IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κύβος

Στη στερεομετρία ορίζεται ως κύβος το ορθογώνιο παραλληλεπίπεδο με τετράγωνες έδρες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα κύβου στην καθημερινή ζωή είναι το σχήμα ενός τυπικού ελληνικού περιπτέρου, αν εξαιρεθεί η τέντα. Άλλο παράδειγμα είναι το σχήμα των ζαριών, αν εξαιρεθούν οι στρογγυλεμένες άκρες. Στην κρυσταλλογραφία μία από τις βασικότερες δομές είναι η κυβική.

 Ο κύβος (ή κανονικό εξάεδρο) είναι ένα από τα Πλατωνικά στερεά. Έχει έξι έδρες, οι οποίες είναι ίσες, οκτώ κορυφές και δώδεκα ακμές. Οι δίεδρες γωνίες του είναι ορθές και οι στερεές ίσες και τρισορθογώνιες. Ένα από τα αναπτύγματα του κύβου είναι έξι τετράγωνα σε σχήμα σταυρού. Ο κύβος συνολικά έχει 11 αναπτύγματα.Το εμβαδόν επιφάνειας του κύβου είναι 6 α 2 {\displaystyle 6\alpha ^{2}} . Ο όγκος του κύβου ισούται με την τρίτη δύναμη της πλευράς του (ακμής του), δηλαδή αν α είναι η ακμή του, τότε ο όγκος ισούται με V = α3. Ο κύβος θεωρείται το τριδιάστατο ανάλογο του τετραγώνου, ενώ το τετραδιάστατο ανάλογο θεωρείται ο υπερκύβος. Ο διπλασιασμός του κύβου με κανόνα και διαβήτη ήταν ένα από τα άλυτα προβλήματα της αρχαιότητας, γνωστό ως Δήλιο πρόβλημα. Από τον τύπο του όγκου προκύπτει ότι, αν διπλασιασθεί η ακμή του, ο όγκος αυτού οκταπλασιάζεται. Συνεπώς, για να διπλασιασθεί ο όγκος θα πρέπει η ακμή του να πολλαπλασιασθεί με την κυβική ρίζα του 2. Ο κύβος, ένα από τα πέντε στερεά του Πλάτωνα, θεωρήθηκε ως ένα από τα στοιχεία της φύσης από τους αλχημιστές, οι οποίοι πίστευαν ότι αντιπροσώπευε τη γη, λόγω της γεωμετρίας του. Υποστήριζαν ότι μόνο ο κύβος από όλα τα γεωμετρικά θα μπορούσε να δομήσει στερεά σώματα, γιατί είναι το μόνο γεωμετρικό στερεό το οποίο μπορεί να δομήσει ένα σώμα χωρίς εσωτερικά κενά ταυτίζοντάς τον με τη γη και τα στερεά σώματα γενικά. Ο κύβος μαζί με τη σφαίρα ήταν τα δύο βασικά σχήματα που χρησιμοποιήθηκαν στην αρχιτεκτονική του ναού της Αγίας Σοφίας της Κωνσταντινούπολης. Το κυρίως κτίριο έχει κυβικό σχήμα που συμβολίζει τον επίγειο κόσμο, σε αντίθεση με τη σφαίρα, για την ακρίβεια το ημισφαίριο που είναι ο τρούλος, που συμβολίζει τον ουράνιο κόσμο ή τον κόσμο του Θεού. Επίσης, κυβικό είναι το σχήμα του Κάαμπα (αραβ. ο Κύβος), του ιερού χώρου της Ισλαμικής θρησκείας, το οποίο πιστεύεται ότι είναι σημείο πρόσπτωσης μετεωρίτη. Στη σύγχρονη εποχή, ο κύβος ως σχήμα έδωσε το έναυσμα για μια νέα καλλιτεχνική τάση, τον κυβισμό, της οποίας τα πρώτα έργα χαρακτηρίζονταν από την απεικόνιση της εικόνας ως συνδυασμός κύβων, εξ ού και το όνομα της τάσης. Αργότερα, αυτή η τάση ενέταξε και πολλά άλλα γεωμετρικά σχήματα. Σημαντικότερος εκπρόσωπος ήταν ο Πάμπλο Πικάσο. Στον κύβο στηρίζεται και ένα μαθηματικό παιχνίδι του 20ού αιώνα, ο κύβος του Ρούμπικ ο οποίος αποτελείται από 26 κυβάκια τα οποία στο παιχνίδι χρειάζεται να μπουν στη σωστή θέση. Η γεωμετρική απεικόνιση ενός τρισδιάστατου πίνακα είναι ένας κύβος που αποτελείται από πολλούς μικρότερους κύβους.
Οίκος των Αστουριών-Λεόν

Ο Οίκος των Αστουριών-Λεόν, ισπαν. dinastía Asturiana ή Astur-Leonesa, αραβ. Beni Alfons ή Banu Alfonso (παιδιά του Αλφόνσου) ήταν η δυναστεία που εξουσίαζε τις Αστουρίες, τη Γαλικία και το Λεόν από το 740 ως το 1037.

 Ο πρώτος βασιλιάς του Οίκου είναι ο Αλφόνσος Α΄, γιος του Πέδρο δούκα της Κανταβρίας. Για έναν αιώνα κυβερνούσαν εναλλάξ οι απόγονοι του Αλφόνσου Α΄ και εκείνοι του αδελφού του Φρουέλα της Κανταβρίας. Με το τέλος του Αλφόνσου Β΄ (εγγονού του Αλφόνσου Α΄), τον θρόνο ανέλαβε ο κλάδος του Φρουέλα, με επικεφαλής τον εγγονό του Ραμίρο Α΄. Για το μεγαλύτερο μέρος του 10ου αι. ενδοοικογενειακές από φθόνο διαμάχες είχαν αποτέλεσμα τη διαίρεση της εξουσίας και αγώνες για τη διαδοχή μεταξύ των διαφόρων κλάδων του Οίκου, που τελείωσαν με την άνοδο στον θρόνο τού Βερμούδο Β΄ το 984 (6ου απογόνου του Ραμίρο Α΄). Ο ρόλος της δυναστείας τελείωσε με την ήττα και το τέλος του εγγονού του τελευταίου, Βερμούδο Γ΄ το 1037, οπότε ο θρόνος περιήλθε, μέσω της αδελφής του Σάντσας, στον Φερδινάνδο Α΄ του Λεόν από τον Οίκο των Χιμένεθ. Υπό την εξουσία τους, το βασίλειο των Αστουριών-Λεόν εξελίχθηκε από ένα μικρό, μέσα στα βουνά περιορισμένο σε ένα με δεσπόζουσα ισχύ στην Ιβηρική. Το 1037 ο Φερδινάνδος Α΄ των Χιμένεθ, γιος του βασιλιά της Παμπλόνα ανήλθε στον θρόνο και η ισχύς των απογόνων του Αλφόνσου Α΄ έληξε. Stanley G. Payne, A History of Spain and Portugal, Volume 1, Chapter Three (The Early Christian Principalities and the Expansion of Asturias-León)
Γουίλιαμ Τέιλορ Άνταμς

Ο Γουίλιαμ Τέιλορ Άνταμς (William Taylor Adams, 30 Ιουλίου 1822 – 27 Μαρτίου 1897), γνωστός περισσότερο με το λογοτεχνικό ψευδώνυμο Όλιβερ Όπτικ (Oliver Optic), ήταν Αμερικανός συγγραφέας, δάσκαλος και βουλευτής στην τοπική βουλή των αντιπροσώπων της Μασαχουσέτης.

 Ο Γ.Τ. Άνταμς γεννήθηκε στη μικρή πόλη Μέντγουέι της Μασαχουσέτης και γονείς του ήταν ο λοχαγός Λέιμπαν Άνταμς (Laban Adams) και Κάθριν Τζόνσον-Άνταμς. Ο Άνταμς έγινε δάσκαλος σε δημοτικό σχολείο στο Ντόρτσεστερ της Βοστώνης το 1843, αλλά παραιτήθηκε από τη θέση του το 1846 για να βοηθήσει τον πατέρα και τον αδελφό του στη διαχείριση του νέου τους ξενοδοχείου στη Βοστώνη. Ο Γουίλιαμ ωστόσο συνειδητοποίησε ότι προτιμούσε τη διδασκαλία, οπότε το 1848 επέστρεψε σε σχολείο, αυτή τη φορά στη Βοστώνη. Το 1860 προάχθηκε στη θέση του διευθυντή του σχολείου και μετά ενός άλλου, μέχρι που τελείωσε τη διδασκαλική σταδιοδρομία του το 1865. Αυτή η εργασία τού έμαθε τα ενδιαφέροντα των μικρών αγοριών, κάτι που συνετέλεσε στη μετέπειτα επιτυχία του ως συγγραφέα παιδικών βιβλίων. Ο Γουίλιαμ Τέιλορ Άνταμς πήρε ως σύζυγό του τη Σάρα Τζένκινς το 1846 και απέκτησαν μαζί δύο θυγατέρες, την Άλις Μαρία και την Έμμα Λουίζα. Ξεκίνησε να γράφει σε ηλικία 28 ετών και το πρώτο του βιβλίο, το Hatchie, the Guardian Slave (1853), το δημοσίευσε με το ψευδώνυμο «Γουόρεν Τ. Άστον». Είχε μέτρια μόνο επιτυχία, αλλά ο Άνταμς ήταν απτόητος. Το 1854 δημοσίευσε την πρώτη του πραγματική επιτυχία, τον πρώτο τόμο της σειράς Boat Club series. Συνέχισε να γράφει μέχρι τον θάνατό του, παράγοντας συνολικά πάνω από 100 βιβλία, τα περισσότερα απευθυνόμενα σε παιδιά (συγκεκριμένα σε αγόρια). Ποτέ δεν τα δημοσίευσε με το πραγματικό του όνομα. Το «Όλιβερ Όπτικ» ήταν το ψευδώνυμο που χρησιμοποιούσε περισσότερο, ενώ είχε και τα ψευδώνυμα «Irving Brown», «Clingham Hunter, M.D.» και «Old Stager». Καθώς και πολλοί άλλοι παιδικοί συγγραφείς της εποχής του, ο Άνταμς είχε το δικό του περιοδικό, το Oliver Optic's Magazine, όπου πρωτοδημοσιεύθηκαν πολλά έργα του.Ο Άνταμς υπηρέτησε επί ένα έτος, από τις 6 Ιανουαρίου 1869 μέχρι τις 5 Ιανουαρίου 1870, ως βουλευτής στην τοπική βουλή των αντιπροσώπων της Μασαχουσέτης. Απεβίωσε στο σπίτι του στο Ντόρτσεστερ της Βοστώνης, σε ηλικία 74 ετών. Βιογραφικό δοκίμιο σε PDF Έργα του/της Oliver Optic στο Project Gutenberg
Χριστοί Ιωαννίνων

Οι Χριστοί είναι μικρός ορεινός οικισμός του Νομού Ιωαννίνων, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Πραμάντων, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Βορείων Τζουμέρκων. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Πραμάντων ως τμήμα του πρώην δημοτικού διαμερίσματος Πραμάντων.

 Το χωριό είναι χτισμένο σε υψόμετρο 526 μέτρων περίπου στις βορειοδυτικές υπώρειες της Κακαρδίτσας των Τζουμέρκων. Εγγύς του βρίσκονται τα χωριά Καλαρίτες, Μυστράς, Προσήλιο, Πράμαντα και Τσόπελα. Απέχει από τα Ιωάννινα 54 χλμ. και 71 χλμ. από την Άρτα. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Οι Χριστοί στον χάρτη. topoguide.gr. Ανακτήθηκε: 19/12/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Χριστών Ιωαννίνων. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 19/12/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Πραμάντων Ιωαννίνων. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 19/12/2017.
Αντώνιος της Λωρραίνης

Ο Αντώνιος της Λωρραίνης ή Αντώνιος ο Καλός (Antoine de Lorraine, Μπαρ-λε-Ντυκ, 4 Ιουνίου 1489 - 14 Ιουνίου 1544) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν δούκας της Λωρραίνης (1508 - 1544). Ο Αντώνιος ήταν υιός και διάδοχος του Ρενέ Β΄ της Λωρραίνης από τη δεύτερη σύζυγο του Φιλίππη του Γκέλε.

 Μεγάλωσε στην αυλή του Γάλλου βασιλιά Λουδοβίκου ΙΒ΄ με τον αδελφό του Κλαύδιο, έγινε στενός φίλος με τον δούκα του Ανγκουλέμ που ήταν ο μελλοντικός Φραγκίσκος Α΄ της Γαλλίας. Παρέδωσε την διοίκηση του δουκάτου στην μητέρα του και στον επίσκοπο της Τουλ (1509) και ακολούθησε τον Λουδοβίκο ΙΒ΄ στις εκστρατείες του στην βόρεια Ιταλία, συμμετείχε την ίδια χρονιά στην "μάχη του Ανιαντέλλο". Μετά τον θάνατο του Λουδοβίκου ΙΑ΄ ακολούθησε και τον νέο βασιλιά Φραγκίσκο Α΄ στις εκστρατείες του στην βόρεια Ιταλία, συμμετείχε στη μάχη του Μαρινιάνο (15 Σεπτεμβρίου 1515). Τα προβλήματα στο δουκάτο του τον ανάγκασαν να επιστρέψει στην Λωρραίνη, δεν συμμετείχε στην αποφασιστική μάχη της Παβίας (1525) που ο Φραγκίσκος Α΄ αιχμαλωτίστηκε και ο αδελφός του Φραγκίσκος του Λαμπέσκ σκοτώθηκε. Ο Αντώνιος είχε να αντιμετωπίσει στην Λωρραίνη την Μεταρρύθμιση και εξέδωσε διατάγματα εναντίον της (26 Δεκεμβρίου 1523). Η κατάσταση χειροτέρεψε την επόμενη χρονιά με την "Επανάσταση των Γερμανών χωρικών" που ξέσπασε στην Αλσατία, οι επαναστάτες κατέλαβαν την Σαβέρν και προσπάθησαν να κυριεύσουν την Σαιν-Ντιέ-ντε-Βοζ. Ο Αντώνιος προχώρησε σε εκστρατεία να ανακαταλάβει την Σαβέρν (17 Μαίου 1525) και συνέτριψε τον αγροτικό στρατό κοντά στην Σελεστά (20 Μαίου 1525), κατόπιν εξέδωσε νέα διατάγματα εναντίον των Προτεσταντών. Ο Αντώνιος της Λωρραίνης μπόρεσε να μεγαλώσει σημαντικά το δουκάτο του με κληρονομιές και προσαρτήσεις, παρέμεινε ουδέτερος πάντοτε στους πολέμους που είχαν ξεσπάσει ανάμεσα στον Φραγκίσκο Α΄ της Γαλλίας και τον αυτοκράτορα. Με την "Συνθήκη της Νυρεμβέργης" (26 Αυγούστου 1542) ο αυτοκράτορας Κάρολος Κουίντος αναγνώρισε την ανεξαρτησία του δουκάτου της Λωρραίνης. Με τον θάνατο του Καρόλου του Έχμοντ (1538) διεκδίκησε τους τίτλους του δούκα του Χέλρε και του κόμη του Ζούτφεν αλλά δεν μπόρεσε να τους κερδίσει. Από το 1539 ο Αντώνιος υπέφερε από ουρική αρθρίτιδα και ζήτησε από την ανεψιά του Μαρία του Γκιζ να του στείλει ένα Σκωτσέζικο άλογο κατάλληλο να το ιππεύσει ο ίδιος. Νυμφεύτηκε το 1515 τη Ρενέα των Βουρβόνων, κόρη του Γιλβέρτου κόμη του Μονπανσιέ και είχε επιζόντα τέκνα: Φραγκίσκος Α΄ 1517-1545, δούκας της Λωρραίνης. Νικόλαος 1524-1577, δούκας του Μερκέρ. Άννα 1522-1568, παντρεύτηκε πρώτα τον Ρενέ των Νασσάου πρίγκιπα της Οράγγης και έπειτα τον Φίλιππο Β΄ ντε Κροΐ, δούκα του Άαρσοτ. Ιωάννης 1526-1532, Αντώνιος γενν. 1528, Ελισάβετ γενν. 1530, απεβίωσαν μικρά. Bogdan, Henry (2013). La Lorraine des ducs (in French). Tempus. Carroll, Stuart (2009). Martyrs and Murderers: The Guise Family and the Making of Europe. Oxford University Press. Wood, Marguerite, ed. (1923). Balcarres Papers. vol.1. SHS. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Antoine de Lorraine στο Wikimedia Commons
Πορτογαλοφωνία

Οι Πορτογαλόφωνοι (Lusophones) (πορτογαλικά: lusófonos), είναι άνθρωποι οι οποίοι ομιλούν την Πορτογαλική γλώσσα, είτε ως μητρική είτε κατόπιν εκμάθησης. Ομοίως, η Πορτογαλόσφαιρα (Lusosphere) ή Πορτογαλοφωνία (Lusophony) (πορτογαλικά: Lusofonia) είναι μια κοινότητα ανθρώπων οι οποίοι είναι πολιτισμικά και γλωσσικά συνδεδεμένοι με την Πορτογαλία, είτε ιστορικά είτε από επιλογή. Η ιδέα της Πορτογαλοφωνίας (Lusosphere) είναι απαλλαγμένη από εθνοτικές συνδηλώσεις, σε αυτήν ο ομιλητής της Πορτογαλικής μπορεί να μην έχει πορτογαλική καταγωγή. Ο πορτογαλόφωνος κόσμος είναι κυρίως το κληροδότημα της Πορτογαλικής Αυτοκρατορίας, αν και οι κοινότητες της πορτογαλικής και βραζιλιάνικης διασποράς έχουν επίσης διαδραματίσει ρόλο στην εξάπλωση της πορτογαλικής γλώσσας. Ακόμη και μετά την κατάρρευση της αυτοκρατορίας, οι αντίστοιχες χώρες εξακολουθούν να εμφανίζουν και τις δύο πολιτιστικές και πολιτικές συγγένειες, που εκφράζονται με την ύπαρξη της Κοινότητας των Πορτογαλόφωνων Χωρών (Community of Portuguese Language Countries (CPLP)), που δημιουργήθηκε το 1996.

 Ο όρος Lusophone έχει σχηματιστεί ως νεοκλασικό σύνθετο. Το α' συνθετικό Luso- προέρχεται από τον λατινικό όρο για μια περιοχή η οποία περίπου αντιστοιχεί στη σύγχρονη Πορτογαλία και ονομάζεται Λουζιτανία. Το λεξικό επίθημα «-phone» προέρχεται από την Αρχαία Ελληνική λέξη φωνή. Παρόμοια σχηματισμένοι είναι οι αντίστοιχοι όροι Αγγλόφωνος για τους ομιλούντες τα Αγγλικά, Γαλλόφωνος για τους ομιλούντες τα Γαλλικά και Ρωσόφωνος για τους ομιλούντες τα Ρωσικά κτλ. Ο όρος χρησιμοποιείται ορισμένες φορές και για την κοινότητα των πορτογαλόφωνων χωρών, παρόμοια με τη Γαλλοφωνία (Francophonie). Σημ.: Ορισμένοι γλωσσολόγοι υποστηρίζουν ότι η γλώσσα τής ισπανικής Γαλικίας, η οποία ομιλείται στη Γαλικία, είναι διάλεκτος της Πορτογαλικής· αυτό θα έκανε τη βορειοδυτική Ισπανία μέρος του πορτογαλόφωνου κόσμου. Το Μακάου δεν είναι κυρίαρχο έθνος. Είναι μια από τις δύο Ειδικές Διοικητικές Περιοχές της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας (η άλλη είναι το Αγγλόφωνο Χονγκ Κονγκ, πρώην Βρετανική αποικία). Η Ισημερινή Γουινέα το 2007 υιοθέτησε την Πορτογαλική ως μία από τις επίσημες γλώσσες της, έχοντας γίνει το 2014 δεκτή στην CPLP. Η χρήση της Πορτογαλικής στη χώρα αυτή είναι περιορισμένη. Ωστόσο, τα Πορτογαλικά κρεολικά χρησιμοποιούνται κυρίως στις νήσους Ανομπόν και Μπιόκο. Πορτογαλική γλώσσα Παραπομπές σημειώσεων (Αγγλικά) Words Without Borders explores Lusophone literature in translation (Αγγλικά) "lusophone.org" free email for Portuguese-speakers around the world (Αγγλικά) Flavours of Lusophony (Πορτογαλικά)
Αμίρ Αγάγιεφ

Ο Αμίρ Αγάγιεφ (αζερικά: Amir Ağayev, εβραϊκά: אמיר עגייב, γενν. στις 10 Φεβρουαρίου 1992) είναι Ισραηλινός, αζερικής καταγωγής, επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως μεσοεπιθετικός για τον Ατρόμητο.

 Ο Αγάγιεφ ξεκίνησε την επαγγελματική σταδιοδρομία του στην Μπνέι Γεχουντά Τελ Αβίβ. Ακολούθως, ο Αγάγιεφ αγωνίστηκε επίσης στις Ομόνοια, Μπεϊτάρ Ιερουσαλήμ και Χάποελ Τελ Αβίβ.Στις 31 Ιανουαρίου 2019, ο Αγάγιεφ υπέγραψε συμβόλαιο 1,5 έτους με την Σουμγκαγίτ ΦΚ από το Αζερμπαϊτζάν.Στις 14 Αυγούστου 2020, ο Αγάγιεφ υπέγραψε συμβόλαιο 1 + 1 έτους με τον Ατρόμητο. Ο Αγάγιεφ έχει αγωνιστεί στις «μικρές» εθνικές Ισραήλ U18, U19 και U21. (Αγγλικά) Προφίλ Αμίρ Αγάγιεφ στο Soccerway Προφίλ στο Transfermarkt.com
Ίβαν Πέρισιτς

Ο Ίβαν Πέρισιτς (κροατικά: Ivan Perišić) (1989, Σπλιτ) είναι Κροάτης ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στην αγγλική Τότεναμ, και την Εθνική Κροατίας. Παίζει συνήθως στο άκρο της μεσαίας γραμμής αλλά μπορεί να παίξει και ως μεσοεπιθετικός η και δεύτερος επιθετικός. Τα δυνατά του σημεία είναι το τεχνικό του σουτ του και η ικανότητα του να χρησιμοποιεί το ίδιο αποτελεσματικά και τα δύο του πόδια.

 Ύστερα από την εκπαίδευση του στις παιδικές ακαδημίες της Χάιντουκ και ένα σύντομο πέρασμα από τη γαλλική Σοσό όπου αγωνίστηκε μόνο στη β΄ομάδα, ο Πέρισιτς τράβηξε τα βλέμματα επάνω του τις δύο σεζόν που αγωνίστηκε στο Βέλγιο με τη Μπρίζ, όπου έγινε πρώτος σκόρερ και ψηφίστηκε καλύτερος παίχτης του πρωταθλήματος για το 2011. Το επόμενο καλοκαίρι πήρε μεταγραφή στη Μπορούσια Ντόρτμουντ όπου συμμετείχε στην κατάκτηση του πρωταθλήματος το 2012. Τον Ιανουάριο του 2013 πήρε μεταγραφή για τη Βόλφσμπουργκ για €8 εκατομμύρια. Στη νέα του ομάδα ήταν βασικός και τη βοήθησε να τερματίσει τέταρτη, κερδίζοντας μια θέση για τα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ. Έχοντας μακριά πορεία στις μικρές εθνικές ομάδες της Κροατίας, ο Πέρισιτς έκανε το ντεμπούτο με την εθνική ομάδα της χώρας του το 2011. Τον επόμενο χρόνο ήταν στην αποστολή της Κροατίας για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Συμμετείχε στην κροατική ομάδα για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014 και του 2018.
Κάστρο του Γκαζιαντέπ

Το Κάστρο του Γκαζιαντέπ (τούρκικα: Gaziantep Kalesi) ήταν κάστρο που χτίστηκε για πρώτη φορά από την Αυτοκρατορία των Χετταίων ως σημείο παρατήρησης στην κορυφή ενός λόφου στο κέντρο του Γκαζιαντέπ της Τουρκίας.

 Αργότερα χτίστηκε ως κύριο κάστρο από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία τον 2ο και 3ο αιώνα μ.Χ.. Υπέστη περαιτέρω επέκταση και ανακαίνιση επί Αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α΄ μεταξύ 527 και 565 μ.Χ.. Η περιφέρεια του στρογγυλού κάστρου είναι 1.200 μέτρα. Τα τείχη είναι χτισμένα από πέτρα και το κάστρο έχει 12 πύργους. Το κάστρο ανακαινίστηκε πολλές φορές και πήρε την τελική του μορφή το 2000. Μέχρι τον σεισμό της 6ης Φεβρουαρίου 2023, το κάστρο χρησιμοποιήθηκε ως Πανοραμικό Μουσείο Άμυνας και Ηρωισμού της Γκαζιαντέπ και περιοδικά κυκλοφορεί ένα ντοκιμαντέρ σχετικά με την άμυνα της πόλης από τις γαλλικές δυνάμεις μετά την πτώση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Υπέστη σοβαρές ζημιές και τμήμα του κατέρρευσε στον σεισμό Τουρκίας-Συρίας του 2023.
Ευξεινούπολη Θεσσαλονίκης

Η Ευξεινούπολη είναι συνοικισμός της Ευκαρπίας και του Ευόσμου και ανήκει στον Δήμο Παύλου Μελά. Αποτελεί άμεση συνέχεια της Νικόπολης. Ο πληθυσμός της Ευξεινούπολης είναι περίπου 2.500 άτομα, όλοι ομογενείς παλιννοστούντες από τις χώρες της Ε.Σ.Σ.Δ., οι οποίοι έφυγαν σχεδόν μαζικά από εκεί γύρω στο 1990.

 Συνορεύει βόρεια με το Ωραιόκαστρο, δυτικά με τον Εύοσμο και νότια με την Νικόπολη Σταυρούπολης και τους Ανθόκηπους Πολίχνης. Η περιοχή αποτελούσε τμήμα της αγροτικής περιοχής Μαυρωχώματα. Γύρω στο 1965 η περιοχή χαρακτηρίστηκε ως βιομηχανική ζώνη χαμηλής όχλησης και ξεκίνησαν να δραστηριοποιούνται βιομηχανίες, μεταξύ των οποίων η βιομηχανία αλλαντικών ΠΑΣΣΙΑΣ και βιομηχανία φυτοφαρμάκων ΔΙΑΝΑ, βιοτεχνίες και καπνομάγαζα. Σήμερα η βιομηχανική δραστηριότητα είναι ελάχιστη. Στις αρχές της δεκαετίας του '90 ξεκίνησαν να δομούνται οι πρώτες αυθαίρετες κατοικίες. Στην περιοχή επίσης, εδρεύουν δύο εκκλησιαστικοί ναοί. Ο ιερός ναός Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ και ο ιερός ναός Παναγιάς Γιατρίσσας ΓΟΧ. Η Ευξεινούπολη είναι μια από τις πιο υποβαθμισμένες περιοχές στη Θεσσαλονίκη. Στην περιοχή δεν υπάρχει δίκτυο όμβριων υδάτων και ύδρευσης της ΕΥΑΘ. Η Ευξεινούπολη υδροδοτείται από ιδιωτική εταιρεία που αντλεί νερό από γεώτρηση νότια της Νικόπολης. Ο ΟΑΣΘ και τα Κ.Τ.Ε.Λ. Θεσσαλονικής εξυπηρετούν την περιοχή με τις γραμμές: 34 (μετάβαση) 43 (μετάβαση και επιστροφή) 27 (μετάβαση) 55Ρ (μετάβαση και επιστροφή)Οι μαθητές (νηπιαγωγείο και δημοτικό) μεταφέρονται, με μισθωμένα λεωφορεία της Περιφέρειας Θεσσαλονίκης στην Ευκαρπία και τη Σταυρούπολη.
Φλοριάνα ΦΚ

Η Φλοριάνα ΦΚ (μαλτέζικα: Floriana FC) είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από τη Φλοριάνα, Μάλτα. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1894. Έχει αναδειχθεί 25 φορές πρωταθλήτρια Μάλτας, 19 φορές κυπελλούχος ενώ έχει κατακτήσει και 1 φορά το Σούπερ Καπ.

 Πρέμιερ Λιγκ Μάλτι (επίπεδο 1): Πρωταθλήτρια (25): 1909-10, 1911-12, 1912-13, 1920-21, 1921-22, 1924-25, 1926-27, 1927-28, 1928-29, 1930-31, 1934-35, 1936-37, 1949-50, 1950-51, 1951-52, 1952-53, 1954-55, 1957-58, 1961-62, 1967-68, 1969-70, 1972-73, 1974-75, 1976-77, 1992-93Τάτσα Μαλτία (κύπελλο): Κυπελλούχος (19): 1937-38, 1944-45, 1946-47, 1948-49, 1949-50, 1952-53, 1953-54, 1956-57, 1957-58, 1960-61, 1965-66, 1966-67, 1971-72, 1980-81, 1992-93, 1993-94, 2010-11Σούπερ Καπ Μαλτία: Νικήτρια (1): 1992–93 Προφίλ στην ιστοσελίδα της Μαλτέζικης Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Προφίλ ομάδας στο soccerway.com Προφίλ ομάδας στο uefa.com Επίσημος ιστότοπος
Κύπελλο Ελλάδας ερασιτεχνών ποδοσφαίρου 1971–72

Το Κύπελλο Ερασιτεχνικών Ομάδων Ε.Π.Σ. 1971–72 είναι η 1η διοργάνωση του θεσμού του Κυπέλλου Ελλάδας ερασιτεχνών. Μέχρι και την αγωνιστική περίοδο 1970-71 οι ερασιτεχνικές ομάδες των τοπικών πρωταθλημάτων των κατά τόπους Ενώσεων Ποδοσφαιρικών Σωματείων συμμετείχαν στο θεσμό του Κυπέλλου Ελλάδας. Από τη σεζόν 1971-72 συμμετέχουν στις νεοσύστατες διοργανώσεις των κυπέλλων των κατά τόπους Ενώσεων Ποδοσφαιρικών Σωματείων, οι οποίες αποτελούν την πρώτη φάση του νεοσύστατου Κυπέλλου Ελλάδας ερασιτεχνών. Οι κυπελλούχες ομάδες των τοπικών ενώσεων αγωνίζονται στη δεύτερη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών, με διοργανώτρια αρχή την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία.

 Διεξάγονται μονοί αγώνες της μορφής νοκ-άουτ. Στον 1ο όμιλο συμμετείχαν οι κυπελλούχοι Ε.Π.Σ. Λέσβου (Αετός Λουτρών), Ε.Π.Σ. Χίου (Παγχιακός), Ε.Π.Σ. Δωδεκανήσου (Φοίβος Κρεμαστής), Ε.Π.Σ. Σάμου (Α.Ο. Σάμου), Ε.Π.Σ. Χανίων (Παγχανιακός), Ε.Π.Σ. Ρεθύμνου (Α.Ο. Ρεθύμνης), Ε.Π.Σ. Ηρακλείου (Ποσειδών Ηρακλείου), Ε.Π.Σ. Αθηνών (Α.Ο.Ν. Αργυρούπολης) και Ε.Π.Σ. Πειραιά (Α.Σ. Ποντίων Δραπετσώνας). Οι αγώνες κατόπιν κληρώσεων έχουν ως εξής: 1 Ο αγώνας Παγχιακός-Α.Ο. Σάμου κατωχυρώθηκε με 2-0 στον πρώτο κατόπιν παραίτησης του Α.Ο. Σάμου Στον 2ο όμιλο συμμετείχαν οι κυπελλούχοι Ε.Π.Σ. Πατρών (Άρης Πατρών), Ε.Π.Σ. Ηλείας (Ηλειακός Λεχαινών), Ε.Π.Σ. Κορινθίας (Ολυμπιακός Άσσου), Ε.Π.Σ. Αργολίδας (Λόντος Κατσιποδίου), Ε.Π.Σ. Αρκαδίας (Ερμής Μερκοβουνίου), Ε.Π.Σ. Λακωνίας (Ευρώτας Έλους), Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας (Πάμισος Μεσσήνης), Ε.Π.Σ. Ηπείρου (Θύελλα Κατσικά), Ε.Π.Σ. Αιτωλοακαρνανίας (Α.Ε. Μεσολογγίου) και Ε.Π.Σ. Κέρκυρας (Θεσπρωτός Ηγουμενίτσας). Οι αγώνες κατόπιν κληρώσεων έχουν ως εξής: 1 Ο αγώνας Α.Ε. Μεσολογγίου-Άρης Πατρών διεκόπη με σκορ 1-1 εις βάρος των φιλουξενουμένων και κατωχυρώθηκε στους γηπεδούχους με 2-0 Στον 3ο όμιλο συμμετείχαν οι κυπελλούχοι Ε.Π.Σ. Καρδίτσας (Ατρόμητος Παλαμά), Ε.Π.Σ. Λάρισας (Κίσσαβος Συκουρίου), Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας (Γ.Σ. Αλμυρού), Ε.Π.Σ. Βορειοδυτικής Μακεδονίας (Λασσάνης Κοζάνης), Ε.Π.Σ. Κιλκίς (Εθνικός Αξιούπολης), Ε.Π.Σ. Κεντροδυτικής Μακεδονίας (Αλμωπός Αριδαίας), Ε.Π.Σ. Ευβοίας-Βοιωτίας (Α.Ο. Θήβα) και Ε.Π.Σ. Φθιωτιδοφωκίδας (Άρης Αγίου Κωνσταντίνου). Οι αγώνες κατόπιν κληρώσεων έχουν ως εξής: 1 Ο Ατρόμητος Παλαμά προκρίθηκε στην επόμενη φάση άνευ αγώνα Στον 4ο όμιλο συμμετείχαν οι κυπελλούχοι Ε.Π.Σ. Θράκης (Ολυμπιακός Ξάνθης), Ε.Π.Σ. Έβρου (Γ.Σ. Αλεξανδρούπολης), Ε.Π.Σ. Δράμας (Δόξα Σιταγρών), Ε.Π.Σ. Καβάλας (Βύρων Καβάλας), Ε.Π.Σ. Σερρών (Εθνικός Σιδηροκάστρου), Ε.Π.Σ. Χαλκιδικής (Π.Ο. Μουδανιών) και Ε.Π.Σ. Μακεδονίας (Παύλος Μελάς Σταυρούπολης). Οι αγώνες κατόπιν της κληρώσεων έχουν ως εξής: Στην 3η φάση (προημιτελική φάση) συμμετείχαν οι 8 ομάδες που προκρίθηκαν από τη φάση των ομίλων. Οι αγώνες κατόπιν κληρώσης έχουν ως εξής: 1 Η Α.Ε. Μεσολογγίου παραιτήθηκε από τον αγώνα ως ένδειξη διαμαρτυρίας της για την εις βάρος της διαιτησίας σε αγώνα με αντίπαλο τον Αστέρα Αμαλιάδας για το ειδικό πρωτάθλημα ανόδου και ως εκτούτου ο αγώνας κατωχυρώθηκε στον Α.Ο.Ν. Αργυρούπολης με 2-0 Οι αγώνες κατόπιν κλήρωσης έχουν ως εξής:
Παλιά Πόλη του Ζάμοστς

Η Παλιά Πόλη του Ζάμοστς είναι η παλαιότερη ιστορική συνοικία της πόλης Ζάμοστς. Είναι ένα από τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Πολωνία (προστέθηκε το 1992). Σύμφωνα με την UNESCO, αυτή η αξία του μνημείου έγκειται στο ότι είναι «ένα εξαιρετικό παράδειγμα μιας αναγεννησιακής σχεδιαζόμενης πόλης στα τέλη του 16ου αιώνα, η οποία διατηρεί την αρχική της διάταξη και οχυρώσεις και πολλά κτίρια ιδιαίτερου ενδιαφέροντος, που συνδυάζουν αρχιτεκτονικές παραδόσεις της Ιταλίας και της Κεντρικής Ευρώπης». Η Μεσαιωνική Πόλη έχει έκταση 75 εκταρίων και ζώνη προστασίας 200 εκταρίων. Η συνοικία ονομάστηκε ένα από τα επίσημα εθνικά ιστορικά μνημεία της Πολωνίας (Pomnik historii), όπως καταγράφηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 1994. Ο κατηγοριοποίηση της διατηρείται από το Συμβούλιο Εθνικής Κληρονομιάς της Πολωνίας.

 Το Ζάμοστς χτίστηκε στα τέλη του 16ου αιώνα σύμφωνα με τις ιταλικές θεωρίες για την «ιδανική πόλη». Η κατασκευή αυτής της νέας πόλης χρηματοδοτήθηκε από τον Γιαν Ζαμόισκι και πραγματοποιήθηκε από τον αρχιτέκτονα Μπερνάντο Μοράντο. Η πόλη παρουσιάζει παραδείγματα αναγεννησιακού στυλ, αναμειγνύοντας την «μανιεριστική γεύση [...] με ορισμένες αστικές παραδόσεις της Κεντρικής Ευρώπης, όπως οι τοξωτές στοές που περιβάλλουν τις πλατείες και δημιουργούν ένα προστατευμένο πέρασμα μπροστά από τα καταστήματα». Ο Μοράντο σχεδίασε την πόλη ως σε ένα εξαγωνικό σχέδιο με δύο ξεχωριστά τμήματα: στα δυτικά οι κατοικίες των ευγενών και στα ανατολικά η κύρια πόλη, η οποία αναπτύχθηκε γύρω από τρεις πλατείες (την Πλατεία της Μεγάλης Αγοράς, την Πλατεία Αγοράς Αλατιού και την Πλατεία Αγοράς Νερού).Τα βασικά μνημεία του Ζάμοστς περιλαμβάνουν περίπου 200 μνημεία, συμπεριλαμβανομένης της Πλατείας Μεγάλης Αγοράς που περιβάλλεται από πολυάριθμες οικίες και το Δημαρχείο του Ζάμοστς. Η Παλιά Πόλη διαθέτει επίσης τον Καθεδρικό Ναό του Ζάμοστς, τη Συναγωγή του Ζάμοστς, την Ακαδημία Ζαμόισκι και το Παλάτι Ζαμόισκι.Η Παλιά Πόλη περιβάλλεται από τα ερείπια του Φρουρίου του Ζάμοστς. Η Επιτροπή Παγκόσμιας Κληρονομιάς πέρασε το Ζάμοστς ως Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς το 1992 βάσει κριτηρίων (iv - «είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα ενός τύπου κτιρίου, αρχιτεκτονικού ή τεχνολογικού συνόλου ή τοπίου που απεικονίζει ένα σημαντικό στάδιο στην ανθρώπινη ιστορία»). Στη συγκεκριμένη περίπτωση, το Ζάμοστς αναγνωρίστηκε ως «ένα εξαιρετικό παράδειγμα μιας αναγεννησιακής πόλης που σχεδιάστηκε στα τέλη του 16ου αιώνα, η οποία διατηρεί την αρχική της διάταξη και οχυρώσεις και πολλά κτίρια ιδιαίτερου ενδιαφέροντος, που συνδυάζουν αρχιτεκτονικές παραδόσεις της Ιταλίας και της Κεντρικής Ευρώπης». Ιστορία του Ζάμοστς Παλιά Πόλη του Ζάμοστς στο unesco.org Χάρτης στο unesco.org Παλιά Πόλη του Ζάμοστς - Το Μαργαριτάρι της Αναγέννησης στο poland.travel Παλιά Πόλης του Ζάμοστς (1992) Αρχειοθετήθηκε 2014-04-07 στο Wayback Machine. στο www.poland.gov.pl (πολωνικά) Παλιά Πόλη του Ζάμοστς στο Narodowy Instytut Dziedzictwa (πολωνικά) Χάρτης της Παλιάς Πόλης του Ζάμοστς στο Narodowy Instytut Dziedzictwa
Σαν Ισίδρο δε Ελ Χενεράλ

Το Σαν Ισίδρο δε Ελ Χενεράλ (ισπανικά: San Isidro de El General) ή απλά Σαν Ισίδρο είναι μια πόλη της Κόστα Ρίκα. Ανήκει στην Επαρχία Σαν Χοσέ. Έχει έκταση 197 τ.χλμ. και πληθυσμό 41.221 κατοίκων.

 Το Σαν Σαν Ισίδρο δε Ελ Χενεράλ βρίσκεται κεντρικά της Κόστα Ρίκα και της Επαρχίας Σαν Χοσέ. Βρίσκεται δυτικά της Σεσίλια, νοτιοανατολικά της Σαν Βισέντε και βόρεια της Μπάρριο Λας Αμέρικας. Το κλίμα του Σαν Σαν Ισίδρο δε Ελ Χενεράλ είναι τροπικό. Κατάλογος πόλεων της Κόστα Ρίκα Πολυμέσα σχετικά με το θέμα San Isidro de El General στο Wikimedia Commons
Επαμεινώνδας Παντελάκης

Ο Επαμεινώνδας Παντελάκης (γεννημένος στις 10 Φεβρουαρίου 1995) είναι Έλληνας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός. Έχει υπάρξει διεθνής με την Εθνική Νέων Ελλάδας.

 Γεννήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 1995 στα Χανιά και ξεκίνησε τη καριέρα του στον Εργοτέλη, με τη φανέλα του οποίου έκανε το ντεμπούτο του στη Σούπερλιγκ σε ηλικία 19 ετών. Τον Ιανουάριο του 2015, μετακινήθηκε ως δανεικός στο Φωστήρα.Το καλοκαίρι του 2015, υπέγραψε στον Ολυμπιακό, όμως αμέσως μετακινήθηκε ως δανεικός στον Κισσαμικό, όπου παρέμεινε μέχρι το τέλος του συμβολαίου του, τον Ιούνιο του 2018.Στις 10 Αυγούστου 2018, υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με τον Παναθηναϊκό.Στις 31 Αυγούστου 2019 μεταγράφηκε στον ΠΑΣ Γιάννινα. ΠΑΣ Γιάννινα Σούπερ Λιγκ 2 (1): 2019-20 Προφίλ του Scoresway.com
Κανόνας (γεωμετρία)

Κανόνας ή χάρακας είναι γεωμετρικό όργανο που χρησιμοποιείται για μέτρηση αποστάσεων και χάραξη ευθειών. Συνήθως φέρει υποδιαιρέσεις μονάδων μήκους και κατασκευάζεται από πλαστικό, μέταλλο ή ξύλο.

 Η σχεδίαση σχημάτων με "κανόνα και διαβήτη" είναι η μέθοδος σχεδίασης που χρονολογείται από τους αρχαίους Έλληνες. Με αυτή δεν χρησιμοποιείται κανένα άλλο όργανο σχεδίασης παρά μόνο κανόνας και διαβήτης.
Γενικές εκλογές της Νήσου Αναλήψεως (2019)

Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στην Νήσο Αναλήψεως στις 26 Σεπτεμβρίου 2019 για την εκλογή των μελών του Νησιωτικού Συμβουλίου, έπειτα από τη διάλυση του προηγούμενου συμβουλίου, την 1η Σεπτεμβρίου. Επτά υποψήφιοι κατήλθαν για πέντε θέσεις συμβούλων.

 Το Νησιωτικό Συμβούλιο αποτελείται από πέντε ή επτά αιρετούς συμβούλους, ανάλογα με τον αριθμό των υποψηφίων. Εάν οι υποψήφιοι είναι οκτώ και περισσότεροι, επτά μέλη πρέπει να εκλεγούν. Εάν είναι λιγότεροι από οκτώ υποψήφιοι, τότε εκλέγονται μόνο πέντε. Στις εκλογές του 2019 οι υποψήφιοι ήταν επτά, με αποτέλεσμα να εκλεγούν πέντε προκειμένου να πληρωθούν οι ισάριθμες έδρες. Η θητεία των συμβούλων είναι τριετής και η εκλογή γίνεται με όρους του πλειοψηφικού συστήματος. Οι ψηφοφόροι μπορούσαν να ψηφίσουν μέχρι και πέντε υποψήφιους.
Ραμόνα Παπαϊωάννου

Η Άννα Ραμόνα Παπαϊωάννου (15 Ιουνίου 1989) είναι Κύπρια σπρίντερ. Διαγωνίστηκε στα 60 μέτρα στο IAAF World Indoor Championships 2014. Ο πατέρας της είναι ο ελληνοβραζιλιάνος ποδοσφαιριστής Παύλος Παπαϊωάννου.

 1Did not finish in the semifinals Outdoor 100 metres – 11.25 (+1.1 m/s, Nicosia 2016) NR 200 metres – 23.10 (+0.0 m/s, Rio de Janeiro 2016)Indoor 60 metres – 7.33 (Piraeus 2014) NR Glasgow 2014 - Anna Ramona Papaioannou profile Αρχειοθετήθηκε 2018-10-31 στο Wayback Machine. Ramona Papaioannou IAAF Η Ραμόνα Παπαϊωάννου αποκαλύπτεται πλήρως εφημερίδα Ροδιακή
Πλατούν

Το Πλατούν (αγγλ. Platoon) είναι αμερικάνικη πολεμική ταινία παραγωγής 1986 σε σκηνοθεσία Όλιβερ Στόουν με τους Τσάρλι Σιν, Τομ Μπέρεντζερ και Γουίλεμ Νταφόε. Η ταινία βραβεύτηκε με τέσσερα βραβεία Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και με Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Το 2019 η ταινία χαρακτηρίστηκε από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, αισθητικά και ιστορικά σημαντική» και επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών.

 Στην εποχή του πολέμου του Βιετνάμ, ο Κρις Τέιλορ, ένας νεαρός, πηγαίνει ως εθελοντής στον πόλεμο, χωρίς να περιμένει να αντιμετωπίσει τόσες δυσκολίες. Στο στρατόπεδο του Κρις, υπάρχουν δύο "αντίπαλες" πλευρές αμερικάνων στρατιωτών που ελέγχουν οι λοχίες Μπαρνς και Ελάιας. Οι στρατιώτες της πλευράς του Ελάιας δεν είναι σκληροί με τους αθώους Βιετναμέζους και τα βράδια συγκεντρώνονται όλοι μαζί και καπνίζουν ουσίες για να ξεφύγουν για λίγο από τον πόλεμο. Ο Μπαρνς και οι άντρες του είναι σκληροί πολεμιστές, αλλά δε διστάζουν να εκτελέσουν εν ψυχρώ μέχρι και ανυπεράσπιστους Βιετναμέζους, αν πιστεύουν πως είναι εχθροί τους. Ο Κρις όχι μόνο πρέπει να αντέχει στον πόλεμο, αλλά και να διαλέξει ποιόν από τους δύο λοχίες θα ακολουθήσει στις αντιλήψεις. Σκηνοθεσία, Σενάριο: Όλιβερ Στόουν Ηθοποιοί: Τσάρλι Σιν, Τομ Μπέρεντζερ, Γουίλεμ Νταφόε, Φόρεστ Γουίτακερ, Φραντσέσκο Κουίν, Κιθ Ντέιβιντ, Τζόνι Ντεπ Έτος: 1986Η ταινία ήταν η τρίτη μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία του 1986. Το Πλατούν απέσπασε Όσκαρ καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, ήχου και μοντάζ, ενώ προτάθηκε και για άλλα τέσσερα. Απέσπασε επίσης και τρεις Χρυσές Σφαίρες. Πλατούν στο Internet Movie Database Πλατούν στο Box Office Mojo
Τσινγκίζ Μουσταφάγιεφ

Ο Τσινγκίζ Μουσταφάγιεφ (Αζερικά: Çingiz Mustafayev, 11 Μαρτίου 1991-) είναι Αζέρος τραγουδιστής, τραγουδοποιός και κιθαρίστας. Εκπροσώπησε το Αζερμπαϊτζάν στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2019 στο Τελ Αβίβ με το τραγούδι "Truth", καταλαμβάνοντας την 8η θέση στον τελικό.

 Ο Μουσταφάγιεφ γεννήθηκε στη Μόσχα και μετακόμισε στο Καζάχ του Αζερμπαϊτζάν σε ηλικία 6 ετών. Έμαθε να παίζει κιθάρα και ξεκίνησε να συνθέτει δικά του τραγούδια από νεαρή κιόλας ηλικία. Στην ηλικία των 13, μετακόμισε με την μητέρα και τον αδερφό του στο Μπακού, όταν προσκλήθηκε να περάσει από οντισιόν για την αζέρικη εκδοχή του Pop Idol το 2007. Ο Μουσταφάγιεφ κέρδισε τον διαγωνισμό και σύντομα έγινε ανερχόμενο αστέρι στην αζέρικη μουσική βιομηχανία. Το 2013, εκπροσώπησε το Αζερμπαϊτζάν στον διεθνή διαγωνισμό New Wave στη Γιούρμαλα της Λετονίας. Τερμάτισε 11ος και τραγούδησε μαζί με την Πωλίνα Γκαγκάρινα.. Τρία χρόνια μετά, ο Μουσταφάγιεφ επέστρεψε στον κόσμο των τηλεοπτικών τάλεντ σόου, όταν πέρασε από δοκιμαστικά το 2016 για το τάλεντ σόου Η Φωνή της Ουκρανίας. Ωστόσο, αποκλείστηκε στα Battle Round. Από τότε, ο Chingiz εμφανίστηκε με την ομάδα του Palmas. Συνδύασαν τους παραδοσιακούς ήχους του Αζερμπαϊτζάν και του τουρκικού λαϊκού ήχου με φλαμένκο κιθάρα, ροκ και ποπ ανατροπές. Πρόσφατα, ο Τσινγκίζ επικεντρώθηκε στην καριέρα του σόλο ποπ και κυκλοφόρησε το τραγούδι "Tenha gezen".Στις 8 Μαρτίου 2019, ανακοινώθηκε ότι ο Τσινγκίζ θα εκπροσωπήσει το Αζερμπαϊτζάν στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2019 με το τραγούδι "Truth". Έλαβε μέρος στον δεύτερο ημιτελικό στις 16 Μαΐου 2019 στο Τελ Αβίβ και προκρίθηκε μαζί με άλλες 9 χώρες στον μεγάλο τελικό που διεξήχθη στις 18 Μαΐου, τερματίζοντας στην 8η θέση με 302 βαθμούς. "Truth" (2019)
Λιθαρός Αρκαδίας

Ο Λιθαρός είναι μικρό ημιορεινό χωριό της Ηραίας του Δημοτικού Διαμερίσματος Λουτρών του πρώην Δήμου Ηραίας και του τέως Δήμου Γορτυνίας της Δημοτικής Ενότητας Ηραίας και ανήκει στο Νομό Αρκαδίας. Είναι μικρός οικισμός χτισμένος στους πρόποδες των τελευταίων ορεινών όγκων του Μαινάλου στα όρια της Αρχαίας Ηραίας, σε μια καταπράσινη και πλούσια σε θαμνώδη βλάστηση περιοχή δίπλα στην κοιλάδα του ποταμού Αλφειού. Το χωριό έχει αρκετές πηγες με τρεχόυμενα νερά και ωραία σημεία με νεροπλάτανους.

 Ο Λιθαρός από παλιά θερούταν συνοικισμός και δεν κατοικούταν από πολλές οικογένειες. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο αριθμός των μόνιμων κατοίκων του οικισμού ανερχόταν στους 16 ενώ με την παλαιά απογραφή του 2001 οι μόνιμοι κάτοικοι του χωριού ήταν 25. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία αλλά και με την καλλιέργια ελιάς. Ο οικισμός χωρίζεται σε κάτω και άνω Λιθαρό αν και το χωριό παραμένει ιδιο και οι κάτοικοι του ενεργούν ολοι μαζί. Το άνω μέρος του χωριού είναι αναμφισβήτητα μεγαλύτερο από το κάτω που αποτελείται από 3 σπίτια. Το κάτω μέρος του χωριού βρίσκεται πάνω στον επαρχιακό δρόμο Δημητσάνας - Γέφυρας Μπερτσιάς και συνδέται απευθείας με τον Άνω Παπαδά με δρόμο 5,5 χιλιομέτρων, με τα Λουτρά με δρόμο 1 χιλιομέτρου και με τον Λώτη με χωματόδρομο 2 χιλιομέτρων. Ο Λιθαρός απέχει 35 χιλιόμετρα από την Δημητσάνα, 32 χιλιόμετρα από τα Λαγκάδια και 85 χιλιόμετρα από την Τρίπολη.
Έτος φωτός

Το έτος φωτός είναι μονάδα μέτρησης μήκους - απόστασης (και όχι χρόνου). Ορίζεται ως η απόσταση που θα ταξιδέψει ένα φωτόνιο, κινούμενο στο κενό, μακριά από μάζες και ηλεκτρομαγνητικά πεδία, σε ένα Ιουλιανό έτος (365,25 ημέρες με 86.000 δευτερόλεπτα η καθεμιά). Το σύμβολό του είναι το ly (από το αγγλικό light year). Ένα έτος φωτός ισοδυναμεί με 9,4607 (≃9,5) τρισεκατομμύρια χιλιόμετρα.

 Η ταχύτητα του φωτός στο κενό είναι 299.792.458 μέτρα ανά δευτερόλεπτο. Εαν τα χίλια χιλιόμετρα είχαν μήκος ενός χιλιοστού του μέτρου, το έτος φωτός θα ισοδυναμούσε με την απόσταση ανάμεσα στην Αθήνα και το Τόκυο. Το έτος φωτός χρησιμοποιείται για τη μέτρηση αποστάσεων μεταξύ άστρων, ενώ για μεγαλύτερες αποστάσεις χρησιμοποιείται το παρσέκ. Σε εκλαϊκευτικά βιβλία για την αστρονομία πάντως χρησιμοποιείται το έτος φωτός, επειδή είναι πιο εύκολο να εξηγηθεί σαν έννοια. Μικρότερες υποδιαιρέσεις είναι οι ημέρες φωτός, ώρες φωτός, λεπτά φωτός και δευτερόλεπτα φωτός, που είναι η απόσταση που θα ταξιδέψει το φως σε μια μέρα, μια ώρα, ένα λεπτό και ένα δευτερόλεπτο αντίστοιχα. Οι υποδιαιρέσεις αυτές δεν έχουν το χαρακτήρα που έχουν οι αντίστοιχες ημερολογιακές, απλά χρησιμοποιούνται μερικές φορές προκειμένου να περιγράψουν μικρότερες αποστάσεις. Δηλαδή: Έτος φωτός: 9.460.730.472.580.800 μέτρα Ημέρα φωτός: 25.902.068.371.200 μέτρα Ώρα φωτός: 1.079.252.848.800 μέτρα Λεπτό φωτός: 17.987.547.480 μέτρα Δευτερόλεπτο φωτός: 299.792.458 μέτρα Ένα έτος φωτός ισοδυναμεί με: 63.241 Αστρονομικές Μονάδες (AU) 0,30675 Παρσέκ Το φως χρειάζεται 8.3167463973 λεπτά να φτάσει από τον Ήλιο στη Γη (απόσταση που είναι περίπου δεκάξι εκατομμυριοστά του έτους φωτός). Η απόσταση Γης-Σελήνης είναι ένα δευτερόλεπτο και 25 εκατοστά φωτός. Ο Βόγιατζερ 1 το Σεπτέμβρη του 2004 βρισκόταν 13 ώρες φωτός μακριά από τη Γη (περίπου ενάμισι χιλιοστό του έτους φωτός) και χρειάστηκε 27 χρόνια για να διανύσει αυτή την απόσταση. Το κοντινότερο σε μας αστέρι, ο Εγγύτατος Κενταύρου, βρίσκεται σε απόσταση 4,22 ετών φωτός. Ο Κέπλερ 186f απέχει 490 έτη φωτός από τη Γη. Το κέντρο του Γαλαξία μας απέχει περίπου 28.000 έτη φωτός. Η διάμετρος του Γαλαξία μας είναι περίπου 100.000 έτη φωτός. Ο κοντινότερος σε μας γαλαξίας, ο Γαλαξίας της Ανδρομέδας, απέχει από τον δικό μας περίπου 2,54 εκατομμύρια έτη φωτός. Οι αποστάσεις μέχρι τα πιο μακρινά σημεία του Σύμπαντος που έχουμε παρατηρήσεις είναι περίπου 92 δισεκατομμύρια έτη φωτός. Το φως όμως από τους πιο μακρινούς γαλαξίες που μπορούμε να παρατηρήσουμε έφυγε από εκεί πριν από 13,8 δισεκατομμύρια χρόνια. Οι δυο αριθμοί διαφέρουν γιατί σε αυτά τα 13,8 δισεκατομμύρια χρόνια η απόσταση ανάμεσα σε μας και τους γαλαξίες αυτούς μεγάλωσε λόγω της διαστολής του Σύμπαντος. Αστρονομική μονάδα Παρσέκ Απόσταση (αστρονομία) Κατάλογος των πιο απομακρυσμένων αστρονομικών αντικειμένων The IAU and astronomical units, Διεθνής Αστρονομική Ένωση StarChild Question of the Month for March 2000, NASA Έτος φωτός, Πλανητάριο Θεσσαλονίκης. Μετατροπέας από τη μια μονάδα μήκους στην άλλη
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1955

Το ΜΑ΄ Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1955 διεξήχθη από τις 4 ως τις 6 Ιουνίου 1955 στο Παναθηναϊκό Στάδιο στην Αθήνα, χωριστά από το αντίστοιχο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1955. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός Α.Ο.

 Στους αγώνες δήλωσαν συμμετοχή πάνω από 330 αθλητές από 25 και πλέον συλλόγους από όλη την Ελλάδα. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία του ο Παναθηναϊκός Α.Ο. σπάζοντας τη μακροχρόνια κυριαρχία του Εθνικού Αθηνών που επικρατούσε συνεχώς από το 1937. Η επικράτηση του ΠΑΟ αποτέλεσε την απαρχή μιας νέας κυριαρχίας, αφού οι "πράσινοι" κράτησαν την πρωτιά στο πρωτάθλημα ανδρών επί είκοσι χρόνια, ως το 1974. Εκτός βαθμολογίας ήταν το πρωτάθλημα μαραθωνίου που είχε διεξαχθεί στις 22 Μαΐου στη διαδρομή Στάδιο-Πικέρμι-Στάδιο. Παρομοίως, τα πρωταθλήματα πεντάθλου, δεκάθλου που έγιναν το φθινόπωρο. *Μετείχαν επίσης: ΓΣ Βόλου, Δόξα Δράμας, ΒΑΟ, Ελπίς Δράμας, Γ.Σ. Αλμυρού, Α.Ο. Κηφισιάς, Άρης Θεσσαλονίκης, Αβέρωφ Ιωαννίνων, Γ.Σ. Λάρισας. "Αθλητική Ηχώ", 1/6/1955. "Αθλητική Ηχώ", 4/6/1955. "Αθλητική Ηχώ", 5/6/1955. "Αθλητική Ηχώ", 6/6/1955. "Αθλητική Ηχώ", 7/6/1955. Ηρακλής Αθανασόπουλος, "Μαραθώνιος & Μαραθώνας", Αθήνα 2010, σ. 201.
Σημαία του Πουέρτο Ρίκο

Η σημαία του Πουέρτο Ρίκο αποτελείται από πέντε ισομεγέθεις οριζόντιες λωρίδες χρώματος κόκκινου (στο επάνω και κάτω μέρος) εναλλάξ με άσπρο (η πρώτη, η μεσαία και η τελευταία λωρίδα είναι κόκκινες). Ένα μπλε ισοσκελές τρίγωνο βρίσκεται στην αριστερή πλευρά και περιέχει ένα άσπρο πεντάκτινο αστέρι στο κέντρο.

 Η εισαγωγή σημαίας στο Πουέρτο Ρίκο μπορεί να αναχθεί στην εποχή του Χριστόφορου Κολόμβου. Με την σημαία του ισπανικού Στέμματος, ο θαλασσοπόρος έφτασε στο νησί το 1492 και το ονόμασε «San Juan Bautista». Ο ίδιος ο Κολόμβος ύψωσε τη βασιλική σημαία, ενώ οι καπετάνιοι των πλοίων του ύψωσαν λευκές σημαίες με πράσινο σταυρό και με τα μαύρα γράμματα 'F' και 'Y', (αμφότερα πράσινα και εστεμμένα με βασιλικές κορόνες) για το Βασιλέα Φερδινάνδο Β΄ της Αραγωνίας και την Ισαβέλλα της Καστίλλης. Έπειτα από την κατάληψη του νησιού από τους αποικιοκράτες, σημαία του έγινε η σημαία της Ισπανίας. Ο ισπανικός στρατός σχεδίασε τη σημαία με το σταυρό της Βουργουνδίας και την καθιέρωσε ως σύμβολό του. Το κίνημα υπέρ της ανεξαρτησίας άρχισε να απλώνεται και ένας αντιστασιακός πρότεινε να ράψουν τη σημαία με ένα κίτρινο αστέρι στην επάνω αριστερή γωνία. Η επαναστατική σημαία του Λάρες χρησιμοποιήθηκε κατά τη βραχύχρονη επανάσταση εναντίον της ισπανικής κυριαρχίας. Το 1873 το ισπανικό Στέμμα δημιούργησε μια νέα σημαία, παρόμοια με τη σημαία της Ισπανίας, με το έμβλημα του Πουέρτο Ρίκο στη μέση. Αυτή η σημαία χρησιμοποιήθηκε στο νησί ως το 1898. Από τότε και μέχρι το 1952 επιτρεπόταν μόνο η σημαία των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο νεοεκλεγείς κυβερνήτης Λουίς Μουνιός Μαρίν καθιέρωσε τότε την επίσημη εθνική σημαία του Πουέρτο Ρίκο, η οποία μοιάζει με την αντίστοιχη των ΗΠΑ. Οι σημαίες του Πουέρτο Ρίκο στο Vexilla mundi Η σημαία των Ινδιάνων Jatibonicu Taino του Μπορικέν
Βώροι Ηρακλείου

Οι Βώροι (ή Βόρροι, αν και έχει καθιερωθεί να γράφεται με ωμέγα και ένα ρω), είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Φαιστού στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Πυργιωτίσσης του νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται στα νότια του νομού Ηρακλείου και 2-3 χλμ βόρεια του Αρχαιολογικού χώρου της Φαιστού, χωριό με έντονο παραδοσιακό και πολιτιστικό ενδιαφέρον. Κατά την απογραφή του 2001 είχε 755 κατοίκους. Υπάγεται στο Δήμο Φαιστού. Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Βώρων έχει 726 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Βρίσκεται σε υψόμετρο 60 μέτρων στην πεδιάδα της Μεσαράς. Διαθέτει μεγάλη καλλιεργήσιμη έκταση, η οποία αρδεύεται στο μεγαλύτερο μέρος της. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την ελαιοκομία και την αμπελοκαλλιέργεια, ενώ είναι ανεπτυγμένη και η κτηνοτροφία . Μπορεί κανείς να επισκεφθεί το ΜουσείοΚρητικής Εθνολογίας. Ο καθεδρικός ναός είναι αυτός των Εισοδίων της Θεοτόκου. Λειτουργεί Δημοτικό Σχολείο και Νηπιαγωγείο.

 Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Βώρων έχει 726 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Μάρκο Ξενογιαννάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Βώρων. Η περιοχή κατοικήθηκε από την πρωτομινωική εποχή και είναι χαρακτηριστικά τα αρχαιολογικά ευρήματα στην περιοχή. Το αρχαιότερο κομμάτι του οικισμού λέγεται "Κατωχώρι". Στον Καστρoφύλακα αναφέρεται Vorus (K 100) με 312 κατοίκους τό 1583. Το 1881 κανείς Τούρκος δεν κατοικούσε στους Βώρους. Πιθανότατα έλαβαν το όνομά τους από το γιο του βασιλιά της Φαιστού Ραδάμανθυ, το Βώρο. Σε μικρή απόσταση βόρεια του χωριού βρίσκεται η έρημη πλέον μονή της Παναγίας τής Καρδιώτισσας, μετόχι τής μονής Βαρσαμόνερου. Σώζεται μόνον ο κατάγραφος ναός με αξιόλογες τοιχογραφίες με δυτική επίδραση. Το 1978 οι Βώροι έχουν χαρακτηριστεί ως Διατηρητέος Παραδοσιακός Οικισμός από το Υπουργείο Πολιτισμού. Το 1995 οι Βώροι αδελφοποιήθηκαν με τις κοινότητες Camblanes και Meynac της Γαλλίας. Μουσείο Κρητικής Εθνολογίας Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971.
Κάρλο Ρουτζίνι

Ο Κάρλο Ρουτζίνι (ιταλικά: Carlo Ruzzini, Βενετία, 11 Νοεμβρίου 1653 - 5 Ιανουαρίου 1735) ήταν ο 113ος Δόγης της Βενετίας (2 Ιουνίου 1732 - 5 Ιανουαρίου 1735). Ο Κάρλο Ρουτζίνι ήταν γιος των πάμπλουτων ευγενών Μάρκο Ρουτζίνι και Αικατερίνης Ζένο. Η Δημοκρατία της Βενετίας είχε τεράστιες απώλειες στα τέλη του 17ο αιώνα στους Βενετοτουρκικούς πολέμους από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η Βενετία χρειαζόταν έναν διπλωμάτη ικανό με πλούσια εκπαίδευση, ο Κάρλο Ρουτζίνι είχε όλες τις ικανότητες.

 Ξεκίνησε την πολιτική του σταδιοδρομια σε ηλικία 26 ετών στο Βενετικό οπλοστάσιο και στον ναύσταθμο. Διορίστηκε απεσταλμένος της Δημοκρατίας στη Μαδρίτη (1691), στη Βιέννη και οργάνωσε τον Ιούλιο του 1698 την επίσκεψη του τσάρου Πέτρου του Μέγα στη Βενετία, η επίσκεψη επειδή ξέσπασε στη Μόσχα η επανάσταση των Στρέλτσι. Ο Κάρλο Ρουτζίνι εκπροσώπησε αργότερα τη Βενετία στη Συνθήκη του Κάρλοβιτς (1698 - 1699) και πέτυχε πολλά κέρδη για την πατρίδα του. Η αναποφασιστικότητα του και ο φόβος του να προχωρήσει σε τολμηρές αποφάσεις οδήγησαν τους υπόλοιπους συμβούλους στον αποκλεισμό του. Το επεισόδιο αυτό του στοίχισε προσωρινά αλλά δεν έπληξε σημαντικά τη σταδιοδρομία του αφού αργότερα εμφανίζεται ξανά εκπρόσωπος της Δημοκρατίας στη Χάγη (1706), στην Οθωμανική αυλή (1707) και στη Βιέννη. Διετέλεσε αντιπρόσωπος της Βενετίας σε πολλές διεθνείς διαπραγματεύσεις όπως στην Ουτρέχτη (1712) αλλά η παρακμή της Βενετίας περιόριζε σημαντικά τις εξουσίες του. Όταν τελείωσαν οι Βενετοτουρκικοί πόλεμοι ο Κάρλο Ρουτζίνι εκπροσώπησε τη Βενετία στις διαπραγματεύσεις που ακολούθησαν στο Ποζάρεβατς τον Ιούλιο του 1718 αλλά η αδυναμία της Βενετίας τον εμπόδισε να έχει μεγάλα κέρδη. Μετά τη Συνθήκη του Πασάροβιτς συνέχισε τη διπλωματική του σταδιοδρομία στην Κωνσταντινούπολη αλλά η ασθένεια του τον ανάγκασε να επιστρέψει στη Δημοκρατία που έπαιξε σημαντικό πολιτικό ρόλο χάρη στην εμπειρία του. Ο Κάρλο Ρουτζίνι ήταν υποψήφιος Δόγης της Βενετίας (1722) αλλά έχασε την εκλογή από τον Αλβίζε Γ΄ Μοτσενίγκο. Με τον θάνατο του Αλβίζε Γ΄ δέκα χρόνια αργότερα (6 Ιουνίου 1732) ο Ρουτζίνι εξελέγη άνετα δόγης με 40 ψήφους στις 41. Τη σύντομη περίοδο που κυβέρνησε δεν πέτυχε κάτι το σημαντικό αλλά κατόρθωσε να διατηρήσει ουδέτερη τη Βενετία από τις μεγάλες συγκρούσεις. A New Chronology of Venetian Opera and Related Genres, 1660-1760 Rendina, Claudio (1994). I dogi. Storia e segreti. Rome: Newton Compton. Δόγηδες της Βενετίας
Κάτω Ζώδεια

Η Κάτω Ζώδεια (προφορά: [z'oðja]) είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Kato Zodeia». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Ιουνίου 2018. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2018.
Μάχη του Τσαμουρλού

Η Μάχη του Τσαμουρλού (Τούρκικα:Çamurlu Muharebesi), ήταν μία μάχη που διεξήχθη στις 5 Ιουλίου 1413, μεταξύ του Μουσά Τσελεμπή και του Μεχμέτ Τσελεμπή, γιών του σουλτάνου Βαγιαζήτ Α΄ και ήταν η τελευταία σύγκρουση της Οθωμανικής Μεσοβασιλείας.Με τη μάχη του Τσαμουρλού, η Οθωμανική Αυτοκρατορία επανενώνεται, με σουλτάνο τον νικήτη της μάχης, Μεχμέτ Α΄ ή Μεχμέτ Τσελεμπή.

 Μετά την καταστολή της εξέγερσης του Κιουνεΐτ μπέη, ο Μεχμέτ Τσελεμπή, συγκέντρωσε τα στρατεύματά του στην Άγκυρα.Με τη βοήθεια του πεθερού του, άρχισε να σχεδιάζει μια εισβολή στην Ρωμυλία (το ευρωπαϊκό μέρος της αυτοκρατορίας και προπύργιο του Μουσά), προκειμένου να αντιμετωπίσει τον αδερφό του, Μουσά Τσελεμπή.Κατά την πορεία του προς την Προύσα, ενίσχυσε τα στρατεύματά του.Μετά την διάβαση του Βοσπόρου, ο Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγος, του δάνεισε στρατεύματα και πλοία.Ο Μεχμέτ, βάδισε απ'την Κωνσταντινούπολη στην Ανδριανούπολη.Στη συνέχεια, βάδισε προς το Κοσσυφοπέδιο με σκοπό να ενώσει τις δυνάμεις του με τον σύμμαχό του (και ετεροθαλή θείο του), τον Σέρβο ηγεμόνα Στέφαν Λαζάρεβιτς. Οι δύο στρατοί, συναντήθηκαν στο Τσαμουρλού, κοντά στο σημερινό Σάμοκοβ της Βουλγαρίας.Αρχικά, ο Μουσά, φάνηκε να κερδίσει τη μάχη, παρά την αποστασία του Γιγκίτ Πασά και του Σινάν Μπέη των Τρικάλων.Ωστόσο, νικητής, αναδείχτηκε ο Μεχμέτ, με τη βοήθεια των Σερβικών και Βυζαντινών στρατευμάτων και ο Μουσά Τσελεμπή, εγκατέλειψε τη μάχη. Μετά την μάχη, ο Μουσά συνελήφθη και στραγγαλίστηκε.Έτσι, ο Μεχμέτ, έγινε σουλτάνος και επανίδρυσε την ενότητα του Οθωμανικού κράτους.
Γκαμπριέλα Τσβετάνοβα

Η Γκαμπριέλα Τσβετάνοβα (βουλγαρικά: Габриела Цветанова, 11 Απριλίου 1991, Σόφια) είναι Βουλγάρα διεθνής αθλήτρια πετοσφαίρισης, η οποία αγωνίζεται με τη φανέλα της Μαρίτσα Φιλιππούπολης στο Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης γυναικών Βουλγαρίας ως διαγώνια (2016-17).

 Η Γκαμπριέλα Τσβετάνοβα έκανε τα πρώτα της βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης στις ακαδημίες της ΤΣ.Σ.Κ.Α. Σόφιας, στις οποίες εισήχθη το 2002 σε ηλικία μόλις 11 ετών. Στην ομάδα της Σόφιας παρέμεινε μέχρι το 2011 με εξαίρεση ένα σύντομο πέρασμα από την επίσης βουλγαρική Λέφσκι Σόφιας (Σικόνκο) το 2009. Κατά τη διάρκεια της 9ετούς παρουσίας της στην ΤΣ.Σ.Κ.Α. Σόφιας κατέκτησε τρία πρωταθλήματα και τρία κύπελλα Βουλγαρίας τα έτη 2008, 2010 και 2011. Το 2011 άφησε για πρώτη φορά στην καριέρα της στη Βουλγαρία και ταξίδεψε στη γειτονικη Ρουμανία για λογαριασμό της Κ.Σ. Τίργκου Μούρες της ομώνυμης πόλης, στην οποία παρέμεινε για τρία χρόνια. Το 2014 ήρθε στην Ελλάδα και υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τον Πανναξιακό, με τον οποίο κατέκτησε την 3η θέση του Πρωταθλήματος Ελλάδας 2014-15, αναδείχθηκε καλύτερη διαγώνιος του Πρωταθλήματος και επίσης έφτασε μέχρι τους ημιτελικούς του Κυπέλλου Ελλάδας της ίδιας χρονιάς. Το Καλοκαίρι του 2015 παίρνει το πλοίο από τη Νάξο για τον Πειραιά, εντασσόμενη στον Ολυμπιακό Πειραιώς, με τον οποίο κατέκτησε τόσο το Πρωτάθλημα όσο και το Κύπελλο Ελλάδας της περιόδου 2015-16. Το 2016 η Γκαμπριέλα Τσβετάνοβα επιστρέφει στην πατρίδα της και αποτελεί στέλεχος της ανερχόμενης δύναμης της βουλγαρικής γυναικείας πετοσφαίρισης Μαρίτσα Φιλιππούπολης (Πλόβντιβ), με τα χρώματα της οποίας κατέκτησε το Κύπελλο Βουλγαρίας το 2017. Η Γκαμπριέλα Τσβετάνοβα από το 2008 αποτέλεσε μέλος της Εθνικής Κορασίδων της Βουλγαρίας και το 2010 χρήστηκε διεθνής με την Εθνική ομάδα πετοσφαίρισης Γυναικών της πατρίδας της, με την οποία έχει πραγματοποιήσει πολλές συμμετοχές σε αγώνες της Ευρωπαϊκής Λίγκας, Παγκόσμιων και Ευρωπαϊκών Πρωταθλημάτων καθώς και προκριματικών των Ολυμπιακών Αγώνων. 3 Πρωταθλήματα Βουλγαρίας 2007-08, 2009-10, 2010-11 (ΤΣ.Σ.Κ.Α. Σόφιας) 1 Πρωτάθλημα Ελλάδας 2015-16 (Ολυμπιακός Πειραιώς) 3η Θέση: Πρωτάθλημα Ελλάδας 2014-15 (Πανναξιακός Α.Ο. Νάξου) 4 Κύπελλα Βουλγαρίας 2008, 2010, 2011 (ΤΣ.Σ.Κ.Α. Σόφιας) 2017 (Μαρίτσα Φιλιππούπολης) 2η Θέση: Κύπελλο Βουλγαρίας 2009 (Λέφσκι Σόφιας - Σικόνκο)1 Κύπελλο Ελλάδας 2016 (Ολυμπιακός Πειραιώς) Πρωτάθλημα Ελλάδας 2014-15: Καλύτερη διαγώνιος του Πρωταθλήματος Γκαμπριέλα Τσβετάνοβα: Ατομικά στοιχεία - Ομάδες - Διακρίσεις women.volleybox.net Γκαμπριέλα Τσβετάνοβα - Βιογραφικό www.marica.bg (βουλγ.) Εθνική Βουλγαρίας 2013 www.cev.eu Στον Ολυμπιακό η Τσβετάνοβα www.olympiacos.org Γκαμπριέλα Τσβετάνοβα - Διεθνείς αγώνες www.cev.eu Γκαμπριέλα Τσβετάνοβα: Στοιχεία - Ομάδες καριέρας www.greekvolley.gr