IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Περιφέρεια Τομπουκτού

Η Περιφέρεια Τομπουκτού (γαλλικά: Région de Tombouctou, αραβικά: منطقة تمبكتو) είναι μια Περιφέρεια του Μαλί. Έχει έκταση 496.611 τ.χλμ. και πληθυσμό 681.691 κατοίκων (2009). Πρωτεύουσα είναι το Τομπουκτού.

 Η Περιφέρεια Τομπουκτού βρίσκεται κεντρικά του Μαλί. Συνορεύει στα βορειοανατολικά με την Περιφέρεια Κιντάλ, στα νοτιοανατολικά με την Περιφέρεια Γκαό, στα νότια με την Περιφέρεια Μοπτί, στα νοτιοδυτικά με την Περιφέρεια Σεγκού, στα βόρεια με την Αλγερία, στα δυτικά με τη Μαυριτανία και στα νοτιοδυτικά με τη Μπουρκίνα Φάσο. Έχει έκταση 496.611 τ.χλμ.. Η Περιφέρεια Τομπουκτού έχει 681.691 κατοίκους (2009) (δηλαδή περίπου το 4,7 % του συνολικού πληθυσμού του Μαλί). Έχει πυκνότητα 1,3 κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Πρωτεύουσα είναι η Τομπουκτού με πληθυσμό 54.453 κατοίκων. Αλαφιά Αλζουνούμπ Ανταρμαλάν Αρχάμ Γκαργκαντό Γκαρμπακοϊρά Γκοσσί Γκουντάμ Εσσακάν Ιναντιαταφάν Ισσά Μπερύ Κανέιγ Κουμαϊρά Λαφιά Λερέ Μ'Μπουνά Μπαμπαρά Μαουντέ Μπανικάν Μπανικάν Ναραγουά Μπερ Μπινγκά Μπινταγκουνγκού Μπουρέμ Ιναλύ Μπουρέμ Σιντί Αμάρ Κιρτσαμπά Κοντί Ν'Γκορκού Ντανγκά Ντιανκέ Ντιρέ Ντουεκίρ Ντουκουριά Ουινερντέν Ραζλμά Ραρούς Σαλάμ Σαρεγιαμού Σερερέ Σομπουντού Σουμπί Τελ Τιλεμσί Τιν-Αιτσά Τινγκεργκίφ Τινκούρ Τιντριμά Τομπουκτού Τονκά Φιττουγκά Χαϊμπονγκό Χαμζακομά Χαριμπομό Η Περιφέρεια Τομπουκτού διαιρείται σε 5 επαρχίες: Από τον Απρίλιο του 2012 η Περιφέρεια Τομπουτού είναι τμήμα του μη αναγνωρισμένου κράτους του Αζαγουάντ. Περιφέρειες του Μαλί
Στρυχνώδη

Τα Στρυχνώδη (λατ. Solanales) είναι τάξη των αγγειόσπερμων, στο σύστημα APG II κατατάσσεται στην ομάδα euasterids I. Μερικά από τα πιο παλιά συστήματα χρησιμοποιούν όνομα Polemoniales για αυτήν την τάξη.

 Σύμφωνα με το σύστημα APG II (2003) στην τάξη των Στρυχνωδών εντάσσονται 5 οικογένειες: οικογένεια Solanaceae - Στρυχνοειδή – (ανήκουν η πατάτα, η τομάτα, η πιπεριά) οικογένεια Convolvulaceae - Περιπλοκοειδή – (ανήκει η γλυκοπατάτα) οικογένεια Montiniaceae οικογένεια Sphenocleaceae οικογένεια Hydroleaceae Σύμφωνα με την πιο παλιά ταξινόμηση του Cronquist (1981), η τάξη Στρυχνωδών περιλαμβάνει τις εξής οικογέμειες: οικογένεια Duckeodendraceae - τώρα είναι συνώνυμο της οικογένειας Στρυχνοειδών (Solanaceae) οικογένεια Nolanaceae - τώρα είναι συνώνυμο της οικογένειας Στρυχνοειδών (Solanaceae) οικογένεια Cuscutaceae - τώρα είναι συνώνυμο της οικογένειας Convolvulaceae οικογένεια Retziaceae - τώρα είναι συνώνυμο της οικογένειας Stilbaceae οικογένεια Menyanthaceae - τώρα είναι στην τάξη Asterales οικογένεια Polemoniaceae - τώρα είναι στην τάξη Ericales οικογένεια Hydrophyllaceae - τώρα είναι συνώνυμο της οικογένειας Boraginaceae Παρακάτω παρατίθεται το κλαδόγραμμα του κλάδου των αστεριδών που δείχνει υποθετικές συγγενικές σχέσεις της τάξεως των Στρυχνώδων σύμφωνα με το σύστημα APG IV (2016).
Κόμμα των Ρομά (Σερβία)

Το Κόμμα των Ρομά (σερβικά κυριλλικά: Ромска партија, σερβικά λατινικά: Romska partija, συντόμευση: RP) είναι σερβικό πολιτικό κόμμα ιδρυθέν το 2003. Εδρεύει στην Κοβάτσιτσα, ενώ πρόεδρός του είναι ο Σρτζαν Σάιν. Ως αποστολή του έχει την υπεράσπιση και εκπροσώπηση της μειονότητας των Ρομά της Σερβίας.

 Στις σερβικές κοινοβουλευτικές εκλογές του 2007, το Κόμμα των Ρομά παρουσίασε 167 υποψηφίους, με την συγκεκριμένη λίστα να συγκεντρώνει συνολικά 14.636 ψήφους, οι οποίες αντιστοιχούσαν σε ποσοστό της τάξεως του 0,36 % επί του συνόλου των ψήφων. Μετά τις συγκεκριμένες εκλογές, ο Σρτζαν Σάιν κατέστη βουλευτής της Εθνοσυνελεύσεως της Δημοκρατίας της Σερβίας, ως εκπρόσωπος εθνικής μειονότητας. Στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2008, το κόμμα παρουσίασε νέα λίστα, η οποία αποτελείτο από 42 υποψήφιους. Η λίστα συγκέντρωσε συνολικά 9.103 ψήφους (0,22 %), με αποτέλεσμα να μην λάβει κάποια κοινοβουλευτική έδρα. Στις σερβικές κοινοβουλευτικές εκλογές του 2012, το Κόμμα των Ρομά έλαβε μέρος ως τμήμα του συνασπισμού Ας δώσουμε ώθηση στη Σερβία, του οποίου ηγείτο ο Τόμισλαβ Νίκολιτς, ο οποίος ήταν, τότε, πρόεδρος του Σερβικού Προοδευτικού Κόμματος (SNS). Ο Σρτζαν Σάιν εξελέγη ως βουλευτής της Εθνοσυνελεύσεως της Δημοκρατίας της Σερβίας και κατέστη μέλος της κοινοβουλευτικής ομάδας του SNS. Σερβικές κοινοβουλευτικές εκλογές 2012 Πολιτικά κόμματα της Σερβίας
Η Κοιμώμενη Τσιγγάνα

Η Κοιμώμενη Τσιγγάνα (γαλλικά: La Bohémienne endormie) είναι ελαιογραφία του 1897 από τον Γάλλο καλλιτέχνη Ανρί Ρουσσό. Είναι μια φανταστική απεικόνιση ενός λιονταριού που συλλογίζεται πάνω από μια κοιμισμένη γυναίκα se μια φεγγαρόλουστη νύχτα. Ο Ρουσσό εξέθεσε για πρώτη φορά τον πίνακα στο 13ο Σαλόνι Ανεξάρτητων Καλλιτεχνών και προσπάθησε ανεπιτυχώς να τον πουλήσει στον δήμαρχο της γενέτειρας πόλης του, της Λαβάλ. Αντ'αυτού, μπήκε στην ιδιωτική συλλογή ενός εμπόρου ξυλάνθρακα από το Παρίσι, όπου παρέμεινε μέχρι το 1924, όταν τον ανακάλυψε ο κριτικός τέχνης Λουί Βωξέλ. Ο έμπορος τέχνης Ντάνιελ-Χένρυ Κανβάιλερ, με έδρα το Παρίσι, αγόρασε τον πίνακα το 1924, αν και δημιουργήθηκε μια διαμάχη σχετικά με το αν ο πίνακας ήταν πρωτότυπος ή πλαστογραφία. Τον απέκτησε ο κριτικός τέχνης Άλφρεντ Μπαρ Τζούνιορ για το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης.

 Ο Ρουσσό περιέγραψε τον πίνακά του ως εξής: «Μια περιπλανώμενη νέγρα γυναίκα, που παίζει το μαντολίνο, ξαπλώνει με το βάζο της δίπλα της (ένα βάζο με πόσιμο νερό) και πέφτει σε ύπνο, κυριευμένη από την κούραση. Ένα λιοντάρι περνάει τυχαία από δίπλα της, πιάνει τη μυρωδιά της αλλά δεν την καταβροχθίζει. Υπάρχει ένα εφέ από το φως του φεγγαριού, πολύ ποιητικό». Ένα αντίγραφο του πίνακα εμφανίζεται στην ταινία The Apartment (1960) πάνω από την κωματώδη Φραν Κούμπελικ. Ο πίνακας έχει χρησιμεύσει ως έμπνευση για ποίηση και μουσική ενώ έχει τροποποιηθεί και παρωδιαστεί από διάφορους καλλιτέχνες, με το λιοντάρι συχνά να αντικαθίσταται από σκύλο ή άλλο ζώο. Στο επεισόδιο των Σίμσον «Mom and Pop Art» (1999), ο Χόμερ Σίμσον ονειρεύεται ότι ξυπνάει μέσα στο έργο τέχνης με το λιοντάρι να του γλείφει το κεφάλι. Ο πίνακας βρίσκεται στο σπίτι του δόκτορα Ρόμπερτ Νέβιλ στην ταινία I Am Legend (2007), αφού τον πήραν από το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης μετά την πλήρη εγκατάλειψη της Νέας Υόρκης. Ο πίνακας τελικά καταστρέφεται όταν το σπίτι του ανατινάζεται. Ο πίνακας εμφανίζεται στο επεισόδιο «Madeline At The Louvre» όπου η Madeline βλέπει τον εαυτό της ως την κοιμώμενη τσιγγάνα. Ο πίνακας αναφέρεται στο βιβλίο της Άντζελα Κάρτερ The Passion of New Eve για να περιγράψει την κουρασμένη ακινησία της ομώνυμης πρωταγωνίστριας (London:Virago, 1982, σελίδα 161). Ο πίνακας αναφέρεται στο έργο του Ουίλιαμ Σάρογιαν «Η τίγρη του Τρέισι» (1951) Ο πίνακας εμφανίζεται στο επεισόδιο Art Party της σειράς Between the Lions, όπου τα μικρά παιδιά μιλούν για την κοιμισμένη γυναίκα στην αρχή, στη μέση και στο τέλος του επεισοδίου (2003). The Sleeping Gypsy MoMA Provenance Research The Sleeping Gypsy-an artists Interpretation Αρχειοθετήθηκε 2018-08-20 στο Wayback Machine.
ΘΟΪ Αυγόρου (ποδόσφαιρο)

Το Θρησκευτικό Ορθόδοξο Ίδρυμα Άγιος Γεώργιος Αυγόρου ή το ΘΟΪ Αυγόρου (διαβάζεται «θόι») ήταν μια κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα το χωριό Αυγόρου της επαρχίας Αμμοχώστου. Η ομάδα έχει συμμετοχές κυρίως στη Δ΄ κατηγορία της Κύπρου. Χρώματα της ομάδας είναι το μπλε και το άσπρο. Αποτελεί μέρος του αθλητικού συλλόγου ΘΟΪ Αυγόρου.

 Το ΘΟΪ Αυγόρου ιδρύθηκε το 1954. Ανάμεσα στα ιδρυτικά μέλη του σωματείου υπήρξε και ο μετέπειτα ήρωας της ΕΟΚΑ Ανδρέας Κάρυος . Κατά τη δεκαετία του 60' το σωματείο πήρε την ονομασία <<Οι Κάρυοι>> προς τιμή των ηρωών της ΕΟΚΑ Ανδρέα και Γεώργιου Κάρυου, αλλα αργότερα επέστρεψε στην αρχική της ονομασία. Η ομάδα ξεκίνησε να αγωνίζεται στην Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Νεολαίας ΣΕΚ Λάρνακας (ΟΠΝ ΣΕΚ). Το 1986 εντάχθηκε στις τάξεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) ως ομάδα Δ΄ κατηγορίας. Συμμετείχε στην κατηγορία αυτή έως την περίοδο 1992-93 που υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα. Το 1998 κέρδισε την επανένταξη του στη Δ΄ κατηγορία μέσω του πρωταθλήματος ένταξης. Την περίοδο 1999-00 τερμάτισε στην τρίτη θέση και προβιβάστηκε στη Γ΄ κατηγορία για να υποβιβαστεί την περίοδο 2000-01. Την περίοδο 2001-02 υποβιβάστηκε στα αγροτικά πρωταθλήματα. Είχε ακόμα μία συμμετοχή στη Δ΄ κατηγορία την περίοδο 2004-05.Συνέχισε στις διοργανώσεις της ΠΟΑΛ. Το 2016 ανέστειλε την λειτουργία του. 1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Το ΘΟΪ Αυγόρου συμμετείχε στον όμιλο Αμμοχώστου-Λάρνακας.2Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τέσσερις ομίλους. Το ΘΟΪ Αυγόρου συμμετείχε στον Β΄ όμιλο. Θεοφυλακτού, Ανδρέας (2014). ΘΟΙ Αυγόρου: Η ιστορία. Κύπρος: Sportive. Ποδόσφαιρο στην Κύπρο
Τασφίν ιμπν Αλί

Ο Τασφίν ιμπν Αλί (πέθανε στις 23 Μαρτίου 1145, ή στις 25 Μαρτίου 1145 μ.Χ.) ήταν ο 6ος βασιλιάς των Αλμοραβίδων, βασίλεψε από το 1143 εώς το 1145.

 Ο Τασφίν ιμπν Αλί διορίστηκε Κυβερνήτης της Γρανάδας και της Αλμερίας το 1129, καθώς και της Κόρδοβας το 1131, κατά την διάρκεια της βασιλείας του πατέρα του, Αλί ιμπν Γιουσούφ. Διαδέχτηκε τον πατέρα του το 1143. Το 1145, πήγε σε πόλεμο με τους Αλμοάδες, οι οποίοι ήταν υπό την ηγεσία του Αμπντ αλ-Μουμίν, στην περιοχή του Οράν. Πολιορκήθηκε για αρκετές ημέρες από τις δυνάμεις τών Αλμοάδων και τελικά επέλεξε τη διαφυγή από θάλασσα. Στη συνέχεια κάλεσε ένα στόλο από την Αλμερία, έκαψε το στρατόπεδό του και προσπαθώντας να μπει στο λιμάνι το βράδυ ιππεύοντας, έπεσε από ένα γκρεμό και πέθανε τον Μάρτιο του 1145. Τον διαδέχθηκε πρώτα ο γιος του, ο Ιμπραήμ ιμπν Τασφίν, που ήταν ακόμα βρέφος, και σύντομα μετά ο αδελφός του, ο Ισάκ ιμπν Αλί.
Η Κόρη του Δράκουλα

Η Κόρη του Δράκουλα (Dracula's Daughter) είναι Αμερικάνικη ταινία τρόμου του 1936 σκηνοθετημένη απ' τον Λάμπερτ Χίλιμερ βασισμένη σε ένα σενάριο του Γκάρετ Φορτ *σεναριογράφος της πρώτης ταινίας). Η ταινία αυτή είναι η συνέχεια της ταινίας Δράκουλας (1931). Παρ' όλο που η ταινία βασίζεται στον χαρακτήρα του Κόμη Δράκουλα από το μυθιστόρημα του Μπραμ Στόκερ, η ταινία αρχικά θα ήταν η κινηματογραφική μεταφορά του διεγραμμένου πρώτου κεφαλάιου στο μυθιστόρημα του Στόκερ,Ο Καλεσμένος του Δράκουλα. Στοιχεία επίσης δανείζονται από την νουβέλα Καρμίλα του Τζόζεφ Σέρινταν Λε Φανού.

 Γκλόρια Χόλντεν - Κόμισσα Μαρία Ζαλέσκα Όττο Κρούγκερ - Δρ Τζέφρι Γκαρθ Μαργκεράιτ Τσόρτσιλ - Τζάνετ Μπλέικ Έντουαρντ Βαν Σλόαν - Καθηγητής Βαν Χέλσινγκ Γκίλμπερτ Έμερι - Σερ Μπασίλ Χάμφρεϊ Ίρβινγκ Πίτσελ - Σαντόρ Χάλιγουελ Χομπς - Χόκινς Μπίλι Μπέβαν - Άλμπερτ Ναν Γκρέι - Λίλι Χέντα Χόπερ - Λαίδη Εσμέ Χάμοντ Κλοντ Άλιστερ - Σερ Όμπρι Έντγκαρ Νόρτον - Χομπς Ε.Ε. Κλάιβ - Αστυνόμος Γουίλκς Αυτή η ταινία αρχίζει εκεί που τελειώνει η προηγούμενη. Δύο αστυνομικοί ανακαλύπτουν τον καθηγητή Βαν Χέλσινγκ στο υπόγειου του Αββαείου του Κάρφαξ, έχοντας τρυπήσει τον Κόμη Δράκουλα στο φέρετρό του με ένα μυτερό παλούκι. Χωρίς να πιστέψουν τις παράξενες ασυναρτησίες του καθηγητή για βαμπίρ, τον μεταφέρουν στο αστυνομικό τμήμα μαζί με το πτώμα του Δράκουλα και του Ρένφιλντ. Ο αρχηγός της αστυνομίας, ο σερ Μπάσιλ Χάμφρι, έχωντας τις ίδιες γνώμες και σκέψεις με τους δύο αστυνομικούς, στέλνει τον καθηγητή Βαν Χέλσινγκ υπό την επιτήριση του φίλου του Δρ Τζέφρεϊ Γκαρθ, τον οποίο ο Βαν Χέλσινγκ σχεδιάζει να προσλάβει ως δικηγότο. Εν τω μεταξύ, η κόρη του Δράκουλα, η Κόμισσα Μαρία Ζαλέσκα, με την βοήθεια του υπηρέτη της, Σάντορ, κλέβει το πτώμα του πατέρα της και το καιει, ελπίζοντας να απελευθερωθεί απ΄ τον βαμπιρισμό της. Μετά την αποτυχία αυτή, η Κόμισσα Ζαλέσκα ζητάει βοήθεια απ' τον Δρ. Γκαρθ, χωρίς να του πει πως είναι βαμπίρ. Σύντομα όμως αρχίζει να ερωτεύεται τον γοητευτικό επιστήμονα, με το μόνο εμπόδιο για να γίνει δικός της είναι η αρραβωνιαστικιά του και γραμματέας Τζάνετ Μπλέικ, και ασφαλώς ο καθηγητής Βαν Χέλσινγκ που έχει βάλει στο μάτι τη νεαρή κόμισσα υποπτεύοντάς την για την κόρη του Δράκουλα.
Κέβιν Χέιμπορν

Ο Κέβιν Χέιμπορν (αγγλ. Kevin Heybourne) είναι Βρετανός τραγουδιστής και κιθαρίστας της χέβι μέταλ μουσικής σκηνής, γνωστός ως ιδρυτικό και βασικό στέλεχος του βρετανικού συγκροτήματος Angel Witch.

 Ο Χέιμπορν δημιούργησε τους Angel Witch το 1978, μαζί με τον Ρομπ Ντάουνινγκ (κιθάρα), τον Μπάρι Κλέμεντς (μπάσο) και το Στηβ Τζόουνς (τύμπανα). Μετά από συνεχείς αλλαγές μελών, οι Angel Witch κυκλοφόρησαν το ομώνυμο ντεμπούτο τους, το 1980, με τον Χέιμπορν να είναι ο συνθέτης όλων των κομματιών του δίσκου. Ο δίσκος θεωρείται ως ένα από τα σπουδαιότερα και σημαντικότερα άλμπουμ του New Wave of British Heavy Metal και καθιέρωσε το συγκρότημα στις συνειδήσεις των φίλων του είδους. Παρ' όλα αυτά, το 1982 οι Angel Witch διαλύθηκαν, με τον Χέιμπορν να συμμετέχει στους Blind Fury μαζί με τον πρώην τραγουδιστή των Persian Risk Λου Τέιλορ, τον μπασίστα Πήτερ Γκορντελιέ και το ντράμερ Ντέιβ Χογκ, οι οποίοι υπήρξαν μέλη των Angel Witch σε διάφορα χρονικά διαστήματα της καριέρας του συγκροτήματος. Μαζί ηχογράφησαν ένα ντέμο πριν αποχωρήσει ο Χέιμπορν και το συγκρότημα ολοκληρώσει το μοναδικό του δίσκο, "Out of Reach", με τον Στηβ Ράμσεϊ των Satan, στη θέση του. Το 1984, ο Χέιμπορν σχηματίζει και πάλι τους Angel Witch παραδίδοντας το μικρόφωνο του συγκροτήματος στον Ντέιβ Τάτουμ για την ηχογράφηση των δίσκων "Screamin' 'n' Bleedin'" του 1985 και "Frontal Assault" του 1986. Ο Χέιμπορν ανέλαβε και πάλι τα φωνητικά του συγκροτήματος μετά την απόλυση του Τάτουμ, για να κυκλοφορήσουν το ζωντανά ηχογραφημένο "Angel Witch Live", το 1990. Κατά τη δεκαετία του '90, ο Χέιμπορν μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες, θέλοντας να δημιουργήσει μία νέα μορφή των Angel Witch. Παρ' όλα αυτά, η προσπάθεια του έπεσε στο κενό μετά την απέλαση του λόγω έλλειψης δικαιολογητικών για την παραμονή του στη χώρα, ενώ είχαν προλάβει να ηχογραφήσουν μόνο ένα ντέμο. Ο πρώτος στούντιο δίσκος των Angel Witch μετά το 1986 ήλθε το 2012, με τίτλο "As Above, So Below", ενώ κατά την περιοδεία για την προώθηση του έγινε μέλος του συγκροτήματος ο πρώην κιθαρίστας των Carcass και των Napalm Death, Μπιλ Στιρ. Angel Witch (1980) Screamin' 'n' Bleedin' (1985) Frontal Assault (1986) Angel Witch Live (1990) Resurrection (1998) 2000: Live at the LA2 (2000) Angel of Death: Live at East Anglia Rock Festival (2006) Burn the White Witch - Live in London (2009) As Above, So Below (2012) Kevin Heybourne - Encyclopaedia Metallum Kevin Heybourne | Biography & History | AllMusic Angel Witch : Biography - Spirit of Metal Kevin Heybourne Discography at Discogs
Δημοσθένης Δημοσθενόπουλος

Ο Δημοσθένης Δημοσθενόπουλος (γενν. 1929) είναι Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ιδρυτικό μέλος της Ένωσης Κέντρου και αργότερα του ΠΑΣΟΚ. Διετέλεσε βουλευτής Καβάλας, υφυπουργός Οικονομικών και Εθνικής Οικονομίας και διοικητής της Γενικής Τράπεζας.

 Γεννήθηκε το 1929 στην Καβάλα. Σπούδασε νομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και εργάστηκε ως δικηγόρος. Πολύ νέος συνδέθηκε με τον Γεώργιο Παπανδρέου και αργότερα με τον γιο του Ανδρέα. Κατά τη Μεταπολίτευση του 1974, σε αντίθεση με τους περισσότερους κεντρώους που ακολούθησαν τον Γεώργιο Μαύρο στην Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις, ο ίδιος συντάχθηκε με το ΠΑΣΟΚ. Διετέλεσε βουλευτής Καβάλας του ΠΑΣΟΚ από το 1977 έως το 1985, από τον Ιούνιο ως τον Νοέμβριο του 1989, και από το 1993 έως το 1996. Χρημάτισε υφυπουργός Οικονομικών από τον Οκτώβριο του 1981 έως τον Ιούλιο του 1982, υφυπουργός Εθνικής Οικονομίας από τον Ιούλιο του 1982 έως τον Μάρτιο του 1984 και ξανά υφυπουργός Οικονομικών από το Μάρτιο του 1984 έως τον Ιούνιο του 1985. Επίσης, διετέλεσε διοικητής της Γενικής Τράπεζας από το 1985 έως το 1989. Τον Ιανουάριο του 2010, τρεις μήνες μετά τον σχηματισμό της κυβέρνησης Γιώργου Παπανδρέου, ο Δημοσθενόπουλος παραιτήθηκε από το ΠΑΣΟΚ. Σε ανακοίνωσή της, η Περιφερειακή Επιτροπή Ανατολικής Μακεδονίας - Θράκης του ΠΑΣΟΚ εξέφρασε τη λύπη της, και τον χαρακτήρισε «Νέστορα της δημοκρατικής παράταξης στην περιοχή μας». Κράτος και κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης 1974-2011, Δημήτριος Γ. Σιούφας, Αθήνα 2012, ISBN 978-960-93-3752-6
Θεοχάρης Ολύμπιος

Ο Θεοχάρης Ολύμπιος Κεφαλάς, υπήρξε Έλληνας προεστός της Θεσσαλίας . Κατά την περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης, πήρε μέρος στην Συνέλευση των Σαλώνων, υπήρξε μέλος της Α' Εθνοσυνέλευσης και ιδρυτής της Γερμανικής Λεγεώνας.

 Καταγόταν από το γνωστό αρχοντικό οίκο των Κεφαλάδων, παλαιοβυζαντινής καταγωγής, με διακεκριμένους κλάδους τόσο στη Θεσσαλία όσο και στην Κεφαλονιά. Ο Ιωάννης Τυπάλδος Λασκαράτος στην σχετική του έρευνα σε επιστημονικό δελτίο της Γενεαλογικής & Εραλδικής Εταιρείας το 1976 αναφέρει : "Θεσσαλία: Εκ του κλάδου τούτου, ως αναφέρει ο Τσιστέλης, κατά την παράδοσιν, πρόερχεται εξ Ηπείρου, διεκρίθη ο βαρώνος Θεοχάρης Κεφαλάς, ο οποίος έλαβε μέρος εις την Ελληνικήν επανάστασιν, κατά τα έτη 1821-22. Ούτος απεστάλη εις την Ευρώπην, προ εξεύρεσιν δανείου δι' εγγράφου της 23ης Νοεμβρίου 1821, του Αρείου Πάγου, το οποίον τον αναφέρει ως βαρώνον Θεοχάρην Κεφαλάν Ολύμπιον, Πολεμικόν Αξιωματικόν". Κατά την ιδρυτική συνέλευση του Αρείου Πάγου στα Σάλωνα υπήρξε εκπρόσωπος της Θεσσαλίας, Αγράφων και Κοκόση κατ' επιτροπίαν του Κωνσταντίνου Σακελίων. Λίγο πριν το θάνατο του απονεμήθηκε τιμητικά ο βαθμός του στρατηγού. Επίσης στα αρχεία της Μεγάλης Τεκτονικής Στοάς της Ελλάδας απαντάται το όνομα του, αλλά δε μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα αν πρόκειται για τον ίδιο ή για τον υιό του Θεοχάρη. Σε αρχεία της εποχής αναφέρεται ήδη ως μακαρίτης το 1824, όπου πρέπει να τοποθετηθεί και ο θάνατός του. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Λαρούς, 1963, Αθήνα, Τόμος Η΄, σελ. 449 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τ.32 Ιωάννη Τυπάλδου-Λασκαράτου: "Οικογένειαι Κεφαλά εις την Ελλάδα - Ιστορικά & Εραλδικά στοιχεία," σελ.446 Grandes Familles de Grece-Dictionaire historique et Genealogique, Paris
Δοκητισμός

Ο δοκητισμός ήταν αρχαία χριστιανική θεολογική πεποίθηση, η οποία από πολύ νωρίς τέθηκε στο περιθώριο ως αιρετική από πρώιμους ορθόδοξους Χριστιανούς διότι αρνούνταν ουσιαστικά το γεγονός των παθημάτων και του θανάτου του Ιησού Χριστού.

 Δύο μορφές αυτής της πεποίθησης διαδόθηκαν ευρύτερα. Σύμφωνα με ορισμένους δοκητιστές (ή δοκητές), ο Χριστός ήταν τόσο τέλεια θεϊκός ώστε δεν θα μπορούσε να είναι άνθρωπος. Ως Θεός δεν θα μπορούσε να έχει υλικό σώμα όπως οι υπόλοιποι άνθρωποι και καθώς είχε θεϊκή φύση δεν θα μπορούσε στην πραγματικότητα να υποφέρει και να πεθάνει. Σύμφωνα με αυτή την άποψη, ο Ιησούς δεν ήταν πράγματι ένας άνθρωπος με σάρκα και αίμα παρά μόνο φαινόταν να έχει αυτή τη μορφή. Έτσι προήλθε και ο όρος «δοκητισμός», καθώς το ρήμα δοκέω σημαίνει «φαίνομαι». Για τους υποστηρικτές αυτής της θέσης, το σώμα του Ιησού ήταν ένα «φάντασμα», κάτι το μη πραγματικό. Άλλοι Χριστιανοί οι οποίοι χαρακτηρίστηκαν ως δοκητιστές είχαν ελαφρώς διαφορετική αντίληψη του ζητήματος. Για εκείνους, ο Ιησούς ήταν πραγματικός άνθρωπος με σάρκα και αίμα. Αλλά ο Χριστός ήταν ένα ξεχωριστό πρόσωπο, ένα θεϊκό ον το οποίο, όντας Θεός, δεν ήταν δυνατό να υποστεί πόνο και θάνατο. Σύμφωνα με αυτή την άποψη, ο θεϊκός Χριστός κατέβηκε από τον ουρανό με τη μορφή περιστεριού όταν βαφτίστηκε ο Ιησούς και εισήλθε σε εκείνον. Έκτοτε ο θεϊκός Χριστός έδωσε τη δυνατότητα στον Ιησού να εκτελεί θαύματα και να παρέχει εντυπωσιακές διδασκαλίες μέχρι το τέλος της ζωής του. Πριν να πεθάνει ο ανθρώπινος Ιησούς —καθώς ο θεϊκός δεν μπορεί να πεθάνει— ο Χριστός τον εγκατέλειψε και πάλι. Αυτό εξηγούσε το λόγο για τον οποίο ο Ιησούς κραύγασε «Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες;» (Μάρκ. 15:34, ΝΜΒ) Για αυτούς τους Χριστιανούς, ο Θεός είχε εγκαταλείψει ή αφήσει πίσω του τον Ιησού, καθώς αναλήφθηκε στους ουρανούς και πάλι, αφήνοντας με αυτό τον τρόπο τον άνθρωπο Ιησού να πεθάνει μόνος του στον σταυρό. Αυτή η αντίληψη φαίνεται να περιέχει ορισμένα γνωστικιστικά στοιχεία. Οι θέσεις αυτές θεωρήθηκαν από την επίσημη χριστιανική Εκκλησία εκτός των αποδεκτών πλαισίων καθώς έθεταν διάφορα νέα δυσεπίλυτα ζητήματα. Για παράδειγμα, αν ο Ιησούς δεν είχε πραγματικό σώμα πώς θα ήταν δυνατόν να πεθάνει; Και αν δεν είχε πεθάνει, με ποιον τρόπο θα μπορούσε να φέρει σωτηρία στην ανθρωπότητα ο θάνατός του; Αναφορικά με τη δεύτερη μορφή δοκητισμού, αν το θεϊκό στοιχείο του Ιησού δεν είχε πεθάνει με ποιον τρόπο διαφοροποιούνταν ο θάνατος του Ιησού από εκείνον οποιουδήποτε άλλου καταδικασθέντος σε θάνατο ανθρώπου; Το γεγονός ότι ο δοκητισμός φαινόταν να θέτει σε κίνδυνο την επίσημη χριστιανική σωτηριολογική γραμμή, οδήγησε ορθόδοξους χριστιανούς απολογητές και θεολόγους να καταπολεμήσουν τέτοιες αντιλήψεις με σθένος. Στους κόλπους του χριστιανικού γνωστικισμού όμως ο δοκητισμός κατάφερε να γίνει ευρέως δεκτός. Lost Christianities: The Battles for Scripture and the Faiths We Never Knew, Bart D. Ehrman, Oxford University Press, 2003, ISBN 9780195141832. Καθολική Εγκυκλοπαίδεια, λήμμα «Docetae» (Δοκηταί) (Αγγλικά).
Μαξιμιλιανός της Σαξονίας (1759-1838)

Να μη συγχέεται με τον δισέγγονό του Μαξιμιλιανό της Σαξονίας (1870-1951), Καθολικό ιερέα.Ο Μαξιμιλιανός (γερμ. Maximilian, 13 Απριλίου 1759 - 3 Ιανουαρίου 1838) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν διάδοχος της Σαξονίας (1827-30).

 Ο Μαξιμιλιανός Μαρία Ιωσήφ Αντώνιος Ιωάννης Βαπτιστής Ιωάννης Ευαγγελιστής Ιγνάτιος Αυγουστίνος Ιαβέριος Αλοϋσιος Ιωάννης Νέπομουκ Ιανουάριος Ερμενέγιλδος Αγνέλλις Πασχάλιος ήταν ο τέταρτος γιος του Φρειδερίκου Χριστιανού της Σαξονίας και της Μαρίας Αντωνίας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Καρόλου Ζ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1792 την Καρολίνα των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρη του Φερδινάνδου της Πάρμας, και είχε τέκνα: Αμαλία (1794 - 1870), παντρεύτηκε τον Φρανκίσκους ντε Μερεντόνκε. Μαρία Φερδινάνδη (1796 - 1865), παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο Γ΄ της Τοσκάνης (ήταν η 2η σύζυγός του). Φρειδερίκος Αύγουστος Β΄ (1797 - 1854), Βασιλιάς της Σαξονίας. Κλήμης (1798 - 1822). Μαρία Άννα (1799 - 1832), παντρεύτηκε τον Λεοπόλδο Β΄ της Τοσκάνης (γιο του Φερδινάνδου Γ΄ της Τοσκάνης από την 1η του σύζυγο). Ιωάννης (1801 - 1873), Βασιλιάς της Σαξονίας. Μαρία Καρλόττα (1802 - 1804), πέθανε από ευλογιά. Μαρία Ιωσηφίνα Αμαλία (1803 - 1829), παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο Ζ΄ της Ισπανίας.Το 1804 απεβίωσε η Καρολίνα και ο Μαξιμιλιανός το 1825 έκανε δεύτερο γάμο με τη Μαρία Λουίζα Καρλόττα των Βουρβόνων-Πάρμας, κόρη του Λουδοβίκου Α΄ της Ετρουρίας (Τοσκάνης)· δεν απέκτησαν απογόνους. Flathe, Heinrich Theodor (1878), "Maximilian, Erbprinz von Sachsen", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), Leipzig: Duncker & Humblot, 7: 789–90.
Συμφωνία του Πρζίνο

Η Συμφωνία του Πρζίνο, ή η συμφωνία από τις 2 Ιουνίου έως τις 15 Ιουλίου 2015, είναι μια πολιτική συμφωνία μεταξύ των κύριων πολιτικών κομμάτων στη Βόρεια Μακεδονία με τη διαμεσολάβηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η συμφωνία τερμάτισε την πολιτική και θεσμική κρίση της ΠΓΔΜ το πρώτο εξάμηνο του 2015. Προέβλεπε τη συμμετοχή του κόμματος της αντιπολίτευσης της Σοσιαλδημοκρατικής Ένωσης Μακεδονίας στα υπουργεία, την πρόωρη παραίτηση του πρωθυπουργού Νίκολα Γκρουέφσκι τον Ιανουάριο του 2016 και μια υπηρεσιακή κυβέρνηση για να φέρει τη χώρα στις γενικές εκλογές του Ιουνίου 2016, καθώς και έναν Ειδικό εισαγγελέα για να ηγηθεί των ερευνών σχετικά με τα ενδεχόμενα εγκλήματα που επισημαίνονται από το σκάνδαλο τηλεφωνικών υποκλοπών.

 Τον Μάιο του 2015, πραγματοποιήθηκαν διαμαρτυρίες στα Σκόπια της ΠΓΔΜ, ενάντια στον τότε νυν Πρωθυπουργό Νικόλα Γκρουέφσκι και την κυβέρνησή του. Οι διαμαρτυρίες άρχισαν μετά την άσκηση κατηγοριών εναντίον του Ζόραν Ζάεφ, του ηγέτη της αντιπολίτευσης, ο οποίος απάντησε ισχυριζόμενος ότι ο Γκρουέφσκι είχε υποκλέψει τηλεφωνικές συνομιλίες 20.000 αξιωματούχων της ΠΓΔΜ και άλλων προσωπικοτήτων και είχε καλύψει τη δολοφονία ενός νεαρού άνδρα από αστυνομικό το 2011. Μια μεγάλη διαμαρτυρία σημειώθηκε στις 5 Μαΐου, με βίαιες συγκρούσεις μεταξύ ακτιβιστών και αστυνομίας, με τραυματισμούς και από τις δύο πλευρές. Στις 12 Μαΐου, η Υπουργός Εσωτερικών Γκορντάνα Γιανκουλόσκα και ο Υπουργός Μεταφορών Μίλε Γιανακιέσκι, μαζί με τον Διευθυντή της Διοίκησης για την Ασφάλεια και την Αντικατασκοπεία Σάσο Μίγιαλκοφ, παραιτήθηκαν αφού αποκαλύφθηκε ότι ήταν οι κύριοι συνομιλητές σε πολλές από τις ενοχοποιητικές καταγραφές. Η εφαρμογή της Συμφωνίας του Πρζίνο αποδείχθηκε προβληματική, με το κόμμα της αντιπολίτευσης της Σοσιαλδημοκρατικής Ένωσης Μακεδονίας να κατηγορεί το μεγαλύτερο κόμμα, το Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση - Δημοκρατικό Κόμμα για τη Μακεδονική Εθνική Ενότητα, ότι δεν την εφαρμόζει. Ο διορισμός της Κατίτσα Γιάνεβα ως Ειδικού Εισαγγελέα χαιρετίστηκε ως σημαντική πρόοδος, αλλά ο διορισμός της ομάδας της (θεωρείται πολύ κοντά στην Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση) προκάλεσε αντιδράσεις. Στις 14 Οκτωβρίου 2015, ο ηγέτης της Σοσιαλδημοκρατικής Ένωσης Μακεδονίας, Ζόραν Ζάεφ, ανακοίνωσε ότι η συμφωνία «δεν είναι πλέον ενεργή», μετά από αποτυχία του Συμβουλίου Εισαγγελέων να διορίσει τους μισούς από τους υποψηφίους που πρότεινε η Γιάνεβα. Στις 4 Νοεμβρίου εκλέχθηκαν οι άλλοι υποψήφιοι και ολοκληρώθηκε η ομάδα της Κατίτσα Γιάνεβα. Στις 4 Νοεμβρίου επιτεύχθηκε συμφωνία σχετικά με τους υπουργούς και τους υφυπουργούς της μεταβατικής (τεχνοκρατικής) κυβέρνησης. Η συμφωνία ζήτησε την παραίτηση του πρωθυπουργού Νικόλα Γκρουέφσκι τον Ιανουάριο του 2016. Στις 14 Ιανουαρίου ο Νικόλα Γκρουέφσκι παραιτήθηκε επίσημα από τη θέση του Πρωθυπουργού της ΠΓΔΜ και στη συνέχεια η Συνέλευση της ΠΓΔΜ στις 17 Ιανουαρίου εξέλεξε τον Εμίλ Ντιμιτρίεφ (προσωρινός πρωθυπουργός) ως πρόεδρο σε τεχνοκρατική κυβέρνηση που θα οδηγήσει τη Δημοκρατία στις πρόωρες γενικές εκλογές του Ιουνίου 2016. Διαδηλώσεις στην ΠΓΔΜ το 2015 Διαδηλώσεις στην ΠΓΔΜ το 2016 «Πολύχρωμη επανάσταση»
Λίαν Ρος

Η Λίαν Ρος (γεννήθηκε ως Ζοζεφίν Χίμπελ στις 8 Δεκεμβρίου 1962 στο Αμβούργο, της τότε Δυτικής Γερμανίας) είναι Γερμανίδα τραγουδίστρια του είδους Hi-NRG/ευρωπαϊκή ντίσκο. Έχει ηχογραφήσει επιτυχή τραγούδια όπως το Do You Wanna Funk της Συλβέστερ και το You're my Heart, You're my Soul των Modern Talking. Οι πρωτότυπες δικές της επιτυχίες περιλαμβάνουν τις "Say You'll Never", "Fantasy", "Scratch My Name" και "It's Up to You" μεταξύ άλλων. Μια συλλογή από τα σινγκλ-επιτυχίες και επιλεγμένα κομμάτια της, με το όνομα "The Best of and More", κυκλοφόρησε το 2005. Μία από τις πρόσφατες επιτυχημένες επιτυχίες της, η Never Gonna Lose κυκλοφόρησε από την ZYX Records στη Γερμανία στις 27 Δεκεμβρίου του 2005 και το τραγούδι της "Young Hearts Run Free" κυκλοφόρησε στις Blanco y Negro Music στην Ισπανία, στις 9 Σεπτεμβρίου 2009.Είναι ενεργή από τα μέσα της δεκαετίας του 1980.

 1984 - Magic 1984 - You Light Up My Life 1985 - Fantasy (Live at Formel Eins) 1986 - Neverending Love 1987 - Oh, Won't You Tell Me 1988 - Say, Say, Say 1989 - Say, Say, Say (Die Spielbude: Mic Mac) 1989 - Feel So Good (1η έκδοση) 1989 - Feel So Good (2η έκδοση) 1990 - My World Is Empty Without You 1996 - Upside Down 1996 - Upside Down (Ζωντανή εμφάνιση στο DanceHaus) 1999 - I Wanna Be Your Toy 2004 - Say You'll Never (Discoteka 80's) 2004 - Scratch My Name (Discoteka 80's) 2014 - All We Need Is Love (σε συνεργασία με τον TQ) 2015 - You're My Heart, You're My Soul (σε συνεργασία με τον Big Daddi) 2015 - Viernes Tarde (Τάνι Μας σε συνεργασία με την Λίαν Ρος) 2015 - Dale Duro (Τάπο και Ράγια σε συνεργασία με τους 2 Eivissa) 2016 - Allez Allez! Je veux que vous dansez (2 Eivissa σε συνεργασία με τον Ελ Τάπο) 2016 - Game Of Love (σε συνεργασία με τον Mode One) Επίσημη Ιστοσελίδα Επίσημο κανάλι στο YouTube Σελίδα στο Facebook Σελίδα στο SoundCloud Δισκογραφία Λίαν Ρος στο Discogs
Εμμανουήλ της Καστίλης

Ο Εμμανουήλ, ισπαν. Manuel (1234 - 25 Δεκεμβρίου 1283) από τον Κσστιλιανό Οίκο της Ιβρέα ήταν πρίγκιπας (infante) της Καστίλης, 1ος κύριος της Βιγιένα & Πενιάφιελ, Κουέγιαρ και Εσκαλόνα.

 Ήταν ο έβδομος γιος του Φερδινάνδου Γ΄ της Καστίλης και της Ελισάβετ της Σουαβίας, κόρης του Φιλίππου δούκα της Σουαβίας και της Ειρήνης Αγγελίνας. Γεννήθηκε στο Καριόν δε λος Κόνδες και του δόθηκε το όνομα Μανουήλ προς τιμήν της μάμμης του Ειρήνης Αγγελίνας από την Κωνσταντινούπολη. Του δόθηκε η κυριότητα της Βιγιένα το 1252 ως πρόσοδος (appanage), δηλ. σε περίπτωση έλλειψης αρρένων απογόνων η περιοχή θα επέστρεφε στο στέμμα. Η επικράτειά του θα μεγαλώσει με τις πόλεις του ποταμού Βιναλοπό. Επίσης έγινε adelantamiento του βασιλείου της Μούρθια. Το 1252 ο μεγαλύτερος αδελφός του Αλφόνσος Ι΄ διαδέχθηκε τον πατέρα τους· το 1259 έστειλε πρεσβεία στον πάπα Αλέξανδρο Δ΄ και ο Μανουήλ ήταν μέλος της. O Μανουήλ έγινε κοντόσταυλος (alférez) και μαγιορδόμος του βασιλείου. Το 1283 απεβίωσε στο Πενιάφιελ σε ηλικία 49 ετών και τάφηκε στη μονή του Ουκλές. Ο γιος του Ιωάννης-Μανουήλ έγινε πρίγκιπας της Βιγιένα και αξιοσημείωτος συγγραφέας. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1260 την Κωνσταντία του Οίκου της Βαρκελώνης, κόρης του Ιακώβου Α΄ της Αραγωνίας, με την οποία απέκτησε: Αλφόνσος-Εμμανουήλ (1260-1276), απεβίωσε 16 ετών. Βιολάντε-Εμμανουέλα 1265-1314, παντρεύτηκε τον Αλφόνσο κύριο του Πορταλέγρε, δεύτερο γιο του Αλφόνσου Γ΄ της Πορτογαλίας και της Βεατρίκης της Καστίλης.Το 1269 απεβίωσε η Κωνσταντία και ο Μανουήλ έκανε δεύτερο γάμο το 1274/5 με τη Βεατρίκη της Σαβοΐας, κόρη του Αμεδαίου Δ΄ κόμη της Σαβοΐας και είχε τέκνα: Ιωάννης-Εμμανουήλ 1282-1348, πρίγκιπας της Βιγιένα, δούκας του Πενιάφιελ & κύριος της Εσκαλόνα.Από μη νόμιμες σχέσεις είχε φυσικά τέκνα: (νόθα) Ενρίκε-Μανουέλ γενν. 1272, Μπλάνκα-Μανουέλ γενν. 1273, Σάντσο-Μανουέλ γενν. 1283. Infante Don Juan Manuel (Biografía) Text of De lo que aconteció in Spanish Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Manuel of Castile στο Wikimedia Commons
Γιεβντοκίγια Μπάλσιτς

Η Γιεβντοκίγια, σερβικά: Јевдокија Балшић‎ / Jevdokija Balšić, ελλην.: Ευδοκία, (απεβ. μετά το 1428) από τον Οίκο των Μάλσιτς, ήταν από τη Ζέτα αριστοκράτισσα και σύζυγος του Ησαύ, δεσπότη των Ιωαννίνων.

 Η Γιεβντοκίγια ήταν κόρη του Τζούρατζ Α΄ κυρίου της Zέτα και της Θεοδώρας Ντεγιανόβιτς, κόρης τού Ντεγιάν, δεσπότη τού Κουμάνοβo. Γύρω στο 1402 ο Ησαύ ντε Μπουοντελμόντι, δεσπότης των Ιωαννίνων πήρε διαζύγιο από τη δεύτερη σύζυγό του Ειρήνη Σπάτα και νυμφεύτηκε τη Γιεβντοκίγια. Το 1411 απέκτησαν έναν γιο, τον Γεώργιο. Εκείνη τη χρονιά ο Ησαύ απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ο Γεώργιος. Η Γιεβντοκίγια προσπάθησε να πάρει τον έλεγχο των Ιωαννίνων στο όνομα τού γιου της. Ωστόσο, δεν ήταν δημοφιλής στους ευγενείς των Ιωαννίνων. Όταν θέλησε να παντρευτεί με Σέρβο ευγενή, καθαιρέθηκε από τους ευγενείς των Ιωαννίνων. Αυτοί έδωσαν την πόλη στον Κάρλο Α΄ Τόκκο, παλατινό κόμη της Κεφαλληνίας και της Ζακύνθου, ανιψιό του Ησαύ. Μετά την εκδίωξή της, η Γιεβντοκίγια πήγε στην Αυλή του Ιωάννη Zενεβίσι, πρίγκιπα του Αργυροκάστρου. Στη συνέχεια, ταξίδεψε στη Ραγκούσα, όπου έζησε με τον Γεώργιο μέχρι το τέλος της, που έγινε μετά το 1428. Παντρεύτηκε περί το 1402 τον Ησαύ Μπουοντελμόντι δεσπότη των Ιωαννίνων και είχε τέκνο: Γεώργιος άκμ. 1411-53, δεσπότης των Ιωαννίνων. Fine, John Van Antwerp (1994) [1987]. The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest. Ann Arbor, Michigan: University of Michigan Press. ISBN 0-472-08260-4. Kašanin, Milan (1975). Srpska književnost u srednjem veku (στα Σερβικά). Prosveta. Nicol, Donald MacGillivray (2010). The Despotate of Epiros 1267–1479: A Contribution to the History of Greece in the Middle Ages. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-13089-9. Trapp, Erich; Beyer, Hans-Veit; Walther, Rainer; Sturm-Schnabl, Katja; Kislinger, Ewald; Leontiadis, Ioannis; Kaplaneres, Sokrates (1976–1996) (στα γερμανικά). Prosopographisches Lexikon der Palaiologenzeit. Βιέννη: Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften. ISBN 3-7001-3003-1. Zečević, Nada (2014). The Tocco of the Greek Realm: Nobility, Power and Migration in Latin Greece (14th – 15th Centuries). Belgrade: Makart. ISBN 978-8687115118.
Πραμίλα Τζαγιαπάλ

Η Πραμίλα Τζαγιαπάλ (αγγλικά: Pramila Jayapal, 21 Σεπτεμβρίου 1965), είναι Αμερικανίδα πολιτικός και ακτιβίστρια, που υπηρετεί ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών για την 7η περιφέρεια της Ουάσινγκτον από το 2017. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.Είναι επίσης, Επικεφαλής των Προοδευτικών μελών του Κογκρέσου από το 2019.Προηγουμένως, υπηρέτησε ως Μέλος της Γερουσίας της Ουάσινγκτον για την 37η περιφέρεια από τον Ιανουάριο του 2015 έως τον Δεκέμβριο του 2016. Είναι η πρώτη Ινδοαμερικανή που υπηρετεί στην Βουλή των Αντιπροσώπων, καθώς και η πρώτη Ασιατικής καταγωγής Αμερικανίδα, που εκπροσωπεί την πολιτεία της Ουάσινγκτον, σε ομοσπονδιακό επίπεδο.

 Η Πραμίλα Τζαγιαπάλ, γεννήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1965, στο Τσεννάι (πρώην Μάντρας) της Ινδίας, από την Μάγια (συγγραφέας) και τον Μ.Π. Τζαγιαπάλ (διευθυντή μάρκετινγκ). Μεγάλωσε κυρίως, στην Σιγκαπούρη και την Ινδονησία, και σε ηλικία 17 ετών (1982), μετανάστευσε οικογενειακώς στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου και φοίτησε εκεί. Σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες, στο Πανεπιστήμιο Τζορτζτάουν, όπου έλαβε πτυχίο (BA) το 1986. Στη συνέχεια, έκανε μεταπτυχιακές σπουδές, επάνω στο Μάρκετινγκ και τη Διοίκηση Επιχείρησεων, στο Πανεπιστήμιο Νορθγουέστερν στο Ιλινόι, λαμβάνοντας master (MBA) το 1990.Εργάστηκε ως Οικονομική Αναλύτρια στην επενδυτική τράπεζα "Paine Webber" (1986-1988), και στη συνέχεια ως Αναλύτρια σε πωλήσεις και μάρκετινγκ έως το 1991. Ύστερα από το 1991, εργάστηκε στον δημόσιο τομέα. Τον Σεπτέμβριο του 2001, ύστερα από τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, ίδρυσε τον οργανισμό "Hate Free Zone", η οποία κατάφερε να μηνύσει με επιτυχία τις υπηρεσίες μετανάστευσης και πολιτογράφησης της Κυβέρνησης του Τζορτζ Ο. Μπους. Η "Hate Free Zone", μετονομάστηκε σε OneAmerica, της οποίας η Πραμίλα, ήταν εκτελεστική διεύθυντρια έως το 2012. Το 2013, ονομάστηκε από τον Λευκό Οίκο, ως «Πρωταθλήτρια της Αλλαγής». Γερουσία της Ουάσινγκτον (2015-2016) Στις εκλογές του Αυγούστου του 2014, για την πολιτειακή Γερουσία της Ουάσινγκτον, η Τζαγιαπάλ, κατάφερε να εκλεχθεί πολιτειακή Γερουσιαστής, για την 37η περιφέρεια. Ανέλαβε καθήκοντα στις 12 Ιανουαρίου 2015. Παραιτήθηκε από το αξίωμα, στις 11 Δεκεμβρίου 2016, προκειμένου να αναλάβει ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών. Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ (2017-) Στις εκλογές του 2016 της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών, στην Ουάσινγκτον, η Πραμίλα Τζαγιαπάλ, εξελέγη Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών για την 7η περιφέρεια της Ουάσινγκτον (ευρύτερη περιοχή του Σιάτλ), με ποσοστό 56,0%. Ανέλαβε το αξίωμα στις 3 Ιανουαρίου 2017. Επανεξελέγη το 2018 με ποσοστό 83,6%, και το 2020, με ποσοστό 83,0%. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Pramila Jayapal στο Wikimedia Commons
Αεροδρόμιο Σέδες

Το Αεροδρόμιο Σέδες (συντομογραφία ICAO: LGSD) είναι στρατιωτικό αεροδρόμιο της Θέρμης, 15 χιλιόμετρα ανατολικά της Θεσσαλονίκης, και 3 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Κρατικού Αερολιμένα Θεσσαλονίκης «Μακεδονία». Το αεροδρόμιο ξεκίνησε τη λειτουργία του κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων και από τότε χρησιμοποιείται αποκλειστικά από την Πολεμική Αεροπορία.

 Η ιστορία του αεροδρομίου ξεκινά από την περίοδο των Βαλκανικών Πολέμων. Τότε χρησιμοποιήθηκε από τις γαλλικές και τις ελληνικές δυνάμεις. Στον χώρο του αεροδρομίου, υπό γαλλική διοίκηση, βρισκόταν το Διασυμμαχικό Κέντρο Εκπαίδευσης στην Ανατολή (Centre d’entraînement des armées alliées en Orient). Σύμφωνα με μια θεωρία η ονομασία του προέρχεται από τη σύντμηση του γαλλικού Centre D’ Entrainement (CE, D, E), στην οποία προστέθηκε το τελικό Σ. Ο διάδρομος του είναι ο μοναδικός σε χρήση διάδρομος στην Ευρώπη που είναι στρωμένος με μεταλλικά πλέγματα PSP, που αποτελούσαν ενίσχυση του Σχεδίου Μάρσαλ. Το αεροδρόμιο βρίσκεται σε υψόμετρο 34 μέτρων (110 πόδια) από τη στάθμη της θάλασσας. Διαθέτει έναν διάδρομο επιφάνειας με μεταλλικά πλέγματα PSP, διαστάσεων 1.280x30,5 μέτρων (4.200x100 πόδια). Η διεύθυνση του διαδρόμου είναι 13/31.
Ούνιε

Η Ούνιε (τουρκικά: Ünye) ή Οινόη και Οίναιον κατά τη Βυζαντινή περίοδο είναι πόλη και περιοχή στην επαρχία Ορντού της Τουρκίας. Έχει πληθυσμό 130.000 κατοίκων. Η πόλη βρίσκεται στα παράλια της Μαύρης Θάλασσας.

 Η πόλη έχει ένα μικρό λιμάνι, σε κόλπο της πλέον επίπεδης περιοχής της ακτής της Μαύρης Θάλασσας. Το κλίμα είναι τυπικό της περιοχής, θερμό και υγρό και με λιγότερες βροχοπτώσεις ετησίως. Η γεωργία είναι η βάση της τοπικής οικονομίας, ιδιαίτερα η παραγωγή φουντουκιού. Η ιστορία της Ούνιε εκτείνεται έως τη Χιττιτική περίοδο κατά τον 15ο αι. ΠΚΕ. Στην περιοχή ακολούθησαν Οι Σκύθες οι Μιλήσιοι, οι Πέρσες, οι Πόντιοι, οι Ρωμαίοι και οι Βυζαντινοί. Κατά την ελληνορωμαϊκή περίοδο ονομάστηκε Οινόη και ήταν επίνειο του Πόντου στις εκβολές του ποταμού Genius .Κυβερνήθηκε επίσης από τους Δανισμενδίδες κατά τις περιόδους 1086-1098, 1141-1144 και 1150-1157, το Σουλτανάτο του Ρουμ στις περιόδους 1188-1204, 1214-1228 και 1230-1243, την Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας στις περιόδους 1204-1214, 1228-1230, 1243-1297 και 1302-1346 και το Εμιράτο του Χατζιεμιρόγλου στις περιόδους 1297-1302 και τ1346-1461. Στη δεκαετία 1290 χτίστηκε το κάστρο της Ούνιε από τον Ιωάννη Β΄ Κομνηνό.Το 1806 οι Λαζοί επιτέθηκαν στην Ούνιε. Η πόλη εκκενώθηκε υπό τις οδηγίες του Επισκόπου Μελετίου και έγινε επανεγκατάσταση στη Σινώπη. Το όνομα της πόλης έχει υποστεί παραφθορά από το ελληνικό Οἰνόη μέσω των Οίναιον, Unieh, Unie και Unia καταλήγοντας στο σημερινό Ünye.
Λευκό λιοντάρι

Το λευκό λιοντάρι το οποίο απαντάται περιστασιακά στα εθνικά πάρκα, είναι ένας ιδιαίτερος τύπος του Panthera leo krugeri (Πάνθηρ ο λέων του Κρούγκερ). Το χρώμα που έχει οφείλεται σε υποτελή γονίδια, από τα οποία προκύπτει μία σπάνια γονιδιακή μετάλλαξη. Σήμερα τα λευκά λιοντάρια σπανίζουν στους ζωολογικούς κήπους, αλλά είναι ακόμα πιο σπάνια στην άγρια φύση. Τα λευκά λιοντάρια είναι ένα από τα πιο ξεχωριστά υποείδη του κόσμου, γι' αυτό και κυνηγιούνται πολύ. Τα σημερινά εξημερωμένα λευκά λιοντάρια είναι απόγονοι δύο νεαρών ατόμων που εντοπίστηκαν και αιχμαλωτίστηκαν στο καταφύγιο Τιμμπαβάτι στη Νότια Αφρική το 1975. Όμως το 1938 εθεάθησαν για πρώτη φορά, αποδεικνύοντας ότι δεν ήταν φαντασίες οι μύθοι των ιθαγενών που μίλαγαν για λευκά λιοντάρια. Οι σκύμνοι αλμπίνο πωλούνται ως κατοικίδια, με κόστος έως 110.000€. Είναι από τα πιο ακριβά κατοικίδια.

 Τα λευκά λιοντάρια δεν είναι αλφιστικά άτομα, αλλά λευκιστικά. Έχουνε κανονική ίριδα, της οποίας το χρώμα μπορεί να είναι καφέ, γκριζομπλέ ή και γκριζοπράσινο. Επίσης έχουνε κανονικά μαξιλαράκια στις πατούσες τους και φυσιολογικά χείλη. Λευκά λιοντάρια με γαλάζια μάτια υπάρχουνε σε ζωολογικούς κήπους, πάρκα ή καταφύγια. Γεννιούνται μερικές φορές από φυσιολογικούς γονείς, οι οποίοι έχουνε κληρονομήσει γονίδια στα οποία οφείλεται το λευκό τους χρώμα από τους γονείς τους, και τα μετέφεραν στους απογόνους τους. Ο λευκισμός, όπως ονομάζεται αυτό το φαινόμενο, δυσχεραίνει την επιβίωση των λευκών λιονταριών στη φύση, με συνέπεια την έλλειψή τους στο φυσικό περιβάλλον. Ένα μεγάλο πρόβλημα για τη διατήρηση των λευκών λιονταριών είναι οι ενδογαμίες, οι οποίες γίνονται με σκοπό τη διατήρηση των λευκών λιονταριών στην αιχμαλωσία, αλλά υπάρχει φόβος να προκύψουν προβλήματα όπως και συμβαίνει και στις λευκές τίγρεις (στραβισμός, προβλήματα στον εγκέφαλο, στον ουρανίσκο και στη σπονδυλική στήλη). Το 2003 η WTL (Global White Lion Protection Trust), πρότεινε για πρώτη φορά τον επαναπάτρισμό των λευκών λιονταριών στο ενδημικό τους περιβάλλον, στο καταφύγιο Τιμμπαβάτι στην Ν.Αφρική. Προγενέστερες έρευνες έχουνε δείξει ότι τα λευκά λιοντάρια κυνηγούνε το ίδιο ή και περισσότερο επιτυχώς με τους "χρωματιστούς" συγγενείς τους. Πιο προσεκτικές μελέτες όμως έδειξαν ότι τα λευκά λιοντάρια έχουνε πολύ λιγότερες επιτυχίες στο κυνήγι σε σχέση με τα φυσιολογικά λιοντάρια, λόγω του χρώματός τους που δεν τους παρέχει αρκετή κάλυψη. Τελικά η WTL αποφάσισε να αναμείξει φυσιολογικά λευκά και χρωματιστά λιοντάρια στην ενδημική τους περιοχή.Τα λευκά λιοντάρια στην άγρια φύση κυνηγάνε αντιλόπες, γαζέλες, γκνου, ζέβρες, φακόχοιρους και σπάνια καμηλοπαρδάλεις. National Geographic
God of War Ragnarök

Το God of War Ragnarök είναι βιντεοπαιχνίδι δράσης-περιπέτειας που αναπτύχθηκε από την Santa Monica Studio και κυκλοφόρησε από την Sony Interactive Entertainment. Κυκλοφόρησε στις 9 Νοεμβρίου του 2022, για PlayStation 4 και PlayStation 5, ως το ένατο μέρος της σειράς βιντεοπαιχνιδιών God of War και η συνέχεια του God of War (2018). Το God of War Ragnarök έλαβε παγκόσμια αναγνώριση από τους κριτικούς με επαίνους για την ιστορία, τους χαρακτήρες, τα οπτικά εφέ, την μουσική, και τις βελτιώσεις από τον προκάτοχό του. Κέρδισε πολλαπλά βραβεία και υποψηφιότητες, κερδίζοντας το Παιχνίδι της Χρονιάς στα Βραβεία Titanium. Ήταν εμπορική επιτυχία, πουλώντας 5.1 εκατομμύρια αντίτυπα στην πρώτη του εβδομάδα, με 11 εκατομμύρια αντίτυπα να έχουν πουληθεί μέχρι τον Φεβρουάριο του 2023.

 Το παιχνίδι τοποθετείται στο τέλος του τριετή Φιμπαλγουίντερ, καθώς οι Κράτος, Ατρέας, και Μίμιρ δέχονται επίθεση από τον Όντιν και τον Θεό του Κεραυνού Θωρ. Μετά τη μονομαχία με τον Θωρ, οι τρεις τους ξεκίνησαν ένα ταξίδι στα εννέα βασίλεια με την ελπίδα να βρουν έναν τρόπο να αποτρέψουν το παγκόσμιο συμβάν, το Ράγκναροκ. Στην πορεία, έρχονται αντιμέτωποι με μια εκδικητική Φρέγια, αλλά τελικά επανορθώνονται. Ανίκανοι να αποτρέψουν το Ράγκναροκ—το οποίο ανακαλύπτεται ότι καταστρέφει μόνο το Άσγκαρντ, το σπίτι των Εσίρ—ο Κράτος, ο Ατρέας και οι σύμμαχοί τους ενώνουν τα βασίλεια σε έναν πόλεμο ενάντια στους θεούς Εσίρ στο βασίλειο τους. Ο Κράτος μάχεται για άλλη μια φορά με τον Θωρ, αλλά ο Θωρ σκοτώνεται από τον Όντιν επειδή αρνήθηκε να σκοτώσει τον Κράτος. Στη συνέχεια, οι Κράτος, Ατρέας, Μίμιρ και Φρέγια εμπλέκουν τον Όντιν σε μάχη και τον νικούν καθώς το Άσγκαρντ καταστρέφεται. Επιστρέφοντας στο σπίτι στο Μίντγκαρντ, ο Ατρέας, ως Λόκι, αποφασίζει ότι πρέπει να πάει και να βρει τυχόν εναπομείναντες γίγαντες και αποχαιρετά έναν εγκάρδιο αντίο, ενώ ο Κράτος μαθαίνει ότι είναι προορισμένος να γίνει ένας σεβαστός θεός. Μαζί με τη Φρέγια και τον Μίμιρ, αρχίζουν να ξαναχτίζουν τα βασίλεια και να αποκαθιστούν την ειρήνη. Επίσημος ιστότοπος God of War Ragnarök στην IMDb
Πανεπιστήμιο του Παλέρμο

Το Πανεπιστήμιο του Παλέρμο (ιταλ. Università degli Studi di Palermo) είναι δημόσιο πανεπιστήμιο στην πόλη Παλέρμο της Σικελίας, που ιδρύθηκε το 1806. Δεν πρέπει να συγχέεται με το μικρότερο (και ιδιωτικό) «Πανεπιστήμιο του Παλέρμο» (Universidad de Palermo) του Μπουένος Άιρες.

 Επισήμως το Πανεπιστήμιο του Παλέρμο ιδρύθηκε το 1806, αλλά οι ρίζες του χρονολογούνται από το 1498, όταν διδάσκονταν στην πόλη η ιατρική και η νομική επιστήμη. Αργότερα, από το β΄ μισό του 16ου αιώνα, από την έδρα τους στο Collegio Massimo al Cassero, οι Ιησουίτες έδιναν πτυχία στη θεολογία και τη φιλοσοφία. Το 1767 οι Ιησουίτες εκδιώχθηκαν από τον βασιλιά Φερδινάνδο Α΄ των Δύο Σικελιών, ωστόσο 37 έτη αργότερα, το 1804, επέστρεψαν για να αναλάβουν και πάλι το ίδρυμά τους, που στο μεταξύ είχε μετατραπεί στη «Βασιλική Ακαδημία» (Regia Accademia). Τότε ο Φερδινάνδος, μετανιωμένος, απεφάσισε να δώσει μια καλύτερη έδρα στην Ακαδημία, μετακομίζοντάς την στη μονή των Θεατίνων Πατέρων, δίπλα στον ναό του Αγίου Ιωσήφ (Σαν Τζουζέππε), και σύντομα η Ακαδημία επανιδρύθηκε ως «Πανεπιστήμιο του Παλέρμο». Μετά την ενοποίηση της Ιταλίας το 1860, το Πανεπιστήμιο εκσυγχρονίσθηκε υπό την ώθηση του χημικού Στανισλάο Κανιτζάρο και του υπουργού Δημόσιας Παιδείας Μικέλε Αμάρι, λαμβάνοντας λίγο-πολύ τη σημερινή του μορφή. Από το 1984 το κύριο κτήριο του Πανεπιστημίου, που στεγάζει την πρυτανεία, είναι το Παλάτσο Κιαραμόντε-Στέρι, ένα από τα σημαντικότερα ιστορικά κτήρια στο Παλέρμο, που ανεγέρθηκε το 1307. Λιγο παραπέρα, σε γη που ανήκε πρωτύτερα στους Κιαραμόντε, ο Βοτανικός Κήπος του Παλέρμο αποτελεί ένα ακόμα στολίδι του Πανεπιστημίου. Σήμερα το ίδρυμα έχει αναπτυχθεί ώστε να έχει περίπου 50 χιλιάδες φοιτητές και φοιτήτριες, αλλά και να διεξάγει έρευνα σε όλα τα βασικά επιστημονικά πεδία. Μετά το 2000, το πανεπιστήμιο έχει λάβει ενεργό μέρος σε διεθνή προγράμματα συνεργασίας. Το Πανεπιστήμιο του Παλέρμο έχει τις ακόλουθες 12 σχολές: Σχολή Αρχιτεκτονικής Γεωπονική Σχολή Σχολή Τεχνών και Επιστημών του ανθρώπου Σχολή Οικονομικών Παιδαγωγική Σχολή Σχολή Μηχανικών (Πολυτεχνική) Νομική Σχολή Σχολή Μαθηματικών και Φυσικών Επιστημών Ιατρική Σχολή Φαρμακευτική Σχολή Σχολή Φυσικής Σχολή Πολιτικών ΕπιστημώνΣτο πανεπιστήμιο υπάγεται ακόμα ο Βοτανικός Κήπος του Παλέρμο, ενώ στις εγκαταστάσεις του στεγάζεται το ανεξάρτητο Κέντρο Σικελικών Φιλολογικών και Γλωσσολογικών Μελετών (Centro di studi filologici e linguistici siciliani, CSFLS), που ιδρύθηκε το 1951. Αντζελίνο Αλφάνο, υπουργός Στανισλάο Κανιτζάρο, χημικός, γνωστός από την ομώνυμη αντίδραση Φιλίππο Μανκούζο, δικαστής και υπουργός Δικαιοσύνης Εμανουέλε Πατερνό, χημικός Ρενάτο Σκιφάνι, πρόεδρος της Ιταλικής Γερουσίας Σέρτζιο Ματαρέλα, ο 12ος Πρόεδρος της Ιταλίας Herbermann, Charles (επίμ.): «University of Palermo», λήμμα στην Catholic Encyclopedia, Robert Appleton Company, Νέα Υόρκη 1913 Επίσημος ιστότοπος Το Πανεπιστημιακό Αθλητικό Κέντρο (CUS Palermo) Ιστορία του Πανεπιστημίου Η ζωή στο Πανεπιστήμιο του Παλέρμο (άρθρο του 2003)
Μαγνητική βελόνα

Η λεγόμενη μαγνητική βελόνα ή μαγνητική βελόνη είναι ένας πολύ λεπτός και πολύ ελαφρύς τεχνικός μαγνήτης που το σχήμα του είναι συνήθως επίμηκες οξύμορφος ρόμβος, πολύ λεπτού πάχους, που μπορεί να περιστρέφεται ελεύθερα επί κατακορύφου άξονα, από του κέντρου του. Η μαγνητική βελόνα αποτελεί το κύριο και θεμελιώδες εξάρτημα των πάσης φύσεως "ξηρών" μαγνητικών πυξίδων. Περί της εφαρμογής της στη ναυσιπλοΐα δείτε σχετικά το άρθρο ανεμολόγιο που είναι πολύ αρχαιότερο της μαγνητικής βελόνας πλην όμως ο συνδυασμός και των δύο αποτελούν σήμερα τον "μαγνητικό δίσκο" των πάσης φύσεως "υγρών" μαγνητικών πυξίδων.

 Από την αρχαιότητα όταν ο άνθρωπος επιδόθηκε στη ναυτιλία παρατήρησε πως ο Πολικός Αστέρας δεν μετακινούνταν από τη θέση του στον ουράνιο θόλο με συνέπεια να χρησιμοποιεί αυτόν για πυξίδα του. Όταν όμως ο Πολικός δεν ήταν ορατός τότε χρησιμοποιούσε άλλα ουράνια σώματα όπως τον Ήλιο τη Σελήνη κ.λπ. Έτσι η έννοια της πυξίδας ως κατεύθυνση είναι πολύ παλαιά. Παρά ταύτα η καταγωγή της μαγνητικής βελόνας δεν είναι γνωστή. Το 203 π.Χ. όταν ο Αννίβας απέπλευσε από την Ιταλία λέγεται πως ο πλοηγός του έφερε το όνομα "Pelorus". Κανείς όμως δεν είναι σήμερα βέβαιος αν αυτό το όνομα ταυτιζόταν με μαγνητική βελόνα που κατ΄ άλλους υποστηρίζεται πως την έφερε (εισήγαγε) ο Μάρκο Πόλο στην Ιταλία από την Κίνα τον 13ο αιώνα. Αυτό όμως που τουλάχιστον ιστορικά είναι εξακριβωμένο είναι ότι το 1269 ο Petrus Peregrinus περιλαμβάνει στο βιβλίο του "Epistola de Magnete" αναφορά για μαγνητική βελόνα στηριζόμενη σε αξονίσκο και επιπλέουσα εντός δοχείου ύδατος και μάλιστα με γραμμή πίστεως προκειμένου να λαμβάνεται και διόπτευση. Πάντως η σημερινή εμπιστοσύνη της μαγνητικής βελόνης και κατ΄ επέκταση της μαγνητικής πυξίδας ανάγεται στον Κέλβιν ο οποίος και την τελειοποίησε στη σημερινή της μορφή πριν περίπου ένα αιώνα.
The New America

To The New America είναι ένα άλμπουμ από το πανκ συγκρότημα Bad Religion. Κυκλοφόρησε το 2000 και ήταν το τελευταίο άλμπουμ τους που κυκλοφόρησε από την Atlantic Records. Το The New America είναι επίσης το τελευταίο άλμπουμ των Bad Religion με με τον Bobby Schayer στα ντραμς. Ο κιθαρίστας Brett Gurewitz συν-έγραψε και έπαιξε κιθάρα στο τραγούδι "Believe It". Το άλμπουμ επανεκδόθηκε από την Epitaph Records στις 15 Σεπτεμβρίου 2008.

 1. "You've Got a Chance" Γκράφφιν 3:41 2. "It's a Long Way to the Promise Land" Γκράφφιν 2:29 3. "A World Without Melody" Γκράφφιν 2:32 4. "New America" Γκράφφιν 3:25 5. "1000 Memories" Γκράφφιν 3:00 6. "A Streetkid Named Desire" Γκράφφιν 3:17 7. "Whisper in Time" Γκράφφιν 2:32 8. "Believe It" Γκράφφιν, Γκούρεβιτζ 3:41 9. "I Love My Computer" Γκράφφιν 3:06 10. "The Hopeless Housewife" Γκράφφιν 2:59 11. "There Will Be a Way" Γκράφφιν 2:53 12. "Let It Burn" Γκράφφιν 2:44 13. "Don't Sell Me Short" Γκράφφιν 3:58 14. "The Fast Life" (Έξτρα τραγούδι στην ευρωπαϊκή και ιαπωνική έκδοση) 2:01 15. "Queen of the 21st Century" (Έξτρα τραγούδι στην ευρωπαϊκή και ιαπωνική έκδοση) 4:17 16. "Lose as Directed" 17. "Pretenders" Γκρεγκ Γκράφφιν - φωνή Γκρεγκ Χέτσον - κιθάρα Μπράιαν Μπέικερ - κιθάρα, φωνητικά Τζει Μπέντλει - μπάσο, φωνητικά Μπόμπι Σέιερ - ντραμς, κρουστά Κριτική στο AllMusic