IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πέτρος του Έμπολι

Ο Πέτρος η Καταιγίδα, ιταλ. Pietro il Tempesta, Τεμπέστα (1291 - 29 Αυγούστου 1315) από τον Οίκο των Καπετιδών-Ανζού ήταν κόμης του Έμπολι & της Γκραβίνα (1306-1315).

 Ήταν ο έβδομος γιος του Καρόλου Β΄ της Νάπολης και της Μαρίας των Άρπαντ, κόρης του Στεφάνου Ε΄ της Ουγγαρίας. Ο παρορμητικός του χαρακτήρας ήταν η αιτία για το παρωνύμιό του η καταιγίδα. Το 1309 ο πατέρας του τού έδωσε τις περιοχές Νόκερα, Ιζέρνια και Μοντεσκαλιόζο (που το αντάλλαξε με το Σορρέντο και το Καστελλαμάρε ντι Στάμπια). Τέθηκε στην υπηρεσία του τρίτου αδελφού του Ροβέρτου της Νάπολης εναντίον των Γιβελίνων του Ουγκουτσόνε ντέλλα Φατζουόλα στην Τοσκάνη. Ήταν αρχηγός σε 300 ιππότες και του έδωσαν τον τίτλο του "αντιπροσώπου (vicar) της Τοσκάνης, Λομβαρδίας, Ρομάνας, των πόλεων Μπερτινόρο & Φερράρας και κατεπάνω των Γουέλφων της Τοσκάνης". Εόρτασε ένα Ιωβιλαίο στη Σιένα και μετά μετέβη στη Φλωρεντία, όπου έζησε με την οικογένεια Μότσι. Η κοινότητα τού χορήγησε μισθό 4.000 φλορινίων. Το 1314 κατέλαβε το Αρέτσο, αλλά και ο Ουγκουτσόνε κατέλαβε τη Λούκκα. Τότε ζήτησε τη βοήθεια του τέταρτου αδελφού του Φιλίππου Α΄ πρίγκιπα του Τάραντα, που έσπευσε προς ενίσχυση. Στην αρχή είχαν επιτυχίες, αλλά το 1315 στη μάχη του Μοντεκατίνι οι Γουέλφοι ηττήθηκαν από τον Ουγκουτσόνε. Ο Πέτρος και ο Φίλιππος Α΄ διέφυγαν στο Φουτσέκιο, αλλά ο Πέτρος απεβίωσε καθ' οδόν, στους βάλτους. Το σώμα του δεν βρέθηκε ποτέ· ήταν 24 ετών. Ghisalberti, Alberto M. Dizionario Biografico degli Italiani: III Ammirato – Arcoleo. Rome, 1961. Kelly, Samantha (2003). The New Solomon: Robert of Naples (1309-1343) and Fourteenth-Century Kingship. Brill.
Κάρολ Πόπιελ

Ο Κάρολ Μίχαου Πόπιελ (πολωνικά: Karol Michał Popiel) (28 Οκτωβρίου 1887 – 6 Ιουνίου 1977) ήταν Πολωνός πολιτικός της χριστιανικής δημοκρατικής τάσης και συγγραφέας. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Πόπιελ υπηρέτησε ως υπουργός Δικαιοσύνης από το 1941 έως το 1942 και Υπουργός για την ανασυγκρότηση της δημόσιας διοίκησης από το 1943 έως το 1944 στην πολωνική εξόριστη κυβέρνηση. Μετά το τέλος του πολέμου, ήταν ηγέτης του Εργατικού Κόμματος από το 1945 έως το 1946.

 Ο Πόπιελ δραστηριοποιήθηκε στην Προσωρινή Επιτροπή των Συνομοσπονδιακών Κομμάτων Ανεξαρτησίας.Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο πολέμησε στις Πολωνικές Λεγεώνες. Από το 1918 έως το 1921 εργάστηκε σε Υπουργούς Εσωτερικών. Το 1920 ήταν ένας από τους ιδρυτές του Εθνικού Εργατικού Κόμματος και από το 1929 έως το 1937 ήταν πρόεδρος αυτού του κόμματος. Από το 1922 έως το 1927 ήταν μέλος του Σέιμ. Από το 1930 ήταν μέλος των συμμαχιών Τσεντρόλεφ και Μέτωπο Μορζ. Την περίοδο από το Σεπτέμβριο έως τον Δεκέμβριο του 1930, φυλακίστηκε από τις αρχές της Σανάτσια στο Φρούριο του Μπρεστ για πολιτικούς λόγους. Από το 1937 έως το 1939 ήταν αντιπρόεδρος και στην πράξη αρχηγός του Εργατικού Κόμματος. Μετά τη γερμανική επίθεση κατά της Πολωνίας, πήγε στη Γαλλία και αργότερα στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου εργάστηκε στις δομές της πολωνικής εξόριστης κυβέρνησης. Από το φθινόπωρο του 1939 έως το Νοέμβριο του 1941 διετέλεσε υφυπουργός Εξωτερικών στο Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Πρόνοιας. Ήταν υποστηρικτής της πολιτικής του Στρατηγού Βουαντίσουαφ Σικόρσκι. Μετά τη γερμανική εισβολή στη Σοβιετική Ένωση, υπήρξε υποστηρικτής της εξομάλυνσης των Πολωνο-Σοβιετικών σχέσεων. Από τον Οκτώβριο του 1941 έως τον Ιανουάριο του 1942 υπηρέτησε ως υπουργός Δικαιοσύνης. Από τον Ιανουάριο του 1942 έως τον Ιούλιο του 1943 διετέλεσε υπουργός χωρίς χαρτοφυλάκιο και από τον Ιούλιο του 1943 έως το Νοέμβριο του 1944 υπηρέτησε ως υπουργός ανασυγκρότησης της δημόσιας διοίκησης. Το καλοκαίρι του 1945 επέστρεψε στην Πολωνία. Μέχρι το 1946 ήταν αρχηγός του Εργατικού Κόμματος. Από το Δεκέμβριο του 1945 έως το Μάρτιο του 1946, ήταν μέλος του Εθνικού Κρατικού Συμβουλίου. Το Νοέμβριο του 1947 πήγε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αργότερα έμεινε στο Παρίσι. Από το 1962 ζούσε στη Ρώμη. Στην εξορία, επεδίωξε την αναγνώριση από τις δυτικοευρωπαϊκές χώρες των Πολωνο-Γερμανικών συνόρων Όντερ-Νάισσε.Αφοσιώθηκε στη συγγραφή βιβλίων. Οι εκδόσεις που εκδόθηκαν στην εξορία στη Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας λόγω λογοκρισίας δεν εκδόθηκαν παρά τη δεκαετία του 1980.Ενταφιάστηκε στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι στη Βαρσοβία. Σταυρός του Διοικητή με Αστέρι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας (1946)
Neopalpa donaldtrumpi

Το Neopalpa donaldtrumpi είναι είδος σκόρου (νυχτοπεταλούδας) του γένους Neopalpa που απαντάται στη Νότια Καλιφόρνια και το Βόρειο Μεξικό. Περιγράφηκε το 2017 από τον επιστήμονα Βάζρικ Ναζάρι (Vazrick Nazari). Είναι γνωστό για τις λευκοκίτρινες φολίδες του κεφαλιού του που θυμίζουν τα μαλλιά του Ντόναλντ Τραμπ και ο Ναζάρι έδωσε το συγκεκριμένο όνομα στον σκόρο επειδή ήθελε να προσελκύσει την προσοχή της κοινής γνώμης στην ανάγκη συνεχούς προστασίας εύθραυστων ενδιαιτημάτων στις Η.Π.Α., τα οποία ακόμη περιέχουν πολλά είδη που δεν έχουν χαρακτηριστεί.

 Το γένος Neopalpa, που περιλαμβάνει το είδος Neopalpa neonata, περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1998 από τον Dalibor Povolný. Σχεδόν δύο δεκαετίες αργότερα ο Ναζάρι επανεξέτασε το υλικό, συμπεριλαμβανομένων δειγμάτων που είχαν συλλεχθεί κατά την πρώτη περιγραφή του γένους, από το Μουσείο Εντομολογίας Μπόχαρτ. Θεώρησε ότι μερικά από τα δείγματα αποτελούσαν ένα νέο είδος. Τον Ιανουάριο του 2017 ο Ναζάρι δημοσίευσε ένα άρθρο στο οποίο ονόμασε το νέο είδος Neopalpa donaldtrumpi λόγω του λευκοκίτρινου χρωματισμού των φολίδων στο κεφάλι, οι οποίες του θύμιζαν το χτένισμα του προέδρου των Η.Π.Α. Ντόναλντ Τραμπ. Η ανώτερη επιφάνεια των πρόσθιων πτερύγων του N. donaldtrumpi είναι πορτοκαλοκίτρινη, με εξαίρεση τις σκούρες καφέ περιοχές στις ακραίες και πρόσθιες περιοχές του φτερού. Το μήκος μεταξύ των πρόσθιων πτερύγων είναι από 3 έως 4,6 χιλιοστά. Οι πίσω πτέρυγες έχουν ανοικτό καφεκίτρινο χρώμα, με σκούρα άκρα. Τα φτερά έχουν παρόμοιο χρώμα τόσο στα αρσενικά όσο και στα θηλυκά. Οι κεραίες του έχουν μήκος περίπου τα δύο τρίτα του μήκους των πτερύγων του και το κεφάλι του είναι καλυμμένο με κιτρινωπές λευκές φολλίδες, στις οποίες οφείλει και το όνομά του. Σε σύγκριση με το Ν. Neonata, το άλλο είδος του γένους, οι δομές των αρσενικών γεννητικών οργάνων του N. donaldtrumpi είναι μικρότερες και τα θηλυκά γεννητικά όργανα διαθέτουν πολύ λίγες μικρές σμήριγγες. Ενώ το στενά συνδεδεμένο είδος N. neonata εμφανίζεται σε όλη την Καλιφόρνια, τη Μπάχα Καλιφόρνια και το Βορειοδυτικό Μεξικό, δείγματα του N. donaldtrumpi μέχρι τώρα βρέθηκαν μόνο στο βόρειο ήμισυ της Μπάχα Καλιφόρνια και σε δύο κομητείες της νότιας Καλιφόρνια. Το Neopalpa donaldtrumpi ανήκει σε μια ομάδα σκόρων, γνωστών για την τάση τους να στροβιλίζονται κυκλικά στα φύλλα. Ο σκόρος φαίνεται να κατανέμεται ομοιόμορφα κατά τη διάρκεια του έτους, αλλά το φυτό-ξενιστής του και η διάρκεια ζωής του δεν είναι γνωστά. Ο βιότοπός του απειλείται λόγω της αστικοποίησης.
You've Got to Believe in Something

Το "You've Got to Believe in Something" είναι το τρίτο στούντιο άλμπουμ του αμερικάνικου συγκροτήματος Spin Doctors. Κυκλοφόρησε στις 14 Μαΐου του 1996. Δεν αποδείχθηκε όσο πετυχημένο όσο τα δύο προηγούμενα άλμπουμ του συγκροτήματος, πουλώντας μόνο 75.000 αντίτυπα στις ΗΠΑ.

 Όλα τα κομμάτια γράφτηκαν από τους Chris Barron, Aaron Comess, Anthony Krizan και Mark White εκτός από τα σημειωμένα Μετά το τέλος του κρυφού κομματιού ο κωμικός Tommy Chong παίζει ένα σημείο του "I Can't Believe You're Still With Her" με kazoo Chris Barron - τραγουδιστής φωνή Aaron Comess - κρουστά, ντραμς Anthony Krizan - κιθάρα, φωνητικά Mark White - μπάσο Kevin Bents - πλήκτρα Biz Markie - φωνή John Bush - κόνγκα Tommy Chong - kazoo Robin Clarke - φωνητικά Babi Floyd - φωνητικά Frank Floyd - φωνητικά Diva Gray - φωνητικά Frankie La Rocka - σέικερ, egg shaker Arnie Lawrence - σαξόφωνο Tyra White - μπάσο Bernie Worrell - πλήκτρα Peter Denenberg, Danny "Kootch" Kortchmar - παραγωγή Peter Denenberg - μηχανικός Derrick Garrett, Thom Leinbach, Robert L. Smith, Jr. - βοηθοί μηχανικοί Ted Jensen - mastering Paul LaRaia - φωτογραφία Chika Azuma - καλλιτεχνική διεύθυνση, σχέδιο Richard Samuel Roberts - εξώφυλλο Singles
NGC 4945

Ο NGC 4945 ή Caldwell 83 είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Κένταυρο. Το ανακάλυψε ο αστρονόμος Τζέιμς Ντάνλοπ (James Dunlop) το 1826. Παρόλο που θεωρούνταν παρόμοιος με τον Γαλαξία μας, η παρατήρησή του με ακτίνες Χ έδειξε πως έχει ασυνήθιστα ενεργό πυρήνα Σίφερτ 2, στον οποίο ενδέχεται να υπάρχει πολύ μεγάλη μαύρη τρύπα. Είναι μια από τις τέσσερις λαμπρότερες πηγές στην άπω υπέρυθρη ακτινοβολία έξω από την τοπική ομάδα γαλαξιών (μαζί με τους Μεσιέ 82, Μεσιέ 83 και τον γαλαξία του Γλύπτη). Στον γαλαξία παρατηρείται επίσης μεγάλος ρυθμός δημιουργίας νέων αστέρων.

 Ο NGC 4945 είναι από τους λαμπρότερους γαλαξίες της Ομάδας γαλαξιών Κενταύρου Α/Μ83, καθώς και ο δεύτερος λαμπρότερος μετά από τον Κένταυρο Α στην υποομάδα του Κενταύρου Α.Ο NGC 4945 απέχει περίπου 13 εκατομμύρια έτη φωτός. Στον NGC 4945 έχουν παρατηρηθεί δύο υπερκαινοφανείς αστέρες, οι 2011ja και 2005af. Δεδομένα για το NGC 4945 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 4945 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) APOD: Nearby Spiral Galaxy NGC 4945 (7/21/02) ESO: The milkyway's nearby cousin (2/10/09)
Μοχάμαντ Αλί Σαχ Κατζάρ

Ο Moχάμαντ Αλί Σαχ Κατζάρ, περσικά: محمدعلی شاه قاجار‎, (21 Ιουνίου 1872 – 5 Απριλίου 1925, Σαν Ρέμο, Ιταλία), σάχης τού Ιράν από τις 8 Ιανουαρίου 1907 έως τις 16 Ιουλίου 1909. Ήταν ο 6ος σάχης της δυναστείας των Κατζάρ.

 Ο Moχάμαντ Αλί Σαχ Κατζάρ ήταν αντίθετος στο περσικό Σύνταγμα τού 1906, το οποίο είχε επικυρωθεί κατά τη διάρκεια της βασιλείας τού πατέρα του, Moζαφάρ Αντ-Ντιν Σαχ Κατζάρ. Το 1907, ο Μοχάμεντ Αλί διέλυσε την Εθνική Συμβουλευτική Συνέλευση και κήρυξε το Σύνταγμα καταργημένο, επειδή ήταν αντίθετο με τον ισλαμικό νόμο. Βομβάρδισε το Mατζιλές (περσικό κοινοβούλιο) με τη στρατιωτική και πολιτική υποστήριξη της Ρωσίας και της Βρετανίας. Τον Ιούλιο τού 1909, οι φιλοσυνταγματικές δυνάμεις βάδισαν από τις επαρχίες της Περσίας στην Τεχεράνη με επικεφαλής τους Σαρντάρ Ασάντ, Σεπεχντάρ Αζάμ, Σατάρ Χαν, Μπαγέρ Χαν και Γιεπρέμ Χαν, καθαίρεσαν τον σάχη και επανέφεραν το σύνταγμα. Στις 16 Ιουλίου 1909, το κοινοβούλιο ψήφισε να τοποθετηθεί στον θρόνο ο 11χρονος γιος τού Μοχάμαντ Αλί Σαχ, ο Αχμάντ Σαχ. Ο Μοχάμαντ Αλί Σαχ παραιτήθηκε μετά τη νέα Συνταγματική Επανάσταση και έκτοτε αναφέρεται ως σύμβολο της δικτατορίας. Έχοντας καταφύγει στην Οδησσό της Ρωσίας (σήμερα Ουκρανία), ο Μοχάμαντ Αλί σχεδίασε την επιστροφή του στην εξουσία. Το 1911 αποβιβάστηκε στο Ασταραμπάντ της Περσίας, αλλά οι δυνάμεις του ηττήθηκαν. Ο Μοχάμαντ Αλί Σαχ επέστρεψε στη Ρωσία, στη συνέχεια το 1920 στην Κωνσταντινούπολη και αργότερα στο Σαν Ρέμο της Ιταλίας, όπου απεβίωσε στις 5 Απριλίου 1925 (τάφηκε στο ιερό τού Ιμάμ Χουσεΐν, στην Καρμπάλα τού Ιράκ). Κάθε σάχης της Περσίας από τον Μοχάμαντ Αλί και μετά, έχει πεθάνει στην εξορία. Ο γιος και διάδοχός του, Aχμάντ Σαχ Κατζάρ, ήταν ο τελευταίος κυρίαρχος της δυναστείας των Κατζάρ. Ο Μοχάμεντ Αλί Σαχ είχε δύο συζύγους: Ρομπαμπέ Χανούμ "Mαλιχ-ός Σαλτανέ" πριγκίπισσα Zαχρά Κατζάρ "Mαλεκέχ Τζαχάν", κόρη του Kαμράν Μιρζά "Nαγιεμπ-ός Σαλτανέ" Ο Μοχάμεντ Αλί Σαχ είχε έξι γιους και δύο κόρες: Υιοί Χοσεΐν Αλί Μιρζά "Eτεζάντ Σαλτανέ" Γκολάμ Χοσεΐν Μιρζά (απεβ. σε βρεφική ηλικία) Σουλτάν Αχμάντ Μιρζά (αργότερα Αχμάντ Σαχ Κατζάρ) Μοχάμαντ Χασάν Μιρζά Σουλτάν Μαχμούντ Μιρζά Σουλτάν Ματζίντ ΜιρζάΚόρες Χαντιγιέ Χανούμ "Χαζρατ-έ Γκοντσιέχ" Ασιέ Χανούμ 1908 βομβαρδισμός τού Mατζιλίς Αγγλο-Ρωσική Αντάντ Προσπάθειες συνταγματοποίησης στο Ιράν Ιστορία της Ιρανικής Συνταγματικής Επανάστασης Περσική Συνταγματική Επανάσταση Περσική Ταξιαρχία Κοζάκων Γενεαλογικό δέντρο των Κατζάρ Shablovskaia, Alisa (2019). «Treacherous friends or disenchanted masters? Russian diplomacy and Muhammad 'Ali (Shah) Qajar, 1911-1912». British Journal of Middle Eastern Studies 48 (4): 1–18. doi:10.1080/13530194.2019.1683717. Farzaneh, Mateo Mohammad (Μαρτίου 2015). Iranian Constitutional Revolution and the Clerical Leadership of Khurasani. Syracuse, NY: Syracuse University Press. ISBN 978-0-8156-3388-4. Hermann, Denis (1 May 2013). «Akhund Khurasani and the Iranian Constitutional Movement». Middle Eastern Studies 49 (3): 430–453. doi:10.1080/00263206.2013.783828. ISSN 0026-3206. https://www.tandfonline.com/doi/abs/10.1080/00263206.2013.783828. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Mohammad Ali Shah Qajar στο Wikimedia Commons
303

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 303 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 303 (CCCIII ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Παρασκευή. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Βαλερίου και Βαλερίου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1056 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 303 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία 23 Φεβρουαρίου - Μεγάλος Διωγμός: ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Διοκλητιανός διατάσσει την καταστροφή της χριστιανικής εκκλησίας στη Νικομήδεια, αρχίζοντας τον οκταετή διωγμό κατά των Χριστιανών. Ο Ιεροκλής, λέγεται ότι ήταν ο υποκινητής του άγριου κατατρεγμού των Χριστιανών υπό το Γαλέριο. Απαγορεύουν τον εκκλησιασμό κατά ομάδες και χιλιάδες από αυτές σκοτώνονται για τα επόμενα 10 χρόνια. 24 Φεβρουαρίου - Ο Γαλέριος εκδίδει διάταγμα με το οποίο ξεκινά το διωγμό εναντίον των Χριστιανών στις δικές του επαρχίες της αυτοκρατορίας. 25 Σεπτεμβρίου - Ο Άγιος Φερμίν της Παμπλόνα αποκεφαλίζεται στην Αμιάν της Γαλλίας, όπου βρισκόταν εκεί για να κηρύξει το Ευαγγέλιο. 20 Νοεμβρίου - Ο Διοκλητιανός γιορτάζει με τον Μαξιμιανό την εικοστή επέτειο της κυβέρνησής τους, τη δέκατη επέτειο της τετραρχίας και ένα θρίαμβο για τη νίκη κατά των Περσών. Η Αψίδα του Γαλερίου εγκαινιάζεται στη Θεσσαλονίκη. Αρμενία Ο Καθεδρικός Ναός του Ετσμιαντζίν ολοκληρώνεται από το Γρηγόριο το Φωτιστή και τον Τιριδάτη Γ΄, βασιλιά της Αρμενίας. Ασία Ο Σασσανίδας Σάχης Ορμίσδας Β΄ διαδέχεται το Ναρσή. Αμερική Στο Μεξικό, ο πολιτισμός του Τεοτιουακάν ακμάζει. Θρησκεία 4 Μαρτίου - Ο Άγιος Αδριανός της Νικομήδειας μαρτυρά. Μαγνέντιος, Ρωμαίος σφετεριστής (πεθαίνει το 353) Ουάν Ξιτζί, Κινέζος καλλιγράφος (πεθαίνει το 361) Ξουν Γκουάν, Κινέζα πολεμίστρια 23 Απριλίου - Άγιος Γεώργιος, ελληνικής καταγωγής ανώτερος αξιωματικός (τριβούνος/tribunus militum) της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και μάρτυρας της χριστιανικής πίστης. Ακάκιος ο Βυζάντιος, κεντυρίωνας στο Ρωμαϊκό στρατό και μάρτυρας Άνθιμος ο Ρωμαίος Σάο Χουάν, τελευταίος αυτοκράτορας του Βασιλείου του Ουέι (γεννιέται το 246) Κεσσιανός, Ρωμαιοκαθολικός άγιος και μάρτυρας Κρεσεντίνος, προστάτης άγιος του Ούρμπινου Άγιος Κυριάκος Άγια Δεβότα Έρασμος της Φορμίας Εξπέδιτος, Ρωμαίος διοικητής και μάρτυρας Φήλιξ και Αδαύκτος, Χριστιανοί μάρτυρες Άγιος Φερμίνος, Ρωμαιοκαθολικός άγιος Λου Τζι, Κινέζος συγγραφέας και κριτικός λογοτεχνίας (γεννιέται το 261) Άγιος Παντελεήμονας Ρωμανός ο Καισάρειος, μάρτυρας Βίκτωρ Μαύρος, Χριστιανός μάρτυρας Βίτος, Χριστιανός μάρτυρας από τη Σικελία
Κουμπάν

Το Κουμπάν (ρωσικά και ουκρανικά: Кубань) είναι ιστορική και γεωγραφική περιοχή στο Βόρειο Καύκασο της νότιας Ρωσίας, που περιβάλλει τον ποταμό Κουμπάν, στη Μαύρη Θάλασσα μεταξύ της Στέπας του Ντον, του Δέλτα του Βόλγα και χωρίζεται από τη Χερσόνησο της Κριμαίας στα δυτικά από τον Πορθμό Κερτς. Το Κράι Κρασνοντάρ αναφέρεται συχνά ως Κουμπάν, τόσο επίσημα όσο και ανεπίσημα, αν και ο όρος δεν είναι αποκλειστικός για το κράι και επίσης φιλοξενεί τη Δημοκρατία της Αντιγκέγια, το Καρατσάγεβο-Κιρκασία και τμήματα του Κράι Σταυρούπολης.

 Ο οικισμός των Κοζάκων του Κουμπάν και της παρακείμενης περιοχής της Μαύρης Θάλασσας αυξήθηκε σταδιακά για πάνω από έναν αιώνα και επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από τα αποτελέσματα των συγκρούσεων μεταξύ Ρωσίας και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Στα μέσα του 18ου αιώνα, η περιοχή κατοικούνταν κυρίως από τις φυλές των Αντίγκε. Μετά τον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο του 1768-1774, ο πληθυσμός της περιοχής άρχισε να δείχνει πιο φιλορωσικές τάσεις.Για να σταματήσει τις τουρκικές φιλοδοξίες να χρησιμοποιήσει την περιοχή Κουμπάν για να διευκολύνει την επιστροφή της Κριμαίας, η Ρωσία άρχισε να δημιουργεί ένα δίκτυο οχυρώσεων κατά μήκος του ποταμού Κουμπάν τη δεκαετία του 1770. Μετά τη ρωσική προσάρτηση της Κριμαίας, της δεξιάς όχθης του Κουμπάν και του Ταμάν το 1783, ο ποταμός Κουμπάν έγινε το σύνορο της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Νέα φρούρια χτίστηκαν στο Κουμπάν τη δεκαετία 1780-1790.Μέχρι τη δεκαετία του 1790, αυτά τα φρούρια και οι εγκαταλειμμένοι οικισμοί των Κοζάκων στον ποταμό Λαμπά και στο Ταμάν παρέμεναν η μόνη ένδειξη ρωσικής παρουσίας στην περιοχή. Η πιο εντατική εγκατάσταση ξεκίνησε το 1792-1794, όταν οι Κοζάκοι της Μαύρης Θάλασσας και οι Κοζάκοι του Ντον επανεγκαταστάθηκαν σε αυτήν την περιοχή από τη ρωσική κυβέρνηση προκειμένου να ενισχυθούν τα νότια σύνορα.Στα τέλη του 18ου και στις αρχές του 19ου αιώνα εποικίστηκε η δεξιά όχθη του ποταμού Κουμπάν. Ταυτόχρονα, οι πρώτοι οικισμοί εμφανίζονται στην ακτή της Μαύρης Θάλασσας και στην πεδιάδα μεταξύ των ποταμών Κουμπάν και Μεγάλου Λαμπά. Κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, ο ρυθμός εποικισμού εντάθηκε και η επικράτεια οργανώθηκε διοικητικά σε Περιφέρεια Κουμπάν και Περιφέρεια Μαύρης Θάλασσας (που αργότερα έγινε Κυβερνείο Μαύρης Θάλασσας).Η θέση της επικράτειας κατά μήκος των συνόρων είχε σημαντική επίδραση στη διοικητική της διαίρεση, η οποία ενσωμάτωσε τα στοιχεία των πολιτικών και στρατιωτικών κυβερνήσεων. Προγεφύρωμα του Κουμπάν Κιρκασία Κοζάκοι του Κουμπάν Λαϊκή Δημοκρατία του Κουμπάν Σοβιετική Δημοκρατία του Κουμπάν-Μαύρης Θάλασσας Σοβιετική Δημοκρατία του Κουμπάν ΦΚ Κουμπάν Κρασνοντάρ Λοκομοτίβ Κουμπάν Γενοκτονία των Κιρκασίων Азаренкова [Azarenkova], А. С.· Бондарь [Bondar], И. Ю. (1986). Основные административно-территориальные преобразования на Кубани (1793–1985 гг.) (στα Ρωσικά). Краснодарское книжное издательство [Krasnodar Publishing House]. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Δεκεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 2015. Kropotkin, Peter Alexeivitch; Bealby, John Thomas (1911) «Kubañ (province)» Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα 15 (11η έκδοση), σσ. 934–935
Σιγμοειδής κόλπος

Οι σιγμοειδείς κόλποι (κοίλη καμπύλη σε σχήμα S) είναι φλεβικοί κόλποι εντός του κρανίου, οι οποίοι λαμβάνουν αίμα από τους οπίσθιους φλεβικούς κόλπους της σκληρής μήνιγγας.

 Ο σιγμοειδής κόλπος είναι φλεβικός κόλπος που βρίσκεται εντός της σκληρής μήνιγγας. Ο σιγμοειδής κόλπος λαμβάνει αίμα από τους εγκάρσιους κόλπους, οι οποίοι παρακολουθούν το οπίσθιο τοίχωμα της κρανιακής κοιλότητας, ταξιδεύει κάτω κατά μήκος του βρεγματικού οστού, του κροταφικού οστού και του ινιακού οστού και συγκλίνει με τους κάτω πετρώδεις κόλπους για να σχηματίσει την έσω σφαγίτιδα φλέβα.Κάθε σιγμοειδής κόλπος ξεκινά κάτω από το κροταφικό οστό και ακολουθεί μια ελικοειδή πορεία προς το σφαγιτιδικό τρήμα, οπότε ο κόλπος γίνεται συνεχής με την έσω σφαγίτιδα φλέβα. Ο σιγμοειδής κόλπος λαμβάνει αίμα από τους εγκάρσιους κόλπους, οι οποίοι λαμβάνουν αίμα από την οπίσθια όψη του κρανίου. Κατά τη διάρκεια της πορείας του, ο σιγμοειδής κόλπος λαμβάνει επίσης αίμα από τις εγκεφαλικές φλέβες, τις παρεγκεφαλιδικές φλέβες, τις διπλοειδείς φλέβες και τις αναστομωτικές φλέβες. Πληροφορίες στο neuroangio.org (αγγλικά)
Διεθνής Ομοσπονδία Ράγκμπι Λιγκ

Η Διεθνής Ομοσπονδία Ράγκμπι Λιγκ (αγγλικά: Rugby League International Federation, RLFI) είναι ο παγκόσμιος φορέας διοίκησης για το άθλημα του ράγκμπι λιγκ. Η RLIF είναι υπεύθυνη για τους κανόνες του παιχνιδιού, την ανάπτυξη, οργάνωση και διοίκηση του ράγκμπι λιγκ διεθνώς, καθώς και για τις σημαντικότερες διεθνείς διοργανώσεις του αθλήματος. Πιο συγκεκριμένα του Παγκοσμίου Κυπέλλου και των Τεσσάρων Εθνών.Υπάρχουν δύο περιφερειακές ενώσεις που συνδέονται με την RLIF. Η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Ράγκμπι Λιγκ (RLEF) και η Συνομοσπονδία Ράγκμπι Λιγκ Ασίας-Ειρηνικού (APRLC).

 Το ράγκμπι λιγκ ξεκίνησε από την Αγγλία το 1895 και εξαπλώθηκε στην Ουαλία το 1907 και στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία το 1908, στη Γαλλία το 1934, μετά την τιμωρία μερίδας του ράγκμπι γιούνιον από το Διεθνές Συμβούλιο Ράγκμπι για παραβίαση των ερασιτεχνικών κανονισμών και για συνεχή φάουλ στο γήπεδο. Το «Αυτοκρατορικό Συμβούλιο Ράγκμπι Λιγκ» (Imperial Rugby League Board) ιδρύθηκε το 1927. Η εξουσία της Ομοσπονδίας Ράγκμπι Λιγκ (RFL) στο άθλημα υποστηρίχθηκε από την πλειοψηφία των αντιπροσώπων στο Συμβούλιο. Η RFL είχε τρεις εκπροσώπους, ενώ η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία είχαν από έναν. Σύμφωνα με τον Κόλινς (2000), τα μη ισορροπημένα δικαιώματα ψήφου ήταν αποτέλεσμα του RFL που ήταν ο εκπρόσωπος της «μητρικής χώρας» και τα άλλα μέλη ήταν πρόθυμα να αποδείξουν την πίστη τους στο Στέμμα. Το 1935 η Γαλλική Ομοσπονδία Ράγκμπι Λιγκ πρότεινε τη σύσταση ενός διεθνούς συμβουλίου για το ράγκμπι λιγκ, αλλά οι Αυστραλοί δεν ήταν ευνοϊκοί και η ιδέα εγκαταλείφθηκε για λίγο. Το «Διεθνές Συμβούλιο Ράγκμπι Λιγκ» (International Rugby League Board) συστάθηκε στις 25 Ιανουαρίου του 1948 στο Μπορντό της Γαλλίας με την ώθηση των Γάλλων, υπό την ηγεσία του Πωλ Μπαριέρ. Η Γαλλική Ομοσπονδία Ράγκμπι Λιγκ, η Ομοσπονδία Ράγκμπι Λιγκ Νέας Ζηλανδίας και η βρετανική Ομοσπονδία Ράγκμπι Λίγκ συναντήθηκαν κατά τη διάρκεια της περιοδίας Κίβι της Ευρώπης το διάστημα 1947-48 και αυτά τα τρία διοικητικά όργανα συμφώνησαν να σχηματίσουν το Διεθνές Συμβούλιο Ράγκμπι Λιγκ (IRLB). Κατά τη συνεδρίαση, αποφασίστηκε ότι αρχικά η RFL θα εποπτεύει τους κανόνες του αθλήματος κατά την ανάπτυξη του IRLB. Η Αυστραλιανή Ομοσπονδία Ράγκμπι Λιγκ έγινε μέλος του IRLB μερικούς μήνες αργότερα. Το 1998, το Διεθνές Συμβούλιο Σούπερ Λιγκ καταργήθηκε και αντικαταστάθηκε από μια νέα οργάνωση, η οποία ονομάστηκε «Διεθνής Ομοσπονδία Ράγκμπι Λιγκ», καθώς ο πόλεμος της Σούπερ Λιγκ στην Αυστραλία που κρατούσε από το 1995 τελείωσε και το διεθνές ράγκμπι λιγκ επανενώθηκε. Η αντικαταστάτρια οργάνωση είδε την παγκόσμια διακυβέρνηση του πρωταθλήματος ράγκμπι να επιστρέφει στα εθνικά όργανα διοίκησης του αθλήματος. Οι κανόνες του παιχνιδιού του ράγκμπι λιγκ αποτελούν ευθύνη της RLIF από τη σύστασή της το 1998. Πριν από αυτό η Αγγλική Ομοσπονδία Ράγκμπι Λιγκ (RFL) και το Διεθνές Συμβούλιο Ράγκμπι Λιγκ (IRLB), μετά την έναρξή του το 1948, ήταν τα όργανα που ευθύνονταν για τους κανόνες. Ακολουθούν οι διοργανώσεις της ομοσπονδίας: Διοργανώσεις Ανδρών Παγκόσμιο Κύπελλο Τεσσάρων ΕθνώνΔιοργανώσεις Γυναικών Παγκόσμιο Κύπελλο Επίσημος ιστότοπος
Χάρτμουτ Όρτμαν

Ο Χαρτμούτ Όρτμαν, γεννημένος την 1 Ιανουαρίου 1965 στο Μπρέμερχαβεν της Γερμανίας, είναι πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,08 μέτρα και αγωνιζόταν στη θέση του σέντερ.

 Ο Όρτμαν φοίτησε στο πανεπιστήμιο του Γουέικ Φόρεστ το 1984 και αφού αγωνίστηκε για έναν χρόνο με τους Demon Deacons, φόρεσε για πρώτη και μοναδική φορά τη φανέλα της εθνικής ομάδας της πατρίδας του το 1985. Μετά από έναν χρόνο αποχής από την αγωνιστική δράση, μεταγράφηκε στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, όπου έπαιξε στους Golden Bears μέχρι το 1989.Αφού επέστρεψε στη Γερμανία, έπαιξε για την ομάδα της Οσναμπρίκερ και το 1993 μεταγράφηκε στην Μπράμσε/Όσναμπρικ, με την οποία αγωνίστηκε στην προημιτελική φάση του γερμανικού πρωταθλήματος το 1993-94 και κέρδισε το δικαίωμα να παίξει στο κύπελλο Κόρατς της επόμενης σεζόν. Το 1994-95, η Όσναμπρικ αντιμετώπισε μεγάλα οικονομικά προβλήματα, αν και ο Όρτμαν στα δύο ευρωπαϊκά παιχνίδια είχε μέσους όρους 21,0 πόντων και 6,5 ριμπάουντ, με αποτέλεσμα μετά το τέλος της χρονιάς να υπογράψει στην ομάδα της Τρίερ. Παρέμεινε εκεί μέχρι το 1997, κατακτώντας την τρίτη θέση στη Γερμανία στη δεύτερη του χρονιά, με αποτέλεσμα να μεταγραφεί στην ομάδα του Άρη για το 1997-98. Με τους "κίτρινους" κατέκτησε τον τίτλο του κυπελλούχου Ελλάδας, κερδίζοντας την ΑΕΚ στον τελικό του Αλεξανδρείου με 71-68. Επίσης, έφθασε ως την προημιτελική φάση του κυπέλλου Κόρατς, αγωνιζόμενος σε εννέα παιχνίδια με 5,1 πόντους και 3,1 ριμπάουντ, ενώ έπαιξε και σε 17 αγώνες πρωταθλήματος με 4,0 πόντους ανά αγώνα.Το καλοκαίρι του 1998, συμφώνησε με τη Νήαρ Ηστ για τη σεζόν 1998-99, βοηθώντας τον σύλλογο της Καισαριανής να κατακτήσει την έβδομη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος. Την επόμενη χρονιά, επέστρεψε στην Τρίερ, παίζοντας σε 34 αγώνες του γερμανικού πρωταθλήματος και οκτώ αγώνες του κυπέλλου Κόρατς, με μέσους όρους 7,6 πόντων και 4,8 ριμπάουντ.Από το 2000 ως το 2002 επέστρεψε στη γενέτειρα του, αγωνιζόμενος για την ομάδα της Μπρέμερχαβεν πριν αποσυρθεί από την ενεργό δράση στην ηλικία των 37 ετών. Μετά το τέλος της αγωνιστικής του καριέρας ασχολήθηκε με την προπονητική, δουλεύοντας σε συλλόγους του Λουξεμβούργου. "Η ιστορία του Άρη • Τόμος 2: Μπάσκετ (1922-2000)", Κωνσταντίνος Ίντος, έκδοση συνδέσμου οπαδών «SUPER-3» (εκτύπ. TYPOFFSET), Θεσσαλονίκη 2004 "Αθλητικός Σύλλογος Άρης • 1914-2004", συλλογικό έργο (επιστημονική τεκμηρίωση Αν. Στεφανίδης - Ελ. Τσιομπανούδη - Δ. Κυρίτσης), έκδοση Κέντρο Ιστορίας Δήμου Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη 2005, ISBN 960-8734-48-7
Κενό του Βοώτη

Το Κενό του Βοώτη (Boötes void) ή το «Μεγάλο Κενό» είναι ένα κοσμικό κενό, μία τεράστια και προσεγγιστικά σφαιρική περιοχή του χώρου του Σύμπαντος, που περιέχει πολύ λιγότερους γαλαξίες από τον μέσο όρο. Το Κενό του Βοώτη βρίσκεται στον αστερισμό Βοώτη, από τον οποίο πήρε και την ονομασία του. Το κέντρο του βρίσκεται περίπου στις εξής συντεταγμένες: Ορθή αναφορά 14h 50m και απόκλιση 46.

 Με διάμετρο σχεδόν 330 εκατομμύρια έτη φωτός (περίπου το 0,27% της διαμέτρου του ορατού Σύμπαντος) και όγκο σχεδόν 10 επτάκις εκατομμύρια κυβικά έτη φωτός, το Κενό του Βοώτη είναι ένα από τα μεγαλύτερα γνωστά κενά στο Σύμπαν, αναφερόμενο και ως «υπερκενό». Η ανακάλυψή του δημοσιοποιήθηκε από τους Ρόμπερτ Κίρσνερ κ.ά. το 1981, ως μέρος μιας επισκοπήσεως ερυθρομεταθέσεων των γαλαξιών. Το κέντρο του Κενού του Βοώτη απέχει περίπου 700 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη. Λίγο αργότερα ανακαλύφθηκε από άλλους αστρονόμους ότι το Κενό περιείχε λίγους γαλαξίες. Το 1987 οι Τζ. Μούντυ, Ρ. Κίρσνερ, Τζ. Μακαλπάιν και Σ. Γκρέγκορυ δημοσίευσαν την ανακάλυψη οκτώ γαλαξιών στο εσωτερικό του. Οι Μ. Στράους και Τζων Χάκρα ανεκοίνωσαν την ανακάλυψη άλλων τριών γαλαξιών το 1988, ενώ οι Γκρεγκ Όλντερινγκ, G. Bothun, Ρ. Κίρσνερ και Ρον Μάρζκε την ανακάλυψη 15 γαλαξιών το 1989. Μέχρι το 1997 στο Κενό του Βοώτη είχαν ανακαλυφθεί συνολικά 60 γαλαξίες. Σύμφωνα με τον Όλντερινγκ, η κλίμακα του Κενού είναι τέτοια, ώστε «αν ο Γαλαξίας μας βρισκόταν στο κέντρο του, δεν θα γνωρίζαμε ότι υπάρχουν άλλοι γαλαξίες μέχρι τη δεκαετία του 1960».. Το Υπερσμήνος του Ηρακλέους αποτελεί μέρος τού προς τα εμάς άκρου τού Κενού του Βοώτη. Δεν υπάρχει ασυμφωνία της υπάρξεως του Κενού του Βοώτη και του «καθιερωμένου» κοσμολογικού προτύπου Λ-CDM. Θεωρητικά έχει προταθεί ότι το Κενό αυτό δημιουργήθηκε από τη συγχώνευση μικρότερων κενών, παρόμοια με τη συγχώνευση φυσαλίδων αφρού σε μεγαλύτερες. Αυτή η διαδικασία θα ερμήνευε την ύπαρξη των λίγων γαλαξιών στο εσωτερικό του και την κατανομή τους κατά προσέγγιση σε μία σωληνοειδή περιοχή που διέρχεται από το κέντρο του Κενού. Κοσμικά κενά Kirshner, R.P.; Oemler, A.J.; Schechter, P.L.; Shectman, S.A. (1981). «A million cubic megaparsec void in Bootes». The Astrophysical Journal 248: L57-60. doi:10.1086/183623. Bibcode: 1981ApJ...248L..57K. Kirshner, R.P.; Oemler, A.J.; Schechter, P.L.; Shectman, S.A. (1987). «A survey of the Bootes void». The Astrophysical Journal 314: 493. doi:10.1086/165080. Bibcode: 1987ApJ...314..493K.
Υβ Αλεγκρέ

Ο Υβ Αλεγκρέ (γαλλικά: Yves Allegret), (13 Οκτωβρίου 1905 - 31 Ιανουαρίου 1987), ήταν Γάλλος σκηνοθέτης κυρίως σε ταινίες φιλμ νουάρ. Ο Αλεγκρέ ήταν παντρεμένος την περιόδο 1944 εως 1949, με την ηθοποιό Σιμόν Σινιορέ και της οποίας την καριέρα προώθησε. Η κόρη του Καθρίν Αλεγκρέ είναι ηθοποιός και ο νεότερος αδελφός του Μαρκ Αλεγκρέ, είναι επίσης σκηνοθέτης.

 Tobias Is an Angel (1940) The Emigrant (1940) Dédée d'Anvers (1948) Une si jolie petite plage (1949) Manèges (1950) Les Miracles n'ont lieu qu'une fois (1951) The Proud and the Beautiful (1953) Mam'zelle Nitouche (1954) Oasis (1955) Méfiez-vous fillettes (1957) Quand la femme s'en mêle (1957) La fille de hambourg (1958) The Restless and the Damned (1959) Jack of Spades (1960) Konga Yo (1962) Germinal (1963) Johnny Banco (1967) Υβ Αλεγκρέ στην IMDb
Κότυς Β´

Ο Κότυς Β΄ ήταν βασιλιάς των Οδρυσών (πιθανώς 171 π.Χ. – 162 π.Χ. ή 168 π.Χ. – 142 π.Χ.) και κατ΄ επέκταση όλης της αρχαίας Θράκης.

 Ήταν σύγχρονος του τελευταίου βασιλέως της Μακεδονίας Περσέα, του οποίου ήταν και ο μοναδικός σύμμαχος όταν άρχισε τον πόλεμο κατά των Ρωμαίων το 171 π.Χ.. Οι Ρωμαίοι αν και τελικά νίκησαν τον Περσέα κατά κράτος και υπέταξαν και την τελευταία ελλαδική περιοχή που τους αντιστάθηκε εντούτοις εσύναψαν ειρήνη μετά του Κότυος χωρίς και να του επιβάλλουν κάποιους βαρείς όρους.
Αλβέρτος ΣΤ΄ της Βαυαρίας

Ο Αλβέρτος ΣΤ΄, γερμ. Albrecht VI (26 Φεβρουαρίου 1584 - 5 Ιουλίου 1666) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν διοικητής του δουκάτου της Βαυαρίας, κατά την αναηλικιότητα του Φερδινάνδου-Μαρία.

 Ήταν ο τέταρτος γιος του Γουλιέλμου Ε΄ δούκα της Βαυαρίας και της Ρενάτας, κόρης του Φραγκίσκου Α΄ δούκα της Λωρραίνης. Το 1651 απεβίωσε ο πρωτότοκος αδελφός του Μαξιμιλιανός Α΄ δούκας της Βαυαρίας και άφησε τον γιο του Φερδινάνδο-Μαρία 15 ετών. Ο Αλβέρτος ΣΤ΄ ανέλαβε επίτροπος του ανιψιού του και διοίκησε το δουκάτο της Βαυαρίας ως το 1654, που ενηλικιώθηκε ο Φερδινάνδος-Μαρία. Νυμφεύτηκε την λαντγκραβίνσα του Λόιχτενμπεργκ και το 1650 αντάλλαξε το λαντγκραβάτο της με την κυριότητα του Χάαγκ. Στο Λόιχτενμπεργκ τον διαδέχθηκε ο Μαξιμιλιανός-Φίλιππος-Ιερώνυμος, δευτερότοκος γιος του Μαξιμιλιανού Α΄. Απεβίωσε το 1666 και τον διαδέχθηκε ο γιος του Μαξιμιλιανός-Ερρίκος ως κύριος του Χάαγκ. Νυμφεύτηκε το 1612 τη Μεχτίλντε λαντγκραβίνα του Λόιχτενμπεργκ και είχε επιζόντα τέκνα: Καρλ-Γιόχαν-Φραντς 1618-1640, απεβίωσε 22 ετών. Μαξιμιλιανός-Ερρίκος 1621-1688, αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας, επίσκοπος του Χίλντεσχαϊμ και της Λιέγης, κύριος του Χάαγκ. Σίγκμουντ-Άλμπρεχτ 1623-1685, επίσκοπος του Φράιζινγκ και του Ρέγκενσμπουργκ.
Άννα Σφόρτσα

Η Άννα, ιταλ. Anna Sforza (21 Ιουλίου 1476 - 30 Νοεμβρίου 1497) από τον Οίκο των Σφόρτσα ήταν κόρη του δούκα του Μιλάνου και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα διάδοχος της Φερράρας.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Γκαλεάτσο-Μαρία δούκα του Μιλάνου και της (2ης συζύγου του) Μπόνας, κόρης του Λουδοβίκου δούκα της Σαβοΐας. Αδέλφια της ήταν ο Τζιαν-Γκαλεάτσο δούκας του Μιλάνου, ο Ερμής-Μαρία μαρκήσιος της Τορτόνα και η Μπιάνκα-Μαρία, σύζυγος του Μαξιμιλιανού Α΄ των Αψβούργων. Όταν ήταν 5 μηνών, ο πατέρας της δολοφονήθηκε μέσα στην εκκλησία του Σάντο Στέφανο στο Μιλάνο (26 Δεκεμβρίου 1476), ημέρα εορτής του Αγ. Στεφάνου. Ο Γκαλεάτσο-Μαρία μαχαιρώθηκε έως θανάτου από τρεις υψηλόβαθμους αξιωματικούς της Αυλής του Μιλάνου. Το 1477 η Άννα μνηστεύθηκε επίσημα τον Αλφόνσο των Έστε, διάδοχο του Έρκολε Α΄ δούκα της Φερράρας. Ο γάμος της με τον πρίγκιπα Αλφόνσο έγινε 14 έτη μετά, στις 12 Ιανουαρίου 1491, με συμπόσια, δεξιώσεις και θεατρικές παραστάσεις. Ωστόσο ο γάμος δεν ήταν ευτυχής: η Άννα ήταν ξανθιά και χωρίς θηλυκότητα, ντυνόταν συνέχεια σαν άνδρας και αρνιόταν να ολοκληρωθεί ο γάμος. Προτιμούσε τη συντροφιά των γυναικών και περνούσε κάθε βράδυ με έναν μικρό μαύρο σκλάβο. Μόνο μετά από 6 έτη γάμου η Άννα έμεινε επιτέλους έγκυος, απεβίωσε όμως στη γέννα. Μερικές πηγές αναφέρουν ότι ο γιος της απεβίωσε μετά το βάπτισμα, ενώ άλλες αναφέρουν ότι ονομάστηκε Αλεσάντρο και απεβίωσε το 1514, σε ηλικία 17 ετών. Τάφηκε στη μονή του Σαν Βίτο, της οποίας η Άννα ήταν ευεργέτης. Ο σύζυγός της δεν συμμετείχε στην εξόδιο ακολουθία, καθώς το πρόσωπό του είχε παραμορφωθεί ως συνέπεια της σύφιλης. Το τέλος της σημάδευσε το τέλος του δεσμού μεταξύ των Σφόρτσα και των Έστε. Ο Αλφόνσος Α΄ έκανε δεύτερο γάμο το 1502 με τη Λουκρητία Βοργία. Παντρεύτηκε το 1491 τον Αλφόνσο Α΄ των Έστε δούκα της Φερράρα και απέκτησαν τέκνο: Αλεσάντρο (;), απεβ. σε μικρή ηλικία. Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Este". genealogy.euweb.cz. Retrieved 17 December 2014.
Μπίλινγκς (Μοντάνα)

Το Μπίλινγκς (αγγλικά: Billings, Montana), είναι πόλη των ΗΠΑ στην πολιτεία της Μοντάνα. Με πληθυσμό 117.116 κατοίκους (σύμφωνα με την απογραφή του 2020), αποτελεί την μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη στην Μοντάνα. Επίσης, είναι έδρα της κομητείας Γιέλοουστοουν. Το Μπίλινγκς, βρίσκεται στο νοτιοκεντρικό τμήμα της πολιτείας.Η μητροπολιτική περιοχή του Μπίλινγκς, έχει πληθυσμό 184.167 κατοίκους, και επίσης αποτελεί την μεγαλύτερη στην πολιτεία της Μοντάνα. Η ευρύτερη συνδυασμένη περιοχή του Μπίλινγκς, έχει πληθυσμό πάνω από 500.000 κατοίκους. Ιδρύθηκε το 1882 σαν μια πόλη σιδηρόδρομου και αναπτύχθηκε με μεγάλη ταχύτητα, και για αυτό έχει το προσωνύμιο "Η μαγική πόλη". Σήμερα, γνωρίζει ταχεία ανάπτυξη και η τοπική οικονομία της πόλης, συνεχώς ισχυροποιείται. Το Εθνικό Πάρκο του Γιέλοουστοουν, βρίσκεται σε απόσταση περίπου 160 χιλιομέτρων από την πόλη του Μπίλινγκς.

 Με πληθυσμό 117.116 κατοίκους, το Μπίλινγκς, αποτελεί την μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη στην πολιτεία της Μοντάνα. Το διάμεσο οικογενειακό εισόδημα, ανέρχεται γύρω από τα 60.032$ ετησίως, και ο δείκτης φτώχειας, βρίσκεται περί το 9.8%. Ο δείκτης ανεργίας, κυμαίνεται στο 4.1%.Το 48.3% των κατοίκων της πόλης, είναι άνδρες, ενώ το 51.7% είναι γυναίκες. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2010, η εθνοτική σύνθεση της πόλης είναι η εξής: Το 89.4% είναι Λευκοί, το 4.4% είναι Ιθαγενείς Αμερικανοί, το 0.8% είναι Αφροαμερικανοί, το 0.7% είναι Ασιάτες Αμερικανοί, το 0.1% είναι Αμερικανοί του Ειρηνικού Ωκεανού, το 1.4% προέρχεται από άλλες φυλές και το 2.9% είναι πολυφυλετικοί. Το 5.2% των κατοίκων του Μπίλινγκς, είναι Ισπανόφωνοι Αμερικανοί. Στις Προεδρικές Εκλογές του 2020, η Κομητεία Γιέλοουστοουν, ψήφισε κατά 60.6% τον Ρεπουμπλικανό υποψήφιο και Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, ενώ το 36.6% ψήφισε για τον Δημοκρατικό υποψήφιο και νυν Πρόεδρο Τζο Μπάιντεν. Το 2.8% ψήφισε κάποιον άλλο.
Γιουγκοσλαβισμός

Ο Γιουγκοσλαβισμός αναφέρεται στη διεθνή βιβλιογραφία ως εθνικισμός ή πατριωτισμός που επικεντρώνεται στους Γιουγκοσλάβους, δηλαδή σε μια ταυτότητα που αναφέρεται σε μία μοναδική ενωμένη Νοτιοσλαβία με σλαβικές κατοικημένες περιοχές της νοτιοανατολικής Ευρώπης. Έχει υποστηρίξει ιστορικά την ένωση όλων των σλαβικών των νότιων κατοικημένων περιοχών που σήμερα απαρτίζουν τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, Βουλγαρία, Κροατία, Μαυροβούνιο, Σερβία (και η επίμαχη περιοχή του Κοσσυφοπεδίου), τη Σλοβενία ​​και τη Βόρεια Μακεδονία.

 Ο Γιουγκοσλαβισμός ήταν μια ισχυρή πολιτική δύναμη κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, που έγινε ευρύτερα γνωστός με τη δολοφονία του Αρχιδούκα της Αυστρίας Φραγκίσκου Φερδινάνδου από τον Γκαβρίλο Πρίντσιπ και την επακόλουθη κήρυξη πολέμου και εισβολή της Αυστροουγγαρίας στη Σερβία που προσπάθησε να συσπειρώσει τους Γιουγκοσλάβους κατά της Αυστρο-ουγγρικής αυτοκρατορικής κυριαρχίας για μια ανεξάρτητη Γιουγκοσλαβία που τελικά επιτεύχθηκε το 1918. Στη δίκη του το 1914, ο Πρίντσιπ δήλωσε: «Είμαι ένας γιουγκοσλάβος εθνικιστικής που με ενδιαφέρει η ενοποίηση όλων των Γιουγκοσλάβων και δεν με νοιάζει τι μορφή θα έχει το κράτος αυτό, αλλά πρέπει να είναι ελεύθερο από την Αυστρία. Dragnic Alex. Η πρώτη Γιουγκοσλαβία, Ινστιτούτο Hoover, ISBN 0-8179-7841-0 Βρεταννική Εγκυκλοπαίδεια, Γιουγκοσλαβισμός
Άγιοι Απόστολοι Αργιθέας Καρδίτσας

Οι Άγιοι Απόστολοι είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Ανθηρού, της δημοτικής ενότητας και δήμου Αργιθέας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Καρδίτσας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομού Καρδίτσης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.

 Οι Άγιοι Απόστολοι είναι ορεινός οικισμός στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Καρδίτσας. Ανήκει στα επονομαζόμενα χωριά της Αργιθέας και βρίσκεται στις δυτικές υπώρειες της κορυφής «Ελάτη» των Θεσσαλικών Αγράφων, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 1.000. Απέχει 74 χλμ. περίπου Δ. της Καρδίτσας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1951 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ανθηρού Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ανθηρού και προσαρτήθηκε στον δήμο Αργιθέας(Πηγή: ) Η εκκλησία των Αγίων Αποστόλων στο ανατολικό τμήμα του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr
Ευσέβιος της Καισαρείας

Ο Ευσέβιος ο Καισαρείας (Εὐσέβιος τῆς Καισαρείας) (265 – 340), γνωστός και ως Εὐσέβιος τοῦ Παμϕίλου, ήταν χριστιανός επίσκοπος στην Καισάρεια της Παλαιστίνης, εξηγητής και ιστορικός. Συνήθως αναφέρεται ως ο πατέρας της εκκλησιαστικής ιστορίας λόγω του έργου του, της καταγραφής της ιστορίας στις απαρχές της Χριστιανικής εκκλησίας, που είναι γνωστό ως Εκκλησιαστική Ιστορία, ενώ είχε συντάξει και δίτομο ιστορικό χρονικό με τον τίτλο Παντοδαπή Ιστορία.. Ο Ευσέβιος υπήρξε ηγετική μορφή του μετριοπαθούς αρειανικού κινήματος των Ομοιουσιανών.

 Όπως και η γέννησή του, η ακριβής ημερομηνία του θανάτου του Ευσέβιου είναι άγνωστη. Ωστόσο, υπάρχει γραπτή απόδειξη από ένα συμβούλιο στην Αντιόχεια ότι από τη χρονιά 341 ο διάδοχός του, Ακάκιος, είχε ήδη τελέσει τη θέση του δεσπότη. Ο Σωκράτης ο Σχολαστικός και ο Σωζομενός γράφουν για τον θάνατο του Ευσέβιου, και τον τοποθετούν πριν το θάνατο τού γιου τού Κωνσταντίνου (του Κωνσταντίνου Β΄ ή Κωνσταντίνου του Νεότερου), ο οποίος συνέβη στις αρχές του 340. Επίσης, αναφέρουν ότι ο θάνατός το επήλθε μετά το δεύτερο εξορισμό του Αθανασίου της Αλεξάνδρειας, ο οποίος ξεκίνησε στα μέσα του 339, πράγμα που σημαίνει ότι πέθανε το διάστημα ανάμεσα του δεύτερου μισού του 339 και τις αρχές του 340. Ευσέβιος Καισαρείας, Εκκλησιαστική Ιστορία, εισαγωγή, μτφρ. σχόλια, Παναγιώτης Χρήστου, τόμ. 1-3, Πατερικαί εκδόσεις Γρηγόριος Παλαμάς, Θεσ/νίκη, 1977-1978. Ευσέβιος Καισαρείας, ΄΄Εις τον Κωνσταντίνον Τριακονταετηρικός, Εις τον βίον Κωνσταντίνου, εισαγωγή, μτφρ. σχόλια, Παναγιώτης Χρήστου, τόμ. 4, εκδ. Πατερικαί εκδόσεις Γρηγόριος Παλαμάς, Θεσ/νίκη, 1982. Ευσεβίου Εκκλησιαστική Ιστορία βιβλίο Α΄ (Αρχαία Ελληνικά) Ευσεβίου Εκκλησιαστική Ιστορία βιβλίο Β΄ (Αρχαία Ελληνικά) Ευσεβίου Εκκλησιαστική Ιστορία βιβλίο Γ΄ (Αρχαία Ελληνικά) Ευσεβίου Εκκλησιαστική Ιστορία βιβλίο Δ΄ (Αρχαία Ελληνικά) Ευσεβίου Εκκλησιαστική Ιστορία (βιβλία 1-5) Αρχειοθετήθηκε 2009-06-08 στο Wayback Machine. (Αρχαία Ελληνικά) Encyclopædia Britannica 2006, λήμμα "Eusebius Of Caesarea.", Encyclopædia Britannica Premium Service, στην αγγλική [1] Αρχειοθετήθηκε 2006-06-27 στο Wayback Machine..
Η Ληστεία με τα Ντόπερμαν

Η Ληστεία με τα Ντόπερμαν (αγγλικά: The Doberman Gang), είναι μια αστυνομική περιπέτεια Αμερικανικής παραγωγής του 1972, σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Τσαντνόου και σενάριο Λουίς Γκάρφινκλ. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους είναι ο Μπάιρον Μέιμπ και η Τζούλι Παρίσι.

 Ένας μικροκακοποιός ο Έντι (Μπάιρον Μέιμπ) σκέφτεται να κάνει μια πρωτότυπη ληστεία σε Τραπέζα της Καλιφόρνια. Αντί να πάει ο ίδιος με τους συνεργούς του, και με τον κίνδυνο να αποτύχουν, να χρησιμοποιήσει έξι εκπαιδευμένα Ντόπερμαν. Έτσι αφού βρει τα σκυλιά με την βοήθεια της φίλης του, Τζιούν (Τζούλι Παρίσι), θα ψαξει μετά και κάποιον για να τα εκπαίδευσει. Μέσω μιας αγγελίας που θα βάλει σε μια εφημερίδα θα βρει έναν εκπαιδευτή σκύλων, τον Μπάρνει (Χαλ Ριντ) χωρίς όμως να του αναφέρει κάτι για την ληστεία. Κατά την διάρκεια της εκπαίδευσης των Ντόπερμαν, ο Μπάρνει θα αρχίσει να υποψιαζέται τον λόγο που ο Έντι τον προσελάβε, και θα θελήσει να φύγει. Ο Έντι τελικά θα του πει την αλήθεια και θα του προτείνει να παραμείνει με ανταλλάγμα να πάρει μερίδιο από την ληστεία. Ο Μπάρνει θα αρνηθεί να πάρει μερίδιο, αλλά θα παραμείνει και θα εκπαιδεύσει τα ντόπερμαν, εξαιτίας της αγάπης του για τα σκυλιά. Μετά από μια πρόβα που θα κάνουν με τα ντόπερμαν, ο Έντι και η Τζιούν θα είναι σε θέση να πραγματοποιήσουν το σχέδιο τους. Μπάιρον Μέιμπ ως Έντι Νιούτον Χαλ Ριντ ως Μπαρνέι Γκριρ Τζούλι Παρίσι ως Τζιούν Σίμι Μπόου ως Σάμι Τζο Τζο Ντ'Αμόρε ως Τζο Τζο Τζον Ταλ ως ιδιοκτήτης Πετ Σοπ Τζέι Πάξτον ως Διευθυντής Τράπεζας Η Ληστεία με τα Ντόπερμαν (1972) στην IMDb
BMW E21

Η BMW Σειρά 3 E21 ήταν ένα μεσαίο αυτοκίνητο της κατηγορίας D, που παρήχθη από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία BMW, από τον Αύγουστο του 1975 έως τον Αύγουστο του 1982, αν και ειδικότερα η βασική έκδοση 315 διατηρήθηκε στην παραγωγή έως τον Δεκέμβριο του 1983. Ήταν η πρώτη γενιά της επιτυχημένης Σειράς 3. Παρουσιάστηκε τον Ιούλιο του 1975, ως η διάδοχος της BMW Σειράς 02 (με γνωστότερη έκδοση τη BMW 2002), και υπήρξε η μοναδική γενιά της Σειράς 3 που διατέθηκε αποκλειστικά με 2-πορτο αμάξωμα, καθώς και η μοναδική γενιά που δεν είχε έκδοση M3. Οι κινητήρες της E21 ξεκινούσαν από τα 1 573 cm³ (1.6 λίτρα) και 75 άλογα στη βασική έκδοση 315 και έφθαναν τα 2.315 cm³ (2.3 λίτρα) και 143 άλογα στην κορυφαία έκδοση 323i. Αντικαταστάθηκε στις αρχές του 1982 από τη BMW E30. Η συνολική παραγωγή της E21 έφτασε τα 1.364.039 αντίτυπα, από τα οποία τα 4.595 μετατράπηκαν σε ημι-κάμπριο με αναδιπλούμενη οροφή, στο διάστημα 1977 έως 1982, από την εταιρεία Karosserie Baur GmbH και διατέθηκαν μέσω του επίσημου δικτύου της BMW.

 Τον Ιούλιο του 1975, η BMW παρουσίασε για πρώτη φορά την E21 στο κοινό σε επίσημη εκδήλωση στο Ολυμπιακό στάδιο του Μονάχου. Η μαζική παραγωγή της ξεκίνησε τον Αύγουστο, 1 μήνα μετά την εισαγωγή της. Η Σειρά 3 E21 ήταν η μοναδική γενιά της Σειράς 3 που σχεδιάστηκε από τον Γάλλο Paul Bracq, που ήταν ο επικεφαλής του σχεδιαστικού τμήματος της BMW, από το 1970 έως το 1974. Για την ιστορία, ο ίδιος αρχικά ήταν ο επικεφαλής του σχεδιαστικού τμήματος της Mercedes-Benz για τα μοντέλα που σχεδιάστηκαν από το 1957 έως το 1967, ενώ από το 1967 έως το 1970, συμμετείχε στη δημιουργία του τραίνου υψηλών ταχυτήτων TGV. Στη συνέχεια ετέθη επικεφαλής του σχεδιαστικού τμήματος της BMW, από το 1970 έως το 1974 όπως προαναφέρθηκε, και αμέσως μετά της Peugeot, από το 1974 έως το 1996, ιδίως στον σχεδιασμό των σαλονιών των μοντέλων της γαλλικής εταιρείας.Ειδικότερα η σφηνοειδής αισθητική της Σειράς 3 E21 θύμιζε έντονα την αισθητική της αμέσως μεγαλύτερης BMW Σειράς 5 E12 του 1972 - 1981, που είχε σχεδιαστεί επίσης από τον Paul Bracq. Σε αντίθεση, ωστόσο, με τους αποκλειστικά δίδυμους στρογγυλούς μπροστινούς προβολείς της E12, καθώς και της διαδόχου Σειράς 3 E30, στην E21 μόνο οι εκδόσεις άνω των 2.0 λίτρων έφεραν δίδυμους στρογγυλούς προβολείς, ενώ όλες οι μικρότερες εκδόσεις είχαν μονούς. Κατά κανόνα, στις βόρειες χώρες οι μπροστινοί φανοί ήταν κίτρινου χρώματος, με σκοπό την παράλληλη χρήση τους και ως φώτα ομίχλης. Jeremy Walton (2001). BMW 3-Series Collectors Guide: Generation 1 and 2, including M3. Motor Racing Publications. ISBN 1-899870-55-5. R.M. Clarke (1990). BMW Series 3 - 4 Cylinder Cars Gold Portfolio. Brooklands Books. ISBN 1-85520-149-6. Walter Zeichner: Typenkompaß BMW, Personenwagen seit 1952. 1. Auflage, Schrader Verlag, Stuttgart 1998, ISBN 3-613-01873-X. bmwe21.net «The history of the BMW 3 Series» www.topspeed.com
Αφρικανικός ελέφαντας

Ο αφρικανικός ελέφαντας είναι ογκώδες, γιγαντόσωμο, παχύδερμο θηλαστικό, της οικογένεια των προβοσκειδοειδών. Σε αντίθεση με τον ασιατικό ελέφαντα, έχει πιο μεγάλα αυτιά, για να ελέγχει τη θερμοκρασία του σώματός του, πιο μεγάλους χαυλιόδοντες, και δεν εξημερώνεται. Ζει σε κοπάδια στην υποσαχάρια Αφρική και έχει μεγάλη μνήμη. Απειλείται από τη λαθροθηρία.

 Ένα είδος αφρικανικού ελέφαντα, ο αφρικανικός ελέφαντας του θάμνου, είναι το μεγαλύτερο ζωντανό χερσαίο ζώο, ενώ ο ελέφαντας των δασών είναι ο τρίτος μεγαλύτερος. Τα πυκνά σώματα τους στηρίζονται σε ακανθώδη πόδια και έχουν κοίλες πλάτες. Τα μεγάλα αυτιά τους επιτρέπουν την απώλεια θερμότητας. Το άνω χείλος και η μύτη σχηματίζουν έναν κορμό. Ο κορμός λειτουργεί ως πέμπτο άκρο, ως ενισχυτής ήχου και ως σημαντική μέθοδος επαφής. Οι προβοσκίδες των αφρικανών ελεφάντων τελειώνουν σε δύο απέναντι χείλη, ενώ στον ασιατικό ελέφαντα η προβοσκίδα τελειώνει σε ένα χείλος. Τα αρσενικά ζυγίζουν 4.700-6.048 κιλά και τα θηλυκά ζυγίζουν 2.160 με 3.232 κιλά.
Μαργαρίτα του Παλατινάτου-Μόσμπαχ

H Μαργαρίτα, γερμ. Margarete von Pfaltz-Mosbach (2 Μαρτίου 1432 - 14 Σεπτεμβρίου 1457) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του κόμη του Παλατινάτου-Μόσμπαχ και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Χάναου.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Όθωνα Α΄ κόμη του Παλατινάτου-Μόσμπαχ και της Ιωάννας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Ερρίκου ΙΣΤ΄ δούκα της Βαυαρίας-Λάντσουτ. Παντρεύτηκε το 1446 τον Ράινχαρντ Γ΄ κόμη του Χάναου και είχε τέκνα: Φίλιππος Α΄ 1449-1500, κόμης του Χανάου-Μύντσενμπεργκ. Μαργαρίτα 1452-1467, απεβ. 15 ετών. Reinhard Dietrich: Die Landesverfassung in dem Hanauischen, in the series Hanauer Geschichtsblätter, vol. 34, Hanau, 1996, ISBN 3-9801933-6-5 Reinhard Dietrich: Die Abdankung Ulrichs V. von Hanau — Ursachen und Folgen, in: Hanauer Geschichtsblätter, vol. 31, Hanau 1993 Fried Lübecke: Hanau. Stadt und Grafschaft, Cologne, 1951, p. 95 ff Reinhard Suchier: Genealogie des Hanauer Grafenhauses. In: Festschrift des Hanauer Geschichtsvereins zu seiner fünfzigjährigen Jubelfeier am 27. August 1894, Hanau, 189. Günther Wüst: Pfalz-Mosbach (1410-1499). Geschichte einer pfälzischen Seitenlinie des 15. Jahrhunderts unter besonderer Berücksichtigung der Territorialpolitik., thesis, Heidelberg, 1976 Ernst J. Zimmermann: Hanau Stadt und Land, 3rd ed., Hanau, 1919, reprinted: 1978
Άγιος Νικόλαος Πηγών Άρτας

Ο Άγιος Νικόλαος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Πηγών, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Τετραφυλίας, του δήμου Γεωργίου Καραϊσκάκη, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Άρτης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Άρτας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.

 Ο Άγιος Νικόλαος είναι ορεινός οικισμός στο ανατολικό τμήμα του νομού Άρτας. Βρίσκεται στις νότιες κλιτύς της κορυφής «Κοκκινόλακκος» (1.750 μ.), κοντά στα όρια με τον νομό Καρδίτσας, πάνω στην επαρχιακή οδό Άρτας-Πηγών και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 810. Απέχει 69 χλμ. περίπου ΒΑ. της Άρτας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Πηγών. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Πηγών και προσαρτήθηκε στον δήμο Τετραφυλίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Τετραφυλίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Γεωργίου Καραϊσκάκη. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) eetaa.gr
Μπασάρ Αμπντουλάχ

Ο Μπασάρ Αμπντουλάχ Σαλέμ Αμπντουαζίζ (αραβικά: بشار عبد الله سالم عبد العزيز‎, γεννήθηκε 12 Οκτωβρίου 1977) είναι Κουβεϊτιανός πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία της Εθνικής Κουβέιτ με 75 γκολ.

 Το ποδοσφαιρικό του ταλέντο εμφανίστηκε από την παιδική του ηλικία και ξεκίνησε να αγωνίζεται με τη Σαλμίγια το 1987, αλλά αποκόπηκε από τον σύλλογο κατά την ιρακινή εισβολή στο Κουβέιτ, κατάφερε όμως στη συνέχεια να επιστρέψει σε αυτόν. Στον πρώτο αγώνα που έπαιξε με τον σύλλογο το 1994, σημείωσε τρία γκολ. Η ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία ήταν στη χώρα του και σε άλλες χώρες της αραβικής χερσονήσου, κατακτώντας τρία εθνικά πρωταθλήματα (1998 και 2000 στο Κουβέιτ, 2003 στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα).Η ευχέρειά του σκοράρισμα τον καθιέρωσε ως βασικό στέλεχος της εθνικής ομάδας της χώρας του με την οποία αγωνίστηκε σε δύο Κύπελλα του Κόλπου κατακτώντας το τρόπαιο (1996, 1998), σε τέσσερα Ασιατικά Κύπελλα Εθνών φτάνοντας στα ημιτελικά το 1996, όπως και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000. Στις 14 Φεβρουαρίου 2000 με αντίπαλο το Μπουτάν, σημείωσε 8 γκολ. Σε 134 διεθνείς συναντήσεις πέτυχε 75 τέρματα, με την τελευταία εμφάνιση του το 2018 (επτά χρόνια μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση), όπου αγωνίστηκε επτά λεπτά στο φιλικό 1–1 με την Αίγυπτο. Αλ Σαλμίγια Πρωτάθλημα Κουβέιτ (2) : 1997–98, 1999–2000 Κουβέιτ Κύπελλο Εμίρη : 2000–01Αλ-Αΐν Πρωτάθλημα ΗΑΕ : 2003–04Εθνική Κουβέιτ Κύπελλο Αραβικού Κόλπου (2) : 1996, 1998 Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 50 ή περισσότερα διεθνή γκολ Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα بشار عبدالله.. مسيرة الهداف التاريخي للأزرق الكويتي (αραβικά)