IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Βισέντε Μόνχε

Ο Βισέντε Αλφρέδο Μόνχε (γεν. 22 Ιουνίου 1981 στην Αργεντινή) είναι ένας ποδοσφαιριστής που παίζει ως μέσος. Από το 2014 αγωνίζεται στην ομάδα του Ολυμπιακού Βόλου.

 Ο Μόνχε ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στην πατρίδα του, στην Γυμνάσια Τίρο ντε Σάλτα το 2002 και εκτός αυτής έχει αγωνιστεί στη βελγική Γκέρμιναλ Μπέρσχοτ ΑΚ. Ήρθε στην Ελλάδα το 2009 για λογαριασμό Ολ. Βόλου. Με το νούμερο 26 στη φανέλα, τη σεζόν 2010/11, την οποία ο Βόλος ήταν Α' Εθνική, είχε 21 συμμετοχές (1895 λεπτά). Πέτυχε 3 γκολ και 2 ασίστ στο πρωτάθλημα. Στο κύπελλο συμμετείχε 3 φορές (270 λεπτά) και σκόραρε μόλις μία φορά στον αγώνα εναντίον της Κέρκυρας με πέναλτι. Την σεζόν 2011-12, αγωνίστηκε για τον Ολυμπιακό. Μετά το τέλος της, αφού δεν κατάφερε να καθιερωθεί, αποχώρησε και συμφώνησε με την τούρκικη, Ορντουσπόρ. Στη συνέχεια, το 2013, ταξίδεψε στην Κύπρο για την ομάδα της ΑΕΚ Λάρνακας. 1 Πρωτάθλημα Ελλάδας (2012) 1 Κύπελλο Ελλάδας (2012) Ο Βισέντε Μόνχε στην επίσημη ιστοσελίδα του Ολυμπιακού Στατιστικά σεζόν 2011-12
Ακαδημαϊκό Περιφερειακό Δραματικό Θέατρο του Ντόνετσκ

Το Ακαδημαϊκό Περιφερειακό Δραματικό Θέατρο του Ντονέτσκ ήταν θέατρο στο μεγάλο πολιτιστικό κέντρο της περιοχής του Ντόνετσκ - τη Μαριούπολη, ένα από τα παλαιότερα θέατρα στην Αριστερή Όχθη της Ουκρανίας. Το σύγχρονο κτίριο του θεάτρου κατασκευάστηκε το 1960 στην κατά προσέγγιση τοποθεσία της πρώην εκκλησίας της Μαρίας της Μαγδαληνής. Το θέατρο ήταν γνωστό ως Περιφερειακό Δραματικό Θέατρο του Ντόνετσκ προτού του δοθεί ακαδημαϊκή ιδιότητα τον Νοέμβριο του 2007. Στις 16 Μαρτίου 2022 το κτίριο του θεάτρου καταστράφηκε σε μεγάλο βαθμό κατά τη διάρκεια της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία.

 Το Ακαδημαϊκό Περιφερειακό Δραματικό Θέατρο του Ντόνετσκ βρισκόταν σε ένα ειδικά χτισμένο λειτουργικό κτήριο στη διεύθυνση: πλ. Θεάτρου, 1, Μαριούπολη (Περιφέρεια Ντονέτσκ), Ουκρανία.Το σύγχρονο κτίριο του θεάτρου χτίστηκε το 1956-1960 σύμφωνα με το έργο των αρχιτεκτόνων O. Κριλόφ και O. Μαλίσενκο. Η κύρια πρόσοψη ήταν χτισμένη από γκρι πέτρα Κριμαίας πόλης Ίνκερμαν, είχε μια στοά με τέσσερις κίονες, που συμπλήρωναν τα κιονόκρανα σύνθετου ρυθμού. Η κύρια πρόσοψη τελείωνε με αέτωμα με γλυπτικές αναπαραστάσεις. Το θέατρο είχε δύο σκηνές: κύρια - 680 θέσεις. μικρή - 62 θέσεις.Ο γενικός διευθυντής του θεάτρου ήταν ο Βλαντίμιρ Κοσέβνικοβ.
Ευγενία Κωτούλα

H Ευγενία Κωτούλα (Κοζάνη, 23 Οκτωβρίου 1986), είναι Ελληνίδα καλαθοσφαιρίστρια. Διαθέτοντας ύψος 1,83 μέτρα αγωνίζεται στις θέσεις Σμολ και Πάουερ φόργουορντ για τον Γ.Σ.Κ. Λασσάνης Κοζάνης.

 Ευγενία Κωτούλα, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά). Evgenia Kotoula, στατιστικά στον επίσημο ιστότοπο της FIBA Europe (U20 European Championship Women 2005: DIVISION A) (Αγγλικά). Evgenia Kotoula, στατιστικά στον επίσημο ιστότοπο του αρχείου της FIBA (Αγγλικά).
Πεδιαίος

Ο Πεδιαίος (Πηθκιάς ή Πηδιάς στην Κυπριακή διάλεκτο, Τουρκικά: Kanlı Dere) είναι ο μεγαλύτερος ποταμός - χείμαρρος της Κύπρου, με μήκος 98 χιλ. Το μέγιστο βάθος του φτάνει τα 10 μέτρα. Έχει τις πηγές του στην οροσειρά του Τροόδους, κοντά στο μοναστήρι του Μαχαιρά. Ρέει βορειοδυτικά, διασχίζοντας την πεδιάδα της Μεσαορίας και την πρωτεύουσα του νησιού Λευκωσία. Συνεχίζει την πορεία του προς τα ανατολικά, όπου καταλήγει στον κόλπο της Αμμοχώστου, κοντά στην αρχαία πόλη της Σαλαμίνας.

 Η έννοια του ονόματος είχε σαν σκοπό στο να ερμηνεύει τα σημεία της Ανατολής και της Δύσης. Από τις αρχαίες ελληνικές λέξεις ιδείν και Εος (ανατολή ή αυγή) “ΙδεϊEος”, θωρεί, βλέπει την ανατολή καθώς η πορεία του ποταμού, συνέπιπτε με τη διαδρομή της Ηούς, Θεάς της Ανατολής. Μια εννοιολογικά αποδεκτή ονομασία στην αρχαιότητα. Ένα ορόσημο χρήσιμο για τον εντοπισμό θέσης στην αρχαιότητα. Τα νερά του ποταμού χρησιμοποιούνταν στην αρχαιότητα για την οχύρωση της πόλης της Λευκωσίας, αφού διοχετεύονταν στα ειδικά κατασκευασμένα φρεάτια που περιτριγυρίζουν τα Ενετικά τείχη της πόλης, εμποδίζοντας τις εχθρικές παρεμβάσεις. Το 2002 στις όχθες του ποταμού δημιουργήθηκε το Γραμμικό Πάρκο Πεδιαίου, ένας πεζόδρομος μήκους 14 χιλ. που εκτείνεται κατά κύριο λόγο στους δήμους Λακατάμειας και Στροβόλου. Anemoi & Homer's winds (6-wind interpretation) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Pedieos στο Wikimedia Commons
Χλωροφόρος ο εικονικός

Ο Χλωροφόρος ο εικονικός (Chlorophorus figuratus) είναι κολεόπτερο από την οικογένεια Cerambycidae και την υποοικογένεια Cerambycinae. Από τα δεκατρία ευρωπαϊκά είδη του γένους Χλωροφόρος (Chlorophorus) εκτός τον Χλωροφόρος ο εικονικός συναντάμε στην Ελλάδα και τον Chl. aegyptiacus , τον Chl. glabromaculatus τον Chl. hungaricus τον Chl. sartor τον Chl. trifasciatus και τον Chl. varius .

 Το έντομο αποκτά μήκος επτά μέχρι δεκατρία χιλιοστά. Το σώμα είναι κυλινδρικό και επίμηκες. Με εξαίρεση τις άσπρες λωρίδες και βούλες στα έλυτρα ολόκληρο το κολεόπτερο είναι μαύρο. Οι οφθαλμοί είναι νεφροειδείς. Οι κεραίες είναι νηματοειδείς. Δεν φτάνουν στην οπίσθια άκρη των ελύτρων. Εκφύονται μεταξύ των οφθαλμών και κοντά σε αυτούς. Το πρόνωτο είναι ωοειδές και περίπου το ίδιο φαρδύ με τα έλυτρα. Το τρίχωμα του είναι ανοιχτό, όρθιο, λεπτό και μακρύτριχο (Εικόνα 1). Τα έλυτρα είναι κομμένα στις οπίσθιες άκρες και στην πλευρική γωνία έχουν από ένα δόντι (Εικόνα 3). Έχουν δύο άσπρες λωρίδες. Η πρώτη λωρίδα αρχίζει στον θυρεό, διατρέχει κατά μήκος τη ραφή και μετά κάμπτεται προς τις πλευρές. Η δεύτερη λωρίδα είναι πιο παχιά. Διατρέχει την τελευταία τρίτη όρθια στην ραφή των ελύτρων. Οι οπίσθιες άκρες των ελύτρων επίσης είναι άσπρες. Κοντά στους ώμους συναντούμε από μια λευκή βουλα. Η προνύμφη αναπτύσσεται σε διάφορα φυλλοβόλα δέντρα (βελανιδιά, αχλαδιά, φτελιά, καστανιά και άλλα) σε άρρωστα ή νεκρά κλαδιά. Ο βιολογικός κύκλος διαρκεί δύο χρόνια. Το ακμαίο γίνεται ορατό κατά μακρύ χρονικό διάστημα, εμφανιζόμενο το Μάιο και παραμένοντας μέχρι τον Αύγουστο. Ο χώρος διαμονής του Χλωροφόρος ο εικονικός εξαπλώνεται στην Ευρώπη από την Ισπανία, μέχρι τη Φινλανδία. Το έντομο λείπει όμως στη Μεγάλη Βρετανία, Νορβηγία και Σουηδία. Προς τα ανατολικά το κολεόπτερο εξαπλώνεται μέχρι την Ελλάδα και την Τουρκία. H. Freude, K. W. Harde, G. A. Lohse: Die Käfer Mitteleuropas, Bd. 9. Spektrum Akademischer Verlag in Elsevier, München 1966, ISBN 3-827-40683-8 Adolf Horion: Faunistik der mitteleuropäischen Käfer, Bd. XII. Überlingen-Bodensee 1974
Karma (τραγούδι της Άντζελας Περιστέρη)

Το "Karma" είναι ένα τραγούδι της Αλβανίδας τραγουδίστριας Άντζελα Περιστέρη. Το τραγούδι γράφτηκε από τους Κλέντι Μπαϊτι και Όλτι Κούρι. Το τραγούδι εκπροσώπησε την Αλβανία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2021 στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας, αφού κέρδισε τον διαγωνισμό προεπιλογής Festivali i Këngës και ήταν 21ο στον τελικό.

 Τον Οκτώβριο του 2020, η Άντζελα Περιστέρη ανακοινώθηκε ως μία από τους είκοσι έξι διαγωνιζόμενους που επιλέχθηκαν να συμμετάσχουν στην 59η έκδοση του Festivali i Këngës, η εθνική επιλογή για τον καθορισμό του συμμετέχοντα της Αλβανίας για το διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2021. Στο πλαίσιο των κανόνων του διαγωνισμού, οι στίχοι των συμμετοχών έπρεπε να είναι στην αλβανική γλώσσα. Η Περιστέρη έλαβε μέρος στο τραγούδι "Karma", σε στίχους του Αλβανού τραγουδοποιού Όλτι Κούρι και σύνθεση του Αλβανού τραγουδιστής και τραγουδοποιού Κλέντι Μπαϊτι. Για τους σκοπούς της συμμετοχής της Περιστέρη στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision, το "Karma" θα ανανεωθεί ενώ οι στίχοι του θα παραμείνουν στην αλβανική γλώσσα. Τον Ιανουάριο του 2021, η Περιστέρη εμφανίστηκε να τραγουδά το τραγούδι στην Αλβανική τηλεοπτική εκπομπή Telebingo Shqiptare. Το Radio Televizioni Shqiptar (RTSH), ο εθνικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός της Αλβανίας, διοργάνωσε την 59η έκδοση του Festivali i Këngës προκειμένου να επιλέξει τον εκπρόσωπο της χώρας για το διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2021. Ο διαγωνισμός αποτελούσε παραδοσιακά δύο ημιτελικούς και τον τελικό που πραγματοποιήθηκε τον Δεκέμβριο του 2020. Κατά τη διάρκεια του πρώτου ημιτελικού, το "Karma" εμφανίστηκε στην έκδοση στούντιο ενώ στο δεύτερο ημιτελικό, σε ακουστική έκδοση. Μετά τον μεγάλο τελικό, η Άντζελα Περιστέρη κέρδισε με το "Karma" και ταυτόχρονα ανακοινώθηκε ως εκπρόσωπος της Αλβανίας για το διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2021. Η 65η έκδοση του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision πραγματοποιήθηκε στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας και αποτελείτο από δύο ημιτελικούς στις 18 Μαΐου και 20 Μαΐου 2021 και τον μεγάλο τελικό στις 22 Μαΐου 2021. Σύμφωνα με τους κανόνες της Eurovision, κάθε συμμετέχουσα χώρα, εκτός από τη διοργανώτρια χώρα και τις "Μεγάλες Πέντε", που αποτελούνται από τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ιταλία, την Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο, πρέπει να προκριθούν από έναν από τους δύο ημιτελικούς για να διαγωνιστούν για τον τελικό. Ωστόσο, οι δέκα πρώτες χώρες από κάθε ημιτελικό προκρίνονται στον μεγάλο τελικό. Στις 17 Νοεμβρίου 2020, ανακοινώθηκε ότι η Αλβανία θα εμφανιστεί στο δεύτερο μισό του δεύτερου ημιτελικού του διαγωνισμού. Στον ημιτελικό κατάφερε να προκριθεί στον μεγάλο τελικό, όπου κατέλαβε την 21η θέση.
Παγωτό

Το παγωτό είναι παγωμένο γλύκισμα, το οποίο φτιάχνεται συνήθως από κρέμα και γάλα. Το παγωτό χωρίς γάλα ονομάζεται γρανίτα, και καλύπτει συνήθως τις γεύσεις φρούτων, όπως λεμόνι ή βερίκοκο. Το νόημα της λέξης "παγωτό" διαφέρει από χώρα σε χώρα. Για να διαχωριστούν διαφορετικές ποικιλίες καί είδη παγωτού, χρησιμοποιούνται όροι όπως παγωμένο γιαούρτι, σορμπέ και τζελάτο.

 Για την ιστορική προέλευση του παγωτού οι πληροφορίες και δημοσιεύσεις είναι αντικρουόμενες. Δεδομένου ότι το παγωτό είναι παγωμένο γαλακτοκομικό προϊόν, η κατασκευή του προϋποθέτει ψύξη, άρα χιόνι ή πάγο, δεδομένης της ανυπαρξίας τεχνολογικής μεθόδου ψύξεως στα παλιά χρόνια. Η πλέον επικρατούσα άποψη σήμερα είναι αυτή της πολλαπλής εφεύρεσης: δηλαδή ότι το παγωτό εφευρέθηκε σε αρκετά μέρη του κόσμου όπου υπήρχε πρόσβαση σε χιόνι και πάγο. Έτσι, η πλέον διαδεδομένη άποψη είναι της κινεζικής προέλευσης, φτιαγμένο συγκεκριμένα από χιόνια των Ιμαλαΐων και κρέμα ρυζάλευρου, γάλα και μέλι. Άλλη άποψη αναφέρει ότι το παγωτό δημιουργήθηκε περί το 550 π.Χ. στην Περσία. Άλλη εκδοχή για την προέλευση του παγωτού είναι ότι δημιουργήθηκε τον 18ο αιώνα στη Μεγάλη Βρετανία και την Αμερική. Μία άλλη πληροφορία αναφέρει ότι ο Ιταλός μετανάστης στις ΗΠΑ Μαρτσιόνι παρουσίασε το πρώτο παγωτό χωνάκι στον κόσμο με παραγωγή μέσω διοξειδίου του άνθρακα (ξηρός πάγος). Πολλές φορές, τα παγωτά διακοσμούνται με διάφορα υλικά όπως σαντιγί, πουράκια, σοκολατένια ή χρωματιστή τρούφα, μπισκότα ή και σιρόπι -μπορεί να είναι σοκολάτα, φράουλα, καραμέλα και βύσσινο και άλλα. Τα χύμα παγωτά, με τα οποία ο πελάτης μπορεί να κάνει συνδυασμούς γεύσεων σερβίρονται σε χωνάκι, κυπελάκι ή γυάλινο πλατύ ποτήρι, και καταναλώνονται με ειδικά κουτάλια παγωτού που έχουν μακρύ σώμα. Το παγωτό μπορεί να σερβιριστεί και σε μπάλες ως συνοδευτικό σε κρέπες, πίτες (κυρίως μηλόπιτα) αλλά και σε σιροπιαστά γλυκά (όπως μπακλαβά ή κανταΐφι). Επίσης, υπάρχουν τα συσκευασμένα παγωτά σε ξυλάκι και τα παγωτά σάντουιτς. Τα παγωγά, συσκευασμένα και χύμα, παράγονται από διάφορες εταιρίες, γνωστότερες των οποίων είναι οι Nestlé, Αγνό, Δέλτα, ΕΒΓΑ, Algida, Κρι-Κρι και Δωδώνη. Παρόλο που σήμερα υπάρχουν παγωτατζήδες, λίγοι έχουν "επιβιώσει". Εργάζονται είτε σε ποδήλατο-καρότσι είτε σε βανάκι, το οποίο μεταφέρει το ψυγείο που διατηρεί το παγωτό. Υπάρχουν και παγωτατζήδες που έχουν μόνιμα ένα χώρο πώλησης των παγωτών τους. Οι πιο συνηθισμένες γεύσεις είναι: Σοκολάτα Φράουλα Μπανάνα Κρέμα ή ΒανίλιαΥπάρχουν και πολλές άλλες όπως: Καρπούζι Πεπόνι Φουντούκι Βερίκοκο Ροδάκινο Νεκταρίνι Στρατσιατέλα Τιραμισού Λεμόνι Παγωμένο γιαούρτι Τσίχλα Σύκο Καραμέλα Lila Pause Καϊμάκι Καφές Πεπόνι Πορτοκάλι Μόκα Ρούμι Μπύρα Μήλο Γκρέιπ φρουτ Βούτυρο Μέντα Μπισκότο Φιστίκι Κάστανο Πράσινο τσάι Αμαρένα Αμαρέτο Ρύζι Χαλβάς Kinder Bueno Ferrero Μάνγκο Merenda Nutella Σμέουρο Oreo cookies Λευκή σοκολάτα Φυστίκι Στις παρακάτω εικόνες υπάρχουν διάφορα γραφήματα που δείχνει την προτίμηση των Γερμανών σε κάθε γεύση (πάνω) και τις χώρες της Ευρώπης με την μεγαλύτερη κατανάλωση παγωτού (κάτω): Συνταγή για σπιτικό παγωτό με τρία υλικά στο cookpad.gr Συνταγή για σπιτικό παγωτό με τέσσερα υλικά Αρχειοθετήθηκε 2015-04-11 στο Wayback Machine. στο spitosintages.gr
Βίλχελμ Βέμπερ

Ο Βίλχελμ Έντουαρντ Βέμπερ (Wilhelm Eduard Weber, 24 Οκτωβρίου 1804 – 23 Ιουνίου 1891) ήταν Γερμανός φυσικός και μαζί με τον Καρλ Φρίντριχ Γκάους εφευρέτες του ηλεκτρομαγνητικού τηλέγραφου. Προς τιμήν του η μονάδα μέτρησης της μαγνητικής ροής, το Βέμπερ, έχει πάρει το όνομά του.

 Ο Βέμπερ γεννήθηκε στο Βίτενμπεργκ το 1804. Ο πατέρας του ήταν καθηγητής θεολογίας. Ο Ουίλλιαμ ήταν ο δεύτερος από τους τρεις γιους της οικογένειας και από νωρίς διακρινόταν για την κλίση του στην επιστήμη. Όταν διαλύθηκε το πανεπιστήμιο του Βίτενμπεργκ ο πατέρας του μεταφέρθηκε στο πανεπιστήμιο του Χάλλε. Ο Βέμπερ που είχε πάρει τα πρώτα μαθήματα από τον πατέρα του συνέχισε στο σχολείο και ορφανοτροφείο του Χάλλε. Μετά το σχολείο συνέχισε στο πανεπιστήμιο και αφοσιώθηκε στις φυσικές επιστήμες. Αφού διακρίθηκε στο πανεπιστήμιο διορίστηκε εκτάκτως καθηγητής φυσικών επιστημών στο Χάλλε. Το 1831 με υπόδειξη του μαθηματικού Καρλ Φρίντριχ Γκάους προσελήφθη από το πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν ως καθηγητής φυσικής, σε ηλικία 27 ετών. Οι διαλέξεις του χαρακτηρίζονταν ενδιαφέρουσες και διδακτικές. Επίσης διακρινόταν και στον πειραματικό τομέα. Οι σημαντικότερες έρευνες του Βέμπερ δημοσιεύτηκαν μεταξύ του 1825 και 1838. Το 1833 σε συνεργασία με τον Γκάους κατασκεύασε τον πρώτο ηλεκτρομαγνητικό τηλέγραφο με τον οποίο συνέδεσε το αστεροσκοπείο με το ινστιτούτο φυσικής του Γκέτινγκεν. Κατά την διάρκεια του 1864 δημοσίευσε το έργο του Electrodynamic Proportional Measures το οποίο περιείχε ένα πλήρες σύστημα μονάδων μέτρησης πάνω στον ηλεκτρισμό Ο Βέμπερ πέθανε στο Γκέτινγκεν το 1891 σε ηλικία 86 ετών Βίλχελμ Βέμπερ Biography and bibliography in the Virtual Laboratory of the Max Planck Institute for the History of Science
Σιφάκες

Σιφάκες ή Σιφάκα ονομάζονται οι λεμούριοι που ανήκουν στο γένος Προπίθηκος. Το όνομά τους προέρχεται από το χαρακτηριστικό κάλεσμά τους "shi-fak" Το γένος περιλαμβάνει 9 είδη που είναι όλα ενδημικά στη μαδαγασκάρη. Τα 9 είδη Σιφάκα είναι: Γένος Προπίθηκος (Σιφάκες) Σιφάκας με διάδημα (Propithecus diadema) Μεταξένιος σιφάκας (Propithecus candidus) Σιφάκας του Milne-Edwards (Propithecus edwardsi) Σιφάκας του Perrier (Propithecus perrieri) Χρυσεστεμμένος σιφάκας (Propithecus tattersalli) Σιφάκας του Verreaux (Propithecus verreauxi) Σιφάκας του Coquerel (Propithecus coquereli) Σιφάκας του Decken (Propithecus deckenii) Εστεμμένος σιφάκας (Propithecus coronatus)

 Οι Σιφάκες είναι μεσαίου μεγέθους λεμούριοι· έχουν ύψος 40-55 cm χωρίς την ουρά (η οποία είναι περίπου άλλο τόσο) και ζυγίζουν 3-6 kg. Το τρίχωμά τους είναι μακρύ και μαλακό και ποικίλλει σε χρώμα από είδος σε είδος από καφέ-μαύρο έως κίτρινο-άσπρο. Τα πρόσωπά τους είναι άτριχα και μαύρα. Οι Σιφάκες κινούνται είτε αναρριχώμενοι κάθετα σε κορμούς είτε, διατηρώντας όρθια στάση, πηδώντας από κλαδί σε κλαδί ή κινούμενοι κατά μήκος των κλαδιών. Για να πηδήξουν αρπάζονται από τον κορμό ενός δέντρου, τεντώνουν τα πόδια τους με δύναμη και εκτινάσσονται στο επόμενο δέντρο, με άλματα που φτάνουν τα 10 m. Όταν βρεθούν στο έδαφος, στέκονται όρθιοι και μετακινούνται με πλάγια άλματα, με τους βραχίονες τους σε έκταση για ισορροπία. Οι Σιφάκες είναι ημερόβιοι και δενδρόβιοι. Είναι φυτοφάγοι που τρέφονται κυρίως με φύλλα, φρούτα και άνθη. Διαθέτουν λιγότερους κοπτήρες σε σχέση με τους υπόλοιπους λεμούριους, με οδοντική διάταξη 2.1.2.3/2.1.2.3. Όπως τα περισσότερα φυλλοφάγα εξαιτίας της χαμηλής διατροφικής αξίας της τροφής τους περνούν μεγάλο μέρος της ημέρας τους σε αδράνεια. Μπορούν συχνά να παρατηρηθούν να λιάζονται στα κλαδιά των δέντρων. Ζουν σε οικογενειακές ομάδες μέχρι και 13 ατόμων και επικοινωνούν με κραυγές και εκφράσεις του προσώπου. Κάθε οικογενειακή ομάδα έχει μια σταθερή περιοχή, την οποία μαρκάρουν με τη μυρωδία τους που προέρχεται από τους οσμητικούς αδένες τους. Τα όρια των διαφορετικών περιοχών που κατοικούν οι σιφάκες μπορεί να αλληλεπικαλύπτονται. Αν και υπερασπίζονται την περιοχή τους από εισβολές από άλλα μέλη τους είδους τους, συνυπάρχουν ειρηνικά με άλλα είδη λεμούριων. Επιτυχείς εισβολές καταλήγουν συνήθως στον θάνατο των αρσενικών μελών και των μικρών της αντίπαλης ομάδας, και τη διάλυσή της. Οι θηρευτές των Σιφάκων είναι η φόσα, τα φίδια, και αρπακτικά πουλιά όπως τα γεράκια. Οι Σιφάκες αποφεύγουν αυτές τις επιθέσεις με τα επιδέξια ακροβατικά τους. Πρόκειται για μονογαμικά ζώα. Η περίοδος κύησης διαρκεί 4-5 μήνες και τελειώνει τον Ιούλιο με τη γέννηση ενός μόνο μικρού. Το μωρό κρατιέται γερά από την κοιλιά της μητέρας του όταν είναι μικρό, αργότερα η μητέρα του το φέρει στη ράχη της. Τα μικρά απογαλακτίζονται μετά από 6 μήνες και φτάνουν σε πλήρη ωριμότητα σε ηλικία μεταξύ 2 και 3 ετών. Το προσδόκιμο ζωής των Σιφάκων είναι έως 20 έτη. https://en.wikipedia.org/wiki/Sifaka
Ντέιβιντ Αμπερκρόμπι

Ο Ντέιβιντ Αμπερκρόμπι (αγγλικά: David Abercromby‎) ήταν Σκωτσέζος ιατρός και συγγραφέας του 17ου αιώνα, ο οποίος πιστεύεται ότι πέθανε το 1702. Ανατράφηκε στο Ντουαί ως ρωμαιοκαθολικός από ιησουίτες ιερείς, προσηλυτίστηκε στον προτεσταντισμό το 1682 και αποκήρυξε την παπική θρησκεία, ενώ δημοσίευσε το βιβλίο Ο προτεσταντισμός αποδείχθηκε ασφαλέστερος από την παπική θρησκεία (Protestancy proved Safer than Popery, 1686).

 Η ιατρική του φήμη βασίστηκε στο έργο του με τίτλο Tuta ac efficax luis venereae saepe absque mercurio ac semper absque salivatione mercuriali curando methodus (1684), το οποίο μεταφράστηκε στα γαλλικά, τα ολλανδικά και τα γερμανικά. Δύο άλλα έργα του ήταν το De Pulsus Variatione (1685) και το Ars explorandi medicas facultates plantarum ex solo sapore (1688), ενώ το έργο του Opuscula εκδόθηκε το 1687. Αυτά τα επαγγελματικά συγγράμματα του έδωσαν μια θέση και ένα μνημείο στο έργο του Άλμπρεχτ φον Χάλερ, Bibliotheca Medicinae Practicae (1779). Σύμφωνα με τον Χάλερ ήταν εν ζωή στις αρχές του 18ου αιώνα.Έγραψε επίσης μερικά βιβλία θεολογίας και φιλοσοφίας, αμφιλεγόμενα στην εποχή τους, αλλά ελάχιστα γνωστά σήμερα. Αλλά το πιο αξιοσημείωτο από τα δημιουργήματά του είναι το Μια συζήτηση για το πνεύμα (A Discourse of Wit, 1685), το οποίο περιέχει μερικές από τις πιο χαρακτηριστικές μεταφυσικές απόψεις της σκωτσέζικης φιλοσοφίας της κοινής λογικής. Ακολούθησε το Academia Scientiarum (1687) και το Μια ηθική συζήτηση για τη δύναμη του συμφέροντος (A Moral Discourse of the Power of Interest, 1690), αφιερωμένο στον Ρόμπερτ Μπόιλ, προστάτη του Αμπερκρόμπι τη δεκαετία του 1680. Αργότερα έγραψε το Λόγοι για τους οποίους ένας προτεστάντης δεν πρέπει να γίνει παπικός (Reasons Why A Protestant Should not Turn Papist, 1687), το οποίο συχνά αποδίδεται λανθασμένα στον Μπόιλ. Το έργο του Ένα σύντομο άρθρο για τους Σκωτσέζους Θεολόγους (A Short Account of Scots Divines) τυπώθηκε στο Εδιμβούργο το 1833, με την επιμέλεια του Τζέιμς Μέιντμεντ. Davis, Edward (1994). «The Anonymous Works of Robert Boyle and the Reasons Why a Protestant Should not Turn Papist (1687)». Journal of the History of Ideas 55 (4): 611–29. doi:10.2307/2709925. https://archive.org/details/sim_journal-of-the-history-of-ideas_1994-10_55_4/page/611.
Ένωση Χωρών της Νοτιοανατολικής Ασίας

Η Ένωση των Χωρών της Νοτιοανατολικής Ασίας (ΕΧΝΑ, αγγλικά: Association of Southeast Asian Nations, ASEAN) είναι διεθνής πολιτικός και οικονομικός οργανισμός χωρών της Νοτιοανατολικής Ασίας. Δημιουργήθηκε στις 8 Αυγούστου 1967, με πρωτοβουλία της Ινδονησίας, της Σιγκαπούρης, της Μαλαισίας, της Ταϊλάνδης και των Φιλιππινών. Γενικός Γραμματέας του Οργανισμού είναι, από την 1η Ιανουαρίου του 2018, ο Λιμ Γιοκ Χόι από το Μπρουνέι. Ο ASEAN περιλαμβάνει συνολικά 10 κράτη μέλη. Έδρα του ASEAN είναι η Τζακάρτα της Ινδονησίας.

 31 Ιανουαρίου 1961 - 1963 Δημιουργία του Οργανισμού Association of Southeast Asia (ASA) (Μαλαισία, Φιλιππίνες και Ταϊλάνδη). 8 Αυγούστου 1967 Δημιουργία του ASEAN. Στις 15 Δεκεμβρίου του 2008 τα μέλη του ASEAN πραγματοποίησαν συνάντηση στην Τζακάρτα και έθεσαν σε ισχύ έναν καταστατικό χάρτη, ο οποίος υπογράφηκε το Νοέμβριο του 2007, με στόχο να οδηγήσει την κοινότητα ένα βήμα πιο κοντά ώστε να είναι στο στιλ της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο χάρτης αυτός σημαίνει ότι η ASEAN αποκτά πλέον νομικό καθεστώς και ο σκοπός του οργανισμού είναι να δημιουργηθεί μία ζώνη ελευθέρου εμπορίου στην περιοχή, περικλείοντας 500 εκατομμύρια ανθρώπους. Σημαία της Ένωσης Χωρών Νοτιοανατολικής Ασίας
Βόγισλαβ Βογίνοβιτς

Ο Βόγισλαβ Βογίνοβιτς (σερβικά : Vojislav Vojinović) ήταν Σέρβος βοεβόδας ο γιος του βοεβόδα Βογίν και ένας από τους πρώτους επαρχιακούς άρχοντες της αυτοκρατορίας της Σερβίας. Κυβερνούσε μία μεγάλη έκταση μεταξύ του Ντρίνα και έως την Αδριατική Θάλασσα τη Δημοκρατία της Ραγούσας, το Κότορ και έως το Κοσσυφοπέδιο που ονομαζόταν Χώρα του Βοΐνοβιτς. Στο τέλος της βασιλείας του Δουσάν πήρε τον τίτλο του Βοϊβόδα (Δούκα), και κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Ούρος γίνεται το πιο ισχυρός μεγιστάνας και φέρει τον τίτλο του πρίγκιπα της Χούμ.

 Βόγισλαβ Βογίνοβιτς ήταν γιος του Βογίν ιδρυτής της οικογένειας Βοΐνοβιτς, ήταν αρχηγός και ένας από τους πιο εξέχοντες ευγενείς της εποχής Στέφανου Ντεκάνσι. Ο Βόισλαβ είχε επίσης δύο μεγαλύτερα αδέλφια τον Μίλο και τον Άλτομαν. Η πολιτική του σταδιοδρομία άρχισε στην αυλή του Στεφάνου Δουσάν περίπου το 1350 με τον τίτλο του "Στάβιλακ". Μαζί με την πολιτική του σταδιοδρομία εργάστηκε για τη διαμόρφωση και αύξηση των φεουδαρχικών εδαφών της οικογένειας, παραμένει άγνωστο το μέγεθος της αρχικής περιουσίας. Μετά τον θάνατο των αδελφών του έγινε μόνος κληρονόμος του οικογενειακού φέουδου. Παντρεύτηκε την Γκοΐσλαβα και μαζί της απέκτησε τους Στέφαν και Ντρομπρίβοϊ. Το 1358 άρχισε την διαμάχη με την Δημοκρατία της Ραγούσας που ανήκε στην Ενετία. Η περιοχή του Χούμ που διοικούσε ο Βόγισλαβ, έγινε περιοχή συνόρων, και μία στρατιωτική επαρχία εκεί είχαν εγκατασταθεί στρατεύματα του Βασιλείου της Ουγγαρίας. Ο Βόγισλαβ με μικρές συνοριακές αψιμαχίες στα μέσα του 1358 προσπαθούσε να ξεκινήσει πόλεμο. Στα μέσα του Ιουλίου 1359 ο ουγγρικός στρατός αποσύρθηκε από το έδαφος του σερβικού κράτους, και αμέσως μετά ξεκίνησε η σύγκρουση μεταξύ Βόγισλαβ και Ραγούσας. Συγκεκριμένα ο Βόγισλαβ, ως πρίγκιπας της Χούμ, ζήτησε από Sv. Blaise να παραδώσει την πόλη Στόνσκι επειδή παραδοσιακά ήταν η έδρα των πριγκίπων της Χούμ. Πολέμησε δύο φορές (1359-1360 και 1361-1362), κατά του Ντουμπρόβνικ. Πέθανε το 1363 και τον διαδέχτηκε ο ανιψιός Νίκολα Αλτομάνοβιτς.
1414 Ζερόμ

Ο Ζερόμ (Jérôme) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,933. Ανακαλύφθηκε το 1937 από τον Γάλλο αστρονόμο Λουί Μπουαγιέ, που παρατηρούσε από το Αλγέρι και του έδωσε το όνομα του πατέρα του.

 Η μέση διάμετρος του Ζερόμ εκτιμάται σε 17,24 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι Ch, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0652. Δεν είναι γνωστό αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται ο Ζερόμ γύρω από τον εαυτό του. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Λαβίτι Στάουτ

Ο Λαβίτι Στάουτ (Hamilton Lavity Stoutt, 1929-1995) ήταν ο μακροβιότερος επικεφαλής υπουργός στις Βρετανικές Παρθένους Νήσους. Κέρδισε τέσσερις συνολικά εκλογικές αναμετρήσεις, υπηρετώντας τρεις συνεχόμενες θητείες στο αξίωμα του αρχηγού της κυβέρνησης, από το 1967 ως το 1971 και ξανά από το 1981 ως το 1983 και από το 1986 ως το θάνατό του, το 1995.

 Γεννήθηκε στο Λονγκ Μπέι της Τορτόλα στις 7 Μαρτίου 1929. Ήταν το έκτο τέκνο του Ησαΐα και της Γιάλια Στάουτ. Παντρεύτηκε μία φορά και απέκτησε 2 γιους και 3 κόρες. Στο θρήσκευμα ήταν Μεθοδιστής.Μετά τη στοιχειώδη εκπαίδευση παράτησε το σχολείο του. Η έλλειψη εκπαίδευσης έκανε τον ίδιο, σύμφωνα με τους συντάκτες της νεκρολογίας του, να ενδιαφερθεί για την παροχή περισσότερων εκπαιδευτικών ευκαιριών για τα παιδιά του νησιού του. Από το 1957 ως το 1967 υπηρέτησε ως βουλευτής, μέλος του Νομοθετικού Συμβουλίου.Έπειτα από το θάνατό του, στις 14 Μαΐου 1995 στη μνήμη του η 5η Μαρτίου ορίστηκε αργία για τη γέννησή του και τιμάται στα νησιά κάθε χρόνο. Επίσης, το όνομά του φέρει το κολέγιο (Lavity Stout Community College) στην Τορτόλα που βρίσκεται στα νησιά. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Ραλφ Ο'Νιλ.
Αγία Παρασκευή Χίου

Η Αγία Παρασκευή είναι οικισμός της Χίου. Υπάγεται στην τοπική κοινότητα Καρυών, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ομηρούπολης, του δήμου Χίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χίου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Χίου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.

 Η Αγία Παρασκευή είναι ημιορεινός οικισμός της Χίου. Βρίσκεται σχεδόν στο κέντρο του νησιού, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 240. Απέχει περίπου 14 χλμ. Δ. της πόλης της Χίου (μέσω Δαφνώνα). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Καρυών της Χίου. Το 1971 καταργήθηκε. Επανασυστάθηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στον δήμο Ομηρούπολης. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ομηρούπολης και προσαρτήθηκε στον δήμο Χίου. Το Μοναστήρι του Αγίου Μάρκου, στην πευκόφυτη θέση «Πενθόδου» βορειοανατολικά του οικισμού, με φαντασμαγορική θέα στην πόλη της Χίου. Είναι ανδρικό μοναστήρι του 19ου αιώνα (ιδρύθηκε το 1886 από τον ασκητή Παρθένιο), με όμορφο τέμπλο Η Μονή Κουρνά, αφιερωμένη στη Ζωοδόχο Πηγή. Ιδρύθηκε από τους ρωμαιοκαθολικούς του νησιού επί Φραγκοκρατίας Το σπήλαιο του Αγίου Παρθενίου, πάνω από το μοναστήρι του Αγίου Μάρκου Η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής στο κέντρο του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδ. 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr
Άλφα Κενταύρου

Ο Άλφα Κενταύρου (α Κενταύρου / a Cen ή Ρίγκιλ) είναι ο λαμπρότερος αστέρας στον αστερισμό του Κενταύρου, στο νότιο ημισφαίριο και είναι διπλός αστέρας που αναφέρεται επίσης ως: άλφα Κενταύρου Α και Β. Στο γυμνό μάτι εμφανίζεται ως απλός αστέρας και αποτελεί το τρίτο λαμπρότερο άστρο στον νυχτερινό ουρανό.Ο Άλφα Κενταύρου είναι το εγγύτερο αστρικό σύστημα στον Ήλιο, απέχοντας 1,34 parsec, ή 4,367 έτη φωτός.

 Οι δύο κύριοι αστέρες του αστρικού συστήματος εμφανίζονται ως ενιαίο άστρο με γυμνό μάτι, διακρίνονται όμως ως δύο ξεχωριστά αστρικά σώματα μόνο με παρατήρηση μέσω τηλεσκοπίου. Οι αστέρες αυτοί, με τις ονομασίες άλφα Κενταύρου Α και άλφα Κενταύρου Β, βρίσκονται σε στενή τροχιά μεταξύ τους. Εκτός από τους αστέρες αυτούς, εμφανίζεται σε σχετικά απομακρυσμένη απόσταση και ένας τρίτος, ο λεγόμενος «Εγγύτατος Κενταύρου» (ή Άλφα Κενταύρου C), ο όποιος λόγω του μικρού μεγέθους του δεν είναι εμφανής με γυμνό μάτι.(ονομάστηκε έτσι επειδή, από τα τρία άστρα, αυτό βρίσκεται οριακά πιο κοντά στην Γη). Οι συνολικά τρεις αστέρες αποτελούν το αστρικό σύστημα του άλφα Κενταύρου, αν και δεν έχει αποδειχτεί με βεβαιότητα ότι υφίσταται κάποιο είδος ελλειπτικής τροχιάς μεταξύ του Εγγύτατου Κενταύρου με τους άλλους δύο κύριους αστέρες. Τον Οκτώβριο του 2012 ανακοινώθηκε η ανακάλυψη ενός πλανήτη γύρω από τον άλφα Κενταύρου Β, ο οποίος είναι ο πιο κοντινός εξωηλιακός πλανήτης στη Γη. Ο πλανήτης έχει μάζα ίση με αυτή της Γης και ολοκληρώνει μια περιστροφή γύρω από το άστρο κάθε 3,24 μέρες. Ο ημιάξονας της τροχιάς του είναι 0,04 ΑΜ, περίπου 6 εκατομμύρια χιλιόμετρα. Εξαιτίας της εγγύτητάς του στο άστρο, η επιφανειακή θερμοκρασία του είναι 1.500 °C. [http:// www.astrovox.gr/stars.html Τα αστέρια] Αρχειοθετήθηκε 2009-02-28 στο Wayback Machine.. Astrovox. Διπλοί Αστέρες. Εισαγωγή στην Αστρονομία. Ν. Σεργιούλας. [1] (Video: A journey to Alpha Centauri) Κατάλογος αστέρων του Κενταύρου Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Alpha Centauri στο Wikimedia Commons
Άγιος Πέτρος ο Αλεούτης

Ο Άγιος Πέτρος ο Αλεούτης γεννήθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα στην Αλάσκα, όπως ονομάζεται η Βορειοδυτική χερσόνησος της Αμερικής και συγκεκριμένα σε ένα από τα εκατόν πενήντα νησιά των Αλεούτων, που ανήκουν σε αυτήν.

 Η ζωή των κατοίκων ήταν πολύ δύσκολη λόγω των κακών καιρικών συνθηκών. Ο εκχριστιανισμός της χώρας ξεκίνησε από Ρώσους εμπόρους, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν εκεί μετά την εξερεύνησή της. Συγχρόνως Ρώσοι ιεραπόστολοι έσπειραν το λόγο του Θεού στα μέρη αυτά. Γλυκύς καρπός της θείας σποράς υπήρξε ο Άγιος Πέτρος. Μεγάλωσε σε δύσκολες κοινωνικές, οικονομικές και καιρικές συνθήκες, σεμνός και καλοσυνάτος, αγάπησε τον Χριστό και βαπτίστηκε από τους Ρώσους κληρικούς. Στην περίφημη Ρωσοαμερικανική εταιρεία που εργαζόταν, γεύτηκε την πίκρα της αδικίας και της εκμετάλλευσης από τους άπληστους μεγαλέμπορους. Περί το 1812, λόγω της ανέχειας, που ταλαιπωρούσε την οιοικογένειά του, ακολούθησε την εταιρεία στις νέες επιχειρήσεις της κοντά στο Σαν Φραντζίσκο, περιοχή που ανήκε στους Ισπανούς αποικιστές, Ρωμαιοκαθολικούς, που καταδυνάστευαν τους ιθαγενείς οι οποίοι, αν δεν προσχωρούσαν στο δόγμα τους, αντιμετώπιζαν φοβερά βασανιστήρια. Ο Άγιος Πέτρος και οι φίλοι του αρνήθηκαν την ευκαιρία φυγής και παρέμειναν εκεί, για να συμπαρασταθούν στους ιθαγενείς και να φανερώσουν, με τη γεμάτη χάρη Χριστού ζωή τους, την Ορθόδοξη Χριστιανική πίστη. Οδηγήθηκαν στη φυλακή και με εντολή του ιεροεξεταστή έκοψαν τις αρθρώσεις των ποδιών και των χεριών του Αγίου Πέτρου και τελικά τον χτύπησαν με μαχαίρι στα σπλάχνα. ''Δεν αλλάζω την πίστη μου'' επαναλάμβανε, ενώ ποτάμι έτρεχε το αίμα και η ψυχή του πετούσε στον Κύριο. Εορτάζει στις 13 Δεκεμβρίου. Ελένη Χριστοδουλοπούλου, «Δύο άγνωστοι άγιοι που αφιέρωσαν τη ζωή τους στον Χριστό: Ένας Εσκιμώος και ένας Τούρκος στη μάχη για την Ορθοδοξία», 27/10/2015, (1. Άγιος Πέτρος ο Εσκιμώος - 2. Άγιος Αχμέτ ο Κάλφας), από την ιστοσελίδα: ikivotos.gr του περιοδικού "Η Κιβωτός της Ορθοδοξίας".
Πατριδογνωσία

Η Πατριδογνωσία ήταν σχολικό μάθημα που διδασκόταν στο Δημοτικό σχολείο και συνιστούσε εισαγωγή στο μάθημα της Γεωγραφίας στην Ελλάδα. Παρείχε βασικές γνώσεις για τη χώρα, καθώς και στοιχεία για τις ιδιαίτερες περιοχές που ζούσαν οι μικροί μαθητές (όπως το χωριό, ο δήμος και ο νομός).

 Ο όρος εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε επίσημα έγραφα το 1913. Ωστόσο, ουσιαστικά το μάθημα προϋπήρχε, από τα τέλη του 19ου αιώνα. Ως προπομπός εμφανίστηκε η Πατριδογραφία, όρος που απαντά τουλάχιστον από τα μέσα της προτελευταίας δεκαετίας του 19ου αιώνα και επισήμως το 1895. Αναφερόταν σε μάθημα που παρείχε στοιχειώδεις γνώσεις γεωγραφίας στους μαθητές της πρώτης βαθμίδας της εκπαίδευσης. Στόχος της διδασκαλίας ήταν να αποτελεί το μάθημα αυτό βάση για κάθε άλλη γνώση σχετικά με τον κόσμο που περιβάλλει τους ανθρώπους (για τα πραγματικά μαθήματα) που θα παρέχονταν στο μέλλον, στις μετά το Δημοτικό σχολείο τάξεις, ιδίως δε της φυσιογραφίας και της Ιστορίας.Η Πατριδογνωσία με την αρχική, «στενή» της έννοια, αναφερόταν στην «τοπογραφία της ιδιαιτέρας πατρίδος» των μαθητών, ενώ με την ευρύτερη, εκείνη που επικράτησε τελικά στην πορεία, περιλάμβανε πλήθος στοιχείων που σχετίζονταν με έναν τόπο, δηλαδή διάφορα περιβαλλοντικά, «πραγματογνωστικά, φυσιογνωστικά και ιστορικο-μυθολογικά τοιαύτα». Από αυτήν τη σκοπιά, το μάθημα απέκτησε χαρακτήρα κεντρικό στη γενική διδακτική πρακτική του Δημοτικού σχολείου στην Ελλάδα· συνδυαζόταν, μάλιστα, η διδασκαλία του -τουλάχιστον θεωρητικά, από παιδαγωγική άποψη- και με δραστηριότητες εκτός της σχολικής αίθουσας, όπως περίπατοι και εκδρομές. Η αντίληψη για το βασικό και καθοριστικό ρόλο του μαθήματος στη διαμόρφωση της σκέψης και της κοινωνικής συνείδησης των μικρών μαθητών αποτυπώθηκε και στον όρο πατριδογνωστικά μαθήματα, στα οποία συγκαταλέγονταν, πέρα από την ίδια την Πατριδογνωσία, η Ιστορία, η Αγωγή του πολίτη και οι διάφορες μορφές της διδασκόμενης Γεωγραφίας (π.χ. η γεωγραφία μετά στοιχείων Τουρισμού το 1957). Σχολικά Βιβλία Πατριδογνωσίας
Κανάκι Νάξου

Το Κανάκι είναι μικρός παράλιος οικισμός της ανατολικής Νάξου στις παραλίες Ψιλή Άμμο και Μαραθίτη, με 14 κατοίκους (απογραφή 2011). Βρίσκεται 8 χλμ νότια της Μουτσούνας. Απέχει περίπου 19 χλμ από την Απείρανθο και 44 χλμ από την Χώρα της Νάξου. Διοικητικά υπάγεται στην Δημοτική Κοινότητα Απεράθου της Δημοτική Ενότητα Δρυμαλίας του Δήμου Νάξου & Μικρών Κυκλάδων.

 Το 1981, στην απογραφή, ο οικισμός αναγνωρίζεται και προσαρτάται στην κοινότητα Απειράθου (έδρα Απέραθος). Το 1997, με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας (νόμος 2539/97), η κοινότητα της Απεράθου καταργείται και ο οικισμός προσαρτάται στο νεοσύστατο δήμο Δρυμαλίας με έδρα τον οικισμό Χαλκείο. Συγκεκριμένα, με το πρόγραμμα Καποδίστριας υπαγόταν στο Δημοτικό Διαμέρισμα Απεράθου, του Δήμου Δρυμαλίας, του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους. Το 2010, με την εφαρμογή του προγραμματος Καλλικράτης (νόμος 3852/2010), καταργείται ο δήμος Δρυμαλίας και ο οικισμός προσαρτάται στο νεοσύστατο δήμο Νάξου & Μικρών Κυκλάδων.Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), αποτελεί μαζί με τους οικισμούς Αζάλα ( 29 κ.), Απέραθο ( 722 κ.), Κλειδώ ( 24 κ.), Λυγαρίδια ( 23 κ.), Μουτσούνα ( 84 κ.) και Πάνερμο ( 8 κ.) τη δημοτική κοινότητα Απεράθου ( 904 κ.). Η δ.κ. Απεράθου υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Δρυμαλίας, του δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, της περιφερειακής ενότητας Νάξου (του πρώην νομού Κυκλάδων), στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου. Στην περιοχή υπάρχουν πολλές μικρές παραλίες σε ορμίσκους. Ξεχωρίζει όμως για το μέγεθος, την άμμο της και το δασάκι με κέδρους, η παραλία της Ψιλής Άμμου.
Μαρία του Βρανδεμβούργου-Κούλμμπαχ

Η Μαρία, γερμ. Marie von Brandenburg-Kulmbach (14 Οκτωβρίου 1519 - 31 Οκτωβρίου 1567) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόρη του μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Κούλμμπαχ και με τον γάμο της έγινε εκλέκτορας του Παλατινάτου.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Καζιμίρ, μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Κούλμμπαχ και της Σουζάνας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Αλβέρτου Δ΄ δούκα της Βαυαρίας. Παντρεύτηκε το 1537 τον Φρειδερίκο Γ΄ των Βίττελσμπαχ εκλέκτορα του Παλατινάτου και είχε τέκνα: Λουδοβίκος ΣΤ΄ 1539-1583, εκλέκτορας του Παλατινάτου. Γιος του ήταν ο Φρειδερίκος Δ΄, εκλέκτορας του Παλατινάτου Ελισάβετ 1540-1594, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Φρειδερίκο Β΄ των Βέττιν, δούκα της Σαξονίας Ιωάννης Καζιμίρ 1543-1592, κόμης του Λάουτερν, κυβέρνησε ως επίτροπος του ανήλικου ανιψιού του Φρειδερίκου Δ΄ Δωροθέα Σουζάνα 1544-1592, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Γουλιέλμο των Βέττιν, δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης Άννα Ελισάβετ 1549-1609, παντρεύτηκε τον Φίλιππο Β΄, λαντγράβο της Έσσης-Ράινφελς και έπειτα τον Ιωάννη Αύγουστο, κόμη του Φέλντεντς Χριστόφορος 1551-1574 Κουνιγούνδη-Ιακωβαία 1556-1586, παντρεύτηκε τον Ιωάννη ΣΤ΄, κόμη του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ Αλβέρτα 1538-1553 απεβ. 15 ετών, Χέρμαν Λουδοβίκος 1541-1556 απεβ. 15 ετών, Αλβέρτος 1546-1547, Κάρολος 1552-1555 απεβ. 3 ετών August Kluckhohn (Hrsg.): Briefe Friedrich des Frommen, Kurfürsten von der Pfalz, C.A. Schwetschke und Sohn, 1868, S. 38 ff. August Kluckhohn: Wie ist Kurfürst Friedrich III von der Pfalz Calvinist geworden?, F. Straub, 1866, S. 427 f.
Ντένις Κέλι

Ο Ντέννις Κέλλυ (αγγλ. Dennis Kelly), που γεννήθηκε το 1970 στο Μπάρνετ του Λονδίνου ζει και εργάζεται ως συγγραφέας στο Λονδίνο. Ο εκδοτικός οίκος Oberon έχει κυκλοφορήσει ένα τόμο με θεατρικά έργα του: "Συντρίμμια", 'Μετά το τέλος", "Οσάμα ο ήρωας", "Έρωτας και χρήμα." Στην τηλεόραση είναι περισσότερο γνωστός για τη φαρσοκωμωδία του BBC 3 "Pulling".

 Ο Κέλλυ μεγάλωσε στο Μπάρνετ, στο Βόρειο Λονδίνο, σε οικογένεια Ιρλανδών Καθολικών. Ο πατέρας του ήταν εισπράκτορας στα λεωφορεία, και ο Κέλλυ, ένα από τα πέντε παιδιά της οικογένειας, παράτησε το σχολείο στα 16 του. Μεγάλωσε σε εργατικές πολυκατοικίες για τις οποίες είπε κάποτε: Υπάρχει μια θεατρική εκδοχή των εργατικών πολυκατοικιών που δε μοιάζει καθόλου με αυτές που έζησα. Οι εργατικές πολυκατοικίες είναι πραγματικά τόσο διαφορετικές, ιδιαίτερα στο Λονδίνο. Συναντάς εκεί τόσο διαφορετικούς ανθρώπους. Οι εργάτες χρησιμοποιούν το ίδιο λεξιλόγιο με οποιονδήποτε άλλον. Επίσης οι άνθρωποι εκεί διαβάσουν κάθε λογής εφημερίδες, από την ποιοτική Guardian μέχρι τη λαϊκή Sun, ή τη συντηρητική Telegraph. Σχετικά με τις εμπειρίες του στις εργατικές πολυκατοικίες ο συγγραφέας δήλωσε: Πριν λίγο καιρό, όταν ξεκινούσα την καριέρα μου ως θεατρικός συγγραφέας, συνάντησα ένα καλλιτεχνικό διευθυντή για κάποιο έργο που είχα γράψει, το "53 εκατομμύρια μίλια." Διαδραματιζόταν εν μέρει σε κάτι εργατικές πολυκατοικίες, στο δωμάτιο συνεντεύξεων της NASA και στη διαστημική βάση στον Άρη. Ο καλλιτεχνικός διευθυντής μου είπε "Δεν περιορίζεσαι καλύτερα στις εργατικές πολυκατοικίες;" Ξαφνιάστηκα, αλλά μετά από μια βαθιά ανάσα του απάντησα πως παρότι μεγάλωσα σε εργατικές πολυκατοικίες, δεν αισθανόμουν πως ήταν το μόνο μέρος για το οποίο θα μπορούσα να μιλήσω και πως υπήρχαν τόσα άλλα θέματα που με ενδιέφεραν. Ενώ δούλευε σε σουπερμάρκετ, πήρε μέρος στην τοπική καλλιτεχνική ομάδα Barnet Drama Centre και έτσι ανακάλυψε το θέατρο. Αργότερα φοίτησε στο κολέγιο του Λονδίνου Goldsmiths College, απ' όπου πήρε το πτυχίο του με άριστα. Έγραψε το πρώτο του θεατρικό 'Συντρίμμια" σε ηλικία 30 χρονών. Μονόλογοι παιδιών [ανέβηκε στο θέατρο Old Vic] Ματίλντα, ένα μιούζικαλ Οι θεοί κλαίνε [πρεμιέρα στο θέατρο Hampstead] Ορφανά [πρεμιέρα στο θέατρο Traverse] Ο δάσκαλός μας είναι δαιμονικό [πρεμιέρα στο θέατρο Hull] D.N.A Φροντίζοντας την μπέμπα [πρεμιέρα στο θέατρο Birmingham Rep] Έρωτας και Χρήμα [πρεμιέρα στο θέατρο Royal Exchange] Οσάμα ο ήρωας [πρεμιέρα στο θέατρο Hampstead] Μετά το τέλος [πρεμιέρα στο θέατρο BAC] Ρόζα Μπερντ [πρεμιέρα στο θέατρο Arcola] Συντρίμμια [πρεμιέρα στο θέατρο Theatre 503] Η επίσκεψη του Μπρένταν [πρεμιέρα στο θέατρο Etcetera]
Transavia France

H Transavia France, παλαιότερα transavia.com France, είναι μια γαλλική αεροπορική εταιρεία χαμηλού κόστους με έδρα το Αεροδρόμιο Orly στο Παρίσι. Η Transavia France είναι θυγατρική της Air France και της Transavia Airlines .

 H Transavia France ιδρύθηκε ως transavia.com France τον Νοέμβριο του 2006 από την Air France και από την ολλανδική αεροπορική εταιρεία Transavia (τότε transavia.com ) και ξεκίνησε τη λειτουργία της τον Μάιο του 2007. Πραγματοποιεί τακτικές και ναυλωμένες πτήσεις. Διευθύνων Σύμβουλος είναι ο Αντουάν Pussiau από τον Ιανουάριο του 2013.Από τις αρχές του 2015, η Transavia France, μαζί με την ολλανδική αδελφική του εταιρεία, Transavia, έλαβε ένα νέο εταιρικό σχεδιασμό αφαιρώντας το ".com" από την ονομασία της καθώς και αλλάζοντας τα βασικά χρώματά της από το λευκό/πράσινο/μπλε σε λευκό/πράσινο. O στόλος της Transavia France αποτελείται από τα ακόλουθα αεροσκάφη (Αύγουστος 2017):
Ιππέας του Αρτεμισίου

Ο Ιππέας του Αρτεμισίου (γνωστός και ως Τζόκει του Αρτεμισίου και μικρός ιππέας του Αρτεμισίου) είναι μεγάλο ελληνιστικό χάλκινο άγαλμα ενός νεαρού αγοριού που καβαλά άλογο, που χρονολογείται γύρω στο 150–140 π.Χ. Είναι ένα σπάνιο σωζόμενο αυθεντικό χάλκινο άγαλμα από την Αρχαία Ελλάδα και ένα σπάνιο δείγμα αλόγου αγώνων στην ελληνική γλυπτική. Τα περισσότερα αρχαία χάλκινα αγάλματα έλιωσαν για τις πρώτες ύλες τους λίγο καιρό μετά τη δημιουργία, αλλά αυτό σώθηκε όταν χάθηκε σε ναυάγιο κατά την αρχαιότητα, πριν ανακαλυφθεί τον εικοστό αιώνα. Μπορεί να ήταν αφιερωμένο στους θεούς από έναν πλούσιο για να τιμήσει τις νίκες σε ιπποδρομίες, πιθανώς στον αγώνα μονού αλόγου (ελληνικά: κέλης). Ο καλλιτέχνης είναι άγνωστος.

 Το άγαλμα βρέθηκε σε ναυάγιο στα ανοιχτά του ακρωτηρίου Αρτεμίσιο, στη βόρεια Εύβοια, το οποίο ανακαλύφθηκε το 1926. Επίσης στο ναυάγιο βρέθηκαν τμήματα του Ποσειδώνα του Αρτεμισίου. Τα πρώτα μέρη του έφιππου αγάλματος ανακτήθηκαν το 1928, και περισσότερα κομμάτια βρέθηκαν το 1936 ή/και το 1937. Το άγαλμα συναρμολογήθηκε εκ νέου, μετά την αποκατάσταση της ουράς και του σώματος του αλόγου, και εκτέθηκε στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Αθήνα το 1972. Ο αρχικός καλλιτέχνης και οι συνθήκες κάτω από τις οποίες δημιουργήθηκε το έργο είναι άγνωστα. Ωστόσο, ο Σον Χέμινγουεϊ έχει προτείνει ότι μπορεί να λεηλατήθηκε από την Κόρινθο το 146 π.Χ. από τον Ρωμαίο στρατηγό Μούμμιο κατά τη διάρκεια του Αχαϊκού Πολέμου και να δόθηκε στον Άτταλο, αλλά να χάθηκε κατά τη μεταφορά στην Πέργαμο. Το έφιππο άγαλμα είναι περίπου σε φυσικό μέγεθος, με μήκος 2,9 μέτρα και ύψος 2,1 μέτρα. Χυτεύτηκε σε κομμάτια χρησιμοποιώντας μια έμμεση τεχνική χαμένου κεριού και στη συνέχεια συναρμολογήθηκε με συγκόλληση ροής. Λείπουν ορισμένα μέρη, όπως το μαστίγιο και τα ηνία του αναβάτη και το χαλινάρι του αλόγου. Το άλογο και ο αναβάτης του αποδίδονται ρεαλιστικά, σαν να απεικονίζονται καθώς το άλογο ξεπηδά στη μέση του καλπασμού, με τα πίσω πόδια του στο έδαφος και τα μπροστινά του πόδια ανασηκωμένα. Ο μπρούτζος των πίσω ποδιών είναι παχύτερος, υποδηλώνοντας ότι ήταν το κύριο μέσο στήριξης του αγάλματος. Η εικόνα της θεάς Νίκης είναι χαραγμένη στον δεξιό μηρό του αλόγου, κρατώντας ένα στεφάνι με υψωμένα χέρια - ένα σημάδι των αλόγων κούρσας στην Αρχαία Ελλάδα. Το άλογο κάνει τον αναβάτη του, ένα αγόρι μόλις ύψους μόλις 84 εκατοστών και ίσως 10 ετών, να φαίνεται μικροσκοπικός. Το αγόρι ήταν πιθανώς από την Αφρική με βάση τη φυσιογνωμία του και το αυθεντικό μαύρο πατιναρισμένο χρώμα της επιφάνειας, Το χτένισμά του, ωστόσο, είναι ελληνικό, υποδηλώνοντας μικτή κληρονομιά. Ιππεύει χωρίς σέλα. Φοράει σανδάλια και κοντό χιτώνα και κοιτάζει πίσω πάνω από τον αριστερό του ώμο. Χέμινγουεϊ, Σον. (2004) The Horse and Jockey from Artemision: A Bronze Equestrian Monument of the Hellenistic Period . Berkeley: University of California Press .(ISBN 0-520-23308-5) .
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 1944

Η 17η Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου, που τίμησε τις καλύτερες επιδόσεις στο χώρο του κινηματογράφου για το έτος 1944, έλαβε χώρα στις 15 Μαρτίου 1945. Η τελετή πραγματοποιήθηκε στο Κινέζικο Θέατρο Γκράουμαν στο Χόλιγουντ της Καλιφόρνιας και την παρουσίαση ανέλαβαν ο Τζον Κρόμγουελ και ο Μπομπ Χόουπ (ο τελευταίος για πέμπτη φορά). Η τελετή αυτή ήταν η πρώτη τελετή απονομής βραβείων Όσκαρ η οποία μεταδόθηκε εξ ολοκλήρου σε όλες τις ΗΠΑ, και η συγκεκριμένη τελετή μεταδόθηκε από το Blue Network του ABC Radio.

 Οι νικητές κάθε κατηγορίες εμφανίζονται με έντονους χαρακτήρες στην κορυφή της κατηγορίας. Ο Δρόμος της Αγάπης Κολασμένη Αγάπη Εφιάλτης Απ' Όταν Έφυγες Πρόεδρος Γουίλσον Λίο ΜακΚάρεϊ – Ο Δρόμος της Αγάπης Άλφρεντ Χίτσκοκ – Στον ίσκιο του θανάτου Μπίλι Γουάιλντερ – Κολασμένη Αγάπη Ότο Πρέμινγκερ – Λώρα Χένρι Κινγκ – Πρόεδρος Γουίλσον Μπινγκ Κρόσμπι – Ο Δρόμος της Αγάπης Σαρλ Μπουαγιέ – Εφιάλτης Μπάρι Φιτζέραλντ – Ο Δρόμος της Αγάπης Αλεξάντερ Νοξ – Πρόεδρος Γουίλσον Κάρι Γκραντ – Στο διάβα της ζωής Ίνγκριντ Μπέργκμαν – Εφιάλτης Γκριρ Γκάρσον – Κυρία Πάρκινγκτον Μπέτι Ντέιβις – Μαραμένο Λουλούδι Μπάρμπαρα Στάνγουικ – Κολασμένη Αγάπη Κλοντέτ Κολμπέρ – Απ' όταν έφυγες Επίσημος ιστότοπος (Αγγλικά)
Χρυσή Μπάλα του 1996

Η Χρυσή Μπάλα του 1996, δόθηκε στον καλύτερο ποδοσφαιριστή της Ευρώπης όπως κρίθηκε από μια ομάδα αθλητικών δημοσιογράφων από χώρες μέλη της UEFA, τον Ματίας Ζάμμερ στις 24 Δεκεμβρίου 1996.

 Επιπρόσθετα, 18 παίκτες προτάθηκαν αλλά δεν έλαβαν ψήφους οι: Όλιβερ Μπίρχοφ, Λοράν Μπλαν, Ζβόνιμιρ Μπόμπαν, Ενρίκο Κιέσα, Έντγκαρ Ντάβιντς, Ρόμπι Φάουλερ, Τόμας Χέλμερ, Μπερνάρ Λαμά, Γιάρι Λιτμάνεν, Αντρέας Μέλερ, , Πάβελ Νέντβεντ, Τζέι-Τζέι Οκότσα, Ράι, Ντέγιαν Σαβίσεβιτς, Μεχμέτ Σολ, Ντιέγο Σιμεόνε, Τζιανλούκα Βιάλι και Χαβιέρ Σανέτι. Επίσημη σελίδα της Χρυσής Μπάλας του France Football
Κάστρο Παραλίου Άστρους

Το Κάστρο Παραλίου Άστρους είναι μεσαιωνικό κάστρο που βρίσκεται στην κορυφή του λόφου του Παραλίου Άστρους, απέχει 4 χιλιόμετρα από το Άστρος.Ο χώρος του κάστρου, είναι ανοιχτός και επισκέψιμος καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου και ο επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει τη θέα προς τον Αργολικό κόλπο, το Ναύπλιο και την πεδιάδα του Άστρους.

 Στο κάστρο διακρίνονται δύο οικοδομικές φάσεις: Η πρώτη φάση αφορά την περίοδο μεταξύ του 17ου αι. και του τέλους του 18ου αι. Ίσως μάλιστα να σχετίζεται με το τέλος της Β’ Ενετοκρατίας και την ανακατάληψη του Μοριά το 1715 από τους Οθωμανούς. (Εκείνη την εποχή οι Οθωμανοί οχύρωσαν κάποιες θέσεις για να εδραιώσουν την παρουσία τους στην περιοχή φοβούμενοι τους Τσάκωνες αλλά και την επιστροφή των Ενετών.)Η δεύτερη κατασκευαστική περίοδος εντοπίζεται από το 1824 και 1825, όταν το κάστρο ανήκε στους τρεις αδερφούς Ζαφειρόπουλους οι οποίοι ήταν πλούσιοι έμποροι από το εξωτερικό και μυημένοι στη Φιλική Εταιρεία. Την περίοδο του 1821 οι αδερφοί Ζαφειρόπουλοι (Κωνσταντίνος, Ιωάννης και Παναγιώτης), με καταγωγή από τον Άγιο Ιωάννη, οχυρώνουν το κάστρο φτιάχνοντας εκεί τις κατοικίες τους. Στις 4 Αυγούστου 1826, 1200 στρατιώτες που είχαν κλειστεί μέσα στο κάστρο νίκησαν τον πολυάριθμο στρατό του Ιμπραήμ που το πολιορκούσε. Το 1833, ο Πάνος Ζαφειρόπουλος (Άκουρος), αφιέρωσε το κάστρο στο Βασίλειο της Ελλάδας και στον βασιλιά Όθωνα. Στις αρχές του 20ου αιώνα, το κάστρο εγκαταλείφθηκε και ερημώθηκε. Το σχήμα του κάστρου είναι σχεδόν τετράγωνο ενώ οι απότομοι βράχοι στα δυτικά και η θάλασσα στα ανατολικά κάνουν το στενόμακρο λόφο οχυρό που δύσκολα κυριευόταν. Το κάστρο έχει δύο πύλες, μία προς το βορειοδυτικό άκρο την οποία προστατεύει ένας ογκώδης κυκλικός πύργος και η δεύτερη στα ανατολικά, που έχει πρόσβαση από το πάνω μέρος του Παραλίου Άστρους. Ο οχυρωματικός περίβολος του σώζεται σε ύψος ως 6 μέτρα και διαθέτει, κυρίως στην ανατολική πλευρά, πολεμίστρες ενώ στο νότιο μέρος του διαθέτει ανοίγματα για πυροβόλα όπλα. Στο πλάτωμα της κορυφής διασώζονται ερειπωμένες αποθήκες, δεξαμενές νερού και οι τρεις κατοικίες των Ζαφειρόπουλων. Η πρώτη κατοικία, του Παναγιώτη Ζαφειρόπουλου, έχει ορθογώνια κάτοψη και είναι χτισμένη πάνω στα θεμέλια παλαιότερου οικοδομήματος. Η δεύτερη, του Κωνσταντίνου Ζαφειρόπουλου, έχει τέσσερα διαμερίσματα, βοηθητικούς χώρους, αποχωρητήριο και στέρνες. Η τρίτη κατοικία, του Ιωάννη Ζαφειρόπουλου, δε σώζεται σε καλή κατάσταση και μοιάζει αρκετά με αυτή του Κωνσταντίνου. Κάστρα της Ελλάδας Πέτρος Σαραντάκης - Αρκαδία: οι Ακροπόλεις, τα Κάστρα και οι Πύργοι της, εκδόσεις Οιάτης, ISBN 960-91420-3-6, Αθήνα 1993 Παράλιο Άστρος – mobileContent – eCastles (culture.gr) Σμαράγδη Ι. Αρβανίτη, Το κάστρο του Παράλιου Άστρους Κυνουρίας – Ένα προπύργιο της Ελληνικής Επανάστασης, Days of Art in Greece, τεύχος 12, 2021 Φορέας Διαχείρισης Όρους Πάρνωνα, Εκδόσεις Πεντάλοφος, 2015, ISBN 978-960-99424-2-3
Σοφία Ελεονώρα της Έσσης-Ντάρμστατ

Η Σοφία Ελεονώρα, γερμ.: Sophia-Eleonora von Hessen-Darmstat (7 Ιανουαρίου 1634 στο Ντάρμσταντ - 7 Οκτωβρίου 1663 στο Μπίνγκενχαϊμ, τώρα μέρος του Έχτσελ) από τον Οίκο της Έσσης, ήταν κόρη του λαντγκράβου της Έσσης-Ντάρμσταντ και με τον γάμο της έγινε λαντγκραβίνα της Έσσης-Χόμπουργκ.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Γεωργίου Β΄ λαντγκράβου της Έσσης-Ντάρμσταντ (1605–1661) από τον γάμο του με τη Σοφία-Ελεονώρα (1609–1671), κόρη του Ιωάννη-Γεωργίου Α΄ εκλέκτορα της Σαξονίας. Στο Ντάρμσταντ στις 21 Απριλίου 1650, η Σοφία-Ελεονώρα παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Γουλιέλμο-Χριστόφορο λάντγκραβο της Έσσης-Χόμπουργκ (1625–1681). Με την ευκαιρία του γάμου της, ο πατέρας της τής έδωσε την περιοχή και το κάστρο Μπίνγκερχαϊμ. Ο Γουλιέλμος-Χριστόφορος προτίμησε το Μπίνγκενχαϊμ από το κάστρο του στο Χόμπουργκ, οπότε η οικογένεια ζούσε κυρίως στο Μπίνγκερχαϊμ και ο Γουλιέλμος-Χριστόφορος απεκαλείτο μερικές φορές λάντγκραβος της Έσσης-Μπίνγκερχαϊμ. Ο πατέρας της είχε υποσχεθεί ότι οι άρρενες απόγονοί της θα μπορούσαν να διατηρήσουν το Μπίνγκερχχαϊμ μετά το τέλος της, ωστόσο μόνο δύο κόρες επέζησαν της Σοφίας-Ελεονώρας. Αυτό οδήγησε σε μία διαμάχη μεταξύ της Έσσης-Ντάρμσταντ και της Έσσης-Χόμπουργκ σχετικά με την ιδιοκτησία του Μπίνγκερχαϊμ, η οποία επιλύθηκε τελικά από την Eλισάβετ-Δωροθέα, η οποία ενεργούσε ως επίτροπος της Έσσης-Ντάρμσταντ. Παντρεύτηκε το 1650 τον εξάδελφό της Γουλιέλμο-Χριστόφορο λάντγκραβο της Έσσης-Χόμπουργκ και γέννησε 13 παιδιά, αλλά μόνο 4 επέζησαν από την παιδική ηλικία: Φρειδερίκος (Ντάρμσταντ, 12 Μαρτίου 1651 - Χόμπουργκ βορ ντερ Χέχε , 27 Ιουλίου 1651), απεβ. νήπιο. Χριστίνα-Βιλελμίνη (Μπίνγκερχαϊμ, 30 Ιουνίου 1653 - Γκράμποβ, 16 Μαΐου 1722), παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο δούκα του Mεκλεμβούργου-Γκράμποβ. Λεοπόλδος-Γεώργιος διάδοχος της Έσσης-Χόμπουργκ (Μπίργκενχαϊμ, 25 Οκτωβρίου 1654 - ανάκτορο Γκράβενσταϊν, Σλέσιχ-Χόλσταϊν, 26 Φεβρουαρίου 1675), απεβ. άγαμος. Φρειδερίκος (Μπίνγκερχαιμ, 5 Σεπτεμβρίου 1655 - Μπίνγκερχαϊμ, 6 Σεπτεμβρίου 1655), απεβ. νήπιο. Γουλιέλμος (Μπίνγκερχαϊμ, 13 Αυγούστου 1656 - Μπίνγκερχαϊμ, 4 Σεπτεμβρίου 1656), απεβ. νήπιο. Άννα-Αικατερίνα (23 Ιουνίου 1657-1718), παντρεύτηκε τον Μαρτίνους-Σίμον. Κάρολος-Γουλιέλμος (Μπίνγκερχαϊμ, 6 Μαΐου 1658 - Μπίνγκερχαϊμ, 13 Δεκεμβρίου 1658), απεβ. νήπιο. Φίλιππος (Μπίνγκερχαϊμ, 20 Ιουνίου 1659 - Μπίνγκερχαϊμ, 6 Οκτωβρίου 1659), απεβ. νήπιο. Μαγδαληνή-Σοφία (Μπίνγκερχαϊμ, 24 Απριλίου 1660 - Μπράουνφελς, 22 Μαρτίου 1720), παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο-Μαυρίκιο, κόμη του Ζολμς-Μπράουνφελς. Χριστίνα-Καρλόττα 1690-1771, παντρεύτηκε τον Καζιμίρ-Γουλιέλμο πρίγκιπα της Έσσης-Χόμπουργκ. Φρειδερίκος-Γουλιέλμος 1696-1761, πρίγκιπας του Ζολμς-Μπράουνφελς. θνησιγενής γιος (7 Ιουνίου 1661). Φρειδερίκος-Γουλιέλμος (Μπίνγκερχαιμ, 29 Νοεμβρίου 1662 - Χόμπουργκ, 5 Μαρτίου 1663), απεβ. 1 έτους. θνησιγενής γιος (7 Οκτωβρίου 1663). Johann I. von Gerning: Die Lahn- und Main-Gegenden von Embs bis Frankfurt, σελ. 148, διαδικτυακά