Μακροζωία

Η λέξη "μακροζωία" χρησιμοποιείται ορισμένες φορές καθώς και ως συνώνυμο του "προσδόκιμου ζωής" στη δημογραφία. Ωστόσο, ο όρος μακροζωία ενίοτε αναφέρεται αποκλειστικά σε ιδιαίτερα μακρόβια μέλη ενός πληθυσμού, ενώ το προσδόκιμο ζωής ορίζεται πάντα στατιστικά δηλαδή σαν τον μέσο αριθμό των ετών το οποίο απομένουν σε μια δεδομένη ηλικία. Για παράδειγμα, το προσδόκιμο ζωής ενός πληθυσμού στην γέννηση είναι το ίδιο με τη μέση ηλικία θανάτου για όλα τα άτομα τα οποία γεννήθηκαν το ίδιο έτος (στην περίπτωση των κοορτών ). Η μακροζωία θεωρείται πιο πολύ σαν όρος για το γενικό κοινό το οποίο σημαίνει «τυπική διάρκεια ζωής» ενώ οι συγκεκριμένοι στατιστικοί ορισμοί θα πρέπει να διευκρινίζονται ειδικά και συγκεκριμένα όποτε είναι απαραίτητο. Οι στοχασμοί για τη μακροζωία έχουν συνήθως ξεπεράσει και απομυθοποιήσει την αναγνώριση της συντομίας της ανθρώπινης ζωής ενώ έχουν συμπεριλάβει τη σκέψη για μεθόδους οι οποίες παρατείνουν την ζωή. Η μακροζωία ήταν ένα θέμα όχι μόνο για την επιστημονική κοινότητα αλλά και για συγγραφείς ιστοριών όπως ταξιδιών, επιστημονικής φαντασίας αλλά και ουτοπικών μυθιστορημάτων. Υπάρχουν πολλές δυσκολίες στον έλεγχο για το ποια είναι η μεγαλύτερη ανθρώπινη ζωή η οποία έχει υπάρξει ποτέ με τα σύγχρονα πρότυπα επαλήθευσης, αυτό συμβαίνει για λόγους όπως η ανακρίβεια ή έλλειψη στατιστικών στοιχείων γεννήσεων. Η μυθοπλασία, ο θρύλος και η λαογραφία έχουν προτείνει ή διεκδικούν τη διάρκεια ζωής στο παρελθόν ή το μέλλον πολύ μεγαλύτερη και μακρόβια από αυτές οι οποίες επαληθεύονται από τα σύγχρονα πρότυπα, και οι αφηγήσεις μακροζωίας και οι μη επαληθευμένοι ισχυρισμοί μακροζωίας μιλούν συχνά για την ύπαρξή τους στο παρόν. Η πρόσοδος ζωής είναι μια μορφή ασφάλισης μακροζωίας .

 Οι παράγοντες οι οποίοι επηρεάζουν στη μακροζωία ενός ατόμου είναι πολλοί. Οι πιο σημαντικοί παράγοντες στο προσδόκιμο ζωής περιλαμβάνουν το φύλο, τη γενετική, την πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη, την υγιεινή, τη διατροφή και τη διατροφή, την άσκηση, τον τρόπο ζωής καθώς και τα ποσοστά εγκληματικότητας. Ακολουθεί μια λίστα με το προσδόκιμο ζωής σε διαφορετικούς τύπους χωρών: Αναπτυγμένες χώρες: 77–90 έτη (π.χ Καναδάς: 81,29 ετών, 2010 εκτ. ) Αναπτυσσόμενες χώρες: 32–80 έτη (π.χ Μοζαμβίκη: 41,37 ετών, 2010 εκτ.)Η μακροζωία του πληθυσμού αυξάνεται καθώς αυξάνεται το προσδόκιμο ζωής σε ολόκληρη την υφίλιο: Αυστραλία: 80 χρόνια το 2002, 81,72 χρόνια το 2010 Γαλλία: 79,05 χρόνια το 2002, 81,09 χρόνια το 2010 Γερμανία: 77,78 χρόνια το 2002, 79,41 χρόνια το 2010 Ιταλία: 79,25 χρόνια το 2002, 80,33 χρόνια το 2010 Ιαπωνία: 81,56 χρόνια το 2002, 82,84 χρόνια το 2010 Μονακό: 79,12 χρόνια το 2002, 79,73 χρόνια το 2011 Ισπανία: 79,06 χρόνια το 2002, 81,07 χρόνια το 2010 ΗΒ: 80 χρόνια το 2002, 81,73 χρόνια το 2010 ΗΠΑ: 77,4 χρόνια το 2002, 78,24 χρόνια το 2010 Η Ερευνητική Ομάδα Γεροντολογίας επικυρώνει τα τρέχοντα αρχεία μακροζωίας με τα σύγχρονα πρότυπα και διατηρεί έναν κατάλογο υπεραιωνόβιων , υπάρχουν και πάρα πολλοί άλλοι μη επικυρωμένοι ισχυρισμοί μακροζωίας . Τα άτομα τα οποία κατέχουν ρεκόρ περιλαμβάνονται στην παρακάτω λίστα: Eilif Philipsen (1682–1785, 102 ετών, 333 ημερών): το πρώτο άτομο το οποίο έφτασε τα 100, 101 και 102 ετών (στις 21 Ιουλίου 1782) και του οποίου η ηλικία είναι δυνατόν να επικυρωθεί. Geert Adriaans Boomgaard (1788–1899, 110 ετών, 135 ημερών): το πρώτο άτομο το οποίο συμπλήρωσε την ηλικία των 110 ετών (στις 21 Σεπτεμβρίου 1898) και του οποίου η ηλικία μπορούσε να επικυρωθεί. Margaret Ann Neve, (18 Μαΐου 1792 - 4 Απριλίου 1903, 110 χρόνια, 346 ημέρες) η πρώτη επικυρωμένη γυναίκα υπεραιωνόβιος (στις 18 Μαΐου 1902). Jeanne Calment (1875–1997, 122 ετών, 164 ημερών): το γηραιότερο άτομο στην ιστορία του οποίου η ηλικία έχει επαληθευτεί από σύγχρονη τεκμηρίωση. Αυτό καθορίζει τη διάρκεια ζωής του σύγχρονου ανθρώπου, η οποία ορίζεται από το παλαιότερο τεκμηριωμένο άτομο το οποίο έζησε ποτέ. Sarah Knauss (1880–1999, 119 ετών, 97 ημερών): το δεύτερο γηραιότερο τεκμηριωμένο άτομο στη σύγχρονη εποχή και η γηραιότερη Αμερικανίδα. Jiroemon Kimura (1897–2013, 116 ετών, 54 ημερών): ο γηραιότερος άνδρας στην ιστορία του οποίου η ηλικία έχει επαληθευτεί από τη σύγχρονη τεκμηρίωση. Μελέτες που βασίζονται σε στοιχεία δείχνουν ότι η μακροζωία βασίζεται σε δύο βασικούς παράγοντες, ο ένας παράγοντας είναι η γενετική και ο άλλος είναι οι επιλογές του τρόπου ζωής. Οι μελέτες σε διδύμους έχουν υπολογίσει ότι περίπου το 20-30% της διακύμανσης της ανθρώπινης διάρκειας ζωής μπορεί να έχει σχέση με τη γενετική, ενώ το υπόλοιπο έχει σχέση και με ατομικές συμπεριφορές καθώς και περιβαλλοντικούς παράγοντες οι οποίοι είναι δυνατόν να τροποποιηθούν. Αν και περισσότερες από 200 παραλλαγές γονιδίων έχουν συσχετιστεί με τη μακροζωία σύμφωνα με μια ερευνητική βάση δεδομένων ΗΠΑ-Βελγίου-Ηνωμένου Βασιλείου για ανθρώπινες γενετικές παραλλαγές αυτές εξηγούν μόνο ένα πολύ μικρό μέρος της κληρονομικότητας. Οι λεμφοβλαστοειδείς κυτταρικές σειρές οι οποίες δημιουργήθηκαν από δείγματα αίματος αιωνόβιων έχουν σημαντικά υψηλότερη δραστικότητα της πρωτεΐνης επιδιόρθωσης DNA PARP ( Poly ADP ριβόζη πολυμεράση ) από τις κυτταρικές σειρές από νεότερα άτομα (20 έως 70 ετών). Τα λεμφοκυτταρικά κύτταρα αιωνόβιων έχουν χαρακτηριστικά τυπικά για κύτταρα νεαρών ανθρώπων, αυτό οφείλεται σε παράγοντες όπως τόσο στην ικανότητά τους να εκκινούν τον μηχανισμό επιδιόρθωσης μετά από υποθανατηφόρο οξειδωτική βλάβη του DNA του H 2 O 2 όσο και στην έκφραση του γονιδίου PARP τους. Αυτά τα ευρήματα σημαίνουν ότι η αυξημένη έκφραση του γονιδίου PARP έχει σημαντικό ρόλο στη μακροζωία των αιωνόβιων, σύμφωνα με τη θεωρία της βλάβης του DNA της γήρανσης . Τον Ιούλιο του 2020, οι επιστήμονες, χρησιμοποιώντας δημόσια βιολογικά δεδομένα για 1,75 εκατομμύρια ανθρώπους με γνωστή την συνολική διάρκεια ζωής, εντόπισαν 10 γονιδιωματικούς τόπους που φαίνεται να επηρεάζουν εγγενώς τη διάρκεια της υγείας, τη διάρκεια ζωής και τη μακροζωία – εκ των οποίων οι μισοί δεν έχουν αναφερθεί ποτέ προηγουμένως σε γονιδιακή σημασία και οι περισσότεροι σχετίζεται με καρδιαγγειακά νοσήματα – και προσδιορίζει τον μεταβολισμό της αίμης ως έναν πολλά υποσχόμενο υποψήφιο για περαιτέρω έρευνα στο πεδίο. Η μελέτη τους δείχνει δηλαδή ότι τα υψηλά επίπεδα σιδήρου στο αίμα πιθανόν να μειώνονται και τα γονίδια τα οποία έχουν σχέση με το μεταβολισμό του σιδήρου πιθανότατα αυξάνουν τα υγιή χρόνια ζωής στους ανθρώπους επεκτείνοντας το προσδόκιμο ζωής τους. Η μακροζωία είναι ένα εξαιρετικά πλαστικό χαρακτηριστικό και τα χαρακτηριστικά τα οποία επηρεάζουν τα συστατικά της αφορούν σε φυσικά (στατικά) περιβάλλοντα και σε ευρείες αλλαγές στον τρόπο ζωής όπως για παράδειγμα σωματική άσκηση, διατροφικές συνήθειες, συνθήκες διαβίωσης αλλά και φαρμακευτικές καθώς και διατροφικές παρεμβάσεις. Μια μελέτη του έτους 2012 οδήγησε στο συμπέρασμα ότι ακόμη και μικρές ποσότητες ελεύθερου χρόνου και σωματικής άσκησης μπορούν να παρατείνουν το προσδόκιμο ζωής μέχρι και 4,5 χρόνια. Διατροφή Η συσσώρευση έρευνας σε μονοκύτταρους και ασπόνδυλους οργανισμούς οι οποίοι χρησιμοποιούνται σαν μοντέλα, όπως τρωκτικά, πιθήκους αλλά και ανθρώπους δείχνει ότι η διατροφή έχει πολύ πιο διάχυτο και εξέχοντα ρόλο από ό,τι πιστεύαμε στο παρελθόν στη ρύθμιση των μηχανισμών γήρανσης και των συναφών ασθενειών. Τέσσερα βαθιά μελετημένα βιολογικά μονοπάτια τα οποία έχει αποδειχθεί ότι ρυθμίζουν τη γήρανση και των οποίων η τροποποίηση έχει αποδειχθεί ότι σχετίζεται με τη μακροζωία είναι συγκεκριμένα η ινσουλίνη/IGF-1, ο μηχανιστικός στόχος της ραπαμυκίνης (στα αγγλικά ονομάζεται mTOR ), η πρωτεϊνική κινάση η οποία ενεργοποιεί το AMP ( AMPK ) καθώς και τα μονοπάτια Sirtuin . Η αυτοφαγία παίζει σημαντικό ρόλο στη διάρκεια της υγείας αλλά ακόμα και στην παράταση της διάρκειας ζωής . Στην εποχή πριν τη βιομηχανική επανάσταση, οι θάνατοι σε νεαρή και μέση ηλικία ήταν πολύ πιο συχνοί από ό,τι είναι σήμερα. Αυτό δεν οφείλεται σε γενετικά, αλλά οφείλεται εξαιτίας περιβαλλοντικών παραγόντων όπως για παράδειγμα ασθένειες, ατυχήματα και υποσιτισμός, ειδικά επειδή οι πρώτοι δεν ήταν γενικά θεραπεύσιμοι με την ιατρική του 20ού αιώνα. Οι θάνατοι από τον τοκετό ήταν επίσης πολύ συνηθισμένοι για τις γυναίκες και πολλά παιδιά δεν ζούσαν μετά τη βρεφική ηλικία. Επιπλέον, οι περισσότεροι άνθρωποι οι οποίοι έφτασαν σε μεγάλη ηλικία υπήρχε υψηλή πιθανότητα να πεθάνουν γρήγορα εξαιτίας των προαναφερθέντων μη θεραπεύσιμων νοσημάτων υγείας. Παρόλα αυτά, υπάρχουν αρκετά παραδείγματα ατόμων πριν από τον 20ο αιώνα τα οποία έχουν προσδόκιμο ζωής 85 ετών και άνω, συμπεριλαμβανομένων των Τζον 'Ανταμς, Cato the Elder, Thomas Hobbes, Ερρίκος της Πομερανίας , Christopher Polhem και Michelangelo . Αυτό ίσχυε επίσης για φτωχότερους ανθρώπους όπως αγρότες ή εργάτες . Οι γενεαλόγοι είναι πολύ πιθανό να βρουν προγόνους να ζουν μέχρι τα 70, τα 80 και τα 90 τους πριν από αρκετές εκατοντάδες χρόνια. Για παράδειγμα, μια απογραφή η οποία έγινε το έτος 1871 στο Ηνωμένο Βασίλειο (η πρώτη του είδους της, άλλα προσωπικά δεδομένα από άλλες απογραφές χρονολογούνται από το έτος 1841 και αριθμητικά δεδομένα ακόμα και από το έτος 1801) βρήκε ότι ο μέσος όρος του προσδόκιμου ζωής των ανδρών ήταν 44, αλλά αν αφαιρεθεί η βρεφική θνησιμότητα, τα αρσενικά τα οποία έζησαν μέχρι την ενηλικίωση είχαν κατά μέσο όρο 75 χρόνια. Το σημερινό προσδόκιμο ζωής στην εποχή μας στο Ηνωμένο Βασίλειο φτάνει 77 χρόνια κατά μέσο όρο για τους άνδρες και 81 κατά μέσο όρο για τις γυναίκες, ενώ στις Ηνωμένες Πολιτείες φτάνει κατά μέσο όρο 74 για τους άνδρες και 80 κατά μέσο όρο για τις γυναίκες. Μελέτες οι οποίες έχουν πραγματοποιηθεί έχουν δείξει ότι οι μαύροι Αμερικανοί άνδρες κατέχουν τη μικρότερη διάρκεια ζωής από οποιαδήποτε άλλη ομάδα ανθρώπων στις ΗΠΑ, με μέσο όρο μόνο 69 χρόνια (οι Ασιατικές-Αμερικανές κατά μέσο όρο το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα). Αυτό είναι αποτέλεσμα της γενικότερης κακής υγείας σε συνδυασμό με τον μεγαλύτερο επιπολασμό καρδιακών παθήσεων, παχυσαρκίας, διαβήτη και καρκίνου μεταξύ των μαύρων Αμερικανών ανδρών. Είναι συνηθισμένο οι γυναίκες να ζουν λίγο περισσότερο από τους άνδρες. Οι θεωρίες για αυτό περιλαμβάνουν μικρότερα σώματα (και επομένως λιγότερο άγχος στην καρδιά), ισχυρότερο ανοσοποιητικό σύστημα (καθώς η τεστοστερόνη δρα ως ανοσοκατασταλτικό) και λιγότερη τάση προς σωματικά επικίνδυνες δραστηριότητες. Υπάρχει συζήτηση για το αν η επιδίωξη της μακροζωίας είναι ένας αξιόλογος στόχος υγειονομικής περίθαλψης. Ο βιοηθικός Εζεκιελ Εμανουέλ, ο οποίος είναι επίσης ένας από τους αρχιτέκτονες του ObamaCare, έχει υποστηρίξει ότι η επιδίωξη της μακροζωίας μέσω της εξήγησης συμπίεσης της νοσηρότητας είναι μια «φαντασία» και ότι η μακροζωία μετά τα 75 δεν πρέπει να θεωρείται αυτοσκοπός. Αυτό όμως αμφισβητήθηκε από τον νευροχειρουργό Μιγκέλ Φαρία, ο οποίος δηλώνει ότι η ζωή μπορεί να αξίζει τον κόπο σε υγιή γηρατειά, ότι η συμπίεση της νοσηρότητας είναι πραγματικό φαινόμενο και ότι η μακροζωία πρέπει να επιδιώκεται μαζί με την ποιότητα ζωής. Η Faria έχει συζητήσει πώς η μακροζωία σε μαζί με τον υγιεινό τρόπο ζωής έχει την δυνατότητα να οδηγήσει στην αναβολή της γήρανσης καθώς και στην ευτυχία αλλά και τη σοφία στα γηρατειά. Οι περισσότεροι βιολογικοί οργανισμοί έχουν φυσικά περιορισμένη μακροζωία λόγω της γήρανσης, σε αντίθεση με κάποιους σπάνιους λίγους οι οποίοι θεωρούνται βιολογικά αθάνατοι δηλαδή δεν αποβιώνουν λόγω αιτιών που σχετίζονται με την γήρανση. Επειδή διαφορετικά είδη ζώων και φυτών έχουν διαφορετικές δυνατότητες μακροζωίας, η θεωρία συσσώρευσης δυσλειτουργίας της γήρανσης κάνει την προσπάθεια να δώσει μια εξήγηση πώς η δυνατότητα μακροζωίας ενός οργανισμού έχει σχέση και αλληλεπιδρά ορισμένες φορές θετικά με τη δομική του πολυπλοκότητα. Υποδηλώνει ότι ενώ η βιολογική πολυπλοκότητα αυξάνει τη διάρκεια ζωής του ατόμου, αντιμετωπίζεται στη φύση, καθώς η επιβίωση του συνολικού είδους μπορεί να εμποδιστεί όταν οδηγεί σε μια μακρά αναπτυξιακή διαδικασία, η οποία είναι μια εξελικτικά πολύ ευάλωτη κατάσταση. Σύμφωνα με την υπόθεση της ανταγωνιστικής πλειοτροπίας, ένας από τους λόγους για τους οποίους η βιολογική αθανασία είναι τόσο πάρα πολύ σπάνια είναι ότι ορισμένες κατηγορίες γονιδιακής έκφρασης οι οποίες είναι ευεργετικές στη νεολαία γίνονται επιβλαβείς σε μεγαλύτερη ηλικία με αποτέλεσμα ο οργανισμός να παθαίνει προβλήματα υγείας. Οι μύθοι της μακροζωίας είναι λαικές παραδόσεις και θρήλοι για μακρόβιους ανθρώπους (γενικά υπεραιωνόβιους ), είτε ως άτομα είτε ως ομάδες ανθρώπων, και πρακτικές οι οποίες πιστεύεται ότι προσφέρουν μακροζωία, αλλά για τις οποίες τα επιστημονικά στοιχεία δεν επαληθεύουν τις ηλικίες τις οποίες ισχυρίζονται ή τους λόγους για τους ισχυρισμούς. Μια σύγκριση και αντίθεση της «μακροζωίας στην αρχαιότητα» (όπως για παράδειγμα η λίστα των Σουμερίων βασιλιάδων, οι γενεαλογίες της Γένεσης καθώς και το περσικό Shahnameh ) με τη «μακροζωία στους ιστορικούς χρόνους» (συνήθεις περιπτώσεις μέσω ειδήσεων του εικοστού αιώνα) γίνεται στο λεπτομέρεια στο βιβλίο του Λουτσιάν Μποιά του 2004 Forever Young: A Cultural History of Longevity from Antiquity to the Present και άλλες πηγές. Μετά τον θάνατο του Χουάν Πονθέ ντε Λεόν, ο Gonzalo Fernández de Oviedo y Valdés έγραψε στο Historia General y Natural de las Indias (1535) ότι ο Πονθέ ντε Λεόν έψαχνε τα νερά του Μπιμίνι για να θεραπεύσει τη γήρανση του. Οι παραδόσεις οι οποίες πιστεύεται δηλαδή ότι παρέχουν μεγαλύτερη ανθρώπινη μακροζωία περιλαμβάνουν επίσης την αλχημεία, όπως αυτή η οποία αποδίδεται στον Nicolas Flamel . Στη σύγχρονη εποχή, η δίαιτα της Οκινάουα έχει κάποια φήμη ότι συνδέεται με εξαιρετικά υψηλές ηλικίες. Οι ισχυρισμοί μακροζωίας μπορούν να υποκατηγοριοποιηθούν σε τέσσερις ομάδες: «Στα τελευταία χρόνια, οι πολύ ηλικιωμένοι άνθρωποι συχνά τείνουν να προχωρούν στην ηλικία τους με ρυθμό περίπου 17 ετών ανά δεκαετία . . . . Πολλοί φημισμένοι υπεραιωνόβιοι (οι οποίοι έχουν ζήσει δηλαδή πάνω από 110 χρόνια) πιστεύεται ότι είχαν διπλή ζωή (πατέρας και γιος, σχέσεις με τα ίδια ονόματα ή διαδοχικοί φέροντες τίτλους). . . . Ορισμένες περιπτώσεις έχουν χρηματοδοτηθεί ακόμα και εμπορικά, ενώ μια τέταρτη κατηγορία πρόσφατων αξιώσεων είναι αυτές οι οποίες γίνονται για ορισμένους πολιτικούς σκοπούς. . . ." Η εκτίμηση των 17 ετών ανά δεκαετία επιβεβαιώθηκε από τις βρετανικές απογραφές του 1901 και του 1911. Το περιοδικό Time θεώρησε ότι, από τη Σοβιετική Ένωση, η μακροζωία είχε ανυψωθεί σε μια υποστηριζόμενη από το κράτος «λατρεία του Μεθουσάλα». Ο Robert Ripley ανέφερε τακτικά ισχυρισμούς υπεραιωνόβιων ετών στο Ripley's Believe It or Not!, χρησιμοποιώντας συνήθως τη δική του φήμη ως ελεγκτή γεγονότων για να διεκδικήσει την αξιοπιστία. Τα Ηνωμένα Έθνη έχουν επίσης κάνει προβλέψεις για το μέλλον, μέχρι το 2300, οπότε καταλήγουν ότι το προσδόκιμο ζωής στις περισσότερες ανεπτυγμένες χώρες θα είναι μεταξύ 100 και 106 ετών και θα εξακολουθεί να αυξάνεται, αν και όλο και πιο αργά από ότι πριν. Αυτές οι υποθέσεις σημαίνουν επίσης ότι το προσδόκιμο ζωής στις φτωχές χώρες θα εξακολουθήσει να είναι μικρότερο από αυτό στις πλούσιες χώρες το 2300, σε ορισμένες περιπτώσεις έως και 20 χρόνια. Ο ίδιος ο ΟΗΕ ανέφερε ότι κενά στο προσδόκιμο ζωής μέχρι στιγμής στο μέλλον μπορεί κάλλιστα ακόμα και να μην υπάρχουν, ειδικά επειδή η ανταλλαγή τεχνολογίας μεταξύ πλούσιων και φτωχών χωρών και η εκβιομηχάνιση και ανάπτυξη των φτωχών χωρών θα έχει ως αποτέλεσμα να προκαλέσει το προσδόκιμο ζωής τους να συγκλίνει πλήρως με αυτό των πλουσίων, χώρες πολύ πριν από αυτό το σημείο, παρόμοια με τον τρόπο τον οποίο το προσδόκιμο ζωής μεταξύ πλούσιων και φτωχών χωρών έχει ήδη συγκλίνει τα τελευταία 60 χρόνια, σε συνδυασμό με την καλύτερη ιατρική, η τεχνολογία και οι συνθήκες διαβίωσης έγιναν προσιτές σε πολλούς ανθρώπους στις φτωχές χώρες. Ο ΟΗΕ έχει προειδοποιήσει, ωστόσο, ότι αυτές οι προβλέψεις είναι αβέβαιες και προειδοποιεί ότι οποιαδήποτε αλλαγή ή πρόοδος στην ιατρική τεχνολογία θα μπορούσε να ακυρώσει τέτοιες προβλέψεις. Οι αυξήσεις του σήμερα στα ποσοστά ασθενειών του τρόπου ζωής, όπως για παράδειγμα η παχυσαρκία, ο διαβήτης, η υπέρταση και οι καρδιακές παθήσεις, μπορεί τελικά να έχουν σαν αποτέλεσμα να επιβραδύνουν ή να αντιστρέψουν αυτή την τάση προς την αύξηση του προσδόκιμου ζωής στον ανεπτυγμένο κόσμο, αλλά δεν το έχουν κάνει ακόμη. Η μέση ηλικία του πληθυσμού των ΗΠΑ αυξάνεται και αυτές οι ασθένειες εμφανίζονται σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας. Η Τζένιφερ Κουζίν-Φρανκέλ εξέτασε το γεγονός κατά πόσο θα έπρεπε να μειωθεί η θνησιμότητα από διάφορες αιτίες έτσι ώστε να αυξηθεί το προσδόκιμο ζωής και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι περισσότερες από τις προηγούμενες αυξήσεις στο προσδόκιμο ζωής ήταν αποτέλεσμα των βελτιωμένων ποσοστών επιβίωσης για τους νέους. Δηλώνει ότι φαίνεται απίθανο το προσδόκιμο ζωής κατά τη γέννηση να ξεπεράσει ποτέ τα 85 χρόνια. Ο Michio Kaku υποστηρίζει ότι η γενετική μηχανική, η νανοτεχνολογία και οι μελλοντικές ανακαλύψεις θα επιταχύνουν τον ρυθμό αύξησης του προσδόκιμου ζωής επ' αόριστον. Ήδη η γενετική μηχανική έχει κάνει δυνατόν να διπλασιαστεί το προσδόκιμο ζωής ορισμένων πρωτευόντων και τα κύτταρα του ανθρώπινου δέρματος στα εργαστήρια να διαιρούνται και να ζουν επ' αόριστον χωρίς να γίνουν καρκινικά. Αξιόπιστα δεδομένα από το 1840 μέχρι και το 2002 δείχνουν ότι το προσδόκιμο ζωής έχει αυξηθεί γραμμικά για τους άνδρες και τις γυναίκες, παρόλο που έχει αυξηθεί πιο αργά για τους άνδρες. Για τις γυναίκες η αύξηση ήταν σχεδόν τρεις μήνες το χρόνο, για τους άνδρες σχεδόν 2,7 μήνες το χρόνο. Για το γεγονός της σταθερής αύξησης, χωρίς σημάδια περιορισμού, η πρόταση ότι το προσδόκιμο ζωής θα ξεπεράσει θα πρέπει να αντιμετωπίζεται με προσοχή. Οι επιστήμονες Oeppen και Βάουπελ παρατηρούν ότι οι ειδικοί οι οποίοι υποστηρίζουν ότι "το προσδόκιμο ζωής πλησιάζει ένα ανώτατο όριο ... έχουν επανειλημμένα αποδειχθεί ότι κάνουν λάθος". Πιστέυεται ότι το προσδόκιμο ζωής για τις γυναίκες έχει αυξηθεί πιο δραματικά λόγω της σημαντικής προόδου στην ιατρική η οποία σχετίζεται με τον τοκετό. Η μακροζωία στα ζώα έχει την δυνατότητα να ρίξει φως στους καθοριστικούς παράγοντες του προσδόκιμου ζωής και στους ανθρώπους, ειδικά όταν βρίσκεται σε συγγενικά θηλαστικά . Ωστόσο, σημαντική συμβολή στην έρευνα για τη μακροζωία έχει γίνει από την έρευνα και σε άλλα είδη, τα οποία είναι για παράδειγμα από μαγιά έως μύγες καθώς και σκουλήκια . Στην πραγματικότητα, ορισμένα είδη σπονδυλωτών με στενή συγγένεια μπορεί να έχουν πάρα πολύ διαφορετικό προσδόκιμο ζωής, αποδεικνύοντας ότι οι σχετικά μικρές γενετικές αλλαγές μπορούν να έχουν μεγάλο αντίκτυπο στη γήρανση. Για παράδειγμα, τα βραχόψαρα του Ειρηνικού Ωκεανού έχουν πάρα πολλά προσδόκιμα ζωής. Το είδος Sebastes minor ζει μόλις 11 χρόνια σε αντίθεση με τον ξάδερφό του Sebastes aleutianus ο οποίος μπορεί να ζήσει για περισσότερους από 2 αιώνες. Ομοίως, ένας χαμαιλέοντας, ο Furcifer labordi, είναι προς το παρών ο κάτοχος του ρεκόρ για τη μικρότερη διάρκεια ζωής μεταξύ των τετράποδων, με μόνο 4 ή 5 μήνες ζωής. Στην αντίθετη περίπτωση, ορισμένοι συγγενείς του, όπως για παράδειγμα ο <i id="mwAVQ">Furcifer pardalis</i>, βρέθηκε να ζουν μέχρι και 6 ολόκληρα χρόνια. Επί του παρόντος ζει ΕΝΑ&0000000000005073.0000005.073 ετών μέλος του είδους Pinus longaeva : Το παλαιότερο γνωστό επί του παρόντος ζωντανό μη κλωνικό δέντρο. Methuselah : 4.800 ετών πεύκο με τρίχες στα Λευκά Όρη της Καλιφόρνια, το δεύτερο γηραιότερο που ζει σήμερα μη-κλωνικό δέντρο. Νεκρός Η αχιβάδα κουαχόγκ ( Arctica islandica ) είναι εξαιρετικά μακρόβια, με μέγιστη καταγεγραμμένη ηλικία τα 507 χρόνια, τη μεγαλύτερη από κάθε ζώο. Άλλες αχιβάδες του είδους έχουν καταγραφεί ως ζωντανές έως και 374 ετών. Το Lamellibrachia luymesi, ένας σωληνοσκώληκας ψυχρής διαρροής βαθέων υδάτων, εκτιμάται ότι φτάνει σε ηλικίες άνω των 250 ετών με βάση ένα μοντέλο των ρυθμών ανάπτυξής του. Μια φάλαινα με τόξο η οποία σκοτώθηκε σε ένα κυνήγι βρέθηκε να είναι περίπου 211 ετών (πιθανώς έως 245 ετών), το μακροβιότερο θηλαστικό που είναι γνωστό. Πιθανώς βακτήρια ηλικίας 250 εκατομμυρίων ετών, ο Bacillus permians, αναβίωσαν από στάση αφού βρέθηκαν σε κρυστάλλους χλωριούχου νατρίου σε ένα σπήλαιο στο Νέο Μεξικό. Η γονιδιακή επεξεργασία μέσω του CRISPR - Cas9 καθώς και άλλων μεθόδων έχει αλλάξει σε μεγάλο βαθμό τη διάρκεια ζωής στα ζώα.