IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Bell 412

Το Bell 412 είναι ελικόπτερο γενικής χρήσης κατασκευασμένο από την Bell Helicopter Textron. Αποτελεί εξέλιξη του Bell 212, με κύρια διαφορά την χρήση του τετράφυλλου κύριου στροφείου.

 Η εξέλιξη του ελικοπτέρου άρχισε στα τέλη της δεκαετίας του 1970 όταν δύο Bell 212 τροποποιήθηκαν σε πρωτότυπα -412. Η δίφυλλη έλικα του κύριου στροφείου του 212 αντικαταστάθηκε από μία προηγμένη, μικρότερης διαμέτρου, τετράφυλλη. Το πρωτότυπο πέταξε πρώτη φορά τον Αύγουστο του 1979, ενώ έλαβε τα κατάλληλα πιστοποιητικά τον Ιανουάριο του 1981 οπότε και το ίδιο μήνα ξεκίνησαν οι παραδόσεις.Το μοντέλο 412 ακολουθήθηκε από την έκδοση Bell 412SP (Special Performance), η οποία έφερε μεγαλύτερη ποσότητα καυσίμου, μεγαλύτερο βάρος απογείωσης και εναλλακτική διάταξη θέσεων. Το 1991 η έκδοση Bell 412HP (High Performance) αντικατέστησε την έκδοση -SP, φέροντας βελτιωμένο σύστημα μετάδοσης. Η σημερινή έκδοση παραγωγής, το Bell 412EP (Enhanced Performance), είναι εφοδιασμένο με διπλό ψηφιακό σύστημα ελέγχου πτήσης. Μέχρι σήμερα έχουν κατασκευαστεί και βρίσκονται σε υπηρεσία περισσότερα από 700 Bell 412, συμπεριλαμβανομένων των 260 που κατασκευάστηκαν από την AgustaWestland. CH-146 Griffon Μεταφορικό ελικόπτερο γενικής χρήσης για τις Καναδικές ένοπλες δυνάμεις Bell Griffin HT1 Εξελιγμένη εκπαιδευτική έκδοση βασισμένη στο Bell 412EP, σε υπηρεσία με την Βρετανική Αεροπορία από το 1997. Χρησιμοποιείται από την Σχολή Πιλότων Αμυντικών Ελικοπτέρων στην αεροπορική βάση του Σόμπερυ και από την Μονάδα Εκπαίδευσης Έρευνας και Διάσωσης στην αεροπορική βάση Βάλεϋ. Bell Griffin HAR2 Ελικόπτερο έρευνας και διάσωσης βασισμένο στο Bell 412EP, σε υπηρεσία με την 84η Μοίρα της Βρετανικής Αεροπορίας από το 2003 με έδρα την αεροπορική βάση Ακρωτηρίου της Κύπρου. Agusta-Bell AB 412 Πολιτική μεταφορική έκδοση γενικής χρήσης, κατασκευασμένη από την Agusta στην Ιταλία κατόπιν αδείας. Agusta-Bell AB 412 Grifone Στρατιωτική μεταφορική μεταφορική έκδοση γενικής χρήσης, κατασκευασμένη από την Agusta στην Ιταλία κατόπιν αδείας. NBell 412 Έκδοση του Bell 412 κατασκευασμένη από την Ινδονησιακή IPTN κατόπιν αδείας. ΑυστραλίαWestpac Life Saver Rescue Helicopter Service ΒραζιλίαΟμοσπονδιακή Αστυνομία της Βραζιλίας ΗΠΑΑμερικανική Δασική Αστυνομία Πυροσβεστική Υπηρεσία του Λος Άντζελες Πυροσβεστική Υπηρεσία της πολιτείας του Λος Άντζελες Αστυνομία της Νέας Υόρκης Πυροσβεστική Υπηρεσία της πολιτείας του Μαϊάμι Blackwater USA (Εταιρεία ιδιωτικής ασφάλειας και στρατιωτικής εκπαίδευσης) ΚύπροςΑστυνομία Κύπρου ΤουρκίαΤουρκική Ακτοφυλακή ΦινλανδίαΦιλανδική Συνοριοφυλακή Bell 204/205 Bell 212 Bell 214 UH-1 Iroquois UH-1N Twin Huey UH-1Y Venom Το Bell 412 στο BellHelicopter.com Το Bell 412 στο airliners.net Το Bell 412 στο aerospace-technology.com
Επαρχία Παρνασσίδας

Η επαρχία Παρνασσίδας ήταν μία από τις δύο επαρχίες του Νομού Φωκίδας στην Στερεά Ελλάδα. Καταλάμβανε το ανατολικό τμήμα του νομού και συνόρευε στα δυτικά με την Επαρχία Δωρίδας και ανατολικά με την Βοιωτία και την Φθιώτιδα όπου με την τελευταία συνόρευε και στα βόρεια. Έδρα της ήταν η Άμφισσα.

 Δημιουργήθηκε αρχικά με την διοικητική διαίρεση του 1833 ως μία από τις τέσσερις αρχικά επαρχίες του Νομού Φωκίδας και Λοκρίδας. Καταργήθηκε στην συνέχεια με την διοικητική διαίρεση του 1836 η οποία κατήργησε προσωρινά το νομαρχιακό σύστημα και επανασυστάθηκε το 1848. Με την διάσπαση του Νομού Φωκίδας και Φθιώτιδας το 1899 αποτέλεσε μία από τις δύο επαρχίες του Νομού Φωκίδας. Η επαρχία στην συνέχεια παρέμεινε αμετάβλητη μέχρι την κατάργησή της το 1997 με το Σχέδιο «Καποδίστριας». Με το Σχέδιο «Καλλικράτης» που ακολούθησε το 2011, τα εδάφη της επαρχίας αποτέλεσαν πάλι αυτοδιοικούμενη μονάδα ως μέρος του Δήμου Δελφών. Παρνασσίδα
Όλγκα Μαλινκιέβιτς

Η δρ. Όλγκα Μαλίνκιεβιτς (πολωνικά: Olga Malinkiewicz) (γενν. 26 Νοεμβρίου 1982) είναι Πολωνή φυσικός και εφευρέτρια μιας μεθόδου παραγωγής ηλιακών κυττάρων, βασισμένη στους περοφσκίτες και χρησιμοποιώντας την μέθοδο της εκτύπωσης ψεκασμού μελάνης. Είναι συνιδρύτρια και επικεφαλής διευθύντρια τεχνολογίας της Saule Technologies.

 Σπούδασε φυσική στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας και αποφοίτησε το 2005. Το 2010 αποφοίτησε από το Πολυτεχνικό Πανεπιστήμιο της Καταλονίας. Ενώ ακόμα σπούδαζε, ξεκίνησε να δουλεύει στο Ινστιτούτο Φωτονικών Επιστημών το 2009. Το 2017 έλαβε το διδακτορικό της από το Ινστιτούτο Μοριακής Επιστήμης του Πανεπιστημίου της Βαλένθια. Ανήκε στην ομάδα του δρ. Χενκ Μπόλινκ και η διατριβή της αφορούσε τα αποτελεσματικά υβριδικά ηλιακά κύτταρα χαμηλού κόστους. Το 2014 ίδρυσε την Saule Technologies με ιδιωτική υποστήριξη. Επίσης, απέρριψε μια πρόταση εξαγοράς του 10% της εταιρείας για 1 εκατομμύρια ευρώ. Κατά τη διάρκεια των σπουδών της δημιούργησε μια νέα αρχιτεκτονική ηλιακού κυττάρου από περοφσκίτη επιτρέποντας την δημιουργία τέτοιων συσκευών σε χαμηλές θερμοκρασίες για πρώτη φορά, διατηρώντας όμως την υψηλή αποτελεσματικότητά τους. Αυτό το επίτευγμα της χάρισε το Βραβείο Φοιτητικής Καινοτομίας Photonics21 σε διαγωνισμό της Ευρωπαϊκής Επιτροπής το 2014. Επίσης, δημοσίευσε ένα άρθρο στο Nature Scientific Reports σχετικά με αυτή τη καινοτομία. Το 2015 ίδρυσε από κοινού την εταιρεία Saule Technologies μαζί με δύο πολωνούς επιχειρηματίες. Σάουλε ονομάζεται η βαλτική θεά του ήλιου. Τον Ιανουάριο του 2018 η εταιρεία υπέγραψε συμφωνία συνεργασίας με την σουηδική κατασκευαστική εταιρεία Skanska. Η εταιρεία επιδιώκει σύναψη συνεργασιών με εταιρείες της Μέσης Ανατολής. Η εταιρεία συνεργάζεται με την Egis Group (εταιρεία παραγωγής άκαμπτων πλαστικών μεμβρανών) για την ενθυλάκωση των κυττάρων.
Βανάτο, Μπάτσκα και Μπαράνια (επαρχία)

Η επαρχία Βανάτο, Μπάτσκα και Μπαράνια (κροατικά : Pokrajina Banat, Bačka i Baranja, σερβικά : Покрајина Банат, Бачка и Барања) ήταν Διοικητική διαίρεση του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων από το 1918 έως το 1924. Σύμφωνα με την απογραφή του 1921 είχε 1.365.596 κατοίκους κι έκταση 19.702 τετραγωνικά χλμ. Η επαρχία είχε δικές της αρχές (κυβέρνηση και κοινοβούλιο), και περιλάμβανε τις γεωγραφικές περιοχές του Βανάτου της Μπάτσκα και της Μπαράνια στην σημερινή Βοϊβοντίνα . Η διοικητική έδρα της επαρχίας ήταν το Νόβισαντ. Η κατάργηση της είχε προγραμματιστεί με το Σύνταγμα του Βίντοβνταν του 1921.

 Μετά την κατάρρευση της Αυστροουγγρίας τον Οκτώβριο του 1918 η περιοχή του προσαρτήθηκε στο Βασίλειο της Σερβίας. Η διοίκηση αυτών των περιοχών πέρασε στους Σέρβους σαν αυτόνομη περιοχή, επικεφαλής της διοίκησης αυτής υπήρξε το εθνικό συμβούλιο της Σερβίας στο Νόβι Σαντ. Στις 25 Νοεμβρίου 1918 συγκαλέστηκε η την Εθνοσυνέλευση Σέρβων και Σλάβων η οποία κήρυξε και επίσημα την προσάρτηση της περιοχής στο βασίλειο της Σερβίας. Στην Συνέλευση πήρα μέρος συνολικά 757 σύνεδροι, εκ των οποίων οι 578 Σέρβοι, 84 Μπουνιέβτσοι, 62 Σλοβάκοι, 21 Ρουσίνοι, 6 Γερμανοί, 3 Σόκτσοι, 2 Κροάτες και 1 Ούγγρος. Η Εθνοσυνέλευση της αποφάσισε επίσης τον σχηματισμό τοπικής κυβέρνησης και Κοινοβούλιου στις περιοχές αυτές με πρώτο πρόεδρο τον Γιόβαν Λαλόσεβιτς. Μετά την κατάρτιση των τελικών συνόρων της ειρηνευτικής διάσκεψης η περιοχή αναγνωρίζεται ως μέρος του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων όπου ζούσαν 1.365.596 άτομα, εκ των οποίων 29% Σέρβοι , 27,7% Ούγγροι , 23.8 % Γερμανοί και άλλες εθνικότητες. Драго Његован, Присаједињење Војводине Србији, Нови Сад, 2004. Лазо М. Костић, Српска Војводина и њене мањине, Нови Сад, 1999. Димитрије Боаров, Политичка историја Војводине, Нови Сад, 2001. Чедомир Попов - Јелена Попов, Аутономија Војводине - српско питање, Сремски Карловци, 2000.
Αικατερίνη του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ, δούκισσα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ

Η Αικατερίνη, γερμ.: Catherine of Brunswick-Wolfenbüttel (1488 - 29 Ιουνίου 1563, Νόιχαους αμ Έλμπε) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν κόρη του δούκα του Μπράουσνβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και πρίγκιπα του Βόλφενμπυτελ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Ερρίκου Δ΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ (1463–1514) από το γάμο του με την Αικατερίνη (1465–1526), κόρη του Έρικ Β΄ δούκα της Πομερανίας. Παντρεύτηκε στις 20 Νοεμβρίου 1509 στο Βόλφενμπυτελ τον Μάγκνους Α΄ δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ (1470–1543). Ο πατέρας της συγκάλεσε το Κοινοβούλιο το 1509 για να εισπράξει έναν φόρο για την κυρία, επειδή ο ίδιος δεν μπορούσε να πληρώσει μόνος του την προίκα. Μόνο μετά από μακρές διαπραγματεύσεις το Κοινοβούλιο χορήγησε τρεις γύρους φόρου ακίνητης περιουσίας, για να συγκεντρώσει χρήματα για την προίκα και τα κοσμήματα της πριγκίπισσας. Η Αικατερίνη ήταν αυστηρά Καθολική, με στενούς δεσμούς με τους συγγενείς της στο Μπράουνσβαϊγκ. Αυτό ώθησε τον Γουσταύο Α΄ της Σουηδίας να νυμφευτεί την κόρη της, σε μία προσπάθεια συμμαχίας με τους Καθολικούς Γερμανούς πρίγκιπες, αντί αυτοί να υποστηρίξουν τον Χριστιανό Β΄ της Δανίας. Στο γάμο τού μεγαλύτερου γιου της, η Αικατερίνη ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με τη μετέπειτα πεθερά του, την Αικατερίνη του Μεκλεμβούργου, χωρίς να το γνωρίζει και εις βάρος τού επικεφαλής τού Οίκου των Βέττιν, τού Ιωάννη-Φρειδερίκου Α΄ εκλέκτορα της Σαξονίας. Παντρεύτηκε τον Μάγκνους Α΄ των Ασκάνια δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ είχε τα ακόλουθα παιδιά: Φραγκίσκος Α΄ 1510–1581, δούκας της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ. Δωροθέα 1511–1571, παντρεύτηκε τον Χριστιανό Γ΄ των Όλντενμπουργκ βασιλιά της Δανίας και Νορβηγίας. Αικατερίνη 1513–1535. παντρεύτηκε τον Γουσταύο Α΄ Βάσα βασιλιά της Σουηδίας, Κλάρα 1518–1576, παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο των Βέττιν δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Γκίφχορν. Σοφία 1521–1571, παντρεύτηκε τον Αντώνιο Α΄ των Όλντενμπουργκ κόμη του Όλντενμπουργκ και Ντέλμενχορστ. Ούρσουλα 1523–1577, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Ε΄ δούκα του Μεκλεμβούργου. Οι σημερινοί βασιλείς Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, Κάρολος ΙΣΤ΄ Γουσταύος της Σουηδίας, Χουάν Κάρλος της Ισπανίας, Χάραλντ Ε΄ της Νορβηγίας, Γουλιέλμος-Αλέξανδρος της Ολλανδίας, Μαργαρίτα Β΄ της Δανίας, Αλβέρτος Β΄ του Βελγίου και Ερρίκος μεγάλος δούκας του Λουξεμβούργου είναι όλοι απόγονοί της. William Havemann: Ιστορία των εδαφών των Brunswick και Lüneburg, Τόμος 3, Dieterich, 1857, σ. 138
Φραγκίσκη της Ορλεάνης, δούκισσα του Σαρτρ

Η Φραγκίσκη (γαλλ. Françoise d'Orléans, 14 Αυγούστου 1844 - 28 Οκτωβρίου 1925) από τον Οίκο της Ορλεάνης ήταν κόρη του Πρίγκιπα του Ζουανβίλ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Σαρτρ.

 Η Φραγκίσκη Μαρία Αμαλία ήταν η μόνη κόρη του Φραγκίσκου του Ζουανβίλ, και της Φραγκίσκης των Μπραγκάνσα, κόρης του Πέτρου Α΄ της Βραζιλίας (Πέτρου Δ΄ της Πορτογαλίας). Παντρεύτηκε το 1863 τον Ροβέρτο, Δούκα του Σαρτρ, και είχε τέκνα: Μαρία (1865 - 1909), παντρεύτηκε τον Βάλντεμαρ της Δανίας, αδελφό του Γεωργίου Α΄ της Ελλάδας. Ροβέρτος (1866 - 1885). Ερρίκος (1867 - 1901). Μαργαρίτα (1869 - 1940), παντρεύτηκε τον Μαρί-Αρμάν-Πατρίς ντε Μακ-Μαόν, Δούκα της Μαζεντά, γιο του στρατάρχη Πατρίς ντε Μακ-Μαόν, Προέδρου της Γαλλίας και κυβερνήτη της Αλγερίας. Ιωάννης (1874 - 1940), Δούκας του Γκιζ, διεκδικητής βασιλιάς της Γαλλίας ως Ιωάννης Γ΄. Dominique Paoli, Fortunes et infortunes des princes d'Orléans 1848-1918, Artena, Paris, 2006. Jean-Charles Volkmann, Généalogie des rois et des princes, Éditions Jean-Paul Gisserot, Paris, 1998.
Κυριακούλης Π. Μαυρομιχάλης

Για τον οπλαρχηγό της επανάστασης του 1821 δείτε Κυριακούλης ΜαυρομιχάληςΟ Κυριακούλης Μαυρομιχάλης (Αθήνα, 1849 ή 1850 - 20 Ιανουαρίου 1916), με καταγωγή από τη Μάνη, μέλος της οικογένειας Μαυρομιχάλη, ήταν πολιτικός που χρημάτισε Πρωθυπουργός της Ελλάδας αμέσως μετά το Κίνημα στο Γουδί.

 Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Πέτρου Μαυρομιχάλη. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στην Αθήνα και στο Παρίσι. Εκλέχτηκε βουλευτής Οιτύλου για πρώτη φορά το 1879 και διετέλεσε υπουργός Στρατιωτικών, Εσωτερικών, Εξωτερικών και Δικαιοσύνης. Το 1905, μετά την δολοφονία του πρωθυπουργού και προέδρου του Εθνικού Κόμματος, Θεοδώρου Δηλιγιάννη, ο Μαυρομιχάλης ήταν υποψήφιος πρόεδρος του κόμματος και εξελέγη. Με το Κίνημα στο Γουδί το 1909, διορίστηκε πρωθυπουργός και σχημάτισε κυβέρνηση αλλά τον Ιανουάριο του 1910, παραιτήθηκε λόγω διαφωνίας με τον Στρατιωτικό Σύνδεσμο. Απεβίωσε στην Αθήνα τον Ιανουάριο του 1916 και κηδεύτηκε με τιμές εν ενεργεία Αντιστράτηγου. Γιος του ήταν ο Πέτρος Κ. Μαυρομιχάλης. Ο Κυριακούλης Μαυρομιχάλης υπήρξε ιδιοκτήτης του Μεγάρου Μαυρομιχάλη στην Αθήνα, όπου σήμερα στεγάζονται τα γραφεία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Ελλάδα, και της Έπαυλης Μαυρομιχάλη στην Καστέλα, η οποία είναι εγκαταλελειμμένη εδώ και δεκαετίες έχει γίνει το επίκεντρο διαφόρων αστικών μύθων. Αντώνης Μακρυδημήτρης, Οι υπουργοί των εξωτερικών της Ελλάδας 1829-2000, εκδ.Καστανιώτης, Αθήνα, 2000, σελ.71-72 Βιογραφία στο sansimera.gr
Σούπερ Λιγκ Τουρκίας 2010-11

Η Ποδοσφαιρική περίοδος Σούπερ Λιγκ Τουρκίας 2010-11 άρχισε στις 14 Αυγούστου του 2010 και θα λήξει στις 22 Μαΐου του 2011. Αυτή η σεζόν είναι η 53η κατά σειρά σεζόν από την χρονιά που ιδρύθηκε.

 Οι ομάδες της Ανταλίασπορ, της Ντιγιαρμπάρκισπορ και της Ντενίζλισπορ υποβιβάστηκε την ποδοσφαιρική περίοδο 2009-2010, καθώς τερμάτισαν στην τελευταία τριάδα που οδηγεί στην Μπάνκ Ασάια. Η Ανκάρασπορ δεν αγωνίστηκε στο προηγούμενο πρωτάθλημα και υποβιβάστηκε αυτόματα και ο λόγος είναι πως ο πρόεδρος της Αχμέτ Γκοκτσέκ, ήρθε σε συμφωνία με την Ανκαραγκουτσού, στο να αναλάβει τις υποχρεώσεις της ομάδας. Το αποτέλεσμα ήταν να μην βρουν άλλον πρόεδρο και να μην μπορέσουν να πληρώσουν για να ενταχθούν το πρωτάθλημα του 2009-2010. Αντιθέτως, οι ομάδες που προβιβάστηκαν στο μεγάλο πρωτάθλημα, για την σεζόν 2010-2011, είναι οι Καράμπουκσπορ, Μπούκασπορ και Κόνιασπορ. Η Ομάδα της Καραμπουκσπορ επέστρεψε μετά από 11 χρόνια, στην μεγάλη κατηγορία, έχει 7 χρόνια. Η Κόνιασπορ πραγματοποιεί ουσιαστικά την 2η της σεζόν, αφού είχε ξανανέβει την σεζόν 2008-09. Οι αλλαγές που έγιναν στο πρωτάθλημα ήταν πως η ομάδα της Ανκαρασπορ, μετονομάστηκε ως Medical Park Ancaraspor, λόγω του χορηγού που την εκπροσωπεί.
Βικτόρια Τρέντελ

Η Βικτόρια Τρέντελ (Victoria "Vicki" Marguerite Treadell, CMG, MVO, γεννήθηκε το 1959) είναι η σημερινή Βρετανίδα Ύπατη Αρμοστής στη Νέα Ζηλανδία και τις Σαμόα. Ήταν επίσης Κυβερνήτρια των Πίτκαιρν από τις 3 Ιουνίου 2010 ως τον Ιούλιο του 2014.

 Γεννήθηκε στο Ίπο της Μαλαισίας από Καντονέζα μητέρα και πατέρα με γαλλο-ολλανδικές ρίζες. Προτού τοποθετηθεί στη Νέα Ζηλανδία, υπηρέτησε σε διπλωματικές αποστολές στο Πακιστάν, την Ινδία και τη Μαλαισία.. Είναι το πρώτο πρόσωπο ασιατικής καταγωγής που έγινε Ύπατος Αρμοστής της Βρετανίας και επίσης η πρώτη γυναίκα που έγινε ύπατη αρμοστής στη Νέα Ζηλανδία. Από το 2014 ως το 2019 ήταν ύπατη αρμοστής του Ηνωμένου Βασιλείου στη Μαλαισία και το 2019 ανέλαβε ύπατη αρμοστής στην Αυστραλία. Τιμήθηκε από το Τάγμα της Βασίλισσας Βικτωρίας το 1989 και Σύντροφος του Τάγματος Αγίου Μιχαήλ και Αγίου Γεωργίου το 2010.
Χοσέ Εμανουέλ Ρόκα Κάσες

Ο Χοσέ Εμανουέλ Ρόκα Κάσες είναι Ισπανός πρώην ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Γεννήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 1976 στην πόλη Οριουέλα. Από τις 18 Δεκεμβρίου του 2018 είναι ο προπονητής του Ηρακλή.

 Ο Χοσέ Ρόκα ξεκίνησε την καριέρα του από την δεύτερη ομάδα της Ρεάλ Μαδρίτης αν και ήταν ταλέντο με συμμετοχές στις μικρές εθνικές ομάδες της Ισπανίας δεν εξελίχθηκε όπως αναμενόταν.Διατέλεσε τερματοφύλακας αρκετών ομάδων μικρότερων κατηγοριών στην Ισπανία. Το 2008 ήρθε στην Ελλάδα και στον Πανθρακικό ως τρίτη επιλογή αλλά κατάφερε να καθιερωθεί ως βασικός τερματοφύλακας και ήταν απο τους βασικούς συντελεστές στην καλή πορεία της ομάδας της Κομοτηνής την πρώτη χρονιά στην Σούπερ Λίγκα. Την δεύτερη χρονιά του Ρόκα στην Ελλάδα ο Πανθρακικός υποβιβάστηκε, ο Ρόκα έμεινε ελεύθερος και υπέγραψε διετές συμβόλαιο συνεργασίας με τον Ολυμπιακό Βόλου.Το καλοκαίρι του 2013 ο 37χρονος Χοσε Ροκα τερματισε την ποδοσφαιρική του καριερ. Αμέσως μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας έμεινε στον Ολυμπιακό Βόλου ως βοηθός προπονητή. Μετα την λύση της συνεργασίας με τον Γίωργο Βαζάκα τον Οκτώβριο του 2013 ο Χοσέ Ρόκα έμεινε αρχικά ως υπηρεσιακός αλλά μετά απο ένα σερί καλών αποτελεσματών παρέμεινε στην ομάδα ως κανονικός προπονητής της. Στις 2 Μαρτίου του 2014 αποχώρησε από τον πάγκο της ομάδας. Τον Νοέμβριο του 2014 ο Ρόκα ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Πανθρακικού,της πρώτης ομάδας που τον έφερε στην Ελλάδα. Στις 15 Σεπτεμβρίου του 2015 η συνεργασία του με τον Πανθρακικό λύθηκε. Στις 13 Νοεμβρίου του 2015 ανέλαβε προπονητής στην Πάφο. Στις 14 Δεκεμβρίου του 2015 αποχώρησε από τον πάγκο της κυπριακής ομάδας. Στις 12 Νοεμβρίου του 2017 ανέλαβε προπονητής στον Πλατανιά. Από την ομάδα των Χανίων αποχώρησε στις 29 Ιανουαρίου του 2018. Στις 18 Δεκεμβρίου του 2018 ανακοινώθηκε η πρόσληψή του από τον Ηρακλή. Το προφίλ του ποδοσφαιριστή στο Playerhistory.com Το προφίλ του ποδοσφαιριστή στο transfermarkt.co.uk Συνέντευξη του Ρόκα στο Contra.gr Χοσέ Εμμάνουελ Κάσες&paiktisid=4927/ Οι συμμετοχές το Ρόκα στο insports.gr Ρόκα μέχρι νεωτέρας Ψήφο εμπιστοσύνης σε Ρόκα
Στιβ Μουρ

Ο Στιβ Μουρ (Stephen James Moore, Shooters Hill, Νότιο Λονδίνο, Αγγλία, 11 Ιουνίου 1949 - 16 Μαρτίου 2014) ήταν Βρετανός συγγραφέας και σεναριογράφος, εκδότης και δημιουργός κόμικς. Συνεργάστηκε με τους πλέον γνωστούς εκδοτικούς οίκους της Μεγάλης Βρετανίας (Marvel UK, Rebellion, Fleetway, IPC κ.α.) για λογαριασμό εικονογραφημένων περιοδικών δράσης, όπως τα 2000AD, Warrior, Doctor Who, Hulk κ.α. Επίσης, απασχολήθηκε και στην Αμερικανική αγορά, με την εταιρεία Marvel, σε περιστασιακή συχνότητα. Έγραψε το σενάριο πολλών σειρών του είδους, όπως Future Shocks, Dan Dare, Ant-Man, Nick Fury, αλλά και εμπνεύστηκε χαρακτήρες σαν τους Alex Pressbutton, Father Shandor, Abslom Daak-Dalek Killer, Kroton the Cyberman κ.α.

 Ο νεαρός Στιβ εγκατέλειψε το σχολείο σε ηλικία 16 ετών και πέρασε 1,5 έτος απασχολούμενος σε έναν αλευρόμυλο, πριν πιάσει δουλειά σαν «μικρός του γραφείου» (μαθητευόμενος) στην εταιρεία Odhams Press (1967), όπου μέσα σε μόλις τρεις μήνες πήρε προαγωγή σαν νέος αναπληρωτής-εκδότης των εντύπων Pow! και Fantastic. Πρώτη του επαγγελματική δημιουργία ήταν το 3σέλιδο σενάριο της ιστορίας Pow Short Story, που, υπό τον τίτλο The House in the Haunted Swamp δημοσιεύθηκε στο #45 του περιοδικού Pow! Ο Μουρ συνέχισε να εργάζεται για πολλά διαφορετικά έντυπα και περιοδικά του χώρου (Whizzer & Chips, Valiant, Cor!!) έως ότου, το 1972 αποφάσισε να παραιτηθεί από μισθωτός υπάλληλος και να μετατραπεί σε ελεύθερο επαγγελματία συγγραφέα, μία σταδιοδρομία που ακολούθησε για τα επόμενα σχεδόν σαράντα έτη. Γνώρισε από πολύ νωρίς και συνεργάστηκε αργότερα με πολλούς συναδέλφους του, όπως οι Kenneth Bulmer, E.C. Tubb, John Brunner, Michael Moorecock κ.α. Τον Ιούλιο του 1967 είχε εκδόσει το πρώτο του fanzine, υπό τον τίτλο Ka-Pow. Ένα χρόνο μετά, το 1968, ο Μουρ, μαζί με τον Phil Clarke και την Kay Hawkins, διοργάνωσαν για πρώτη φορά στη Μεγάλη Βρετανία ένα φεστιβάλ κόμικς (Comicon ’68) στο ξενοδοχείο Midland του Μπέρμιγχαμ. Ένα δεύτερο φεστιβάλ ακολούθησε το 1969, όμως ο Μουρ σύντομα εγκατέλειψε αυτή τη δραστηριότητα, για να στραφεί στην επένδυση σε βιβλιοπωλεία, τα οποία μετέτρεπε σε εργαστήριά του. Στα τέλη της δεκαετίας του ’70 ο Μουρ συνέγραψε πολλά σενάρια για τους τίτλους House of Hammer, Starburst, Spider Man, Star Trek, Fantastic Four, Dick Turpin, Sherlock Holmes &Doctor Watson κ.α.
ITunes Festival: London 2010

Το iTunes Festival: London 2010 είναι ΕΡ του προσωπικού συγκροτήματος του βρετανού τραγουδιστή της χέβι μέταλ μουσικής, Ozzy Osbourne, το οποίο κυκλοφόρησε στις 6 Ιουλίου του 2010 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Sony Music Entertainment" και είναι διαθέσιμο μόνο για αγορά μέσω διαδικτύου από το iTunes Store. Η ηχογράφηση πραγματοποιήθηκε τρεις ημέρες πριν την επίσημη κυκλοφορία, στο φεστιβάλ "iTunes" στο Λονδίνο.

 1. Let Me Hear You Scream (Osbourne, Churko) - 3:19 2. Mr. Crowley (Osbourne, Rhoads, Daisley) - 6:13 3. I Don't Know (Osbourne, Rhoads, Daisley) - 5:07 4. Suicide Solution (Osbourne, Rhoads, Daisley) - 5:25 5. I Don't Want to Change the World (Osbourne, Wylde, Castillo, Klimister) - 4:32 6. War Pigs (Osbourne, Iommi, Butler, Ward) - 8:29 Το "iTunes Festival: London 2010" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Ozzy Osbourne - φωνητικά Gus G. - κιθάρα Ρομπ Νίκολσον - μπάσο Τόμι Κλουφέτος - τύμπανα Άνταμ Γουέικμαν - πλήκτρα iTunes Festival: London 2010 - EP - Apple iTunes Festival: London 2010 - Encyclopaedia Metallum
Κατάλογος αστέρων της Μικράς Άρκτου

Ο παρών κατάλογος αστέρων της Μικράς Άρκτου παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Μικρά Άρκτος κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N. D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N. G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. «AAVSO Website». American Association of Variable Star Observers. Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2014.
Αν Παριγιό

Η Αν Παριγιό (γαλλικά: Anne Parillaud, γενν. στις 6 Μαΐου 1960) είναι Γαλλίδα ηθοποιός που δραστηριοποιείται στο χώρο του κινηματογράφου από το 1977. Είναι γνωστή διεθνώς για τον ρόλο της στην ταινία του Λυκ Μπεσσόν, Νικίτα, για την οποία κέρδισε το Βραβείο Σεζάρ Α' Γυναικείου Ρόλου.

 Η Αν Παριγιό γεννήθηκε στο Παρίσι. Στο σχολείο σπούδασε μπαλέτο και φιλοδοξία της ήταν να γίνει δικηγόρος, αλλά ένας ρόλος κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών διακοπών - όταν ήταν μόλις 16 ετών - στο L'hôtel de la plage του Μισέλ Λανγκ (1978) την μύησε στον κόσμο του κινηματογράφου. Είχε τριετή σχέση με τον ηθοποιό Αλαίν Ντελόν και συν-πρωταγωνίστησε μαζί του σε δύο ταινίες που σκηνοθέτησε ο ίδιος, Για το τομάρι ενός μπάτσου (Pour la peau d'un flic,1981) και O μαχητής (Le Battant,1983). Στη συνέχεια συνάντησε τον σκηνοθέτη Λυκ Μπεσσόν και τον παντρεύτηκε το 1986, αλλά το ζευγάρι χώρισε λίγο μετά την ταινία Νικίτα. Μετά τη διεθνή επιτυχία της Νικίτα, η Παριγιό έφυγε από τη Γαλλία και πρωταγωνίστησε σε τρεις ταινίες στο εξωτερικό: Περιπέτεια στον παγωμένο Βορρά (Map of the Human Heart, 1992), Αγνό αίμα (Innocent Blood, 1992) και (Frankie Starlight,1995). Το 2010 πρωταγωνίστησε στο γαλλικό ψυχολογικό θρίλερ Dans ton sommeil σε σκηνοθεσία Καρολίν και Ερίκ ντυ Ποτέ. Ο πρώτος σύζυγος της Αν Παριγιό ήταν ο σκηνοθέτης Λυκ Μπεσσόν, με τον οποίο έχει μια κόρη, την Ζυλιέτ Μπεσσόν, που γεννήθηκε το 1987 και είναι ηθοποιός. Το 2005 η Παριγιό παντρεύτηκε τον μουσικό Ζαν-Μισέλ Ζαρ. Χώρισαν το 2010.Έχει αποκτήσει ακόμη δύο παιδιά με τον σύντροφό της παραγωγό Μαρκ Αλάν.
Βασικά... Καλησπέρα σας

Το "Βασικά... Καλησπέρα σας" είναι ο τίτλος Ελληνικής κωμικής κινηματογραφικής ταινίας του 1982 σε σενάριο και σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη. Η ταινία προβλήθηκε τη σεζόν 1982-1983, έκοψε 253.240 εισιτήρια και ήρθε 3η ανάμεσα στις 48 ταινίες της σεζόν.

 Η παρέα του Στάθη και η παρέα του Ντένη έχουν δικούς τους πειρατικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς, το Ράδιο Καψούρα και το Studio 69 αντίστοιχα. Οι δύο παρέες ανταγωνίζονται μεταξύ τους για την ακροαματικότητα, παίζοντας ο ένας λαϊκά και ο άλλος disco. Τα πράγματα περιπλέκονται όταν ο Πάνος, ο φίλος του Στάθη, ερωτεύεται την αδερφή του Ντένη, την Μπέτυ. Από την άλλη ο Στάθης είναι ερωτευμένος με την Κούλα, η οποία όμως δεν του δίνει σημασία καθώς έχει σχέση με τον Κυριάκο. Κάποια στιγμή η κόντρα μεταξύ των δύο παράνομων σταθμών κορυφώνεται, φτάνει στο απροχώρητο, οδηγούνται όλοι μαζί στη φυλακή και, τελικά, συμφιλιώνονται. Το Βασικά... Καλησπέρα σας στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος Το Βασικά... Καλησπέρα σας στο Cine.gr Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine.
Α.Ε.Κ. (πετοσφαίριση ανδρών)

Το τμήμα πετοσφαίρισης ανδρών της ΑΕΚ ή αλλιώς «ΑΕΚ της καρδιάς» είναι ελληνική ομάδα βόλεϊ που ανήκει στον ομώνυμο σύλλογο και αγωνίζεται στη Βόλεϊ Λιγκ. Ιδρύθηκε το 1982.

 Το ανδρικό τμήμα πετοσφαίρισης της ΑΕΚ ιδρύθηκε αρχικά το 1929, όμως σύντομα διαλύθηκε και επαναλειτούργησε από το 1967 έως το 1971 για να διαλυθεί εκ νέου και να επανασυσταθεί το 1982. Έκτοτε λειτουργεί ανελλιπώς. Τα περισσότερα από τα 30 αυτά χρόνια που μεσολάβησαν έως και σήμερα τα πέρασε σε πιο μικρές κατηγορίες και όχι στην Α1. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μην καταφέρει να προσελκύσει κορυφαίους πετοσφαιριστές και να τους κρατήσει για πολλά χρόνια στο δυναμικό της, ώστε να θεωρούνται δικοί της θρύλοι. Παρ' όλα αυτά υπήρξαν κάποια κορυφαία ονόματα του χώρου που έστω και για μικρό χρονικό διάστημα ντύθηκαν στα κιτρινόμαυρα, κερδίζοντας έτσι μια μικρή θέση στην ένδοξη ιστορία της. Η πρώτη παρουσία στην Α1 κατηγορία ήταν την περίοδο 1994–95 όπου και υποβιβάστηκε την ίδια χρονιά. Επανήλθε όμως στην πρώτη κατηγορία την επόμενη χρονιά και ακολούθησε μία καλή περίοδος με αρκετές επιτυχίες. Σημαντικότερες διακρίσεις ήταν η συμμετοχή στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας το 1999 και η συμμετοχή της στο φάιναλ φορ του κυπέλλου κυπελλούχων την επόμενη χρονιά όπου κατέκτησε την τρίτη θέση. Την 1η Φεβρουαρίου του 2014 η ΑΕΚ γράφει ιστορία καθώς κατακτά το Λιγκ Καπ στην Αλεξανδρούπολη, κερδίζοντας στον τελικό τον Φοίνικα Σύρου με 3–2 σετ, που είναι ο πρώτος τίτλος στην ιστορία του τμήματος. Λιγκ Καπ Ελλάδας (1): 2013–14 CEV Cup: 3η θέση (1): 2000 Κύπελλο Ελλάδας: Φιναλίστ (1): 1999 Α2 Εθνική και Πρε Λιγκ Πρωτάθλημα (6): 1994, 2003, 2006, 2009, 2018, 2023 Β' Εθνική Πρωτάθλημα (2): 1992 (Νότιος όμιλος), 2012 (Α' όμιλος) Γ' Εθνική Πρωτάθλημα (1): 1991 (Β' όμιλος νότου) Τμήματα υποδομών Πρωτάθλημα ΕΣΠΑΑA παίδων (2): 2003, 2018 Πρωτάθλημα ΕΣΠΑΑA παμπαίδων (3): 2016, 2017, 2019 Πρωτάθλημα ΕΣΠΑΑΑ Κ-17 (1): 2022 Η ομάδα όπως ήταν στις 31 Οκτώβριος 2023 Δημήτρης Καζάζης Στέλιος Προσαλίκας Ζόραν Γκάιτς Χόρχε Ελγκέτα http://www.volleyball.gr/ https://www.greekvolley.gr/ http://www.volleynews.gr/ https://www.aek.gr/istoria-volei-andron/ https://www.tanea.gr/2014/02/01/sports/i-aek-katektise-to-ligk-kap-sto-bolei/ https://www.enwsi.gr/1162387/aek/volley/protathlitria-attikis-i-k-17-volei-agorion-tis-aek-nikise-ston-teliko-me-3-1-set-ton-panathinaiko.html Α.Ε.Κ. - Επίσημος Δικτυακός Τόπος www.aek.gr (Ελληνικά) (Αγγλικά) Ελληνική Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης www.volleyball.gr (Ελληνικά)
Άντζεϊ Στενκάουα

Ο Άντζεϊ Στενκάουα (πολωνικά: Andrzej Stękała) (γενν. 30 Ιουνίου 1995) είναι Πολωνός άλτης του σκι και μέλος της Εθνικής Πολωνίας. Κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο με την ομάδα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Άλματος Σκι του 2020.

 Το ντεμπούτο του Στενκάουα στο Παγκόσμιο Κύπελλο πραγματοποιήθηκε στο Ένγκελμπεργκ το 2015. Το καλύτερο του αποτέλεσμα μέχρι στιγμής είναι η τρίτη θέση με την πολωνική ομάδα σε ομαδικό γεγονός στο Ζακοπάνε το 2016. Στις 12 Φεβρουαρίου 2016, στο Βίκερσουντμπακεν, βελτίωσε τον προσωπικό του καλύτερο ρεκόρ στα 168 μέτρα. Την επόμενη μέρα έκανε νέο προσωπικό ρεκόρ, με 198 μέτρα. Στις 14 Φεβρουαρίου 2015, βελτίωσε τον προσωπικό του καλύτερο ρεκόρ στα προκριματικά κατά τη διάρκεια του ίδιου Σαββατοκύριακου στο Βίκερσουντ, με 235 μέτρα, που είναι 16,5 μ. λιγότερο από το εθνικό ρεκόρ της Πολωνίας (το ρεκόρ 251,5 μ. ανήκει στον Κάμιλ Στοχ).Στις 29 Ιανουαρίου 2021, κέρδισε τον πρώτο αγώνα προκριματικών στην καριέρα του, μετά από ένα άλμα 152 μέτρων (ένα μέτρο λιγότερο από το τότε ρεκόρ λόφου) στο Βίλινγκεν.
Παλαιά Σωτήρα Πέλλας

Η Παλαιά Σωτήρα είναι εγκαταλελειμμένος ορεινός οικισμός της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Πέλλας με υψόμετρο 480 μέτρα, σε απόσταση περίπου 8 χλμ. βόρεια της Έδεσσας και δίπλα στην επαρχιακή οδό που συνδέει την πόλη με την Αριδαία. Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1961 όταν απογράφηκε στην τότε κοινότητα Σωτήρας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τη Σωτήρα, τους Λύκους, τη Μαργαρίτα και το Σαμάρι αποτελούν την τοπική κοινότητα Σωτήρας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Έδεσσας του Δήμου Έδεσσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν έχει μόνιμους κατοίκους.

 Σύμφωνα με την τοπική παράδοση το χωριό αρχικά βρισκόταν 800 μέτρα ανατολικότερα, στην τοποθεσία που ονομάζεται «Τοπόλιτε», την οποία όμως εγκατέλειψαν οι πρόγονοι των κατοίκων, γιατί σύμφωνα με αυτή στρατιές μυρμηγκιών κατέστρεφαν τις σοδειές τους. Μετακινήθηκαν έτσι και έκτισαν οικισμό στη περιοχή που σήμερα είναι οι κατασκηνώσεις Σωτήρας. Επειδή όμως, σύμφωνα πάντα με την παράδοση, κατά διαστήματα άκουγαν δυνατούς θορύβους προερχόμενους από την πηγή που και σήμερα υπάρχει και μάλιστα όποιος άκουγε πρώτος τους θορύβους αυτούς πέθαινε, γι’ αυτό εγκατέλειψαν και την εν λόγω περιοχή και εγκαταστάθηκαν πριν από 500 περίπου χρόνια στην θέση που είναι σήμερα το χωριό Σωτήρα, πάνω σε ερείπια παλαιότερου οικισμού.
Αμπντούλ Ραχίμ Χατίφ

Ο Αμπντούλ Ραχίμ Χατίφ (παστού: عبدالرحیم هاتف‬, 20 Μαΐου 1926 – 19 Αυγούστου 2013) ήταν Αφγανός πολιτικός. Διετέλεσε αντιπρόεδρος κατά τα τελευταία χρόνια της Λαϊκής Δημοκρατίας του Αφγανιστάν. Γεννήθηκε στην Κανταχάρ του Αφγανιστάν.

 Ο Χατίφ ήταν ένας από τους αντιπροέδρους του Μοχαμάντ Νατζιμπουλάχ από τις εκλογές του 1988 και έπειτα. Διετέλεσε πρώτος αντιπρόεδρος από τον Ιούλιο του 1991 έως τον Απρίλιο του 1992. Πριν από την πρώτη πτώση της Καμπούλ, διετέλεσε Πρόεδρος του Αφγανιστάν για δύο εβδομάδες τον Απρίλιο του 1992, μετά την παραίτηση του Προέδρου Νατζιμπουλάχ και πριν από την ανάληψη της εξουσίας από το Τζαμιάτ-ε Ισλαμί. Ο Χατίφ εξορίστηκε μετά την απομάκρυνσή του το 1992. Μετακόμισε στην Ολλανδία, όπου πέθανε στις 19 Αυγούστου 2013.
Orbest

Η Orbest είναι μια πορτογαλική αεροπορική εταιρεία που εδρεύει στο αεροδρόμιο της Λισαβόνας και εκτελεί δρομολόγια τακτικών και τσάρτερ πτήσεων μικρής και μεγάλης διάρκειας, κυρίως από την Πορτογαλία για λογαριασμό ταξιδιωτικών πρακτορείων αλλά και από την Ισπανία εξ ονόματος της αδελφικής εταιρείας Evelop Airlines .

 Η εταιρεία ιδρύθηκε το 2007 από τον Όμιλο Orizonia . Η Orbest άρχισε να λειτουργεί με ένα Airbus A330-200. Το αεροσκάφος αυτό παρέμεινε στην αεροπορική εταιρεία μέχρι το 2010, όταν ο Όμιλος Orizonia ανακοίνωσε την αναβάθμιση σε νέο και μεγαλύτερο Airbus A330-300 . Μετά την κατάρρευση της εταιρείας Orizonia Corporation, η Orbest αγοράστηκε από τον όμιλο Barceló. Ο όμιλος δημιούργησε επίσης μια νέα αεροπορική εταιρεία με την επωνυμία Evelop Airlines για επιχειρήσεις στην Ισπανία, οι οποίες έλαβαν αεροπλάνα τόσο από την Orbest όσο και από την πρώην Orbest Orizonia Airlines, και όλα τα αεροσκάφη που ανήκουν στην Orbest λειτουργούν πλέον και από την Evelop. Από τον Αύγουστο του 2018, η Orbest εξυπηρετεί τους ακόλουθους προορισμούς: Δομινικανή ΔημοκρατίαPunta Cana - Διεθνές Αεροδρόμιο της Punta CanaΜεξικόΚανκούν - Διεθνές Αεροδρόμιο του ΚανκούνΠορτογαλίαΛισαβόνα - Portela αεροδρόμιο της Λισαβόνας βάση Από τον Οκτώβριο του 2018, ο στόλος της Orbest αποτελείται από τα ακόλουθα αεροσκάφη: Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Orbest Portugal στο Wikimedia Commons Επίσημη ιστοσελίδα
Παρσέκ

Το παρσέκ (parsec) είναι μονάδα μέτρησης μήκους (αποστάσεων) στην αστρονομία. Αντιστοιχεί σε περίπου 3,26 έτη φωτός, το οποίο είναι περίπου 30,9 τρισεκατομύρια (3,09 × 1013 ) χιλιόμετρα.

 Παρσέκ ονομάζεται η απόσταση στην οποία ένας αστέρας παρουσιάζει ετήσια παράλλαξη ίση προς ένα δεύτερο λεπτό της μοίρας (1”). Η απόσταση αυτή λαμβάνεται πολύ συχνά ως μονάδα μέτρησης των αποστάσεων στις αστρονομικές παρατηρήσεις. Η ονομασία του μέτρου παρσέκ είναι σύντμηση των λέξεων παράλλαξη + σεκόντ (δευτερόλεπτο) και συμβολίζεται διεθνώς ως pc.Μεταξύ παράλλαξης και των μονάδων μήκους: παρσέκ, αστρονομικής μονάδας και έτους φωτός υφίσταται η ακόλουθη αντιστοιχία: Παράλλαξη 1” = 1 παρσέκ = 206.265 α.μ. = 3,26 ε.φ. Παράλλαξη 0”,1 = 10 παρσεκ = 2.062.650 α.μ. = 32,60 ε.φ., κ.ο.κ. Η ετήσια παράλλαξη (θ) ενός ουράνιου σώματος είναι η γωνία με την οποία ένας παρατηρητής που βρίσκεται στο ουράνιο αυτό σώμα βλέπει τη μέση ακτίνα της τροχιάς της Γης γύρω από τον Ήλιο (μία αστρονομική μονάδα ή 1 AU). Από την τριγωνομετρία προκύπτει ότι: tan ⁡ θ = 1 AU d {\displaystyle \tan \theta ={\frac {1{\mbox{AU}}}{d}}} όπου d η απόσταση του ουράνιου αντικειμένου από τον Ήλιο (και χωρίς μεγάλο σφάλμα και από τη Γη). Επειδή η γωνία θ είναι πάρα πολύ μικρή τότε χωρίς μεγάλο σφάλμα ισχύει: tanθ = θ όταν η γωνία θ είναι εκφρασμένη σε ακτίνια (rad). Έτσι η σχέση μεταξύ της απόστασης d του ουράνιου σώματος με ετήσια παράλλαξη θ rad και της μέσης ακτίνας της Γης είναι: d = 1 AU θ ( r a d ) {\displaystyle d={\frac {1{\mbox{AU}}}{\theta ({\mathit {rad}})}}} Η σχέση μεταξύ ακτινίου (rad) και δεύτερου λεπτού της μοίρας (”) είναι: 1 r a d = 180 ∘ π = 180 ⋅ 60 ⋅ 60 π ≈ 206.265 ″ {\displaystyle 1rad={\frac {180^{\circ }}{\pi }}={\frac {180\cdot 60\cdot 60}{\pi }}\approx 206.265''} Έτσι από τον ορισμό του παρσέκ προκύπτει ότι: 1 pc = 206.265 AU = 206.265 × 1.496 × 10 11 m = 3.086 × 10 16 m ≃ 3.26 l.y. {\displaystyle 1{\mbox{ pc}}=206.265{\mbox{ AU}}=206.265\times 1.496\times 10^{11}{\mbox{ m}}=3.086\times 10^{16}{\mbox{ m}}\simeq 3.26{\mbox{ l.y.}}} όπου l.y. = έτη φωτός. Η απόσταση του ενός παρσέκ είναι σχετικά μεγάλη για τις αποστάσεις των πλανητών του ηλιακού μας συστήματος από τη Γη και σ’ αυτήν την περίπτωση χρησιμοποιείται η αστρονομική μονάδα (1 AU). Όλοι οι γνωστοί αστέρες απέχουν απόσταση μεγαλύτερη του ενός παρσέκ από τη Γη. Για παράδειγμα ο κοντινότερος αστέρας στη Γη μετά τον Ήλιο, ο Εγγύτατος του Κενταύρου, απέχει από τη Γη περίπου 1,29 pc, ενώ οι περισσότεροι αστέρες που φαίνονται με το γυμνό μάτι είναι κοντύτερα των 500 pc. Για τις αποστάσεις των αστέρων του γαλαξία μας χρησιμοποιείται συνήθως το 1 pc και το 1 kpc (1 kpc = 103 pc), ενώ για τις αποστάσεις των άλλων γαλαξιών από τη Γη το 1 Mpc (1 Mpc = 106 pc). Για παράδειγμα η διάμετρος του γαλαξία μας είναι 30 kpc. Αστρονομική μονάδα Έτος φωτός Απόσταση (αστρονομία) Παράλλαξη (αστρονομία) http://scienceworld.wolfram.com/astronomy/Parsec.html https://web.archive.org/web/20051028062227/http://www.greekastronomy.gr/amateur/amateur_basic01.htm
Μαλβίνα Κόπρον

Η Μαλβίνα Κόπρον (πολωνικά: Malwina Kopron, Πούλαβι, Πολωνία, 16 Νοεμβρίου 1994) είναι Πολωνίδα αθλήτρια της σφυροβολίας. Στις διακρίσεις της περιλαμβάνονται χάλκινα μετάλλια στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου του 2017 και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου Κάτω των 23 Ετών του 2015, ένα χρυσό και ένα ασημένιο στις Πανεπιστημιάδες του 2017 και 2019 κ.ά. Αγωνίζεται στον πολωνικό σύλλογο AZS UMCS που εδρεύει στο Λούμπλιν.

 Η Κόπρον γεννήθηκε το 1994 στο Πούλαβι της Πολωνίας και ξεκίνησε τη σταδιοδρομία της ως αθλήτρια τόσο της σφυροβολίας, όσο και του ακοντισμού. Πρωτοεμφανίστηκε σε διάφορα μίτινγκ κατά το 2010 και το επόμενο έτος έλαβε μέρος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Κάτω των 18 Ετών, όπου κατέκτησε τη δεύτερη θέση στη σφυροβολία, η οποία αποτελεί και το κύριο αγώνισμά της, καθώς δεν έχει αγωνιστεί σε κάποια διεθνή διοργάνωση ως ακοντίστρια. Το 2013 κατετάγη τέταρτη στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου Κάτω των 20 Ετών που διεξήχθη στο Ριέτι της Ιταλίας με ρίψη στα 63,13 μέτρα. Τον Ιούλιο του 2015 διακρίθηκε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου Κ23 στο Ταλίν της Εσθονίας όπου κατέκτησε την τρίτη θέση με καλύτερη ρίψη στα 68,57 μέτρα. Τον επόμενο μήνα η Κόπρον συμμετείχε για πρώτη φορά στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου, όπου έμεινε εκτός τελικού καταλαμβάνοντας τη 14η θέση. Το 2016 έφτασε μέχρι τον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου όπου κατετάγη στην έκτη θέση. Την ίδια χρονιά έλαβε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο, όπου δεν κατάφερε να περάσει στον τελικό, καθώς πήρε την 15η θέση με καλύτερη βολή στα 69,69 μέτρα. Το 2017 η Κόπρον πέτυχε σημαντικές διακρίσεις, καθώς αρχικά κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου (όπου στον τελικό σημείωσε 74,76 μέτρα πίσω από τη συμπατριώτισσά της Ανίτα Βλόνταρτσικ, που κέρδισε το χρυσό και την Κινέζα Γουάνγκ Ζενγκ), ενώ στη συνέχεια κατέκτησε την πρώτη θέση στην Πανεπιστημιάδα της Ταϊβάν, στην οποία συμμετείχε ως φοιτήτρια του Πανεπιστημίου Μαρί Κιουρί-Σκουοντόφσκα, πετυχαίνοντας παράλληλα ρεκόρ αγώνων με ρίψη στα 76,85 μέτρα. Το 2019 ήρθε τέταρτη στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου του Βερολίνου ερχόμενη πίσω από την εκ νέου πρωταθλήτρια Βλόνταρτσικ, τη Γαλλίδα Ταβερνιέ και την επίσης Πολωνίδα Τζ. Φιοντόροφ. Την ίδια χρονιά έλαβε μέρος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου του Κατάρ, χωρίς επιτυχία, μένοντας στη 13η θέση. «Malwina Kopron». worldathletics.org (στα Αγγλικά). IAAF.
Η σαβάνα Σερεγκέτι δεν πρέπει να πεθάνει

Η σαβάνα Σερεγκέτι δεν πρέπει να πεθάνει (γερμ. Serengeti darf nicht sterben) είναι γερμανικό ντοκιμαντέρ του 1959 σε σενάριο και σκηνοθεσία Μπέρνχαρντ και Μίχαελ Τζίμεκ. Βραβεύτηκε με Όσκαρ.

 Η ταινία περιγράφει τα φυτά και τα ζώα που ζουν στη σαβάνα Σερεγκέτι της Τανζανίας της Αφρικής. Αρχικά οι δύο Τζίμεκ ανέλαβαν την εντολή από την εθνική υπηρεσία διαχείρισης του εθνικού πάρκου της Σερεγκέτι να μελετήσουν τη φύση και τα ζώα στα πλαίσια της περίφραξης της ευρύτερης περιοχής γύρω από τον κρατήρα του Νκορονκόρο. Οι δύο Τζίμεκ με νέες μεθόδους καταμέτρησης των ζωικών πληθυσμών κατέγραψαν και ανέλυσαν τις συνήθειες και τις μετακινήσεις των άγριων ζώων στο φυσικό περιβάλλον τους. Ταυτόχρονα κατέγραψαν τις συνέπειες της καταστροφής του περιβάλλοντος, και συνέθεσαν μια συναρπαστική εικόνα του μεγαλειώδους τοπίου. Κατά το γύρισμα, ο Μίχαελ Τζίμεκ έχασε τη ζωή του σε τραγικό αεροπορικό δυστύχημα, σε σύγκρουση του αεροπλάνου του με ένα γύπα. Bernhard Grzimek, Michael Grzimek: Serengeti darf nicht sterben. 367.000 Tiere suchen einen Staat. Ullstein, Frankfurt/Main-Berlin-Wien 1959, ISBN 3-550-06070-X. Franziska Torma: Eine Naturschutzkampagne in der Ära Adenauer: Bernhard Grzimeks Afrikafilme in den Medien der 50er Jahre. Meidenbauer, München 2004, ISBN 3-89975-034-9. Hendrik Pletz: Es wäre besser um die Welt bestellt, wenn die Menschen sich untereinander wie Löwen benähmen – Die ersten Grzimek-Filme und die junge Bundesrepublik, in: Maren Möhring, Massimo Perinelli, Olaf Stieglitz (Hg.): Tiere im Film - Eine Menschheitsgeschichte der Moderne, Köln/Weimar/Wien 2009, S.97-113, ISBN 978-3-412-20341-2. Hediger, Vinzenz: Das Tier auf unserer Seite. Zur Politik des Filmtiers am Beispiel von ›Serengeti darf nicht sterben‹, in: Anne von Heiden, Joseph Vogl(Hg.): Politische Zoologie, diaphanes, Zürich/ Berlin 2007, S. 287-301, ISBN 978-3935300940. Η σαβάνα Σερεγκέτι δεν πρέπει να πεθάνει στην IMDb Παρουσίαση της ταινίας στο www.cine.gr
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Μακεδονίας 1960-61

Το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας περιόδου 1960-61 ήταν το δεύτερο πρωτάθλημα της Ένωσης μετά τη δημιουργία της Α΄ Εθνικής. Διεξήχθη σε έξι κατηγορίες, με την ακόλουθη διάρθρωση: Πρωτάθλημα Α΄ Κατηγορίας: 8 ομάδες. Πρωτάθλημα Β΄ Κατηγορίας: 10 ομάδες. Πρωτάθλημα Β1΄Κατηγορίας: 6 ομάδες. Πρωτάθλημα Γ΄ Κατηγορίας: 7 ομάδες Πρωτάθλημα Δόκιμης Κατηγορίας: 9 ομάδες Περιφερειακό Πρωτάθλημα Νομού Θεσσαλονίκης: 9 και 6 ομάδες χωρισμένες σε δύο ομίλους.

 Στην Α΄ Κατηγορία έλαβαν μέρος ο Μελιτέας (που απέτυχε να διακριθεί στο τουρνουά τύπου Β΄Εθνικής του 1960 και επέστρεψε στην τοπική διοργάνωση), ο Μακεδονικός Νεάπολης, η ΜΕΝΤ, οι Ακρίτες Συκεών και ο ΠΟ Ξηροκρήνης (όλοι από την Α΄ Κατηγορία της προηγούμενης χρονιάς) και οι Μέγας Αλέξανδρος, Προοδευτική και Ατλαντίδα από τη Β΄ Κατηγορία, κατόπιν αναδιάρθρωσης των ομάδων της Α΄ ΕΠΣΜ από έξι σε οκτώ. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Μακεδονικός και δευτεραθλητής ο Μέγας Αλέξανδρος. Και οι δυο ομάδες πήραν μέρος στο Ειδικό Πρωτάθλημα τύπου Β΄Εθνικής του 1961, για να διεκδικήσουν την άνοδό τους στην Α΄ Εθνική κατηγορία, όπως ακριβώς είχε συμβεί με τους προηγούμενους πρωταθλητές Θερμαϊκό (ο οποίος πέτυχε το στόχο του τερματίζοντας στην πρώτη θέση του ομίλου του) και Μελιτέα. Η τελική κατάταξη της Α΄ ΕΠΣΜ για το 1961 είχε ως εξής: 1) Μακεδονικός, 2) Μέγας Αλέξανδρος, 3) ΜΕΝΤ, 4) Προοδευτική, 5) Ατλαντίδα, 6) Ακρίτες, 7) ΠΟ Ξηροκρήνης, 8) Μελιτέας. Οι συνθέσεις των δυο πρώτων ήταν οι εξής: Μακεδονικός: Δαλπάλας, Κάλφας, Αλβανός, Κυριακίδης, Ιωαννίδης, Τανούρης, Μυτιληναίος, Τονορέζος, Ελευθεριάδης, Πελτίκης, Λεμοντζής. Μέγας Αλέξανδρος: Κουτμάνης, Βογιατζής, Κοτσώνης, Σιαμίδης, Σωτηριάδης, Παπαγγέλου, Ραφαηλίδης, Τσούκας, Γκάγκας, Δρίζης, Φιλίππου. Έλαβαν μέρος τα σωματεία Δόξα Νεαπόλεως, Εθνικός Πυλαίας, ΠΑΟ Διοικητηρίου (κέρδισαν την άνοδο για την Α΄ Κατηγορία), Αχιλλέας Τριανδρίας, ΑΕ Νεαπόλεως, ΑΕ Αμπελοκήπων, ΑΠΕ Λαγκαδά, Θεσσαλονίκη, Κεραυνός Αγίου Παύλου και Ελληνικός Φοίνιξ Πολίχνης. Την πρόκριση για τη Β΄ Κατηγορία πήραν ο Οδυσσέας Κορδελιού, η ΑΕ Χαριλάου και ο Μαραθώνας Κουρί. Συμμετείχαν και οι σύλλογοι Παύλος Μελάς, Αγροτικός Αστήρ, Φίλιππος. Στην Γ' Κατηγορία πήραν μέρος τα σωματεία Θρίαμβος Ακροπόλεως, Κολοκοτρώνης (Συκεών), Ελευθεριακός, Αριστοτέλης (Καλαμαριάς), Αρίωνας, Θύελλα Καλλιθέας και Πυρσός Δόξας. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ομάδα της Θύελλας Καλλιθέας ύστερα απο αγώνα μπαράζ με την ομάδα του Ελευθεριακού στις 30/6 με 1-0. Στην Δόκιμο Κατηγορία πηραν μέρος η Νίκη Ευκαρπίας, Δόξα, Ναύαρχος Βότσης, Εθνικός Καμάρας, Ερμής, Άτλαντας Μενεμένης, Αστέρας Αμπελοκήπων, Νίκη Διοικητηρίου και Ατρόμητος Θεσσαλονίκης. Στο Περιφερειακό Πρωτάθλημα θα έχουμε 2 ομίλους όπου στον πρώτο θα έχουμε τους: Μακεδονικός Γέφυρας, Άρης Κουφαλίων, Αναγέννηση Χαλκηδόνος, Αξιός Βαλμάδας, Ομόνοια Σίνδου, Ηρακλής Κουφαλίων, ΑΕ Χαλάστρας, Αετός Διαβατών και Όλυμπο Πύργου (Χαλάστρας). Ενώ στο δεύτερο τον ΑΟΚ Αγ.Αθανασίου, τον Ολυμπιακό Νέας Ζωής, την ΑΕ Κυμίνων, τον Εθνικό Μαλγάρων, τον Μέγα Αλέξανδρο Καλοχωρίου και τον ΠΑΟ Μαγωνησίας. Το Περιφερειακό πρωταθλήμα το κατέκτησε η ομάδα της Αναγέννησης Χαλκηδόνας. Ψηφιακό αρχείο εφημερίδας "ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ"
Eu-LISA

Ο Eu-LISA (European Union Agency for the Operational Management of Large-Scale IT Systems in the Area of Freedom, Security and Justice που αναφέρεται απλούστερα σαν Eu-LISA· στα ελληνικά μπορεί να αποδοθεί ως Υπηρεσία της ΕΕ για τη Λειτουργική Διαχείριση Συστημάτων ΤΠ Μεγάλης Κλίμακας στον Χώρο Ελευθερίας, Ασφάλειας και Δικαιοσύνης) είναι ένας οργανισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης που ιδρύθηκε το 2011 για να εξασφαλίσει την αδιάλειπτη λειτουργία μεγάλων συστημάτων πληροφορικής εντός του χώρου ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης (ΧΕΑΔ). Ξεκίνησε τις επιχειρησιακές του δραστηριότητες τον Δεκέμβριο του 2012. Η έδρα του EU-LISA βρίσκεται στο Τάλιν της Εσθονίας, ενώ το επιχειρησιακό του κέντρο βρίσκεται στο Στρασβούργο της Γαλλίας . Ο σημερινός εκτελεστικός διευθυντής είναι ο Krum Garkov, ο οποίος ανέλαβε το ρόλο του τον Νοέμβριο του 2012.

 Το διοικητικό συμβούλιο που απαρτίζεται από τα κράτη μέλη της ΕΕ και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή επιβλέπει τις δραστηριότητες του οργανισμού. Το καθεστώς του παρατηρητή στο διοικητικό συμβούλιο έχουν οι Ελβετία, Ισλανδία, Νορβηγία και Λιχτενστάιν, καθώς και εκπρόσωποι της Eurojust και της Europol. Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου, από τον Ιούνιο του 2018, είναι ο Ούγγρος Zsolt Szolnoki. O eu-LISA είναι υπεύθυνος για την επιχειρησιακή διαχείριση των συστημάτων πληροφορικής EURODAC, SIS II και VIS, διασφαλίζοντας παράλληλα την ασφάλεια των πληροφοριών και την προστασία των δεδομένων. Με αυτό τον τρόπο, επιτρέπει την άμεση ανταλλαγή δεδομένων μεταξύ των κρατών μελών. Επιπλέον, ο eu-LISA εξελίσσεται και αναπτύσσει νέα συστήματα πληροφορικής παράλληλα με την οικοδόμηση ενός Κέντρου Αριστείας και τη διενέργεια κατάρτισης, παρακολούθησης και υποβολής εκθέσεων. Η υπηρεσία περιγράφει τον εαυτό της ως "έναν από τους παράγοντες που επιτρέπουν την ολοκληρωμένη αντιμετώπιση των υφιστάμενων και αναδυόμενων απειλών κατά της ευρωπαϊκής ασφάλειας". Ως εκ τούτου, διευκολύνει την πρακτική εφαρμογή των πολιτικών προτεραιοτήτων και των νομικών μέσων.
Κάρμεν Μιράντα

Η Κάρμεν Μιράντα (Πορτογαλική προφορά: [ˈkaɾmẽȷ̃ miˈɾɐ̃dɐ], πλήρες ονοματεπώνυμο Μαρία ντο Κάρμο Μιράντα ντα Κούνια, αγγλικά Carmen Miranda, Marco de Canaveses, Βόρεια Πορτογαλία, 9 Φεβρουαρίου 1909 - 5 Αυγούστου 1955) ήταν Βραζιλιάνα πορτογαλικής καταγωγής χορεύτρια της σάμπας, τραγουδίστρια αλλά και ηθοποιός, η πρώτη καλλιτέχνις από τη Νότια Αμερική με αστέρι στο «Hall of Fame» των διασημοτήτων του Χόλιγουντ (1960). Συνήθιζε να ερμηνεύει τα τραγούδια της φορώντας πολύχρωμη αμφίεση, με μεγάλα καπέλα στολισμένα με απομιμήσεις φρούτων και εξωτική, γενικά, εμφάνιση. Διακρίθηκε επίσης στις παραστάσεις του «Κινέζικου Θεάτρου», στα 1941.

 Η οικογένειά της, όταν εκείνη ήταν 10 ετών, μετανάστευσε απ’ την Πορτογαλία στο Ρίο της Βραζιλίας, ενώ η ίδια από πολύ μικρή είχε δεχθεί ήδη τα πρώτα ερεθίσματα από το φιλόμουσο περιβάλλον της. Ήδη, από τα 20 της χρόνια θεωρούνταν έτοιμη τραγουδίστρια, καθώς είχε εμφανισθεί σε ραδιοφωνικές εκπομπές και είχαν εκδοθεί αρκετοί δίσκοι με τραγούδια της («Tico tico», «Mama yo quiero» κ.α.). Όταν η Μιράντα ήταν 30 ετών προσέλκυσε το ιδιαίτερο ενδιαφέρον του καλιτεχνικού πράκτορα Λι Σούμπερτ ο οποίος της έδωσε την ευκαιρία να βρεθεί στις ΗΠΑ, όπου και το ταλέντο της εκτοξεύτηκε. Με συμμετοχές όπως το μιούζικαλ «The Streets of Paris» που παίχθηκε στο Μπρόντγουεϊ και την κινηματογραφική παραγωγή «Down Argentine Way» όλος ο κόσμος έμαθε για τη χορεύτρια με το εκρηκτικό ταμπεραμέντο. Προσκλήθηκε μάλιστα ακόμη και στο Λευκό Οίκο, προκειμένου να τραγουδήσει για τον ίδιο τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, Φραγκλίνο Ρούζβελτ. Στα 1940 ήταν το τρίτο πιο προβεβλημένο πρόσωπο στις ΗΠΑ και η πλέον ακριβοπληρωμένη show-woman. Ο γάμος της στα 1947 με τον κατά δυο χρόνια μεγαλύτερό της, εύπορο Τεξανό Ντέιβιντ Σεμπάστιαν δεν ήταν ευτυχής, αφού η Μιράντα απέβαλε κατά τη διάρκεια μιας παράστασής της, τον επόμενο χρόνο, γεγονός που τη βύθισε στη θλίψη έκτοτε. Οι δυο τους αρχικά χώρισαν, αλλά βρέθηκαν ξανά μαζί το 1950, ενώ η ηθοποιός αντιμετώπιζε ήδη σοβαρά προβλήματα με την υγεία της από τη χρήση αντικαταθλιπτικών φαρμάκων και από κατάχρηση ουσιών, ενώ ήταν και δεινή καπνίστρια. Το 1955 ενώ βρισκόταν πάνω στη σκηνή υπέστη καρδιακή προσβολή λόγω προηγούμενης λήψης ηρεμιστικών χαπιών με ταυτόχρονη κατανάλωση αλκοόλ (ήταν εξαρτημένη) και λίγες ώρες αργότερα απεβίωσε σε ηλικία μόλις 46 ετών. Κηδεύτηκε στη Βραζιλία. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Carmen Miranda στο Wikimedia Commons
Σημαία των Ηνωμένων Πολιτειών

Η σημαία των Ηνωμένων Πολιτειών αποτελείται από 13 ισομεγέθεις οριζόντιες λωρίδες (συμβολίζουν τις 13 αρχικές πολιτείες) χρώματος κόκκινου (κορυφή και κάτω μέρος), που εναλλάσσονται με λευκές και ένα μπλε ορθογώνιο στην άνω προς τον ιστό γωνία, που φέρει 50 μικρά, λευκά, πεντάκτινα αστέρια, τα οποία συμβολίζουν τις 50 σήμερα πολιτείες. Τα αστέρια είναι διατεταγμένα σε εννέα οριζόντιες σειρές. Η κάθε σειρά έχει είτε 6 αστέρια είτε πέντε εναλλασσόμενα, με την πρώτη σειρά των 6 να βρίσκεται στην κορυφή. Ονομάζεται επίσης «αστερόεσσα», η οποία λέξη είναι το θηλυκό του αρχαίου επιθέτου «ἀστερόεις», δηλαδή έναστρος. Υιοθετήθηκε στις 4 Ιουλίου 1960. Η χώρα έχει Σύνταγμα από τις 4 Μαρτίου 1789.

 Allentown Art Museum. The American Flag in the Art of Our Country. Allentown Art Museum, 1976. Herbert Ridgeway Collins. Threads of History: Americana Recorded on Cloth 1775 to the Present. Smithsonian Institution Press, 1979. Grace Rogers Cooper. Thirteen-star Flags: Keys to Identification. Smithsonian Institution Press, 1973. David D. Crouthers. Flags of American History. Hammond, 1978. Louise Lawrence Devine. The Story of Our Flag. Rand McNally, 1960. William Rea Furlong, Byron McCandless, and Harold D. Langley. So Proudly We Hail: The History of the United States Flag. Smithsonian Institution Press, 1981. Scot M. Guenter, The American Flag, 1777-1924: Cultural Shifts from Creation to Codification. Fairleigh Dickinson University Press. 1990. online Marc Leepson, Flag: An American Biography. Thomas Dunne Books/St. Martin's Press, 2005. David Roger Manwaring. Render Unto Caesar: The Flag-Salute Controversy. University of Chicago Press, 1962. Boleslaw Mastai and Marie-Louise D'Otrange Mastai. The Stars and the Stripes: The American Flag as Art and as History from the Birth of the Republic to the Present. Knopf, 1973. Milo Milton Quaife. The Flag of the United States. 1942. Milo Milton Quaife, Melvin J. Weig, and Roy Applebaum. The History of the United States Flag, from the Revolution to the Present, Including a Guide to Its Use and Display. Harper, 1961. Albert M. Rosenblatt. "Flag Desecration Statutes: History and Analysis," Washington University Law Quarterly 1972: 193-237. Leonard A. Stevens. Salute! The Case of The Bible vs. The Flag. Coward, McCann & Geoghegan, 1973. Σημαιές του κόσμου:ΗΠΑ (Αγγλικά)