IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κυρίαρχο κράτος

Στο διεθνές δίκαιο, κυρίαρχο κράτος είναι ένα μη φυσικό νομικό πρόσωπο που αντιπροσωπεύεται από μια κεντρική κυβέρνηση που ασκεί την κυριαρχία της σε μια γεωγραφική περιοχή. Το διεθνές δίκαιο καθορίζει ως κυρίαρχα κράτη, αυτά που διαθέτουν μόνιμο πληθυσμό, ορισμένο έδαφος, μία κυβέρνηση, καθώς και την ικανότητα να συνάπτουν σχέσεις με άλλα κυρίαρχα κράτη. Είναι επίσης κανονικά κατανοητό ότι ένα κράτος δεν είναι ούτε εξαρτάται ούτε υπόκειται σε οποιαδήποτε άλλη εξουσία ή κράτος.

 Opinions of the Badinter Arbitration Committee at the European Journal of International Law A Brief Primer on International Law With cases and commentary. Nathaniel Burney, 2007. What constitutes the sovereign state? by Michael Ross Fowler and Julie Marie Bunck Links to the best political risk websites, ipoliticalrisk.com information on tracking, evaluating and managing sovereign risk for trade and permanent investment Legal opinion by the Negotiations Support Unit in the Palestinian Authority on transitional sovereignty
Ζαγρεύς

Στην ελληνική μυθολογία ο Ζαγρέας (Ζαγρεύς) ήταν ο μέγας θεός των Ορφικών, ο οποίος γεννήθηκε από την Περσεφόνη και τον μεταμορφωμένο σε φίδι Δία. Σύμφωνα με τη συγκεκριμένη παράδοση, η Περσεφόνη είχε κέρατα, και έτσι ο Ζαγρέας γεννήθηκε και αυτός με κέρατα. Ο Δίας τον διόρισε βασιλιά των θεών και του έδωσε σκήπτρο, κεραυνό και τον έλεγχο της βροχής. Και όπως οι Κουρήτες φύλαξαν τον Δία όταν εκείνος ήταν βρέφος, έτσι φύλαξαν και τον Ζαγρέα, με την πρόσθετη βοήθεια του Απόλλωνα.

 Η σύζυγος του Δία Ήρα βάλθηκε να εξοντώσει τον μικρό Ζαγρέα και γι' αυτό απέστειλε τους Τιτάνες να τον σκοτώσουν με απατηλούς περισπασμούς: του πήγαν παιχνίδια (ένα ρόμβο, έναν αστράγαλο, χρυσά μήλα, μία σβούρα) και ένα καθρέφτη. Ο Ζαγρεύς απασχολήθηκε με τον καθρέφτη, βλέποντας το πρόσωπό του. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή οι Τιτάνες όρμησαν καταπάνω του με τα μαχαίρια τους. Τότε ο μικρός θεός για να τους αποφύγει άρχισε να μεταμορφώνεται: έγινε έφηβος Δίας, Κρόνος, φίδι με κέρατα, άλογο, τίγρη, ταύρος. Η Ήρα παρ' όλα αυτά ενθαρρύνει τους Τιτάνες να μη διστάσουν, κι έτσι με διαταγή της κομματιάζουν το Ζαγρέα την ώρα που είχε τη μορφή ταύρου, βράζουν το κρέας του και το τρώνε. Ο Δίας οργίσθηκε τόσο, ώστε κατακεραύνωσε τους Τιτάνες και τους έστειλε στα Τάρταρα. Στον Απόλλωνα έδωσε εντολή να περιμαζέψει τα λείψανα του Ζαγρέως και να τα θάψει στους Δελφούς, κοντά στον τρίποδα. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή του μύθου, η θεά Αθηνά πέτυχε να διασώσει την καρδιά του Ζαγρέα και να την παραδώσει στο Δία, ο οποίος την τοποθέτησε μέσα σε γύψινο ομοίωμα του θεού. Μία άλλη παράδοση αναφέρει την ανάσταση του θεού: η Ρέα ή η Δήμητρα συγκολλάει τα κομμάτια του και ο Ζαγρέας «ανίσταται» ή ξαναγεννιέται με νέα προσωπικότητα: Είναι ο θεός Διόνυσος, ο γιος της Σεμέλης, στην οποία ο Δίας είχε δώσει να καταπιεί την καρδιά του Ζαγρέως. Ο μύθος αυτός, που εμπεριέχεται στη θρησκεία των Ορφικών, περικλείει μέσα του τα εξής μυστηριακά στοιχεία: Ο ρόμβος που έδωσαν οι Τιτάνες στο Ζαγρέα συναντιέται στις τελετές της «φυλετικής μυήσεως». Ο καθρέφτης (που προτιμά το μωρό Ζαγρέας) αναφέρεται στα Μυστήρια του Διονύσου. Ο αστράγαλος τέλος είναι γνωστός για τη μαντική και την ιερουργική του χρήση. Χαρακτηριστική είναι επίσης η λεπτομέρεια ότι, πριν να επιτεθούν στον Ζαγρέα οι Τιτάνες άλειψαν το πρόσωπό τους με γύψο, πράγμα που απαντάται στα Μυστήρια του Σαβαζίου και στα ορφικο-διονυσιακά μυστήρια. Η συγγένεια της ζαγρεϊκής με τη διονυσιακή λατρεία φαίνεται στο κατασπάραγμα του Ζαγρέως όταν αυτός έχει τη μορφή ταύρου. Στην Κρήτη μέχρι και τον 4ο αιώνα μ.Χ. οι λάτρεις του Ζαγρέως ανέβαιναν στα βουνά σε κατάσταση ιερής μανίας και με ζωηρή μουσική έτρωγαν ένα ταύρο. Η άνοδος στα βουνά, η λαμπαδηφορία και η μανία είναι γνωρίσματα της διονυσιακής και μαιναδικής λατρείας. Ο Ζαγρέας λοιπόν ήταν πρόσωπο που πήρε τη θέση του θεού Διονύσου στην ιδιαίτερη θρησκεία των Ορφικών, οι οποίοι τον δέχθηκαν ως σωτήρα θεό και τον ταύτισαν με το Διόνυσο. Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969.
Γιββσίτης

Ο γιββσίτης (αγγλ. gibbsite), αποκαλούμενος επίσης και υδραργιλλίτης είναι ορυκτό υδροξείδιο του αργιλίου. Αποτελεί ένα από τα τρία κύρια συστατικά του πετρώματος βωξίτη (τα άλλα δύο είναι ο βαιμίτης και το διάσπορο). Αποτελεί, κατά συνέπεια, ένα από τα βασικότερα ορυκτά του αργιλίου. Το όνομά του προέρχεται από τον Αντισυνταγματάρχη Τζωρτζ Γκιμπς (George Gibbs, 1776 - 1833), έναν από τους πρώτους συλλέκτες ορυκτών στις ΗΠΑ, του οποίου τη συλλογή απέκτησε το Πανεπιστήμιο Γέιλ στις αρχές του 19ου αιώνα.

 Δομικά έχει την ιδιομορφία να μοιάζει με τους μαρμαρυγίες, καθώς η βασική του δομή σχηματίζει στρώσεις συνδεδεμένων οκταέδρων υδροξειδίου του αργιλίου: Τα οκτάεδρα σχηματίζονται από ιόντα Al+3 συνδεδεμένα με οκταεδρικά διατεταγμένα ιόντα ΟΗ-. Κάθε ΟΗ-, όμως, συνδέεται με δύο μόνο άτομα αργιλίου. Το αποτέλεσμα είναι η δημιουργία ηλεκτρικά ουδέτερων παράλληλων στρώσεων, που, ελλείψει σχετικών δυνάμεων, συγκρατούνται ασθενώς, εξ ού και ο έντονος σχισμός που εμφανίζει το ορυκτό. Από αφυδάτωση του γιββσίτη προέρχεται το κορούνδιο (Al2O3), στη δομή του οποίου το ΟΗ- αντικαθίσταται από Ο−2. Στην περίπτωση αυτή κάθε "στρώση" δεν είναι ηλεκτρικά ουδέτερη, οι στρώσεις συγκρατούνται από ισχυρές ηλεκτρικές δυνάμεις, εξ ου και η έλλειψη σχισμού και η υψηλότατη σκληρότητα του κορουνδίου. Σχηματίζεται σε λατεριτικές συνθήκες εξαλλοίωσης αργιλικών ορυκτών: Υψηλές θερμοκρασίες περιβάλλοντος, έντονη υγρασία, ισχυρές βροχοπτώσεις. Σχηματίζεται, επίσης σε χαμηλών θερμοκρασιών υδροθερμικές αποθέσεις καθώς και σε περιβάλλοντα χαμηλής μεταμόρφωσης, υποκαθιστώντας άλλα ορυκτά του αργιλίου. Σχετίζεται με καολινίτη διάσπορο, βαιμίτη, κορούνδιο, γκετίτη ενώ παραλλαγές του αποτελούν ο μπαγιερίτης, ο νορστραντίτης και ο ντοϊλεϊτης (όλα με την ίδια χημική σύσταση). Η εμφάνισή του είναι κοινότατη σε όλη τη Γη, καθώς αποτελεί συστατικό του βωξίτη. Σε αυτοτελή μορφή απαντά στις ΗΠΑ (Πενσιλβάνια, Μασσαχουσέτη, Καλιφόρνια, Τζώρτζια, Βόρεια Καρολίνα, στη Βραζιλία (Minas Gerais, αλλά και σε άλλες περιοχές), στη Νορβηγία (περιοχή του Λάρβικ), στα Ουράλια όρη (περιοχή Ζλάτουστ, Ρωσία), στη Γερμανία (ομόσπονδο κρατίδιο Βάδη-Βυρτεμβέργη, την Ινδία, τη Μαδαγασκάρη, την Τασμανία και την Κίνα. Στην Ελλάδα αποτελεί κοινό ορυκτό σχεδόν σε όλα τα μεταλλεία Λαυρίου (Καμάριζα, Σούνιο, Μεγάλα Πεύκα, Σιγιά, Σουρέζα) και στο ορυχείο βωξίτη "Νησί" της Λοκρίδας (Νομός Φθιώτιδας). Handbook of Mineralogy Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. Mindat.org Galleries.com Webmineral.com Κατάλογος ορυκτών Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244 Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, A Field Guide to Rocks and Minerals, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372
Δημαρχείο του Γιβραλτάρ

Το Δημαρχείο του Γιβραλτάρ είναι το πρώην δημαρχείο του Γιβραλτάρ, σε κεντρική τοποθεσία εντός της πόλης στο δυτικό άκρο της πλατείας Τζον Μάκιντος. Είναι το γραφείο του Δημάρχου του Γιβραλτάρ.

 Το κτίριο ήταν μια ιδιωτική έπαυλη που χτίστηκε το 1819 από τον Άαρον Καρντόζο, έναν εύπορο έμπορο εβραϊκής πορτογαλικής καταγωγής που είχε εγκατασταθεί στο Γιβραλτάρ, ως οικογενειακό του σπίτι. Ήταν το μεγαλύτερο ιδιωτικό αρχοντικό που έχει δει ποτέ το Γιβραλτάρ. Το τριώροφο σπίτι δέσποζε στην πλατεία Τζον Μάκιντος. Ανεγέρθηκε στη θέση του παλιού νοσοκομείου και του παρεκκλησίου της La Santa Misericordia (αγγλικά: The Holy Mercy) και αργότερα της φυλακής. Ως μη προτεστάντης, ο Καρντόζο δεν είχε νόμιμα άδεια να έχει ιδιοκτησία στο Γιβραλτάρ. Ωστόσο, καθώς ήταν στενός φίλος του Λόρδου Νέλσον και είχε προμηθεύσει τον στόλο του, τελικά του παραχωρήθηκε μια τοποθεσία για να χτίσει ένα σπίτι στην Αλαμέντα με την προϋπόθεση ότι θα ήταν «ένα στολίδι» στην πλατεία. Το κόστος του ανερχόταν περίπου στα 40.000 £. Μετά τον θάνατό του το 1834, η έπαυλή του μισθώθηκε στον Τζον Ανσάλντο ως ξενοδοχείο, το Club House Hotel. Αγοράστηκε το 1874 από τον Πάμπλο Αντόνιο Λάριος, έναν πλούσιο επιχειρηματία και τραπεζίτη, γεννημένο στο Γιβραλτάρ αλλά μέλος μιας ισπανικής οικογένειας, των Λάριος, ο οποίος ανακαίνισε πλήρως το κτίριο. Το 1922, ο γιος του Πάμπλο Λάριος, Μαρκησίου του Μαρζάλες (Master of the Royal Calpe Hunt για 45 χρόνια), πούλησε το κτίριο στις αποικιακές αρχές του Γιβραλτάρ, οι οποίες σκόπευαν να το μετατρέψουν σε ταχυδρομείο. Ωστόσο, έγινε τελικά η έδρα του νεοσύστατου Δημοτικού Συμβουλίου του Γιβραλτάρ. Από το 1926, η τηλεφωνική υπηρεσία του Γιβραλτάρ λειτουργούσε από το Δημοτικό Συμβούλιο και στον τελευταίο όροφο του κτηρίου εγκαταστάθηκε ένα αυτόματο κέντρο που εξυπηρετούσε την περιοχή. Στο κτίριο αργότερα προστέθηκε επιπλέον όροφος και νέα πτέρυγα προς τον βορρά τροποποιώντας την αρχική του συμμετρία. Σήμερα στεγάζει το Δημαρχείο. Το 2015, η κυβέρνηση του Γιβραλτάρ ίδρυσε την Εθνική Πινακοθήκη Μάριο Φινλέισον στο Δημαρχείο. Η πινακοθήκη εκθέτει τα έργα διακεκριμένων καλλιτεχνών του Γιβραλτάρ όπως οι Γκουστάβο Μπακαρίσας, Τζάκομπο Αζαγκούρι, Λένι Μίσφουντ και Ρουντεσίντο Μανία. Μερικά έργα του Μάριο Φινλέισον εκτίθενται επίσης.
Τσαν Σίου Κι

Ο Τσαν Σίου Κι (κινέζικα: 陳肇麒 , γεννήθηκε 14 Ιουλίου 1985) είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής από το Χονγκ Κονγκ που αγωνίζεται ως επιθετικός. Είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία της Εθνικής ομάδας του Χονγκ Κονγκ με 40 γκολ.

 Κιτσί ΣΚ Λιγκ Καπ Χονγκ Κονγκ (2) : 2005–06 , 2006–07 Hong Kong Senior Shield : 2005–06Σάουθ Τσάινα Πρωτάθλημα Χονγκ Κονγκ (2) : 2008–09 , 2009–10Χονγκ Κονγκ Ποδοσφαιρική διοργάνωση Αγώνων Ανατολικής Ασίας 2009 : ΧρυσόΑτομικές διακρίσεις Χονγκ Κονγκ καλύτερος νέος παίκτης (3) : 2003–04, 2004–05, 2006–07 Χονγκ Κονγκ καλύτερη ενδεκάδα πρωταθλήματος : 2008–09 Πρώτος σκόρερ των προκριματικών πρωταθλήματος ποδοσφαίρου Ανατολικής Ασίας : 2009 Πρώτος σκόρερ του Κυπέλλου Χονγκ Κονγκ : 2008–09 Hong Kong Senior Challenge Shield Παίκτης του Τουρνουά: 2009–10 Κορυφαίος σκόρερ του Hong Kong Senior Challenge Shield: 2009–10 Χονγκ Κονγκ Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς : 2011 Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα
Τσιταγκονιανή γλώσσα

Τα Τσιταγκονιανά ή Βεγγαλικά της Τσιταγκόνγκ, επίσης γνωστή ως Τσατγκάγια (চাঁটগাঁইয়া) είναι μια ινδοάρια γλώσσα που ομιλείται από τους κάτοικους της Τσιταγκόνγκ στο Μπαγκλαντές και σε μεγάλο μέρος της νοτιοανατολικής χώρας. Είναι στενά συνδεδεμένη με τα Βεγγαλικά και συχνά θεωρείται ως μια μη τυποποιημένη διάλεκτος των Βεγγαλικών, αλλά οι δύο δεν είναι αμοιβαία κατανοητές. Εκτιμάται (2009) ότι τα Τσιταγκονιανά έχουν 13-16 εκατομμύρια ομιλητές, κυρίως στο Μπαγκλαντές.

 Τα Τσιταγκονιανά είναι μέλος του Βεγγαλο-Ασσαμικού υποπαραρτήματος της Ανατολικής ομάδας των Ινδοάριων γλωσσών, μιας εκ των οικογενειών γλωσσών της ευρύτερης ινδοευρωπαϊκής γλωσσικής οικογένειας. Οι αδελφές γλώσσες της περιλαμβάνουν τα Σιλέτι, τα Ροχίνγκια, τα Τσάκμα, τα Ασαμέζικα και τα Βεγγαλικά. Όπως και άλλες Βεγγαλο-Ασσαμικές γλώσσες, προέρχεται από μια Ανατολική Μέση Ινδοάρια από την Παλιά Ινδοάρια και τελικά από την Πρωτοϊνδοευρωπαϊκή. Τσιταγκόνγκ Ροχίνγκια Τσιταγκόνγκ Ilovechittagong.com Αρχειοθετήθηκε 2020-10-26 στο Wayback Machine.
Γκένριχ Γιάκοντα

Ο Γκένριχ Γρηγόριεβιτς Γιάκοντα (ρωσικά: Ге́нрих Григо́рьевич Яго́да‎, 7 Νοεμβρίου 1891 – 15 Μαρτίου 1938) ήταν σοβιετικός στρατιωτικός και πολιτικός που έφτασε στα ανώτατα κλιμάκια του μπολσεβίκικου κόμματος. Από το 1924 ήταν ανώτατο στέλεχος της OGPU και την περίοδο 1934-1936 ήταν επικεφαλής της NKVD. Εκτελέστηκε για κατασκοπευτική και αντισοβιετική δράση στις 15 Μαρτίου 1938 κατά την περίοδο των σταλινικών εκκαθαρίσεων.

 Ο Γκένριχ Γιάκοντα γεννήθηκε την 7η Νοεμβρίου 1891 στο Rybinsk στην επαρχία Γιάροσλαβ της Ρωσικής αυτοκρατορίας, κοντά στον Βόλγα. Ήταν εβραϊκής καταγωγής και ο πατέρας του ήταν κοσμηματοπώλης, ενώ ο ίδιος εργάστηκε ως βοηθός φαρμακοποιού. Εντάχθηκε σε νεαρή ηλικία στο κόμμα των Μπολσεβίκων (ΠΚΚ) και συνελήφθη και εξορίστηκε το 1911 για επαναστατική δράση. Το 1913 μετακόμισε στην Αγία Πετρούπολη για να εργαστεί στο εργοστάσιο μεταλλουργίας Πουτίλωφ. Συμμετείχε στην Οκτωβριανή επανάσταση μέσα από τις τάξεις του Κόκκινου Στρατού. Τα χρόνια που ακολούθησαν ανήλθε σε ηγετικές θέσεις του ΠΚΚ, κερδίζοντας την εμπιστοσύνη του Στάλιν. Το 1923 εντάχθηκε στην υπηρεσία ασφαλείας ΟGPU (Γκε Πε Ου) και το 1924 έγινε υποδιοικητής της. Με εντολή του Στάλιν τέθηκε επικεφαλής της NKVD (Λαϊκό Κομισαριάτο Εσωτερικών Υποθέσεων της Σοβιετικής Ένωσης) το 1934, η οποία ήταν η διάδοχη υπηρεσία ασφαλείας της ΟGPU. Στην ηγεσία της NKVD έμεινε μέχρι τις αρχές του 1936, όταν και αντικαταστάθηκε από τον Νικολάι Γιεζόφ.Τον Οκτώβριο του 1937 συνελήφθη με τα διατάγματα του Γιεζόφ για τη δίωξη της αντεπαναστατικής, τρομοκρατικής και κατασκοπευτικής δράσης και υπονόμευσης του έργου της Σοβιετικής Ένωσης.Εκτελέστηκε στη Μόσχα στις 15 Μαρτίου 1938. Η γυναίκα του Ίντα Άβερμπαχ (ρωσικά: И́да Леони́довна Аверба́х‎) εκτελέστηκε στις 16 Ιουλίου 1938. Μάριος Μαρκοβίτης "Όχι, δεν είμαι εχθρός του Λαού", Εκδόσεις Επίκεντρο, Θεσσαλονίκη 2017 Νίκος Παπαδάτος, "Ο Μπεζεντάκος μας άφησε γεια", Εκδόσεις ΚΨΜ, Αθήνα 2021
Δήμος Βιλίων

Ο Δήμος Βιλίων ήταν δήμος της Δυτικής Αττικής ο οποίος λειτούργησε στο διάστημα 1946-2010 οπότε και καταργήθηκε με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Βρισκόταν ανάμεσα στους δήμους Μεγαρέων, Μάνδρας και Ερυθρών και εκτεινόταν ανάμεσα στα όρη Κιθαιρώνας και Πατέρας και κατά μήκος των ακτών του Κορινθιακού κόλπου. Καταλάμβανε έκταση 205,8 τ.χλμ. και ο πληθυσμός του ήταν 3.215 κάτοικοι. Έδρα του δήμου ήταν τα Βίλια.

 Αναλυτικά οι οικισμοί του δήμου (σε παρένθεση ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001): τα Βίλια [ 1.955 ] η Αγία Παρασκευή [ 3 ] ο Άγιος Κωνσταντίνος [ 6 ] ο Άγιος Νεκτάριος [ 136 ] τα Αιγόσθενα [ 320 ] το Άνω Αλεποχώρι [ 54 ] η Βένιζα [ 88 ] το Κάτω Αλεποχώρι [ 412 ] το Κρύο Πηγάδι [ 21 ] η Λούμπα [ 7 ] ο Μύτικας [ 6 ] ο Προφήτης Ηλίας [ 35 ] η Ψάθα [ 172 ] Ο δήμος Βιλίων δημιουργήθηκε το 1946 με την αναγνώριση της προηγούμενης κοινότητας Βιλίων σε δήμο. Η κοινότητα είχε συσταθεί το 1912 και είχε προέλθει από τον παλαιότερο δήμο Ειδυλλίας. Περιλάμβανε τα Βίλια ως έδρα της και τους οικισμούς Πόρτο Γερμενό, Ψάθα και Αλεποχώρι. Το 1946 η κοινότητα αναγνωρίστηκε σε δήμο και τα επόμενα χρόνια αναγνωρίστηκαν μέσα στα όριά του νέου δήμου οι οικισμοί Άγιος Νεκτάριος, Βένιζα, Κρύο Πηγάδι, Αγιος Κωνσταντίνος, Αγία Παρασκευή και Λούμπα. Ο δήμος Βιλίων στη συνέχεια παρέμεινε αμετάβλητος μέχρι τα τέλη του 2010, οπότε με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης καταργήθηκε και συνενώθηκε στον δήμο Μάνδρας - Ειδυλλίας. ... 1967-197? Αθανάσιος Γ. Μεϊντάνης, με αναπληρωτή τον Νικόλαο Αναστ. Γεωργίου (διορισμένοι από το καθεστώς της επταετίας) 1974-1975 διορισμένος από κυβέρνηση εθνικής ενότητας. 1975-1982 Ιωάννης Γκίκας. 1983-2002 Κωνσταντίνος Μακρυνόρης 2003-2010 Παναγιώτης Ρούσσης (τελευταίος δήμαρχος πριν συνενωθεί ο δήμος) Δήμος Βιλίων
Μάρκο Βεράτι

Ο Μάρκο Βεράτι (Marco Verratti, 5 Νοεμβρίου 1992) είναι Ιταλός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στη θέση του μέσου για λογαριασμό της Εθνικής Ιταλίας και της Αλ-Αραμπί.

 Ο Μάρκο Βεράτι γεννήθηκε στην Πεσκάρα. Ένας μέσος με εξαιρετική τεχνική κατάρτιση με πολύ καλή πάσα, ο Βεράτι προέρχεται από τα τμήματα υποδομής της Πεσκάρα, κάνοντας το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα στη διάρκεια της σεζόν 2008–09, σε ηλικία 16 ετών. Τη σεζόν 2009–10, αγωνίστηκε περισσότερο με την Πεσκάρα, και από τότε έγινε σημαντικό στέλεχος της ομάδας. Οι εμφανίσεις του τράβηξαν το ενδιαφέρον εθνικής εμβέλειας ΜΜΕ, που τον έβλεπαν ως έναν πολλά υποσχόμενο παίκτη για το μέλλον της Εθνικής Ιταλίας.Έγινε ιδιαίτερα γνωστός στον Τύπο, στη διάρκεια της σεζόν 2011–12, καθώς ο νέος προπονητής της ομάδας, Ζντένεκ Ζέμαν αποφάσισε να τον μετακινήσει στη θέση του αμυντικού μέσου στο σύστημα 4–3–3 που χρησιμοποιούσε ο ομάδα. Στον νέο του ρόλο, ο Βεράτι έγινε, άμεσα, παίκτης-κλειδί για την Πεσκάρα. Λόγω της εξαιρετικής του σεζόν στη θέση του μέσου, συχνά παρομοιάζεται με τον Αντρέα Πίρλο, έναν από τους μεγαλύτερους μέσους που ανέδειξε ποτέ το ιταλικό ποδόσφαιρο και ο οποίος είναι ο αγαπημένος παίκτης του Μάρκο Βεράτι. Στις 18 Ιουλίου 2012, ο Βεράτι υπέγραψε 5ετές συμβόλαιο συνεργασίας με την Παρί Σεν Ζερμέν Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Παρί Σεν Ζερμέν στις 11 Αυγούστου 2012, ξεκινώντας βασικός στην αναμέτρηση της ομάδας του για τη Λιγκ 1 με αντίπαλο τη Λοριάν, ο οποίος έλαβε χώρα στο Παρκ ντε Πρενς. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Ιταλία U-21 στις 28 Φεβρουαρίου 2012, ξεκινώντας ως βασικός σε μια φιλική αναμέτρηση με αντίπαλο τη Γαλλία. Στις 13 Μαΐου 2012, ο Βεράτι συμπεριλήφτηκε στην 32μελή αποστολή του Τσέζαρε Πραντέλι για το Euro 2012, όντας ένας από τους μόλις δύο παίκτες της Σέριε Β (με τον άλλο να είναι ο Άντζελο Ογκμπόνα της Τορίνο) που να υπάρχουν σε αυτή. Στη συνέχεια αποκλείστηκε από αυτή την αποστολή στις 28 Μαΐου 2012.Στις 15 Αυγούστου 2012, πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Εθνική Ανδρών της Ιταλίας σε μια φιλική αναμέτρηση, κατά την οποία η ομάδα του ηττήθηκε με σκορ 1–2 από την Αγγλία στη Βέρνη. Λιγκ 1: 2012-13, 2013–14, 2014–15, 2015–16, 2016-17, 2017-18, 2018-19, 2019-20, 2021-22, 2022-23 Προφίλ στο TuttoCalciatori
Ναυταπάτη

Με τον όρο ναυταπάτη (barratry) χαρακτηρίζεται οποιαδήποτε ζημία που προκαλείται στο πλοίο ή στο μεταφερόμενο φορτίο εκ προθέσεως (δόλος) από τον Πλοίαρχο ή το πλήρωμα, που έχει ως σκοπό την πρόκληση βλάβης στον πλοιοκτήτη ή τον εφοπλιστή, ή τον ναυλωτή (φορτωτή) ή τον ασφαλιστή. Ενίοτε περιλαμβάνεται και η εξ αμελείας πρόκληση βλαβών επί των παραπάνω. Υπάρχουν ορισμένοι τύποι και συνδυασμοί των ναυταπατών που συναντώνται κατά τη διεξαγωγή του εμπορίου και των μεταφορών. Ωστόσο μια ναυταπάτη είναι δυνατόν να πάρει μία από τις ακόλουθες μορφές ή συνδυασμό τους : Ναυταπάτη στηριζόμενη σε έγγραφα. Πρόκληση ναυαγίου, παρέκκλιση πορείας και κλοπή φορτίου. Εμπρησμός. Απάτη στη ναύλωση. Απάτη αναφερόμενη στην ασφάλιση του φορτίου.

 Για την αποφυγή ναυταπάτης τέτοιας μορφής είναι απαραίτητος ο έλεγχος αξιοπιστίας των συμβαλλομένων. Φορείς που μπορούν να συμβάλλουν στην κατεύθυνση αυτή είναι : Εμπορικά Τμήματα Πρεσβειών, Εμπορικά Επιμελητήρια, Εμπορικές Τράπεζες, αναγνωρισμένοι πράκτορες, εκτελωνιστές, επιθεωρητές φορτίου κ.α.. Ειδικά οι πλοιοκτήτες που εμπλέκονται στη μεταφορική διαδικασία θα πρέπει να συμβουλεύονται τα Ρ & Ι clubs και, βέβαια, να εφιστούν την προσοχή των πλοιάρχων στο θέμα της φορτωτικής. Τα περισσότερα περιστατικά πρόκλησης ναυαγίου λαμβάνουν χώρα κατά τη διάρκεια υφέσεων που επικρατούν στη ναυλαγορά, όταν εφοπλιστές που έχουν περιέλθει σε οικονομικό αδιέξοδο πείθουν το πλήρωμα του πλοίου ή μέρος αυτού να προκαλέσει ζημιές με σκοπό τη βύθιση του πλοίου. Η μορφή αυτή της ναυταπάτης είναι γνωστή και ως Hull Fraud. Η πρόκληση ναυαγίου είναι δυνατόν, επίσης, να συνδυαστεί είτε με απάτη σχετικά με το φορτίο όταν το πλοίο είναι έμφορτο με εμπορεύματα μεγάλης αξίας, είτε με παρέκκλιση από την κανονική πορεία και την πώληση του φορτίου. Οι προϋποθέσεις για ναυταπάτη αυτού του είδους είναι : ένα πλοίο που είναι ασφαλισμένο άτομα αποφασισμένα να συνεργήσουν στη ναυταπάτη ένας πλοιοκτήτης που δε φημίζεται για την εντιμότητά του Η πράξη του εμπρησμού συνδέεται στενά με την πρόκληση ναυαγίου και ακριβέστερα με την πρόκληση "ολικής απώλειας" (Total Loss) προσφέρει στον πλοιοκτήτη έναν εναλλακτικό τρόπο καταστροφής του πλοίου με σκοπό να εγείρει απαίτηση έναντι της ασφαλιστικής εταιρείας. Η εμπορική λειτουργία ενός ταξιδιού που διεξάγεται με ναυλοσύμφωνο συμπεριλαμβάνει τις συμβατικές υποχρεώσεις μεταξύ των μερών που εμπλέκονται και που πηγάζουν από την υπογραφή του ναυλοσύμφωνου, καθώς και τη ροή των χρηματικών κεφαλαίων και των απαραίτητων εγγράφων. Οι δύο βασικές μορφές ναυταπάτης είναι ανάλογες με τις μορφές ναύλωσης. Έτσι διακρίνουμε : Ναυταπάτη στις χρονοναυλώσεις. Ναυταπάτη σε ναυλοσύμφωνο εκτέλεσης ορισμένου ταξιδιού. Χαρακτηρίζεται από την ασφάλιση των εμπορευμάτων ή του πλοίου, σε βαθμό υπερβολικό σε σχέση με την πραγματική τους αξία, με αντικειμενικό σκοπό το κέρδος που θα προκύψει από μια απώλεια ή ζημιά του φορτίου. Αυτού του είδους η απάτη γενικά συναντάται σε χώρες όπου υπάρχουν συναλλαγματικοί περιορισμοί και η μέθοδος των υπερτιμολογήσεων χρησιμοποιείται σαν μέσο για τη μετατροπή του εγχωρίου νομίσματος σε "σκληρό" συνάλλαγμα. Γεωργαντόπουλος Ε., Βλάχος Γεώργιος Π., "Ναυτιλιακή Οικονομική", Τζέι & Τζέι Ελλάς, 2003
Αντίο, Ωραία Νιάτα

Η ταινία Αντίο, Ωραία Νιάτα (αγγλ. Goodbye, Mr. Chips) είναι δραματική ταινία παραγωγής 1939 σκηνοθεσίας Σαμ Γουντ με πρωταγωνιστές τους Ρόμπερτ Ντόνατ και Γκριρ Γκάρσον. Η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Τζέιμς Χίλτον και τη διασκευή του σεναρίου έκανε για τη μεγάλη οθόνη ο Ρόμπερτ Σ. Σάριφ. Το Βρετανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου κατέταξε την ταινία 72η στη λίστα με τις 100 καλύτερες βρετανικές ταινίες όλων των εποχών.

 Το 1870 ο κος. Τσίπινγκ (Ρόμπερτ Ντόνατ) φθάνει στο οικοτροφείο του Μπρούκφιλντ προκειμένου να διδάξει ιστορία στις μικρότερες τάξεις. Ο κος Τσίπινγκ (χαιδευτικά κος Τσιπς) συναντά πολλές δυσκολίες μέχρι να τα καταφέρει να επιβληθεί αλλά και να αγαπηθεί από τους μαθητές του. Δεκαετίες αργότερα κι έχοντας χάσει το μεγάλο έρωτα της ζωής του τη σύζυγό του Κάθριν (Γκριρ Γκάρσον) προάγεται σε διευθυντή του σχολείου. Ο κος Τσιπς αποτελεί το πρότυπο του καθηγητή που όλοι θα θέλαμε να είχαμε συναντήσει κατά τη διάρκεια των μαθητικών μας χρόνων. Ταινία βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Τζέιμς Χίλτον γυρίστηκε και προβλήθηκε με μεγάλη επιτυχία το 1939, μια χρονιά που οι ιστορικοί του κινηματογράφου θεωρούν την καλύτερη όλων των εποχών όσoν αφορά την ποιότητα των ταινιών. Στην ταινία έκανε το ντεμπούτο της η Γκριρ Γκάρσον και απόσπασε την πρώτη της υποψηφιότητα για όσκαρ. Η Γκάρσον ανήκε στο δυναμικό της Metro-Goldwyn-Mayer από το 1937, αλλά είχε αρνηθεί να συμμετάσχει σε όλες τις ταινίες που της είχαν αναθέσει δεδομένου ότι επρόκειτο για δευτερεύοντες ρόλους. Όταν της ανατέθηκε ο ρόλος της Κάθριν στο Αντίο, Ωραία Νιάτα η ηθοποιός δέχτηκε με χαρά το ρόλο. Ο 34χρονος Ρόμπερτ Ντόνατ που είχε ήδη μια υποψηφιότητα στις πλάτες του Γκρεμισμένα Είδωλα (The Citadel, 1938), καθώς και μια συνεργασία με τον Άλφρεντ Χίτσκοκ για την ταινία Τα 39 σκαλοπάτια (39 Steps), μεταμορφώθηκε ολοκληρωτικά σε 63χρονο και η πειστικότητα της ερμηνείας του του απέφερε το όσκαρ. Η ταινία γυρίστηκε στο Σχολείο Αρρένων Ρέπτον στο Ντέλμπισαϊρ της κεντρικής Αγγλίας. Η ταινία προτάθηκε για 7 όσκαρ αλλά περιορίστηκε στη νίκη έκπληξη του Άγγλου Ρόμπερτ Ντόνατ σε μια εκπληκτική ερμηνεία. Η νίκη του Ντόνατ θεωρείται έκπληξη μέχρι και σήμερα λόγω του γεγονότος ότι κατάφερε να κατατροπώσει στην κατηγορία του όσκαρ Α' ανδρικού ρόλου τρεις συνυποψήφιους που έδωσαν τρομερές ερμηνείες σε μεγάλες ταινίες εκείνη τη χρονιά (Λόρενς Ολίβιε για το Ανεμοδαρμένα ύψη (Wuthering Heights), Τζέιμς Στιούαρτ για το Ο κύριος Σμιθ πάει στην Ουάσινγκτον (Mr. Smith Goes To Washington) και προπάντων τον Κλαρκ Γκέιμπλ για τη θρυλική ταινία Όσα παίρνει ο άνεμος (Gone With The Wind). Βράβευση: Α’ Ανδρικού Ρόλου – Ρόμπερτ ΝτόνατΥποψηφιότητα: Καλύτερης Ταινίας – Βίκτορ Σαβίλ Σκηνοθεσίας – Σαμ Γουντ Α’ Γυναικείου Ρόλου – Γκριρ Γκάρσον Διασκευασμένου Σεναρίου – Ρόμπερτ Σ. Σάριφ, Κλοντίν Γουέστ και Έρικ Μάσβιτς Μοντάζ – Τσαρλς Φρεντ Ήχου - Άλφρεντ Γ. Γουότκινς Η ταινία έγινε ριμέικ το 1969 με πρωταγωνιστή τον Πήτερ Ο' Τουλ. Η ταινία στο imdb Η ταινία στο cine.gr Αρχειοθετήθηκε 2009-12-30 στο Wayback Machine.
Μαργαρίτα των Λουζινιάν

Η Μαργαρίτα των Λουζινιάν (1276 - 1296) ήταν Βασίλισσα του Αρμενικού βασιλείου της Κιλικίας (1293 - 1296) σαν σύζυγος του Θόρου Γ΄ της Αρμενίας. Η Μαργαρίτα των Λουζινιάν ήταν δεύτερη κόρη και όγδοο παιδί του Ούγου Γ΄ της Κύπρου και της Ισαβέλλας του Ιμπελέν. Η πατρική της οικογένεια βασίλευσε στο Σταυροφορικό Βασίλειο της Κύπρου και στο Βασίλειο της Ιερουσαλήμ από τα τέλη του 12ου αιώνα. Η Μαργαρίτα είχε άλλα 10 αδέλφια, μεγαλύτεροι αδελφοί της ήταν : ο Ιωάννης Α΄ της Κύπρου, ο Ερρίκος Β΄ της Κύπρου, ο Αμαλρίκ, κύριος της Τύρου και ο Γκυ, κοντόσταυλος της Κύπρου.

 Η Μαργαρίτα παντρεύτηκε τον Θόρο/Θεόδωρο, δευτερότοκο γιο του Λέων Γ΄ της Αρμενίας (9 Ιανουαρίου 1288). Ο πάπας Πάπας Ονώριος Δ΄ ζήτησε με επιστολή από τον επίσκοπο της Ταρσού να δώσει στο ζεύγος την απαιτούμενη γαμήλια απαλλαγή· αυτή εκδόθηκε στις 23 Μαΐου 1286. Ο σύζυγός της έγινε εστεμμένος πρίγκιπας στο Αρμενικό Βασίλειο της Κιλικίας (1289) και διαδέχθηκε στον θρόνο τον μεγαλύτερο αδελφό του Χετούμ Β΄ της Αρμενίας μετά την παραίτηση εκείνου (1293). Η Μαργαρίτα γέννησε σε ηλικία 14 ετών (7 Νοεμβρίου 1290) τον μεγαλύτερο γιο της Λέων Δ΄ της Αρμενίας, που έγινε βασιλιάς (1303) και παρέμεινε μέχρι την δολοφονία του (7 Νοεμβρίου 1370) μαζί με τον θείο του Χετούμ Β΄ από τον Ισλαμιστή Μογγόλο στρατηγό Μπιλαργκού. Στην συνέχεια γέννησε άλλον έναν γιο με το όνομα Βοημούνδος, αλλά η τύχη του είναι άγνωστη. Η Μαργαρίτα των Λουζινιάν πέθανε πρόωρα σε ηλικία 20 ετών (1296). Ο σύζυγός της νυμφεύτηκε σε δεύτερο γάμο μία Μογγόλα πριγκίπισσα, που το όνομα της δεν καταγράφτηκε. Παντρεύτηκε τον Θόρο Γ΄ των Χετουμιδών της Αρμενίας και είχε τέκνα: Λέων Δ΄ 1289-1307, βασιλιάς της Αρμενίας. Βοημούνδος. Charles Cawley, Medieval Lands, Armenia
Σάντα Μπάρμπαρα (Καλιφόρνια)

Η Σάντα Μπάρμπαρα (αγγλικά: Santa Barbara) είναι πόλη και ανήκει στην ομώνυμη κομητεία, που βρίσκεται στην πολιτεία της Καλιφόρνιας. Η πόλη βρίσκεται μεταξύ του όρους Σάντα Ινιέζ και του Ειρηνικού Ωκεανού. Κατά την απογραφή του 2010 η πόλη είχε πληθυσμό 88,410 τοποθετώντας την στη δεύτερη θέση στην κομητεία, πίσω από την Σάντα Μαρία.

 Ο Πορτογάλος εξερευνητής Ζοάο Καμπρίλιο έφτασε στην περιοχή το 1542. Το 1602 ο Ισπανός εξερευνητής Σεμπάστιαν Βισκαΐνο έδωσε το όνομα Σάντα Μπάρμπαρα στο κανάλι όπως επίσης και σε ένα νησί του καναλιού. Οι πρώτοι Ευρωπαίοι κάτοικοι της περιοχής ήταν Ισπανοί, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν το 1782. Το πιο δραματικό γεγονός της ισπανικής περιόδου ήταν ένας ισχυρότατος σεισμός που έγινε το 1812, έντασης 7,1 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ και το τσουνάμι που ακολούθησε κατέστρεψε ολόκληρη την πόλη. Η ισπανική περίοδος τελείωσε το 1822, μαζί με το τέλος του πολέμου της Μεξικάνικης Ανεξαρτησίας. Η περιοχή έμεινε υπό μεξικανική κυριαρχία μόλις 24 χρόνια. Στα τέλη του 1846 περιήλθε υπό την κατοχή των ΗΠΑ, ύστερα από τη νίκη τους στον αμερικανικομεξικανικό πόλεμο και το επόμενο έτος έγινε επίσημα μέρος τους. Η Σάντα Μπάρμπαρα βρίσκεται περίπου 145 χιλιόμετρα δυτικά-βορειοδυτικά από το Λος Άντζελες. Ο χαρακτηρισμός της ως αμερικάνικη ριβιέρα, οφείλεται στο γεγονός ότι η γεωγραφία και το κλίμα της περιοχής, είναι όμοια με αυτό της βόρειας ακτής της Μεσογείου (ειδικότερα της νότιας Γαλλίας) όπου είναι γνωστή ως Ριβιέρα. Το κλίμα της χαρακτηρίζεται μεσογειακό, κύριο χαρακτηριστικό ολόκληρης της ακτής της Καλιφόρνιας. Επειδή η πόλη βρίσκεται κατά μήκος του ωκεανού, επηρρεάζεται από την αύρα του, με αποτέλεσμα να έχει ζεστότερο χειμώνα και δροσερότερο καλοκαίρι σε σύγκριση με άλλα μέρη που βρίσκονται μακρύτερα από την ακτή. Κατά το χειμώνα, πλήττουν την Καλιφόρνια καταιγίδες, που προκαλούν μεγάλης έντασης βροχοπτώσεις. Η περιοχή δέχεται υψηλότερη βροχόπτωση σε σχέση με άλλες παραλιακές περιοχές, εξαιτίας του όρους Σάντα Ινιές. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Santa Barbara, California στο Wikimedia Commons
Μπογκ του Άλεν

Το Μπογκ του Άλεν (αγγλ. Bog of Allen, ιρλαν. Móin Alúine) είναι πολύ μεγάλος ομβροτροφικός τυρφώνας (υγρότοπος που παράγει τύρφη) στο ανατολικό-κεντρικό μέρος της Ιρλανδίας, ανάμεσα στους ποταμούς Λίφυ και Σάνον, όχι μακριά από το Δουβλίνο. Η έκταση των 958 τετραγωνικών χιλιομέτρων του τυρφώνα (μεγαλύτερη από της νήσου Χίου) απλώνεται σε 5 κομητείες της Ιρλανδίας, τις Όφαλυ, Μηδ, Κιλντέρ (όπου και το ομώνυμο χωριό Άλεν και ο λόφος Άλεν), Λης και Γουεστμήδ. Τύρφη εξορύσσεται ακόμη και σήμερα, από την κρατική εταιρεία τύρφης «Bórd na Móna», με τη βοήθεια πολλών χιλιομέτρων σιδηροτροχιών μικρού εύρους. Επίσης, τον 20ό αιώνα υπήρχε εργοστάσιο παραγωγής μεθανίου. Οι εξαντλημένες περιοχές χρησιμεύουν ως βοσκοτόπια. Το Μπογκ του Άλεν διασχίζεται από δύο μεγάλα κανάλια, το Γκραντ Κανάλ και το Ρόαγιαλ Κανάλ.

 Το «Ιρλανδικό Συμβούλιο Διατηρήσεως Τυρφώνων» (Irish Peatland Conservation Council) χαρακτηρίζει το Μπογκ του Άλεν ως «σημαντική περιοχή τυρφώνα, εξίσου μέρος της ιρλανδικής κληρονομιάς όσο και το Βιβλίο του Κελς». Μετά από αιώνες εκμεταλλεύσεως και πρόσφατες εισδύσεις οικιστικών και άλλων χρήσεων, ο τυρφώνας έχει μειωθεί αρκετά και έχουν ξεκινήσει προσπάθειες για τη διατήρησή του. Η έκταση του τυρφώνα είναι πολύτιμη για την αρχαιολογία. Χάρη στις ειδικές συνθήκες που επικρατούν, διατηρούνται πολλά είδη ευρημάτων που υπό κανονικές συνθήκες χάνονται, όπως ξύλινες δομές και τέχνεργα. Σε πολλές τοποθεσίες του Μπογκ του Άλεν έχουν αποκαλυφθεί αρχαιολογικά ευρήματα, όπως ξυλόστρωτα μονοπάτια που ανάγονται από την προϊστορική εποχή μέχρι τον Μεσαίωνα. Αυτά επέτρεπαν σε ανθρώπους και ζώα να διασχίζουν τις αχανείς εκτάσεις του τυρφώνα, και μπορούν να δώσουν πληροφορίες για την οικονομία και τον τρόπο ζωής των κοινωνιών που υπήρχαν περιφερειακώς του τυρφώνα. Οι συνθήκες συντηρούν επίσης φυσικά ίχνη προϊστορικών εποχών, όπως γύρη και φυτικά απολιθώματα, που συχνά μελετώνται παραλλήλως με τα αρχαιολογικά ευρήματα προκειμένου να προκύψουν δεδομένα για το περιβάλλον μέσα και γύρω από τον τυρφώνα. Πολλές μελέτες έχουν εστιάσει στην «ανακατασκευή» του περιβάλλοντος του απώτερου παρελθόντος δια της παρατηρήσεως φυσικών «προσομοιώσεών» του που υπάρχουν στο Μπογκ του Άλεν. Ο τυρφώνας παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς οι ομβροτροφικοί τυρφώνες είναι πολύ ευαίσθητοι σε μεταβολές στη βροχόπτωση. Π.χ. μια μελέτη διερευνά τη χρήση θηκαμοιβάδων για τη διερεύνηση μεταβολών στη βροχόπτωση και τη σύνδεσή τους με την κλιματική μεταβλητότητα κατά τη διάρκεια της Ολόκαινης εποχής. Τέτοιες μελέτες μπορούν να πληροφορήσουν σχετικώς με την απόκριση του προϊστορικού ανθρώπου στις κλιματικές αλλαγές. Γεωγραφία της Ιρλανδίας Το λήμμα «Άλλεν Μπογκ οφ-» στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμ. 4, σελ. 392 Chisholm, Hugh, επιμ.. (1911) «Allen, Bog of» Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα 1 (11η έκδοση) Cambridge University Press, σελ. 693 Η επισκόπηση του Μπογκ του Άλεν από το Irish Peatland Conservation Council
Μαλετιάνοι Εύβοιας

Οι Μαλετιάνοι είναι χωριό του δήμου Κύμης-Αλιβερίου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχουν 161 κατοίκους. Είναι κτισμένοι σε υψόμετρο 260 μ., σε πλαγιά 5 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Κύμης.

 Στην περιοχή έχουν βρεθεί τάφοι και κτερίσματα της αρχαίας εποχής. Το όνομα του χωριού πιθανόν προέρχεται από το οικογενειακό όνομα του πρώτου οικιστή. Οι Μαλετιάνοι ανήκουν στην περιοχή του Καστροβαλά. Κατά τη διάρκεια της Φραγκοκρατίας, το μικρό φέουδο της περιοχής που περιελάμβανε όλα τα χωριά βόρεια της γέφυρα της Σκοτεινής εκτός της Κύμης δόθηκε στον ιππότη Valois (Βαλουά). Το φέουδο αυτό λεγόταν "guaddam castellum castrum VALLA" και ονομάστηκε από τους ντόπιους «Καστροβαλά» για χάρη συντομίας. Η Ενετοκρατία στην περιοχή έληξε το 1470, με την κατάκτηση της Εύβοιας από τους Οθωμανούς.Το χωριό άρχισε να αναπτύσσεται μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους. Το 1835 στη γειτονική θέση Καζάρμα ανοίχθηκε από τους Βαυαρούς η πρώτη στοά στην Ελλάδα για την εξόρυξη λιγνίτη, γνωστή ως «στοά του Όθωνα». Η εκμετάλλευση των κοιτασμάτων άρχισε το 1844 και συνεχίστηκε για περίπου δύο δεκαετίες, μέχρι η παραγωγή να μεταφερθεί στη θέση Έντζι. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Εμφύλιο το χωριό σε μεγάλο βαθμό εγκαταλείφθηκε. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Το χωριό διατηρεί το παραδοσιακό του χρώμα. Τα κτίρια είναι πετρόκτιστα στα πρότυπα της ηπειρώτικης αρχιτεκτονικής. Οι παλαιότερες εκκλησίες του χωριού είναι η Ευαγγελιστρία και τα Εννιάμερα (κοιμητηριακός), αμφότερες κτισμένες πριν το 1850. Ο ναός της Ευαγγελιστρίας φέρει τέμπλο του 1851. Ο ναός της Ανάληψης κτίστηκε στην περίοδο 1931-1995. Στη Καζάρμα βρίσκεται ο ναός του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, του 1878, και στη θέση Πέρασμα βρίσκεται ο ναός του Αγίου Ελευθερίου (1953-1999). Στο χωριό διατηρούνται ακόμη πετρόκτιστες βρύσες και πεζούλες. Στη θέση Καζάρμα σώζονται ακόμη τα κτίρια για την αποθήκευση του λιγνίτη και μια στοά εξόρυξης.Στις Απόκριες στο χωριό ετοιμάζονται χειροποίητα μακαρόνια. Επίσης, το παραδοσιακό πασχαλινό φαγητό του χωριού είναι φτιαχτά μακαρόνια και τα ξακουστά τυροπιτάρια. Πανηγύρι στο χωριό λαμβάνει χώρα στις 22 και 23 Αυγούστου, ανήμερα της εορτής Ενιάμερα της Παναγίας. Αφιέρωμα στους Μαλετιάνους
Σχέσεις Κύπρου και Βουλγαρίας

Οι σχέσεις Κύπρου και Βουλγαρίας αναφέρονται στις διπλωματικές σχέσεις μεταξύ Κύπρου και Βουλγαρίας. Οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών είναι στενές και η Βουλγαρία ήταν μία από τις πρώτες χώρες που αναγνώρισαν την Κυπριακή ανεξαρτησία το 1960, οδηγώντας στον εορτασμό για τα 50 χρόνια διπλωματικών σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών το 2010. Οι σχέσεις αυτές εξελίχθηκαν θετικά στη διεθνή σκηνή καθώς και στο εμπόριο και στρατηγικών υποθέσεων. Η Βουλγαρία έχει μία πρεσβεία στη Λευκωσία και γενικό προξενείο στη Λεμεσό. Η Κύπρος έχει πρεσβεία στη Σόφια και ένα παράρτημα στο Μπουργκάς.

 Οι δεσμοί μεταξύ των δύο χωρών χρονολογούνται σε πάνω από διακόσια χρόνια, όταν βούλγαροι επαναστάτες που αγωνίζονταν κατά των Οθωμανών συνελήφθησαν και μεταφέρθηκαν στη Λευκωσία. Κατά τη διάρκεια της φυλάκισής τους, ανέπτυξαν δυνατές φιλίες με τους ντόπιους. Μάλιστα ένας από τους κρατούμενους έγραψε ένα ενημερωτικό ημερολόγιο για τη ζωή στη Λευκωσία το 1800. Τις τελευταίες πέντε δεκαετίες, μέχρι και 5.000 Κύπριοι φοιτητές έχουν πάει στη Βουλγαρία από υποτροφίες που χορήγησε η κυβέρνηση της Βουλγαρίας. Η Υπουργός εργασίας Σωτηρούλα Χαραλάμπους και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Στέφανος Στεφάνου, είναι δύο από τους πιο υψηλόβαθμους βουλγαρόφωνους αξιωματούχους. Σήμερα υπάρχουν γύρω στους 800 Κύπριους φοιτητές στη Βουλγαρία. Πιο συγκεκριμένα ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Στεφάνου σπούδασε στην Ακαδημία Κοινωνικών Επιστημών και Κοινωνικής Διοίκησης της Σόφιας (1984-1989) λαμβάνοντας πτυχίο Πολιτικών Επιστημών. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του συμμετείχε ενεργά στο Φοιτητικό Κίνημα και διετέλεσε Πρόεδρος της Φοιτητικής οργάνωσης Κυπρίων Βουλγαρίας. Η Κύπρος είναι ισχυρός επενδυτής στη Βουλγαρία, με τις κυπριακές επενδύσεις να φτάνουν τα €1,7 δισ. ευρώ το 2010. Υπό την αιγίδα του Κυπριακού εμπορικού και βιομηχανικού Επιμελητηρίου έχει ιδρυθεί μια ένωση με το όνομα "ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΚΎΠΡΟΣ-ΒΟΥΛΓΑΡΊΑ" και εφεξής η "Ένωση" και έχει σκοπό την προαγωγή, επέκταση και ενθάρρυνση των οικονομικών και εμπορικών σχέσεων μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Δημοκρατίας της Βουλγαρίας. Βουλγαρική διασπορά Εξωτερικές σχέσεις της Βουλγαρίας Διεθνείς σχέσεις της Κύπρου
NGC 2366

Ο NGC 2366 είναι ακανόνιστος γαλαξίας τύπου IBm στον αστερισμό Καμηλοπάρδαλις. Απέχει περίπου 11 εκατομμύρια έτη φωτός και ανήκει στην Ομάδα γαλαξιών Μ81. Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) στις 3 Δεκεμβρίου 1788.

 Δεδομένα για το NGC 2366 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 2366 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 2366 στο Wikimedia Commons
Μίροσλαβ Ραΐσεβιτς

Ο Μίροσλαβ Ραΐσεβιτς, είναι Σέρβος πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής, ο οποίος έχει αγωνιστεί για πέντε χρόνια με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, έχοντας κατακτήσει το Champions Cup του 2003 και το κύπελλο Ελλάδας του 2004.

 Ο Ραΐσεβιτς ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα από την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης την σεζόν 2000-2001, όταν οι "κίτρινοι" βρίσκονταν σε μία από τις δυσκολότερες περιόδους της ιστορίας τους, αγωνιζόμενος για την παραμονή τους στην Α1 κατηγορία. Ο Σέρβος πέτυχε 122 πόντους και μάζεψε 52 ριμπάουντ σε 25 αγώνες, βοηθώντας την ομάδα του να καταλάβει την δωδέκατη θέση.Την επόμενη σεζόν, ο Άρης παρέμεινε στην κατηγορία με μεγαλύτερη ευκολία, με τον Ραΐσεβιτς να αγωνίζεται σε 20 αγώνες με μέσο όρο 4,8 πόντων. Το 2002-03, η ομάδα του Άρη ενδυναμώθηκε με αξιόλογους αθλητές όπως ο Γουίλι Σόλομον, ο Ράιαν Στακ, ο Φέντορ Λικχολίτοφ, κ.α., καταφέρνοντας να κατακτήσει τον τίτλο του Champions Cup, νικώντας την πολωνική Προκόμ Τρεφλ με 84-83, με τον Ραΐσεβιτς να πετυχαίνει το νικητήριο καλάθι. Την ίδια χρονιά, αγωνίστηκε στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας, χάνοντας στην Λάρισα από τον Παναθηναϊκό με 81-76.Το 2004, οι "κίτρινοι" παρουσίασαν μία εντυπωσιακή ομάδα, κατακτώντας το κύπελλο Ελλάδας νικώντας τον Ολυμπιακό με 73-70. Την επόμενη σεζόν, ο Ραΐσεβιτς αγωνίστηκε για τρίτη συνεχόμενη χρονιά στον τελικό του κυπέλλου, όπου ο Άρης ηττήθηκε με 72-68 από τον Παναθηναϊκό. Τις δύο αυτές χρονιές, οι "κίτρινοι" κατέκτησαν την τρίτη θέση στην κανονική περίοδο του πρωταθλήματος, αλλά ηττήθηκαν και τις δύο φορές με πλεονέκτημα έδρας από την ΑΕΚ.Το 2005-06, μεταγράφηκε στον Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου με τον οποίο κατέκτησε το κύπελλο Σερβίας. Παράλληλα, αγωνίστηκε στο Μουντομπάσκετ του 2006 με την εθνική ομάδα της πατρίδας του, κατακτώντας την ενδέκατη θέση.Στην επόμενη πενταετία, αγωνίστηκε στην ρωσική Ντιναμό Μόσχας, την ιταλική Μπάσκετ Νάπολι, τον Πανιώνιο και την Καβάλα, ενώ το 2007-2008 επέστρεψε στον Ερυθρό Αστέρα. Έκλεισε την καριέρα του το 2011, παίζοντας στην ρωσική Ενισέι Κρασνόγιαρσκ. ΆρηςΚυπελλούχος Champions Cup: 2003 Κυπελλούχος Ελλάδος: 2004Ερυθρός Αστέρας ΒελιγραδίουΚυπελλούχος Σερβίας: 2006 Eurobasket.com Profile Euroleague.net Profile FIBA.com Profile Αρχειοθετήθηκε 2016-03-03 στο Wayback Machine.
Στησίχορος

Ο Στησίχορος ήταν αρχαίος λυρικός ποιητής από την Ιμέρα της Σικελίας. Γεννήθηκε κατά την Σούδα, το 632/631 π.Χ. στην 37η Ολυμπιάδα. Πέθανε περίπου το 555 π.Χ. Το αρχικό του όνομα ήταν Τεισίας. Πήρε το όνομα «Στησίχορος» επειδή είχε μοναδική ικανότητα να διοργανώνει χορούς με τη συνοδεία λύρας ή κιθάρας. Συμπεριλαμβάνεται στους εννιά λυρικούς ποιητές που θαυμάζονταν από τους λόγιους της Αλεξάνδρειας της Ελληνιστικής περιόδου. Το μεγαλύτερο μέρος από τα έργα του έχει χαθεί και σήμερα δε μας σώζονται παρά μόνο μερικά αποσπάσματα ή περιγραφές και αναφορές από μεταγενέστερες πηγές.

 Ο Στησίχορος είναι γνωστός για την περίφημη παλινωδία του. Είχε γράψει ένα ποίημα υβριστικό για την Ωραία Ελένη και τον Τρωικό Πόλεμο, αλλά αμέσως μετά λέγεται πως τυφλώθηκε. Έπειτα, συνέγραψε μια δεύτερη ωδή, μια παλινωδία, για να "διορθώσει" όσα είχε γράψει για την Ελένη και σαν από θαύμα ξαναβρήκε την όρασή του. Στο Φαίδρο του Πλάτωνα, μας παραδίδεται η παλινωδία του Στησίχορου. Η Ελένη ήταν στην Αίγυπτο, ενώ μια οπτασία της βρισκόταν στην Τροία: οὐκ ἔστ᾽ ἔτυμος λόγος οὗτος, οὐδ᾽ ἔβας ἐν νηυσὶν εὐσέλμοις, οὐδ᾽ ἵκεο Πέργαμα Τροίας·Στην εκδοχή αυτή του Στησιχόρου φαίνεται να βασίζεται ο Ευριπίδης στην τραγωδία Ελένη. Με τη σειρά του, ο ποιητής Γιώργος Σεφέρης δανείζεται ένα διάλογο από την τραγωδία του Ευριπίδη στο ποίημα του Ελένη. Βικιθήκη - Φαίδρος του Πλάτωνα
Υπέρψυχρος νάνος

Ο υπέρψυχρος νάνος είναι αστρικό ή υποαστρικό αντικείμενο φασματικού τύπου M ο οποίος έχει ενεργό θερμοκρασία κάτω από 2.700 K. O TRAPPIST-1 είναι ο πλέον γνωστός αστέρας αυτού του τύπου.

 Η έννοια του υπέρψυχρου νάνου αστέρα διατυπώθηκε από τους J. Davy Kirkpatrick, Todd J. Henry και Michael J. Irwin το 1997. Σήμερα αυτή η κατηγορία περιλαμβάνει νάνους αστέρες τύπου M και φαιούς νάνους. Η παραπάνω συνθήκη δημιουργεί μια ετερογενή ομάδα αστέρων που περιλαμβάνει αστέρες με πολύ χαμηλή μάζα και καφέ νάνους. Αυτή η ομάδα αποτελεί το 15% των αστέρων που βρίσκονται σε κοντινή απόσταση από τον Ήλιο. Λαμβάνοντας υπόψη το μοντέλο συσσώρευσης, τη μικρή μάζα τους, και το μικρό μέγεθος των πρωτο-πλανητικών δίσκων τους, οι αστέρες της ομάδας αυτής, θα μπορούσαν να φιλοξενήσουν έναν σχετικό άφθονο αριθμό πλανητών σαν τη Γη που κυμαίνονται σε μέγεθος από το μέγεθος του Ερμή μέχρι το μέγεθος της Γης. Η ανακάλυψη του πλανητικού συστήματος του TRAPPIST-1 και των επτά πλανητών του (με χαρακτηριστικά παρόμοια με αυτά της Γης) επιβεβαιώνει την υπόθεση αυτή. Λόγω της αργής σύντηξης υδρογόνου που συμβαίνει στον πυρήνα τους, οι υπέρψυχροι αστέρες σε σύγκριση με άλλους αστέρες χαμηλής μάζας μπορούν να έχουν διάρκεια ζωής που προσεγγίζει τα 100 δισεκατομμύρια χρόνια. Ως εκ τούτου, με δεδομένη την ηλικία του Σύμπαντος που υπολογίζεται στα 13,8 δις χρόνια, η ηλικία τους είναι σχετικά μικρή.
Χούλιο Χαραμίγιο

Ο Χούλιο Χαραμίγιο (ισπ. Julio Alfredo Jaramillo Laurido, Ιούλιος Αλφρέδος Χαραμίγιο Λαυρίδο, 1935 - 1978) υπήρξε λιαν σημαντικός μουσικός της Λατινικής Αμερικής. Δημοφιλέστερο τραγούδι του είναι το μπολερό Nuestro juramento που κυκλοφόρησε το 1956.

 Γονείς του ήταν η Απολλονία Λαυρίδο και ο Χουάν Χαραμίγιο. Η φτώχια τον έβγαλε από μικτό στη βιοπάλη σε τσαγκαράδικο, αλλά αυτός το μυαλό του όλο στη μουσική το είχε. Άκουγε Όλυμπο Καρδένας, Κάρλος Ρουβίρα Ινφάντε και άλλους μουσικούς και ήθελε να γίνει σαν κι αυτούς. Με δυο φίλους του μαζί, κιθάρα και ακομπανία, γύρισε όλους τους ραδιοφονικούς σταθμούς, και κάποτε άνοιξε η τύχη του. Το 1955 κυκλοφόρησε τον πρώτο του δίσκο με τίτλο «Pobre mi madre querida» μαζί με τον Φρέσια Σαβέρδα. Ο Κάρλος Ρουβίρα Ινφάντε αμέσως τον εκτίμησε και μαζί του κυκλοφόρησε το «Esposa» και ένα χρόνο μετά το «Fatalidad» που γίναν και τα δύο μεγάλες επιτυχίες και ως σήμερα καταλογίζονται τραγούδια σταθμοί της ισπανόφωνης Λατινικής Αμερικής. Όλοι οι ραδιοφωνικοί σταθμοί από το ΜΕξικό ως την Αργεντινή έπαιζαν τα τραγούδια αυτά, ενώ το «Nuestro Juramento» τον καταξίωσε διεθνώς. Ακολούθησαν συναυλίες σε όλη την Λατινική Αμερική. Τραγούδησε μέχρι θανάτου και πέθανε το 1978 από εξασθένηση. Εκατοντάδες χιλιάδες λαός από όλη την Λατινική Αμερική αποτίμησε τελεταίο φόρο τιμής στην κηδεία του. Nuestro juramento Fatalidad (Peruanischer Walzer) Reminiscencias Rondando tu esquina No me toquen ese vals (Peruanischer Walzer) Cinco centavitos Un disco más Ódiame (Peruanischer Walzer) Te esperaré Alma mía (Peruanischer Walzer) Los versos para mi madre Senderito de amor Bodas Negras
Πάπας Λέων ΙΑ΄

Ο Πάπας Λέων ο ΙΑ΄ (κοσμικό όνομα Αλεσσάντρο ντι Οτταβιάνο ντε’ Μέντιτσι, ιταλ. Alessandro di Ottaviano de' Medici, * Φλωρεντία, 2 Ιουνίου 1535 – Ρώμη, 27 Απριλίου 1605), ήταν ο 232ος Πάπας της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας από την 1 Απριλίου 1605 έως το θάνατό του.

 Ήταν μέλος της ισχυρής οικογένειας των Μεδίκων της Φλωρεντίας, η μητέρα του Φραντσέσκα Σαλβιάτι ήταν ανιψιά του Πάπα Λέοντα Ι΄ και ο πατέρας του Οτταβιάνο των Μεδίκων καταγόταν από ένα άλλο δευτερεύων παρακλάδι της ίδιας οικογένειας. Αρχικά χειροτονήθηκε ιερέας και αργότερα στάλθηκε από τον ξάδερφό του Κόζιμο Α' των Μεδίκων στη Ρώμη ως πρέσβης του δουκάτου της Τοσκάνης στον Πάπα Πίο Ε΄. Εκλέχτηκε επίσκοπος της Πιστόια την 9 Μαρτίου 1573 και την 15 Ιανουαρίου 1574 προβιβάστηκε στη μητροπολιτική καθέδρα της Φλωρεντίας, αν και πήρε την κυριότητα της έδρας μόνο την 12 Μαρτίου του 1583. Προτιμούσε να ζει στην παπική αυλή και γι' αυτό εξουσιοδότησε τον επίσκοπο του Καμερίνο Αλφόνσο Μπιναρίνο τη διεύθυνση της αρχιεπισκοπής. Η απουσία του από τη Φλωρεντία δε σήμανε όμως και την απώλεια ενδιαφέροντος για την πόλη του. Αντίθετα όρισε βικάριους, αναδιοργάνωσε τα αρχεία και ξεκίνησε τη συντήρηση του αρχιεπισκοπικού μεγάρου (Palazzo Arcivescovile) το οποίο είχε υποστεί πολλές ζημιές από την πυρκαγιά του 1533. Ανακηρύχθηκε καρδινάλιος το 1583 από τον Πάπα Γρηγόριο ΙΓ΄ και μόνο τότε έκανε τη θριαμβευτική του είσοδο στην πόλη. Έμεινε στην ιστορία ως ένας ακούραστος μεταρρυθμιστής, που προώθησε επίσης τη συντήρηση και διακόσμηση πολλών εκκλησιών, και άφησε το σημάδι του στην αρχιεπισκοπή της Φλωρεντίας. Έκανε μία σύνοδο το 1589 και άφησε πολλά διατάγματα. Ο Πάπας Κλήμης Η΄ τον διόρισε Αποστολικό λεγάτο στο Παρίσι το 1596, όπου βοήθησε για τη συμφιλίωση του Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας, ο οποίος είχε παντρευτεί τη Μαρία των Μεδίκων, με την Καθολική Εκκλησία. Στο κονκλάβιο του 1605 η υποψηφιότητά του ήταν μία έκπληξη. Ο Φίλιππος Γ΄ της Ισπανίας υποστήριξε αυτή την υποψηφιότητα, ενώ ο Ερρίκος Δ΄ τον στήριξε οικονομικά λόγω της συγγένειάς τους. Το ιταλικό κόμμα, οδηγούμενο από τον καρδινάλιο Αλντομπραντίνι, ενώθηκε με το γαλλικό και έτσι τελικά εκλέχτηκε Πάπας. Λίγο μετά τη στέψη του αρρώστησε, και πέθανε έχοντας παραμείνει στον Παπικό θρόνο μόλις 17 μέρες (27 υπολογίζοντας από την ημέρα της εκλογής του την 1 Απριλίου). Οι φλωρεντινοί χρησιμοποιούσαν αργότερα για τον Λέοντα ΙΑ΄ τον χαρακτηρισμό Πάπας Αστραπή (Papa Lampo) La chiesa fiorentina, Curia arcivescovile, Φλωρεντία 1970.
Εκκλησία της Αγίας Τριάδας στο Γκέργκετι

Η Εκκλησία της Αγίας Τριάδας στο Γκέργκετι (γεωργιανά: წმინდა სამება) είναι μία εκκλησία του 14ου αιώνα που βρίσκεται στην κορυφή ενός ψηλού βουνού, στη δεξιά όχθη του ποταμού Τσχέρι (που είναι αριστερός παραπόταμος του ποταμού Τέρεκ), σε υψόμετρο 2170 μέτρων, στο Δήμο Καζμπέκ του μχάρε Μτσχέτα-Μτιανέτι της Γεωργίας. Είναι η μοναδική θολωτή σταυροειδής στην επαρχία Κχέβι. Διαθέτει καμπαναριο και άλλες δομές. Είναι αναγνωρισμένη ως Αμετακίνητο Μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Γεωργίας.

 Η εκκλησία της Αγίας Τριάδας χτίστηκε την τρίτη δεκαετία του 14ου αιώνα με πέτρες που μεταφέρθηκαν από το χωριό Τσέτσεμπι σε απόσταση 2 χλμ. Το καμπαναριό χτίστηκε το δεύτερο μισό του 14ου αιώνα. Ο βασιλιάς Μπαγκράτ Ε' της Γεωργίας ανέθεσε στους κατοίκους του Γκέργκετι τη διατήρηση του ναού. Τον 15ο αιώνα προστέθηκε ένας χώρος για συμβούλια. Τον 18ο αιώνα ο Γεωργιανός συγγραφέας Βακχούστι Μπατονισβίλι έγραψε ότι σε περιόδους κινδύνου, πολύτιμα κειμήλια από τη Μτσχέτα, όπως ο Σταυρός της Αγίας Νίνας, μεταφέρονταν εδώ για φύλαξη. Κατά τη σοβιετική περίοδο όλες οι θρησκευτικές λειτουργίες απαγορεύτηκαν, αλλά η εκκλησία παρέμεινε δημοφιλής τουριστικός προορισμός. Με τις ενέργειες του Πατριάρχη Ηλία Β' η πίστη και η εκκλησιαστική ζωή αναβιώθηκαν. Την 16η Ιουλίου 1980 πραγματοποίησε λειτουργία στην εκκλησία της Αγίας Τριάδας στο Γκέργκετι αποκαλώντας την ως μία ημέρα αγάπης.Επί του παρόντος, η εκκλησία λειτουργεί ως μέρος της Γεωργιανής Ορθόδοξης και Αποστολικής Εκκλησίας. Στη γη της χτίζεται ένα μοναστήρι. Η εκκλησία είναι ένας δημοφιλής προορισμός για τους πεζοπόρους, και είναι προσβάσιμη με ανάβαση μιάμισης ώρας στο βουνό. Τον Δεκέμβριο του 2018 κατασκευάστηκε ένας ασφαλτοστρωμένος δρόμος που οδηγεί στην πόρτα της εκκλησίας και είναι κατάλληλος για αυτοκίνητα. Η Εκκλησία της Αγίας Τριάδας είναι μεσαίου μεγέθους, θολωτή, σταυροειδής σε ορθογώνια βάση. Έχει 2 εισόδους, στα νότια και δυτικά. Εκατέρωθεν του ιερού με την Αγία Τράπεζα υπάρχουν δύο δωμάτια, εκ των οποίων το νότιο είναι η τραπεζαρία. Ο θόλος στηρίζεται στις γωνιές του ιερού και σε 2 κολόνες στα δυτικά. Το τύμπανο του θόλου είναι δεκαπλευρικό και έχει 5 παράθυρα και ορισμένα ψευδοπαράθυρα. Ο θόλος είναι ανακατασκευασμένος με τούβλα, και αρχικά ήταν πέτρινος. Το εσωτερικό της εκκλησίας φωτίζεται από ένα παράθυρο σε κάθε τοίχο και τα 5 παράθυρα του θόλου. Το κτίριο έχει έναν δεύτερο όροφο που χρησιμοποιείται ως σοφίτα.Στο εξωτερικό, οι προσόψεις δεν είναι πολύ διακοσμημένες. Υπάρχει ένας σταυρός σε κάθε πλευρά, με μεγαλύτερο και πιο διακοσμημένο αυτόν της ανατολικής πρόσοψης.
Κάτω Αγία Μαρίνα Αχαΐας

Η Κάτω Αγία Μαρίνα είναι οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Αγίας Μαρίνας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Ερυμάνθου. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Τριταίας ως τμήμα του πρώην Δημοτικού διαμερίσματος Αγίας Μαρίνας.

 Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Αγία Mαρίνα. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κάτω Αγίας Μαρίνας Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 11/12/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Αγίας Μαρίνας Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 07/11/2017.