IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μουντιαλίτο 1980

Το Μουντιαλίτο 1980 (Μικρό Παγκόσμιο Κύπελλο) ή Χρυσό Κύπελλο των Πρωταθλητών Κόσμου (Copa de Oro de Campeones Mundiales), όπως ήταν η επίσημη ονομασία του, ήταν μια διεθνής ποδοσφαιρική διοργάνωση που διεξήχθη στην Ουρουγουάη με την ευκαιρία του εορτασμού των 50 ετών από το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου, αυτό του 1930, το οποίο είχε διεξαχθεί στην Ουρουγουάη, η οποία ήταν και η πρώτη νικήτρια. Όλοι οι αγώνες έγιναν στο Μοντεβίδεο, στο Εστάδιο Σεντενάριο, από τις 30 Δεκεμβρίου 1980 ως τις 10 Ιανουαρίου 1981 με τη συμμετοχή των έξι χωρών που είχαν κατακτήσει ως τότε το παγκόσμιο κύπελλο. Η διοργάνωση είχε την ανεπίσημη έγκριση της FIFA και νικήτρια αναδείχθηκε η Ουρουγουάη. Το Μουντιαλίτο, όπως και το Έπαθλο Αρτέμιο Φράνκι, θεωρούνται πρόδρομες διοργανώσεις του Κονφεντερέισον Καπ.

 Στη διοργάνωση προσκλήθηκαν οι έξι χώρες που είχαν κατακτήσει ως τότε το παγκόσμιο κύπελλο, αλλά μετά την άρνηση της Αγγλίας να λάβει μέρος λόγω έλλειψης κενών ημερομηνιών, τη θέση της πήρε η Ολλανδία ως φιναλίστ των δύο προηγούμενων παγκοσμίων κυπέλλων 1978 και 1974. Χώρες που μετείχαν Ουρουγουάη : Νικήτρια των Παγκοσμίων Κυπέλλων 1930 και 1950 και διοργανώτρια. Ιταλία: Νικήτρια των Παγκοσμίων Κυπέλλων 1934 και 1938. Γερμανία: Νικήτρια των Παγκοσμίων Κυπέλλων 1954 και 1974. Βραζιλία : Νικήτρια των Παγκοσμίων Κυπέλλων 1958, 1962 και 1970. Αργεντινή : Νικήτρια του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1978. Ολλανδία: Φιναλίστ των Παγκοσμίων Κυπέλλων 1974 και 1978. Οι ομάδες χωρίστηκαν σε δύο ομίλους των τριών ομάδων και αγωνίστηκαν σε τουρνουά ενός γύρου (δύο αγώνες). Οι νικήτριες των ομίλων αγωνίστηκαν στον τελικό. 3 γκολ: Βαλντεμάρ Βικτορίνο 1 γκολ: Χόρχε Μπάριος, Χούλιο Μοράλες, Βενάνσιο Ράμος Ντιέγκο Μαραντόνα, Ραμόν Ντίας Σόκρατες, Εντεβάλντο, Ζούνιορ, Σερτζίνιο, Τονίνιο Σερέζο, Ζε Σέρτζιο. Κλάους Άλοφς, Χορστ Χρούμπες. Κάρλο Αντσελότι Γιαν Πέτερς Αυτογκόλ: Μάνφρεντ Καλτς Έπαθλο Αρτέμιο Φράνκι Κύπελλο Συνομοσπονδιών FIFA Κύπελλο Μεσημβρινού Ευρώπης-Αφρικής Αφρο-Ασιατικό Κύπελλο Εθνών ποδοσφαίρου Τσάλεντζ Καπ Ασίας-Ωκεανίας RSSSF/Tournament details, including scorers, lineups, and rosters.
Γκρίγκορ Μπράνκοβιτς

Ο Γκριγκόρ (Γρηγόριος) Μπράνκοβιτς (σερβικά : Гргур Бранковић) (1416 - 16 Οκτωβρίου 1459) από τον Οίκο Μπράνκοβιτς ήταν ηγεμόνας, δεσπότης της Σερβίας το 1439 για λίγες εβδομάδες σαν μέλος της τριμελής αντιβασιλείας, που κυβέρνησε τη Σερβία.

 Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Τζούρατζ Μπράνκοβιτς και της Ειρήνης Καντακουζηνής· γεννήθηκε το 1416 ή το 1417. Καθώς ο μεγαλύτερος αδελφός του Τοντόρ πέθανε το 1428, ορίστηκε αυτός διάδοχος τού πατέρα του. Μετά την ανάληψη της εξουσίας από τον πατέρα του, το δεσποτάτο ήταν υποτελές της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και ήταν υποχρεωμένο να παρέχει τον στρατό του, όπου ο Σουλτάνος το έκρινε. Έτσι ο Λαζάρ πήρε μέρος σε μάχες, όπως στην άλωση της Θεσσαλονίκης το 1430. Το 1439 οι Οθωμανοί πολιόρκησαν το Σμεντέρεβο, όπου αρχηγοί των αμυνομένων ήταν ο Λαζάρ με τον θείο του Θωμά Καντακουζηνό. Μετά από τρεις μήνες πολιορκίας, και λόγω του λιμού στους αμυνομένους, το φρούριο παραδόθηκε στους Οθωμανούς. Ο ίδιος και ο αδελφός του Στεφάν αιχμαλωτίστηκαν και μεταφέρθηκαν στην πόλη Τοκάτ, όπου τυφλώθηκαν με εντολή του σουλτάνου. Πέθανε στο Άγιο όρος, στην Μονή Εσφιγμένου στις 16 Οκτωβρίου 1459. Γιος του ήταν ο: Βουκ Γκργκούρεβιτς π.1440-1485, τιτουλάριος δεσπότης της Σερβίας. Κόροβιτς, Βλαντιμίρ (1997). Историја српског народа (Ιστορία του Σερβικού λαού).
Τζίζρε

Το Τζίζρε (τουρκικά: Cizre, προφέρεται [ˈdʒizɾe]; αραβικά: جَزِيْرَة ٱبْن عُمَر‎, Djeziret ibn-Omar, Jazīra, al-Jazirah, ή Djezireh. ή Madinat al-Jazira, εβραϊκά: גזירא‎, κουρδικά: Cizîr‎, Cizîra Botan, ή Cizîre, συριακά: ܓܙܪܬܐ ܕܒܪ ܥܘܡܪ, Gōzartō d-Qardū, Gozarto, Gzarta, ή Gziro.) είναι πόλη στο διαμέρισμα Τζίζρε της επαρχίας Σιρνάκ στην Τουρκία. Βρίσκεται στον ποταμό Τίγρη στα σύνορα Συρίας-Τουρκίας και κοντά στα σύνορα Ιράκ-Τουρκίας. Το Τζίζρε βρίσκεται στην ιστορική περιοχή της Άνω Μεσοποταμίας και στην πολιτιστική περιοχή του Βόρειου Κουρδιστάν.Η πόλη είχε πληθυσμό 130.916 κατοίκους το 2021.

 Μέχρι το 1915, το Τζίζρε είχε ποικίλο πληθυσμό χριστιανών Αρμενίων και Ασσυρίων, που αποτελούσαν το ήμισυ του πληθυσμού της πόλης, Εβραίους και μουσουλμάνους Κούρδους. Η γενοκτονία των Αρμενίων και των Ασσυρίων μείωσε σημαντικά τον πληθυσμό της πόλης και μειώθηκε περαιτέρω με την αποχώρηση των Εβραίων το 1950–1951. Ο πληθυσμός άρχισε να ανακάμπτει το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα και αργότερα αυξήθηκε δραματικά από το 1984 και μετά λόγω της κουρδοτουρκικής σύγκρουσης καθώς χιλιάδες άνθρωποι κατέφυγαν στο Τζίζρε για να γλιτώσουν από την πίεση τόσο από τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις όσο και από τους μαχητές του PKK. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Cizre στο Wikimedia Commons
Κλίντον Τζόζεφ Ντέιβισον

Ο Κλίντον Τζόζεφ Ντέιβισον (Clinton Joseph Davisson, 22 Οκτωβρίου 1881 − 1 Φεβρουαρίου 1958) ήταν Αμερικανός φυσικός, ο οποίος το 1937 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Φυσικής για την ανακάλυψη της περίθλασης των ηλεκτρονίων. Ο Ντέιβισον μοιράστηκε το βραβείο με τον Τζορτζ Τόμσον, ο οποίος ανακάλυψε την περίθλαση των ηλεκτρονίων ανεξάρτητα από τον Ντέιβισον, περίπου την ίδια εποχή.

 Ο Ντέιβισον γεννήθηκε στο Μπλούμινγκτον της πολιτείας του Ιλινόι στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αποφοίτησε από το Λύκειο του Μπλούμινγκτον το 1902, και μπήκε στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου με υποτροφία. Μετά από εισήγηση του Ρόμπερτ Μίλικαν, το 1905 ο Ντέιβισον προσλήφθηκε από το Πανεπιστήμιο Πρίνστον ως εκπαιδευτής Φυσικής. Το 1908 τελείωσε τις υποχρεώσεις του και πήρε το πτυχίο από το Σικάγο. Ενώ δίδασκε στο Πρίνστον έκανε την έρευνα τις διδακτορικής του διατριβής με τον Όουεν Γουίλανς Ρίτσαρντσον. Πήρε το διδακτορικό του από το Πρίνστον το 1911, τον ίδιο χρόνο παντρεύτηκε την αδερφή του Ρίτσαρντσον, Σαρλότ.
Βάου ι Ντέγια

Η Βάου ι Ντέγια (αλβανικά: Vau i Dejës‎) είναι δήμος αστικού τύπου στη βόρεια Αλβανία. Ο δήμος έχει πληθυσμό 30.438 κατοίκους (απογραφή 2011). Το 2015 συγχωνεύθηκε με τους πρώην δήμους Μπουσάτ (14.149 κάτοικοι), Χαϊμέλ (4430 κάτοικοι), Σλακ (671 κάτοικοι), Τεμάλ (1562 κάτοικοι) και Βιγκ-Μνέλα (1509 κάτοικοι) στα πλαίσια της μεταρρύθμισης της τοπικής αυτοδιοίκησης. Ο δήμος της Βάου ι Ντέγια είχε 8.117 κατοίκους κατά την απογραφή του 2011.

 Η Βάου ι Ντέγια βρίσκεται περίπου 10 χιλιόμετρα νότια της Σκόδρας στον ποταμό Δρίνο ο οποίος δίνει και το όνομα της πόλης, το οποίο σημαίνει βόρεια της Ντέγια. Η τοποθεσία βρίσκεται ανάμεσα στις παράκτιες πεδιάδες και τα αλβανικά υψίπεδα. Ο Δρίνος, ο μακρύτερος ποταμός της Αλβανίας, πηγάζει από τα βουνά και χωρίζεται σε δύο κλάδους. Κοντά στη Βάου ι Ντέγια υπάρχει φράγμα επί του ποταμού. Μετά το φράγμα βρίσκεται η δεξαμενή Σπαθάρα, η οποία χρησιμοποιείται για την παραγωγή ενέργειας στον Υδροηλεκτρικό Σταθμό Άστα. Οι Ρωμαίοι κατασκεύασαν στην περιοχή ένα οχυρό κατά τη διάρκεια του 4ου αιώνα για να προστατεύσουν την οδό προς την Πρίστινα από τις επιθέσεις εξ Ανατολής και Βησιγότθων. Το Σούρδαχ (αλβανικά: Shurdhahi‎) είναι επίσης ρωμαϊκό οχυρό. Η κορυφή του λόφου χρησιμοποιούνταν από την περιοχή των Ιλλυρίων. Η κατοίκηση στην περιοχή αυτή διήρκεσε έως τον 15ο αιώνα, όταν η Αλβανία καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς. Το 1361 κατασκευάστηκε εκκλησία στην περιοχή, η οποία είναι ένα από τα ελάχιστα μη Βυζαντινά αλλά Γοτθικά κτίσματα στην Αλβανία. Ο ναός της Θεοτόκου που βρισκόταν στην περιοχή καταστράφηκε. Τα ερείπια του ναού του Αγίου Μάρκου από τον 14ο αιώνα βρίσκονται στο μεσαιωνικό κάστρο. Το οχυρό της Βάου ι Ντέγια, το οποίο ονομαζόταν Ντέγκνα, ήταν σημαντικός τελωνειακός σταθμός στην προ-οθωμανική περίοδο. Ο Σκεντέρμπεης πολέμησε κατά των Ενετών για την κατάληψη της περιοχής.Το 1052 συστάθηκε η επισκοπή της Σάπα στην περιοχή, με την έδρα της αρχικά στη Σάπα (σημερινό Νενσάτ) και αργότερα στη Βάου ι Ντέγια. Ένας νέος ναός, αφιερωμένος στη Μητέρα Τερέζα βρίσκεται στο κέντρο του Λατς. Περίπου το 1/3 της έκτασης του πρώην δήμου χρησιμοποιείται για γεωργικούς σκοπούς. Το 1/3 του εργατικού δυναμικού δήλωνε άνεργο το 2008, ενώ στην πόλη υπάρχουν 9 δημοτικά σχολεία και 2 γυμνάσια. Η κατασκευή του φράγματος ξεκίνησε τη δεκαετία του 1960, και ολοκληρώθηκε το 1975 όταν και τέθηκε σε λειτουργία ο υδροηλεκτρικός σταθμός. Ο σταθμός αυτός είναι ένας από τους μεγαλύτερους στην Αλβανία. Η περιοχή της τεχνητής λίμνης δεν αποτελεί αντικείμενο τουριστικής εκμετάλλευσης μιας και υπάρχουν ελάχιστα εστιατόρια και ξενοδοχεία. Η εθνική οδός SH 1 που συνδέει τα Τίρανα με την Σκόδρα περνά έξω από την πόλη. Ακόμη υπάρχει σιδηροδρομικός σταθμός στην περιοχή Μιέντα. Ακόμη, η εθνική οδός SH 5 που συνδέει την Πούκα με το Κομάν περνά από την περιοχή. Jörg Dauscher: Nach Albanien – Bericht einer Reise. Books on Demand, 2008, ISBN 978-3-8370-8134-3. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Vau i Dejës στο Wikimedia Commons Ιστοσελίδα του δήμου
ΦΚ Σιόν

Η ΦΚ Σιόν (γαλλικά: FC Sion) είναι ελβετική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την πόλη Σιόν. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1909 και αγωνίζεται στο Σταντ Τουρμπιγιόν. Έχει κερδίσει δύο φορές το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ελβετίας και 12 φορές το Κύπελλο Ελβετίας (δεν έχασε κανένα τελικό), με πιο πρόσφατο το κύπελλο της περιόδου 2010-11. Η πρώτη ομάδα είναι επίσης γνωστή και σαν Ολιμπίκ ντες Αλπές ΣΑ (Olympique des Alpes SA), καθώς η συμμετοχή στις δύο ανώτατες κατηγορίες της χώρας απαιτεί από τους ποδοσφαιρικούς συλλόγους να λειτουργούν ως εταιρείες.

 Η Φουτμπόλ Κλαμπ ντε Σιόν (Football Club de Sion) ιδρύθηκε το 1909 από τον Ρομπέρ Ζιλιάρ, ο οποίος χρίστηκε αρχηγός της ομάδας και αγωνίστηκε το πρώτο παιχνίδι της, στη νίκη με 3-2 επί της ΦΚ Εγκλ, το ίδιο έτος. Ο σύλλογος αναπτύχθηκε χάρη στις συνεισφορές του τοπικού πληθυσμού, μετέχοντας στο πρώτο επίσημο παιχνίδι το 1914, επικρατώντας και πάλι με 3-2, αυτή τη φορά εναντίον της ΦΚ Μοντέ. Το 1919 η Σιόν οργάνωσε επίσημα τη διαχειριστική δομή της, με τον Ζιλιάρ αντιπρόεδρο και τον Σαρλ Αιμόν ως πρόεδρο. Η ΦΚ Σιόν (Football Club de Sion) διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο πολλαπλών χρήσεων Σταντ Τουρμπιγιόν, το οποίο έχει χωρητικότητα 14.500 θεατές. Κατασκευάστηκε αρχικά το 1968 και ανακαινίστηκε το 1989 και το 2012. Ο σύλλογος διαθέτει επίσης προπονητικό κέντρο κοντά στην έδρα του στο Μαρτινί και ένα κέντρο τμημάτων υποδομής στο κοντινό Ριντς. Η Σιόν δεν έχει χάσει ποτέ σε τελικό Κυπέλλου Ελβετίας, με 12 νίκες σε ισάριθμους τελικούς. Πρωτάθλημα Ελβετίας Πρωταθλήτρια (2): 1991–92, 1996–97 Κύπελλο Ελβετίας Κυπελλούχος (12): 1965, 1974, 1980, 1982, 1986, 1991, 1995, 1996, 1997, 2006, 2009, 2011 ΣημειώσειςΣημείωση 1: Η Σέλτικ κατέθεσε διαμαρτυρίες για την επιλεξιμότητα ορισμένων παικτών της Σιόν που συμμετείχαν στους δύο αγώνες του γύρου των πλέι-οφ, όπου η Σιόν επικράτησε με συνολικό σκορ 3-1 (πρώτος αγώνας: 0-0, επαναληπτικός: 3-1). Ο έλεγχος της UEFA και το πειθαρχικό όργανο δέχθηκε τις διαμαρτυρίες και αποφάσισε να κατοχυρώσει τους δύο αγώνες υπέρ της Σέλτικ (3-0). Κατά συνέπεια, η Σέλτικ προκρίθηκε στη φάση των ομίλων του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ. Επίσημος ιστότοπος
Αδελαΐδα της Βραβάντης

Η Αδελαΐδα της Βραβάντης, επίσης γνωστή ως Αλίκη του Λουβέν, γαλλ.: Adelaide de Brabant, Alix of Louvain, (γενν. π. 1190 - 1265) από τον Οίκο των Ρέγκιναρ, ήταν κόμισσα της Βουλώνης από το 1262 έως το 1265, η τρίτη διαδοχικά.

 Ήταν κόρη του Ερρίκου Α΄ δούκα της Βραβάντης και της Ματθίλδης του Οίκου της Λωρραίνης, κόρης του Ματθαίου κόμη της Βουλώνης. Το 1259 η εξαδέλφη της Mατθίλδη Β΄ των Νταμμαρτέν κόμισσα της Βουλώνης απεβίωσε και η Αδελαΐδα ήταν από τους διεκδικητές τής πλούσιας κομητείας της Βουλώνης, σε αντιπαράθεση με τον Ερρίκο Γ΄ των Ρέγκιναρ δούκα της Βραβάντης (ανιψιό της), με την Ιωάννα των Νταμαρτέν κόμισσα του Ποντιέ (εξαδέλφη της κόμισσας) και με τον Λουδοβίκο Θ΄ της Γαλλίας (ανιψιό του πρώτου συζύγου της Ματθίλδης). Τελικά η Συνέλευση του Παρισιού αποφάσισε υπέρ της. Απεβίωσε λίγα χρόνια αργότερα, έχοντας περάσει την κομητεία της Bουλώνης στον γιο της Ροβέρτο και τους απογόνους του. Παντρεύτηκε για πρώτη φορά τον Aρνούλ Γ΄, κόμη του Ρήνεκ και του Λόοτς (απεβ. 1221), γύρω στο 1206, χωρίς απογόνους. Ξαναπαντρεύτηκε στις 3 Φεβρουαρίου 1225, τον Γουλιέλμο Ι΄ της Ωβέρνης (απεβ. 1247), από τον οποίο απέκτησε τρία παιδιά: Ροβέρτος Ε΄ 1225-1277, κόμης της Ωβέρνης (1247-1277) και της Βουλώνης (1265-1277). Mαρία (π. 1225-1280), παντρεύτηκε το 1238 τον Γκωτιέ Ζ΄ Μπερτού (π.1225-1286), κύριο του Μαλίν. Mατίλντα (περ. 1230-1280), παντρεύτηκε περί το 1255 τον Ροβέρτο Β΄ του Κλερμόν.Όταν έμεινε χήρα πάλι, παντρεύτηκε για τρίτη φορά, τον Άρνολντ Β΄ του Βέτσεμααλ/Βάζεμαελε το 1251
Ιωσήφ Φρειδερίκος Γουλιέλμος του Χοεντσόλερν-Χέχινγκεν

Ο Ιωσήφ-Φρειδερίκος-Γουλιέλμος, γερμ. Josef-Friedrich-Wilhelm, (12 Νοεμβρίου 1717 – 9 Απριλίου 1798) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν πρίγκιπας του Χοεντσόλερν-Χέχινγκεν (1750-1798).

 Ήταν γιος του Χέρμαν-Φρειδερίκου στρατάρχη της Αυστρίας (γιου του Φιλίππου πρίγκιπα του Χοεντσόλερν-Χέχινγκεν) και της Μαρίας-Γιοζέφας κόμισσας του Έττινγκεν-Σπήλμπερκ. Το 1798 απεβίωσε στο Χέχινγκεν σε ηλικία 81 ετών. Δεν είχε (επιζώντες) άρρενες διαδόχους και τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Χέρμαν. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1750 τη Μαρία-Θηρεσία Φολχ δε Καρδόνα υ Σίλβα, κόρη του πρίγκιπα δε Καρδόνα, η οποία απεβίωσε τρεις μήνες μετά. Το 1751 ο Ιωσήφ-Φρειδερίκος-Γουλιέλμος έκανε δεύτερο γάμο με τη Μαρία-Θηρεσία κόμισσα του Βάλντμπουρκ-Τσάιλ και είχε τέκνο: Μαρία-Αντωνία-Άννα 1760-1797. Jürgen Brüstle: Friedrich Wilhelm von Steuben – Eine Biographie. Marburg 2006. Ludwig Egler: Chronik der Stadt Hechingen. 1889. S. 158-167. Gustav Schilling: Geschichte des Hauses Hohenzollern, in genealogisch fortlaufenden Biographien aller seiner Regenten von den ältesten bis auf die neuesten Zeiten, nach Urkunden und andern authentischen Quellen. F. Fleischer, 1843, pp. 245 ff. E. G. Johler: Geschichte, Land- und Ortskunde der souverainen teutschen Fürstenthümer Hohenzollern, Hechingen und Sigmaringen. 1824, pp. 58 ff. (Digitalisat)
Κέντζι Μιζογκούτσι

Ο Κέντζι Μιζογκούτσι ήταν Ιάπωνας σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Το έργο του Μιζογκούτσι είναι γνωστό για τα μονοπλάνα και τη μιζανσέν του. Σύμφωνα με τον συγγραφέα Μαρκ Λε Φανού, «Οι ταινίες του έχουν μια εξαιρετική δύναμη και αγνότητα. Ταρακουνούν και μετατοπίζουν τον θεατή με τη δύναμη, τη φινέτσα και τη συμπόνια με την οποία αντιμετωπίζουν τον ανθρώπινο πόνο».Η ταινία του Ουγκέτσου Μονογκατάρι (1953) έστρεψε πάνω του τη διεθνή προσοχή και εμφανίστηκε στο Top Ten Poll των κριτικών του Sight & Sound, το 1962 και το 1972. Άλλες επιτυχημένες ταινίες του περιλαμβάνουν την Ιστορία του τελευταίου χρυσάνθεμου (1939), τη Ζωή της Οχάρου (1952) και τον Επιστάτη Σάνσο (1954). Σήμερα, ο Μιζογκούτσι θεωρείται ένας από τους κορυφαίους κινηματογραφιστές στην ιστορία του κινηματογράφου.

 Ο Μιζογκούτσι γεννήθηκε στο Χόνγκο του Τόκιο, όντας ένα από τα τρία παιδιά της οικογένειας. Ο πατέρας του ήταν ξυλουργός στεγών. Η οικογένειά του ανήκε στη μεσαία τάξη, έως ότου ο πατέρας του στράφηκε στην πώληση αδιάβροχων στους στρατιώτες κατά τη διάρκεια του ρωσο-ιαπωνικού πολέμου, προκειμένου να βγάλει τα προς το ζην. Ο πόλεμος τέλειωσε πολύ γρήγορα, προτού προλάβει να κάνει απόσβεση της επένδυσής του. Οι συνθήκες διαβίωσης της οικογένειας επιδεινώθηκαν δραματικά και έδωσαν τη μεγαλύτερη αδελφή του Κέντζι "για υιοθεσία", στη συνέχεια μετακομίζοντας από το Χόνγκο στην Ασακούσα, κοντά στο θέατρο και τη γειτονιά των οίκων ανοχής. Στην πραγματικότητα, η αδελφή του Σούζουκο, ή Σούζου, πωλήθηκε ως γκέισα - γεγονός που επηρέασε βαθιά την αντίληψη του Μιζογκούτσι για τη ζωή. Μεταξύ αυτού του γεγονότος και της βάναυσης μεταχείρισης του πατέρα του προς τη μητέρα και την αδελφή του, επιδόθηκε σε μια σθεναρή αντίσταση εναντίον του πατέρα του, καθ 'όλη τη διάρκεια της ζωής του. Τα πρώτα έργα του Μιζογκούτσι ήταν κυρίως ταινίες που κατατάσσονταν σε κινηματογραφικές υποκατηγορίες, ριμέικ του γερμανικού εξπρεσιονισμού και κινηματογραφικές μεταφορές έργων του Ευγένιου Ο' Νηλ και του Λέοντα Τολστόι. Σε αυτά τα πρώιμα βήματα, ο Μιζογκούτσι εργαζόταν με καταιγιστικό ρυθμό, μερικές φορές τελειώνοντας μια ταινία μέσα σε λίγες μόνο εβδομάδες. Η πλειοψηφία των περίπου εβδομήντα ταινιών που σκηνοθέτησε από τη δεκαετία του 1920 και του 1930 έχουν πλέον χαθεί. Welles, Orson· Bogdanovich, Peter (1998). This is Orson Welles. Da Capo Press. σελ. 146. ISBN 0-306-80834-X. Andrew, Dudley· Andrew, Paul (1981). Kenji Mizoguchi, a Guide to References and Resources. G.K. Hall. ISBN 0-8161-8469-0. Le Fanu, Mark (2005). Mizoguchi and Japan. London: BFI Publishing. ISBN 978-1-84457-057-7. Sato, Tadao (2008). Kenji Mizoguchi and the Art of Japanese Cinema. ISBN 978-1-84788-230-1. Κέντζι Μιζογκούτσι στην IMDb Acquarello: "Kenji Mizoguchi". Strictly Film School Jacoby, Alex: "Kenji Mizoguchi". Senses of Cinema, Great Directors: A Critical Database Ο τάφος του Kenji Mizoguchi
Ομοσπονδία Εθνικών Φοιτητικών Ενώσεων Κύπρου

Με τον τίτλο "Ομοσπονδία Εθνικών Φοιτητικών Ενώσεων Κύπρου", αρκτικόλεξο ΟΕΦΕΚ, ιδρύθηκε το 1962 στην Αθήνα Ομοσπονδία Κυπρίων Φοιτητών που σπούδαζαν στην Ελλάδα ως δευτεροβάθμιο όργανο των επιμέρους οργανώσεων Εθνική Φοιτητική Ένωση Κυπρίων Αθήνας (ΕΦΕΚ Αθήνας) και ΕΦΕΚ Θεσσαλονίκης, που είχαν δημιουργηθεί λίγα χρόνια πριν. Η ΟΕΦΕΚ διατηρήθηκε μέχρι το 1975, όταν και διαλύθηκε λόγω της ταύτισης της ηγεσίας της με την Χούντα των Συνταγματαρχών στην Ελλάδα. Διάδοχος της ΟΕΦΕΚ είναι σήμερα η Παγκύπρια Ομοσπονδία Φοιτητικών Ενώσεων - ΠΟΦΕΝ.

 Το φοιτητικό κίνημα στην Κύπρο άρχισε να εκδηλώνεται αμέσως μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της το 1960. Ιδιαίτερη βοήθεια στο κίνημα υπήρξαν οι διάφορες διευκολύνσεις φοίτησης και υποτροφίες που θεσπίστηκαν από διάφορες χώρες με συνέπεια ο αριθμός φοιτητών εξωτερικού κατ΄ έτος να παρουσιάζει μεγάλη άνοδο. Όταν ιδρύθηκε η ΟΕΦΕΚ ήδη λειτουργούσαν ΕΦΕΚ στην Αθήνα (από το 1949), την Θεσσαλονίκη, το Λονδίνο και την Ανατολική Γερμανία, στις οποίες προστέθηκαν αργότερα και αντίστοιχες της Βουλγαρίας, της Τσεχοσλοβακίας κ.ά. με σαφή σοσιαλιστικό προσανατολισμό. Στην Ελλάδα η δράση της ΟΕΦΕΚ υπήρξε πράγματι θετική συσπειρώνοντας όλους τους Κύπριους φοιτητές και σπουδαστές μέχρι το 1967 όταν διατάχθηκε η απόσυρση της ελληνικής μεραρχίας από την Κύπρο, της οποίας και ακολούθησε το κίνημα του Βασιλέως Κωνσταντίνου Β΄. Έτσι το 1968 βρίσκει το φοιτητικό κυπριακό κίνημα αντιμέτωπο με το καθεστώς ενώ πολλά μέλη άρχισαν να συντάσσονται με αντικαθεστωτικές οργανώσεις κυρίως του Γρίβα Διγενή. Η δράση της ΟΕΦΕΚ καταγράφεται στον τύπο ανάμεσα στα τακτικά Πανσπουδαστικά Συνέδρια που έγιναν. Κορυφαία εκδήλωση θεωρέιται το Διεθνές Πανσπουδαστικό Συνέδριο που διοργανώθηκε στη Κύπρο απο την ΟΕΦΕΚ στις 27-30/9/1964 στο κτήριο της παιδαγωγικής ακαδημίας, καθώς και πανφοιτητικό σεμινάριο αμέσως μετά στις 1 με 4/10/1964 με θέμα "Η Κύπρος δια μέσου των αιώνων". Όσον αφορά τα τακτικά συνέδρια, αυτά γίνονταν κάθε καλοκαίρι με Α' συνέδριο το 1962, ακολούθησαν κανονικά τα συνέδρια και στις 3/8/69 γίνεται το κανονικό Ζ' συνέδριο αφού το 1968 έγινε καθαρά απο διορισμένους της Χούντας και έτσι παραβλέπτηκε από τους δημοκράτες φοιτητές, ακολούθως το 1970 έγινε το Η' όπου οι φοιτητές καταδικάζουν τις συνομιλίες, ακολούθως το Θ' συνέδριο γίνεται στις 2/8/1971 και το Ι' στις 1-4/8/1972. Τα συνέδρια συνεχίστηκαν με το μέχρι και τον Αύγουστο του 1978 οπου έγινε το ΙΓ' συνέδριο, ενώ προηγήθηκαν το ΙΑ' το 1973 και το ΙΒ' το 1976. Το ΙΓ' συνέδριο ήταν και το τελευταίο. 1962-63 Μανώλης Χριστοφίδης 1963-64 Σάββας Λαγούδης 1964-65 Ανδρέας Παναγιώτου 1965-66 Τίτος Κολώτας 1966-67 Αλέκος Λεπτός 1967-68 Γεώργιος Αθανασιάδης (από Ιούλιο 1967) 1968-69 Στέλιος Χρηστίδης (Κ.Ιωαννίδης απο Φεβρουάριο 1969) 1969-70 Αντώνης Καράς (Γεώργιος Μιχαηλίδης από Απρίλιο 1970) 1970-71 Γεώργιος Πετρίκκος (Α. Δημητριάδης από 4/71) 1971-72 Κώστας (Συμεών) Χατζηπιέρας (Χριστόδουλος Γιαλλουρίδης από Μάιο 1972) 1972-73 Λεωνίδας Λεωνίδου 1973-74 Νίκος Χατζηβαρνάβας 1974-75 Σταύρος Χαραλάμπους 1975-76 Χριστόδουλος Γιαλλουρίδης 1976-78 Νίκος Τσαγγαρίδης 1978-80 Σάββας Χάσικος
Αγριόγατα των Άνδεων

Η Αγριόγατα των Άνδεων (Leopardus jacobita), είναι μία μικρή αγριόγατα, που ζει στην οροσειρά των Άνδεων και έχει χαρακτηριστεί από την IUCN ως «Απειλούμενη», αφού πιστεύεται ότι ζούνε λιγότερα από 2.500 άτομα στην άγρια φύση.

 Η Αγριόγατα των Άνδεων, έχει σταχτί - γκρι χρώμα στο κεφάλι, στα αυτιά και στο πρόσωπο. Οι περιοχές γύρω από τα χείλη και τα μάγουλα, έχουν λευκό χρώμα, με σκούρες καφέ ρίγες γύρω από τα μάτια και τα μάγουλα. Υπάρχουν κάποιες μαύρες κηλίδες στα μπροστινά πόδια, κίτρινες - καφέ ρίγες στα πλευρά και σκουρόχρωμοι δακτύλιοι στα πλευρά. Η μακριά και φουντωτή ουρά της, έχει 6 - 9 δακτυλίους, οι οποίοι έχουν χρώμα σκούρο καφέ ή μαύρου. Τα σημάδια των νεαρών, είναι πιο σκούρα από αυτά των ενηλίκων. Το μήκος των κρανίων των ενηλίκων, κυμαίνεται από 100,4 έως 114,8 mm και είναι μεγαλύτερα από αυτά της Αγριόγατας της Πάμπας ή της κατοικίδιας γάτας. Η Αγριόγατα των Άνδεων, έχει μαύρη μύτη και χείλη και στρογγυλεμένα αυτιά. Στο πίσω μέρος της ουράς της, οι τρίχες, φτάνουν τα 40 - 45 mm. Τα ίχνη τους, έχουν μήκος 3,5 - 4 εκ. Τα «μαξιλαράκια» των ποδιών της, καλύπτονται από τρίχες. Τα ενήλικα άτομα, έχουν μήκος από 57,5 έως 85 εκ., με 41,3 έως 48,5 εκ. μήκος ουράς. Το ύψος της στους ώμους, είναι περίπου 36 εκ., ενώ ζυγίζει μέχρι 5,5 κιλά. Οι Αγριόγατες των Άνδεων, ζούνε στις Άνδεις, σε μεγάλα υψόμετρα. Στην Αργεντινή, ζουν σε υψόμετρο πάνω από 1800 μέτρα, ενώ στις νότιες πλαγιές των Άνδεων, σε υψόμετρα μεγαλύτερα των 4000 μέτρων, στη Χιλή, στη Βολιβία και στο κεντρικό Περού. Αυτές οι περιοχές, είναι άγονες, με αραιή βλάστηση, βραχώδεις και απότομες. Οι οικότοποί τους, στις Άνδεις, είναι διασκορπισμένοι σε βαθιές κοιλάδες, όπου ζουν λαγοί, που αποτελούν την κύρια λεία τους. Σε όλη αυτή την περιοχή, το επίπεδο γενετικής ποικιλομορφίας, είναι πολύ χαμηλό. Ενώ η κύρια λεία της είναι ο λαγός, είναι επίσης πιθανό ότι το Τσιντσιλά, είναι σημαντικό θήραμα της Αγριόγατας, ο πληθυσμός του οποίου, όμως, απειλείται λόγω του κυνηγιού και του εμπορίου γούνας. Δεδομένου ότι ζει μόνο στα ψηλά βουνά, οι άνθρωποι που ζουν στις πεδινές περιοχές, απειλούν τον πληθυσμό της Αγριόγατας των Άνδεων, λόγω της λαθροθηρίας. Συχνά, φονεύονται στη Χιλή και στη Βολιβία, λόγω τοπικών δεισιδαιμονιών. Η εποχή του ζευγαρώματος, για τις Αγριόγατες των Άνδεων, λαμβάνει χώρα μεταξύ Ιουλίου - Αυγούστου, αλλά μπορεί να πραγματοποιηθεί και μεταξύ Νοεμβρίου - Δεκεμβρίου. Σε κάθε γέννα, γεννιούνται 1 ή 2 μικρά, κατά την άνοιξη ή το καλοκαίρι, όπου η τροφή για τα μικρά, είναι άφθονη. Παλαιότερα, η Αγριόγατα των Άνδεων, ανήκε στο γένος Οριαίλουρος (Oreailurus), με την ονομασία Oreailurus jacobita.Σήμερα ανήκει στο γένος Λεόπαρδος (Leopardus).
Σήραγγα Κλεισούρας

Η Σήραγγα Κλεισούρας είναι μία οδική σήραγγα διπλής κατεύθυνσης που σχεδιάζεται να κατασκευασθεί στην Επαρχιακή Οδό Πτολεμαΐδας-Καστοριάς. Η σήραγγα θα έχει μήκος 1.365 μέτρα με μία λωρίδα ανα κατεύθυνση πλάτους 3,75 μέτρων και θα παρακάμπτει την δύσκολη ανάβαση και κατάβαση της Κλεισούρας. Η σήραγγα εκτιμάται πως θα μειώσει σημαντικά τον χρόνο μετακίνησης μεταξύ Καστοριάς και Πτολεμαΐδας (αλλά και Φλώρινας) και θα συμβάλλει θετικά στην οικονομία της ευρύτερης περιοχής.Στα όρια του νομού Πρεβέζης στα σύνορα με τον νομό Ιωαννίνων υπάρχει μια ακόμη σήραγγα με αυτό το όνομα.

 Η σήραγγα Κλεισούρας έχει αποτελέσει αίτημα της τοπικής κοινωνίας της Δυτικής Μακεδονίας ήδη από την δεκαετία του 1990. Η πρώτη προμελέτη του έργου πραγματοποιήθηκε την δεκαετία του 1990 με πρωτοβουλία του βουλευτή Καστοριάς και υπουργού παρά των πρωθυπουργό Κώστα Σημαιοφορίδη ωστόσο το έργο δεν κατάφερε να προχωρήσει τότε. Το 2008 χάρη στην συμβολή του νομάρχη Καστοριάς Κώστα Λιάντση, του αντινομάρχη Δημήτρη Σαββόπουλου και του Περιφερειάρχη Δυτικής Μακεδονίας Ανδρέα Λεούδη ξαναξεκίνησαν οι διαδικασίες σύνταξης μελέτης που ολοκληρώθηκαν το 2012. Ωστόσο το έργο δεν κατάφερε να ενταχθεί στο ΕΣΠΑ και έτσι πάλι πάγωσε. Το 2019 με πρωτοβουλία του Δημήτρη Σαββόπουλου το έργο παρουσιάστηκε στο Περιφερειακό Συμβούλιο για ένταξη στο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα της Περιφέρειας και τελικά κατάφερε να εγκριθεί.Το 2020 το έργο πήρε χρηματοδότηση και ξεκίνησαν οι αναγκαστικές απαλλοτριώσεις, με την Εγνατία Οδό να αναλαμβάνει την διαδικασία δημοπράτησης και επίβλεψης της κατασκευής του έργου. Τον Απρίλιο του 2022 το έργο δημοπρατήθηκε, χωρίς ωστόσο να είναι σίγουρο πως θα τελειώσει επιτυχώς λόγω της υπέρμετρης αύξησης στα κόστη κατασκευής.
Αικατερίνη του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ

H Αικατερίνη, γερμ. Catherine von Braunschweig-Lüneburg (1395 - 28 Δεκεμβρίου 1442) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν κόρη του δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και με τον γάμο της έγινε εκλέκτορας της Σαξονίας.

 Ήταν η μόνη κόρη του Ερρίκου Α΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και της Σοφίας, κόρης του Βάρτισλαβ ΣΤ΄ δούκας της Πομερανίας-Βόλγκαστ. Παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Α΄ εκλέκτορα της Σαξονίας και είχε τέκνα: Φρειδερίκος Β΄ 1412-1464, εκλέκτορας της Σαξονίας. Σιγισμούνδος 1416-1471, επίσκοπος του Βύρτσμπουρκ. Άννα 1421-1476, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Α΄ λάντγκραβο της Έσσης. Αικατερίνη 1421-1476, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Β΄ εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου. Γουλιέλμος Γ΄ λάντγκραβος της Θουριγγίας. Ερρίκος 1422-1435 απεβ. 13 ετών, Αικατερίνη απεβ. μικρή. Opitz, Gottfried (1961), "Friedrich I.", Neue Deutsche Biographie (NDB) (in German), 5, Berlin: Duncker & Humblot, p. 567; (full text online) Jens Kunze The Leisnig district in the 15th Century, p. 191 General German Real-Encyclopaedia for the educated classes, Volume 5 by FA Brockhaus Verlag Leipzig, p. 633
Κυβέρνηση Ιωάννη Κωλέττη 1847

Η κυβέρνηση Ιωάννη Κωλέττη του 1847 σχηματίστηκε μετά τις βουλευτικές εκλογές του 1847. Ήταν η δεύτερη συνεχόμενη κυβέρνηση του Ηπειρώτη πολιτικού, αμέσως μετά την κυβέρνηση του 1844 και διήρκεσε μέχρι τον θάνατο του Κωλέττη, στις 31 Αυγούστου του 1847. Αμέσως μετά, σχηματίστηκε κυβέρνηση από τον μέχρι τότε υπουργό Εξωτερικών, Κίτσο Τζαβέλλα (Κυβέρνηση Κίτσου Τζαβέλλα 1847).

 «Πρωθυπουργός» ή και («Πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου» : Ιωάννης Κωλέττης«Επί των Εξωτερικών και του Βασιλικού Οίκου γραμματεύς της Επικράτειας»: Ιωάννης Κωλέττης- αντικατστάθηκε στις 31 Ιουλίου 1847 από τον Γεώργιο Γλαράκη (ΦΕΚ Α 24/1847)«Επί των Εσωτερικών γραμματεύς της Επικράτειας»: Ρήγας Παλαμήδης «Επί των Οικονομικών γραμματεύς της Επικράτειας»: Νικόλαος Κορφιωτάκης «Επί των Στρατιωτικών γραμματεύς της Επικράτειας»: Κίτσος Τζαβέλλας «Επί της Δικαιοσύνης γραμματεύς της Επικράτειας»: Κωνσταντίνος Θ. Κολοκοτρώνης «Επί των Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως γραμματεύς της Επικράτειας»: Γεώργιος Γλαράκης «Επί των Ναυτικών γραμματεύς της Επικράτειας»: Δημήτριος ΒούλγαρηςΟ θάνατος του Ιωάννη Κωλέττη από νεφρίτιδα, την νύχτα της 31ης Αυγούστου - 1ης Σεπτεμβρίου 1847, διέκοψε την λειτουργία της κυβέρνησης. Ο βασιλιάς Όθων αφού διέταξε την κήρυξη πενθήμερου πένθους, διόρισε στις 5 Σεπτεμβρίου του 1847, πρόεδρο του υπουργικού συμβουλίου τον Κίτσο Τζαβέλλα.
Αριστόκυπρος

Ο Αριστόκυπρος, (Ἀριστόκυπρος ), ήταν βασιλιάς των αρχαίων Σόλων στην Κύπρο. Διαδέχτηκε τον πατέρα του Φιλόκυπρο και πήρε μέρος στην επανάσταση των Κυπρίων εναντίον των Περσών που έγινε με ηγέτη τον Ονήσιλο. Σκοτώθηκε στη μάχη στη πεδιάδα της Σαλαμίνας μαζί με τον Ονήσιλο αφού πρώτα τους εγκατέλειψαν οι Κούριοι και αποχώρησαν από το πεδίο της μάχης.

 Βάσσου Καραγιώργη, Αρχαία Κύπρος, Μορφωτικό ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, Αθήνα 1978 Ηροδότου, Αλικαρννήσηος, ιστορικοί λόγοι Θ΄, έκδοση J. Cooke, et J. Parker, 1808, σελίδα 61 [...]ὅς περ τὴν Κυπρίων ἀπόστασιν ἔπρηξε, καὶ ὁ Σολίων βασιλεὺς Ἀριστόκυπρος ὁ Φιλοκύπρου, Φιλοκύπρου δὲ τούτου τὸν Σόλων ὁ Ἀθηναῖος ἀπικόμενος ἐς Κύπρον ἐν ἔπεσι αἴνεσε τυράννων μάλιστα. [...] Ηροδότου ιστορίαι βιβλίο Ε΄
Ιχθύς Ιπτάμενος

Ο Ιπτάμενος Ιχθύς (λατινικά: Volans, συντομογραφία: Vol) είναι αστερισμός που σημειώθηκε για πρώτη φορά το 1603, από τους Keyser και Houtman στην Ουρανομετρία τους, και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι νότιος αστερισμός αόρατος από την Ελλάδα. Συνορεύει με τους αστερισμούς Τρόπιδα, Οκρίβαντα, Δοράδα, Τράπεζα και Χαμαιλεόντα. Η αρχική λατινική και διεθνής ονομασία ήταν Piscis Volans, δηλαδή το ιπτάμενο ψάρι, το χελιδονόψαρο. Οι Ροδόλφειοι Πίνακες ωστόσο τον ονομάζουν Passer (σπουργίτι), και ως τέτοιος μεταφράσθηκε στην Κίνα (Fe Yu). Ο Ιούλιος Σίλερ και ο Καίσιος συνδύασαν τους αστέρες της Δοράδος με εκείνους του Ιπταμένου Ιχθύος και σχημάτισαν τη μορφή του Άβελ από τη Γένεση. Κατά μία καταμέτρηση, ο Ιπτάμενος Ιχθύς έχει 46 αστέρες ορατούς με γυμνό μάτι.

 Επειδή όλοι οι αστέρες του Ιπταμένου Ιχθύος είναι αμυδροί, τετάρτου μεγέθους και κάτω, και ο αστερισμός πολύ νότιος, κανένας τους δεν έχει δικό του ιδιαίτερο όνομα. Ο α (άλφα) Ιπταμένου Ιχθύος, με φαινόμενο μέγεθος 4,00, δεν είναι ο φωτεινότερος των αστέρων του αστερισμού. Ο φασματικός τύπος του είναι A2-3 IV με ισχυρές γραμμές μετάλλων στο φάσμα του. Ο β Ιπταμένου Ιχθύος έχει φασματικό τύπο K1 III και φαινόμενο μέγεθος 3,77. Ο γ είναι διπλός αστέρας, με μέλη που έχουν φαιν.μεγέθη 3,78 (ο γ2) & 5,7 (ο γ1), φασμ.τύπους K0 III & F2 V, και απέχουν μεταξύ τους λιγότερο από 14 δευτερόλεπτα της μοίρας. Ο δ έχει φαιν.μέγεθος 3,98 και φασμ.τύπο F6 II. Ο ζ έχει φαιν.μέγεθος 3,95 και φασμ.τύπο K0 III. Ο μεταβλητός αστέρας UZ Vol έχει φαιν.μέγεθος που κυμαίνεται από 9,3 ως 10,1 και φασμ.τύπο G8 III. Ευρισκόμενος σε μία κατεύθυνση λίγο έξω από το γαλαξιακό επίπεδο, ο αστερισμός αυτός έχει αρκετούς αλλά μακρινούς και αμυδρούς γαλαξίες. Ο εντυπωσιακότερος και φωτεινότερος είναι ο ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας NGC 2442 / 2443, στο κέντρο του αστερισμού, με φαινόμενο μέγεθος 10,4 και 11,2. Το διαταραγμένο σχήμα του οφείλεται μάλλον στη βαρυτική αλληλεπίδραση με κάποιον άλλο γαλαξία. Κατάλογος αστέρων του Ιπτάμενου Ιχθύος
Βαλκανικό κύπελλο συλλόγων 1961-63

Το Βαλκανικό Κύπελλο Συλλόγων 1961-63 ήταν το 2ο Βαλκανικό Κύπελλο συλλόγων ποδοσφαίρου, μια ποδοσφαιρική διοργάνωση στην οποία μετείχαν οκτώ σύλλογοι των βαλκανικών κρατών. Διεξήχθη σε δύο ομίλους με βαθμολογία και οι νικητές αγωνίστηκαν στον τελικό. Το Κύπελλο κατέκτησε ο Ολυμπιακός Π. από την Ελλάδα. Η διοργάνωση ξεκίνησε το Δεκέμβριο του 1961 και τελείωσε το Σεπτέμβριο του 1963, ενώ είχε ήδη ξεκινήσει η επόμενη.

 * Η Γαλατασαράι αποσύρθηκε από τη διοργάνωση έχοντας παίξει μόνο δυο παιχνίδια με τον Ολυμπιακό, στα οποία ηττήθηκε με 1-0 στο Στάδιο Καραϊσκάκη και έφερε 1-1 εντός έδρας. Τα αποτελέσματα των δυο αγώνων δεν υπολογίστηκαν στην τελική βαθμολογία. Χρειάστηκαν τρεις αγώνες για να αναδειχθεί κυπελλούχος ο Ολυμπιακός: ΤΕΛΙΚΟΣ (α΄ αγώνας) Πειραιάς, Στάδιο Καραϊσκάκη: 3 Απριλίου 1963: Ολυμπιακός - Λέφσκι Σόφιας: 1 - 0 (Γιώργος Σιδέρης 37΄) Διαιτητής: Τέσανιτς (Γιουγκοσλαβία) Ολυμπιακός: Τσανακτσής, Πλέσσας, Στεφανάκος, Μελίσσης, Πολυχρονίου, Σάββας Παπάζογλου, Γ. Σιδέρης, Μπαρμπαλιάς, Π. Γρηγοριάδης, Αριστείδης Παπάζογλου, Μπέσσης (Γρυπαίος). Λέφσκι Σόφιας: Αλεξαντρόφ (Λαζάροφ), Μανόλοφ (Ίλιεφ), Μπότεφ, Ζντράβκοφ, Αρσόφ, Βούτσεφ, Αμπαντίεφ, Ιορντάνοφ, Σοκόλοφ, Γκαϊντάροφ, Κοστόφ.ΤΕΛΙΚΟΣ (β΄ αγώνας) Σόφια, Στάδιο "Βασίλι Λέφσκι": 8 Μαΐου 1963: Λέφσκι Σόφιας - Ολυμπιακός: 1 - 0 (Ιορντάνοφ 20΄) Διαιτητής: Πανουρεάνου (Ρουμανία) Λέφσκι Σόφιας: Αλεξαντρόφ, Μανόλοφ, Βούτσεφ, Μπότεφ, Γκαϊντάροφ, Σκουρόφ, Αμπαντίεφ, Σοκόλοφ, Ιορντάνοφ, Κυρίλοφ, Κοστόφ. Ολυμπιακός: Τσανακτσής, Σημαντήρης,, Στεφανάκος, Μελίσσης, Πολυχρονίου, Μπαρμπαλιάς, Ψύχος, Σάββας Παπάζογλου, Γ. Σιδέρης, Μπέμπης, Π. Γρηγοριάδης.ΤΕΛΙΚΟΣ (τρίτος αγώνας) Κωνσταντινούπολη, Στάδιο "Μιτχάτ Πασά" (πλέον "Ινονού"): 18 Σεπτεμβρίου 1963: Ολυμπιακός - Λέφσκι Σόφιας: 1 - 0 (Δημήτρης Στεφανάκος 87΄) Διαιτητής: Φαρούκ Ταλού (Τουρκία) Ολυμπιακός: Τσανακτσής, Πλέσσας, Στεφανάκος, Παυλίδης, Πολυχρονίου, Γκαϊτατζής, Γ. Σιδέρης, Π. Βασιλείου, Π. Γρηγοριάδης, Κυπριανίδης, Τζίνης (Νεοφώτιστος). Λέφσκι Σόφιας: Αλεξαντρόφ, Μανόλοφ, Βούτσοφ, Ζντράβκοφ, Ιβανόφ, Αμπαντίεφ, Ιορντάνοφ, Σοκόλοφ, Γκαϊντάροφ, Κοστόφ, Φιλίποφ http://www.rsssf.com/tablesb/balkanclub60s.html
Ούλρικ Φρειδερίκος Γκίλντενλεβε

Ο Ούλρικ Φρειδερίκος Γκίλντενλεβε, δανικά Ulrik Frederik Gyldenløve (20 Ιουλίου 1638 - 17 Απριλίου 1704) από τον Οίκο του Όλντενμπουργκ ήταν κόμης του Λάουρβικ. Ήταν στρατηγός σε επιχειρήσεις του Πολέμου της Σκάνια στη Νορβηγία, επιχειρήσεις που είναι γνωστές ως Πόλεμος του Γκίλντενλεβε.

 Γεννήθηκε στη Βρέμη και ήταν νόθος γιος του Φρειδερίκου Γ΄ της Δανίας και της ερωμένης του Μαργαρίτας Πάπε. Ο πατέρας του Φρειδερίκου Γ΄ έκανε τη Μαργαρίτα βαρόνη του Λέβενταλ (Løvendal). Το 1648 ο Φρειδερίκος Γ΄ έγινε βασιλιάς και έδωσε στον Ούλρικ Φρειδερίκο το επώνυμο Γκίλντενλεβε, το οποίο χρησιμοποιούσαν για τα νόθα τέκνα των Δανών βασιλέων. Το διάστημα 1650-55 ταξίδευσε στην Ευρώπη και επισκέφθηκε τη Γαλλία, την Ιταλία και την Ισπανία. Το 1655 έγινε ευγενής της Δανίας. Το 1664 διορίστηκε κυβερνήτης (Statholder) της Νορβηγίας. Εκεί μελέτησε τη λειτουργία του κράτους και πρότεινε μεταρρυθμίσεις, όπως τη μείωση της φορολογίας και την ίδρυση Εφετείου στη Νορβηγία, ξεχωριστού από αυτό της Δανίας. Κατασκεύασε και βελτίωσε εννέα φρούρια στα σύνορα με τη Σουηδία. Έλαβε μέρος στους Δανο-Σουηδικούς Πολέμους (1658-60) και ήταν επιτυχής στη μάχη του Νίμποργκ (1659). Το 1666 ως αρχηγός του νορβηγικού στρατού ήταν νικηφόρος στους Πολέμους της Σκάνια (1675-79). Το 1671 ίδρυσε την πόλη του Λάουρβικ (νυν Λάρβικ) και ονομάστηκε κόμης του Λάουρβικ. Εκεί οικοδόμησε την εκκλησία και το δημαρχείο, μία από τις μεγαλύτερες ξύλινες κατασκευές της Νορβηγίας ως τις ημέρες μας. Συνέχισε τις μεταρρυθμίσεις του προηγούμενου κυβερνήτη της Νορβηγίας Αννίβα Σέεστετ στη φορολογία, την άμυνα και τη δικαιοσύνη· προστάτευσε τους δουλοπάροικους αγρότες. Συμμετείχε ενεργά στην πολιτική από το 1670 συνεργαζόμενος με τον Πέντερ Γκρίφενφελντ. Το 1669 ο ετεροθαλής αδελφός του, βασιλιάς Χριστιανός Ε΄ της Δανίας του χάρισε την επονομαζόμενη "περιοχή Γκίλντενλεβε", όπου το 1672 θεμελίωσε και το 1683 αποπεράτωσε το ανάκτορό του, μετέπειτα ανάκτορο Σαρλότενμποργκ. Νυμφεύτηκε σε πρώτο -μυστικό- γάμο το 1659 τη Σοφία Ούρνε, κόρη του Γέργκεν Ούρνε και είχε τέκνα: Βάλντεμαρ του Λέβενταλ 1660-1740 Κάρολος του Λέβενταλ 1660-1689, δίδυμος αδελφός του ΒάλντεμαρΟ γάμος αυτός διαλύθηκε όταν γνωρίστηκε και νυμφεύτηκε τον Δεκέμβριο του 1660 τη διάσημη Μαρί Γκρούμπε. Μαζί της δεν απέκτησε απογόνους, ενώ διαζεύχθηκαν το 1670. Ο Ούλρικ Φρειδερίκος έκανε τρίτο γάμο με την Αντουανέτα Αυγούστα, κόμισσα του Άλντενμπουργκ, κόρη του Αντωνίου Α΄ του Άλντενμπουργκ (νόθου γιου του Αντωνίου Γκύντερ, κόμη του Όλντενμπουργκ). Είχε τέκνα: Καρλόττα Αμαλία 1682-1699, παντρεύτηκε τον Χριστιανό Γκίλντενλεβε, κόμη του Σάμσε Ουλρίκα Αμαλία Αντουανέτα 1686-1755, παντρεύτηκε τον Κάρολο, κόμη του Άλεφελντ Φερδινάνδος Αντώνιος 1688-1754, κόμης του Ντένεσκιολντ-Σάμσε. Νυμφεύτηκε την Ουλρίκα Ελεονόρα του Ρέβεντλο, αδελφή της Άννας Σοφίας (συζύγου του Φρειδερίκου Δ΄ της Δανίας) Μαργαρίτα Χριστιανή Αυγούστα 1694-1761 A History of Norway by Karen Larson, Princeton University Press, 1948 The History of the Norwegian People by Knut Gjerset, MacMillan, 1915 Ulrik Frederik Gyldenløve by O. v. Munthe af Morgenstierne, Munskgaard, 1944 (in Danish). Herregården at Larvik Museum official website
California Games II

Το California Games II είναι βιντεοπαιχνίδι αθλημάτων που κυκλοφόρησε από Epyx για τα Amiga, Atari ST, DOS, Sega Master System, και SNES το 1993. Επίσης, ανακοινώθηκε μία εκδοχή για το Atari Lynx, η οποία περιγράφηκε σε αρκετά περιοδικά, αλλά δεν κυκλοφόρησε ποτέ. Το παιχνίδι έλαβε μέτρια προς αρνητική υποδοχή.

 Το παιχνίδι μπορούν να εκτελεστούν πέντε αθλήματα: αιωροπτερισμός, jet ski, χιονοσανίδα, bodysurfing, skateboarding. Ο σκοπός του παιχνιδιού είναι ο παίκτης να σκοράρει όσο πιο πολλούς βαθμούς είναι δυνατόν, εκτελώντας κόλπα και επιβιώνοντας του γεγονότος. Κάθε γεγονός έχει διαφορετικές μηχανικές αλλά και φυσική. Η εκδοχή DOS κάνει κωμικές αναφορές στο θάνατο, και περιέχει animation αιματοχυσίας. Το California Games II στο GameFAQs Το California Games II στο IGN Το California Games II για την Amiga στο The Hall of Light (HOL)
Η Δεύτερη Πνοή

Η Δεύτερη Πνοή (γαλλικά: Le deuxieme souffle), είναι ένα αστυνομικό θρίλερ Γαλλικής παραγωγής 1966 σε σκηνοθεσία Ζαν-Πιέρ Μελβίλ βασισμένο σε ένα μυθιστόρημα του Χοσέ Τζοβάνι. Πρωταγωνιστούν ο Λίνο Βεντούρα, Πολ Μορίς, και ο Μαρσέλ Μποζουφί.Το 2007 ο Αλέν Κορνό σκηνοθέτησε το ριμέικ της ταινίας με πρωταγωνιστές τους Ντανιέλ Οτέιγ και Μόνικα Μπελλούτσι.

 Ο Γκουστάβ Μάντα (Λίνο Βεντούρα), γνωστός ως Γκυ, δραπετεύει από την φυλακή και πηγαίνει στο Παρίσι για να συναντήσει την παιδική του φίλη και ερωμένη, την Μανούς (Κριστίν Φαμπρέγκα) η οποία θα του βρει ένα ασφαλές καταφύγιο και θα κινήσει τις διαδικασίες ώστε να αποδράσουν μαζί, για ένα καλύτερο αύριο. Όταν όλα θα είναι έτοιμα θα προταθεί στον Γκυ μία ριψοκίνδυνη "δουλειά", την οποία θα δεχθεί αφού θα του αποφέρει αρκετά χρήματα που έχει ανάγκη. Τότε θα εμφανιστεί ο πανούργος Επιθεωρητής Μπλοτ (Πολ Μορίς), που αναζητά τα ίχνη του. Λίνο Βεντούρα ως Γκούσταβ "Γκυ" Μαντά Πολ Μορίς ως Επιθεωρητής Μπλοτ Μαρσέλ Μποζουφί ως Τζο Ρίτσι Ρέιμοντ Πελεγκρίν ως Πολ Ρίτσι Κριστίν Φαμπρέγκα ως Μανούς Η Δεύτερη Πνοή (1966) στην IMDb (Αγγλικά) Η Δεύτερη Πνοή στο Rotten Tomatoes
Ρουνικές επιγραφές στην Αγία Σοφία

Υπάρχουν τουλάχιστον δύο ρουνικές επιγραφές στα μαρμάρινα στηθαία της Αγίας Σοφίας. Μπορεί να χαράχθηκαν από μέλη της Βαραγγείου Φρουράς στην Κωνσταντινούπολη κατά την Εποχή των Βίκινγκ .

 Η ανακάλυψη της πρώτης ρουνικής επιγραφής συνέβη το έτος 1964 σ' ένα στηθαίο στον τελευταίο όροφο του νοτίου εξώστη. Τούτη η ανακάλυψη δημοσιεύτηκε από την Ελισάβετ Σβέρντστρομ στο ακαδημαϊκό περιοδικό Φορνβάνεν, το έτος 1970. Η επιγραφή έχει φθορές, γι' αυτό σήμερα μπορεί να διαβαστεί αποκλεστικά το -φταν, το οποίο είναι το σκανδιναβικό όνομα Χάλφνταν . Η υπόλοιπη επιγραφή είναι δυσανάγνωστη, αλλά πιθανολογείται ότι ακολούθησε τον κοινό τύπο «Η NN έκανε το χάραγμα τούτων των επιγραφών». Μια δεύτερη επιγραφή ανακαλύφθηκε από τον Φολκ Χόγκμπεργκ από την Ουψάλα το 1975. Ανακαλύφθηκε σε μια κόγχη στο βόρειο τμήμα του ίδιου εξώστη με την πρώτη επιγραφή. Η ανακάλυψη αναφέρθηκε στο Τμήμα Ρούνων στη Στοκχόλμη το 1984, αλλά δεν δημοσιεύτηκε. Ο αρχαιολόγος Ματς Λάρσον ανακάλυψε εκ νέου τις επιγραφές το 1988 και δημοσίευσε το εύρημά του στο Φορνβάνεν το 1989. Διάβασε αρι:κ και το ερμήνευσε ως πιθανό «Ο Άρι έ(φτιαξε)» ή «Ο Άρι έ(φτιαξε τις επιγραφές)». Εξαιτίας των δυσκολιών στην ανάγνωση, η επιγραφή δεν καταχωρήθηκε στο περιοδικό Nytt om runer 4 του 1989. Ο Χόγκμπεργκ είχε κάνει μια διαφορετική ανάγνωση από τον Λάρσον το 1975, την οποία υποστήριξε ο Σβεν Ίντρελιντ, που διδάσκει αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο του Μπέργκεν, το έτος 1997. Η ανάγνωση των Χόγκμπεργκ και Ίντρελιντ είναι το όνομα του άνδρα Άρνι και θεωρούν ότι η επιγραφή είναι καθαρό γκράφιτι, σε αντίθεση με τον Λάρσον. Ο τελευταίος πληροφορήθηκε για την ερμηνεία του Χόγκμπεργκ το 1989, αλλά υπερασπίστηκε τη δικιά του. Ο καθηγητής Ίντρελιντ δημιούργησε αντίγραφα πέντε πιθανών ρουνικών επιγραφών στο στηθαίο και τα παρέδωσε στο Νορβηγικό Ρουνικό αρχείο το 1997. Ίσως υπάρχουν επιπλέον ρουνικές επιγραφές που περιμένουν να βρεθούν στους τοίχους και σε άλλα μέρη της Αγίας Σοφίας. James E. Knirk, Runer i Hagia Sofia i Istanbul, Nytt om runer 14 (1999), 26-27 (αρχειοθετημένο) Relics Of The Varangians - Γκράφιτι στην Αγία Σοφία Αρχειοθετήθηκε 2010-01-15 στο Wayback Machine. (με εικόνες)
Μοχάμεντ Μπεαβογκί

Ο Μοχάμεντ Μπεαβογκί (Mohamed Béavogui, γεννημένος στις 15 Αυγούστου 1953 στην Πορεντακά) είναι διπλωμάτης και πολιτικός από τη Γουινέα και μεταβατικός πρωθυπουργός της Γουινέας από τις 6 Οκτωβρίου 2021 έως τις 17 Ιουλίου 2022.

 Γεννήθηκε τον Αύγουστο του 1953 στην Πορεντακά, γιος διπλωμάτη και ανιψιός του πρώην προέδρου της Επιτροπής της Αφρικανικής Ένωσης, Ντιαλό Τεγί . Άρχισε να σπουδάζει στο Πανεπιστήμιο Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ του Κονακρί το 1972. Στη συνέχεια απέκτησε μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στη μηχανική από το Πολιτικό Ινστιτούτο Καλίνιν στη Σοβιετική Ένωση, και πτυχίο εκτελεστικής διοίκησης από τη Σχολή Διακυβέρνησης Τζον Φ. Κένεντι στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ στις Ηνωμένες Πολιτείες. Από το 1982 έως το 1986 εργάστηκε στη Νιγηρία, προτού προσληφθεί ως σύμβουλος από τον Οργανισμό Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών. Το 2001 διορίστηκε περιφερειακός διευθυντής για τη Δυτική και Κεντρική Αφρική στο Διεθνές Ταμείο Αγροτικής Ανάπτυξης (IFAD), θέση που κράτησε έως το 2011. Τον Οκτώβριο του 2011 έγινε διευθυντής Συνεργασίας και Κινητοποίησης Πόρων και ανώτερος Σύμβουλος του προέδρου του IFAD. Το 2015 διορίστηκε διευθυντής του Αφρικανικού Ιδρύματος Χωρητικότητας Κτηρίων (African Capacity Building Foundation). Στις 6 Οκτωβρίου 2021, ένα μήνα μετά το πραξικόπημα της Γουινέας του 2021, διορίστηκε μεταβατικός πρωθυπουργός της Γουινέας από τον μεταβατικό πρόεδρο Μαμαντί Ντουμπουγιά.
Eurocup Ανδρών 2014-15

Το Eurocup Ανδρών 2014-15 είναι η 13η διοργάνωση του Eurocup. Ο νικητής της διοργάνωσης κερδίζει μια θέση στην Ευρωλίγκα της επόμενης περιόδου. Νικητής αναδείχθηκε για δεύτερη φορά στην ιστορία του θεσμού η Ρώσικη Χίμκι επικρατώντας στο διπλό τελικό της Ισπανικής Γκραν Κανάρια.

 Ο τρόπος διεξαγωγής της διοργάνωσης είναι παρόμοιος με τον περσινό. Στον 1ο γύρο οι ομάδες χωρίζονται σε ανατολική και δυτική περιφέρεια. Τρεις όμιλοι των έξι ομάδων για την ανατολική και τρεις όμιλοι των έξι ομάδων για την δυτική περιφέρεια. Συνολικά στον 1ο γύρο θα συμμετάσχουν 36 ομάδες. Προκρίνονται οι πρώτοι 4 κάθε ομίλου. Στον 2ο γύρο οι προκριθείσεις ομάδες από τον 1ο γύρο μαζί με τις ομάδες που αποκλείστηκαν από την Regular Season της Ευρωλίγκα Ανδρών 2014-15 χωρίζονται σε 8 ομίλους των 4 ομάδων χωρίς να παίζει ρόλο η περιφέρεια. Οι 2 πρώτοι κάθε ομίλου προκρίνονται στη φάση νοκ-άουτ. Στην φάση νοκ-άουτ οι ομάδες παίζουν μεταξύ τους διπλούς αγώνες μέχρι και τον τελικό όπου επίσης διεξάγεται με διπλούς αγώνες. Οι κανόνες στην ισοβαθμία έχουν ως εξής: 1. Τα μεταξύ τους αποτελέσματα 2. Οι διαφορά πόντων στα μεταξύ τους παιχνίδια 3. Διαφορά πόντων στον όμιλο 4. Περισσότεροι πόντοι στον όμιλο Ο πρώτος γύρος διεξήχθΗ το διάστημα 14 Οκτωβρίου - 17 Δεκεμβρίου 2014. Α' Όμιλος Β' Όμιλος Γ' Όμιλος Δ' Όμιλος Ε' Όμιλος
Πολύευκτος (Ντονιτσέτι)

Το έργο Πολύευκτος (ιταλικά: Poliuto‎) είναι μια τρίπρακτη λυρική τραγωδία (ή τραγική όπερα) του Γκαετάνο Ντονιτσέτι, σε ιταλικό λιμπρέτο του Σαλβαντόρε Καμαράνο, το οποίο βασίστηκε στο θεατρικό έργο του Πιερ Κορνέιγ Πολύευκτος (1641–42) που είχε ως κεντρικό θέμα τη ζωή του πρωτοχριστιανικού μάρτυρα Πολυεύκτου Μελιτηνής.

 Το έργο συντέθηκε το 1838 με στόχευση την παρουσίασή του το ίδιο έτος, ωστόσο η τοπική λογοκρισία απαγόρευσε την παραγωγή της όπερας κρίνοντας το χριστιανικό της θέμα ως ακατάλληλο για σκηνική παρουσίαση. Ακολούθησε η μετάβαση του συνθέτη στο Παρίσι, όπου, το 1840, παρουσίασε μια πρώτη εκδοχή της όπερας υπό τον τίτλο Les Martyrs («Οι μάρτυρες») σε γαλλικό λιμπρέτο του Εζέν Σκριμπ. Όταν τελικά ανέβηκε στην Ιταλία, η όπερα παρουσιάστηκε σε μετάφραση του γαλλικού λιμπρέτου, υπό τον τίτλο I martiri («Οι μάρτυρες» στα ιταλικά). Τελικά, το έργο παρουσιάστηκε στην τελική του μορφή ως Poliuto («Πολύευκτος») στις 30 Νοεμβρίου 1848, μήνες μετά τον θάνατο του συνθέτη.
Απλαστική αναιμία

Απλαστική αναιμία ή Μυελική δυσπλασία είναι το αναιμικό σύνδρομο που χαρακτηρίζεται από έλλειψη όλων των τύπων των κυττάρων του αίματος και μείωση ή εξαφάνιση των κυτταρικών σειρών στο μυελό των οστών.

 Γενικά, στον όρο απλαστική αναιμία δεν περιλαμβάνονται παρόμοιες καταστάσεις που οφείλονται στην παρουσία στο μυελό κακοήθους νόσου, σε ακτινοβόληση και αντικαρκινικά φάρμακα, αλλά ποιοτικές ή ποσοτικές διαταραχές των αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων. Στο 40-70% των περιπτώσεων η αιτία της νόσου είναι άγνωστη, ενώ στις υπόλοιπες τα αίτια είναι κυρίως τοξικά ή λοιμώδη. Η έναρξη της νόσου είναι συνήθως ύπουλη με εμφάνιση προοδευτικής καταβολής δυνάμεων, εύκολη κόπωση και αδυναμία. Σε αρκετές περιπτώσεις συνοδεύεται από εμφάνιση αιμορραγικών εκδηλώσεων. Η εμφάνιση λοιμώξεων κατά την έναρξη της ασθένειας είναι σπάνια, αντίθετα αυτές αποτελούν σοβαρό πρόβλημα κατά την πορεία και εξέλιξη της νόσου. Επιπλέον, ο ασθενής εμφανίζει ωχρότητα. Η θεραπευτική αντιμετώπιση περιλαμβάνει κατ' αρχήν γενικά μέτρα με ουσιαστική υποστηρικτική θεραπεία και φροντίδα για την απομάκρυνση κάθε πιθανού υπεύθυνου τοξικού παράγοντα. Το 30-80% των αρρώστων ανταποκρίνεται στη φαρμακευτική θεραπεία που είναι ανοσοκατασταλτική. Σε νέα άτομα με βαριά απλαστική αναιμία, θεραπεία επιλογής είναι η μεταμόσχευση μυελού των οστών. Davidson's "Παθολογία", ιατρικές εκδόσεις Π.Χ.Πασχαλίδης, 19η έκδοση, 2005. Προσωπικό τομέως παθολογίας Ιατρικής Σχολής Αθηνών, "Παθολογία", ιατρικές εκδόσεις Π.Χ.Πασχαλίδης, 2002. ISBN 960-399-053-1
Η Ωραία της Ημέρας

Η Ωραία της Ημέρας (γαλλικά: Belle de Jour‎) είναι γαλλική δραματική ταινία του 1967 σε σκηνοθεσία του Λουίς Μπουνιουέλ και με πρωταγωνιστές τους Κατρίν Ντενέβ, Ζαν Σορέλ και Μισέλ Πικολί.

 Η νεαρή Σεβερίν Σερίζ (Κατρίν Ντενέβ), Παριζιάνα μεσοαστή, είναι παντρεμένη με τον γιατρό Πιερ (Ζαν Σορέλ) και έχουν μεγάλη οικονομική άνεση. Η Σεβερίν αγαπάει τον άντρα της, αλλά δεν την ελκύει ερωτικά. Ο αδηφάγος ερωτισμός της βρίσκει διέξοδο σε ερωτικές φαντασιώσεις και σε σαδομαζοχιστικά ερωτικά παιχνίδια. Επιχειρεί να βρει διέξοδο, πηγαίνοντας να δουλέψει τα απογεύματα στον οίκο ανοχής της Μαντάμ Αναΐ (Ζενεβιέβ Παζ). Στον χώρο αυτό παίρνει το όνομα «η Ωραία της Ημέρας». Απορροφημένος από τις δραστηριότητες που επιτάσσει η μικροαστική καθημερινότητα, ο άνδρας της δεν υποψιάζεται τίποτε. Τα πράγματα όμως θα δυσκολέψουν και τα προσχήματα θα είναι δύσκολο να κρατηθούν, όταν ένας πελάτης της, την ερωτεύεται... Η ταινία παρουσιάζει έναν κόσμο όπου η πραγματικότητα έχει πολλές όψεις, περισσότερες απ' όσες φαντάζεται ο θεατής και τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Ζοζέφ Κεσέλ.Στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 1967, Η Ωραία της Ημέρας απέσπασε το Λέοντα του Αγίου Μάρκου (βραβείο καλύτερης ταινίας).
Basto

Ο Basto (γεννημένος ως Τζεφ Μάρτενς στις 8 Ιανουαρίου 1985) είναι Βέλγος μουσικός και DJ εξειδικευμένος στην electro house μουσική και μέλος στην δισκογραφική εταιρεία ARS. Είναι επίσης γνωστός με διάφορα άλλα ψευδώνυμα όπως τα Bitch Boys, Candyman, Dirty Bunch, DJ Basik, Jin Sonic, Kings of Porn και Lazy Jay.

 Ξεκίνησε να ασχολείται ως DJ το 2005, γνωρίζοντας επιτυχία σε τοπικό επίπεδο στο Βέλγιο και την Ολλανδία μέσω του "Rock With You" (2005) και μιας συνεργασίας λίγο αργότερα με τον Πέτερ Λουτς (Peter Luts) στο "On My Own" (2008). Ήταν με το "Gregory's Theme" (2011) που ο Basto γνώρισε την επιτυχία και στα γαλλικά charts. Το κομμάτι ήταν αρχικά γραμμένο υπό συμφωνική μορφή, ως φόρος τιμής στον φανταστικό χαρακτήρα που είχε υποδυθεί ο Hugh Laurie, τον Gregory House, ενώ μετατράπηκε στην συνέχεια σε ένα dance μουσικό κομμάτι από τον Basto. Έπειτα από αρκετά επιτυχημένα remixes καταξιωμένων καλλιτεχνών, όπως οι Κάιλι Μινόγκ, Moby και Ζάντερ φαν Ντορν (Sander van Doorn), έγινε παγκοσμίως γνωστός μέσω της dance μουσικής του επιτυχίας, "Again and Again" το 2011. Ο Basto! προτίμησε εκείνη την περίοδο να εγκαταλείψει το θαυμαστικό που περιλαμβανόταν στο καλλιτεχνικό του όνομα για το Basto. Η πιο γνωστή πρόσφατη δουλειά του είναι η παραγωγή της επιτυχίας της Αμερικανίδας ράπερ Azealia Banks, "212" στο οποίο εμφανίζεται ως 'Lazy Jay'. Παρήγαγε επίσης τον μουσικό τίτλο Scream & Shout από τον will.i.am και την Britney Spears το 2012. Επίσημη Ιστοσελίδα Facebook Myspace Twitter Discogs
Αριάρν Τίτμους

Η Αριάρν Τίτμους ( Ariarne Titmus, γενν. 7 Σεπτεμβρίου 2000) είναι Αυστραλέζα αθλήτρια της κολύμβησης, η οποία ειδικεύεται στα αγωνίσματα με στυλ ελεύθερο. Το 2015, η Τίτμους και η οικογένειά της μετακόμισαν από την Τασμανία στην Κουίνσλαντ για καλύτερες συνθήκες προπόνησης.

 Συμμετείχε στα 200 μέτρα ελεύθερο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου 2017. Τον Δεκέμβριο του 2018 έσπασε το παγκόσμιο ρεκόρ στα 400 μέτρα ελεύθερο, σε πισίνα μικρής απόστασης, χρόνου 3:53.92. Η Τίτμους συμμετείχε και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου 2019. Στα 400 μέτρα ελεύθερο, έσπασε το ρεκόρ Ωκεανίας στον τελικό με χρόνο 3:58.76, τερματίζοντας πρώτη με διαφορά για πάνω από ένα δευτερόλεπτο από την δεύτερη, Κέιτι Λεντέκι.