IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πανδάρεως

Στην ελληνική μυθολογία ο Πανδάρεως ήταν γιος του Μέροπα και της Νύμφης Εχεμείας. Ο Πανδάρεως πήρε ως σύζυγό του την Αρμοθόη και μαζί απέκτησαν δύο ή τρεις κόρες: την Καμειρώ και την Κλυτίη, ή την Κλεοθήρα και τη Μερόπη, ή την Κλεοθήρα, τη Μερόπη και την Αηδόνα.

 Ο Πανδάρεως έκλεψε τον χρυσό σκύλο που φύλαγε το ιερό του Δία στην Κρήτη και τον έδωσε στον Τάνταλο να τον κρύψει στη Λυδία. Ο Δίας μεταμόρφωσε τον Πανδάρεω σε βράχο. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, ο θεός Ερμής ήταν αυτός που ανακάλυψε τον σκύλο που είχε κρύψει ο Τάνταλος και το ανακοίνωσε στον Δία. Φοβισμένος τότε ο Πανδάρεως βρήκε καταφύγιο μαζί με τη σύζυγο και τις κόρες του στην Αθήνα και μετά στη Σικελία. Αλλά ο Δίας τον βρήκε και τον σκότωσε, όπως και την Αρμοθόη, ενώ τις κόρες τους τις άρπαξαν οι Άρπυιες. Σε μία αναλυτικότερη παράδοση αναφορικά με τις θυγατέρες αυτές, μετά τον θάνατο των γονιών τους ανατράφηκαν από τις θεές Αφροδίτη, Ήρα, Αθηνά και Άρτεμη, οι οποίες τις προίκισαν με πολλά χαρίσματα: η Ήρα τους έδωσε σοφία και ομορφιά, η Άρτεμις χάρη, η Αθηνά επιδεξιότητα στα χέρια. Αλλά όταν πια μεγάλωσαν, η Αφροδίτη έκανε το μοιραίο λάθος (ή είχε το θράσος) και ανέβηκε στον θρόνο του Δία στον Όλυμπο και του ζήτησε τους κατάλληλους συζύγους για αυτές. Τότε οι Άρπυιες άρπαξαν τις κόρες του Πανδάρεω και τις παρέδωσαν ως δούλες στις Ερινύες, στον Άδη. Ομήρου Οδύσσεια, ραψωδία υ. Αρχαία Μίλατος - Μύθοι, θρύλοι, αρχαιολογία - Sabine Beckmann
Κυβερνείο Μίνια

To Κυβερνείο της Μίνια (αραβικά : محافظة المنيا Muhāfazat al-Minyā) είναι διοικητική διαίρεση (Κυβερνείο) της Αιγύπτου με πρωτεύουσα την πόλη Μίνια. Έχει πληθυσμό 4.179.309 κατοίκους κι έκταση 32.262 τ.χλμ..

 Το 1913 το κυβερνείο είχε 659.967 κατοίκους κι έκταση 1.948 τ.χλμ., στην απογραφή του 1937 είχε 928.319 κατοίκους κι έκταση 2.025 τ.χλμ., στην απογραφή του 1947 είχε την ίδια έκταση και πληθυσμό 1.044.201 κατοίκους. Το 2008 έγινε μεταβολή των συνόρων του κυβερνείου, εδάφη αποσπάστηκαν στα δύο νέα κυβερνεία που δημιουργήθηκαν, το Κυβερνείο Χελουάν και το Κυβερνείο 6ης Οκτωβρίου, το 2012 καταργήθηκαν τα δύο αυτά κυβερνεία κι τα σύνορα των κυβερνείων επέστρεψαν στην κατάσταση που ήταν το 2008. Το κυβερνείο υποδιαιρείτε σε εννέα υποκυβερνεία - πόλεις : Μίνια Μπενί Μαζάρ Σαμαλούτ Ελ Ίντουα Ντέιρ Μουάς Μαλάουι Αμπού Κιρκάς Ματάι Μάγαγα (Μαγ -Αγά)
Ζντράβκο Τσόλιτς

Ο Ζντράβκο Τσόλιτς, επίσης γνωστός ως Τσόλα (Zdravko Čolić, Σαράγεβο, 30 Μαΐου 1951) είναι Σέρβος τραγουδιστής γνωστός στις χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Εκπροσώπησε τη Γιουγκοσλαβία στο διαγωνισμό της Γιουροβίζιον το 1973 με το τραγούδι Gori Vatra, όπου ήρθε 15ος με 65 πόντους.

 Ti i ja (1975) Ako priđeš bliže (1978) Zbog tebe (1980) Malo pojačaj radio (1982) Šta mi radiš (1983) Ti si mi u krvi (1985) Zdravko Čolić (1988) Da ti kažem šta mi je (1990) Kad bi moja bila (1997) Okano (2000) Čarolija (2003) Belgrade Arena (2005) Zavičaj (2006) Επίσημος ιστότοπος Ζντράβκο Τσόλιτς στην IMDb (Αγγλικά)
Toyota Peugeot Citroën Automobile

Η Toyota Peugeot Citroën Automobile (TPCA - Αυτοκίνητα Τογιότα Πεζώ Σιτροέν) ήταν εταιρεία κατασκευής αυτοκινήτων με έδρα το Kolin (Κόλιν) της Τσεχίας. Ήταν μια κοινοπραξία μεταξύ της ιαπωνικής Toyota Motor Corporation και του τότε γαλλικού Ομίλου PSA (από το 1991 έως το 2016 ονομαζόταν «PSA Peugeot Citroën», ενώ τον Ιανουάριο του 2021 ενσωματώθηκε στον πολυεθνικό όμιλο Stellantis). Η TPCA κατασκεύαζε αυτοκίνητα πόλης της μικρής κατηγορίας A και αποκλειστικά για τις ευρωπαϊκές αγορές.

 Στις 20 Δεκεμβρίου 2001, η Toyota Motor Corporation και η τότε PSA Peugeot Citroën ανακοίνωσαν την έναρξη συνεργασίας τους για την από κοινού κατασκευή ενός εργοστασίου στην Τσεχία. Η συνεργασία μεταξύ των εταιρειών πυροδοτήθηκε καθώς η Peugeot έψαχνε ήδη για έναν φθηνό, αλλά μοντέρνο αντικαταστάτη για το γηρασμένο πλέον Peugeot 106, που ήδη βρισκόταν τότε στην αγορά για 10 χρόνια. Παράλληλα και η Toyota έψαχνε τρόπο να διεισδύσει στην κατηγορία των αυτοκινήτων πόλης, αφού ένα τέτοιο μοντέλο από πλευράς διαστάσεων και τιμής (μικρότερο από το Toyota Yaris της κατηγορίας B) έλειπε από τη παλέτα της. Έτσι, ήταν αναμενόμενη κίνηση η παραγωγή ενός αυτοκινήτου πόλης της κατηγορίας A που θα ήταν διαθέσιμο, με μικρές αλλαγές με τα εμπορικά σήματα και των τριών αυτοκινητοβιομηχανιών, Toyota, Peugeot και Citroën. Τα τρία αυτά οχήματα εξελίχθηκαν από κοινού ως το «project B-Zero» και παρουσιάστηκαν σε παγκόσμια πρεμιέρα στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 2005, αν και η παραγωγή τους είχε ξεκινήσει ήδη από τον Φεβρουάριο. Η επίσημη έναρξη των πωλήσεων έγινε τον Ιούνιο του ίδιου έτους. Τον Μάρτιο του 2014 παρουσιάστηκαν οι διάδοχοι των αρχικών μοντέλων: το Peugeot 108 και η δεύτερη γενιά των Citroën C1 και Toyota Aygo.Ωστόσο, τον Νοέμβριο του 2018 ανακοινώθηκε ότι το 2021 η Toyota θα εξαγοράσει εξ ολοκλήρου το εργοστάσιο και θα διατηρήσει μόνο το Aygo (που διαχρονικά έχει ξεπεράσει, με διαφορά, σε πωλήσεις τα C1 και 108), και αυτό πυροδότησε εξ αρχής έντονες φήμες ότι τα 108 και C1 θα διακοπούν τότε οριστικά, χωρίς να υπάρξει ποτέ μελλοντική γενιά τους. Τελικώς, τα δύο αυτά μοντέλα διακόπηκαν χωρίς διάδοχο, το 2021 και τον Ιανουάριο του 2022 αντίστοιχα, ενώ αντιθέτως η Toyota εξέλιξε έναν διάδοχο του Aygo, που εισήχθη στα τέλη του 2021, ως Toyota Aygo X, ένα μικρό crossover. Η εξαγορά του εργοστασίου έγινε στις 1 Ιανουαρίου 2021 και πλέον η μονάδα παραγωγής ανήκει πλήρως στην Toyota Ευρώπης. Toyota Aygo X (2021 - σήμερα) Toyota Yaris (2021 - σήμερα) Toyota Aygo, πρώτης και δεύτερης γενιάς. Peugeot 107 και Peugeot 108. Citroën C1, πρώτης και δεύτερης γενιάς. Όμιλος PSA Toyota Stellantis Η επίσημη ιστοσελίδα της Toyota Peugeot Citroën Automobile Η επίσημη Ελληνική ιστοσελίδα του Citroën C1 Η επίσημη Ελληνική ιστοσελίδα του Peugeot 108 Η επίσημη Ελληνική ιστοσελίδα του Toyota Aygo Αρχειοθετήθηκε 2011-02-17 στο Wayback Machine.
Αθήναιο Αρκαδίας

Το Αθήναιο (ή Αθήναιον) είναι χωριό της Τοπικής κοινότητας Αθήναιου της Δημοτικής ενότητας Βαλτετσίου του Δήμου Τρίπολης. Στην Τοπική κοινότητα Αθήναιου υπάγεται και ο οικισμός Μαρμαριά με τον οποίο αποτελούσε κοινότητα από το 1964 έως το 1998 οπότε εντάχθηκε στον Καποδιστριακό Δήμο Βαλτετσίου, μέχρι το 2010 όταν ο Δήμος Βαλτετσίου εντάχθηκε στον Καλλικρατικό Δήμο Τρίπολης. Η παλαιότερη ονομασία του ήταν "Αλύκα" ή "Αλήκα" και μετονομάστηκε σε Αθήναιον το 1928 (Φ.Ε.Κ. 193 τ.Α 1928).

 Ιστορικά στοιχεία για το Αθήναιον αναφέρονται από τον Παυσανία, που περιηγήθηκε την περιοχή το 174 μ.Χ. Αριστερά του Αθηναίου υπήρχε "Ναός Αθηνάς με άγαλμα εν αυτώ λίθου". Πρόκειται για τον αρχαϊκό ναό ερείπια του οποίου υπάρχουν στην κορυφή του Αϊ-Λια Ασέας. Κατά την απογραφή των Ενετών που έγινε μεταξύ των ετών 1698–1700 από τον Διοικητή Francesco Grimani, το "Alica" αναφέρεται να ανήκει στην επαρχία ("territorio") του Μυστρά με 19 οικογένειες και 57 κατοίκους. Σημείωση: Κατά την απογραφή των Ενετών, οικισμός "Alica" αναφέρεται και στην επαρχία της Χρύσαφας (στη Μάνη). Η σημερινή του ονομασία είναι "τα Άλικα" και ανήκει στο Δήμος Ανατολικής Μάνης. Αναφέρεται από τους αγωνιστές του 1821 στα απομνημονεύματα των Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και Κανέλλου Δεληγιάννη. Το Αθήναιον βρίσκεται περίπου 1 χιλιόμετρο βορειότερα από τη θέση του αρχαίου και δημιουργήθηκε σαν οικισμός κατά τα μεσαιωνικά χρόνια, ενώ μετά τα Ορλωφικά το 1770 και την Επανάσταση του 1821 καταστράφηκε ολοσχερώς το 1825 και χτίστηκε ξανά μετά το 1828. Οι πρώτοι κάτοικοι δεν ξεπερνούσαν τις 5-6 οικογένειες και τα 30 άτομα. Σύντομα είχε αλματώδη αύξηση πληθυσμού (1851 196, 1861 264, 1896 353, 1910 440, 1920 418, 1930 481, 1940 530, 1951 478, 1961 385, 1971 350, 1981 225, 1991 193, 2001 112, 2011 92) ενώ το 2015 είχε 64 κατοίκους, κατά πλειοψηφία ηλικιωμένους. Το Αθηναίο αποτελεί σήμερα τόπο παραθερισμού των πρώην κατοίκων του, που διαμένουν σε αστικά κέντρα, αφού διαθέτει υγιεινό και ξηρό κλίμα σε υψόμετρο 700 μέτρων, απέχοντας τρία λεπτά από τον Εθνικό Δρόμο Τρίπολης - Καλαμάτας, δέκα λεπτά από Τρίπολη και μισή ώρα από Καλαμάτα. Κώστας Τριανταφυλλόπουλος (1956-2021), ηθοποιός.
Οκρούγκ Πρίζρεν

Η Οκρούγκ Πρίζρεν (σερβικά: Косовски округ, αλβανικά : Distrikti i Prizrenit) είναι σημερινή διοικητική διαίρεση της Δημοκρατίας της Σερβίας στο Κόσοβο που δεν αναγνωρίζεται από την αυτόνομη Δημοκρατία του Κοσσυφοπεδίου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2002 έχει 376,085 κατοίκους κι έκταση 1.902 τετραγωνικά χλμ, πρωτεύουσα της διοικητικής περιοχής είναι η Πρίζρεν.

 Η σημερινή διοικητική περιοχή περιλαμβάνει τους δήμους: Σούβα Ρέκα Οράχοβατς Πρίζρεν Γκόρα Οπόλιε Αρχικά δημιουργήθηκε ως διοικητική διαίρεση το 1912, μετά την απελευθέρωση του Κοσόβου από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, ως Διοικητική διαίρεση του Βασιλείου της Σερβίας, με την δημιουργία του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων και του Βασίλειου της Γιουγκοσλαβίας περέμεινε διοικητική διαίρεση έως το 1929, οπότε έγινε τμήμα της Μπανόβινας του Βαρδάρη. Το 1920 η πλειοψηφία των κάτοικων της περιοχής δήλωσαν Αλβανικής καταγωγής. Στα πλαίσια της σύγχρονης Σερβίας δημιουργήθηκε εκ νέου η διοικητική διαίρεση το 1990 και το 1999 με την αυτονόμηση του Κοσσυφοπεδίου τα Ηνωμένα έθνη προχώρησαν σε νέα διοικητική διαίρεση, την οποία δεν αναγνωρίζει η Σερβία. All official material made by Serbia public. Information was taken from the Government of Serbia's official website.
Αβέτ Αβετισιάν

Ο Αβέτ Αβετισιάν (αρμενικά: Ավետ Ավետիսյան, ρωσικά: Аве́т Маркосо́вич Аветися́н, καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Αβέτ Μαρκόσοβιτς Βοσκανιάν, Τιφλίδα, Ρωσική Αυτοκρατορία, 12/24 Νοεμβρίου 1897 – Γερεβάν, Σοβιετική Ένωση, 29 Μαρτίου 1971) ήταν διακεκριμένος Αρμένιος ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου που δραστηριοποιήθηκε στη ΣΣΔ Αρμενίας. Για την προσφορά του στις τέχνες έλαβε διάφορες τιμητικές διακρίσεις, όπως του Καλλιτέχνη του Λαού της Σοβιετικής Ένωσης.

 Γεννήθηκε το 1897 στην Τιφλίδα της σημερινής Γεωργίας (η οποία εκείνη την περίοδο αποτελούσε έδαφος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας) ως Αβέτ Βοσκανιάν. Παρακολούθησε μαθήματα στην αρμενική Σχολή Νερσισιάν που λειτουργούσε στη γενέτειρά του χωρίς ωστόσο να ολοκληρώσει τις σπουδές του και στη συνέχεια εργάστηκε σε κατάστημα κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων. Έπειτα επιστρατεύτηκε από τον Ρωσικό Αυτοκρατορικό Στρατό κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Αβετισιάν εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο θέατρο το 1917 και μετά από συμμετοχή του σε παραστάσεις θιάσων σε διάφορες περιοχές (όπως στην Τιφλίδα και το Μπακού) εγκαταστάθηκε το 1922 στο Γερεβάν, όπου ξεκίνησε να εργάζεται στο Κρατικό Ακαδημαϊκό Θέατρο Σουντουκιάν, στο οποίο παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του, ενώ από τη δεκαετία του 1920 ξεκίνησε τις εμφανίσεις του και σε κινηματογραφικές παραγωγές. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, ο Αβετισιάν εμφανίστηκε σε περίπου τριάντα ταινίες. Μεταξύ άλλων, συνεργάστηκε σε αρκετές ταινίες με τον σκηνοθέτη Αμό Μπεκ-Ναζαριάν (όπως οι Ναμούς, Ζανζεγκούρ, Αναχίτ και Νταβίντ Μπεκ), ενώ εμφανίστηκε και στο Σαγιάτ Νόβα-Το χρώμα του ροδιού του Σεργκέι Παρατζάνωφ. Στο θέατρο ερμήνευσε διάφορους ρόλους σε έργα σύγχρονων και παλαιότερων συγγραφέων, όπως των Σαίξπηρ, Μολιέρου, Μ. Λέρμοντοφ, Εντουάρντο Ντε Φιλίππο, Γ. Σουντουκιάν, Περτς Προσιάν κλπ. Ο ίδιος διακρίθηκε για την εκφραστικότητά του και την πιστότητα στην απόδοση των χαρακτήρων που ενσάρκωνε, οι οποίοι ήταν κατά κανόνα κωμικοί ή λαϊκοί και θεωρείται ένας από τους κυριότερους εκπροσώπους του ρεαλισμού στο αρμενικό θέατρο. Για την προσφορά του στον πολιτισμό, ο Αβετισιάν έλαβε ποικίλες τιμητικές διακρίσεις. Μεταξύ άλλων, του απονεμήθηκε το κρατικό Βραβείο Στάλιν (1941) και το παράσημο του Τάγματος Λένιν. Επιπλέον το 1962 τιμήθηκε ως Καλλιτέχνης του Λαού της Σοβιετικής Ένωσης. Ακόμη ήταν μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης. Απεβίωσε στις 29 Μαρτίου του 1971 στο Γερεβάν και ετάφη στο Πάνθεον του Κομιτάς. Σε ό,τι αφορά την προσωπική του ζωή, ήταν παντρεμένος με την Αρμένια ηθοποιό Σιράν Αλαβερντιάν. Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια. τόμος 1ος. Αθήνα: Εκδοτική Εταιρεία Ακάδημος. 1978. Rollberg, Peter (2016). Historical Dictionary of Russian and Soviet Cinema (β΄ έκδοση). Rowman & Littlefield.
Βαν Γκογκ αυτοπροσωπογραφία (1889)

Η Αυτοπροσωπογραφία είναι μια ελαιογραφία σε καμβά του 1889 του μετα-ιμπρεσιονιστή ζωγράφου Βίνσεντ βαν Γκογκ. Ο πίνακας, ο οποίος μπορεί να είναι η τελευταία αυτοπροσωπογραφία του Βαν Γκογκ, ζωγραφίστηκε τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, λίγο πριν φύγει από το Σεν Ρεμί ντε Προβάνς στην Νότια Γαλλία.

 Αυτή η αυτοπροσωπογραφία ήταν μια από τις περίπου 40 που παρήγαγε ο Βαν Γκογκ κατά τη διάρκεια μιας περιόδου 10 ετών και αποτελούν ένα σημαντικό μέρος του έργου του ως ζωγράφος. Ζωγράφιζε τον εαυτό του γιατί συχνά δεν είχε χρήματα για να πληρώσει για μοντέλα. Πήρε τον πίνακα μαζί του στο Auvers-sur-Oise κοντά στο Παρίσι, όπου τον έδειξε στον Δρ Πωλ Γκασέ που θεώρησε πως ήταν «απολύτως φανατικό». Οι ιστορικοί της τέχνης είναι διχασμένοι ως προς το αν αυτός ο πίνακας ή η Αυτοπροσωπογραφία χωρίς γενειάδα είναι η οριστική αυτοπροσωπογραφία του Βαν Γκογκ. Ο Ίνγκο Φ. Ουάλθερ και ο Ιάν Χάλσκερ θεωρούν ότι αυτή είναι η τελευταία, με τον Χάλσκερ να θεωρεί πως ζωγραφίστηκε στην Αρλ μετά τον εγκλεισμό του Βαν Γκογκ στο άσυλο μετά τον ακρωτηριασμό του αυτιού του, όταν ο Ρόναλντ Πινκβάνς θεωρεί πως το έργο Αυτοπροσωπογραφία χωρίς γενειάδα ότι είναι η τελευταία του.Ο Βαν Γκογκ έστειλε αυτόν τον πίνακα στο νεώτερο αδελφό του, τον έμπορο έργων τέχνης Τεό. Η συνοδευτική επιστολή του έχει ως εξής: «Θα πρέπει να μελετήσεις [τον πίνακα] για λίγο χρόνο. Ελπίζω να παρατηρήσεις ότι οι εκφράσεις του προσώπου μου έχουν γίνει πολύ πιο ήρεμες, αν και τα μάτια μου έχουν το ίδιο ανασφαλές βλέμμα όπως και πριν, ή έτσι μου φαίνεται. ».Οι ιστορικοί της τέχνης Ίνγκο Φ. Ουάλθερ και Ράινερ Μέτζγκερ θεωρούν ότι «ο πίνακας δεν έχει μια όμορφη πόζα ούτε ρεαλιστική... [είναι] μια στάση που δείχνει μεγάλο κίνδυνο, μεγάλη αναταραχή, για να είναι σε θέση να κρατήσει την ταραχή και το τρέμουλό του υπό έλεγχο.» Σύμφωνα με τον Μπέκετ τα χρώματα που διαλύονται και ταυτόχρονα τα ταραχώδη μοτίβα σηματοδοτούν μια αίσθηση έντασης και πίεσης, που συμβολίζουν την νοητική κατάσταση του καλλιτέχνη, η οποία είναι κάτω από μια ψυχική, σωματική και συναισθηματική πίεση.Το Μουσείο Musée d'Orsay στο Παρίσι, που έχει τον πίνακα από το 2015, θεωρεί ότι «η ακινησία του μοντέλου έρχεται σε αντίθεση με τα κυματιστά μαλλιά και γενειάδα, που αντηχεί και ενισχύεται από τα παραισθησιογόνα αραβουργήματα του φόντου». Το μουσείο απέκτησε τον πίνακα το 1986. Κίνημα Τέχνης Ιμπρεσιονισμός Πωλ Γκωγκέν
Τζοβάνι Γκαλμπάιο

Ο Τζοβάνι Γκαλμπάιο (Ιταλικά : Giovanni Galbaio, πέθανε το 804), ο 8ος παραδοσιακά αλλά 6ος ιστορικά Δόγης της Βενετίας (787 - 804) ήταν γιος και διάδοχος του Μαουρίτσιο Γκαλμπάιο. Ο πατέρας του τον διόρισε συμβασιλέα (778), ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Λέων Δ΄ αναγνώρισε τον τίτλο του αν και οι προσπάθειες του να ιδρύσει κληρονομική μοναρχία έβαζαν σε κίνδυνο την ηγεμονία του. Την εποχή αυτή η Βενετία επίσημα αποτελούσε τμήμα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Ο βασιλιάς των Λομβαρδών Δεζιδέριος αιχμαλώτισε τον Τζοβάνι σε εκστρατεία του στην Ίστρια, ο πατέρας του έστειλε μέσω του πάπα απεσταλμένους στον βασιλιά των Φράγκων Καρλομάγνο με αίτημα την απελευθέρωση του Τζοβάνι κάτι που έγινε.

 Διαδέχτηκε τον πατέρα του χωρίς εκλογή και ήρθε αμέσως σε σύγκρουση με τον πατριάρχη του Γκράντο σχετικά με το δουλεμπόριο των σκλάβων. Ο Καρλομάγνος που κατέκτησε την Λομβαρδία και ανακηρύχτηκε βασιλιάς της συμφώνησε με τον πάπα σαν πιστός οπαδός της Καθολικής εκκλησίας, ήρθε να εμποδίσει τους εμπόρους της Βενετίας στην Αδριατική Θάλασσα. Ο πατριάρχης την εποχή που κυβερνούσε ο Μαουρίτσιο είχε υποκινήσει ακόμα και την απέλαση και την δήμευση περιουσίας των Βενετών εμπόρων στην Πεντάπολη. Ο Τζοβάνι Γκαλμπάιο διόρισε την αυτοκράτειρα Ειρήνη την Αθηναία συμβασιλέα στο όνομα του γιου του Μαουρίτσιο. Στις προσπάθειες του να αντισταθεί στον πατριάρχη ο Τζοβάνο διόρισε τον 16χρονο ανιψιό του Χριστόφορο επίσκοπο του Ολιβόλο, ο πατριάρχης αρνήθηκε να τον χρίσει με πρόφαση την μικρή του ηλικία αλλά ο πραγματικός λόγος ήταν τα αντί-Φραγκικά του αισθήματα. Ο Μαουρίτσιο ο νεώτερος έστειλε στόλο με γαλέρες να επιτεθεί στο Γκράντο, ο ηλικιωμένος πατριάρχης θανατώθηκε αφού τον έριξαν από την κορυφή του πύργου. Η αντιπολίτευση στην Οικογένεια Γκαλμπάιο δραπέτευσε στο Τρεβίζο, ανακήρυξε δόγη τον ανιψιό του πατριάρχη Φορτουνάτο και κατέφυγε για προστασία στην αυλή των Φράγκων. Η αντιπολίτευση οργανώθηκε αργότερα με τον Ομπελέριο και επέστρεψε στην Βενετία, o Τζοβάνι, ο Μαουρίτσιο και ο Χριστόφορος δραπέτευσαν στην Μάντοβα όπου πέθαναν και οι τρεις. Ο Ομπελέριο εξελέγη νέος Δόγης της Βενετίας. Η Οικογένεια Γκαλμπάιο επέστρεψε αργότερα στην Δημοκρατία της Βενετίας και πήρε το επώνυμο Κουερίνι. Norwich, John Julius. A History of Venice. Alfred A. Knopf: New York, 1982. Δόγηδες της Βενετίας
Χαρίλαος Βασιλάκος

Ο Χαρίλαος Βασιλάκος (Τρίπολη 1877 - Αθήνα 1 Δεκεμβρίου 1964) ήταν Έλληνας αθλητής του στίβου και ο πρώτος άνδρας που κέρδισε έναν μαραθώνιο. Κέρδισε επίσης το αργυρό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 στην Αθήνα. Κατά την άποψη πολλών αυτοπτών μαρτύρων της εποχής, αυτός ήταν ο πραγματικός νικητής του μαραθωνίου το 1896 κι όχι ο Σπύρος Λούης.

 Γεννήθηκε το 1877 στον Πειραιά της Αττικής και καταγόταν από το Λυγερέα Μάνης. Στις 10 Μαρτίου 1896 διεξήχθησαν οι πρώτοι σύγχρονοι Πανελλήνιοι Αγώνες, με κυριότερο στόχο να αναδειχθούν οι αθλητές που θα επάνδρωναν την ελληνική ομάδα για τους Ολυμπιακούς Αγώνες στην Αθήνα, οι οποίοι ήταν και οι πρώτοι σύγχρονοι. Οι περισσότεροι από τους συμμετέχοντες ήταν νεαροί νεοσύλλεκτοι του στρατού, οι οποίοι είχαν επιλεγεί από τους διοικητές τους εξαιτίας των ικανοτήτων τους στον αθλητισμό. Στον αγώνα νικητής αναδείχθηκε ο Βασιλάκος ο οποίος εκείνη την εποχή σπούδαζε στην Αθήνα , με χρόνο 3 ώρες και 18 λεπτά. Ο Βασιλάκος μαζί με άλλους 16 αθλητές αγωνίστηκε στον μαραθώνιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896. Τερμάτισε στην 2η θέση, πίσω από τον Σπύρο Λούη, με χρόνο 3:06.03 και ήταν ένας από τους εννέα συνολικά που κατάφεραν να τερματίσουν. Αμφότεροι οι αγώνες ήταν των 40 χιλιομέτρων. Μετά την νίκη του στην Ολυμπιάδα εργάστηκε σε τελωνείο στην Αθήνα, όπου και πέθανε την 1η Δεκεμβρίου του 1964. Κηδεύτηκε στο Νεκροταφείο Αναστάσεως του Πειραιά. Πανελλήνιο πρωτάθλημαΜαραθώνιος χρυσό: 1896 1000μ. βάδην χρυσό: 1901 Χάλκινο: 1906Ολυμπιακοί αγώνεςΜαραθώνιος αργυρό: 1896 O άγνωστος Χαρίλαος Βασιλάκος, sport.gr, 1/12/2008 Σαν σήμερα.gr- Ολυμπιακός Μαραθώνιος 1896. Ο Ολυμπιονίκης Χαρίλαος Βασιλάκος, από το mani.org.gr
Παναγιώτης Ιωάννου

Ο Παναγιώτης Ιωάννου από τη Λήμνο (γεν. 1806) υπήρξε αγωνιστής στην Ελληνική Επανάσταση του 1821. Αναγνωρίστηκε ως αξιωματικός Ζ΄ τάξεως. Στο Αρχείο Αγωνιστών του 21 έχει Α.Μ. 3043. Μεταπολεμικά έζησε στη Σύρο.

 Ο Παναγιώτης Ιωάννου γεννήθηκε στη Λήμνο το 1806 και συμμετείχε στην Επανάσταση στα τελευταία έτη του αγώνα. Το 1828, σε ηλικία 22 ετών, υπηρετούσε ως ιππέας στη χιλιαρχία ιππικού του Χατζηχρήστου, μαζί με τον συμπατριώτη του Κωνσταντίνο Γεωργίου. Μεταγενέστερα κατατάχτηκε ως στρατιώτης στον 4ο λόχο του ΙΒ΄ Τάγματος, στο οποίο διοικητής ήταν ο συμπατριώτης του Τριαντάφυλλος Τζουράς. Μετά το τέλος του αγώνα της εθνεγερσίας εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Ερμούπολη Σύρου, όπου ζούσαν οι συγγενείς του Λήμνιοι έμποροι Βασίλειος Ιωάννου και Γεώργιος Ιωάννου. Συγγενής του μάλλον ήταν και ο Λήμνιος αγωνιστής και αξιωματικός Νικόλαος Ιωάννου. Τάσος Καψιδέλης: Η Λήμνος στην επανάσταση του 1821, Αθήνα 1986
Hyacinth House

Το Hyacinth House είναι το έβδομο κομμάτι του δίσκου L.A. Woman που κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1971 απ'το αμερικανικό ροκ συγκρότημα The Doors. Ο τίτλος του κομματιού αναφέρεται στον Υάκινθο.

 Η μελωδία γράφτηκε από τον Ρέι Μάνζαρεκ οποίος επηρεάστηκε από την σύνθεση του Πολωνού σύνθετη Φρεντερίκ Σοπέν και ο Τζιμ Μόρισον έγραψε τους στίχους στο σπίτι του Ρόμπι Κρίγκερ. Οι στίχοι "I see the bathroom is clear / I think that somebody's near / I'm sure that someone is following me" είναι μια αναφορά στα φωνητικά του Μόρισον που ηχογράφησε στο μπάνιο του στούντιο. Το Hyacinth House ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:Οι Doors Τζιμ Μόρισον – φωνητικά Ρέι Μάνζαρεκ – πλήκτρα Ρόμπι Κρίγκερ – κιθάρα Τζον Ντένσμορ – τύμπαναΓκεστ συμμετοχές Τζέρι Σέφ – μπάσο Lyrics of this song Αρχειοθετήθηκε 2019-12-31 στο Wayback Machine. at MetroLyrics
NGC 4323

Ο NGC 4323 είναι νάνος φακοειδής ή ελλειπτικός γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 52,5 εκατομμύρια έτη φωτός από τον αστερισμό Κόμη Βερενίκης. Τον ανακάλυψε το 1882 ο αστρονόμος Βίλχελμ Τέμπελ (Wilhelm Tempel) και ανήκει στο Σμήνος γαλαξιών της Παρθένου. Πολύ συχνά ο NGC 4323 συγχέεται με τον NGC 4322, όμως ο δεύτερος δεν είναι γαλαξίας αλλά αστέρας.

 Ο NGC 4323 είναι συνοδός γαλαξίας του Μεσιέ 100, από τον οποίο απέχει 78000 έτη φωτός. Φαίνεται πως οι δύο γαλαξίες αλληλεπιδρούν βαρυτικά, γεγονός που δεικνύεται από την καμπύλη περιστροφής του Μεσιέ 100, την ασυμμετρία του δίσκου υδρογόνου του, καθώς και την αχνή οπτική γέφυρα που τον ενώνει με τον NGC 4323. Παρόλα αυτό ο Knapen et al. έχει εκφράσει την άποψη ότι οι δυο γαλαξίες δεν αλληλεπιδρούν βαρυτικά διότι ο NGC 4323 είναι μικρός γαλαξίας ο οποίος απέχει πολύ από τον Μεσιέ 100. Δεδομένα για το NGC 4323 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 4323 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 4323 στο Wikimedia Commons
Δεξαμενή Νυούμπα υα Μούνγκου

Η Δεξαμενή Νυούμπα υα Μούνγκου (Αγγλικά: Nyumba ya Mungu Dam και Σουαχίλι: Bwawa la Nyumba ya Mungu), είναι ένα υδροηλεκτρικό φράγμα στην Τανζανία. Βρίσκεται ανάμεσα στην Περιοχή Μουάνγκα (Mwanga District), στην Περιφέρεια Κιλιμαντζάρο (Kilimanjaro Region) και στην Περιοχή Σιμαντζίρο (Simanjiro District) στην Περιφέρεια Μανυάρα (Manyara Region). Το νερό ρέει κάτω από τις πλαγιές του Κιλιμαντζάρο στις βαθιές κοιλάδες. Αυτές οι ρεματιές χύνουν το νερό τους στη Δεξαμενή Νυούμπα υα Μούνγκου (Nyumba ya Mungu Dam). Οι επισκέπτες μπορούν να απολαύσουν βαρκάδες, ψάρεμα, κολύμβηση και το περπάτημα γύρω από το φράγμα, για να απολαύσουν την υπέροχη θέα.

 Nyumba ya Mungu, σημαίνει «το Σπίτι του Θεού». Οι εργασίες κατασκευής του φράγματος ξεκίνησαν το 1967 και τελείωσαν το 1969. Η επίσημη ονομασία του φράγματος είναι «Pangani Hydro Systems». Το ύψος του φράγματος είναι 43 m. Λειτουργεί με 2 x 4 τουρμπίνες και η εγκατεστημένη ισχύς του είναι 8 μεγαβάτ (από 11.000 hp). Το εκμεταλλεύεται η κρατική εταιρεία ηλεκτρισμού TANESCO (TANzania Electric Supply COmpany Limited). Το Νυούμπα υα Μούνγκου (Nyumba ya Mungu) είναι μια τεχνητή λίμνη στην Περιφέρεια Κιλιμαντζάρο (Kilimanjaro Region). Η δεξαμενή βρίσκεται στην Κοιλάδα του Ποταμού Πανγκάνι (Pangani River Valley) στη Στέπα Μαασάι, περίπου 50 χλμ. νοτίως του Μόσι (Moshi). Τροφοδοτείται από δύο μεγάλες εισροές, των ποταμών Κικουλέτουα (Kikuletwa) και Ρούβου (Ruvu), τα οποία διοχετεύουν περί τα 7.500 τετραγωνικά χιλιόμετρα (2.900 mi²) υδροσυλλογής, που αποτελείται από δασικές χορτολιβαδικές εκτάσεις, δάση, αληθινή έρημο και αλπική έρημο.Κατασκευάστηκε για τους σκοπούς της άρδευσης, υδροηλεκτρικής ενέργειας και για να ξεκινήσει μια τοπική αλιευτική βιομηχανία. Οι εργασίες της δεξαμενής ολοκληρώθηκαν το Δεκέμβριο του 1969, ωστόσο, το σύστημα άρδευσης δεν είχε ακόμη αναπτυχθεί. Το σχέδιο ήταν να χτιστεί ένα φράγμα το οποίο θα εξυπηρετούσε το σκοπό της αποθήκευσης των πλημμυρικών ροών, οι οποίες θα επέτρεπαν την ανάπτυξη περίπου 30.000 στρεμμάτων αρδευόμενης γεωργίας και την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας.Κατά το 1970, η λίμνη είχε μια ακμάζουσα αλιευτική παραγωγή Τιλάπιας. Ωστόσο, αυτό δεν κράτησε για πολύ και οι επόμενες αναφορές από το 1972 και το 1973, έδειξαν μια σημαντική μείωση σε αλιευτικά προϊόντα.
Χέρτα Ρεγγίνα Λένγκ

Η Χέρτα Ρεγγίνα Λένγκ (24 Φεβρουαρίου 1903 - 17 Ιουλίου 1997) ήταν φυσικός και εκπαιδευτικός. Η Λενγκ γεννήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 1903 στη Βιέννη της Αυστρίας. Ήταν η κόρη του Άρθουρ Λενγκ και της Πόλα Λενγκ και αδελφή του Λέοπολντ Ίγκναζ Λενγκ. Η Λενγκ εγκατέλειψε την Αυστρία το 1939 και τελικά μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1940. Πέθανε στις 17 Ιουλίου 1997 στην πόλη Τρόυ, της Νέας Υόρκης.

 Ο Δρ Καρλ Λαρκ-Χόροβιτζ, καθηγητής φυσικής στο Περντιού, είχε έντονο ενδιαφέρον για την ανάπτυξη του κυκλοτρονίου και την εφαρμογή φυσικών τεχνικών για την επίλυση βιολογικών προβλημάτων και προσπάθησε να αναπτύξει μεθόδους που χρησιμοποίησαν ραδιενεργούς ιχνηθέτες που παράγονται από το κυκλοτρόνιο. Με τη βοήθεια των Λενγκ και Ντόναλντ Τένταμ, χρησιμοποιήθηκαν ραδιενεργοί ιχνηθέτες μετά από ένα έντονο σχήμα για την ανάπτυξη αυτών των μεθόδων. Βασικές μελέτες αφορούσαν το νάτριο και το κάλιο στο ανθρώπινο σώμα και την πρόσληψη, διανομή και απέκκριση τους, την κατανομή νατρίου και καλίου στα ανθρώπινα κύτταρα αίματος και την ανάλυση εντερικών επικαλύψεων για φάρμακα. Στη Λενγκ απονεμήθηκε μία υποτροφία από την Αμερικανική Ένωση Γυναικών Πανεπιστημίου για εργασία στο Περντιού. Η υποτροφία της επέτρεψε την ελευθερία να συνεχίσει την πρωτοποριακή έρευνα για ραδιενεργά υλικά ιχνηθέτη. Το 1943, η Λενγκ μετακόμισε στη Νέα Υόρκη για να δεχτεί τον διορισμό της στο τμήμα φυσικής στο Πολυτεχνικό Ινστιτούτο Ρενσέλερ (RPI) και το 1966 προήχθη για να γίνει η πρώτη γυναίκα πλήρης καθηγήτρια της RPI. Sigma Xi, στο Πολυτεχνικό Ινστιτούτο Ρενσέλερ Herta Leng Memorial Lecture Series, Πολυτεχνικό Ινστιτούτο RensselaerΚάθε χρόνο, η RPI τιμά την Λενγκ με τη σειρά διαλέξεων Herta Leng Memorial Lecture Series. Adsorptionsversuche an Gläsern και Filtersubstanzen nach der Methode der radioaktiven Indikatoren. (Πειράματα προσρόφησης σε γυαλιά και ουσίες φίλτρου σύμφωνα με τη μέθοδο των ραδιενεργών δεικτών.) Ραδιενεργές ενδείξεις, εντερικές επικαλύψεις και εντερική απορρόφηση. Μια νέα μέθοδος δοκιμής εντερικών επιχρισμάτων. Σχετικά με την ύπαρξη μεμονωμένων μαγνητικών πόλων. Πρωτοπόρος γυναίκα στην πυρηνική επιστήμη.
Επαρχία του Τάραντα

Η Επαρχία του Τάραντα (ιταλικά: provincia di Taranto‎, provìgne de Tarde στα Ταραντίνικα και provincia ti Tàrantu στα Σαλεντίνικα) είναι μία από τις Επαρχίες της Ιταλίας στην Ιταλική Περιφέρεια Απουλία, πρωτεύουσα της επαρχίας είναι ο Τάραντας, ήταν γνωστή παλιότερα ως "Επαρχία του Ιονίου". Η επαρχία έχει έκταση 2.437 τετραγωνικά χιλιόμετρα και πληθυσμό σύμφωνα με την Απογραφή του 2017 581.092 κατοίκους. Υπάρχουν 29 κοινότητες στην επαρχεία που καταγράφονται στον "Κατάλογο Κοινοτήτων της Επαρχίας του Τάραντα". Συνορεύει δυτικά με την Επαρχία της Μάτερα στην Περιφέρεια Μπαζιλικάτα, βόρεια με την Επαρχία του Μπάρι ανατολικά με την Επαρχία του Μπρίντιζι και νοτιοανατολικά με την Επαρχία του Λέτσε. Τέλος, νότια βρέχεται από το Ιόνιο Πέλαγος.

 Όταν ολοκληρώθηκε η Ιταλική Ενοποίηση (1861) δημιουργήθηκε η Επαρχία του Λέτσε, το δυτικό τμήμα της επαρχίας που έγινε αργότερα το πριγκιπάτο του Τάραντα. Ο Τάραντας έγινε πρωτεύουσα της νέας Επαρχίας του Ιονίου (23 Σεπτεμβρίου 1923) επειδή στην περιοχή υπήρχε η πόλη Τέρρα ντ΄Οτράντο που είχε παίξει σημαντικό ρόλο στην αρχαιότητα, αργότερα μετονομάστηκε σε Επαρχεία του Τάραντα (1951).Τα σύμβολα της επαρχίας είναι ένας Σκορπιός τον οποίο φημολογείται ότι έβλεπε ο Πύρρος της Ηπείρου όταν κοιτούσε στο έδαφος του Τάραντα. Ο σκορπιός ήταν σύμβολο της πόλης από την Αρχαιότητα. Στο σύμβολο ο σκορπιός ήταν ξαπλωμένος ανάμεσα σε τρία κρίνα και κρατούσε το στέμμα του πριγκιπάτου του Τάραντα ανάμεσα στα νύχια του. Ο Πύρρος βασιλιάς της Αρχαίας Ηπείρου κοίταζε κάτω την πόλη πάνω από τους λόφους και του έδινε την εντύπωση ότι είχε σχήμα σκορπιού. Ο Πύρρος της Ηπείρου, σύμμαχος της πόλης στους πολέμους ανάμεσα στην Μεγάλη Ελλάδα και την Ρωμαϊκή Δημοκρατία πρότεινε στους κατοίκους να δημιουργήσουν το έμβλημα με το σύμβολο του σκορπιού ώστε να φοβούνται οι εχθροί όταν κατεβαίνουν νότια στην Ιταλική χερσόνησο. Η παλιότερη επιβεβαιωμένη χρήση του σκορπιού σαν σύμβολο του Τάραντα προέρχεται από το 400 μ.χ. Τουρισμός στην επαρχία του Τάραντα Η επαρχία του Τάραντα Η επαρχία του Τάραντα Σύμβολα του Τάραντα
Άγιοι Θεόδωροι Ηλείας

Οι Άγιοι Θεόδωροι (πρώην Μπάστας) είναι πεδινός οικισμός του Δήμου Ανδραβίδας - Κυλλήνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας της Πελοποννήσου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 194 κατοίκων.

 Ο οικισμός είναι κτισμένος σε υψόμετρο 45 μέτρων και βρίσκεται σε απόσταση 5,5 χιλιόμ. ανατολικά από τα Λεχαινά (έδρα του δήμου), ενώ στα νοτιοδυτικά του χωριού είναι το στρατιωτικό αεροδρόμιο της Ανδραβίδας. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1940 με την ονομασία Μπάστας να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Λεχαινών. Το 1957 με το ΦΕΚ 11Α - 24/01/1957 μετονομάστηκε σε Άγιοι Θεόδωροι. Μέχρι το 2011 υπαγόταν διοικητικά στον Δήμο Λεχαινών. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τα Λεχαινά, τον Άγιο Παντελεήμονα και το Καταρράχι αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Λεχαινών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κάστρου - Κυλλήνης του Δήμου Ανδραβίδας - Κυλλήνης.
Τζον Γουέσλεϋ

Ο Τζον Γουέσλεϋ ή Γουέσλι (αγγλ. John Wesley, 28 Ιουνίου 1703 – 2 Μαρτίου 1791) ήταν Αγγλικανός κληρικός και Χριστιανός θεολόγος. Θεωρείται ιδρυτής του Μεθοδιστικού κινήματος, και είχε καταλυτικό ρόλο στο ότι τελικά η πλειοψηφία του κινήματος είχε αρμινιανιστική κατεύθυνση.

 Ο Γουέσλεϋ βοήθησε να οργανωθούν σε όλη την Αγγλία, τη Σκωτία, την Ουαλία και την Ιρλανδία, μικρές ομάδες Χριστιανών που ανέπτυσσαν την εντατικότητα, την προσωπική ευθύνη για μαθητεία και τη θρησκευτική κατάρτιση μεταξύ των μελών τους. Μεγάλη συμβολή του ήταν ότι προετοίμασε και απέστειλε περιοδεύοντες κήρυκες, οι οποίοι ταξίδευαν σε διάφορα μέρη ευαγγελίζοντας και φροντίζοντας τους πιστούς που βρίσκονταν σε αυτές τις μικρές ομάδες. Υπό την καθοδήγηση του Γουέσλεϋ, οι Μεθοδιστές πρωτοστάτησαν σε διάφορα ζητήματα της εποχής που είχαν να κάνουν με την κοινωνική δικαιοσύνη, όπως στο θέμα της μεταρρύθμισης των φυλακών και το κίνημα για την κατάργηση της δουλείας. Το μεγαλύτερο Θεολογικό επίτευγμα του Γουέσλεϋ ήταν η προώθηση της "Χριστιανικής Τελειοποίησης", ή της αγιότητας καρδιάς και ζωής. Διακήρυττε ότι οι Χριστιανοί θα μπορούσαν να έρθουν σε μια κατάσταση στην οποία η αγάπη του Θεού, θα κυριαρχεί στις καρδιές τους. Ενέμενε στη προσευχή, στη μελέτη της Αγίας Γραφής, στη μετάνοια, και στη συμμετοχή στη Θεία Κοινωνία, υποστηρίζοντας πως είναι μέσα χάριτος, με τα οποία ο Θεός αγιάζει και μεταμορφώνει τον πιστό. Σε όλη του τη ζωή ο Γουέσλεϋ παρέμεινε στην Εκκλησία της Αγγλίας και επέμενε ότι η κίνηση του ήταν σαφώς εντός των ορίων της Αγγλικανικής παράδοσης.
Αδόλφος του Ρήνου

Ο Αδόλφος (27 Σεπτεμβρίου 1300 - 29 Ιανουαρίου 1327) από τον Οίκο των Βίττελσμπαχ ήταν τιτουλάριος παλατινός κόμης (δούκας) του Ρήνου (1319-27). Στην πραγματικότητα την παλατινή κομητεία κατείχε ο θείος του Λουδοβίκος Δ΄ της Γερμανίας.

 Ήταν γιος του Ροδόλφου Α΄ δούκα της Βαυαρίας και της Μέχτιλτ του Νασσάου, κόρης του Αδόλφου της Γερμανίας. Όταν απεβίωσε ο πατέρας του το 1219 τον διαδέχθηκε τυπικά στην παλατινή κομητεία του Ρήνου, αλλά ο θείος του Λουδοβίκος Δ΄ των Βίττελσμπαχ βασιλιάς της Γερμανίας κατέλαβε την περιοχή. Απεβίωσε το 1327 και ετάφη στην κιστερκιανή μονή του Σέναου (Schönau) κοντά στη Χαϊδελβέργη. Ο θείος του κράτησε την εξουσία για ακόμη δύο έτη και το 1329 στην Παβία συμφώνησε με τα αδέλφια και τον γιο του Αδόλφου να τον διαδεχθούν με τη σειρά. Έτσι τον Λουδοβίκο Δ΄ διαδέχθηκαν τα αδέλφια του Αδόλφου, πρώτα ο Ροδόλφος Β΄ και μετά ο Ρούπερτ Α΄ και έπειτα ο γιος του Αδόλφου Ρούπερτ Β΄. Εν τω μεταξύ από το 1356 η παλατινή κομητεία είχε αναβαθμιστεί σε εκλεκτοράτο. Το 1320 νυμφεύτηκε την Ίρμενγκαρτ κόμισσα του Έττινγκεν (Öttingen), κόρη του Λουδοβίκου ΣΤ΄ κόμη του Έττινγκεν και είχε τέκνα: Ρούπερτ Β΄ 1325-1398, εκλέκτορας του Ρήνου (1390-98). Αδόλφος. Φρειδερίκος. μία κόρη, απεβ. 1389. Παντρεύτηκε τον Μάινχαρντ Α΄ κόμη του Όρτενμπουργκ. www.genealogie-mittelalter.de
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας 2013–14

Η περίοδος 2013–14 της Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας διεξάγεται με 40 ομάδες σε 2 κατηγορίες, την Α' Ερασιτεχνική σε 1 όμιλο με 16 ομάδες και τη Β' Ερασιτεχνική σε 2 ομίλους με 24 ομάδες.

 Το πρωτάθλημα της Α΄ Κατηγορίας ξεκίνησε το Σαββατοκύριακο 21-22 Σεπτεμβρίου του 2013 με τη συμμετοχή 16 συλλόγων. O Πύρασος Νέας Αγχιάλου είχε πανηγυρίσει το πρωτάθλημα 2013-14, και o Λευτέρης Δενελάβας με τον με τον Πύρασο είχε αναδειχθεί πρώτος σκόρερ. Το επίσημο site της ΕΠΣΘ
Μπεντούρα Ροδρίγεθ

Ο Μπεντούρα Ροδρίγεθ Τιθόν (Ventura Rodríguez Tizón, Θιενποθουέλος, 1717 – Μαδρίτη, 1785) ήταν Ισπανός αρχιτέκτοντας και πολεοδόμος, ένας από τους σημαντικότερους του 17ου αιώνα στην Ισπανία. Υπήρξε επίσημος αρχιτέκτοντας της ισπανικής αυλής και, κινούμενος μεταξύ νεοκλασικισμού και μπαρόκ, σχεδίασε σημαντικά κτίρια της Μαδρίτης όπως το Μέγαρο της Λίρια και λοιπών πόλεων της Ισπανίας και συνέβαλε στην οικιστική της ανασυγκρότηση της ισπανικής πρωτεύουσας.

 Γεννήθηκε στο Θιενποθουέλος και ξεκίνησε την πορεία του ως σχεδιαστής υπό την καθοδήγηση του Φιλίπο Γιουβάρα, αρχιτέκτονα του Βασιλικού Ανακτόρου της Μαδρίτης. Με τον θάνατο του Γιουβάρρα το 1736, ο διάδοχός του, Τζοβάνι Μπατίστα Σακέτι, διατήρησε τον Ροδρίγεθ ως βοηθό που σταδιακά εξελίχθηκε σε γνώστη της ιταλικής αρχιτεκτονικής μέσω της μελέτης των σχεδίων των σπουδαίων αρχιτεκτόνων του ιταλικού μπαρόκ, Τζαν Λορέντζο Μπερνίνι και Φραντσέσκο Μπορομίνι. Το 1749 ο Φερδινάνδος Στ΄ του ανέθεσε τo βασιλικό παρεκκλήσι του Βασιλικού Παλατιού της Μαδρίτης, προσπερνώντας τον Σακέτι που ήταν ακόμη ο επικεφαλής αρχιτέκτονας του μεγάρου. Την ίδια περίοδο έφερε εις πέρας την ολοκλήρωση της Βασιλικής της Πιλάρ στη Σαραγόσα ενώ ορίστηκε υπεύθυνος του τμήματος αρχιτεκτονικής της Βασιλικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών του Σαν Φερνάντο. Με τον θάνατο του Φερδινάνδου Στ΄ και την ανάρηση στον θρόνο του Καρόλου Γ΄, ο Ροδρίγεθ απομακρύνθηκε από τη βασιλική αυλή προς όφελος του Φραντσέσκο Σαμπατίνι, αρχιτέκτοντας που είχε εργαστεί με τον νέο μονάρχη κατά τη διάρκεια της βασιλείας του στη Νάπολη. Εντούτοις, η δραστηριότητά του επεκτάθηκε τόσο με αναθέσεις ιδιωτικών (Μέγαρα της Λίρια και Αλταμίρα στη Μαδρίτη) όσο και δημοσίων έργων (π.χ. κεντρική πλατεία της Άβιλα, πρόσοψη του καθεδρικού ναού της Παμπλόνα). Πέραν των αρχιτεκτονικών έργων, ο Μπεντούρα Ροδρίγεθ υπήρξε σημαντικός σχεδιαστής δημοσίων συντριβανιών (στη λεωφόρο του Πράδο) και επίπλων. Έκθεση αφιερωμένη στον Μπεντούρα Ροδρίγεθ στο πολιτισμικό κέντρο Conde Duque
Ερρίκος Α΄ του Γκρουμπενχάγκεν

Ο Ερρίκος Α΄ ο Θαυμάσιος, λατινικά: Μirabilis, (Αύγουστος 1267 - 7 Σεπτεμβρίου 1322) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν ο πρώτος πρίγκιπας του Γκρουμπενχάγκεν (1291-1322), μέρους του δουκάτου του Μπράουνσβαϊγκ. Κόρη του ήταν η Αδελαΐδα, σύζυγος του Ανδρόνικου Γ΄ Παλαιολόγου, Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αλβέρτου Α΄ του υψηλού και της 2ης συζύγου του Αδελαΐδας των Αλεράμιτσι, κόρης του Βονιφάτιου Β΄ μαργράβου του Μομφερράτου. Ο πατέρας του ήταν δούκας του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ από κοινού με τον αδελφό του, όταν το 1269 διαίρεσαν την κτήση και έλαβε το πριγκιπάτο του Βόλφενμπυτελ. Το 1279 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε με τους δύο μικρότερους αδελφούς του. Το 1291 οι τρεις αδελφοί διαίρεσαν το πριγκιπάτο του Βόλφενμπυτελ και ο Ερρίκος Α΄ έλαβε το τμήμα που θα γίνει το πριγκιπάτο του Γκρουμπενχάγκεν: περιελάμβανε το Άινμπεκ, το ήμισυ του Χάμελιν, το Κλάουσταλ, το Αμέλουνγκσμπορν, το Ντούντερστατ, το Χέρτσμπεργκ και Όστεροόντε. Μάλιστα διαφιλονίκησε με τον αδελφό του Αλβέρτο Β΄, που έλαβε το πριγκιπάτο του Γκέττιγκεν, για τις υπόλοιπες μικρές περιοχές, αλλά επικράτησε ο Αλβέρτος Β΄. Έκανε έδρα του Άινμπεκ. Το 1320 ο Γερμανός βασιλιάς τον έκανε παλατινό κόμη της Σαξονίας. Απεβίωσε δύο έτη αργότερα και οι τρεις γιοι του μοίρασαν το πριγκιπάτο του Γκρούμπενχαγκεν. Το 1282 νυμφεύτηκε την Αγνή των Βέττιν, κόρη του Αλβέρτου Β΄ μαργράβου του Μάισσεν και είχε παιδιά: Ελισάβετ, γενν. π. 1282, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο κόμη του Μπάιλινγκεν. Όθων π. 1283-πριν το 1309, απεβίωσε πριν τα 26 έτη του. Αλβέρτος π. 1284-μετά το 1341, έγινε ιππότης του Τευτονικού Τάγματος. Αδελαΐδα Α' 1285-1320, παντρεύτηκε τον Ερρίκο των Μάινχαρντινερ βασιλιά της Βοημίας. Φάση (Facie) π. 1286-πριν το 1312, απεβίωσε πριν τα 26 έτη της. Αγνή π. 1287-π. 1334, ηγουμένη του Όστεροντε. Ερρίκος Β΄ της Ελλάδας π. 1289-πριν το 1351, πρίγκιπας του Γκρούμπενχαγκεν. Φρειδερίκος π. 1291-π.1323, απεβίωσε 32 ετών. (Αδελαΐδα Β΄) Ειρήνη π. 1293-1324, παντρεύτηκε τον Ανδρόνικο Γ΄ Παλαιολόγο Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Κόνραντ π. 1294-π. 1320, απεβίωσε 26 ετών. Μέχτιλντ (Mechtild) π.1295-π.1339, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Β΄ του Οίκου του Μεκλεμβούργου κύριο του Βέρλε. Ερνέστος Α΄ π.1297-1361, πρίγκιπας του Γκύμπενχαγκεν. Γουλιέλμος π. 1298-1360, πρίγκιπας του Γκρούμπενχαγκεν. Ριχάρντις π. 1300-π. 1334, ηγουμένη του Όστεροντε. Μαργαρίτα π. 1300-μετά το 1312, απεβίωσε μετά τα 12 έτη. Ιωάννης, γενν. πριν το 1322-1367, επισκοπικός διοικητής (provost) του Άινμπεκ. Braunschweigisches Biographisches Lexikon, Appelhans 2006, ISBN 3-937664-46-7 www.Welf.de
Καμπίνας

Το Καμπίνας (πορτογαλικά: Campinas) είναι δήμος στην πολιτεία του Σάο Πάολο της Βραζιλίας, μέρος της νοτιοανατολικής περιοχής της χώρας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2020, ο πληθυσμός της πόλης είναι 1,213,792 κάτοικοι και έτσι είναι η δέκατη τέταρτη πολυπληθής πόλη της Βραζιλίας και ο τρίτος πολυπληθής δήμος στην πολιετία του Σάο Πάολο. Η μητροπολιτική περιφέρεια του Καμπίνας περιλαμβάνει είκοσι δήμους με συνολικό πληθυσμό 3,656,363 κατοίκους.

 Η λέξη Καμπίνας σημαίνει λιβάδια με γρασίδι στα πορτογαλικά και αναφέρεται στο χαρακτηριστικό τοπίο το οποίο αρχικά περιλάμβανε μεγάλες εκτάσεις πυκνών τροπικών δασών που συναντώνται κατά μήκος των πολλών ποταμών, διασκορπισμένων στους χαμηλής βλάστησης λόφους. Το επίσημο οικόσημο και σημαία του Καμπίνας είναι το μυθικό πουλί φοίνικας επειδή η πόλη αναγεννήθηκε μετά από μια καταστροφική επιδημία του κίτρινου πυρετού την δεκαετία του 1800, από την οποία πέθανε πάνω από το 25% των κατοίκων της πόλης. Το Καμπίνας έχει αδελφοποιηθεί με τις πόλεις: Το Καμπίνας υπέγραψε ένα Πρωτόκολλο Συνεργασίας με: Fundão, Πορτογαλία (2012) Το Καμπίνας συνεργάζεται με: Official home page (in Portuguese). EncontraCampinas - Find everything about Campinas (in Portuguese) The Seven Wonders of Campinas (in Portuguese) Other Campinas Tourist Spots (in Portuguese)
485 Γένουα

Η Γένουα (Genua) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,3. Ανακαλύφθηκε το 1902 από τον Ιταλοαυστριακό αστρονόμο Λουίτζι Καρνέρα, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από την πόλη Γένοβα της Ιταλίας.

 Η μέση διάμετρος της Γένουας εκτιμάται σε 63,9 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της σε 273 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,207 (από δεδομένα του IRAS). Η Γένουα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 17 ώρες και 35 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 110 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Βίκτορ Φρεντς

Ο Βίκτορ Φρεντς (πλήρες ονοματεπώνυμο Victor Edwin French, γνωστός και σαν «Uncle Eddie», Σάντα Μπάρμπαρα, Καλιφόρνια, 4 Δεκεμβρίου 1934 – Λος Άντζελες, 15 Ιουνίου 1989) ήταν Αμερικανός ηθοποιός και σκηνοθέτης. Ήταν αδελφικός φίλος και συμπρωταγωνιστής του Μάικλ Λάντον. Φανατικός καπνιστής ο ίδιος (όπως κι ο Λάντον) ασθένησε από καρκίνο και έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 54 ετών.

 Είναι ευρύτερα γνωστός για τους ρόλους που ερμήνευσε στις παραγωγές «Little House on the Prairie» (Το Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι) ως «Isaiah Edwards» (1974-77 και 1981-84), «Highway to Heaven» (Λεωφόρος για τον Παράδεισο) στο ρόλο του «Mark Gordon» (1984-89), που αμφότερα προβλήθηκαν και στην Ελλάδα και «Carter Country» (1977-79). Ο Βίκτορ ήταν γιος του επίσης ηθοποιού Τεντ Φρεντς (+1978) και εγγονός του Charles A. French. Νυμφεύτηκε δις και έλαβε ισάριθμα διαζύγια. Σύζυγοί του υπήρξαν η Judith Schenz (από το 1959 έως το 1975) με την οποία απέκτησε τρία παιδιά (ένα αγόρι και δίδυμα κορίτσια) και η Julie Cobb (από το 1976 έως το 1978). Δέκα έτη μετά το θάνατό του (1998), ο Φρεντς εισήλθε στο «Western Performers Hall of Fame» που φιλοξενείται στο «Εθνικό Μουσείο Πολιτιστικής Κληρονομίας της Δύσης» με έδρα την Οκλαχόμα Σίτι Victor French - IMDb Ο ηθοποιός στο IMDb Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Victor French στο Wikimedia Commons
NGC 1497

Ο NGC 1497 είναι φακοειδής γαλαξίας στον αστερισμό Ταύρο. Τον ανακάλυψε ο Γάλλος αστρονόμος Εντουάρ Στεφάν (Édouard Jean-Marie Stephan) το 1876 με ένα τηλεσκόπιο των 80 cm.

 Δεδομένα για το NGC 1497 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 1497 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 1497 στο Wikimedia Commons
Λιγκ Καπ Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 2020-2021

Το Λίγκ Καπ πετοσφαίρισης ανδρών για την περίοδο 2020-21 ήταν η 10η διοργάνωση στην ιστορία του θεσμού. Η διοργάνωση ονομάζεται επίσημα Λιγκ Καπ "Νίκος Σαμαράς", αφιερωμένη στη μνήμη του μεγάλου πετοσφαιριστή του Α.Ο. Ορεστιάδας. Διοργανώθηκε από την ΕΣΑΠ με τη συμμετοχή των 8 ομάδων της Βόλεϊ Λιγκ 2020-21 καθώς και του Ηρακλή Θεσσαλονίκης, πριν αυτός αποσυρθεί στη συνέχεια απ' το πρωτάθλημα για οικονομικούς λόγους. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Φοίνικας Σύρου για 2η φορά στην ιστορία του.

 Η προκριματική φάση διεξήχθη με τρεις ομίλους των τριών ομάδων. Στον Α΄ όμιλο τοποθετήθηκαν οι ομάδες της Βόρειας Ελλάδας, ενώ για τη συγκρότηση των δύο άλλων ομίλων έγινε κλήρωση. Στους ημιτελικούς προκρίθηκε η πρώτη ομάδα κάθε ομίλου και η καλύτερη δεύτερη ομάδα των τριών ομίλων. Βαθμολογία Αγώνες Βαθμολογία Αγώνες Βαθμολογία Αγώνες Η τελική φάση (final-4) διεξήχθη το διήμερο 17 και 18 Απριλίου 2021 στη Βέροια, στο Κλειστό Γυμναστήριο "Δημήτριος Βικέλας" και μεταδόθηκε τηλεοπτικά από τα κανάλια της δημόσιας τηλεόρασης (ΕΤ-3). Οι ημιτελικοί διεξήχθησαν στις 17 Απριλίου 2021. Ο πρώτος ημιτελικός ξεκίνησε στις 17:00 και ο δεύτερος στις 20:00. Διεξήχθη στις 18 Απριλίου 2021 και ξεκίνησε στις 20:00.
Δημήτρης Στρατούλης

Ο Δημήτρης Στρατούλης (Αστακός Αιτωλοακαρνανίας, 1958) είναι Έλληνας πολιτικός, συνδικαλιστής και συγγραφέας. Είναι Γενικός Γραμματέας της Λαϊκής Ενότητας - Ανυπότακτη Αριστερά, ενώ έχει διατελέσει βουλευτής (2012-2015) και αναπληρωτής υπουργός (2015).

 Σπούδασε Νομική και Πολιτική Επιστήμη στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ήταν αντιπρόεδρος του Ινστιτούτου Εργασίας ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ. Διετέλεσε εκπρόσωπος των εργαζομένων, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου και της Αντιπροσωπευτικής Συνέλευσης Κοινωνικού Ελέγχου του ΟΤΕ, καθώς επίσης μέλος της Διοίκησης της ΓΣΕΕ ως Γραμματέας Κοινωνικής Πολιτικής της. Ήταν στέλεχος του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ από την ίδρυσή του, τον Φεβρουάριο του 2003, και της οργανωτικής επιτροπής του 4ου ευρωπαϊκού κοινωνικού φόρουμ, που έγινε στην Αθήνα τον Μάιο του 2006. Επίσης, ήταν μέλος -ως εκπρόσωπος της ΓΣΕΕ- στην Εθνική Επιτροπή Δικαιωμάτων του ανθρώπου και του ΛΑΕΚ (Λογαριασμός για την ανεργία και την επαγγελματική κατάρτιση). Παράλληλα, διετέλεσε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, πριν από το 1991. Ακόμη, ήταν μέλος της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του ΣΥΝ από το πρώτο συνέδριό του και μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΝ, ως υπεύθυνος εργατικής πολιτικής του. Είχε εκλεγεί βουλευτής με το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ, στην εκλογική περιφέρεια Β' Αθηνών, στις εκλογές της 6ης Μαΐου 2012, στις εκλογές της 17ης Ιουνίου 2012, καθώς και στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015. Στην πρώτη κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα ήταν αναπληρωτής υπουργός Υγείας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων και αναπληρωτής υπουργός Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης.Το καλοκαίρι του 2015 διαφώνησε με την υπογραφή του τρίτου μνημονίου και αποχώρησε προσχωρώντας στη Λαϊκή Ενότητα. Τον Οκτώβριο του 2022 εξελέγη γενικός γραμματέας του κόμματος από κοινού με τη Μαριάνα Τσίχλη. Έθεσε υποψηφιότητα με το ΜέΡΑ25 στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2023 στον Νότιο Τομέα της Αθήνας και Β΄ Πειραιώς αντίστοιχα. Στις 16 Δεκεμβρίου 2012, δέχτηκε επίθεση από αγνώστους κατά τη διάρκεια του ημιχρόνου του ποδοσφαιρικού αγώνα ΑΕΚ-Ατρόμητος στο ΟΑΚΑ, οι οποίοι τον χτύπησαν στο κεφάλι, με αποτέλεσμα να μεταφερθεί στο ιατρείο του σταδίου. Κατήγγειλε ότι οι άγνωστοι που του επιτέθηκαν ήταν μέλη της Χρυσής Αυγής, δήλωση για την οποία μηνύθηκε από τη Χρυσή Αυγή ως συκοφαντική δυσφήμιση. Είναι συγγραφέας πολιτικών και συνδικαλιστικών άρθρων σε εφημερίδες και περιοδικά έχει γράψει δύο βιβλία. Ανεργία και απασχόληση στην Ελλάδα (Σύγχρονη Εποχή, 1991) (Μέλος της συγγραφικής ομάδας) Οι εργασιακές σχέσεις στη δίνη του νεοφιλελεύθερου τυφώνα (Ελληνικά Γράμματα, 2005)
Βερόνικα Ροθ

Η Βερόνικα Ροθ (Veronica Anne Roth ; 19 Αυγούστου 1988) είναι Αμερικανίδα μυθιστοριογράφος και συγγραφέας μικρών ιστοριών, γνωστή για την τριλογία Divergent, που αποτελείται από τα βιβλία Divergent, Insurgent και Allegiant ; και από το βιβλίο Four: A Divergent Collection.

 Author's blog Review of Divergent at The Guardian [[:openlibrary:authors/{{{id}}}|Έργα Βερόνικα Ροθ]] στην Open Library μέσω του Internet Archive Βερόνικα Ροθ στο Internet Speculative Fiction Database Βερόνικα Ροθ στην IMDb Veronica Roth στον κατάλογο προσώπων της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου (Library of Congress Authorities) , με 8 δελτία καταλόγου
Don: The Chase Begins Again

Το Don - The Chase Begins Again είναι μια ταινία ινδικής παραγωγής, του 2006 σε σκηνοθεσία του Φαρχάν Ακτάρ και αποτελεί ριμέικ της ταινίας Don (1978), το σενάριο της οποίας είχε γράψει ο πατέρας του σκηνοθέτη, Τζαβέντ Ακτάρ. Στην ταινία που γυρίστηκε σε Μαλαισία, Γαλλία και Ινδία, πρωταγωνιστούν οι Σαρούκ Καν, Πριγιάνκα Τσόπρα, Αρτζούν Ραμπάλ, Ισάα Κοπικάρ και Καρίνα Καπούρ. Η ταινία ξεκίνησε να προβάλλεται στις 20 Οκτωβρίου του 2006 και έγινε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία τόσο στην Ινδία όσο και στο εξωτερικό. Η ταινία επιλέχθηκε μεταξύ άλλων για προβολή και στο Φεστιβάλ του Βερολίνου.

 Ο Ντον είναι το δεξί χέρι του Σινγκάνια, ενός από τους δύο άρχοντες του υποκόσμου στην Ινδία. Η Ρόμα, μια πανέμορφη γυναίκα, θα βρεθεί στο δρόμο του όταν εκείνος δολοφονεί τον αδερφό της Ραμές και στη συνέχεια την αρραβωνιαστικιά του Καμίνι. Η Ρόμα θα επιδιώξει να φτάσει κοντά στο Ντον με σκοπό να τον εκδικηθεί δολοφονώντας τον. Ο επιθεωρητής Ντε Σίλβα θα της ζητήσει να βοηθήσει την αστυνομία προκειμένου να τον παγιδεύσουν και έτσι να φθάσουν στον Σινγκάνια. Σε μια σύγκρουση με την αστυνομία ο Ντον τραυματίζεται θανάσιμα και ο Ντε Σίλβα τον αντικαθιστά με το σωσία του Βιτζέι. Ο Βιτζέι οδηγεί την αστυνομία στα ίχνη του Σινγκάνια αλλά σύντομα θα αποκαλυφθεί ότι κάτι δεν πάει καλά και ότι υπάρχει κάποια σχέση μεταξύ του Ντε Σίλβα και του δεύτερου άρχοντα του υποκόσμου και ορκισμένου εχθρού του Σινγκάνια, Βαρντάν. Σαρούκ Κάν - Ντον / Βιτζέι Πριγιάνκα Τσόπρα - Ρόμα Αρτζούν Ραμπάλ - Τζαστζίτ / Τζέι Τζέι Ισάα Κοπικάρ - Ανίτα Μπομάν Ιράνι - Ντε Σίλβα / Βαρντάν Καρίνα Καπούρ - Καμίνι Ντιβακάρ Πουντίρ - Ραμές Ρατζές Κατάρ - Σινγκάνια Στην ταινία ακούγονται επτά τραγούδια. Δύο από τα τραγούδια του πρωτότυπου φιλμ του 1978, τα "Khaike Paan Banaraswala" και "Yeh Mera Dil" επανεκτελέστηκαν για την ταινία. "Main Hoon Don" - Σαάν "Yeh Mera Dil" - Σουνίντι Τσαουχάν "Maurya Re" - Σανκάρ Μαχαντεβάν "Khaike Paan Banaraswala" - Ουντίτ Νραγιάν, Σαρούκ Καν "Aaj Ki Raat" - Αλίσα Τσινόι, Μαχαλάχμι & Σονού Νιγκάμ "Don The Theme" - Ορχηστρικό "Don Revisited" - Μεντίβαλ Πουντίζ "Main Hoon Don (Funcinternational Mix)" - DJ ΡάντολφΤο τραγούδι "Main Hoon Don" αποτέλεσε μεγάλη εμπορική επιτυχία στην Ινδία, παραμένοντας για πολλές εβδομάδες στο Νο 1 των τσαρτς και για μήνες ολόκληρους μέσα στο τοπ-20. Σημείωση:Στο Ινδικό σινεμά υπάρχει η παράδοση (ακόμα και στις μέρες μας) όλες οι ταινίες να περιέχουν τραγούδια/μουσικά νούμερα ασχέτως από το είδος της ταινίας. Με την στενή έννοια του όρου θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε όλες τις ινδικές ταινίες σαν μιούζικαλ. Τα τραγούδια είναι στη συντριπτική τους πλειοψηφία γραμμένα αποκλειστικά για την εκάστοτε ταινία, οι ηθοποιοί ντουμπλάρονται από επαγγελματίες τραγουδιστές ενώ τα έσοδα από τις πωλήσεις της μουσικής είναι εξίσου σημαντικά με τα εισιτήρια που κάνει μια ταινία. Επίσημη Ιστοσελίδα
NGC 20

Ο NGC 20, αποτελεί διπλή εγγραφή στον κατάλογο του NGC 6. Πρόκειται για ένα φακοειδή γαλαξία στον αστερισμό Ανδρομέδα. Ανακαλύφθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 1857 από τον Αγγλοϊρλανδό αστρονόμο και κατασκευαστή τηλεσκοπίων Γουίλιαμ Πάρσονς (Λόρδο Ρος).

 Δεδομένα για το NGC 20 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 20 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 20 στο Wikimedia Commons