Άννι Σκοτ Ντιλ Μόντερ

Η Άννι Σκοτ Ντιλ Μάουντερ (Annie Scott Dill Maunder (née Russell)) (14 Απριλίου 1868 - 15 Σεπτεμβρίου 1947) ήταν μία Ιρλανδή-Βρετανίδα αστρονόμος, η οποία κατέγραψε τις πρώτες ενδείξεις για την κίνηση της ηλιακής κηλίδας από τους πόλους προς τον ισημερινό κατά τον 11χρονο κύκλο του ήλιου. Ήταν μία από τους κορυφαίους αστρονόμους της εποχής της, αλλά λόγω του φύλου της, η συνεισφορά της συχνά υποτιμήθηκε εκείνη την εποχή. Το 1915 έγινε η πρώτη γυναίκα που εκλέχθηκε στη Βασιλική Αστρονομική Εταιρεία, 20 χρόνια μετά την άρνηση της ιδιότητας μέλους λόγω του φύλου της

 Η Η Άννι Σκοτ Ντιλ Ράσελ γεννήθηκε το 1868 στο The Manse, Στραμπάνε, Κομητεία Τάιρον, Ιρλανδία από τους Γουίλιαμ Άντριου Ράσελ (William Andrew Russell) και Χέσι Νέσμπιτ Ράσελ (Hessy Nesbitt Russell (née Dill)). Ο πατέρας της ήταν υπουργός της Πρεσβυτεριανής Εκκλησίας στο Στραμπάνε μέχρι το 1882. Η μητέρα της ήταν κόρη ενός υπουργού στην ίδια εκκλησία. Η Άννι ήταν ένα από τα έξι παιδιά που μεγάλωσαν σε ένα ευσεβές χριστιανικό νοικοκυριό με «σοβαρή σκέψη ανατροφής». Όλα τα παιδιά ήταν ταλαντούχα, υψηλού επιπέδου ακαδημαϊκοί. Η μεγαλύτερη αδερφή της, Έστερ Ντιλ Ράσελ (Hester Dill Russell) (αργότερα Smith), σπούδασε ιατρική υπό τη Δρ. Ελίζαμπεθ Γκάρετ Άντερσον (Elizabeth Garrett Anderson) στο London School of Medicine for Women . Η Έστερ προκρίθηκε ως η πρώτη εκλεπτολόγος στην τελική εξέταση MB το 1891. Ο Έστερ έγινε ιατρός ιεραπόστολος στην Ινδία και αργότερα παντρεύτηκε έναν άλλο ιατρικό ιεραπόστολο. Η Άννι και η αδερφή της Έστερ ακολούθησαν τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στο Ladies Collegiate School στο Μπέλφαστ, που αργότερα έγινε Victoria College Κερδίζοντας ένα έπαθλο σε μια ενδιάμεση σχολική εξέταση του 1886 στην ηλικία των 18 ετών, η Άννι κατάφερε να συμμετάσχει στην εξέταση υποτροφιών ανοιχτής εισόδου στο Γκίερτον (Girton) και της απονεμήθηκε τριετής υποτροφία ύψους 35 £ ετησίως. Η Άννι σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ ( Κολλέγιο Girton ) και το 1889 πέρασε τις εξετάσεις πτυχίου με διακρίσεις, ως κορυφαία μαθηματική της χρονιάς της στο Γκίρτον. Εδώ, κατέταξε επίσης το Σίνιορ Όπτιμ (Senior Optime) (ισοδύναμο με τη δεύτερη τάξη σε άλλα πανεπιστήμια) στη λίστα αποτελεσμάτων του πανεπιστημίου. Η Άννι ήταν η πρώτη γυναίκα από την Ιρλανδία που έλαβε αυτή την θέση στην κατάταξη. Ο καθηγητής της στα μαθηματικά ήταν μέλος του κολεγίου ανδρών. Την επαίνεσε για την ικανότητά της να «ρίξει τον εαυτό της στη δουλειά της με τέτοια επιτυχία, παρά το γεγονός ότι ήταν περισσότερο από τα άτομα με ειδικές ανάγκες, ακόμη και για μια γυναίκα, με ανεπάρκεια προκαταρκτικής εκπαίδευσης». Ωστόσο, οι περιορισμοί της περιόδου δεν της επέτρεψαν να λάβει το πτυχίο BA που πιθανότατα θα είχε κερδίσει. Η Άννι, 27 ετών, παντρεύτηκε τον Γουόλτερ (Walter), 45 ετών, σε μια πρεσβυτεριανή εκκλησία στο Γκρήνουιτς (Greenwich) στις 28 Δεκεμβρίου 1895. Ο Γουόλτερ και η Άννι δεν είχαν παιδιά μαζί. αν και ο Γουόλτερ είχε πέντε παιδιά από έναν προηγούμενο γάμο. Η Άννι ήταν 17 χρόνια νεότερη από τον Γουόλτερ και μόλις εννέα χρόνια μεγαλύτερη από τον παλαιότερο γιο του. Τα μεγαλύτερα από τα παιδιά ήταν 21 και τα νεότερα ήταν 7. Η Άννι χαρακτηρίστηκε ότι είχε ενεργό μυαλό και «ζωντανή φαντασία σε συνδυασμό με έναν ακούραστο ζήλο στην αναζήτηση αποδείξεων και στην επεξεργασία λεπτομερειών πριν παρουσιάσει οποιαδήποτε συμπεράσματα». Ο Γουόλτερ πέθανε το 1928 σε ηλικία 76 ετών. Η Άννι πέθανε σχεδόν δύο δεκαετίες αργότερα, σε ηλικία 79 ετών, στο Γουάντσγουορθ (Wandsworth) του Λονδίνου το 1947. Τον Ιανουάριο του 1890, η Annie ενημερώθηκε για μια θέση στο Γκρηνουιτς που ήταν διαθέσιμη από την καλή φίλη της, Άλις Έβερετ (Alice Everett) . Σε απάντηση, η Άννι έγραψε πολλές φορές στο Βασιλικό Αστεροσκοπείο ελπίζοντας να ληφθεί υπόψη για τη θέση. Ο πατέρας της Άννι υπέβαλε αίτημα για να αποκτήσει τη δουλειά και ένας ισχυρός υποστηρικτής, ο Σερ Ρόμπερτ Χολ (Sir Robert Ball), της έγραψε μια συστατική επιστολή. Για ένα χρόνο, η Άννι εργάστηκε ως καθηγήτρια των μαθηματικών στο Γυμνάσιο Γυναικών στο νησί του Τζέρσεϋ έως ότου του προσφέρθηκε η θέση από τον Επικεφαλής Βοηθό, Χέρμπερτ Χολ Τέρνερ (Herbert Hall Turner) . Το 1891, η Άννι ξεκίνησε τη δουλειά της στο Βασιλικό Αστεροσκοπείο του Γκρίνουιτς, υπηρετώντας ως έναν από τους « γυναικείους υπολογιστές » που ανατέθηκαν στο τμήμα ηλιακής ενέργειας. Αυτό ήταν ένα ειδικό τμήμα που ιδρύθηκε το 1873 για να φωτογραφίσει τον ήλιο. Στην Άννι προσφέρθηκαν 4 £ το μήνα, την οποία θεωρούσε ότι ήταν αρκετά δύσκολη για να ζήσει, ως δάσκαλα είχε κερδίσει 8 £ ετησίως και της δόθηκε στέγαση. Η Άννι εργάστηκε υπό τον Γουόλτερ Μάουνντερ στο πρόγραμμα φωτοελιογραφίας του Γκρίνουιτς Τα καθήκοντά της περιελάμβαναν τη χρήση του φωτο-ηλιογράφου του Νταλμέγιερ (Dallmeyer) για τη λήψη φωτογραφιών από ηλιακές κηλίδες, την εύρεση της τοποθεσίας τους και τον προσδιορισμό των ιδιοτήτων τους. Εκεί, η Άννι βοήθησε τον Γουόλτερ Μάουντερ και πέρασε πολύ χρόνο φωτογραφίζοντας τον ήλιο. Παρακολούθησε επίσης τις κινήσεις μεγάλου αριθμού ηλιακών κηλίδων που προκλήθηκαν από το ηλιακό μέγιστο του 1894. Αυτό περιλάμβανε το γιγαντιαίο ηλιακό σημείο του Ιουλίου 1892 που προκλήθηκε από μια μαγνητική καταιγίδα με αποτέλεσμα το μεγαλύτερο σημείο που έγινε ποτέ στο Γκρήνουιτσ εκείνη την εποχή. Στο πρώτο έτος της στο Γκρίνουιτς (1891), ο αριθμός των ηχογραφημένων παρατηρήσεων στο ηλιακό τμήμα υπερέβη 7 φορές τον μέσο όρο των ηχογραφήσεων τα τελευταία 35 χρόνια. Ενώ δεν πιστώθηκε για αυτό, ο Walter Maunder την όρισε για την Υποτροφία της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας το 1892. Τον Νοέμβριο του 1894, έγινε συντάκτης του περιοδικού της Βρετανικής Αστρονομικής Ένωσης (BAA) από τον σύζυγό της που ήταν τότε πρόεδρος. Διατήρησε αυτή τη θέση για 35 χρόνια. Η Άννι και ο Γουόλτερ παντρεύτηκαν το 1895 και η Άννι υποχρεώθηκε να παραιτηθεί από τη δουλειά της λόγω περιορισμών στις παντρεμένες γυναίκες που εργάζονται στη δημόσια υπηρεσία. Πιστεύεται ότι "το πρόγραμμα γυναικείων υπολογιστών ξεκίνησε ως πείραμα, προοριζόταν να έχει χρονικό όριο και δεν επαναλήφθηκε". Πέρασαν σαράντα χρόνια πριν προσληφθεί μια άλλη γυναίκα αστρονόμος μαζί με άντρες στο Βασιλικό Αστεροσκοπείο . Ωστόσο, οι δύο συνέχισαν να συνεργάζονται και η Άννι συνόδευσε τον Γουόλτερ σε αποστολές ηλιακής έκλειψης. Ο Γουόλτερ ήταν υπεύθυνος για τη χρηματοδότηση και τη διοργάνωση αποστολών μέσω της Εθνικής Επιτροπής Έκλειψης του Βασιλικού Παρατηρητηρίου του Γκρίνουιτς . Η Άννι έλαβε μέρος σε πέντε αποστολές έκλειψης με το BAA, η πρώτη της το 1896 στη Νορβηγία . Για την αποστολή Μάουντερς (Maunders) στην Ινδία το 1898, ο Γουόλτερ δεν ήταν καθορισμένο μέλος της αποστολής, οπότε αυτός και η Άννι πήγαν μόνοι τους. Το 1897, η Άννι έλαβε μια επιχορήγηση από το Κολλέγιο του Γκίρτον (Girton College) για να αποκτήσει μια κάμερα μικρής εστίασης με φακό 1,5 ιντσών που ανέλαβε αποστολές. Ο φακός που χρησιμοποιήθηκε κατασκευάστηκε από τον TR Dallmeyer, έναν διάσημο οπτικό του Λονδίνου. Χρησιμοποίησε αυτήν την κάμερα για να φωτογραφίσει την εξωτερική ηλιακή κορώνα από την Ινδία το 1898. Με αυτήν την κάμερα κατέλαβε τη μακρύτερη ακτίνα, στεφανιαία ταινία, που είχε δει εκείνη τη στιγμή με τον δικό της εξοπλισμό που χρησιμοποιούσε και σχεδίασε η ίδια. Η κάμερά της σχεδιάστηκε με ένα μεγάλο οπτικό πεδίο για τη φωτογράφηση του Γαλαξία, το οποίο κατέστησε δυνατή την αναζήτηση εξασθενημένης και μακρινής κορώνας . Για να τραβήξει φωτογραφίες της έκλειψης, η Άννι πήρε μια σειρά φωτογραφιών με τη φωτογραφική της μηχανή και εκθέσεις κατά τη διάρκεια των δύο λεπτών του συνόλου της έκλειψης. Οι φωτογραφίες της καταγράφουν ένα ρεύμα από τον ήλιο που εκτείνεται πάνω από 10 εκατομμύρια χιλιόμετρα. Ο Ιρλανδός επιστημονικός συγγραφέας Άγκνες Κλέρκ (Agnes Clerke) παρατήρησε, "Η Κα. Μάουντερ με τον μικροσκοπικό φακό της έχει νικήσει όλα τα μεγάλα όργανα. " Η περιγραφή της Άννι σχετικά με την κατεύθυνση και την κίνηση των σωματιδίων στην κορώνα που παρατήρησε, περιγράφει την πλέον αποδεκτή δομή Parker Spiral του ηλιακού ανέμου . Το 1900 η Άννι, μαζί με άλλα μέλη του BAA, ταξίδεψαν στο Αλγέρι για να παρατηρήσουν τη συνολική έκλειψη του ήλιου στις 28 Μαΐου του ίδιου έτους. Τα μέλη του συλλόγου που τη συνόδευαν ήταν η Mary Acworth Evershed, η Lilian Martin-Leake και η CO Stevens. Φωτογραφίζει την κορώνα και παρατήρησε το "λοφίο" σαν ακτίνες, επινοώντας τον όρο που εξακολουθεί να χρησιμοποιείται σήμερα. Τον Μάιο του 1901, οι Maunders προχώρησαν σε μια ηλιακή αποστολή στον Μαυρίκιο στην οποία η Άννι δεν συμπεριλήφθηκε ως επίσημη παρατηρητής (αν και ο σύζυγός της Γουόλτερ ) ήταν και έπρεπε να πληρώσει τον δικό της τρόπο. Επειδή η Άννι δεν ήταν επίσημη παρατηρητής, αποφάσισε να πάει σε ξεχωριστή τοποθεσία για να φωτογραφίσει την έκλειψη. Από τις δύο φωτογραφίες κορώνας του Μαυρίκιου που δημοσιεύτηκαν, μία ήταν η Γουόλτερ και μία η Άννι. Η μόνη αποστολή στην οποία πληρώθηκαν τα έξοδα της Άννι ήταν η αποστολή στον Καναδά, όπου οι Μάουντερ προσκλήθηκαν και χρηματοδοτήθηκαν από την καναδική κυβέρνηση. Το 1904, η Άννι και ο Γουόλτερ δημιούργησαν το διάγραμμα πεταλούδας για την ανάλυση των ηλιακών κηλίδων, δείχνοντας το πλάτος των ηλιακών κηλίδων με την πάροδο του χρόνου. Το διάγραμμα πεταλούδας "είναι μια από τις πιο ισχυρές αναπαραστάσεις των εσωτερικών λειτουργιών του Ήλιου". Το έγγραφο είχε αρχικά δύο αποξηραμένες πεταλούδες, αλλά ένα τρίτο προστέθηκε μετά το μάθημα 11 έως 12 ετών. Η Άννι δεν δημοσιεύτηκε ως συγγραφέας στο χαρτί του συζύγου της πάνω από το διάγραμμα πεταλούδας. Το 1943 Σίδνεϊ Τσάπμαν, Πρόεδρος της Βασιλικής Εταιρείας χρησιμοποίησε το διάγραμμα πεταλούδας ως θέμα της προεδρικής του ομιλίας το 1943, τιμή για κάτι που θεωρούσε ως «τα πιο αγαπημένα της έργα». Το διάγραμμα πεταλούδας βρίσκεται επί του παρόντος στο Παρατηρητήριο Υψηλού Υψόμετρου Η Άννι έδωσε το διάγραμμα πεταλούδας στον Γουόλτερ Ορ Ρόμπερτς (Walter Orr Roberts) (διευθυντή του Παρατηρητηρίου Υψηλού Υψομέτρου) κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου . Η Άννι συνέγραψε με τον σύζυγό της σε κάποια χαρτιά. Το 1907, δημοσίευσε μια εφημερίδα που κάλυπτε «μια ανάλυση του τρομερού συνόλου δεδομένων ηλιακής κηλίδας που είχε συγκεντρωθεί στο ROG, καλύπτοντας το 1889–1901» ως μοναδικός συγγραφέας. Αυτή η ανάλυση περιείχε δεδομένα που χρειάστηκαν 13 χρόνια για τη συλλογή και 19 πίνακες αποτελεσμάτων. Σε αυτό το άρθρο βρήκε ασυμμετρίες Ανατολής-Δύσης σε ηλιακές κηλίδες, ένα αμφιλεγόμενο εύρημα που δεν μπορούσε να εξηγήσει. Χρόνια αργότερα, ο Άρθουρ Σκάστερ (Arthur Schuster), ένας διάσημος φυσικός, επιβεβαίωσε τα ευρήματά της και πρότεινε μια εξήγηση για την ασυμμετρία. Η σύγχρονη επιστήμη και τα δεδομένα επιβεβαίωσαν επίσης τις παρατηρήσεις της σχετικά με την ασύμμετρη φύση των ηλιακών κηλίδων. Η Άννι δημοσίευσε τους The Heavens and the Story το 1908, με τον σύζυγό της Γουόλτερ ως συν-συγγραφέα. (Πιστεύεται από τον σύζυγό της ως πρωταρχικός συγγραφέας. ) Το βιβλίο γράφτηκε για τους ερασιτέχνες αναγνώστες, που περιείχαν τις φωτογραφίες του για τον ήλιο και τον Γαλαξία, με την ελπίδα να προσελκύσει περισσότερους ανθρώπους στον τομέα της αστρονομίας. Το βιβλίο ασχολείται με τις ξαφνικές επίγειες μαγνητικές καταιγίδες που συμπίπτουν με την περίοδο περιστροφής των ηλιακών κηλίδων που παρατηρήθηκε στην έκλειψη του 1898 στην Ινδία. Οι Μάουντερς (Maunders) πίστευαν ότι οι μαγνητικές καταιγίδες ήταν φτιαγμένες από θετικά και αρνητικά φορτισμένα ηλεκτρικά σωματίδια, μια «αντίληψη [που] προηγείται πολύ πιο γνωστές δηλώσεις για το ίδιο θέμα και έχει πολλά κοινά με τη σημερινή μας κατανόηση». Εκλέχτηκε ως Μέλος της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας (RAS) το Νοέμβριο του 1916, δέκα μήνες μετά την άρση του φραγμού για τις γυναίκες. Νωρίτερα, είχε γίνει μέλος του BAA, το οποίο είχε βοηθήσει ο Γουόλτερ το 1890. Αν και ήταν μέλος του RAS από το 1875, ο Γουόλτερ ήθελε μια ένωση αστρονόμων ανοιχτή σε κάθε άτομο που ενδιαφέρεται για την αστρονομία, από κάθε τάξη της κοινωνίας, και ιδιαίτερα ανοιχτή για τις γυναίκες. Η Άννι είχε προταθεί για εκλογή στο RAS 24 χρόνια νωρίτερα λόγω εν μέρει της σύστασης του Γουόλτερ. Μαζί της ήταν δύο επιπλέον υποψήφιοι, η Ελίζαμπεθ Μπράουν και η Άλις Έβερετ. Καμία από τις τρεις γυναίκες δεν έλαβε την ψηφοφορία των τριών τετάρτων στη συνεδρίαση του Απριλίου του 1892 που ήταν απαραίτητη για τις εκλογές. Ένας συνεργάτης υπονοούσε συγκεκριμένα ότι οι γυναίκες θα λειτουργούσαν σε μεγάλο βαθμό ως απόσπαση της προσοχής και απλώς ως κοινωνικό στοιχείο στις συναντήσεις χωρίς να συνεισφέρουν πολύ. Η Άννι δεν έπαιξε ελαφριά την προκατάληψη εναντίον της και άλλων γυναικών σε όλο το πεδίο που καταλαμβάνουν σε μεγάλο βαθμό οι άνδρες και ειδικά δεν συμφώνησε με τα αποτελέσματα των εκλογών του 1892 RAS. Ο κρατήρας Μάουντερ στο Φεγγάρι ονομάζεται από κοινού για τους Γουόλτερ και Άννι Μάουντερ, όπως και το Maunder Minimum . Το 2016 η RAS καθιέρωσε το μετάλλιο Άννι Μάουντερ για εξαιρετική συμβολή στην προσέγγιση και τη δημόσια συμμετοχή στην αστρονομία ή τη γεωφυσική. Τον Ιούνιο του 2018 ανακοινώθηκε ότι το Αστεροσκοπείο του Γκρήνουιτς εγκατέστησε ένα νέο τηλεσκόπιο στο Altazimuth Pavilion, το αστρογραφικό τηλεσκόπιο Άννι Μάουντερ (Annie Maunder) (AMAT), ως μέρος της αναβίωσης της τηλεσκοπίας στο Λονδίνο, με τη βοήθεια καθαρότερου αέρα και προηγμένης τεχνολογίας. Υπάρχει επίσης μια έκθεση για την ιστορία του Μάουντερ, στο ισόγειο του κτηρίου. Ηλεκτρονικός κατάλογος προσωπικών και εγγράφων εργασίας της Annie Scott Dill Maunder, Cambridge University Library. Πρόσβαση στις 11 Οκτωβρίου 2015. O'Connor, John J.; Robertson, Edmund F., «Annie Scott Dill Maunder», MacTutor History of Mathematics archive, University of St Andrews, http://www-history.mcs.st-andrews.ac.uk/Biographies/{{{id}}}.html .