IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ναός της Ήρας Λακινίας (Ακράγαντας)

Ο ναός της Ήρας Λικινίας ή ναός D, είναι ένας ελληνικός ναός στην Κοιλάδα των ναών, που ήταν μέρος της αρχαίας πόλης του Ακράγαντα (μετέπειτα Αγκριτζέντο). Κτίστηκε π. το 450 π.Χ. με τον ρυθμό όμως της αρχαϊκής περιόδου. Ανακαλύφθηκαν ίχνη από τη φωτιά, που ακολούθησε την κατάληψη του Ακράγαντα από τους Καρχηδονίους το 406 π.Χ.. Το 212 π.Χ. η Σικελία έγινε οριστικά Ρωμϊκή επαρχία και ο ναός ανακατασκευάστηκε. Η αρχική πήλινη στέγη αντικαταστάθηκε από μαρμάρινη, με μία πιο απότομα κεκλιμένη στέγη στην ανατολική μεριά. Ο ναός αρχικά αφιερώθηκε στην ελληνική θεά Ήρα (ρωμαϊκή Juno). Αν ήταν σε χρήση τον 4ο-5ο αι. μ.Χ., θα σχετίστηκε με την εξόντωση των εθνικών, όταν οι Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήταν πια χριστιανική.

 Το οικοδόμημα είναι περίπτερος ναός, δωρικού ρυθμού, με 6 Χ 13 κίονες (εξάστυλος). Είναι δίδυμος με τον ναό της Ομονοίας, καθώς έχουν ίδιες διαστάσεις και μερικά αρχιτεκτονικά στοιχεία: η διάταξη είχε αποκρυσταλλωθεί σε ένα πρότυπο στην κυρίως Ελλάδα, που το μιμήθηκαν οι δύο ναοί. Οι διαστάσεις του δαπέδου του ναού είναι 38,15 μ. Χ 16,90 μ. Οι κίονες της πρόσοψης έχουν ένταση: είναι λεπτότερες στην κορυφή και διογκώνονται στη μέση. Το περιστύλιο έχει 34 κίονες ύψους 6,44 μ., με τέσσερις σπονδύλους ο καθένας. Ερίδονται στην κρηπίδα, που έχει τέσσερις βαθμίδες. Το κτήριο είναι ανυψωμένο, καθώς βρίσκεται επάνω σε μία προεξοχή του εδάφους, η οποία είναι σε μεγάλο μέρος τεχνητή. Μπροστά από την ανατολική μεριά του ναού, υπάρχουν σημαντικά κατάλοιπα του βωμού. Εσωτερικά έχει πρόναο εν παραστάσει, σηκό και οπισθόδομο εν παραστάσει. Ο πρόναος και ο οπισθόδομος έχουν δύο κίονες στην είσοδό τους. Μεταξύ του προνάου και του σηκού υπάρχουν δύο κλίμακες για την άνοδο στη στέγη, για λόγους επισκευής της ή θρησκευτικούς. Η βόρεια κιονοστοιχία με τον θριγκό της (επιστύλια και ζωφόρος) έχει πλήρως διατηρηθεί. Από τους υπόλοιπους κίονες, εννέα δεν έχουν όλους τους σπονδύλους τους, ενώ τέσσερις κίονες λείπουν τελείως. Από τους τοίχους υπάρχουν μόνο τα θεμέλιά τους. Τον 18ο αιώνα έγινε αναστύλωση των κιόνων. Ναός του Ολυμπίου Διός (Ακράγαντας) Ναός της Ομόνοιας (Ακράγαντας) Ναός του Ηρακλή (Ακράγαντας)
Σαιντ Λούις

Το Σαιντ Λούις (αγγλικά: St. Louis, Missouri, προφέρεται: [seɪnt ˈluːɪs], στην τοπική διάλεκτο προφέρεται: [sənt ˈluːɪs]), είναι πόλη των ΗΠΑ στα ανατολικά όρια της πολιτείας του Μιζούρι. Το Σαιντ Λούις είναι ανεξάρτητη πόλη (και δεν ανήκει δηλαδή σε κάποια κομητεία). Με πληθυσμό 301,578 κατοίκους (σύμφωνα με την απογραφή του 2020), είναι η 65η μεγαλύτερη πόλη στις Ηνωμένες Πολιτείες και η δεύτερη μεγαλύτερη στην πολιτεία, μετά το Κάνσας Σίτι. Η μητροπολιτική περιοχή του Σαιντ Λούις, έχει πληθυσμό 2,820,253 κατοίκους (σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2020) και είναι η μεγαλύτερη στην πολιτεία καθώς και η 20η μεγαλύτερη μητροπολιτική περιοχή στις ΗΠΑ.

 Το Σαιντ Λούις ιδρύθηκε το 1764 από τον Πιερ Λακλέντ και τον Ογκίστ Σουτώ και με την αγορά της Λουιζιάνα έγινε σημαντικός λιμένας στο Μισισιπή. Αναπτύχθηκε γρήγορα μετά τον Αμερικανικό Εμφύλιο και στα τέλη του 19ου αιώνα έγινε η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη των Ηνωμένων Πολιτειών. Το Σαιντ Λούις διοργάνωσε την Διεθνή Έκθεση και τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1904. Το 1950 ο πληθυσμός στη πόλη έφτασε το μέγιστό του, 856.796 κατοίκους, αλλά από τότε ο πληθυσμός στην πόλη μειώνεται. Η οικονομία του Σαιντ Λούις βασίζεται στις υπηρεσίες, το εμπόριο, τις κατασκευές και τον τουρισμό. Η πόλη είναι γνωστή για την Γκειτγουέι Αρτς, μια αψίδα ύψους 192 μέτρων που κατασκευάστηκε το 1965 και συμβολίζει την πύλη εισόδου στην Αμερικανική Δύση. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα St. Louis, Missouri στο Wikimedia Commons Επίσημος ιστότοπος
Ο δον Γκαρσία της Ναβάρρας (Μολιέρος)

Ο δον Γκαρσία της Ναβάρρας ή ο ερωτευμένος πρίγκιπας (γαλλικός τίτλος: Dom Garcie de Navarre ou le Prince jaloux) είναι έμμετρη πεντάπρακτη ηρωική κωμωδία του Μολιέρου, που παρουσιάσθηκε στη σκηνή του Παλαί Ρουαγιάλ στις 4 Φεβρουαρίου 1661.Πρόκειται για μια ηρωική κωμωδία που αναφέρεται σε έναν ζηλότυπο πρίγκιπα, που η συμπεριφορά του προκαλεί μάλλον τον οίκτο παρά το γέλιο. Ήταν μια προσπάθεια του συγγραφέα να γράψει σοβαρό δραματικό έργο αλλά απέτυχε να συγκινήσει το κοινό.

 Η σκηνή διαδραματίζεται στην Αστόργα, μια πόλη στην Ισπανία στο βασίλειο του Λεόν. Ο δον Γκαρσία, πρίγκιπας του βασιλείου της Ναβάρρας, είναι ερωτευμένος με την όμορφη Ελβίρα, εξόριστη πριγκίπισσα του βασιλείου του Λεόν, η οποία, αν και ανταποκρίνεται στον έρωτά του, δείχνει μια επιφυλακτικότητα στον αγαπημένο της. Παγιδευμένος στο κάστρο της Ελβίρας την οποία έσωσε από τα νύχια του σφετεριστή του θρόνου Μωρεγκά και την οποία πρέπει να κρατήσει ασφαλή, ο δον Γκαρσία δεν μπορεί να συμμετέχει σε μάχες και να αποδείξει τον ηρωισμό του. Ακριβώς κατά τη διάρκεια αυτής της απουσίας του από το πεδίο, ο ερωτικός του αντίζηλος, δον Σίλβα της Καστίλλης, συγκεντρώνει στρατεύματα, επιτίθεται στον σφετεριστή και βοηθά την Ελβίρα με αποφασιστικό τρόπο να ξανακατακτήσει το βασίλειό της. Η Ελβίρα σαγηνεύεται από τον ηρωισμό του δον Σίλβα και δεν ξέρει πια ποιον από τους δύο επίδοξους μνηστήρες να διαλέξει.Ο δον Γκαρσία κλείνεται στον εαυτό του και στην όλο και πιο αρρωστημένη ζήλια του, όπου και την παραμικρή λέξη της προστατευόμενής του την εκλαμβάνει ένδειξη προτίμησης και υπόσχεση γάμου υπέρ του αντιζήλου του. Σύντομα ο δον Σίλβα αποκαλύπτει την πραγματική του ταυτότητα μετά τη νίκη: πρόκειται για τον Αλφόνσο, πρίγκιπα του Λεόν και αδελφό της Ελβίρας που έπρεπε να δράσει μυστικά για να αποτρέψει τις συνωμοσίες του εχθρού τους, του σφετεριστή του θρόνου. Η παράσταση, που δόθηκε 7 μόνο φορές, ήταν μια οικτρή καλλιτεχνική και οικονομική αποτυχία. Το κοινό αιφνιδιάστηκε. Καθώς είχε διασκεδάσει με τις προηγούμενες κωμωδίες του συγγραφέα, δυσκολεύτηκε να τον δεχτεί ως ιδιότροπο πρίγκιπα, άλλοτε ζηλιάρη και έξαλλο, άλλοτε θλιμμένο και δακρυσμένο και τον έκρινε ακατάλληλο για ηρωικούς ή τραγικούς ρόλους. Μάλλον απογοητευμένος, ο Μολιέρος αναγκάστηκε να παραχωρήσει το ρόλο του σε άλλον ηθοποιό πριν το τέλος των παραστάσεων. Όμως ο Μολιέρος δεν παραδέχθηκε την ήττα του και συνέχισε να υπερασπίζεται το έργο, ειδικά στη βασιλική οικογένεια. Μάταια, κατά τα επόμενα χρόνια παίχθηκε ελάχιστες φορές και τελικά εξαφανίστηκε από το ρεπερτόριο του θιάσου, και παρόλο που ο Μολιέρος είχε ζητήσει και είχε αποκτήσει βασιλικό προνόμιο να το τυπώσει πριν από τη δημιουργία του, το έργο δημοσιεύθηκε το 1682, μετά τον θάνατο του συγγραφέα. Πολλούς στίχους του Δον Γκαρσία της Ναβάρας ξαναχρησιμοποίησε με επιτυχία στον Μισάνθρωπο (1666). Ο Μολιέρος ξανακέρδισε το κοινό του με Το σχολείο των συζύγων, που έγραψε και ανέβασε λίγους μήνες αργότερα.
Κλεόβουλος Γιαννούσης

Ο Κλεόβουλος Γιαννούσης (1914-22 Νοεμβρίου 2000) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής επί μακρόν στην εκλογική περιφέρεια Τρικάλων και υφυπουργός Γεωργίας στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή από το 1974 ως το 1976.

 Ήταν γιος του Βασιλείου Γιαννούση. Άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου στην πόλη των Τρικάλων. Πήρε μέρος στις εκλογές του 1950 με το Λαϊκό Κόμμα και το 1951 με τον Ελληνικό Συναγερμό χωρίς να καταφέρει να εκλεγεί. Στις εκλογές του 1952 εξελέγη βουλευτής με τον Ελληνικό Συναγερμό και εν συνεχεία επανεξελέγη με την ΕΡΕ στις εκλογές του 1956, του 1958, του 1961, του 1963 και του 1964. Για τελευταία φορά εξελέγη με τη νεοσύστατη Νέα Δημοκρατία στις εκλογές του 1974 με 10.593 ψήφους. Στην κυβέρνηση του Καραμανλή υπηρέτησε ως υφυπουργός Γεωργίας, από τις 21 Νοεμβρίου 1974 ως τις 10 Σεπτεμβρίου 1976.Πέθανε το Νοέμβριο του 2000 και κηδεύτηκε στις 24 Νοεμβρίου από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων του Α΄ Κοιμητηρίου Αθηνών. Απέκτησε 2 κόρες με την Τερέζα Φιλιππίδου. Θύμιου Λώλη, "Εν Τρικάλοις". Τρίκαλα 2003, εκδόσεις "Γένεσις". Κλεόβουλος Γιαννούσης στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.
Συγκρότημα εκτοξεύσεων 36

Το συγκρότημα εκτοξεύσεων 36 (αγγλ. Launch Complex 36, LC-36) του σταθμού της Πολεμικής Αεροπορίας στο ακρωτήριο Κανάβεραλ στο Merritt Island, Φλόριντα διέθετε δυο εξέδρες με τους κωδικούς αριθμούς LC-36Α και LC-36Β. Χρησιμοποιήθηκε σαν βάση εκτόξευσης του πυραύλου Άτλαντα μεταξύ 1962 και 2005. Περαιτέρω, το συγκρότημα ήταν εξέδρα εκτόξευσης για τους πυραύλους των διαστημικών προγραμμάτων Πάιονηρ, Σερβέιγιορ και Μάρινερ. Διενεργήθηκαν 69 και 76 εκτοξεύσεις από τις εξέδρες 36A και 36B, αντίστοιχα.

 Το LC-36 αποτελείτο από δύο παρόμοιες εξέδρες. Η κάθε εξέδρα είχε έναν κινητό υπηρεσιακό πύργο (αγγλ. Mobile Service Tower, MST) και έναν μικρότερο αλλά ακίνητο βοηθητικό πύργο καλωδίων (αγγλ. Umbilical Tower, UT), που θα τροφοδοτούσε τον πύραυλο πριν από την εκκίνηση. Οι πύργοι αυτοί είχαν ύψος 56,38 μέτρα και 63,7 μέτρα αντίστοιχα. Οι κινητοί πύργοι διέθεταν επίσης γερανό για την συναρμολόγηση του άνω μέρους του πυραύλου και την ανάρτηση του φορτίου. Τα κατώτερα τμήματα του πυραύλου ήταν προσιτά με σχοινιά και απλώς ανορθώνονταν με την βοήθεια φορτηγού. Κοντά στους πύργους βρισκόταν οχυρό ασφαλείας ελέγχου, ένα κτίριο χρώματος καφετί με στρογγυλή οροφή, όπου καταφεύγει το επιτόπιο προσωπικό κατά την πυροδότηση της εκτόξευσης. Η ανέγερση του συγκροτήματος 36 άρχισε τον Φεβρουάριο του 1961. Αρχικά χτίστηκε η εξέδρα Α. Η εξέδρα Β χτίστηκε 2 χρόνια αργότερα, το 1963. Μέχρι το 1989 ήτανε υπό την διαχείριση της NASA. Από το συγκρότημα αυτό ξεκίνησαν σημαντικές επιστημονικές αποστολές. Μετά από μερικά αρχικά δοκιμαστικά του προγράμματος Σερβέιγιορ ξεκίνησε στις 30 Μαΐου 1966 το Σερβέιγιορ 1, και ακολούθησαν οι υπόλοιποι. Μεταξύ Φεβρουαρίου 1969 και Νοεμβρίου 1973 ξεκίνησαν οι 6, 7, 8, 9 και 10. Αργότερα έλαβαν μέρος οι εκτοξεύσεις διαφόρων Intelsat-δορυφόρων και των Πάιονηρ 10, 11 και των δυο Πάιονηρ-Αφριδίτη αποστολών. Η NASA παραχώρησε τις εξέδρες στην Αμερικανική Πολεμική Αεροπορία (US Air Force) και στην General Dynamics για στρατιωτικές και εμπορικές λειτουργίες. Ο πρώτος εμπορικά εκμεταλλευόμενος πύραυλος εκτοξεύτηκε στις 7 Δεκεμβρίου 1991, ενώ η πρώτη στρατιωτική εκτόξευση στις 11 Φεβρουαρίου 1992. Η χρήση του συγκροτήματος έληξε τον Οκτώβριο του 2005. Αν και ειπώθηκε αρχικά, ότι τις εξέδρες θα τις έπαιρνε η εταιρεία SpaceX για να τις χρησιμοποιήσει στο πρόγραμμα πυραύλου Falcon, μετά μάλλον προτιμήθηκε το συγκρότημα 40, και έτσι το συγκρότημα 36 δόθηκε για κατεδάφιση. Οι καλωδιακοί πύργοι και των δύο εξεδρών κατεδαφίστηκαν το φθινόπωρο του 2006. Οι κινητοί πύργοι υπηρεσιών κατεδαφίστηκαν από ελεγχόμενες εκρήξεις στις 16 Ιουνίου 2007. Ο πύργος Β κατεδαφίστηκε στις 13:59 GMT (09:59 EDT) και ο πύργος Α δώδεκα λεπτά αργότερα στις 14:11 (10:11 EDT). Ανάρτηση πυραύλου τύπου Άτλας σε εξέδρα του συγκροτήματος LC-36
Πολύμνια

Η Πολύμνια, στην Ελληνική μυθολογία, ήταν η Μούσα των ιερών ύμνων και της ευγλωττίας. Ήταν η Μούσα των ύμνων ή των ασμάτων που ψάλλονται προς τιμή των θεών και των ηρώων.

 Ως Μούσα, ήταν κόρη του Δία και της όμορφης Μνημοσύνης. Δύο ρόλοι αποδίδονται στην Πολύμνια, που οφείλονται σε δύο διαφορετικές ετυμολογίες του ονόματός της. Η αρχαιότερη παράδοση τη θέλει προστάτρια των ύμνων (πολύ + ύμνος) που ψάλλονταν προς τιμή των θεών και των ηρώων. Κατά τη νεότερη όμως παράδοση, η οποία ετυμολογεί το όνομά της από το πολύ + μνεία, βοηθά στην εύκολη μάθηση και την απομνημόνευση. Έτσι, η Πολύμνια συγχέεται σχεδόν με τη Μνημοσύνη και τα αγάλματά της που σώθηκαν μέχρι σήμερα επιβεβαιώνουν την ερμηνεία αυτή. Σε αυτά παριστάνεται πάντοτε σαν να κατέχεται από κάποια βαθιά σκέψη και ανάμνηση. Είναι μία πολύ σοβαρή γυναίκα, συλλογισμένη και στοχαστική. Συχνά κρατά το δάχτυλό της μπροστά στα χείλη και αυτό αυξάνει τη σιωπηλή έκφραση της μορφής της. Συνήθως απεικονίζεται φορώντας μακρύ μανδύα και πέπλο, και έχοντας εναποθέσει τον αγκώνα της σε ένα μαξιλάρι. Την ζωγράφιζαν να κοιτά προς τον Ουρανό με στεφάνι από δάφνη και μαργαριτάρια στο κεφάλι, λευκό φόρεμα, με τη λύρα στα χέρια της και την επιγραφή: "Πολυμνίς Μύθους". Φέρνει φήμη στους συγγραφείς των οποίων οι δουλειές τούς έχουν χαρίσει αθάνατη φήμη. Μια τρίτη ιδιότητα της δόθηκε κατά τους τελευταίους αιώνες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας: Θεωρήθηκε προστάτιδα της μιμικής τέχνης. Επίσης, η Πολύμνια είναι μερικές φορές γνωστή και ως η Μούσα της γεωμετρίας, του διαλογισμού και της γεωργίας. Ο αστεροειδής 33 Πολύμνια (33 Polyhymnia), που ανακαλύφθηκε το 1854, πήρε το όνομά του από τη μούσα αυτή.
Απόστολος Κουτρούλιας

Ο Απόστολος (Τόλης) Κουτρούλιας, γεννημένος στις 27 Απριλίου 1976 στο Λουτράκι Κορινθίας, είναι Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Διαθέτοντας ύψος 2,03 μέτρα, αγωνίζεται στη θέση του πάουερ φόργουορντ και του σέντερ. Αποτελεί το δεύτερο παραγωγικότερο σκόρερ στην ιστορία της Α2 Εθνικής Κατηγορίας.

 Ο Κουτρούλιας ξεκίνησε να αγωνίζεται από τα τμήματα υποδομής των ομάδων του Ποσειδώνα Λουτρακίου και του Πρωτέα Αθηνών, πριν υπογράψει το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο στα 19 του χρόνια με την ομάδα του Πανελληνίου. Παρέμεινε για έξι χρόνια στην ομάδα των «Ολυμπιονικών», αγωνιζόμενος στην Α2 εθνική κατηγορία, πριν αγωνιστεί στο ανώτερο επίπεδο του ελληνικού πρωταθλήματος με την ομάδα του Άρη την σεζόν 2001-02, όταν και είχε μέσους όρους 4,5 πόντων και 2,2 ριμπάουντ σε 23 αγώνες της κανονικής περιόδου.Το 2002-03, κατέκτησε την πέμπτη θέση στην Α2 με την ομάδα της Χαλκίδας, ενώ από το 2003 ως το 2005 φόρεσε την φανέλα του Ιωνικού Νέας Φιλαδέλφειας, στο πρωτάθλημα της Α1.Επέστρεψε στην Α2 το 2005-06 με την ομάδα της ΜΕΝΤ και ως το 2008 αγωνίστηκε με τα χρώματα της Δάφνης. Κατά την διετία 2008-2010 φόρεσε την φανέλα της Νήαρ Ηστ και μετά από έναν χρόνο στην Πάτρα και την Ολυμπιάδα, υπέγραψε στο Παγκράτι, όπου παρέμεινε ως το καλοκαίρι του 2016, όταν και ολοκλήρωσε την αγωνιστική του καριέρα.Είναι ο δεύτερος σκόρερ στην ιστορία της Α2 Εθνικής κατηγορίας, ξεπερνώντας τους 5.000 πόντους το 2015.Ο Κουτρούλιας είναι κάτοχος διπλώματος προπονητικής, έχοντας εκφράσει επιθυμία να στραφεί προς την κατεύθυνση αυτή στο μέλλον. Ο Κουτρούλιας είναι παντρεμένος με την τηλεπαρουσιάστρια Έλσα Τόλη. Το ζευγάρι έχει δύο παιδιά, την Τερψιχόρη (γενν. 2010) και το Γιώργο (γενν. 2012).Παράλληλα με την αθλητική του καριέρα ο Κουτρούλιας διατηρεί και επιχειρηματική δραστηριότητα στην ιδιαίτερη πατρίδα του, το Λουτράκι. Κουτρούλιας Απόστολος του Γεωργίου Τόλης Κουτρούλιας: «Έχω σχέση αγάπης με το μπάσκετ - agapotobasket Τόλης Κουτρούλιας σταθερή αξία στον χώρο του ελληνικού μπάσκετ Αρχειοθετήθηκε 2017-07-03 στο Wayback Machine. Koutroulias, Apostolos, πληροφορίες αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της FIBA Europe.
Αντώνης Συκάρης

Ο Αντώνης Συκάρης (13 Μαΐου 1962 - 12 Απριλίου 2022) ήταν Έλληνας επιχειρηματίας και ορειβάτης. Θεωρείτο ένας από τους σπουδαιότερους Έλληνες ορειβάτες έχοντας κατακτήσει έξι από τις 14 κορυφές άνω των 8.000 μέτρων στον κόσμο.

 Υπήρξε ιδιοκτήτης της αλυσίδας καταστημάτων ηλεκτρονικών συσκευών «ΣΥΚΑΡΗΣ» μέχρι το 2006, οπότε και ίδρυσε την εταιρεία ΑΛΠΙ Α.Ε. Ήταν παντρεμένος με την Καλλιόπη Κονή και είχε αποκτήσει δύο παιδιά και μια εγγονή, την Ίριδα. Ξεκίνησε να ασχολείται με την ορειβασία και την αναρρίχηση το 1990. Κατά τη διάρκεια της αθλητικής σταδιοδρομίας του κατόρθωσε να σκαρφαλώσει έξι από τις 14 κορυφές άνω των 8.000 μέτρων στον κόσμο. Ειδικότερα, το 2017 σκαρφάλωσε στο Έβερεστ, το 2018 στο Κανγκτσενγιούνγκα (8.586 μ.) όντας ο πρώτος Έλληνας που το κατάφερε, επίσης το 2018 στο Μανασλού, το 2019 στο Λότσε (8.516 μ.), το 2021 στην Αναπούρνα (8.091 μ.) και το 2022 το Νταουλαγκίρι (8.167 μ.). Παράλληλα είχε συμμετάσχει σε δεκάδες διεθνείς αποστολές είτε ως μέλος είτε ως αρχηγός. Την περίοδο 2020 - 2021, ως μέλος διεθνούς χειμερινής αποστολής, επιχείρησε να ανέβει στο Κ2 χωρίς επιτυχία ενώ το 1998 ως αρχηγός ελληνικής αποστολής είχε επιχειρήσει να ανέβει στο Νταουλαγκίρι, αποστολή η οποία εγκαταλείφθηκε μετά τον θάνατο του Νίκου Παπανδρέου στα 7.000 μέτρα.Υπήρξε αθλητής της Marmot Mountain Europe και μέλος της Team Garmin Greece. Στις 12 Απριλίου 2022, και αφού λίγες ώρες πριν είχε κατακτήσει την κορυφή του Νταουλαγκίρι στην τέταρτη του προσπάθεια, απεβίωσε καθώς βρισκόταν στα 7.400 μέτρα.Για τον θάνατό του απέστειλαν συλληπητήρια μηνύματα ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης και το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ΣΥΡΙΖΑ.
Nothing At All

Το Nothing At All είναι τραγούδι του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το τέταρτο του δίσκου "Whoosh!", ο οποίος κυκλοφόρησε στις 7 Αυγούστου του 2020. Υπήρξε το τρίτο σινγκλ του άλμπουμ και εκδόθηκε σε ψηφιακή μορφή στις 10 Ιουλίου 2020, έναν περίπου μήνα πριν την τελική κυκλοφορία του δίσκου.

 Οι στίχοι του "Nothing At All" αναφέρονται στην υπερθέρμανση του πλανήτη. Το συγκρότημα συνέλαβε την ιδέα του τραγουδιού κατά τις πρόβες τους στη Γερμανία, πριν τις ηχογραφήσεις για το δίσκο, ενώ ο τραγουδιστής Ίαν Γκίλαν έγραψε τους στίχους στο Νάσβιλ. Η μητέρα-Φύση αναφέρεται σαν μία γηραιά κυρία και στόχος του κομματιού είναι να καταδείξει την αδιαφορία με την οποία αντιμετωπίζει μεγάλη μερίδα του παγκόσμιου πληθυσμού την καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος.Το βίντεο του κομματιού δείχνει έναν αστροναύτη σε μία αναγνωριστική αποστολή στη Γη. Το Nothing At All ηχογραφήθηκε από τη όγδοη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής: Ίαν Γκίλαν - φωνητικά Στηβ Μορς - κιθάρα Ντον Έρεϊ - πλήκτρα Ρότζερ Γκλόβερ - μπάσο Ίαν Πέις - τύμπανα Whoosh!, 2020, CD Booklet Nothing At All lyrics Deep Purple "Nothing At All" Official Music Video - New album "Whoosh!" out now
Χαλυβουργία Ελλάδος Α.Ε.

Η Χαλυβουργία Ελλάδος είναι ελληνική χαλυβουργία η οποία εδρεύει στην Κηφισιά. Προέκυψε το 2006 από τη συγχώνευση 2 μεγάλων χαλυβουργιών την Ελληνική Χαλυβουργία ΑΕ και Χαλυβουργία Θεσσαλίας ΑΣΕΕ. Η εταιρεία είναι η 2η μεγαλύτερη μη εισηγμένη εταιρεία με πωλήσεις στην Ελλάδα.

 Η πρώτη ελληνική βιομηχανία χάλυβα, που έφερε τον τίτλο «Ελληνική Χαλυβουργία», ιδρύθηκε από την οικογένεια Σταύρου Σαλαπάτα στην οδό Πειραιώς στην Αθήνα το 1937, ο οποίος προηγουμένως είχε ιδρύσει την εταιρεία «Ελληνικά Συρματουργεία» (1932). Το 1951, το εργοστάσιο της Ελληνικής Χαλυβουργίας μετακόμισε στον Ασπρόπυργο Αττικής, και συνέχισε να λειτουργεί έως το 2014 ως μία από τις δύο μονάδες της Χαλυβουργίας Ελλάδος με ετήσια παραγωγική δυναμικότητα 400.000 τόνους χάλυβα από ανάτηξη παλαιοσιδήρου. Το 1963, η οικογένεια Μάνεση ίδρυσε την «Χαλυβουργία Βόλου», η οποία το 1974 μετονομάστηκε σε «Θεσσαλική Χαλυβουργία». Οι εγκαταστάσεις της «Θεσσαλικής Χαλυβουργίας» περιλαμβάνουν χαλυβουργείο στο Βελεστίνο Μαγνησίας ετήσιας δυναμικότητας 700.000 τόνων χάλυβα από ανάτηξη παλαιοσιδήρου και ελασματουργείο στη Βιομηχανική Ζώνη Βόλου. Διαγράφοντας μια σταθερά ανοδική πορεία και θέτοντας συνεχώς νέα πρότυπα κατασκευαστικής υπεροχής, η εταιρία συμμετέχει στην υλοποίηση μεγάλων έργων υποδομής. Με σίδερά της κατασκευάστηκε το μεγαλύτερο μέρος της γέφυρας Ρίου-Αντιρρίου. Το 2006, η «Θεσσαλική Χαλυβουργία» εξαγόρασε την «Ελληνική Χαλυβουργία» και ο νέος όμιλος ονομάσθηκε «Χαλυβουργία Ελλάδος». "Γιατί βάζει λουκέτο η Χαλυβουργία Ελλάδος", energypress.gr (18 Φεβρουαρίου 2014). Κώτσης Βασίλης "Το μεγάλο ξεκαθάρισμα στις χαλυβουργίες", Το Βήμα (30 Ιουλίου 2016).
Προεδρικές εκλογές στο Τζιμπουτί 2011

Στο Τζιμπουτί διεξήχθησαν προεδρικές εκλογές στις 8 Απριλίου 2011. Πρόεδρος εξελέγη ξανά ο Ισμαήλ Ομάρ Γκουέλεχ με ποσοστό 80% . Ο Γκουέλεχ επικράτησε του πρώην δικαστικού Μοχάμεντ Γουαρσαμά Ραγκέχ, ο οποίος συγκέντρωσε ποσοστό 19% των ψήφων. Η αντιπολίτευση μποϊκοτάρισε τις εκλογές, τονίζοντας ότι δεν ήταν ελεύθερες ούτε δίκαιες. Για παρατυπίες κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας εξέφρασε παράπονα ο Ραγκέχ.

 Τον Απρίλιο του 2010 η εθνοσυνέλευση τροποποίησε το Σύνταγμα ώστε να επιτραπεί στον Ισμαήλ Ομάρ Γκουέλεχ να διεκδικήσει και 3η προεδρική θητεία. Από το Φεβρουάριο 2011 ξέσπασαν διαδηλώσεις στην χώρα, με αίτημα την παραίτηση του Γκουέλεχ, στον απόηχο και των ταραχών σε χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής εκείνη την περίοδο. Αρκετοί διαδηλωτές συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν.Στις 21 Μαρτίου 2011 οι αρχές στο Τζιμπουτί έδιωξαν ορισμένους εκλογικούς παρατηρητές, κατηγορώντας τους για μεροληψία. Η Αφρικανική Ένωση και η ΕΕ απέστειλαν τους δικούς τους παρατηρητές. Ο Ισμαήλ Ομάρ Γκουέλεχ επανεξελέγη με μεγάλο ποσοστό και ορκίστηκε για 3η θητεία στις 8 Μαΐου 2011.
Bedford HC

Το Bedford HC ήταν μικρό εμπορικό όχημα που κατασκευάστηκε από τη βρετανική Bedford Vehicles, ξεκινώντας από το 1938. Το όχημα μοιράστηκε το σασί του με το σεντάν H-Vauxhall 10-4. Η παραγωγή μηχανοκίνητων οχημάτων σταμάτησε κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου με το HC βαν να επανέρχεται στην παραγωγή για λίγο μετά τις εχθροπραξίες. Μια έκδοση βαρύτερου καθήκοντος επίσης παράχθηκε ως το Bedford JC, το οποίο αντικαταστάθηκε από τη βαρύτερη έκδοση του HC. Και τα δύο οχήματα αντικαταστάθηκαν από το PC, μια έκδοση του JC με υψηλότερη οροφή.

 Ο αρχικός κινητήρας του HC ήταν μια τετρακύλινδρη μονάδα 1203 κυβικών, η οποία είχε ισχύ 34,5 ίππων εκείνη την εποχή. Τον Ιανουάριο του 1939, παρουσιάστηκε μια έκδοση με ξύλινο αμάξωμα που ονομάστηκε «Utility Wagon». Το ωφέλιμο φορτίο ήταν 250 ή 300 κιλά. Το HC ήταν το μικρότερο όχημα της Bedford εκείνη την εποχή και μετά τη διακοπή του το φθινόπωρο του 1948, η Bedford παρέμεινε εκτός αυτής της αγοράς οχημάτων μέχρι την εισαγωγή του Bedford HA το 1963.Η παραγωγή σταμάτησε το 1940 με τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ενώ η Bedford άρχισε να κατασκευάζει τα βαρύτερα φορτηγά της το 1945, τα ελαφρύτερα μοντέλα HC και JC έπρεπε να περιμένουν μέχρι το 1946. Ξεκινώντας στα τέλη του 1946, τα HC έλαβαν μια έκδοση κινητήρα 1.442 κυβικών, όπως φαίνεται στο Vauxhall 12-4 και το βαρύτερο JC, αναπτύσσοντας 35 ίππους. Το HC διακόπηκε από την παραγωγή τον Σεπτέμβριο του 1948. Ενώ η έκδοση δεν επανήλθε μετά τον πόλεμο, η Bedford προσέφερε την ενδιαφέρουσα έκδοση «Utilevan». Αυτή ήταν μια έκδοση τεσσάρων θέσεων και με πίσω παράθυρα σε στυλ στέισον βάγκον, με πτυσσόμενο πίσω κάθισμα. Το Utilevan ήταν επίσημα επικυρωμένη μετατροπή από τον ανεξάρτητο κατασκευαστή Martin Walter, Ltd., ο οποίος αργότερα δημιούργησε το Bedford Beagle.Από τα μέσα του 1938, το HC συναρμολογήθηκε επίσης στην Αυστραλία, όπου διατέθηκε στην αγορά ως Bedford 6cwt Carryall. Ένα βαν με χαμηλότερη οροφή και στρογγυλεμένες μπροστινές πόρτες ήταν διαθέσιμο, όπως και ένα αγροτικό με ενωμένο αμάξωμα, γνωστό στην Αυστραλία σαν "ute". Ο κινητήρας ήταν ίδιος με αυτόν της βρετανικής αγοράς. Το φάσμα των αμαξωμάτων αυξήθηκε αργότερα σε 7, συμπεριλαμβανομένου ενός "καμπριολέ αγροτικού" (roadster utility). New Bedford Carryall
Βαφειός Λέσβου

Ο Βαφειός είναι οικισμός της Λέσβου. Αποτελεί διοικητική υποδιαίρεση του πρώην Δήμου Μήθυμνας. Βρίσκεται 5 χλμ. βόρεια του Μολύβου (Μήθυμνα) και προσφέρει στον επισκέπτη του ένα από τα ωραιότερα ηλιοβασιλέματα του νησιού.

 Το χωριό βρίσκεται στις παρυφές του όρους Λεπέτυμνος, σε υψόμετρο 300 μέτρων. Μάλιστα,κομμάτια βράχων του βουνού τα οποία στο πέρασμα των αιώνων - λόγω και σεισμικών δονήσεων - άρχισαν να αποκολλώνται, έχουν αναστυλωθεί και συγκρατούνται με πελώριες αλυσίδες. Αυτοί οι πέτρινοι όγκοι ονομάζονται από τους ντόπιους Ράχτα. Κατά την παράδοση, το χωριό αντλεί την ονομασία του από τα βυρσοδεψεία (βαφεία δερμάτων) που λειτουργούσαν κάποτε στην περιοχή. Υπάρχουν βέβαια και οι ρομαντικοί θεωρητικοί, που υποστηρίζουν ότι η ονομασία προέρχεται από το βαθυκόκκινο χρώμα που απλώνει στο χωριό το ηλιοβασίλεμα της Λέσβου. Στο κέντρο ακριβώς του χωριού δεσπόζει η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, της οποίας το ξυλόγλυπτο τέμπλο διατηρείται ακόμα, έστω και αν τα σημάδια του χρόνου είναι ορατά. Οι ντόπιοι ασχολούνται κατά βάση με γεωργικές και κτηνοτροφικές εργασίες.
Μεντίνετ Μάντι

Το Μεντίνετ Μάντι είναι μια τοποθεσία νοτιοδυτικά της περιοχής του Φαγιούμ στην Αίγυπτο, όπου κατά τη βασιλεία των Αμενεμχέτ Γ' και Αμενεμχέτ Δ' (1855-1799 π.Χ.) χτίστηκε ναός αφιερωμένος στη θεά-κόμπρα Ρενενουτέτ (θεά των δημητριακών). Κατά την Ελληνορωμαϊκή περίοδο ο ναός επεκτάθηκε και διακοσμήθηκε.

 Το εσωτερικού του ναού από σκούρο αμμόλιθο αποτελείται από ένα πρόναο αποτελούμενο από δύο δεσμιδωτούς κίονες σε σχήμα παπύρου, ο οποίος προηγείται του ιερού θυσιαστηρίου στον οποίο υπάρχουν τρία κλιτη με τρεις κόγχες για αγάλματα. Στο κεντρικό κλίτος υπάρχει ένα μεγάλο άγαλμα της Ρενενουτέτ με τον Αμενεμχέτ Γ' και τον Αμενεμχέτ Δ' να στέκονται δίπλα της. Τα μέρη του ναού που χτιστήκαν κατά την Πτολεμαϊκή περίοδο αποτελούν ένας πλακόστρωτος διάδρομος που περνά μπροστά από ένα οχτάστυλο περίπτερο και οδηγεί σε περίστυλο προθάλαμο. Έχει προταθεί ότι το συγκρότημα του ναού, το οποίο ανασκάφθηκε τη δεκαετία του 1930 από αρχαιολόγους του πανεπιστημίου του Μιλάνου, έχει διατηρηθεί σε τέτοια ασυνήθιστα καλή κατάσταση λόγω της σχετικής γεωγραφικής του απομόνωσης. Το Μεντίνετ Μάντι "είναι ο μοναδικός άθικτος ναός από το Μέσο Βασίλειο που υπάρχει ακόμα", σύμφωνα με τον Ζάχι Χαουάς, πρώην Γενικό Γραμματέα του Ανώτατου Συμβουλίου Αρχαιοτήτων της Αιγύπτου (SCA).. Τα θεμέλια του ναού, διοικητικά κτήρια, σιταποθήκες και κατοικίες, ανακαλύφθηκαν από αιγυπτιακή αρχαιολογική αποστολή στις αρχές του 2006. Τα κοπτικά κείμενα του Μεντίνετ Μάντι ανακαλύφθηκαν στην περιοχή το 1928. Μεταξύ αυτών, είναι ένα Μανιχαϊστικό ψαλτήριο που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων τους Ψαλμούς του Θωμά A.Vogliano, Primo (e secondo) rapporto degli scavi condetti della R. Universita di Milano nella zona di Amdinet Maadi, 1935-6 (Milan, 1936-7). R.Naumann, 'Der Tempel des Mittleren Reiches in Medinet Madi', MDAIK8 (1939), 185-9. Ian Shaw and Paul Nicholson, The Dictionary of Ancient Egypt, 178
Χάινριχ Γιουνγκ

Ο Χάινριχ Γιουνγκ (Heinrich Wilhelm Ewald Jung, 4 Μαΐου 1876, Έσσεν – 12 Μαρτίου 1953, Χάλλε (Ζάαλε)) ήταν Γερμανός μαθηματικός ο οποίος ειδικεύτηκε στην γεωμετρία και την αλγεβρική γεωμετρία.

 Την περίοδο 1895-1899 σπούδασε μαθηματικά, φυσική και χημεία στο Μάρμπουργκ/Λαν και το Βερολίνο υπό την επίβλεψη σπουδαίων επιστημόνων όπως οι Φρίντριχ Σότκυ (Friedrich Schottky), Κουρτ Χένσελ (Kurt Hensel), Χέρμαν Σβαρτς (Hermann Amandus Schwarz), Λάζαρους Φουχς (Lazarus Immanuel Fuchs), Φέρντιναντ Φρομπένιους (Ferdinand Georg Frobenius) και Μαξ Πλανκ (Max Planck). Το 1899 ολοκλήρωσε την διδακτορική διατριβή του με τίτλο Über die kleinste Kugel, die eine räumliche Figur einschließt υπό τη επίβλεψη του Σότκυ και σε αυτήν απέδειξε το περίφημο θεώρημα Γιουνγκ. Το 1902 τελείωσε την διατριβή του στο Μάρμπουργκ και παρέμεινε εκεί μέχρι το 1908 ως Privatdozent. Στην συνέχεια εργάσθηκε ως καθηγητής Γυμνασίου στο Αμβούργο και το 1913 έγινε καθηγητής στο Κίελο. Υπηρέτησε για μικρό χρονικό διάστημα κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και το 1918 έγινε καθηγητής στο Ντόρπατ και το 1920 διαδέχθηκε τον Άλμπερτ Βάνγκεριν (Albert Wangerin) στο Πανεπιστήμιο της Χάλλε, όπου και παρέμεινε μέχρι την συνταξιοδότησή του το 1948. Στο Χάλλε δεν ήταν μόνο ένας καθηγητής, αλλά και ένας από τους διευθυντές των μαθηματικών σεμιναρίων και πρύτανης της σχολής μαθηματικών και επιστημών. Συνέχισε να δίνει διαλέξεις μέχρι το 1951. Επίσης ήταν μέλος της Deutsche Akademie der Naturforscher Leopoldina. Ο Γιουνγκ ανέπτυξε μαζί με τον Σκότυ γενική θεωρία των συναρτήσεων θήτα. Ο ίδιος είναι γνωστός πρωτίστως για την αριθμητική θεωρία του πάνω στις αλγεβρικές συναρτήσεις δύο μεταβλητών. Τα αποτελέσματα της έρευνάς του πάνω σε αυτό τον τομέα είναι συγκεντρωμένα στο έργο του Einführung in die algebraische Theorie der Funktionen von zwei Veränderlicher. Ο Γιουνγκ εφάρμοσε επίσης την θεωρία του πάνω στις αλγεβρικές επιφάνειες (παρουσιάζονται στο βιβλίο Algebraische Flächen) και εργάστηκε πάνω στους μετασχηματισμούς Κρεμόνα. "Einführung in die algebraische Theorie der Funktionen von zwei Veränderlicher“, Berlin, Akademie Verlag, 1951 "Algebraische Flächen“, Hannover, Helwingsche Verlagsbuchhandlung, 1925 "Einführung in die Theorie der algebraischen Funktionen von einer Veränderlichen", Berlin, Walter de Gruyter, 1923 Ott-Heinrich Keller and Wolfgang Engel: Heinrich Wilhelm Ewald Jung in Wiss. Z. Martin-Luther-Universität Halle 4, Heft 3, 1955, pp. 417–422; Jahresbericht DMV 58, 1955, pp. 5–10 Αρχειοθετήθηκε 2013-02-12 at Archive.is Πρότυπο:DNB-Portal Biographie an der Universität Halle O'Connor, John J.; Robertson, Edmund F., «Χάινριχ Γιουνγκ», MacTutor History of Mathematics archive, University of St Andrews, http://www-history.mcs.st-andrews.ac.uk/Biographies/Jung.html . Χάινριχ Γιουνγκ στο Mathematics Genealogy Project
Γ' Γυμνάσιο Πατρών

Το Γ' Γυμνάσιο Πατρών είναι δευτεροβάθμιο εκπαιδευτικό ίδρυμα της Ελλάδας στην πόλη της Πάτρας. Είναι το τέταρτο στην σειρά γυμνάσιο που ιδρύθηκε στην Πάτρα μετά το Α' Αρρένων, το Β' Αρρένων και το Α' Θηλέων. Ιδρύθηκε το 1923, ενώ από το 1932 στεγάζεται εκεί όπου βρίσκεται και σήμερα στην συνοικία Βουδ και κοντά στα Ψηλαλώνια.

 Ιδρύθηκε το 1923 σαν «Γ' Γυμνάσιο αρρένων» με γυμνασιάρχη τον Ιωάννη Μπουσιώτη όπου πρωτύτερα είχε διετελέσει φιλόλογος στο Α' Γυμνάσιο Πατρών και στον Α' Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης. Αρχικά το σχολείο στεγάστηκε σε κτίριο κοντά στην εκκλησία των Εισοδίων κι έπειτα στον Παντοκράτορα. Το 1932 κατασκευάστηκε το σημερινό κτίριο στην περιοχή Βουδ όπου παραμένει ως σήμερα. Το 1933 τελειόφοιτοι μαθητές του γυμνασίου πήραν μέρος στον διαγωνισμό φυσικομαθηματικών μεταξύ των σχολείων της πόλης. Πρώτος ήταν ο τελειόφοιτος του Γ' Γυμνασίου Γεώργιος Τσάμης που κέρδισε το έπαθλο των 1000 δρχ. Τρίτος ο επίσης τελειόφοιτος του Γ΄ Γυμνασίου Ηλίας Σφήκας που κέρδισε για έπαθλο σειρά βιβλίων. Το γυμνάσιο έχει μεγάλη παράδοση στον σχολικό αθλητισμό κι όχι μόνο, το 1932 αναφέρεται ότι ήταν Πρωταθλήτρια Πατρών στο τοπικό πρωταθλήτρια πετοσφαίρισης νικώντας στον τελικό την Ε.Α. Πατρών με 2-1 σετ. Την δεκαετία του '50 το γυμνάσιο ήταν εξατάξιο, αναφέρεται ότι εκδρομές πήγαιναν πεζοί στο κοντινό δασύλλιο . Την ίδια δεκαετία, του '50, διέθετε ισχυρή ομάδα καλαθοσφαίρισης με παίκτες όπως ο Βασίλης Γεωργίου, που έπαιζαν κυρίως στον Απόλλων Πατρών. Στις Μαθητικές κινητοποιήσεις του 1990-1991 το σχολείο έγινε πανελλήνια γνωστό για τις κινητοποιήσεις που έγιναν εκεί αλλά και την δολοφονία του καθηγητή μαθηματικών, ενταγμένου στον χώρο της Αριστεράς, Νίκου Τεμπονέρα. Ο Τεμπονέρας χτυπήθηκε με λοστό στο κεφάλι, από τον πρόεδρο της τοπικής ΟΝΝΕΔ, Γιάννη Καλαμπόκα, ο οποίος καταδικάστηκε σε φυλάκιση. Σήμερα το σχολικό συγκρότημα φέρει το όνομα του καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα. Ο γνωστότερος μαθητής που πέρασε από τα θρανία του Γ' Γυμνασίου ήταν ο Μίκης Θεοδωράκης που φοίτησε τη σχολική χρονιά 1937-38 στην Α' Τάξη. Στα θρανία του Γ' Γυμνασίου φοίτησε και ο δικτάτορας που κυβέρνησε την Ελλάδα για έξι συναπτά έτη, Γεώργιος Παπαδόπουλος (έφερε τους τίτλους και τα αξιώματα του Αντιβασιλέα, του Πρωθυπουργού και του Προέδρου της Δημοκρατίας). Άλλοι ήταν ο Αθανάσιος Σιέμπος, ο Ανδρέας Χριστόπουλος κλπ.
Όσκαρ Κάλις

Ο Όσκαρ Κάλις (εσθονικά: Oskar Kallis, 23 Νοεμβρίου 1892 - 1 Ιανουαρίου 1918) ήταν Εσθονός καλλιτέχνης των αρχών του 20ού αιώνα. Η καλλιτεχνική του παραγωγή περιλαμβάνει έργα ζωγραφικής, βιβλιόσημα, κατασκευή υφασμάτων και ταπήτων κ.ά.

 Ο Κάλις γεννήθηκε το 1892 στο Τάλιν της Εσθονίας (το οποίο τότε ανήκε στην επικράτεια της Ρωσικής Αυτοκρατορίας). Σπούδασε σε δύο διαφορετικές χρονικές περιόδους στο εργαστήριο του ζωγράφου Αντς Λάικμαα (1906 - 1907 και 1913 - 1916) και ενδιάμεσα παρακολούθησε από το 1912 ως το 1913 μαθήματα ζωγραφικής και σχεδίου στον Σύνδεσμο Εσθονών Καλλιτεχνών. Το 1917 συμμετείχε στην ίδρυση του καλλιτεχνικού συνδέσμου Vikerla. Απεβίωσε την Πρωτοχρονιά του 1918 στη Γιάλτα της Κριμαίας, προσβλημένος από φυματίωση. Δημιουργίες του βρίσκονται σε διάφορα μουσεία και ιδρύματα όπως το Μουσείο Τέχνης του Τάλιν, του Τάρτου κ.α. Ο Κάλις θεωρείται μαζί με άλλους ζωγράφους όπως οι Κρίστιαν Ράουντ, Αλεξάντερ Ούουριτς, Νικολάι Τρίικ και Άουγκουστ Γιάνσεν, ως ένας από τους κύριους εκπροσώπους της τάσης του εσθονικού εθνικού ρομαντισμού. Παρά το γεγονός ότι πέθανε σε νεαρή ηλικία, κατάφερε να αναδειχθεί σε έναν από τους σημαντικότερους Εσθονούς ζωγράφους της εποχής του κυρίως χάρη στην τολμηρή χρήση των χρωμάτων στα έργα του. Παράλληλα, όντας επηρεασμένος από την φινλανδική καλλιτεχνική παραγωγή υφασμάτων του προηγούμενου αιώνα, η οποία διακατεχόταν από πατριωτική - ρομαντική θεματολογία, προχώρησε στην κατασκευή υφασμάτων και ταπήτων εμπνευσμένων από την αντίστοιχη παράδοση της πατρίδας του. Πολλά από τα έργα του έχουν αντλήσει τη θεματολογία τους από το εσθονικό επικό ποίημα του 19ου αιώνα, Καλεβιπόεγκ του Φρίντριχ Ράινχολντ Κράουτζβαλντ. Arrak, Jüri (1999). 101 eksliibrist. Trūkitud Oma Kulu ja Kirjadega. Loit, Aleksander (1990). The Baltic countries 1900-1914. Proceedings from the 9th Conference on Baltic Studies in Scandinavia, Stockholm, June 3-6, 1987. Part 1 and 2. Stockholm: Centre for Baltic Studies at the University of Stockholm. Taylor, Neil (2010) [1995]. Estonia (6η έκδοση). Bradt Travel Guides. Teder, Inge (1985). A Guide to the Applied Art Museum in Tallinn. Branch of the State Art Museum of the Estonian SSR. Perioodika.
Άκρες Αιτωλοακαρνανίας

Οι Άκρες (παλαιότερες ονομασίες Άνω Μποτίνο και Λιθοβούνι) είναι ημιορεινό χωριό στον Δήμο Αγρινίου της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 55 μόνιμους κατοίκους.

 Οι Άκρες είναι κτισμένες σε υψόμετρο 359 μέτρα, στους βόρειους πρόποδες του Αράκυνθου (Ζυγός), σε απόσταση 30,5 χλμ. ΝΑ. από το Αγρίνιο και 37,5 χλμ. ΒΔ. από τη Ναύπακτο και βρίσκεται στα νότια της λίμνης Τριχωνίδας. Αναφέρεται επίσημα το 1845 στο ΦΕΚ 32Α - 08/12/1845 με την ονομασία Άνω Μποτίνο προσαρτήθηκε στον τότε δήμο Μακρυνείας. Το 1930 με το ΦΕΚ 51Α - 19/02/1930 μετονομάστηκε σε Λιθοβούνι και το 1981 με το ΦΕΚ 141Α - 28/05/1981 σε Άκρες. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τη Σαράντη και τα Βαρκά αποτελούν την τοπική κοινότητα Ακρών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μακρυνείας του δήμου Αγρινίου. Το 1963, κατά τη διάρκεια κατασκευής δρόμου, ανακαλύφθηκε στην ευρύτερη περιοχή του χωριού αρχαίος θολωτός τάφος.
Τράβις Ντοντ

Ο Τράβις Ντοντ (Travis Gareth Dodd), γεννημένος στις 6 Ιανουαρίου 1980 στην Αδελαΐδα, είναι διεθνής ποδοσφαιριστής από την Αυστραλία. Είναι ιθαγενής Αυστραλός, με ύψος 1,77 μ. και αγωνίζεται ως δεξι εξτρέμ στην Αδελαΐδα Γιουνάιτεντ, στην οποία είναι αρχηγός. Στο παρελθόν έχει αγωνιστεί στις αυστραλιανές ομάδες: Αδελαΐδα Σίτι (Adelaide City), Νιούκαστλ Μπρέικερς (Newcastle Breakers), Νιούκαστλ Γιουνάιτεντ Τζετς (Newcastle United Jets FC) και Παραμάτα Πάουερ (Parramatta Power), στην Τζοχόρ (Johor FC) της Μαλαισίας και για μια σεζόν στην Ελλάδα, στην Α΄ Εθνική με τoν Πανιώνιο, τη σεζόν 2004-05.

 Ως έφηβος ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στην πόλη Ελίζαμπεθ, στο Σεντ Ογκουστίνς (St Augustines), και συνέχισε στο Αθλητικό Ινστιτούτο Νότιας Αυστραλίας (SASI: South Australian Sports Institute Football Program). Το 1996 εντάχθηκε στην Αδελαΐδα Σίτι και έκανε ντεμπούτο σε ηλικία 16 ετών 281 ημερών. Έτσι έγινε ο τέταρτος νεότερος παίκτης στην ιστορία του πρωταθλήματος Αυστραλίας (National Soccer League). Το 1999 συνέχισε στους Νιούκαστλ Μπρέικερς και το 2000 στους Νιούκαστλ Τζετς, με τους οποίους το 2003 πέτυχε χατ-τρικ μπαίνοντας ως αλλαγή στη νίκη τους με 4-1 επί των Φούτμπολ Κίνγκζ (Football Kingz), κάτι που μόνο πέντε ποδοσφαιριστές είχαν πετύχει ως τότε. Το 2004 αποφάσισε να αναζητήσει την τύχη του σε ομάδα του εξωτερικού. Έπαιξε για λίγο διάστημα στη μαλαισιανή Τζοχόρ και στην αρχή της σεζόν 2004-05 στην Ελλάδα με τoν Πανιώνιο. Έμεινε ως το Δεκέμβριο κι έπαιξε μόνο σε 4 ματς, στην Α΄ Εθνική. Όμως, αγωνίστηκε σε 5 ματς στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, πετυχαίνοντας ένα γκολ στο νικηφόρο με 3-1 ματς του α΄ γύρου επί της ιταλικής Ουντινέζε, με το οποίο ο σύλλογος προκρίθηκε στους ομίλους, για πρώτη φορά στη ιστορία του. Το 2005 επέστρεψε στην Αδελαΐδα κι εντάχθηκε στην τοπική Γιουνάιτεντ, με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα Αυστραλίας το 2005-06. Την επόμενη σεζόν έλαβε μέρος στο Τσάμπιονς Λιγκ Ασίας και σημείωσε χατ-τρικ -ο πρώτος Αυστραλός που πέτυχε κάτι τέτοιο- στη νίκη με 3-0 επί της Ντονγκ Ταμ Λονγκ Αν (Đồng Tâm Long An F.C.) του Βιετνάμ. Από το 2008 είναι αρχηγός της ομάδας, διαδεχόμενος τον Μάικλ Βαλκάνη. Το 2008 κατάφερε να γίνει ο πρώτος παίκτης της ομάδας του με 100 συνεχόμενες εμφανίσεις. Το ίδιο έτος έλαβε μέρος ως αρχηγός σε δυο αγώνες με την Αδελαΐδα Γιουν. στο Παγκόσμιο κύπελλο συλλόγων στο Άμπου Ντάμπι. Στον προκριματικό γύρο σκόραρε στο 83΄ το γκολ της νίκης-πρόκρισης με 2-1 επί της Γουιτάκερε από τη Νέα Ζηλανδία, ενώ αγωνίστηκε και στον προημιτελικό. Τελικά, η ομάδα του κατέκτησε την 5η θέση, νικώντας με 1-0 στον αγώνα κατάταξης την Αλ-Αχλί της Αιγύπτου. Έχει αγωνιστεί με τις εθνικές νέων και ελπίδων της Αυστραλίας, ενώ το 2006 έπαιξε και με την εθνική ανδρών σε αγώνα για το Ασιατικό Κύπελλο εναντίον του Κουβέιτ. Η Αυστραλία νίκησε με 2-0 και ο Ντοντ πέτυχε το πρώτο γκολ, το οποίο ήταν το πρώτο που έχει πετύχει ιθαγενής Αυστραλός για την εθνική ομάδα. Πρωτάθλημα Αυστραλίας (1): 2005-06 Παγκόσμιο κύπελλο συλλόγων 2008: 5η θέση Σημείωση: διεθνή ματς: Τσάμπιονς Λιγκ Ασίας και Παγκόσμιο κύπελλο συλλόγων.
Υποθαλάσσια σήραγγα Πρέβεζας - Ακτίου

Η υποθαλάσσια σήραγγα Πρέβεζας - Ακτίου συνδέει το θαλάσσιο στενό που χωρίζει τη Δυτική Ελλάδα από την Ήπειρο στο άνοιγμα του Αμβρακικού κόλπου. Αποτελεί τμήμα της Ευρωπαϊκής Οδού 55. Το έργο άρχισε να κατασκευάζεται το 1995 και ολοκληρώθηκε το 2002. Ο προϋπολογισμός του έργου ήταν 58.904.232,13 ευρώ και θεωρείται από τα πλέον ακριβά δημόσια έργα στην Ελλάδα, μετά την Εγνατία Οδό, την Αττική Οδό και τη Γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου. Η απόσταση του λιμένα του Ακτίου από τον παλαιό λιμένα φέρι μποτ Πρέβεζας είναι 725 μέτρα ενώ στο πιο στενό σημείο, από το ακρωτήριο Ακρί (όπου βρίσκεται φάρος και πυροβολείο του 1897) ως το νέο λιμενοβραχίονα Πρέβεζας, είναι μόλις 600 μέτρα. Αυτό το θαλάσσιο στενό από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι το 2002 συνδέονταν μόνο ακτοπλοϊκά με πορθμείο φέρι μποτ, με συχνά προβλήματα λόγω θαλασσοταραχής, ανυπαρξίας νυχτερινών δρομολογίων και πολύωρης αναμονής το καλοκαίρι.

 Τον Οκτώβριο του 1992, κατέπλευσε στο Άκτιο το πλωτό γεωτρύπανο Delfino Roso της «Γεωμηχανικής», με σκοπό τη διενέργεια γεωτρήσεων του πυθμένα. Στις 6 Απριλίου 1994 ανακοινώθηκε ξανά στον τύπο η έναρξη κατασκευής εντός του 1994 της υποβρύχιας σήραγγας του Ακτίου, με κόστος κατασκευής 7 δισ. δραχμές. Το σχετικό σχέδιο δημοσιεύτηκε και στον τύπο.Στις 16 Σεπτεμβρίου 1994, υπογράφτηκε στην Αθήνα η σύμβαση ανάθεσης έργου για την κατασκευή της σήραγγας Πρέβεζας - Ακτίου. Στις 16 Ιουλίου 1995, και ενώ τα πρώτα έργα άρχισαν στο Άκτιο, έγιναν και επίσημα τα εγκαίνια της έναρξης κατασκευής της υποθαλάσσιας σήραγγας. Στα τέλη του 1999, η σήραγγα Ακτίου Πρέβεζας ήταν πρακτικά έτοιμη, αλλά τότε από ασφαλιστικά μέτρα προς το Συμβούλιο της Επικρατείας, από κατοίκους του Παντοκράτωρα, μπλοκαρίστηκαν οι εργασίες της εξόδου προς Πρέβεζα. Στις 28 Ιουνίου 2000, η εφημερίδα της Πρέβεζας «Νικόπολη» έγραψε ότι το Συμβούλιο Επικρατείας απέρριψε την προσφυγή κατοίκων του Παντοκράτωρα σχετικά με τις απαλλοτριώσεις ακινήτων της περιοχής πρόσβασης της υποθαλάσσιας σήραγγας Πρέβεζας-Ακτίου. Η διαδικασία εκδίκασης ολοκληρώθηκε σχετικά σύντομα και τα έργα συνεχίστηκαν. Τελικά στις 28 Ιουνίου 2002 εγκαινιάστηκε επίσημα η λειτουργία της υποθαλάσσιας ζεύξης Ακτίου - Πρέβεζας, από τον τότε πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη. Στην ομιλία του δήλωσε: «Έργα πνοής όπως η ζεύξη Ακτίου - Πρέβεζας, δείχνουν το δρόμο. Αποτελούν παραδείγματα για όλους μας. Δείχνουν πώς ένας άνθρωπος, μια κοινωνία, ένα κράτος μπορεί να προχωρήσει, μπορεί να θέσει και να πετύχει σημαντικούς στόχους: Με σοβαρότητα και σχέδιο, με εργασία και οργάνωση. Με πίστη στο στόχο. Έργα όπως αυτή η ζεύξη, δείχνουν ότι η Ελλάδα μπορεί, η Ελλάδα προχωρά, γίνεται μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα».
Flor de Caña

Το Flor de Caña (ισπανικά για το «λουλούδι ζαχαροκάλαμου») είναι μάρκα ρουμιού υψηλής ποιότητας από τη Νικαράγουα, η οποία παράγεται και εμφιαλώνεται από την Compañía Licorera de Nicaragua που εδρεύει στη Μανάγκουα και ιδρύθηκε το 1890.

 Το Flor de Caña παράγεται από την Compañía Licorera de Nicaragua, S.A (CLNSA) και χρονολογείται από το 1890. Η εταιρεία επιδίωξε αρχικά να αναπτύξει μία μεγάλη φυτεία ζαχαροκάλαμου και άνοιξε το πρώτο αποστακτήριο στην Τσιτσιγάλπα, 120 χιλιόμετρα από την Μανάγκουα, στους πρόποδες του ηφαιστείου Σαν Κριστόμπαλ.Η ίδια η Compañía Licorera de Nicaragua ιδρύθηκε το 1937. Ιδρύθηκε από τον προπάππου του σημερινού προέδρου της, ο οποίος μετανάστευσε από την Ιταλία στη Νικαράγουα το 1875. Ύστερα από την ίδρυση του αποστακτηρίου, το Flor de Caña εισήχθη επισήμως στην αγορά της Νικαράγουας το 1937, με τις πρώτες δύο γεύσεις να είναι το Flor de Caña Etiqueta Amarilla και το Flor de Caña Etiqueta Roja.Το 1959 άρχισε να εξάγεται στη Βενεζουέλα, στην Κόστα Ρίκα και σε άλλες χώρες της Κεντρικής Αμερικής. Από το 1963 μέχρι το 1965, στο αποστακτήριο της Τσιτσιγάλπα πραγματοποιήθηκαν εργασίες εκσυγχρονισμού. Ύστερα από οκτώ χρόνια άνοιξε και δεύτερο αποστακτήριο στην Ονδούρα. Κατά τη δεκαετία του 1980 αποθηκεύτηκαν μεγάλες ποσότητες του Flor de Caña λόγω της Νικαραγουανής Επανάστασης. Μέχρι τη δεκαετία του 1990 διέθετε το μεγαλύτερο απόθεμα ρουμιού που έχει υποστεί ωρίμανση στον κόσμο.Το αποστακτήριο της Τσιτσιγάλπα εκσυγχρονίστηκε εκ νέου το 1996. Η μάρκα είναι χορηγός του τουρνουά γκολφ Flor de Caña Open, το οποίο διεξάγεται στο πλαίσιο του PGA Tour Latinoamérica, ενώ χορηγεί, επίσης, και διεθνείς διαγωνισμούς ανάμειξης ποτών. Επιπλέον, χορηγεί και διαγωνισμούς ψαρέματος αναψυχής που διεξάγονται από τη Διεθνή Ένωση Ψαρέματος Αναψυχής. Το ρούμι Flor de Caña υφίσταται πενταπλή απόσταξη κατά τη διάρκεια της παραγωγής του. Κάθε ρούμι ωριμάζει σε δρύινα βαρέλια που χρησιμοποιήθηκαν προηγουμένως για την ωρίμανση ουίσκι μπέρμπον, ενώ παράγεται με τέτοιο τρόπο ώστε να πληροί τους κανόνες κοσέρ. Τα ρούμια της εταιρείας ωριμάζουν για μέχρι 25 χρόνια. Η εταιρεία παράγει πέντε ρούμια premium, δύο super-premium και τρία ultra premium. Το 2013, η εταιρεία αναβάθμισε τον σχεδιασμού της φιάλης του ρουμιού, η οποία περιλαμβάνει παραδείγματα των βραβείων που κέρδισε το ρούμι και ένα ηφαίστειο, το οποίο αντιπροσωπεύει το ηφαιστειογενές έδαφος της Νικαράγουας. Τα ρούμια της εταιρείας διακινούνται σε 43 χώρες. Το Flor de Caña θεωρείται ως ένα από τα καλύτερα ρούμια της Λατινικής Αμερικής, έχοντας κερδίσει πάνω από 150 βραβεία από το 2000, ενώ είναι το ρούμι που έχει λάβει τα περισσότερα βραβεία από τότε. Έχει λάβει πολύ θετικές κριτικές από θιασώτες του κρασιού και των οινοπνευματωδών ποτών.
Κατάλογος αστέρων του Μικρού Λέοντος

Ο παρών κατάλογος αστέρων του Μικρού Λέοντος παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό του Μικρού Λέοντος κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N. D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N. G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. «SIMBAD Astronomical Database». Centre de Données astronomiques de Strasbourg. Ανακτήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 2007. «AAVSO Website». American Association of Variable Star Observers. Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2014.
Κάστεν Νέμρα

Ο Κάστεν Νέμρα (Casten Ned Nemra, 29 Ιουλίου 1971-) είναι πολιτικός που υπηρέτησε ως Πρόεδρος των Νήσων Μάρσαλ από τις 11 Ιανουαρίου ως τις 28 Ιανουαρίου 2016 και υπουργός Εξωτερικών από το 2020. Είναι απόφοιτος του Πανεπιστημίου Όρεγκον Στέιτ.

 Ο Νέμρα εξελέγη στις 4 Ιανουαρίου 2016 με οριακή πλειοψηφία μιας ψήφου (17-16). Έγινε ο νεότερος σε ηλικία πρόεδρος και ο δεύτερος μη αριστοκρατικής καταγωγής (commoner) στην ιστορία της χώρας. Ο συνομήλικος αντίπαλος του Νέμρα, Άλβιν Τζάκλικ, έλαβε 16 ψήφους στην ψηφοφορία για την εκλογή προέδρου. Ο ίδιος δεν κατάφερε να λάβει ψήφο εμπιστοσύνης από το κοινοβούλιο της χώρας και τον διαδέχθηκε η Χίλντα Χάινε.Τον Ιανουάριο του 2020 διορίστηκε υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση του προέδρου Ντέιβιντ Καμπούα. Είναι παντρεμένος με την Τέρι Πολ Νέμρα και έχουν 4 παιδιά. Κατοικούν στην ατόλη Τζαλουίτ.
Παναγής Βουρλούμης

Ο Παναγιώτης «Παναγής» Βουρλούμης (Κούμανι Ηλείας 1867 - Αθήνα Ιανουάριος 1950) ήταν πολιτικός, νομικός και οικονομολόγος, γνωστός ως ένας από τους κυριότερους συνεργάτες του Ελευθερίου Βενιζέλου. Καταγόταν από γνωστή οικογένεια, Βουρλούμη, σταφιδεμπόρων της Πάτρας με καταγωγή από την Ηλεία.

 Ήταν γιος του Αθανάσιου Βουρλούμη και της Χρυσάφως Μπαμπαλή, αδελφός του ήταν ο Θεόδωρος. Ήταν παντρεμένος με την Ελευθερία, ανιψιά του Χρήστου Κορύλλου, γιος του ήταν ο ζωγράφος Ανδρέας Βουρλούμης και εγγονός του είναι ο Παναγής Βουρλούμης. Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών στη Γαλλία και την Αγγλία, το 1877 στάλθηκε κι εργάστηκε στη Μασσαλία ως διευθυντής σε γραφείο εξαγωγής σταφίδας. Απέκτησε πτυχίο νομικής και το 1876 μετέβη στην Αγγλία κι έπειτα στη Γαλλία. Το 1894 επέστρεψε κι ίδρυσε στην Πάτρα δική του επιχείρηση, σταφιδεμπόριο, που άκμασε για πάνω από 50 χρόνια. Σε διαφημιστική καταχώρηση του 1920 φαίνεται ότι ο Παναγής Βουρλούμης ασχολούνταν και με τραπεζικές εργασίες. Πρώτη φορά ασχολήθηκε με την πολιτική κι εκλέχθηκε βουλευτής του Κόμματος των Φιλελευθέρων Αχαιοήλιδος στη Β΄ Αναθεωρητική Βουλή του Νοεμβρίου του 1910. Επανεξελέγη βουλευτής Αχαιοήλιδος στις εκλογές του 1912 και του Μαΐου του 1915 και Αθηνών το 1928 και το 1932 με το κόμμα των Φιλελευθέρων. Διετέλεσε υπουργός Επισιτισμού (1918-1920) και Εθνικής Οικονομίας (1928-1932). Ως υπουργός Εθνικής Οικονομίας στην Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου του 1928 ίδρυσε τον Αυτόνομο Οργανισμό Τουρισμού (1929), την Εργατική Εστία, τον Ταπητουργικό Οργανισμό, τη Σιβιτανίδειο Σχολή, αναδιοργάνωσε τη Στατιστική Υπηρεσία Ελλάδος και προώθησε το νομοσχέδιο για την ίδρυση του ΙΚΑ. Απέτυχε στις εκλογές του 1933 και μετά τον θάνατο του Βενιζέλου αποσύρθηκε από την πολιτική.Είχε διατελέσει επίσης πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Παναχαΐκής.
Εθνική Βιβλιοθήκη της Ταϊλάνδης

Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ταϊλάνδης (ταϊλανδικά: หอสมุดแห่งชาติ) είναι αποθετήριο και βιβλιοθήκη πνευματικών δικαιωμάτων της Ταϊλάνδης. Ιδρύθηκε το 1905, μετά τη συγχώνευση των τριών υφιστάμενων βασιλικών βιβλιοθηκών, και είναι μια από τις παλαιότερες εθνικές βιβλιοθήκες της Ασίας. Λειτουργεί υπό τη δικαιοδοσία του Τμήματος Καλών Τεχνών του Υπουργείου Πολιτισμού στην Μπανγκόκ της Ταϊλάνδης.Από το 2013, η Βιβλιοθήκη της Μπανγκόκ φιλοξένει πάνω από τρία εκατομμύρια αντικείμενα και έχει 11 επαρχιακά παραρτήματα. Ο προϋπολογισμός της ήταν 87 εκατομμύρια μπατ και απασχολούσε περίπου 200 άτομα.

 Τα κύρια καθήκοντα της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ταϊλάνδης είναι η συλλογή, αποθήκευση, διατήρηση και οργάνωση όλης της εθνικής πνευματικής ιδιοκτησίας, ανεξαρτήτως μέσου. Οι συλλογές περιλαμβάνουν ταϊλανδικά χειρόγραφα, πέτρινες επιγραφές, φύλλα φοίνικα, παραδοσιακά ταϊλανδικά βιβλία και έντυπες εκδόσεις καθώς και οπτικοακουστικό υλικό και ψηφιακές πηγές. Η βιβλιοθήκη είναι ένας εθνικός πόρος πληροφόρησης που εξυπηρετεί τους πολίτες σε όλη τη χώρα. Η Εθνική Βιβλιοθήκη έχει μακρά ιστορία. Πρόδρομός της ήταν η Βασιλική Βιβλιοθήκη Phra Vajirayana (ταϊλανδικά: หอสมุดพระวชิรญาณ) που ιδρύθηκε το 1883, από τους γιους και τις κόρες του βασιλιά Μογκούτ Δ') προς τιμήν του (Ράμα). Το 1897, όταν ο βασιλιάς Τσουλαλόνγκκορν επέστρεψε από την επίσκεψη του στην Ευρώπη εξέφρασε την επιθυμία του να αφιερώσει τη Βιβλιοθήκη Vajirayana στην πρωτεύουσα της χώρας. Το 1905, τρεις βιβλιοθήκες, η Βιβλιοθήκη Mandira Dharma, η Βιβλιοθήκη Vajirañāṇa και η Βιβλιοθήκη Βουδασασάνα Σανγκάχα, συγχωνεύτηκαν με διάταγμα του βασιλιά Τσουλαλόνγκκορν και μετονομάστηκαν σε "Βιβλιοθήκη Vajirañāṇa για την Πρωτεύουσα". Η βιβλιοθήκη παρέμεινε υπό βασιλική προστασία από εκείνη την ημερομηνία. Το 1933, μετά από δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις, ιδρύθηκε το Τμήμα Καλών Τεχνών και ανέλαβε τη διοίκηση της Βιβλιοθήκης Vajirañāṇa με βασιλικό βαθμό. Στη συνέχεια μετονομάστηκε σε «Εθνική Βιβλιοθήκη». Το 1966, η Εθνική Βιβλιοθήκη μεταφέρθηκε στην οδό Samsen Road της Μπανγκόκ και τώρα διοικείται από το Υπουργείο Πολιτισμού. Συλλογή, αποθήκευση, διατήρηση και έρευνα για την εθνική πνευματική ιδιοκτησία. Ανάπτυξη προτύπων για την αποθήκευση και τη διατήρηση της εθνικής πνευματικής ιδιοκτησίας. Δημιουργία και αύξηση της αξίας της εθνικής πνευματικής ιδιοκτησίας. Ανάπτυξη συστημάτων για την παροχή υπηρεσιών στους διάφορους χρήστες της βιβλιοθήκης. Ανάπτυξη συστημάτων για τη διαχείριση των περιουσιακών στοιχείων πνευματικής ιδιοκτησίας της χώρας. Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Europeana Ευρωπαϊκή Βιβλιοθήκη Ταϊλάνδη Μπανγκόκ Official website