IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Εκλογική περιφέρεια Έβρου

Η εκλογική περιφέρεια Έβρου είναι μια από τις 59 εκλογικές περιφέρειες της Ελλάδας. Είναι μία από τις πέντε εκλογικές περιφέρειες της μείζονος περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Η εκλογική περιφέρεια Έβρου αντιπροσωπεύει 164.496 δημότες και περιλαμβάνει τους δήμους Αλεξανδρούπολης, Διδυμοτείχου, Ορεστιάδας, Σαμοθράκης και Σουφλίου. Αντιστοιχεί σε 4 έδρες στο Κοινοβούλιο, με βάση τους εγγεγραμμένους ψηφοφόρους, όπως προέκυψε από την απογραφή του 2011.

 Στην Εκλογική περιφέρεια Έβρου υπάγονται πέντε καλλικρατικοί δήμοι: Δήμος Αλεξανδρούπολης (62.672 εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι) Δήμος Διδυμοτείχου (29.592 εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι) Δήμος Ορεστιάδας (45.042 εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι) Δήμος Σαμοθράκης (3.965 εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι) Δήμος Σουφλίου (20.310 εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι) Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών από το 1996 και μετά στην εκλογική περιφέρεια Έβρου. Συγκεκριμένα παρουσιάζονται ο αριθμός ψήφων και το ποσοστό που συγκέντρωσαν τα πέντε πρώτα κόμματα στην περιφέρεια, καθώς και ο αριθμός των εδρών που εξασφάλισαν σε παρένθεση. Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των εκλογών για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο από το 1999 και μετά στην εκλογική περιφέρεια Έβρου. Συγκεκριμένα παρουσιάζονται ο αριθμός ψήφων και το ποσοστό που συγκέντρωσαν τα πέντε πρώτα κόμματα στην περιφέρεια. Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των δύο δημοψηφισμάτων που διεξήχθησαν μετά τη Μεταπολίτευση (μορφή του Πολιτεύματος το 1974 και έγκριση ή απόρριψη της πρότασης των δανειστών το 2015). Βουλ. 1996, Ευρ. 1999, Βουλ. 2000, Βουλ. 2004, Ευρ. 2004, Βουλ. 2007, Ευρ. 2009, Βουλ. 2009, Βουλ. Μ. & Ι. 2012, Ευρ. 2014, Βουλ. 2015, Ευρ. 2019: Ιστοσελίδα Υπ. Εσωτερικών Αρχειοθετήθηκε 2019-04-11 στο Wayback Machine..
Roaming SIM

Οι Roaming SIMs ορίζονται ως κάρτες SIM που λειτουργούν σε περισσότερα από ένα δίκτυα εντός της χώρας προέλευσής τους. Διαθέτουν σημαντικά μικρότερο κόστος δρομολόγησης για κλήσεις roaming. Κάνοντας χρήση μιας κανονικής τοπικής κάρτας SIM, οι ταξιδιώτες, μπορούν να χρησημοποιήσουν το κινητό τους τηλέφωνο (με την προϋπόθεση ότι είναι ενεργοποιημένη η υπηρεσία roaming), σε κάθε χώρα που έχει κάνει συμφωνία roaming με το τοπικό τους δίκτυο. Αυτό κοινοποιείται στον χρήστη με αποστολή ενός γραπτού μηνύματος που τον καλωσορίζει στο δίκτυο της χώρας που βρίσκεται. Ωστόσο, μόλις επιστρέψουν στην χώρα τους, η κάρτα SIM τους θα λειτουργεί και πάλι στο δίκτυο της εταιρίας με την οποία έχουν συμβόλαιο. Μια κάρτα roaming όμως (γνωστή και ως global roaming SIM), μπορεί να λειτουργήσει σε οποιοδήποτε δίκτυο ανιχνεύσει, είτε βρίσκεστε στην χώρα προέλευσής σας είτε βρίσκεστε στο εξωτερικό.

 Η κύρια χρήση των καρτών roaming είναι οι φωνητικές κλήσεις προς άλλα κινητά ή σταθερά. Οι φωνητικές κλήσεις με χρήση μιας κάρτας roaming δρομολογούνται και πραγματοποιούνται αυτόματα μέσω του δικτύου που έχει την μικρότερη χρέωση περιαγωγής. Αυτό ουσιαστικά σημαίνει ότι οι εισερχόμενες κλήσεις είναι τελείως δωρεάν, ανεξαρτήτου σε ποιο δίκτυο κινητής τηλεφωνίας βρίσκεται ο χρήστης. Αυτό επίσης συνεπάγεται ότι όταν κάνετε κάποια κλήση από το εξωτερικό μέσω μιας κάρτας roaming χρεώνεστε με το μικρότερο δυνατό κόστος, κάτι που μειώνει σημαντικά το κόστος κλήσης, συγκριτικά με τις χρεώσεις που θα είχατε αν χρησιμοποιήσετε μια κανονική κάρτα SIM. Οι κάρτες roaming συνήθως συνδυάζονται με την τεχνολογία callback, στην οποία ο χρήστης καλεί έναν αριθμό κανονικά, αλλά η κλήση «παρεμποδίζεται» μέσω μιας εφαρμογής της κάρτας SIM και μετατρέπεται από εξερχόμενη κλήση σε εισερχόμενη κλήση στην οποία και απαντάει ο χρήστης. Αυτό συμβαίνει για να εκμεταλλευτεί το γεγονός ότι το κόστος μιας εισερχόμενης κλήσης είναι κατά κανόνα σημαντικά μικρότερο σε σχέση με το κόστος μια εξερχόμενης κλήσης.Οι πάροχοι για να προσφέρουν την τεχνολογία callback προγραμματίζουν μια ειδική εφαρμογή απευθείας πάνω στην κάρτα Sim. Για παράδειγμα η «MySims2Go» στην Ελλάδα και η «Smart Voyager» στο Ηνωμένο Βασίλειο χρησιμοποιούν αυτή την μέθοδο έτσι ώστε να ενσωματώσουν στις κάρτες τους την υπηρεσία Callback. Με αυξητικούς ρυθμούς τα τελευταία χρόνια, οι πάροχοι roaming καρτών ενσωματώνουν και υπηρεσίες για δεδομένα διαδικτύου, έτσι ώστε να πετύχουν σημαντικά χαμηλότερες χρεώσεις και για αυτά. Πλέον με την έλευση των έξυπνων κινητών τηλεφώνων οι χρήστες κάνουν χρήση όλο και περισσότερο υπηρεσιών διαδικτύου μέσω του κινητού τους τηλεφώνου και είναι πολύ δύσκολο να προβλέψουν και να μάθουν εκ των προτέρων το κόστος αυτών των υπηρεσιών με χρήση μιας κανονικής κάρτας SIM στο εξωτερικό. Σε ορισμένες περιπτώσεις (ειδικά όταν κάποιος ταξιδεύει μεταξύ μόνο δύο χωρών) κάποιο κινητό Dual SIM μπορεί να είναι μια καλή εναλλακτική. Έχουν το πλεονέκτημα ότι μπορείτε να αγοράσετε μια τοπική κάρτα SIM και να την χρησιμοποιείτε μαζί με την κανονικής σας κάρτα SIM.
Λεωνίδας της Ηπείρου

Ο Λεωνίδας της Ηπείρου ήταν συγγενής της Ολυμπιάδας, μητέρας του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ανέλαβε το 349 π.Χ. την ευθύνη της ανατροφής και εκπαίδευσης του νεαρού Αλέξανδρου.

 Ο Λεωνίδας ήταν αυστηρός και ασκητικός χαρακτήρας και δίδαξε τον Αλέξανδρο να ζει σε συνθήκες αυταπάρνησης. Έτσι, έψαχνε τα μπαούλα στα οποία φύλαγε ο μαθητής του τα ρούχα και τα στρωσίδια του, ώστε να εξετάσει αν η Ολυμπιάδα είχε τοποθετήσει κάτι που θα προσέφερε και την παραμικρή πολυτέλεια στο γιο της. Κάτω από την επίβλεψή του ο Αλέξανδρος διδάχτηκε αριθμητική, γεωμετρία, μουσική, ενώ ασχολήθηκε και ιδιαίτερα με την ιππασία. Είναι μάλιστα πιθανό, κατά την περίοδο αυτή να δάμασε τον Βουκεφάλα. Ο Λεωνίδας είχε δύο μάγειρες για τον Αλέξανδρο. Ο ένας τον υπέβαλλε συχνά σε νυχτερινή πορεία για να θέλει πρόγευμα, ενώ ο δεύτερος του έδινε λίγο πρόγευμα για να τον κάνει να θέλει γεύμα.Σε μια περίπτωση, όταν ο Αλέξανδρος έριχνε μεγάλες ποσότητες λιβανιού στη φωτιά κατά τη διάρκεια μιας θυσίας, ο Λεωνίδας είπε: «Να είσαι πιο φειδωλός με αυτό, μέχρι να έχεις κατακτήσει τη χώρα όπου φύεται». Αργότερα, ο Αλέξανδρος του έστειλε από την Ασία λιβάνι και μύρο, βάρους 600 ταλάντων. Βαγγέλης Δρακόπουλος, Γεωργία Ευθυμίου: Επίτομο Λεξικό της Ελληνικής Ιστορίας, Αρχαία Ελλάδα/Μέρος 3ο, Δημοσιογραφικός Όμιλος Λαμπράκη William Smith, Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, Τόμος 2ος, 1849.
Ταυτοτική συνάρτηση

Στα μαθηματικά, ταυτοτική συνάρτηση λέγεται η συνάρτηση που αντιστοιχεί κάθε στοιχείο στον εαυτό της. Πιο συγκεκριμένα, για ένα σύνολο S {\displaystyle S} , η ταυτοτική συνάρτηση στο S {\displaystyle S} είναι η συνάρτηση i d S : S → S {\displaystyle \mathrm {id} _{S}:S\to S} , η οποία ικανοποιεί για κάθε στοιχείο x ∈ S {\displaystyle x\in S} , i d S ( x ) = x {\displaystyle \mathrm {id} _{S}(x)=x} .Η ονομασία i d S {\displaystyle \mathrm {id} _{S}} είναι συντομογραφία της λατινικής λέξης identity που σημαίνει ταυτότητα. Όταν το σύνολο S {\displaystyle S} είναι ξεκάθαρο από τα συμφραζόμενα, μπορεί να παραληφθεί, και η συνάρτηση γράφετε ως i d {\displaystyle \mathrm {id} } .

 Για τους φυσικούς αριθμούς, η ταυτοτική συνάρτηση ικανοποιεί i d N ( 1 ) = 1 , i d N ( 2 ) = 2 , i d N ( 3 ) = 3 , … {\displaystyle \mathrm {id} _{\mathbb {N} }(1)=1,\mathrm {id} _{\mathbb {N} }(2)=2,\mathrm {id} _{\mathbb {N} }(3)=3,\ldots } . Για το πεπερασμένο σύνολο S = { α , β , γ , δ } {\displaystyle S=\{\alpha ,\beta ,\gamma ,\delta \}} , η ταυτοτική συνάρτηση δίνεται από i d S ( α ) = α , i d S ( β ) = β , i d S ( γ ) = γ , i d S ( δ ) = δ {\displaystyle \mathrm {id} _{S}(\alpha )=\alpha ,\mathrm {id} _{S}(\beta )=\beta ,\mathrm {id} _{S}(\gamma )=\gamma ,\mathrm {id} _{S}(\delta )=\delta } . Η συνάρτηση είναι επί, καθώς για κάθε στοιχείο s ∈ S {\displaystyle s\in S} , i d S ( s ) = s {\displaystyle \mathrm {id} _{S}(s)=s} . Η συνάρτηση είναι ένα προς ένα, καθώς καθώς αν για δύο στοιχεία s 1 , s 2 ∈ S {\displaystyle s_{1},s_{2}\in S} έχουμε ότι i d S ( s 1 ) = i d S ( s 2 ) {\displaystyle \mathrm {id} _{S}(s_{1})=\mathrm {id} _{S}(s_{2})} , τότε s 1 = s 2 {\displaystyle s_{1}=s_{2}} . Έστω X {\displaystyle X} και Y {\displaystyle Y} δύο σύνολα και X → Y {\displaystyle X\to Y} το σύνολο όλων των συναρτήσεων από το X {\displaystyle X} στο Y {\displaystyle Y} . Η συνάρτηση i d X {\displaystyle \mathrm {id} _{X}} είναι η δεξιά αντίστροφη ως προς τη σύνθεση συνάρτησης, καθώς για κάθε συνάρτηση f ∈ X → Y {\displaystyle f\in X\to Y} , ισχύει ότι για κάθε x ∈ X {\displaystyle x\in X} ( f ∘ i d X ) ( x ) = f ( i d X ( x ) ) = f ( x ) {\displaystyle (f\circ \mathrm {id} _{X})(x)=f(\mathrm {id} _{X}(x))=f(x)} . Αντίστοιχα, η συνάρτηση i d Y {\displaystyle \mathrm {id} _{Y}} είναι η αριστερή αντίστροφη.:38-39Επομένως, έπεται ότι η ταυτοτική συνάρτηση έχει ως αντίστροφο τον εαυτό της. Η ταυτοτική συνάρτηση στους πραγματικούς αριθμούς i d R {\displaystyle \mathrm {id} _{\mathbb {R} }} είναι συνεχής και παραγωγίσιμη.:188
Θυρέα Αρκαδίας

Η Θυρέα (ή Ελληνικό) είναι μια αρχαία πόλη που βρίσκεται πάνω από την πεδιάδα της Θυρεάτιδος, 8 χιλιόμετρα από το Άστρος και πάνω απο τον κεντρικό δρόμο Άστρους - Αγίου Πέτρου, στη θέση Ελληνικό.

 Κατοικήθηκε για πρώτη φορά στα Πρωτοελλαδικά χρόνια απο τους Δαναούς και μετά τα Μυκηναϊκά χρόνια την κατοίκησαν οι Ίωνες. Από τον 8ο αιώνα και έπειτα την Κυνουρία διεκδικούν με πείσμα οι Σπαρτιάτες. Μετά από αλλεπάλληλες συγκρούσεις φθάνουμε σε μία από τις συγκλονιστικότερες μάχες της ελληνικής ιστορίας, τη μάχη που δόθηκε το 546 π.Χ. και έμεινε στην ιστορία ως "Μάχη της Θυρέας" ή "Μάχη των 600 λογάδων" στην οποία νικητές ήταν οι Σπαρτιάτες. Μετά από αυτή τη μάχη ολόκληρη η Κυνουρία εντάσσεται στην επικράτεια της Σπάρτης και ακολουθεί την τύχη της ως το 338 π.Χ. Όμως το 431 π.Χ. οι διωγμένοι από το νησί τους Αιγινήτες εγκαταστάθηκαν στη Θυρεάτιδα και το 424 π.Χ. χτίζουν το επί τη θαλάσση τείχος, πιθανότατα στη χερσόνησο του Παραλίου Άστρους. Ωστόσο η κατασκευή του έργου διακόπηκε από τους Αθηναίους τον ίδιο χρόνο, οι οποίοι με επικεφαλής τον Νικία ήρθαν στην Θυρέα, την κυρίευσαν και την κατέστρεψαν, με αποτέλεσμα να ερημωθεί οριστικά. Σήμερα από την πόλη έχουν μείνει ερείπια από τα μυκηναϊκά τείχη της, λείψανα κατοικιών, κατάλοιπα δεξαμενών, αρχαίο νεκροταφείο και στην θέση Ανεμόμυλος υπάρχουν ερείπια του ναού του Απόλλωνα. Όσα ευρήματα έχουν διασωθεί φυλάσσονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Άστρους.
Παθ Βέγα

Η Παθ Βέγα (πραγματικό όνομα: Μαρία Παθ Κάμπος Τρίγο, María Paz Campos Trigo, γενν. 2 Ιανουαρίου 1976) είναι Ισπανίδα ηθοποιός. Η Βέγα γεννήθηκε στη Σεβίλλη από νοικοκυρά μητέρα και συνταξιούχο ταυρομάχο πατέρα. Η νεότερη αδελφή της Παθ έχει παρουσιαστεί ως χορεύτρια του φλαμένκο. Η Βέγα έχει περιγράψει την οικογένειά της ως «παραδοσιακή» και καθολική. Πήρε το σκηνικό όνομά της από τη γιαγιά της. Μετά την ολοκλήρωση της υποχρεωτικής εκπαίδευσης στα 16, έγινε δεκτή στο περίφημο σκηνικό σχολείο Centro Andaluz de Teatro. Μετά από δύο χρόνια στο σκηνικό σχολείο και δύο χρόνια μελετώντας δημοσιογραφία, η Βέγα μετακόμισε στη Μαδρίτη. Η Βέγα έκανε το τηλεοπτικό ντεμπούτο της στην ισπανική τηλεοπτική σειρά Menudo es mi padre. Η Βέγα βρήκε την επιτυχία στο 7 Vidas του 1999. Η σειρά θεωρήθηκε ως Τα Ισπανικά Φιλαράκια και έγινε μια από τις πιο αγαπημένες εσωτερικές κωμικές σειρές (σίτκομ) της χώρας. Η ταινία Το Σεξ και η Λουσία (ισπ. Lucía y el sexo) του 2001, σκηνοθετημένη από τον Χούλιο Μέδεμ, έφερε την ηθοποιό στην προσοχή ενός μεγαλύτερου ακροατηρίου. Η Βέγα εργάζεται επίσης ως μοντέλο.

 Η Βέγα και ο Βενεζουελανός σύζυγός της Όρσον Σαλασάρ, απέκτησαν το πρώτο παιδί τους, τον Όρσον, στις 2 Μαΐου 2007. Το δεύτερο παιδί τους, κόρη Άβα, γεννήθηκε στις 17 Ιουλίου 2009.. Το τρίτο παιδί τους, γιος Λένον, γεννήθηκε στις 13 Αυγούστου 2010. Βραβεία Γκόγια2001, Καλύτερη ηθοποιός, Sólo mía, Υποψηφιότητα 2001, Καλύτερη Νεαρή Ηθοποιός, Lucía y el sexo, ΝίκηPremios Unión de Actores2001, Καλύτερη ηθοποιός, Sólo mía, Υποψηφιότητα 2001, Καλύτερη Νεαρή Ηθοποιός, Lucía y el sexo, ΥποψηφιότηταPremios Fotogramas de Plata2003, Καλύτερη ηθοποιός, Carmen, Υποψηφιότητα 2002, Καλύτερη ηθοποιός, El otro lado de la cama, Υποψηφιότητα 2001, Καλύτερη ηθοποιός, Lucía y el sexo and Sólo mía, ΥποψηφιότηταΒραβεία Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου2003, Καλύτερη ηθοποιός, Carmen, ΥποψηφιότηταΦεστιβάλ των Καννών2001, Τρόπαιο Chopard: Καλύτερη Γυναίκα Αποκάλυψη, Lucía y el sexo, ΝίκηImagen Foundation2004, Καλύτερη ηθοποιός, Ισπαγγλικά, ΝίκηPhoenix Film Critics Society2004, Αποκάλυψη της Χρονιάς, Ισπαγγλικά, ΝίκηCírculo de Escritores Cinematográficos2001, Καλύτερη ηθοποιός, Sólo mía, ΝίκηPremio Sant Jordi2001, Καλύτερη ισπανική ηθοποιός, Lucía y el sexo και Sólo mía, ΝίκηPremios Ondas2001, Καλύτερη ηθοποιός, Lucía y el sexo, Νίκη Επίσημη Ιστοσελίδα της Παθ Βεγα Βιογραφία της Παθ Βεγα στο biografias.es Βιογραφία της Παθ Βεγα στο Publispain Αρχειοθετήθηκε 2014-03-28 στο Wayback Machine.
In the Aeroplane over the Sea

Το "In the Aeroplane Over the Sea" είναι το δεύτερο στούντιο άλμπουμ των Neutral Milk Hotel. Κυκλοφόρησε στις 10 Φεβρουαρίου του 1998 από την Merge Records. Ο Jeff Mangum μετακόμισε από την Αθήνα της Τζόρτζια στο Ντένβερ του Κολοράντο για να προετοιμάσει το υλικό του άλμπουμ με τον Robert Schneider στο νέο στούντιο του Schneider, Pet Sounds Studio στο σπίτι του Jim McIntyre. Το άλμπουμ φαίνεται να είναι ένα θεματικό άλμπουμ για την Άννα Φρανκ, με το τραγούδι "Holland, 1945" να μιλάει συγκεκριμένα για αυτήν.

 Όλα τα κομμάτια γράφτηκαν από τον Jeff Mangum εκτός από τα σημειωμένα. Οι ενορχηστρώσεις των κόρνων έγιναν από τον Robert Schneider και τον Scott Spillane Jeff Mangum – κιθάρα, φωνή, όργανο, floor tom, μπάσο, tape, shortwave radio, καλλιτεχνική διεύθυνση Jeremy Barnes – ντραμς, όργανο Julian Koster – όργανο Wandering Genie, μουσικό πριόνι, μπάντζο, ακορντεόν, λευκός ήχος Scott Spillane – τρομπέτα, τρομπόνι, φλικόρνο, ευφώνιο, ενορχήστρωση κόρνων Robert Schneider – όργανο, μπάσο, φωνητικά, πιάνο], ενορχήστρωση κόρνων Laura Carter – ζανζιθόφωνο (κομμάτια 1, 5, 9) Rick Benjamin – τρομπόνι (κομμάτια 6, 9) Marisa Bissinger – σαξόφωνο (κομμάτια 6, 9), φλικόρνο (κομμάτια 7, 9) James Guyatt – κρουστά Michelle Anderson – ιρλανδέζικη γκάιντα (κομμάτια 6, 10) Chris Bilheimer – καλλιτεχνική διεύθυνση Brian Dewan – σχέδια
Αρχιδούκισσα Μαρία Καρολίνα της Αυστρίας (1740-1741)

Η Αρχιδούκισσα Μαρία Καρολίνα της Αυστρίας (Μαρία Καρολίνα Ερνεστίνα Αντωνία Ιωάννα Ιωσηφίνα : 12 Ιανουαρίου 1740 - 25 Ιανουαρίου 1741) ήταν η τρίτη κόρη της Αρχιδούκισσας Μαρίας Θηρεσίας της Αυστρίας, μελλοντική Αυτοκράτειρα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, και του Φραγκίσκου-Στέφανου, δούκα της Λωρραίνης.

 Η Μαρία Καρολίνα γεννήθηκε στη Βιέννη, στο παλάτι του Schönbrunn. Κατά την τρίτη εγκυμοσύνη της Μαρίας Θηρεσίας, η επιθυμία για ένα αρσενικό κληρονόμο ήταν έντονη. Η απογοήτευση ήταν μεγάλη όταν στις 12 Ιανουαρίου 1740 γεννήθηκε μια τρίτη κόρη. Αμέσως βαφτίστηκε το βράδυ της γέννησής της. Μετά το θάνατο της μεγαλύτερης αδελφής της, Μαρίας Ελισάβετ στις 7 Ιουνίου, έγινε δεύτερη στη σειρά διαδοχής, μετά από την δεύτερη μεγαλύτερη αδελφή της, Μαριάννα. Πέντε μήνες αργότερα, στις 20 Οκτωβρίου, ο εκ μητρός παππούς της, αυτοκράτορας Κάρολος ΣΤ΄ πέθανε και η μητέρα της κληρονόμησε την Αυστρία και τη Βοημία. Τότε ξεκίνησε ο πόλεμος της αυστριακής διαδοχής. Στις 24 Ιανουαρίου 1741 η νεαρή Αρχιδούκισσα άρχισε ξαφνικά να αρρωσταίνει σοβαρά με βίαιες κρίσεις, πεθαίνοντας γύρω στο μεσημέρι της επόμενης ημέρας. Η αιτία θανάτου πιστεύεται ότι ήταν είτε τέτανος είτε σπασμοφιλία, είτε ευλογιά. Ωστόσο, όταν πέθανε, πραγματοποιήθηκε αυτοψία στο πτώμα, αλλά δεν δόθηκε καμία εξήγηση για τον θάνατό της. Τότε θάφτηκε στο θάλαμο της Μαρίας Θηρεσίας στην Αυτοκρατορική Κρύπτη της Βιέννης. Δύο μικρότερες αδελφές της πήραν το όνομά της: μια θνησιγενή (γεννήθηκε και πέθανε το 1748) και μια άλλη (γεννημένη το 1752), μελλοντική Βασίλισσα της Νάπολης και της Σικελίας. Elfriede Iby: "Marie-Thérèse, biographie d'une souveraine".
Φαύνος

Στη ρωμαϊκή μυθολογία με το όνομα Φαύνος (λατ. Faunus) είναι γνωστός ο θεός των κοπαδιών και των βοσκών, που λατρευόταν στον Παλατίνο λόφο της Ρώμης. Ο Φαύνος ήταν καλοκάγαθος θεός και αντιστοιχεί στον Πάνα της ελληνικής μυθολογίας. Με τη λατρεία του Φαύνου σχετίζονταν οι ρωμαϊκές θρησκευτικές εορτές Λουπερκάλια και Φαουνάλια.

 Μια θεά με παρόμοιες «αρμοδιότητες», η Φαύνα ή Φάτουα, εμπλεκόταν στη λατρεία του Φαύνου και τη θεωρούσαν σύζυγο ή αδελφή του (κάποτε και κόρη του, απλούστερα ήταν ουσιαστικά η «θηλυκή του πλευρά»). Και όπως ο Πάνας συνοδευόταν από «Πανίσκους», έτσι και οι Ρωμαίοι φαντάζονταν πολλούς «Φαύνους», τοπικά πνεύματα των ακαλλιέργητων ακόμα δασικών εκτάσεων. Στον μύθο ο Φαύνος εμφανίζεται ως γέρος βασιλιάς του Λατίου, γιος του Πίκου και εγγονός του Σατούρνου. Γιος του Φαύνου ήταν ο Λατίνος από τη Νύμφη Μαρίκα (η Μαρίκα κάποτε αναφέρεται και ως μητέρα του Φαύνου). Μετά τον θάνατό του, ο Φαύνος έγινε θεότητα της γης για τις πολλές του υπηρεσίες προς την αγροτιά και την εκτροφή βοοειδών. Οι μορφωμένοι Ρωμαίοι συνέδεαν τους Φαύνους με τους Σατύρους της ελληνικής μυθολογίας, τους οργιαστικούς και μεθυσμένους ακολούθους του θεού Διονύσου. Στα «Διονυσιακά» του Νόννου ο Φαύνος εμφανίζεται ως συνοδός του Διονύσου στην εκστρατεία του θεού στις Ινδίες. Ο Χριστιανός συγγραφέας Ιουστίνος ταυτίζει τον Φαύνο με τον Λούπερκους (το όνομα σημαίνει «αυτός που διώχνει τους λύκους»), ακολουθώντας τον Λίβιο. Τα Φαουνάλια εορτάζονταν προς τιμή του Φαύνου δύο φορές το χρόνο, στις 13 Φεβρουαρίου επί της νήσου στον Τίβερη και στις 5 Δεκεμβρίου. Ο Φαύνος ως θεότητα δημιουργήθηκε στην Ιταλία: ήταν μία από τις di indigetes, τις αυτόχθονες θεότητές της. Σύμφωνα με τον Βιργίλιο στην Αινειάδα ο Φαύνος ήταν αρχικώς άνθρωπος, ένας βασιλιάς του Λατίου που θεοποιήθηκε μετά τον θάνατό του ως χρησμοδότης θεός με τον οποίο μπορούσε κάποιος να επικοινωνήσει στα άλση του Τιμπούρ. Με την κατάκτηση της Ελλάδας από τους Ρωμαίους, οι κατακτητές προσπάθησαν να εξισώσουν την καθεμιά θεότητά τους με κάποια αντίστοιχη ελληνική. Ταύτισαν λοιπόν τον Φαύνο με τον Πάνα. Από τότε μάλιστα άρχισαν να αναπαριστούν και τον πρώτο με κέρατα. Ωστόσο, οι δύο οντότητες εξακολούθησαν να θεωρούνται χωριστές από πολλούς, π.χ. από τον Βιργίλιο στην Αινειάδα. Ο Φαύνος λατρευόταν σε όλη τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία επί πολλούς αιώνες. Το 1979 ανακαλύφθηκαν στην Αγγλία 32 κουτάλια του 4ου αιώνα μ.Χ. με το όνομά του χαραγμένο επάνω τους συνοδευόμενο από διαφορετικό για κάθε κουτάλι επίθετο για τον θεό. Το ενδιαφέρον είναι ότι τα κουτάλια αυτά έφεραν και χριστιανικά σύμβολα. Υπάρχει η άποψη ότι ανήκαν αρχικώς σε Χριστιανούς, αλλά αργότερα τα πήραν ειδωλολάτρες και τα αφιέρωσαν στον Φαύνο. Ο 4ος αιώνας σημαδεύτηκε από εκχριστιανισμό μεγάλης κλίμακας και το συγκεκριμένο εύρημα παρέχει ενδείξεις ότι ακόμα και κατά την παρακμή της αρχαίας θρησκείας ο θεός Φαύνος λατρευόταν ακόμα. Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
Βαλκανικός Βοτανικός Κήπος Κρουσσίων

Ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα του νομού Κιλκίς είναι ο Βαλκανικός Βοτανικός Κήπος Κρουσσίων που βρίσκεται κοντά στις πηγές του Γαλλικού ποταμού, δίπλα στο χωριό Ποντοκερασιά. Αποτελεί μία ευκαιρία απόδρασης από την πόλη και προορισμό σημαντικό για τους φυσιολάτρες, αλλά και για όσους ασχολούνται με την επιστημονική έρευνα. Επίσης, είναι ένας από τους νεότερους βοτανικούς κήπους της Ευρώπης.

 Με βάση τη σύμβαση Ραμσάρ, για την προστασία των υγροβιότοπων, ένα μεγάλο τμήμα της οροσειράς των Κρουσσίων μπήκε στο δίκτυο "ΦΥΣΗ 2000" ως προστατευόμενη περιοχή. Σε περιοχή που εφάπτεται της προστατευόμενης περιοχής, κοντά στο χωριό Ποντοκερασιά, στο τέλος της δεκαετίας του '90, άρχισε να συγκροτείται ο Βαλκανικός Βοτανικός Κήπος Κρουσσίων (ΒΒΚΚ) σε μία έκταση 310 στρεμμάτων, από τα οποία τα 150 είναι καλυμμένα με δάσος κυρίως δρυός και τα υπόλοιπα φιλοξενούν τις συλλογές των ενδημικών φυτών. Το τότε Εθνικό Ίδρυμα Αγροτικής Έρευνας (σήμερα ΕΛΓΟ "ΔΗΜΗΤΡΑ") ανέλαβε να συγκεντρώσει, να φροντίσει και να προστατέψει πολλά από τα 6.500 είδη φυτών της Ελλάδας αλλά και της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Σε αυτήν την προσπάθεια βοήθησαν τα υπουργεία Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών και το Υπουργείο Γεωργίας σε συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο ΒΒΚΚ στο Διαδίκτυο. Την προσπάθεια του ΒΒΚΚ υποστηρίζουν οι Φίλοι της Βαλκανικής Χλωρίδας Σκοπός ανάπτυξης του ΒΒΚΚ είναι, μεταξύ άλλων, η προστασία φυσικών οικοσυστημάτων που περιλαμβάνουν τις πέντε βασικές ζώνες βλάστησης της Ελλάδας. Στον ΒΒΚΚ δημιουργήθηκαν κατάλληλες συνθήκες για την ανάπτυξη, την ταξινόμηση και μελέτη φυτών που υπάρχουν μόνο στα Βαλκάνια. Ιδιαίτερα σημαντική είναι η καλλιέργεια αρωματικών και φαρμακευτικών φυτών της Βαλκανικής Χλωρίδας. Το περιβάλλον του Κήπου είναι πλούσιο σε αυτοφυή φυτά (περί τα 700), αλλά και από καταρράκτες, τεχνητές λίμνες, διαμορφωμένα μονοπάτια, ρυάκια, παρατηρητήρια και λιβάδια. Περιοδικό Αυλαία, Ειδική έκδοση για το Κιλκίς, 2006. Διαφημιστικό φυλλάδιο Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Κιλκίς, επιμ. έκδοσης: Προβολή - εφημερίδα "Ειδήσεις". Επίσημη ιστοσελίδα του Βαλκανικού Βοτανικού Κήπου Κρουσσίων Δήμος Κρουσσίων
Αμπελάκια Καρδίτσας

Τα Αμπελάκια είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Απιδέας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Καλλιφωνίου, του δήμου Καρδίτσας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Καρδίτσας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Καρδίτσης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.

 Τα Αμπελάκια είναι ημιορεινός οικισμός στο νοτιοκεντρικό τμήμα του νομού Καρδίτσας. Βρίσκονται στις βορειοανατολικές υπώρειες της κορυφής «Κοπροβούνι» (1.447 μ.) των Θεσσαλικών Αγράφων, στις όχθες του ποταμού Καλέντζη και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 260. Ο οικισμός απέχει 20 χλμ. περίπου Ν. της Καρδίτσας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Απιδέας του νομού Καρδίτσας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Απιδέας και προσαρτήθηκε στον δήμο Καλλιφωνίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Καλλιφωνίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Καρδίτσας. Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) buk.gr Google Earth eetaa.gr
Ντουέιν Σουάνσον

Ο Ντουέιν Αλεξάντερ Σουάνσον (αγγλικά: Duane Swanson‎, 23 Αυγούστου 1913 - 13 Σεπτεμβρίου 2000) ήταν Αμερικανός καλαθοσφαιριστής που αγωνίστηκε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936, κερδίζοντας ένα χρυσό μετάλλιο. Επίσης έπαιξε επαγγελματικά σε ένδεκα αγώνες στην Εθνική Λίγκα Μπάσκετ (NBL) κατά την διάρκεια της περιόδου 1939-40, είχε κατά μέσο όρο 1,2 πόντους ανά αγώνα με τους Σεμπόυγκαν Ρεντ Σκινς. Το όνομα του Ντουέιν Σουάνσον συχνά αποδίδεται λανθασμένα ως "Τζορτζ".

 Ο Σουάνσον μεγάλωσε στο Ουότερμαν του Ιλινόις και παρακολούθησε μαθήματα στο πανεπιστήμιο του Ουέσλεϋαν του Ιλινόις για λίγο πριν μεταφερθεί στο Πανεπιστήμιο της Αϊόβα . Αγωνίστηκε με την ομάδα καλαθοσφαίρισης της Αϊόβα όταν αυτός αποφάσισε μαζί με έναν φίλο του να εγκαταλείψει το πανεπιστήμιο και να κάνει ωτοστόπ στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνιας για να εγγραφεί στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας (USC). Ο επικεφαλής της Αϊόβα Ρόλι Ουίλιαμς κατηγόρησε τον επικεφαλής της USC Σαμ Μπάρυ για την προσέλκυση των δύο παικτών στην Καλιφόρνια, το οποίο ο Μπάρυ αρνήθηκε. Κατά συνέπεια, ο Μπάρυ απέρριψε τον Σουάνσον και τον φίλο του για την ένταξή τους στην USC. Αντ 'αυτού, υπέγραψαν συμβόλαιο για να παίξουν με την ομάδα των Κολούμπια Στούντιος, η οποία οδήγησε στις πρώτες συνδέσεις τους με τη βιομηχανία του Χόλιγουντ . Το 1934, ο Σουάνσον υπέγραψε με την ομάδα Όλ-Σταρς του Τζόε Έβανς Μπράουν, στην οποία αγωνίστηκε την περίοδο 1934-35. Την άνοιξη του 1935, έπαιξε σε μια ομάδα Ολ-Σταρ της Ερασιτεχνικής Αθλητικής Ένωσης (AAU) που περιόδευσε στην Ιαπωνία, παίζοντας σε 15 παιχνίδια. Το 1935-36, ο Σουάνσον έπαιξε στην ομάδα μπάσκετ των Ουνιβέρσαλ Στούντιος . Αυτή η ομάδα τελείωσε δεύτερη στο εθνικό τουρνουά AAU και πρώτη στις Ολυμπιακές δοκιμές, αποκτώντας το δικαίωμα να εκπροσωπήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου . Κατέληξε να παίζει σε τρία παιχνίδια κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων και να αποκτά ένα χρυσό μετάλλιο. Μετά την επιστροφή του στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Σουάνσον παρέμεινε στο Λος Άντζελες για μερικά ακόμη χρόνια ανταγωνιζόμενος με ομάδες από στούντιο πριν επιστρέψει στις Μεσοδυτικές πολιτείες το 1940. Υπέγραψε με τους Σεμπόυγκαν Ρεντ Σκινς της NBL για να ολοκληρώσει την χρονιά, συμμετέχοντας σε ένδεκα αγώνες. Αυτός η θητεία θα ήταν η τελευταία του ως επαγγελματίας παίκτης μπάσκετ. Ο Σουάνσον επέστρεψε στη Νότια Καλιφόρνια και πέρασε τα επόμενα 25 χρόνια εργαζόμενος στη βιομηχανία ψυχαγωγίας.
Καρωτή Ρεθύμνου

Η Καρωτή είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Απέχουν 20,5 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και δύο χιλιόμετρα από την Επισκοπή Λαππαίων. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 120 μ.

 Το όνομα του χωριού ετυμολογικά προέρχεται από την καρυδιά ή καρυά. Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Caroti στην επαρχία Ρεθύμνου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Carotti με 194 κατοίκους και ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 κάνει μνεία στο χωριό ως Caroti. Στην οθωμανική απογραφή του 1659 καταγράφονται 30 σπίτια. Το χωριό δεν αναφέρεται στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834, αλλά αναφέρεται στο έργο Κρητικά του Μανουήλ Χουρμούζη, το 1842.Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται στον δήμο Αργυρούπολης και είχε 150 χριστιανούς κατοίκους και 5 τούρκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 206 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο, ο οποίος είχε μετονομαστεί σε δήμο Λαππαίων. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται ως έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Η Καρωτή αρχικά προσαρτήθηκε στην κοινότητα Επισκοπής, αλλά το 1953 ορίστηκαν έδρα ομώνυμης κοινότητας, η οποία παρέμεινε μέχρι τη σύσταση του δήμου Επισκοπής το 1989. Με την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, το χωριό προσαρτήθηκε στον Δήμο Λαππαίων.Δείτε Κοινότητα Καρωτής Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Ο κεντρικός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Είναι μονόκλιτος ναός του 1884 και εσωτερικό του υπάρχουν εικόνες ζωγραφισμένες από τον Αντώνιο Βεβελάκη. Ο νεκροταφικός ναός είναι αφιερωμένος στο Γενέσιο του Προδρόμου. Άλλοι ναοί της ενορίας περιλαμβάνουν τον Άγιο Γεώργιο και τα εξωκλήσια Aγία Παρασκευή, Tίμιος Σταυρός, Άγιος Aντώνιος και Άγιος Iωάννης. Βενετάκης Νικόλαος. Καλλιτέχνης ,μουσικός Μανώλης Γλέζος: Ήρωας της Αντίστασης, πολιτικός, Ευρωβουλευτής (Έλκει την καταγωγή του από την Καρωτή) Γουνάκης Στέφανος: Αγωνιστής στην ελληνογαλλική λεγεώνα του Π.Γύπαρη και με αντιστασιακή δράση στον αγώνα κατά των Γερμανών. Μαρία Δαμανάκη: Ευρωπαία επίτροπος, βουλευτής,και κόρη του Καρωθιανού Θοδωρή Δαμανάκη Αξιωματικού της Χωροφυλακής. Μανώλης Σταγάκης. Τραγουδιστής. Τζουγανάκης Μιχάλης . Μουσικός, λαγουτιέρης και γιος του Άγγελου Τζουγανάκη. Οι αείμνηστοι αδερφοί Ευάγγελος και Αντώνης Τζουγανάκης υπήρξαν σπουδαίοι Αγγειοπλάστες. Ο αείμνηστος ιατρός προϊστάμενος του ΕΚΑΒ Κρήτης που έχασε την ζωή του πάνω στο καθήκον, Δημήτριος Βουρβαχάκης.
Still the Orchestra Plays

Still the Orchestra Plays είναι ο τίτλος της διπλής συλλογής τραγουδιών του αμερικάνικου heavy metal συγκροτήματος Savatage, η οποία κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2010 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "earMUSIC/Edel Records". Αυτή ήταν η πρώτη κυκλοφορία του συγκροτήματος μετά το "Poets and Madmen" του 2001. Τα τρία τελευταία κομμάτια του δεύτερου CD είναι νέες, ακουστικές ηχογραφήσεις που έγιναν το 2009 από τον Τζον Όλιβα. Η συγκεκριμένη κυκλοφορία, πέραν των δύο CD, περιλαμβάνει DVD με την εμφάνιση των Savatage στις 12 Νοεμβρίου 1994, η οποία είχε κυκλοφορήσει 15 χρόνια νωρίτερα στο άλμπουμ "Japan Live '94".

 1. Power of the Night (J.Oliva) - 5:16 2. Hall of the Mountain King (Grieg, C.Oliva, J.Oliva, Middleton, O'Neill) - 5:33 3. 24 Hours Ago (C.Oliva, J.Oliva, Middleton, O'Neill) - 4:56 4. Legions (C.Oliva, J.Oliva) - 4:52 5. Gutter Ballet (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill)) - 6:20 6. Summer's Rain (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill)) - 4:34 7. When the Crowds Are Gone (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill) - 5:46 8. Ghost in the Ruins (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill) - 5:34 9. If I Go Away (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill) - 5:18 10. New York City Don't Mean Nothing (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill) - 4:03 11. Edge of Thorns (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill) - 5:56 12. All That I Bleed (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill) - 4:40 1. Handful of Rain (J.Oliva, O'Neill) - 5:03 2. Chance (J.Oliva, O'Neill) - 7:50 3. One Child (J.Oliva, O'Neill) - 5:15 4. I Am (J.Oliva, O'Neill) - 4:36 5. Anymore (J.Oliva, O'Neill) - 5:19 6. Hourglass (J.Oliva, O'Neill, Pitrelli) - 8:07 7. The Wake of Magellan (J.Oliva, O'Neill, Caffery, Middleton) - 6:11 8. Morphine Child (J.Oliva, O'Neill, Caffery) - 5:34 9. Anymore (acoustic) (J.Oliva, O'Neill) - 4:44 10. Now What You See (acoustic) (J.Oliva, O'Neill) - 4:14 11. Out On the Streets (acoustic) (J.Oliva, O'Neill) - 4:55 1. Taunting Cobras (J.Oliva) 2. Edge of Thorns (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill) 3. Chance (J.Oliva, O'Neill) 4. Conversation Piece (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill) 5. Nothing's Going On (J.Oliva, O'Neill) 6. He Carves His Stone (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill) 7. Jesus Saves (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill) 8. Watching You Fall (J.Oliva) 9. Castles Burning (J.Oliva) 10. All That I Bleed (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill) 11. Stare Into the Sun (J.Oliva, O'Neill) 12. Damien (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill)) 13. Handful of Rain (J.Oliva) 14. Sirens (J.Oliva, C.Oliva) 15. Gutter Ballet (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill)) 16. Hall of the Mountain King (Grieg, C.Oliva, J.Oliva, Middleton, O'Neill) To "Still the Orchestra Plays" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Ζακ Στίβενς - φωνητικά Κρις Όλιβα - κιθάρα Άλεξ Σκόλνικ - κιθάρα Κρις Κάφερι - κιθάρα Αλ Πιτρέλλι - κιθάρα Τζόνι Λι Μίντλτον - μπάσο Τζον Όλιβα - πλήκτρα, φωνητικά, κιθάρα, τύμπανα Κιθ Κόλινς - τύμπανα Στιβ Γουόχολζ - τύμπανα Τζεφ Πλέιτ - τύμπανα Still the Orchestra Plays - Savatage | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Savatage - Still the Orchestra Plays - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives Savatage - Still The Orchestra Plays (Greatest Hits Vol.1+2) - sputnikmusic
1372 Χαρεμάρι

Ο Χαρεμάρι (Haremari) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,017. Ανακαλύφθηκε το 1935 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.

 Η μέση διάμετρος του Χαρεμάρι εκτιμάται σε 23,85 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι L, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0409. Η μάζα του είναι της τάξεως των 100 τετράκις εκατομμυρίων τόνων. Ο Χαρεμάρι περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 12 ως 18 ώρες περίπου. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Κοχλίας

Ο κοχλίας (κοινώς βίδα, από το βενετσιάνικο vida) είναι στοιχείο μηχανής που χρησιμεύει (i)ως συνδετικό στοιχείο με τη δυνατότητα λύσης και επανασύνδεσης (ii)ως μετατροπέας ροπής σε αξονική δύναμη και αντίστροφα, (iii) ως μετατροπέας περιστροφικής κίνησης σε γραμμική κίνηση και αντίστροφα, (iv)ως μέσο για δημιουργία προέντασης σε μηχανικά συστήματα για διάφορους σκοπούς (π.χ. στεγανοποίηση φλαντζών).

 Ο τυπικός κοχλίας αποτελείται από δύο μέρη: την κεφαλή και τον κορμό. Ο κορμός με τη σειρά του μπορεί να αποτελείται μόνο από ελικοειδές σπείρωμα, ή από το ελικοειδές σπείρωμα και τον αυχένα (μέρος του κορμού χωρίς σπείρωμα). Υπάρχουν βέβαια και κοχλίες χωρίς κεφαλή, που ο κορμός τους είναι έχει μόνο σπείρωμα ή συνδυασμό σπειρώματος και αυχένα. Υπάρχει μεγάλη ποικιλία πολλών διαφορετικών σπειρωμάτων, αλλά και διαφορετικές παραλλαγές στη διαμόρφωση της κεφαλής και του κορμού. Λόγω της εξαιρετικά μεγάλης τους διάδοσης και χρησιμότητας κάποιοι μη σχετικοί έχουν την εσφαλμένη εντύπωση ότι τα συνδετικά στοιχεία με σπείρωμα (βίδες, κοχλίες, παξιμάδια) είναι τετριμμένα στοιχεία χωρίς ενδιαφέρον ως προς τον τρόπο λειτουργίας, σχεδιασμού, υπολογισμού αντοχής και ασφάλειας στις κατασκευές κ.ο.κ.. Στην πραγματικότητα το εντελώς αντίθετο είναι ακριβές, ενώ και οι οικονομικές επιπτώσεις του σχεδιασμού και χρήσης κοχλιών στις κατασκευές είναι αξιοσημείωτες. Αρκεί να αναφερθεί για παράδειγμα ότι η άτρακτος ενός μεγάλου αεριωθούμενου αεροσκάφους έχει περίπου 2,4×106 συνδετικά στοιχεία συνολικού κόστους περίπου 750.000 $. Τόσο στους κοχλίες κίνησης όσο και στους κοχλίες σύνδεσης μπορούμε να αναλύσουμε την ισορροπία δυνάμεων και ροπών στο σύστημα κοχλίας-περικόχλιο. Οι κοχλίες κίνησης χρησιμεύουν για μετατροπή ροπών σε αξονικές όπως σε μία μηχανική πρέσα (πιο κοινές σήμερα οι υδραυλικές), αλλά και για μετατροπή περιστροφικής κίνησης σε γραμμική. Αυτό έχει ποικιλία εφαρμογών, όπως για παράδειγμα πολύ μεγάλης ακρίβειας έλεγχο της μετατόπισης σε μηχανικές διατάξεις, μετρητικές συσκευές (π.χ. μικρόμετρο) κ.ο.κ.. Με τον κοχλία μπορούσαν να μεταφέρουν το νερό από ένα ποτάμι ή λίμνη και να το αποθηκεύσουν σε μεγάλα δοχεία για ποιο εύκολη χρήση του νερού. Ακόμη ένας γνωστός κοχλιας ηταν του Αρχιμήδη.Κοχλίας του Αρχιμήδη R.C. Juvinall, 1991, Fundamentals of Machine Components Design Α. Μακρής, Στοιχεία Μηχανών Ι, 1996 Ε. Δ. Παπαδανιήλ, Μηχανολογικό Σχέδιο, 1994
Στάρι Λέντιντσι

Το Στάρι Λέντιντσι (σερβικά κυριλλικά: Стари Лединци) είναι χωριό της Σερβίας, ευρισκόμενο εντός της αυτόνομης επαρχίας της Βοϊβοντίνα. Αποτελεί τμήμα του αστικού δήμου του Πετροβαράντιν, εντός του εδάφους της Πόλεως του Νόβι Σαντ και του διαμερίσματος της Νότιας Μπάτσκα. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 934 κατοίκους.

 Παρά το γεγονός πως αποτελεί τμήμα του διαμερίσματος της Νότιας Μπάτσκα, το χωριό ευρίσκεται εντός της περιοχής της Συρμίας. Σε κοντινή απόσταση ευρίσκεται η Λίμνη του Λέντιντσι. Το Στάρι Λέντιντσι πιθανώς ιδρύθηκε κατά την διάρκεια του 13ου αιώνα. Εντός εγγράφου χρονολογούμενου από το 1372, ο τομέας του Λέντιντσι ορίζεται ως «σερβική περιοχή». Εντός εγγράφου χρονολογούμενου από το 1438, διευκρινίζεται πως το συγκεκριμένο έδαφος κατοικείται από «σχισματικούς» (Χριστιανούς Ορθόδοξους). Σύμφωνα με την παράδοση, το Λέντιντσι αποτελούσε τμήμα των κτήσεων του Δεσπότη της Σερβίας, Γιοβάν Μπράνκοβιτς (1496-1502), ο οποίος και δώρησε το χωριό στο Μοναστήρι του Ράκοβατς. Οι Σέρβοι κάτοικοι του συγκεκριμένου τμήματος της Συρμίας αναφέρονται, επίσης, κατά την διάρκεια της εξεγέρσεως του Γκιόργκι Ντόσα, το 1514. Υπό οθωμανική κυριαρχία, κατά την διάρκεια του 17ου αιώνα, ένας Τούρκος σπαχής, ο Μεχμέτ Αγάς, αναφέρεται ως κύριος του χωριού. Στα τέλη του 17ου αιώνα, το χωριό τέθηκε υπό την κυριαρχία των Αψβούργων. Αντιθέτως, το Λέντιντσι αναφέρεται εντός των φορολογικών εγγράφων παρά μόνον μετά το πρώτο μισό του 18ου αιώνα. Οι κάτοικοι της περιοχής αναφέρονταν, τότε, ως «ελεύθεροι Σέρβοι» (γερμανικά: Freie Ratzen), λόγω της τάσης τους προς την ανυπακοή. Μετά το 1918, το χωριό αποτέλεσε τμήμα του Βασιλείου των Σέρβων, των Κροατών και των Σλοβένων, το οποίο, το 1929, μετονομάστηκε σε Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας. Κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το χωριό πυρπολήθηκε από τους Ναζί. Μετά τον πόλεμο, ανεγέρθηκε εκ νέου, όμως σε νέα τοποθεσία, πλησίον του Δούναβη. Το νέο αυτό χωριό, σήμερα, φέρει την ονομασία Νόβι Λέντιντσι, ή «Νέο Λέντιντσι». Ωστόσο, τμήμα του πληθυσμού επέστρεψε προκειμένου να εγκατασταθεί εντός του παλαιού χωριού, το οποίο ανεγέρθηκε εκ νέου. Το χωριό αυτό, σήμερα, φέρει την ονομασία Στάρι Λέντιντσι, ή «Παλαιό Λέντιντσι». Ηλικιακή πυραμίδα (2002) Το 2002, ο ηλικιακός μέσος όρος του πληθυσμού ήταν της τάξεως των 37,3 ετών για τους άνδρες και 36,2 ετών για τις γυναίκες. Κατανομή του πληθυσμού ανά εθνότητα (2002) Το 2011, ο ηλικιακός μέσος όρος του πληθυσμού ήταν της τάξεως των 41,1 ετών, συγκεκριμένα 41,5 ετών για τους άνδρες και 40,6 ετών για τις γυναίκες. Εντός του εδάφους του χωριού ευρίσκονται αρκετά κατηγοριοποιημένα πολιτισμικά μνημεία: τα ερείπια της μεσαιωνικής εκκλησίας της Κλίσα, καθώς και ένα σύμπλεγμα τουρκικών κρηνών, η κατασκευή των οποίων ανάγεται στον 18ο αιώνα. Η Εκκλησία της Μετακομοιδής των Λειψάνων του Αγίου Νικολάου ανεγέρθηκε το 1829. Οικισμοί της Σερβίας Πόλεις της Βοϊβοντίνα Πόλεις της Σερβίας (Σερβικά) Ιστοσελίδα
Σπαρτάκ Αγίας Πετρούπολης

Η Σπαρτάκ Αγίας Πετρούπολης (ρωσικά: Спартак (Санкт-Петербург)) είναι επαγγελματική ομάδα καλαθοσφαίρισης με έδρα την Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας. Έχει κατακτήσει δύο κύπελλα Ευρώπης, όπως και πέντε εγχώριους τίτλους.

 Η Σπαρτάκ ιδρύθηκε τον Σεπτέμβριο του 1935 από τον Γκεόργκι Τισίνσκι, ο οποίος υπήρξε και ένας από τους πρώτους προπονητές της ομάδας. Πρώτες της συμμετοχές στο πρωτάθλημα Σοβιετικής Ένωσης ήταν το 1937 και το 1940, όπου αποκλείστηκε στην φάση των 16.Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, κατέκτησε το πρωτάθλημα του Λένινγκραντ το 1958 και κέρδισε το δικαίωμα συμμετοχής στο πρωτάθλημα Σοβιετικής Ένωσης, με προπονητή τον Βίκτορ Νικολάεβιτς Ραζίβιν.Το 1969, η Σπαρτάκ Λένινγκραντ κατέκτησε την τρίτη θέση του πρωταθλήματος, ενώ από το 1970 ως το 1974 πλασαριζόταν στη δεύτερη θέση, μέχρι να κατακτήσει τελικά τον τίτλο του πρωταθλητή το 1975 διακόπτοντας συν τοις άλλοις και το σερί έξι συνεχόμενων πρωταθλημάτων της ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Παράλληλα, το 1970–71 έφθασε ως τον τελικό του κυπέλλου κυπελλούχων, όπου ηττήθηκε από τη Σιμεντάλ Μιλάνο σε διπλούς αγώνες. Δύο χρόνια αργότερα έφθασε και πάλι στον τελικό. Αυτή τη φορά επικράτησε άνετα της Γιουγκοπλάστικα με 77-62 στο Παλέ ντε Σπορ της Θεσσαλονίκης, ενώ επανέλαβε το ίδιο κατόρθωμα τη σεζόν 1974–75, κερδίζοντας δύσκολα στον τελικό της Νάντης τον υπερασπιστή του τίτλου Ερυθρό Αστέρα με 63-62.Το 1977-78, κατέκτησε το κύπελλο Σοβιετικής Ένωσης και συνέχισε να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στις εγχώριες διοργανώσεις κατά την δεκαετία του '80, τερματίζοντας στην πρώτη τριάδα του πρωταθλήματος το 1981, το 1985, το 1986 και το 1987. Το 1986-87 κατέκτησε και πάλι το κύπελλο και το 1990-91 τερμάτισε στην δεύτερη θέση του πρωταθλήματος Σοβιετικής Ένωσης, το οποίο κατέκτησε την επόμενη χρονιά, με αρχηγό τον Εβγκένι Πασούτιν.Το 1993, κατέλαβε την δεύτερη θέση στο πρώτο ρωσικό πρωτάθλημα, αλλά η ομάδα παρήκμασε λόγω της αποχώρησης των καλύτερων αθλητών από την χώρα, ως αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης που είχε γιγαντωθεί τα πρώτα χρόνια αμέσως μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Από τα μέσα της δεκαετίας του '90, παρέμεινε στην μέση της βαθμολογίας, μέχρι την διάλυση της στις 31 Ιουλίου του 2014. Αμέσως μετά, κατέθεσε τα έγγραφα για την δημιουργία ενός νέου νομικού προσώπου και συμμετείχε στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα. Το 2015-16 αγωνίστηκε στην δεύτερη κατηγορία και κέρδισε την άνοδο της στην πρώτη κατηγορία του ρωσικού πρωταθλήματος. Πρωτάθλημα Σοβιετικής Ένωσης Πρωταθλήτρια (2): 1974–75, 1991–92 Δευτεραθλήτρια (8): 1969–70, 1970–71, 1971–72, 1972–73, 1973–74, 1975–76, 1977–78, 1990–91 Τριταθλήτρια (5): 1968–69, 1980–81, 1984–85, 1985–86, 1986–87Ρωσική Σούπερ Λίγκα Τριταθλήτρια (2): 1992–93, 2012–13Κύπελλο Σοβιετικής Ένωσης Κυπελλούχος (2): 1977–78, 1986–87Ρωσικό Κύπελλο Κυπελλούχος (1): 2010–11 Κύπελλο Σαπόρτα Κυπελλούχος (2): 1972–73, 1974–75 Φιναλίστ (1): 1970–71 Spartak St. Petersburg - Welcome to EUROLEAGUE BASKETBALL Spartak St.Petersburg - BGbasket.com Αρχειοθετήθηκε 2014-07-17 στο Wayback Machine. Spartak St.Petersburg basketball, News, Roster, Rumors, Stats
Πρωτάθλημα αντισφαίρισης αντρών και γυναικών Ανατολικής Γερμανίας

Το Πρωτάθλημα αντισφαίρισης αντρών και γυναικών της Λαϊκής δημοκρατίας της Γερμανίας, γνωστής σαν Ανατολική Γερμανία, ξεκίνησε το 1949 και καταργήθηκε το 1991 με την επανένωση της Γερμανίας.

 Deutscher Tennis Bund (Hrsg.): Tennis in Deutschland. Von den Anfängen bis 2002. Duncker & Humblot, Berlin 2002. ISBN 978-3-4281-0846-6, S. 299. Biographische Datenbanken EMMRICH, THOMAS sport-komplett.de
Μοκέτσι Ματζόρο

Ο Μοκέτσι Ματζόρο (Moeketsi Majoro, γεννημένος στις 3 Νοεμβρίου 1961) είναι οικονομολόγος και πολιτικός του Λεσότο που υπηρέτησε ως πρωθυπουργός του Λεσότο από τον Μάιο του 2020 έως τις 28 Οκτωβρίου 2022. Υπήρξε προηγουμένως υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση του Τομ Ταμπάνε από το 2017 έως το 2020. Ο Ματζόρο εκπροσωπεί την 33η εκλογική περιφέρεια Θετσάνε στην Εθνοσυνέλευση από την εκλογή του το 2017. Ήταν προηγουμένως γερουσιαστής και υπουργός Αναπτυξιακού Σχεδιασμού από το 2013 έως το 2015. Ανήκει στο κόμμα Σύμβαση Όλων των Μπασότο (ABC).

 Γεννήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 1961 στο Τσικοάνε της επαρχίας Λερίμπε, στην Μπασουτολάνδη. Απέκτησε πτυχίο μπάτσελορ στα Οικονομικά από το Εθνικό Πανεπιστήμιο του Λεσότο και απέκτησε διδακτορικό στα Οικονομικά των Φυσικών Πόρων και πτυχίο Μάστερ στα Γεωργικά Οικονομικά από το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον. Ο Ματζόρο ήταν Λέκτορας Οικονομικών στο Εθνικό Πανεπιστήμιο του Λεσότο μεταξύ 1991 και 2000. Προσλήφθηκε στο υπουργείο Οικονομικών ως δημοσιονομικός αναλυτής το 2000 και εργάστηκε στη θέση πριν προαχθεί ως κύριος γραμματέας το 2004. Υπηρέτησε την Αφρικανική Ομάδα 1 της Περιφέρειας του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) ως εκτελεστικός διευθυντής και αναπληρωτής εκτελεστικός διευθυντής μεταξύ 2008 και 2012. Τον Ιανουάριο του 2013 διορίστηκε υπουργός Αναπτυξιακού Σχεδιασμού από τον πρωθυπουργό Τομ Ταμπάνε. Είχε προηγουμένως διοριστεί ως γερουσιαστής. Η κυβέρνηση καταψηφίστηκε στις γενικές εκλογές του 2015. Στις γενικές εκλογές του 2017, εξελέγη βουλευτής στην 33η περιφέρεια της Θετσάνε. Ο Ταμπάνε επέστρεψε ως πρωθυπουργός και τον διόρισε υπουργό Οικονομικών. Το 2020 ο Ταμπάνε δέχθηκε πίεση να παραιτηθεί λόγω της φερόμενης εμπλοκής του στη δολοφονία της πρώην συζύγου του. Στις 22 Μαρτίου 2020 η Ομάδα του ABC στην Εθνοσυνέλευση εξέλεξε τον Ματζόρο ως διάδοχο του Ταμπάνε με 26 από τις συνολικά 46 ψήφους. Στις 12 Μαΐου 2020 ο Ματζόρο ανακοινώθηκε ως ο επόμενος πρωθυπουργός αφού ο Ταμπάνε είχε απωλέσει την πλειοψηφία του στη βουλή. Ο Ταμπάνε ανακοίνωσε την παραίτησή του στις 18 Μαΐου με ισχύ την επόμενη μέρα. Ο Ματζόρο ορκίστηκε πρωθυπουργός στις 20 Μαΐου. Ανακοίνωσε το υπουργικό του συμβούλιο την επόμενη μέρα, το οποίο περιελάμβανε τον αρχηγό του Δημοκρατικού Κογκρέσου Μαθιμπέλι Μοχόθου ως αναπληρωτή του. Αποτελείται κυρίως από βουλευτές προερχόμενους από το ABC και το DC με άλλους ηγέτες από κόμματα της αντιπολίτευσης που υπηρετούν στο υπουργικό συμβούλιο. Ο Ματζόρο έκανε το πρώτο του διεθνές ταξίδι ως πρωθυπουργός στις 12 Ιουνίου στη Νότια Αφρική και συναντήθηκε με τον πρόεδρο Σίριλ Ραμαφόζα. Ο Ματζόρο είναι παντρεμένος με την Μασεκοαλάνε Μαμούσα Ρανχέλεπε (Masekoalane Mamusa Rankhelepe). Το ζευγάρι έχει δύο παιδιά. Διαχείριση - Αξιότιμος Υπουργός Γνωρίστε τον νέο υποψήφιο πρωθυπουργό του Λεσότο, Moeketsi Majoro - EWN Αρχειοθετήθηκε 2020-06-01 στο Wayback Machine.
Καμάρες Καβάλας

Το Παλαιό Υδραγωγείο, γνωστό και ως Καμάρες, είναι ένα καλά διατηρημένο υδραγωγείο στην πόλη της Καβάλας και είναι ένα από τα ορόσημα της πόλης. Ενώ το υδραγωγείο είναι πιθανώς ρωμαϊκής προέλευσης, η σημερινή δομή χρονολογείται στον 16ο αιώνα. Ένα βυζαντινό τείχος των αρχών του 14ου αιώνα, που χτίστηκε ως μέρος των οχυρώσεων στην ακρόπολη της Καβάλας, πιθανότατα λειτουργούσε και ως υδραγωγείο. Αν ναι, θα ήταν ένα σπάνιο παράδειγμα ενός βυζαντινού υδραγωγείου, δεδομένου ότι οι βυζαντινές πόλεις χρησιμοποίησαν συνηθέστερα πηγάδια και δεξαμενές αντί να διατηρήσουν τα υπάρχοντα ρωμαϊκά υδραγωγεία ή να κατασκευάσουν νέα. Ο τοίχος του φράγματος αντικαταστάθηκε με το σημερινό τοξωτό υδραγωγείο κατά τη διάρκεια της επιδιόρθωσης και βελτίωσης των βυζαντινών οχυρώσεων του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς και την ίδια περίοδο πραγματοποιούνται αναστηλώσεις και σε άλλα μνημεία της πόλης αλλά και της Κωνσταντινουπόλεως. Κάποιοι συγγραφείς χρονολογούν την κατασκευή μέχρι το 1522 της πολιορκίας της Ρόδου, αλλά μια πιο πιθανή ημερομηνία είναι μεταξύ 1530 και 1536. Μέχρι το 1911, εξακολουθούσε να χρησιμοποιείται για να τροφοδοτήσει την πόλη με πόσιμο νερό από την περιοχή της Παλιάς Καβάλας, σε υψόμετρο 400 μέτρων.

 Οι Καμάρες έχουν μέγιστο ύψος 25 μέτρα. Στηρίζεται σε 18 ογκώδη μεσόβαθρα και φέρει διπλή και σε ορισμένα σημεία τριπλή σειρά επάλληλων τόξων. Κατασκευάστηκε για να γεφυρώσει το χαμηλό μέρος που χωρίζει τη χερσόνησο της Παναγίας από τα απέναντι υψώματα. Ο αγωγός έχει μήκος 6 χιλιομέτρων, ξεκινά από τη λεγόμενη Μάνα του Νερού και φθάνει στην πόλη μέσω γεφυρών και δεξαμενών. Όλο το νότιο τμήμα και μέρος του βορείου άκρου δέχθηκε αναστήλωση και ήρθαν από την Αίγυπτο πεσσοί. Δύο επιγραφές στα Αραβικά και Ελληνικά πιστοποιούν ότι όλα πραγματοποιήθηκαν κατά το 1818 χρηματοδοτούμενο από τον Μεχμέτ Αλή. Το υδραγωγείο είναι κατασκευασμένο από τοπικό γρανίτη και πλήθηνα στοιχεία. Αρθρώνεται σε τρία διαζώματα. Το κάτω διάζωμα αποτελείται από σχεδόν τετράγωνους πεσσούς πλευράς 6 μέτρων και μονά τόξα. Στο μεσαίο διάζωμα, η διάσταση περιλαμβάνει εναλλαγή μονών και διπλών τόνων, ενώ στο άνω διάζωμα υπάρχει ο αγωγός μεταφοράς νερού. Υπάρχουν δύο δεξαμενές, στο βόρειο και νότιο άκρο, στις οποίες γινόταν καθορισμός του νερού με το σύστημα της υπερχείλισης. Από εκεί το νερό διανεμόταν στην πόλη και στις δημόσιες κρήνες, δημόσια κτίρια και σε λίγες ιδιωτικές κατοικίες. Το 1912 οι αρχές βουλγαρικής διοίκησης κατάργησαν προστατευτικά μέτρα και μετέτρεψαν τον αγωγό του νερού σε δρόμο. Η διέλευση πεζών, κοπαδιών και αμαξών προκαλούσε βλάβες και ρήγματα στον αγωγό, με αποτέλεσμα την απώλεια του νερού και τις συχνές μολύνσεις του.
Στεπάν Σόλσκι

Ο Στεπάν Μιχαήλοβιτς Σόλσκι (ουκρανικά : Степан Михайлович Сольський) (27 Ιανουαρίου 1835, Βολυνία - 7 Νοέμβριου 1900, Κίεβο) ήταν Ουκρανός δήμαρχος της πόλης του Κιέβου από το 1887 έως το 1900.

 Ο Σόλσκι γεννήθηκε το 1835 στο Κυβερνείο της Βολυνίας σε ιερατική οικογένεια. Σπούδασε θεολογία στην Ορθόδοξη Θεολογική Ακαδημία Βολυνίας στο Κρεμενέτς μέχρι το 1857 και στη συνέχεια στη Θεολογική Ακαδημία του Κιέβου μέχρι το 1861. Εκεί έγινε γιατρός και από το 1867 καθηγητής της σχολής. Το 1879 έγινε αντιδήμαρχος και από το 1887 έως το 1900 ήταν δήμαρχος της πόλης του Κιέβου αντικαθιστώντας τον Ιβάν Τόλλι. Πέθανε στο Κίεβο το 1900 και τάφηκε στο νεκροταφείο Lukjaniwska-Friedhof, πάνω από τον τάφο του χτίστηκε ένα παρεκκλήσι το 1902 από τον αρχιτέκτονα του Κιέβου Έντουαρντ Μπράντμαν.
Βασιλική Σαιν-Μισέλ (Μπορντώ)

Η Βασιλική Σαιν-Μισέλ (Γαλλικά: La basilique Saint-Michel) είναι ένας από τους κύριους καθολικούς χώρους λατρείας στο Μπορντώ, πρωτεύουσα του νομού Ζιρόντ και της περιοχής Νέας Ακουιτανίας, στα νοτιοδυτικά της Γαλλίας. Χτισμένη από τον 14ο έως τον 16ο αιώνα, είναι χαρακτηριστικό οικοδόμημα του επιβλητικού φλογόμορφου γοτθικού ρυθμού. Η εκκλησία έδωσε το όνομά της στη συνοικία στην οποία βρίσκεται. Κατατάχθηκε ως ιστορικό μνημείο το 1846 και έχει καταχωρηθεί στη λίστα μνημείων παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO από το 1998 ως τμήμα της Διαδρομής Αγίου Ιακώβου της Κομποστέλα στη Γαλλία.

 Η βασιλική Σαιν-Μισέλ ( Αγίου Μιχαήλ) κατασκευάστηκε μεταξύ του 14ου και του 17ου αιώνα σε φλογόμορφο γοτθικό ρυθμό, και είναι η μεγαλύτερη ενοριακή εκκλησία στο Μπορντώ. Το καμπαναριό υψώνεται στα 114 μέτρα και έχει την ιδιαιτερότητα να είναι ανεξάρτητο από τον ναό. Είναι το υψηλότερο στο Νότο της Γαλλίας και το δεύτερο ψηλότερο στη Γαλλία, μετά το κωδωνοστάσιο του καθεδρικού ναού του Στρασβούργου. Ο κυρίως ναός έχει ύψος 23 μέτρα. Στα μέσα του 8ου αιώνα, ένα παρεκκλήσι ήταν χτισμένο στη θέση του ναού, έξω από τα τείχη της πόλης. Καταστράφηκε από τους Βίκινγκς στα τέλη του 9ου αιώνα, αποκαταστάθηκε τον επόμενο αιώνα από τον δούκα της Ακουιτανίας και παραχωρήθηκε στο γειτονικό Αβαείο του Ιερού Σταυρού. Στα μέσα του 12ου αιώνα, η περιοχή γνώρισε μεγάλη αστική ανάπτυξη και καθιερώθηκε ως ενορία. Εκείνη την εποχή κατασκευάστηκε ένας νέος, αναμφίβολα μονόκλιτος, ρομανικός ναός. Στις αρχές του 14ου αιώνα, που επεκτάθηκαν τα τείχη της πόλης και περιέλαβαν τη νέα ενορία, ο ναός διευρύνθηκε. Σύντομα αναπτύχθηκε η συνοικία Σαιν-Μισέλ, που κατοικούνταν κυρίως από εύπορους ναυτικούς, ευγενείς, εμπόρους και τεχνίτες.Κατά τον 14ο και 15ο αιώνα, πλούσιες οικογένειες και αδελφικές κοινότητες, επωφελούμενοι από την οικονομική άνθηση, ανήγειραν στην περιοχή παρεκκλήσια, δεκαεπτά συνολικά. Κατά τη Γαλλική επανάσταση, η εκκλησία μετατράπηκε σε Ναό της Λογικής. Το κωδωνοστάσιο της εκκλησίας χτίστηκε από 1472 και θεωρήθηκε ένα από τα «Τα πιο όμορφα μέρη στην Ευρώπη» από τον μηχανικό Βωμπάν. Κατά τους επόμενους αιώνες υπέστη ζημιές αρκετές φορές από κεραυνούς και σεισμούς. Η κατασκευή του οργάνου της εκκλησίας χρονολογείται από το 1762 έως το 1765. Η κρύπτη που βρίσκεται κάτω από τον καμπαναριό είναι διάσημη για τις «μούμιες» της, που ανακαλύφθηκαν κατά τη διάρκεια έργων στο παλιό κοινοτικό νεκροταφείο το 1791. Αρκετές δεκάδες σώματα που διατηρήθηκαν στο αργιλώδες έδαφος εκτάφηκαν και τοποθετήθηκαν σε κύκλο μέσα στην κρύπτη, που σύντομα μετατράπηκε σε ένα είδος μουσείου. Σήμερα βρίσκονται στο κοιμητήριο της Σαρτρέζ στο Μπορντώ.Η εκκλησία του Αγίου Μιχαήλ, μαζί με τον Καθεδρικό ναό Σαιντ-Αντρέ και τη Βασιλική Σαιν-Σερέν, συμπεριλαμβάνονται από το 1998 στον κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO ως τμήμα των Διαδρομών του Σαντιάγο ντε Κομποστέλα στη Γαλλία. Η βασιλική Σαιν-Μισέλ στο Μπορντώ Η βασιλική Σαιν-Μισέλ (επιλογή γλώσσας)