IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πατριάρχης Πάσης Βουλγαρίας

Ο Πατριάρχης Πάσης Βουλγαρίας είναι προκαθήμενος της Βουλγαρικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ο Πατριάρχης επισήμως προσφωνείται ως Πατριάρχης Πάσης Βουλγαρίας και Μητροπολίτης Σόφιας. Ο Πατριάρχης Νεόφυτος ανήλθε στο συγκεκριμένο αξίωμα στις 24 Φεβρουαρίου 2013.

 Έπειτα από δύο καθοριστικής σημασίας νίκες εναντίον των Βυζαντινών στον Αχελώο (πλησίον της σημερινής πόλεως του Μπουργκάς) και τους Κατασύρτες (πλησίον της Κωνσταντινούπολης), η αυτόνομη Βουλγαρική Αρχιεπισκοπή διακηρύχθηκε αυτοκέφαλη και αναβαθμίστηκε στον βαθμό του Πατριαρχείου στην διάρκεια εκκλησιαστικής και εθνικής συνόδου η οποία έλαβε χώρα το 918 ή το 919. Ως συνέπεια της Συνθήκης του 927, η οποία επικύρωνε τη νίκη των Βουλγάρων στον Βυζαντινό-Βουλγαρικό Πόλεμο του 913-927, το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως αναγνώρισε την αυτοκεφαλία της Βουλγαρικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, καθώς και το πατριαρχικό της αξίωμα. Ως αποτέλεσμα, το Βουλγαρικό Πατριαρχείο κατέστη η πέμπτη αυτοκέφαλη Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία μετά τα πατριαρχεία Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων. Έδρα του Πατριαρχείου ήταν η νέα βουλγαρική πρωτεύουσα, Πρέσλαβ, αν και θεωρείται πιθανό ο Πατριάρχης να διέμενε στην πόλη Ντράσταρ (Σιλίστρα), παλαιοχριστιανικό κέντρο ιδιαιτέρως γνωστό για τους μάρτυρες και την χριστιανική του ιστορία. Έπειτα από την άλωση της πρωτεύουσας της Β΄ Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας, Τάρνοβο, από τους Οθωμανούς το 1393 και τον εξορισμό του Πατριάρχη Ευθυμίου, η αυτοκέφαλη Βουλγαρική Εκκλησία διαλύθηκε. Η Βουλγαρική εκκλησιαστική ιεραρχία βρέθηκε εκ νέου υπό τον έλεγχο του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Προϋποθέσεις για την παλινόρθωση του Βουλγαρικού Πατριαρχείου δημιουργήθηκαν κατόπιν του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1945, ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως αναγνώρισε την αυτοκεφαλία της Βουλγαρικής Εκκλησίας. Το 1950, η Ιερά Σύνοδος υιοθέτησε νέο Καταστατικό το οποίο άνοιγε τον δρόμο για την παλινόρθωση του Πατριαρχείου, ενώ, το 1953, εξέλεξε τον Μητροπολίτη του Πλόβντιβ, Κύριλλο, ως τον Βούλγαρο Πατριάρχη. Μετά τον θάνατο του Πατριάρχη Κύριλλου το 1971, η Εκκλησία εξέλεξε στην θέση του τον Μάξιμο, Μητροπολίτη του Λόβετς, ο οποίος και διετέλεσε Βούλγαρος Πατριάρχης έως τον θάνατό του το 2012. Ως προσωρινός προκαθήμενος, στις 10 Νοεμβρίου 2012, επελέγη ο Μητροπολίτης Κύριλλος της Βάρνα και του Βέλικι Πρέσλαβ, ο οποίος και διοργάνωσε την διαδικασία εκλογής του νέου Πατριάρχη. Στις 24 Φεβρουαρίου 2013, ο Νεόφυτος Βουλγαρίας εξελέγη ως ο νέος Πατριάρχης. Κατάλογος Πατριαρχών της Βουλγαρικής Ορθόδοξης Εκκλησίας
Evergreen Marine Corporation

Η Evergreen Marine Corporation (κινεζικά: 長榮海運, πινγίν: Chǎngróng Hǎiyùn, Pe̍h-ōe-jī: Tióng-êng Hái-ūn) είναι μια ταϊβανέζικη εταιρεία μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων και ναυτιλίας με έδρα την περιοχή Luzhu, Taoyuan City, Ταϊβάν. Διαθέτει πάνω από 150 πλοία μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων και αποτελεί μέρος του ομίλου Evergreen Group, ο οποίος αποτελείται από εταιρείες μεταφορών και συνδεδεμένες εταιρείες.

 Η Evergreen προσεγγίζει 240 λιμάνια παγκοσμίως σε περίπου 80 χώρες και είναι η πέμπτη μεγαλύτερη εταιρεία του είδους της. Οι κύριες εμπορικές διαδρομές της είναι η Ανατολική Ασία προς τη Βόρεια Αμερική, την Κεντρική Αμερική και την Καραϊβική, η Ανατολική Ασία προς τη Μεσόγειο και τη Βόρεια Ευρώπη, η Ευρώπη προς την ανατολική ακτή της Βόρειας Αμερικής, η Ανατολική Ασία προς την Αυστραλία, η Ανατολική Ασία προς την ανατολική και τη νότια Αφρική, η Ανατολική Ασία προς τη Νότια Αμερική και μια ενδοασιατική υπηρεσία που συνδέει λιμάνια της Ανατολικής Ασίας με τον Περσικό Κόλπο και την Ερυθρά Θάλασσα.
Τιμούρ Σάφιν

Ο Τιμούρ Μαρσέλεβιτς Σάφιν (ρωσικά: Тимур Марселевич Сафин‎, γεννήθηκε στις 4 Αυγούστου του 1992) είναι ρώσος ξιφομάχος, ο οποίος κέρδισε χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2014 και τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016.

 Ο Σάφιν ξεκίνησε να ασχολείται με την ξιφομαχία όταν ήταν εννέα ετών, αφότου ήρθε ένας προπονητής για να κάνει μια παρουσίαση στο σχολείο του. Ειδικεύτηκε στο άθλημα στην Ουφά. Γρήγορα έδειξε το ταλέντο του και εντάχθηκε στην ρωσική ομάδα νέων το 2009. Κέρδισε ένα ατομικό χάλκινο μετάλλιο και ένα ομαδικό αργυρό μετάλλιο το 2011 στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ23 στο Καζάν. Κέρδισε ένα ομαδικό ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων 2012 και στέφθηκε Παγκόσμιος Πρωταθλητής Νέων το ίδιο έτος στη Μόσχα. Τελείωσε την σεζόν 2011-12 στην 4η θέση της παγκόσμιας κατάταξης νέων. Το 2013 κέρδισε ένα διπλό χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ23 στο Τορούν. Στην ανώτερη κατηγορία, έκανε την είσοδό του στη σεζόν 2013-14. Κέρδισε την Πρόκληση Ρεβένου μετά την ήττα στον τελικό του Ολυμπιακού πρωταθλητή Αντρέα Μπαλντίνι. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2014 στο Στρασβούργο, είχε ηττηθεί στον πίνακα τον 16 από χρυσό νικητή Τζέιμς Άντριου Ντέιβις, αλλά σε ομαδικό επίπεδο βοήθησε τη Ρωσία να κατακτήσει ένα χάλκινο μετάλλιο. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2014 στο Καζάν πήρε το δρόμο προς τα ημιτελικά, νικώντας τον Γερμανό Πέτερ Γιόπιχ. Έχασε από τον Μα Τζιανφέι από την Κίνα και κέρδισε χάλκινο μετάλλιο. Γι΄αυτή την επίδοση ονομάστηκε ως ο ρηξικέλευθος της χρονιάς από την Ρωσική Ομοσπονδία Ξιφασκίας. Προφίλ στην ιστοσελίδα της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας Ξιφασκίας Προφίλ στην ιστοσελίδα της Ρωσικής Ομοσπονδίας Ξιφασκίας
Αγία Παρασκευή Μαγνησίας

Η Αγία Παρασκευή είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας Πορταριάς, του δήμου Βόλου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Μαγνησίας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Η Αγία Παρασκευή έχει χαρακτηριστεί ως παραδοσιακός οικισμός.

 Η Αγία Παρασκευή είναι ορεινός οικισμός του νομού Μαγνησίας. Βρίσκεται ανάμεσα στην Πορταριά και τη Μακρινίτσα, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 620. Απέχει 15 χλμ. περίπου ΒΑ. του Βόλου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 2001 και προσαρτήθηκε στο τοπικό διαμέρισμα Πορταριάς του δήμου Πορταριάς. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Πορταριάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Βόλου. Η Μονή Παναγίας της Οδηγήτριας, μετόχι της Μονής Φιλοθέου του Αγίου Όρους. Γυναικείο μοναστήρι που ιδρύθηκε το 1961 στις Σταγιάτες Πηλίου από επτά μοναχές, με επικεφαλής την γερόντισσα Μακρίνα (απεβ. 1995). Αργότερα, το μοναστήρι μεταφέρθηκε στη σημερινή του θέση, στην οικία ενός Άγγλου. Ακολουθεί το αγιορείτικο τυπικό και εορτάζει στις 20 Ιουνίου και στις 15 Αυγούστου. Το εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής, ανακαινισμένο το 2010 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδ. 2006 (ΠΛΜ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr
Αλεξάντερ Γκομέλσκι

Ο Αλεξάντερ Γιακόβλεβιτς Γκομέλσκι (ρωσικά: Гомельский, Александр Яковлевич, Κρονστάνδη, ΕΣΣΔ, 18 Ιανουαρίου 1928 – Μόσχα, Ρωσία, 16 Αυγούστου 2005) ήταν Σοβιετικός (από τη Ρωσία) προπονητής καλαθοσφαίρισης, εβραικής καταγωγής. Συνέδεσε το όνομά του με τις μεγαλύτερες επιτυχίες του αθλήματος της Σοβιετικής Ένωσης θεωρούμενος ως ο "Πάπας" της καλαθοσφαίρισης της χώρας.

 Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως προπονητής το 1949 στο Λένινγκραντ με την ομάδα Σπάρτακ Λένινγκραντ. Το 1953 προσλήφθηκε στην ΑΣΚ Ρίγα, μια ομάδα του Σοβιετικού Στρατού, οδηγώντας την σε 3 τίτλους πρωταθλήματος ΕΣΣΔ και τρεις ευρωπαϊκές κατακτήσεις, από το 1958 έως και το 1960. Το 1969 μεταπήδησε στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας έως το 1980, κατακτώντας με αυτήν 10 σοβιετικά πρωταθλήματα (1970–1974, 1976–1980), 2 κύπελλα (1972–1973) και επιπλέον έναν ευρωπαϊκό τίτλο στα 1971, οδηγώντας επίσης το σύλλογο σε δυο ακόμη Τελικούς, του τότε "Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης" το 1970 και το 1973. Ο Γκομέλσκι διετέλεσε προπονητής της Εθνικής Ομάδας της ΕΣΣΔ, για 19 ολόκληρα χρόνια, οδηγώντας την σε 7 τίτλους Ευρωπαϊκών Πρωταθλημάτων (1961, 1963, 1965, 1967, 1969, 1979 και 1981, ενώ ηττήθηκε στον τελικό του 1987 από την Εθνική Ελλάδας στην παράταση), σε δύο κατακτήσεις Παγκόσμιων Πρωταθλημάτων (1967 και 1982) όπως επίσης και στο χρυσό μετάλλιο στη Ολυμπιάδα του 1988. Ήταν ο τεχνικός της Σοβιετικής Εθνικής Ομάδας το 1972 και αναμενόταν να κοουτσάρει την ομάδα στην Ολυμπιάδα του Μονάχου, αλλά η KGB ακύρωσε το διαβατήριό του, φοβούμενη μήπως ο Γκομέλσκι, καθότι Εβραίος, επιχειρούσε να διαφύγει στο Ισραήλ.Η σοβιετική ομάδα, οδηγούμενη αντί αυτού, από τον Βλαντιμίρ Κοντράσιν κατέκτησε εκείνη τη χρονιά το πρώτο της χρυσό μετάλλιο Ολυμπιακών Αγώνων, νικώντας στον Τελικό του τουρνουά την ομάδα των ΗΠΑ με 51–50, με αμφισβητούμενο καλάθι στη λήξη της συνάντησης του Αλεξάντερ Μπελόφ. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Γκομέλσκι χρημάτισε πρόεδρος της ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Ανέλαβε επίσης την τεχνική ηγεσία πολλών άλλων ομάδων, στην Ισπανία, τη Γαλλία και τις ΗΠΑ. Από το 1995 το όνομά του περιλαμβάνεται στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame. Το 2007, δύο χρόνια μετά το θάνατό του περιελήφθη και στο Μουσείο της FIBA (FIBA Hall of Fame). Το 2008 συμπεριλήφθηκε στους 50 σπουδαιότερους συνεισφέροντες της Ευρωλίγκα. Το ετήσιο βραβείο για τον καλύτερο προπονητή της Ευρωλίγκας φέρει επίσης την επωνυμία "Αλεξάντερ Γκομέλσκι", όπως επίσης και το Μουσείο της ΤΣΣΚΑ.
Ελεύθερη χιονοδρομία στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2010

Τα αγωνίσματα στο ελεύθερο σκι στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2010 διεξήχθησαν στο Σάιπρες Μάουντεν, από τις 13 ως τις 25 Φεβρουαρίου 2010. Για πρώτη φορά συμπεριλήφθηκε ένα νέο αγώνισμα σε αυτήν την Ολυμπιάδα, το σκι κρος.

 Στο Βανκούβερ διεξάγονται 6 συνολικά αγωνίσματα: τα ακροβατικά στον αέρα (Aerials) ανδρών και γυναικών, τα μόγκουλς ανδρών και γυναικών και το σκι κρος ανδρών και γυναικών. Όλες οι ώρες είναι σταθερή ώρα του Ειρηνικού (UTC-8). Για τα έξι αγωνίσματα ο μέγιστος επιτρεπόμενος αριθμός αθλητών και αθλητριών είναι 180. Συγκεκριμένα ως και 30 μπορούν να συμμετέχουν στα μόγκουλς, 25 στα aerials και 35 στα σκι κρος (αυτό ισχύει και για τα δύο φύλα). Καμία χώρα δεν μπορεί να έχει περισσότερους από 18 σκιέρ, με μέγιστο αριθμό 10 ανδρών ή 10 γυναικών ανά συγκεκριμένο κράτος. Για κάθε αγώνισμα καμία χώρα δεν μπορεί να συμμετάσχει με 4 σκιέρ ανά ατομικό αγώνισμα. Οι χιονοδρόμοι προκρίνονται αν έχουν καταταχθεί στους πρώτους 30 σε αγώνα του παγκοσμίου κυπέλλου της FIS. Η διοργανώτρια χώρα (Καναδάς) μπορεί να συμμετάσχει με έναν σκιέρ σε κάθε αγώνισμα. May 2009 FIS - Κριτήρια πρόκρισης για τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2010 - accessed 22 Ιανουαρίου 2010. Το ελεύθερο σκι αναφέρεται στις σελ. 11–13. Βανκούβερ 2010- Πρόγραμμα
Grup Yorum

Οι Grup Yorum (Γκρουπ Γιορούμ) είναι τουρκικό συγκρότημα. Το μουσικό τους ύφος χαρακτηρίζεται από έναν συνδυασμό παραδοσιακών Τουρκικών και σύγχρονων μουσικών οργάνων. Οι Grup Yorum έπαιξαν μπροστά σε 55.000 οπαδούς τους, στην Κωνσταντινούπολη. Έχουν δώσει συναυλίες σε πολλές χώρες, όπως σε Γερμανία, Αυστρία, Αυστραλία, Γαλλία, Ιταλία, Ολλανδία, Δανία, Βρετανία, Ελλάδα, Συρία.

 1987 - Siyrilip Gelen 1988 - Haziranda Ölmek Zor / Berivan 1989 - Türkülerle 1989 - Cemo / Gün Gelir 1990 - Gel ki Şafaklar Tutuşsun 1991 - Yürek Çağrısı 1992 - Cesaret 1993 - Hiç Durmadan 1995 - İleri 1996 - Geliyoruz 1997 - Marşlarımız 1998 - Boran Fırtınası 1999 - Kucaklaşma 2000 - Onbeşinci Yıl Seçmeler 2001 - Eylül 2001 - Feda 2003 - Biz Varz 2003 - Yürüyüş 2006 - Yıldızlar Kuşandık 2008 - Başeğmeden 2013 - Halkın Elleri 2015 - Ruhi Su 2017 - İlle Kavga Grup Yorum – Istanbul Inonu Stadyum Konseri Grup Yorum – Bakirköy konseri (Ελληνικά) Ο Αγώνας: Grup Yorum (Τουρκικά) Grup Yorum - Επίσημη ιστοσελίδα
Σύνταγμα Πρεομπραζένσκι

Το Σύνταγμα Σωματοφυλάκων Πρεομπραζένσκι (ρωσικά: Лейб-гвардии Преображенский полк) ήταν ένα από τα παλαιότερα και πλέον επίλεκτα συντάγματα σωματοφυλάκων του ρωσικού αυτοκρατορικού στρατού. Μαζί με το Σύνταγμα Σεμιονόφσκι, το Σύνταγμα Πρεομπραζένσκι χρησίμευσε επίσης ως μονάδα χωροφυλακής για την κρατική Μυστική Καγκελαρία (μυστική αστυνομία) τον 18ο αιώνα, με επικεφαλής τον πρίγκιπα Φιοντόρ Ρομοντανόφσκι.

 Συγκροτήθηκε από τον Μέγα Πέτρο στα τέλη του 17ου αιώνα από τον ποτέσνιε βόισκα (στρατός ψυχαγωγίας) του κατά τη διάρκεια στρατιωτικών αγώνων στο χωριό Πρεομπραζένσκογιε (στην περιοχή της Μόσχας). Το Σύνταγμα Πρεομπραζένσκι διακρίθηκε κατά τον Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο του 1700–1721, τον Πατριωτικό Πόλεμο του 1812 και τον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο του 1877–1878. Ως σωματοφυλακή της Μεγάλης Αικατερίνης, καθώς και ο κύριος υποστηρικτής του αιματηρού πραξικοπήματός της κατά του συζύγου της Πέτρου Γ΄, το συγκεκριμένο σύνταγμα κηρύχθηκε το υψηλότερο κατά σειρά στρατιωτικής υπεροχής από τις 14 Ιουλίου 1762. Τον 18ο και 19ο αιώνα, η ιδιότητα μέλους προοριζόταν για νέους Ρώσους αριστοκράτες και θεωρήθηκε ως απόδειξη αφοσίωσης προς την κυβέρνηση και τον τσάρο. Μεταξύ των μελών της ήταν ο Ρώσος συνθέτης Μοντέστ Μουσόργκσκι. Το σύνταγμα διαλύθηκε το Δεκέμβριο του 1917 από τον τελευταίο διοικητή του, συνταγματάρχη Αλεξάντερ Κουτέποφ (αργότερα στρατηγό). Το 2013 αναδημιουργήθηκε για τις ρωσικές ένοπλες δυνάμεις ως 154ο Ανεξάρτητο Σύνταγμα Πρεομπραζένσκι. Το Εμβατήριο του Συντάγματος Πρεομπραζένσκι γράφτηκε την εποχή του Μεγάλου Πέτρου. Χρησιμοποιήθηκε επίσης ως ανεπίσημος εθνικός ύμνος κατά την αυτοκρατορική περίοδο. Χρησιμοποιείται συχνά στη Ρωσία, επίσης στην ετήσια παρέλαση της Ημέρας της Νίκης για τη συγκέντρωση των χρωμάτων (Σημαία της Ρωσίας και Σημαία της Νίκης). Είναι επίσης το αργό εμβατήριο των Βασιλικών Πεζοναυτών. Πολλοί άνθρωποι έχουν γράψει στίχους για το τραγούδι. Δεν πιστεύεται ότι χρησιμοποιήθηκε επισήμως στη Σοβιετική Ένωση, αλλά είχε παιχτεί από σοβιετικές στρατιωτικές ορχήστρες. История Лейб-Гвардии Преображенского Полка
Βαλκανικό Πρωτάθλημα Τζούντο

Το Βαλκανικό Πρωτάθλημα Τζούντο ή Βαλκανικοί Αγώνες Τζούντο (αγγλικά: Balkan Judo Championship) είναι ένα διεθνές πρωτάθλημα τζούντο για αθλητές των Βαλκανικών χωρών το οποίο διοργανώνεται ετησίως το Σεπτέμβριο από τη Βαλκανική Ομοσπονδία Τζούντο. Στο πρόγραμμα περιλαμβάνονται 8 αγωνίσματα ανδρών και 8 γυναικών, όσα στο Παγκόσμιο και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Τζούντο. Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1975 και από τότε έχει διεξαχθεί σαράντα τρεις φορές μέχρι και την πιο πρόσφατη που έλαβε χώρα στα Σκόπια από τις 8 έως τις 10 Σεπτεμβρίου του 2017.

 Με την ένταξη του τζούντο στους Ολυμπιακούς Αγώνες και την ανάπτυξή του στην Ευρώπη, δόθηκε η ιδέα για να δημιουργηθεί ένα πρωτάθλημα μεταξύ των Βαλκανικών χωρών. Το πρώτο Βαλκανικό Πρωτάθλημα Τζούντο διοργανώθηκε στην Κωνσταντινούπολη, στην Τουρκία μεταξύ 4 έως 7 Iουνίου του 1975. Τα ιδρυτικά μέλη ήταν η Γιουγκοσλαβική Ομοσπονδία Τζούντο, η Ρουμανική Ομοσπονδία Τζούντο, η Τουρκική Ομοσπονδία Τζούντο και η Βουλγαρική Ομοσπονδία Τζούντο.Το 1977 διεξήχθησαν οι πρώτοι προκριματικοί αγώνες τζούντο για την συγκρότηση της πρώτης εθνικής ομάδας της Ελλάδας η οποία συμμετείχε για πρώτη φορά στους Βαλκανικούς Αγώνες Τζούντο του 1977 που πραγματοποιήθηκαν στο Βουκουρέστι (Ρουμανία). Δύο χρόνια αργότερα, το 1979 οι Βαλκανικοί Αγώνες Τζούντο έλαβαν χώρα για πρώτη φορά στην Ελλάδα.Στις 23 Μαρτίου του 1984, στο Συνεδριακό Κέντρο του ΣΕΓΑΣ διεξήχθη το Βαλκανικό Συνέδριο Τζούντο. Στο συνέδριο αυτό, με την παρουσία και του προέδρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης Τζούντο Αντρέ Έρτελ, αποφασίστηκε η ένταξη των γυναικείων αγωνισμάτων στο πρόγραμμα του Βαλκανικού Πρωταθλήματος Τζούντο. Σημείωση = Στο πίνακα μεταλλίων δεν έχουν καταχωρηθεί το ομαδικό ανδρών και γυναικών. Τα ακόλουθα αγωνίσματα που περιλαμβάνονται στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα Τζούντο. Βαλκανικές Διοργανώσεις Επίσημη ιστοσελίδα της Βαλκανικής Ομοσπονδίας Τζούντο και στο web.archive.org
Άγιος Ιωάννης Βοιωτίας

Ο Άγιος Ιωάννης είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Κοκκίνου, της δημοτικής ενότητας Ακραιφνίου, του δήμου Ορχομενού, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Βοιωτίας, στην περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Θηβών του νομού Βοιωτίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας. Μέχρι το 1920 ο οικισμός ονομαζόταν Κόκκινο Μεταλλείο και μέχρι το 1957 ονομαζόταν Νέο Κόκκινο.

 Ο Άγιος Ιωάννης είναι οικισμός στο βορειοανατολικό άκρο του νομού Βοιωτίας, στα όρια με τον νομό Φθιώτιδας. Βρίσκεται στις βορειοδυτικές απολήξεις του όρους Πτώον και στη νότια όχθη του μικρού ποταμού Μέλα, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 180. Απέχει 45 χλμ. περίπου Δ.ΒΔ. της Λειβαδιάς. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1908 ως Κόκκινο Μεταλλείο και προσαρτήθηκε στον δήμο Ακραιφνίου του νομού Βοιωτίας. Το 1909 εντάχθηκε στον νομό Αττικής & Βοιωτίας και το 1920 μετονομάστηκε σε Νέο Κόκκινο. Το 1943 υπήχθη οριστικά στον νομό Βοιωτίας και το 1957 μετονομάστηκε σε Άγιος Ιωάννης. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κοκκίνου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ακραιφνίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ακραιφνίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Ορχομενού. Ο Άγιος Ιωάννης δημιουργήθηκε από την μεταλλευτική εταιρία ΛΑΡΚΟ στο βορειοανατολικό άκρο της τέως λίμνης Κωπαΐδας. Κατοικείται κυρίως από εργάτες της συγκεκριμένης εταιρίας, καθώς στην περιοχή λειτουργούν μεταλλεία της. Η καταβόθρα του Ηρακλή, καρστικός σχηματισμός στη δυτική είσοδο του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr
Παγοδρομία ταχύτητας μικρής πίστας στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2014

Η παγοδρομία μικρής πίστας στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2014 έγινε στο κέντρο παγοδρομιών του Σότσι, στη Ρωσία. Συνολικά 8 αγωνίσματα διεξήχθησαν στις 10–21 Φεβρουαρίου 2014.

 Ακολουθεί το πρόγραμμα και των 8 αγώνωνΌλες οι ώρες είναι (UTC+4). Ο Βίκτορ Αν έγινε ο πρώτος παγοδρόμος ταχύτητας σε μικρή πίστα που κατέκτησε χρυσό μετάλλιο και στα 4 αγωνίσματα (500μ, 1000μ, 1.500μ, 5.000μ σκυταλοδρομία). Έγινε επίσης ο πρώτος αθλητής του είδους του με το μεγαλύτερο αριθμό χρυσών μεταλλίων σε Ολυμπιακούς Αγώνες, με 6, κερδίζοντας 3 χρυσά το 2014 και 3 το 2006. Συνολικά 120 αθλητές (60 άντρες και 60 γυναίκες) προκρίθηκαν για να λάβουν μέρος. Για τα 500m και 1000m προκρίθηκαν 32 αθλητές, για τα 1500m 36 αθλητές και για τη σκυταλοδρομία 8. 116 αθλητές από 25 χώρες πήραν μέρος, με τον αριθμό των αθλητών να παρατίθεται σε παρένθεση. Για πρώτη φορά πήραν μέρος στο άθλημα αυτό η Κινέζικη Ταϊπέι και η Λιθουανία. Αυστραλία (2) Αυστρία (1) Λευκορωσία (2) Καναδάς (10) Κίνα (10) Τσεχία (2) Γαλλία (4) Γερμανία (2) Ηνωμένο Βασίλειο (5) Χονγκ Κονγκ (1) Ουγγαρία (8) Ισραήλ (1) Ιταλία (10) Ιαπωνία (8) Καζακστάν (6) Λετονία (1) Λιθουανία (1) Ολλανδία (10) Πολωνία (1) Ρωσία (10) Σλοβακία (1) Νότια Κορέα (10) Ταϊβάν (1) Ουκρανία (1) ΗΠΑ (8)
Χρήστος Τούντας

Ο Χρήστος Τούντας (20 Νοεμβρίου 1901 - 2 Απριλίου 1984) ήταν Έλληνας δικηγόρος, που υπηρέτησε ως βουλευτής και υπουργός στην κυβέρνηση του Σοφούλη, με καταγωγή από την Αρκαδία.

 Γεννήθηκε στη Μεγαλόπολη Αρκαδίας. Στην κυβέρνηση Σοφούλη υπηρέτησε ως υπουργός Ταχυδρομείων, Τηλεγράφων και Τηλεφώνων από τις 26 Νοεμβρίου 1948 ως τις 20 Ιανουαρίου 1949.Διετέλεσε γενικός γραμματέας του υπουργείου Εσωτερικών. Εξελέγη βουλευτής Αρκαδίας με την ΕΠΕΚ του Πλαστήρα στις εκλογές του 1952. Επανεξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 1961 και του 1964 με την Ένωση Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου. Πέθανε στην Αθήνα τον Απρίλιο του 1984 και κηδεύτηκε από το Β΄ Νεκροταφείο των Πατησίων.
Μοναρκά

Η Μοναρκά είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Monarga». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2018.
Γκυ του Ιμπελέν, σενεσάλης της Κύπρου

Ο Γκυ, γαλλ. Guy d'Ibelin (πριν το 1306 - 1350/60) από τον Οίκο του Ιμπελέν ήταν σενεσάλης της Κύπρου από το 1318. Έγινε δημότης της Βενετίας από το 1334.

 Ήταν το μόνο τέκνο του Φιλίππου σενεσάλη της Κύπρου & της Ιερουσαλήμ (απεβ. 1318) και της 2ης συζύγου του Μαρίας των Εμπριάκο (απεβ. 1331), κόρης του κυρίου του Ζιμπλέ (Βύβλου). Ο Ούγος Δ΄ της Κύπρου τον είχε σε μεγάλη υπόληψη, καθώς σε μία απόφαση του 1329 τον αποκαλεί magnificus vir (μέγα άνδρα) υπεύθυνο για τη δημιουργία τεσσάρων νέων θέσεων ιερέων στον καθεδρικό της Νικοζίας. Για να νυμφευτεί τη Μαργαρίτα των Ιμπελέν, συγγενή του, χρειάστηκε παπική άδεια. Νυμφεύτηκε το 1319 τη Μαργαρίτα των Ιμπελέν και είχε τέκνα: Ιωάννης απεβ. μετά το 1367, σενεσάλης της Κύπρου μετά το τέλος του πατέρα του. Αλίκη απεβ. μετά το 1374, παντρεύτηκε τον Ιωάννη των Πουατιέ-Λουζινιάν, αντιβασιλιά της Κύπρου και τιτουλάριο πρίγκιπα της Αντιόχειας. Μαργαρίτα. Nielen-Vandervoorde, Marie-Adélaïde (2003), Lignages d'Outremer, Documents relatifs à l'histoire des Croisades, Académie des Inscriptions et Belles-Lettres, ISBN 2-87754-141-X Rüdt de Collenberg, W. H. (1983), Familles de l'Orient latin XIIe-XIVe siècles, Variorum reprints, pp. 117–265, reprint of article Les Ibelin aux XIIIe et XIVe siècles. Mas Latrie, Louis de (1861), Histoire de l'île de Chypre sous le règne des princes de la maison de Lusignan, III
Ισότοπα του φθορίου

Το φθόριο (F) έχει αρκετά ισότοπα αλλά ένα μόνο σταθερό το 19F. Το ραδιονουκλίδιο 18F έχει το μεγαλύτερο χρόνο ημιζωής (περίπου 110 λεπτά) και αποτελεί σημαντική πηγή ποζιτρονίων στην τομογραφία εκπομπής ποζιτρονίων.

 Οι τιμές που σημειώνονται με # δεν είναι απόλυτα τεκμηριωμένες από πειραματικά δεδομένα, αλλά προέρχονται, τουλάχιστον εν μέρει, από θεωρητικά μοντέλα. Αμφίβολες τιμές spin είναι κλεισμένες σε παρενθέσεις. Οι αβεβαιότητες δίνονται επίσης σε παρενθέσεις, αφορώντας στα τελευταία ψηφία. Οι τιμές της αβεβαιότητας αναφέρονται στην φυσική διαφοροποίηση, εκτός από την ισοτοπική σύνθεση και την χαρακτηρισμένη ως πρότυπη ατομική μάζα από την IUPAC, που αυξάνουν τις αβεβαιότητες. Οι συντομογραφίες χρόνων ημιζωής (t1/2) σημαίνουν : a = χρόνια, d = μέρες, h = ώρες, min = λεπτά, s = δευτερόλεπτα, 1 ms = 10-3 s, 1 μs = 10-6 s, 1 ns = 10-9 s. Ο εκθέτης m (ή m2, κλπ.), αναφέρεται σε πυρηνικό ισομερές του συγκεκριμένου ισοτόπου.
Δήμος Μιδέας

Ο Δήμος Μιδέας ήταν δήμος του νομού Αργολίδας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Ο δήμος λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ναυπλιέων. Βρισκόταν στα βόρεια του νομού και συνόρευε με τους Δήμους Ασκληπιείου, Μυκηναίων, Επιδαύρου, Νέας Τύρινθας, Άργους και Σολυγείας (του Νομού Κορινθίας). Ο δήμος Μιδέας περιλάμβανε εννέα δημοτικά διαμερίσματα και είχε πληθυσμό 6.724 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν το χωριό Αγία Τριάδα.

 Ο δήμος Μιδέας περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς: Δ.δ. Αγίας Τριάδας -- η Αγία Τριάδα [ 1.267 ] Δ.δ. Ανυφίου -- το Ανύφι [ 898 ] Δ.δ. Αραχναίου [ 953 ] το Αραχναίο [ 854 ] ο Αμαριανός [ 99 ] Δ.δ. Αργολικού -- το Αργολικό [ 646 ] Δ.δ. Ηραίου -- το Ηραίο [ 165 ] Δ.δ. Μάνεση [ 661 ] ο Μάνεσης [ 622 ] το Μετόχι [ 39 ] Δ.δ. Μιδέας [ 632 ] η Μιδέα [ 454 ] η Αμυγδαλίτσα [ 178 ] Δ.δ. Παναρίτη [ 734 ] ο Παναρίτης [ 717 ] η Μονή Αγίου Θεοδοσίου του Νέου [ 17 ] Δ.δ. Πουλλακίδας -- η Πουλλακίδα [ 768 ]
Σουλτανάτο της Αιγύπτου

Σουλτανάτο της Αιγύπτου (αραβικά: السلطنة المصرية‎) ονομαζόταν το βρετανικό προτεκτοράτο που συστάθηκε στην Αίγυπτο το 1914, ως συνέχεια των προηγούμενων καθεστώτων στα αιγυπτιακά εδάφη. Το 1922 ανακοινώθηκε μονομερώς η ανεξαρτησία της περιοχής και το νεοσυσταθέν κράτος ονομάστηκε βασίλειο της Αιγύπτου.

 Κατά την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Ηνωμένο Βασίλειο, με στρατιωτική παρουσία στην οθωμανική Αίγυπτο από το 1882, σχεδίαζε να ιδρύσει το δικό της προτεκτοράτο και να αντικαταστήσει το προηγούμενο χεδιβάτο της Αιγύπτου, για να μπορέσει να το θέσει εντελώς έξω από την οθωμανική σφαίρα επιρροής. Στις 19 Δεκεμβρίου 1914, επιβλήθηκε ο στρατιωτικός νόμος στη χώρα και ο χεδίβης Αμπάς Χιλμί πασάς αντικαταστάθηκε από τον θείο του Χουσεΐν Καμίλ πασά που πήρε τον τίτλο του σουλτάνου, εκτελώντας χρέη κυβερνήτη της Αιγύπτου. Την ίδια στιγμή η Μεγάλη Βρετανία εγκατέστησε Ύπατη Αρμοστεία στην περιοχή, καθιστώντας την Αίγυπτο προτεκτοράτο. Ο πρώτος Ύπατος Αρμοστής ήταν μέχρι τις 9 Ιανουαρίου 1915 ο Μιλν Τσίταμ, που αντικαταστάθηκε από τον Χένρυ Μακμάχον. Τον Ιανουάριο του 1915, ο οθωμανικός στρατός με δύναμη 80.000 ανδρών στάλθηκε με σκοπό την ανάκτηση της περιοχής από τους Βρετανούς. Ωστόσο οι Οθωμανοί ηττήθηκαν και στις 3 Φεβρουαρίου 1915 υποχώρησαν προς το κανάλι του Σουέζ. Παρά το γεγονός ότι στη χερσόνησο του Σινά οι εχθροπραξίες συνεχίστηκαν, το προτεκτοράτο δεν απειλήθηκε σοβαρά. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ιδρύθηκε το κόμμα Βαφντ με επικεφαλής τον Σαάντ Ζαγκλούλ επονομαζόμενο πασά και τρεις Αιγύπτιους πολιτικούς, οι οποίοι πρότειναν να συζητηθεί το θέμα της ανεξαρτησίας από τη βρετανική κυριαρχία. Η βρετανική κυβέρνηση απέρριψε την πρόταση και συνέλαβε τον Σαάντ Ζαγκλούλ και τρεις από τους συνεργάτες του, τους οποίους και απέλασε στη Μάλτα. Στη συνέχεια ξέσπασε μεγάλη αναταραχή στην περιοχή. Από το Μάρτιο έως τον Απρίλιο του 1919, υπήρξαν εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες. Τα γεγονότα αυτά αποτέλεσαν την πρώτη επανάσταση στην Αίγυπτο. Ο λόρδος Έντμουντ Άλενμπι, ο οποίος στάλθηκε στην περιοχή ως Ύπατος Αρμοστής, ακολούθησε μια συμβιβαστική πολιτική απέναντυ στον εθνικισμό. Ο Σαάντ Ζαγκλούλ απελευθερώθηκε και εξελίχθηκε σε πολιτική προσωπικότητα σε εθνικό επίπεδο, ενώ το Βαφντ μετατράπηκε στην πιο ισχυρή πολιτική δύναμη της Αιγύπτου. Ο λόρδος Άλενμπι δεσμεύτηκε να χορηγήσει στην Αίγυπτο ανεξαρτησία, διαφορετικά θα ήταν δύσκολο να διατηρηθεί το ισχύον καθεστώς. Με μια συνθήκη που προέβλεπε την προστασία των βρετανικών συμφερόντων, ο Άλενμπι επέτρεψε τη μονομερή διακήρυξη ανεξαρτησίας στις 28 Φεβρουαρίου 1922. Έτσι, η Αίγυπτος κέρδισε την ανεξαρτησία της, το σουλτανάτο καταργήθηκε ενώ ο Αχμέντ Φουάντ πήρε τον τίτλο του βασιλιά. Dietrich Rauschning: Der Streit um den Suezkanal. Analyse, Materialien, Bibliographie. Forschungsstelle für Völkerrecht und ausländisches öffentliches Recht der Universität Hamburg, Hamburg 1956.
Θεοδοσία Κουτούφαρη

Η Θεοδοσία Κουτούφαρη (Άγιος Δημήτριος Ραχών Ικαρίας, ; - Άγιος Δημήτριος Ραχών Ικαρίας, ;), ήταν θρυλική μορφή της αντίστασης των Ικαρίων κατά των Οθωμανών που προανήγγειλε την Ικαριακή Επανάσταση της 17ης Ιουλίου 1912 και την ίδρυση του ικαριακού κράτους.

 Κατά την αφήγηση που διασώζει ο Γ. Σούρτης: «Στις 25 Μαρτίου 1912, του Ευαγγελισμού, όταν εψάλλετο το Χριστός Ανέστη στον Άγιο Δημήτριο Ραχών, η Θεοδοσία Κουτούφαρη, ο Γιάννης Κουτούφαρης, ο Διαμαντής Αφιανές, ο Δημήτρης Αφιανές και ο Βαγγέλης Τσεπέρκας ήρθαν στα χέρια με Τούρκους χωροφύλακες όταν οι τελευταίοι προσπάθησαν στον περίβολο της εκκλησίας να αμαυρώσουν τη λαμπρή αυτή των Ελλήνων γιορτή. Οι δυο Τούρκοι τα βρήκαν σκούρα με αυτή τη λεβεντογυναίκα που με τη βοήθεια και των άλλων κατάφερε και τους πήρε τα όπλα. Όταν ήρθαν ενισχύσεις από το Χριστό και ζητούσαν τους υπαίτιους προς έκπληξη όλων η Θεοδοσία Κουτούφαρη ήταν παρούσα, ξεγελώντας τους πρώτους που κατεύθασαν και στέλνοντάς τους προς άλλη κατεύθυνση όταν της ζήτησαν να τους πει προς τα που πήγαν οι υπαίτιοι, κοιτάζοντας στα μάτια τους χωροφύλακες που πριν από λίγο είχε αφοπλίσει. Οι δυο Τούρκοι ντράπηκαν να ομολογήσουν στους συναδέλφους τους ότι αυτή η λεβεντογυναίκα η Θεοδοσία Κουτούφαρη τους αφόπλισε».Λόγω του περιστατικού οι οθωμανικές αρχές, που είχαν ήδη απαγορεύσει την κυκλοφορία κατά την νύχτα, αύξησαν τα περιοριστικά μέτρα: «Ὁ καϊμακάμης των Θουκυδίδης Δημητριάδης ἐφέντης, θορυβημένος ἀπὸ τὰ μεσολαβήσαντα εἰς τὴν περιοχὴν γεγονότα, καὶ φοβούμενος δυσαρέστους ἐξελίξεις, εἶχεν ἀπαγορεύσει εἰς τὴν νῆσον τὴν ὁπλοφορίαν. Ἀφοῦ ὑπῆρχε πάντοτε τὸ ἐνδεχόμενον ἐπαναλήψεως περιστατικῶν, ὅπως ἐκείνων εἰς Ἅγιον Δημήτριον Ραχῶν, ὅπου οἱ ἑορτασταὶ, ὅπως ἀνεφέραμεν ἤδη, εἶχαν συμπλακῆ μὲ τοὺς Τούρκους χωροφύλακας (ζαπτιέ), μὲ πρωταγωνίστριαν τὴν ἡρωϊκὴν Ἰκαρίαν Θεοδοσίαν Κουτούφαρη. Καὶ οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἀφοπλίσει τοὺς χωροφύλακας». «Σύντομη ιστορία & πρόσωπα της επανάστασης του 1912». radio-ikaria.gr. 17 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2020.
Παλαιοκαθολική Εκκλησία

Η Παλαιοκαθολική Εκκλησία αποτελεί κοινότητα χριστιανικών εκκλησιών. Πολλές από αυτές ήταν οι γερμανόφωνες εκκλησίες, οι οποίες αποσχίστηκαν από την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία στη δεκαετία του 1870 εξαιτίας της καθιέρωσης του δόγματος του αλάθητου του Πάπα από την Πρώτη Σύνοδο του Βατικανού το 1870. Ο όρος «Παλαιοκαθολικοί» πρωτοχρησιμοποιήθηκε το 1853 για να αναφερθεί στα μέλη της έδρας της Ουτρέχτης, οι οποίοι δεν ήταν στη δικαιοδοσία του Πάπα. Σήμερα, παρόλο που οι ευρωπαϊκές παλαιοκαθολικές εκκλησίες ανήκουν στην Ένωση της Ουτρέχτης (η οποία ιδρύθηκε με τη Διακήρυξη της Ουτρέχτης το 1889 και βρίσκεται σε πλήρη κοινωνία με την Αγγλικανική Εκκλησία), υπάρχουν πολλές οι οποίες είναι ανεξάρτητες, ιδιαίτερα στις ΗΠΑ.

 Episcopi Vagantes and the Anglican Church. Henry R.T. Brandreth. London: Society for Promoting Christian Knowledge, 1947. Episcopi vagantes in church history. A.J. Macdonald. London: Society for Promoting Christian Knowledge, 1945. The Old Catholic Church: A History and Chronology (The Autocephalous Orthodox Churches, No. 3). Karl Pruter. Highlandville, Missouri: St. Willibrord's Press, 1996. The Old Catholic Sourcebook (Garland Reference Library of Social Science). Karl Pruter and J. Gordon Melton. New York: Garland Publishers, 1983. The Old Catholic Churches and Anglican Orders. C.B. Moss. The Christian East, January, 1926. The Old Catholic Movement. C.B. Moss. London: Society for Promoting Christian Knowledge, 1964. "La Sainte Trinité dans la théologie de Dominique Varlet, aux origines du vieux-catholicisme". Serge A. Thériault. Internationale Kirchliche Zeitschrift, Jahr 73, Heft 4 (Okt.-Dez. 1983), p. 234-245. Η επίσημη ιστοσελίδα της Ένωσης της Ουτρέχτης (στα αγγλικά και στα γερμανικά)
Εθνική Βιβλιοθήκη της Μποτσουάνα

Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Μποτσουάνα είναι η εθνική βιβλιοθήκη της Μποτσουάνα και ο νόμιμος θεματοφύλακας της πνευματικής ιδιοκτησίας. Εγκαινιάστηκε για το κοινό στις 8 Απριλίου 1968 από τον πρώτο πρόεδρο της Μποτσουάνα, Σερέτσε Χάμα. Σύμφωνα με ανακοίνωση της βιβλιοθήκης, το ίδρυμα φιλοδοξεί να γίνει μια βιβλιοθήκη και ένα κέντρο πληροφόρησης παγκόσμιας εμβέλειας. Θεωρείται μία από τις πιο συγκεντρωτικές βιβλιοθήκες στον κόσμο, καθώς είναι υπεύθυνη για την επαγγελματική ανάπτυξη όλων των βιβλιοθηκών της χώρας, συμπεριλαμβανομένων όλων των πανεπιστημιακών βιβλιοθηκών.

 Η βιβλιοθήκη ιδρύθηκε τον Σεπτέμβριο του 1967 με πράξη της Εθνοσυνέλευσης της Μποτσουάνα. Ο Σερέτσε Χάμα, ο πρώτος πρόεδρος της Μποτσουάνα, εγκαινίασε επίσημα τη βιβλιοθήκη στις 8 Απριλίου 1968. Σήμερα η βιβλιοθήκη είναι ένα από τα επτά τμήματα του Υπουργείου Εργασίας και Εσωτερικών Υποθέσεων. Αποστολή της είναι η διατήρηση της εθνικής λογοτεχνικής κληρονομιάς και η παροχή ενημερωτικών και εκπαιδευτικών υπηρεσιών στο κοινό. Σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη, το 2003, το επίπεδο αλφαβητισμού του ενήλικου πληθυσμού της Μποτσουάνα ήταν 81%. Η βιβλιοθήκη προσφέρει πολλές υπηρεσίες, όπως: Κινητή Υπηρεσία βιβλιοθήκης Ταχυδρομική Υπηρεσία Υπηρεσία αναφοράς Υπηρεσία αιτήσεων βιβλίων Παιδική υπηρεσία Υπηρεσία ηλεκτρονικής κατάρτισης Χρήση του συστήματος αναγνώρισης ISBN Χάρτες Η βιβλιοθήκη περιλαμβάνει σήμερα διάφορα τμήματα, μεταξύ των οποίων: Υπηρεσίες βιβλιογραφικής υποστήριξης Εθνική Βιβλιοθήκη Αναφοράς Τμήμα Δημόσιας Βιβλιοθήκης Υπηρεσία βιβλιοθήκης για Άτομα με ειδικές ανάγκες Αναζήτηση έργων και δημοσιεύσεων Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Europeana Ευρωπαϊκή Βιβλιοθήκη Μποτσουάνα Γκαμπορόνε Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2022-05-02 στο Wayback Machine.
Γενικές εκλογές στην Ουγκάντα 2016

Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στην Ουγκάντα στις 18 Φεβρουαρίου 2016 για την εκλογή του προέδρου και κοινοβουλίου. Η ημέρα της ψηφοφορίας ήταν εθνική αργία.Πρόεδρος επανεξελέγη με ποσοστό 61% για 5η συνεχή θητεία ο Γιουέρι Μουσέβενι, στην εξουσία από το 1986. Δεύτερος ήρθε ο υποψήφιος της αντιπολίτευσης Κίζα Μπεσίγκιε με ποσοστό 31%. Η αντιπολίτευση κατήγγειλε νοθεία και σε αρκετά μέρη χρειάστηκε να παραταθεί η ψηφοφορία εξαιτίας του ότι αρκετά άτομα εμποδίστηκαν από το να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα. Επίσης, οι υποψήφιοι της αντιπολίτευσης κατήγγειλαν το κλίμα τρομοκράτησης σε βάρος των υποστηρικτών τους. Οι διεθνείς παρατηρητές επέκριναν επίσης τις εκλογές για το ότι δεν χαρακτηρίστηκαν από διαφάνεια και για το ότι πολλά στελέχη της αντιπολίτευσης συνελήφθησαν.

 Ο Πρόεδρος εκλέγεται σε 2 γύρους με τους υποψηφίους να χρειάζονται ποσοστό τουλάχιστον 50% ώστε να εκλεγούν από τον πρώτο γύρο. Σύμφωνα με το Άρθρο 142 του Προεδρικού Διατάγματος του 2000 οι υποψήφιοι πρόεδροι θα πρέπει να είναι πολίτες Ουγκάντας από τη γέννησή τους, να είναι ηλικίας μεταξύ 35 και 75 ετών και να πληρούν προσόντα βουλευτή. Τα όρια στις θητείες καταργήθηκαν το 2005. Τα μέλη του κοινοβουλίου εξελέγησαν σε μονοεδρικές περιφέρειες με το πλειοψηφικό σύστημα. Επιπρόσθετα, πολλές έδρες προορίζονταν από πριν για γυναίκες υποψηφίους. Το σύνολο των εκλογικών περιφερειών ήταν 418 στις εκλογές του 2016.Οι εκλογές εποπτεύτηκαν από την Εκλογική Επιτροπή της Ουγκάντας με τους εγγεγραμμένους ψηφοφόρους να ανέρχονται σε 15.277.198. Στις 15 Ιανουαρίου 2016 έγινε σε ξενοδοχείο της Καμπάλα η πρώτη τηλεμαχία (debate) ανάμεσα στους υποψηφίους των προεδρικών εκλογών. Όλοι οι υποψήφιοι πρόεδροι ήταν παρόντες, εκτός από τον τελικό νικητή των εκλογών, Μουσέβενι. Η δεύτερη τηλεμαχία έγινε στις 13 Φεβρουαρίου 2016 ξανά στο ξενοδοχείο Serena. Αυτή τη φορά ήταν παρών και ο πρόεδρος Μουσέβενι. Πριν τις εκλογές, συνελήφθησαν στελέχη της αντιπολίτευσης και υποψήφιοι, ενώ η εφημερίδα New York Times ανέφερε επεισόδια με 2 νεκρούς και 20 τραυματίες κατά την εβδομάδα των εκλογών. Ο Μουσέβενι ανακηρύχθηκε νικητής των προεδρικών εκλογών στις 20 Φεβρουαρίου 2016. Τα αποτελέσματα της εκλογικής επιτροπής έδωσαν ποσοστό 60,8% των ψήφων στον Μουσέβενι έναντι 35,4% για τον Μπεσίγκιε. Electoral Commission of Uganda Uganda Election Updates
Μελανούρι

Το μελανούρι (Oblada melanura Λινναίος, 1758) είναι ένα Μεσογειακό ψάρι του αλμυρού νερού που ανήκει στην οικογένεια των Σπαριδών. Είναι το μόνο είδος του γένους Oblada.

 Το σώμα του είναι αρκετά φαρδύ στη μέση, τα μάτια του είναι μεγάλα με διάμετρο σχεδόν το μισό ύψος του κεφαλιού και το στόμα του είναι λοξό με λεπτά χείλια και μόνο κοπτήρες μπροστά χωρίς άλλα δόντια. Το πιο συνηθισμένο μέγεθος είναι στα 300-400 γραμμάρια, ενώ κάποιες φορές μπορεί να ξεπεράσει και τα 700 γρ. Το μήκος του είναι 34 εκ. και παρόλο το μικρό του μέγεθος σε σχέση με άλλα ψάρια, μπορεί να ζήσει 11 χρόνια και κάποιες φορές λίγο παραπάνω. Το χρώμα του στη ράχη είναι ασημοκάστανο ή ασημογάλαζο, στα πλευρά είναι ασημί και στην κοιλιά έχει δέκα περίπου πολύ ψιλές μακρουλές γκριζόμαυρες γραμμές. Όταν ερεθίζεται το χρώμα του σκουραίνει προς το καφέ και το βαθύ μενεξεδί. Στη ρίζα της ουράς έχει μια πλατιά μαύρη κηλίδα, σχεδόν κλειστή σαν δαχτυλίδι ανάμεσα σε δυο άσπρες πιο στενές. Τα μελανούρια είναι παμφάγα. Καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας μετακινούνται πολύ αναζητώντας την τροφή τους.Σε μικρή ηλικία τρέφονται με κρουστοφόρα και μικρά ασπόνδυλα, καθώς και με κάποια είδη του ζωοπλαγκτού, ενώ μεγαλώνοντας θα εμπλουτίσουν το διαιτολόγιό τους και με φυτικές τροφές.Τα συναντάμε σε ρηχά και βαθειά νερά, σε μικρά κοπάδια στο βυθό, σε αμμούδες και φυκιάδες και κοντά σε βράχους της ακτής. Τα μελανούρια είναι γονοχωριστικό είδος, δηλαδή έχουν ένα φύλο σε όλη τη διάρκεια της ζωής τους. Υπάρχουν, όμως και περιπτώσεις όπου παρατηρήθηκε ότι μπορεί να κάνουν αλλαγή φύλου από θηλυκά και να γίνουν αρσενικά (όχι όμως το αντίστροφο), χωρίς να έχει βρεθεί προφανής αιτία. Γεννούν μια φορά το χρόνο, την περίοδο από Απρίλιο μέχρι Ιούνιο. Το μελανούρι πιάνεται συνήθως με παραγάδια , δίχτυα και αρμίδι με φελό, με καλάμι άπίκο, καθώς και με συρτή δολωμένη με απλό πούπουλο γλάρου που σκεπάζει το αγκίστρι. Κατάλογος ελληνικών αλιευμάτων Το Μελανούρι στο greekdivers.com Το Μελανούρι στο homefood.gr Aφιέρωμα στα ψάρια της Ελλάδας, Μελανούρι
Ριχάρδις της Βαυαρίας

H Ριχάρδις, γερμ. Richardis von Bayern von Wittelsbach (1173 - 1231) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του δούκα της Βαυαρίας και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Χέλρε.

 Ήταν η τέταρτη κόρη του Όθωνα Α΄ δούκα της Βαυαρίας και της Αγνής, κόρης του Λουδοβίκου Α΄ κόμη του Λόον. Παντρεύτηκε το 1186 τον Όθωνα Α΄ των Βάσενμπεργκ κόμη του Χέλρε και είχε τέκνα: Ερρίκος απεβ. 1198. Γκεράρδος Γ΄ 118-1229, κόμης του Χέλρε. Αδελαΐδα π.1182-1218, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Α΄ κόμη της Ολλανδίας. Όθων Α΄ 1194-1215, επίσκοπος της Ουτρέχτης. Ίρμγκαρντ, παντρεύτηκε τον Αδόλφο Α΄ κόμη του Λα Μαρκ. Μαργαρίτα, παντρεύτηκε τον Λοθάριο Γ΄ κόμη του Χόχστατ. Ματθίλδη απεβ. 1247, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Β΄ κόμη του Νασσάου. Chronologia Johannes de Beke 61, p. 141.
Κάρολος Φραγκίσκος του Κομερσύ

Ο Κάρολος-Φραγκίσκος, γαλλ. Charles François, (11 Ιουλίου 1661 - 15 Αυγούστου 1702) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν δούκας του Ζουαγιέζ (1688-90) και πρίγκιπας του Κομερσύ (Commercy). Ήταν στρατάρχης της Αυστρίας και στρατιωτικός σύμβουλος του Ευγένιου της Σαβοΐας. Έγινε εξέχων στρατιωτικός, αφού οδήγησε τα στρατεύματα στον Μεγάλο Πόλεμο κατά της Τουρκίας, στον Εννεαετή Πόλεμο και στον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής.

 Γεννήθηκε στο Μπαρ-λε-Ντιούκ της Λωρραίνης και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φραγκίσκου-Μάριου δούκα του Ζουαγιέζ και της συζύγου του Άννας της Λωρραίνης, κόρης του Καρόλου Δ΄ δούκα της Λωρραίνης. Ο πατέρας του ήταν διοικητής του Ιππικού στο Γαλλικό στρατό και εγγονός (από νόθο τέκνο) του Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας. Αρχικά προσχώρησε στο στρατό της Γαλλίας, αλλά το 1684 έφυγε για να πάει στο στρατό της Αυστρίας: συμμετείχε εθελοντικά στον Μεγάλο Πόλεμο κατά της Τουρκίας (1683-99). Στην αρχή ήταν σύμβουλος του Καρόλου Ε΄ (5ου εξαδελφου του) στις διαπραγματεύσεις με τον Φρειδερίκο Ζ΄ μαργράβο του Μπάντεν-Ντούρλαχ. Το 1685 πήρε μέρος στην πολιορκία του Νόβε-Ζάμσκυ, όπου τραυματίστηκε. Το επόμενο έτος ήταν ένας από τους διοικητές της 2ης μάχης της Βούδας, όπου επίσης τραυματίστηκε. Το 1685 έγινε υπασπιστής του στρατηγού. Το 1685 ο Λεοπόλδος Α΄ των Αψβούργων του χορήγησε προσωπική φρουρά ιππέων ως αμοιβή για τα επιτεύγματά του κατά τον Μεγάλο Πόλεμο κατά των Τούρκων. Το 1688 ήταν από τους διοικητές της πολιορκίας του Βελιγραδίου. Έπειτα από την επιτυχή πολιορκία της πόλης προήχθη σε αντιστράτηγο. Κατά τα έτη αυτά έγινε από τους πιο έμπιστους του Ευγένιου πρίγκιπα της Σαβοΐας.Έπειτα από το ξέσπασμα του Εννεαετούς Πολέμου (1688-97) πήγε στη Ρηνανία ως στρατηγός της Αυστρίας. Το 1690 υπεράσπισε το Μετς εναντίον του Γαλλικού στρατού. Το 1692 προήχθη σε στρατηγό του Ιππικού. Το ίδιο έτος πήρε μέρος στην πολιορκία του Εμπρούν, όπου πυροβολήθηκε. Το 1696 προήχθη σε αρχιστράτηγο της Αυστρίας και οδήγησε τα στρατεύματα κατά τον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής (1702-15). Πήρε μέρος στη μάχη του Κάρπι και του Κιάρι το 1701. Το επόμενο έτος ήταν ένας από τους διοικητές της μάχης της Κρεμόνας. Έξι μήνες μετά, στη μάχη στη Λουτσάρα της Κρεμόνας πυροβολήθηκε μερικές φορές και απεβίωσε. Τάφηκε στη Νανσύ στο κοιμητήριο του Οίκου της Λωρραίνης. Δεν νυμφεύθηκε και δεν είχε τέκνα. Το 1688 διαδέχθηκε την 3η εξαδέλφη του πατέρα του Μαρία, κόρη του Καρόλου δούκα του Γκιζ, ως δούκας του Ζουαγιέζ. Μετά την προσχώρησή του στον αντίπαλο Αυστριακό στρατό, ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ της Γαλλίας το 1690 κατάσχεσε το δουκάτο και το παραχώρησε στον νεότερο αδελφό αυτού Ιωάννη-Παύλο, που έγινε δούκας του Σουαγιέζ. Όταν εκείνος απεβίωσε το 1693, τον διαδέχθηκε ο πατέρας τους Φραγκίσκος-Μάριος. Αυτός απεβίωσε το επόμενο έτος και τον διαδέχθηκε η σύζυγός του Άννα (1694-1714), που αργότερα το παραχώρησε στον εγγονό της Λουδοβίκο ντε Μελάν (1714-24). Georges Poull, La maison ducale de Lorraine, 1991.
Ευφράτης

Ο Ευφράτης (αρμενικά: Եփրատ‎, αραβικά: نهر الفرات,‎ Nahr ul-Furāt, τουρκικά: Fırat, Συριακά: ܦܪܬ, Prāṯ, Εβραϊκά: פרת, Pĕrāṯ) είναι ο μεγαλύτερος ποταμός της Μέσης Ανατολής. Το μήκος του φτάνει τα 2760 χιλιόμετρα. Πηγάζει από την Αρμενία και χύνεται στον Περσικό κόλπο, ενωμένος με τον Τίγρη Ποταμό.

 Βιβλιογραφία επί των Υδάτινων Πόρων και το ανάλογο Διεθνές Δίκαιο Αρχειοθετήθηκε 2011-02-09 στο Wayback Machine. Βλ. Euphrates and Tigris Rivers. Peace Palace Libray Ιουδαϊκή Εγκυκλοπαίδεια Ευφράτης: συζητήσεις για της αναφορές της Παλαιάς Διαθήκης Το ζήτημα Τίγρης-Ευφράτης, Πληροφορίες για τις συγκρούσεις και συνεργασίες επί του θέματος. Η Τουρκική Εθνική Πολιτική για τη χρήση των Υδάτινων Πόρων των ποταμών Τίγρης και Ευφράτης. (Τουρκ.) Συλλογή φωτογραφιών. Ντοκυμανταίρ του Archaeology Channel «Damming the Euphrates».
Βραβείο Καλύτερου Σεναρίου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Βοστώνης

Το Βραβείο Καλύτερου Σεναρίου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Βοστώνης (αγγλικά: Boston Film Critics Award For Best Screenplay) είναι ένα βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου της Βοστώνης για να τιμήσει έναν σεναριογράφο που έχει επιδείξει εξαιρετικό επίτευγμα στην κινηματογραφική βιομηχανία.

 1980: Melvin and Howardwritten by Bo Goldman1981: My Dinner with Andrewritten by Andre Gregory and Wallace Shawn1982: Dinerwritten by Barry Levinson1983: Pauline à la plage (Pauline at the Beach)written by Éric Rohmer1984: Repo Manwritten by Alex Cox1985: The Purple Rose of Cairowritten by Woody Allen1986: Hannah and Her Sisterswritten by Woody Allen1987: Το κύκλωμασε σενάριο του Τζέιμς Μπρουκς1988: Bull Durhamwritten by Ron Shelton1989: Crimes and Misdemeanorswritten by Woody Allen 1990: Reversal of Fortunewritten by Nicholas Kazan1991: Naked Lunchwritten by David Cronenberg1992: The Crying Gamewritten by Neil Jordan1993: Short Cutswritten by Robert Altman and Frank Barhydt1994: Pulp Fictionwritten by Roger Avary and Quentin Tarantino1995: Sense and Sensibilitywritten by Emma Thompson1996: Big Nightwritten by Joseph Tropiano and Stanley Tucci1997: L.A. Confidentialwritten by Curtis Hanson and Brian Helgeland1998: Out of Sightwritten by Scott Frank1999: Being John Malkovichwritten by Charlie Kaufman Ο Επίσημος ιστότοπος
Βυζαντινό λουτρό Άνω Πόλης (Θεσσαλονίκη)

Το Βυζαντινό Λουτρό της Άνω Πόλης, είναι το μεγαλύτερο βυζαντινό Λουτρό που σώζεται από την μεσοβυζαντινή ή υστεροβυζαντινή περίοδο στον ελλαδικό χώρο και ένα από τα λίγα διασωθέντα κοσμικά κτίρια εκείνης της εποχής. Η αξία του ως μνημείο είναι μεγάλη και η πολεοδομική θέση που κατέχει σημαντική. Βρίσκεται στην είσοδο του χαρακτηρισμένου παραδοσιακού οικισμού της Άνω Πόλης στην Θεσσαλονίκη, και λειτουργούσε ως ανδρικό και γυναικείο λουτρό. Συγκεκριμένα βρίσκεται μεταξύ των οδών Θεοτοκοπούλου, Κρίσπου, Χρυσοστόμου και Φιλοκτήτου στην Άνω Πόλη.

 Η κατασκευή του λουτρού υπολογίζεται γύρω στο 1200 ή σύμφωνα με άλλη άποψη στο 1300. Το λουτρό αποτελείται από επιτοίχιους αεραγωγούς για την σωστή ρύθμιση της θερμοκρασίας του αέρα και δεξαμενή. Συνέχισε να λειτουργεί και επί Τουρκοκρατίας κατά την οποία υπέστη μερικές τροποποιήσεις και πήρε την ονομασία Κουλέ Χαμάμ την οποία οφείλει στην συνοικία όπου είναι χτισμένο. Η χρήση του διακόπηκε κατά τη δεκαετία του 1940. Το 1952 κηρύχτηκε διατηρητέο μνημείο και κατά τη δεκαετία του 1970 έγιναν κάποιες πρώτες εργασίες στο χώρο του λουτρού ενώ ως συνέπεια του σεισμού του 1978 πραγματοποιήθηκαν έργα υποστύλωσης. Το 2002, το κτίσμα αναδείχτηκε μέσω ενεργειών της 9ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων ενώ μετά από νέες εργασίες αποκατάστασης που ξεκίνησαν στις αρχές της δεκαετίας του 2010, κατέστη το 2015 επισκέψιμο προς το κοινό. Το μνημείο υπάγεται στην Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων της Θεσσαλονίκης και αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ. Το λουτρό διαστάσεων 17Χ12,50μ., παρουσιάζει την τριμερή διάταξη που χαρακτηρίζει τα βυζαντινά λουτρά, με έναν προθάλαμο με χρήση αποδυτηρίου, δύο διμερείς υπόκαυστους χώρους, τον χλιαρό (χλιαροψύχριον) και τον θερμό (θερμολουτήριον) και τέλος μια δεξαμενή νερού-εστία. Revithiadou, F. and K. T. Raptis. 2014. Αποκατάσταση - Στερέωση του Βυζαντινού Λουτρού στη Θεσσαλονίκη / Restoration - Consolidation of the Byzantine Bath in Thessaloniki
Σεμίραμις

Αυτό το λήμμα αναφέρεται στη βασίλισσα της Ασσυρίας. Για άλλες σημασίες, δείτε Σεμίραμις (αποσαφήνιση). Η Σεμίραμις (γενική: Σεμιράμεως) ή νέα ελληνικά: η Σεμίραμη (γενική: της Σεμίραμης) ήταν μια θρυλική βασίλισσα της Ασσυρίας, γνωστή κι ως Shamiram στα αραμαϊκά. Πολλές ιστορίες υπάρχουν γύρω από την προσωπικότητά της, ενώ έχουν γίνει προσπάθειες ταύτισής της με αληθινά πρόσωπα. Το όνομα "Σεμίραμις" είναι εξελληνισμένη μορφή του ακκαδικού ονόματος "Sammur-amat"

 Σύμφωνα με το θρύλο, η Σεμίραμις ήταν κόρη ενός θνητού, του Σύρου, και της θαλάσσιας θεότητας Δερκετούς, η οποία την εγκατέλειψε μωρό κι έπεσε και πνίγηκε στη θάλασσα. Η Σεμίραμις ανατράφηκε με τη βοήθεια περιστεριών, μέχρι που τη βρήκε και ανέλαβε την ανατροφή της ο Σίμμας, βασιλικός βοσκός. Αργότερα, παντρεύτηκε τον Όννη, στρατηγό του Νίνου, κυβερνήτη της Συρίας. Γέννησε τον Υαπάτη και τον Υδάσπη. Βοήθησε στην κατάληψη της Βακτριανής κι ο Νίνος εντυπωσιάστηκε τόσο, ώστε την παντρεύτηκε, προκαλώντας έτσι την αυτοκτονία του Όννη. Μετά το θάνατο του Νίνου, ανήλθε ως βασίλισσα της Συρίας στην εξουσία και κατέλαβε μεγάλο τμήμα των εδαφών της Ασίας. Σύμφωνα με τους θρύλους, τόσο κατά τη γέννηση όσο και την εξαφάνισή της από προσώπου γης, η Σεμίραμις εμφανίζεται σαν θεότητα, κόρη της θαλάσσιας θεότητας Αταργάτης, που συνδέεται με τα περιστέρια της Ιστάρ-Αστάρτης. Η γοητεία κι η θελκτικότητά της, στοιχεία που είναι εμφανή σε όλους τους σχετικούς με αυτή μύθους, υποδεικνύουν πως αρχικά μάλλον ήταν έκφανση της θεάς Αστάρτης και αργότερα εξελίχθηκε σε μεγάλη βασίλισσα της Ασσυρίας. Αν και υπάρχουν αμφιβολίες σχετικά με το αν υφίσταται ως ιστορικό πρόσωπο ή όχι, σύμφωνα με ασσυριακές πηγές η Σεμίραμις μπορεί να σχετίζεται με τη Σαμουραμάτ, τη Βαβυλώνια σύζυγο του Σαμσί Αντάντ του 5ου, η οποία μετά το θάνατο του συζύγου της βασίλεψε αντί του γιου της, Αντάντ Νιραρί, για αρκετά χρόνια. Η ταύτιση αυτή ωστόσο αμφισβητείται. Ο θρύλος της Σεμιράμιδος
Μονή Αγίων Αναργύρων Φθιώτιδας

Η Μονή Αγίων Αναργύρων ή Ιερά Μονή Αγίων Αναργύρων Αταλάντης βρίσκεται στη Στερεά Ελλάδα, στα όρια της Περιφερειακής Ενότητας Φθιώτιδας με την Περιφερειακή Ενότητα Βοιωτίας. Είναι κτισμένη στις βορειοανατολικές πλαγιές του όρους Χλωμό με υψόμετρο 300 μέτρα με θέα προς τον κόλπο Αταλάντη (ή Οπούντιο) και τον Βόρειο Ευβοϊκό Κόλπο. Απέχει 8 χλμ. ΝΔ. από την Αταλάντη, 86 χλμ. ΝΔ. της Λαμίας και 35 χλμ. ΒΔ. από τη Λιβαδειά.

 Η Μονή Αγίων Αναργύρων είναι γυναικείο μοναστήρι το οποίο επανιδρύθηκε το 2000 από οκταμελή αδελφότητα καλογραιών, είναι αφιερωμένο στους Αγίους Ανάργυρους και εορτάζει 1η Ιουλίου και 1η Νοεμβρίου. Η χρονολογία κτίσεως του μοναστηριού δεν είναι προσδιορισμένη, αλλά από το συναξάρι των τοπικών αγίων Οσίου Δαβίδ του Γέροντος και Οσίου Σεραφείμ οι οποίοι μόνασαν σε αυτό, συμπεραίνεται ότι ιδρύθηκε τον 16ο αιώνα ενώ το 1833 διαλύθηκε με το Βασιλικό Διάταγμα 2/1833. Συχνές αναφορές για τη μονή γίνονται σε πολλά έγγραφα των Γενικών Αρχείων του Κράτους, με αρχαιότερο ένα του 1710. Οι ανασκαφές που έγιναν δείχνουν ότι είχε οχυρωματική μορφή με τεράστιο τείχος καθώς και πολλές στοές και υπόγειες αίθουσες. Το καθολικό ήταν βυζαντινού ρυθμού με τεράστιους κίονες από πωρόλιθο λείψανα των οποίων υπάρχουν σήμερα στην αυλή της μονής. Ως ξεχωριστός οικισμός απογράφεται μαζί με την Αταλάντη, τον Άγιο Βλάσιο, την Παλίρροια και τη Σκάλα στη δημοτική κοινότητα Αταλάντης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αταλάντης του Δήμου Λοκρών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 7 μοναχές.