Το Σκοτεινό Παρελθόν

Το Σκοτεινό Παρελθόν (Αγγλικά: The Dark Past) είναι ένα ψυχολογικό φιλμ νουάρ Αμερικανικής παραγωγής του 1948 σε σκηνοθεσία Ρούντολφ Ματέ, η οποία βασίζεται στο έργο του 1935 "Dead End" του Αμερικανού θεατρικού συγγραφέα Τζέιμς Γουάργουικ. Πρωταγωνιστούν ο Γουίλιαμ Χόλντεν και ο Λι Τζέι Κομπ. Το 1939, ο σκηνοθέτης Τσαρλς Βίντορ σκηνοθέτησε την ταινία Dead End με πρωταγωνιστή τον Τσέστερ Μόρις. Οι σεναριογράφοι της ταινίας του 1939 αναφέρονται επίσης ως σεναριογράφοι αυτής της ταινίας. Στη συνέχεια, πραγματοποιήθηκαν τρεις ακόμη τηλεοπτικές παραγωγές σε αυτό το έργο του Γουάργουικ το 1949, 1952 και 1954.. Η ταινία αυτή ανήκει στην κατηγορία των νουάρ μαζί με άλλες όπως το Petrified Forest (1936), Στη βοή της καταιγίδος (1948) και The Hours of Despair (1955). Όπως σημείωσε ο ειδικός του κινηματογράφου Andrew Dikos, η ταινία βασίζεται στο θέμα της προσωρινής αμνησίας, η οποία είναι συχνά δημοφιλής στον μεταπολεμικό κινηματογράφο , «από την οποία υποφέρουν συχνά οι χαρακτήρες των φιλμ νουάρ» και «το ακόμη πιο δημοφιλές θέμα της ψυχολογίας του Φρόιντ », που αντικατοπτρίζονται επίσης, ιδίως, σε ταινίες όπως " Lady Ghost " (1944), "Το όνομά μου είναι Τζούλια Ρος" (1945), "Ματωμένα χέρια" (1946), "Κάπου στη νύχτα" (1946), "Η Γαλάζια Ντάλια"(1946)," High Wall "(1947) και πολλά άλλα. Η ταινία περιγράφει πώς ένας καθηγητής ψυχιατρικής ο Δρ. Κόλινς, ο οποίος έγινε όμηρος, θεραπεύει έναν απρόσεκτο και σκληρό εγκληματία, τον Αλ Γουόλκερ που δεν είναι πλέον σε θέση να σκοτώσει μετά από μια συνεδρία ψυχοθεραπείας για να απαλλαγεί από ένα σοβαρό ψυχικό τραύμα.

 Ο Δρ Κόλινς εργάζεται ως αστυνομικός ψυχίατρος πλήρους απασχόλησης σε μια μεγάλη αμερικανική πόλη. Κάποτε, παρακολουθώντας τους παραβάτες που κρατούνται από την αστυνομία, ο Δρ Κόλινς εφιστά την προσοχή του σε έναν 19χρονο άντρα που κρατείται για ληστεία και αντίσταση στις αρχές. Παρά τα λόγια του ντετέκτιβ ότι δεν είναι η πρώτη φορά που ένας άντρας έχει συλληφθεί για έγκλημα, ο Δρ Κόλινς ζητά άδεια να συνεργαστεί με έναν άντρα, ελπίζοντας με ψυχοθεραπευτικές μεθόδους να τον μετατρέψει από έναν πιθανό εγκληματία σε κανονικό άτομο. Στην επιβεβαίωση της σοβαρότητας των λέξεων του, ο Δρ Κόλινς λέει στον ντετέκτιβ μια ιστορία που του συνέβη αρκετά χρόνια πριν: Εκείνη την εποχή, ο Δρ Κόλινς εργαζόταν ως καθηγητής ψυχολογίας σε ένα πανεπιστήμιο σε μια μικρή πόλη κοντά στα καναδικά σύνορα. Μια Παρασκευή βράδυ, μαζί με την οικογένειά του και μια παρέα φίλων, πήγε ένα σαββατοκύριακο στο εξοχικό του στη λίμνη, όπου επρόκειτο να χαλαρώσει, να κυνηγήσει και να πάει για ψάρεμα, και επίσης να εργαστεί σε μια ανασκόπηση ενός νέου βιβλίου για την ψυχολογία. Εκτός από τη σύζυγό του Ρουθ και τον γιο του Μπόμπι, ο Δρ Κόλινς κάλεσε επίσης τους γνωστούς του στο εξοχικό σπίτι του - τον επιχειρηματία Φρανκ Στίβενς με τη σύζυγό του Λώρα και τον συγγραφέα Όουεν Τάλμποτ, ο οποίος συνδέεται με τη Λώρα από μια κακώς κρυμμένη αμοιβαία συμπάθεια. Την ίδια ημέρα, αφού σκότωσε δύο φρουρούς, ένας επικίνδυνος εγκληματίας Αλ Γουόλκερ δραπετεύει. Με τον όμηρο του επικεφαλής της φυλακής, ο Γουόλκερ συντροφιά με την πιστή του φίλη Betty και δύο βοηθούς ορμά στη λίμνη, όπου θα έπρεπε να φτάσει ο συνεργός τους, για να μεταφερθεί στην άλλη ακτή υπό κάλυψη της νύχτας. Όταν η Μπέτι λέει στον Γουόλκερ ότι θα πρέπει να περιμένουν λίγες ώρες για να φτάσει το σκάφος σε μια εγκαταλελειμμένη καλύβα στα ανοικτά της ακτής, ο Γουόλκερ λέει ότι είναι εκεί που η αστυνομία θα ψάξει πρώτα, αποφασίζοντας να περιμένει στο κοντινό εξοχικό σπίτι που θα βρει. Μετά από αυτό, βγάζει τον φύλακα από το αυτοκίνητο και τον σκοτώνει ήρεμα στον δρόμο. Αφού έφτασε στο σπίτι του Δρ Κόλινς, ο Γουόλκερ με τους συνεργούς του στέλνει όλους εκτός από τον ιδιοκτήτη στα υπνοδωμάτια του δεύτερου ορόφου και κλειδώνει τις δύο υπηρέτριες στο υπόγειο. Παρά την ένταση που δημιουργείται, ο Δρ Κόλινς είναι ήρεμος και σίγουρος. Επικοινωνεί με τον Γουόλκερ όχι ως όμηρο, αλλά ως γιατρός με έναν ασθενή, υποψιαζόμενος ότι πάσχει από κάποια μορφή ψυχικής διαταραχής. Λίγο ώρα αργότερα, ο φίλος και ο συνάδελφός του, καθηγητής Φρεντ Λίντερ, με τον οποίο ο ψυχίατρος επρόκειτο να πάει να κυνηγήσει την επόμενη μέρα. Ο Φρεντ έφερε τον Κόλινς το κυνηγετικό τουφέκι, το οποίο επισκευάσε μετά από αίτημά του. Υπό την απειλή των όπλων, ο Γουόλκερ αναγκάζει τον Δρ Κόλινς να ανοίξει την πόρτα και κρύβεται πίσω από μια κουρτίνα. Μπαίνοντας στο σαλόνι, ο Λίντερ αισθάνεται άβολος και επρόκειται να φύγει. Εκείνη τη στιγμή, ο Δρ Κόλινς του δείχνει με τα μάτια του ότι ένας επικίνδυνος εγκληματίας κρύβεται στο σπίτι. Χωρίς δισταγμό, ο Λίντερ άρπαξε το όπλο του και προσπαθεί να σκοτώσει τον Γουόλκερ, ο οποίος βγαίνει πίσω από τις κουρτίνες. Ωστόσο, ο ληστής καταφέρνει να τον πυροβολήσει πρώτα και μόνο επειδή κατά τη στιγμή του πυροβολισμού ο Δρ Κόλινς καταφέρνει να σπρώξει τον Γουόλκερ, η σφαίρα τραυματίζει μόνο τον Φρεντ στο χέρι, τον οποίο, μαζί με τους υπόλοιπους καλεσμένους, τους στέλνει στον δεύτερο όροφο του σπιτιού. Ερωτηθείς από τον Δρ Κόλινς γιατί ο Γουόλκερ τον κρατήσε στο σαλόνι, αντί να τον στείλει σε άλλους ομήρους, ο ληστής απάντησε ότι ο διαχωρισμός τους διευκόλυνε τον χειρισμό της κατάστασης, επιπλέον, κράτησε τον Δρ Κόλινς μόνο του κάτω σε περίπτωση απροσδόκητων προσκεκλημένων. Με τη συγκατάθεση του Γουόλκερ, ο οποίος δείχνει να έχει συγκεκριμένο ενδιαφέρον για το έργο του Δρ Κόλινς, ο καθηγητής κάθεται για να εργαστεί σε ένα άρθρο για το βιβλίο Madness and Criminal Consciousness. Ο καθηγητής Κόλινς ενδιαφέρεται να μιλήσει στον Γουόλκερ για τους μηχανισμούς λειτουργίας του συνειδητού και ασυνείδητου σε ένα άτομο, υποστηρίζοντας ότι η παραβίαση της αλληλεπίδρασης μεταξύ τους μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρό ψυχολογικό τραύμα και ακόμη και τρέλα. Στη συνέχεια, όταν ο Γουόλκερ κοιμάται στην αγκαλιά της Μπέτι, αυτή λέει στον Δρ Κόλινς ότι ο Γουόλκερ δεν μπορεί να κοιμηθεί κανονικά, καθώς υποφέρει από έναν συνεχώς επαναλαμβανόμενο εφιάλτη στον οποίο βλέπει τον εαυτό του σε ένα ερημικό μέρος όπου αρχίζει η έντονη βροχή. Ξαφνικά, στα χέρια του υπάρχει μια ομπρέλα με μια ορατή τρύπα μέσα από την οποία συνεχίζει να ρίχνει βροχή. Όταν προσπαθεί να κλεισει την τρύπα με την παλάμη του, τα δάχτυλα του Γουόλκερ γινονται παράλυτα. Στη συνέχεια προσπαθεί να ξεφύγει από την ομπρέλα, αλλά από όλες τις πλευρές περιβάλλεται από μεταλλικές μπάρες, σαν καγκελα φυλακών, για τις οποίες δεν μπορεί να ξεφύγει. Αφού ξυπνήσει τον Γουόλκερ, ο Δρ Κόλινς προσφέρει να συζητήσει τον εφιάλτη του, λέγοντας ότι μπορεί να τον βοηθήσει να απελευθερωθεί για πάντα από αυτόν τον εφιάλτη. Μετά τη συγκατάθεση του ληστή, ο Δρ Κόλινς τον καλεί να θυμηθεί την παιδική του ηλικία και τη σχέση του με τον πατέρα και τη μητέρα του. Εν τω μεταξύ, ήδη αργά το βράδυ, η σύζυγος του Λίντερ, που ανησυχούσε ότι ο σύζυγός της καθυστέρησε για αρκετές ώρες, κάλει την αστυνομία. Γνωρίζοντας ότι ο Λίντερ έπρεπε να επισκεφτει τον Δρ Κόλινς, η αστυνομία έφτασε στο σπίτι του καθηγητή, αλλά αυτός, υπό την απειλή ενός όπλου, αναγκάστηκε να επιβεβαιώσει ότι ο Λίντερ είχε φύγει απο αρκετή ώρα, και όλα ήταν ήρεμα στο σπίτι του. Μετά από αυτό, κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού με τα βέλη, ο Δρ Κόλινς έχει τη δυνατότητα να σκοτώσει τον Γουόλκερ με ένα βελάκι, αλλά δεν το κάνει αυτό, ισχυριζόμενος ότι "δεν σκοτώνει άρρωστους ανθρώπους". Αυτό προκαλεί ακόμη μεγαλύτερη εμπιστοσύνη του Γουόλκερ προς τον Δρ Κόλινς ως γιατρός. Συνεχίζοντας την ψυχοθεραπευτική συνεδρία, ο Δρ Κόλινς, βάσει του συμβολισμού του ύπνου, προσπαθεί να χτίσει μια πραγματική κατάσταση που οδήγησε στο ψυχικό τραύμα του Γουόλκερ. Στο τέλος, με τη βοήθεια ενός γιατρού, ο εγκληματίας καταφέρνει να αναδημιουργήσει τη σκηνή από την παιδική του ηλικία, όταν αυτός, θυμωμένος με τους συνεχείς ξυλοδαρμούς του σκληρού πατέρα του, καλεσε την αστυνομία στο σπιτι. Όταν είδε τους μπάτσους, ο πατέρας του προσπάθησε να πάρει ένα όπλο, αλλά πυροβολήθηκε σκοτώθηκε επιτόπου. Ο νεαρός Γουόλκερ αυτή τη στιγμή κρύφτηκε κάτω από το τραπέζι, στο οποίο έπεσε το σώμα του πατέρα του. Τότε αίμα χύθηκε μέσα από την τρύπα στο τραπέζι, και ο Γουόλκερ προσπάθησε να κλείσει την τρύπα με το χέρι του, αλλά τα δάχτυλά του ήταν παράλυτα. Όταν προσπάθησε να φύγει από το τραπέζι, είδε τα πόδια των αστυνομικών να περιβάλλουν το τραπέζι, μέσω των οποίων ήταν αδύνατο να περάσει. Στο τέλος, ο Δρ Κόλινς εξηγεί στον Γουόλκερ ότι οι μπάρες στον εφιάλτη του είναι τα πόδια της αστυνομίας, η ομπρέλα είναι το τραπέζι και η βροχή είναι αίμα. Και η σκληρότητα στις δολοφονίες του ήδη ενήλικα Γουόλκερ, ο Δρ Κόλινς εξηγεί ότι σε κάθε θύμα του είδε έναν σκληρό πατέρα, τον οποίο, πιστεύει, ότι σκότωνει κάθε φορά. Ωστόσο, τώρα, όπως είναι σίγουρος ο Δρ Κόλινς, όταν εξήγησε στον Γουόλκερ όλα όσα συνέβησαν στην ψυχή του, ήταν απαλλαγμένος από τον εφιάλτη που τον κυνηγούσε και δεν θα σκότωνε πλέον. Εν τω μεταξύ, μια από τις υπηρέτριες που είναι κλειδωμένες στο υπόγειο καταφέρνει να αποδρασει και να βγει από το παράθυρο στο δρόμο. Καλεί αμέσως την αστυνομία, η οποία περικυκλωνει σύντομα το σπίτι του Δρ Κόλινς.Ο Γουόλκερ, μαζί με την Μπέτι, αποφασιζει να φυγει από το σπίτι κάτω από την κάλυψη πυροβολισμών και θα πάει στο αυτοκίνητο, αλλά ο Δρ Κόλινς του λέει ότι δεν θα είναι πλέον σε θέση να σκοτώσει κανέναν. Χωρίς να πιστεύει τον ψυχοθεραπευτή, ο Γουόκερ βγαίνει στο κατώφλι του σπιτιού, παρατηρώντας έναν αστυνομικό που κρύβεται σε έναν θάμνο με ένα όπλο. Παίρνει τον αστυνομικό στην όραση και ετοιμάζεται να πυροβολήσει. Ωστόσο, η εικόνα του πατέρα που καλύπτει τον αστυνομικό είναι διάσπαρτη στα μάτια του Γουόλκερ, δύο παράλυτα δάχτυλα του χεριού του ξαφνικά ισιώνουν και δεν μπορεί να τραβήξει τη σκανδάλη για να σκοτώσει ένα άτομο. Κλείνοντας την ιστορία του, ο Δρ Κόλινς λέει στον ντετέκτιβ ότι από εκείνη τη στιγμή ο Γουόλκερ δεν θα μπορούσε πλέον να σκοτώσει και αν είχε θεραπευτεί εγκαίρως, πιθανότατα δεν θα είχε σκοτώσει ποτέ κανέναν. Ετσι λοιπόν με αυτό το 19χρονο αγόρι.Εάν το καταλάβετε και οδηγείτε με τον σωστό τρόπο, τότε δεν θα γίνει το επόμενο σκουπίδια της κοινωνίας. Γουίλιαμ Χόλντεν ως Αλ Γουόλκερ Νίνα Φος ως Μπέτι Λι Τζέι Κομπ ως Δρ Κόλινς Αντελ Τζέργκενς ως Λώρα Στίβενς Στίβεν Νταμ ως Οούεν Τάλμποτ Λόις Μάξγουελ ως Ρουθ Κόλινς Μπέρι Κρόγκερ ως Μάικ Στίβεν Τζέραϊ ως Φρεντ Λίντερ Γουίλτον Γκραφ ως Φρανκ Στίβενς Ρόμπερτ Όστερλος ως Πιτ Κάθριν Καρντ ως Νόρα Μετά την κυκλοφορία της στους κινηματογράφους η ταινία, έλαβε αρκετά καλές κριτικής. Συγκεκριμένα, το περιοδικό Variety την ονόμασε «φρέσκο ​​και καθαρό μελόδραμα»,, και οι New York Times βαθμολόγησαν την ταινία ως «συνοπτική και καθαρή, καλοφτιαγμένη μικρή ταινία». Η κριτική της σημειώνει ότι η ταινία "ξεχειλίζει σε ένα καθαρό, έντονο και έξυπνο μελόδραμα", το οποίο βασίζεται σε μια ελαφριά έκδοση της "ψυχανάλυσης χωρίς να μπερδεύει τον θεατή με την ορολογία της.". Και παρά το γεγονός ότι το στούντιο έχει ήδη κάνει μια ταινία σε αυτό το έργο το 1939, το "Σκοτεινό Παρελθόν" "σε καμία περίπτωση δεν μοιάζει με κάτι βαρετό ή επαναλαμβανόμενο της προηγούμενης εικόνας". Το Σκοτεινό Παρελθόν στην IMDb Το Σκοτεινό Παρελθόν στο AllMovie The Dark Past πληροφορίες και σχολια The Dark Past introduction στο YouTube