IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κράιστ Τσερτς, Μπαρμπάντος

Η Κράιστ Τσερτς (αγγλικά: Christ Church) είναι μια ενορία του Μπαρμπάντος. Έχει έκταση 57 τ.χλμ. και πληθυσμό 55.800 κατοίκων (2001). Πρωτεύουσα είναι η Όιστινς.

 Η Κράιστ Τσερτς βρίσκεται νοτιοδυτικά του Μπαρμπάντος. Είναι η νοτιότερη ενορία το Μπαρμπάντος. Συνορεύει στα βορειοδυτικά με τον Άγιο Μιχαήλ, στα βορειοανατολικά με τον Άγιο Γεώργιο και στα ανατολικά με τον Άγιο Φίλιππο. Στα νότια και στα δυτικά βρέχεται από την Καραϊβική Θάλασσα. Έχει έκταση 57 τ.χλμ.. Ατλάντικ Σορς Βωξχώλ Γκίμπονς Γκίμπονς Μπογκς Γκολ Χιλ Γκούντλαντ Γκρέιμ Χωλ Γκρην Γκάρντεν Γκρην Χιλ Ντράιβ Γουίλκοξ Γουόλροντς Γουέλτσιζ Γουόρθινγκ Γουόρνερς Γουόττον Ελίζαμπεθ Παρκ Έντεϋ Εντερπράιζ Έρλινγκ Γκρουβ Έρλινγκ Παρκ Θόρνμπουρι Χιλ Ινς Μαρλόου Κάβερλυ Κάλενταρ Κέιβ Χιλ Κέιζερ Χιλ Κέιν Βέιλ Κεντ Κένταλ Χιλ Κλαφάμ Κίνγκσλαντ Ληντ Βέιλ Λοτζ Ρόουντ Μαρίν Γκάρντενς Μάξγουελ Μάξγουελ Κόουστ Μάξγουελ Χιλ Μοντρόζ Μπαννατύβ Μπάρτλετς Μπιλόου Ροκ Μπλου Γουότερς Μπολς Μπόρντιντ Χιλ Νάβι Γκάρντενς Νιούτον Νιούτον Τέρρας Ντοβέ Ντούραντς Όιστινς Πάραγκον Πάρις Λαντ Πέγκγουελ Πέικερς Πίλγκριμ Πλέις Πίλγκριμ Ρόουντ Πρόβιντενς Ρέντεζβους Χιλ Ρέτζεσυ παρκ Ρόκλεϋ Σαγιέ Κωρτ Σαιντ Λώρενς Γκαπ Σαιντ Ματίας Σαιντ Ντέιβιντς Σαιντ Πάτρικς Σάρτζιντς Βίλλατζ Σέρατον Παρκ Σερλς Σερλς Τέναντρυ Σερλς Φάκτορυ Σίβιου Σίλβερ Σαντς Σίλβερ Χιλ Σκάρμπορο Σκινς Χιλ Σπένσερς Σταπλ Γκρουβ Τοπ Ροκ Τσάνσερυ Λέιν Τσάρνοκς Φαίρβιου Φαίρι Βάλλεϋ Ροκ Φρερ Πίλγκριμ Χάρτινγκς Χόουπγουελ Η Εκκλησία του Χριστού είχε σύμφωνα με την απογραφή του 2000 55.800 κατοίκους με πυκνότητα 9.800 κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Πρωτεύουσα είναι η Όιστινς με 1.203 κατοίκους. Ενορίες του Μπαρμπάντος
Σοφία της Πομερανίας-Βόλγκαστ

Η Σοφία, γερμ.: Sophie von Pomerania-Volgast (απεβ. πριν από τις 21 Αυγούστου 1408) από τον Οίκο των Γκρίφφινς, ήταν κόρη του δούκα της Πομερανίας-Βόλγκαστ και με τον γάμο της έγινε κυβερνήτης του Γκότλαντ και δούκισσα του Μεκλεμβούργου. Όταν ο σύζυγός της απεβίωσε, η Σοφία έγινε για λίγο μόνη της κυβερνήτης στο νησί Γκότλαντ.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Μπόγκισλαβ Δ΄ δούκα της Πομερανίας-Βόλγαστ και της 2ης συζύγου του Αγνής των Γουέλφων, κόρης του Μάγκνους Β΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ. Στις 12/13 Φεβρουαρίου 1396 παντρεύτηκε τον Έρικ Α΄ δούκα του Μεκλεμβούργου, γιο του εκτοπισμένου Σουηδού βασιλιά Αλβέρτου δούκα του Mεκλεμβούργου. Συνόδευσε τον δούκα Έρικ (όπως κλήθηκε) στο σουηδικό νησί Γκότλαντ, το οποίο αυτός κατέκτησε και κυβέρνησε με τη βοήθεια των Προμηθευτών Αδελφών. Το ζευγάρι δεν είχε παιδιά. Στις 26 Ιουλίου 1397 ο Έρικ Α΄ απεβίωσε και η Σοφία έμεινε υπεύθυνη για το Γκότλαντ. Στη συνέχεια διόρισε τον Σουηδό ευγενή Σβεν Στούρε, σύμμαχο των Προμηθευτών Αδελφών, να είναι ο hövitsman (αντιβασιλιάς) της στο Γκότλαντ. Το 1398 η Σοφία έφυγε από το νησί με τη συνοδεία του Σβεν Στούρε και τού εξαδέλφου τού αποβιώσαντος συζύγου της, τού Ιωάννη Δ΄ δούκα του Μεκλεμβούργου, όταν το Βίσμπυ κατελήφθη από τους Τεύτονες Ιππότες. Παντρεύτηκε πρώτα τον Έρικ Α΄ δούκα του Μεκλεμβούργου. Δεν απέκτησαν απογόνους και ο Έρικ Α΄ απεβίωσε το 1397. Έπειτα η Σοφία έκανε δεύτερο γάμο με τον Νικόλαο Ε΄ των Μεκλεμβούργου πρίγκιπα του Βέρλε-Βάρεν και είχε τέκνο: Γιούτα, παντρεύτηκε τον Ερρίκο πρίγκιπα του Μεκλεμβούργου-Στάργκαρντ .
DS Automobiles

Η DS Automobiles είναι γαλλική εταιρεία κατασκευής πολυτελών αυτοκινήτων. Για πρώτη φορά εισήχθη το 2009 ως μια θυγατρική υπο-εταιρεία της Citroën, αλλά τελικώς έγινε ξεχωριστή εταιρεία το 2015 (ειδικότερα στην Κίνα, όπου εισήχθη για πρώτη φορά το 2012, κυκλοφόρησε εξ αρχής ως DS Automobiles). Τον Μάιο του 2018, η DS ανακοίνωσε ότι από το 2025 θα πουλάει στη διεθνή αγορά μόνο ηλεκτροκίνητα, 4-κίνητα και υβριδικά αυτοκίνητα.Το όνομα DS (ντε-ες) σημαίνει Different Spirit (Διαφορετικό Πνεύμα) και Distinctive Series (Ξεχωριστή Σειρά), αλλά παράλληλα αποτελεί και μια εμφανή αναφορά στο εικονικό μοντέλο Citroën DS του 1955 - 1975 (το γνωστό στην Ελλάδα ως «βάτραχος»), όπου το DS σήμαινε déesse, δηλαδή «θεά».

 Το λογότυπο της DS είναι εντελώς διαφορετικό από το double chevron (διπλό λοχιόσημο) της Citroën και όλα τα μοντέλα της εταιρείας έχουν διαφορετική αισθητική από τα συγγενικά μοντέλα της Citroën, μολονότι βασίζονται σε κοινές πλατφόρμες. Το λογότυπο της εταιρείας DS σχεδιάστηκε από τον Κορεάτη σχεδιαστή Jin Joo. Επίσης, η Citroën έχει παρουσιάσει αρκετά πρωτότυπα σπορ μοντέλα, όπως το Citroën Survolt, με το σήμα της DS. Ένα πρωτότυπο αυτοκίνητο (concept car) του 2014, το DS Divine, ανέπτυξε περαιτέρω το Survolt ως ένα πιθανό μελλοντικό σπορ κουπέ της εταιρείας DS. DS 3 Crossback DS 7 Crossback DS 4 DS 9 DS 3 DS 4S DS 5 DS 5LS DS 6 Citroën Stellantis Επίσημος ιστότοπος Επίσημη ελληνική ιστοσελίδα της DS Automobiles
Φραγκίσκος Ιωσήφ του Γκιζ

Ο Φραγκίσκος-Ιωσήφ, γαλλ. François Joseph, (28 Αυγούστου 1670 - 16 Μαρτίου 1675) από τον Οίκο της Λωρραίνης, ήταν δούκας του Γκιζ, πρίγκιπας του Ζουανβίλ και δούκας του Ζουαγιέζ (1671-1675).

 Γεννήθηκε στο Οτέλ ντε Γκιζ (νυν Οτέλ ντε Σουμπίζ) και ήταν ο μόνος γιος του Λουδοβίκου-Ιωσήφ δούκα του Γκιζ, πρίγκιπα του Ζουανβίλ και της Ελισάβετ-Μαργαρίτας των Βουρβόνων, κόρης του Γκαστόν δούκα της Ορλεάνης. Ήταν εξάδελφος του Τζαν Γκαστόνε των Μεδίκων μεγάλου δούκα της Τοσκάνης, 2ος εξάδελφος του Λουδοβίκου ΙΔ' της Γαλλίας και ανιψιός της Άννας-Μαρίας-Λουίζας της Ορλεάνης δούκισσας του Μονπανσιέ. Ήταν απόγονος του Ερρίκου Β' της Γαλλίας. Το 1671 απεβίωσε πρόωρα ο πατέρας του 21 ετών και ο Φραγκίσκος-Ιωσήφ ήταν ενός έτους. Τον διαδέχθηκε ως δούκας του Γκιζ, πρίγκιπας του Ζουανβίλ και δούκας του Ζουαγιέζ. Το 1672 απεβίωσε η μάμμη του Μαργαρίτα της Λωρραίνης και μετακόμισε με τη μητέρα του στο ανάκτορο Λούξεμπουργκ, στο Παρίσι. Δεν μπορούσε να περπατήσει χωρίς βοήθεια, ακόμη και στην ηλικία των 4 ετών. Έπεσε από την τροφό του και τραυματίστηκε βαριά στο κεφάλι. Απεβίωσε στο ανάκτορο Λούξεμπουργκ το 1675. Ήταν ο τελευταίος απόγονος του κλάδου Λωρραίνης-Γκιζ. Τον διαδέχθηκε η μεγάλη θεία του Μαρία, κόρη του Καρόλου δούκα του Γκιζ. Patricia M. Ranum, Portraits around Marc-Antoine Charpentier, Baltimore, 2004, pp. 405-11
Ντέλο Τρουντά

Το Ντέλο Τρουντά (μετάφραση: Εργατική Υπόθεση, Ρωσικά: Дело Труда) ήταν ένα αναρχικό και πλατφορμιστικό περιοδικό που δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1925 από την «Ομάδα Ρωσών Αναρχικών στο Εξωτερικό». Ήταν Ρώσοι πολιτικοί εξόριστοι οι οποίοι σχημάτισαν την ομάδα στο Παρίσι, μετά το τέλος της Ρωσικής Επανάστασης του 1917. Μεταξύ των μελών ήταν οι Νέστορ Μαχνό, Πιοτρ Αρσίνοφ, Γκρεγκόρι Μαξιμόφ, Ίντα Μετ και Νίκολας Λαζαρέβιτς.

 Η ήττα τους από τους μπολσεβίκους έπεισε την ομάδα ότι οι αναρχικοί χρειάζονται μια ισχυρότερη πολιτική δομή, συμπεριλαμβανομένων των πολιτικών φατριών, μιας πολιτοφυλακής και μιας εκτελεστικής επιτροπής. Άρχισαν να δημοσιεύουν το Dielo Truda το 1925 και το επόμενο έτος δημοσίευσαν ένα οριστικό και επιβλητικό πλατφορμιστικό φυλλάδιο με τίτλο «Οργανωτική πλατφόρμα της Γενικής Ένωσης Αναρχικών» Σύντομα, οι πιέσεις των σταλινιστών και των γαλλικών αρχών τους οδήγησαν να εγκατασταθούν από το Παρίσι στο Σικάγο.Το περιοδικό κυκλοφορούσε με τον τίτλο Dielo Truda μέχρι το 1939, όταν συγχωνεύθηκε με ένα αναρχοσυνδικαλιστικό περιοδικό για να γίνει Dielo Trouda-Probuzhdenie. Ο Γκρεγκόρι Μαξιμόφ ήταν επικεφαλής αυτής της έκδοσης μέχρι το 1950. Το Ντέλο Τρουντά προώθησε ένα πλατφορμιστικό μοντέλο που προκάλεσε μια κριτική απάντηση από τον Ερίκο Μαλατέστα, τον Σεμπαστιάν Φορ, τον Αλεξάντερ Μπέρκμαν και μερικούς άλλους αναρχικούς. Το χαρακτήρισαν αυταρχικό και επομένως αντίθετο στον αναρχισμό. Παρόλο που οι περισσότεροι σύγχρονοι αναρχικοί στοχαστές αντέδρασαν με αμφιθυμία, η πλατφορμιστική αναζωπύρωσε τη δεκαετία του 1950 και υπάρχουν σήμερα πολυάριθμοι αναρχικοί οργανισμοί που επηρεάζονται από την πλατφόρμα, όπως ο κοινός αγώνας (κοινός αγώνας - φιλελεύθερη κοινοβουλευτική ομοσπονδία, πρώην βορειοανατολική ομοσπονδία αναρχικών κομμουνιστών) στις Ηνωμένες Πολιτείες, και το Κίνημα Αλληλεγγύης των Εργαζομένων στην Ιρλανδία.
Καλλιθέα Γρεβενών

Η Καλλιθέα είναι ορεινό χωριό του νομού Γρεβενών. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.010 μέτρων στις βόρειες πλαγιές του όρους Χάσια. Η Καλλιθέα ανήκει στον δήμο Γόργιανης και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είναι 169 κάτοικοι.

 Το χωριό είχε μέχρι το 1927 την ονομασία Μπάλτινο και μέχρι το 1971 λεγόταν Καταφύγι. Ιδρύθηκε περίπου το 1770 από οικογένειες βλάχικης καταγωγής. Το χωριό συμμετείχε κατά την Τουρκοκρατία στον αγώνα κατά των Τούρκων και στην Επανάσταση του 1821 και μετά, καθώς βρισκόταν κοντά στα σύνορα του ελληνικού κράτους από το 1881, χρονιά προσάρτησης της Θεσσαλίας, μέχρι το 1912, όταν και η Μακεδονία ενώθηκε με την Ελλάδα. Κοντά στο χωριό και στη γύρω περιοχή υπάρχουν ερείπια που χρονολογούνται από την εποχή του Σιδήρου, την ελληνιστική περίοδο, τη ρωμαϊκή εποχή και τα βυζαντινή περίοδο. Δήμος Γόργιανης - Καλλιθέα Ιστορικά δημογραφικά στοιχεία για το χωριό
Βαλτεσινίκο Αρκαδίας

Το Βαλτεσινίκο είναι ορεινό χωριό του Νομού Αρκαδίας. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.118 μέτρων σε μία πλαγιά του βόρειου Μαινάλου και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς ή πιο συγκεκριμένα υψηλότερα χτισμένους υψομετρικά, της Αρκαδίας και Πελοποννήσου. Έχει ανακηρυχθεί παραδοσιακός οικισμός, ενώ παλαιότερα στο χωριό είχε αναπτυχθεί και η ξυλοτεχνία. Το Βαλτεσινίκο ανήκει στο Δήμο Γορτυνίας και ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 341 κάτοικοι, οι οποίοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Απέχει 63 χιλιόμετρα από την Τρίπολη. Στο χωριό υπάρχει λαογραφικό μουσείο. Ήταν το πρώτο χωριό στην Πελοπόννησο με δωρεάν ασύρματο Ίντερνετ και το πρώτο που σχεδιάζεται, με βάση πιλοτικό πρόγραμμα της Αγροτουριστικής, να αποτελέσει πρότυπο οικοχωριό.

 Ένα χιλιόμετρο μακριά από το χωριό εντοπίζεται η θέση Λενικά, όπου ανακαλύφθηκαν ερείπια αρχαίας πόλης, ναού και μυκηναϊκών τειχών. Το 1939 έγιναν οι πρώτες ανασκαφές από τη Γαλλική Αρχαιολογική Εταιρεία, σύμφωνα με την οποία ο ναός είναι από τον 7ο αιώνα π.Χ. και ήταν αφιερωμένος στη θεά Άρτεμη. Το Βαλτεσίνικο ήταν γνωστό κατά τη Φραγκoκρατία ως Βάλτες. Στην κορυφή Παλαιόκαστρο βρίσκονται τα ερείπια μεσαιωνικού οχυρού. Ο πληθυσμός του οικισμού είχε ήδη αρχίσει να αυξάνεται, λόγω των επιδρομών κυρίως Σλάβων στις πεδινότερες περιοχές. Από τις αρχές του 15ου αιώνα και μετά εμφανίζονται Τούρκοι στην περιοχή, οι οποίοι ενίοτε παραχωρούν προνόμια στους ντόπιους. Το 1770 το χωριό συμμετέχει στα Ορλωφικά, επανάσταση που καταπνίχτηκε με πολλά θύματα και αιχμαλώτους. Το χωριό αποτελούσε το ορμητήριο του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη κατά την Επανάσταση του 1821 και ειδικά μετά την έλευση του Ιμπραήμ και τις σφοδρές συγκρούσεις με τον αιγυπτιακό στρατό. Ο Ιμπραήμ εξεστράτευσε πέντε φορές ενάντια στον Κολοκοτρώνη, ο οποίος τις απέκρουσε επιτυχώς. Στις 16 Αυγούστου γίνεται τοπικό πανηγύρι με πλήθος κόσμου, στο οποίο αναβιώνει το έθιμο του παραδοσιακού αλωνίσματος από το 1998. Πίσω από τη Μονή της Παναγίας, σε ένα πέτρινο αλώνι, συγκεντρώνονται δεμάτια σοδειάς και άλογα για το αλώνισμα, το οποίο διαρκεί σχεδόν ολόκληρη μέρα. Εύα Αντωνοπούλου, δημοσιογράφος και παρουσιάστρια τηλεοπτικών εκπομπών, με καταγωγή από το χωριό. Ο Ιστοχώρος του Πολιτιστικού Συλλόγου Βαλτεσινίκου "Η Κοίμηση της Θεοτόκου" GTP - Greek Travel Pages Βαλτεσίνικο Αρκαδίας Ντίνος Κιούσης (20 Νοεμβρίου 2006). «Βαλτεσινίκο - Αρκαδία, Ατενίζοντας το Μαίναλο». Ταξίδια. Καθημερινή. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιανουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 13 Απριλίου 2009. ΕΡΤ - Εκπομπή "Μένουμε Ελλάδα" - Στο Βαλτεσίνικο Αρκαδίας
Μετάλλιο Ευδοκίμου Υπηρεσίας Υπαξ/κων

Το Μετάλλιο Ευδοκίμου Υπηρεσίας απονέμεται στους μονίμους στην ενέργεια Ανθυπασπιστές και Υπαξιωματικούς για ευδόκιμη υπηρεσία. Διακρίνεται σε τρεις τάξεις όπως παρακάτω: Μετάλλιο Ευδοκίμου Υπηρεσίας Α' Τάξεως: Απονέμεται στο βαθμό του Ανθυπασπιστή. Μετάλλιο Ευδοκίμου Υπηρεσίας Β' Τάξεως: Απονέμεται στο βαθμό του Αρχισμηνία ή Αρχιλοχία ή Αρχικελευστή. Μετάλλιο Ευδοκίμου Υπηρεσίας Γ' Τάξεως: Απονέμεται στο βαθμό του Επισμηνία ή Επιλοχία ή Επικελευστή μετά τη συμπλήρωση οκταετούς υπηρεσίας.

 Το μετάλλιο Ευδόκιμης Υπηρεσίας είναι χάλκινο σε σχήμα κυκλικό. Στην εμπρός πλευρά έχει το σήμα της Ελληνικής Δημοκρατίας και κυκλικά γύρω από αυτό τις λέξεις «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ». Στην πίσω πλευρά γράφονται κυκλικά οι λέξεις «ΓΙΑ ΕΥΔΟΚΙΜΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ». Η ταινία του μεταλλίου είναι από μεταξωτό ύφασμα κυματιστό, χωρίζεται σε πέντε (5) λωρίδες. Η πρώτη και πέμπτη χρώμα βαθύ γαλάζιο, η δεύτερη και η τέταρτη χρώμα βαθύ κόκκινο η τρίτη (κεντρική) χρώμα βαθύ κίτρινο. Στην ταινία ακριβώς πάνω από το μετάλλιο τοποθετείται οριζόντια κλάδος δάφνης που είναι χρυσός για την Α΄ τάξη, αργυρός για την Β΄ τάξη και χάλκινος για την Γ΄ τάξη. Ν.Δ. 376/74 Περί των Στρατιωτικών Μεταλλίων Γεωργίου Ι. Μπελδέκου, "Τάγματα Αριστείας και Στρατιωτικά Μετάλλια της Ελλάδος", έκδοση Πολεμικού Μουσείου, Αθήνα 1991, ISBN 960-85054-0-2 http://www.army.gr/el/polymesa/ithikes-amoives/stratiotika-metallia Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό - Ηθικές Αμοιβές Πολεμική Αεροπορία - Παράσημα Γενικό Επιτελείο Στρατού - Ηθικές Αμοιβές Αρχειοθετήθηκε 2011-05-01 στο Wayback Machine.
Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Σερβίας

Η Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Σερβίας (Σερβοκρoατικά:Социјалистичка Република Србија/Socijalistička Republika Srbija) ήταν μία από τις έξι συνιστώσες δημοκρατίες της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας. Ήταν η μεγαλύτερη δημοκρατία όσον αφορά τον πληθυσμό και την επικράτεια. Η πρωτεύουσα της, το Βελιγράδι, ήταν επίσης η ομοσπονδιακή πρωτεύουσα της Γιουγκοσλαβίας.

 Από το 1945 έως το 1963, η δημοκρατία ήταν επίσημα γνωστή ως Λαϊκή Δημοκρατία της Σερβίας (Σερβο-Κροατικά:Народна Република Србија/Narodna Republika Srbija), και από το 1963 ως το 1990 ως Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Σερβίας. Η δημοκρατία είχε δύο επαρχίες, τη Βοϊβοδίνα και το Κοσσυφοπέδιο. Για το μεγαλύτερο μέρος της ύπαρξής του στη Σερβία, η Σερβία ήταν πιστή και γενικά υπαγόμενη στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Αυτό άλλαξε μετά το θάνατο του Τίτο το 1980, όταν σημειώθηκε αύξηση του αλβανικού και του σερβικού εθνικισμού στο Κοσσυφοπέδιο. Ένας επιτυχημένος γύρος πραξικοπημάτων στην ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σερβίας καθώς και του Μαυροβουνίου συνέβησαν από το 1988 έως το 1989, υπό την ηγεσία του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς καθώς υποστήριξε τους σέρβους εθνικιστές στο Κοσσυφοπέδιο για να αναχαιτήσει τον αναδυόμενο αλβανικό εθνικισμό. Το 1989, ο Μιλόσεβιτς εξελέγη πρόεδρος της δημοκρατίας. Ζήτησε η ομοσπονδιακή κυβέρνηση της Γιουγκοσλαβίας να ενεργήσει για τα συμφέροντα της Σερβίας στο Κοσσυφοπέδιο, στέλνοντας στον Γιουγκοσλαβικό Λαϊκό Στρατό τον έλεγχο της επαρχίας. Η Σερβία αντιτάχθηκε σε μια τέτοια ενέργεια και απαίτησε ένα σύστημα στη Γιουγκοσλαβική Ένωση Κομμουνιστών, το οποίο θα έδινε πλειοψηφία στους Σέρβους. Μετά το 1990, το κράτος ήταν γνωστό απλώς ως Δημοκρατία της Σερβίας (Република Србија/Republika Srbija). Το 1992, όταν σχηματίστηκε η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας η Σερβία έγινε μία από τις δύο δημοκρατίες της. Το 2003 αυτή η κρατική ένωση μετονομάστηκε σε Σερβία και Μαυροβούνιο έως το 2006 όπου το Μαυροβούνιο κήρυξε την ανεξαρτησία του απ τη Σερβία, αφού πρώτα διενεργήθηκε ένα σχετικό δημοψήφισμα. Μέσα στη Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Σερβίας υπήρχαν δύο αυτόνομες επαρχίες: η Σοσιαλιστική Αυτόνομη Επαρχία της Βοϊβοδίνας και η Σοσιαλιστική Αυτόνομη Επαρχία του Κοσσυφοπεδίου. Το κεντρικό τμήμα της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Σερβίας που βρίσκεται έξω από τις δύο αυτόνομες επαρχίες ήταν γενικά γνωστό ως "Κεντρική Σερβία" ("Uža Srbija"). Γεωγραφικά η Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Σερβίας βρίσκονταν στα νότια της Ουγγαρίας, δυτικά από τη Ρουμανία, βορειοδυτικα της Βουλγαρίας στα ανατολικά και βορειοανατολικά της Αλβανίας. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Socialist Republic of Serbia στο Wikimedia Commons
Λένα Παπαληγούρα

Η Λένα (Ελένη) Παπαληγούρα (Αθήνα, 27 Μαΐου 1985-) είναι Ελληνίδα ηθοποιός. Είναι απόφοιτη της δραματικής σχολής του Θεάτρου Τέχνης Κάρολος Κουν καθώς του τμήματος Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου. Το 2013 έλαβε το βραβείο Μελίνα Μερκούρη.

 Το τηλεοπτικό της ντεμπούτο έγινε το 2007, μέσα από μικρές συμμετοχές στις σειρές «Τυφλόμυγα» και «Ιστορίες Μυστηρίου». Τη σεζόν 2008-09 πρωταγωνίστησε στη νεανική σειρά του ALPHA, «Γ4» μαζί με τους Μυριέλλα Κουρεντή, Παναγιώτη Εξαρχέα, Γιώργο Σπάνια, Κατερίνα Μισιχρόνη, Στέφανο Μουαγκιέ, Δημήτρη Πασσά και Μαρίνα Σάττι ενώ το 2010, έλαβε μέρος σε ένα επεισόδιο της δραματικής σειράς «O 3ος Νόμος» όπου και συνεργάστηκε για πρώτη φορά με τον σκηνοθέτη Πάνο Κοκκινόπουλο. Το 2015, συνεργάστηκε ξανά με τον Κοκκινόπουλο για τη σειρά «10η εντολή» και έγραψαν μαζί και το σενάριο ενός επεισοδίου. Έχει παίξει επίσης στις σειρές «Ου φονεύσεις» (2018-19), «Καρτ Ποστάλ» (2021), «Φλόγα και Άνεμος» (2022). σειρά Μαύρο Ρόδο του Mega σειρά Ο Όρκος ΙΙ του ΕΡΤ1 Όσον αφορά το θέατρο, συμμετείχε σε παραστάσεις όσο ακόμα ήταν φοιτήτρια αλλά η πρώτη της γνωστή δουλειά, έγινε το 2009, με την παράσταση «Ο βασιλιάς πεθαίνει». Το 2010, πρωταγωνίστησε στο «Γλυκό πουλί της νιότης», το 2011 στις «Πυρκαγιές», το 2012 στις παραστάσεις «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» και «Η Αυλή των Θαυμάτων», το 2014 στα «Ερείπια», στις Τρωάδες, το 2015 στον «Ματωμένο Γάμο», στην «Κατερίνα» και στους «Αδελφούς Καραμάζωφ», το 2016 στις «Τρεις αδελφές» και στη Λυσιστράτη στα πλαίσια του 2ου Φεστιβάλ Θεάτρου Δάσους. Το καλοκαίρι του 2021 πρωταγωνιστή στο έργο του Ευριπίδη "Ιφιγένεια η εν Ταύροις". Η παράσταση έκανε πρεμιέρα στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου. Ακολούθησαν οι παραστάσεις «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» (2017), «Ηλέκτρα» (2018), «Δαναΐδες» και «Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια» (2019), «Ιφιγένεια η εν Ταύροις» (2021), «Το Σώσε» και «Γυάλινος κόσμος» (2022). Το 2013 έλαβε το βραβείο Μελίνα Μερκούρη.Κινηματογραφικά έχει συμμετάσχει σε πέντε ταινίες: «Πεθαίνοντας στην Αθήνα» (2006), «Οι σκλάβοι στα δεσμά τους» (2008), «Ο θάνατος που ονειρεύτηκα» (2010), «ΠΑΝ.δη.ΜΙΑ» (2015) και «Airhostess-737» (2022). Η τελευταία μάλιστα έκανε πρεμιέρα στο 75ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λοκάρνο. Είναι κόρη του πρώην υπουργού Δικαιοσύνης Αναστάσιου Παπαληγούρα και της Ζαΐρας Ράλλη-Παπαληγούρα, καθώς και εγγονή των πολιτικών Παναγή Παπαληγούρα και Γεωργίου Ράλλη. Από το 2010 μέχρι το 2015 ήταν σε σχέση με τον σκηνοθέτη Πάνο Κοκκινόπουλο.Στις 29 Σεπτεμβρίου 2018 παντρεύτηκε τον πολιτικό μηχανικό Άκη Πάντο και απέκτησαν δυο γιούς, τον Αναστάση (γενν. 22 Νοεμβρίου 2018) και τον Αντώνη (γενν. 25 Μαΐου 2020). Συννυφάδα της είναι η επίσης ηθοποιός Ιωάννα Παππά, αφού έχουν παντρευτεί δύο αδελφούς.
Στέφανος του Περς, αρχιεπίσκοπος του Παλέρμου

Ο Στέφανος, γαλλ.: Stephen du Perche (1137/38–1169) από τον Οίκο του Σατωντάν και του Περς ήταν καγκελάριος του βασιλείου της Σικελίας (1166–68) και αρχιεπίσκοπος του Παλέρμου (1167–68) κατά την πρώιμη αντιβασιλεία της εξαδέλφης του, της χήρας βασίλισσας Μαργαρίτας της Ναβάρρας (1166–71).

 Ο Στέφανος περιγράφεται από τον σύγχρονο χρονογράφο Ούγκο Φαλκάντους ως γιος τού Ροτρού Γ΄ κόμη του Περς. Ήταν νέος όταν μπήκε στην πολιτική, γεννημένος το νωρίτερο το 1137/38. Μπορεί να πήρε το όνομά του από τον Στέφανο της Αγγλίας, που τότε κυβερνούσε το δουκάτο της Νορμανδίας. Ανιψιός του ήταν ο Στέφανος δούκας της Φιλαδέλφειας στη Μ. Ασία. Το 1166 η Μαργαρίτα κάλεσε τον άλλο εξάδελφό της, τον Ροτρού αρχιεπίσκοπο του Ρουέν να της στείλει ένα μέλος της οικογένειας για να τη βοηθήσει και να την υποστηρίξει στη διακυβέρνηση. Συμπτωματικά ο Στέφανος εκείνη τη στιγμή ετοιμαζόταν να πάει σε Σταυροφορία στους Αγίους Τόπους και έτσι αποφάσισε να επισκεφθεί το Παλέρμο, την πρωτεύουσα της Σικελίας, για μερικούς μήνες. Εκεί κατέληξε να μείνει για δύο χρόνια. Ήταν πολύ νέος εκείνη την εποχή και περιγράφεται ως puer (αγόρι) και adolescens (έφηβος) από τον Γουλιέλμο της Τύρου, έτσι ήταν ακόμη νεαρός. Ωστόσο τον Νοέμβριο η Μαργαρίτα τον διόρισε καγκελάριο. Για τη θέση του μισήθηκε από τους τοπικούς ευγενείς. Σύμφωνα με τον Χούγκο Φαλκάντους, η καγκελαρία του ήταν αξιοσημείωτη για το ότι «δεν επέτρεπε ποτέ σε ισχυρούς άνδρες να καταπιέζουν τους υποτελείς τους, ούτε ποτέ προσποιήθηκε να παραβλέψει τυχόν τραυματισμούς στους φτωχούς. Με αυτόν τον τρόπο η φήμη του εξαπλώθηκε γρήγορα σε όλο το βασίλειο, . . . έτσι ώστε οι άνθρωποι τον κοίταζαν ως έναν άγγελο παρηγοριάς, που έστειλε ο ουρανός και επανήλθε η Χρυσή Εποχή". Η άποψη του Φαλκάντου πιθανώς ταιριάζει καλύτερα με τη γνώμη των κατώτερων τάξεων, παρά με εκείνη των συναδέλφων αριστοκρατών του Στεφάνου. Γουίλιαμ της Τύρου . Historia rerum in partibus transmarinis gestarum . [1] στην Patrologia Latina . Νόριτς, Τζον Ιούλιος . Το Βασίλειο στον Ήλιο 1130-1194 . Longman: Λονδίνο, 1970.
Πλάτανος Μαγνησίας

Ο Πλάτανος, επίσημα Νέος Πλάτανος, είναι κωμόπολη της περιφέρειας Θεσσαλίας. O πληθυσμός του 872 κάτοικοι (απογραφή του 2011). Γεωγραφικά ο Πλάτανος υπάγεται στον Δήμο Αλμυρού ενώ έως και το 2010 υπαγόταν διοικητικά στον ομώνυμο Δήμο Πλατάνου. Το χωριό δημιουργήθηκε από τη μετακίνηση από το 1953-1962 του χωριού Πλάτανου, ή Παλιός Πλάτανος (για να γίνεται διαφοροποίηση από το Νέο).

 Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας ο Παλαιός Πλάτανος διατηρούσε δημοτικά σχολεία αρρένων και θηλέων. Ένα από αυτά βρισκόταν πάνω από την εκκλησία του Αγίου Αθανασίου χτισμένο στις 26 Μαΐου 1864. Μετά την απελευθέρωση ο Παλαιός Πλάτανος διέθετε δυο δημοτικά σχολεία δυναμικότητας αρχικά διακοσίων μαθητών. Μετά το '30 κτίστηκε το νέο σχολείο που φιλοξένησε περίπου 130 μαθητές. Λειτούργησε για 30 περίπου χρόνια ως το 1961-62, οπότε και μεταφέρθηκε μαζί με όλο το χωριό στη νέα τοποθεσία, το σημερινό Πλάτανο. Εκκλησίες-Ξωκλήσια Παλαιού Πλατάνου Η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου, που ήταν και ο πολιούχος του χωριού, πιθανολογείται ότι χτίστηκε το 1802. Η οροφή της σκεπάζεται με πλάκες, ενώ εσωτερικά το δυτικό τμήμα είναι υπερυψωμένο και χρησίμευε ως γυναικωνίτης. Από εκεί οδηγούμαστε με εσωτερική σκάλα στο τούβλινο καμπαναριό. Στην είσοδο υπάρχει ακόμα η σιδερένια αυλόπορτα διακοσμημένη με μπρούτζινους αγγέλους. Η εκκλησία γιορτάζει στις 18 Ιανουαρίου κι έχει μήκος 25,80 μ. και πλάτος 13,20 μ. Στα δυτικά του Πλατάνου και στην κορυφή του ομώνυμου λόφου βρίσκεται χτισμένο το ξωκκλήσι του Αγίου Αντωνίου. Δεν είναι τυχαίο ότι σε όλες τις επαναστάσεις για την απελευθέρωση της περιοχής από τους Οθωμανούς έπαιξε σημαντικό ρόλο λόγω της θέσης του στο ύψωμα. Στο πανηγύρι του Αγίου Αντωνίου στις 17 Ιανουαρίου, πιστοί απ' όλη την επαρχία κατέκλυζαν και συνεχίζουν να κατακλύζουν το λόφο. Το ξωκκλήσι έχει μήκος 16 μ. και πλάτος 8,10 μ.Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος (Αϊ - Γιαννάκης). Η εκκλησία γιορτάζει δυο φορές το χρόνο, στις 8 Μαΐου και στις 18 Σεπτεμβρίου. Δεν είναι γνωστό πότε χτίστηκε ο ναός, αλλά ανήκει στις εκκλησίες που χτίζονταν κάπως βιαστικά για να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες των πιστών. Λόγω των σεισμών του 1955 και του 1957 υπέστη αρκετές ζημιές. Επισκευάστηκε το 1964, αλλά πάλι ο σεισμός του 1980 προξένησε ανεπανόρθωτες ζημιές, οπότε ανακαινίστηκε εκ βάθρων το 1982.
Ιωσήφ Λουκιανός Βοναπάρτης

Ο Ιωσήφ-Λουκιανός, γαλλ. Joseph-Lucien (12 Φεβρουαρίου 1824 - 2 Σεπτεμβρίου 1865) από τον Οίκος του Βοναπάρτη ήταν 3ος πρίγκιπας του Κανίνο & Μουζινιάνο (1857-1865).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Καρόλου-Λουκιανού 2ου πρίγκιπα του Κανίνο & Μουζινιάνο και της Ζηναΐδας Βοναπάρτη, κόρης του Ιωσήφ της Ισπανίας, εξαδέλφης του Καρόλου-Λουκιανού. Γεννήθηκε στη Φιλαδέλφεια και διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1857. Ο ίδιος απεβίωσε το 1865 σε ηλικία 41 ετών και τον διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Λουκιανός καρδινάλιος ως 4ος πρίγκιπας του Κανίνο & Μουζινιάνο. Joseph Lucien Bonaparte
Εκλογή της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών στη Νεμπράσκα 2000

Η εκλογή της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών στη Νεμπράσκα το 2000 διεξάχθηκε στις 7 Νοεμβρίου. Ο εν ενεργεία Δημοκρατικός Γερουσιαστής των ΗΠΑ Μπομπ Κέρρεϊ αποφάσισε να αποσυρθεί. Ο Δημοκρατικός Μπεν Νέλσον κέρδισε την ανοικτή έδρα.

 Μπεν Νέλσον, πρώην Κυβερνήτης της Νεμπράσκα και Δημοκρατικός υποψήφιος το 1996 για τη Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών Αλ Χάμπουργκ, πολυετής υποψήφιος Ντον Στένμπεργκ, Γενικός Εισαγγελέας της Νεμπράσκα Σκοτ Μουρ, Γραμματέας της Πολιτείας της Νεμπράσκα Ντέιβιντ Χέργκερτ Τζορτζ Γκρόγκαν Τζον ΝτεΚαμπ, πρώην Πολιτειακός Γερουσιαστής Έλιοτ Ρούσταντ Μπεν Νέλσον (Δ), πρώην Κυβερνήτης της Νεμπράσκα και Δημοκρατικός προτεινόμενος το 1996 για τη Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών Ντον Στένμπεργκ (Ρ), Γενικός Εισαγγελέας της Νεμπράσκα Ο Κυβερνήτης Μπεν Νέλσον, επίσης ένας κεντρώος Δημοκρατικός, αποφάσισε να διαγωνιστεί για την έδρα ακολουθώντας το παράδειγμα του Κέρρεϊ καθώς αμφότεροι ήταν κυβερνήτες προτού εκλεγούν γερουσιαστές. Ο Νέλσον κέρδισε μία από τις πιο οριακές εκλογές του 2000.
Αγίασμα Κοζάνης

Το Αγίασμα είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Τσοτυλίου, του δήμου Βοΐου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κοζάνης, στην περιφέρεια περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Βοΐου του νομό Κοζάνης , στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας. Μέχρι το 1927 ονομαζόταν Λατόριστα (η). Στην τοπική κοινότητα ανήκουν και οι οικισμοί Άγιος Θεόδωρος, Αχλαδέα και Κοιλάδιον.

 Το Αγίασμα βρίσκεται στο δυτικό άκρο του νομού Κοζάνης, στις ανατολικές κλιτύς του Βοΐου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 745. Απέχει 69 χλμ. περίπου Δ. της Κοζάνης. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 22,120 χμ² (2011). (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ως Λατόριστα Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Λατορίστης. Το 1927 μετονομάστηκε σε Αγίασμα Ως Αγίασμα Με το ΦΕΚ 79Α - 04/05/1965 ο οικισμός έπαυσε να είναι έδρα της κοινότητας Αγιάσματος Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγιάσματος και προσαρτήθηκε στον δήμο Τσοτιλίου Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Τσοτυλίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Βοΐου(Πηγή: https://www.eetaa.gr/metaboles/oikmet_details.php?id=16506) Το Αγίασμα είναι ένα χωριό με χαρακτηριστικά που μοιάζουν περισσότερο στα Μαστοροχώρια. Κάθε χρόνο οι λιγοστοί κάτοικοι διοργανώνουν γιορτή κρασιού, την πρώτη Κυριακή του Οκτώβρη. Η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου, με το αγίασμα από το οποίο πήρε την ονομασία του ο οικισμός. Σύμφωνα με την παράδοση, κτίστηκε περί τα μέσα του 18ου αιώνα, από τον Αθανάσιο Αραϊά. Το αγίασμα (αγιονέρι) πηγάζει από ορισμένο σημείο του εσωτερικού του ναού και οδηγείται με συγκεκριμένο αγωγό στο παρακείμενο ιδιαίτερο κτίσμα απ’ όπου το παραλαμβάνουν οι πιστοί. Η εκκλησία εορτάζει στις 2 Μαΐου. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr https://www.tovoion.com/%CE%B1%CF%86%CE%B9%CE%B5%CF%81%CF%8E%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1/o-ie%CF%81%CE%BF%CF%83-%CE%BD%CE%B1%CE%BF%CF%83-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%B8%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%BF%CF%85-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%B1/ Αρχειοθετήθηκε 2021-12-19 στο Wayback Machine. https://web.archive.org/web/20120120051253/http://ekpompi4e.blogspot.com/2011/11/blog-post_26.html/ https://web.archive.org/web/20111229031148/http://www.agiasma.info/photo_album/index.html
Γκάρι Χέιλοκ

Ο Γκάρι Χέιλοκ (Garry Andrew Haylock, 31 Δεκεμβρίου 1970) είναι παλαίμαχος Άγγλος επιθετικός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε στην Αγγλία σε ομάδες χαμηλών κατηγοριών, στην Α΄ κατηγορία της Ιρλανδίας και στην Ελλάδα στον Πανιώνιο για μία σεζόν. Έχει ύψος 1,73 μ. Σήμερα είναι προπονητής.

 Ο Γκάρι Χέιλοκ γεννήθηκε στο Μπράντφορντ. Ως επαγγελματίας ποδοσφαιριστής ξεκίνησε από τη Χάντερσφιλντ Τάουν το 1989. Στη διάρκεια της σεζόν δόθηκε δανεικός στην ιρλανδική Σέλμπουρν, με την οποία έκανε ντεμπούτο στις 14 Ιανουαρίου 1990. Έπαιξε επίσης στις ιρλανδικές Λίνφιλντ και Πόρτανταουν πριν έλθει στον Πανιώνιο το 1998, όταν προπονητής ήταν ο Ρόνι Γουίλαν. Με τον Πανιώνιο αγωνίστηκε στο Κύπελλο Κυπελλούχων της σεζόν 1998-99, φτάνοντας ως τα προημιτελικά, που αποτελεί την καλύτερη ευρωπαϊκή πορεία του συλλόγου. Επίσης συμμετείχε με ιρλανδικές ομάδες άλλες 30 φορές στα ευρωπαϊκά κύπελλα και σκόραρε δύο φορές στο Κύπελλο Πρωταθλητριών. Μετά την ελληνική περιπέτεια ο Χέιλοκ αγωνίστηκε ως το 2006 σε διάφορες ομάδες σε Ιρλανδία και Βόρεια Ιρλανδία, με τις οποίες κατέκτησε πέντε κύπελλα και τρία πρωταθλήματα. Από το Δεκέμβριο του 2006 άρχισε να εργάζεται ως προπονητής στην Γέντινγκ ΦΚ (Yeading United F.C.) και από το Mάιο του 2007 στη Χέιζ εντ Γέντινγκ Γιουνάιτεντ (Hayes & Yeading United F.C.), που προήλθε από συγχώνευση της πρώτης του ομάδας με την Χέιζ ΦΚ. Πρωτάθλημα Ιρλανδίας (1): 1992 (Σέλμπουρν) Κύπελλα Ιρλανδίας (3): 1993, 2000 (Σέλμπουρν), 2002 (Ντάνταλκ) Πρωταθλήματα Βόρ. Ιρλανδίας (2): 1993/94 (Λίνφιλντ), 1995/96 (Πόρτανταουν) Κύπελλα Βόρ. Ιρλανδίας (2): 1993/94, 1994/95 (Λίνφιλντ).
Μάικλ Δουκάκης

Ο Μάικλ Στάνλεϊ Δουκάκης (Michael Stanley Dukakis, 3 Νοεμβρίου 1933), είναι Ελληνοαμερικανός πολιτικός και δικηγόρος, που υπηρέτησε ως 65ος και ως 67ος Κυβερνήτης της Μασαχουσέτης (1975-1979 και 1983-1991). Ήταν ο Δημοκρατικός υποψήφιος Πρόεδρος των ΗΠΑ στις προεδρικές εκλογές του 1988. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.Επίσης, έχει υπηρετήσει και ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων της Μασαχουσέτης από την 10η και τη 13η περιφέρεια (1963-1971).

 Γεννήθηκε στη Μασαχουσέτη στις 3 Νοεμβρίου 1933 και είναι γιος του Πάνου Δουκάκη και της Ευτέρπης Μπούκη. Σπούδασε νομικά και ιδιώτευσε ως δικηγόρος. Το 1962 εξελέγη μέλος της βουλής της Μασσαχουσέτης, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1970. Το 1974 έθεσε υποψηφιότητα για την θέση του κυβερνήτη της πολιτείας καταφέροντας να εκλεγεί. Στις επόμενες όμως εκλογές δεν κατάφερε να επιλεγεί ως υποψήφιος του Δημοκρατικού Κόμματος, με αποτέλεσμα να μην διεκδικήσει την επανεκλογή του. Το 1982 όμως επελέγη τελικά πάλι ως υποψήφιος των Δημοκρατικών και κέρδισε τις εκλογές. Στις εκλογές του 1986 συγκέντρωσε σχεδόν το 70% των ψήφων. Η θητεία του έληξε στις 3 Ιανουαρίου 1991 και δεν διεκδίκησε τέταρτη. Το 1988 ανακοίνωσε την πρόθεση του να διεκδικήσει το χρίσμα των Δημοκρατικών για τις προεδρικές εκλογές. Στις εσωκομματικές εκλογές υπερίσχυσε και επελέγη ως υποψήφιος πρόεδρος των ΗΠΑ. Στις προεδρικές εκλογές όμως έχασε από τον Τζορτζ Χέρμπερτ Ουόκερ Μπους συγκεντρώνοντας το 45,6% των ψήφων και συγκεντρώνοντας μόλις 111 εκλέκτορες. Μετά τον θάνατο του Τεντ Κέννεντυ, ο Δουκάκης έχει παρουσιαστεί από πολλά ΜΜΕ ως πιθανός διάδοχός του στη Γερουσία.Είναι παντρεμένος και έχει τρία παιδιά. Ξαδέρφη του ήταν η ηθοποιός Ολυμπία Δουκάκη. Τα τελευταία χρόνια διδάσκει στο πανεπιστήμιο του Λος Άντζελες. Carlson, Margaret (June 20, 1988). «A Tale of Two Childhoods». Time. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2007-03-12. https://web.archive.org/web/20070312220530/http://www.time.com/time/magazine/article/0,9171,967701,00.html. Ανακτήθηκε στις 2023-08-12. Ducat, Stephen J. (2004). The Wimp Factor: Gender Gaps, Holy Wars, and the Politics of Anxious Masculinity. Boston: Beacon Press. σελίδες 84–99. ISBN 0-8070-4344-3. Nyhan, David (1988). The Duke: The Inside Story of a Political Phenomenon. Warner Books. ISBN 0-446-35454-6. Ruttman, Larry (2005). Voices of Brookline. Portsmouth, New Hampshire: Peter E. Randall. σελίδες xvii–xx and 194–198. ISBN 1-931807-39-6. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Michael Dukakis στο Wikimedia Commons
Μαρία Ερριέττα της Αυστρίας

Η Μαρία Ερριέττα της Αυστρίας (Marie Henriette von Österreich, 23 Αυγούστου 1836 - 19 Σεπτεμβρίου 1902) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν πριγκίπισσα της Αυστρίας-Ουγγαρίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα του Βελγίου.

 Η Μαρία Ερριέττα Άννα γεννήθηκε στις 23 Αυγούστου 1836 στο Παλάτι της Βούδας στη Βουδαπέστη και ήταν κόρη του Ιωσήφ, αρχιδούκα της Αυστρίας & παλατινού (κόμη) της Ουγγαρίας, και της Μαρίας Δωροθέας, κόρης του Λουδοβίκου της Βυρτεμβέργης. Στις 22 Αυγούστου 1853 η δεκαεξάχρονη Μαρία Ερριέττα παντρεύτηκε τον Λεοπόλδο, τότε διάδοχο πρίγκιπα του Βελγίου. Ο γάμος έγινε για να ενισχυθεί το καθεστώς της βελγικής Μοναρχίας. Ο γάμος τους δεν ήταν ευτυχισμένος και το ζευγάρι έζησε περισσότερο ή λιγότερο ξεχωριστές ζωές. Μετά το θάνατο του μόνου γιου τους το 1869, το ζευγάρι χωρίστηκε τελείως, αφού έκανε μια τελευταία προσπάθεια να αποκτήσει άλλο έναν γιο: όμως το αποτέλεσμα ήταν μία τρίτη κόρη, η Κλημεντίνη. Έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της δυστυχισμένη και δυσαρεστημένη. Το 1895 αποσύρθηκε στο Σπα. Η μικρότερη κόρη της Κλημεντίνη την αντικατέστησε ως πρώτη κυρία στην Αυλή των Βρυξελλών για το υπόλοιπο της ζωής του συζύγου της. Η Μαρία Ερριέττα πέθανε στις 19 Σεπτεμβρίου 1902 στο Σπα σε ηλικία 66 ετών. Τάφηκε στη Βασιλική Κρύπτη της Εκκλησίας της Παναγίας του Λάκεν. Παντρεύτηκε το 1853 τον Λεοπόλδο, τότε Διάδοχο Πρίγκιπα, μετά βασιλιά του Βελγίου και μαζί απέκτησαν τα εξής παιδιά: Λουίζα Μαρία 1858-1924, παντρεύτηκε τον Φίλιππο της Σαξονίας-Κόμπουρgκ & Γκότα. Λεοπόλδος 1859-1869. Στεφανία 1864-1945, παντρεύτηκε (1) τον Ροδόλφο, Διάδοχο Πρίγκιπα της Αυστρίας. Απέκτησαν 1 παιδί; και (2) τον Ελεμέρ του Λόνυεϊ και του Νάγκι-Λόνυα. Δεν απέκτησαν παιδιά. Κλημεντίνη 1872-1955, παντρεύτηκε τον Βίκτωρα Βοναπάρτη, πρίγκιπα Ναπολεόν. Απέκτησαν 2 παιδιά. 23 Αυγούστου 1836 – 22 Αυγούστου 1853: Η Αυτοκρατορική & Βασιλική Υψηλότητα Αρχιδούκισσα Μαρία Ερριέττα της Αυστρίας, Πριγκίπισσα της Ουγγαρίας και της Βοημίας 22 Αυγούστου 1853 – 17 Δεκεμβρίου 1865: Η Αυτοκρατορική & Βασιλική Υψηλότητα Η Δούκισσα της Βραβάντης, Αρχιδούκισσα της Αυστρίας, Πριγκίπισσα της Ουγγαρίας και της Βοημίας 17 Δεκεμβρίου 1865 – 19 Σεπτεμβρίου 1902: Η Μεγαλειότητα Της Η Βασίλισσα των Βέλγων Βελγικές Μεγάλο Κορδόνι του Τάγματος του ΛεοπόλδουΞένες Αυστριακή Αυτοκρατορία: Κυρία του Ευγενούς Τάγματος του Έναστρου Σταυρού Δεύτερη Μεξικανική Αυτοκρατορία: Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Αγίου Καρόλου Βασίλειο της Γαλλίας: Κυρία του Τάγματος του Αγίου Μιχαήλ Βασίλειο της Πρωσίας: Κυρία του Τάγματος της Λουίζας Βασίλειο της Πορτογαλίας: Κυρία του Βασιλικού Τάγματος της Αγίας Ισαβέλλας Βασίλειο της Ισπανίας: Κυρία του Τάγματος της Βασίλισσας Μαρίας Λουίζας Αγία Έδρα: Χρυσό Τριαντάφυλλο από τον Πάπα Λέοντα ΙΓ΄ το 1893 Ηνωμένο Βασίλειο: Κυρία του Βασιλικού Τάγματος της Βικτώριας και του Αλβέρτου
Μπαρτολομέο Γκραντενίγκο

Ο Μπαρτολομέο Γκραντενίγκο (Ιταλικά : Bartolomeo Gradenigo, Βενετία, 1260 - 28 Δεκεμβρίου 1342) ήταν ο 53ος Δόγης της Βενετίας (7 Νοεμβρίου 1339 - 28 Δεκεμβρίου 1342) Με καταγωγή από αρχαία οικογένεια ευγενών της Βενετίας ήταν ένας πλούσιος έμπορος, αφιερώθηκε από τα πρώτα χρόνια στην πολιτική σαν Ποντέστα στην Ραγκούζα και την Κόπερ και σαν Πραίτορας στην πρωτεύουσα. Η φήμη του διαδόθηκε σύντομα για την μεγάλη αγάπη του στην πολυτέλεια, παντρεύτηκε τρεις φορές και απέκτησε έξι παιδιά, μια από τις συζύγους του ήταν η Ιουστίνα Καπέλλο.

 Η σύντομη βασιλείας του ήταν μάλλον ειρηνική εκτός από μια εξέγερση στην Κρήτη και μερικές Τουρκικές επιδρομές, είχε επίσης πολλές διπλωματικές επαφές με την Δημοκρατία της Γένοβας. Το πιο σημαντικό περιστατικό της βασιλείας του ήταν μια θύελλα που χτύπησε την Βενετία (15 Φεβρουαρίου 1340), σύμφωνα με τον θρύλο ένας ταπεινός ψαράς την έδιωξε με υπερφυσικό τρόπο όταν συναντήθηκαν στην λιμνοθάλασσα ο Ευαγγελιστής Μάρκος, ο Άγιος Γεώργιος και ο Άγιος Νικόλαος. Οι τρεις Άγιοι έδωσαν στον ψαρά ένα δαχτυλίδι το "Δακτυλίδι του ψαρά", αυτός με την σειρά του το έδωσε στον δόγη Μπαρτολομέο και έγινε από τότε τμήμα του κοσμήματος των δόγηδων. Ο Μπαρτολομέο Γκραντενίγκο εμφανίζεται στο έργο του Πάρις Μπορντόνε "Η παρουσίαση του δαχτυλιδιού" στο οποίο ο ψαράς προσφέρει το δαχτυλίδι στον δόγη. Οι δόγισσες της Βενετίας Δόγηδες της Βενετίας
Λουκρητία των Μεδίκων (1470-1553)

Η Λουκρητία-Μαρία-Ρωμύλα, ιταλ. Lucrezia-Maria-Romola de' Medici (4 Αυγούστου 1470 - 10-15 Νοεμβρίου 1553) από τον Οίκο των Μεδίκων ήταν κόρη του κυβερνήτη της Φλωρεντίας, διπλωμάτη και προστάτη των Τεχνών και παντρεύτηκε έναν τραπεζίτη και πολιτικό της Φλωρεντίας.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Λαυρέντιου Α΄ του Μεγαλοπρεπή, κυβερνήτη της Φλωρεντίας, διπλωμάτη, προστάτη των Τεχνών και της Κλαρίσα Ορσίνι, κόρης του Τζάκοπο Ορσίνι κυρίου του Μοντεροτόντο. Από την κόρη της Μαρία κατάγονται οι μεγάλοι δούκες της Τοσκάνης, που έπαιξαν σημαίνοντα ρόλο στην ιστορία της Αναγέννησης στην Ευρώπη. Παντρεύτηκε το 1486 τον Τζάκοπο Σαλβιάτι τραπεζίτη και πολιτικό της Φλωρεντίας και είχε τέκνα: Τζιοβάννι 1490-1553, καρδινάλιος, διπλωμάτης, αντιπρόσωπος του πάπα (legatus) στη Φλωρεντία. Λορέντσο 1492-1539, συγκλητικός και προστάτης. Πιέρο, πατρίκιος. Ελένα 1495-1552, παντρεύτηκε πρώτα τον Παλαβιτσίνο μαρκήσιο του Παλαβιτσίνο και μετά τον Ιάκοπο Ε΄ Απιάνι κύριο του Πιομπίνο. Μπατίστ 1498-1524. Μαρία 1499-1543, παντρεύτηκε τον Τζοβάνι νταλε Μπάντε Νέρε των Μεδίκων-Τοσκάνης. Κόζιμο Α΄ μεγάλος δούκας της Τοσκάνης. Λουίζα, παντρεύτηκε τον Σιγισμούνδο ντε Λούνα ε Περάλτα. Φραντσέσκα, παντρεύτηκε πρώτα τον Πιέρο Γκουαλτερότι και μετά τον Οτταβιάνο των Μεδίκων-Οτταβιάνο. Πάπας Λέων ΙΑ΄. Αλαμάνο 1510-1571, πατρίκιος. Tomas, Natalie R. (2003). The Medici Women: Gender and Power in Renaissance Florence. Aldershot: Ashgate. ISBN 0754607771.
Φραντσέσκο Ρέντι

Ο Φραντσέσκο Ρέντι (Francesco Redi, Αρέτσο, 18 Φεβρουαρίου 1626 - Πίζα, 1 Μαρτίου 1697) ήταν Ιταλός ιατρός. Είναι περισσότερο γνωστός για μια σειρά από πειράματα που εξέδωσε το 1668 ως Experienza Intorno all Generazione degl'Insetto (Πειράματα πάνω στην Δημιουργία των Εντόμων) το οποίο θεωρείται το πρώτο βήμα στην κατάρριψη της αυτόματης γένεσης - θεωρίας που είναι γνωστή και ως Αριστοτέλεια αβιογένεση. Την εποχή του η επικρατούσα άποψη ήταν ότι τα σκουλήκια θα δημιουργούνταν από το σάπιο κρέας.

 Στο πείραμά του ο Ρέντι χρησιμοποίησε 6 βάζα, τα οποία χώρισε σε δύο ομάδες των τριών. Στο πρώτο βάζο κάθε ομάδας έβαλε ένα άγνωστο αντικείμενο, στο δεύτερο ένα νεκρό ψάρι και στο τρίτο ένα ωμό κομμάτι κρέατος. Την πρώτη ομάδα την κάλυψε με πολύ λεπτή γάζα έτσι ώστε να μπορεί να περάσει μέσα μόνο αέρας, ενώ άφησε τα βάζα της δεύτερης ομάδας ανοιχτά. Μετά από αρκετές μέρες στα ανοιχτά βάζα εμφανίστηκαν σκουλήκια καθώς οι μύγες μπορούσαν να μπουν μέσα, στα κλειστά βάζα όμως δεν εμφανίστηκαν. Συνέχισε τα πειράματα πιάνοντας τα σκουλήκια και περιμένοντας να μεταμορφωθούν, πράγμα που γινόταν καθώς μετατρέπονταν σε μύγες. Ακόμα, όταν έβαζε νεκρές μύγες ή σκουλήκια σε σφραγισμένα βάζα με νεκρά ζώα ή κρέας, δεν εμφανίζονταν σκουλήκια, αλλά όταν έκανε το ίδιο πείραμα με ζωντανές μύγες, εμφανίζονταν. Ο Ρέντι ήταν και ποιητής, με γνωστότερο έργο του το Ο Βάκχος στην Τοσκάνη.Ένας κρατήρας στον Άρη έχει ονομαστεί προς τιμήν του. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Francesco Redi στο Wikimedia Commons Λήμμα: Φραντσέσκο Ρέντι στην Καθολική Εγκυκλοπαίδεια Experiments on the Generation of Insects, αγγλική μετάφραση της 5ης έκδοσης (1688) Bacchus in Tuscany, μετάφραση του έργου του στα αγγλικά
Επαρχία Ξηρομέρου

Η επαρχία Ξηρομέρου ήταν μία από τις πέντε επαρχίες της Αιτωλοακαρνανίας. Καταλάμβανε το δυτικό τμήμα του νομού που αντιστοιχεί στο μεγαλύτερο τμήμα της Ακαρνανίας. Έδρα της ήταν η Βόνιτσα. Συνόρευε δυτικά απο θαλάσσης με το Ιόνιο πέλαγος, την Λευκάδα, την Ιθάκη και τις Εχινάδες νήσους που βρίσκονται έναντι των ακτών της, στα βόρεια μέσω του Αμβρακικού Κόλπου με τις επαρχίες Πρεβέζης και Άρτας, στα ανατολικα με την επαρχία Βάλτου και ένα μέρος της επαρχίας Τριχωνίδας και στα νότια σύνορο αποτελούσε ο Ποταμός Αχελώος που την χώριζε απο την επαρχία Μεσολογγίου. Στην έκταση της επαρχίας ορθώνονται τα Ακαρνανικά Όρη με μέγιστο υψομετρικά σημείο τους την Ψηλή Κορυφή στα 1.589 μέτρα, ενώ ακολουθούν ο Μπούμιστος (1.576 μ.) και Περγαντί (1.423 μ.) και άλλες κορυφές. Το δυτικό τμήμα χαρακτηρίζεται απο διαδοχικούς κολπίσκους και θαλάσσιους όρμους, το βόρειο απο βαλτώδη μέρη και λιμνοθάλασσες στις απολήξεις των μεγάλων ορεινών όγκων, το κεντρικό τμήμα απο το αρχαίο και μοναδικό Βελανιδόδασος Ξηρομέρου και το νότιο απο το ακαρνανικό τμήμα της απέραντης πεδιάδας των Οινιαδών, υγρότοπους, βάλτους, υδρόφιλα δάση, μεγάλες αμμουδιές, κόλπους και προστατευόμενες περιοχές που διαμορφώνει ο ποταμός Αχελώος πριν τις εκβολές του.

 Η περιοχή υπήρξε έδρα μερικών απο των πιο γνωστών αρμοτολικίων στην χώρα, έδρα ισχυρών οικογενειών με σπουδαίο ρόλο στην ελληνική ιστορία και σημαντικό επαναστατικό κέντρο με μακραίωνη παράδοση και συνεισφορά καθώς συμμετείχε σε πολλές επαναστατικές απόπειρες με μεγάλο κόστος για τον ντόπιο πληθυσμό. Υπήρξε στο σύνορο μεταξυ των Ενετικών κτίσεων και των κτίσεων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να υποφέρει απο επιδρομές και πολεμικές συρράξεις των δύο ανταγωνιστικών δυνάμεων που λάμβαναν χώρα στο έδαφος της. Στην νεότερη ιστορία η επαρχία Ξηρομέρου ήταν από τις τελευταίες που ενσωματώθηκαν στο νεοσύστατο Ελληνικό κράτος μετά την απόκτηση της ανεξαρτησίας του και την Επανάσταση του 1821. Εντάχθηκε σ' αυτό με την συνθήκη του Λονδίνου το 1832 οπότε και η Ελλάδα κέρδισε εδάφη και δυτικότερα του Αχελώου. Η περιοχή αυτή αποτέλεσε στην συνέχεια μία από τις πέντε επαρχίες του νομού Αιτωλίας και Ακαρνανίας ως επαρχία Ακαρνανίας η οποία περιλάμβανε και την μετέπειτα επαρχία Βάλτου. Πρώτη έδρα της επαρχίας ήταν το χωριό Καραϊσκάκης το οποίο τότε και πριν το 1930 ονομαζόταν Δραγαμέστο. Η επαρχία καταργήθηκε στη συνέχεια με την διοικητική διαίρεση του 1836 η οποία κατήργησε προσωρινά το νομαρχιακό σύστημα ενώ επανασυστάθηκε το 1848. Έδρα της επαρχίας έγινε η Βόνιτσα. Παρέμεινε στην συνέχεια αμετάβλητη μέχρι την κατάργησή της το 1997 με το διοικητικό σχέδιο «Καποδίστριας». Από το 2011 και βάσει του διοικητικού σχεδίου «Καλλικράτης» υφίσταται Δήμος Ξηρομέρου με έδρα τον Αστακό, ωστόσο όμως δεν περιλαμβάνει όλη την έκταση της πρώην ομώνυμης επαρχίας, καθώς αυτή μοιράζεται πλέον και στους γειτονικούς Δήμους, Ακτίου - Βόνιτσας, Αγρινίου και Ι.Π. Μεσολογγίου παρουσιάζοντας έτσι σημαντική απόκλιση απο την ιστορική - γεωγραφική περιοχή της επαρχίας Ξηρομέρου.
Στέφανος Στουρνάρας

Ο Στέφανος Στουρνάρας (Ζαγορά, 1867 - Βόλος, 2 Απριλίου 1928) ήταν Έλληνας ζωγράφος και φωτογράφος. Ήταν από τους πρωτοπόρους φωτογράφους της Ελλάδας και εξέδωσε εκατοντάδες ταχυδρομικές κάρτες κυρίως με τοπία της Θεσσαλίας.

 Ο Στέφανος Στουρνάρας γεννήθηκε στην Ζαγορά Πηλίου το 1867, πρωτότοκο παιδί της επταμελούς οικογένειας του ναυτικού Κωνσταντίνου Στουρνάρα. Όταν ήταν έντεκα χρόνων, ο πατέρας του τον έστειλε στην Σμύρνη, για να εργαστεί σε εμπορικό κατάστημα. Ο εργοδότης του αναγνώρισε το ξεχωριστό ζωγραφικό ταλέντο του νεαρού Στουρνάρα, και τον έστειλε στην Αθήνα για να παρακολουθήσει μαθήματα ζωγραφικής στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών για εφτά χρόνια, κοντά στον Νικηφόρο Λύτρα, καθώς και μαθήματα χαρακτικής κοντά στον Αριστείδη Ροβέρτο. Την φωτογραφική τέχνη την έμαθε επίσης στην Αθήνα, στο φωτογραφείο «Η Ίρις» του Γ.Π. Θεοδώρου. Παράλληλα εργάστηκε ως εικονογράφος βιβλίων και περιοδικών δημιουργώντας χαρακτικά σε ξύλο. Το 1889 εγκαταστάθηκε στο Βόλο και ήταν ο πρώτος πτυχιούχος ζωγράφος της πόλης. Το 1914 νυμφεύθηκε την Μαρία Χιώτη και μαζί της απέκτησε δυο γιους (και μετέπειτα επίσης φωτογράφους), Κώστα (1914–1965) και Νίκο (1918–1993). Πέθανε στις 22 Αυγούστου 1928. Αρχικά ασχολήθηκε με τη βυζαντινή αγιογραφία και την κοσμική ζωγραφική. Το 1892 άνοιξε καλλιτεχνικό φωτογραφείο. Όταν επιστρατεύθηκε στον πόλεμο του 1897 φωτογράφισε σκηνές από μάχες, όπως Βρύσης-Τυρνάβου, Βελεστίνου, Λοσφακίου και Προφήτη Ηλία Τυρνάβου. Επίσης περιηγήθηκε με τη φωτογραφική μηχανή του το Πήλιο, τη Θεσσαλία, τη Φθιώτιδα, τη Βόρειο Εύβοια, και μετά τους Βαλκανικούς πολέμους το Άγιο Όρος, τη Μακεδονία και το 1920 τη Μικρά Ασία. Το 1907 πήρε μέρος στην Παγκόσμια Ναυτική Έκθεση του Μπορντό, με 50 φωτογραφίες. Στην έκθεση αυτή τιμήθηκε με Αργυρό Βραβείο και τιμητικό δίπλωμα. Αμέσως μετά, το Βασιλικό Αυλαρχείο τού απένειμε τον τίτλο του επίσημου φωτογράφου του Διαδόχου Κωνσταντίνου.Το 2007 κυκλοφόρησε ένα λεύκωμα με περισσότερα από 300 έργα του Στουρνάρα, στην πλειονότητά τους ταχυδρομικές κάρτες (δελτάρια). Το 2008, διοργανώθηκε έκθεση στον Βόλο με έργα του και ακολούθησαν άλλες δύο εκθέσεις, επίσης στον Βόλο, το 2020 και το 2023.
Αλέξανδρος Οθωναίος

Ο Αλέξανδρος Οθωναίος (Γύθειο, 1879 - Αθήνα, 20 Σεπτεμβρίου 1970) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός. Απόφοιτος της σχολής Ευελπίδων, έλαβε μέρος στον Μακεδονικό Αγώνα με το ψευδώνυμο καπετάν Παλμίδης, στο Κίνημα στο Γουδί ως μέλος του Στρατιωτικού Συνδέσμου, καθώς και στους Βαλκανικούς Πολέμους. Ήταν ο πρόεδρος του στρατοδικείου που καταδίκασε σε θάνατο τους έξι ως πρωταίτιους της μικρασιατικής καταστροφής. Μετά τη Κατοχή ήταν κοντά στο ΕΑΜ και διετέλεσε για λίγο αρχιστράτηγος των Ελληνικών δυνάμεων.

 Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο βρέθηκε διοικητής του 7ου Συντάγματος Κρητών στο Μακεδονικό Μέτωπο. Έλαβε μέρος στην Ουκρανική Εκστρατεία με το βαθμό του συνταγματάρχη και στο μικρασιατικό μέτωπο ως διοικητής της μεραρχίας Κυδωνιών. Ένθερμος βενιζελικός, απομακρύνθηκε από το στράτευμα μετά τη νίκη των αντιβενιζελικών στις εκλογές του 1920 και εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη, συγκαταλεγόταν μεταξύ των πρώτων «Αμυνιτών». Ανακλήθηκε στη θέση του μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και το Στρατιωτικό Κίνημα των Πλαστήρα - Γονατά (Σεπτέμβριος 1922). Υπήρξε πρόεδρος του έκτακτου στρατοδικείου της Δίκης των Εξ που καταδίκασε σε θάνατο τους Δημήτριο Γούναρη, Πέτρο Πρωτοπαπαδάκη, Νικόλαο Στράτο, Γεώργιο Μπαλτατζή, Νικόλαο Θεοτόκη και Γεώργιο Χατζηανέστη. Το 1923, με το βαθμό του αντιστρατήγου, διετέλεσε διοικητής του Β΄ και Γ΄ Σώματος Στρατού, ενώ το 1925, έπειτα από το πραξικόπημα του Θεόδωρου Πάγκαλου, αποστρατεύθηκε. Ανακλήθηκε στο στράτευμα το 1929 κατόπιν ειδικού νόμου όπου και διορίσθηκε επιθεωρητής της Β΄ Επιθεώρησης Στρατού και συγχρόνως πρόεδρος του ανωτάτου στρατιωτικού συμβουλίου. Το 1932 κατόπιν εντολής του Ελευθέριου Βενιζέλου, τέθηκε επικεφαλής παραστρατιωτικού συνδέσμου, που στόχο είχε τη διατήρηση στην εξουσία του κόμματος των Φιλελευθέρων, αλλά και την παρεμπόδιση του σχηματισμού κυβερνήσεως από το Λαϊκό κόμμα, εφόσον το τελευταίο δεν αναγνώριζε το πολίτευμα της Αβασίλευτης Δημοκρατίας. Ηγήθηκε της στρατιωτικής μεταβατικής κυβέρνησης η οποία σχηματίστηκε μετά το κίνημα Πλαστήρα 6ης Μαρτίου 1933 όπου υπό την απειλή του Γ.Κονδύλη παρέδωσε την εξουσία σε δύο ημέρες στον Π. Τσαλδάρη. Απομακρύνθηκε το 1935, μετά την επικράτηση της αντιβενιζελικής παράταξης. Ανακλήθηκε και πάλι το 1944, ύστερα από την απελευθέρωση, από τον Γ. Παπανδρέου ο οποίος και τον διόρισε αρχιστράτηγο αλλά παραιτήθηκε στις 13/11/1944 λόγω της πρόθεσης της κυβέρνησης να μειώσει στρατιωτικά το ΕΑΜ, αντικαθιστώμενος, εν-συνεχεία, από τον υποστράτηγο Κωνσταντίνο Βεντήρη. Το επόμενο διάστημα διετέλεσε πρόεδρος της Ένωσης Δημοκρατικών Συλλόγων Αθηνών και της Πανελληνίου Ομοσπονδίας Δημοκρατικών Συλλόγων. Ο Οθωναίος απεβίωσε στις 20 Σεπτεμβρίου του 1970 και κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Ομοσπονδία Ποδοσφαιρικών Ενώσεων Κονγκό

Η Ομοσπονδία Ποδοσφαιρικών Ενώσεων Κονγκό (γαλλικά: Fédération Congolaise de Football-Association, FECOFA) είναι το ανώτατο όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Διοργανώνει εθνικά ερασιτεχνικά και επαγγελματικά πρωταθλήματα, ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων.

 Ιδρύθηκε το 1919 και προσχώρησε στη FIFA και στην CAF το 1964. Τον Σεπτέμβριο του 2021, η Γενική Επιθεώρηση Οικονομικών ισχυρίζεται ότι απέτρεψε μια προσπάθεια υπεξαίρεσης δημόσιων κεφαλαίων. Η Fécofa, η ποδοσφαιρική ένωση του Κονγκό, αναγκάστηκε να επιστρέψει σχεδόν ένα εκατομμύριο δολάρια ΗΠΑ που αποκτήθηκαν με δόλο. Αυτό το ποσό αρχικά διατέθηκε για τη διοργάνωση αθλητικού γεγονότος. Το λογότυπο της ομοσπονδίας έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου. Επίσημη ιστοσελίδα Η ΛΔ Κονγκό Αρχειοθετήθηκε 2018-06-01 στο Wayback Machine. στην ιστοσελίδα της FIFA Η ΛΔ Κονγκό στην ιστοσελίδα της CAF
Μπεργκιουζάρ Κορέλ

H Μπεργκιουζάρ Γκιοκτσέ Κορέλ (τουρκικά: Bergüzar Gökçe Korel, 27 Αυγούστου 1982) είναι Τουρκάλα ηθοποιός. Είναι απόφοιτη του τμήματος θεάτρου από το Πανεπιστήμιο Mimar Sinan Fine Arts.

 Είναι κόρη των επίσης ηθοποιών Τανζού Κορέλ και Χούλια Νταρτζάν. Έχει μια μεγαλύτερη αδελφή, την Ζεϊνέπ (γενν. 1975). Τον Αύγουστο του 2009 παντρεύτηκε τον επίσης ηθοποιό Χαλίτ Εργκέντς, με τον οποίο γνωρίστηκαν στα γυρίσματα της σειράς "Binbir Gece" όπου συμπρωταγωνιστούσαν. Στις 7 Φεβρουαρίου 2010, γεννήθηκε ο πρώτος τους γιος, Αλί, ενώ στις 8 Μαρτίου 2020, γεννήθηκε ο δεύτερος τους γιος, Χαν.