IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ηλιόκαστρο Αργολίδας

Το Ηλιόκαστρο (παλαιά ονομασία: Καρακάσι) είναι ημιορεινό χωριό του νομού Αργολίδας. Το χωριό είναι κτισμένο στο οροπέδιο των Ειλεών, στους πρόποδες της οροσειράς Αδέρες και σε υψόμετρο 196 μέτρων. Απέχει 7 χλμ από την Ερμιόνη και 66 χλμ. από το Ναύπλιο. Διοικητικά υπάγεται στην κοινότητα Ηλιόκαστρου της δημοτικής ενότητας Ερμιόνης του δήμου Ερμιονίδας. Το χωριό έχει, σύμφωνα με την απογραφή του 2021, 510 μόνιμους κατοίκους που ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία, την ελαιοκομία και την αμπελουργία. Το κρασί του Ηλιοκάστρου είναι γνωστό για τη γεύση του ενώ το λάδι που παράγεται θεωρείται εξαιρετικής ποιότητας.

 Το όνομα του χωριού δόθηκε απο τον Ιωάννη Β. Δέστε το 1931, διότι λουζεται από άπλετο φως. Πριν από το 1928 ονομαζόταν "Καρακάσι", το οποίο σήμαινε "μαύρα φρύδια" (kara kaş) στα Τούρκικα. Η ονομασία Καρακάσι διατηρήθηκε μέχρι το 1927, όταν το ελληνικό κράτος αποφάσισε να μετονομάσει το χωριό σε Ηλιόκαστρο. Το σύγχρονο χωριό είναι κτισμένο στην θέση της αρχαίας Ειλεούς, γνωστής για το κρασί της. Ακόμα και σήμερα σώζεται ο περίβολος των τειχών με πολυγωνικό χτίσιμο στο μικρό ύψωμα που χρησίμευε ως ακρόπολη του χωριού. Σύμφωνα με μαρτυρία του Παυσανία υπήρχαν εκεί τα ιερά της Δήμητρας και της κόρης της. Προς το τέλος της βυζαντινής περιόδου ο αυτοκράτορας Θεόδωρος Α΄ Παλαιολόγος ίδρυσε έναν μικρό οικισμό, το Παλαιοκατούντι. Ο οικισμός αυτός αυτός χρησίμευσε ως κατοικίες των φρουρών, οι οποίοι φύλαγαν το πέρασμα προς την Θερμησία. Δίπλα στον οικισμό αυτό βρίσκεται και το φρούριο του Ηλιοκάστρου, το οποίο χρησιμοποιήθηκε για τον έλεγχο των περασμάτων προς Θερμησία και αποτέλεσε το σύνορο της παραπαίουσας βυζαντινής αυτοκρατορίας με την βενετοκρατούμενη Τροιζηνία. Χαρακτηριστικό του φρούριου του Ηλιοκάστρου ήταν η ορατότητα τόσο του κόλπου του Ναυπλίου όσο και της Ύδρας. Από τις αρχές του 20ού αιώνα 1905-1978, λειτουργούσαν στην περιοχή μεταλλεία όπου γινόταν εξαγωγή σιδηροπυρίτη, δίνοντας μία οικονομική ανάσα στην περιοχή. Αν και το χωριό είχε αναγνωριστεί απο την ίδρυση του ελληνικού κράτους δεν αναγνωρίστηκε στις απογραφές παρά το 1907. Απο το 1907 μέχρι και το 1940 το χωριό είχε πολύ μεγάλη αύξηση του πληθυσμού του ενώ έκτοτε έχει υπάρξει σημαντική μείωση. Ο επισκέπτης μπορεί να απολαύσει την ποιότητα του φαγητού αλλά κυρίως το καλό κρασί. Το Σεπτέμβριο γίνεται γιορτή κρασιού με οίνους τοπικής παραγωγής, όπου έχει κανείς την δυνατότητα να δοκιμάσει εκλεκτές ποικιλίες κρασιού. Υπάρχουν αρκετές παραδοσιακές ταβέρνες με ντόπια κρέατα και ντόπιο κρασί. Κεντρικό σημείο του χωριού αποτελεί η πλατεία του με το πέτρινο σιντριβάνι, η οποία βρίσκεται δίπλα στη γέφυρα που χωρίζει το χωριό στα δύο. Δίπλα βρίσκεται η εκκλησία του χωριού, αφιερωμένη στους αποστόλους Πέτρο και Παύλο και το κτίριο πολιτιστικών εκδηλώσεων του χωριού, το οποίο παλιά ήταν δημοτικό σχολείο. Μαζί με την εκκλησία των αποστόλων Πέτρου και Παύλου, υπάρχει μία άλλη εκκλησία κάτω από αυτήν αφιερωμένη στον Νικόλαο Πλανά. Κόμβος Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Αργολίδας
Σκωτική Γαελική γλώσσα

Η σκωτική γαελική γλώσσα (σκωτικά γαελικά: Gàidhlig IPA [ [ˈɡaːlɪkʲ]], Αγγλικά Gaelic IPA [ [ˈgeɪlɪk]] ή [ [ˈgælɪk]]), είναι μέλος της Γοϊδελικής υποοικογένειας της οικογένειας των Κελτικών γλωσσών, η οποία περιλαμβάνει ακόμη τα Ιρλανδικά και τη Γλώσσα Μανξ. Οι γλώσσες αυτής της υποοικογένειας προέρχονται από τα Μέσα Ιρλανδικά, ενώ η καταγωγή τους ανάγεται στην Αρχαία Ιρλανδική γλώσσα και τελικά στην Αρχαϊκή Ιρλανδική. Πολλές φορές η γλώσσα αναφέρεται απλώς ως Σκωτικά, ιδίως όταν συγκρίνεται με τις άλλες δύο γλώσσες της υποοικογένειας. Η Σκωτική Γαελική γλώσσα, όμως, δεν πρέπει να συγχέεται με τη Σκωτική γλώσσα (Σκωτς), μια διακριτή από τα Αγγλικά γλώσσα της υποομάδας των Αγγλικών γλωσσών της Αγγλοφριζικής οικογένειας του Γερμανικού κλάδου, ούτε και με τη Σκωτική Αγγλική γλώσσα, όρος με τον οποίο χαρακτηρίζονται οι διάλεκτοι της Αγγλικής γλώσσας οι οποίες ομιλούνται στη Σκωτία.

 Η Σκωτική Γαελική γλώσσα, όπως και η Ιρλανδική και η Γλώσσα Μανξ, αναπτύχθηκε ως ξεχωριστή γλώσσα μετά τον 12ο αιώνα. Οι κελτικές γλώσσες της Γοϊδελικής υποοικογένειας έφτασαν να αποτελούν τις γλώσσες της πλειοψηφίας στη Σκωτία, εκτοπίζοντας παλαιότερες κελτικές γλώσσες και κατά τόπους ακόμη και τα Αρχαία Αγγλικά. Ήδη, όμως, από τον 13ο αιώνα τα Γαελικά αρχίζουν να υποχωρούν από την ηπειρωτική Σκωτία. Τον 15ο αιώνα αρχίζει να εμφανίζεται η διαχωριστική γραμμή Χάιλαντ-Λόουλαντ, δηλαδή ο γλωσσολογικός διαχωρισμός σύμφωνα με τις γεωγραφικές περιοχές όπου ομιλούνταν η Γαελική γλώσσα (ορεινές περιοχές, Χάιλαντ) από τις περιοχές όπου ομιλούνταν η Αγγλική γλώσσα (πεδινές περιοχές, Λόουλαντ). Έκτοτε η γλώσσα γνωρίζει φθίνουσα πορεία, με αποτέλεσμα το 2001 να ομιλείται μόλις από το 1,2% (58.652 άτομα) του συνολικού πληθυσμού της Σκωτίας, με το μεγαλύτερο ποσοστό να βρίσκεται στα νησιά των Εξωτερικών Εβρίδων. Υπάρχουν ακόμη περίπου 34.000 άτομα στη Σκωτία τα οποία έχουν κάποια γνώση της γλώσσας, ενώ λίγο περισσότεροι από 8.000 ακόμη ομιλητές υπάρχουν στον Καναδά, στις Η.Π.Α., στην Αυστραλία και στη Νέα Ζηλανδία. Σήμερα υπάρχει ένα πρόγραμμα αναβίωσης της γλώσσας, αλλά παλαιότερα ομιλούταν σε μια αρκετά μεγαλύτερη έκταση. Η Σκωτική Γαελική γλώσσα γράφεται με το λατινικό αλφάβητο. Χρησιμοποιούνται μόλις 18 γράμματα για να αποδώσουν γύρω στους 50 διαφορετικούς φθόγγους. Η γλώσσα αναγνωρίστηκε ως επίσημη γλώσσα στη Σκωτία με την Πράξη του Σκωτικού Κοινοβουλίου για τη Γαελική γλώσσα το 2005. Εκτός από τη διδασκαλία της στα σχολεία, υπάρχουν ακόμη και μερικοί ραδιοφωνικοί και τηλεοπτικοί σταθμοί οι οποίοι μεταδίδουν τα προγράμματά τους στη γλώσσα. BBC Alba - Μουσική και ειδήσεις στη Σκωτική Γαελική γλώσσα Faclair Dwelly air Loidhne - Λεξικό της Σκωτικής Γαελικής γλώσσας Gàidhlig air an Lìon Αρχειοθετήθηκε 2015-07-07 στο Wayback Machine. - Σύνδεσμοι σε σελίδες στην και σχετικά με την Σκωτική Γαελική γλώσσα Gàidhlig (Scottish Gaelic) Local Studies - Απογραφές πληθυσμού από το 1881 έως σήμερα, οι οποίες καλύπτουν όλες τις περιοχές όπου μιλιούνται κελτικές γλώσσες Goidelic Dictionaries Λεξικά των Γοϊδελικών γλωσσών Pàrlamaid na h-Alba: Gàidhlig - Το Σκωτικό Κοινοβούλιο στη Σκωτική Γαελική γλώσσα
Ογκοκερκίαση

Η ογκοκερκίαση, γνωστή επίσης ως τύφλωση των ποταμών και νόσος του Robles, είναι μια νόσος, που προκαλείται από το παρασιτικό σκουλήκι Onchocerca volvulus. Στα συμπτώματα περιλαμβάνονται έντονος κνησμός, εξογκώματα κάτω από το δέρμα και τύφλωση. Είναι η δεύτερη πιο συχνή αιτία τύφλωσης που οφείλεται σε μόλυνση, μετά το τράχωμα.

 Το παρασιτικό σκουλήκι μεταδίδεται από τα τσιμπήματα μιας μαύρης μύγας, του είδους Simulium damnosum., οι οποίες ζουν κοντά στις όχθες των ποταμών. Συνήθως, πρέπει να προηγηθούν πολλά τσιμπήματα πριν εκδηλωθεί η μόλυνση. Οι μύγες αυτές ζουν κοντά σε ποτάμια, εξού και το όνομα της ασθένειας. Μόλις εισχωρήσουν στον οργανισμό του ατόμου, τα σκουλήκια δημιουργούν προνύμφες, που εξέρχονται από το δέρμα. Εκεί μπορεί να μολύνουν την επόμενη μαύρη μύγα που θα τσιμπήσει το άτομο. Υπάρχουν διάφοροι τρόποι για να γίνει η διάγνωση, μεταξύ των οποίων: τοποθέτηση βιοψία του δέρματος εντός φυσιολογικού ορού και παρακολούθηση για έξοδο της προνύμφης, έλεγχος του ματιού για ύπαρξη προνύμφης, καθώς και έλεγχος των εξογκωμάτων του δέρματος για ενήλικα σκουλήκια. Δεν υπάρχει εμβόλιο έναντι της νόσου. Η πρόληψη συνίσταται στο να αποφεύγονται τα τσιμπήματα των εντόμων. Η πρόληψη μπορεί να περιλαμβάνει τη χρήση εντομοαπωθητικών και κατάλληλου ρουχισμού. Γίνονται και άλλες προσπάθειες όπως η μείωση πληθυσμού των μυγών μέσω ψεκασμών με εντομοκτόνο(α) Σε αρκετές περιοχές του κόσμου βρίσκονται σε εξέλιξη προσπάθειες εξάλειψης της νόσου μέσω θεραπείας ολόκληρων ομάδων πληθυσμού. Για τη θεραπεία των ατόμων που έχουν μολυνθεί χρησιμοποιείται το φάρμακο ιβερμεκτίνη κάθε έξι με δώδεκα μήνες. Η συγκεκριμένη φαρμακευτική αγωγή σκοτώνει την προνύμφη, όχι όμως και τα ενήλικα σκουλήκια. Η φαρμακευτική αγωγή δοξυκυκλίνη, η οποία σκοτώνει ένα σχετιζόμενο βακτήριο που ονομάζεταιWolbachia, φαίνεται να αποδυναμώνει τα σκουλήκια και συνιστάται από ορισμένους. Μπορεί επίσης να γίνει χειρουργική αφαίρεση των όγκων που βρίσκονται κάτω από το δέρμα. Περίπου 17 με 25 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν μολυνθεί από τη νόσο της τύφλωσης των ποταμών, ενώ περίπου 800.000 άτομα υποφέρουν από κάποιο ποσοστό απώλειας όρασης. Οι περισσότερες λοιμώξεις παρουσιάζονται στην υποσαχάρια Αφρική, αν και περιστατικά έχουν επίσης αναφερθεί στην Υεμένη και σε απομονωμένες περιοχές της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής. Το 1915, ο ιατρός Rodolfo Robles συνέδεσε για πρώτη φορά το σκουλήκι με οφθαλμική πάθηση. Έχει καταχωρηθεί από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας ως παραμελημένη τροπική νόσος.
Γεζάλεχος

Ο Γεζάλεχ, Gesalic, γοτθικά : *Gaisalaiks, «χορεύοντας με δόρατα» , Gesaleico στα ισπανικά και πορτογαλικά, Gesaleic στα καταλανικά, ( π. 480 – 513) από τον Οίκο των Μπαλτ, ήταν βασιλιάς των Βησιγότθων από το 507 έως το 511.

 Αν και νόθος γιος του Αλάριχ Β', είχε εκλεγεί βασιλιάς από τους Βησιγότθους, αφού ο Αλάριχ Β΄ είχε σκοτωθεί στη μάχη από τους Φράγκους. Ο μόνος νόμιμος γιος του Aλάριχ Β΄, ο Aμαλάριχ, ήταν παιδί και πολύ νέος για να κυβερνήσει. Αρχικά ο Γεζάλεχ υποστηρίχθηκε από τον ισχυρό βασιλιά των Οστρογότθων Θεοδώριχο τον Μεγάλο, αλλά αυτή η υποστήριξη τελικά έσβησε. Μεταξύ 508 και 511, εκτελέστηκε ένας σημαντικός ευγενής των Βησιγότθων - ο Γοϊάριχ. Η κυριαρχία του Γεζάλεχ δέχτηκε ένα αποφασιστικό πλήγμα, όταν οι Βουργουνδοί, με επικεφαλής τον βασιλιά τους Γουνδοβάδο, κατέλαβαν και λεηλάτησαν τη Narbonne, την πρωτεύουσά του. Ο Γεζάλεχ κατέφυγε στη Βαρκελώνη, όπου παρέμεινε, έως ότου τον καθαίρεσε ο Θεοδόριχος. Ο Θεοδώριχος ανέλαβε τη διακυβέρνηση του Βησιγοτθικού βασιλείου για τα επόμενα 15 χρόνια, εισπράττοντας τους φόρους και διορίζοντας τους αξιωματούχους, φαινομενικά στο όνομα του ετεροθαλούς αδελφού του Γεζάλεχ, Aμαλάριχ, μέχρι που έγινε αρκετά μεγάλος για να κυβερνήσει. Διωγμένος από τον θρόνο, ο Γεζάλεχ βρήκε καταφύγιο στην Καρχηδόνα από τον βασιλιά των Βανδάλων Θρασαμούνδ. Ο βασιλιάς των Βανδάλων υποστήριξε την υπόθεσή του, παρέχοντάς του χρήματα αλλά όχι άνδρες, και το 510 και το 511 το ναυτικό των Βανδάλων υποστήριξε την εισβολή του Γεζάλεχ στην Ισπανία. Ωστόσο, αφού έλαβε ορισμένες αυστηρές επιστολές από τον Θεοδώριχο, ο Θρασαμούνδ αναγνώρισε ότι δεν ταίριαζε με τους Οστρογότθους και απέσυρε την υποστήριξή του προς τον Γεζάλεχ, προσφέροντας συγγνώμη και χρυσό στον Θεοδώριχ. Εγκαταλελειμμένος από τον Θρασαμούνδ, ο Γεζάλεχ κατέφυγε στην Aκουιτανία, όπου παρέμεινε για ένα χρόνο. Ο Χέρβιχ Βόλφραμ σημειώνει ότι, παρόλο που η Ακουιτανία είχε κατακτηθεί από τους Φράγκους μετά τη Μάχη του Βουγιέ, ήταν ακόμα πυκνοκατοικημένη από Βησιγότθους και φιλογότθους Ρωμαίους. Ο Γεζάλεχ επέστρεψε για άλλη μία φορά στην Ισπανία και ηττήθηκε από τον στρατηγό του Θεοδώριχου, τον Ίββα έξω από τη Βαρκελώνη, σύμφωνα με τον Ισίδωρο της Σεβίλλης στο 12ο ορόσημο. Αν και δραπέτευσε από το πεδίο της μάχης, ο Γεζάλεχ συνελήφθη, αφού διέσχισε τον ποταμό Ντυράνς και στη συνέχεια εκτελέστηκε. Ο Βόλφραμ εξηγεί ότι ο Γεζάλεχ είχε παίξει «το τελευταίο του χαρτί, τους Βουργουνδούς», αλλά σε μία υποσημείωση παρατηρεί ότι «ο Ισίδωρος δεν μας λέει αν Βουργουνδοί ή Οστρογότθοι φρουροί συνέλαβαν και σκότωσαν τον άτυχο Βησιγότθο βασιλιά». Ο Πήτερ Χήδερ εικάζει ότι η εκτέλεσή του έγινε «πιθανώς το 513». Peter J. Heather, The Goths, Oxford 1996. Robert Kasperski,The Visigothic King Gesalic, Isidore’s Historia Gothorum and the Goths’ Wars against the Franks and the Burgundians in the Years 507–514, „Kwartalnik Historyczny” Vol. CXXIV, 2017 Eng.-Language Edition no. 1, pp. 7–37. Herwig Wolfram, History of the Goths, Berkeley 1988. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Gesaleico στο Wikimedia Commons
Ο.Φ. Πατούχας Βιάννου

Ο Πατούχας Βιάννου (επίσημη ονομασία: Όμιλος Φιλάθλων Βιάννου «Ο Πατούχας») είναι αθλητικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα την Άνω Βιάννο του δήμου Βιάννου του Ηρακλείου της Κρήτης. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1930 και χρώματά του το μπλε και το λευκό. Έχει αύξοντα Αριθμό Μητρώου Ε.Π.Ο. 1.326 και ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Ηρακλείου. Έδρα του αποτελεί το ιδιόκτητο γήπεδο Αγίας Μονής Βιάννου.

 Ο Όμιλος Φιλάθλων Βιάννου «Ο Πατούχας» ιδρύθηκε αρχικά το 1930. Κατά την περίοδο της Κατοχής και τις θηριωδίες των Γερμανών Ναζί στην Κρήτη, ολόκληρη η περιοχή της Βιάννου υπήρξε ένα ακόμα θύμα τους μεταξύ άλλων καθώς υπέστη το τραγικό Ολοκαύτωμα με αποτέλεσμα την καταστροφή της και κατ' επέκταση όπως ήταν φυσικό και την διάλυση του συλλόγου. Στα τέλη της δεκαετίας του '60 μια ομάδα ποδοσφαιρόφιλων Βιαννιτών με επικεφαλής τον Γεώργιο Βασιλάκη και συμπαραστάτες του μεταξύ άλλων οι Νίκος Παπαματθαιάκης και Γιάννης Μύρωνος Κονδυλάκης, πήραν την απόφαση και επανίδρυσαν τον ιστορικό «Πατούχα».Το 2009 ο Πατούχας Βιάννου ως δευτεραθλητής Ε.Π.Σ. Ηρακλείου συμμετείχε σε αγώνες μπαράζ με τον δευτεραθλητή Ε.Π.Σ. Λασιθίου Ο.Φ. Ιεράπετρας, τον δευτεραθλητή Ε.Π.Σ. Ρεθύμνου Ρεθυμνιακό και την δευτεραθλήτρια Ε.Π.Σ. Χανίων Ιωνία Χανίων. Επικρατώντας του Ο.Φ. Ιεράπετρας με 1-0 στις 13 Ιουνίου του 2009 κατέκτησε την 1η θέση στο μπαράζ δευτεραθλητών και κέρδισε την άνοδο στην Δ' Εθνική κατηγορία, για πρώτη φορά στην ιστορία του. Αγωνίστηκε για πρώτη φορά στο πρωτάθλημα της Δ' Εθνικής συνεχώς τις χρονιές 2009-10, 2010-11, 2011-12 και 2012-13. Επίσης, την περίοδο 2011-12 κατέκτησε το κύπελλο Ε.Π.Σ. Ηρακλείου για πρώτη φορά στην ιστορία του, επικρατώντας στον τελικό στο Παγκρήτιο Στάδιο της ομάδας της Χερσονήσου. Κύπελλο Ε.Π.Σ. Ηρακλείου: 1 2011-12 Επίσημη σελίδα facebook του Ο.Φ.Β. Πατούχας
Γιοβόν

Το Γιοβόν (τατζικικά: Ёвон) είναι πόλη στην περιφέρεια Χάτλον του Τατζικιστάν. Το 2000, η πόλη είχε εκτιμώμενο πληθυσμό 20.000 κατοίκων. Βρίσκεται περίπου 30 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Ντουσαμπέ. Το καθεστώς οικισμού αστικού τύπου χορηγήθηκε το 1965. Στην σοβιετική ιδρύθηκαν το εργοστάσιο θερμότητας και ηλεκτρικής ενέργειας Γιοβόν και το ηλεκτροχημικό εργοστάσιο Γιοβόν.

 Ο υποτύπος της Κλιματικής Ταξινόμησης Κέππεν για το Γιοβόν είναι ο Csa, δηλαδή μεσογειακό κλίμα. Η μέση ετήσια θερμοκρασία ανέρχεται στους +14.6 °C. Ο θερμότερος μήνας είναι ο Ιούλιος, με μέση θερμοκρασία +26.8 °C, ενώ ο Ιανουάριος είναι ο δροσερότερος μήνας με μέση θερμοκρασία +1.7 °C. Η μέση ετήσια βροχόπτωση ανέρχεται στα 552.7 χιλιοστά και υπάρχουν κατά μέσο όρο 85.5 μέρες με βροχόπτωση. Ο υγρότερος μήνας είναι ο Μάρτιος, με βροχόπτωση 107.3 χιλιοστών ενώ ο ξηρότερος μήνας είναι ο Αύγουστος, με βροχόπτωση 0.6 χιλιοστών. Δορυφορικός χάρτης στο Maplandia.com
Δήμος Αγαθονησίου

Ο Δήμος Αγαθονησίου είναι δήμος της περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου με έδρα το Μεγάλο Χωριό. Δημιουργήθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την αναγνώριση σε Δήμο της κοινότητας Αγαθονησίου. Ο πληθυσμός του είναι 185 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Δήμαρχος από το 2007 είναι ο Ευάγγελος Κοττόρος.

 Το 1954 αποσπάστηκε ο οικισμός Αγαθονήσι από το Δήμο Πάτμου και το Αγαθονήσι έγινε κοινότητα. Το Μεγάλο Χωριό έγινε έδρα της το 1962. Από το 2011, με την εφαρμογή της νέας διοικητικής διαίρεσης της χώρας κατά το Πρόγραμμα Καλλικράτης η κοινότητα προήχθη σε Δήμο, σύμφωνα με το άρθρο 1,§ 2.10.Β. αυτού, με την ίδια περιφέρεια που είχε ως κοινότητα. Ο Δήμος Αγαθονησίου αποτελείται από τους παρακάτω οικισμούς (μέσα στις αγκύλες ο πληθυσμός τους σύμφωνα με την απογραφή του 2011): Γλάρος (νησίδα) [ 0 ] Κουνέλι (νησίδα) [ 0 ] Μεγάλο Χωριό [ 168 ] Μικρό Χωριό [ 17 ] Νερά (νησίδα) [ 0 ] Ψαθονήσι (νησίδα) [ 0 ] Στο Δήμο Αγαθονησίου εκτός από τη νήσο Αγαθονήσι υπάγονται οι παρακάτω νησίδες και βραχονησίδες (βλ. Νησιά Νοτίου Αιγαίου):Γλάρος (ή Κατσαγάνι), Κουνέλι (ή Κουνελονήσι), Νερά (ή Νερονήσι), Πράσο, Στρογγυλή, Ψαθονήσι (ή Ψαθώ ή Πίτα ή Πιάτο). 1979-1982 Κ. Κόττορος (εξελέγη με 2 ψήφους το 1978) 1983-1990 Αναστάσιος Καρύδης (εκλεγείς το 1982 με 67,82%, επανεκλεγείς το 1986 με 44,74%) 1991 - 1998 Σάββας Καμίτσης (επανεξελέγη το 1994 με ποσοστό 65% έναντι 35% για το Γεώργιο Καρύδη) 1999 - 2006 Ευθύμιος Κατσουλιέρης 2007- 31 Δεκεμβρίου 2010 Ευάγγελος Κόττορος (γεννημένος το 1948, εξελέγη το 2006 με 64,7% και επανεξελέγη Δήμαρχος το 2010 από τον πρώτο γύρο με 132 ψήφους. Επανεξελέγη Δήμαρχος το 2014 από τον πρώτο γύρο με ποσοστό 58,2% έναντι 41,7% για την Παρασκευή Μιχελή).Είναι συνταξιούχος εκπαιδευτικός της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, πτυχιούχος της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Ρόδου και του Παιδαγωγικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών. 1η Ιανουαρίου 2011- σήμερα Ευάγγελος Κόττορος (επανεκλεγείς το 2014 με ποσοστό 58,21% έναντι 41,79% για την Παρασκευή Μιχελή και το 2019 με 135 ψήφους και ποσοστό 100%) Πρόγραμμα Καλλικράτης, ΕΕΤΑΑ Απόφαση 45892 του Υπ. Εσωτερικών, Αποκέντρωσης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης - ΦΕΚ Β1292 της 11/08/2010 Υπουργείο Εσωτερικών, σχέδιο Καλλικράτης
Τέρι ΜακΌλιφ

Ο Τέρενς Ρίτσαρντ ΜακΌλιφ (αγγλικά: Terence Richard "Terry" McAuliffe, 9 Φεβρουαρίου 1957), είναι Αμερικανός πολιτικος και επιχειρηματίας, που υπηρέτησε ως 72ος Κυβερνήτης της Βιρτζίνια από το 2014 έως το 2018. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.Προηγουμένως, διατέλεσε Πρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος (DNC) από το 2001 έως το 2005. Επιπλέον, διατέλεσε και επικεφαλής της καμπάνιας επανεκλογής του 42ου Προέδρου Μπιλ Κλίντον το 1996, καθώς και επικεφαλής της προεκλογικής προεδρικής καμπάνιας της Χίλαρι Κλίντον το 2008. Είναι υποψήφιος του Δημοκρατικού Κόμματος, για τις Κυβερνητικές εκλογές του 2021 στη Βιρτζίνια, για το αξίωμα του Κυβερνήτη.

 Ο Τέρι ΜακΌλιφ, γεννήθηκε τον Φεβρουάριο του 1957, στο Σύρακιουζ της Νέας Υόρκης, όπου και μεγάλωσε. Αφού αποφοίτησε το 1975 στο Σύρακιουζ, το Λύκειο "Bishop Ludden", σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Καθολικό Πανεπιστήμιο της Αμερικής (Catholic University of America) στην Ουάσινγκτον, λαμβάνοντας πτυχίο (BA) το 1979. Αφού αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο, εργάστηκε στην εκστρατεία επανεκλογής του 39ου Προέδρου Τζίμι Κάρτερ. Στη συνέχεια, συνέχισε τις σπουδές του, λαμβάνοντας πτυχίο Νομικής (JD) το 1984, από το Πανεπιστήμιο Τζορτζτάουν της Ουάσινγκτον. Προσωπική ζωή Ο ΜακΌλιφ, είναι παντρεμένος από τον Οκτώβριο του 1988, με την Ντόροθι Σουάν, με την οποία έχουν αποκτήσει 5 παιδιά. Διαμένει στο ΜακΛίν. Τον Φεβρουάριο του 2001, εξελέγη Πρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος (Εθνική Επιτροπή των Δημοκρατικών - DNC), θέση στην οποία παρέμεινε έως τον Φεβρουάριο του 2005. Στις Κυβερνητικές εκλογές του 2009 στη Βιρτζίνια, ήταν υποψήφιος για το χρίσμα του Δημοκρατικού Κόμματος για το αξίωμα του Κυβερνήτη της πολιτείας. Τελικά, δεν κατάφερε να το λάβει, καταλαμβάνοντας τη δεύτερη θέση στις προκριματικές εκλογές. Στις Κυβερνητικές εκλογές του 2013 στη Βιρτζίνια, ο ΜακΌλιφ, κατάφερε να κερδίσει το Δημοκρατικό χρίσμα για το αξίωμα του Κυβερνήτη της Βιρτζίνια, και στη συνέχεια, κατάφερε να επικρατήσει οριακά με 47,8%, έναντι 45,2% του Ρεπουμπλικανού ανθυποψηφίου του και τότε εν ενεργεία Γενικού Εισαγγελέα της πολιτείας Κεν Κουτσινέλι. Ορκίστηκε στο αξίωμα, ως 72ος Κυβερνήτης της Βιρτζίνια, στις 11 Ιανουαρίου 2014. Η θητεία του, ολοκληρώθηκε στις 13 Ιανουαρίου 2018 (εφόσον το πολιτειακό Σύνταγμα της Βιρτζίνια, ορίζει ότι οι Κυβερνήτες δεν μπορούν να πραγματοποιήσουν δύο συνεχόμενες θητείες).Επιπλέον, διατέλεσε και Επικεφαλής του Εθνικού Συνδέσμου Κυβερνητών από το 2016 έως το 2017. Υποψήφιος Κυβερνήτης (2021) Το 2020, ο ΜακΌλιφ, ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του, για την επανεκλογή του στο αξίωμα του Κυβερνήτη της Βιρτζίνια. Στις 8 Ιουνίου 2021, ο ΜακΌλιφ, κατάφερε να κερδίσει το χρίσμα του Δημοκρατικού Κόμματος. Οι γενικές εκλογές, θα πραγματοποιηθούν στις 2 Νοεμβρίου 2021, με αντίπαλο τον Ρεπουμπλικανό υποψήφιο Γκλεν Γιάνγκιν.
Νεφέλωμα Μάτι της Γάτας

Το νεφέλωμα Μάτι της Γάτας ή NGC 6543 (γνωστό και ως Caldwell 6) είναι πλανητικό νεφέλωμα στον αστερισμό Δράκων. Το ανακάλυψε ο Ουίλιαμ Χέρσελ τις 15 Φεβρουαρίου 1786. Ήταν το πρώτο πλανητικό νεφέλωμα του οποίου το φάσμα μελετήθηκε από τον Άγγλο αστρονόμο Ουίλιαμ Χάγκινς, δείχνοντας ότι τα πλανητικά νεφελώματα είναι αέριας και όχι αστρικής φύσης. Το διαστημικό τηλεσκόπιο Χαμπλ έχει αποκαλύψει κόμβους, πίδακες, φυσαλίδες και περίπλοκες αψίδες, οι οποίοι φωτίζονται από το κεντρικό άστρο του νεφελώματος. Απέχει περίπου 3.300 έτη φωτός από τη Γη.

 Το NGC 6543 είναι αντικείμενο του βαθέως ουρανού με μεγάλη βόρεια απόκλιση, και βρίσκεται κοντά στο βόρειο εκλειπτικό πόλο. Έχει συνολικό φαινόμενο μέγεθος +8,1 με υψηλή φωτεινότητα επιφανείας. Το μικρό λαμπρό εσωτερικό νεφέλωμα εκτείνεται στα 16", ενώ το εξωτερικό τμήμα του περίπου στα 25". Εικόνες με μεγάλο χρόνο έκθεσης αποκαλύπτουν μια εκτεταμένη άλλο, με διάμετρο περίπου 5 λεπτά της μοίρας, η οποία αποτελείται από υλικά που απέβαλε το κεντρικό άστρο όταν ήταν ερυθρός γίγαντας. Το λαμπρό τμήμα της νεφελότητας έχει θερμοκρασία ανάμεσα σε 7000 και 9000 Κ, με μέση πυκνότητα περίπου 5.000 σωματίδια ανά κυβικό εκατοστό. Η εξωτερική του άλως έχει θερμοκρασία περίπου 15.000 Κ, αλλά είναι πολύ λιγότερο πυκνή. Η θερμοκρασία της επιφάνειας του κεντρικού άστρου είναι περίπου 80.000 Κ, και είναι 10.000 φορές φωτεινότερο από τον Ήλιο. Έχει φασματικό τύπο O7 + [WR]. Υπολογίζεται ότι το κεντρικό άστρο έχει μάζα μεγαλύτερη από τη ηλιακή, ενώ αρχικά θεωρείται ότι είχε μάζα 5 ηλιακές μάζες. Η ακτίνα του είναι 0,65 φορές η ηλιακή, περίπου 910.000 χιλιόμετρα. Από τη γωνιακή επέκταση του νεφελώματος, η οποία είναι 3,456 μιλιδευτερόλεπτα της μοίρας το έτος, όπως υπολογίστηκε από το διαστημικό τηλεσκόπιο Χαμπλ, μπορεί να υπολογιστεί η ηλικία του. Εάν επεκτείνεται με σταθερό ρυθμό 10 μιλιδευτερόλεπτα ανά έτος, τότε θα χρειαζόταν 1000±260 χρόνια για να φτάσει στη σημερινή του διάμετρο το εσωτερικό τμήμα του νεφελώματος, ενώ οι πιο εξωτερικές περιοχές έχουν μεγαλύτερη ηλικία. Ο υπολογισμός της απόστασης πλανητικών νεφελωμάτων όπως το NGC 6543 είναι γενικά πολύ ανακριβής. Με βάση το ρυθμό επέκτασης του νεφελώματος όπως υπολογίστηκε από παρατηρήσεις που πραγματοποίησε το διαστημικό τηλεσκόπιο Χαμπλ, και υποθέτωντας γραμμική επέκταση της τάξης 16,4 km·s−1, η απόσταση του NGC 6543 είναι 1001±269 παρσέκ (περίπου 3.300 έτη φωτός) από τη Γη. Άλλες μελέτες δίνουν διαφορετικές απόστασης, όπως οι Stanghellini, L., et al. (2008), οι οποίοι δίνουν απόσταση 1623 παρσέκ (5300 έτη φωτός). Δεδομένα για το NGC 6543 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 6543 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά)
10199 Χαρικλώ

Η 10199 Χαρικλώ (αγγλικά: Chariklo) είναι ένας αστεροειδής με τροχιά γύρω από τον Ήλιο, μεταξύ του Κρόνου και του Ουρανού. Είναι ο μεγαλύτερος γνωστός κένταυρος. Ανακαλύφθηκε από τον James V. Scotti, από το πρόγραμμα Spacewatch στις 15 Φεβρουαρίου του 1997. Το όνομά προέρχεται από τη Ναϊάδα νύμφη Χαρικλώ, σύζυγο του Χείρωνα και κόρη του Απόλλωνα. Μία φωτομετρική μελέτη το 2001 δεν ήταν ικανή να καταγράψει μία συγκεκριμένη περίοδο της πορείας της. Η υπέρυθρη ανάλυση της Χαρικλώς εντόπισε πάγο από νερό στην επιφάνεια της.

 Αν και το μέγεθος ενός σώματος μπορεί να προσδιοριστεί αν κάποιος γνωρίζει το απόλυτο μέγεθος του και τη λευκαύγεια του, στην περίπτωση των κενταύρων (καθώς αυτοί είναι σώματα από πάγο) αυτό είναι δύσκολο να συμβεί, αφού δεν είναι εύκολο να προσδιοριστεί η λευκαύγειά τους. Για τη Χαρικλώ, με το απόλυτο μέγεθος της είναι Η=6,4 (για τους αστεροειδής, το απόλυτο μέγεθος δεν δηλώνεται με το γράμμα "Μ", αλλά με το "Η") και λευκαύγεια 0,6, υπολογίζεται πως είναι ο μεγαλύτερος γνωστός Κένταυρος. Η διάμετρός της εκτιμάται πως είναι 258 χλμ. (Ο 2060 Χείρων είναι δεύτερος με διάμετρο 230 χλμ.) Ένας κένταυρος, που όμως δεν έχει εντοπιστεί ξανά, ο 1995 SN55 ίσως, πάντως, να είναι μεγαλύτερος με διάμετρο κοντά στα 300 χλμ.. Οι κένταυροι πιστεύεται πως προέρχονται από τη ζώνη του Κάιπερ και είναι σε δυναμική ασταθή τροχιά που τους οδηγεί άλλοτε σε εκτίναξη από το ηλιακό σύστημα, λόγω αλληλεπιδράσεων με έναν πλανήτη είτε τον ήλιο, είτε σε έλξη με κάποιον κομήτη μικρής περιόδου.Η τροχιά της Χαρικλώς είναι πιό σταθερή από των 7066 Νέσσος, 2060 Χείρων, και 5145 Φόλος. Βρίσκετε μέσα κατά 0,09 Αστρονομικές μονάδες στα 4:3 της τροχιακής αντήχησης του Ουρανού και εκτιμάται πως έχει μία μεγάλη τροχιακή ημι-ζωή περίπου 10,3 εκατομ. χρόνια. Τις 3 Ιουνίου 2013, κατά τη διάρκεια μιας επιπρόσθεσης του αστεροειδή με ένα άστρο, ανακαλύφθηκε από το Ευρωπαϊκό Νότιο Παρατηρητήριο ότι η Χαρικλώ περιβάλλεται από δύο στενούς και πυκνούς δακτυλίους. Αυτοί είναι οι πρώτοι δακτύλιοι οι οποίοι ανακαλύπτονται σε ελάσονα πλανήτη και η Χαρικλώ είναι το μικρότερο γνωστό αντικείμενο με δακτυλίους. Οι δύο δακτύλιοι έχουν πάχος 7 και 3 χιλιόμετρα και απέχουν μεταξύ τους 9 χιλιόμετρα, 396 και 405 χιλιόμετρα από το κέντρο του αστεροειδή.Οι δακτύλιοι ήταν παράλληλοι με το επίπεδο παρατήρησής του από τη Γη το 2008 και έτσι θα μπορούσε να εξηγηθεί η φαινομενική μείωση της λαμπρότητας της Χαρικλώς από το 1997 μέχρι το 2008 και την εξαφάνιση ιχνών νερού και άλλων υλικών στο φάσμα του αστεροειδή, γεγονός που σημαίνει ότι οι δακτύλιοι αποτελούνται εν μέρει από νερό. 37th DPS: Albedos, Diameters (and a Density) of Kuiper Belt and Centaur Objects AstDys orbital elements Orbital simulation from JPL (Java) / Ephemeris Chariklo Photo (February 1999) Chariklo's orbit between Saturn and Uranus. Demonstration of how centaur 10199 Chariklo is currently controlled by Uranus (Solex 10)
Οι Περιπέτειες του Σάμμυ: Το Μυστικό Πέρασμα (ταινία)

Η ταινία Οι Περιπέτειες του Σάμμυ: Το Μυστικό Πέρασμα (αυθεντικός τίτλος: «Sammy's Adventures: The Secret Passage») είναι μια βελγική-Γάλλος ταινία κινουμένων σχεδίων, την οποία σκηνοθέτησε ο Μπεν Στάσεν (Ben Stassen). Η ταινία προβάλλεται (και σε 3D) από τις 9 Δεκεμβρίου 2010 στους ελληνικούς κινηματογράφους, μεταγλωττισμένη στα ελληνικά με τις φωνές των Γιώργου Καπουτζίδη (Σάμμυ), Λίνας Σακκά (Σέλι), Γιώργου Λιανού (Ρέι), Κώστα Τριανταφυλλόπουλου (Σλιμ) και Άριελ Κωνσταντινίδη (Σνόου).

 Από την πρώτη στιγμή της ζωής του, ο Σάμμυ έρχεται αντιμέτωπος με τον κίνδυνο και πολύ σύντομα ανακαλύπτει ότι η ζωή δεν είναι ένας ωκεανός ηρεμίας και γαλήνης. Πρέπει να μάθει να επιζεί, για να καταφέρει να επιστρέψει μια μέρα στην ίδια παραλία όπου γεννήθηκε. Αυτή είναι η μοίρα του ως χελώνας. Ο Σάμμυ, όμως, έχει σκληρό... καβούκι, δυνατά κι ευκίνητα πτερύγια και μια ιδιαίτερη αγάπη για την περιπέτεια! Κατά τη διάρκεια του απίστευτου ταξιδιού του, σε θάλασσες ζεστές και παγωμένες, θα κάνει φίλους, θα συναντήσει ανθρώπους και θα προβληματιστεί για την υγεία του πλανήτη. Βασική του, όμως, αποστολή, είναι να ξαναβρεί την πανέμορφη Σέλι. Αυτή που πριν από αρκετά χρόνια του έσωσε τη ζωή. Σταύρος Γανωτής, Cine.gr Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. Γιάγκος Αντίοχος, Athinorama.gr Επίσημο website «Οι Περιπέτειες του Σάμμυ: Το Μυστικό Πέρασμα» στο IMDB «Οι Περιπέτειες του Σάμμυ: Το Μυστικό Πέρασμα» στο Rotten Tomatoes
Νίρεγκχαζα Σπάρτακους

Η Νίρεγκχαζα Σπάρτακους είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Νίρεγκχαζα στην Ουγγαρία. Ιδρύθηκε το 1959. Συμμετείχε ορισμένες περιόδους στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ουγγαρίας. Συνήθως αγωνίζεται στη δεύτερη κατηγορία. Έδρα της ομάδας είναι το Városi Stadion.

 Η ομάδα συμμετείχε ορισμένες περιόδους στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ουγγαρίας, τερματίζοντας μόνο μια περίοδο με θετική διαφορά τερμάτων. Ψηλότερη θέση στην οποία τερμάτισαν ήταν η 7η. Διαβαθμίστηκαν 3 φορές. Official Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2013-06-28 στο Wayback Machine.
Επίσκοπος Κνωσού Μεθόδιος Βερνιδάκης

Ο Επίσκοπος Κνωσού Μεθόδιος (κατά κόσμον Εμμανουήλ Βερνιδάκης, Ηράκλειο, 27 Ιουνίου 1969) είναι Έλληνας επίσκοπος και θεολόγος, που υπηρετεί ως Τιτουλάριος Επίσκοπος Κνωσού, Βοηθός Επίσκοπος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης, από το 2022.

 Ο Επίσκοπος Κνωσού Μεθόδιος γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης στις 27 Ιουνίου 1969. Μαθήτευσε στο 2ο Δημοτικό Σχολείο Ηρακλείου (Μποδοσάκειο), στο 6° Γυμνάσιο (Εμπορική) και στο 5ο Λύκειο Ηρακλείου (Καπενάκειο) και ακολούθως φοίτησε στην Ανωτέρα Εκκλησιαστική Σχολή Αθηνών, από όπου αποφοίτησε το 1990. Σπούδασε Θεολογία στη Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, από όπου έλαβε το πτυχίο του τον Ιούλιο του 1994. Εκάρη Μοναχός στις 16 Φεβρουαρίου 1991 στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Αγκαράθου. Χειροτονήθηκε Διάκονος στις 9 Μαρτίου 1991, στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Ηρακλείου και Πρεσβύτερος στις 10 Απριλίου 1994 από τον Αρχιπίσκοπο Κρήτης Τιμόθεο, στο Καθολικό της Ιεράς Μονής Αγκαράθου. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του ιερουργούσε στην Ιερά Μητρόπολη Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς, παρά τον Μητροπολίτη Προκόπιο. Στις 16 Αυγούστου 1995 έλαβε το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτου και την 16η Απριλίου 1996 το αξίωμα της Πνευματικής Πατρότητος. Διηκόνησε ως εφημέριος στις ενορίες Γάλυπε και Σγουροκεφαλίου της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης. Στις 29 Οκτωβρίου 2001 εξελέγη Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγκαράθου, θέση που διατήρησε έως τις 21 Απριλίου 2004, οπότε και ανέλαβε Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης. Στις 15 Ιουλίου 2016 έλαβε από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτου του Οικουμενικού Θρόνου. Διετέλεσε Πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικής Ιεραποστολής της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης, Πρόεδρος της Διαχειριστικής Επιτροπής της υπό αναστήλωση Ιεράς Μονής Αγίου Παντελεήμονος Φόδελε, τακτικό μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εταιρείας Προστασίας Αποφυλακιζομένων Ηρακλείου, Πρόεδρος της πενταμελούς Επιτροπής της καλούμενης «Κοσμητεία» του Ιερού Ναού Αναστάσεως του Κυρίου στο νέο Κοιμητήριο του Δήμου Ηρακλείου. Επίσης διετέλεσε εκπρόσωπος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης στα Διοικητικά Συμβούλια του Εργαζακείου Ιδρύματος, του Καπετανακείου Ιδρύματος Φοιτητικών υποτροφιών, του Ιδρύματος Παιδικής Προστασίας «ο Άγιος Μηνάς» και της Εταιρείας Προστασίας Ανηλίκων του Υπουργείου Δικαιοσύνης, ενώ είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Επικοινωνιακού καί Μορφωτικού Ιδρύματος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης και του Γενικού Φιλόπτωχου Ταμείου αυτής. Ως εκ της θέσεώς του Πρωτοσυγκέλλου και βάσει του Κατασταστικού Χάρτου της Εκκλησίας Κρήτης, διετέλεσε Γραμματέας του Δευτεροβαθμίου Επισκοπικού Δικαστηρίου της Εκκλησίας Κρήτης Στις 10 Οκτωβρίου 2022, εξελέγη, από την Ιερά Επαρχιακή Σύνοδο της Εκκλησίας της Κρήτης, Επίσκοπος Κνωσού ως Βοηθός Επίσκοπος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης. Χειροτονήθηκε Επίσκοπος στις 5 Νοεμβρίου 2022 στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Μηνά και έδωσε τη νενομισμένη διαβεβαίωσή του ενώπιον του Αρχιεπισκόπου Κρήτης Ευγενίου στις 24 Νοεμβρίου 2022.
Κλοντ Αντουάν

Ο Κλοντ Αντουάν, κόμης Πριέρ Ντιβερνουά (γαλλικά: Claude-Antoine Prieur-Duvernois) (22 Σεπτεμβρίου 1763 Auxonne της Côte-d'Or, Γαλλία - Ντιζόν, Γαλλία, 11 Αυγούστου 1832) ήταν Γάλλος μηχανικός και πολιτικός στην περίοδο της Γαλλικής Επανάστασης και έπειτα.

 Το 1790 παρουσίασε ένα υπόμνημα για την καθιέρωση νέων μέτρων και σταθμών. Το 1792 στάλθηκε σε αποστολή στο στρατό του Ρήνου και ψήφισε υπέρ της θανατικής καταδίκης του Λουδοβίκου ΙΣΤ'. Τέλος, το 1793 έγινε μέλος της Επιτροπής Κοινής Σωτηρίας και επί Διευθυντηρίου ήταν μέλος της "Βουλής των 500". Αποσύρθηκε μετά το βοναπαρτικό πραξικόπημα του 1799 και το 1808 τιμήθηκε με τον τίτλο του Κόμη της Αυτοκρατορίας. Αποσύρθηκε από το στρατό το 1811 και υπήρξε ένας από τους ιδρυτές της Πολυτεχνική Σχολή (Γαλλία). Ήταν επίσης συνιδρυτής του Γαλλικού Ινστιτούτου. J. Gros, Le Comite de salut public (1893) E. Charavay, Correspondance de Carnot, vol. i.
Μαόνα

Με την ονομασία μαόνα (αραβικά: معونة‎ ma‘ūnah = «βοήθεια», معاونة mu‘āwanah = «αμοιβαία βοήθεια») ή Societas comperarum ήταν γνωστές ιταλικές μεσαιωνικές εταιρείες επενδυτών που ιδρύονταν με στόχο τη διαχείριση των ποσοστών (loca ή partes) επί των κερδών που προέρχονταν από τον φόρο γεωργίας, ο οποίος επιβαλλόταν σε εξαρτημένη πόλη-κράτος. Τα ποσοστά αυτά πωλούνταν ιδιωτικά σε εύπορους εμπόρους, ωστόσο η συλλογή τους ήταν ορισμένες φορές δύσκολη, με αποτέλεσμα, τις περισσότερες φορές, οι έμποροι αυτοί να δημιουργούν μεταξύ τους συνασπισμούς.

 Οι εταιρείες αυτές ήταν τις περισσότερες φορές προσωρινής διάρκειας, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις μπορούσαν να είναι εξαιρετικά επιθετικές ως προς τις μεθόδους αποπληρωμής των υπέρ τους χρεών που δημιουργούνταν, με τις ενέργειές τους να φτάνουν έως και παράνομες κατακτήσεις εδαφών. Οι καταβολές της ιδέας για από κοινού επένδυση σε συνδυασμό με από κοινού (ιδιωτική) ενίσχυση ανάγονται στη χρηματοδότηση του εμπορίου στην Μεσοποταμία. Οι γλωσσολογικές καταβολές της αραβικής λέξης Maounach μπορούν να της δώσουν την ελληνική απόδοση βοήθεια ή αμοιβαία βοήθεια. Οι μαόνες ήσαν de facto των πρώτα ιστορικά παραδείγματα πολυμετοχικών εταιρειών (τουλάχιστον στον Δυτικό κόσμο) και χρησιμοποιήθηκαν από τους Γενουάτες για την επέκταση της κυριαρχίας τους στην περιοχή του Λεβάντε κατά τον 14ο αιώνα. Οι μαόνες αποτελούσαν ιδιαίτερα συνήθη πρακτική στη Δημοκρατία της Γένοβας και στα εδάφη της. Η σημαντικότερη εταιρεία τέτοιου είδους ήταν αυτή η οποία διοικούσε το νησί της Χίου στο Αιγαίο Πέλαγος με αντικείμενο τη μαστίχα, καθώς και το κοντινό λιμάνι της Φώκαιας όπου υπήρχαν μεταλεία αλουμινίου. Ιδρύθηκε το 1346. Η Μαόνα αυτή σύντομα πωλήθηκε στην οικογένεια Τζουστινιάνι, η οποία είχε εγκατασταθεί στη Χίο και κυβέρνησε το νησί έως την οθωμανική του κατάληψη το 1566. Το μοντέλο αυτό αποδείχθηκε επιτυχημένο και το 1373 οι Γενουάτες ίδρυσαν και τη "Maona Vecchia di Cipro" στην Κύπρο. «Origins of the Joint-Stock Company» «Genoeses - Maona» Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine.
Σημαία της Χιλής

Η σημαία της Χιλής αποτελείται από δύο ισομεγέθεις οριζόντιες λωρίδες χρώματος λευκού (στην κορυφή) και κόκκινου. Υπάρχει ένα μπλε τετράγωνο στο ίδιο ύψος με τη λευκή λωρίδα στην πλευρά που κυματίζει η σημαία στην άκρη. Το τετράγωνο φέρει στο κέντρο του ένα λευκό πεντάκτινο αστέρι που συμβολικά οδηγεί τη χώρα στην πρόοδο και την τιμή, το μπλε συμβολίζει τον ουρανό, το λευκό τις χιονοσκέπαστες Άνδεις και το κόκκινο το αίμα που χύθηκε στο βωμό της ανεξαρτησίας.

 Η σημαία υψώθηκε για πρώτη φορά στις 4 Ιουλίου 1812, στη διάρκεια εορτασμών για την επέτειο της ανεξαρτησίας των ΗΠΑ. Το 1814 αντικαταστάθηκε από τη σημαία της Ισπανίας. Η τελευταία χρήση της σημαίας αυτής ήταν στη μάχη της Ρανκάγουας, τον Οκτώβριο του 1814. Στην περίοδο μετά, που ονομάστηκε «Επανακατάκτηση» («Reconquista»), ο Στρατός των Απελευθερωτών πολεμούσε με τη Σημαία της Αργεντινής. Η ισπανική σημαία ήταν σε χρήση ως το 1817. Έπειτα από τη νικηφόρα μάχη στο Τσακαμπούκο, το 1817, υιοθετήθηκε μια νέα σημαία, που έλαβε την ονομασία «Σημαία της Αλλαγής» («Bandera de la Transición»). Η σημαία αυτή είχε τρεις λωρίδες: μπλε, λευκή και κόκκινη. Η σημαία αυτή σύντομα εξαφανίστηκε και ουδέποτε έγινε επίσημη. Ανάμεσα στις αιτίες, ήταν και το γεγονός ότι συγχεόταν με τη σημαία της Ολλανδίας. Η σημερινή σημαία της Χιλής σχεδιάστηκε από τον Αντόνιο Άρκος, αν και ορισμένοι ισχυρίζονται ότι ο σχεδιαστής είναι ο Γκρεγόριο ντε Αντία ι Βαρέλα. Το σχέδιο αυτό χρησιμοποιήθηκε επίσημα το 1817 κατά την επίσημη τελετή ανακήρυξης της ανεξαρτησίας και οι διαστάσεις ορίστηκαν το 1854. Το 1912 καθορίστηκε και η διάμετρος του αστεριού. http://flagspot.net/flags/cl.html - Σημαίες του Κόσμου:Χιλή.
Alter Südlicher Friedhof

Το Alter Südlicher Friedhof (γερμ., παλαιό νότιο νεκροταφείο) βρίσκεται στο Μόναχο. Ιδρύθηκε το έτος 1563 από τον Δούκα Άλμπρεχτ Ε' για να ταφούν τα θύματα της πανούκλας. Ήταν τότε έξω από τα όρια της πόλης. Σήμερα βρίκεται στο κέντρο του Μονάχου, μισό χιλιόμετρο πίσω από την Πύλη του Σέντλιγκ (Sendlinger Tor). Το διάστημα μεταξύ 1788 και 1868 ήταν το μόνο γενικό νεκροταφείο όλου του Μονάχου. Σήμερα λειτουργεί ως ιστορικός χώρος για το κοινό.

 Στο νεκροταφείο βρίσκονται οι τάφοι αρκετών σημαντικών ανθρώπων. Γκέοργκ Ωμ (1789-1854) Γερμανός φυσικός Καρλ Κράτσαϊζεν (γερμ. Karl Krazeisen, 1794-1878) Γερμανός αξιωματικός του στρατού, εικονογράφος και φιλέλληνας που πολέμησε σαν εθελοντής κατά την Ελληνική Επανάσταση και φιλοτέχνησε πορτραίτα μεγάλων μορφών του αγώνα, όπως οι Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, Γεώργιος Καραϊσκάκης και άλλοι. Ιωσήφ Λουδοβίκος Κόμης του Άρμανσπεργκ (γερμ. Joseph Ludwig Graf von Armansperg, 1787-1853), Βαυαρός πολιτικός και πρόεδρος του συμβουλίου της Αντιβασιλείας, που ορίστηκε από τις Μεγάλες Δυνάμεις να συνοδεύσει τον μέλλοντα Βασιλέα Όθωνα στην Ελλάδα και να ασκήσει εξ ονόματός του την εξουσία ως την ενηλικίωσή του. Ειρηναίος Θείρσιος (γερμ. Friedrich Thiersch, 1784-1860) Γερμανός φιλέλληνας και ουμανιστής φιλόλογος, ο οποίος ονομάστηκε «Praeceptor Bavariae» («Διδάσκαλος της Βαυαρίας») και «Πατέρας της ουμανιστικής εκπαίδευσης» στην Βαυαρία. Η συνδρομή του για την ανάπτυξη της εκπαίδευσης στην Βαυαρία θεωρείται ότι ήταν αντίστοιχη του Χούμπολντ στην Πρωσία. Στην Ελλάδα διέπρεψε κατά τα χρόνια του Όθωνα. Πέτερ φον Ες, (γερμ. Peter von Hess, 1792-1871) Γερμανός ζωγράφος που φιλοτέχνησε πολλές σκηνές της Ελληνικής επανάστασης του 1821. Θεόδωρος Βρυζάκης (1814–1878) Έλληνας ζωγράφος που θεωρείται ο πρώτος της μεταοθωμανικής Ελλάδας και θεμελιωτής της λεγόμενης «Σχολής του Μονάχου». Ηλίας Κατσάκος Μαυρομιχάλης ( -1836) αγωνιστής του '21 Λεωνίδας Ανδρούτσος (1824-1836), γιος του Οδυσσέα Ανδρούτσου. Λέο φον Κλέντσε (1784-1864) Γερμανός νεοκλασικός αρχιτέκτονας Φρίντριχ φον Γκέρτνερ (1791-1847) Γερμανός αρχιτέκτονας Γιόζεφ φον Φράουνχοφερ (1787-1826) Γερμανός φυσικός Alexander Langheiter, Wolfgang Lauter: Alter Südfriedhof in München. MünchenVerlag, München 2008, ISBN 978-3-937090-34-4 Franz Schiermeier, Florian Scheungraber: Alter Südlicher Friedhof in München. Geschichte und Berühmtheiten. Übersichtsplan der Grabmäler. Herausgegeben zum 850. Stadtgeburtstag Franz Schiermeier Verlag, München 2008, ISBN 978-3-9811425-6-3 Erich Scheibmayr, Letzte Heimat, München 1985, Eigenverlag Erich Scheibmayr, Wer? Wann? Wo?, München, 3 Teile, 1989, 1997, 2002, Eigenverlag Margret Wanetschek: Grünanlagen in der Stadtplanung von München. 1790 – 1860. Neu herausgegeben von Klaus Bäumler und Franz Schiermeier Franz Schiermeier Verlag, München 2005, ISBN 978-3-9809147-4-1 επίσημη ιστοσελίδα κατάλογος των τάφων
Νικόλ Έγκερτ

Η Νικόλ Ελίζαμπεθ Έγκερτ (Nicole Elizabeth Eggert, 13 Ιανουαρίου 1972) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός που έγινε γνωστή ερμηνεύοντας το ρόλο της Σάμερ Κουίν στην επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά Baywatch.

 Η Νικόλ γεννήθηκε στο Γκλέντεϊλ της Καλιφόρνια από πατέρα Γερμανό και μητέρα Αγγλίδα. Η πορεία της προς τη διασημότητα ξεκίνησε από πολύ μικρή ηλικία όταν η μητέρα της άρχισε δηλώνει συμμετοχές σε διαγωνισμούς ομορφιάς. Σε ηλικία 5 ετών στέφθηκε Μις Υφήλιος στην κατηγορία παιδιών, ενώ ένας ατζέντης που την είδε της προσέφερε δουλειά σε ένα διαφημιστικό για το σαμπουάν Johnson & Johnson. Το 1981, σε ηλικία μόλις 8 ετών, έπαιξε στην ταινία Rich and Famous δίπλα στις Ζακλίν Μπισέ και Κάντις Μπέργκεν. Ακολούθησαν εμφανίσεις στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο, με πιο επιτυχημένες τις συμμετοχές της στις σειρές Charles in Charge (1987-1990) και Baywatch (1992-1994). Το 1995 φωτογραφήθηκε για το εξώφυλλο του πρώτου άλμπουμ του Σούγκαρ Ρέι, Lemonade and Brownies. Η Νικόλ διατηρούσε πολυετή σχέση με τον ηθοποιό Κόρεϊ Χάιμ (με τον οποίο συμπρωταγωνίστησαν σε μια σειρά ταινιών) αλλά τελικά παντρεύτηκε τον Τζάστιν Χέργουικ το 2000. Έχουν μια κόρη, τη Ντάιλιν, γεννημένη το 1998. Έχει ύψος 1,60 μ., ξανθά μαλλιά και γαλανά μάτια. Λίγο πριν ξεκινήσει να εμφανίζεται στο Baywatch έκανε επέμβαση αύξησης στήθους. Έχει τατουάζ που περιβάλει τον δεξιό της αστράγαλο. Stan Lee's Lightspeed (2006) What Lies Above (2004) Decoys (2004) Thank You, Good Night (2001) Triangle Square (2001) Submerged (2000) Sleeping Beauties (1999) Siberia (1998) Pink as the Day She Was Born (1997) Bartender (1997) The Price of Kissing (1997) Melissa (1995) Amanda and the Alien (1995) The Demolitionist (1995) Anything for Love (1993) Blown Away (1992) The Double 0 Kid (1992) The Haunting of Morella (1990) Kinjite: Forbidden Subjects (1989) Omega Syndrome (1987) The Clan of the Cave Bear (1986) Hambone and Hillie (1984) Someday You'll Find Her, Charlie Brown (1981) Rich and Famous (1981) Η Νικόλ στην IMDb Ενδιαφέροντα στοιχεία για τη Νικόλ
Δαυίδ της Ιμερετίας

Ο Δαβίδ, γεωργιανά: დავითი, Νταβίτ, (1781 – 1 Σεπτεμβρίου 1820) ήταν Γεωργιανός βασιλικός πρίγκιπας (batonishvili) της δυναστείας των Μπαγκρατιόνι τού Ιμερέτι. Σκοτώθηκε σε μία εξέγερση κατά της ρωσικής κυριαρχίας στο Ιμερέτι. Ήταν ο πρόγονος της εκλειψάσης πια σειράς των πριγκίπων και των γαληνοτάτων πριγκίπων Μπαγκρατιόν.

 Ήταν γιος του πρίγκιπα Μπαγκράτ τού Ιμερέτι από τη σύζυγό του Μαριάμ eριστάβι της Γκουρία. Ήταν, λοιπόν, εγγονός τού βασιλιά Αλέξανδρου Ε΄ τού Ιμερέτι, ανιψιός τού βασιλιά Σολομώντα Α΄ και εξάδελφος τού βασιλιά Σολομώντα Β΄. Την εποχή της ρωσικής κατάκτησης στο Ιμερέτι το 1810, ζούσε στο οικογενειακό του κτήμα στο Aργκουέτι. Ο Ρώσος αρχιστράτηγος στον Καύκασο, στρατηγός Τορμάσοφ, διέταξε να απομακρυνθούν από το Ιμερέτι όλα τα μέλη της βασιλικής οικογένειας, που μπορεί να είχαν «ολέθρια επιρροή στον λαό». Ο στρατηγός Σιμονόβιτς, ένας Ρώσος διοικητής στο Iμερέτι, μεσολάβησε ζητώντας από τον Tορμάσοφ να επιτρέψει στον πρίγκιπα Δαβίδ να παραμείνει στην πατρίδα του, λόγω του ότι ήταν «διανοητικά καθυστερημένος και δεν είχε καμία επιρροή στον λαό». Ο Τορμάσοφ αρνήθηκε με περιφρόνηση και διέταξε να απελαθεί ο Δαβίδ στην Τιφλίδα, σημειώνοντας ότι «ο Ιμερέτιος λαός είναι ακόμη πιο καθυστερημένος και, από την παραφροσύνη του, μπορεί να ακολουθήσει οποιονδήποτε». Τον Ιούνιο του 1819, ο λαός τού Ιμερέτι ξεσηκώθηκε ενάντια στη ρωσική καταπάτηση της τοπικής εκκλησίας. Στη συνέχεια η εξέγερση εξαπλώθηκε στη Γκουρία και τη Μινγκρελία. Ο πρίγκιπας Δαβίδ έγινε από τους ηγέτες του κινήματος, στο οποίο συμμετείχαν κληρικοί, ευγενείς και αγρότες. Μέχρι τον Ιούλιο του 1820, ο ρωσικός στρατός υπό τον στρατηγό Βελιαμίνοφ μπόρεσε να συγκρατήσει την εξέγερση στο Ιμερέτι. Ο Δαβίδ και κάποιοι άλλοι επαναστάτες αποσύρθηκαν στα βουνά της Ράτσα, όπου υπέστησαν μεγάλη ήττα στο κάστρο τού Κβάρα. Ο Δαβίδ σκοτώθηκε στις μάχες. «Ο τσάρεβιτς Δαβίδ, γιος τού Βαγράτ, ενός από τους πιο κακούς ληστές, σκοτώθηκε», ανέφερε ο Ρώσος αρχιστράτηγος στον Καύκασο, στρατηγός Γιερμόλοφ στον Αρχηγό του Γενικού Επιτελείου πρίγκιπα Βολκόνσκυ στις 8 Οκτωβρίου 1820. Νυμφεύτηκε την πριγκίπισσα Νταρεγιάν, κόρη τού Βαχτάνγκ, της οικογένειας των εριστάβι της Ράσκα . Απέκτησε τους πρίγκιπες Μπαγκρατιόν. Iβάν (1810–1869), νυμφεύτηκε την πριγκίπισσα Ελισάβετ Τσερετέλι, και είχε απογόνους. Mαριάμ (γενν. 1812), παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Ιβάν εριστάβι της Ράτσα. Tεϊμουράζ (1816 – π. 1855), αντισυνταγματάρχης τού αυτοκρατορικού ρωσικού στρατού. Nικολόζ (1818–1820), απεβ. 2 ετών. Αικατερίνη (1819–1890), παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Nικολόζ εριστάβι της Γκουρία (1817–1914). Μπέρι (άκμασε το 1820).Οι απόγονοι τού Δαβίδ, στο πρόσωπο των δύο γιων του, Ιβάν και Τεϊμουράζ, επιβεβαιώθηκαν από την Κυβερνούσα Γερουσία με τον τίτλο τού πρίγκιπα Μπαγκρατιόν (Князья Багратион) στις 6 Δεκεμβρίου 1850. Προστέθηκε η εκφώνηση «Γαλήνια Υψηλότητα» (Светлейший князь), στον γιο του Ιβάν, Αλέξανδρο, στις 15 Ιουνίου 1881. Αυτή η γραμμή εξαφανίστηκε με την εκτέλεση τού γιου τού Αλέξανδρου, Δαβίδ στη Σοβιετική Ένωση το 1937 και το θάνατο της κόρης τού Δαβίδ, Νίνο, καθηγήτριας στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Γεωργίας, στην Τιφλίδα το 2008.
Καβάδης Β΄ της Περσίας

Ο Καβάδης Β΄ της Περσίας (590 - 6 Σεπτεμβρίου 628) ήταν βασιλιάς της αυτοκρατορίας των Σασσανιδών για σύντομο χρονικό διάστημα το 628. Ήταν γιος του Χοσρόη Β'. Έγινε βασιλιάς μετά την οργάνωση πραξικοπήματος εναντίον του πατέρα του.

 Μητέρα του ήταν η Μαρία, κόρη του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Μαυρικίου, του μεγάλου συμμάχου του Χοσρόη Β΄ και το βαπτιστικό του όνομα ήταν Σιρόης. Η σύζυγος του πατέρα του Σιρίν κατάφερε να πείσει τον βασιλιά Χοσρόη Β΄ να κηρύξει διάδοχο του Περσικού θρόνου τον δικό της γιο Μαρδανσάχ αντί του Σιρόη, κάτι που έκανε τον Σιρόη να εξοργιστεί. Ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Ηράκλειος, αφού συνέτριψε το 628 τις Περσικές δυνάμεις στη μάχη της Νινευή, ήταν έτοιμος να καταλάβει την πρωτεύουσα του βασιλείου Κτησιφώντα. Ο Χοσρόης Β΄ ήταν έτοιμος να δραπετεύσει από την εξοχική του κατοικία κοντά στη Βαγδάτη, όταν ο Σιρόης συνωμότησε εναντίον του, έκοψε τις γέφυρες και εμπόδισε να δραπετεύσει ο πατέρας του, τον οποίο οι επαναστάτες συνέλαβαν αιχμάλωτο. Ο Σιρόης ανακηρύχθηκε βασιλιάς της Περσίας ως Καβάδης Β΄, ενώ την ίδια εποχή ο Ρωμαϊκός στρατός με επικεφαλής τον ίδιο τον Αυτοκράτορα Ηράκλειο επέστρεφε στην Κωνσταντινούπολη με τον Τίμιο Σταυρό. Ο Καβάδης Β΄, σκληρός και αδίστακτος, σκότωσε τους 18 αδελφούς του μπροστά στον πατέρα του και στη συνέχεια σκότωσε τον ίδιο τον πατέρα του. Απεβίωσε σε λίγους μήνες την ίδια χρονιά από επιδημία πανώλης· τον διαδέχθηκε ο γιος του Αρδασίρ Γ΄ της Περσίας. Martindale, John R.; Jones, A.H.M.; Morris, John (1992), The Prosopography of the Later Roman Empire, Volume III: AD 527–641, Cambridge University Press, ISBN 0-521-20160-8 This article incorporates text from a publication now in the public domain: Eduard Meyer (1911). "Kavadh". In Chisholm, Hugh. Encyclopædia Britannica (11th ed.). Cambridge University Press. http://www.iranicaonline.org/articles/sasanian-dynasty http://www.iranicaonline.org/articles/khosrow-ii http://www.iranicaonline.org/articles/sasanian-dynasty
Ρηνανία-Παλατινάτο

Η Ρηνανία-Παλατινάτο (γερμ. Rheinland-Pfalz, δηλ. Παλατινάτο της Χώρας του Ρήνου) είναι κρατίδιο της Γερμανίας. Συνορεύει με τα κρατίδια της Έσσης, της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας, της Βάδης-Βυρτεμβέργης και του Σάαρλαντ. Έχει συνολικό πληθυσμό 4.060.280 κατοίκους (Οκτώβριος 2004) και ως πρωτεύουσα την πόλη Μάιντς. Η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη είναι το Λούντβιχσχαφεν.

 Η κυρίως ορεινή Ρηνανία-Παλατινάτο διασχίζεται από τον Ρήνο από τα νοτιοανατολικά προς τα βορειοδυτικά. Κατά μεγάλο τμήμα διασχίζεται από το Ρηνανικό Σχιστολιθικό Ορεινό Όγκο (Rheinisches Schiefergebirge), τμήματα του οποίου βρίσκονται σχεδόν ολόκληρα στο έδαφος της Ρηνανίας-Παλατινάτου: δυτικά του Ρήνου τα συγκροτήματα 'Αιφελ και Χούνσρυκ, ανατολικά του Ρήνου ένα μεγάλο μέρος του δάσους Βέστερβαλντ και το ακραίο δυτικό τμήμα του Τάουνους. Τα όρη Χαρτς (Harz) αποτελούν την άμεση συνέχιση προς βορρά του συγκροτήματος των Βοσγίων, που βρίσκονται στο γαλλικό έδαφος. Μάιντς, πρωτεύουσα του κρατιδίου, 197.420 κάτοικοι Λούντβιχσχαφεν, 163.777 κάτοικοι Τριρ, 103.000 κάτοικοι Κόμπλεντς, 106.445 κάτοικοι Καϊζερσλάουτερν, 99.275 κάτοικοι Η Ρηνανία-Παλατινάτο ιδρύθηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και περιλαμβάνει εκτάσεις του παλαιότερα βαυαρικού Παλατινάτου, των διοικητικών περιοχών Κόμπλεντς και Τρίερ της πρώην πρωσικής Ρηνανίας, και της Έσσης. Βάσει των αποφάσεων της Διάσκεψης του Πότσνταμ η έκταση του κατοπινού κρατιδίου της Ρηνανίας-Παλατινάτου πέρασε στις 15 Ιουλίου 1945 από την αμερικανική στην γαλλική σφαίρα επιρροής. Το κρατίδιο ιδρύθηκε με διάταγμα της Γαλλικής κατοχικής δύναμης στις 30 Αυγούστου 1946. Οι ιστορικά και οικονομικά μέχρι τότε ενωμένες περιοχές της πρωσικής Ρηνανίας χωρίστηκαν, έτσι, σε διαφορετικά κρατίδια (π.χ. Κόμπλεντς – Βόννη). Επίσης, δεν επιτράπηκε η ένωση του νέου κρατιδίου με την, επίσης υπό γαλλική διοίκηση, περιοχή του Σάαρλαντ. Στις πιο πρόσφατες εκλογές, το 2016, κέρδισε το κυβερνών κόμμα SPD και πρωθυπουργός παρέμεινε η Μαλού Ντράιερ. Στις βουλευτικές εκλογές του 2011 κέρδισαν οι Πράσινοι. Ο ηγέτης των Φιλελευθέρων, Ράινερ Μπρίντερλε ανακοίνωσε την παραίτησή του.Στις 16 Ιανουαρίου 2013 εξελέγη νέα πρωθυπουργός (στη θέση του αποχωρήσαντος Κουρτ Μπεκ) η σοσιαλδημοκράτισσα Μαλού Ντράιερ. Από το 1947 στο αξίωμα του πρωθυπουργού στο κρατίδιο της Ρηνανίας-Παλατινάτου έχουν υπηρετήσει οι εξής: Επίσημη ιστοσελίδα Ρηνανία-Παλατινάτο στο Curlie