Εθνογραφικό Μουσείο της Γενεύης

Το Εθνογραφικό Μουσείο της Γενεύης (γαλλικά: Musée d' ethnographie de Genève) είναι ένα από τα σημαντικότερα εθνογραφικά μουσεία στην Ελβετία. Το Μουσείο διέρχεται από μια άνευ προηγουμένου μετάβαση από τότε που ιδρύθηκε το 1901. Πριν από δύο χρόνια, ξεκίνησε μια εις βάθος μεταμόρφωση, η οποία περιλαμβάνει και την αλλαγή του ονόματος του μουσείου. Το νέο όνομα θα ανακοινωθεί μόλις ολοκληρωθούν οι διαβουλεύσεις.

 Το Εθνογραφικό Μουσείο της Γενεύης ιδρύθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 1901, με πρωτοβουλία του καθηγητή Ουζέν Πιτάρ (1867-1962), ο οποίος κατείχε επίσης την πρώτη έδρα ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης. Στεγάστηκε για πρώτη φορά στη βίλα Μον Ρεπό. Ο Πιτάρ συγκέντρωσε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές, κυρίως τις εθνογραφικές συλλογές του Αρχαιολογικού Μουσείου και του Μουσείου Αριάνα, τις συλλογές του Μουσείου της Ευαγγελικής Ιεραποστολικής Εταιρείας και όπλα από το Ιστορικό Μουσείο Γενεύης. Το 1939, το μουσείο μετακόμισε στα εγκαταλειμμένα κτίρια του δημοτικού σχολείου Μέιλ στη λεωφόρο Καρλ Φογκτ. Άνοιξε στις νέες εγκαταστάσεις στις 12 Ιουλίου 1941, μοιράζοντας τον χώρο με το Τμήμα Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου μέχρι το 1967. Το κτίριο επεκτάθηκε το 1949, ενώ το 1975 εξαγοράστηκε η βίλα Λομπάρ στο δήμο Σεν-Μπουζερί (καντόνι της Γενεύης), η οποία έγινε το παράρτημα με τις κόγχες. Μεταξύ 1980 και 2001, απορρίφθηκαν τρεις προτάσεις για την κατασκευή ενός νέου μουσείου στην πλατεία Στουρμ. Στη συνέχεια, υπήρξαν προτάσεις να ανακαινιστεί και να επεκταθεί το κτίριο στη σημερινή του τοποθεσία. Το Δημοτικό Συμβούλιο της Γενεύης ενέκρινε ομόφωνα το έργο στις 21 Μαρτίου 2007.Το νέο κτίριο του μουσείου σε σχήμα παγόδας εγκαινιάστηκε στις 31 Οκτωβρίου 2014, μετά από τέσσερα χρόνια κατασκευαστικών εργασιών. Οι γκαλερί και ένα αμφιθέατρο βρίσκονται στο υπόγειο, η καφετέρια, το μουσείο και το εκδοτήριο εισιτηρίων βρίσκονται στο ισόγειο, με θέα στον κήπο. Στον επάνω όροφο υπάρχουν εργαστήρια αποκατάστασης και πολιτιστικής ενημέρωσης, καθώς και η βιβλιοθήκη, η οποία πήρε το όνομά της από μια γενναιόδωρη προστάτιδα, τη Μαρί Μαντλέν Λανκού. Η βιβλιοθήκη περιλαμβάνει έναν μικρό χώρο για να μπορεί κάποιος ν' ακούσει μουσική από όλα τα μέρη του κόσμου. Το παλιό κτίριο έχει επίσης ανακαινιστεί και τώρα στεγάζει τα γραφεία και τα εργαστήρια εθνομουσικολογίας. Τα τρία κτίρια του συνόλου - το παλιό μουσείο, το νέο μουσείο και ένα δημοτικό σχολείο - περικλείουν μια μικρή πλατεία φυτεμένη με δέντρα και λουλούδια. Το μουσείο διατηρεί 74.000 αντικείμενα, 20.000 φωνογραφήματα και 100.000 φωτογραφικά μέσα. Το μουσείο επέλεξε να εκθέσει μόνιμα 1.000 επιλεγμένα κομμάτια. Η είσοδος της μόνιμης έκθεσης συγκεντρώνει εξωτικά αντικείμενα, έργα τέχνης που γίνονται αντιληπτά για την αγοραία αξία τους και αντικείμενα που έχουν συλλεγεί από τους ιεραπόστολους και τους επιστήμονες. Δίπλα, βρίσκεται η εγκατάσταση με βίντεο του σύγχρονου καλλιτέχνη Άνζ Λετσιά. Ανάμεσα στις μάσκες και στα γλυπτά, υπάρχουν λίγα δισδιάστατα έργα. Υπογράφονται από πρωτοπόρους καλλιτέχνες του μεγάλου κινήματος της αφρικανικής εικαστικής τέχνης, ζωγράφους και σχεδιαστές: πολιτική νωπογραφία από την Αιθιοπία, καμβάδες του Ρατζονά, ενός καλλιτέχνη από τη Μαδαγασκάρη από τις αρχές του 20ου αι., ή ακόμη και του Κονγκολέζου υδατογραφιστή Άλμπερτ Λουμπάκι, του οποίου τα πολύχρωμα έργα έχουν εκτεθεί στην Ευρώπη τις δεκαετίες του 1920 και του 1930. Τέλος, εκτίθεται μια σύνθεση από πορτρέτα βασιλιάδων του Καμερούν του Καμερουνέζου καλλιτέχνη Ιμπραχήμ Νζογιά (1890-1960), με ένα πορτρέτο του ίδιου στο κέντρο. Εκτίθεται συλλογή αντικειμένων από την Ιαπωνία και συλλογή γλυπτών από τη Νότια Ινδία, όπως επίσης ο μποντισάτβα του Αβαλοκιτεσβάρα, με το ύψος του 190 εκατοστά. Εκτίθενται προκολομβιανά αντικείμενα ή πολιτιστικά αντικείμενα του Αμαζονίου. Επίσης υπάρχουν αντικείμενα από τον Βορρά, όπως ένας τελετουργικός κάδος από μια κοινωνία των Ινουίτ που χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της φαλαινοθηρίας. Εκτίθενται αντικείμενα από τη Νέα Γουινέα και την Αυστραλία. Ο Ουζέν Πιτάρ θεωρούσε την κάπα με πούπουλα "ahu'ula" ως το πιο πολύτιμο κομμάτι στο μουσείο του: αποτελείται από χιλιάδες μικρά φτερά από πουλιά που ζούσαν στα νησιά της Χαβάης. Φοριόταν από τον αρχηγό κατά τη διάρκεια τελετών ή μάχης, πιστευόταν ότι είχε προστατευτική δύναμη. Ο Πιτάρ είχε ήδη εργαστεί για να διασφαλίσει ότι αντικείμενα από ευρωπαϊκούς λαϊκούς πολιτισμούς θα συμπεριληφθούν στον κατάλογο. Χάρη σε συνεργασίες και επιστημονικές ανταλλαγές, το τμήμα διατηρεί συλλογές από 46 χώρες ή πολιτιστικές περιοχές, όπου αντιπροσωπεύονται ακόμα και τα Βαλκάνια και το τόξο των Άλπεων. Το μουσείο διαθέτει τμήμα εθνομουσικολογίας με αίθουσα μουσικής στη βιβλιοθήκη πολυμέσων, με μεγάλη συλλογή μουσικών ηχογραφήσεων που χρονολογούνται από τις αρχές του 20ου αιώνα (16.000 ώρες μουσικής). Επίσημη ιστοσελίδα του μουσείου