IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μάχη της Ασκάλωνας

Ύστερα από τις νίκες τους εναντίον των Ρωμαίων οι Ιουδαίοι αποφάσισαν να επιτεθούν εναντίον της Ασκάλωνας. Ένας στρατός εθελοντών ετοιμάστηκε με επικεφαλής τους Ιωάννη τον Εσσαίο, Σίλα τον Βαβυλώνιο και Νίγερα τον Περαΐτη και κινήθηκε με μεγάλη ταχύτητα εναντίον της πόλης.

 Στην Ασκάλωνα βρίσκονταν ως φρουρά μια ρωμαϊκή κοορτίς και μια ίλη ιππικού με επικεφαλής τον Αντώνιο. Ο Αντώνιος αποφάσισε να αντιμετωπίσει τους επαναστάτες και οι δύο αντίπαλοι παρατάχθηκαν πανέτοιμοι για μάχη στην ανοιχτή πεδιάδα που βρίσκονταν μπροστά στην πόλη. Όταν η μάχη ξεκίνησε φάνηκε αμέσως η διαφορά μεταξύ των έμπειρων επαγγελματιών στρατιωτών από την μια πλευρά και των ενθουσιωδών αλλά απειροπόλεμων εθελοντών από την άλλη. Στην αρχή της μάχης το ρωμαϊκό ιππικό με μια ορμητική κατά μέτωπο επέλαση του διέσπασε και έτρεψε σε φυγή το κέντρο της παράταξης των επαναστατών προκαλώντας τους πανικό. Κατόπιν για όλη την υπόλοιπη ημέρα μετακινούνταν διαρκώς στο ανοιχτό πεδίο της μάχης και ανενόχλητο έπεφτε πάνω στις ομάδες των επαναστατών που ασύντακτα προσπαθούσαν να διαφύγουν σκορπώντας τους το θάνατο. Όταν η μάχη τελείωσε οι επαναστάτες είχαν 10.000 νεκρούς. Την ίδια τύχη είχαν και οι δυο από τους τρεις αρχηγούς τους οι Ιωάννης ο Εσσαίος και Σίλας ο Βαβυλώνιος. Οι Ρωμαίοι είχαν λίγους τραυματίες. Όσοι από τους επαναστάτες απέμειναν κατέφυγαν σε μια κωμόπολη της γειτονικής Ιδουμαίας. Παρά την συντριπτική ήττα τους δεν έχασαν το κουράγιο τους και δοκίμασαν να επιτεθούν στην πόλη δεύτερη φορά. Κατά την πορεία τους όμως έπεσαν πάνω σε ενέδρα των Ρωμαίων οι οποίοι τους κύκλωσαν και τους κατέκαψαν. Σκοτώθηκαν 800 και ελάχιστοι μαζί με τον Νίγερ που είχε τραυματιστεί κατάφεραν να διαφύγουν. Ο Νίγερ και κάποιοι άλλοι κατέφυγαν σε ένα πύργο στον οποίο οι Ρωμαίοι έβαλαν φωτιά. Μόλις οι Ρωμαίοι είδαν τον πύργο να καίγεται έφυγαν γιατί θεώρησαν πως όσοι είχαν καταφύγει εκεί θα ήταν νεκροί. Ο Νίγερ όμως χωρίς να τον δει κανείς είχε προλάβει να βγει από τον πύργο και να κρυφτεί σε μια σπηλιά. Ύστερα από λίγες μέρες οι φίλοι του που τον πενθούσαν και έψαχναν το πτώμα του ξαφνικά άκουσαν έκπληκτοι την φωνή του. Παρά την πανωλεθρία, η είδηση της διάσωσης του γενναίου πολεμιστή προκάλεσε ένα κύμα χαράς στην Ιερουσαλήμ. Ιστορία του Ελληνικού Έθνους Τομ.Ε Ελληνισμός και Ρώμη Εκδοτική Αθηνών 1979 Rostovtzeff M. Ρωμαική Ιστορία Εκδόσεις Παπαζήση 1984 Ιώσηπος Ιστορία του Ιουδαϊκού πολέμου προς Ρωμαίους. Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες» Εκδόσεις Κάκτος 1997
Συδκνα

Ο Σύνδεσμος Διαιτητών Καλαθοσφαίρισης Νότιας Αττικής με έδρα τον Πειραιά, ιδρύθηκε το έτος 2000, με κοινή προσπάθεια του Προέδρου της Ε.Ο.Κ. Πέτρου Καπαγέρωφ και των ιδρυτικών μελών του συνδέσμου. Στηρίζει αποκλειστικά τα πρωταθλήματα της Τοπικής Ένωσης (Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α.).

 Σκοπός του συνδέσμου είναι η προαγωγή της ιδέας του αθλητισμού, η εξύψωση της διαιτησίας, η ανάπτυξη του πνεύματος της συναδέλφωσης και αλληλεγγύης μεταξύ των μελών του. Αντικειμενικός στόχος είναι η προσέλευση νέων μελών, η περαιτέρω αξιολόγηση αυτών στα Εθνικά Πρωταθλήματα, ως επίσης η προάσπιση και η επίλυση θεμάτων που αφορούν τους διαιτητές. Επίσημη Ιστοσελίδα ΣΥ.Δ.Κ.Ν.Α. Αρχειοθετήθηκε 2011-05-02 στο Wayback Machine.
Αλεκσάντρ Ποπόφ

Ο Αλεκσάντρ Ποπόφ (ρωσικά: Александр Владимирович Попов) είναι ένας Ρώσος πρωταθλητής της κολύμβησης. Θεωρείται ευρύτερα ως ένας από τους καλύτερους κολυμβητές όλων των εποχών, καθώς κέρδισε το χρυσό στα 50 και στα 100 μέτρα ελεύθερης κολύμβησης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992, κάτι που επανέλαβε και στην επόμενη Ολυμπιάδα. Κατείχε το παγκόσμιο ρεκόρ στα 50 μέτρα για οκτώ χρόνια και στα 100 μέτρα για έξι. Το 2003, όντας σε ηλικία 31 ετών, κέρδισε το χρυσό στα 50 μέτρα και στα 100 μέτρα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Βαρκελώνης.

 Ο Ποπόφ άρχισε την κολύμβηση, με την παρακίνηση του πατέρα του, σε ηλικία 8 ετών στην Αθλητική Σχολή Παιδιών και Νέων του Αθλητικού Συγκροτήματος Φάκελ στο Λεσνόι. Ξεκίνησε την εκμάθηση ύπτιου στυλ, όμως την άλλαξε σε ελεύθερη κολύμβηση, όταν εντάχθηκε στην ομάδα του Γκενάντι Τουρέτσκι το 1990, με πρωτοβουλία του προπονητή της εθνικής ομάδας της ΕΣΣΔ Γκλεμπ Πετρόφ. Αργότερα μετακόμισε για ένα διάστημα από τη Ρωσία στην Αυστραλία για να είναι μαζί με τον προπονητή του. Ένα χρόνο αργότερα (1991), ο Ποπόφ συμμετείχε στο πρώτο του διεθνές τουρνουά, το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1991, και καθιερώθηκε ως ο κορυφαίος σπρίντερ ελεύθερου στυλ στον κόσμο κερδίζοντας τα 100 ελεύθερο και βοηθώντας τον Σοβιετική ομάδα να κερδίσει και τους τίτλους της σκυταλοδρομίας 4x100 ελεύθερου και της σκυταλοδρομίας μικτή.Κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στα 50 μέτρα και στα 100 μέτρα ελεύθερης κολύμβησης στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης το 1992 και επανέλαβε τις νίκες του στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα το 1996, κάτι που τον κατέστησε ως τον πρώτο άνθρωπο που πέτυχε κάτι τέτοιο μετά τον Τζόνι Βαϊσμίλερ. Ένα μήνα μετά τους Ολυμπιακούς της Ατλάντα, μαχαιρώθηκε στην κοιλιά κατά τη διάρκεια διαμάχης με τρεις πλανόδιους πωλητές στη Μόσχα. Το μαχαίρι έκοψε την αρτηρία του, άγγιξε ένα από τα νεφρά του και κατέστρεψε τον υπεζωκότα του, τη μεμβράνη που περικλείει τους πνεύμονες. Είχε επείγουσα χειρουργική επέμβαση και πέρασε τρεις μήνες για να αναρρώσει. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1997 στη Σεβίλλη της Ισπανίας υπερασπίστηκε με επιτυχία τους τίτλους του στα 50 και 100 μέτρα.Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Βαρκελώνης το 2003, ο Ποπόφ έκανε για άλλη μια φορά εύκολες νίκες στα 50 και 100 μέτρα ελεύθερης κολύμβησης ανδρών, ενώ ανέφερε ότι η Βαρκελώνη θα ήταν πάντα ξεχωριστή γι΄ αυτόν, γιατί εκεί ήταν που ξεκίνησαν για πρώτη φορά όλα. Στους Ολυμπιακούς του 2004 στην Αθήνα ήταν ο σημαιοφόρος της Ρωσίας στην τελετή έναρξης. Ωστόσο, ήταν ο μεγαλύτερος σε ηλικία αθλητής στην πισίνα, χωρίς να καταφέρει να αποκτήσει το χρυσό μετάλλιο. Τον Ιανουάριο του 2005 ανακοίνωσε την απόσυρσή του από το άθλημα.
Γάιος Σαλόνιος Ματίδιος Πατρουίνος

Ο Γάιος Σαλόνι(ν)ος Ματίδιος Πατρουίνος, λατιν.: Gaius Saloni(n)us Matidius Patruinus (απεβ. 78) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, που έζησε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κατά τον 1ο αι., κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Βεσπασιανού (π. 69-79).

 Ο Γ. Σ. Μ. Πατρουίνος προερχόταν από μία πλούσια οικογένεια από τη Vicetia (σύγχρονη Βιτσέντσα, βόρεια Ιταλία). Γύρω στο 63 νυμφεύτηκε την ευγενή Ρωμαία Ουλπία Μαρκιανή, τη μεγαλύτερη αδελφή του Tραϊανού μετέπειτα Αυτοκράτορα. Στις 4 Ιουλίου 68, η Ου. Mαρκιανή γέννησε το μοναδικό τους παιδί, τη Σαλονία Ματιδία. Υπηρέτησε ως έπαρχος (praetor) και, μέσω αυτής της θέσης, έγινε συγκλητικός. Το 70/71 ο Πατρουίνος υπηρέτησε πιθανώς ως κυβερνήτης της Άνω Γερμανίας. Πριν αποβιώσει το 78 στη Ρώμη, ο Πατρουίνος ήταν ιερέας και υπηρέτησε ως μέλος των Αδελφών των Αγρών (Arval Brethren). Μετά από το τέλος του, η Μαρκιανή και η Σ. Ματιδία πήγαν να ζήσουν με τον Tραϊανό και τη σύζυγό του Πομπηία Πλωτίνα. Η κόρη του Ματιδία έκανε τρεις γάμους και από τον καθένα απέκτησε μία κόρη: τη Βιβία Σαβίνα, σύζυγο του Αδριανού, τη Μινδία Ματιδία τη Νεότερη και τη Ρουπιλία Φαυστίνα. Το ιταλικό χωριό Matigge (αρχαία Matidiae) πήρε το όνομά του από τη δεύτερη εγγονή του Mινδία Ματιδία τη Νεότερη. Ο Mάρκος Αυρήλιος ήταν εγγονός της Ρουπιλίας. Νυμφεύτηκε περί το 63 την Ουλπία Μαρκιανή, κόρη του Μάρκου Ουλπίου Τραιανού του Πρεσβύτερου και είχε τέκνο: Σαλονία Ματιδία 68-119, παντρεύτηκε πρώτα τον Λεύκιο Βίβιο Σαβίνο ανθύπατο, μετά τον Λεύκιο Μίνδιο ευγενή και έπειτα τον Λεύκιο Σκριβώνιο Λίβο Ρουπίλιο Φρούγι Βώνο, αντικαταστάτη ύπατο. Βιβία Σαβίνα 83-136/137, παντρεύτηκε τον Αδριανό Ρωμαίο Αυτοκράτορα. Μινδία Ματιδία η Νεότερη 85-μετά το 161. Ρουπιλία Φαυστίνα π.87-πριν το 138, παντρεύτηκε τον Μάρκο Άννιο Βήρο ύπατο και έπαρχο της πόλης. Αννία Φαυστίνα η Νεότερη 130-175, παντρεύτηκε τον Αντωνίνο Πίο Ρωμαίο Αυτοκράτορα. Μάρκος Άννιος Βήρος απεβ. 124, πραίτωρ. Μάρκος Αυρήλιος 121-180, Ρωμαίος Αυτοκράτορας. Μάρκος Αυρήλιος Κόμμοδος 161-192, Ρωμαίος Αυτοκράτορας. «Ulpia Marciana». livius.org. Ανακτήθηκε στις 27 Απριλίου 2020. Bennett, Julian (1997). Trajan: Optimus Princeps: A Life and Times. London: Routledge. ISBN 978-0-415-16524-2. Jones, Brian W. (1992). The Emperor Domitian. London: Routledge. ISBN 978-0-415-04229-1.
Σαχαλίν Γιούζνο Σαχαλίνσκ (καλαθοσφαίριση)

Η Σαχαλίν Γιούζνο Σαχαλίνσκ (ρωσικά: «Сахалин» Южно-Сахалинск) ήταν ομάδα καλαθοσφαίρισης από το Γιούζνο Σαχαλίνσκ της νήσου Σαχαλίνης στη Ρωσία. Τα χρώματα της ήταν το γαλάζιο και το μπλε. Αποτελούσε μέρος του ευρύτερου σωματείου «Σαχαλίν». Η ομάδα διεξήγε τους εντός έδρας αγώνες της στο ντβόρετς σπόρτα Κρίσταλ.

 Για πρώτη φορά στην ιστορία της καλαθοσφαιρισης της Σαχαλίνης, το 2015, η νήσος εκπροσωπήθηκε από μια επαγγελματική ομάδα. Η πρωτοβουλία για τη δημιουργία μιας ομάδας καλαθοσφαιρισης στη βάση του επαγγελματικού αθλητικού συλλόγου «Σαχαλίν» (профессиональный спортивный клуб «Сахалин»), έγινε από τον επικεφαλής της Περιφέρειας Σαχαλίνης, Ολέγκ Κοζεμιάνκο. Η πρότασή του αυτή υποστηρίχθηκε από τη Ρωσική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης και επέτρεψε στην ομάδα να συμμετάσχει στη Σουπερλίγκα 1, παρακάμπτοντας τα πρωταθλήματα των κατώτερων κατηγοριών. Ο Ολέγκ Κοζεμιάνκο πίστευε ότι η δημιουργία της πρώτης επαγγελματικής ομάδας θα δώσει μια τεράστια ώθηση για την ανάπτυξη της καλαθοσφαιρισης σε ολόκληρη την Περιφέρεια Σαχαλίνης, καθώς ανοίγονταν νέες προοπτικές για τη νεότερη γενιά. Πριν από αυτό, για πάνω από σαράντα χρόνια, η μόνη ομάδα που εκπροσώπησε τη ρωσική Άπω Ανατολή στο πρωτάθλημα και στο Κύπελλο της Ρωσίας ήταν «Σπάρτακ Πριμόριε» από το Βλαδιβοστόκ. Τον Ιούνιο του 2016 η «Σαχαλίν» έχει υποβάλει αίτηση για συμμετοχή στην Γεντίναϊα Λίγκα για την περίοδο 2016/2017. Στις 16 Ιουλίου του 2016, στο Συμβούλιο του Συνδέσμου, η πρόταση της «Σαχαλίν» δεν έγινε αποδεκτή λόγω μη συμμόρφωσης με τους κανόνες του αεροδρομίου του Χάντι-Μανσίσκ, το οποίο μέχρι τις 30 Νοεμβρίου του 2016 δεν λειτουργούσε δύο φορές την εβδομάδα λόγο επισκευών. Σουπερλίγκα 1Πρωταθλήτρια (1): 2015/2016 Επίσημος ιστότοπος
Μαρία Άννα της Αυστρίας (1804-1858)

Η Μαρία Άννα (γερμ. Marie Anne von Habsburg-Lorraine, 8 Ιουνίου 1804 - 28 Δεκεμβρίου 1858) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν κόρη του Αρχιδούκα της Αυστρίας και Βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας.

 Η Μαρία Άννα Φραγκίσκη Θηρεσία Ιωσηφίνα Μεδάρδη ήταν η πέμπτη κόρη του Φραγκίσκου Β΄ της Αυστρίας, Βοημίας & Γερμανίας, και της Μαρίας Θηρεσίας των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρης του Φερδινάνδου Α΄ των Δύο Σικελιών. Γεννήθηκε στο Ανάκτορο Χόφμπουργκ στη Βιέννη. Το 1807 η μητέρα της απεβίωσε στην επόμενη γέννα της μαζί με το νεογέννητο. Λέγεται ότι η Μαρία Άννα είχε διανοητική υστέρηση, όπως και ο πρωτότοκος αδελφός της Φερδινάνδος Α΄ και ότι υπέφερε από σοβαρή παραμόρφωση προσώπου. Αφού έζησε στο Ανάκτορο Σένμπρουν, μετακόμισε το 1835 στο Ανάκτορο Χέτσεντορφ, όπου έζησε την υπόλοιπη ζωή της, ώσπου απεβίωσε 54 ετών. Τάφηκε στην Εκκλησία των Καπουτσίνων στη Βιέννη, ειδικότερα στην Αυτοκρατορική Κρύπτη. Αυτός ήταν ο τόπος ταφής των αδελφών της Μαρίας Λουίζας, Φερδινάνδου Α΄, Μαρίας Καρολίνας, Καρολίνας Λουδοβίκας, Ιωάννη Νεπόμουκ, Αμαλίας Θηρεσίας και Φραγκίσκου Καρόλου, των γονιών της και της προγιαγιάς της, Μαρίας Θηρεσίας. Wurzbach, Constantin, von, ed. (1861). "Habsburg, Maria Theresia (deutsche Kaiserin)" . Biographisches Lexikon des Kaiserthums Oesterreich [Biographical Encyclopedia of the Austrian Empire] (in German). 7. p. 60 – via Wikisource.
Λαγόμορφα

Τα λαγόμορφα είναι τάξη θηλαστικών που είναι γνωστά και ως Διπλόδοντα. Κάποτε θεωρούνταν τρωκτικά, καθώς έμοιαζαν αρκετά με αυτά. Λαγόμορφα είναι οι λαγοί και τα κουνέλια, καθώς και οι σφυριχτές, που ανήκουν όμως σε άλλη οικογένεια.

 Βασικό χαρακτηριστικό αυτών των ζώων είναι τα δύο ζεύγη κοπτήρων που είναι τοποθετημένα το ένα μπροστά στο άλλο στην άνω γνάθο, μεγαλώνουν διαρκώς και είναι εσωτερικά επενδεδυμένα με σμάλτο. Στην τάξη αυτή ανήκουν είδη μήκους 12-75 εκ., με πολύ κοντή ή και καθόλου ουρά και μαλακό τρίχωμα, το οποίο, σε ορισμένες περιπτώσεις, υφίσταται αλλαγή (στην περίπτωση του αλπικού λαγού, για παράδειγμα). Γεννούν πολλά μικρά. Ορισμένα, όπως το άγριο κουνέλι, είναι κοινωνικά, ενώ άλλα, όπως ο λαγός, ζουν μοναχικά. Συναντώνται σε όλο τον κόσμο, εκτός από ορισμένα νησιωτικά συμπλέγματα. 1.Ζωικό βασίλειο (τόμος 1) σσ.114.
Κρίστιαν Βουλφ

Ο Κρίστιαν Βουλφ (Christian Wilhelm Walter Wulff, 19 Ιουνίου 1959) είναι Γερμανός δικηγόρος και πολιτικός, ο οποίος ανέλαβε τα καθήκοντα Προέδρου ύστερα από την παραίτηση του Χορστ Κέλερ στις 31 Μαΐου - η επίσημη ανάληψη των καθηκόντων του έγινε στις 2 Ιουλίου. Παρ' ολ' αυτά, στις 17 Φεβρουαρίου 2012 ανακοίνωσε την παραίτηση του απ' την προεδρία της Γερμανίας, λόγω σκανδάλου με στεγαστικά δάνεια. Διετέλεσε Πρωθυπουργός της Κάτω Σαξονίας μεταξύ 2003 και 2010.

 Ο Κρίστιαν Βίλχελμ Βάλτερ Βουλφ γεννήθηκε στις 19 Ιουνίου 1959 στο Όσναμπρικ της Κάτω Σαξονίας. Ο πατέρας του εγκατέλειψε την οικογένειά του και έτσι μεγάλωσε με την μητέρα του. Σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο του Όσναμπρικ. Αφού έλαβε μέλος στην νεολαία της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης, ο Βουλφ έθεσε την υποψηφιότητά του για πρωθυπουργός της Κάτω Σαξονίας το 1994, ωστόσο ηττήθηκε από τον Γκέρχαρντ Σρέντερ. Ο Βουλφ παρέμεινε μέλος της αντιπολίτευσης στο κοινοβούλιο της Κάτω Σαξονίας μέχρι το 2003, όπου εξελέγη πρωθυπουργός του ομόσπονδου κρατιδίου, τερματίζοντας την κυριαρχία του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος. Στις 30 Ιουνίου 2010, ο Κρίστιαν Βουλφ εξελέγη πρόεδρος της Γερμανίας, κερδίζοντας 625 ψήφους από τους συνολικά 1242 στην Ομοσπονδιακή Συνέλευση. Είναι ο νεαρότερος πρόεδρος της Γερμανίας (51 ετών) και ο πρώτος Ρωμαιοκαθολικός πρόεδρος της Γερμανίας ύστερα από 40 χρόνια (τελευταίος ήταν ο Χάινριχ Λίμπκε). Αλλά, στις 17 Φεβρουαρίου 2012 ανακοίνωσε την παραίτηση του απ' την θέση αυτή, γι' αυτό και θα τον αντικαταστήσει προσωρινά ο Χορστ Ζεεχόφερ.
Λουδοβίκος Φίλιππος του Βελγίου

Ο Λουδοβίκος Φίλιππος, Διάδοχος του Βελγίου (Louis-Philippe, prince héritier de Belgique, 24 Ιουλίου 1833 - 16 Μαΐου 1834) ήταν το μεγαλύτερο παιδί του βασιλιά του Βελγίου και διάδοχος του θρόνου.

 Ο Λουδοβίκος Φίλιππος Λεοπόλδος Βίκτωρ Ερνέστος γεννήθηκε στις 24 Ιουλίου 1833 στο Παλάτι Λαίκεν των Βρυξέλλων και ήταν γιος του Λεοπόλδου Α΄ και της δεύτερης συζύγου του, Λουίζας της Ορλεάνης. Βαπτίστηκε στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Μιχαήλ και της Αγίας Γουδούλης από τον Αρχιεπίσκοπο του Μέχελε-Βρυξελλών, Ένγκελμπερτ Στέρκξ. Ονομάσθηκε Λουδοβίκος Φίλιππος προς τιμήν του μητρικού παππού του, Λουδοβίκου Φίλιππου της Γαλλίας, Λεοπόλδος προς τιμήν του πατέρα του, Λεοπόλδου Α΄, Βίκτωρ προς τιμήν της εξαδέλφης του Βικτωρίας του Ηνωμένου Βασιλείου και Ερνέστος προς τιμήν του θείου του, Ερνέστου Α΄ της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα. Πέθανε 9 μήνες και 22 ημέρες μετά την γέννησή του στις 16 Μαΐου 1834, στο Παλάτι Λαίκεν πριν από τα πρώτα του γενέθλια λόγω μιας φλεγμονής των βλεννογόνων. Θάφτηκε στη Βασιλική Κρύπτη της Εκκλησίας της Παναγίας του Λαίκεν. Σε αντίθεση με τους επόμενους κληρονομικούς διαδόχους του βελγικού θρόνου, ο Λουδοβίκος Φίλιππος δεν έφερε τον τίτλο Δούκα της Βραβάντης, αυτός ο τίτλος δεν δημιουργήθηκε για τον κληρονομικό διάδοχο του θρόνου μέχρι το 1840. 24 Ιουλίου 1833 - 16 Μαΐου 1834: Η Βασιλική Υψηλότητα Λουδοβίκος Φίλιππος, Διάδοχος Πρίγκιπας του Βελγίου
Αραβική μυθολογία

Η αραβική μυθολογία περιλαμβάνει τις αρχαίες πεποιθήσεις των Αράβων, οι οποίες συγχρωτίστηκαν με το Ισλάμ και είτε έδωσαν τη θέση τους είτε μετουσιώθηκαν σε νέους μύθους. Πριν την έλευση και εξάπλωση του Ισλάμ στην Αραβική Χερσόνησο το έτος 622, την Εγίρα του ισλαμικού ημερολογίου, το κέντρο της θρησκείας, η Κάαμπα της Μέκκας, δεν αποτελούσε μονάχα το μοναδικό σύμβολο του Θεού, όπως τώρα, αλλά καλυπτόταν και με σύμβολα που αναπαριστούσαν πληθώρα δαιμόνων, τζίνι και άλλων ημίθεων πλασμάτων, προβάλλοντας έτσι τον πολυθεϊστικό χαρακτήρα της προϊσλαμικής Αραβίας, από τον οποίο ξεπρόβαλαν σε ένα ευρύ πλαίσιο μύθοι και θρύλοι, που επιζούν ως τις μέρες μας. Για παράδειγμα, το κακό μάτι αναφέρεται στο Κοράνι, στη σούρα "Αλ Φαλάκ", ενώ το Χέρι της Φάτιμα χρησιμοποιείται για να το διώξει, αν και απαγορεύεται από το Ισλάμ, όπως και όλα τα φυλαχτά και οι δεισιδαιμονίες.

 Ο Χουμπάλ (αραβ. هبل) θεωρείται ο κυρίαρχος και πιο σημαντικός θεός. Ειδώλιό του βρέθηκε κοντά στην Κάαμπα, πλασμένο από κόκκινο αγάτη, με ανθρώπινη μορφή, αλλά το δεξί χέρι σπασμένο, έχοντας αντικατασταθεί από ένα όμοιο χρυσό. Αλλάτ (اللات) Η θηλυκή σεληνιακή θεότητα των Αράβων. Ήταν μια από τις τρεις κύριες θεές της Μέκκας. Αλ Ουζά (العزى) Η θεά της γονιμότητας. Οι Άραβες επικαλούνταν αυτήν ή τον Χουμπάλ για προστασία και νίκη πριν από κάθε μάχη, κάτι που δείχνει τη μεγάλη τιμή και σημαντικότητα που της απέδιδαν. Μανάτ (منات) Η θεά του πεπρωμένου περιγράφεται ως μια από τις αρχαιότερες στο Βιβλίο των Ειδώλων. Αλλάχ, υπέρτατος θεός της δημιουργίας Μανάφ (مناف) Το άγαλμά του το χάιδευαν οι γυναίκες, αλλά κατά την έμμηνο ρύση τους δεν επιτρεπόταν να το πλησιάσουν. Γουάντ (واد) Θεός της αγάπης και της φιλίας, με ιερά σύμβολα τα φίδια. Αμμ (أم) Σεληνιακός θεός που λατρευόταν στο αρχαίο Καταμπάν. Λατρευόταν και ως προστάτης θεός των καιρικών φαινομένων, καθώς του αποδίδονταν οι κεραυνοί και οι αστραπές. Ταλάμπ (طالب) Θεός της νότιας Αραβίας, κυρίως του Σαβά. Ήταν σεληνιακή θεότητα και το μαντείο του μοίραζε συμβουλές. Αλ Καούμ (القوم) Ο θεός του πολέμου και της νύχτας των Ναβαταίων, προστάτης των καραβανιών. Τζίνι Μαρίντ (مارد) Τα πιο ισχυρά τζίνι, τα πιο περήφανα και αλαζονικά. Έχου την ικανότητα να ικανοποιούν ευχές θνητών, αλλά κάτι τέτοιο προϋποθέτει μάχη, φυλάκιση και ειδικό τελετουργικό. Ιφρίτ (عفريت) Τεράστιο φτερωτό πλάσμα από φωτιά, που ζει κάτω από τη γη κοντά σε ερείπια. Είναι τρωτά μονάχα στη μαγεία, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί είτε για να τα σκοτώσει είτε να τα αιχμαλωτίσει. Νάσνας (نسناس) Ένα πλάσμα που ήταν μισός άνθρωπος: είχε μισό κεφάλι, μισό σώμα, ένα χέρι και ένα πόδι. Προήλθε από την ένωση δαίμονα και ανθρώπου. Γκουλ (غول) Πλάσμα της ερήμου, που μπορεί να αλλάζει μορφές. Παρασύρει τους ταξιδιώτες, όπου τους κατασπαράσσει και τους καταβροχθίζει. Μπάχαμουτ (بهموت) Τεράστιο ψάρι που στηρίζει τη γη, συχνά περιγράφεται με κεφάλι ιπποπόταμου ή ελέφαντα. Το Βιβλίο των Ειδώλων Gods, Demons and Symbols of Ancient Mesopotamia, Jeremy Black and Anthony Green (ISBN 0-292-70794-0) Karen Armstrong (2002) [2000]. Islam: A Short History. ISBN 0-8129-6618-X.
Ιερογλυφικά

Με τον όρο Ιερογλυφικά αναφερόμαστε σ' ένα πρώιμο σύστημα γραφής που συνδυάζει λογογραφικά και αλφαβητικά στοιχεία. Η λέξη προέρχεται από τα αρχαία ελληνικά: (ιερός + γλυφίς) «ιερές γλυφές» (δηλαδή ιερά ανάγλυφα) επειδή χρησιμοποιήθηκαν σε ιερά θρησκευτικά κείμενα. Ιερογλυφική γραφή συναντούμε στην Αίγυπτο, την Μινωική Κρήτη και σε άλλους ανεπτυγμένους λαούς. Τα Αιγυπτιακά Ιερογλυφικά με τη χρήση μιας εικόνας μπορούν να αποδώσουν και μια εσωτερική ιδέα. Τα Κρητικά Ιερογλυφικά προσδίδουν σε κάθε εικόνα και μια φωνητική αξία, αλλά ακόμα δεν έχουν αποκρυπτογραφηθεί.

 Τα Αιγυπτιακά ιερογλυφικά είναι τα αρχαιότερα εικονιστικά σύμβολα που χρησιμοποιούνταν στην αρχαία αιγυπτιακή γραφή. Η γραφή αυτή αποκρυπτογραφήθηκε από τον Ζαν-Φρανσουά Σαμπολιόν το 1822, ο οποίος χρησιμοποίησε την περίφημη Στήλη της Ροζέττας. Σχεδόν όλα τα σύμβολα αντιπροσωπεύουν ένα έμψυχο ή άψυχο αντικείμενο, και στην πιο επεξεργασμένη τους μορφή ήταν μικροσκοπικά έργα τέχνης από μόνα τους, και επομένως ήταν ιδανικά για μνημεία και διακοσμητικούς σκοπούς. Εντούτοις, από νωρίς στην Αιγυπτιακή ιστορία αναπτύχθηκε μια διακριτή διασκευή γραπτής ιερογλυφικής γραφής, γνωστή σήμερα ως ιερατική. Στις πρώιμες φάσεις της δεν ήταν κάτι περισσότερο από απλοποιήσεις των ιερογλυφικών συμβόλων, αλλά κατά τα Μεσαία και Νεώτερα Βασίλεια είχε λάβει διάφορα διακριτά χαρακτηριστικά. Η ιερατική γραφή χρησιμοποιήθηκε για μια πληθώρα από θρησκευτικούς και οικιακούς σκοπούς, με το βασικό υπόστρωμα της να είναι οι πάπυροι και τα όστρακα (κομμάτια από πέτρα ή κεραμικά που χρησιμοποιούνταν για γρήγορες σημειώσεις). Robinson, Andrew (2007). The Story of Writing: Alphabets, Hieroglyphs & Pictographs. London: Thames & Hudson. ISBN 978-0-500-28660-9. OCLC 172818065.
Σημείο Gergonne

Στην γεωμετρία, σε ένα τρίγωνο A B Γ {\displaystyle \mathrm {AB\Gamma } } το σημείο Gergonne είναι το σημείο τομής των ευθυγράμμων τμημάτων I A I , I B I , I Γ I {\displaystyle \mathrm {I_{A}I} ,\mathrm {I_{B}I} ,\mathrm {I_{\Gamma }I} } , όπου I {\displaystyle \mathrm {I} } είναι το έγκεντρο και I A , I B , I Γ {\displaystyle \mathrm {I_{A}} ,\mathrm {I_{B}} ,\mathrm {I_{\Gamma }} } είναι τα σημεία που εφάπτεται ο εγγεγραμμένος κύκλος με τις πλευρές του τριγώνου.Το σημείο παίρνει το όνομά του από τον μαθηματικό Joseph Diez Gergonne.

 Τα ορθογώνια τρίγωνα I Γ I B {\displaystyle \mathrm {I\Gamma I_{B}} } και I Γ I A {\displaystyle \mathrm {I\Gamma I_{A}} } είναι ίσα καθώς η Γ I {\displaystyle \mathrm {\Gamma I} } είναι κοινή και ∠ Γ I I A = ∠ Γ I I B = Γ ^ 2 {\displaystyle \angle \mathrm {\Gamma I~I_{A}} =\angle \mathrm {\Gamma I~I_{B}} ={\tfrac {\hat {\mathrm {\Gamma } }}{2}}} (καθώς Γ I {\displaystyle \mathrm {\Gamma I} } είναι διχοτόμος). Επομένως, Γ I A = Γ I B {\displaystyle \mathrm {\Gamma I_{A}} =\mathrm {\Gamma I_{B}} } . Αντίστοιχα, έχουμε ότι A I B = A I Γ {\displaystyle \mathrm {AI_{B}} =\mathrm {AI_{\Gamma }} } και B I A = B I Γ {\displaystyle \mathrm {BI_{A}} =\mathrm {BI_{\Gamma }} } . Συνεπώς, B I A Γ I A ⋅ Γ I B A I B ⋅ A I Γ B I Γ = 1 {\displaystyle {\frac {\mathrm {BI_{A}} }{\mathrm {\Gamma I_{A}} }}\cdot {\frac {\mathrm {\Gamma I_{B}} }{\mathrm {AI_{B}} }}\cdot {\frac {\mathrm {AI_{\Gamma }} }{\mathrm {BI_{\Gamma }} }}=1} ,και από το αντίστροφο του θεωρήματος του Τσέβα έχουμε ότι τα I A I {\displaystyle \mathrm {I_{A}I} } , I B I {\displaystyle \mathrm {I_{B}I} } , I Γ I {\displaystyle \mathrm {I_{\Gamma }I} } συντρέχουν. Τρίγωνο Gergonne Θεώρημα του Τσέβα Έγκεντρο τριγώνου
Κηρίο (φυσική)

Το κηρίο ή καντέλα (λατ: candela, συντομογραφία: cd) είναι μονάδα μέτρησης της φωτεινής έντασης μιας φωτεινής πηγής. Το κηρίο θεωρείται θεμελιώδης μονάδα του διεθνούς συστήματος μονάδων περισσότερο για ιστορικούς λόγους παρόλο που κατ'ουσίαν είναι παραγόμενη μονάδα. Ο ακριβής της ορισμός θεμελιώθηκε το 1967 στη Γενική διάσκεψη μέτρων και βαρών.

 Το κηρίο είναι η φωτεινή ένταση που προκύπτει στην κάθετη διεύθυνση επιφάνειας μέλανος σώματος, εμβαδού ίσου με το 1/600.000 του τετραγωνικού μέτρου (m2) στη θερμοκρασία πήξης τηγμένου λευκόχρυσου (περίπου στους 1.773 C°) σε κανονική ατμοσφαιρική πίεση. Η πρακτική αναπαράσταση της παραπάνω συνθήκης (με δεδομένη τη δυσκολία προσομοίωσης του μέλανος σώματος), μπορεί να οριστεί και ως η φωτεινή ένταση σε ορισμένη κατεύθυνση φωτεινής πηγής, που εκπέμπει μονοχρωματική ακτινοβολία συχνότητας 540 x 1012 Hz με ενεργειακή ένταση στην κατεύθυνση αυτή, 1/683 βατ ανά στερακτίνιο. Το κηρίο (ή νέο κηρίο), αντικατέστησε το δεκαδικό κηρίο, παλαιότερη μονάδα φωτεινής έντασης. Το δεκαδικό κηρίο αντιστοιχεί σε 1,019 καντέλες. Lux Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τόμος 33, σελίδα 247
Ρεπουμπλικανικό Κόμμα του Βερμόντ

Το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα του Βερμόντ είναι το τμήμα του ομοσπονδιακού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος των Ηνωμένων Πολιτειών στο Βερμόντ. Η Πατρίσια ΜακΝτόναλντ είναι Πρόεδρος της Πολιτειακής Ρεπουμπλικανικής Επιτροπής του Βερμόντ (Vermont Republican State Committee).

 Το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα της πολιτείας του Βερμόντ ελέγχει δύο από τα έξι αιρετά πολιτειακά αξιώματα. Κανένα Αναπληρωτής Κυβερνήτης: Φιλ Σκοτ Αρχηγός της Μειοψηφίας της Γερουσίας: Ουίλλιαμ Τ. Ντόυλ Αρχηγός της Μειοψηφίας της Βουλής: Ντόναλντ Χ. Τέρνερ Vermont Republican Party
Γενικές εκλογές του Αγίου Ευστάθιου (2015)

Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στον Άγιο Ευστάθιο στις 18 Μαρτίου 2015. Το Προοδευτικό Εργατικό Κόμμα κέρδισε 2 έδρες επί συνόλου 5 εδρών στο Νησιωτικό συμβούλιο. Ισάριθμες έδρες κέρδισε και το Δημοκρατικό Κόμμα. Μία έδρα πήρε ο Ενωμένος Συνασπισμός του Λαού.

 Στις εκλογές ανεδείχθησαν τα μέλη του νησιωτικού συμβουλίου. Το νησιωτικό συμβούλιο (ολλανδικά:eilandsraad) είναι ένας τύπος τοπικής κυβέρνησης στους ειδικούς δήμους στις Καραϊβικές Κάτω Χώρες, παρόμοιο με το δημοτικό συμβούλιο στο ευρωπαϊκό τμήμα της Ολλανδίας. Τα νησιωτικά συμβούλια ήταν ήδη σε λειτουργία προτού διαλυθούν οι Ολλανδικές Αντίλλες και μετά το γεγονός εκείνο μετατράπηκαν σε νησιωτικά συμβούλια των Κάτω Χωρών. Οι εκλογές για τα συμβούλια αυτά συμπίπτουν χρονικά με τις τοπικές εκλογές στην Ολλανδία (States-Provincial), καθώς οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι αναμένεται να αποκτήσουν το δικαίωμα εκλογής της Γερουσίας και των αντιπροσώπων των τοπικών συμβουλίων.
Φράνσις Φουκουγιάμα

Ο Φράνσις Γιοσιχίρο Φουκουγιάμα (27 Οκτωβρίου 1952) είναι Αμερικανός, ιαπωνικής καταγωγής, πολιτικός επιστήμονας, πολιτικός οικονομολόγος, μελετητής διεθνών σχέσεων και συγγραφέας. Ο Φουκουγιάμα είναι γνωστός για το βιβλίο του The End of History and the Last Man (1992), το οποίο υποστηρίζει ότι η παγκόσμια εξάπλωση των φιλελεύθερων δημοκρατιών και του καπιταλισμού της ελεύθερης αγοράς και του δυτικού τρόπου ζωής του μπορεί να σηματοδοτήσει το τελικό σημείο της κοινωνικοπολιτισμικής εξέλιξης και του πολιτικού αγώνα της ανθρωπότητας και να γίνει η τελική μορφή ανθρώπινης διακυβέρνησης. Ο Φουκουγιάμα συνδέεται επίσης με την άνοδο του νεοσυντηρητικού κινήματος, από το οποίο έχει αποστασιοποιηθεί.

 Γεννήθηκε στη γειτονιά του Χάιντ Παρκ του Σικάγο. Ο παππούς του διέφυγε από τον Ρωσοϊαπωνικό Πόλεμο το 1905 και άνοιξε ένα κατάστημα στη δυτική ακτή.Ο πατέρας του, Yoshio Fukuyama, Ιαπωνοαμερικανός δεύτερης γενιάς, εκπαιδεύτηκε ως διάκονος στην Κονγκρεγκανιστική Εκκλησία, έλαβε διδακτορικό στην κοινωνιολογία από το Πανεπιστήμιο του Σικάγο και έγινε θεολόγος. Η μητέρα του, Τοσίκο Καβάτα Φουκουγιάμα, γεννήθηκε στο Κιότο της Ιαπωνίας, και ήταν κόρη του Σίρο Καβάτα. Ως βασικός συντελεστής στη διατύπωση του Δόγματος Ρήγκαν, ο Φουκουγιάμα είναι μια σημαντική προσωπικότητα στην άνοδο του νεοσυντηρητισμού. Ο Φουκουγιάμα συνυπέγραψε την επιστολή το 1998 που συνιστούσε στον Πρόεδρο Μπιλ Κλίντον να υποστηρίξει τις ιρακινές εξεγέρσεις στην ανατροπή του τότε Προέδρου του Ιράκ Σαντάμ Χουσεΐν. Ήταν επίσης μεταξύ σαράντα συνυπογράφων της επιστολής του William Kristol στις 20 Σεπτεμβρίου 2001 προς τον Πρόεδρο Τζωρτζ Μπους μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 που πρότεινε στις ΗΠΑ όχι μόνο «να συλλάβουν ή να σκοτώσουν τον Οσάμα μπιν Λάντεν», αλλά και να ξεκινήσουν «μία αποφασιστική προσπάθεια απομάκρυνσης του Σαντάμ Χουσεΐν από την εξουσία στο Ιράκ»
Πρωτοαλβανική γλώσσα

Ως Πρωτοαλβανική γλώσσα θεωρείται από τους γλωσσολόγους η απιστοποίητη γλώσσα από την οποία η αλβανική αναπτύχθηκε αργότερα. Τα αλβανικά έχουν εξελιχθεί πιθανότατα από μία ή παραπάνω Παλαιοβαλκανικές γλώσσες, ενώ θεωρούνταν από τους κλασικούς ιστορικούς του 19ου αιώνα ότι προήλθαν από την ιλλυρική.

 Ο Βλαντιμίρ Ορέλ είναι ένας από τους κύριους σύγχρονους διεθνείς γλωσσολόγους που έχουν ασχοληθεί με το πέρασμα από την Πρωτοϊνδοευρωπαϊκή στη πρωτοαλβανική στη Σύγχρονη αλβανική. Σύμφωνα με τον Ορέλ, η μελέτη του συντακτικού της πρωτοαλβανικής παραμένει σε εμβρυακό στάδιο, οπότε υπάρχουν κάποιοι περιορισμοί για το έργο. Ωστόσο, έχουν υπάρξει εξελίξεις στην κατανόηση της ιστορικής εξέλιξης της φωνητικής και του λεξιλογίου.
Καταδίκη

Καταδίκη είναι η κήρυξη κάποιου ως ενόχου από ποινικό δικαστήριο και η επιβολή σε αυτόν ποινής. Η καταδίκη λοιπόν περιλαμβάνει δύο στοιχεία : α) κήρυξη του κατηγορουμένου ως ενόχου, β) επιβολή ποινής.

 Σύμφωνα με τη γενική αρχή "nullum crimen, nulla poena sine lege et sine processu" (κανένα έγκλημα δεν υπάρχει ούτε ποινή επιβάλλεται χωρίς νόμο και χωρίς δίκη), η οποία ισχύει στο Κράτος Δικαίου, προϋπόθεση για την καταδίκη ενός ατόμου είναι: α) να προβλέπεται από το Νόμο ως έγκλημα η πράξη, την οποία κατηγορείται ότι τέλεσε, β) η κήρυξή του ως ενόχου και η επιβολή ποινής σε αυτόν θα γίνει από το δικαστήριο, το οποίο ο Νόμος προβλέπει ως αρμόδιο να τον δικάσει. Συνεπώς : Δεν μπορεί να καταδικασθεί κάποιος για πράξη που δεν χαρακτηρίζεται στον Νόμο ως έγκλημα. Δεν μπορεί να καταδικασθεί κάποιος παρά μόνο από δικαστήριο. Δεν μπορεί κάποιος να καταδικασθεί από δικαστήριο που δεν είναι το αρμόδιο δικαστήριο που ορίζει ο Νόμος να τον δικάσει για τη συγκεκριμένη πράξη. Δεν μπορεί το δικαστήριο να καταδικάσει κάποιον χωρίς να τηρηθεί η προβλεπόμενη διαδικασία (δίκη). Δεν μπορεί να επιβληθεί ποινή διαφορετική από αυτήν που προβλέπει ο Νόμος για την πράξη αυτή.
Δαυλίς

Η Δαυλίς ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Φωκίδας, ευρισκόμενη πλησίον των συνόρων με την Βοιωτία, επί της οδού από τον Ορχομενό και την Χαιρώνεια προς τους Δελφούς, καθώς και επί των ανατολικών προπόδων του Παρνασσού. Κατέστη, στα τέλη της Αρχαιότητας, έδρα επισκοπής, η οποία στην συνέχεια μετατράπηκε σε τιμητική επισκοπή in partibus της Καθολικής Εκκλησίας. Ορισμένα ερείπια της αρχαίας Δαυλίδας είναι ορατά πλησίον της σύγχρονης πόλης της Δαύλειας. Η Δαυλίς Φωκίδος δεν θα πρέπει να συγχέεται με ομώνυμη πόλη ευρισκόμενη στην Ήπειρο.

 Στην ελληνική μυθολογία, η Δαυλίς ήταν η πόλη του Τηρέα, υιού του Άρη. Το όνομα της πόλης φαίνεται να προήλθε από εκείνο της ναϊάδας Δαυλίδας, κόρης του Κηφισού, βοιωτικού θεού-ποταμού. Η πόλη αναφέρεται από τον Όμηρο. Είναι, επίσης, γνωστή η ιστορία ενός εκ των βασιλέων της, του Πυρηνέα, ο οποίος επιχείρησε να βιάσει τις Μούσες, αναφορικά με τον οποίον ο Οβίδιος αναφέρει πως είχε καταλάβει την Δαυλίδα ως επικεφαλής Θράκων στρατιωτών και πως η διακυβέρνησή του ήταν παράνομη (iniusta regna). Σε κοντινή απόσταση της Δαυλίδας, επί της οδού που οδηγούσε στους Δελφούς, ευρισκόταν η σχιστή οδός, τοποθεσία στην οποία ο Οιδίποδας φόνευσε τον πατέρα του, Λάιο. Η πόλη καταστράφηκε το 480 π.Χ., στην διάρκεια του Β΄ Περσικού Πολέμου. Το 346 π.Χ., καταστράφηκε εκ νέου, στην διάρκεια του Γ΄ Ιερού Πολέμου, από τον Φίλιππο Β΄ της Μακεδονίας. Οι Ρωμαίοι, υπό την ηγεσία του Τίτου Κουίνκτιου Φλαμινίνου, την κατέλαβαν το 198 π.Χ., ενώ ο Τίτος Λίβιος αναφέρει σχετικά πως λόγω της γεωγραφικής της θέσης επί υψώματος, η κατάληψή της δια της βίας ήταν αδύνατη, με αποτέλεσμα οι Ρωμαίοι να καταφύγουν σε στρατήγημα προκειμένου να πετύχουν τον σκοπό τους. Στην Δαυλίδα υπήρχε, σύμφωνα με τον Παυσανία, ναός αφιερωμένος στην Αθηνά. Πλησίον της σχιστής οδού ευρισκόταν η τοποθεσία όπου συγκεντρωνόταν η συνέλευση των εκπροσώπων των πόλεων της Φωκίδας. Η Δαυλίς κατέστη, στα τέλη της Αρχαιότητας, έδρα επισκοπής. Ιδρύθηκε σε αρκετά προχωρημένη ημερομηνία, πιθανώς ως αντικατάσταση της Ελάτειας, σε μια περίοδο κατά την οποία οι Έλληνες υποχωρούσαν προς τα νότια, λόγω της σλαβικής εισβολής. Η συγκεκριμένη επισκοπή αποτελούσε χωρεπισκοπή των Αθηνών. Ο επισκοπικός τίτλος της Δαυλίδας παρέμεινε σε χρήση εντός της Καθολικής Εκκλησίας ως επισκοπή in partibus ή τιμητική επισκοπή από τον 16ο έως και τον 20ό αιώνα. Μεταξύ των τιμητικών επισκόπων, περιλαμβανόταν ο Σκωτσέζος θεολόγος Τζορτζ Χέι. Ο αρχαιολογικός τόπος της Δαυλίδας ευρίσκεται επί λόγου ο οποίος επιβλέπει την σύγχρονη πόλη, σε υψόμετρο περίπου 468 μέτρων. Τα τείχη της πόλης, πολυγωνικής τειχοποιίας, διατηρούνται σε αρκετά καλή κατάσταση. Εντός του αρχαιολογικού τόπου ευρίσκεται εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Θεόδωρο, ανεγερθείσα με λίθους προερχόμενους από την αρχαία πόλη. Dictionary of Greek and Roman Geography, William Smith ed. (1854), s.v. Daulis or Daulia. (En ligne) Pierre Grimal, Dictionnaire de la mythologie grecque et romaine, Paris, PUF, 3e éd., 1963. The Princeton Encyclopedia of Classical Sites, Richard Stillwell, William L. MacDonald, Marian Holland McAllister ed., Princeton, N.J., Princeton University Press, 1976, s.v. Daulis or Daulia, Phokis, Greece. (διαδικτυακή ανάγνωση)
Βένους Βουκουρεστίου

Η Βένους Βουκουρεστίου (ρουμανικά: Venus București) ήταν ρουμανική ποδοσφαιρική ομάδα από το Βουκουρέστι. Πριν τη διάλυση της από τις κομμουνιστικές αρχές, η Βένους ήταν η πιο πετυχημένη ποδοσφαιρική ομάδα της Ρουμανίας, κερδίζοντας 8 πρωταθλήματα Ρουμανίας. Χρώματα της ομάδας ήταν το μαύρο και το άσπρο. Επανασυστήθηκε το 2014 και σήμερα μετέχει στην πέμπτη κατηγορία του ρουμανικού πρωταθλήματος (League V).

 Η ομάδα ιδρύθηκε το 1915 στην παλιά γειτονιά Βένους στο Βουκουρέστι. Η ομάδα αγωνιζόταν στο στάδιο Βένους, το οποίο λειτούργησε το 1931. Είχε χωρητικότητα 15000 θέσεις και ήταν το πρώτο στάδιο της χώρας που είχε προβολείς. Η ομάδα κέρδισε 8 πρωταθλήματα (1920, 1921, 1929, 1932, 1934, 1937, 1939, 1940). Ποτέ δεν κέρδισε το κύπελλο Ρουμανίας έχοντας χάσει στον τελικό του 1940 από τη Ραπίντ Βουκουρεστίου. Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρουμανίας Νικήτρια (8): 1920, 1921, 1929, 1932, 1934, 1937, 1939, 1940Κύπελλο Ρουμανίας Φιναλίστ (1): 1939–40
Ξιφασκία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900 – Ξίφος ασκήσεως διδασκάλων

Το ξίφος ασκήσεως διδασκάλων ήταν ένα από τα επτά αγωνίσματα στο πρόγραμμα της ξιφασκίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1900. Στους αγώνες που διεξήχθησαν από τις 22 μέχρι τις 29 Μαΐου 1900, έλαβαν μέρος συνολικά 60 ξιφομάχοι από οκτώ χώρες.

 Στα προκριματικά του αγωνίσματος ξιφασκίας διδασκάλων, που διεξήχθησαν στις 22 και 23 Μαΐου 1900, συμμετείχαν 60 ξιφομάχοι, 43 εκ των οποίων πέρασαν την επόμενη ημέρα στα προημιτελικά και 16 ξιφομάχοι εξ αυτών πέρασαν στα ημιτελικά στις 26 Μαΐου όπου σχημάτισαν δύο ομίλους εκ των οποίων προκρίθηκαν στον τελικό οι τέσσερις κορυφαίοι ξιφομάχοι από τον καθέ όμιλο, ενώ οι υπόλοιποι πήραν μέρος σε αγώνες για τις θέσεις 9 έως 16. Στον τελικό που διεξήχθη στις 29 Μαΐου 1900 βρέθηκαν αντιμέτωποι οκτώ διδάσκαλοι ξιφομάχοι, οι έξι ήταν Γάλλοι και οι άλλοι δύο Ιταλοί. Ο Γάλλος διδάσκαλος Lucien Mérignac πήρε την πρώτη θέση, στη δεύτερη θέση ακολούθησε ο Γάλλος διδάσκαλος Alphonse Kirchhoffer και στην τρίτη ο επίσης Γάλλος διδάσκαλος Jean-Baptiste Mimiague. International Olympic Committee medal winners database. De Wael, Herman. Herman's Full Olympians: Fencing 1900. Sky Net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2014. Mallon, Bill (1998). The 1900 Olympic Games, Results for All Competitors in All Events, with Commentary. Jefferson, North Carolina: McFarland & Company, Inc., Publishers. ISBN 0-7864-0378-0.
Άνω Σκοτούσσα Λάρισας

Η Άνω Σκοτούσσα είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Λάρισας, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Σκοτούσσης, της Δημοτικής Ενότητας Πολυδάμαντα και υπάγεται στον Δήμο Φαρσάλων.

 Η Άνω Σκοτούσσα Λάρισας βρίσκεται σε υψόμετρο 322 μέτρων και έχει πληθυσμό 0 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Μέχρι το 1927, ονομαζόταν Αρναουτλί. Διοικητικές μεταβολές οικισμών - Άνω Σκοτούσσα Λάρισας (Αρναουτλί Λάρισας) (Ε.Ε.Τ.Α.Α.). Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1993, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1964 (ΠΛ)
Πολιορκία της Καστανίτσας

Η πολιορκία της Καστανίτσας υπήρξε μάχη πριν από την έκρηξη της Επανάστασης του 1821 με σκοπό την εξόντωση του Κωνσταντή Κολοκοτρώνη και του Παναγιώταρου από τους Τούρκους.

 Μετά την αντιμετώπιση των Αλβανών που λυμαίνονταν την Πελοπόννησο ύστερα από τα Ορλωφικά, ο Γαζή-Χασάν Τσεζάερλης έστρωσε σχέδιο να καταστρέψει τον Κωνσταντή Κολοκοτρώνη. Πήγε στην Κωνσταντινούπολη, και μαζί με τον Μαυρογένη επέστρεψαν τον Ιούνιο του 1780 με 14.000 στρατό και καράβια. Βγήκαν στο Γύθειο και διάταξαν τον Αλήμπεη να τραβήξει από την ξηρά για τον πύργο της Καστάνιτσας (Καστάνια μπαρδουνοχώρια Λακωνίας), όπου ήταν ο Κολοκοτρώνης και τα παλικάρια του. Ο Παναγιώταρος ζήτησε την βοήθεια των Μανιατών, αλλά παρενέβη ο Μαυρογέννης και έτσι οι Μανιάτες δεν κινήθηκαν. Οι Τούρκοι πολιόρκησαν τον Πύργο και πυρπολήσαν τα κοντινά χωριά Άγιος Νικόλαος και Σελεγούδι. Έστησαν κανόνια και βομβοβόλα και ο πεζικός στρατός των Τούρκων σταμάτησε μια ώρα έξω από τους Πύργους της Καστάνιτσας. Το τουρκικό στράτευμα έγινε αντιληπτό από τον Παναγιώταρο στην θέση Άβορνα, τοποθεσία κοντα στο Σελεγούδι το οποίο απέχει 5 χλμ. απο την Καστάνιτσα. Ο Αλήμπεης ζήτησε από τον Κολοκοτρώνη και τον Παναγιώταρο να του δώσουν ένα παιδί τους για όμηρο και έτσι να λήσει την πολιορκία. Ο Κολοκοτρώνης και ο Παναγιώταρος αρνήθηκαν, και οι Τούρκοι άρχισαν την πολιορκία. Επί 10 ημέρες τα κανόνια και τα βομβοβόλα, μαζί με 20 χιλιάδες ντουφέκια έριχναν ασταμάτητα. Ωστόσο οι πύργοι βαστούσαν γερά. Οι τοίχοι άνοιξαν από τις ακατάπαυστες βολές, αλλά οι υπερασπιστές τους αμύνονταν γεναία και οι Τούρκοι δεν τολμούσαν να κάνουν έφοδο. Από τους Έλληνες όμως δεν έφτανε καμιά βοήθεια. Στις 10 ημέρες, ο Κολοκοτρώνης και ο Παναγιώταρος υπολόγισαν ότι είχαν πολεμοφόδια για 2 ημέρες ακόμα και τότε πήραν τη μεγάλη απόφαση να κάνουν έξοδο 2 ημέρες μετά, τη νύχτα της 19ης Ιουλίου 1780. Η έξοδος πραγματοποιήθηκε μόλις έδυσε το φεγγάρι. Με τα γυναικόπεδα στη μέση και το γιαταγάνι στο χέρι όρμησαν μέσα στους Τούρκους και σκόρπισαν τον όλεθρο. Ο γέρος πατέρας του Παναγιώταρου έμεινε μέσα στον πύργο να κρατάει τον πόλεμο. Ο Παναγιώταρος έμεινε πιο πίσω για να ασφαλίζει το πέρασμα των πρώτων. Ο πατέρας του και αυτός θανατώθηκαν φρικτά. Του έκοψαν το χέρι και τα δύο του πόδια και τον κρέμασαν στο Γύθειο σε ένα κατάρτι πλοίου. Ο Κωνσταντής Κολοκοτρώνης πληγώθηκε θανάσιμα κατά την ηρωϊκή έξοδο από ένα σπαθί και ετοιμοθάνατος κρύφτηκε στον λόγγο. Αναγκάστηκε από τον πυρετό και τη δίψα να βγει και έπεσε στα χέρια εφτά Μπαρδουνιωτών που τον έσφαξαν. Μετά πέταξαν το κεφάλι του σε μια τρύπα και το σώμα του στον γκρεμό ανάμεσα στα χωριά Άρνα και Κοτσατίνα (Σπαρτιά Λακωνίας). Το σώμα του διατηρήθηκε λόγω των χαμηλών θερμοκρασιών, εντοπίστηκε και ενταφιάστηκε στη Μηλιά της Μάνης, στο συνοικισμό Κυβέλεια, όπου σώζεται ο τάφος του. Η πολιορκία της Καστανίτσας έγινε δημοτικό τραγούδι. Καθημερινή Τιμώντας τους Ελεύθερους Πολιορκημένους της Καστάνιας στον Ταΰγετο mani.org.gr Καστάνιτσα, Κλεφτουριά
Κέβιν Ραντ

Ο Κέβιν Ραντ (Kevin Michael Rudd, 21 Σεπτεμβρίου 1957-) είναι ο ηγέτης του Αυστραλιανού Εργατικού Κόμματος και διετέλεσε πρωθυπουργός της Αυστραλίας από τις 27 Ιουνίου 2013 ως τις 18 Σεπτεμβρίου 2013. Υπηρέτησε ξανά στην ηγεσία του κόμματος και στην πρωθυπουργία από τον Δεκέμβριο του 2007 έως το 2010. Είναι ο πρώτος πρώην πρωθυπουργός που επέστρεψε στην εξουσία από τον Ρόμπερτ Μένζις, το 1949.

 Γεννήθηκε στο 1957 στην Νάμπουρ του Κουίνσλαντ και μεγάλωσε σε μια φάρμα στην πολιτεία αυτή. Ο πατέρας του, μέλος του Εθνικού Κόμματος της Αυστραλίας, πέθανε όταν ο Ραντ ήταν 11 χρονών και η οικογένεια υποχρεώθηκε να εργαστεί σκληρά και τελικά να εγκαταλείψει το αγρόκτημα. Ο Κέβιν έγινε μέλος του Αυστραλιανού Εργατικού Κόμματος σε ηλικία 15 ετών, το 1972. Σπούδασε στο Εθνικό Πανεπιστήμιο στην Καμπέρα και αποφοίτησε με άριστα. Έκανε σπουδές στην κινέζικη γλώσσα και στην Ιστορία της Κίνας. Απέκτησε ο ίδιος ένα κινέζικο όνομα (陸克文, Lù Kèwén;) ενώ ήταν φοιτητής στο πανεπιστήμιο. Το 1981 παντρεύτηκε την Τερέζ Ρέιν και απέκτησαν μαζί τρία παιδιά: ένα κορίτσι και δύο αγόρια. Ο Ραντ εργάστηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών της χώρας του από το 1981 ως το 1988. Στη συνέχεια υπηρέτησε μαζί με τη γυναίκα του σε πρεσβείες του εξωτερικού, όπως στη Σουηδία και στην Κίνα. Στις αρχές της δεκαετίας του ' 90 είχε ήδη επιστρέψει στη χώρα του και από το 2001 ως το 2005 ήταν βουλευτής και σκιώδης υπουργός Εξωτερικών από την Αντιπολίτευση. Στις 4 Δεκεμβρίου του 2006 εξελέγη πρόεδρος του Εργατικού Κόμματος με 49 ψήφους έναντι 39 για τον Κιμ Μπέζλεϊ. Το κόμμα του κέρδισε νίκη στις γενικές εκλογές στις 24 Νοεμβρίου του 2007 και αποκαθήλωσε από την εξουσία τους Συντηρητικούς και Φιλελεύθερους του Τζον Χάουαρντ, οι οποίοι κυβερνούσαν ανελλιπώς από το 1996. Ο Ραντ ορκίστηκε από το Γενικό Κυβερνήτη ο 26ος Πρωθυπουργός της Αυστραλίας, στις 3 Δεκεμβρίουτου 2007. Έχει υποσχεθεί ένα νέο ηγετικό μοντέλο και κατά τη δέσμευσή του, υπέγραψε (την πρώτη ημέρα που ανέλαβε καθήκοντα) το Πρωτόκολλο του Κιότο για τις κλιματικές αλλαγές, ενώ έχει υποσχεθεί και να αποσύρει τους Αυστραλούς στρατιώτες από το Ιράκ. Ο Ραντ στις 13 Φεβρουαρίου του 2008 ζήτησε επίσημα συγγνώμη από τους ιθαγενείς της λεγόμενης "Ληστευμένης Γενεάς" εκ μέρους του αυστραλιανού κοινοβουλίου,πράξη την οποία επιδοκίμασε και ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄ κατά την επίσκεψη του στην Αυστραλία το ίδιο έτος. Στις 24 Ιουνίου 2010 εξελέγη νέα ηγέτης του Εργατικού Κόμματος η Τζούλια Γκίλαρντ, η οποία τον διαδέχθηκε και στην πρωθυπουργία. Από τις 14 Σεπτεμβρίου 2010 ως το Φεβρουάριο του 2012, ο Ραντ υπηρέτησε στη θέση του Υπουργού Εξωτερικών της Αυστραλίας. Έπειτα από τη νίκη του Ραντ στις εκλογές για την ηγεσία του Εργατικού Κόμματος στις 26 Ιουνίου 2013, η Τζούλια Γκίλαρντ παραιτήθηκε από πρωθυπουργός. Ως αποτέλεσμα, ο Ραντ ορκίστηκε για δεύτερη φορά στην πρωθυπουργία στις 27 Ιουνίου. Επίσημη κοινοβουλευτική ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2007-12-01 στο Wayback Machine.
Σάμμα Ζαΐν

Η Σάμμα Ζαΐν (γεννηθείσα το 1959) είναι Ινδή διπλωμάτισσα. Υπηρετεί ως πρέσβειρα της Ινδίας στην Ελλάδα από τον Ιούνιο του 2017. Προηγουμένως, διετέλεσε πρέσβειρα της χώρας της στον Παναμά, την Κόστα Ρίκα και τη Νικαράγουα. Επίσης ήταν πρέσβειρα της Ινδίας στην Ακτή Ελεφαντοστού, τη Λιβερία, τη Σιέρα Λεόνε και τη Γουινέα από το 2008 έως το 2011. Ήταν επίσης αναπληρώτρια διευθύντρια της αποστολής στη Ρώμη, Πολιτική Σύμβουλος στις Ηνωμένες Πολιτείες και μέλος της Μόνιμης Αντιπροσωπείας της Ινδίας στην ΟΥΝΕΣΚΟ στο Παρίσι.

 Η Σάμμα Ζαΐν γεννήθηκε στο Τζαμού της πολιτείας Τζαμού και Κασμίρ. Κέρδισε πτυχίο της στις πολιτικές επιστήμες στο πανεπσιτήμιο του Τζαμού. Αποφοίτησε με διπλό μάστερ στη Φιλοσοφία και Πολιτική από το πανεπιστήμιο Τζαβαχαρλάλ Νεχρού στο Νέο Δελχί. Η Ζαΐν ξεκίνησε να εργάζεται στην Ινδική Υπηρεσία Εξωτερικού το 1983. Πριν διοριστεί πρέσβειρα της Ινδίας στον Παναμά, ήταν επικεφαλής της διοικήσεως αντιτρομοκρατίας, επιβλέποντας όλα τα θέματα που σχετίζονταν με τη διπλωματία της αντιτρομοκρατίας, ενώ ήταν μέλος της Διοικήσεως Έρευνας και Σχεδιασμού στο Υπουργείο Εξωτερικών στο Νέο Δελχί. Η Ζαΐν ήταν επίσης γραμματέας στο Ινδικό Συμβούλιο Παγκόσμιων Υποθέσεων, τη παλαιότερη ινδική δεξαμενή σκέψης (θινκ τανκ) για την εξωτερική πολιτική.Η Ζαΐν ήταν αναπληρώτρια επικεφαλής της αποστολής στην πρεσβεία της Ινδίας στη Ρώμη της Ιταλίας. Ήταν πρώτη γραμματέας της Ινδικής αντιπροσωπείας στην ΟΥΝΕΣΚΟ στο Παρίσι και πολιτικός σύμβουλος στην πρεσβεία της Ινδίας στην Ουάσινγκτον από το 1997 έως το 2001. Ήταν επίσης υπεύθυνη για τις διμερείς πολιτικές και στρατηγικές σχέσεις μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ινδίας.Από το 2003 έως το 2005 ήταν αναπληρώτρια επικεφαλής της αποστολής στην πρεσβεία της Ινδίας στη Μανίλα των Φιλιππινών. Πριν ήταν Διευθύντρια του Οργανισμού Περιφερειακής Συνεργασίας της Νότιας Ασίας με ευθύνη για την προώθηση της ινδικής ατζέντας πολιτικής στη Νότια Ασία, ενώ η Ζαΐν είχε διπλωματικές θέσεις στην Τουρκία και την Αργεντινή. Το 2009 η Ζαΐν μίλησε στο Πανεπιστήμιο της Λιβερίας όπου της απονεμήθηκε τιμητικό πτυχίο. Μίλησε επίσης στους απόφοιτους του Βρετανικού Ινστιτούτου Διαχείρισης και Τεχνολογίας. Έχει ένα γιο, τον Ισάν.
What Hits!?

Το What Hits!? είναι μια best of συλλογή από τους Red Hot Chili Peppers.Κυκλοφόρησε στις 29 Σεπτεμβρίου του 1992. Περιέχει τραγούδια από τα πρώτα 4 άλμπουμ τους (The Red Hot Chili Peppers,Freaky Styley,The Uplift Mofo Party Plan και Mother's Milk) καθώς και τo Under The Bridge από το Blood Sugar Sex Magik και το Show Me Your Soul από το soundtrack της ταινίας Pretty Woman. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε από την EMI/Capitol Records την προηγούμενη εταιρία των Red Hot Chili Peppers αμέσως μετά την πρωτοφανή επιτυχία της μπάντας το 1991 με το Blood Sugar Sex Magik. Οι δύο εταιρίες, η νυν Warner Bros. Records και η πρώην EMI, αποφάσισαν να παραχωρήσουν η μία στην άλλη το δικαίωμα να κυκλοφορήσουν best of συλλογές που θα περιέχουν ένα single από την αντίπαλη εταιρία. Η EMI διάλεξε το Under The Bridge και η Warner Bros. Records το Higher Ground.Το Higher Ground συμπεριλήφθηκε στο Greatest Hits, 2003 ενώ το Under The Bridge σε αυτό.

 CD "Higher Ground" (Stevie Wonder) – 3:21 από το Mother's Milk "Fight Like a Brave" – 3:47 από το The Uplift Mofo Party Plan "Behind the Sun" – 4:45 από το The Uplift Mofo Party Plan "Me & My Friends" – 3:05 από το The Uplift Mofo Party Plan "Backwoods" – 3:06 από το The Uplift Mofo Party Plan "True Men Don't Kill Coyotes" – 3:36 από το The Red Hot Chili Peppers "Fire" (Jimi Hendrix) – 2:01 από το single "Fight Like a Brave", από το The Abbey Road E.P. και από το Mother's Milk "Get Up and Jump" – 2:50 από το The Red Hot Chili Peppers "Knock Me Down" – 3:43 από το Mother's Milk "Under the Bridge" – 4:24 από το Blood Sugar Sex Magik "Show Me Your Soul" – 4:22 από την ταινία Pretty Woman και τα singles Taste The Pain και Knock Me Down. "If You Want Me to Stay" (Sly and the Family Stone) – 4:06 από το Freaky Styley "Hollywood (Africa)" (The Meters) – 4:58 από το Freaky Styley. "Jungle Man" – 4:04 από το Freaky Styley "The Brothers Cup" – 3:24 από το Freaky Styley "Taste the Pain" – 4:34 από το Mother's Milk "Catholic School Girls Rule" – 1:55 από το Freaky Styley "Johnny, Kick a Hole in the Sky" – 5:10 από το Mother's Milk DVD "Behind the Sun" "Under the Bridge" "Show Me Your Soul" "Taste the Pain" "Higher Ground" "Knock Me Down" "Fight Like a Brave" "Jungle Man" "True Men Don't Kill Coyotes" "Catholic School Girls Rule" "Fire" "Stone Cold Bush" (live) "Special Secret Song Inside" (live) "Subway to Venus" (live)
Καπελλίτσα Αρκαδίας

Η Καπελλίτσα είναι οικισμός της κοινότητας Τριποταμιάς της δημοτικής ενότητας Τροπαίων του δήμου Γορτυνίας. Βρίσκεται δυτικά από την Τρίπολη ανάμεσα από τους ποταμούς Ερύμανθου και Λάδωνα. Έχει υψόμετρο 176 μέτρα. Απέχει από την Τρίπολη 108 χλμ στην εθνική οδό Τρίπολης-Ολυμπία-Πύργου.

 Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Μητρόπολη του χωριού είναι ο Ι. Ν. Γεν. Θεοτόκου. Η ονομασία του οικισμού προέρχεται από την λέξη "κάπελλη" που σημαίνει το μεγάλο δάσος, οπότε το "καπελλίτσα" είναι το μικρό δάσος. Οι μόνιμοι κάτοικοι στην απογραφή του 2011 είναι 58.
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ισραήλ

Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ισραήλ (εβραϊκά: ההתאחדות לכדורגל בישראל, αγγλικά: Israel Football Association, IFA) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στο Ισραήλ. Εδρεύει στο Ραμάτ Γκαν και είναι μέλος της UEFA. Διοργανώνει εθνικά ερασιτεχνικά πρωταθλήματα, ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων του Ισραήλ. Τα επαγγελματικά πρωταθλήματα της χώρας διοργανόνωνται από την οργάνωση Ισραηλινοί Σύνδεσμοι Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου (IPFL) υπό την εποπτεία της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Ισραήλ.

 Η «Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Παλαιστίνης υπό Βρετανική Εντολή» (Football Association of Mandatory Palestine) ιδρύθηκε τον Ιούλιο του 1928 και υπέβαλε αίτηση για ένταξη στην Διεθνή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (FIFA). Εντάχθηκε ως προσωρινό μέλος στις 17 Δεκεμβρίου του 1928, έγινε δεκτή στις 17 Μαΐου του 1929 και αναγνωρίστηκε από τη διοίκηση της FIFA στις 6 Ιουλίου του 1929 ως την Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Παλαιστίνης (Palestine Football Association).Το 1954, η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ισραήλ έγινε δεκτή στην Ασιατική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου (AFC). Το 1974, η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ισραήλ αποχώρησε από την AFC λόγω πολιτικών πιέσεων από αραβικές και μουσουλμανικές ομοσπονδίες μέλη που αρνήθηκαν να παίξουν εναντίον του Ισραήλ. Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και του 1980, η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ισραήλ δεν ήταν συνδεδεμένη με κάποια συνομοσπονδία. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι ισραηλινές εθνικές ομάδες έπαιζαν μόνο σε αγώνες της FIFA και περιστασιακά σε προκριματικούς αγώνες των συνομοσπονδιών της Ασίας (OFC), της Ευρώπης (UEFA) και της Νότιας Αμερικής (CONMEBOL). Το 1992, η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ισραήλ έγινε δεκτή από την Ένωση Ευρωπαϊκών Ποδοσφαιρικών Ομοσπονδιών (UEFA) ως συνδεδεμένο μέλος, και 2 χρόνια αργότερα ως πλήρες μέλος. Από το 1992, οι ισραηλινή σύλλογοι έχουν παίξει σε διάφορες διασυλλογικές διοργανώσεις της UEFA και οι ισραηλινές εθνικές ομάδες αγωνίζονται σε πρωταθλήματα της UEFA. Το λογότυπο της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Ισραήλ έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου. Επίσημος ιστότοπος Το Ισραήλ Αρχειοθετήθηκε 2010-04-12 στο Wayback Machine. στον ιστότοπο της FIFA Το Ισραήλ στον ιστότοπο της UEFA
Λιβαδίτσα Πέλλας

Η Λιβαδίτσα είναι οικισμός της Κεντρικής Μακεδονίας και της Περιφερειακής Ενότητας Πέλλας.Στη Λιβαδίτσα κτίσθηκε και λειτουργεί το προσκύνημα Ιερό Ίδρυμα Ελλήνων Ανατολικής Ρωμυλίας - Η Αγία Τριάδα, όπου εγκαταστάθηκε η εικόνα της Αγίας Τριάδος που μεταφέρθηκε το 1990 από το μοναστήρι της Αγίας Τριάδας του Καβακλίου.

 Η Λιβαδίτσα βρίσκεται στα νότια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Θεσσαλονίκης σε υψόμετρο 80 μέτρων ενώ απέχει περίπου 18 χλμ. Α. από τα Γιαννιτσά (έδρα του δήμου) και 43 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την Θεσσαλονίκη. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1918 στο ΦΕΚ 152Α - 09/07/1918 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Πέλλης. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με την Ραχώνα αποτελούν την κοινότητα Ραχώνας η οποία υπάγεται στη δημοτική ενότητα Πέλλας του Δήμου Πέλλας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 46 κάτοικοι.Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι: