IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κρις Λέιτον

Ο Κρις Λέιτον (αγγλ. Chris Layton) είναι Αμερικανός ντράμερ, γνωστός ως μέλος του τρίο Double Trouble, συγκροτήματος του κιθαρίστα Στίβι Ρέι Βον. Μετά τον θάνατο του Βον το 1990, συνεργάστηκε με τον Τόμι Σάνον σε συγκροτήματα όπως οι Arc Angels και οι Storyville, ενώ έχει συμμετάσχει σε δίσκους του Kenny Wayne Shepherd.

 Ο Λέιτον γεννήθηκε στο Κόρπους Κρίστι του Τέξας και πήρε το πρώτο του σετ τυμπάνων στα 13 του χρόνια, ενώ η οικογένεια του διέμενε στο Μάθις. Όταν μετακόμισαν πίσω στο Κόρπους Κρίστι, ο Λέιτον αποφοίτησε από το W.B. Ray High School και στην συνέχεια εισήχθη στο κολέγιο Del Mar. Διέκοψε τις σπουδές του το 1975 και έφυγε από το Ώστιν για να ενταχθεί αρχικά στο συγκρότημα Dan Del Santo and His Professors of Pleasure, συνεχίζοντας στους Greasy Wheels. Για να μπορέσει να τα καταφέρει οικονομικά, δούλευε ως διανομέας έγγραφου τύπου και σαν επιστάτης σε δικηγορικό γραφείο. Το 1978, παραβρέθηκε σε μία συναυλία των Paul Ray and the Cobras στο "Soap Creek Saloon", όπου παρακολούθησε για πρώτη φορά τον Στίβι Ρέι Βον να παίζει ζωντανά. Μία από τις επόμενες βραδιές, ο ντράμερ του συγκροτήματος άργησε να εμφανιστεί και ο Λέιτον προσκλήθηκε να τον αντικαταστήσει για τέσσερα τραγούδια, εντυπωσιάζοντας τον Βον, ο οποίος του έδωσε την θέση του ντράμερ όταν σχημάτισε τους Double Trouble, τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους.Το 1981, έγινε μέλος του συγκροτήματος ο μπασίστας Τόμι Σάνον και το συγκρότημα γνώρισε επιτυχία συμμετέχοντας στο φεστιβάλ τζαζ του Μοντρέ στην Ελβετία το 1982, όπου τράβηξαν το ενδιαφέρον του Ντέιβιντ Μπόουι, ο οποίος τους βοήθησε να υπογράψουν το πρώτο τους δισκογραφικό συμβόλαιο. Ο πρώτος τους δίσκος με τίτλο "Texas Flood" κυκλοφόρησε το 1983 σε παραγωγή του Τζον Χάμοντ. Ο Λέιτον παρέμεινε με τον Βον σε όλη την καριέρα του κιθαρίστα, μέχρι τον θάνατο του, το 1990. Μετά την διάλυση των Double Trouble, ο Λέιτον σχημάτισε τους Arc Angels μαζί με τον Τόμι Σάνον, τον Τσάρλι Σέξτον και τον Ντόιλ Μπράμχολ, κυκλοφορώντας το ομώνυμο τους άλμπουμ το 1992. Ακολούθησαν οι Storyville το 1994 και στην συνέχεια οι Grady, από τους οποίους αποχώρησε τον Ιανουάριο του 2006. Την τελευταία εικοσαετία έχει συνεργαστεί με δεκάδες καλλιτέχνες όπως οι Buddy Guy, Larry Carlton, B. B. King, Jimmie Vaughan, Susan Tedeschi, Albert Collins, Earl King, κ.α.. Έχει κερδίσει το βραβείο του καλύτερου ντράμερ της δεκαετίας του '90 στα μουσικά βραβεία "Austin" και του ντράμερ της χρονιάς το 2006, ενώ έχει προταθεί για δέκα βραβεία Γκράμι μαζί με τους Double Trouble, κερδίζοντας τα τέσσερα. Επίσης, δραστηριοποιείται με τον κιθαρίστα Kenny Wayne Shepherd, έχοντας συμμετάσχει σε έξι δίσκους του. Drummerworld: Chris Layton Chris Layton | Credits | AllMusic Zildjian Artists|Chris Layton
Κανωπικό κιβώτιο

Τα Κανωπικά κιβώτια χρησιμοποιούνταν από τους Αρχαίους Αιγυπτίους για την εναπόθεση των εσωτερικών οργάνων που αφαιρούνται κατά τη διαδικασία της ταρίχευσης. Παρόλο που οι πρώτες αποδεδειγμένες κανωπικές ταφές χρονολογούνται από την βασιλεία του Σνεφρού της 4ης Δυναστείας, υπάρχουν ενδείξεις για κανωπικές ταφές στη Σακκάρα που χρονολογούνται από τη 2η δυναστεία.

 Τα κανωπικά κιβώτια κατείχαν σημαντική θέση στον Αιγυπτιακό πολιτισμό. Περιείχαν τα εσωτερικά όργανα της μούμιας, και έτσι σχετιζόταν με την πεποίθηση των Αιγυπτίων ότι η μετά θάνατον ζωή είναι εξίσου σημαντική με την επίγεια ζωή. Πίστευαν ότι όλα τα υλικά μέρη του νεκρού έπρεπε να διατηρηθούν σε τέλεια κατάσταση για το ταξίδι στην άλλη ζωή, και γι' αυτό αφαιρούσαν τα εσωτερικά όργανα κατά τη διάρκεια της ταρίχευσης για να τα διατηρήσουν σε κανωπικά αγγεία και κιβώτια. Τα πρώτα κανωπικά κιβώτια ήταν απλά και φτιαγμένα από ξύλο, αλλά με την πάροδο του χρόνου έγιναν πιο περίτεχνα. Περίπου κατά την περίοδο της 21ης Δυναστείας (1069-945 π.Χ.), οι Αιγύπτιοι αποφάσισαν να αφήνουν τα εσωτερικά όργανα μέσα στη μούμια. Αλλά συνέχισαν να χρησιμοποιούν κανωπικά κιβώτια για χιλιάδες χρόνια ακόμα ενταφιάζοντάς τα με την μούμια, απλά δεν περιείχαν τίποτα μέσα. Τέλος η χρήση τους σταμάτησε κατά την Πτολεμαϊκή περίοδο. Το στυλ και τα υλικά ποικίλουν στη διάρκεια των χρόνων, αλλά πάντα αντικατοπτρίζουν την ιδέα της τέλειας και ακριβής ομορφιάς των αρχαίων Αιγυπτίων. Τα ψηλά ξύλινα κιβώτια που μοιάζανε με βωμό ήταν βαμμένα με έντονα χρώματα στις πλευρές τους, και είχαν ένα γεράκι στο πάνω μέρος. Οι τεχνίτες προετοιμάζανε την ξύλινη επιφάνεια με γύψο για να την ζωγραφίσουν κατόπιν. Οι διακόσμηση πάντα έχει κάτι να μας πει / σχετίζεται με την Αιγυπτιακή θρησκεία. Το γεράκι στο πάνω μέρος αντιπροσωπεύει τον Σοκάρ (ή Σόκαρις), θεό του κάτω κόσμου, και οι εικόνες στο πλάι απεικονίζουν τον ιδιοκτήτη του κιβωτίου να λατρεύει τον Όσιρι, θεό της μετά θάνατον ζωής. Τον Ra-Horakhty, συνδυασμό των θεών Ώρου και Ρα. Τους τέσσερεις γιους του Ώρου, καθένας από τους οποίους φυλάει και ένα από τα τέσσερα εσωτερικά όργανα. Η βαμμένη στήλη που αντιπροσωπεύει τον Όσιρι, και το tyet που αντιπροσωπεύει την Ίσιδα. Κανωπικό αγγείο
95 (αριθμός)

Το 95 (ενενήντα πέντε) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 94 και πριν από το 96. Είναι ένας περιττός αριθμός, αφού δεν διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 95 συμβολίζεται ως XCV στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ϞΕ´ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 95 είναι σύνθετος αριθμός καθώς οι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1, 5, 19 και 95, δηλαδή έχει και άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος σύνθετος αριθμός είναι το 96. Το ανάπτυγμα πρώτων παραγόντων του 95 είναι 95 = 5 · 19. Το 95 είναι ημιπρώτος αριθμός, διότι αποτελεί γινόμενο δύο πρώτων αριθμών (5 · 19). Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Ο ατομικός αριθμός 95 αντιστοιχεί στο αμερίκιο.
Θερινή Ώρα Κεντρικής Ευρώπης

Η Θερινή Ώρα Κεντρικής Ευρώπης (CEST), επίσης γνωστή ως Κεντρική Ευρωπαϊκή Θερινή Ώρα (CEDT), είναι η πρότυπη ώρα που χρησιμοποιείται την περίοδο χρήσης της θερινής ώρας στις Ευρωπαϊκές χώρες που τηρούν Ώρα Κεντρικής Ευρώπης (UTC+1) κατά το άλλο μέρος του έτους. Αντιστοιχεί στην UTC+2, και είναι η ίδια με τη Ώρα Κεντρική Αφρική, την Χειμερινή Ώρα Νότιας Αφρικής και την Ώρα Καλίνινγκραντ στη Ρωσία.

 Άλλα ονόματα που χρησιμοποιούνται για την Θερινή Ώρα Κεντρικής Ευρώπης είναι η Μέση Ευρωπαϊκή Θερινή Ώρα (MEST) και Ευρωπαϊκή Κεντρική Θερινή Ώρα (CEDT), και Ώρα Μπράβο (από το δεύτερο γράμμα του φωνητικού αλφαβήτου του ΝΑΤΟ). Επίσης στην πράξη ονομάζεται CET, για παράδειγμα σε προσκλήσεις για εκδηλώσεις κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Από το 1996 η Ευρωπαϊκή Θερινή Ώρα χρησιμοποιείται μεταξύ της 1:00 UTC (2:00 και 3:00 CEST) την τελευταία Κυριακή του Μαρτίου και την 1:00 UTC την τελευταία Κυριακή του Οκτωβρίου. Προηγουμένως οι κανόνες δεν ήταν ενιαίοι σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι ακόλουθες χώρες και εδάφη χρησιμοποιούν την Θερινή Ώρα Κεντρικής Ευρώπης. Αλβανία, από το 1974 Ανδόρα, από το 1985 Αυστρία, από το 1980 Βέλγιο, από το 1980 Βοσνία και Ερζεγοβίνη, από το 1983 Κροατία, από το 1983 Τσεχία, από το 1979 Δανία (μητροπολιτική), από το 1980 Γαλλία (μητροπολιτική), από το 1976 Γερμανία, από το 1980 Γιβραλτάρ, από το 1982 Ουγγαρία, από το 1983 Ιταλία, από το 1968 Κοσσυφοπέδιο, από το 1983 Λιχτενστάιν Λουξεμβούργο, από το 1981 Μάλτα, από το 1974 Μονακό, από το 1976 Μαυροβούνιο, από το 1983 Ολλανδία, από το 1977 Νορβηγία, από το 1980 Πολωνία, από το 1977 Βόρεια Μακεδονία, από το 1983 Άγιος Μαρίνος, από το 1966 Σερβία, από το 1983 Σλοβακία από το 1979 Σλοβενία, από το 1983 Ισπανία (εκτός από τα Κανάρια Νησιά, τα οποία εφαρμόζουν την Θερινή Ώρα Δυτικής Ευρώπης), από το 1974 Σουηδία, από το 1980 Ελβετία, από το 1981 Βατικανό, από το 1966Η CEST χρησιμοποιήθηκε επίσης κατά τα έτη 1993–1995 στην Πορτογαλία, το 1998–1999 στη Λιθουανία και το 2005–2008 στην Τυνησία. Επιπλέον, η Λιβύη έχει χρησιμοποιήσει τη CEST κατά τα έτη 1951–1959, 1982–1989, 1996–1997 και 2012–2013. Ευρωπαϊκή Θερινή Ώρα Άλλες χώρες και εδάφη στη ζώνη ώρας UTC+2 Άλλα ονόματα της ζώνης ώρας UTC+2
Μαρία Άννα της Πορτογαλίας (1843-1884)

Η Μαρία Άννα (πορτογαλ. Maria Ana, 21 Αυγούστου 1843 - 5 Φεβρουαρίου 1884) από τον Οίκο της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα ήταν πριγκίπισσα της Πορτογαλίας και με τον γάμο της έγινε αρχιδούκισσα της Αυστρίας.

 Η Μαρία Άννα Φερδινάνδη Λεοπολδίνη Μιχαέλα Γαβριέλλα Ραφαέλα Καρλόττα Αντωνία Ιουλία Βικτωρία Πραξηδίς Φραγκίσκη της Ασίζης ήταν η πρώτη κόρη του Φερδινάνδου Β΄ και της Μαρίας Β΄ της Πορτογαλίας, κόρης του Πέτρου Δ΄ της Πορτογαλίας. Παντρεύτηκε το 1859 τον Γεώργιο της Σαξονίας και είχε τέκνα: Μαρία Ιωάννα Αμαλία Φερδινάνδη Αντωνία Λουίζα Ιουλιανή (1860 - 1861). Ελισάβετ Αλβερτίνα Καρολίνα Σιδωνία Φερδινάνδη Λεοπολδίνη Αντωνία Αυγούστα Κλημεντίνη (1862 - 1863). Ματθίλδη (1863 - 1933). Φρειδερίκος Αύγουστος Γ΄ (1865 - 1932), Βασιλιάς της Σαξονίας. Μαρία Ιωσηφίνα (1867 - 1944), παντρεύτηκε τον 2ο εξάδελφό της Όθωνα, Αρχιδούκα της Αυστρίας. Ιωάννης Γεώργιος (1869 - 1938), Πρίγκιπας της Σαξονίας. Μαξιμιλιανός (1870 - 1951), Καθολικός ιερέας. Αλβέρτος (1875 - 1900), Πρίγκιπας της Σαξονίας. Lopes, Maria Antónia, "Rainhas Que o Povo Amou", Temas e Debates, 2013, pág. 75 Nobre, Eduardo, "Família Real - Álbum de Fotos", Quimera Editores, 2002, pág. 28
Χαντένι

Το Χαντένι (αγγλ./σουαχ.: Handeni) είναι μία πόλη εντός της Αστικής Περιοχής Χαντένι (Handeni Urban District), στην Περιφέρεια Τάνγκα (Tanga Region), στην Τανζανία. Είναι η πρωτεύουσα τόσο στο Δημοτικό Συμβούλιο Χαντένι (Handeni Town Council) όσο και στην Περιοχή Χαντένι (Handeni District). Στην εθνική απογραφή πληθυσμού του 2012, το Δημοτικό Συμβούλιο Χαντένι (Handeni Town Council) αριθμούσε 79.056 κατοίκους.Η πόλη βρίσκεται σε υψόμετρο 685μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.

 Η ονομασία Χαντένι (Handeni), στα Ελληνικά προφέρεται Χαν-ντέ-νι. Αντιθέτως, στα Σουαχίλι, συλλαβίζεται Ha-n(u)-de-ni. Η πόλη διαιρείται διοικητικά σε δώδεκα Αστικά Τμήματα. Παραπλεύρως του Αστικού Τμήματος, παρατίθεται εντός παρενθέσεως, ο πληθυσμός κατά το 2012. Ένας δευτερεύων ασφαλτοστρωμένος δρόμος, ενώνει το Χαντένι με το Κορόγκουε στα βορειοανατολικά και τη Μκάτα (Mkata), στα νοτιοανατολικά· τόσο το Κορόγκουε όσο και η Μκάτα βρίσκονται στην κύρια οδική αρτηρία Τ2, από το Νταρ ες Σαλάαμ στην Αρούσα. Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Τανζανίας Περιφέρεια Τάνγκα Αστική Περιοχή Χαντένι Παραπομπές Σημειώσεων
Νίκος Ράμμος

Ο Νίκος Ράμμος ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης στα τέλη της δεκαετίας του '30 μέχρι και τη χρονιά που κατέκτησε τον τίτλο του πρωταθλητή Ελλάδος το 1946.

 Ο Ράμμος αγωνιζόταν στην θέση του αμυντικού και, περιστασιακά, του μέσου, πραγματοποιώντας τις πρώτες του εμφανίσεις την σεζόν 1936-37 ως αλλαγή του Μιχάλη Κολωνιάρη. Τον Απρίλιο του 1937, οι «κίτρινοι» περιόδευσαν στην Συρία και την Παλαιστίνη, όπου σε πέντε φιλικούς αγώνες πέτυχαν τέσσερις νίκες και μία ισοπαλία. Ο Ράμμος άνοιξε το σκορ στη νίκη της ομάδας του κατά της Χάποελ Τελ Αβίβ στις 3 Απριλίου 1937. Την επόμενη χρονιά, κατέκτησε το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης ως βασικός πλέον, νικώντας τον ΠΑΟΚ με 2-1 στις 20 Μαρτίου 1938, ενώ στην συνέχεια κατέλαβε την τρίτη θέση στην τελική φάση του πρωταθλήματος Ελλάδος.Το 1938-39 ο Άρης κατετάγη δεύτερος στον βόρειο όμιλο του πρωταθλήματος, με τον Ράμμο να αγωνίζεται ως αλλαγή του Τάκη Νικολαΐδη. Επίσης σκόραρε στη νίκη επί του Απόλλωνα Αθηνών με 3-1 για το κύπελλο Χριστουγέννων του 1938, με τον Άρη να κερδίζει τον ΠΑΟΚ την επομένη με 2-0, κατακτώντας το τρόπαιο. Την σεζόν 1939-40 αγωνίστηκε ως βασικός, στους περισσότερους αγώνες των "κίτρινων", συμμετέχοντας στους ημιτελικούς του κυπέλλου Ελλάδας εναντίον της ΑΕΚ, όπως και στον τελικό στις 2 Ιουνίου 1940, όπου ο Άρης ηττήθηκε από τον Παναθηναϊκό με 3-1.Μεταπολεμικά, ο Ράμμος συνέχισε την παρουσία του στην ομάδα, αναφερόμενος στους πρωταθλητές Ελλάδος του 1946, χωρίς όμως να συμμετάσχει σε κάποιο από τα τέσσερα ματς της τελικής φάσης. Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ... Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, ISBN 978-960-93-5927-6 Ράμμος Νίκος | aris.re
Εθνική Βιβλιοθήκη Πέδρο Χενρίκες Ουρένια

Η Εθνική βιβλιοθήκη Πέδρο Χενρίκες Ουρένια (ισπανικά: Biblioteca Nacional Pedro Henríquez Ureña) - η εθνική βιβλιοθήκη της Δομινικανής Δημοκρατίας. Ιδρύθηκε το 1971. Από το 2001, πήρε το όνομά της από τον Πέδρο Χενρίκες Ουρένια.

 Προσπάθειες για την ίδρυση Εθνικής Βιβλιοθήκης έγιναν και πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1927, ο νόμος 666 προέβλεπε ποσό 5.000 πέσος για την κατασκευή της Εθνικής Βιβλιοθήκης. Στις 18 Φεβρουαρίου 1935, ο Πρόεδρος Ραφαέλ Λεωνίδας Τρουχίγι διέταξε με τον νόμο αριθ. 1011 την κυκλοφορία μίας ειδικής έκδοσης γραμματοσήμων, ώστε τα έσοδα διατεθούν για τα Εθνικά Αρχεία και τη Βιβλιοθήκη (Pro Archivo y Biblioteca Nacionales). Ωστόσο, αυτές οι προσπάθειες δεν καρποφόρησαν. Χρόνια μετά, στις 29 Αυγούστου 1969 ο Πρόεδρος Χοακίν Μπαλαγκέρ εξέδωσε το διάταγμα αριθ.4058, το οποίο αποτέλεσε βάση για τη δημιουργία της. Διόρισε τις επιτροπές που θα ήταν υπεύθυνες για τη ίδρυση της βιβλιοθήκης. Το σχέδιο του κτιρίου εκπονήθηκε από τον Χοσέ Αντόνιο Κάρο Άλβαρεθ και το κόστος κατασκευής ανήλθε στο ποσό των 1.200.000 Πέσος. Τα Εγκαίνια του κτιρίου που βρίσκεται στην Οδό Σέζαρ Νικολάς Πενσόν αριθ. 91 έγιναν στις 28 Φεβρουαρίου 1971 με την παρουσία μεταξύ άλλων, του προέδρου και των κυβερνητικών εκπροσώπων. Μόλις τέσσερα χρόνια αργότερα, στις 25 Νοεμβρίου 1975, ο πρόεδρος εξέδωσε τον νόμο αριθ. 263, ο οποίος έγινε η νομική βάση για τη λειτουργία της βιβλιοθήκης . Με το διάταγμα αριθ. 382-01 της 20ης Μαρτίου 2001, η Βιβλιοθήκη πήρε το όνομά της από τον Πέδρο Χενρίκες Ουρένια. Τα έτη 2007–2012 το κτίριο της βιβλιοθήκης ανακαινίστηκε και επεκτάθηκε σημαντικά. Κατά τη διάρκεια των εργασιών η βιβλιοθήκη μεταφέρθηκε προσωρινά σε ένα κτίριο στην Λεωφόρο Luperón αριθ. 5 . Στις 6 Αυγούστου 2012, ο Πρόεδρος Λεονέλ Φερνάντες με τη σύζυγό του, την εκλεγμένη Αντιπρόεδρο Μαργαρίτα Σεντένιο, τον Υπουργό Πολιτισμού Χοσέ Ραφαέλ Λατίγκουα και τον διευθυντή της Βιβλιοθήκης Διομήδη Νούνες Πολάνκο εγκαινίασαν επίσημα το κτίριο μετά την ανακατασκευή . Από το 2000 η βιβλιοθήκη υπάγεται στο Υπουργείο Πολιτισμού. Σύμφωνα με τον νόμο 502-08 της 30ής Δεκεμβρίου 2008 σχετικά με τα βιβλία και τις βιβλιοθήκες, είναι η κεντρική βιβλιοθήκη. Σύμφωνα με το διάταγμα αριθ. 616-03 της 20ης Ιουνίου 2003, ενεργεί ως Εθνική Υπηρεσία ISBN και ISSN . Το τετραώροφο κτίριο, των 5.000 τ.μ, επεκτάθηκε μετά από σημαντικές παρεμβάσεις. το 2012 η ανακατασκευή ολοκληρώθηκε, η βιβλιοθήκη δημιούργησε, μεταξύ άλλων: νέα ερευνητικά εργαστήρια, αναγνωστήρια, αίθουσα με πρόσβαση στο Διαδίκτυο, αίθουσα ταυτόχρονης μετάφρασης, βιβλιοπωλείο, καφετερία και σύγχρονο αμφιθέατρο για τη διοργάνωση συνεδρίων. εργαστήρια, συναυλίες και άλλες πολιτιστικές εκδηλώσεις . Το κτίριο στεγάζει επίσης μια δημόσια βιβλιοθήκη . Σύμφωνα με τον Νόμο 112 της 23ης Απριλίου 1971, η Βιβλιοθήκη δικαιούται 2 αντίτυπα περιοδικών (εφημερίδες, εβδομαδιαίες, μηνιαίες και άλλες περιοδικές εκδόσεις) και 3 αντίτυπα ακουστικών, ηλεκτρονικών και οπτικοακουστικών εκδόσεων. Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Europeana Ευρωπαϊκή Βιβλιοθήκη Δομινικανή Δημοκρατία Σάντο Ντομίνγκο Official website
Επίχαρμος

Ο Επίχαρμος (5ος π.Χ. αι.) ήταν κωμωδιογράφος και φιλόσοφος από την Κω. Αναδείχθηκε ένας από τους μεγαλύτερους ποιητές της αρχαίας Ελλάδας. Από μικρή ηλικία μετανάστευσε στις Συρακούσες ενώ έζησε και στη Σικελία. Ελάχιστα έργα του έχουν διασωθεί, όχι ολόκληρα, και αυτά από άλλους συγγραφείς όπως ο Διογένης ο Λαέρτιος, ο Πλάτων κ.α. Για τον τόπο γέννησής του ερίζουν πολλές πόλεις, Ο Διογένης ο Λαέρτιος αναφέρει ότι γεννήθηκε στην Αστυπάλαια της Κω, το Λεξικό της Σούδας στις Συρακούσες ή στη Σικελική πόλη Κράστος. Ο Διογένης ο Λαέρτιος μάλιστα αναφέρει ότι ο πατέρας του μετακόμισε με την οικογένεια του στα Μέγαρα και από εκεί μετά στη Σικελία. Όταν μεγάλωσε ο Επίχαρμος εγκαταστάθηκε στις Συρακούσες και εργάστηκε για τους τυράννους Γέλωνα και Ιέρωνα. Πέθανε 90 ετών ή κατά άλλους 97. Ο Διογένης ο Λαέρτιος αναφέρει ότι οι Συρακούσιοι είχαν στήσει μπρούτζινο ανδριάντα του. Είχε γράψει 32 ή 52 κωμωδίες οι περισσότερες έχουν χαθεί ή έχουν διασωθεί μικρά τμήματά τους. Έργα του αναφέρονται τα Κύκλωψ, Προμηθεύς, Αγρωστίνος κ.α.

 Philip Wentworth Buckham, Theatre of the Greeks, 1827. P.E. Easterling (Series Editor), Bernard M.W. Knox (Editor), Cambridge History of Classical Literature, v.I, Greek Literature, 1985. ISBN 0-521-21042-9, cf. Chapter 12, p. 367 on Epicharmus and others. Rudolf Kassel, C. Austin (Editor) Poetae Comici Graeci: Agathenor-Aristonymus (Poetae Comici Graeci), 1991. A. W. Pickard-Cambridge, Dithyramb, Tragedy, and Comedy (1927, repr. 1962). Plato, Theaetetus. William Ridgeway, contrib. The Dramas and Dramatic Dances of Non-European Races. Cambridge: Cambridge University Press, 1915. Xavier Riu, Dionysism and Comedy, 1999. [1] Lucia Rodríguez-Noriega Guillén, Epicarmo de Siracusa. Testimonios y Fragmentos. Edición crítica bilingüe.; Oviedo: Universidad de Oviedo, Servicio de Publicaciones, 1996. Reviewed by Kathryn Bosher, University of Michigan, in Bryn Mawr Classical Review 2005.10.24 Smith, William, Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, 1870, article on Epicharmus, [2] Theocritus, Idylls and Epigrams. (Theocritus translated into English Verse by C.S. Calverley, [3]) Μάρκος Αντώνιος, «Βασικές επιστημονικές και φιλοσοφικές αρχές στον Επίχαρμο». Ελληνική Φιλοσοφική Επιθεώρηση 4 (1987), 26-35. Μάρκος Αντώνιος Γ, «Η προτεραιότης του πνευματικού πολιτισμού εις τον ποιητήν πίχαρμον». Πλάτων 38 (1986), 187-193.
Bugatti Type 101

Η Bugatti Type 101 ήταν το μοναδικό μεταπολεμικό αυτοκίνητο παραγωγής από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Bugatti, πριν τη διακοπή της το 1963 και την αναβίωσή της το 1991. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, η Type 101 δεν ήταν ένα κυριολεκτικά νέο μοντέλο, αλλά μια βελτιωμένη μετεξέλιξη του τελευταίου προπολεμικού μοντέλου της Bugatti, δηλαδή της Type 57, που είχε παραχθεί από το 1934 έως το 1940 σε 710 αντίτυπα. Συνολικά, η Bugatti κατασκεύασε μόλις 7 αντίτυπα σειράς Type 101 τα έτη 1951 και 1952, ενώ κατασκευάστηκε και 1 ακόμα αντίτυπο το 1965.

 Η παραγωγή της Bugatti Type 101 γινόταν με σχετικές μετατροπές στα σασί των Type 57, όλες από τους βελτιωτικούς οίκους Gangloff, Guillore, Antem και Virgil Exner / Ghia. Αντιθέτως, ο κινητήρας 3.3 λίτρων (3.257 cm³ ή 198 κυβικών ιντσών) και 8-κύλινδρος σε σειρά (I8) του Type 57 παρέμεινε αμετάβλητος. Μαζί με το αρχικό δοκιμαστικό πρωτότυπο, μόλις 7 αντίτυπα κατασκευάστηκαν το 1951 και το 1952, σε ποικιλία τύπων αμαξώματος, και μάλιστα το τελευταίο από αυτά κατάφερε να πωληθεί μόλις το 1958. Το 1965, κατασκευάστηκε 1 ακόμα αντίτυπο της Type 101, σε εκδοχή roadster με κοντύτερο κατά 46 εκατοστά σασί, από τον ιταλικό οίκο Ghia, σε ντιζάιν του Virgil Exner, ως μια ύστατη προσπάθεια αναβίωσης της Bugatti, χωρίς όμως να βρεθούν ποτέ τα απαραίτητα κονδύλια για να ξαναμπεί στην παραγωγή. H.G. Conway: Die Bugatti-Typen. In: Die Bugattis. Automobile, Möbel, Bronzen. Ausstellungskatalog des Museums für Kunst und Gewerbe Hamburg (1983). Uwe Hucke und Julius Kruta: Bugatti. From Milan to Molsheim, Münster 2008, ISBN 978-3-938568-39-2. Karl Ludvigsen: Bugatti T 101. In: The Automobile. Ausgabe April 2011. Kurz, Joachim: Bugatti. Der Mythos - Die Familie - Das Unternehmen 2005, ISBN 978-3-430-15809-1. Bugatti Type 101 BugattiPage.com: Type 101
Λιμός της Ρωσίας 1601–1603

Ο λιμός του 1601-03 που ξέσπασε στη Ρωσία ήταν ο πιο θανατηφόρος στην ιστορία της χώρας. Υπολογίζεται ότι δύο εκατομμύρια κάτοικοι έχασαν τη ζωή τους, ενώ η πολιτική αστάθεια και η Εποχή των Αναστατώσεων που ακολούθησε οδήγησε στην πτώση του Τσάρου Μπαρίς Γκοντουνόφ και την εισβολή της Πολωνολιθουανικής Κοινοπολιτείας στη Ρωσία. Σύγχρονοι γεωλόγοι συνδέουν τα αίτια του λιμού με την έκρηξη ηφαιστείου στο Περού.

 Οι ιστορικές πηγές κατέγραψαν εξαιρετικά δριμείς καιρικές συνθήκες στις αρχές του 1600 ανά τον κόσμο. Σε πολλές χώρες στην Ευρώπη, Ασία και Αμερική έπεσε βαρύς χειμώνας. Στη Γερμανία και Γαλλία τα σπαρτά και τα σταφύλια δεν ωρίμασαν. Στην Κίνα οι ροδακινιές άργησαν να ανθίσουν, ενώ στην Ιαπωνία ο χειμώνας ήρθε πολύ νωρίς. Οι δραματικές καιρικές συνθήκες οφείλονται σύμφωνα με σύγχρονες γεωλογικές μελέτες του 2008, στην έκρηξη του ηφαιστείου Χουαϊναπουτίνα στο Περού, το οποίο εκτόξευσε μεγάλες ποσότητες γήινης μάζας στην ατμόσφαιρα με αποτέλεσμα να μειωθεί η ηλιακή ακτινοβολία στην επιφάνεια της γης. Στο λιμό που διάρκεσε δυόμιση χρόνια, ένα τρίτο του Ρωσικού πληθυσμού πέθανε από την πείνα και τα επακόλουθά της. Στη Μόσχα ενταφιάστηκαν 127.000 νεκροί σε μαζικούς τάφους. Η κοινωνία αποσταθεροποιήθηκε, επιφέροντας πολιτικές αναταραχές και την πτώση του Τσάρου και την εισβολή της Πολωνολιθουανικής Κοινοπολιτείας στη Ρωσία.
Πατριαρχείο

Πατριαρχείο χαρακτηρίζεται ο οίκος του αρχηγού της Πατριάς - Η έδρα του Πατριάρχη. Το οίκημα που διαμένει ο Πατριάρχης, η Πνευματική Περιφέρεια αρμοδιότητας του Πατριάρχη, το άλλοτε λεγόμενο «κλίμα», αλλά και το όνομα της Εκκλησίας ενός τόπου που έχει αναχθεί στο βαθμό του Πατριαρχείου (εκκλησιαστικά).

 Τα Πατριαρχεία διακρίνονται σε Πρεσβυγενή (παλαίφατα ή αρχαιότερα) και Νεοπαγή (τα νεότερα). Σήμερα υφίστανται εννέα πατριαρχεία, τέσσερα πρεσβυγενή και πέντε νεοπαγή. Στη Δυτική Εκκλησία υπήρχε αρχικά και πατριαρχείο Ρώμης, αλλά προτιμήθηκε τελικά ο τίτλος του πάπα αντί του πατριάρχη. Τα Πρεσβυγενή Πατριαρχεία είναι, σήμερα, τέσσερα (αρχικά ήταν πέντε, η λεγόμενη Πενταρχία): Το Οικουμενικό Πατριαρχείο ή Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως στην Κωνσταντινούπολη. Το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας στην Αλεξάνδρεια. Το Πατριαρχείο Αντιοχείας, σήμερα στη Δαμασκό της Συρίας αντί στην Αντιόχεια και Το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων στην Ιερουσαλήμ, η «Μήτηρ των Εκκλησιών».Μέχρι το σχίσμα του 1054 στην Πενταρχία, ως πρεσβυγενές και πρώτο στα πρεσβεία τιμής των Εκκλησιών, ήταν το Πατριαρχείο της Ρώμης, το οποίο όμως διέκοψε την πλήρη κοινωνία με τα Πατριαρχεία της Ανατολής. Τα Νεοπαγή Πατριαρχεία είναι: Το Πατριαρχείο Ρωσίας ή Μόσχας στη Μόσχα. Το Πατριαρχείο Σερβίας στο Βελιγράδι. Το Πατριαρχείο Ρουμανίας στο Βουκουρέστι. Το Πατριαρχείο Βουλγαρίας στη Σόφια. Το Πατριαρχείο Γεωργίας στη Τιφλίδα Οι Αυτοκέφαλες Εκκλησίες είναι: Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Κύπρου. Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ελλάδος. Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία της Πολωνίας. Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλβανίας. Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία της Τσεχίας και Σλοβακίας. Οι Αυτόνομες Εκκλησίες είναι: Αυτόνομη Φινλανδική Ορθόδοξη Εκκλησία. Αυτόνομη Εσθονική Αποστολική Ορθόδοξη Εκκλησία.(Σε αντιδιαστολή, αλλά και σύνδεση (- σχέση) στο τίτλο Πατήρ - Πατριάρχης, Πατριαρχείο, για τις υποδεέστερες εκκλησιαστικές περιφέρειες δίδεται ο τίτλος Μήτηρ - Μητροπολίτης, Μητρόπολη).
Β' Κατηγορία Ε.Π.Σ. Ζακύνθου

Η Β' Κατηγορία Ε.Π.Σ. Ζακύνθου είναι η 2η τη τάξει κατηγορία των τοπικών ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Ζακύνθου. Αποτελείται από 12 ομάδες εκ των οποίων 3 παίρνουν την άνοδο στην Α' Κατηγορία Ε.Π.Σ. Ζακύνθου.

 Στη Β' Κατηγορία ο πρωταθλητής παίρνει απευθείας την άνοδο ενώ από το 2ο ως τον 5ο οι ομάδες δίνουν μπαράζ.Στα μπαράζ ο 2ος αναμετράται με τον 5ο και ο 3ος με τον 4ο.Ο νικητής του κάθε ζευγαριού είναι αυτός που φτάνει τις 2 νίκες (ή αυτός που έχει τις περισσότερες νίκες μετά από 3 παιχνίδια). Η τελική βαθμολογία της περιόδου 2009-2010 Στα μπαράζ την άνοδο πήραν Αστέρας Γαϊτανίου και Αργάσι σε βάρος του Αετού Καλιπάδου και των Λεβάντες αντίστοιχα. Ο Κοιλιωμένος παραιτήθηκε από το πρωτάθλημα και μηδενίστηκε.
Νέα Σκήτη

Η Nέα Σκήτη ή Σκήτη Εισοδίων της Θεοτόκου υπάγεται στη Μονή Αγίου Παύλου Αγίου Όρους. Βρίσκεται 30 λεπτά απόσταση από αυτήν και άλλα 30 λεπτά από την Σκήτη Αγίας Άννας. Στη Σκήτη έχουν ασκητέψει μεγάλες μορφές του κινήματος των Κολλυβάδων, όπως ο Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης, ο φιλόσοφος Kύριλλος, ο εκ Μεσολογγίου Αθανάσιος και άλλοι.

 Το σημερινό Κυριακό, αφιερωμένο στo Γενέθλιο της Θεοτόκου, άρχισε να ανεγείρεται το 1730 και ολοκληρώθηκε το 1757 με δωρεά των κατοίκων της πόλης των Ιωαννίνων. Το 1901 στο Κυριακό κτίσθηκε το παρεκκλήσι του Αγίου Κωνσταντίνου το οποίο θεωρείται τάφος τριών αρχιερέων που ασκήτεψαν εδώ: του Θεοφάνους Λακεδαιμονίας, του Βησσαρίωνος Ραψάνης και του Γερασίμου Χαλεπίου. Στο προαύλιο του Κυριακού βρίσκεται ο ναός κοιμητηρίου που τιμάται στη μνήμη των Αγίων Πάντων και λίγο πιό πέρα το οστεοφυλάκειο στο οποίο φυλάσσονται τα οστά των πατέρων από 400 και πλέον χρόνια. Η βιβλιοθήκη του Κυριακού φυλάσσει περί τα 200 χειρόγραφα και περίπου 500 έντυπα. Τα χειρόγραφα είναι κυρίως αντίγραφα του περασμένου αιώνα, με γνωστό αντιγραφέα το λόγιο μοναχό Iάκωβο. Σήμερα η σκήτη απαρτίζεται από 30 καλύβες, κατοικούμενες από 40 περίπου μοναχούς. Οι περισσότερες καλύβες της Σκήτης έχουν ενσωματωμένο ναό και όλες μικρή εδαφική έκταση που τις περιβάλλει. Οι μοναχοί ασχολούνται με την αγιογραφία, την ξυλογλυπτική, τη χρυσοχοΐα και την καλλιέργεια, ιδίως εσπεριδοειδών. Σπουδαίοι αγιογραφικοί οίκοι της σκήτης θεωρούνται: των Κυριλλαίων, των Αβραμαίων, των Σπυριδωναίων, του Μοναχού Nίκωνος και του Ιερομονάχου Προδρόμου.
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης ανδρών 2018-19

Το Κύπελλο Κύπρου 2018-19 ήταν η 45η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου (42η υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης). Συμμετείχαν οι οκτώ ομάδες της Α΄ κατηγορία 2018-19. Νικήτρια ήταν η Ομόνοια για 6η φορά στην ιστορία της.

 Στην προημιτελική φάση οι οκτώ ομάδες κληρώθηκαν τυχαία μεταξύ τους σε τέσσερα ζευγάρια και έδωσαν διπλούς αγώνες (εντός και εκτός έδρας). Αν μια ομάδα πετύχαινε δύο νίκες, τότε έπαιρνε αυτή την πρόκριση.Σε περίπτωση που στους δύο αγώνες οι δύο ομάδες είχαν από μία νίκη, όπως πιο κάτω, αμέσως με την λήξη του δεύτερου αγώνα διεξαγόταν το χρυσό σετ (golden set): Πρώτος αγώνας 3 – 0, δεύτερος αγώνας 0 – 3 ή 1 – 3 τότε χρυσό σετ Πρώτος αγώνας 3 – 1, δεύτερος αγώνας 0 – 3 ή 1 – 3 τότε χρυσό σετ Πρώτος αγώνας 3 – 2, δεύτερος αγώνας 2 – 3 τότε χρυσό σετ Πρώτος αγώνας 3 – 0 ή 3 – 1, δεύτερος αγώνας 2 – 3 προκρίνεται ο νικητής του πρώτου αγώνα Πρώτος αγώνας 3 – 2, δεύτερος αγώνας 0 – 3 ή 1 – 3 προκρίνεται ο νικητής του δεύτερου αγώναΟι τέσσερις νικήτριες προκρίθηκαν στο Φάιναλ Φορ. Στην ημιτελική φάση και στον τελικό έγιναν μονοί αγώνες. Στην προημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων. Οι 4 ομάδες που προκρίθηκαν από την προημιτελική φάση συμμετείχαν στο Φάιναλ Φορ της διοργάνωσης, το οποίο πραγματοποιήθηκε στο Κλειστό Γυμναστήριο Τάσσος Παπαδόπουλος - Ελευθερία στη Λευκωσία. Στην ημιτελική φάση έγιναν μονοί αγώνες. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων, οι οποίοι διεξήχθησαν στις 8 Φεβρουαρίου 2019. Στον τελικό προκρίθηκαν η Ομόνοια και o Παφιακός. Το παιχνίδι διεξήχθη στις 9 Φεβρουαρίου 2019 στο Κλειστό Γυμναστήριο Τάσσος Παπαδόπουλος - Ελευθερία στη Λευκωσία. Νικήτρια ήταν η Ομόνοια με σκορ 3-1 σετ (25-15, 26-24, 22-25, 25-19). ΚΟΠΕ, επιμ. (2018-10-30) (pdf). ΕΙΔΙΚΗ ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΟΣ ΚΥΠΕΛΛΟΥ OΠΑΠ Α’ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ ΑΝΔΡΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ 2018 – 2019. Λευκωσία. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2021-03-20. https://web.archive.org/web/20210320192348/https://new.volleyball.org.cy/wp-content/uploads/docs/201819/cupmen_201819.pdf.
974 Λιόμπα

Η Λιόμπα (Lioba) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,354. Ανακαλύφθηκε το 1922 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το όνομα της ιεραποστόλου και αγίας Λιόμπα.

 Η μέση διάμετρος της Λιόμπα εκτιμάται σε 18,38 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,396. Η Λιόμπα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 38 ώρες και 42 λεπτά, μία εξαιρετικά αργή περιστροφή για αστεροειδή. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Ράφτινγκ

Το Ράφτινγκ είναι ομαδικό άθλημα κατάβασης ποταμού με φουσκωτή βάρκα. Το πλήρωμα αποτελείται από έναν επαγγελματία οδηγό ποταμού και από 6-12 κωπηλάτες, ανάλογα με το μέγεθος της βάρκας, το οποίο καθορίζεται από το βαθμό δυσκολίας του ποταμού και την ποσότητα των νερών του. Ο έμπειρος οδηγός που βρίσκεται στη βάρκα, καθοδηγεί το πλήρωμα και του δίνει τις ανάλογες εντολές για να κωπηλατεί ανάλογα, έτσι ώστε να αποφεύγονται τα φυσικά εμπόδια που συναντώνται κατά τη διάρκεια της κατάβασης. Όπως όλα τα σπορ περιπέτειας, έτσι και το ράφτινγκ έχει κάποιο βαθμό επικινδυνότητας, συνεπώς και κάποιους κανόνες ασφαλείας. Έχει πάρει την ονομασία του από την αγγλική λέξη raft (σχεδία).

 Οι βαθμοί δυσκολίας των ποταμών με τις εντολές του οδηγού είναι από I w.w. έως VI w.w. (1 - 6). Η κλίμακα αυτή διαμορφώνεται ανάλογα με τον όγκο του νερού, την κλίση του εδάφους και τα εμπόδια (βράχια) που βρίσκονται στο ποτάμι. Βαθμός 1: Πολύ μικρές άγριες περιοχές, ενδέχεται να απαιτούν λίγους ελιγμούς. (Επίπεδο: Μηδενικό έως Πολύ βασικό) Βαθμός 2: Λίγο άγριο νερό, ίσως μερικούς βράχους, ενδέχεται να απαιτηθούν κάποιοι ελιγμοί (Επίπεδο: Βασική δεξιότητα κωπηλασίας) Βαθμός 3: Μικρά κύματα κατά τη ροή με αφρό, ίσως να υπάρχει μικρή απότομη πτώση, αλλά κανένας σημαντικός κίνδυνος. Ενδέχεται να απαιτήσει σημαντικούς ελιγμούς. (Επίπεδο: Εμπειρία στη κωπηλασία) Βαθμός 4: Μεσαία κύματα κατά τη ροή με αφρό, ίσως να υπάρχουν και βράχια, ίσως μια σημαντική απότομη πτώση. Ενδέχεται να απαιτηθούν μερικοί απότομοι ελιγμοί (Επίπεδο: Προχωρημένη εμπειρία σε κύματα με αφρό) Βαθμός 5: Μεγάλα κύματα κατά τη ροή με αφρό, μεγάλο όγκο, με ύπαρξη μεγάλων βράχων και κινδύνων. Ενδέχεται να υπάρχουν μεγάλες πτώσεις, όπου απαιτούνται ακριβείς ελιγμοί. (Επίπεδο: Προηγμένη εμπειρία σε κύματα με αφρό)Βαθμός 6: Η Κατηγορία 6 θεωρείται ότι είναι επικίνδυνη και σε καμία περίπτωση ασφαλής. Οι Rafters πρέπει να αναμένουν να συναντήσουν σημαντικές αναταραχές, τεράστια κύματα, με ογκώδεις λευκούς αφρούς, τεράστιους βράχους και πολλούς κινδύνους. Οι πτώσεις μπορεί να είναι αρκετά σοβαρές και να μην μπορεί η βάρκα και ο εξοπλισμός να τις αντέξουν. Η διάσχιση ποταμού κατηγορίας 6 έχει δραματικά αυξημένη πιθανότητα να καταλήξει σε σοβαρό τραυματισμό ή θάνατο σε σύγκριση με τις μικρότερες τάξεις, ενώ η διάσωση μπορεί να είναι αδύνατη. (Επίπεδο: Η επιτυχή ολοκλήρωση κατάβασης ποταμού κατηγορίας 6 χωρίς σοβαρό τραυματισμό ή θάνατο, ευρέως θεωρείται ότι είναι θέμα μεγάλης τύχης ή εξαιρετικής ικανότητας, μολονότι ακόμα και η ικανότητα δεν είναι πάντα αρκετά ασφαλής. Ωστόσο, αν υπάρξουν αρκετές επιτυχημένες ολοκληρώσεις καταβάσεων ποταμού που εθεωρείτο ότι ανήκε στην Κατηγορία 6, τότε μπορεί να γίνει επανακατάταξη στην Κατηγορία 5.) Διεθνής Ομοσπονδία Ράφτινγκ
Νέα Ελληνική Ορμή

Η Νέα Ελληνική Ορμή (Ν.Ε.Ο.) είναι κεντροδεξιό ελληνικό πολιτικό κόμμα, που ιδρύθηκε το 2018. Ιδρυτής και πρόεδρος του κόμματος είναι η πρώην βουλευτής Κατερίνα Παπακώστα.

 Ήδη, λίγους μήνες μετά τη διαγραφή της από τη Νέα Δημοκρατία, η Κατερίνα Παπακώστα είχε προαναγγείλει την ίδρυση νέου πολιτικού φορέα, στον οποίον θα συμμετείχαν και άλλα στελέχη που είχαν απομακρυνθεί από τη Ν.Δ., όπως ο Ευάγγελος Αντώναρος και ο Νίκος Καραχάλιος.Τον Απρίλιο του 2018, η Κατερίνα Παπακώστα, σε τηλεοπτική της συνέντευξη, επιβεβαίωσε τις φήμες και ανακοίνωσε την ονομασία του πολιτικού φορέα. Τελικά, η Νέα Ελληνική Ορμή, ιδρύθηκε στις 20 Ιουλίου 2018, με την κατάθεση στον Άρειο Πάγο της ιδρυτικής διακήρυξης του κόμματος, από την Κατερίνα Παπακώστα.Από τον Αύγουστο του ίδιου έτους, η Νέα Ελληνική Ορμή, δια της προέδρου του, συμμετείχε στην κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα.Στις ευρωεκλογές του 2019 η Νέα Ελληνική Ορμή κατήλθε αυτόνομα , συγκεντρώνοντας πανελλαδικά ποσοστό της τάξεως του 0,22%, ενώ στις βουλευτικές εκλογές του ίδιου έτους υποστήριξε τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α., με την συμμετοχή στελεχών του κόμματος, μεταξύ των οποίων και της ίδιας της προέδρου, στα ψηφοδέλτιά του. Έκτοτε το κόμμα κινείται αυτόνομα, χωρίς να έχει ωστόσο αναπτύξει αξιόλογη δράση. Το έμβλημα της Νέας Ελληνικής Ορμής αποτελείται από ένα μπλε κύκλο, που χωρίζεται κάθετα από μία κίτρινη λοξή γραμμή με λίγο πράσινο στο εσωτερικό της, ενώ το χρωματικό φάσμα συμπληρώνει μία οριζόντια κόκκινη γραμμή. Η σύνθεση παραπέμπει στο αρκτικόλεξο του κόμματος. Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2018-09-09 στο Wayback Machine.
Διώνυμο (πολυώνυμα)

Στην άλγεβρα, ένα διώνυμο είναι ένα πολυώνυμο το οποίο έχει το πολύ δύο μη-μηδενικούς όρους. Για παράδειγμα, τα πολυώνυμα p 1 ( x ) = 3 x 4 − 2 x {\displaystyle p_{1}(x)=3x^{4}-2x\quad } και p 2 ( x ) = 2 x 7 + 2 x 3 {\displaystyle \quad p_{2}(x)=2x^{7}+2x^{3}} είναι διώνυμα, ενώ το πολυώνυμο p 3 ( x ) = 5 x 5 + 3 x 2 + 5 {\displaystyle p_{3}(x)=5x^{5}+3x^{2}+5} δεν είναι, καθώς έχει τρεις μη-μηδενικούς όρους.

 Ένα διώνυμο P ( x ) {\displaystyle P(x)} με μία μεταβλητή x {\displaystyle x} έχει την γενική μορφή P ( x ) = a x n + b x m {\displaystyle P(x)=ax^{n}+bx^{m}} ,για a , b ∈ R {\displaystyle a,b\in \mathbb {R} } και n , m ∈ N {\displaystyle n,m\in \mathbb {N} } . Ένα διώνυμο P ( x 1 , … , x k ) {\displaystyle P(x_{1},\ldots ,x_{k})} με μεταβλητές x 1 , … , x k {\displaystyle x_{1},\ldots ,x_{k}} έχει την γενική μορφή P ( x 1 , … , x k ) = a x 1 n 1 ⋅ … ⋅ x k n k + b x 1 m 1 ⋅ … ⋅ x k m k {\displaystyle P(x_{1},\ldots ,x_{k})=ax_{1}^{n_{1}}\cdot \ldots \cdot x_{k}^{n_{k}}+bx_{1}^{m_{1}}\cdot \ldots \cdot x_{k}^{m_{k}}} ,όπου a , b ∈ R {\displaystyle a,b\in \mathbb {R} } και n 1 , … , n k , m 1 , … , m k ∈ N {\displaystyle n_{1},\ldots ,n_{k},m_{1},\ldots ,m_{k}\in \mathbb {N} } . Τα παρακάτω πολυώνυμα μίας μεταβλητής είναι διώνυμα p 1 ( x ) = 3 x 4 − 2 x {\displaystyle p_{1}(x)=3x^{4}-2x\quad } και p 2 ( x ) = 2 x 7 + 2 x 3 {\displaystyle \quad p_{2}(x)=2x^{7}+2x^{3}} ,ενώ τα p 3 ( x ) = 3 x 4 − 2 x + 5 {\displaystyle p_{3}(x)=3x^{4}-2x+5\quad } και p 2 ( x ) = 2 x 7 + 5 x 6 + x 4 + 2 x 3 {\displaystyle \quad p_{2}(x)=2x^{7}+5x^{6}+x^{4}+2x^{3}} ,δεν είναι. Τα παρακάτω πολυώνυμα πολλαπλών μεταβλητών είναι διώνυμα q 1 ( x , y ) = 2 x 4 y 3 − 2 y {\displaystyle q_{1}(x,y)=2x^{4}y^{3}-2y\quad } και p 2 ( x , y , z ) = 2 x 7 y 2 z 3 + 2 x 3 y 5 z 2 {\displaystyle \quad p_{2}(x,y,z)=2x^{7}y^{2}z^{3}+2x^{3}y^{5}z^{2}} ,ενώ τα q 3 ( x , y ) = 3 x 4 y − 2 y + 5 y 2 {\displaystyle q_{3}(x,y)=3x^{4}y-2y+5y^{2}\quad } και p 2 ( x , y , z ) = 2 x 7 y 2 + 5 y 2 + x y z {\displaystyle \quad p_{2}(x,y,z)=2x^{7}y^{2}+5y^{2}+xyz} ,δεν είναι. Διωνυμικό θεώρημα Πολυώνυμο
Παλούτα Μπαντούνοβα

Η Παλούτα Μπαντούνοβα (Paluta Badunova) ( λευκορωσικά: Палута Бадунова‎ ; 7 Σεπτεμβρίου 1885 – 29 Νοεμβρίου 1938 ) ήταν μια βασική γυναικεία πολιτική προσωπικότητα στο κίνημα ανεξαρτησίας της Λευκορωσίας στις αρχές του 20ού αιώνα, η μόνη γυναίκα στο Συμβούλιο (Ράντα) της Δημοκρατίας της Λευκορωσίας και θύμα των εκκαθαρίσεων του Στάλιν του 1937-38.

 Η Μπαντούνοβα γεννήθηκε στο Γόμελ στη Νοτιοανατολική Λευκορωσία, σε μια μεγάλη οικογένεια μεσαίας τάξης. Σπούδασε στο Μπούνιτσι κοντά στο Μογκιλιόφ και την Αγία Πετρούπολη και ακολούθησε μια εκπαιδευτική καριέρα. Ξεκίνησε την επιφανή πολιτική της σταδιοδρομία το 1917 με τη συμμετοχή της στη Λευκορωσική Σοσιαλιστική Συνέλευση, ένα από τα κύρια πολιτικά κόμματα της Λευκορωσίας εκείνη την εποχή. Τον Ιούνιο του ίδιου έτους, η Μπαντούνοβα εξελέγη στο διοικητικό σώμα του κόμματος, στην κεντρική επιτροπή. Τον Φεβρουάριο του 1918, έγινε η μόνη γυναίκα μέλος του Συμβουλίου (Ράντα) της Δημοκρατίας της Λευκορωσίας και υπηρέτησε στην εκτελεστική επιτροπή του σε μία υπουργική θέση. Ο Μπαντούνοβα ήταν επίσης ιδρυτής του κόμματος των Λευκορωσικών Σοσιαλιστών Επαναστατών. Εκτός από την πολιτική της Λευκορωσίας και το κίνημα ανεξαρτησίας, η Παλούτα συμμετείχε σε εκπαιδευτικές και φιλανθρωπικές δραστηριότητες γυναικών. Όταν οι Μπολσεβίκοι άρχισαν να εδραιώνουν τη δύναμή τους στη Λευκορωσία, επέλεξε να πάει στην εξορία. Αργότερα επέστρεψε στη Λευκορωσία, που ελεγχόταν από το Σοβιέτ το 1926 και εγκαταστάθηκε στην πατρίδα της Γόμελ το 1930 Συνελήφθη από το NKVD, τη σοβιετική μυστική αστυνομία, το Σεπτέμβριο του 1937 εν μέσω των εκκαθαρίσεων του Στάλιν και καταδικάστηκε σε 10 χρόνια στα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας Γκούλαγκ. Σε νέα δίκη τον Μάιο του 1938, καταδικάστηκε σε θάνατο για «αντι-σοβιετική δραστηριότητα», πέρασε έξι μήνες σε θανατική ποινή και εκτελέστηκε στο Μινσκ στις 29 Νοεμβρίου 1938. Ο τόπος της ταφής της είναι ακόμα άγνωστος. Η Παλούτα αθωώθηκε μετά θάνατον κατά τη διάρκεια του κινήματος Περεστρόικα (Perestroika) του Γκορμπατσόφ τον Ιούνιο του 1989. Ωστόσο, παρά τις αναφορές από ακτιβιστές να ονομάσουν έναν δρόμο στο Γόμελ με το όνομα της Παλούτα Μπαντούνοβα, δεν υπάρχει τοποθεσία για τον εορτασμό της μνήμης της στη σημερινή Λευκορωσία.
PLOS Biology

Το PLOS Biology είναι μηνιαίο επιστημονικό περιοδικό με κριτές που καλύπτει όλα τα γνωστικά πεδία της βιολογίας. Η πρώτη δημοσίευση αυτού ξεκίνησε στις 13 Οκτωβρίου 2003. Είναι το πρώτο περιοδικό που εκδίδεται από τη Δημόσια Βιβλιοθήκη Επιστημών. Αρχισυντάκτρια του είναι η καθηγήτρια Nonia Pariente.Εκτός από ερευνητικά άρθρα, το περιοδικό δημοσιεύει ποικίλο περιεχόμενο με στόχο να είναι προσβάσιμο σε ένα ευρύ κοινό. Οι τύποι των άρθρων σε αυτήν την ενότητα είναι δοκίμια, άλυτα μυστήρια, συντακτικά άρθρα και συνόψεις.

 Το περιοδικό περιλαμβάνεται και ευρετηριάζεται σε: Βιολογικές Περιλήψεις Προεπισκοπήσεις BIOSIS Τρέχοντα Περιεχόμενα /Γεωργία, Βιολογία και Περιβαλλοντικές Επιστήμες Τρέχον Περιεχόμενα / Επιστήμες Ζωής Chemical Abstracts Embase Ευρετήριο Medicus / MEDLINE / PubMed Science Citation Index ScopusΣύμφωνα με το έγκριτο Journal Citation Reports, το περιοδικό είχε δείκτη απήχησης 7,076 για το έτος 2019. Το περιοδικό δεν αναφέρει αυτόν τον παράγοντα επιρροής στον ιστότοπό του.Αντίθετα, το περιοδικό προωθεί τη χρήση μετρήσεων σε επίπεδο άρθρου για να παρέχει ένα μέτρο του αντίκτυπου των δημοσιευμένων άρθρων του. Το έτος 2022, το περιοδικό αυτό είχε δείκτη απήχησης 9,593.
Διψακώδη

Τα Διψακώδη (λατ. Dipsacales) είνια τάξη των αγγειόσπερμων φυτών. Στο σύστημα ταξινόμησης APG II κατατάσσεται στην ομάδα euasterids II. Τα άνθη συνήθως τέλεια, αριθμός των στημόνων ίδιος ή λιγότερος από τον αρυιθμό των πετάλων.

 Σύμφωνα με το σύστημα APG III (2009) η τάξη των διψακώδων περιλαμβάνει 2 οικογένειες: Adoxaceae – Αδοξοειδή Caprifoliaceae – ΑιγοφυλλοειδήΣύμφωνα με το σύστημα APG II (2003) η τάξη των διψακώδων περιλαμβάνει 7 οικογένειες: Adoxaceae Valerianaceae Dipsacaceae Diervillaceae Caprifoliaceae Linnaeaceae MorinaceaeΣύμφωνα με το σύστημα του Cronquist (1981) η τάξη περιλαμβάνει τις εξής οικογένειες: Adoxaceae Valerianaceae Dipsacaceae Caprifoliaceae Παρακάτω παρατίθεται το κλαδόγραμμα του κλάδου των αστεριδών που δείχνει υποθετικές συγγενικές σχέσεις της τάξεως των Διψακώδων σύμφωνα με το σύστημα APG IV (2016).
Palingenia longicauda

Η Palingenia longicauda είναι υδρόβιο έντομο της τάξης Εφημερόπτερα. Είναι γνωστή ως πεταλούδα του Τίσα από τον ομώνυμο ποταμό, όπου βρίσκεται και επίσης ως μακρόστενο εφημερόπτερο και γιγάντιο εφημερόπτερο, δεδομένου ότι είναι το μεγαλύτερο είδος εφημερόπτερου στην Ευρώπη με μέγεθος 12 εκατοστών από το κεφάλι έως την ουρά.Σε αντίθεση με πολλά άλλα είδη ετερόφυλων, η ενήλικη P. longicauda δεν φεύγει ποτέ από το νερό, πετά χαμηλά και οι κεραίες συχνά αγγίζουν ή σκουπίζουν την επιφάνεια. Η βραδεία κίνηση του ποταμού και η απουσία ψαριών επιφανειακής σίτισης κάνουν κάτι τέτοιο δυνατό. Η παρουσία του P. longicauda είναι ένας δείκτης καθαρού μη ρυπανθέντος νερού. Τώρα εξαφανισμένη σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, μπορεί να βρεθεί στη Σερβία και την Ουγγαρία στον ποταμό Τίσα, καθώς και στη Ρουμανία, στο Προυτ και στο Μπέγκα.

 Μεγάλοι αριθμοί προνυμφών P. longicauda συνήθως εκκολάπτονται και ωριμάζουν κατά τη διάρκεια μιας εβδομάδας στα μέσα Ιουνίου. Αυτό το φυσικό φαινόμενο είναι γνωστό ως "άνθισμα του Τίσα" και αποτελεί τουριστικό αξιοθέατο. Οι ενήλικες εκκολάπτονται δύο φορές σε σύντομο χρονικό διάστημα. Μετά την εκκόλαψη, οι ενήλικες έχουν λίγες μόνο ώρες πριν πεθάνουν. Συνεπώς, οι ομάδες των αρσενικών θα προσπαθήσουν μανιωδών να ζευγαρώσουν με ένα θηλυκό. Τα θηλυκά θα πετάξουν 1-3 χιλιόμετρα πριν βάλουν τα αυγά τους στον ποταμό, τα οποία στη συνέχεια βυθίζονται στον πυθμένα και εκκολάπτονται μετά από περίπου 45 ημέρες. Οι προνύμφες αναπτύσσονται στη λάσπη για τρία χρόνια πριν την εκκόλαψη. Οι προνύμφες ζουν σε σήραγγες στη λάσπη με πυκνότητα 400 σηραγγών ανά τετραγωνικό μέτρο. National Geographic: http://ngm.nationalgeographic.com/ngm/0305/feature3/index.html The Tisza River Project: http://www.tiszariver.com/ Αρχειοθετήθηκε 2002-02-04 στο Wayback Machine. Tisza Mayfly, BioFresh Cabinet of Freshwater Curiosities.
Επαρχία Αντσιρανάνα

Η Αντσιρανάνα (μαλαγασικά: Antsiranana) είναι μια από τις έξι επαρχίες της Μαδαγασκάρης. Πρωτεύουσα είναι η Ανταναναρίβο. Έχει έκταση 43.406 τ.χλμ. και πληθυσμό 1.188.425 κατοίκων (2001).

 Η Αντσιρανάνα βρίσκεται βορειοανατολικά της Μαδαγασκάρης. Συνορεύει στα νοτιοδυτικά με την Μαχατζάνγκα και στα νοτιοανατολικά με την Τοαμασίνα. Έχει έκταση 43.406 τ.χλμ. Η Αντσιρανάνα διαιρείται σε 2 περιφέρειες: Ανταλάχα Αντάπα Αντσιραμπαζάχα Αντσιρανάνα Αμπάντζα Αμπιλόμπε Βοεμάρ Νόσι Μπε Σαμπάβα Το τοπικό αεροδρόμιο είναι το Αεροδρόμιο του Αρρασάρτ, που βρίσκεται κοντά στην Αντσιρανάνα. Αντσιρανάνα Επαρχίες της Μαδαγασκάρης
Άππιος Κλαύδιος Πούλχερ (ύπατος το 212 π.Χ.)

Ο Άππιος Κλαύδιος Πούλχερ, λατιν.: Appius Claudius Pulcher, (απεβ. το 211 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος στρατηγός και πολιτικός του 3ου αι. π.Χ., ενεργός στον Β΄ Καρχηδονιακό Πόλεμο.

 Ήταν γιος τού Πόπλιου Κλαύδιου Πούλχερ (υπάτου το 249 π.Χ.) και ο πατέρας των Άππιου Κλαύδιου Πούλχερ (υπάτου το 185 π.Χ.), Πόπλιου Κλαύδιου Πούλχερ (υπάτου το 184 π.Χ.) και Γάιου Κλαύδιου Πούλχερ (υπάτου το 177 π.Χ.) . Η κόρη του, Κλαυδία, παντρεύτηκε τον Πακούβιο Καλάβιο, τον αρχιδικαστή της Καπύης (Capua) το 217 π.Χ. Το 217 π.Χ., ο Κλαύδιος ήταν αγορανόμος (aedilis). Την επόμενη χρονιά, ήταν στρατιωτικός τριβούνος και πολέμησε στις Κάννες. Μαζί με τον Πόπλιο Κορνήλιο Σκιπίωνα ανέβηκε στην ανώτατη διοίκηση από τα στρατεύματα, που είχαν καταφύγει στο Κανούσιον (Canusium). Το 215 π.Χ. έγινε πραίτορας και οδήγησε τους επιζώντες τού ηττημένου στρατού στη Σικελία, όπου οι προσπάθειές του να αποσπάσει τον Ιερώνυμο, τον εγγονό τού Ιέρωνα Β΄, από τη σύνδεσή του με τους Καρχηδονίους, απέβησαν ανεπιτυχείς. Παρέμεινε στη Σικελία το επόμενο έτος ως αντιπραίτωρ και απεσταλμένος (legatus) τού Mάρκου Κλαύδιου Μάρκελλου, και ήταν επικεφαλής τού στόλου και τού στρατοπέδου στους Λεοντίνους. Το 212 π.Χ. εξελέγη ύπατος και σε συνεργασία με τον συνάδελφό του Κόιντο Φούλβιο Φλάκο ανέλαβε την πολιορκία της Καπύης. Στο τέλος τού έτους της θητείας του, κατ' εφαρμογή ενός διατάγματος της Συγκλήτου, πήγε στη Ρώμη και δημιούργησε δύο νέους υπάτους. Η δική του διοίκηση παρατάθηκε άλλο έναν χρόνο. Στη μάχη κατά των δυνάμεων τού Αννίβα πριν από την Καπύη, έλαβε μία πληγή, από τα αποτελέσματα της οποίας απεβίωσε λίγο μετά την παράδοση της πόλης. Αναποτελεσματικά εναντιώθηκε στην επιβολή της αιματηρής εκδίκησης, που πήρε ο Φούλβιος εναντίον των Καπυηνών. Τον Άππιο Κλαύδιο Πούλχερ υποδυόταν ο Dimitri Diatchenko στην ταινία τού 2006 Tο μυστικό κάτω από το ρόδο. William Smith (ed.), Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, 1870.
Μοναστηράκι Αιτωλοακαρνανίας

Το Μοναστηράκι ανήκει στο Δήμο Ακτίου Βόνιτσας και βρίσκεται στη βορειοδυτική άκρη του Νομού Αιτωλοακαρνανίας, στην πρώην επαρχία Ξηρομέρου, 10 χιλιόμετρα από τον Αμβρακικό κόλπο, σε υψόμετρο 340 μέτρα στα Ακαρνανικά όρη και έχει 1.179 κατοίκους. 2021 Ο καταρράκτης Σεπετός είναι η συνέχιση του ποταμού Κεφαλόβρυσου, που πηγάζει από το Μοναστηράκι κάτω από την κεντρική πλατεία και είναι ένα από τα σημαντικά αξιοθέατα του χωριού.

 Βρίσκεται 380 χιλιόμετρα από την Αθήνα και απέχει 10 χιλιόμετρα από τη Βόνιτσα. Η πρόσβαση στο χωριό γίνεται με λεωφορείο, (4 ώρες από Αθήνα), με τερματικό σταθμό τη Βόνιτσα και μετεπιβίβαση σε άλλο λεωφορείο για το Μοναστηράκι (10 min). Επίσης, στην περιοχή υπάρχει το Αεροδρόμιο Ακτίου, το οποίο εξυπηρετεί την ευρύτερη περιοχή. Η γεωργία και η κτηνοτροφία, ενίοτε βιολογική είναι η γενική απασχόληση των κατοίκων του χωριού. Στο χωριό λειτουργεί ιατρείο για μερικές μέρες της εβδομάδας μόνο. Στη ράχη που βρίσκεται πλάι στο σημερινό Μοναστηράκι και ανάμεσα σε δυο ρέματα, εντοπίστηκε, με βάση διάφορα αρχαιολογικά ευρήματα, η θέση ενός ρωμαϊκού οικισμού. Από τη στρατηγική αυτή θέση έχει κανείς οπτικό έλεγχο σε μια ακτίνα πολλών χιλιομέτρων, καθώς προς τα βορειοδυτικά φαίνεται όλος ο κάμπος της Βόνιτσας και ο όρμος της και προς ανατολικά τα υψώματα με τα ερείπια του αρχαίου Θυρρείου. Η ίδρυση του οικισμού θα πρέπει να αποδοθεί στην ύπαρξη εδώ πλούσιας βλάστησης και άφθονων νερών και ίσως ακόμη στην αξιοποίηση από τους Ρωμαίους των κοντινών ιαματικών πηγών της Κορπής. Επίσης, βρισκόταν πάνω στο ρωμαϊκό δρόμο που οδηγούσε από το Θύρρειο στους όρμους της Παλαίρου και της Βόνιτσας. Από την έλλειψη προρωμαϊκών αρχαιολογικών ευρημάτων εικάζεται ότι ο ρωμαϊκός αυτός οικισμός είχε πιθανώς διαδεχτεί τον αρχαίο οικισμό που βρισκόταν σε απόσταση λίγων μόνο χιλιομέτρων νότια από το Μοναστηράκι, στη θέση «Λυκόνικο». Τέτοιες μετακινήσεις πληθυσμών από ορεινά μέρη σε χαμηλότερα ήταν συνηθισμένο φαινόμενο κατά την αυτοκρατορική περίοδο, χάρη στην Pax Romana. Καταρράκτης Σεπετού - Μοναστηράκι Βόνιτσας
Πόρτα

Η πόρτα είναι μια κατασκευή, ένας κινούμενος μηχανισμός, που χρησιμοποιείται για να ανοίξει και να κλείσει την είσοδο ή την έξοδο από έναν χώρο. Μια πόρτα απομονώνει προσωρινά δύο δωμάτια ή θαλάμους. Για την κυρίως είσοδο χρησιμοποιούνται συνήθως οι λεγόμενες πόρτες ασφαλείας. Άλλες πόρτες βρίσκονται σε οχήματα και συσκευές. Είναι ένα απαραίτητο στοιχείο στις κατοικίες, τις επιχειρήσεις και τα οχήματα, παρέχοντας ασφάλεια, ιδιωτικότητα και προστασία από τις καιρικές συνθήκες.

 Η ιστορία των πορτών χρονολογείται αιώνες πίσω. Οι αρχαιότερες γνωστές πόρτες προέρχονται από αρχαίους πολιτισμούς όπως η Αίγυπτος και η Βαβυλώνα. Αρχικά κατασκευάζονταν από ξύλο ή πέτρα και χρησιμοποιούνταν κυρίως για αμυντικούς σκοπούς. Κατά τη διάρκεια των αιώνων, οι πόρτες εξελίχθηκαν και σήμερα κατασκευάζονται και από διάφορα υλικά όπως μέταλλο, γυαλί και πλαστικό. Οι πόρτες στηρίζονται σε ένα πλαίσιο, το οποίο μπορεί να είναι κατασκευασμένο από ξύλο, αλουμίνιο, μέταλλο ή άλλα υλικά. Η πόρτα, η οποία είναι το κινούμενο μέρος που ανοίγει και κλείνει το οποίο μπορεί να έχει άνοιγμα, για να επιτρέπει τη διέλευση φυσικού φωτός και να παρέχει οπτική επαφή με τον έξω κόσμο. Οι πόρτες λειτουργούν με διάφορους τρόπους. Οι περισσότερες πόρτες στις κατοικίες και τα καταστήματα λειτουργούν με μια χειρολαβή, ενώ οι πόρτες σε αυτοκίνητα και λεωφορεία χρησιμοποιούν κουμπιά ή χειρολαβές που χρειάζεται να τις τραβήξεις για να ανοίξουν. Υπάρχουν επίσης πόρτες που λειτουργούν αυτόματα, με τη χρήση αισθητήρων. Οι πόρτες έχουν πολλές χρήσεις και εφαρμογές. Στις κατοικίες, χρησιμοποιούνται για να προστατεύσουν την ιδιωτικότητα και την ασφάλεια των κατοίκων, ενώ παράλληλα επιτρέπουν την είσοδο και την έξοδο από το σπίτι. Στις επιχειρήσεις, οι πόρτες χρησιμοποιούνται για να διαχωρίσουν διάφορους χώρους και να ελέγξουν την πρόσβαση του κοινού. Επιπλέον, οι πόρτες χρησιμοποιούνται και σε μέσα μεταφοράς, όπως αεροπλάνα, πλοία και τρένα, προσφέροντας είσοδο και έξοδο από τους χώρους τους. Επίσης, σε μεγάλες κατασκευές, όπως στάδια και αρένες, οι πόρτες χρησιμοποιούνται για τη διαχείριση της ροής του κοινού και των συμμετεχόντων.