή του ο Ντέλβιγκ χαρακτηριζόταν από την προσήλωσή του στο Νεοκλασικισμό. Ενδιαφέρθηκε επίσης για τη ρωσική παράδοση και έγραψε πολλά ποιήματα μιμούμενος τα παραδοσιακά ρώσικα τραγούδια. Ως δημοσιογράφος και κριτικός λογοτεχνίας, εξέδιδε το περιοδικό Βόρεια Άνθη (Северные цветки-σιέβιερνυγιε τσβιετκί [ˈsʲevʲɪrnɪjɪ t͡svʲɪˈtkʲi]) (1825-1831), ενώ το διάστημα 1830-31 εξέδιδε μαζί με τον Πούσκιν τη Λογοτεχνική Εφημερίδα (Литературная газета-λιτιρατούρναγια γκαζιέτα ΔΦΑ [lʲɪtʲɪrɐˈturnəjə gɐˈzʲetə]). Απεβίωσε το 1831 σε ηλικία 32 ετών από ασθένεια στους πνεύμονες. Ιστορία του Ευρωπαϊκού Πνεύματος του Παναγιώτη Κανελλόπουλου
Κάρολος δε λα Θέρδα

Ο Κάρολος ο Ισπανός, γαλλ. Charles d'Espagne (1327 - 8 Ιανουαρίου 1354) από τον Καστιλιανό Οίκο της Ιβρέας ήταν 3ος εξάδελφος του Πέτρου και του Ερρίκου Β΄ βασιλέων της Καστίλης και στρατιωτικός.

 Ήταν γιος του Αλφόνσου του Ισπανού βαρόνου του Λουνέλ και της Ισαβέλλας, κόρης του Ούγου Δ΄ κυρίου του Αντουάνγκ. Το Λουνέλ ήταν στο Λανγκεντόκ-Ρουσιγιόν της Γαλλίας. Παιδικός φίλος του ήταν ο μέλλων Ιωάννης Β΄ της Γαλλίας (ήταν 3ος εξάδελφός του). Ο Κάρολος έγινε διοικητής των γαλερών της Καστίλης στη ναυμαχία του Λ'Εσπανιόλ-συρ-Μερ, όπου μετά από απεγνωσμένο αγώνα, ηττήθηκε από τον Εδουάρδο Β΄ της Αγγλίας. Το 1350 ο Ιωάννης Β΄ έγινε βασιλιάς της Γαλλίας και ο Κάρολος ορίστηκε κοντόσταυλος της Γαλλίας, μετά την εκτέλεση του Ραούλ Β΄ κόμη του Ε. Έγινε κόμης του Ανγκουλέμ. Την κομητεία κατείχε η Ιωάννα Β΄ της Ναβάρρας ως το 1349 που αυτή απεβίωσε. Ο γιος της Κάρολος Β΄ της Ναβάρρας πικράθηκε για την προτίμηση του Καρόλου δε λα Θέρδα. Το 1354 ο Κάρολος Β΄ και άλλοι δικοί του άνθρωποι επιτέθηκαν στον Κάρολο δε λα Θέρδα σε ένα πανδοχείο και τον σφαγίασαν. Οι επιπτώσεις του φόνου οδήγησαν σε αστάθεια τη Γαλλία ως το 1364, οπότε ο Κάρολος Ε΄ της Γαλλίας διαδέχθηκε τον πατέρα του Ιωάννη Β΄. Νυμφεύτηκε το 1351 τη Μαργαρίτα, κόρη του Καρόλου των Μπλουά δούκα της Βρετάνης.
Καλίνα Γεντρούσικ

Η Καλίνα Γεντρούσικ (πολωνικά: Kalina Jędrusik) (5 Φεβρουαρίου 1930, Τσενστοχόβα - 7 Αυγούστου 1991, Βαρσοβία) ήταν Πολωνή τραγουδίστρια και ηθοποιός. Έπαιξε σε περισσότερες από τριάντα ταινίες από το 1953 έως το 1991. Η Γεντρούσικ παντρεύτηκε τον συγγραφέα Στανίσουαφ Ντίγκατ.

 Η Καλίνα Γεντρούσικ γεννήθηκε το 1930 στο Γκνάσιν, τώρα μέρος της Τσενστοχόβα, με πατέρα τον Χένρικ Γεντρούσικ, μέλους της Γερουσίας της Πολωνίας. Αποφοίτησε από το Δημόσιο Λύκειο Γιούλιους Σουοβάτσκι το 1949 στην πόλη γέννησής της. Το 1949 μετακόμισε στην Κρακοβία, όπου αποφοίτησε από την Εθνική Ακαδημία Θεατρικών Τεχνών της Κρακοβίας «Στανίσουαφ Βισπιάνσκι». Η Γεντρούσικ έκανε το ντεμπούτο της το 1953 στο Θέατρο Βιμπζέζε στο Γκντανσκ. Από το 1955 εμφανίστηκε στα θέατρα της Βαρσοβίας: Εθνικό Θέατρο (1955-1957), Σύγχρονο Θέατρο (1957-1963), Θέατρο Κωμωδίας (1964-1967), Φοιτητικό Σατιρικό Θέατρο (1969-1972), Θέατρο Ποικιλίας (1972-1985) και Πολωνικό Θέατρο (1985-1991). Ήταν επίσης διάσημη για την παράσταση στο Καμπαρέ Ηλικιωμένων Κυρίων (Kabaret Starszych Panów) και ως ηθοποιός σε πολλές πολωνικές ταινίες, συμπεριλαμβανομένων των Lekarstwo na miłość και Ziemia obiecana. Στη δεκαετία του 1960 και του 1970, η Γεντρούσικ ήταν έναπολωνικό σύμβολο του σεξ. Το 1976 ερμήνευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες με τη Βιολέτα Βίλας. Πέθανε στη Βαρσοβία στις 7 Αυγούστου 1991 από επίθεση άσθματος και θάφτηκε στη Λεωφόρο των Αξιοσημείωτων στο κοιμητήριο Ποβόνσκι. Καλίνα Γεντρούσικ στην IMDb Προφίλ στο filmpolski.pl (πολωνικά) 11283488 Καλίνα Γεντρούσικ στο Find a Grave (Αγγλικά) Καλίνα Γεντρούσικ στο culture.pl
Ελεονώρα της Σικελίας

Η Ελεονώρα της Σικελίας (1325 - 1375) από τον Οίκο της Βαρκελώνης ήταν βασίλισσα της Αραγωνίας ως τρίτη σύζυγος του Πέτρου Δ΄ της Αραγωνίας (1349 - 1375). Η Ελεονώρα της Σικελίας ήταν δεύτερη κόρη και παιδί του Πέτρου Β΄ της Σικελίας και της Ελισάβετ της Καρινθίας, κόρης του , οι γονείς της απέκτησαν οκτώ παιδιά από τα οποία επέζησαν τα έξι.

 Παντρεύτηκε στην Βαλένθια τον βασιλιά της Αραγωνίας Πέτρο Δ΄ (27 Αυγούστου 1349) με τον όρο να απαρνηθεί όλα τα δικαιώματα του στο Στέμμα της Σικελίας. Ο Πέτρος Δ΄ είχε παντρευτεί άλλες δυο φορές, είχε αποκτήσει δυο κόρες την Κωνσταντία της Αραγωνίας και την Ιωάννα της Αραγωνίας, κόμισσα του Αμπούριας αλλά κανέναν γιο. Η Ελεονώρα έγινε ισχυρότατη στην Αραγωνέζικη αυλή και αντικατέστησε τον κύριο βασιλικό σύμβουλο Μπερνάρντο ντε Καμπρέρα. Ο αδελφός της Φρειδερίκος Γ΄ της Σικελίας παντρεύτηκε την θετή της κόρη Κωνσταντία της Αραγωνίας και είχαν αποκτήσει μόνο μια κόρη την Μαρία της Σικελίας. Ο Φρειδερίκος Γ΄ πρότεινε στον πεθερό του Πέτρο Δ΄ και στην τρίτη του σύζυγο να τους δώσει τα δυο Ελληνικά δουκάτα το Δουκάτο των Αθηνών και το Δουκάτο Νέων Πατρών με αντάλλαγμα στρατιωτική βοήθεια, εκείνοι το αρνήθηκαν. Με τον σύζυγο της Πέτρο Δ΄ του Οίκου της Βαρκελώνης βασιλιά της Αραγωνίας απέκτησε: Ιωάννης Α΄ 1350-1396, βασιλιάς της Αραγωνίας, διαδέχθηκε τον πατέρα του. Μαρτίνος 1356-1410, βασιλιάς της Αραγωνίας & Σικελίας, διαδέχθηκε τον αδελφό του Ιωάννη Α΄ στην Αραγωνία και τον γιο του Μαρτίνο Α΄ στη Σικελία. Μαρτίνος Α΄ 1375-1409, βασιλιάς της Σικελίας. Ελεονώρα 1358-1382, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Α΄ των Τραστάμαρα βασιλιά της Καστίλης. Ο δευτερότοκος γιος τους Φερδινάνδος Α΄ 1380-1416, θα κληρονομήσει τον θείο του Μαρτίνο στο θρόνο, έτσι το στέμμα της Αραγωνίας θα περάσει από τον Οίκο της Βαρκελώνης στον Οίκο της Τραστάμαρα. Αλφόνσος 1362-1364, απεβ. 2 ετών.Ο μεγαλύτερος γιος της Ιωάννης Α΄ παντρεύτηκε την Μάρθα του Αρμανιάκ μια ήρεμη και διαλλακτική γυναίκα, η Ελεονώρα της συμπεριφερόταν σαν να ήταν κόρη της. Την περίοδο που ζούσε στην Κομητεία της Ενπούριες η Ελεονώρα πήρε στην συνοδεία της την Σίβυλλα του Φορτιά μελλοντική τέταρτη σύζυγο του Πέτρου Δ΄, αυτό της δημιούργησε φωτεινό μέλλον. Η Ελεονώρα της Σικελίας πέθανε στην Λιέιδα (20 Απριλίου 1375) αφήνοντας στον Πέτρο Δ΄ άλλα τρία παιδιά. Ο σύζυγος της παντρεύτηκε σε τέταρτο γάμο την Σίβυλλα του Φορτιά που ήταν περισσότερο από 30 χρόνια μικρότερη του, το γεγονός ήταν σκάνδαλο και προκάλεσε σκληρές αντιδράσεις αφού η Σιβύλλα συγκρούστηκε και με τα παιδιά της Ελεονώρας. Σικελία Βασιλείς της Αραγωνίας
Μίσα Αναστασίγιεβιτς

Ο Μιχαΐλο (Μίσα) Αναστασίγιεβιτς (σερβικά κυριλλικά: Миша Анастасијевић‎, 24 Φεβρουαρίου 1803 – 27 Ιανουαρίου 1885) ήταν επιχειρηματίας και ο δεύτερος πλουσιότερος άνθρωπος στη Σερβία κατά τον 19ο αιώνα,. Ο Αναστασίγιεβιτς απέκτησε τη μεγάλη περιουσία του μέσω της επιτυχημένης εξαγωγής αλατιού του από τη Βλαχία και τη Μολδαβία και της επιχειρηματικής συνεργασίας με τον πρίγκιπα της Σερβίας Μίλος Ομπρένοβιτς. Ο Αναστασίγιεβιτς ήταν ο πρώτος δημόσιος ευεργέτης στη Σερβία και διοργανωτής διαφόρων χορών για την ελίτ του Βελιγραδίου. Ήταν επίσης φιλάνθρωπος.

 Ο Αναστασίγιεβιτς γεννήθηκε στην Πάρενθο, σύγχρονο Ντόνζι Μιλάνοβατς, το 1803. Ο πατέρας του, ο Αναστάς, ήταν γαιοκτήμονας και μικροεπιχειρηματίας. Η μητέρα του, Ρούζα, ήταν νοικοκυρά. Ο πατέρας του πέθανε όταν ο Αναστασίγιεβιτς ήταν μόλις δύο ετών, ενώ η μητέρα του πέθανε ως αποτέλεσμα επιπλοκών κατά τη διάρκεια του τοκετού, αφήνοντας τη μητριά του Μίλια επικεφαλής του. Ο Μίσα και η Μίλια διέσχισαν δύο φορές τον Δούναβη για να μεταβούν στην Αυστρία κατά τη διάρκεια της Πρώτης Σερβικής Εξέγερσης που σημειώθηκε στη Σερβική Επανάσταση. Σε ηλικία 11 ετών, λόγω της μόρφωσής του, έγινε δάσκαλος στη γενέτειρά του. Από το 1817 έως το 1822, εργάστηκε ως τελώνης και επόπτης τελωνείου προτού ασχοληθεί με το εμπόριο. Ήταν ο πλουσιότερος από τους επιχειρηματικούς συνεργάτες του πρίγκιπα της Σερβίας Μίλος Ομπρένοβιτς. Τον τίτλο του «Καπετάνιου του Δούναβη» του έδωσε ο ίδιος ο πρίγκιπας Μίλος, από τον οποίο ο Αναστασίγιεβιτς απέκτησε σημαντικά εμπορικά οφέλη. Η εταιρεία του Αναστασίγιεβιτς σύντομα απέκτησε τον έλεγχο των εξαγωγών αλατιού από τη Βλαχία και τη Μολδαβία. Στην κορυφή της καριέρας του, ο Αναστασίγιεβιτς απασχολούσε περίπου 10.000 εργάτες και είχε στόλο 80 πλοίων. Ήταν ο πρώτος ευεργέτης της Σερβίας και διοργανωτής διαφόρων χορών για την ελίτ του Βελιγραδίου. Ο Αναστασίγιεβιτς ονομάστηκε «Πρίγκιπας του Δούναβη» για τον πλούτο και τις επιχειρηματικές του ικανότητες. Πάντρεψε την κόρη του Σάρα (Σάρκα) με τον Γεώργιο, έναν πρίγκιπα από τον κυρίαρχο οίκο των Καραγεώργεβιτς και έχτισε το πιο εντυπωσιακό κτίριο της πόλης, που υποτίθεται ότι θα γινόταν η νέα αυλή, αν και αυτό το σχέδιο απέτυχε. Το κτίριο έχει φιλοξενήσει μερικά από τα σημαντικότερα εκπαιδευτικά και πολιτιστικά ιδρύματα του Πριγκιπάτου της Σερβίας, συμπεριλαμβανομένης της Ανώτατης Σχολής του Βελιγραδίου, που εργότερα εξελίχθηκε στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου. Περιστασιακά, η αίθουσα τελετών του έχει χρησιμοποιηθεί για τις συνεδριάσεις της Εθνοσυνέλευση της Δημοκρατίας της Σερβίας (1864–1875) και της Γερουσίας (1901–1903). Σήμερα, είναι η έδρα της Πρυτανείας του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου. Ο Αναστασίγιεβιτς πέθανε στις 27 Ιανουαρίου 1885 στο σπίτι του στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας. Η σορός του σώζεται σε εκκλησία στο Κλεζάνι της Ρουμανίας. Σύμφωνα με τη ρουμανική εφημερίδα Evenimentul zilei, είναι μουμιοποιημένη με φυσικό τρόπο και διατηρείται σε «αξιόλογη» κατάσταση. Πανεπιστήμιο Βελιγραδίου Τζόρτζε Βάιφερτ D. Bataković, The Serbian Revolution: Nation-Building and Modernization, 2005 Αρχειοθετήθηκε 2020-07-23 στο Wayback Machine. Βελιγράδι - Κτήριο Καπετάν Μίσα
Οροσειρά Τσούγια

Η οροσειρά Τσούγια είναι τμήμα των Αλτάι στα σύνορα της Ρωσίας και του Καζακστάν, κοντά στην περιοχή των συνόρων της Κίνας και της Μογγολίας. Έχει μέσο υψόμετρο 2.743 μ. με κορυφές που ποικίλουν από 3.505 έως 4.000 μ. Η υψηλότερη κορυφή αυτού του ορεινού συστήματος φθάνει τα 4.173 μ (Μαάσι Μπας) ή 4.177 σύμφωνα με άλλη πηγή

 Υπάρχουν περίπου 10 παγετώνες στο βόρειο τμήμα της οροσειράς, δεδομένου ότι τόσο στη βόρεια όσο και η στη νότια κόψη της οροσειράς, μαζί με τα όρη Κατούν, αναπτύσσεται περίπου το 70% των παγετώνων της νότιας Σιβηρίας. Τα όρη Τσούγια πήραν το όνομά τους από τον ποταμό Τσούγια. Οι πλαγιές του βόρειου τμήματος της οροσειράς Τσούγια φιλοξενούν δύο είδη πεύκου, το pinus sibirica και το larix sibirica. Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των σχηματισμών τους μελετήθηκαν στον οικότονο της Βόρειας Κόψης της Τσούγια (2235–2475 μ. πάνω από τη στάθμη της θάλασσας). Και τα δύο είδη σχηματίζουν μεικτά συμπλέγματα στο κατώτερο τμήμα του οικοτόνου αλλά αναπτύσσονται μεμονωμένα και σκόρπια στο ανώτερο τμήμα του. Η ανάπτυξη των μεικτών συμπλεγμάτων από τα δύο αυτά είδη πεύκης συνδέθηκε με την αλλαγή της θερμοκρασίας στα μέσα του 20ού αιώνα (από το 1930 για το larix sibirica και το 1950 για το pinus sibirica).
Επαρχία Γκάμπροβο

Η Επαρχία Γκάμπροβο αποτελεί μια από τις 28 επαρχίες της Βουλγαρίας. Πήρε το όνομα της από την πρωτεύουσα της, το Γκάμπροβο. Σε επίσημη απογραφή του Φεβρουάριου του 2011 αριθμούσε 122,702 κατοίκους και σε εκτιμήσεις του 2015 αριθμούσε 116,351 κατοίκους. Η επαρχία αποτελείται από 4 δήμους.

 Η επαρχία είχε πληθυσμό 144.150 σύμφωνα με την απογραφή του 2001, εκ των οποίων το 48.4% ήταν άνδρες και 51.6% γυναίκες. Στα τέλη του 2009, ο πληθυσμός της επαρχίας, που ανακοινώθηκε από το Βουλγαρικό Εθνικό Στατιστικό Ινστιτούτο, αριθμεί 130.001 εκ των οποίων το 30,4% είναι κάτοικοι ηλικίας άνω των 60 ετών. Εθνοτικές ομάδες (απογραφή του 2011): Προσδιορίστηκαν: 115 358 άτομα: Βούλγαροι: 106.406 (92.24%) Τούρκοι: 6.464 (5.60%) Ρομά: 1.305 (1.13%) Άλλοι και απροσδιόριστοι: 1 183 (1.03%) Θρησκευτική προσήλωση στην επαρχία σύμφωνα με την απογραφή του 2001:
Ονταγουάρα

Η Ονταγουάρα (ιαπωνικά: 小田原市‎) είναι πόλη της Ιαπωνίας της περιφέρειας της Καναγκάουας. Η πόλη ιδρύθηκε την 20η Δεκεμβρίου του 1940. Το 2008, η πόλη είχε πληθυσμό 198.717 και πυκνότητα πληθυσμού 1.748,30 άτομα ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Η ολική έκταση της πόλης είναι 114,09 τ.χλμ..

 Η στρατηγική θέση της πόλης στο δρόμο του Τοκάιντο (Tōkaidō), μεταξύ της ορεινής Χακόνε και της ακτής του Σαγκάμι, της έδωσε σημαντικό ρόλο στην ιστορία της Ιαπωνίας. Πριν την περίοδο Έντο το κάστρο της Ονταγουάρας ήταν το κέντρο των πολεμιστών Χογιό (Hōjō clan). Κατά τη διάρκεια της περιόδου Έντο το κάστρο ελεγχόταν από το Τοκάιντο. Σήμερα ένα αντίγραφο του κάστρου στέκει στο λόφο πάνω από την πόλη. Την 15η Αυγούστου η Ονταγουάρα ήταν η τελευταία πόλη της Ιαπωνίας που βομβαρδίστηκε από τους Συμμάχους στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Εκτός από το κάστρο της Ονταγουάρα, η περιοχή αποτελεί κόμβο προς το θέρετρο ιαματικών λουτρών του Χακόνε. Η περιοχή Ενούρα είναι γνωστή επίσης για την αφθονία κουμαμόμι, ενός είδους ψαριού που προτιμά καθαρά και διαυγή νερά για την αναπαραγωγή του. Η περιοχή της Ενούρα λόγω της ποιότητας των νερών είναι ιδιαίτερα δημοφιλής για καταδύσεις. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Odawara, Kanagawa στο Wikimedia Commons Επίσημη ιστοσελίδα
Flyback converter

Ο μετατροπέας flyback χρησιμοποιείται τόσο σε μετατροπή AC / DC όσο και DC / DC με γαλβανική απομόνωση μεταξύ της εισόδου και της ή των εξόδων. Ο μετατροπέας flyback είναι ένας μετατροπέας υποβιβασμού-ανύψωσης (buck-boost) όπου στη θέση του επαγωγού υπάρχει μετασχηματιστής. Ο μετασχηματιστής δίνει το πλεονέκτημα της απομόνωσης, ενώ ανάλογα με το λόγο των σπειρών του, αυξάνει ή μειώνει το λόγο εξόδου-εισόδου. Κατά την οδήγηση ενός λαμπτήρα πλάσματος ή ενός πολλαπλασιαστή τάσης, η δίοδος ανύψωσης του μετατροπέα ανύψωσης παραλείπεται οπότε η συσκευή ονομάζεται μετασχηματιστής flyback .

 Η σχηματική παράσταση ενός μετατροπέα flyback μπορεί να φανεί στο σχήμα 1. Είναι ισοδύναμο με εκείνο ενός μετατροπέα buck-boost, με τον επαγωγέα να διαχωρίζεται για να σχηματίσει ένα μετασχηματιστή. Επομένως, η αρχή λειτουργίας και των δύο μετατροπέων είναι πολύ παρόμοια: Όταν ο διακόπτης είναι κλειστός (κορυφή του Σχήματος 2), το πρωτεύον του μετασχηματιστή είναι απευθείας συνδεδεμένο με την πηγή τάσης εισόδου. Το ρεύμα πρωτεύοντος και η μαγνητική ροή στον μετασχηματιστή αυξάνονται, αποθηκεύοντας ενέργεια στον μετασχηματιστή. Η τάση που προκαλείται στη δευτερεύον τύλιγμα είναι αρνητική, οπότε η δίοδος είναι ανάστροφα πολωμένη (δηλαδή στην αποκοπή). Ο πυκνωτής εξόδου παρέχει ενέργεια στο φορτίο εξόδου. Όταν ο διακόπτης είναι ανοιχτός (κάτω μέρος του σχήματος 2), το ρεύμα πρωτεύοντος και η μαγνητική ροή μειώνονται. Η τάση στο δευτερεύον είναι θετική, πολώνοντας ορθά τη διόδο και επιτρέποντας στο ρεύμα να ρέει από τον μετασχηματιστή. Ως αποτέλεσμα, η ενέργεια από τον πυρήνα του μετασχηματιστή επαναφορτίζει τον πυκνωτή και τροφοδοτεί το φορτίο.Ο μετατροπέας flyback αποθηκεύει την ενέργεια στον μετασχηματιστή πριν από τη μεταφορά της στην έξοδο του μετατροπέα. Αυτό δίνει τη δυνατότητα προσθήκης πολλαπλών εξόδων εύκολα και με λίγα πρόσθετα κυκλώματα, αν και οι τάσεις εξόδου πρέπει να ταιριάζουν μεταξύ τους μέσω του λόγου των σπειρών.
Live Encounters

Live Encounters είναι ο τίτλος του DVD, διπλού CD και τριπλού δίσκου βινυλίου του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το οποίο ηχογραφήθηκε στις 6 Ιουνίου του 1996 στο "Spodek" του Κατοβίτσε, στην Πολωνία και κυκλοφόρησε στις 12 Οκτωβρίου του 2004 από την εταιρεία "Thames Live" παγκοσμίως και από την "Metal Mind Productions" στην Πολωνία.Η βιντεοσκόπηση πραγματοποιήθηκε από πολωνικό τηλεοπτικό δίκτυο, ενώ ως μπόνους υλικό περιλαμβάνονται συνεντεύξεις με τους Ίαν Γκίλαν, Ρότζερ Γκλόβερ, Στηβ Μορς και Ίαν Πέις, με χρονική διάρκεια πάνω από είκοσι λεπτά η κάθε μία.Η συναυλία πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια της περιοδείας για την προώθηση του δίσκου "Purpendicular", ο οποίος είχε κυκλοφορήσει τον Φεβρουάριο του 1996.

 1. Fireball (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)2. Maybe I’m A Leo (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)3. Vavoom: Ted the Mechanic (Gillan, Morse, Glover, Lord, Paice)4. Pictures of Home (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)5. Black Night (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)6. Cascades I'm Not Your Lover / Steve Morse's solo (Gillan, Morse, Glover, Lord, Paice)7. Sometimes I Feel Like Screaming (Gillan, Morse, Glover, Lord, Paice)8. Woman from Tokyo (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)9. Rosa's Cantina (Gillan, Morse, Glover, Lord, Paice)10. Smoke on the Water (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)11. Jon Lord's solo (Lord)12. When a Blind Man Cries (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)13. Speed King (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)14. Perfect Strangers (Blackmore, Gillan, Glover)15. Hey Cisco (Gillan, Morse, Glover, Lord, Paice)16. Highway Star (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) Το Live Encounters ηχογραφήθηκε από τη έβδομη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής: Ίαν Γκίλαν - φωνητικά Στηβ Μορς - κιθάρα Τζον Λορντ - πλήκτρα Ρότζερ Γκλόβερ - μπάσο Ίαν Πέις - τύμπανα
Ακτοφυλακή της Αιγύπτου

Η Ακτοφυλακή της Αυγύπτου αποτελεί μέρος του Αιγυπτιακού Πολεμικού Ναυτικού και είναι υπεύθυνη για την χερσαία προστασία των κρατικών εγκαταστάσεων κοντά στις ακτές και την περιπολία των παράκτιων υδάτων για την πρόληψη του λαθρεμπορίου. Επί του παρόντος, αποτελείται από εκατόν πέντε πλοία και σκάφη και από προσωπικό 5.000 ατόμων.

 22 Timsah I/II class 12 Sea Spectre PB Mk III class 9 Swiftships class 6 MV70 class 5 P-6 (Project 183) class 3 Textron class 25 Swiftships 26m class 16 SR.N6 class 9 Type 83 class 6 Crestitalia class 12 Spectre class 12 Peterson class 5 Nisr class 29 DC-30 class 3 of 6 MRTP-20 Yonka Onuk MRTP-20 class
Κάνθαρος

Ο κάνθαρος είναι είδος αρχαίου ελληνικού αγγείου με σώμα σχήματος ποτηριού με κάθετη λαβή αμφίπλευρα, συνδεδεμένη με το χείλος του αγγείου και με υψηλή καμπυλωμένη λαβή στο επάνω μέρος. Ως σκεύος είναι συνδεδεμένο με την λατρεία του θεού Διονύσου, και αποτελεί σύμβολό του.

 Το σχήμα του αγγείου διαμορφώθηκε κατά τη μεσοελλαδική περίοδο και θεωρείτο ήδη αρχαίο κατά την κλασική εποχή. Κατασκευάστηκε αρχικά ιδιαίτερα στη Λακωνία και Βοιωτία, και χρησιμοποιείτο ως ανάθημα, και θρησκευτικό σκεύος στην καθημερινή εξάσκηση της λατρείας στους ιδιωτικούς χώρους. Στην γεωμετρική εποχή συναντάμε κανθάρους στην Βοιωτία και Αττική ως ταφικά αναθήματα, συνήθως σε τάφους ανδρών που συχνά συνοδεύονται με ανάγλυφες παραστάσεις πολεμικού ή αθλητικού θέματος. Στη Βοιωτία συνέχισε να χρησιμοποιείται ως ταφικό ανάθημα μέχρι και την ύστερη κλασική εποχή. Το 600 π.Χ. περίπου εξελίχθηκε το ιδιόμορφο σχήμα με τον υψηλό πόδα. Παράλληλα εξαπλώθηκε η χρήση του και στους Ετρούσκους. Κατά την ύστερη κλασική και ελληνιστική εποχή η χρήση του συναντάται επίσης και στην καθημερινή ζωή, ενώ παραμένει συνδεδεμένο με την ανδρεία, το ανδρικό φύλλο και την λατρεία των νεκρών. Οι μεγαλύτεροι κάνθαροι που βρέθηκαν έχουν ύψος μέχρι και 50 εκατοστά και ήταν τοποθετημένοι επάνω σε τάφους. Κάνθαροι απεικονίζονται επίσης σε ανάγλυφα και αττικές αγγειογραφίες, στο χέρι του νεκρού, του θεού Διονύσου, ή κάποιου συνοδού του. Ingeborg Scheibler: Griechische Töpferkunst. Herstellung, Handel und Gebrauch der antiken Tongefässe, C. H. Beck, München 1983 (Becks archäologische Bibliothek) ISBN 3-406-09544-5, S. 20–21; 38
Ντεζόν Ντέιβις

Ο Ντεζόν Ντέιβις (γεννήθηκε στο Όουκλαντ (Καλιφόρνια) στις 8 Αυγούστου 1998) είναι ένας Αμερικανός καλαθοσφαιριστής που παίζει στον Απόλλωνα Πατρών της Α1 Εθνικής. Με ύψος 2,01 μέτρων παίζει στη θέση του σμολ φόργουορντ.

 Είναι ένας παίκτης που προπονήθηκε για τέσσερις χρονιές στο Βαπτιστικό Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, όπου έπαιζε από το 2016 έως το 2020 με τους Καλιφόρνια Μπάπτιστ Λάνσερς . Αφού δεν επελέγη στο ντραφτ του NBA του 2020, στις 20 Ιουνίου 2020, υπέγραψε στην Μπεσίκτας της 1ης Τουρκίας, στην οποία έπαιξε μόνο ένα παιχνίδι. Την περίοδο 2020-21 υπέγραψε στην ΑΕΚ Λάρνακας της 1ης Κύπρου, με την οποία έπαιξε σε 21 αγώνες στους οποίους είχε 15,71 πόντους μέσο όρο. Στις 13 Αυγούστου 2021, ο Ντέιβις εντάχθηκε στον Απόλλωνα Πατρών της Α1 Εθνικής για την χρονιά 2021-22. Στοιχεία του παίχτη στο realgm.com Βιογραφικό στους Καλιφόρνια Μπάπτιστ Λάνσερς
Ίνγκλις Χάρμπορ

Το Ίνγκλις Χάρμπορ (αγγλικά: English Harbour‎) είναι κωμόπολη της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα. Ανήκει στην Αντίγκουα και στον Άγιο Παύλο. Βρίσκεται νότια της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα, της Αντίγκουα και νοτιοδυτικά του Αγίου Παύλου. Έχει πληθυσμό 759 κατοίκων (απογραφή 2001). Στον Άγιο Παύλο υπάρχουν δύο κύρια λιμάνια. Το Ίνγκλις Χάρμπορ είναι το ένα (το άλλο είναι το λιμάνι του Φάλμουθ).

 Το Ίνγκλις Χάρμπορ βρίσκεται νότια της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα και της Αντίγκουα και νοτιοδυτικά του Αγίου Παύλου. Βρίσκεται νότια της πρωτεύουσας, Σαιντ Τζονς. Το Ίνγκλις Χάρμπορ είναι προορισμός για βαρκάδα. Η πόλη είναι επίσης γνωστή για το Ναυπηγείο του Νέλσον, το οποίο από το 2016 αποτελεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO. Κατάλογος πόλεων, κωμοπόλεων και χωριών της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα Πολυμέσα σχετικά με το θέμα English Harbour, Antigua and Barbuda στο Wikimedia Commons
Κατάλογος αστέρων του Μεγάλου Κυνός

Ο παρών κατάλογος αστέρων του Μεγάλου Κυνός παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό του Μεγάλου Κυνός κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N. D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N. G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Gould, B. A. «Uranometria Argentina». Reprinted and updated by Pilcher, F. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουλίου 2010. Samus, N. N.· Durlevich, O. V.· και άλλοι. (2004). «Combined General Catalogue of Variable Stars (GCVS4,2)». Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2012. Samus, N. N.· Durlevich, O. V.· και άλλοι. (2012). «General Catalog of Variable Stars (GCVS database, version 2012Feb)». Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2012. «AAVSO Website». American Association of Variable Star Observers. Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2014.
Sex and the City

To Sex and the City είναι αμερικανική τηλεοπτική σειρά που προβλήθηκε από το 1998 ως το 2004 από το HBO. Ο δημιουργός της είναι ο Ντάρεν Σταρ και ο βασικός παραγωγός, σκηνοθέτης και σεναριογράφος της σειράς είναι ο Μάικλ Πάτρικ Κινγκ. Η σειρά αφηγείται τη ζωή τεσσάρων γυναικών στη Νέα Υόρκη και εστιάζει στη φιλία τους, στη σχέση τους με τους άντρες, στη σεξουαλικότητα και στη θηλυκότητα.

 Σάρα Τζέσικα Πάρκερ ως Κάρι Μπράντσο: είναι αρθρογράφος σε περιοδικά. Επίσης, είναι η αφηγήτρια της σειράς. Κιμ Κατράλ ως Σαμάνθα Τζόουνς: είναι επαγγελματίας στον χώρο του PR. Είναι εκείνη που έχει τις πιο πολλές σχέσεις με άντρες. Κριστίν Ντέιβις ως Σάρλοτ Γιορκ: είναι πωλήτρια έργων τέχνης και προέρχεται από πλούσια οικογένεια. Αναφορικά με τις σχέσεις της, είναι η πιο ρομαντική. Σίνθια Νίξον ως Μιράντα Χομπς: είναι δικηγόρος και σκληρή στη δουλειά της, αλλά και στις σχέσεις της. Κρις Νόουθ ως Mr Big: σύντροφος της Κάρι Ντέιβιντ Άιγκενμπεργκ ως Στιβ Μπρέιντι: σύντροφος της Μιράντα Γουίλι Γκάρσον ως Στάνφορντ Μπλατς: φίλος της Κάρι Τζον Κορμπέτ ως Έινταν Σο: σύντροφος της Κάρι Κάιλ ΜακΛάχλαν ως Τρέι ΜακΝτούγκαλ: ο πρώτος σύζυγος της Σάρλοτ Λιν Κοέν ως Μάγκντα: η οικονόμος της Μιράντα Τζέιμς Ρεμάρ ως Ρίτσαρντ Ράιτ: σύντροφος της Σαμάνθα Μάριο Καντόνε ως Άντονι Μαραντίνο: φίλος της Σάρλοτ Έβαν Χάντλερ ως Χάρι Γκόλντενμπλατ: ο δεύτερος σύζυγος της Σάρλοτ Τζέισον Λιούις ως Σμιθ Τζέροντ: σύντροφος της Σαμάνθα Μιχαήλ Μπαρίσνικοφ ως Αλεξάντερ Πετρόφσκι: σύντροφος της Κάρι Ρον Λίβινγκστον ως Τζακ Μπέργκερ: σύντροφος της Κάρι Μπλερ Άντεργουντ ως Ρόμπερτ Λιντς: σύντροφος της Μιράντα Σόνια Μπράγκα ως Μαρία Ντιέγα Ρέγες: σύντροφος της Σαμάνθα Η σειρά κέρδισε το 2000, το 2001 και το 2002 τη Χρυσή Σφαίρα καλύτερης κωμικής τηλεοπτικής σειράς, ενώ είχε προταθεί άλλες τρεις φορές για το βραβείο.Σύμφωνα με το περιοδικό Time, ανήκει στις 100 καλύτερες τηλεοπτικές σειρές όλων των εποχών. Το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης είχε επιβάλλει στο Μακεδονία TV πρόστιμο 15.000 ευρώ, λόγω προβολής σκηνής ομοφυλοφιλικού σεξ σε επεισόδιο της σειράς, σε «ακατάλληλη ώρα». Bushnell, Candace, Sex and the city, μτφ. Ελισώ Λογοθέτη, εκδόσεις Λιβάνης, Αθήνα: 2003 Συλλογικό, Sex and The City - Ταυτότητα και αναζήτηση νοήματος στη μετανεωτερική αφήγηση, επιμ. Αγγελική Γαζή, Μεταμεσονύκτιες Εκδόσεις, Αθήνα: 2012
Λάζαρος Κυρίζογλου

Ο Λάζαρος Κυρίζογλου είναι Έλληνας πολιτικός της τοπικής αυτοδιοίκησης που διατελεί Δήμαρχος Αμπελοκήπων-Μενεμένης από το 2011, όταν συστάθηκε ο νέος καλλικρατικός Δήμος Αμπελοκήπων-Μενεμένης. Από τις 4 Ιουλίου 2023 διατελεί Πρόεδρος της ΚΕΔΕ.

 Ο Λάζαρος Κυρίζογλου γεννήθηκε το 1955 στην Τσάκονη Καστοριάς από γονείς αγρότες. Κατοικεί στους Αμπελόκηπους από το 1973. Είναι πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (1978). Είναι παντρεμένος με την καθηγήτρια Αγγλικής Φιλολογίας Σωτηρία Λαϊνά και έχουν ένα γιο επίσης Νομικό. Ασχολήθηκε με την πολιτική από το 1982 όταν εκλέχθηκε πρώτος Δημοτικός Σύμβουλος Αμπελοκήπων σε ηλικία 26 ετών, ενώ ήταν υποψήφιος Δήμαρχος Αμπελοκήπων το 1986 και το 1990. Τη δε περίοδο 1991 έως το 1993 διετέλεσε Νομάρχης Ευβοίας. Το 2002 εκλέγεται για πρώτη φορά Δήμαρχος Αμπελοκήπων λαμβάνοντας ποσοστό 58% στο β΄ γύρο. Επανεκλέγεται Δήμαρχος Αμπελοκήπων το 2006 λαμβάνοντας ποσοστό 50,3% στον α΄ γύρο. Με το ν. 3852/2010 "Πρόγραμμα Καλλικράτης", που καθιέρωσε τη διοικητική μεταρρύθμιση στην τοπική αυτοδιοίκηση με τη χωρική και διοικητική διεύρυνση των ΟΤΑ, εκλέχθηκε στον α΄ γύρο των δημοτικών εκλογών του 2010 ο πρώτος δήμαρχος στον διευρυμένο ενιαίο Δήμο Αμπελοκήπων-Μενεμένης με το συνδυασμό "Δημοτική Συνεργασία" συγκεντρώνοντας ποσοστό 54,39%. Ανανέωσε τη θητεία του ως Δήμαρχος Αμπελοκήπων – Μενεμένης το 2014 με ποσοστό 53,18% (α΄ γύρος). Στις 26.5.2019 επανεκλέχθηκε με ποσοστό 70% (α΄ γύρος). Ενώ στις τελευταίες δημοτικές εκλογές στις 8.10.2023 επανεκλέγεται για 6η φορά με ποσοστό 81,71% που έλαβε στον α΄ γύρο. Διετέλεσε επί δύο (2) δημοτικές περιόδους (8έτη) μέλος του Δ.Σ. και Αντιπρόεδρος της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδος (Κ.Ε.Δ.Ε.). Ενώ τον Οκτώβριο του 2014 εκλέγεται Πρόεδρος της Περιφερειακής Ένωσης Δήμων Κεντρικής Μακεδονίας (ΠΕΔΚΜ) θέση που διατήρησε έως το 2019. Στις 4 Ιουλίου 2023 εκλέγεται ομόφωνα Πρόεδρος της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδας. Επί θητείας του δημιουργήθηκαν σημαντικά έργα όπως παιδικοί σταθμοί, γυμνάσια και λύκεια που αντιμετώπισαν τις ανάγκες για σχολική στέγη του Δήμου. Ενώ βρίσκονται σε εξέλιξη, το σύγχρονο κολυμβητήριο διεθνών προδιαγραφών, με καταδυτική πισίνα αλλά και στο Καραπάντσειο πολιτιστικό κέντρο.Ως Πρόεδρος της ΠΕΔ Κεντρικής Μακεδονίας, εργάστηκε για την επίλυση προβλημάτων αλλά και την προώθηση οικονομικών και θεσμικών ζητημάτων που σχετίζονται με τους Δήμους της Περιφέρειας, καθώς και όλα όσα αφορούν στη βελτίωση της παροχής υπηρεσιών προς τους πολίτες, την ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής και την άρση των ανισοτήτων στην Περιφέρεια.
Σεντρίκ Μπαρμποσά

Ο Σεντρίκ Μπαρμποσά, γεννημένος στις 6 Μαρτίου 1976 στο Ωμπενά, είναι Γάλλος ποδοσφαιρστής, ο οποίος αγωνίζεται στην θέση του μέσου για λογαριασμό της Εβιάν-Τονόν-Γκαγιάρ.

 Ο Σεντρίκ Μπαρμποσά ξεκίνησε την καριέρα του από την Αλέ, στην περιοχή των Σεβέν. Εντάχθηκε στην Μονπελιέ το 1997, με την οποία πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην Λιγκ 1. Ο πρώτος του αγώνας πρώτης κατηγορίας έλαβε χώρα στις 2 Αυγούστου 1997, σε μία αναμέτρηση με αντίπαλο την Στρασμπούρ (1-1). Το 2003, συνέχισε την καριέρα του στην Βρετάνη και συγκεκριμένα στην Σταντ Ρενναί, όπου μετά από μια καλή πρώτη σεζόν, βρέθηκε στον πάγκο των αναπληρωματικών για δύο σεζόν μετά από σοβαρό τραυματισμό του. Το 2006, αποφάσισε να δοκιμάσει την τύχη του στην Ωμπ, για λογαριασμό της ΕΣ Τρουά ΑΚ, όπου ξαναβρήκε θέση βασικού, αλλά με το τέλος της σεζόν, η Τρουά υποβιβάστηκε στην Λιγκ 2. Για την σεζόν 2007-2008, ο Σεντρίκ Μπαρμποσά επέλεξε την ΦΚ Μετς ως τον επόμενο σταθμό στην ποδοσφαιρική του καριέρα, η οποία είχε μόλις προβιβαστεί από την Λιγκ 2. Στην διάρκεια της θερινής μεταγραφικής περιόδου του 2009, αποκτήθηκε από την Κρουά ντε Σαβουά (Νασιονάλ), νυν Εβιάν-Τονόν-Γκαγιάρ και συμμετείχε στην κατάκτηση του πρωταθλήματος της Νασιονάλ από τους Savoyards, που ήταν και ο πρώτος τίτλος στην καριέρα του. Επιστρέφοντας στην Λιγκ 2, διατήρησε θέση βασικού στο αρχικό σχήμα της ομάδας και μετά από μια εντυπωσιακή σεζόν στην Λιγκ 2, ο ομάδα της Σαβοΐας πήρε την άνοδο για την Λιγκ 1. Κατά την επιστροφή του στην Λιγκ 1 για την σεζόν 2011-2012, συνεισέφερε σημαντικά στην παραμονή της ομάδας του στην ελίτ του γαλλικού ποδοσφαίρου, πετυχαίνοντας 8 τέρματα και μοιράζοντας 8 ασίστ, σε μία από τις καλύτερες σεζόν της καριέρας του. Εβιάν-Τονόν-Γκαγιάρ Πρωταθλητής Γαλλίας στη Νασιονάλ το 2010. Πρωταθλητής Γαλλίας στη Λιγκ 2 το 2011. Προφίλ του Μπαρμποσά στο lequipe.fr Προφίλ του Μπαρμποσά στο transfermarkt.co.uk Στατιστικά του Μπαρμποσά στο footballdatabase.eu Συνέντευξη του Σεντρίκ Μπαρμποσά στο sofoot.com Συνέντευξη του Σεντρίκ Μπαρμποσά στο sport24.com Συνέντευξη του Σεντρίκ Μπαρμποσά στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Le Messager Συνέντευξη του Σεντρίκ Μπαρμποσά στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας L’Équipe
Πύργος ρολογιού Αρούσα

Ο Πύργος ρολογιού Αρούσα (Αγγλικά Arusha clock tower), είναι ένα μνημείο στην κεντρική πλατεία της Αρούσα, προς ανάμνηση της συμμαχικής νίκης κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Βρίσκεται στο σημείο εκεί όπου συναντώνται οι οδοί Sokoine Road, Fire Road, Nyerere Roed, Boma Road, Joel Maeda και θεωρείται το ενδιάμεσο σημείο μεταξύ Καΐρου και Κέιπ Τάουν. Ο Πύργος ρολογιού Αρούσα είναι το σύμβολο της πόλεως Αρούσα (Arusha) και βρίσκεται πολύ κοντά από την κεντρική πύλη του Arusha Hotel.

 Αρχιτέκτονας του επιβλητικού πύργου ρολογιού Αρούσα, φαίνεται να είναι ο Robert (Bob) Goode (ο οποίος γεννήθηκε το 1881).Ολόκληρη η δαπάνη (αγορά υλικών, ανέγερση πύργου κτλ.) διατέθηκε από τον Χρ. Γαλάνο και το συνολικό ποσό της δωρεάς του πύργου ρολογιού Αρούσα, ανήλθε στα 56.974,65 σελίνια ήτοι σχεδόν 2.850 £.Τα αποκαλυπτήρια του μεγάλου ωρολογίου και του στηθέντος επ' αυτού επιβλητικού πύργου, έγιναν από τις Αγγλικές Αρχές, στις 23 Φεβρουαρίου 1952 και τιμώμενο πρόσωπο ήταν ο δωρητής του Χρήστος Γαλάνος.Προς τιμήν του Χρ. Γαλάνου, στην πλευρά του πύργου, υπάρχει μικρή μεταλλική πλακέτα η οποία γράφει τα παρακάτω: Presented by Christos Galanos Esquire to commemorate the glorious victory of the Allied Nations 1945. Παραπομπές σημειώσεων Ιωάννης Ν.Τσόντος (1953). Έλληνες εν τη Ξένη (Τανγκανίκα) 1951-1953. Λευκωσία - Κύπρος: Τύποις "Ζάβαλλη". Ελένη Γκίνου (2007). Χριστόδουλος Γαλάνος, Η οικουμενικότητα της ευεργεσίας. Αθήνα. ISBN 978-960-930419-1.
Μοναστήρι της Μολντοβίτσα

Το Μοναστήρι της Μολδοβίτσα (ρουμανικά: Mânăstirea Moldovița) είναι μια ρουμανική Ορθόδοξη μονή που βρίσκεται στην κοινότητα Βάτρα-Μολδοβίτσα, Μολδαβία, Ρουμανία. Το Μοναστήρι της Μολδοβίτσα χτίστηκε το 1532 . Ιδρύθηκε ως ένα προστατευτικό φράγμα κατά των Μουσουλμάνων Οθωμανών κατακτητών.

 Ο Στέφανος ο Μέγας, βασιλιάς της Μολδαβίας από το 1457 μέχρι το θάνατό του το 1504, αγωνίστηκε σε 36 μάχες εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, από τις οποίες κέρδισε τις 34. Ήταν πολύ θρήσκος και έχτισε εκκλησίες μετά από πολλές μάχες. Ανέθεσε σε καλλιτέχνες την κάλυψη των εσωτερικών και εξωτερικών χώρων με περίτεχνες τοιχογραφίες (πορτραίτα των αγίων και των προφητών, σκηνές από τη ζωή του Ιησού). Αυτό το μοναστήρι, που χτίστηκε από τον Βοεβόδα Πέτρο, είναι ένα από τα οκτώ μοναστήρια στη Βόρεια Μολδαβία με αγιογραφίες ζωγραφισμένες στους εξωτερικούς τοίχους. Η Αδελφή που ζει στο μοναστήρι για περισσότερα από 50 χρόνια, λέει ότι είναι "η αγία γραφή σε χρώμα". Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Moldovița monastery στο Wikimedia Commons Φωτογραφίες από τη Ρουμανία : Moldovita Μοναστήρι https://web.archive.org/web/20120229043720/http://www.users.cloud9.net/~romania/Churches/moldovita_pictures.htm Εκκλησία της Ρουμανίας για το Orthodoxwiki https://web.archive.org/web/20071106010622/http://www.ici.ro/romania/en/turism/m_moldovita.html https://web.archive.org/web/20060827032449/http://www.manastiri-bucovina.go.ro/moldovita-eng.htm https://web.archive.org/web/20110711013245/http://www.flyingmonk.com/Countries/Bucovina/index.html https://web.archive.org/web/20070203162859/http://www.romanianmonasteries.org/images/moldovita/moldovita.html Moldoviţa Μοναστήρι
Δημογραφία της Πορτογαλίας

Το παρόν λήμμα αναφέρεται στα δημογραφικά χαρακτηριστικά του πληθυσμού της Πορτογαλίας, συμπεριλαμβανομένης της πυκνότητας του πληθυσμού, της εθνικότητας, του επιπέδου εκπαίδευσης, της υγείας του πληθυσμού, της οικονομικής κατάστασης, των θρησκευτικών πεποιθήσεων και άλλων πτυχών του. Το 2010 η Πορτογαλία είχε 10.572.721 κατοίκους.Η Πορτογαλία θεωρείται γλωσσικά και θρησκευτικά ως αρκετά ομοιογενής χώρα. Εθνολογικά οι Πορτογάλοι αποτελούν το 95% του συνολικού πληθυσμού και θεωρείται ότι είναι απόγονοι μιας σειράς από αρχαίους παλαιολιθικούς λαούς, όπως τους πρωτο-Κέλτες, τους Κέλτες, τους Ίβηρες και τους Λουζιτανούς. Κάποιες άλλες ομάδες, όπως Ρωμαίοι, Γερμανοί (Βησιγότθοι, Σουηβοί, Βούροι, Αλανοί και Βάνδαλοι) και αργότερα Μαυριτανοί (Βέρβεροι) και Γάλλοι πέρασαν από τη χώρα.Σήμερα Ουκρανοί, Μολδαβοί, Ρουμάνοι, Ρώσοι, Βούλγαροι, Βραζιλιάνοι, Βενεζουελάνοι και πολίτες πορτογαλόφωνων χωρών αποτελούν την κοινότητα των μεταναστών και απαρτίζουν τις κυριότερες ξένες κοινότητες της χώρας. Τα Πορτογαλικά ομιλούνται σε όλη τη χώρα, με μόνη εξαίρεση τα χωριά γύρω από την Μιράντα ντο Ντόουρο, όπου η μιραντική γλώσσα αποτελεί επίσημη γλώσσα μαζί με την πορτογαλική.

 Το 1992 το 1,3% του πληθυσμού αποτελούνταν από αλλοδαπούς, ενώ το 2007 ο αριθμός αυτός είχε φτάσει στο 4,1% ή διαφορετικά σε 435.736 ανθρώπους.Μετά την ανεξαρτητοποίηση των πρώην αφρικανικών της αποικιών, η Πορτογαλία δέχτηκε ένα σταθερό ρεύμα μετανάστευσης από την Αφρική και κυρίως από το Πράσινο Ακρωτήριο, την Ανγκόλα και τη Γουινέα-Μπισσάου, αλλά επίσης και από το Σάο Τομέ και Πρίνσιπε, τη Μοζαμβίκη και την πρώην Πορτογαλική Ινδία στην Ασία. Η Πορτογαλία δέχτηκε μεγάλα μεταναστευτικά κύματα από το 1999, λόγω κυρίως της έλλειψης εργατικού δυναμικού. Τα ρεύματα αυτά προέρχονταν αρχικά από την ανατολική Ευρώπη (1999-2002) (Ουκρανοί, Ρώσοι, Βούλγαροι, Ρουμάνοι και Μολδαβοί). Αυτά άρχισαν να μειώνονται όταν η αγορά εργασίας είχε υπερκορεστεί. Από το 2003, οι περισσότεροι μετανάστες προέρχονταν από τη Βραζιλία, την Κίνα και την Ινδική Υποήπειρο. Με την κυβερνητική πολιτική της οικογενειακής επανένωσης περισσότεροι από 6 στους 10 νέους μετανάστες το 2006 διέμεναν νόμιμα στη χώρα.Υπάρχει, επίσης, ένας σημαντικός αριθμός ηλικιωμένων κατοίκων από τη Δυτική Ευρώπη που αναζητούν καλύτερη ποιότητα ζωής και προέρχονται συγκεκριμένα από τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ολλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Το 2008, η Υπηρεσία Αλλοδαπών και Συνόρων, άρχισε να χρησιμοποιεί ένα νέο ολοκληρωμένο πληροφοριακό σύστημα, ασυμβίβαστο με τα προηγούμενα στατιστικά στοιχεία. Σύμφωνα με τα στοιχεία εκείνου του έτους ο αλλοδαπός πληθυσμός αυξήθηκε κατά 1% από 435.736 το 2007 σε 440.277 το 2008. Χαρακτηριστικό είναι ότι ένας στους τέσσερις μετανάστες ήταν Βραζιλιάνος.