IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Όντο Α΄ του Σαμπλίτ

Ο Όντο/Εύδης Α΄, γαλλ.: Eudes Ο I er de Champlitte ο λεγόμενος Καμπανίτης, γαλλ. Champenois (1123 - π. 1187) από τον Οίκο του Μπλουά, ήταν κύριος του Σαμπλίτ, υποκόμης του Ντιζόν, και επίσης διεκδικητής του τίτλου του κόμη της Καμπανίας. Ήταν γιος του Ούγου Α΄ κόμη της Καμπανίας και της Ισαβέλλας των Ιβρέα, κόρης του Στεφάνου Α΄ κόμη της Βουργουνδίας .

 Κατά τη γέννησή του το 1123, ο κόμης της Καμπανίας Ούγος Α΄ δεν αναγνώριζε τη νομιμότητά του και τον έδιωξε με τη μητέρα του. Το 1125 αποφασίζει να γίνει Ναΐτης ιππότης. Στη συνέχεια αποκλήρωσε τον Όντο Α΄ και κληροδότησε την κομητεία της Καμπανίας στον ανιψιό του Τιμπώ/Θεοβάλδο Β΄ που έγινε κόμης της Καμπανίας . Τον Όντο Α΄ ανέλαβε στη συνέχεια η μητρική του οικογένεια και έγινε κύριος του Σαμπλίτ, το οποίο πιθανότατα κληρονόμησε από τη μητέρα του Iσαβέλλα ή από τη γενναιοδωρία του θείου του Ρενώ Γ΄ κόμη της Βουργουνδίας. Περιήλθαν επίσης στην κατοχή του τα Πορ-συρ-Σαόν και Σανβάν (Champvans) . Θα πάρει το παρωνύμιο Όντο ο Καμπανίτης (Eudes le Champenois) σε ανάμνηση του τόπου γέννησής του και των αξιώσεων που είχε στην κομητεία της Καμπανίας. Γύρω στο 1137, ο γάμος του με τη Συμπίλ ντε Λα Φερτέ, έφερε τον τίτλο του υποκόμη του Ντιζόν στον κλάδο των Σαμπλίτ-Πονταγιέ. Το 1143 οι αξιώσεις του φαίνεται ότι μπορούσαν να πραγματοποιηθούν. Ο Λουδοβίκος Ζ΄ της Γαλλίας βρέθηκε σε πόλεμο με τον Tιμπώ/Θεοβάλδο Β΄ κόμη της Καμπανίας. Ο βασιλιάς κατέλαβε την πόλη Βιτρύ και έδωσε στον Όντο Α΄ την κατοχή αυτής της πόλης, πιθανώς με στόχο να του παραχωρήσει στη συνέχεια ολόκληρη την κομητεία της Καμπανίας. Ωστόσο η ειρήνη μεταξύ του βασιλιά και του κόμη αποκαταστάθηκε, και ο Όντο Α΄ αναγκάστηκε να παραδώσει την πόλη . Το 1148, με το τέλος τού θείου του Ρενώ Γ΄, η κομητεία της Βουργουνδίας επέστρεψε στη Βεατρίκη Α΄ της Βουργουνδίας, που οκτώ χρόνια αργότερα παντρεύτηκε τον αυτοκράτορα Φρειδερίκο Α΄ της Γερμανίας. Ο Όντο Α΄ έγινε έτσι εξάδελφος με γάμο του Γερμανού αυτοκράτορα, ο οποίος του παραχώρησε την επικαρπία τριών φέουδων από το κτήμα του Ρενώ Γ΄: Κενζέ (Quingey), Λ'Ιλ-συρ-λε-Ντου (Isle-sur-le-Doubs) και Λα Λουά (Loye) . Το 1171 συνόδευσε τον Ούγο Γ΄ δούκα της Βουργουνδίας και τον Στέφανο Α΄ κόμη του Σανσέρ σε προσκύνημα στους Αγίους Τόπους . Γύρω στο 1137 νυμφεύτηκε τη Σύβιλλα του Λα Φερτέ, κόρη του Ούγου του Μπωμόν και της Mατθίλδης του Λα Φερτέ (και ανιψιάς του Ζοσμπέρ Β΄ του Λα Φερτέ, υποκόμη του Ντιζόν, και πιθανώς εγγονή του Ζοσπέρ Α΄ σενεσάλη του Ούγου Α΄ κόμη της Καμπανίας), από τον οποίο έχει έξι γνωστά παιδιά : Όντο/Εύδης Β΄, κύριος του Σαμπλίτ. Γουλιέλμος, κύριος του Σαμπλίτ, 1ος πρίγκιπας της Αχαΐας. Πονς γενν. π. 1151. Λουί/Λουδοβίκος απεβ. π. 1202. Ουγκ/Ούγος απεβ. π. 1196. Bεατρίκη απεβ. 1217/1219), παντρεύτηκε πρώτα π. 1170 τον Σίμωνα Δ΄ του Κλερμόν και μετά π.1196 τον Ζοφρουά/Γοδεφρείδο του Βωντεμόν, κύριο του Ντεγύ (Deuilly). Marie Henry d'Arbois de Jubainville, History of the Dukes and Counts of Champagne, 1865. Ernest Petit, Ιστορία των Δούκων της Βουργουνδίας της Καπετιανής φυλής, 1888. Οίκος του Σαμπλίτ-Πονταγιέ Οίκος του Σαμπλίτ
Πρώτος προγόμφιος άνω γνάθου

Ο μόνιμος πρώτος προγόμφιος άνω γνάθου είναι οπίσθιο δόντι και ανήκει στην ομάδα των προγομφίων. Είναι το τέταρτο δόντι του οδοντικού φραγμού εκατέρωθεν της μέσης γραμμής του προσώπου, τοποθετημένο ανάμεσα στον κυνόδοντα προς την εγγύς όμορη επιφάνειά του και στον δεύτερο προγόμφιο προς την άπω όμορη επιφάνειά του. Ο προγόμφιος βοηθά στην άλεση της τροφής. Ανατέλλει κατά το δέκατο έτος. Ο νεογιλός φραγμός δεν έχει προγόμφιους.

 Ο πρώτος προγόμφιος άνω γνάθου παρειακά μοιάζει με τον κυνόδοντα αν και είναι πιο κοντό δόντι. Παρειακά έχει κωδωνοειδές σχήμα ενώ η μασητική του επιφάνεια τραπεζοειδές. Το παρειακό έπαρμά του ξεκινά από μασητικά και φτάνει μέχρι τον αυχένα. Στον αυχένα παρουσιάζει δύο με τρεις επάλληλες γραμμώσεις. Η υπερώια επιφάνεια είναι μικρότερη και μοιάζει με σφαίρα λόγω της κυρτότητας που παρουσιάζει. Είναι πολύριζο δόντι καθώς έχει δύο ρίζες όπου το ακρορρίζιό τους συχνά εμφανίζει κλίση προς τα άπω. Οι επιφάνειες του δοντιού διακρίνονται σε: προστομιακή ή παρειακή (προς το μάγουλο), γλωσσική ή υπερώια, μασητική, εγγύς όμορη (η επιφάνεια επαφής προς το όμορο δόντι σε σχέση με τη μέση γραμμή του προσώπου), άπω όμορη (η απέναντι της εγγύς). Είναι ο μόνος απ' όλους τους προγόμφιους που το εγγύς παρειακό χείλος του έχει μεγαλύτερο μήκος από το άπω και αυτό γιατί η κορυφή του παρειακού φύματος βρίσκεται περισσότερο προς τα άπω. Έχει σχεδόν πάντα αύλακα στην εγγύς όμορη ακρολοφία του. Ο πρώτος προγόμφιος έχει δύο ρίζες ενώ ο δεύτερος μία. Το γλωσσικό φύμα του είναι πιο κοντό έναντι του παρειακού. Το παρειακό φύμα του είναι πιο οξύαιχμο και ο μέσος λοβός της παρειακής επιφάνειας πιο έντονος. Στον δεύτερο προγόμφιο και τα δύο φύματα έχουν το ίδιο ύψος και σπάνια υπάρχει αύλακα στην εγγύς όμορη ακρολοφία του. Ο πρώτος προγόμφιος άνω γνάθου είναι μεγαλύτερο δόντι και έχει δύο ρίζες ενώ ο κάτω μία. Το γλωσσικό φύμα του προγόμφιου της κάτω γνάθου είναι υποτυπώδες σε αντίθεση με του άνω. Πρώτος προγόμφιος κάτω γνάθου Προγόμφιοι Άνω γνάθος
Ξαφνικά μπαμπάς

Ξαφνικά μπαμπάς (Ισπανικά: Soltero con hijas, Μετάφραση: Ελεύθερος με κόρες) είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 2019.Πρωταγωνιστούν Βανέσα Γκουσμάν, Γκαμπριέλ Σότο, Πάμπλο Μοντέρο και Ιρίνα Μπάεβα.

 Ο Νίκολας είναι ένας ανύπανδρος και ανέμελος άντρας του οποίου η ζωή αλλάζει όταν πρέπει να φροντίσει τις τρεις ορφανές ανιψιές του. Λαμβάνει βοήθεια από τη γειτονισσά του Βικτόρια, την οποία απροσδόκητα, ερωτεύεται. Το μεγαλύτερο εμπόδιο του θα είναι ο πατέρας της Βικτόρια, ο οποίος θα προσπαθήσει να διαλύσει τη σχέση τους. Βανέσα Γκουσμάν ως Βικτόρια Ρόμπλες Ναβάρρο Γκαμπριέλ Σότο ως Νίκολας "Νίκο" Κοντρέρας Αλαρκόν Πάμπλο Μοντέρο ως Ροδρίγο Μοντέρο Ιρίνα Μπάεβα ως Μάσα Σιμόνοβα Μαϊρίν Βιγιανουέβα ως Γκαμπριέλα Γκαρσία Πέρες ντε ντελ Πάσο Κάρλος Μάτα ως Καπιτάν Εφραϊν Ρόμπλες "Ελ Κορονέλ" Λάουρα Φλόρες ως Αλόντρα Ρουβαλκάβα Σεμπαστιάν Πόσα ως Χουάν Ντιέγο "Χουάντι" Μπάρριος Ασούλ Γκουάιτα ως Καμίλα Πας Κοντρέρας Λάουρα Βινιάτι ως Ιλεάνα Μπάρριος Σάντσεζ Ρενέ Εστρίκλερ ως Χουβεντίνο "Χούβε" ντελ Πάσο Μαουρίσιο Άσπε ως Μαουρίσιο Μιχάρες Μαρία Σορτέ ως Ούρσουλα Πέρες Άνα Τένα ως Αλέξα Πας Κοντρέρας Σαρλότ Κάρτερ ως Σοφία Πας Κοντρέρας Τζέισον Ρόμο ως Ούγκο Μοντέρο Σαντιάγο Σεντένο ως Πάδρε Ντομίνγκο Γκαρσία Πέρες Χουάν Βιδάλ ως Ρομπερτίνο Ροδρίγκες Ροδρίγκες "Ελ Καλαμάλ" Μπάρμπαρα Ίσλας ως Κοράλ Πάλμα ντελ Μαρ Λάλο Παλάσιος ως Μανουέλ "Μανίτο" Γκομίς Μάριο Ντίσκουα ως Φαμπιρού Πάολα Άρτς ως Πολέτ Λαουρεάνο Μπρισουέλα ως Τάτο Μόισες Σούρμαν ως Χάιβα Έρικ Κρούμ ως Καμαρόν Μαρσέλο Μπασέρλο ως Αδριάν Μόνικα Πλεν ως Νατάλια Γιοάνα Μαρέλ ως Μπάρμπαρα Μαουρίσιο Αρριάγα ως Σαμουέλ ντελ Πάσο Γκαρσία Έϊβουτ Ρίχτεν ως Νικολάι Ρούι Γκαϊτάν ως Γουστάβο ντελ Πάσο Γκαρσία Πάτι Ντίας ως Λεόνα Λεντέχα Νατάσα Κουμπρία ως ΠαουλίναΓκεστ εμφανίσεις Κάρλα Γκόμες ως Κριστίνα Κοντρέρας Αλαρκόν ντε Πας Βίκτορ Γκονσάλες ως Αντόνιο Πας. Η Τηλενουβέλα βραβεύτηκε με τα εξής βραβεία: 3 Βραβεία TV Adicto Golden (Παραγωγή, Τηλενουβέλα της Televisa, Τραγούδι). Ξαφνικά μπαμπάς στην IMDb
Χοσέ Ρον

Ο Χοσέ Ρον (Edgar José Ron Vázquez, 8 Αυγούστου 1981 -) είναι Μεξικανός ηθοποιός. Σε ηλικία 18 ετών άφησε την γενέτειρά του για να σπουδάσει ηθοποιία στο "Centro de Actuación de Televisa". Η καριέρα του ξεκίνησε το 2004 στην τηλενουβέλα Mujer de madera, ενώ το 2006 έπαιξε τον πρώτο του πρωταγωνιστικό ρόλο στην τηλενουβέλα Código postal.

 Mujer de madera - 2004, ως Αδριάν Bajo el mismo techo - 2005, ως Εουχένιο Rebelde - 2006, ως Έντσο Código postal - 2006/07, ως Πατρίσιο Γκονσάλες Muchachitas como tú - 2007, ως Χόρχε Juro que te amo - 2008/09, ως Χοσέ Μαρία Αλδάμα Tiempo final - 2009, ως Μαρτίν Αρισμέντι (Επεισόδιο:"El funeral") Los exitosos Pérez - 2010, ως Τομάς Αράνα Locas de amor - 2010, ως Μάρκος Cuando me enamoro - 2010/11, ως Ματίας Μοντερούμπιο La que no podía amar - 2011/12, ως Γουστάβο Ντουράν La mujer del Vendaval - 2012/13, ως Αλεσάντρο Καστέλο Μπεροκάλ Perfume de Gardenia - 2013, ως Μιγκέλ Άνχελ (θεατρική παράσταση) Godspell - 2014, ως Χεσούς (θεατρική παράσταση) Muchacha italiana viene a casarse - 2014/15, ως Πέδρο Άνχελες A la mala - 2015, ως Χερόνιμο (ταινία) Simplemente María - 2015/16, ως Αλεχάντρο Ριβαπαλάσιο Λάντα Enamorándome de Ramón - 2017, ως Ραμόν Λόπεζ Por amar sin ley - 2018, ως Ραμόν (γκεστ εμφάνιση) Mi lista de exes - 2018, ως Χουάν Μιγκέλ (Επεισόδιο:"El Chef") Ringo - 2019, ως Χουάν Χοσέ Ραμίρες Ρόχας "Ρίνγκο" Χοσέ Ρον στην IMDb Biografía de José Ron Αρχειοθετήθηκε 2011-04-08 στο Wayback Machine. (en esmas.com)
10 λεπτά κήρυγμα

(10) Δέκα Λεπτά Κήρυγμα είναι ο τίτλος μιας ελληνικής κωμικής τηλεοπτικής σειράς που προβλήθηκε από τους τηλεοπτικούς δείκτες του Mega Channel τις τηλεοπτικές σεζόν 2000-2003. Το σενάριο υπέγραψε η Ντίνα Παντελέων, ενώ τη σκηνοθεσία ο Κώστας Λυχναράς και η Σίσσυ Σμυριλίου. Τη παραγωγή της σειράς ανέλαβε η TV Έψιλον. Η σειρά σημείωνε μεγάλη επιτυχία κάθε εβδομάδα στα τηλεβαρόμετρα με αποτέλεσμα να διαρκέσει τρεισήμισι σεζόν, και έκτοτε προβάλλεται πολύ συχνά σε επανάληψη. Κύριο θέμα της σειράς είναι η ζωή ενός εφήβου μαθητή, του Λεωνίδα Αλιβιζάτου, καθώς και οι σχέσεις του με τους γονείς, τη γιαγιά του και τους φίλους του. Τον ρόλο του Λεωνίδα ερμήνευσε ο Δημήτρης Κουρούμπαλης, κάνοντας το τηλεοπτικό του ντεμπούτο μέσω της σειράς. Τους υπόλοιπους πρωταγωνιστικούς χαρακτήρες της σειράς υποδύονται η Αριέττα Μουτούση, ο Σάκης Μπουλάς, η Κάρμεν Ρουγγέρη, η Ασπασία Τζιτζικάκη, η Γαλήνη Τσεβά, ο Χάρης Βορκάς και η Χριστίνα Σέιχ. Στη σειρά υπήρξαν και αρκετές guest εμφανίσεις γνωστών ηθοποιών, μεταξύ των οποίων ήταν ο Γιάννης Ζουγανέλης, η Ελένη Καστάνη, η Άβα Γαλανοπούλου, ο Ντίνος Αυγουστίδης, ενώ στο 16ο επεισόδιο έλαβαν μέρος τα μέλη του διάσημου Φινλανδικού συγκροτήματος, Bomfunk MC. Στις επαναλήψεις της σειράς δεν περιλαμβάνονται τα επεισόδια 22-24, τα οποία έθιγαν τη πορνεία και τις ναρκωτικές ουσίες. Το ΕΣΡ επέβαλε πρόστιμο στον σταθμό κατά τη πρώτη προβολή τους τη σεζόν 2000-01.

 Η σειρά διαδραματίζεται γύρω από τη ζωή του εφήβου Λεωνίδα, ο οποίος είναι μαθητής Λυκείου και ένα ατίθασο μοναχοπαίδι χωρισμένων γονιών. Συγκεκριμένα ζει μαζί με τη μητέρα του, Μαίρη, και τη γιαγιά του, Κικίτσα, η οποία του έχει τεράστια αδυναμία και παρεμβαίνει ιδιαίτερα στη ζωή του. Η μητέρα του έχει δικηγορικό γραφείο μαζί με τη καλύτερη της φίλη και συνεργάτιδα, Ζέτα, η οποία μάλιστα συχνά τη βοηθάει με θέματα του Λεωνίδα. Ο πατέρας του, Νάσος, από την άλλη είναι ιδιοκτήτης μιας αντιπροσωπείας αυτοκινήτων και διατηρεί σχέση με τη συνεργάτη του, Βιβή, με την οποία και συγκατοικεί. Ο Λεωνίδας μαζί με τον κολλητό του, τον Τέλη, και τη κοπέλα του, Μαριλένα, περνούν μαζί όλη τη διάρκεια της ημέρας προσπαθώντας να κάνουν όσα περισσότερα πράγματα που οι μεγάλοι τους απαγορεύουν. Προβαλλόταν κάθε Πέμπτη στις 21:00 (επεισόδια 1-14) και κάθε Παρασκευή στις 21:00 (επεισόδια 15-34). Στις 23/11/2000 δεν προβλήθηκε επεισόδιο λόγω μετάδοσης ποδοσφαιρικού αγώνα. Προβαλλόταν κάθε Παρασκευή στις 21:00. Προβαλλόταν κάθε Παρασκευή στις 21:00 (επεισόδια 68-85, 91-97) και κάθε Πέμπτη στις 21:00 (επεισόδια 86-90). Προβαλλόταν κάθε Παρασκευή στις 21:00 (επεισόδια 98-102) και κάθε Πέμπτη στις 21:00 (επεισόδια 103-111). Σκηνοθεσία: Κώστας Λυχναράς, Σίσσυ Σμυριλίου Σενάριο: Ντίνα Παντελέων Σκηνογραφία: Ευγενία Μινακούλη Styling: Μανώλης Γαλετάκης Ήχος: Γιώργος Ορφανός Μοντάζ: Κώστας Μοσχοβίτης Διεύθυνση φωτογραφίας: Πέτρος Φράγκος Διεύθυνση παραγωγής: Θοδωρής Κοντός Εκτέλεση παραγωγής: TV Έψιλον Μουσική τίτλων: Καβουροδεινόσαυροι 10 λεπτά κήρυγμα στην IMDb
Ρομπερτίνο Λορέτι

Ο Ρομπερτίνο Λορέτι (Robertino Loreti, γενν. 22 Οκτωβρίου 1947), γνωστός και απλώς ως Ρομπερτίνο, είναι Ιταλός τραγουδιστής, γνωστός περισσότερο για τις ερμηνείες του ως παιδί και έφηβος.

 Ο Ρομπερτίνο γεννήθηκε στη Ρώμη, σε μία μεγάλη οικογένεια, αφού είχε οκτώ αδέλφια. Η οικογένειά του ήταν φτωχή και σε ηλικία δέκα ετών, όταν ο πατέρας του αρρώστησε, ο Ρομπερτίνο άρχισε να τη βοηθά μεταφέροντας προϊόντα αρτοποιίας σε εστιατόρια. Του άρεσε να τραγουδά παραδοσιακά τραγούδια στον δρόμο, οπότε οι άνθρωποι τον πρόσεξαν για τη φωνή του. Μετά από μία πρόσκληση να τραγουδήσει σε έναν γάμο σε κάποιο εστιατόριο, ο Ρομπερτίνο έγινε περιζήτητος, με άλλα εστιατόρια να ανταγωνίζονται για τις εκτελέσεις του. Μια φορά που τραγουδούσε στο Cafe Grand Italia, τον άκουσαν ο Ναπολιτάνος ηθοποιός Τοτό και ο Δανός τηλεοπτικός παραγωγός Volmer Sørensen. Ο Sørensen βρισκόταν σε διακοπές στη Ρώμη με τη σύζυγό του, τραγουδίστρια Γκρέτε Σενκ (Grethe Sønck), η οποία πρόσεξε τη φωνή του Ρομπερτίνο. Ο Sørensen πήγε στους γονείς του και τους έπεισε να υπογράψει ο πατέρας του ένα συμβόλαιο, που έγραφε πως ο Ρομπερτίνο θα τραγουδούσε μέχρι την ηλικία των 17 ετών με παραγωγό του τον Sørensen. Αυτή η εξέλιξη οδήγησε σε εμφανίσεις του αγοριού σε τηλεοπτικές εκπομπές στη Δανία, καθώς και σε περιοδείες στη Σκανδιναβία και στην υπόλοιπη Ευρώπη, που διαρκούσαν μήνες, κατά τους οποίους ο Ρομπερτίνο τραγουδούσε μέχρι και σε τρεις συναυλίες σε μία ημέρα. Ηχογράφησε αρχικώς ένα άλμπουμ στην Κοπεγχάγη και αργότερα πολλά ακόμα, ενώ εμφανίσθηκε και σε κινηματογραφικές ταινίες. Τελικώς η φωνή του μεταβλήθηκε σε φωνή βαρυτενόρου. Ο Λορέτι συνεχίζει να ταξιδεύει στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ τραγουδώντας σε συναυλίες. Γνώρισε ιδιαίτερη επιτυχία στη Ρωσία και στις άλλες χώρες της πρώην ΕΣΣΔ μετά τη διάλυση της τελευταίας, όπου έγινε φίλος με τους ομοτέχνους του Μουσλίμ Μαγκομάγεφ, Ταμάρα Σινιάφσκαγια και Ιωσήφ Κομπζόν. Η αστροναύτης Βαλεντίνα Τερεσκόβα ζήτησε να της παίξουν δίσκους του όταν η ίδια βρισκόταν στο διάστημα, ενώ ο Ρώσος ποιητής Γεβγκένι Γεφτουσένκο έγραψε ένα ποίημα με τίτλο «Ρομπερτίνο Λορέτι». Ο Ρομπερτίνο τραγουδά το «Torna a Surriento» (Youtube) Αναμνηστικά
Ποταμός Νυανγκά

Ο Νυανγκά (γαλλικά: Nyanga) είναι ποταμός με μήκος περί τα 600 χιλιόμετρα, που διαρρέει τη νότια Γκαμπόν και τη βορειοδυτική Δημοκρατία του Κονγκό, στην Αφρική. Είναι ο δεύτερος σημαντικότερος ποταμός της Γκαμπόν μετά τον Ογκοουέ. Ο Νυανγκά είναι γνωστός για τα πολυάριθμα σημεία ορμητικού ρεύματος, που διακόπτουν τον κατά τα άλλα αργό ρου του.

 Ο Νυανγκά πηγάζει σε υψόμετρο περίπου 900 μέτρα στο Μπιρουγκού-Μπεργκέν, στα σύνορα μεταξύ της Γκαμπόν και της Δημοκρατίας του Κονγκό, κοντά στο όριο των επαρχιών Νγκουνιέ και Ογκοουέ-Λολό της Γκαμπόν. Αρχικώς ρέει προς τα νότια κατά μήκος των συνόρων των δύο χωρών, αλλά χωρίς να τα ορίζει, και κατόπιν προς τα νοτιοδυτικά, διαρρέοντας την επαρχία Νιάρι του Κονγκό και μετά την ομώνυμη Επαρχία Νυανγκά της Γκαμπόν. Ο ρους του στρέφεται απότομα προς τα βορειοδυτικά και μετά από περίπου 100 χιλιόμετρα περνά από την πρωτεύουσα της επαρχίας, την Τσιμπανγκά, τη μεγαλύτερη πόλη που είναι κτισμένη στις όχθες του. Τέλος στρέφεται και πάλι προς τα νοτιοδυτικά, εκεί όπου δέχεται τα νερά του σημαντικότερου παραποτάμου του, του Μουκαλαμπά, και εκβάλλει στον Ατλαντικό Ωκεανό, 70 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της κωμόπολης Μαγιουμπά, σε γεωγραφικές συντεταγμένες 2°58′45″ Ν πλάτος και 10°16′15″ Α μήκος. Η λεκάνη απορροής του ποταμού Νυανγκά έχει έκταση 22.500 τ.χλμ.. Η μέση παροχή του ποταμού στην Τσιμπανγκά φθάνει τα 280 έως 330 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο, με μέγιστο τον Μάρτιο (530 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο) και ελάχιστο τον Σεπτέμβριο (88,4 κυβικά μέτρα/δευτ.). National Geographic Society - Sean Fraser κ.ά.: African Adventure Atlas, 2003, σσ. 24, 72 Lerique Jacques: «Hydrographie-Hydrologie» στο έργο Geographie et Cartographie du Gabon, Atlas Illustré, The Ministère de l'Education Nationale de la Republique Gabonaise, εκδ. Edicef, Παρίσι 1983, σσ. 14-15
322 Φαιώ

Η Φαιώ (Phaeo) είναι ένας αρκετά μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,01. Ανακαλύφθηκε το 1891 από τον Γάλλο αστρονόμο Αλφόνς Μπορελλύ, που παρατηρούσε από τη Μασσαλία, και πήρε το όνομα μιας από τις Υάδες στην ελληνική μυθολογία.

 Η μέση διάμετρος της Φαιούς υπολογίσθηκε σε 70,8 χιλιόμετρα, ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 372 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός της τύπος είναι M (μεταλλικός) και το άλβεδό της είναι 0,088 (από δεδομένα του IRAS). Η Φαιώ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 17 ώρες και 35 λεπτά, μία αρκετά αργή περιστροφή για αστεροειδή. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 105 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ηπείρου

Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ηπείρου (Ε.Π.Σ.ΗΠ.) είναι αρμόδια για το ποδόσφαιρο στο νομό Ιωαννίνων. Εδρεύει στην πόλη των Ιωαννίνων και είναι μέλος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (Ε.Π.Ο.). Είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του τοπικού πρωταθλήματος, του κυπέλλου και του σούπερ καπ όπως και των πρωταθλημάτων νέων, παίδων, προπαίδων, τζούνιορς, προτζούνιορς και μπαμπίνι. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των μικτών ομάδων νέων και παίδων, οι οποίες εκπροσωπούν το νομό σε εθνικό επίπεδο.

 Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ηπείρου ιδρύθηκε το 1952 και στα όρια της δικαιοδοσίας της περιλαμβάνονταν το γεωγραφικό διαμέρισμα της Ηπείρου και η νήσος Λευκάδα. Επίσης έχουν συμμετάσχει ή συμμετέχουν ομάδες από τον νομό Αιτωλοακαρνανίας (περιοχή Βόνιτσας) και από τον νομό Γρεβενών.Το 1977, έπειτα από απόφαση της Ε.Π.Ο. δημιουργήθηκε το πρωτάθλημα της Α εθνικής ερασιτεχνικής. Η Ε.Π.Σ. Ηπείρου ήταν υπεύθυνη για τη διοργάνωση του τοπικού πρωταθλήματος, το οποίο χωριζόταν σε δύο ομίλους. Τα σωματεία του νομού Ιωαννίνων μετείχαν στο Βόρειο Όμιλο, ενώ τα αντίστοιχα σωματεία από τους νομούς Πρέβεζας, Λευκάδας και Άρτας, μετείχαν στο Νότιο Όμιλο.Υπήρξαν προσπάθειες να ανέβουν περισσότερα σωματεία στην παραπάνω κατηγορία,κάτι που δεν έγινε. Αποτέλεσμα αυτού, το 1981, τα σωματεία των νομών Άρτας, Πρέβεζας και Λευκάδας, αποσχίστηκαν από την Ε.Π.Σ. Ηπείρου, ιδρύοντας τις αντίστοιχες Ε.Π.Σ. Άρτας και Ε.Π.Σ. Πρέβεζας-Λευκάδας. Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Ηπείρου είναι η εξής: Α΄ Κατηγορία (2 Όμιλοι) Β΄ Κατηγορία (2 Όμιλοι) Γ΄ Κατηγορία Πηγή: Ε.Π.Σ.ΗΠ. Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Ηπείρου. *1986-87:έπαιξε στον Τελικό Ελλάδας στο Καραϊσκάκη με τον ΑΙΑΝΤΑ ΓΑΣΤΟΥΝΗΣ έχασε με 2-0Ο ΠΑΣ Αβέρωφ στις σεζόν 2001-02 και 2003-04 είναι ο πρώην Αετός Πετσαλίου που άλλαξε όνομα. Το 1974 σαν Φοίνικας Λευκάδας (Τηλυκράτης Λευκάδας) Το 2002 και 2004 σαν ΠΑΣ Αβέρωφ (Αετός Πετσαλίου) Στο θεσμό του σούπερ καπ συμμετέχουν η εκάστοτε πρωταθλήτρια και κυπελλούχος της Ε.Π.Σ. Ηπείρου. Οι συμμετοχές των ομάδων της ΕΠΣ Ηπείρου στις 4 εθνικές κατηγορίες,ασχέτως των ονομασιών που είχαν κατά καιρούς. *Αφορούν το διάστημα μέχρι το 1980-81 που συμμετείχαν στην ΕΠΣΗΠ.Την σεζόν 1981-82 είχαν συμμετοχή η Αναγέννηση Άρτας,ο ΠΑΣ Πρέβεζα,ο Αμβρακικός Βόνιτσας και η Προοδευτική Γραμενίτσας που ανέβηκε από το πρωτάθλημα της ΕΠΣ Ηπείρου.Αυτές οι συμμετοχές δεν λαμβάνονται υπόψιν στον παραπάνω πίνακα. Δεν προσμετράται κάποια συμμετοχή του ΑΟ Κέρκυρα παρότι ανέβηκε στην Β εθνική μέσω της ΕΠΣΗΠ. Ο ΠΑΣ Αβέρωφ 2001 είναι ο πρώην Αετός Πετσαλίου. Επίσημος ιστότοπος
Λουίζ ντε Γκεενέκ

Η Λουίζα Αντωνία Λαν του Μοντέμπελο (Louise Antoinette Lannes of Montebello, γεννημένη ως Λουίζα Αντωνία Σχολαστίκ του Γκιουενέκ Louise Antoinette Scholastique of Guéhéneuc, 26 Φεβρουαρίου 1782 - 3 Ιουλίου 1856) ήταν Γαλλίδα αυλικός και Κυρία των Ενδυμάτων της Αυτοκράτειρας Μαρίας Λουίζας της Γαλλίας.

 Γεννήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 1782 στο Παρίσι, και ήταν κόρη του γερουσιαστή και οικονομολόγου Φραγκίσκου Σχολαστίκ, Κόμη του Γκιουενέκ και της Μαρίας Λουίζας Ερριέτας Κρεπί. Στις 16 Σεπτμεβρίου 1800 παντρεύτηκε τον Στρατηγό Ιωάννη Λαν στο Ντόρνε της Βουργουνδία-Φρανς-Κοντέ. Μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά: τον Λουδοβίκο Ναπολέων Αύγουστο (1801-1874), παντρεύτηκε την Ελεονόρα Τζένκινσον. Απέκτησαν 7 παιδιά. τον Αλφρέδο Ιωάννη (1802-1861), παντρεύτηκε την Μαρία Αυγουστίνα Ματθίλδη Περιέ. Απέκτησαν 1 παιδί. τον Ιωάννη Ερνέστο (1803-1882), παντρεύτηκε την Μαίρη Μπόντινγκτον. Απέκτησαν 6 παιδιά. τον Γουσταύο Ολίβιο (1804-1875), παντρεύτηκε την Ανδριανή του Βιλνέβ-Μπάργκεμοντ. Απέκτησαν 2 παιδιά. την Ιωσηφίνα Λουίζα (1806-1889), παντρεύτηκε τον Ιππόλυτο Μπουασέλ. Δεν απέκτησαν παιδιά.Το 1810 έγινε Κυρία των Ενδυμάτων Αυτοκράτειρας Μαρίας Λουίζας της Γαλλίας, μια θέση που κράτησε μέχρι την πτώση του Ναπολέοντα το 1814.Πέθανε στις 3 Ιουλίου 1856 στο Παρίσι σε ηλικία 74 ετών.
Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου (βουλευτής Πιερίας)

Ο Κωνσταντίνος Ι. Παπαγεωργίου (Κατερίνη, 1911 - 3 Σεπτεμβρίου 1984) ήταν Έλληνας στρατιωτικός, δικηγόρος και πολιτικός, που υπηρέτησε ως βουλευτής Πιερίας με τον Ελληνικό Συναγερμό από το 1951 ως το 1952 και με την ΕΡΕ από το 1956 ως το 1967.

 Καταγόταν από γνωστή οικογένεια (από το Λιβάδι Ολύμπου) και ήταν γιος του Ιωάννη Παπαγεωργίου. Ολοκλήρωσε την αρχική του εκπαίδευση στο Γυμνάσιο της Κατερίνης και έπειτα φοίτησε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Υπηρέτησε ως μόνιμος αξιωματικός και πολέμησε σε όλα σχεδόν τα μέτωπα, όπως το μέτωπο της Αλβανίας , στη Μέση Ανατολή (στον Ιερό Λόχο) και στο Ελ Αλαμέιν. Πήρε μέρος επίσης στην απελευθέρωση του Αιγαίου και τραυματίστηκε δύο φορές. Κατά την περίοδο της Κατοχής ήταν πρωτεργάτης της Εθνικής Αντιστάσεως στο νομό Πιερίας. Παντρεύτηκε τη Μαρία Τζέκα. Υπήρξε πρωτεργάτης και δωρητής της Εστίας Πιερίδων Μουσών και μερίμνησε μεταξύ άλλων για την κατασκευή του Εθνικού Σταδίου στην Κατερίνη. Πήρε μέρος για πρώτη φορά σε εκλογές το 1951 και εξελέγη με τον Ελληνικό Συναγερμό με 3.478 ψήφους. Το 1952 διορίστηκε από τον Παπάγο γενικός γραμματέας του υπουργείου Βορείου Ελλάδος. Εξελέγη με την ΕΡΕ βουλευτής Πιερίας για πρώτη φορά στις εκλογές του 1956 και επανεξελέγη το 1958 και το 1961. Στις εκλογές του 1963 συγκέντρωσε 7.455 ψήφους και στις εκλογές που διεξήχθησαν το Φεβρουάριο του 1964, έλαβε 5.964 ψήφους.Πέθανε ξαφνικά στις 3 Σεπτεμβρίου 1984. Κηδεύτηκε στην Κατερίνη από το Μητροπολιτικό Ναό της Θείας Αναλήψεως και η ταφή του έγινε στο Α΄ Κοιμητήριο της πόλης.
Συνθήκη του Νυμφαίου (1214)

Η Α΄ Συνθήκη του Νυμφαίου υπογράφτηκε το 1214 ανάμεσα στην Λατινική αυτοκρατορία της Κωνσταντινούπολης και στην Αυτοκρατορία της Νίκαιας σημαίνοντας το τέλος της προέλασης των Λατίνων στην Βυζαντινή Μικρά Ασία. Η υπογραφή έλαβε χώρα στην πόλη Νυμφαίο της Μικράς Ασίας.

 Μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης το 1204, ο Βαλδουίνος της Φλάνδρας εκλέχθηκε αυτοκράτορας και του αποδόθηκαν και περιοχές της βορειοδυτικής Μικράς Ασίας αν και ουσιαστικά δεν τις ήλεγχε. Αναγκαστικά έπρεπε να χρησιμοποιήσει το στρατό για να υποτάξει αυτές τις περιοχές. Ωστόσο, ο Βαλδουίνος αρχικά ήταν απασχολημένος στο μέτωπο της Θράκης εναντίον των Βουλγάρων (μάχη της Αδριανούπολης). Ο Θεόδωρος Λάσκαρης βρήκε έτσι το χρόνο να ανασυντάξει τις Ρωμαϊκές δυνάμεις και, με ορμητήριο τη Νίκαια, μπόρεσε να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά το Σουλτανάτο του Ρουμ. Ο Ερρίκος της Φλάνδρας, αδερφός του Βαλδουίνου, ανέβηκε στο θρόνο και το 1206 άρχισε τις ετοιμασίες για εισβολή στη Μικρά Ασία, ωστόσο έως το 1211 δεν έγινε κάποια σοβαρή προσπάθεια κατάληψης της Βιθυνίας. Τον Οκτώβριο του 1211 πέτυχε σημαντική νίκη στη μάχη του Ρυνδακού ποταμού και έφτασε εως την Πέργαμο και το Νυμφαίο Ιωνίας, ωστόσο οι τακτικές άτακτου πολέμου των Βυζαντινών προκαλούσαν βραδυπορία στο στρατό του Ιωάννη. Λόγω των συνεπειών του πολέμου και για τις δύο πλευρές υπογράφηκε τελικά η συνθήκη του Νυμφαίου, σταματώντας έτσι την περαιτέρω εισβολή των Λατίνων στη Μικρά Ασία. Έτσι, οι Λατινικές κτήσεις περιορίστηκαν στα παράλια της Βιθυνίας και της Μυσίας. Και οι δύο πλευρές με αυτή τη συνθήκη αποδέχτηκαν ότι δεν ήταν αρκετά δυνατές ώστε να υποτάξει η μία την άλλη. Ο Θεόδωρος πλέον μπορούσε να συγκεντρωθεί στον πόλεμο εναντίον των Σελτζούκων και να καταφέρει να διατηρήσει τα ανατολικά σύνορα της Νίκαιας άθικτα. Το 1224 και μετά τη μάχη του Ποιμανηνού η αυτοκρατορία της Νίκαιας περιόρισε τους Λατίνους μόνο στην πόλη της Νικομήδειας. Αυτή η συνθήκη ωφέλησε την αυτοκρατορία της Νίκαιας στα κατοπινά χρόνια αφού υπήρξε χρόνος αναδιοργάνωσης για τους Βυζαντινούς ώστε να ξεκινήσουν την επιχείρηση ανακατάληψης της Πόλης που πραγματοποιήθηκε το 1261 . Γεώργιος Οστρογκόρσκι, History of the Byzantine State, Rugters University, 1969. Β΄ Συνθήκη του Νυμφαίου του 1261 Κατάλογος Βυζαντινών συνθηκών
Γεώργιος Καμπανέλλος

Ο Γεώργιος Καμπανέλλος ήταν αρχιτέκτονας, απόφοιτος του Ε.Μ.Π. (1921), ο οποίος από το 1930 εργάσθηκε ως ελεύθερος επαγγελματίας και εργολάβος δημοσίων έργων με έδρα τη Θεσσαλονίκη. Διατηρούσε επίσης τεχνικό γραφείο και εκτέλεσε αρκετά έργα στη Φλώρινα.

 Ξενοδοχείο "Βιέννη", Έτος κατασκευής 1925, Οδός Εγνατία 2-4, ΘεσσαλονίκηΤο κτίριο, εκλεκτικιστικού ρυθμού, κτίστηκε στη θέση του ναού της Αγίας Κυριακής και ήταν ιδιοκτησία του Κωνσταντίνου Μανωλά. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, οι Γερμανοί στέγασαν τα γραφεία της Κομαντατούρ και τα υπόγεια του κτιρίου μετατράπηκαν σε χώρο βασανιστηρίων. 'Οταν η Θεσσαλονίκη απελευθερώθηκε, στις 30 Οκτωβρίου του 1944, καταλήφθηκε από τον Εθνικό Λαϊκό Στρατό (ΕΛΑΣ) ο οποίος στέγασε σε αυτό για λίγους μήνες το αρχηγείο του. Από το 1965 το κτίριο εγκαταλείπεται και λειτουργούν μόνο καταστήματα στο ισόγειό του. Το κτίριο αναπαλαιώθηκε στο πλαίσιο της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης 1997. Από το 2012 μέχρι πρόσφατα στους χώρους του κτηρίου υπήρχε ιδιωτικό κολλέγιο. Σήμερα, υπάρχει ενδιαφέρον από πλευράς Ισραηλινών για να λειτουργήσει, ξενοδοχειακή μονάδα. Μέγαρο Ρεβάχ, Έτος κατασκευής 1925, Οδός Βασ. Ηρακλείου 3, Θεσσαλονίκη Ξενοδοχείο "Μινέρβα”, Εγνατίας 44 & Συγγρού 12, ΘεσσαλονίκηΑρχικά κατασκευάστηκε για λογαριασμό του Αδαμάντιου Λαδένη, αλλά μετατράπηκε και λειτούργησε ως ξενοδοχείο από το 1932 από τον Κωνσταντίνο Χατζηεμμανουηλίδη με κεντρική θέρμανση, κάτι εντελώς πρωτοποριακό για την εποχή. Λειτουργεί ως ξενοδοχείο ακόμη και σήμερα. Ξενοδοχείο "Κοσμοπολίτ" (πρώην), Έτος κατασκευής 1929, Οδός Ερμού 23 & Σπανδώνη, ΘεσσαλονίκηΤο Κοσμοπολίτ από το 1934 στέγαζε στο ισόγειο του και το ζαχαροπλαστείο "Καρύδας". Εδώ διέμενε ο Γρηγόρης Λαμπράκης τις ημέρες που προηγήθηκαν της δολοφονίας του και μπροστά από το ξενοδοχείο άφησε την τελευταία του πνοή. Σήμερα, το κτήριο στεγάζει το Κοινωνικό Κέντρο/Στέκι Μεταναστών. Ξενοδοχείο "Αργώ" (πρώην Νέαι Σέρραι), Έτος κατασκευής Κ. Κοκορόπουλος 1922 & Γ. Καμπανέλλος 1929, Εγνατία 11- Ελ. Σβορώνου 1, Θεσσαλονίκη Μέγαρο Μανζούκα, Έτος κατασκευής: 1933, Αμύντα 12, Θεσσαλονίκη Οικία Γούναρη (1933), Λεωφόρος Ελευθερίας 5, Φλώρινα Γεωργική Σχολή, Φλώρινα
Φίλις Γουίτνεϊ

Η Φίλις Γουίτνεϊ (Phyllis Ayame Whitney, 9 Σεπτεμβρίου 1903 - 8 Φεβρουαρίου 2008) ήταν Αμερικανίδα συγγραφέας έργων μυστηρίου. Συνέγραψε περισσότερα από 70 μυθιστορήματα. Στα περισσότερα από τα έργα της ο αναγνώστης μπορεί να δει εξωτικά τοπία. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι τα βιβλία της απευθύνονται τόσο σε ενήλικες όσο και σε παιδιά.

 Γεννήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου του 1903 στην Ιαπωνία από γονείς Αμερικανούς. Τα πρώτα της χρόνια τα έζησε στην Ασία. Από τα 50 της χρόνια και μετά, τα βιβλία της άρχισαν να γίνονται δεκτά με θετικές κριτικές.Σύντομα απέκτησε φήμη και οι αρθρογράφοι της εφημερίδας New York Times κάποτε την είχαν αποκαλέσει "Βασίλισσα των Αμερικανικών Gothics". Το 1961 το βιβλίο της The Mystery of the Haunted Pool κέρδισε το βραβείο Έντγκαρ στην κατηγορία καλύτερο εφηβικό μυθιστόρημα (μυστηρίου). Κέρδισε ξανά τη διάκριση το 1964 για το έργο The Mystery of the Hidden Hand. Το 1988 της απονεμήθηκε από την Ένωση Συγγραφέων Έργων Μυστηρίου το Μέγα Βραβείο για το συνολικό της έργο. Η λογοτέχνιδα απεβίωσε στις 8 Φεβρουαρίου του 2008σε ηλικία 104 ετών. Σύμφωνα με όσα ανακοινώθηκαν, έπασχε από πνευμονία. A Place for Ann (1941) The Mystery of the Gulls Red is for Murder (1943) The Quicksilver Pool (1955) The Trembling Hills (1956) Skye Cameron (1957) The Moonflower (1958) Thunder Heights (1960) Blue Fire (1960) Window on the Square (1962) Seven Tears for Apollo (1963) Black Amber (1964) Sea Jade (1965) Columbella (1966) Silverhill (1967) Hunter's Green (1968) The Winter People (1969) Lost Island (1970) Listen for the Whisperer (1972) Snowfire (1973) The Turquoise Mask (1974) Spindrift (1975) The Golden Unicorn (1976) The Stone Bull (1977) The Glass Flame (1978) Domino (1979) Poinciana (1980) Vermilion (1981) Emerald (1983) Rainsong (1984) Dream of Orchids (1985) The Flaming Tree (1986) Silversword (1987) Feather on the Moon (1988) Rainbow in the Mist (1989) The Singing Stones (1990) Woman Without a Past (1991) The Ebony Swan (1992) Star Flight (1993) Daughter of the Stars (1994) Amethyst Dreams (1997) Επίσημος ιστότοπος
Αλβανικό Φασιστικό Κόμμα

Το Αλβανικό Φασιστικό Κόμμα (αλβανικά: Partia Fashiste e Shqipërisë‎ ή PFSh) ήταν φασιστική οργάνωση που δραστηριοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου με ονομαστική εξουσία στην Αλβανία από το 1939, όταν η χώρα κατακτήθηκε από την Ιταλία, μέχρι το 1943, όταν η Ιταλία συνθηκολόγησε με τους Συμμάχους. Στη συνέχεια, η Αλβανία πέρασε υπό γερμανική κατοχή και το Φασιστικό Κόμμα αντικαταστάθηκε από τη Φρουρά της Μεγάλης Αλβανίας.

 Στις 25 Μαρτίου 1939, ο Ιταλός δικτάτορας Μπενίτο Μουσολίνι απέστειλε στον Αλβανό βασιλιά Ζογ Α΄ τελεσίγραφο με το οποίο απαιτούσε την αποδοχή ενός ιταλικού στρατιωτικού προτεκτοράτου στην επικράτεια της χώρας του. Όταν ο Ζογ αρνήθηκε την αποδοχή του τελεσιγράφου, οι Ιταλοί εισέβαλαν στις 7 Απριλίου και τον εκθρόνισαν. Στη συνέχεια, ο Ζογ εγκατέλειψε τη χώρα. Αργότερα, οι Ιταλοί επανίδρυσαν το αλβανικό κράτος ως προτεκτοράτο του Βασιλείου της Ιταλίας.Στις 11 Απριλίου, ο Ιταλός Υπουργός Εξωτερικών Γκαλεάτσο Τσιάνο ζήτησε από ομάδα γνωστών Αλβανών να «προτείνουν» τη δημιουργία του Αλβανικού Φασιστικού Κόμματος. Μέχρι το τέλος Απριλίου, η κυβέρνηση της Ιταλίας ενέκρινε τη δημιουργία του κόμματος. Στις 23 Απριλίου, ο γραμματέας του Ιταλικού Φασιστικού Κόμματος Ακίλε Σταράτσε, συνοδευόμενος από δύο ιταλικά πολεμικά πλοία, έφτασε στην Αλβανία για να ανακοινώσει επίσημα τη δημιουργία του Φασιστικού Κόμματος το οποίο ιδρύθηκε στις 2 Ιουνίου. Ωστόσο, δεν έλαβε τον καταστατικό του χάρτη μέχρι τις 6 Ιουνίου και δε διέθετε οργανωμένη διεύθυνση και κεντρικό συμβούλιο μέχρι τον Μάρτιο του 1940. Το Φασιστικό Κόμμα της Αλβανίας θέσπισε νόμους που εμπόδιζαν τους Εβραίους να ενταχθούν σε αυτό και τους απέκλειε από επαγγέλματα όπως η εκπαίδευση. Αποτελούνταν από Αλβανούς και Ιταλούς που κατοικούσαν στην Αλβανία, και αποτελούσε κλάδο του Ιταλικού Φασιστικού Κόμματος (ιταλικά: Partito Nazionale Fascista‎ ή PNF), ενώ τα μέλη του έπρεπε να ορκιστούν πίστη στον Μουσολίνι. Όλοι οι Αλβανοί που υπηρετούσαν τους Ιταλούς κατακτητές ήταν υποχρεωμένοι να ενταχθούν στο κόμμα και έτσι αυτό έγινε το μοναδικό νόμιμο πολιτικό κόμμα στη χώρα. Γενικοί Γραμματείς του Αλβανικού Φασιστικού Κόμματος 1939-1941 – Τεφίκ Μπόρια 1941-1943 – Τζουπ Καζάζι 1943 – Κολ Μπιμπ ΜιρακάιΓενικοί Γραμματείς της Φρουράς της Μεγάλης Αλβανίας 1943 – Μαλίτς Μπέη Μπουσάτι 1943 – Ετσρέμ Μπέη Λιμποχόβα
Μαρία Ελισάβετ της Αυστρίας (1680-1741)

Η Μαρία Ελισάβετ (γερμ. Maria Elisabeth von Habsburg, 13 Δεκεμβρίου 1680 - 26 Αυγούστου 1714) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κόρη του Αρχιδούκα της Αυστρίας και Βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας και Γερμανίας. Έγινε κυβερνήτης των Κάτω-Χωρών.

 Ήταν η δεύτερη κόρη (1η από τον 3ο γάμο) του Λεοπόλδου Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της τρίτης συζύγου του Ελεονώρας Μαγδαληνής των Βίττελσμπαχ, κόρης του Φιλίππου Γουλιέλμου του Παλατινάτου-Νόιμπουργκ. Γεννήθηκε στο Λιντς της Άνω Αυστρίας. Ήταν καλά μορφωμένη και μιλούσε άνετα λατινικά, γερμανικά, γαλλικά και ιταλικά. Δεν παντρεύτηκε. Το 1725 διαδέχθηκε τον Ευγένιο της Σαβοΐας ως κυβερνήτης-αντιβασιλέας στις Αυστριακές Κάτω Χώρες από τον αδελφό της Κάρολο ΣΤ΄. Περιγράφεται ως δυναμική διοικητής και λαοφιλής. Η ανεξάρτητη πολιτική της ωστόσο, δεν εκτιμάτο πάντα από τη Βιέννη. Ανέστειλε τη λειτουργία της Εταιρείας της Οστάνδης (των Ανατολικών και Δυτικών Ινδιών) το 1727 και την έκλεισε το 1731. Είχε αρκετά οικονομικά μέσα στη διάθεσή της για να διατηρεί μία επιτηδευμένη Αυλή, επικεντρωμένη στην καλλιέργεια και τη μουσική. Μεταξύ άλλων, ήταν η προστάτης του Ζαν-Πωλ Φιόκο, διευθυντή μουσικής στο παρεκκλήσιο, ο οποίος της αφιέρωσε αρκετά ορατόρια μεταξύ των ετών 1726-1738. Ο Αρχιτέκτονας Ζαν-Αντρέ Ανεεσάν σχεδίασε το Ανάκτορο Μαρίεμοντ (στο Μόρλανβελτς του Αινώ) γι'αυτήν, όπου περνούσε τα καλοκαίρια της. Εκεί απεβίωσε απροσδόκητα και η σορός της εκτέθηκε σε προσκύνημα στις Βρυξέλλες. Ήταν 61 ετών και τάφηκε εκεί αρχικά. Το 1749 μεταφέρθηκε στη Βιέννη, στην Αυτοκρατορική Κρύπτη, δίπλα στον αδελφό της Κάρολο ΣΤ΄. Genealogie ascendante jusqu'au quatrieme degre inclusivement de tous les Rois et Princes de maisons souveraines de l'Europe actuellement vivans [Genealogy up to the fourth degree inclusive of all the Kings and Princes of sovereign houses of Europe currently living] (in French). Bourdeaux: Frederic Guillaume Birnstiel. 1768. p. 100. Eder, Karl (1961), "Ferdinand III.", Neue Deutsche Biographie (NDB) (in German), 5, Berlin: Duncker & Humblot, pp. 85–86; (full text online)
Ενωτικό Μέτωπο

Το Ενωτικό Μέτωπο (αρχικά: Ενωτική Κίνηση) ήταν ελληνικό πολιτικό κόμμα της κεντροαριστεράς, το οποίο ιδρύθηκε τον Νοέμβριο του 2011. Ιδρυτής και επικεφαλής του κόμματος ήταν ο Παναγιώτης Κουρουμπλής. Το 2012, εντάχθηκε ως συνιστώσα στο Συνασπισμό Ριζοσπαστικής Αριστεράς και έναν χρόνο αργότερα διαλύθηκε και συγχωνεύτηκε σε αυτό.

 Η Ενωτική Κίνηση ιδρύθηκε στις 9 Νοεμβρίου 2011, από τον Παναγιώτη Κουρουμπλή, ο οποίος είχε διαγραφτεί από το ΠΑ.ΣΟ.Κ., και άλλα στελέχη της ευρύτερης αριστεράς και του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (Νίκος Κοτζιάς, Αλέξης Μητρόπουλος, Νότης Μαριάς, Νίκος Τόσκας, Αντώνης Κοτσακάς κ.ά.).Τον Απρίλιο του 2012, ο Παναγιώτης Κουρουμπλής ανακοίνωσε την προσχώρησή του στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και την κοινή εκλογική πορεία των δύο κομμάτων στις εκλογές του 2012. Στις εκλογές του Μαΐου του 2012 εξελέγησαν δύο βουλευτές (Κουρουμπλής, Μητρόπουλος), ενώ στις επαναληπτικές εκλογές του Ιουνίου εξελέγη και ο Δημήτρης Τσουκαλάς. Τον Οκτώβριο του 2012 εντάχθηκε στην Ενωτική Κίνηση και στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ο ανεξάρτητος (πρώην ΔΗΜ.ΑΡ.) βουλευτής Ηρακλείου Γιάννης Μιχαλογιαννάκης.Τον Ιούλιο του 2013 πραγματοποιήθηκε το 1ο (Ιδρυτικό) Συνέδριο του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., στο οποίο αποφασίστηκε η διάλυση των συνιστωσών και η συγκρότηση ενιαίου κόμματος. Στο πλαίσιο αυτό, το Ενωτικό Μέτωπο διαλύθηκε και συγχωνεύθηκε στο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Επίσημη ιστοσελίδα
Συστηματικό όνομα

Συστηματικό όνομα είναι ένα όνομα που δίνεται με συστηματικό τρόπο σε μια μοναδική ομάδα, οργανισμό, αντικείμενο ή χημική ουσία, από έναν συγκεκριμένο πληθυσμό ή συλλογή. Τα συστηματικά ονόματα είναι συνήθως τμήματα μιας ονοματολογίας (νομενκλατούρας). Ημισυστηματικό όνομα είναι ένα όνομα, που έχει ένα τουλάχιστον συστηματικό τμήμα και τουλάχιστον ένα κοινό (εμπειρικό) τμήμα.Η δημιουργία συστηματικών ονομάτων μπορεί να είναι απλή, όπως η εκχώρηση ενός προθήματος ή ενός αριθμού σε κάθε αντικείμενο (οπότε είναι ένας τύπος αριθμητικού σχήματος, ή σύνθετη όπως η κωδικοποίηση της πλήρους δομής του αντικειμένου στο όνομα). Πολλά συστήματα συνδυάζουν κάποιες πληροφορίες για το ονομαζόμενο αντικείμενο, με έναν πρόσθετο αύξοντα αριθμό για να καταστεί ένα μοναδικό αναγνωριστικό. Τα συστηματικά ονόματα συνυπάρχουν συχνά με προηγούμενα κοινά ονόματα, που δόθηκαν πριν τη δημιουργία οποιουδήποτε συστήματος συστηματικής ονοματολογίας. Παραδείγματος χάρη, πολλές κοινές χημικές ουσίες αναφέρονται ακόμα με το κοινό ή με εμπειρικό τους όνομα, ακόμα και από τους χημικούς.

 Στη χημεία, ένα συστηματικό όνομα περιγράφει τη χημική δομή μιας χημικής ουσίας, δίνοντας συνεπώς κάποιες πληροφορίες για τις χημικές της ιδιότητες. Η Επιτομή της χημικής τεχνολογίας που δημοσιεύτηκε από την IUPAC, ορίζει το συστηματικό όνομα ως "ένα όνομα που αποτελείται πλήρως από ειδικά επινοημένες ή επιλεγμένες συλλαβές, με ή χωρίς αριθμητικά προθήματα· π.χ., πεντάνιο". Όμως, όταν εμπειρικά ονόματα έχουν συμπεριληφθεί στην ονοματολογία IUPAC, τότε μπορεί να αποτελούν το συστηματικό όνομα μιας ουσίας ή τμήματός της. Παραδείγματα μερικών συστηματικών ονομάτων με εμπειρικές ρίζες είναι το βενζόλιο (κυκλοεξατρένιο) ή η γλυκερίνη (τριυδροξυπροπάνιο). Υπάρχουν τυποποιημένα συστηματικά ή ημισυστηματικά ονόματα για: Xημικά στοιχεία (ακολουθώντας τις οδηγίες της IUPAC) Xημικές ενώσεις (ακολουθώντας τις οδηγίες της IUPAC) Βιολογικούς οργανισμούς (που ξεκίνησε από τον Κάρολο Λινναίο) Αστρονομικά αντικείμενα και οντότητες (αστρονομικές συμβάσεις ονοματολογίας με διαχειριστή τη Διεθνή Αστρονομική Ένωση) Γονίδια (ονοματολογία γονιδίων, ακολουθώντας τις διαδικασίες της HUGO Gene Nomenclature Committee, HGNC) Πρωτεΐνες Ορυκτά (με διαχειριστή τη International Mineralogical Association, IMA) Naming organic compounds Selected pages from IUPAC rules for naming inorganic compounds Αρχειοθετήθηκε 2016-03-03 στο Wayback Machine.
Παρεκκλήσιο Βόντιτσα στο Βρμπας

Το Παρεκκλήσιο Βόντιτσα στο Βρμπας (σερβικά κυριλλικά: Капела Водица у Врбасу, σερβικά λατινικά: Kapela Vodica u Vrbasu) είναι σερβικό ορθόδοξο παρεκκλήσιο στο Βρμπας, εντός της Επαρχίας της Βοϊβοντίνα και εντός του Διαμερίσματος της Νότιας Μπάτσκα, στη Σερβία. Είναι καταγεγραμμένο εντός του καταλόγου των προστατευόμενων πολιτισμικών μνημείων της Δημοκρατίας της Σερβίας (n° SK 1854).

 Το παρεκκλήσιο είναι χαρακτηριστικό των κτιριακών κατασκευών της περιοχής της Βοϊβοντίνα και της Σλαβονίας. Ανεγέρθηκε το 1793, κατά την διάρκεια περιόδου όπου γίνονταν προσπάθειες για το σκάψιμο πηγαδιών, με αποτέλεσμα να λάβει το παρωνύμιο «βόντιτσα», το «παρεκκλήσιο του νερού». Αρχικώς, ήταν αφιερωμένο στην Αγία Τριάδα, ενώ, αργότερα, αφιερώθηκε στον Άγιο Ηλία. Έχοντας υποστεί ζημιές κατά την διάρκεια της Ουγγρικής Επανάστασης του 1848-1849, αναστηλώθηκε το 1852. Το παρεκκλήσιο φιλοξενεί εικόνα η οποία αναπαριστά τον Άγιο Στέφανο, φιλοτεχνημένη το 1863 από τον Νόβακ Ράντονιτς. Πολιτισμικά μνημεία του Διαμερίσματος της Νότιας Μπάτσκα
Γουόντερερς ΦΚ

Η Γουόντερερς ΦΚ (αγγλικά: Wanderers F.C.) είναι ερασιτεχνική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα το Λονδίνο. Ιδρύθηκε το 1859 ως Φόρεστ ΦΚ (Forest Football Club) και μετονομάστηκε σε Γουόντερερς ΦΚ το 1864. Η νέα ομάδα διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Πρινς Τζορτζ Πλέινγκ Φιλντς.

 Η αρχική ομάδα αποτελούνταν από πρώην φοιτητές και μαθητές δημόσιων σχολείων της Αγγλίας. Ήταν από της κυρίαρχες ομάδες τα πρώτα χρόνια του οργανωμένου ποδόσφαίρου, γεγονός που αποδεικνύει και η κατάκτηση 5 Κύπέλλων Αγγλίας. Σύμφωνα και με το όνομά του, ο σύλλογος δεν είχε ποτέ ένα σταθερό γήπεδο, αλλά έπαιξε σε διάφορες τοποθεσίες του Λονδίνου και της γύρω περιοχής. Η ομάδα αγωνίζόταν στο Κύπελλο Αγλλίας που ήταν τότε ο μοναδικός ποδοσφαιρκός θεσμός εως την περίοδο 1880-1881, όπου και αναγκάστηκε να αποχωρήσει αφού δεν συμπλήρωνε ομάδα. Μετά το 1881, η ομάδα αγωνιζόταν σε ένα μόνο παιχνίδι ανά έτος, εναντίον του Χάροου Σκουλ κάθε Χριστούγεννα. Η ομάδα έδωσε το τελευταίο παιχνίδι το 1887, όταν και διαλύθηκε οριστικά. Το 2009, 120 χρόνια μετά την τελευταίο γνωστό αγώνα των Γουόντερερς, μια ομάδα ανθρώπων επανίδρυσε την ομάδα Γουόντερερς στο Λονδίνο, σύμφωνα με πληροφορίες πήρε και την έγκριση των απογόνων που δημιούργησαν το πρωτότυπο κλαμπ, με την πρόθεση να παίζει περιστασιακά αγώνες για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Οι Γουόντερερς είναι γνωστό ότι αγωνίζονταν με πορτοκαλί, μωβ και μαύρες εμφανίσεις για τουλάχιστον ένα διάστημα, αν και δεν υπάρχουν φωτογραφίες της ομάδας, οπότε δεν είναι γνωστό το ακριβές σχέδιο. Ένα πουκάμισο ρεπλίκα που πωλείται στη σύγχρονη εποχή έχει τα τρία χρώματα σε οριζόντιες λωρίδες, μια πιθανή διάταξη δεδομένου ότι τα οριζόντια ριγέ πουκάμισα ήταν πολύ συνηθισμένα κατά τη διάρκεια της βικτωριανής εποχής. Το πρόγραμμα για το ματς του 1875, που ταιριάζει με της Κουίνς Παρκ, αναφέρει ότι οι Γουόντερερς αγωνίζονταν με λευκές φανέελς. Λόγο της απουσίας αρίθμησης στις φανέλες, η οποία εμφανίστηκε μετά από εξήντα χρόνια, το πρόγραμμα προσδιορίζει τον κάθε παίκτη με βάση τα χρώματα στις κάλτσες του ή στο καπέλο του, με τους Άλκοκ και Κιναίρντ να εμφανίζονται με μπλε και λευκά καπέλα και τον Τζάρβις Κένρικ που να διακρίνεται από το κερασόχρωμο και γαλλικό γκρίζο καπέλο, τα χρώματα του πρώην συλλόγου του Κλάφαμ Ρόβερς. Το έμβλημα της νέας ομάδας προέρχεται από το έμβλημα του Χάροου Σκουλ, από την οποία μπορεί να πάρθηκαν τα χρώματα της αρχικής ομάδας. Η αρχική Γουόντερερς έχει κατακτήσει πέντε φορές το Κύπελλο Αγγλίας είναι χαρακτηριστικό ότι κέρδισε και στους 5 τελικούς που συμμετείχε. Κύπελλο ΑγγλίαςΚυπελλούχος (5): 1871–72, 1872–73, 1875–76, 1876–77, 1877–78 Σάρεϊ Σάουθ Ίστερν Κομπινέισον Γ΄ Κατηγορία τμημάτων υποδομώνΠρωταθλήτρια (1): 2013–14 Η ιστορία του Κυπέλλου Αγγλίας Επίσημος ιστότοπος
Ομάδα των Ιαπώνων

Στην ελληνική πολιτική σκηνή με την ονομασία Ομάδα των Ιαπώνων χαρακτηρίστηκε από τον τύπο της εποχής μια ομάδα βουλευτών του ελληνικού κοινοβουλίου που έδρασαν από το 1906 μέχρι το 1908.

 Οι βουλευτές της ομάδας των Ιαπώνων προέρχονταν από διαφορετικά κόμματα και είχαν δυναμική παρουσία και αγωνιστικότητα. Η ομάδα αυτή των βουλευτών δεν αποτέλεσε ποτέ κόμμα, αφού η έλλειψη συνοχής δεν τους το επέτρεψε. Αρχικά μέλη της ομάδας ήταν οι: Στέφανος Δραγούμης, βουλευτής Αττικοβοιωτίας, από το κόμμα του Τρικούπη, τυπικά αρχηγός της ομάδας Δημήτριος Γούναρης, ανεξάρτητος βουλευτής Πατρών, από το κόμμα του Θεοτόκη. Εξέχουσα προσωπικότητα της μετέπειτα πολιτικής μερίδας των Αντιβενιζελικών και τραγικός πρωταγωνιστής στη Δίκη των έξι, ουσιαστικά η ψυχή της ομάδας. Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης, βουλευτής Κυκλάδων, από το κόμμα του ΔηλιγιάννηΤους ακολούθησαν αργότερα οι: Χαράλαμπος Βοζίκης, ανεξάρτητος βουλευτής Κυνουρίας, προερχόμενος από τα κόμματα του Δηλιγιάννη και του Ζαΐμη Απόστολος Αλεξανδρής, πρωτοεκλεγείς, ανεξάρτητος βουλευτής από την Καρδίτσα Εμμανουήλ Ρέπουλης, βουλευτής Ερμιονίδας, από το κόμμα του Δηλιγιάννη Ανδρέας Παναγιωτόπουλος Αν και η ομάδα είχε δημιουργηθεί από τον Ιούνιο του 1906, το όνομά τους οφείλεται στο δημοσιογράφο Βλάση Γαβριηλίδη, σε άρθρο του στις 10 Φεβρουαρίου 1907, στην εφημερίδα Ακρόπολη, όπου παρομοίαζε τη μαχητικότητά τους με αυτή των Ιαπώνων σαμουράι για την υπεράσπιση του αυτοκράτορά τους κατά τον ρωσοϊαπωνικό πόλεμο του 1904-05, οι οποίοι είχαν εντυπωσιάσει το διεθνή τύπο με τις αιφνιδιαστικές επιθέσεις τους ενάντια στα ρωσικά στρατεύματα. Στο επίκεντρο της πολιτικής κριτικής των «Ιαπώνων» βρέθηκε η κακή πολιτική κατάσταση στην οποία βρισκόταν το ελληνικό κράτος ύστερα από την κρίση του πολιτικού συστήματος του δικομματισμού από τις αρχές της δεκαετίας του 1890 και εξής, και είχε ως αποκορύφωμα την πτώχευση του 1893 που οδήγησε στην επιβολή του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου και την ήττα στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897. Προώθησαν στη Βουλή θέματα στα οποία συμφωνούσαν, ριζοσπαστικές ιδέες και όραμα ενάντια στον ελιτισμό, τη διαφθορά και υπέρ των ηθικών αξιών, της προόδου και του πολιτισμού μέσα από εκσυγχρονιστικές αλλαγές. Η ομάδα των Ιαπώνων σταδιακά διαλύθηκε όταν ο Γεώργιος Θεοτόκης προσέφερε υπουργικά αξιώματα στον Γούναρη, τον Πρωτοπαπαδάκη και στον Ρέπουλη στην κυβέρνησή του τον Ιούνιο του 1908. Ο Δημήτριος Γούναρης και ο Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης αποδέχθηκαν. Ο Γούναρης ορκίσθηκε υπουργός Οικονομικών αλλά οι συναγωνιστές του κατά τη συζήτηση του κρατικού Προϋπολογισμού, άσκησαν τόσο έντονη κριτική, που τελικά τον ανάγκασε να παραιτηθεί. Έτσι, το πολιτικό αυτό μόρφωμα δεν μπόρεσε να υλοποιήσει τις στοχεύσεις του και διαλύθηκε το 1908. Προλείανε ωστόσο το έδαφος για την προσπάθεια αναμόρφωσης του πολιτικού σκηνικού, που εκφράστηκε πολύ πιο επιτυχημένα με το Κίνημα στο Γουδί που πραγματοποίησε ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος στα 1909. Τάσος Βουρνάς, Ιστορία της νεώτερης και σύγχρονης Ελλάδας, εκδ. Παπαδήμα, Αθήνα 1997, Τόμος Α΄ Κοινωνιολογική Εταιρεία Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1906
Μαίναλο Αρκαδίας

Το Μαίναλο είναι ένα μικρό χωριό του Νομού Αρκαδίας, που βρίσκεται βορειοδυτικά της Τρίπολης σε υψόμετρο 866 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, και απέχει από την Τρίπολη 12 χιλιόμετρα περίπου. Ανήκει πλέον στο Δήμο Τρίπολης, ενώ παλιότερα ανήκε στο Δημοτικό Διαμέρισμα Μαινάλου, του πρώην Δήμου Φαλάνθου του Νομού Αρκαδίας. Παλαιότερα ονομαζόταν «Ζαράκοβα». Το όνομα Ζαράκοβα ενδεχομένως προέρχεται από την παλαιοσλαβική λέξη жаръ(ζαρ) = ζέστη πνιγηρή (κροατικά žarak).

 Στο χωριό Μαίναλο, υπήρχε στα χρόνια της Επανάστασης του 1821, ο Πύργος της Ζαράκοβας, που δεν σώζεται.Η περιοχή στην οποία βρίσκεται το χωριό, στην αρχαιότητα ονομαζόταν Μαιναλία και παλαιότερα υπήρχε η άποψη ότι τα θεμέλεια του υστεροαρχαϊκού ναού που ανέσκαψε ο έφορος αρχαιοτήτων Θεόδωρος Σπυρόπουλος τη δεκαετία του 1990 ανήκαν στο ιερό της Λυκοάτιδας Άρτεμης. To 2011 ανακαλύφθηκε το ιερό της Λυκοάτιδας Αρτέμιδας στην Αγία Παρασκευή Αραχαμητών, γεγονός το οποίο οδήγησε στην ταύτιση με ασφάλεια του αρχαίου όρους Μαίναλος με το σημερινό βουνό του Αγίου Ηλία της Ασέας.Σε μικρή απόσταση από το χωριό βρίσκεται το Μοναστήρι της Επάνω Χρέπας. Το χωριό Μαίναλο βρίσκεται σε μία περιοχή του όρους Μαινάλου, στο οποίο υπάρχει χιονοδρομικό κέντρο σε υψόμετρο 1600 μέτρων.Η πληθυσμιακή μεταβολή του Μαινάλου κατά τις τελευταίες δεκαετίες σύμφωνα με τις απογραφές της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής είναι η εξής: Ζαράκωβα ΦΕΚ 16Α - 24/05/1835: Ο οικισμός προσαρτάται στο Δήμο Τριπόλεως. ΦΕΚ 5Α - 08/03/1841: Ο οικισμός αποσπάται από το Δήμο Τριπόλεως και προσαρτάται στο Δήμο Φαλάνθου. ΦΕΚ 252Α - 24/08/1912: Ο οικισμός αποσπάται από το Δήμο Φαλάνθου και ορίζεται έδρα στην Κοινότητα Ζαράκωβας. ΦΕΚ 193Α - 20/09/1928: Ο οικισμός μετονομάζεται σε Μαίναλον.Μαίναλον ΦΕΚ 193Α - 20/09/1928: Ο οικισμός προήλθε από τη μετονομασία του οικισμού Ζαράκωβα. ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997: Ο οικισμός αποσπάται από την Κοινότητα Μαινάλου και προσαρτάται στο Δήμο Φαλάνθου. ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010: Ο οικισμός αποσπάται από το Δήμο Φαλάνθου και προσαρτάται στο Δήμο Τρίπολης.
Ροβέρτος, Αρχιδούκας της Αυστρίας - Έστης

Ροβέρτος, αρχιδούκας της Αυστρίας - Έστε (8 Φεβρουαρίου 1915 - 7 Φεβρουαρίου 1996) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν αυτοκρατορικός πρίγκιπας της Αυστρίας, βασιλικός πρίγκιπας της Ουγγαρίας, Βοημίας και Κροατίας.

 Ήταν ο δεύτερος γιος του Καρόλου αυτοκράτορα της Αυστρο-Ουγγαρίας & βασιλιά της Βοημίας και της Ζίτας των Βουρβόνων-Πάρμας, κόρης του Ροβέρτου δούκα της Πάρμας. Μετά τη διάλυση της αυτοκρατορίας της Αυστρο-Ουγγαρίας κανένας τίτλος του δεν αναγνωρίστηκε στην Αυστρία ή την Ουγγαρία· ο ίδιος ήταν γνωστός ως Ροβέρτος Χάπσμπουργκ. Το 1916 σε ηλικία 2 ετών ο πατέρας του δημιούργησε για λογαριασμό του το αρχιδουκάτο της Αυστρίας-Έστε, τίτλο που ανήκε από το 1875 στον μεγάλο θείο του Φραγκίσκο-Φερδινάνδο αρχιδούκα της Αυστρίας, ο οποίος δολοφονήθηκε (1914). Μέσω της μητέρας του Ζίτας καταγόταν από τον Έρκολε Γ΄ των Έστε τον τελευταίο δούκα της Μόντενα. Έτσι εξασφάλισε τον τίτλο του δούκα του Έστε για όλους τους απογόνους του. Μετά το τέλος του (1996) μεταβιβάστηκε στον γιο του Λόρενζ. Νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα της Σαβοΐας, κόρη του Αμεδαίου 3ου δούκα της Αόστας, με την οποία απέκτησε τους εξής απογόνους: Μαρία-Βεατρίκη γενν. 1954, παντρεύτηκε τον Ρίπραντ κόμη του Άρκο-Τσίννεμπεργκ (δισεγγονό του Λουδοβίκου Γ΄ της Βαυαρίας). Ολυμπία γενν. 1988, παντρεύτηκε τον Ιωάννη-Χριστόφορο Βοναπάρτη πρίγκιπα Ναπολεόν. Λόρεντς γενν. 1955, αρχιδούκας της Αυστρίας-Έστε. Γκέρχαρτ/Γεράρδος γενν. 1957. Νυμφεύτηκε την Ίρις Γιαντράσιτς. Μαρτίνος γενν. 1959. Νυμφεύτηκε την Καταρίνα πριγκίπισσα του Ίζενμπουργκ-Μπίρσταϊν. Ισαβέλλα γενν. 1963, παντρεύτηκε τον Ανδρέα Τσαρνότσκι-Λουσέσκι. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Archduke Robert, Archduke of Austria-Este στο Wikimedia Commons