Κορνέλις Χόισμανς

Ο Κορνέλις Χόισμανς (Cornelis Huysmans (βαπτίσθηκε στις 2 Απριλίου 1648 στην Αμβέρσα - απεβίωσε την 1η Ιουνίου 1727 στο Μέχελεν) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος τοπίων, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στην Αμβέρσα, στις Βρυξέλλες και στο Μέχελεν. Ο Χόισμανς κατείχε την πρώτη θέση στη φλαμανδική ζωγραφική τοπίων στα τέλη του 17ου και στις αρχές του 18ου αιώνα και ήταν ιδιαίτερα γνωστός για τα ψευδο-ιταλικά του τοπία με βουνά στο βάθος, που δείχνουν την επιρροή των Νικολά Πουσέν και Ζακ ντ'Αρτουά.

 Ο Κορνέλις Χόισμανς γεννήθηκε στην Αμβέρσα από τον Χέντρικ Χόισμανς και την Καταρίνα φαν ντερ Μέιντεν (Catharina van der Meyden, μερικές φορές αναφέρεται επίσης ως «Catharina van der Heyden»). Το επάγγελμα του πατέρα του έχει περιγραφεί με διαφορετικό τρόπο ως «bouwmeester» (αρχικτίστης) ή ως «houtbreker, munter ende werckman στο Sijne Majesteytsmunte» (θραύστης ξύλου, κατασκευαστής νομισμάτων και τεχνίτης στο νομισματοκοπείο της Αυτού Μεγαλειότητας). Μετά τον πρόωρο θάνατο των γονέων του, ο κηδεμόνας του τον έστειλε για να σπουδάσει υπό τον ζωγράφο τοπίου Γκασπάρ ντε Βίττε. Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του με τον ντε Βίττε, ο Χόισμανς μετακόμισε στις Βρυξέλλες για να συνεχίσει τις σπουδές του. Δημιούργησε μόνιμη κατοικία στις Βρυξέλλες μεταξύ 1675 και 1682, παρόλο που συνέχισε να επισκέπτεται την πατρίδα του Αμβέρσα. Μπορεί να ήταν μαθητής ή τουλάχιστον εργάστηκε ως βοηθός στο στούντιο του Ζακ ντ'Αρτουά στις Βρυξέλλες. Ο Χόισμανςεργάστηκε για τον ντΑρτουά και σχεδίασε τοπία από την περιοχή των Βρυξελλών για δύο χρόνια. Γύρω στο 1675 έκανε το ίδιο στην κοιλάδα του Μεύση κοντά στο Ντινάν και στο Ναμύρ. Το 1675 έγινε δεκτός ως ανεξάρτητος δάσκαλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά στις Βρυξέλλες. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Αμβέρσα το 1681 ο καλλιτέχνης δήλωσε ότι ζούσε στις Βρυξέλλες. Το επόμενο έτος ο Χόισμανς μετακόμισε στο Μέχελεν. Εδώ νυμφεύτηκε στις 26 Ιανουαρίου 1682 τη Μαρία Άννα Σχέππερς. Το ζευγάρι θα αποκτούσε δύο γιους και μια κόρη. Ο γιος του, Πίτερ Μπαλτάσαρ Χόισμανς, ο οποίος γεννήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 1684, εκπαιδεύτηκε από τον πατέρα του, αλλά πέθανε νέος το 1706. Από περίπου το 1686 έως το 1688, ο Χόισμανς έμεινε στο Λονδίνο, όπου φαίνεται να απολάμβανε την προστασία των διακεκριμένων μελών της κοινωνίας. Δημιούργησε πολλά τοπία μεγάλου μεγέθους για την αγορά του Λονδίνου. Το 1688 ο Χόισμανς υπέγραψε συμφωνητικό με τη Συντεχνία των ζωγράφων του Μέχελεν, η οποία του επέτρεψε να εργαστεί ως ζωγράφος στην πόλη. Έπρεπε να πληρώσει στη Συντεχνία 24 χρυσά νομίσματα και 14 "stuivers" (1/20ό του χρυσού νομίσματος) για το προνόμιο αυτό. Στο Μέχελεν, ο Χόισμανς δημιούργησε το μεγάλο ρετάμπλ Πορεία προς Εμμαούς για την τοπική εκκλησία "Onze-Lieve-Vrouw-over-de-Dijle" (Η Αγαπημένη Κυρία Μας στον Ντάιλ) το 1690. Αυτό το ρετάμπλ βρίσκεται σήμερα στην ίδια θέση. Πιθανότατα αργότερα αντιμετώπισε κάποια προβλήματα με τη Συντεχνία των ζωγράφων στο Μέχελεν, καθώς επέστρεψε στην Αμβέρσα, όπου έγινε δεκτός ως Δάσκαλος στην τοπική Συντεχνία του Αγίου Λουκά στο έτος της συντεχνίας 1706-7. Εργάστηκε στην Αμβέρσα μέχρι το 1716, έτος κατά το οποίο επέστρεψε στο Μέχελεν, όπου συνέχισε να εργάζεται μέχρι τον θάνατό του το 1727. Ήταν ο πρώτος δάσκαλος του μικρότερου αδερφού του Γιαν Μπάπτιστ (1654-1716), ο οποίος έγινε επίσης ζωγράφος τοπίων, καθώς και του γιου του Πίτερ Μπαλτάσαρ Στο Μέχελεν οι Αουγκούστους - Κάσιμιρ Ρέντελ (Augustus-Casimir Redel (August Casimir Redel ή Ridel)) και Ζαν Έντμοντ Τέρνερ (Jean Edmond Turner) ήταν μαθητές του. Ο Κορνέλις Χόισμανς είναι κυρίως γνωστός για τα τοπία του, αν και δημιούργησε επίσης θρησκευτικούς και ιστορικούς πίνακες. Συνεργάστηκε με τον Ζακ ντ'Αρτουά στις Βρυξέλλες και το 1674 με τον Άνταμ Φρανς φαν ντερ Μέλεν στο Μάαστριχτ . Τα τοπία του Χόισμανς χαρακτηρίζονται από τις εντατικές και ακριβείς παρατηρήσεις τους για τη φύση, ειδικά στην απόδοση των δασών και των δέντρων τους. Ενώ υπάρχει κάποια ομοιότητα με τα αρκαδικά έργα του Πουσέν με την κλασική τους αρχιτεκτονική, η κύρια επιρροή στον καλλιτέχνη ήταν ο Ζακ ντ'Αρτουά. Οι εξαιρετικά διακοσμητικές συνθέσεις του συχνά απεικονίζουν την άκρη ενός δάσους με αμμώδη όχθη στο προσκήνιο. Συχνά χρησιμοποιούσε ένα διαχωριστικό για να δημιουργήσει μια διαγώνιο στις συνθέσεις του. Χρησιμοποίησε τις αντιθέσεις μεταξύ των χρωμάτων και μεταξύ του ζωηρού φωτός που πέφτει στους δρόμους και των σκοτεινών αποχρώσεων των κορμών των δέντρων και των σκιών που ρίχνουν τα φυλλώματα για να δημιουργήσει δραματικό αποτέλεσμα. Τα έργα του εκτελέστηκαν με έντονες πινελιές. Η χρήση παρόμοιων συνθετικών τεχνοτροπιών στα τοπία του δημιουργεί την εντύπωση ομοιομορφίας μεταξύ των έργων του. Σε αντίθεση με τον Ζακ ντ'Αρτουά, ο Χόισμανς έλουζε τα τοπία του σε ζεστό, ιταλικό φως. Η αποφασιστικά μεσογειακή εμφάνιση τονίστηκε περαιτέρω μέσω της επιλογής της βλάστησης και της αρχιτεκτονικής, η οποία είχε νότια αίσθηση. Ο Χόισμανς κατάφερε έτσι να δώσει στα τοπία του έναν αέρα μεγαλείου. Τα έργα του βρίσκονται στις συλλογές διαφόρων μουσείων, όπως το Λούβρο στο Παρίσι (οκτώ έργα), το Μουσείο Ερμιτάζ στην Αγία Πετρούπολη, το Ινστιτούτο Τέχνης του Σικάγου, η Πινακοθήκη των Παλαιών Δασκάλων στη Δρέσδη, η Εθνική Πινακοθήκη της Σκωτίας στο Εδιμβούργο, το Μουσείο Fabre στο Μονπελιέ, το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Αντρέ Μαλρώ - MuMa στη Χάβρη, το Βασιλικό Μουσείο Καλών Τεχνών στην Αμβέρσα, το Μουσείο Καλών Τεχνών της Βαλανσιέν και άλλα. Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Cornelis Huysmans στο Wikimedia Commons