IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μεδεγίν

Το Μεδεγίν (Ισπ. Medellín) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Κολομβίας μετά την πρωτεύουσα Μπογκοτά. Είναι πρωτεύουσα του Διαμερίσματος της Αντιόχειας και είναι χτισμένη στην περιοχή Αμπουρρά (Aburrá). Η πόλη έχει έκταση 382 τ.χλμ και είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1.459 μ. Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι 22 °C. Το Μεδεγίν συχνά αποκαλείται Ciudad de la Eterna Primavera (Η πόλη της συνεχούς άνοιξης), Capital de la Montaña (Πρωτεύουσα των βουνών), Ciudad de las Flores (Πόλη των Λουλουδιών), Capital de las Orquídeas (Πρωτεύουσα των ορχιδέων) και La Bella Villa (Το όμορφο χωριό).

 Η περιοχή Αμπούρα ανακαλύφθηκε από τον Ισπανό εξερευνητή Χερόνιμο Λουίς Τεχέλο (Jeronimo Luis Tejelo) το 1541, όμως η πόλη του Μεδεγίν ανακαλύφθηκε στις 2 Μαρτίου 1616 από τον Ισπανό κατακτητή Φρανσίσκο Ερρέρα ι Καμπουσάνο (Francisco Herrera y Campuzano) και ονομάστηκε Σαν Λορένσο ντε Αμπουρρά (San Lorenzo de Aburrá). To 1675 το όνομα άλλαξε σε Βίγια ντε Νουέστρα Σενιόρα ντε λα Καντελάρια ντε Μεδεγίν (Villa de Nuestra Señora de la Candelaria de Medellín). Το όνομα Μεδεγίν προήρθε από τη λατινική λέξη "Metellinum" που ήταν η αρχαία ονομασία της ισπανικής πόλης Μεδεγίν στην Εξτρεμαδούρα. Το φεστιβάλ «La Feria de las Flores» (Το φεστιβάλ των λουλουδιών) είναι από τα μεγαλύτερα φεστιβάλ που γίνονται στο Μεδεγίν. Πραγματοποιείται κάθε Αύγουστο από το 1957. Άλλα φεστιβάλ είναι το διεθνές φεστιβάλ ποίησης που γίνεται κάθε Ιούνιο και το Colombia Moda. Ισπανία Βαρκελώνη, Ισπανία Ισπανία Μπιλμπάο, Ισπανία Αργεντινή Μπουένος Άιρες, Αργεντινή Ηνωμένες Πολιτείες Φορτ Λόντερντεϊλ, Φλόριδα, Η.Π.Α. Ιταλία Μιλάνο, Ιταλία Μεξικό Μοντερρέι, Μεξικό Ανακαλύψτε το Μεδεγίν
Ligier Nova

Το Ligier Nova ήταν ένα μικροσκοπικό 2-θέσιο αυτοκίνητο πόλης (microcar), που κατασκευάστηκε από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Ligier (Λιζιέ) μεταξύ του 1999 και του 2004. Αντικατέστησε το Ligier Ambra και αντικαταστάθηκε από το Ligier X-Too.

 Αρχικά, το Nova έφερε μόνο έναν 2-κύλινδρο, 4-χρονο κινητήρα ντίζελ, κυβισμού 505 cm³ και ισχύος μόλις 4 kw / 5,4 hp στις 3.000 στροφές το λεπτό, ενώ η μέγιστη ροπή ήταν 15 N·m στις 2.400 στροφές το λεπτό και η τελική ταχύτητα ήταν μόλις 44,5 χιλιόμετρα την ώρα. Σύντομα όμως, η Ligier προσέθεσε στην παλέτα του και έναν κινητήρα βενζίνης, κυβισμού 650 cm³, επίσης 2-κύλινδρο και 4-χρονο, με ισχύ 15 kW (20,4 hp), ο οποίος προσέδωσε στο Nova εμφανώς καλύτερες επιδόσεις. Και τα δύο αυτά μηχανικά σύνολα, είχαν προέλθει από την ιταλική Lombardini και πληρούσαν τις υποχρεωτικές τότε προδιαγραφές καυσαερίων Euro 2. Σημειωτέον ότι η ισχύς του κινητήρα ντίζελ είχε σκόπιμα ρυθμιστεί στους 5,4 hp και η μέγιστη ταχύτητα, παρομοίως, κάτω από τα 45 χιλιόμετρα την ώρα, έτσι ώστε να ταξινομείται επίσημα ως μοτοποδήλατο. Ως αποτέλεσμα, το Nova 500 εισήχθη επίσημα στην Ελλάδα και αρκετά άλλα κράτη ως τετράτροχο όχημα με άδεια και πινακίδες μοτοποδηλάτου, οπότε μπορεί να οδηγηθεί και από ανηλίκους 16 ετών, με ανάλογο δίπλωμα. Κατά το λανσάρισμα, το Nova προσφερόταν σε δύο εκδόσεις εξοπλισμού, γνωστές στα περισσότερα κράτη ως Base και Pack. Η έκδοση Base ήταν, όπως υποδηλώνει και το όνομα, η βασική, έχοντας μάλιστα εντελώς λιτό εξοπλισμό. Αντιθέτως, η έκδοση Pack προσέφερε αρκετά ακόμα στοιχεία εξοπλισμού, όπως ηλεκτρικά παράθυρα, ηλιοροφή, ζάντες αλουμινίου 13 ιντσών και άλλα. Με την πρώτη αισθητική ανανέωση, οι δύο αυτές εκδόσεις μετονομάστηκαν σε City και Zenith, αντίστοιχα. Λίγο καιρό μετά, προστέθηκε και μία ενδιάμεση έκδοση, γνωστή συνήθως ως Fiora. Ligier Δοκιμή των Ligier Nova & Ligier Be Up από το περιοδικό 4Τροχοί (Ιανουάριος 2002) www.50tuners.com/ Ligier Nova
20 (αριθμός)

Το 20 (είκοσι) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 19 και πριν από το 21. Είναι ένας άρτιος αριθμός, αφού 20:2 = 10, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 20 συμβολίζεται ως XX στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως Κ΄ ή κ΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 20 είναι ένας σύνθετος αριθμός, αφού οι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1, 2, 4, 5, 10 και 20, δηλαδή έχει και άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος σύνθετος αριθμός είναι το 21. Το 20 είναι υπερτέλειος αριθμός, αφού το άθροισμα των διαιρετών του, πλην του εαυτού του, είναι μεγαλύτερο από τον ίδιο. Το ανάπτυγμα πρώτων παραγόντων του 20 είναι 20 = 2²·5. Στη γεωμετρία, το εικοσάγωνο είναι πολυγωνικό σχήμα. Στη στερεομετρία, το εικοσάεδρο έχει 20 έδρες. Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Οι τετραγωνικές ρίζες του 20 είναι κατά προσέγγιση οι δύο άρρητοι αριθμοί ±4,4721359549995793928183473374626. 20! = 20·19·18·17·16·15·14·13·12·11·10·9·8·7·6·5·4·3·2 = 2.432.902.008.176.640.000220 = 20↑↑2 = 2020 = 104.857.600.000.000.000.000.000.000 Ο ατομικός αριθμός 20 αντιστοιχεί στο ασβέστιο.
Σάντσο Δ΄ Γκαρθές της Γασκώνης

Ο Σάντσο Δ΄ Γκαρθές, βασκικά: Antzo Gartzia, γασκωνικά: Sans Gassia, γαλλικά: Sanche, (απεβ. το 950 ή 955) ήταν δούκας της Γασκώνης από το 930 μέχρι το τέλος του. Κατά τη διάρκεια της θητείας του η Γασκώνη συρρικνώθηκε σημαντικά, καθώς τα αδέλφια του κληρονόμησαν σημαντικές περιοχές και το de facto (και ίσως de jure) ανεξάρτητο δουκάτο διολίσθησε σχεδόν στην ιστορική λήθη.

 Αναφέρεται στο καταστατικό του Ως (Auch), ως γιος του Γκαρθία β΄ Σάντσεθ, και στον Codice de Roda, που τον αναφέρει ως κληρονόμο της Γασκώνης. Με το τέλος τού πατέρα του, κληρονόμησε το ίδιο το δουκάτο, το οποίο περιλάμβανε τις επαρχίες Λομαζάν, Γκαραβέ, Tουρσάν και Μπρουγιουά. Τα μικρότερα αδέλφια του, Γουλιέλμος και Άρνολντ Α΄, κληρονόμησαν το Φεζανσάκ (συμπεριλαμβανομένου του Αρμανιάκ) και το Ασταράκ αντίστοιχα, με τον τίτλο του κόμη. Έτσι η Γασκώνη διαιρέθηκε και μειώθηκε. Το 932 ο Φλοδοάρδος καταγράφει ότι οι αδελφοί Eρμενγκόλ του Ρουέργκ και Ραϋμόνδος Πονς της Τουλούζης, πρίγκιπες του Γκοτιά, έφεραν μαζί τους έναν "Λούπους Αθνάρ Βάσκο" για να αποτίσουν φόρο τιμής στον Ροδόλφο της Γαλλίας. Ο Λιούις θεωρεί αυτόν τον «Βάσκο» ως δούκα της Γασκώνης και τον αποκαλεί «Σάντσεθ». Ο δούκας εννοούσε, ωστόσο, ότι θα ήταν ο Σάντσο. Ο Σάντσο είχε δύο νόθους γιους, τον: Σάντσο Ε΄, ο οποίος τον διαδέχθηκε αργότερα και τον: Γουλιέλμος Β΄, ο οποίος διαδέχθηκε τον άτεκνο αδελφό του. Ένας τρίτος γιος ήταν ο: Γκομπάλντ, ένας διάσημος πλουραλιστής επίσκοπος, ο οποίος κράτησε τις διάφορες έδρες της Γασκώνης ως μία, έως ότου διορίστηκε εκ νέου στην κενή αρχιεπισκοπή του Μπορντώ. Ένας τέταρτος γιος: Ουντάλρικ ή Oντούλρικ πιστοποιείται σε καταστατικά· μάλλον όλοι ήταν νόθοι. Lewis, Archibald R. The Development of Southern French and Catalan Society, 718 – 1050 . University of Texas Press: Austin, 1965. Monlezun, Jean Justin. Histoire de la Gascogne . 1846. Κόλινς, Ρότζερ. Οι Βάσκοι . Blackwell Publishing: Λονδίνο, 1990.
Σχολή Μαθηματικών του Λβιβ

Η Σχολή Μαθηματικών της Λβιβ (πολωνικά: lwowska szkoła matematyczna‎) ήταν μια ομάδα από πολωνούς μαθηματικούς που εργάζονταν στην Λβιβ Πολωνίας κατά τον Μεσοπόλεμο. Από το 1945 η Λβιβ περιήλθε στην επικράτεια της Ουκρανίας. Οι μαθηματικοί συχνά συναντιόνταν στο πασίγνωστο Σκωτσέζικο Καφέ για να συζητήσουν μαθηματικά προβλήματα. Το 1929 ίδρυσαν το περιοδικό Studia Mathematica που εκδίδεται ως σήμερα. Η σχολή ήταν γνωστή για την παραγωγικότητα και τις εκτεταμένες συνεισφορές της σε θέματα όπως η τοπολογία ορισμού σημείων, η θεωρία συνόλων και η συναρτησιακή ανάλυση. Οι βιογραφίες και η συνεισφορά αυτών των μαθηματικών καταγράφηκαν το 1980 από τον σύγχρονό τους, Καζίμιερζ Κουρατόβσκι, στο βιβλίο του με τίτλο Μισός Αιώνας Πολωνικών Μαθηματικών: Αναμνήσεις και Σκέψεις.

 Στα αξιοσημείωτα μέλη της Σχολής Μαθηματικών της Λβιβ περιλαμβάνονται οι: Στέφαν Μπάναχ Φέλιξ Μπαράνσκι Βλάντισλαβ Ορλίτζ Στάνισλαβ Σακς Χιούγκο Στέινχαους Στάνισλαβ Μαζούρ Στάνισλαβ Ουλάμ Γιόζεφ Σράιερ Ιούλιος Σάουντερ Μαρκ Κατς Αντόνι Λομνίτσκι Στέφαν Κατζμαρζ Χέρμαν Άουερμπαχ Βλοντζίμιερζ Στόζεκ Στάνισλαβ Ρουζιέβιτς Πολλοί μαθηματικοί, ιδίως εκείνοι με Εβραϊκή καταγωγή, εγκατέλειψαν αυτό το νοτιοανατολικό τμήμα της Πολωνίας το 1941, προτού εισβάλλουν οι Γερμανοί. Ορισμένοι από τους μαθηματικούς επέζησαν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Μεταπολεμικά μια ομάδα μαθηματικών, μεταξύ των οποίων ήταν μέλη της αρχικής κοινότητας, συνέχισε το έργο της σχολής στο Βρότσουαφ της δυτικής Πολωνίας. Η εν λόγω μεταφορά συνέπεσε με τις μεταναστεύσεις του Πολωνικού πληθυσμού (1944-1946). Εξέχουσα προσωπικότητα αναδείχθηκε ο Στάνισλαβ Ουλάμ, ο οποίος έγινε διάσημος για το έργο του στη Δύση.
Λαϊκή Εθνοσυνέλευση

Η Λαϊκή Εθνοσυνέλευση (al-Majlis al-Sha'abi al-Watani), είναι η κάτω βουλή του κοινοβουλίου της Αλγερίας. Αποτελείται από 462 μέλη που εκλέγονται άμεσα από τον πληθυσμό. Από τις 462 έδρες, οι 8 προορίζονται για Αλγερινούς που ζουν στο εξωτερικό. Τα μέλη της Λαϊκής Εθνοσυνέλευσης εκλέγονται άμεσα μέσω αναλογικής εκπροσώπησης σε πολυμελείς περιφέρειες και υπηρετούν θητείες διάρκειας πέντε ετών κάθε φορά. Οι τελευταίες εκλογές για αυτό το σώμα πραγματοποιήθηκαν στις 17 Μαΐου 2017. Η Λαϊκή Εθνοσυνέλευση και το Κοινοβούλιο της Αλγερίας θεωρούνται ως μη εκπροσώπηση του συμφέροντος του λαού της Αλγερίας λόγω της προεδρίας, η οποία ελέγχει την πλειοψηφία της κυβερνητικής εξουσίας. Η ελάχιστη ηλικία που απαιτείται για την εκλογή στη Λαϊκή Εθνοσυνέλευση είναι τα 28 έτη.Υπάρχουν 48 εκλογικές περιφέρειες, που ονομάζονται wilayat, στην Αλγερία και 4 υπερπόντιες εκλογικές περιφέρειες που στέλνουν αντιπροσώπους στο σώμα. Υπάρχει μία έδρα για κάθε 80.000 κατοίκους και μια επιπλέον έδρα ανά 40.000 κατοίκους σε κάθε επαρχία. Ο σημερινός πρόεδρος της Λαϊκής Εθνοσυνέλευσης είναι ο Σλιμάν Σενίν, μέλος της αντιπολίτευσης. Η ελάχιστη ηλικία ψήφου στην Αλγερία είναι τα 18 έτη. Η ψηφοφορία δεν είναι υποχρεωτική.

 Οι πρώτες εκλογές για τη Λαϊκή Εθνοσυνέλευση πραγματοποιήθηκαν στις 20 Σεπτεμβρίου 1962. Το 1963, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Αλγερίας, Αχμέντ Μπεν Μπελά, διέκοψε τις δραστηριότητες της Λαϊκής Εθνοσυνέλευσης και δημιούργησε ένα Επαναστατικό Συμβούλιο από το 1965 έως το 1976. Η Λαϊκή Εθνοσυνέλευση αποκαταστάθηκε το 1976 με την έγκριση του νέου συντάγματος της Αλγερίας, τότε ως μονοθάλαμο νομοθετικό σώμα. Μέχρι το 1991, το κυβερνών κόμμα ήταν το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (FLN), και στην πραγματικότητα, το Αλγερινό σύνταγμα του 1976 θεώρησε το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο ως το μοναδικό πολιτικό κόμμα της Αλγερίας. Οι πρώτες εκλογές της Λαϊκής Εθνοσυνέλευσης με πολλά κόμματα πραγματοποιήθηκαν τον Δεκέμβριο του 1991. Μετά από την προβλεπόμενη νίκη του Ισλαμικού Μετώπου Σωτηρίας (FIS), ενός φονταμενταλιστικού κόμματος της αντιπολίτευσης, οι Ένοπλες Δυνάμεις της Αλγερίας ακύρωσαν τις εκλογές. Ένα αναπληρωματικό νομοθετικό σώμα, το Εθνικό Συμβουλευτικό Συμβούλιο, ιδρύθηκε τον Απρίλιο του 1992 και διήρκεσε μέχρι τον Μάιο του 1994, όταν ανέλαβε το Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο το οποίο διακυβέρνησε μέχρι τις επόμενες εκλογές, που πραγματοποιήθηκαν στις 5 Ιουνίου 1997. Το 1996, το νομοθετικό σώμα χωρίστηκε σε δύο τμήματα, σχηματίζοντας το Αλγερινό Κοινοβούλιο με την επικύρωση ενός νέου συντάγματος. Μετά τις εκλογές του 1997, οι γυναίκες αποτελούσαν το 3,4% των μελών της Λαϊκής Εθνοσυνέλευσης.Το 2012, οι γυναίκες της Αλγερίας καταλάμβαναν το 31% των κοινοβουλευτικών εδρών, τοποθετώντας τη χώρα 26η παγκοσμίως και 1η στον αραβικό κόσμο. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Assemblée populaire nationale (Algeria) στο Wikimedia Commons
Κριστιάνο ντα Σίλβα

Ο Κριστιάνο ντα Σίλβα (Cristiano da Silva, πορτογαλικά : [kɾisˈtʃjɐnu dɐ ˈsiwvɐ]; γεννήθηκε 12 Ιανουαρίου 1987) είναι Βραζιλιάνος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως επιθετικός μέσος, τα τελευταία χρόνια στην Ιαπωνία.

 Ξεκίνησε την καριέρα του σε μικρές βραζιλιάνικες ομάδες και το 2011 μεταπήδησε στην Ευρώπη και στην Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ με την οποία κατέκτησε τους μόνους τίτλους του, το νταμπλ του 2011–12. Στις 25 Δεκεμβρίου 2015 στα προημιτελικά του Κυπέλλου Ιαπωνίας Βεγκάλτα Σένταϊ - Κασίβα Ρεϊσόλ 3–3 (πέναλτι 3–5) σημείωσε και τα τρία γκολ της ομάδας του με απευθείας εκτελέσεις φάουλ. Κατάλογος ποδοσφαιριστών που σημείωσαν ρεκόρ με χατ-τρικ
Σίβυλλα της Βαυαρίας

H Σίβυλλα, γερμ. Sibylle von Bayern-Munich (16 Ιουνίου 1489 - 18 Απριλίου 1519) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του δούκα της Βαυαρίας-Μονάχου και με τον γάμο της έγινε εκλέκτορας του Παλατινάτου.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Αλβέρτου Δ΄ δούκα της Βαυαρίας-Μονάχου και της Κουνιγούνδης των Αψβούργων, κόρης του Φρειδερίκου Γ΄ αρχιδούκα της Αυστρίας & βασιλιά της Γερμανίας. Παντρεύτηκε το 1511 τον Λουδοβίκο Ε΄ εκλέκτορα του Παλατινάτου. Δεν απέκτησαν απογόνους. Katrin Nina Marth (2009), "Dem löblichen Hawss Beirn zu pesserung, aufnemung vnd erweiterung ...". The dynastic politics of the House of Bavaria at the turn of the late Middle Ages and early modern times (thesis), Regensburg: University of Regensburg, pp. 154–171
Δήμος Μονεμβασίας (πρόγραμμα Καποδίστριας)

Ο Δήμος Μονεμβασιάς του προγράμματος Καποδίστριας ήταν δήμος που λειτούργησε την περίοδο 1999-2010. Συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Το 2010 καταργήθηκε και εντάχθηκε στον νέο διευρυμένο δήμο Μονεμβασιάς. Βρισκόταν στο ανατολικό τμήμα του νομού, στις ακτές του Μυρτώου πελάγους. Αποτελούταν από 10 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 209 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 4.660 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα του δήμου ήταν η Μονεμβασία.

 Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (σε αγκύλες ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001): Δ.δ. Μονεμβασίας [ 1.405 ] η Μονεμβασία [ 90 ] η Αγία Κυριακή [ 84 ] η Γέφυρα [ 1.231 ] Δ.δ. Αγγελώνας -- η Αγγελώνα [ 518 ] Δ.δ. Αγίου Δημητρίου Μονεμβασίας [ 317 ] ο Άγιος Δημήτριος [ 240 ] η Φλόκα [ 77 ] Δ.δ. Αγίου Ιωάννου Επιδαύρου Λιμήρας -- ο Άγιος Ιωάννης [ 557 ] Δ.δ. Αγίου Νικολάου Μονεμβασίας -- ο Άγιος Νικόλαος [ 188 ] Δ.δ. Βελιών -- οι Βελιές [ 494 ] Δ.δ. Ελληνικού [ 315 ] το Ελληνικό [ 177 ] η Παναγίτσα [ 15 ] τα Φούτια [ 123 ] Δ.δ. Λιρών [ 280 ] τα Λιρά [ 255 ] οι Καλύβες [ 6 ] τα Τέρια [ 19 ] Δ.δ. Νομίων [ 367 ] τα Νόμια [ 47 ] η Αγία Παρασκευή [ 84 ] ο Άγιος Στέφανος [ 55 ] ο Άγιος Φωκάς [ 50 ] η Καστέλλα [ 7 ] ο Ξιφίας [ 91 ] η Τροχαλία [ 33 ] Δ.δ. Ταλάντων [ 219 ] τα Τάλαντα [ 197 ] τα Κληρονομαίικα [ 22 ] Υπουργείο εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.
Μπαντ Άμποτ

Ο Ουίλιαμ Άμποτ (William Alexander Abbott, 2 Οκτωβρίου 1897 - 24 Απριλίου 1974) ήταν Αμερικανός κωμικός ηθοποιός του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, που καθιερώθηκε περισσότερο γνωστός ως Μπαντ Άμποτ (= Ο κακός Άμποτ).

 Ο Ουίλιαμ Άμποτ γεννήθηκε στο Νιού Τζέρσεϊ στις 2 Οκτωβρίου του 1897. Ξεκίνησε επαγγελματική σταδιοδρομία ως ηθοποιός σε υπαίθριες θεατρικές παραστάσεις και επιθεωρήσεις και ακολούθως σε ραδιοφωνικές εκπομπές. Μαζί με τον επίσης Αμερικανό κωμικό ηθοποιό και συμπατριώτη του από την ίδια πολιτεία Λου Κοστέλο (Λούις Κριστίλο (1906-1959)}, δημιούργησαν το πολύ γνωστό και θρυλικό ντουέτο Άμποτ και Κοστέλο. Έγιναν διάσημοι από την πρώτη τους κιόλας ταινία, κινηματογραφικό ντεμπούτο τους, "Μια νύχτα στους Τροπικούς" παραγωγής Γιουνιβέρσαλ 1940, τονώνοντας με τα αστεία τους το ηθικό του κόσμου στη περίοδο του Β' Π.Π.. Σπουδαία επίσης επιτυχία τους ήταν τον επόμενο χρόνο στη ταινία τους, υπό τον τίτλο "Buck Privates" (ελληνικό: "Οι δύο Γιάννηδες") που είχε ως θέμα τη στρατιωτική ζωή συνοδευόμενη με τις ωραίες βραβευμένες με Όσκαρ μελωδίες των Άντριους Σίστερς. Έχοντας και οι δύο εμπειρία της επιθεώρησης ήξεραν ν΄ ανταλλάσσουν έξυπνες και αιφνίδιες ατάκες που χαρακτηρίζονταν από αστείους παραλογισμούς αλλά και από αλλεπάλληλες παρεξηγήσεις σε βασικό ρόλο του σκληρού και κυνικού να εκμεταλλεύεται τον φτωχό και αφελή Κοστέλο. Οι καλλιτεχνικές τους επιτυχίες υποχρέωσαν την Γιουνιβέρσαλ να διαθέτει μεγάλα ποσά για τις επόμενες ταινίες τους που συνέχισαν να είναι εκπληκτικές επιφέροντας τεράστια κέρδη. Από την αρχή της δεκαετίας του 1950 ξεκίνησαν να δουλεύουν για την τηλεόραση, πλην όμως ο θάνατος του Κοστέλο το 1959 τον ανάγκασε να διακόψει την επαγγελματική του παρουσία και να αποσυρθεί του δημόσιου βίου, μέχρι τον θάνατό του στις 24 Απριλίου του 1974. Δείτε σχετικά Φιλμογραφία Άμποτ και Κοστέλο "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Lrousse Britannica" τομ.8ος, σελ.56. "100 Χρόνια Ελληνικού και Ξένου Κινηματογράφου" (3 τόμοι) - Εκδ. Η. Μανιατέας Αθήνα 1977, τομ.2ος σελ.9.
Γιάννες Χόιβελμανς

Ο Γιάννες Χόιβελμανς (Jannes Heuvelmans, γεννημένος 4 Απριλίου 2003), γνωστός ως Γιάννες (Jannes), είναι Ολλανδός τραγουδιστής και ηθοποιός. Το 2017, ως μέλος των "FOURCE", εκπροσώπησε την Ολλανδία στον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2017 στην Τιφλίδα της Γεωργίας.

 Ο Γιάννες γεννήθηκε στο Τίλμπουρχ της Ολλανδίας. Από το 2018, ήταν σε σχέση με την ηθοποιό και τραγουδίστρια ελληνικής καταγωγής Στεφανία Λυμπερακάκη. Χώρισαν τον Απρίλιο του 2021. 2012-2013: Kramer vs. Kramer (θέατρο) 2013-2014: De kleine blonde dood (μιούζικαλ) 2014-2015: Waanzinnig gedroomd (μιούζικαλ) 2015-2017: Pinokkio (μιούζικαλ) 2016: André het astronautje (μιούζικαλ) 2016: Dokter Tinus, επεισόδιο 7 2017: Flikken Maastricht, επεισόδιο 8
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1956-57

Η Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1956-57 ήταν η 4η έκδοση της Β΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε ο Απόλλων για 1η φορά στην ιστορία του.

 Το πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορία την περίοδο 1956-57 αποτελείτο από δύο ομίλους: τον όμιλο Λεμεσού-Πάφου και τον όμιλο Λευκωσίας-Αμμοχώστου-Λάρνακας-Κερύνειας. Σε κάθε όμιλο οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια κάθε ομίλου ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Στη συνέχεια, οι πρωταθλήτριες των δύο ομίλων έδωσαν αγώνες μπαράζ με την νικήτρια να ανακηρύσσεται πρωταθλήτρια Β΄ κατηγορίας. Η πρωταθλήτρια ομάδα προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία 1957–58. Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Ομάδες που δεν συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΣτο πρωτάθλημα δεν συμμετείχε ο πρωταθλητής της προηγούμενης περιόδου, Άρης Λεμεσού, ο οποίος προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία 1956-57. Ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΣτο πρωτάθλημα συμμετείχε η ΑΫΜΑ Λευκωσίας η οποία υποβιβάστηκε από την Α΄ κατηγορία 1955-56. Επιπλέον, στο πρωτάθλημα συμμετείχε και ο Οθέλλος Αμμοχώστου που εντάχθηκε στην ΚΟΠ το 1956. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τις έδρες που χρησιμοποίησαν. Η τελική βαθμολογία του ομίλου Λεμεσού-Πάφου ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=2 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του ομίλου Λεμεσού-Πάφου: Η τελική βαθμολογία του ομίλου Λευκωσίας-Αμμοχώστου-Λάρνακας-Κερύνειας ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=2 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του ομίλου Λευκωσίας-Αμμοχώστου-Λάρνακας-Κερύνειας: 1Η ΠΑΕΚ δεν προσήλθε στους αγώνες γιατί αδυνατούσε να παρατάξει πλήρη ομάδα. Οι διαιτητές των αγώνων ανακήρυξαν νικήτριες τις αντιπάλους της με σκορ 2-0, σύμφωνα με τους κανονισμούς της ΚΟΠ.2Η ΑΫΜΑ δεν προσήλθε στον αγώνα σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την απόφαση της έκτακτης γενικής συνέλευσης της ΚΟΠ να μην ισχύει η διαβάθμιση στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1956-57. Ο διαιτητής του αγώνα ανακήρυξε νικητή τον Οθέλλο με σκορ 2-0, σύμφωνα με τους κανονισμούς της ΚΟΠ. Στους αγώνες μπαράζ συμμετείχαν οι πρωταθλητές των δύο ομίλων, Απόλλων Λεμεσού και Αλκή Λάρνακας. Ο πρώτος αγώνας έγινε στο Στάδιο ΓΣΟ στις 30 Ιουνίου 1957. Ο Απόλλωνας κέρδισε με 4-1. Ο δεύτερος αγώνας έγινε στο Παλιό ΓΣΖ στις 7 Ιουλίου 1957. Το αποτέλεσμα ήταν 2-2. Ο Απόλλωνας στέφθηκε πρωταθλητής Β΄ κατηγορίας και προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία 1957-58. «Cyprus 1956/57». www.rsssf.com. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουνίου 2016. Μελετίου, Γιώργος (2011). Κυπριακό ποδόσφαιρο 1900-1960. Λευκωσία: Power Publishing. σελίδες 258–259. ISBN 978-9963-688-87-6. Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Ποδόσφαιρο στην Κύπρο Σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου
Ελισάβετ Αυγούστα του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ

H Ελισάβετ Αυγούστα (γερμ. Elisabeth Augusta von Pfalz-Sultzbach, 17 Ιανουαρίου 1694 - 17 Αυγούστου 1729) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του Δούκα του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ και με τον γάμο της έγινε εκλέκτειρα της Βαυαρίας.

 Η Μαρία Ελισάβετ Αυγούστα ήταν η πρώτη κόρη του Ιωσήφ Καρόλου του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ και της Ελισάβετ Αυγούστας Σοφίας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Καρόλου Γ΄ Φιλίππου του Παλατινάτου. Παντρεύτηκε το 1742 τον εξάδελφό της Κάρολο Δ΄ Θεόδωρο της Βαυαρίας και είχε τέκνα: Φραγκίσκος Λουδοβίκος Ιωσήφ (28 - 29 Ιουνίου 1761). Genealogie ascendante jusqu'au quatrieme degre inclusivement de tous les Rois et Princes de maisons souveraines de l'Europe actuellement vivans [Genealogy up to the fourth degree inclusive of all the Kings and Princes of sovereign houses of Europe currently living] (in French). Bourdeaux: Frederic Guillaume Birnstiel. 1768. p. 92. Lebenslust und Frömmigkeit, Kurfürst Carl Theodor zwischen Barock und Aufklärung, Handbuch ISBN 3-7917-1679-4 und Ausstellungskatalog ISBN 3-7917-1679-4 Karl Kreuter, Kurfüstin Elisabeth Auguste von Pfalz-Bayern 1727 - 1794, Oggersheim 1919
Ανδρέας Σκέντζος

Ο Ανδρέας Σκέντζος είναι Έλληνας βετεράνος ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Γεννήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 1972 στην Ελευσίνα και σε όλη του την καριέρα αγωνιζόταν ως αμυντικός.

 Ο Σκέντζος ξεκίνησε την καριέρα του ως ποδοσφαιριστής στην ομάδα της γενέτειράς του, τον Πανελευσινιακός. Από τα τμήματα υποδομών της ομάδας μεταπήδησε στην πρώτη ομάδα, όπου και αγωνίστηκε τη διετία 1991-93. Το 1993 μεταγράφηκε στον ΟΦΗ, και φόρεσε τα “ασπρόμαυρα” για μια οκταετία. Με τον ΟΦΗ αγωνίστηκε σε περισσότερα από 150 παιχνίδια έχοντας συμμετοχές σε πρωτάθλημα, κύπελλο και ευρωπαϊκές διοργανώσεις ενώ πέτυχε 4 γκολ στην καριέρα του με την Κρητική ομάδα . Αποχώρησε από το Ηράκλειο το καλοκαίρι του 2000 και υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τον Άρη Θεσσαλονίκης. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με τη φανέλα του Άρη, στις 7 Αυγούστου 2000, σε έναν εκτός έδρας αγώνα κυπέλλου με την Καλαμάτα (τελικό σκορ 1-1). Με τους «κίτρινους» αγωνίστηκε συνολικά σε τέσσερις αγωνιστικές σεζόν, συμπληρώνοντας 75 συμμετοχές σε όλες τις διοργανώσεις, χωρίς να πετύχει κάποιο τέρμα. Πιο αναλυτικά, είχε 55 συμμετοχές στο θεσμό του πρωταθλήματος και 20 συμμετοχές στο θεσμό του Κυπέλλου. Τον Ιούλιο του 2004 έμεινε ελεύθερος από τον Άρη και επέστρεψε στην Κρήτη για λογαριασμό του Εργοτέλη . Το καλοκαίρι του 2005 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τη Ρόδος αλλά έμεινε ελεύθερος στις 4 Ιανουαρίου 2006. Ακολούθως αγωνίσθηκε σε ομάδες χαμηλότερης δυναμικότητας: Λεωνίδιο (2006), Αστέρα Χαλέπας (2006) , Πολύκαστρο (2007) και Άγιο Δημήτριο (2008) . Μετά την αποχώρηση του από την ενεργό δράση, ο Σκέντζος ασχολήθηκε με την προπονητική και υπήρξε βοηθός του αρχικά του Χατζηνικολάου (2010) και μετά του Αναστόπουλου (2012 αλλά και 2015) στον πάγκο του ΟΦΗ . Ενδιάμεσα, είχε διατελέσει βοηθός του Αναστόπουλου και στον πάγκο του Πλατανιά (2013) αλλά και του Ατρομήτου . Ακολούθησε τον Αναστόπουλο και στον Άρη Θεσσαλονίκης (2015-2017). Μάλιστα, μετά την αποχώρηση του Αναστόπουλου, ο Σκέντζος διετέλεσε υπηρεσιακός προπονητής της ομάδας για έναν αγώνα, και πιο συγκεκριμένα στις 26 Φεβρουαρίου 2017, στον νικηφόρο (με 3-0) εντός έδρας αγώνα με την Αναγέννηση Καρδίτσας . Τα επόμενα χρόνια υπήρξε προπονητής του Πανθηραϊκού στη Γ’ Εθνική (2017-18), του Αγίου Νικολάου Κρήτης (2019-20), της Άνω Μερά Μυκόνου (2020), της Α.Ε. Μυκόνου (2020) και του Α.Ο. Πόρου (2021-22). Στον Α.Ο. Πόρου, ο Σκέντζος πραγματοποίησε εξαιρετική δουλειά με την ομάδα να καταλαμβάνει την καλύτερη θέση στην ιστορία της στο πρωτάθλημα της Γ’ Εθνικής (4η θέση στον 7ο όμιλο) ενώ έφτασε και μέχρι τους 4 του Κυπέλλου Ε.Π.Σ. Ηρακλείου Το Μάιο του 2022, επέστρεψε στον Πανελευσινιακό, την ομάδα που τον ανέδειξε ποδοσφαιρικά, με στόχο να τον προβιβάσει στην Super League 2. Η χρονιά δεν κύλησε θετικά και τον Νοέμβριο του 2022, ο Σκέντζος έλυσε το συμβόλαιό του με την ομάδα. Τον Ιούλιο του 2023, ανακοινώθηκε ως βοηθός προπονητή και άμεσος συνεργάτης του Αναστασίου, στον πάγκο της νεοφώτιστης Κηφισιάς στην Σούπερ Λίγκα. προφίλ Σκέντζου στο transfermarkt.com προφίλ Σκέντζου στο weltfussball.de
Τζωρτζ Β. Άλεν

Ο Τζωρτζ Βήναμπλ Άλεν (George Venable Allen, 3 Νοεμβρίου 1903 – 11 Ιουλίου 1970) ήταν Αμερικανός διπλωμάτης, που υπηρέτησε ως πρέσβυς των ΗΠΑ στο Ιράν κατά την κρίση του 1946, και μετέπειτα πρέσβυς των ΗΠΑ σε άλλες χώρες, μεταξύ των οποίων και στην Ελλάδα (το 1957-1958). Ασχολήθηκε επίσης με την επέκταση των δραστηριοτήτων της Φωνής της Αμερικής και την αύξηση της συμμετοχής της χώρας του στις δραστηριότητες της UNESCO.

 Ο Άλεν γεννήθηκε στο Ντέραμ (Βόρεια Καρολίνα) και ήταν γιος εμπόρου, του Τόμας Έλις Άλεν, και της συζύγου του Χάριετ, το γένος Μουρ. Ο Τζων σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Ντιουκ στη γενέτειρά του (τότε «Κολέγιο Τρίνιτυ»), από όπου απεφοίτησε το 1924, και στο Χάρβαρντ, από όπου απεφοίτησε το 1929. Δίδαξε επί τέσσερα έτη σε γυμνάσιο (1924-1928) και εργάσθηκε ως δημοσιογράφος στις εφημερίδες Asheville Times και Durham Herald. Εντάχθηκε στη διπλωματική υπηρεσία το 1930, αναλαμβάνοντας στην αρχή υποπρόξενος στην Τζαμάικα και αργότερα πρόξενος στη Σαγκάη, την Πάτρα και το Κάιρο. Κατόπιν τοποθετήθηκε ως πρέσβυς στο Ιράν, από το 1946 έως το 1948. Σε αυτό το διάστημα ασχολήθηκε με το να αποτρέψει μια σοβιετοϊρανική συμφωνία για το πετρέλαιο και πέτυχε να διώξει ο Ιρανός πρωθυπουργός Αχμάντ Καβάμ κομμουνιστές υπουργούς από την κυβέρνησή του. Βοήθησε επίσης στο κτίσιμο σχέσεων με τον Σάχη (βασιλιά) Μοχαμάντ Ρεζά Παχλαβί, παίζοντας τένις μαζί του μια φορά την εβδομάδα. Μετά υπηρέτησε για λίγο στην Ουάσινγκτον, ως υφυπουργός Εξωτερικών (1948-1949), προτού ξανασταλεί ως πρέσβυς των ΗΠΑ στη Γιουγκοσλαβία (1949-1953), στην Ινδία και το Νεπάλ (1953-1954). Στη συνέχεια ακολούθησε μια ακόμα θητεία του ως υφυπουργού Εξωτερικών, αυτή τη φορά αρμόδιου για θέματα Νότιας Ασίας και Αφρικής, το 1953-1954. Η τελευταία του θητεία ως πρέσβεως ήταν στην Ελλάδα, τη διετία 1956-1957. Επιστρέφοντας οριστικά στις ΗΠΑ, τοποθετήθηκε αμέσως διευθυντής της Υπηρεσίας Πληροφορήσεως των ΗΠΑ (USIA), μέχρι το 1960. Μετά τη διπλωματική του σταδιοδρομία, ο Άλεν έγινε πρόεδρος του Ινστιτούτου Καπνού, θέση στην οποία παρέμεινε από το 1960 μέχρι το 1966. Ο Άλεν ήταν έγγαμος με την Κάθριν Μάρτιν (Katherine Martin) από το 1934 και συνέγραψε ένα βιβλίο (αυτοέκδοση) με θέμα την κοινή ζωή τους στο εξωτερικό και τίτλο Foreign Service Diary. Απέκτησαν μαζί τρία παιδιά, τον Τζωρτζ Β. τον νεότερο (τζούνιορ), τον Τζων Μ. και τον Ρίτσαρντ Α. Άλεν, που όλα σπούδασαν νομική και έγιναν δικηγόροι στην πρωτεύουσα Ουάσινγκτον. Ο Τζωρτζ Βήναμπλ Άλεν απεβίωσε σε ηλικία 66 ετών στη Βόρεια Καρολίνα, αλλά τάφηκε στο Κοιμητήριο Ροκ Κρηκ στην Ουάσινγκτον. Το λήμμα «Άλλεν Γεώργιος» στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σελίδα 392 Το αρχείο του πρέσβεως στη Βιβλιοθήκη «Χάρυ Τρούμαν»
Λευκορωσικό Πατριωτικό Κόμμα

Το Λευκορωσικό Πατριωτικό Κόμμα (λευκορωσικά: Беларуская патрыятычная партыя, Biełaruskaja patryjatyčnaja partyja, BPP) είναι πολιτικό κόμμα στη Λευκορωσία πιστό στον Πρόεδρο Αλεξάντερ Λουκασένκο. Ο Νικολάι Ουλάχοβιτς είναι ο πρόεδρος του κόμματος.

 Το κόμμα ιδρύθηκε το 1994, και αρχικά ονομαζόταν Λευκορωσικό Πατριωτικό Κίνημα. Κέρδισε μία έδρα στο δεύτερο γύρο της ψηφοφορίας στις βουλευτικές εκλογές του 1995. Άλλαξε το όνομά του σε Λευκορωσικό Πατριωτικό Κόμμα το 1996.Ο προταθείς από το κόμμα υποψήφιος Νικολάι Ουλάχοβιτς ήταν υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 2015. Ο Ουλάχοβιτς τερμάτισε τέταρτος στο πεδίο των τεσσάρων υποψηφίων λαμβάνοντας το 1.7% των ψήφων.
Νουόρο

Το Νουόρο (ιταλικά: Nuoro‎, σαρδηνιακάː Nùgoro) είναι σημαντική πόλη και κοινότητα στην κεντροανατολική Σαρδηνία στους πρόποδες του Όρους Ορτομπέν και η πρωτεύουσα της Ιταλικής επαρχίας του Νουόρο. Έχει σύμφωνα με το Ιταλικό Ινστιτούτο Στατιστικής (2011) έκταση 192.06 τετραγωνικά χιλιόμετρα, πληθυσμό 36.347 κατοίκους και πυκνότητα 190 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο, αποτελεί την έκτη μεγαλύτερη πόλη της Σαρδηνίας. Το Νουόρο είναι η γενέτειρα πολλών ποιητών, λογοτεχνών, ζωγράφων και γλυπτών, έχει επίσης ένα από τα σημαντικότερα μουσεία στη Σαρδηνία. Θεωρείται το μεγαλύτερο πολιτιστικό κέντρο της Σαρδηνίας σε τέτοιο βαθμό που έμεινε γνωστή με το προσωνύμιο "Αθήνα της Σαρδηνίας". Το Νουόρο είναι η γενέτειρα της Γκράτσια Ντελέντα, μοναδική Ιταλίδα γυναίκα που κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας (1926).

 Τα αρχαιότερα ίχνη εγκατάστασης στην περιοχή του Νουόρο βρέθηκαν σε πέτρινους πύργους που χρονολογούνται από την 3η χιλιετία π.χ., βρέθηκαν επίσης θραύσματα κεραμικής του "Πολιτισμού του Οτσιέρι" που χρονολογείται το 3.500 π.χ. Το Νουόρο ήταν το επίκεντρο του Πολιτισμού των Νουράγκι, βρέθηκαν περίπου 30 "Νουράγκι" και ένα χωριό στην ευρύτερη περιοχή με 800 περίπου καλύβες της εποχής. Στην περιοχή βρέθηκε ένας αρχαίος Ρωμαϊκός δρόμος που ξεκινούσε από την Κάραλις και κατέληγε στην Όλμπια. Οι θρύλοι του έντονου Ρωμαϊκού εποικισμού είναι φανεροί σήμερα στην ποικιλία της Σαρδηνιακής προφοράς του Νουόρο, είναι η πιο Συντηρητική Διάλεκτος της Σαρδηνίας και η πιο συντηρητική από τις Ρομανικές γλώσσες. Όταν έπεσε η Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία τη Σαρδηνία κατέκτησαν οι Βάνδαλοι και στη συνέχεια η Βυζαντινή αυτοκρατορία. Μία επιστολή του πάπα Γρηγορίου Α΄ αποδεικνύει ότι εκείνη την εποχή συνυπήρχαν στο εσωτερικό του νησιού παγανιστικές τελετές μαζί με τις χριστιανικές. Ο Βυζαντινός έλεγχος εξασθένησε στο νησί όταν εμφανίστηκαν οι "Δικαιοδοσίες", ένα μικρό χωριό υπήρχε από το 1147 όπως εμφανίζεται σε μεσαιωνικό χάρτη που έφτασε τους υπόλοιπους δυο αιώνες στους 1000 κατοίκους. Το Νουόρο παρέμεινε σε σημαντική θέση όταν η περιοχή προσαρτήθηκε στο Στέμμα της Αραγωνίας και στην Ισπανική Αυτοκρατορία μέχρι την εποχή που χτυπήθηκε από την πανώλη στα τέλη του 17ου αιώνα. Μετά την Ιταλική Ενοποίηση το Νουόρι έγινε το διοικητικό κέντρο της περιοχής και απέκτησε τον τίτλο της "πόλης" (1836). ISTAT ISTAT Αρχειοθετήθηκε 2017-06-22 στο Wayback Machine. Ιταλικό Λεξικό Αρχειοθετήθηκε 2013-10-12 στο Wayback Machine. Κοινότητα του Νουόρο Αρχειοθετήθηκε 2019-04-08 στο Wayback Machine.
Ευφυΐα

Η Ευφυΐα έχει οριστεί με πολλούς τρόπους: η ικανότητα λογικής, κατανόησης, αυτογνωσίας, μάθησης, συναισθηματικής γνώσης, συλλογισμού, σχεδιασμού, δημιουργικότητας, κριτικής σκέψης και επίλυσης προβλημάτων. Γενικότερα, μπορεί να περιγραφεί ως η ικανότητα κάποιου να αντιλαμβάνεται ή να συνάγει πληροφορίες, και να τις διατηρεί ως γνώση που πρέπει να εφαρμόζεται σε προσαρμοστικές συμπεριφορές εντός ενός περιβάλλοντος.

 2 πολύ γνωστοί δείκτες ευφυΐας είναι σήμερα το IQ και το g. Θεωρούνται αξιόπιστοι δείκτες και μπορούμε να τους υπολογίσουμε κάνοντας διάφορα τεστ. Συγκεκριμένα το IQ μετράει μια πολυδιάστατη ποσότητα. 1 τεστ IQ δεν αρκεί για να υπολογιστεί με ακρίβεια το συνολικό IQ καθώς θέλοντας να υπολογίσουμε την ευφυΐα πρέπει να εξεταστούν όλα τα χαρακτηριστικά της, δηλαδή η σκέψη, η λογική, η επίλυση προβλημάτων κ.ο.κ. Το σύνολο των τεστ μπορεί να αναλυθεί σε παράγοντες ώστε να προκύψει ένας πρωτεύων παράγοντας, το g. Το g θεωρείται ο δείκτης που βρίσκεται κοντινότερα στην έννοια της ευφυίας. Υπάρχει μια έντονη διαμάχη για την χρησιμότητα των δεικτών ευφυίας στην καθημερινή ζωή και στην σημασία τους σε διάφορα θέματα, κυρίως στην φιλοσοφία, την ψυχολογία, την γνωσιολογία και την βιολογία. Τα τεστ που χρησιμοποιούνται για τη μέτρηση των δεικτών ευφυίας θεωρείται ότι αξιολογούν μόνο ορισμένες πτυχές της (αγνοώντας μορφές όπως η ευστροφία στις κοινωνικές συναναστροφές, για παράδειγμα). Υπάρχει και η άποψη ότι η μορφή τους είναι προσαρμοσμένη στον τρόπο σκέψης που προωθεί ο δυτικός πολιτισμός, μη δίνοντας αξιόπιστα αποτελέσματα σε άτομα που προέρχονται από διαφορετικές κουλτούρες. Επίσης αμφισβητείται και η ίδια η ύπαρξη της ευφυίας με την έννοια της μη ύπαρξης του τέλειου. Πανεπιστήμιο της Indiana - Εκτενή άρθρα στο θέμα της Ευφυΐας (Αγγλικά)
Ισότοπα του θαλλίου

Το θάλλιο έχει 25 ισότοπα με ατομικές μάζες από 184 έως 210. Τα ισότοπα 203Tl και 205Tl είναι τα μόονα σταθερά, ενώ το 204Tl είναι το σταθερότερο από τα ραδιοισότοπα με χρόνο ημιζωής 3,78 χρόνια. Το θάλλιο-202 (ημιζωή 12,23 ημέρες) μπορεί να παραχθεί στο κύκλοτρο όταν το θάλλιο-204 παρασκευάζεται από ενεργοποίηση νετρονίων του σταθερού θαλλίου σε πυρηνικό αντιδραστήρα.

 Φυσικοχημικά χαρακτηριστικά του θαλλίου και αλυσίδες διασπάσεων των ραδιοϊσοτόπων του Οι τιμές που σημειώνονται με # δεν είναι απόλυτα τεκμηριωμένες από πειραματικά δεδομένα, αλλά προέρχονται, τουλάχιστον εν μέρει, από θεωρητικά μοντέλα. Αμφίβολες τιμές spin είναι κλεισμένες σε παρενθέσεις. Οι αβεβαιότητες δίνονται επίσης σε παρενθέσεις, αφορώντας στα τελευταία ψηφία. Οι τιμές της αβεβαιότητας αναφέρονται στην φυσική διαφοροποίηση, εκτός από την ισοτοπική σύνθεση και την χαρακτηρισμένη ως πρότυπη ατομική μάζα από την IUPAC, που αυξάνουν τις αβεβαιότητες. Οι συντομογραφίες χρόνων ημιζωής (t1/2) σημαίνουν : a = χρόνια, d = μέρες, min = λεπτά, s = δευτερόλεπτα, 1 ms = 10-3 s, 1 μs = 10-6 s, 1 ns = 10-9 s. Ο εκθέτης m (ή m1, m2 κλπ.), αναφέρεται σε πυρηνικό ισομερές του συγκεκριμένου ισοτόπου.
Πατριάρχης Αντιοχείας Ιωάννης Ι΄

Ο Πατριάρχης Ιωάννης Ι, αραβικά: البطريرك يوحنا العاشر, (κατά κόσμον Ιωάννης Γιαζίγκι, Youhanna Yazigi, αραβικά: يوحنا يازجي;, Λαττάκεια 1 Ιανουαρίου 1955) είναι ο 171ος προκαθήμενος του Ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου Αντιοχείας, ο τρίτος Πατριάρχης -κατά σειρά Πρεσβειών- της Ορθόδοξης Εκκλησίας, αμέσως μετά τούς Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως και Αλεξανδρείας. Ο πλήρης τίτλος που κατέχει είναι Πατριάρχης τῆς Μεγάλης Θεουπόλεως Ἀντιοχείας, Συρίας, Ἀραβίας, Κιλικίας, Ἰβηρίας τε καί Μεσοποταμίας καί πάσης Ἀνατολῆς.

 Ο Ιωάννης Γιαζίγκι γεννήθηκε στη Λαττάκεια της Συρίας την πρωτοχρονιά του 1955. Ανατράφηκε σε σπίτι γνωστό για την εκπαίδευση, την αρετή και την πίστη. Ο πατέρας του, Manah, ήταν Σύριος δάσκαλος Αραβικής γλώσσας και ποιητής, ενώ η μητέρα του, Ροζά Μούσσι, είχε καταγωγή από το Λίβανο. Έχει τρία αδέλφια, εκ των οποίων ένας μητροπολίτης και μία μοναχή. Ολοκλήρωσε την δευτεροβάθμια εκπαίδευσή του στη Λαττάκεια της Συρίας και σπούδασε στο Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών του Πανεπιστημίου Τισρίν, στην ίδια πόλη. Έχει σπουδάσει εκκλησιαστική μουσική, όπου διακρίθηκε ως εκπαιδευτής σχηματίζοντας χορωδίες. Βρίσκεται πάντα στο πλευρό των νέων και έχει συνεργαστεί μαζί τους σε διάφορα κοινωνικά και πνευματικά προγράμματα. Έλαβε πτυχίο Θεολογίας από το Ινστιτούτο Θεολογίας «Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός» στο Πανεπιστήμιο Μπαλαμάντ του Λιβάνου το 1978. Το 1979 χειροτονήθηκε διάκονος και το 1982 πρεσβύτερος. Μετά την αποφοίτησή του από τη Θεολογική Σχολή του Μπαλαμπάντ συνέχισε τις σπουδές του αποκτώντας δίπλωμα Βυζαντινής μουσικής και διδακτορικό στη Λειτουργική από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης με τίτλο «Το Μυστήριο της Βαπτίσεως: Ιστορική, Θεολογική και Λειτουργική μελέτη», στην ελληνική γλώσσα. Από το 1981 μέχρι και το 2008 διετέλεσε καθηγητής στη Θεολογική Σχολή του Μπαλαμάντ και από το 2002 είναι Κοσμήτορας της Σχολής. Στις 24 Ιανουαρίου 1995 χειροτονήθηκε τιτουλάριος Επίσκοπος Πύργου (Χοσν). Στις 17 Ιουνίου 2008 εξελέγη Μητροπολίτης Δυτικής και Κεντρώας Ευρώπης και στις 19 Αυγούστου 2010 Μητροπολίτης Ευρώπης, καθώς η Μητρόπολη Δυτικής και Κεντρώας Ευρώπης μετονομάστηκε σε «Ευρώπης». Στις 17 Δεκεμβρίου 2012 εξελέγη Πατριάρχης Αντιοχείας, χωρίς να ληφθεί υπόψη ότι δεν είχε συμπληρώσει 5 χρόνια ως μέλος της Ιεράς Συνόδου, όπως προβλέπει σχετικός κανόνας του Πατριαρχείου. Ενθρονίστηκε στις 10 Φεβρουαρίου 2013. Τάγμα του Πρίγκηπα Γιάροσλαβ του Σοφού Ουκρανία 2013 Τάγμα του Σωτήρος Ελλάδα 2014 Βιογραφία του Πατριάρχη, Πατριαρχείο Αντιοχείας (Αγγλικά) How Patriarch John X Yazigi was Elected: Two Accounts (Αγγλικά)
Τόμα Ρόσαντιτς

Ο Τόμα Ρόσαντιτς (σερβικά κυριλλικά: Тома Росандић‎; βαφτίστηκε ως Tomaso Vincenzo) (22 Ιανουαρίου 1878 - 1 Μαρτίου 1958) ήταν Σέρβος και Γιουγκοσλάβος γλύπτης, αρχιτέκτονας και παιδαγωγός καλών τεχνών. Μαζί με τον Ιβάν Μέστροβιτς (1883-1962), ήταν ο σημαντικότερος Γιουγκοσλάβος γλύπτης της εποχής του.

 Ο Ρόσαντιτς γεννήθηκε στην πόλη Σπλιτ της Δαλματίας της Αυστροουγγαρίας, γιος ενός πετρομάστορα. Το οικογενειακό όνομα, Ρόσαντιτς προέρχεται από την Cetinska Krajina, στην ενδοχώρα της Δαλματίας. Κατά τη διάρκεια των πρώτων ετών στο Σπλιτ, ο Ρόσαντιτς έμαθε να χαράζει σε ξύλο καθώς και σε πέτρα και εμπνεύστηκε πολύ από τον νεότερο Ιβάν Μέστροβιτς, που είχε μετακομίσει εκεί από το Οταβίτσε. Και οι δύο γλύπτες σπούδασαν στο εξωτερικό πριν επιστρέψουν στο Σπλιτ, ο Ρόσαντιτς περιοδεύοντας στην Ιταλία και εκθέτοντας στο Μιλάνο το 1906 και στο Βελιγράδι το 1912. Έκθεσε τα έργα του ως μέρος του περίπτερου του Βασιλείου της Σερβίας στη Διεθνή Έκθεση Τέχνης του 1911. Κάτι από την παράλληλη ανάπτυξή τους και την υποκείμενη αντιπαλότητα τους μπορεί να γίνει κατανοητό από τα αντίστοιχα έργα τους, για να συνδυάσουν τη γλυπτική και την αρχιτεκτονική. Και οι δύο έχτισαν ένα μαυσωλείο, ο Ρόσαντιτς για την οικογένεια Πετρίνοβιτς (Σούπεταρ, στο νησί Μπρατς) και ο Μέστροβιτς για την οικογένεια Ράτσιτς (Τσάβτατ, νότια του Ντουμπρόβνικ). Καθένα εμφανίζει την επιρροή της ιστορίας της Δαλματίας, αλλά ενώ το μαυσωλείο του Μέστροβιτς βασίζεται στην αρχή της απλότητας, ο Ρόσαντιτς διακόσμησε πλούσια το κτήριο του με ένα συνδυασμό γοτθικών και αναγεννησιακών μοτίβων, για να εκφράσει έναν πιο εθνικό χαρακτήρα. Με το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Ρόσαντιτς έφυγε για το Λονδίνο όπου παρουσίασε έργα του στις Γκαλερί Γκράφτον το 1917 και αργότερα στο Μπράιτον και το Εδιμβούργο. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Ρόσαντιτς εγκαταστάθηκε στο Βελιγράδι. Κατά τη διάρκεια του πολέμου τέθηκε υπό κράτηση από τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής, αλλά αργότερα αφέθηκε ελεύθερος με την παρέμβαση του Ντράγκομιρ Γιοβάνοβιτς. Ο Ρόσαντιτς κατέθεσε αργότερα στη Διαδικασία του Βελιγραδίου. Ο Ρόσαντιτς ήταν μέλος της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών από το 1948. Ίδρυσε ένα εξέχον σχολείο στο Βελιγράδι, γνωστό ως «Master Workshop». Ανάμεσα στους πολλούς καλλιτέχνες και τις δημόσιες προσωπικότητες, που παρακολούθησαν το εργαστήριο ήταν ο Χένρι Μουρ, κατά τη διάρκεια της έκθεσής του στο Βελιγράδι τον Μάρτιο του 1955. Στην ωριμότητα του, ο Ρόσαντιτς εκτέλεσε δύο από τα μεγαλύτερα αριστουργήματά του: το ζευγάρι από πέτρινα αγάλματα ενός άνδρα, που αγωνίζεται με ένα άλογο, το οποίο πλαισίωσε την είσοδο στο κτήριο του Ομοσπονδιακού Κοινοβουλίου στο Βελιγράδι (σήμερα Κοινοβούλιο της Σερβίας) και μια τεράστια πέτρινη ζωφόρο μορφών για ένα μνημείο στη Σουμπότιτσα, στη Βοϊβοντίνα της Σερβίας (1952). Πολλά από τα χάλκινα έργα του αυτή την εποχή ρίχτηκαν στο χυτήριο Βόζντοβατς και άλλα έργα από το χέρι του βρίσκονται στο Μουσείο Μνήμης Τόμα Ρόσαντιτς και στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Βελιγραδίου. Ο Ρόσαντιτς επέστρεψε στο Σπλιτ πριν από το θάνατό του το 1958.
Φέρντιναντ Ζάουερμπρουχ

Ο Ερνστ Φέρντιναντ Ζάουερμπρουχ (Ernst Ferdinand Sauerbruch, 3 Ιουλίου 1875 - 2 Ιουλίου 1951) ήταν Γερμανός γιατρός και από τους σημαντικότερους χειρουργούς του πρώτου μισού του 20ού αιώνα.

 Ο Φέρντιναντ Ζάουερμπρουχ γεννήθηκε στο Μπάρμεν (σήμερα συνοικία του Βούπερταλ) στις 3 Ιουλίου του 1875. Σε μικρή ηλικία ο νεαρός Ζάουερμπρουχ έχασε τον πατέρα του και μεγάλωσε στον παππού του. Το 1895 τελειώνοντας το γυμνάσιο άρχισε σπουδές φυσικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Μάρμπουργκ και συνέχισε αργότερα με σπουδές ιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας. Τέλειωσε τις σπουδές και έγινε γιατρός το 1901. Άρχισε να δουλεύει ως αγροτικός ιατρός στην περιοχή της Ερφούρτης και αργότερα ως βοηθός ιατρού σε νοσοκομείο του Κάσσελ. Άλλαξε νοσοκομείο παίρνοντας καλύτερη θέση στο χειρουργικό τμήμα του νοσοκομείου της Ερφούρτης. Το 1903 εργάστηκε για μικρό χρονικό διάστημα στην φημισμένη κλινική Μοαμπίτ στο Βερολίνο και μετά στην χειρουργική κλινική του Πανεπιστημίου του Βρότσουαφ, όπου έγινε βοηθός του καθηγητή Μίκουλιτς, όπου εξέλιξε την χειρουργική μέθοδο ανοικτού θώρακα. Έκανε επιστημονική διατριβή το 1905 και προσλήφθηκε στην κλινική του Πανεπιστημίου του Γκράιφσβαλντ. Πέθανε στις 2 Ιουλίου 1951 στο Βερολίνο.
Σεραφίν Θουμπίρι

Ο Σεραφίν Λιθόαιν Βιδόντο (Ισπανικά: Serafín Lizoain Vidondo, γεννημένος στις 20 Απριλίου 1964 στην Παμπλόνα της Ισπανίας) γνωστός ως Σεραφίν Θουμπίρι (Ισπανικά: Serafín Zubiri) είναι τραγουδιστής, συνθέτης και παίκτης πιάνου.

 Ο Θουμπίρι είναι ένας τυφλός τραγουδιστής και πιανίστας που έχει εκπροσωπήσει δύο φορές την Ισπανία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision. Ήταν ο τραγουδιστής του συγκροτήματος Equus έως το 1987. Το 1992, ηχογράφησε το ισπανικό soundtrack για την ταινία της Disney, Η Πεντάμορφη και το Τέρας. Την ίδια χρονιά, πήγε στη Σουηδική πόλη Μάλμε για να εκπροσωπήσει την Televisión Española (TVE) στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 1992 με τη μπαλάντα "Todo esto es la música". Το 2000, κέρδισε το Eurocanción 2000, έναν διαγωνισμό που διοργάνωσε η TVE, και έτσι εκπροσώπησε την Ισπανία στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2000 στη Στοκχόλμη, με το τραγούδι "Colgado de un sueño" της Chema Purón. Εργάστηκε επίσης στο ραδιόφωνο και φιλοξένησε το πρόγραμμα Disabled Unlimited (τοπική τηλεόραση στην Παμπλόνα). Πρωταγωνίστησε μαζί με τη Μάρτα Σάντσεθ στο μουσικό έργο που ονομάζεται La magia de Broadway, το οποίο έκανε πρεμιέρα στο Teatro Lara στη Μαδρίτη τον Οκτώβριο του 2000. Το 2005, διορίστηκε αντιπρόεδρος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Τυφλών Αθλητισμού (IBSA). Το 2007, συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή Mira quién baila, την ισπανική έκδοση του Dancing With the Stars (όπου ήταν δεύτερος). Στις 14 Απριλίου 2008, εντάχθηκε στην Αργεντινική έκδοση της ίδιας παράστασης. Έχει επίσης δείξει τις ικανότητές του σε άλλα διεθνή franchise αυτής της παράστασης. Το 2013 αγωνίστηκε στην ισπανική έκδοση του Splash!, μεταδόθηκε στο Antena 3. 1987: Inténtalo 1988: Pedaleando 1991: Detrás del viento 1992: Τe veo con el corazón 1995: Un hombre nuevo 2000: Colgado de un sueño 2008: Colgado de un sueño (εκ νέου κυκλοφορία για την Αργεντινή) 2010: Sigo aquí 2012: X una causa justa Σεραφίν Θουμπίρι στην IMDb
Ματιέ Αντενιγί

Ο Ματιέ Αντενιγί (γεννημένος στις 26 Απριλίου 1987 στο Πόρτο-Νόβο) είναι διεθνής ποδοσφαιριστής από το Μπενίν, ο οποίος αγωνίζεται για λογαριασμό της γαλλικής ΟΚ Σεσόν.

 Ο Αντενιγί ξεκίνησε την καριέρα του από την Ασοσιασιόν Σπορτίβ Σουκού Σακά, από την οποία και αποχώρησε τον Ιούλιο του 2005 με προορισμό την Σταντ Ρενναί ΦΚ, προτού τον Νοέμβριο του 2007 μεταγραφεί στην Λα Βιτρεέν ΦΚ. Στις 10 Αυγούστου 2010 αποχώρησε από την Λα Βιτρέεν ΦΚ και επέστρεψε στην Σταντ Ρενναί ΦΚ, με την οποία και πραγματοποίησε το ντεμπούτο του μετά την επιστροφή του στις 14 Αυγούστου 2010, σε αναμέτρηση της δεύτερης ομάδας του συλλόγου με αντίπαλο την ΑΣ Μουλέν.Αγωνίστηκε με την Εθνική Μπενίν U-20 στο Παγκόσμιο Κύπελλο U20 του 2005 που διεξήχθη στην Ολλανδία. 2007: Πρωταθλητής Γαλλίας U18
Αρετή Τέζα

Η Αρετή Τέζα (3 Απριλίου 1980, Αθήνα) είναι διεθνής αθλήτρια πετοσφαίρισης, η οποία αγωνίζεται με τη φανέλα της Α.Ε.Κ. Αθηνών στη θέση της πασαδόρου.

 Η Αρετή Τέζα έκανε τα πρώτα της βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης στον Γ.Σ. Πετρούπολης, στον οποίο υπέγραψε και το πρώτο της επαγγελματικό συμβόλαιο. Στην ομάδα της Πετρούπολης παρέμεινε μέχρι το 2000, οπότε μεταπήδησε στον Φ.Ο. Βριλησσίων που πρωταγωνιστούσε εκείνη την εποχή στην Α1 Εθνική Κατηγορία. Στην ομάδα των Βριλησσίων παρέμεινε για τα επόμενα πέντε χρόνια, στα οποία κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ελλάδας της περιόδου 2003-04 και δύο Κύπελλα Ελλάδας το 2003 και το 2004. Το 2005 μετεγγράφη στον Πανελλήνιο Γ.Σ., στον οποίο παρέμεινε για τέσσερα χρόνια, χωρίς να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο. Από το 2009 και μέχρι το 2012, η Τέζα αγωνίστηκε στις ομάδες "Γ.Σ. Κερατέας" (2009-10) και "Α.Ο. Τράχωνες Αλίμου" (2010-12), όπου ήταν από τις βασικές πρωταγωνίστριες της ομάδας των Τραχώνων στην Α1 Εθνική κατηγορία. Το 2012 η Αρετή Τέζα έκανε το μεγάλο άλμα για τον Ολυμπιακό Πειραιώς, όπου τότε ξεκινούσε την προσπάθεια για τη δημιουργία της μετέπειτα μεγάλης ομάδας, που κυριάρχησε στην Ελλάδα τα επόμενα χρόνια. Στην ομάδα του Πειραιά παρέμεινε μέχρι το 2017, και συνέδεσε την καριέρα της με τα πρώτα πρωταθλήματα γυναικείας πετοσφαίρισης στην ιστορία του συλλόγου. Στα πέντε συτά χρόνια της παρουσίας της στον Ολυμπιακό υπήρξε υπόδειγμα ήθους και αγωνιστικής συμπεριφοράς. Παρότι δεν ήταν πάντα η βασική πασαδόρος της ομάδας, συνέβαλε αποφασιστικά στις μεγάλες επιτυχίες του πειραϊκού συλλόγου. Με τον Ολυμπιακό η Αρετή Τέζα από το 2012 έως το 2017 κατέκτησε 5 ντάμπλ καθώς επίσης και το Αργυρό Μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο Θριάμβου (Τσάλεντζ Καπ) το 2017. Μετά τη λήξη της συνεργασίας της με τον Ολυμπιακό, αποφάσισε να μην μετακινηθεί πολύ μακριά, και συνέχισε την καριέρα της στην γειτονική Αρτέμιδα Κορυδαλλού, με τήν οποία αγωνίστηκε για την περίοδο 2017-18. Tον Μάϊο του 2018 η Αρετή Τέζα υπέγραψε συμβόλαιο στην Α.Ε.Κ..Συνολικά η Αρετή Τέζα στην πολυετή καριέρα της έχει κατακτήσει 6 Πρωταθλήματα Ελλάδας, με τα οποία βρίσκεται στην 3η θέση του πίνακα κατάκτησης από πλευράς αθλητριών, και 7 Κύπελλα Ελλάδας, με τα οποία βρίσκεται στη 2η θέση θέση μαζί με την Μαρία Καραγκούνη και πίσω από την Ρούξι Ντουμιτρέσκου που έχει 8 κατακτήσεις. Η Αρετή Τέζα έχει πραγματοποιήσει 6 συμμετοχές σε αγώνες της Εθνικής ομάδας πετοσφαίρισης γυναικών της Ελλάδας. Ευρωπαϊκό Κύπελλο Θριάμβου (Τσάλεντζ Καπ) 2η θέση: 2017 (Ολυμπιακός Πειραιώς) 6 Πρωταθλήματα Ελλάδας 2003-04 (Φ.Ο. Βριλησσίων) 2012-13, 2013-14, 2014-15, 2015-16, 2016-17 (Ολυμπιακός Πειραιώς) 7 Κύπελλα Ελλάδας 2003, 2004 (Φ.Ο. Βριλησσίων) 2013, 2014, 2015, 2016, 2017 (Ολυμπιακός Πειραιώς) Αρετή Τέζα - Παρουσίαση www.greekvolley.gr Ανακοίνωσε Τέζα ο Ολυμπιακός www.zougla.gr Εθνική Ελλάδος 2009 Αρχειοθετήθηκε 2018-08-07 στο Wayback Machine. www.cev.eu Δυναμικό Ολυμπιακού 2016-17 Αρχειοθετήθηκε 2020-09-29 στο Wayback Machine. www.cev.eu Αρετή Τέζα - Σταδιοδρομία www.volleyplanet.gr
Γέφυρα Αλεξάνδρου Γ΄ (Παρίσι)

Είναι τοξωτή χαλύβδινη γέφυρα, επιβλητικά διακοσμημένη και ενώνει τις δύο όχθες του ποταμού Σηκουάνα στο 8ο διαμερίσμα του Παρισιού, συνδέοντας την περιοχή των Ηλυσίων Πεδίων με το ιστορικό συγκρότημα κτηρίων όπου δεσπόζει το «Μέγαρο των Απομάχων» ( γαλλ. Les Invalides). Θεωρείται ιστορικό μνημείο της Γαλλίας.

 Το 1896 αποφασίστηκε να χτιστεί η γέφυρα για να ανακουφίσει το Παρίσι από την κυκλοφοριακή συμφόρηση της εποχής και ταυτόχρονα θεωρήθηκε έργο υποδομής για την αναμενόμενη παγκόσμια έκθεση του 1900 που θα γινόταν στο Παρίσι. Τον θεμέλιο λίθο τον θέτει ο Τσάρος Νικόλαος Β΄ και η γέφυρα ονομάζεται «Γέφυρα Αλεξάνδρου Γ΄» για να τιμηθεί το όνομα του Τσάρου Αλεξάνδρου Γ΄ (πατέρα του Νικολάου Β΄), διότι είχε υπογράψει τη Γαλλορωσική συμμαχία του 1892. Την κατασκευή του έργου αναλαμβάνουν οι αρχιτέκτονες Μπερνάρ Κασιέ και Γκαστό Κουζίν καθώς και οι μηχανικοί Ζαν Ρεζάλ και Αμεντά Αλμπί, οι οποίοι παρουσιάζουν ένα σχέδιο της γέφυρας κατάλληλα κατασκευασμένης και διακοσμημένης ώστε να συμβολίζει τη Γαλλορωσική φιλία αλλά και ταυτόχρονα να αναδεικνύει τη θέα των ιστορικών κτηρίων της περιοχής. Η κατασκευή ξεκίνησε το 1897 και τελείωσε έγκαιρα το 1900 πριν από την έναρξη της παγκόσμιας έκθεσης του Παρισιού. Στις εισόδους της γέφυρας βρίσκονται τέσσερα αγάλματα λιονταριών και αμέσως μετά υψώνονται 4 υποστηρικτικοί πυλώνες 17 μέτρων, στην κορυφή των οποίων υπάρχουν τα επιχρυσωμένα χάλκινα αγάλματα φτερωτών Πηγάσων και της θεάς Φήμης. Στους πρόποδες των πυλώνων της δεξιάς όχθης βρίσκονται πέτρινα αγάλματα με αλληγορικές παραστάσεις που αναφέρονται στις περιόδους της γαλλικής ιστορίας, και συγκεκριμένα στην εποχή του Καρλομάγνου και της σύγχρονης Γαλλίας. Παρόμοια, στους πυλώνες της αριστερής όχθης οι παραστάσεις των αγαλμάτων αναφέρονται στην εποχή του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας, καθώς και στην εποχή της γαλλικής αναγέννησης. Τέσσερις περίτεχνοι πολυέλαιοι στα άκρα της γέφυρας και τριάντα δύο κηροπήγια κατά μήκος σε στυλ Αρ Νουβό φωτίζουν τη γέφυρα. Στο κέντρο της γέφυρας στις δύο πλευρές υπάρχουν χάλκινα αγάλματα των νυμφών. Η μία πλευρά με τις «Νύμφες του Σηκουάνα» και η άλλη με τις «Νύμφες του Νέβα» σε ένδειξη τιμής στη γαλλορωσική συμμαχία. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Pont Alexandre-III στο Wikimedia Commons