IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Σαιντ Κάθριν (Τζαμάικα)

Η Ενορία Σαιντ Κάθριν (αγγλικά: Parish of Saint Catherine) είναι μια από τις δεκατέσσερις ενορίες της Τζαμάικα. Έχει έκταση 1.192,4 τ.χλμ. και πληθυσμό 482.308 κατοίκων (2001). Πρωτεύουσα είναι η Σπάνις Τάουν.

 Το Σαιντ Κάθριν βρίσκεται νοτιοανατολικά της Τζαμάικα. Στα νότια βρέχεται από την Καραϊβική Θάλασσα. Συνορεύει στα βόρεια με την Αγία Άννα, στα δυτικά με την Κλαρεντόν, στα βορειοανατολικά με την Αγία Μαρία και στα νοτιοανατολικά με τον Άγιο Ανδρέα. Έχει έκταση 1.192,4 τ.χλμ.. Είναι η τέταρτη μεγαλύτερη ενορία της Τζαμάικα μετά Αγία Άννα, την Αγία Ελίζαμπεθ και την Κλάρεντον. Το κυριότερο ποτάμι είναι το Ρίο Μάνιο. Το Σαιντ Κάθριν διαθέτει αρκετούς κόλπους. Οι κυριότεροι είναι ο Ρίντλεϋς Μπέυ, ο Κόλμανς Μπέυ και ο Κοκουάρ Μπέυ. Το κυριότερο νησί είναι το Λιτλ Γκόουτ Άιλαντ. Άλλα νησιά είναι το Λάιμ Κέυ και το Ντράνκενμανς Κέυ. Το Σαιντ Κάθριν είχε πληθυσμό 482.308 κατοίκων (2001). Είναι σε πληθυσμό η δεύτερη μεγαλύτερη ενορία της Τζαμάικα μετά τον Άγιο Ανδρέα. Κόλμπεκ Κασλ Λίνστεντ Μπογκ Γουόκ Ολντ Χάρμπορ Πορτμόρ Πορτ Χέντερσον Σπάνις Τάουν Του Σίστερς Κέιβ Φορτ Κλαρένς Χελσάιρ Στο Σαιντ Κάθριν καλλιεργούνται μπανάνες, καφές, κίτρος, ινδική καρύδα, πιπέρι, ανανάς, κολοκλυθες, καλαλού και ζαχαροκάλαμο. Ενορίες της Τζαμάικα Πληροφορίες για Σαιντ Κάθριν, Τζαμάικα
Δημήτριος Γ΄ της Γεωργίας

Ο Δημήτριος, γεωργιανά: დიმიტრი Dimitri (π. 1413 - π. 1453) από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας ήταν ο δεύτερος γιος του βασιλιά Αλεξανδρου Α΄ της Γεωργίας από την πρώτη σύζυγό του Ντουλαντούχτ Oρμπελιάνι. Ήταν συμβασιλιάς με τον πατέρα του από το 1433 έως το 1442 και με τον αδελφό του Βαχτάνγκ Δ΄ από το 1442 έως το 1446. Με το τέλος του Βαχτάνγκ, ο Δημήτριος Γ΄ έγινε de jure βασιλιάς της Γεωργίας, αλλά η άνοδός του στο θρόνο αποκλείστηκε από τον μικρότερο αδελφό του Γεώργιο Η΄.

 Ο Δημήτριος εμφανίζεται για πρώτη φορά σε καταστατικό, που χρονολογείται το 1413. Η παραδοσιακή Γεωργιανή ιστοριογραφία που ιδρύθηκε από τον πρίγκιπα Βαχούστι τον 18ο αι., τον καθιστά λανθασμένα νεότερο αδελφό του Γεωργίου Η΄ και τον παραλείπει συχνά από τον κατάλογο των βασιλέων της Γεωργίας. Ο Δημήτριος επιλέχθηκε από τον πατέρα του Αλέξανδρο Α΄ το 1433. Στάλθηκε από αυτόν ως πρεσβευτής στον σαχ Ρουχ, τον γιο του Τιμούρ Λενκ . Μετά την παραίτηση του Αλεξάνδρου Α΄ από τον θρόνο το 1442 υπέρ του Βαχτάνγκ Δ΄, ο Δημήτριος παρέμεινε συμβασιλιάς με τον τελευταίο, ενώ ο τρίτος γιος του Αλεξάνδρου, ο Γεώργιος Η΄, έγινε συμβασιλιάς με πρόσοδο το Καχέτι. Μετά το τέλος του Βαχτάνγκ Δ΄ το 1446, ο Δημήτριος Γ΄ επρόκειτο να γίνει de jure βασιλιάς της Γεωργίας, αλλά ο θρόνος καταλήφθηκε από τον Γεώργιο Η΄ εγκαινιάζοντας μία σειρά συγκρούσεων, που θα οδηγούσαν τελικά στη διάλυση του βασιλείου της Γεωργίας ως το τέλος του 15ου αι. Ο Δημήτριος αποσύρθηκε στη δυτική επαρχία του Ιμερέτι. Σκοτώθηκε από ένα άλογο, ενώ κυνηγούσε το 1453 . Ο Δημήτριος νυμφεύτηκε λίγο μετά το 1446 με τον Γκουλασάρ, την οποία η Μαρί-Φελισιτέ Μπροσέ ταυτίζει με τη θεία του Γκιουλκάν, χήρα του θείου του Γεωργίου. Απεβίωσε το 1471 ή περί το 1475. Ο γιος τους: Κωνσταντίνος Β΄, ήταν ο τελευταίος βασιλιάς της ενωμένης Γεωργίας (1478–1490) και ο πρώτος βασιλιάς του Κάρτλι (1490–1505). Ο ιστορικός Βαχούστι ισχυρίζεται ότι ο Δημήτριος είχε έναν άλλο γιο, τον Δαβίδ, ο οποίος εγκαταστάθηκε ως βασιλιάς στο Kαχέτι το 1465 από τους τοπικούς ευγενείς και ίδρυσε τη δυναστεία των βασιλέων του Kαχέτι. Ο Βαχούστι κάνει τον Δαβίδ πατέρα του Γεωργίου, βασιλιά του Καχέτι, τον οποίο διαφοροποιεί από τον Γεώργιο Η΄, τον μικρότερο αδελφό του Δημητρίου, αρχικά βασιλιά της Γεωργίας και στη συνέχεια βασιλιά του Καχέτι. Ωστόσο ο Δαβίδ του Βαχούστι είναι μία πλασματική φιγούρα. Toumanoff, Cyril (1949–51). «The Fifteenth-Century Bagratids and the Institution of Collegial Sovereignty in Georgia». Traditio 7: 169–221. doi:10.1017/S0362152900015142.
282 Κλορίνδη

Η Κλορίνδη (Clorinde) είναι σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,91. Ανακαλύφθηκε το 1889 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια.

 Η μέση διάμετρος της Κλορίνδης υπολογίσθηκε σε 39 χιλιόμετρα και η μάζα της σε 62 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός της τύπος είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της εκτιμήθηκε σε 0,050. Η Κλορίνδη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ώρες και 25 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται κατά προσέγγιση σε 90 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Χίλντα του Νάσσαου

Η Χίλντα του Νάσσαου (Hilda von Nassau, 5 Νοεμβρίου 1864 - 8 Φεβρουαρίου 1952) ήταν κόρη του Αδόλφου του Λουξεμβούργου και σύζυγος του Φρειδερίκου Β΄ της Βάδης.

 Η Χίλντα Καρλόττα Βιλελμίνη γεννήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 1864 στο Μπίμπριχ του Δουκάτου του Νάσσαου και ήταν το νεότερο παιδί του Αδόλφου του Λουξεμβούργου και της δεύτερης συζύγου του Αδελαΐδας Μαρίας του Άνχαλτ-Ντέσαου. Στις 20 Σεπτεμβρίου 1885 παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Β΄ της Βάδης στο Κάστρο Χόενμπουργκ στη Βαυαρία. Από αυτόν τον γάμο δεν προέκυψαν παιδιά. Το 1907 έγινε Μεγάλη Δούκισσα της Βάδης. Η Χίλντα έχει περιγραφεί ως έξυπνη γυναίκα με ενδιαφέρον για την τέχνη, ενώ ήταν παρούσα σε εκθέσεις τέχνης και μουσεία. Αρκετά σχολεία και δρόμοι, όπως το σχολείο Hilda-Gymnasium στο Πφόρτσχαϊμ, το Hilda-Gymnasium στο Κόμπλεντς και ένα ζεύγος δρόμων περιπάτου (Hildapromenade) στην Καρλσρούη ονομάστηκαν προς τιμήν της. Ο Φρειδερίκος το 1918 καθαιρέθηκε από Μέγας Δούκας της Βάδης, κατά την ανατροπή των γερμανικών μοναρχιών. Την εποχή της επανάστασης, η Χίλντα δέχτηκε την επίσκεψη της αδελφής του συζύγου της, Βικτωρίας, Βασίλισσας της Σουηδίας. Μετά την παραίτηση του Γερμανού αυτοκράτορα, οι ταραχές εξαπλώθηκαν στην Καρλσρούη στις 11 Νοεμβρίου 1918. Η Χίλντα, καθώς και η υπόλοιπη οικογένεια κατέφυγε στο Κάστρο του Τσβίνγκενμπεργκ (Schloss Zwingenberg) στην κοιλάδα του Νέκαρ. Το 1919 η οικογένεια ζήτησε και πήρε άδεια από την κυβέρνηση να μετοικήσει στο Μάιναου. Ο Φρειδερίκος και η Χίλντα δεν είχαν δικούς τους άμεσους κληρονόμους, έτσι κληροδότησαν το κάστρο τους στο Μάιναου στον δισέγγονο της θείας της Σοφίας του Νάσσαου, Κόμη Λένναρτ Μπερναντότ. Η Χίλντα πέθανε στο Μπάντενβαϊλερ της Βάδης-Βυρτεμβέργης στις 8 Φεβρουαρίου 1952 σε ηλικία 87 ετών. 5 Νοεμβρίου 1864 – 20 Σεπτεμβρίου 1885: Η Υψηλότητα Πριγκίπισσα Χίλντα Καρλόττα Βιλελμίνη του Νάσσαου 20 Σεπτεμβρίου 1885 – 23 Νοεμβρίου 1890: Η Βασιλική Υψηλότητα Η Κληρονομική Μεγάλη Δούκισσα της Βάδης, Πριγκίπισσα του Νάσσαου 23 Νοεμβρίου 1890 – 28 Σεπτεμβρίου 1907: Η Βασιλική Υψηλότητα Η Κληρονομική Μεγάλη Δούκισσα της Βάδης, Πριγκίπισσα του Λουξεμβούργου, Πριγκίπισσα του Νάσσαου 28 Σεπτεμβρίου 1907 – 22 Νοεμβρίου 1918: Η Βασιλική Υψηλότητα Η Μεγάλη Δούκισσα της Βάδης, Πριγκίπισσα του Λουξεμβούργου, Πριγκίπισσα του Νάσσαου 22 Νοεμβρίου 1918 – 9 Αυγούστου 1928: Η Βασιλική Υψηλότητα Η Μεγάλη Δούκισσα Χίλντα Καρλόττα Βιλελμίνη της Βάδης, Πριγκίπισσα του Λουξεμβούργου, Πριγκίπισσα του Νάσσαου 9 Αυγούστου 1928 – 8 Φεβρουαρίου 1952: Η Βασιλική Υψηλότητα Η Χήρα Μεγάλη Δούκισσα Χίλντα Καρλόττα Βιλελμίνη της Βάδης, Πριγκίπισσα του Λουξεμβούργου, Πριγκίπισσα του Νάσσαου Βασίλειο της Πρωσίας:Ντάμα του Τάγματος της Λουίζας, 1813/14 Μετάλλιο Ερυθρού Σταυρού, 1ης Τάξης Βασίλειο της Βαυαρίας: Ντάμα της Τιμής του Τάγματος της Θηρεσίας Μεγάλο Δουκάτο της Βάδης: Μετάλλιο Φρειδερίκος-Λουίζα Μετάλλιο Ιωβηλαίο, 1902 Αναμνηστικό Μετάλλιο για το Χρυσό Ιωβηλαίο του Μεγάλου Δούκα Φρειδερίκου Α΄ και της Μεγάλης Δούκισσας Λουίζας
Οι Ατελείωτοι Αρραβώνες

Οι Ατελείωτοι Αρραβώνες (γαλλικά: Un Long Dimanche de Fiançailles, αγγλικά: A Very Long Engagement) είναι γαλλική πολεμική, αισθηματική, δραματική ταινία, παραγωγής 2004. Την ταινία σκηνοθέτησε ο Ζαν-Πιερ Ζενέ και το σενάριο έγραψε ο ίδιος μαζί με τον Γκιγιόμ Λοράντ και είναι βασισμένο στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Σεμπαστιάν Ζαπριζό. Πρωταγωνιστούν οι Οντρέ Τοτού, Γκασπάρ Ουλιέλ, Μαριόν Κοτιγιάρ, Ντομινίκ Πινιόν, Αντρέ Ντισολιέ και Τζόντι Φόστερ. Η ταινία αφηγείται την απεγνωσμένη προσπάθεια της Ματίλντ να βρει τον αρραβωνιαστικό της, ο οποίος μπορεί να σκοτώθηκε στη Μάχη του Σομμ, κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 27 Οκτωβρίου 2004 στη Γαλλία και στις 17 Δεκεμβρίου 2004 στις Ηνωμένες Πολιτείες και έλαβε κυρίως θετικά σχόλια από τους κριτικούς. Απέφερε 70,1 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως και έλαβε δύο υποψηφιότητες για Όσκαρ και μία υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα.

 Πέντε Γάλλοι στρατιώτες καταδικάζονται ένοχοι για αυτοακρωτηριασμό στην προσπάθειά τους να απαλλαχθούν από τα στρατιωτικά τους καθήκοντα κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Καταδικάζονται να αντιμετωπίσουν σχεδόν βέβαιο θάνατο τοποθετώντας τους στα πεδίο μάχης μεταξύ των Γάλλων και των Γερμανών. Στη μάχη που ακολούθησε φαίνεται να σκοτώθηκαν όλοι, αλλά η Ματίλντ, η αρραβωνιαστικιά του Μάνεκ, ενός από τους πέντες στρατιώτες, αρνείται να το πιστέψει και αρχίζει να ερευνά τι πραγματικά συνέβη εκείνη τη μέρα στο πεδίο μάχης. Στην έρευνά της, ανακαλύπτει το διεφθαρμένο σύστημα της Γαλλικής Κυβέρνησης στον τρόπο που αντιμετώπιζε αυτούς που προσπάθησαν να αποφύγουν το πεδίο μάχης. Επίσης ανακαλύπτει ιστορίες και των υπολοίπων τεσσάρων στρατιωτών. Με τη βοήθεια ενός ιδιωτικούς ντετέκτιβ, προσπαθεί να μάθει την αλήθεια για τον αρραβωνιαστικό της. Οντρέ Τοτού στο ρόλο της Ματίλντ Γκασπάρ Ουλιέλ στο ρόλο του Μάνεκ Κλονίς Κορνιλάκ στο ρόλο του Μπενουά Νοτρ-Νταμ Μαριόν Κοτιγιάρ στο ρόλο της Τίνα Λομπάρντι Ζουλί Ντεπαρντιέ στο ρόλο της Βερονίκ Πασαβάντ Αντρέ Ντισολιέ στο ρόλο του του Πιερ-Μαρί Ρουβιέρ Τίκι Χολγκάντο στο ρόλο του Ζερμέν Πιρ Τσέκι Κάριο στο ρόλο του Ετιέν Φαβουριέ Ζερόμ Κιρσέ στο ρόλο του Κλεμπέρ "Μπαστός" Μπουκέτ Ντενί Λαβάντ στο ρόλο του Φρανσίς "Σισού" Γκανιάρ Σαντάλ Νεβίρθ στο ρόλο της Μπενεντίκτ Ντομινίκ Πινιόν στο ρόλο του Σιλβέν Φρανσουά Λεβαντάλ στο ρόλο του Γκαστόν Τουβενέλ Τζόντι Φόστερ στο ρόλο της Ελοντί Γκορντ Με προϋπολογισμό 56,6 εκατομμύρια δολάρια, η ταινία Οι Ατελείωτοι Αρραβώνες έκανε άνοιγμα τριημέρου στημ 33η τρίτη θέση με 101.700 δολάρια. Συνολικά συγκέντρωσε 6,5 εκατομμύρια δολάρια στο αμερικανικό box office, 31,3 εκατομμύρια δολάρια στη Γαλλία και 32,2 εκατομμύρια δολάρια στον υπόλοιπο κόσμο. Παγκοσμίως απέφερε 70,1 εκατομμύρια δολάρια. Επίσημη ιστοσελίδα Οι Ατελείωτοι Αρραβώνες στο IMDb
Τζίλιαν Λιν

Η Τζίλιαν Λιν (Dame Gillian Barbara Lynne, γενν. ως Pyrke ; 20 Φεβρουαρίου 1926 – 1 Ιουλίου 2018) ήταν Βρετανίδα μπαλαρίνα, χορεύτρια, χορογράφος, ηθοποιός και σκηνοθέτης της τηλεόρασης και του θεάτρου, γνωστή για τις δημοφιλείς θεατρικές χορογραφίες της σε δυο από τα καλύτερα μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ : το Cats και το Φάντασμα της Όπερας. Σε ηλικία 87 ετών, έγινε DBE (Dame Commander of the Order of the British Empire) στην New Year Honours List του 2014.

 Η Τζίλιαν Μπάρμπαρα Πυρκ γεννήθηκε στο Κεντ και από μικρή ηλικία ανέδειξε το ταλέντο της στον χορό, δημιουργώντας μια ομάδα με την παιδική της φίλη Beryl Grey και χορεύοντας για να ξεχάσει την τραγωδία του βίαιου θανάτου (σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα με την πρώτη σύζυγο του Edward Turner) της μητέρας της στις 8 Ιουλίου 1939 στο Coventry, όταν η Λιν ήταν μόλις 13 ετών. Ένας γιατρός ανακάλυψε το χάρισμα της Λιν στον χορό. Οι επιδόσεις της στο σχολείο δεν ήταν καλές και έτσι η μητέρα της την πήγε στον γιατρό ώστε να ανακαλύψει την αιτία της έλλειψης προσοχής που επιδείκνυε η νεαρή Λιν. Ο γιατρός αυτός, αφού άκουσε όσα είχε να του πει η μητέρα, ζήτησε από την Λιν να μιλήσει στην μητέρα της για ένα λεπτό ιδιατέρως. Άνοιξε το ραδιόφωνο και βγήκε από το δωμάτιο. Ενθάρρυνε την μητέρα να κοιτάξει την Λιν, η οποία χόρευε μπροστά στο ραδιόφωνο. Ο γιατρός δήλωσε ότι η Λιν ήταν χορεύτρια και ενθάρρυνε την μητέρα της να την πάει σε μια σχολή χορού. Ενώ χόρευε για την εταιρεία της Molly Lake στο People's Palace, η Λιν έγινε αντιληπτή από την Ninette de Valois και μπήκε στην ομάδα του Sadler's Wells Ballet κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Με το άνοιγμα της Royal Opera House μετά το τέλος του πολέμου, η Λιν έλαβε τον πρώτο της βασικό σόλο ρόλο στο Sleeping Beauty την νύχτα των 20ών γενεθλίων της. Έγινε μια δραματική μπαλαρίνα σε αυτό που σύντομα ονομάστηκε Royal Ballet και ανέλαβε τον ρόλο της Μαύρης Βασίλισσας στο έργο Checkmate, της Βασίλισσας του οίκου Wilis στο έργο Giselle και σε ρόλους που δημιούργησαν για αυτήν ο Frederick Ashton και ο Robert Helpmann. Μόλις εγκατέλειψε το Sadler's Wells Ballet το 1951, εισήχθη στο London Palladium ως η πρώτη χορεύτρια του χορού και αργότερα στο West End σε ρόλους όπως της Claudine στο Can Can στο Coliseum Theatre. Εμφανίστηκε στην ταινία The Master of Ballantrae ως Mariane, στην οποία συμπρωταγωνίστησε με τον Errol Flynn, σε σκηνοθεσία του William Keighley. Εμφανίστηκε επίσης ως χορεύτρια και ως ηθοποιός στις πρώτες παραγωγές της Βρετανικής Τηλεόρασης. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Gillian Lynne στο Wikimedia Commons
The Nice Guys

Το The Nice Guys είναι μια αμερικάνικη νεο-νουάρ κωμική ταινία δράσης, του 2016, σε σκηνοθεσία του Σέιν Μπλακ.Το σενάριο γράφτηκε από τον σκηνοθέτη, σε συνεργασία με τον Άντονι Μπαργκαρότζι. Πρωταγωνιστούν οι Ράσελ Κρόου και Ράιαν Γκόσλινγκ. Η πρεμιέρα έγινε στις 15 Μαΐου 2016 στο Φεστιβάλ Καννών και στις 20 Μαΐου 2016 στις Ηνωμένες Πολιτείες.

 Λος Άντζελες 1977, ο ανίκανος ιδιωτικός ντετέκτιβ Χόλαντ Μαρτς και ο μπράβος Τζάκσον Χίλι πρέπει να συνεργαστούν για να λύσουν την μυστήρια εξαφάνιση μιας νεαρής κοπέλας, της Αμέλια Κάτνερ αλλά και τον θάνατο μιας διάσημης πορνοστάρ. Κατά τη διάρκεια της έρευνας τους, ανακαλύπτουν μια τρομερή συνωμοσία που φτάνει ακόμα και στις πιο υψηλές θέσης εξουσίας. Ράσελ Κρόου ως Τζάκσον Χίλι Ράιαν Γκόσλινγκ ως Χόλαντ Μαρτς Ανγκάρι Ράις ως Χόλλυ Μαρτς Ματ Μπόμερ ως Τζόν Μπόι Μάργκαρετ Κουάλεϊ ως Αμέλια Κάτνερ Κιθ Ντέιβιντ ως Μεγάλος Τύπος Κιμ Μπέισινγκερ ως Τζούντιθ Κάτνερ Γιάγια ΝταΚόστα ως Τάλλυ Μπο Κναπ ως Μπλε Φάτσα Λόις Σμιθ ως Κα. Γκλεν Μουριέλ Τελίο ως Μίστι Μάουνταινς Ντέζι Τέιχαν ως Τζέσικα Τζακ Κίλμερ ως Τσετ Τάι Σίμπκινς ως Μπόμπυ Χάννιμπαλ Μπάϊρες ως Γίγας Φονική Μέλισσα Επίσημος ιστότοπος The Nice Guys στην IMDb
Μαρία Αλίκη της Αυστρίας

Η Μαρία Αλίκη (γερμ. Maria Alice von Habsburg-Lorraine, prinzessin von Teschen, 15 Ιανουαρίου 1893 - 1 Ιουλίου 1962) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν κόρη του Δούκα του Τέσσεν και με τον γάμο της έγινε βαρόνη του Μπάσενχαϊμ.

 Η Μαρία Αλίκη Εμμανουέλα Αγνή Άννα ήταν η έκτη κόρη του Φρειδερίκου της Αυστρίας , Δούκα του Τέσσεν, και της Ισαβέλλας, κόρης του Ροβέρτου, Δούκα του Κρόυ. Παντρεύτηκε το 1920 τον Φρειδερίκο Ερρίκο Βάλντμποτ του Μπάσενχαϊμ και είχε τέκνα: Μαρία Ιμμακουλάτα (1921- ), παντρεύτηκε τον Χανς Χέρμπερτ, Κόμη του Τέρρινγκ-Γιέττενμπαχ. Αντώνιος (1922- ), Βαρόνος του Μπάσενχαϊμ. Νυμφεύτηκε τη Τέα Σόνπφλουγκ. Παύλος (1924 - 2008). Νυμφεύτηκε τη Μαρία Τερέζα, Κόμισσα του Βίκενμπουργκ-Καπελλίνι. Ισαβέλλα (1926 - 2009), παντρεύτηκε τον Πόνγκρακτς Ζόμσις, Κόμη του Ζάαρτ. Στεφανία (1929 - 2012), παντρεύτηκε τον Ιωσήφ, Κόμη του Κένιγκσεγκ-Άουλεντορφ. Ιωσήφ (1933- ). Brigitte Hamann (ed.). The Habsburgs. Ueberreuter, Vienna, 1988. ISBN 3-8000-3247-3, p. 292. Miller, Ilana D and Beéche, Arturo E. Royal Gatherings Volume II. Eurohistory. 2015, ISBN 978-0985460389
Ντάνιελ Πέτερ

Ο Ντάνιελ Πέτερ (γερμανικά: Daniel Peter) (9 Μαρτίου 1836 – 4 Νοεμβρίου 1919) ήταν Ελβετός-Γάλλος σοκολατοποιός και επιχειρηματίας, ο οποίος ίδρυσε την εταιρεία Peter's Chocolate. Γείτονας του Ανρί Νεστλέ στο Βεβέ, ήταν ένας από τους πρώτους σοκολατοποιούς που έφτιαξαν σοκολάτα γάλακτος και πιστώνεται για την επινόηση της, το 1875 ή το 1876, προσθέτοντας γάλα σε σκόνη στη σοκολάτα.

 Ο Πέτερ γεννήθηκε στις 9 Μαρτίου 1836 στο Μουντόν, στο Καντόνι του Βω. Οι γονείς τους ήταν ο Ζαν Σάμουελ Πέτερ, κρεοπώλης και η Ζαν-Λουί Λορέν, μια οικογένεια αλσατικής καταγωγής. Ξεκίνησε την εμπορική του μαθητεία στο Βεβέ, όπου το 1856 ίδρυσε την επιχείρηση κατασκευής κεριών Frères Peter, αλλά σύντομα διαφοροποίησε την επιχείρησή του για να συμπεριλάβει την παραγωγή σοκολάτας, καθώς η ζήτηση για τα κεριά του μειώθηκε, λόγω της εισαγωγής φθηνών λαμπτήρων κηροζίνης. Παντρεύτηκε το 1863 τη Φανί-Λουίζ Καγιέ, κόρη του Φρανσουά-Λουί Καγιέ, επίσης σοκολατοποιού. Όταν ο Πέτερ σκέφτηκε τη διαδικασία παρασκευής σοκολάτας γάλακτος το 1857, αντιμετώπισε πρόβλημα με την αφαίρεση του νερού από το γάλα, το οποίο προκάλεσε τη δημιουργία μούχλας. Μόνο όταν επιστράτευσε τη συνεργασία του Ανρί Νεστλέ, τότε παραγωγό παιδικών τροφών που είχε εφεύρει μια διαδικασία συμπύκνωσης γάλακτος, και τελικά, το 1875, μετά από επτά χρόνια προσπάθειας, κατάφερε να φέρει το προϊόν στην αγορά. Ωστόσο, μόνο μετά από πολλά χρόνια τελειοποίησης αναπτύχθηκε η αρχική φόρμουλα και, το 1887, κυκλοφόρησε τελικά η μάρκα Gala Peter. Ο Ντάνιελ Πέτερ ονόμασε το προϊόν του «Gala» από την ελληνική λέξη «γάλα». Από αυτές τις εξελίξεις σύντομα η Ελβετία κυριάρχησε στην αγορά της σοκολάτας. Νωρίτερα, το 1896, ο Ντάνιελ Πέτερ έγραψε: Πιστεύω ότι γνωρίζω με βεβαιότητα ότι σχεδόν όλοι οι κατασκευαστές στην Ελβετία, αν όχι όλοι, προσπάθησαν να με αντιγράψουν. Είναι απόδειξη της αξίας που αποδίδουν στο δημιούργημά μου, και όλοι τους, μετά από ανεπιτυχείς προσπάθειες, έπρεπε να το εγκαταλείψουν, και δεν γνωρίζω, προς το παρόν, κανέναν ανταγωνισμό για το προϊόν μου. Ο Πέτερ λάνσαρε επίσης το εμπορικό σήμα Delta Peter, το οποίο αποτελούνταν από γάλα και σκόνη κακάο που θα μπορούσαν να προστεθούν στο νερό για να παρασκευαστεί ένα ρόφημα σοκολάτας. Ο Πέτερ χρησιμοποίησε μια τριγωνική συσκευασία, με κάθε μεμονωμένο τρίγωνο συμπιεσμένης σκόνης να χρησιμοποιείται για ένα φλιτζάνι.Νωρίτερα, το 1879, ο Πέτερ και ο Ανρί Νεστλέ σχημάτισαν μια εταιρική σχέση που οργάνωσε τη Nestlé, μια από τις μεγαλύτερες βιομηχανίες ζαχαροπλαστικής με έδρα την Ευρώπη. Το 1904, τελικά συγχωνεύτηκε με την εταιρεία Kohler. Όλες οι μάρκες Peter, Cailler και Kohler αγοράστηκαν από τη Nestlé το 1929. Ο Ντάνιελ Πέτερ πέθανε στις 4 Νοεμβρίου 1919 στο Βεβέ.
Σειρά 120 ΤΡΑΙΝΟΣΕ

Η σειρά μηχανών έλξης 120 της ΤΡΑΙΝΟΣΕ (παλαιότερα σειρά Η.560), ή η Siemens HellasSpriner είναι μια σειρά ηλεκτρικών μηχανών έλξης (ηλεκτραμαξών) των Ελληνικών Σιδηροδρόμων που λειτουργεί η ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Η κατασκευή έγινε από τη Siemens και την Krauss-Maffei. Είναι εξοπλισμένες με ηλεκτροκινητήρες συνολικής ισχύος 5000kW και χρησιμοποιούνται τόσο σε επιβατικές όσο και σε εμπορευματικές αμαξοστοιχίες στους ελληνικούς σιδηροδρόμους από το 1999. Σήμερα, είναι η πρώτη και μοναδική-μέχρι στιγμής- σειρά πλήρως ηλεκτρικών μηχανών έλξης (ηλεκτραμαξών) του Ελληνικού Σιδηροδρομικού Δικτύου και οι κύριες μηχανές που χρησιμοποιούνται μεταξύ Αθήνας και Θεσσαλονίκης. Yπάρχουν και άλλοι δύο τύποι ηλεκτρικών τρένων στo Εθνικό σιδηροδρομικό δίκτυο της Ελλάδας, οι αυτοκινητάμαξες Siemens Desiro EMU (σειρά 460) και ΕΤR 470.

 Η HellasSprinter προσομοιάζει έντονα την EuroSprinter, μια σειρά ηλεκτροκίνητων μηχανών έλξης που επίσης λειτουργούσε στα δίκτυα DB AG, RENFE και CP.Το 1993, με την διακήρυξη 2002/93, ο ΟΣΕ έκανε διαγωνισμό για την προμήθεια θερμοηλεκτρικών και ηλεκτρικών ελκτικών μονάδων, στο γενικότερο πλαίσιο του εκσυγχρονισμού του δικτύου κανονικού εύρους, και εν μέσω ενός προγράμματος για την ανανέωση των κινητήριων μονάδων, λόγω προβλημάτων λειτουργίας του πολύτυπου και γηρασμένου στόλου του. Η παραλαβή συμπεριλάμβανε 25 δηζελοηλεκτράμαξες (Δ/Η), οι οποίες αποτέλεσαν την σειρά Α.471 (Αργότερα 220) και 6 ηλεκτράμαξες (Η/Α). Οι δηζελοηλεκτράμαξες έχουν διαρκή ισχύ 2100kW και οι ηλεκτράμαξες 5000kW. Ο στόχος του ΟΣΕ ήταν το χαμηλό κόστος συντήρησης, η χαμηλή κατανάλωση καυσίμου/ηλεκτρικής ενέργειας, η προστασία της γραμμής, η θέρμανση των επιβατικών συρμών, η εκτέλεση εμπορικών και επιβατικών αμαξοστοιχιών με ταχύτητα των 160 χλμ/ω για της Δ/Η και 200 για τις Η/Α και η μετατρεψιμότητα των Δ/Η σε Η/Α. Νικητές του διαγωνισμού ήταν οι Siemens και Krauss-Maffei για τις Η/Α και η ABB Henschel AG (Αργότερα ADtranz, αργότερα Bombardier, τώρα Alstom) για τις Δ/Η. Η κατασκευή της πρώτης μονάδας ολοκληρώθηκε το 1997 και μόλις ολοκλήρωσε τα δοκιμαστικά της στη Γερμανία, ήρθε στην Ελλάδα, για να δρομολογηθεί στην ηλεκτροδοτούμενη γραμμή Θεσσαλονίκη-Ειδομένη. Τo 2019, με την ολοκλήρωση στην γραμμή Πειραιά-Θεσσαλονίκης και τις μονάδες να χρησιμοποιούνται σε όλες τις αμαξοστοιχίες Αθηνών-Θεσσαλονίκης, μερικές ηλεκτράμαξες βάφτηκαν με το νέο σκούρο μπλε βάψιμο της ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Παράλληλα, το ίδιο έτος, η ΓΑΙΑΟΣΕ, ανακοίνωσε την ανακαίνιση των 120 001, 120 002, 120 003, 120 005, 120 006, 120 009, 120 013, 120 025 και 120 026. Τροχαίο υλικό Ο.Σ.Ε. i. ^ kW = kilo Watt (δηλαδή kilo που σημαίνει χίλια [1000] και W που είναι Watt)
Μοναστήρι του Κχόμπι

Το Μοναστήρι του Κχόμπι (γεωργιανά: ხობის მონასტერი), που επίσημα ονομάζεται Μοναστήρι του Νοτσιχέβι της Κοίμησης, είναι ένα Γεωργιανό Ορθόδοξο μοναστήρι που βρίσκεται στην αριστερή όχθη του ποταμού Κχόμπι, στο χωριό Νοτσιχέβι του Δήμου Κχόμπι, στο μχάρε Σαμεγκρέλο-Ζέμο Σβανέτι στη δυτική Γεωργία. Το κτίριο της εκκλησίας χρονολογείται του 13ου αιώνα. Το μοναστήρι λειτούργησε ως αββαείο για την δυναστεία των Νταντιάνι της Μινγκρελίας και σε αυτό έχουν φυλαχτεί κειμήλια και εικόνες των Χριστιανών. Είναι αναγνωρισμένο ως Αμετακίνητο Μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Γεωργίας.

 Η πρώτη καταγεγραμμένη αναφορά στο Κχόμπι και στον επίσκοπο Εγνάτιο έγινε σε ένα Γεωργιανό έγγραφο από τη Μονή του Σταυρού, το 1212-1222. Η ακριβής ημερομηνία κατασκευής της εκκλησίας είναι άγνωστη. Η εκκλησία χρονολογείται του 13ου-14ου αιώνα, το καμπαναριό χτίστηκε τον ύστερο μεσαίωνα και ανακατασκευάστηκε τον 19ο αιώνα, το ανάκτορο είναι του 18ου-19ου αιώνα και ο φράχτης είναι ύστερος μεσαιωνικός.Το μοναστήρι λειτούργησε ως αββαείο και νεκροταφείο για την οικογένεια των Νταντιάνι, μια πριγκιπική δυναστεία της Μινγκρελίας. Κατά τη μεσαιωνική περίοδο το μοναστήρι ήταν κατοικία του Πατριάρχη της Δυτικής Γεωργίας. Το μοναστήρι του Κχόμπι είχε την τιμή να φυλάξει κάποια ιερά χριστιανικά κειμήλια: ένα ένδυμα της Παναγίας, μέρη από το σώμα του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, το χέρι της Αγίας Μαρίνας, δάχτυλα του Άγιου Κυριάκου, τον μηρό του Αγίου Γεωργίου, τον Σταυρό του Σωτήρα, τον Σταυρό του Δαβίδ Δ' του Κτίστη, εικόνες, κ.α. Κατά τη σοβιετική περίοδο το μοναστήρι έκλεισε. Το 1989 το μοναστήρι αποκαταστάθηκε με τις ευλογίες του Πατριάρχη Γεωργίας Ηλία Β'. Το μοναστήρι είναι κτιριακό συγκρότημα που περιλαμβάνει μία εκκλησία, έναν πέτρινο φράχτη, ένα ανάκτορο και τα ερείπια παλαιότερων κτιρίων. Η εκκλησία δεν έχει τρούλο. Η οροφή της έχει έναν σταυρωτό θόλο και οι προσόψεις της είναι διακοσμημένες με ανάγλυφα. Οι τοιχογραφίες είναι του 13ου-14ου αιώνα και απεικονίζουν σκηνές από τη ζωή του Χριστού και της Παναγίας, ιστορικές μορφές όπως μέλη της δυναστείας των Νταντιάνι, κ.α. Συνοδεύονται από επιγραφές στα Γεωργιανά ασομταβρούλι και στα Ελληνικά. Το ερειπωμένο ανάκτορο χρονολογείται του 17ου αιώνα. Είναι ορθογώνιο, επιμηκυσμένο στον άξονα βορρά-νότου. Στο ισόγειο είχε κελάρι. Έχει μία πλατιά είσοδο στα δυτικά, εκατέρωθεν της οποίας υπήρχαν δύο στενά αψιδωτά παράθυρα. Άλλο ένα τέτοιο παράθυρο υπάρχει στο νότιο τοίχο. Μία σκάλα οδηγούσε στον δεύτερο όροφο. გ.კალანდია "ოდიშის საეპისკოპოსოთა ისტორია" (ცაიში, ბედია, მოქვი, ხობი). თბ. 2004
Τάις Λίμπρεχτς

Ο Τάις Λίμπρεχτς (γεννημένος στις 4 Ιανουαρίου 1941 στην πόλη Ρότερνταμ) είναι Ολλανδός παλαίμαχος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και πρώην προπονητής ποδοσφαίρου. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του ως ποδοσφαιριστής αγωνίστηκε μόνο σε ομάδες της Ολλανδίας, ενώ σαν προπονητής έχει εργαστεί σε ομάδες της Ολλανδίας, της Ελλάδας και της Αυστρίας. Επίσης, έχει διατελέσει ομοσπονδιακός προπονητής των εθνικών ομάδων ποδοσφαίρου της Ολλανδίας και της Νιγηρίας.

 Ο Τάις Λίμπρεχτς έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο του ποδοσφαίρου στις ακαδημίες της Εξέλσιορ, με την οποία υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το 1958 σε ηλικία 17 ετών. Στην Εξέλσιορ παρέμεινε μέχρι το 1962 χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο, τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο. Το 1962 μεταπήδησε στη Φέγενορντ, ομάδα επίσης της Ολλανδίας. Στη Φέγενορντ παρέμεινε για έξι χρόνια και συγκεκριμένα μέχρι το 1968 έχοντας καταφέρει ενδιάμεσα να κατακτήσει αρκετούς τίτλους τόσο σε επίπεδο Ολλανδίας όσο και σε επίπεδο Ευρώπης. Ειδικότερα, κατάφερε να κατακτήσει ένα Πρωτάθλημα Ολλανδίας (1965), ένα Κύπελλο Ολλανδίας (1965) καθώς και δύο Κύπελλα Ιντερτότο (1967, 1968). Το 1968, ο Τάις Λίμπρεχτς αποφάσισε να αφήσει τη Φέγενορντ και να επιστρέψει στην ομάδα από την οποία ξεκίνησε την καριέρα του, την Εξέλσιορ. Κατά τη διάρκεια της δεύτερης θητείας του στην Εξέλσιορ, ο Λίμπρεχτς παρέμεινε στην ομάδα για τέσσερα χρόνια. Μετά το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 1971-72, ο Τάις Λίμπρεχτς αποφάσισε να κρεμάσει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια και να βάλει τέλος στην καριέρα του σε ηλικία 31 ετών. Μετά το τέλος της επαγγελματικής του καριέρας ως ποδοσφαιριστής, ο Τάις Λίμπρεχτς αποφάσισε να συνεχίσει να ασχολείται με το άθλημα, αλλά από ένα άλλο πόστο και συγκεκριμένα αυτό του προπονητή. Η πρώτη ομάδα στην οποία διατέλεσε προπονητής ήταν η Εξέλσιορ το 1975, η ομάδα στην οποία τερμάτισε την καριέρα του τρία χρόνια νωρίτερα. Την τετραετία 1980-84 διατέλεσε προπονητής στις ολλανδικές Αϊντχόφεν (1980-83) και Φέγενορντ (1983-84). Το 1984 αποφάσισε να αφήσει την Ολλανδία και να ταξιδέψει στην Ελλάδα, προκειμένου να συνεχίσει την προπονητική του καριέρα. Η πρώτη ελληνική ομάδα στην οποία διατέλεσε προπονητής ήταν ο Άρης Θεσσαλονίκης. Μέχρι και το 1995, ο Λίμπρεχτς εργάστηκε ως προπονητής σε αρκετές ελληνικές ομάδες, με εξαίρεση ένα διετές πέρασμά του από τον πάγκο της Εθνικής Ολλανδίας (1988-90). Τη σεζόν 1998-99, ο Λίμπρεχτς ήταν ο ομοσπονδιακός προπονητής της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Νιγηρίας. Το 2001 ταξίδεψε στην Αυστρία για λογαριασμό της Γκράτσερ στην οποία παρέμεινε για ένα χρόνο ενώ έμελλε να είναι και η τελευταία ομάδα της πολυετούς προπονητικής καριέρας του Λίμπρεχτς. 1 Πρωτάθλημα Ολλανδίας: 1965 1 Κύπελλο Ολλανδίας: 1965 2 Κύπελλα Ιντερτότο: 1967, 1968 Το προφίλ του Τάις Λίμπρεχτς στο worldfootball.net Το προφίλ του Τάις Λίμπρεχτς στο transfermarkt.co.uk Στην Ελλάδα ο Τάις Λίμπρεχτς
Μάρτα Άργκεριτς

Η Μάρτα Άργκεριτς (ισπανικά: Martha Argerich‎· γενν. 5 Ιουνίου 1941, Μπουένος Άιρες) είναι Αργεντινή πιανίστα. Θεωρείται ευρέως ως μία εκ των κορυφαίων ερμηνευτών πιάνου όλων των εποχών.

 Γεννημένη στις 5 Ιουνίου του 1941 στο Μπουένος Άιρες, η Άργκεριτς έχει ισπανική και καταλανική καταγωγή , ενώ, τον 18ο αιώνα, οι πρόγονοί της μετακινήθηκαν στο Μπουένος Άιρες. Οι παππούδες της ήταν Εβραίοι μετανάστες που διέμεναν στην Ρωσική Αυτοκρατορία και μετεγκαταστάθηκαν στην επαρχία Έντρε Ρίος της Αργεντινής. Όντας πρώιμη ως παιδί, ξεκίνησε να φοιτά όταν ήταν μόλις 2 ετών και 8 μηνών στο νηπιαγωγείο, όπου ήταν η μικρότερη στην τάξη της. Ένα πεντάχρονο αγόρι θέλοντας να την πειράξει της είχε πει πως δεν μπορεί να παίξει πιάνο και εκείνη απάντησε παίζοντας ένα κομμάτι που τους είχε παίξει ο δάσκαλός τους και το είχε απομνημονεύσει εξ' ολοκλήρου μόνο ακούγοντάς το. Επίσημη ιστοσελίδα
Σταύρος Ψυλλάκης

Ο Σταύρος Ψυλλάκης (Χανιά, 30 Ιανουαρίου 1954) είναι Έλληνας σκηνοθέτης και παραγωγός ανθρωποκεντρικών ντοκιμαντέρ που συνήθως εστιάζουν σε οριακές καταστάσεις της ανθρώπινης ύπαρξης. Έχει τιμηθεί με βραβεία στην Ελλάδα και το εξωτερικό, με σπουδαιότερο το 1ο Βραβείο Ταινίας Τεκμηρίωσης της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου το 2010 για το ντοκιμαντέρ ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ. Θεωρείται ένας από τους πρωτοπόρους στην Ελλάδα στο ανθρωποκεντρικό ντοκιμαντέρ, με πλούσιο έργο πάνω από 40 ταινιών, στο οποίο ξεχωρίζουν οι ταινίες: Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΕΝΟΧΛΗΣΕ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ, ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ, ΜΕΤΑΞΑ ακούγοντας το χρόνο, ΟΛΥΜΠΙΑ, ΜΙΚΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΡΟΜΑ, ΤΟ ΜΕΣΑ ΦΩΣ καθώς και η τριλογία "ΩΔΕΣ ΣΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ" που περιλαμβάνει τις ταινίες ΓΙΑ ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΟΥΣ συναντήσεις με τον Γιώργο Μανιάτη, ΟΦΕΙΛΗ, ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ η μνήμη του τόπου .Είναι ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου (Ε.Α.Κ.) και της Ένωσης Ελληνικού Ντοκιμαντέρ (Ε.Ε.Ν)

 Γεννήθηκε στα Χανιά, στο Παλιό Ενετικό Λιμάνι, ως πρωτότοκος γιός και έχει δύο αδερφές την Παναγιώτα και την Καλλιόπη. Από το 1954 έως και το 1972 ζούσε στα Χανιά και πήγε σχολείο ως μαθητής αρχικά στο 2ο Δημοτικό Σχολείο Χανίων και στην συνέχεια στο 2ο Γυμνάσιο Αρρένων Χανίων, δουλεύοντας παράλληλα στην οικογενειακή ταβέρνα στο Παλιό Λιμάνι. Το 1972 μπήκε στη σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανολόγων του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου (Ε.Μ.Π.). Αρχές του 1978 πήρε το πτυχίο του Μηχανικού (ειδικότητα Μηχανικός Παραγωγής), επάγγελμα το οποίο ουσιαστικά δεν εξάσκησε. 1979 - 1980Διαμονή στο Παρίσι. 1983 - 1987Κινηματογραφικές σπουδές στη Σχολή Ε. ΧΑΤΖΙΚΟΥ. Δίπλωμα Σκηνοθεσίας. Φροντιστής και Βοηθός Παραγωγής στις ταινίες: -ΚΑΠΕΤΑΝ-ΜΕΪNTANOΣ* του Δήμου Θέου -ΘΕΟΦΙΛΟΣ* του Λάκη Παπαστάθη -ΕΝΑΣ ΕΡΩΔΙΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΑ* του Σταύρου Τορνέ 1988 - 1990Υπότροφος του Γαλλικού κράτους στο Παρίσι, Ateliers VARAN (ιδρυτής Jean Rouch) Θεωρητική & πρακτική εκπαίδευση στη σκηνοθεσία Ανθρωπολογικού Ντοκιμαντέρ (video & film 16mm). Παραμονή στο Παρίσι. Συνεργασία με τη σχολή VARAN. 1990 - 1997Συνεργασία στην δημιουργία επαγγελματικού ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΟΠΤΙΚ/ΣΤΙΚΩΝ ΜΕΣΩΝ στο Ινστιτούτο Μεσογειακών Σπουδών του Ι.Τ.Ε. (Κρήτη) Σκηνοθεσία ή/και Διευθ. Παραγωγής σε ντοκιμαντέρ του Τμήματος. Το 1998 παντρεύτηκε με την Κλεοπάτρα Δ. και έχουν έναν γιό. Έκτοτε ζει στην Αθήνα και ασχολείται αδιάλειπτα με τη σκηνοθεσία & παραγωγή ταινιών ντοκιμαντέρ. Άρθρο στους New York Times τον καιρό της καραντίνας (2020) για την ταινία μικρού μήκους "Η φωτογραφία μου" του Σταύρου Ψυλλάκης Μικρές Υιοθεσίες"Αφιέρωμα στο Έργο του Σταύρου Ψυλλάκη" εκδόσεις Chania Film Festival-Πυξίδα 2016Συνέντευξη του Σταύρου Ψυλλάκη στον Στράτο Κερσανίδη (ΕΠΟΧΗ, 13-03-2022 - "Σταύρος Ψυλλάκης: Ο άνθρωπος, ο τόπος, η μνήμη...")) Ένα υπαρξιακό δοκίμιο με τη γλώσσα του κινηματογράφου - Ένα κείμενο του Στρατή Μπουρνάζου (ΕΠΟΧΗ, 30-10-2022) Ο Σταύρος Ψυλλάκης είναι δημιουργός και δημιούργημα των ηρώων του - Συνέντευξη του Σταύρου Ψυλλάκη στον Μανώλη Κρανάκη (FLIX, 25-10-2022)
Οι ύποπτοι φορούσαν γόβες

Η ταινία Οι Ύποπτοι Φορούσαν Γόβες (αγγλικά: 'The Bling Ring') είναι κινηματογραφική ταινία, παραγωγής 2013, είδους σάτιρας-εγκλήματος, συνδυασμός σάτιρας και εγκλήματος, η οποία σκηνοθετήθηκε και από την Σοφία Κόπολα και είναι βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα. Το σενάριο επίσης γράφτηκε από την Σοφία Κόπολα, ενώ πρωταγωνιστές είναι οι νεοαφιχθέντες Ισραήλ Μπρουσάρντ, Κείτι Τσανγκ και Κλαιρ Τζούλιεν καθώς και η Τάισα Φαρμίγκα και η Έμμα Γουάτσον. Η ταινία εστίαζει στο πώς και γιατί άρχισε καθώς και στο πώς και γιατί διαλύθηκε η συμμορία The Bling Ring, εξ ου και ο πρωτότυπος τίτλος της ταινίας. Η ανάπτυξη της ταινίας ξεκίνησε το 2012, όταν η Σοφία Κόπολα αποφάσισε να γυρίσει μια τέτοια ταινία. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Μάρτιο του 2012 και ολοκληρώθηκαν τον Απρίλιο του ίδιου έτους. Η ταινία προβλήθηκε για πρώτη φορά στο Φεστιβάλ των Καννών του 2013. Έκανε πρεμιέρα στις ΗΠΑ στις 14 Ιουνίου,ενώ στην Ελλάδα στις 12 Σεπτεμβρίου. Η ταινία έλαβε μικτές με θετικές κριτικές από τους κριτικούς, αλλά ήταν επίσης μια εισπρακτική επιτυχία στο box office, με έσοδα πάνω από 20 εκατομμύρια.

 Μια παρέα από τέσσερις νεαρές κοπέλες, μανιακές με τη μόδα και με την επωνυμία «Bling Ring», κι έναν φίλο τους χρησιμοποιούν το Ίντερνετ για να βρουν διάσημους και να τους ληστέψουν το σπίτι. Το σενάριο είναι εμπνευσμένο από αληθινά γεγονότα. Πρόκειται για μια παρέα έξι κοριτσιών που κατάφεραν να κλέψουν 3 εκατομμύρια δολάρια από διασημότητες όπως η Πάρις Χίλτον, η Μέγκαν Φοξ και η Λίντσεϊ Λόχαν. Η ομάδα αυτή δρούσε ανενόχλητα εως ότου παρατηρήθηκαν από κάμερες ασφαλείας και συνελήφθησαν στο τέλος. Ίσραελ Μπρουσάρντ στον ρόλο του Μαρκ Χολ Κείτι Τσανγκ στον ρόλο της Ρεμπέκα Όν Τάισα Φαρμίγκα στον ρόλο της Σαμ Μουρ Κλαιρ Τζούλιεν στοον ρόλο της Κλοέ Ταΐνερ Έμμα Γουάτσον στον ρόλο της Νίκι Μουρ Λέσλι Μαν στον ρόλο της Λόρι Μουρ Τζεόρτζια Ροκ στον ρόλο του Έμιλι Μουρ Κάρλος Μιράντα στο ρόλο του Ρομπ Γκείβιν Ροσντάλε στον ρόλο του Ρίκι Στεΐσι Έντουαρντς στον ρόλο της Κυρίας Χολ Μακ Μπράουν στον ρόλο του Χένρι Μαρκ Κόπολα στον ρόλο του Κυρίου Χολ Τζάνετ Σονγκ στον ρόλο της Κυρίας Όν Άνι Φίντζγκεραλντ στον ρόλο της Κεΐτ Νταγκ Ντεμπιτς στον ρόλο του Άνταμ Έριν Ντάνιελς στον ρόλο της Σάννον Πατρίσια Λεντζ στον ρόλο της Δικαστής Χένλεί Μαίκα Μονρόε στον ρόλο ενός Κοριτσιού στην παραλίαΣύντομες ΕμφανίσειςΠάρις Χίλτον ως ο εαυτός της Κίρστεν Ντανστ ως ο εαυτός της Λίντσεϊ Λόχαν ως ο εαυτός της(αρχειακό υλικό) Οντρίνα Πατρίτζ ως ο εαυτός της (αρχειακό υλικό) Ρέιτσελ Μπίλσον ως ο εαυτός της (αρχειακό υλικό) Μιράντα Κερ ως ο εαυτός της (αρχειακό υλικό) Ορλάντο Μπλουμ ως ο εαυτός του (αρχειακό υλικό) Μπρετ Γκουντκιν ως ο εαυτός του (αστυνομικός) Επίσημος ιστότοπος Οι Ύποπτοι Φορούσαν Γόβες στην IMDb
Σύνδρομο της Στοκχόλμης

Το σύνδρομο της Στοκχόλμης είναι ένα ψυχολογικό φαινόμενο κατά το οποίο όμηροι εκφράζουν συμπάθεια και συμπόνοια και έχουν θετικά συναισθήματα προς τους απαγωγείς τους, μερικές φορές σε σημείο που να υπερασπίζονται και ταυτίζονται με τους απαγωγείς. Αυτά τα συναισθήματα γενικά θεωρούνται παράλογα μέσα από το πρίσμα του κινδύνου ή του ρίσκου που υπέστησαν τα θύματα, τα οποία θεωρούν ουσιαστικά την έλλειψη κακοποίησης από τους απαγωγείς ως μια πράξη καλοσύνης. Το Σύστημα Βάσεων Δεδομένων Ομήρων του FBI δείχνει ότι περίπου 8 τοις εκατό των θυμάτων παρουσιάζουν ενδείξεις συνδρόμου της Στοκχόλμης.

 Ο όρος αυτός προήλθε μετά την ληστεία που έγινε σε υποκατάστημα της τράπεζας Kreditbanken στο Νόρμαλμστοργκ, στην κεντρική Στοκχόλμη της Σουηδίας, τον Αύγουστο του 1973. Δύο ένοπλοι άνδρες οι Γιαν-Έρικ Όλσσον και Κλαρκ Όλοφσον εισέβαλαν σε αυτήν και απήγαγαν 4 υπαλλήλους της τράπεζας, τους Ελίζαμπετ Όλντγκρεν, Κρίστιν Ένμαρκ, Μπιργκίτα Λούντμπλαντ και τον Σβεν Σάφστρομ, για 6 μέρες σε θησαυροφυλάκιο της τράπεζας Sveriges Kreditbank. Μετά τη σύλληψη των δραστών, οι όμηροι προσπάθησαν να συλλέξουν χρήματα, για να ενισχύσουν οικονομικά τον δικαστικό αγώνα των απαγωγέων τους και αρνήθηκαν μάλιστα να καταθέσουν εναντίον τους. Το σύνδρομο της Στοκχόλμης μπορεί να θεωρηθεί ως μια μορφή τραυματικής συγκόλλησης, η οποία δεν απαιτεί απαραιτήτως ένα σενάριο ομηρείας, αλλά η οποία περιγράφει «ισχυρούς συναισθηματικούς δεσμούς που αναπτύσσονται μεταξύ δύο ατόμων, όπου ένα πρόσωπο παρενοχλεί περιοδικά, χτυπάει, απειλεί, κακοποιεί, ή εκφοβίζει το άλλο."" Μια συχνά χρησιμοποιούμενη υπόθεση για να εξηγήσει το φαινόμενο του συνδρόμου της Στοκχόλμης, βασίζεται στη φροϋδική θεωρία. Προτείνει ότι η σύνδεση (του θύματος με τον κακοποιό) είναι αντίδραση του ατόμου στο τραύμα του, αντίδραση στο να γίνει θύμα. Η ταύτιση με τον επιτιθέμενο είναι ένας τρόπος που το ίδιο το "εγώ" υπερασπίζεται τον εαυτό του. Όταν ένα θύμα πιστεύει τις ίδιες αξίες με τον επιτιθέμενο, αυτός παύει να γίνεται αντιληπτός ως απειλή. Θετικά συναισθήματα από το θύμα προς το θύτη (άτομο που το κακοποιεί ή το ελέγχει).Αρνητικά συναισθήματα από το θύμα προς την οικογένειά του, τους φίλους ή τις αρχές.Θετικά συναισθήματα από το θύτη προς το θύμα.Υποστηρικτική συμπεριφορά από το θύμα προς το θύτη.Ανικανότητα του θύματος να καταστρέψει την "σχέση" του με το θύτη. [[Κατηγορία :Κακοποίηση]
Γιώργος Τζιουμάκας

Ο Γιώργος Τζιουμάκας (γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 23 Ιανουαρίου 1995) είναι Έλληνας πετοσφαιριστής. Αγωνίζεται στη θέση του διαγωνίου με τα χρώματα του Ο.Φ.Η. από το 2022. Επίσης, είναι διεθνής με την Εθνική Ομάδα Πετοσφαίρισης της Ελλάδος.

 Είναι γιος του παλαιού αθλητή Σωκράτη Τζιουμάκα. Ο Γιώργος ξεκίνησε να ασχολείται με το άθλημα από την ηλικία των 10 ετών και σύντομα αναδείχθηκε μέσα από τις ακαδημίες του Ηρακλή και λίγο αργότερα στα κλιμάκια των Εθνικών ομάδων. Το 2013 αποδέχθηκε την πρόταση της ιταλικής Κούνεο που αποτέλεσε την πρώτη του ομάδα του εξωτερικού. Έπειτα από την κατάρρευση της Κούνεο μεταγράφηκε στην Περούτζια, ενώ στην συνέχεια αγωνίστηκε στις ιταλικές Πιατσέντζα και Καστελάνα Γκρότε.Μετά ακολούθησε ο επαναπατρισμός για λογαριασμό της νεοφώτιστης ΑΕΚ, το 2018, αποτελώντας την "βόμβα" των κιτρινόμαυρων στο μεταγραφικό παζάρι. Ο Γιώργος Τζιουμάκας ξεκίνησε στην καριέρα του στις Εθνικές ομάδες Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Παίδων το 2010. Στη συνέχεια είχε πολλαπλές συμμετοχές τόσο στις αναπτυξιακές εθνικές ομάδες, όσο και με την Εθνική Ανδρών, με την οποία κατέκτησε το Ασημένιο Μετάλλιο στην Ευρωπαϊκή Λίγκα το 2014. Συνολικά ο Γιώργος Τζιουμάκας κατέγραψε 102 συμμετοχές με τις αναπτυξιακές Εθνικές ομάδες, ενώ με την Εθνική Ανδρών είχε 61 συμμετοχές έως το 2018. Γιώργος Τζιουμάκας: Ατομικά στοιχεία - Διακρίσεις - Ομάδες καριέρας volleybox.net Γιώργος Τζιουμάκας: Ατομικά στοιχεία - Διακρίσεις - Ομάδες καριέρας greekvolley.eu Γιώργος Τζιουμάκας - Ευρωπαϊκή παρουσία www-old.cev.eu
Χλωρίς (νύμφη)

Στην ελληνική μυθολογία, η Χλωρίς ήταν νύμφη ή θεά που σχετιζόταν με την άνοιξη, τα λουλούδια και τη νέα ανάπτυξη, η οποία πιστεύεται ότι κατοικούσε στα Ηλύσια Πεδία.

 Η Χλωρίς απήχθη από τον Ζέφυρο, τον θεό του δυτικού ανέμου (ο οποίος, όπως επισημαίνει ο ίδιος ο Οβίδιος, ήταν παράλληλος με την ιστορία του αδελφού του, Βορέα, και της Ωρείθυιας), που την μεταμόρφωσε σε μια θεότητα γνωστή ως Φλώρα, αφότου παντρεύτηκαν. Μαζί, έχουν έναν υιό, ονόματι Καρπό. Θεωρήθηκε, επίσης, ότι ήταν υπεύθυνη για τις μεταμορφώσεις του Αδώνιδος, του Άττιδος, του Κρόκου, του Υακίνθου και του Νάρκισσου σε λουλούδια. Πόπλιος Οβίδιος Νάσων, Fasti μεταφρασμένο από τον James G. Frazer. Online version at the Topos Text Project. Πόπλιος Οβίδιος Νάσων, Fasti. Sir James George Frazer. London; Cambridge, MA. William Heinemann Ltd.; Harvard University Press. 1933. Latin text available at the Perseus Digital Library.
Sacrifice (άλμπουμ των Saxon)

Sacrifice είναι ο τίτλος του εικοστού στούντιο δίσκου του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Saxon, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 1 Μαρτίου του 2013 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "ΕΜΙ", ενώ τρεις ημέρες νωρίτερα είχε κυκλοφορήσει σε μορφή digipack.Τον Ιούλιο του 2012, εμφανίστηκαν δύο βίντεο στην ιστοσελίδα "YouTube", στα οποία οι Saxon ηχογραφούσαν στο στούντιο, ενώ ένα μήνα αργότερα ανακοινώθηκε ότι μόνο η ηχογράφηση των φωνητικών απέμενε για να ολοκληρωθεί ο νέος δίσκος. Τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς ολοκληρώθηκε η μίξη του ήχου και λίγο αργότερα ανακοινώθηκε το βρετανικό κομμάτι της περιοδείας "Sacrifice World Tour", αλλά και το όνομα του δίσκου.Η αρχική ανακοίνωση της κυκλοφορίας του δίσκου ανέφερε ως επίσημη ημερομηνία τις 25 Φεβρουαρίου, αλλά λόγω προβλημάτων στην παραγωγή, η κυκλοφορία του δίσκου πραγματοποιήθηκε στην Ευρώπη στις 1 Μαρτίου, στην Αγγλία στις 4 Μαρτίου και στα τέλη του μήνα στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού.

 Procession (Byford, Quinn, Scaratt, Carter, Glockler) - 1:45 Sacrifice (Byford, Quinn, Scaratt, Carter, Glockler) - 3:58 Made in Belfast (Byford, Quinn, Scaratt, Carter, Glockler) - 4:34 Warriors of the Road (Byford, Quinn, Scaratt, Carter, Glockler) - 3:34 Guardians of the Tomb (Byford, Quinn, Scaratt, Carter, Glockler) - 4:47 Stand Up and Fight (Byford, Quinn, Scaratt, Carter, Glockler) - 4:02 Walking the Steel (Byford, Quinn, Scaratt, Carter, Glockler) - 4:24 Night of the Wolf (Byford, Quinn, Scaratt, Carter, Glockler) - 4:20 Wheels of Terror (Byford, Quinn, Scaratt, Carter, Glockler) - 4:23 Standing in the Queue (Byford, Quinn, Scaratt, Carter, Glockler) - 3:36 Sacrifice (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 1 Μαρτίου 2013 Το Sacirifice ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Μπιφ Μπάιφορντ - φωνητικά Νταγκ Σκάρατ - κιθάρα Πωλ Κουήν - κιθάρα Νιμπς Κάρτερ - μπάσο Νάιτζελ Γκλόκλερ - τύμπανα Βρετανικά τσαρτ, 16 Μαρτίου 2013 Γερμανικά, Γαλλικά, Ελβετικά, Φινλανδικά, Αυστριακά και Σουηδικά τσαρτ Βελγικά τσαρτ
Ιερά Μητρόπολις Φωκίδος

Η Ιερά Μητρόπολις Φωκίδος είναι μία από τις Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος. Έχει έδρα την Άμφισσα και περιλαμβάνει τον ομώνυμο νομό. Η Μητρόπολη υπάρχει με τη σημερινή της μορφή από το 1833 και πήρε το όνομά της από τον ομώνυμο νομό. Μητροπολίτης από τις 25 Ιουνίου 2014 είναι ο Θεόκτιστος (Κλουκίνας).

 Η επισκοπή Σαλώνων αναφέρεται για πρώτη φορά το 1205, επί Φραγκοκρατίας, οπότε ο Λατίνος αρχιεπίσκοπος Σαλώνων συμμετείχε στη Σύνοδο της Ραβέννας. Κατόπιν, επί Τουρκοκρατίας, η επισκοπή Σαλώνων ήταν υποκείμενη στην Μητρόπολη Αθηνών, από την οποία ανεξαρτητοποιήθηκε το 1833, μετονομαζόμενη σε Φωκίδος. Από το 1841 ως το 1852 είχε ενωθεί με την Επισκοπή Φθιώτιδος. Το 1852 ανασυστάθηκε και το 1922 αναβαθμίστηκαν όλες οι επισκοπές της Εκκλησίας της Ελλάδος σε Μητροπόλεις, οπότε μετονομάστηκε σε «Ιερά Μητρόπολη Φωκίδος». Τιμίου Προδρόμου Δεσφίνας Τιμίου Προδρόμου Αρτοτίνης Αγίου Γεωργίου Καλλιθέας Προφήτου Ηλιού Παρνασσίδος Κοιμήσεως της Θεοτόκου Βαρνακόβης Κοιμήσεως Θεοτόκου Κουτσουρούς Μεταμορφώσεως του Κυρίου Γαλαξειδίου Παντανάσσης Γραβιάς Γενέθλιον της Θεοτόκου Σεργούλας Αγίου Αυγουστίνου και Σεραφείμ του Σαρώφ Νεκταρίου και Φανουρίου Τρικόρφου Σάθας, Κωνσταντίνος (1865). Χρονικόν ανέκδοτον Γαλαξειδίου. Αθήνα: Ιω. Κασσανδρέως και Σας. Επίσημη ιστοσελίδα
Πινορεσινόλη

Η πινορεσινόλη (αγγλ. pinoresinol) είναι λιγνάνη τετραϋδροφουρανίου που απαντάται στο είδος Styrax sp. Forsythia suspensa και στο φυτό Forsythia koreana. Τυπικά ως λιγνάνη, η πινορεσινόλη φέρει τον χημικό σκελετό (C6-C3)2. Ανευρίσκεται επίσης στην κάμπια της λαχανοπεταλούδας -Pieris rapae- όπου χρησιμεύει ως άμυνα κατά των μυρμηγκιών. Στη φύση είναι ένας δευτερογενής μεταβολίτης, ιδίως στα ανώτερα δένδρα (βλ. πεύκα), αναπόσπαστο μέρος των φαινολικών εκχυλισμάτων.Στα τρόφιμα, βρίσκεται στο σουσάμι, στα λαχανικά Brassica και στο ελαιόλαδο. Η πινορεσινόλη έχει επίσης βρεθεί ότι είναι τοξική για τις προνύμφες του ζωύφιου γαλακτώματος Oncopeltus fasciatus και του αιματοφάγου εντόμου Rhodnius prolixus, το οποίο είναι φορέας της νόσου της Αμερικανικής τρυπανοσωμίασης.Σήμερα η πινορεσινόλη απομονώνεται από φυτά αλλά με χαμηλή απόδοση και αποτελεσματικότητα.

 Ανακαλύφθηκε πρόσφατα πρωτείνη που υπάρχει στο είδοςForsythia intermedia και έχει βρεθεί ότι κατευθύνει τη στερεοεκλεκτική βιοσύνθεση της (+)-πινορεσινόλης από το μονομερές της κωνιφερυλικής αλκοόλης. Πρόσφατα, μια δεύτερη, εναντιοσυμπληρωματική διευθυντική πρωτεΐνη εντοπίστηκε στο είδος Arabidopsis thaliana, η οποία επίσης κατευθύνει την εναντιοεκλεκτική σύνθεση της (-)-πινορεσινόλης. Η πινορεσινόλη αναστέλλει το ένζυμο α-γλυκοσιδάση in vitro και μπορεί επομένως να δρα ως υπογλυκαιμικός παράγοντας. Μια μελέτη που περιελάμβανε εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο έδειξε ότι η πινορεσινόλη διαθέτει in vitro ιδιότητες χημειοπροφύλαξης. Αυξήθηκε η απόπτωση και η κυτταρική ανακοπή στο στάδιο G2/M σε κύτταρα με ικανότητα p53. Η πινορεσινόλη του ελαιολάδου μειώνει την εντερική απορρόφηση της βιταμίνης D. Η πινορεσινόλη, μαζί με άλλες φυτικές λιγνάνες, μετατρέπονται σε εντερολιγνάνες από την εντερική μικροχλωρίδα στο ανθρώπινο σώμα.
Βαμβακόπουλο

Το Βαμβακόπουλο είναι κωμόπολη του δήμου Χανίων της περιφερειακής ενότητας (πρώην νομού) Χανίων στη δυτική Κρήτη. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 2.300 κατοίκους. Με το πρόγραμμα Καποδίστριας, το Βαμβακόπουλο ήταν έδρα του δήμου Θερίσου. Βρίσκεται 3,5 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά των Χανίων, σε υψόμετρο 30 μέτρων στον κάμπο των Χανίων.

 Στην περιοχή εγκαταστάθηκαν το 1740 η οικογένεια των Μαυρογένηδων, οι οποίοι και της έδωσαν το όνομα Βαμβακόπουλο από το χωριό από το οποίο κατάγονταν, τη Βαμβακού Λακωνίας. Ο Εμμανουήλ Μαυρογένης φύτεψε ένα πλάτανο, ο οποίος αναφέρεται ως «πλάτανος του Μαυρογένη», και υπάρχει μέχρι σήμερα φτάνοντας σε περίμετρο κορμού τα 7,5 μέτρα. Στη συνέχεια, ο Ε. Μαυρογένης εγκαταστάθηκε για περισσότερη ασφάλεια στους Λάκκους.Ο Σπανάκης αναφέρει ότι η παλαιότερη αναφορά που εντόπισε ήταν στην απογραφή του 1940, όταν ανήκε στην κοινότητα Περιβολίων και είχε 384 κατοίκους. Το 1965 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Βαμβακόπουλου. Στις επόμενες απογραφές είχε 439 κ. (1951), 431 (1961), 535 (1971), 871 (1981), 1.617 (2001) και 2.300 (2011).
Russian Knights

Οι Russian Knights (ρώσικα:Русские Витязи, Ρώσοι Ιππότες) είναι ακροβατικό αεροπορικό σμήνος επιδείξεων ακριβείας της Πολεμικής Αεροπορίας της Ρωσίας. Αποτελείται από έξι μαχητικά αεροσκάφη Sukhoi Su-27 και έχει έδρα την αεροπορική βάση Kubinka.

 Οι Russian Knights δημιουργήθηκαν στις 5 Απριλίου 1991 και έδωσαν την πρώτη τους επίδειξη στο εξωτερικό το Σεπτέμβριου του ίδιου έτους κατά τη διάρκεια περιοδείας τους στη Μεγάλη Βρετανία. Ακολούθησαν επιδείξεις στη Μαλαισία, τις ΗΠΑ, τη Γαλλία, την Ολλανδία, τη Σλοβακία, τον Καναδά, το Βέλγιο και το Λουξεμβούργο, κλέβοντας τις εντυπώσεις και κερδίζοντας τον θαυμασμότου κοινού. Στις 12 Δεκεμβρίου 1995, επιστρέφοντας στη Ρωσία μετά την εμφάνισή τους στο αεροπορικό show της Μαλαισίας και πλησιάζοντας την αεροπορική βάση Kam Ranh στο Βιετνάμ για ανεφοδιασμό, κάτω από άσχημες καιρικές συνθήκες, τρία αεροσκάφη της ομάδας προσέκρουσαν σε ένα βουνό. Τέσσερα μέλη των Russian Knights σκοτώθηκαν και στη μνήμη τους τον Οκτώβριο του 1996 ανεγέρθηκε μνημείο στο Χωριό Nikolskoye, κοντά στην αεροπορική βάση Kubinka όπου είναι θαμένοι. Το Σεπτέμβριο του 1996 η ομάδα άρχισε ξανά τις επιδείξεις χρησιμοποιόντας τέσσερα αεροσκάφη και παρουσιάζοντας νέο χρωματισμό. Το 2005 παρέλαβαν πέντε νέα αεροσκάφη Su-35 Super Flanker, τα οποία όμως δεν χρησιμοποιούν λόγω οικονομικών προβλημάτων. Η επίσημη ιστοσελίδα των Russian Knights Σελίδα με φωτογραφίες των Russian Knights Οι Russian Knights στο planepictures.net
Σωτήρης Πατατζής

Ο Σωτήρης Πατατζής (1917 - 7 Ιουνίου 1991) ήταν Έλληνας λογοτέχνης, με καταγωγή από τη Μεσσήνη Μεσσηνίας. Σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο της Αθήνας. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε εφημερίδες και περιοδικά. Έγραψε διηγήματα, μυθιστορήματα και θεατρικά έργα. Στην αντίσταση εντάχτηκε στο ΕΑΜ. Το μυθιστόρημά του «Μεθυσμένη Πολιτεία» μεταφέρθηκε στην μικρή οθόνη στο τέλος της δεκαετίας του 1970, σε σκηνοθεσία Άρη Λυχναρά και με πολλούς γνωστούς πρωταγωνιστές (Βέρα Κρούσκα, Γιάννης Βόγλης, Παύλος Χαϊκάλης, Χρυσούλα Διαβάτη κτλ.). Ουσιαστικά, αυτό το έργο αποτελεί γόνιμη σύνθεση της φαντασίας του συγγραφέα και προσωπικών του βιωμάτων από την γενέτειρα του, Μεσσήνη. Δεν είναι τυχαίο πως πολλά στοιχεία του έργου (πρόσωπα και καταστάσεις) αντικατοπτρίζουν την Μεσσήνη του Μεσοπολέμου. Πολύ επιτυχημένα εξακολουθούν να είναι τα θεατρικά έργα του Πατατζή.

 Ματωμένα χρόνια (1946) Νεράιδα του Βυθού (1952) Χαμένος Παράδεισος (1966) Μεθυσμένη Πολιτεία (1948) Πένθιμο Εμβατήριο (1978) Επιστροφή από το Μπούχεμβαλντ (1948) Καλός στρατιώτης Σβέικ (1956) Δον Καμίλο (1958) Χρυσή φυλακή (1959) Διάκος (1961) Νατάσα (?) Victor Hugo, Η τελευταία ημέρα ενός κατάδικου (Μπεργαδής, 1952) Émile Zola, Η ταβέρνα (Δελής, 1953) John Steinbeck, Το χρυσό κύπελλο (1953) Stefan Zweig, Οι μεγάλες ώρες της ανθρωπότητας (Τ.Μ., 1954) André Maurois, Γη της επαγγελίας (Τ.Μ., 1954) François Mauriac, Το τέλος της νύχτας (Τ.Μ., 1954) Charlotte Brontë, Τζέιν Έιρ (Παρθενών, 1954) Miguel de Cervantes, Δον Κιχώτης (Διεθνείς Εκδόσεις Δεληχρυσού, 1954) Φιόντορ Ντοστογιέφσκι, Έγκλημα και τιμωρία (Διεθνείς Εκδόσεις Δεληχρυσού, 195; ) Φιόντορ Ντοστογιέφσκι, Οι δαιμονισμένοι (Διεθνείς Εκδόσεις Δεληχρυσού, 195; ) Φιόντορ Ντοστογιέφσκι, Αδελφοί Καραμάζοφ (Διεθνείς Εκδόσεις Δεληχρυσού, 195; ) Φιόντορ Ντοστογιέφσκι, Ταπεινωμένοι και καταφρονεμένοι (Διεθνείς Εκδόσεις Δεληχρυσού, 195; ) Φιόντορ Ντοστογιέφσκι, Αναμνήσεις από το σπίτι των πεθαμένων (Διεθνείς Εκδόσεις Δεληχρυσού, 195; ) Somerset Maugham, Ανθρώπινη δουλεία (Διεθνείς Εκδόσεις Δεληχρυσού, 195; ) A. J. Cronin, Τα κλειδιά της βασιλείας (Διεθνέις Εκδόσεις Δεληχρυσού, 195; ) Émile Zola, Κατηγορώ (Παρθενών, 195;) A. J. Cronin, Τα άγουρα χρόνια (Παρθενών, 1955) Pierre Benoit, Η Ατλαντίς (Νέα Σκέψη, 1955) Alberto Moravia, Η γυναίκα της Ρώμης (Πρόοδος, 1955) Jules Verne, Μιχαήλ Στρογκώφ (Παρθενών, 1956) Wilhelm Ritter von Schramm, Γερμανοί στρατηγοί κατά του Χίτλερ (Η απόπειρα της 20ης Ιουλίου) (Α. Γαρέφης & Σια, 1960) Αλεξάντρ Σολζενίτσιν, Μία ημέρα του Ιβάν Ντενίσοβιτς (Πάπυρος, 1970) Κατάλογος με θεατρικές παραστάσεις που βασίστηκαν σε έργα του Σ. Πατατζή. Αγγέλα Καστρινάκη, "Σωτήρης Πατατζής. Η εποχή της ανάτασης κι η αστραπή της έμπνευσης", Νέα Εστία, τχ.1734 (Μάιος 2001), σ.813-833. Αγγέλα Καστρινάκη, Εισαγωγή στο Πένθιμο εμβατήριο του Σωτήρη Πατατζή, Αθήνα (εκδ. Εστία) 2005, σ. 9-20. Ευάνθης Χατζηβασιλείου, «Εκδοχές της πόλωσης: ο ∆ον Καµίλο και η ελληνική ανάγνωσή του», στο Ιωάννης Κ.Προµπονάς και Πάνος Βαλαβάνης (επιµ.),Ευεργεσίη: τόµος χαριστήριος στον Παναγιώτη Ι. Κοντό, τόµος Β΄ (Αθήνα: ΕΚΠΑ, 2006), σσ. 1007-1014