IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μονή Αγίας Ελεούσης Αχαΐας

Η Μονή Παναγίας Ελεούσας ή Μονή Αγίας Ελεούσης, όπως ονομάζεται επίσημα και είναι ευρύτερα γνωστή, είναι ορθόδοξη γυναικεία Μονή αφιερωμένη στο Γενέσιον της Θεοτόκου. Βρίσκεται σε υψόμετρο 610 μέτρων περίπου στις βορειοανατολικές υπώρειες του Παναχαϊκού, κοντά στις νότιες απολήξεις της Ζήριας, παραφυάδας του. Βρίσκεται πάνω στον νότιο δρόμο, που οδηγεί από τον Άγιο Βασίλειο Ρίου στις Καμάρες, ανάμεσα στα χωριά Πιτίτσα, Βοτένη και τους οικισμούς του Σαλμενίκου. Η πρόσβαση είναι πολύ εύκολη με αυτοκίνητο.

 Πρόκειται για σύγχρονο μοναστήρι, το οποίο ωστόσο είναι άγνωστο πότε δημιουργήθηκε αρχικά, ίσως τον 14ο αιώνα ή αργότερα. Η αρχική θέση του μοναστηριού, το λεγόμενο "Παλαιομονάστηρο", βρισκόταν ακριβώς έξω από το χωριό της Πιτίτσας, εκεί όπου βρίσκεται το σπηλαιώδες ναΐδριο της Αναλήψεως που είχε την χρήση του αρχικού καθολικού (κυρίως ναού) της Μονής. Ωστόσο, το αρχικό μοναστήρι εγκαταλείφθηκε λόγω των δύσκολων συνθηκών του χειμώνα και μεταφέρθηκε στη σημερινή χαμηλότερη θέση. Στο "Παλαιομονάστηρο", όπου παλιότερα διακρίνονταν ερείπια κελιών καθώς και ο ερειπωμένος ναός του Αγίου Χαραλάμπους, σώζονται τοιχογραφίες, η μελέτη της τεχνοτροπίας των οποίων έχει καταλήξει ότι δημιουργήθηκαν πιθανόν στα τέλη του 17ου αιώνα ενώ διαπιστώνεται και ένα δεύτερο στρώμα τοιχογραφιών από τον 18ο αιώνα. Υπάρχουν απόψεις ότι πατριαρχικό σιγίλιο του 1741 αναφέρεται στο μοναστήρι ως μετόχι της Μονής Παναγίας Βλαχέρνας, παλιού μοναστηριού της Ηλείας που τότε υπαγόταν εκκλησιαστικώς στην τότε Μητρόπολη Παλαιών Πατρών. Σύμφωνα με παραδόσεις, στο "Παλαιομονάστηρο" είχαν βρει καταφύγιο γυναικόπαιδα κατά την περίοδο της Επαναστάσεως του 1821, τα οποία πρόδωσε ο Γκολφίνος Λουμπιστάνος προξενώντας το θάνατό τους. Στα 1834 είχε θεωρηθεί Μονή διαλυμένη. Σύμφωνα με επιγραφή το καθολικό της Μονής Αγίας Ελεούσας ανακαινίστηκε το 1854. Μέχρι το 1930 λειτουργούσε ως ανδρώο μοναστήρι, κατόπιν διαλύθηκε και ανασκευάστηκε το 1947· Έκτοτε λειτουργεί ως γυναικείο μοναστήρι. Το μοναστήρι καταγράφεται για πρώτη φορά το 1830, χωρίς να υπάρχει ένδειξη αριθμού μοναχών, και έκτοτε απογράφεται συνεχώς. Ενδεικτικά της πρόσφατης δημογραφικής εξέλιξης του μοναστηριού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμοι Α΄-Β΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Ελεούσης, λήμμα Μοναί. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Μονής Αγίας Ελεούσης Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 17/12/2017.
Νικόλαος Κάκκαλος

Ο Νικόλαος Κάκκαλος του Κλεομένους (γενν. στο Λιτόχωρο στις 9 Φεβρουαρίου 1952) είναι Έλληνας εκπαιδευτικός που χρημάτισε βουλευτής ΝΔ στο νομό Πιερίας από το 1989 ως το 1998.. Διεγράφη από την Κ.Ο. του κόμματος από το 1998 ως το 1999 και κατέστη ανεξάρτητος βουλευτής. Είναι παντρεμένος με τη Σοφία Φούντα και έχει 1 γιο και 1 κόρη.

 Σπούδασε Μαθηματικός στο ΑΠΘ. Το 1974 προσχώρησε στη Νέα Δημοκρατία μέσω της τοπικής οργάνωσης του Λιτοχώρου. Την επόμενη χρονιά έγινε μέλος της νομαρχιακής επιτροπής του κόμματος και στις δημοτικές εκλογές του 1982 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος με τη ΝΔ στο Λιτόχωρο. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στις εκλογές του 1989 στην Πιερία και επανεξελέγη το Νοέμβριο του 1989, το 1990, το 1993 και το 1996. Διαγράφηκε από βουλευτής της ΝΔ στις 4 Φεβρουαρίου 1998 (για έναν χρόνο ως το 1999) και κατέστη ανεξάρτητος. Το Νοέμβριο του 2009 ήταν ανάμεσα στα 49 πρόσωπα από την Πιερία που πήραν μέρος στο έκτακτο συνέδριο της ΝΔ στην ελληνική πρωτεύουσα. Βιογραφικό
Λιέλουπε

Ο Λιέλουπε (Lielupė) είναι ποταμός της κεντρικής Λετονίας, ο όγδοος μακρύτερος της χώρας, με μήκος 119 χιλιόμετρα (το μήκος του φθάνει τα 310 χιλιόμετρα εάν ο ποταμός Νέμουνελις, γνωστός και ως Μέμελε, θεωρηθεί τμήμα του). Η λεκάνη απορροής του Λιέλουπε έχει έκταση 17.600 τετραγωνικά χιλιόμετρα, από τα οποία τα 8800 βρίσκονται σε λετονικό έδαφος, αν και ολόκληρος ο ρους του ίδιου του Λιέλουπε βρίσκεται εντός της Λετονίας. Στη λετονική γλώσσα «Lielupė» σημαίνει απλώς «μεγάλος ποταμός». Οι Γερμανοί της Βαλτικής αποκαλούσαν τον ποταμό, στη γερμανική γλωσσα, Kurländische Aa, δηλαδή «Άα της Κουρλάνδης» («Άα» είναι το όνομα διάφορων ποταμών στη Γερμανία).

 Ο Λιέλουπε σχηματίζεται από τη συμβολή των ποταμών Νέμουνελις (Μέμελε) και Μούσα, σε γεωγραφικές συντεταγμένες 56°24′09″ Βόρειο πλάτος και 24°09′22″ Ανατολικό μήκος, κοντά στην κωμόπολη Μπάουσκα. Στο ανώτερο τμήμα του ρου του, ρέει μέσα σε μια δολομιτική κοιλάδα με λίγα μικρά μέρη ταχείας ροής, μέχρι που φθάνει στο χωριό Μέζοτνε, όπου η κοίτη του πλαταίνει και βαθαίνει, καθώς εισέρχεται στην πεδιάδα της Σεμιγαλλίας (Ζέμγκαλε). Επί αιώνες ο Λιέλουπε ξεχείλιζε συχνά από τις χαμηλές όχθες του και πλημμύριζε τους γύρω αγρούς και τα γύρω χωριά, ιδίως κατά το λιώσιμο των χιονιών την άνοιξη. Σήμερα σε πολλά τμήματα του ρου του στην πεδιάδα οι όχθες του περιβάλλονται από χωμάτινα αναχώματα, ώστε να προλαμβάνονται καταστροφικές πλημμύρες. Μεγάλο μέρος της επιφάνειας του ποταμού καλύπτεται από υδρόβια φυτά. Στο τελευταίο τμήμα του ρου του ο Λιέλουπε ρέει παράλληλα με την ακτογραμμή του Κόλπου της Ρίγας (Βαλτική Θάλασσα) επί σχεδόν τριάντα χιλιόμετρα και η πόλη Γιούρμαλα βρίσκεται στη λωρίδα γης μεταξύ του ποταμού και της θάλασσας. Τελικώς ο Λιέλουπε εκβάλλει στον Κόλπο της Ρίγας, ενώ ένας εκβολικός κλάδος του, ο Μπούλουπε, χύνεται στον Νταουγκάβα. Το σημερινό στόμιο του ποταμού, στη θέση με γεωγραφικές συντεταγμένες 57°00′31″ Βόρειο πλάτος και 23°55′39″ Ανατολικό μήκος, εμφανίσθηκε το 1755, ενώ μέχρι τότε ο κύριος κλάδος του ήταν ο Μπούλουπε. Η μέση υψομετρική διαφορά (βαθμίδα) στον ρου του Λιέλουπε είναι περίπου 9 εκατοστόμετρα ανά χιλιόμετρο ρου (κλίση 0,09 ‰). Η μέση παροχή του είναι 106 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο, αν και κατά τις πλημμύρες του έχει φθάσει και τα 1380 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο. Περίπου το 50 έως 55% του νερού του ποταμού προέρχεται από την τήξη των χιονιών. Ο Λιέλουπε είναι πλωτός επί περίπου εκατό χιλιόμετρα, το μεγαλύτερο τέτοιο μήκος από όλους τους ποταμούς της Λετονίας. Μεταξύ των πόλεων/δήμων κατά μήκος του ποταμού ξεχωρίζουν οι Μπάουσκα, Μέζοτνε, Γιέλγκαβα, Κάλντσεμς, Γιούρμαλα και Ρίγα. Ο Λιέλουπε δίνει το όνομά του σε έναν σιδηροδρομικό σταθμό και σε μία συνοικία της πόλεως Γιούρμαλα. Οι ακόλουθοι ποταμοί είναι παραπόταμοι του Λιέλουπε (αναφέρονται κατά σειρά από τις πηγές προς τις εκβολές του): Αριστεροί: Μούσα, Ίσλιτσε, Σβίτενε, Σέσαβα, Βίρτσαβα, Πλάτονε, Σβέτε Δεξιοί: Νέμουνελις (Μέμελε), Γκάροζε, Ιέτσαβα Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Lielupe στο Wikimedia Commons
Χίλσμπορο (Καρριακού)

Το Χίλσμπορο (αγγλικά: Hillsborough) είναι μια κωμόπολη της Γρενάδα. Είναι η πρωτεύουσα της ανεξάρτητης περιοχής Καρριακού και Μικρή Μαρτινίκη και του νησιού Καρριακού. Έχει πληθυσμό 1.000 κατοίκων (2001).

 Το Χίλσμπορο βρίσκεται βορειοανατολικά της Γρενάδας και κεντρο-δυτικά του νησιού Καρριακού. Βρίσκεται δυτικά της Γκραντ Μπέυ. Το 2010 υπήρχαν 5 σχολεία της Κυβέρνησης που βρίσκονταν στο Χίλσμπορο. Η εκπαίδευση είναι υποχρεωτική μέχρι τα 16. Το λιμάνι του Χίλσμπορο είναι το κυριότερο του νησιού. Όλες οι τράπεζες τη Καρριακού βρίσκονται στον Κύριο Δρόμο του Χίλσμπορο. Το κυριότερο αεροδρόμιο της Καρριακού, το Αεροδρόμιο του Λώριστον, βρίσκεται στο χωριό Λώριστον, 1 χιλιόμετρο μακρυά από την πόλη. ' Κατάλογος πόλεων της Γρενάδας Κατάλογος οικισμών της Καρριακού
Αμαπά

Η Αμαπά (πορτογαλικά: Amapá) είναι αραιοκατοικημένη πολιτεία της Βραζιλίας, στα βόρεια της χώρας. Πρωτεύουσά της είναι το Μακαπά. Έχει πληθυσμό 669.526 κατοίκους (26η στις 27 πολιτείες) και έκταση 142.827,9 τ.χλμ..

 Το έδαφος της πολιτείας αποτελεί τμήμα του βαθυπέδου του Αμαζόνιου. Η πολιτεία Αμαπά διοικητικά διαιρείται σε δύο μεσοπεριοχές και τέσσερις μικροπεριοχές και έχει 16 δήμους. Η βάση της οικονομίας της Αμαπά είναι η εξόρυξη μαγγανίου και η υλοτομία. http://www.amapa.gov.br/ Επίσημος ιστότοπος
Ωτ-Σον

Η Ωτ-Σον (γαλλικά: Haute-Saône) είναι γαλλικός νομός στην περιοχή Βουργουνδία-Φρανς-Κοντέ. Πρωτεύουσα του νομού είναι η Βεζούλ. Η INSEE και το ταχυδρομείο αποδίδουν στον νομό τον κωδικό 70. Ο πληθυσμός του νομού ανέρχεται σε 237.242 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2016. Έχει έκταση 5.360 τετραγωνικά χιλιόμετρα και διοικητικά αποτελείται από 2 διαμερίσματα. Οι κάτοικοι ονομάζονται Ω-Σονουά.

 Ο νομός Ωτ-Σον αποτελεί τμήμα της διοικητικής περιοχής Βουργουνδία-Φρανς-Κοντέ. Συνορεύει προς τα βόρεια με το νομό Βοζ της Λωρραίνης, ανατολικά με το Έδαφος του Μπελφόρ, στα νότια με τους νομούς Ντουμπ και Ζυρά, στα νοτιοδυτικά με το νομό Κοτ-ντ'Ορ, και στα βορειοδυτικά με το νομό Ωτ-Μαρν. Έχει πρωτεύουσα τη Βεζούλ, που βρίσκεται 313,42 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Παρισιού, κατ'ευθεία γραμμή. Ο νομός έχει έκταση 5.360 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το βόρειο τμήμα του νομού καταλαμβάνεται από τους νότιους πρόποδες των Βοσγίων. Από τα όρη αυτά πηγάζει ο ποταμός Σον, ο οποίος διασχίζει τον νομό προς νοτιοδυτική κατεύθυνση και έδωσε στο νομό την ονομασία του. Ο νομός Ωτ-Σον αποτελούσε έδαφος της κομητείας της Βουργουνδίας, η οποία αφού προσαρτήθηκε διαδοχικά από την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, το δουκάτο της Βουργουνδίας και τις Βουργουνδικές Κάτω Χώρες, έγινε γαλλική επαρχία το 1678, την εποχή του Λουδοβίκου ΙΔ', με τη συνθήκη του Ναϊμέχεν (1678-79). Ο νομός δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης με το νόμο της 22ας Δεκεμβρίου 1789, από τμήμα της επαρχίας Φρανς-Κοντέ. Μετά τη νίκη των συμμάχων στη μάχη του Βατερλώ (18 Ιουνίου 1815), ο νομός κατελήφθη από τα αυστριακά στρατεύματα από τον Ιούνιο του 1815 έως το Νοέμβριο του 1818. Την 1η Ιανουαρίου 2016 η περιοχή Φρανς-Κοντέ, στην οποία ανήκε ο νομός, συνενώθηκε με την περιοχή της Βουργουνδίας και αποτέλεσαν τη νέα διοικητική περιοχή Βουργουνδία-Φρανς-Κοντέ. Ο νομός Ωτ-Σον χωρίζεται σε 2 διοικητικά διαμερίσματα, 17 καντόνια και 539 κοινότητες. Οι μεγαλύτερες πόλεις του νομού Ωτ-Σον είναι: Στις αρχές του 19ου αιώνα η περιοχή ήταν μία από τις δέκα πιο βιομηχανικές στη Γαλλία. Το οικονομικό παρελθόν της χαρακτηρίστηκε επίσης από τα ορυχεία άνθρακα του Ρονσάν. Πολλές από τις παλιές βιομηχανίες ανήκουν πλέον στην ιστορική κληρονομιά της περιοχής. Ο νομός Ωτ-Σον κατάφερε να διατηρήσει μερικές από τις διάφορες τεχνικές της, όπως η δημιουργία δαντέλας στη Λυξέιγ, η κατασκευή κρυστάλλινων ειδών στο Πασαβάν-λα-Ροσέρ.Εκτός της βιομηχανίας, άλλη σημαντική οικονομική δραστηριότητα του νομού είναι η γεωργία, σχεδόν το ήμισυ της έκτασης χρησιμοποιείται για καλλιέργειες και βοσκότοπους, ένα άλλο τρίτο καλύπτεται από δάσος. Γνωστά γαλακτοκομικά προϊόντα της περιοχής είναι το τυρί Κοντέ, που φτιάχνεται στην περιοχή για περισσότερο από 8 αιώνες και το τυρί Μορμπιέ με την περίφημη ταινία στάχτης.Οικονομική δραστηριότητα: Γεωργία: 4.919 θέσεις εργασίας · Κατασκευές: 4.504 θέσεις εργασίας · Βιομηχανικός τομέας: 18.747 θέσεις εργασίας · Τριτογενής τομέας: 44.865 θέσεις εργασίας. Η επίσημη σελίδα του νομού Ωτ-Σον Αρχειοθετήθηκε 2019-05-07 στο Wayback Machine. (γαλλικά) Ωτ-Σον-ΙντερΦρανς (αγγλικά)
Nikon D3100

H Nikon D3100 είναι φωτογραφική μηχανή DSLR Nikon F-mount τύπου DX 14,2 megapixel DX, που ανακοινώθηκε από τη Nikon στις 19 Αυγούστου 2010. Αντικατέστησε τη D3000 ως DSLR της Nikon. Εισήγαγε τον νέο επεξεργαστή εικόνας EXPEED 2 της Nikon και ήταν η πρώτη Nikon DSLR που διαθέτει πλήρη εγγραφή βίντεο υψηλής ευκρίνειας με πλήρη χρόνο αυτόματης εστίασης και συμπίεση H.264, αντί της συμπίεσης Motion JPEG. Ήταν επίσης η πρώτη ψηφιακή φωτογραφική μηχανή Nikon DSLR που παρέχει εγγραφή βίντεο υψηλής ευκρίνειας σε περισσότερα από ένα ρυθμό καρέ. Η χρήση της υποβοηθείται από δύο εκπαιδευτικά προγράμματα: την εύκολη λειτουργία και την προηγμένη λειτουργία. Στις 19 Απριλίου 2012 η D3200 αντικατέστησε την D3100 ως ψηφιακή DSLR

 Αισθητήρας CMOS Nikon DX 14,2 megapixel Nikon με ανάλυση 12 bit. Επεξεργαστής εικόνας Nikon EXPEED 2. Ενεργό D-Lighting. Αυτόματη διόρθωση χρωματικής εκτροπής. Καθαρισμός αισθητήρα και σύστημα ελέγχου ροής αέρα. 3,0 ιντσών σταθερή ανάλυση TFT LCD 230.000 θέσεων Μηχανική φωτογράφηση έως και 3 καρέ ανά δευτερόλεπτο. Ζωντανή λειτουργία προβολής. Λειτουργίες AF ζωντανής προβολής: Προτεραιότητα προσώπου, Ευρεία περιοχή, Κανονική περιοχή, Παρακολούθηση θέματος Πλήρης εγγραφή βίντεο υψηλής ευκρίνειας (1080p για 10 λεπτά σε 24 καρέ ανά δευτερόλεπτο σε κωδικοποιητή H.264), επιπλέον 720p30 / 25/24 και 480p24 Πλήρης αυτόματη εστίαση σε λειτουργία ταινίας. Τρισδιάστατη μέτρηση χρωμάτων Matrix II με σύστημα αναγνώρισης σκηνών. Μονάδα ανίχνευσης αυτόματης εστίασης Multi-CAM 1000 με 11 σημεία AF. Ευαισθησία ISO 100 έως 3200 (6400 και 12800 με ενίσχυση). Φακοί Nikon F-mount . i-TTL σύστημα έκθεσης φλας χωρίς ενσωματωμένο, αλλά υποστήριξη για εξωτερικό ασύρματο φλας. Επέκταση ρετούς μέσα στην κάμερα: D-Lighting, μείωση κόκκινων ματιών, Κοπή, Μονόχρωμο & φίλτρο εφέ, ισορροπία χρώματος, Μικρή φωτογραφία, επικάλυψη εικόνας, NEF ακατέργαστες επεξεργασίας, γρήγορη επεξεργασία, Ευθυγράμμιση, έλεγχος παραμόρφωσης, ευρυγ'ωνιος Fisheye, χρώμα περιγράμματος, Έλεγχος προοπτικών, Εφέ μινιατούρας, Επεξεργασία ταινίας Μορφές αρχείων: JPEG, NEF (ακατέργαστη, συμπιεσμένη 12-bit της Nikon) Συμβατότητα με κάρτες μνήμης SDXCΌπως και οι άλλες DSLR της Nikon, η D3100 δεν έχει μηχανισμό αυτόματης εστίασης εντός του σώματος και η πλήρως αυτόματη εστίαση απαιτεί έναν από τους 162 φακούς που διαθέτει σήμερα με ενσωματωμένη αυτόματη εστίαση. Με οποιοδήποτε άλλο φακό, το ηλεκτρονικός εύρος ζώνης της φωτογραφικής μηχανής μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη ρύθμιση της εστίασης με το χέρι. Η D3100 έχει λάβει πολλές αξιολογήσεις από ανεξάρτητες πηγές και συγκρίσεις εικόνων σε όλες τις ταχύτητες ISO. Η D3100 είναι η μόνη γνωστή DSLR Nikon με διεπαφή αισθητήρα εικόνας η οποία ενσωματώνει μετατροπείς αναλογικού σε ψηφιακό που δεν έχουν κατασκευαστεί από τη Nikon: Το αποτέλεσμα είναι ενα δυναμικό εύρος μόνο σε επίπεδο ανταγωνιστών, όπως η Canon EOS 600D (υψηλότερη τιμή), και με χαμηλότερα από άλλα τρέχοντα DSLR της Nikon. Κατάλογος φακών συμβατών με τη Nikon με ενσωματωμένο μηχανισμό αυτόματης εστίασης Ψηφιακή Nikon D3100 Nikon (χρειάζεται Flash) Nikon D3100 - παγκόσμια ιστοσελίδα της Nikon Αρχειοθετήθηκε 2011-03-21 στο Wayback Machine.
Εθνική Μπανγκλαντές (ποδόσφαιρο ανδρών)

Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου του Μπανγκλαντές εκπροσωπεί το Μπανγκλαντές στις διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις. Τελέι υπό τον έλεγχο της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Μπανκγλαντές. Έδρα της ομάδας είναι το Εθνικό Στάδιο Μπανγκαμπάντου.

 Δεν προκρίθηκε ποτέ σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου. Το 2003 κατέκτησε το Χρυσό Κύπελλο της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας της Νότιας Ασίας. Η εθνική ομάδα διεξάγει την πλειοψηφία των εγχώριων αγώνων της στο Εθνικό Στάδιο Μπανγκαμπάντου, το οποίο βρίσκεται στη Ντάκα. Περιστασιακά οι εντός έδρας αγώνες διεξάγονται στο Στάδιο Μ. Α. Αζίζ στο Τσιταγκόνγκ, στο Στάδιο Επαρχίας Σιλέτ στο Σιλέτ, στο Στάδιο Επαρχίας Ραζσάχι στο Ραζσάχι και στο Στάδιο Σαμσούλ Χούντα στο Τζεσόρ. Οι ακόλουθοι παίκτες έχουν κληθεί για τον φιλικό αγώνα εναντίον του Λάος στις 27 Μαρτίου 2018. Οι συμμετοχές και τα γκολ είναι ενημερωμένα έως τις 27 Μαρτίου 2018 μετά τον αγώνα εναντίον του Λάος. Bangladesh Football Federation official website Bangladesh Αρχειοθετήθηκε 2013-06-22 στο Wayback Machine. at FIFA
Μουσείο Καλών Τεχνών της Γεωργίας

Το Μουσείο Καλών Τεχνών της Γεωργίας (γεωργιανά : ქართული სახვითი ხელოვნების მუზეუმი) είναι ένα ιδιωτικό μουσείο τέχνης που βρίσκεται στη λεωφόρο Ρουσταβέλι στην Τιφλίδα της Γεωργίας (χώρα). Η κατασκευή του εγκαινιάστηκε το 2013 και είναι το μοναδικό κτίριο στη Γεωργία που χτίστηκε ειδικά για να στεγάσει εκθέσεις τέχνης. Τα επίσημα εγκαίνια του μουσείου πραγματοποιήθηκαν στις 26 Σεπτεμβρίου 2018, ενώ άνοιξε για το κοινό στις 2 Οκτωβρίου 2018. Το μουσείο στεγάζει πάνω από 3500 έργα τέχνης, τα οποία δημιουργήθηκαν από περισσότερους από 80 καλλιτέχνες κατά τη διάρκεια των τελευταίων 70 ετών. Το μουσείο εκθέτει την ιδιωτική συλλογή έργων τέχνης της οικογένειας του Dr. George (Gia) Jokhtaberidze και της Manana Shevardadze, ιδρυτών της Magticom, της μεγαλύτερης εταιρείας τηλεπικοινωνιών στη Γεωργία.

 Ο Dr. George (Gia) Jokhtaberidze και η Manana Shevardnadze άρχισαν να συλλέγουν έργα τέχνης τη δεκαετία του 1990. Μετά από επιτυχημένες επιχειρηματικές προσπάθειες, ο Dr. Jokhtaberidze άρχισε να αγοράζει έργα τέχνης για προσωπικά συμφέροντα. Κατά τη διάρκεια μιας από τις επισκέψεις για ψώνια, η γκαλερί επρόκειτο να στείλει έργα τέχνης σε μια ξένη χώρα σε πολύ χαμηλές τιμές. Σύντομα ο Dr. Jokhtaberidze συνειδητοποίησε ότι αν η τέχνη διασκορπιζόταν σε όλο τον κόσμο χωρίς την κατάλληλη συλλογή, τεκμηρίωση και έκθεση, η τέχνη θα χανόταν για πάντα. Δεδομένου ότι το μεγαλύτερο μέρος της τέχνης είχε δημιουργηθεί κατά τη διάρκεια της Σοβιετικής Ένωσης και του Σιδηρού Παραπετάσματος, η τέχνη δεν ήταν ακόμη γνωστή. Έτσι, γεννήθηκε η αποστολή: να συλλέξει, να αποκαταστήσει και να διατηρήσει τη γεωργιανή τέχνη. Στην αρχή, η αποστολή δεν περιλάμβανε την ιδέα να χτιστεί ένα εντελώς νέο κτίριο μουσείου, η ιδέα ήταν να συλλεχθεί και να δωριστεί όλη η τέχνη σε κρατικά μουσεία. Ωστόσο, λόγω της κατάρρευσης της ΕΣΣΔ και των επακόλουθων οικονομικών και εμφύλιων αναταραχών, τα κρατικά μουσεία βρέθηκαν σε δεινή κατάσταση και δεν θα μπορούσαν να δεχτούν όλη την τέχνη.Αφού συνέλεγε έργα τέχνης για πάνω από 23 χρόνια και πέτυχε να ηγηθεί της μεγαλύτερης εταιρείας τηλεπικοινωνιών στη Γεωργία, ο Δρ George Jokhtaberidze είδε μια ευκαιρία να αγοράσει ακίνητο ακριβώς μπροστά από το κτίριο του Κοινοβουλίου της Γεωργίας. Η ευκαιρία μετατράπηκε γρήγορα σε σχέδιο για την οικοδόμηση ενός συγκροτήματος κτιρίων που θα γινόταν το Γεωργιανό Μουσείο Καλών Τεχνών και το Σπίτι της Τέχνης. Επίσημη ιστοσελίδα
Αττίλας

Ο Αττίλας (2 Σεπτεμβρίου 406 - 30 Απριλίου 453) ήταν βασιλιάς των Ούννων από το 434 έως το θάνατό του το 453. Ήταν ηγέτης της αυτοκρατορίας των Ούννων, μίας φυλετικής συνομοσπονδίας αποτελούμενης, μεταξύ άλλων, από Ούννους, Οστρογότθους και Αλανούς, στο έδαφος της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, ήταν ένας από τους φοβερότερους εχθρούς της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Διέσχισε τον Δούναβη δύο φορές και λεηλάτησε τα Βαλκάνια, αλλά δεν ήταν σε θέση να καταλάβει την Κωνσταντινούπολη.

 Η προέλευση των Ούννων είναι αβέβαιη, σίγουρα όμως προέρχονταν κυρίως από φυλές της κεντρικής Ασίας . Ο Χουν από την Ασία κατέστρεψε την Ευρώπη τον 4ο αιώνα. Οι πρώτοι Ούννοι είχαν εγκατασταθεί στη Μογγολία τον 2ο π.Χ. αιώνα κι από κει έφτασαν στην περιοχή ανάμεσα στα δύο ποτάμια Ουράλη και Βόλγα. Στα 375 μ.Χ. μια ουννική φυλή προχώρησε στην περιοχή ανάμεσα στο Ντον και Βόλγα και, αφού υπέταξε τους Οστρογότθους και Βησιγότθους, εγκαταστάθηκε τον 4ο αιώνα στην εύφορη κοιλάδα του Δούναβη, ωθώντας τους Βησιγότθους νότια προς το ανατολικό ρωμαϊκό κράτος. Ο αρχηγός των Ούννων Ρουγίλιας οργάνωσε ένα ισχυρό κράτος και άρχισε τις επιδρομές και τις επιθέσεις εναντίον της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Στα 434 τον Ρουγίλια διαδέχτηκε ο Αττίλας, που απαίτησε από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία να του δώσει τεράστια χρηματικά ποσά. Στην άρνηση του Βυζαντινού αυτοκράτορα, ο Αττίλας οργάνωσε μια φοβερή εκστρατεία και, κατεβαίνοντας ορμητικά προς τα νότια, κατάστρεψε τη Μοισία, τη Θράκη και την Μακεδονία κι ερήμωσε πάνω από 70 πόλεις. Ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος Β' αναγκάστηκε να υπογράψει ταπεινωτική συνθήκη με το να του παραχωρήσει μεγάλες περιοχές στα νότια του Δούναβη και εφάπαξ 6.000 λίτρες χρυσάφι και να του δίνει κάθε χρόνο 2.100 λίτρες χρυσάφι. Μετά τη νίκη του ο Αττίλας με 700.000 στρατιώτες κατέλαβε τη Γερμανία, μπήκε στη Ρωσία και επιστρέφοντας έφτασε μέχρι τη Γαλατία. Έτσι, υπό τον βασιλιά Αττίλα, ο οποίος ανέλαβε την ηγεσία το 445, μετά τη δολοφονία του αδελφού του, έφτασε το κράτος των Ούννων από τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι τον ποταμό Ρήνο. Από τον πυρήνα του κράτους, στην ουγγρική πεδιάδα πραγματοποιούσε ο Αττίλας επιδρομές λεηλασίας στα Βαλκάνια, την Ιταλία και τη Γαλατία. Τον Αττίλα τον αντιμετώπισε στα 451, στα Καταλαυνικά Πεδία ο Αέτιος, αρχηγός στρατού που τον αποτελούσαν Ρωμαίοι, Γαλάτες, Βουργουνδοί και Βησιγότθοι. Στην περίφημη σύγκρουση, που έμεινε γνωστή στην ιστορία ως Μάχη των Εθνών, ο Αττίλας νικήθηκε με φοβερές απώλειες. Παρόλα αυτά, συγκεντρώνοντας τις δυνάμεις του, μπήκε στην Ιταλία κι έφτασε μπροστά στα τείχη του Μιλάνου. Επειδή όμως μια φοβερή αρρώστια αποδεκάτιζε τον στρατό του σε συνδυασμό με μία συνομιλία με τον πάπα της Ρώμης Λέοντα ο οποίος είχε σταλεί από τον αυτοκράτορα της Ρώμης, τον Βαλεντιανό, για να συνάψει ειρήνη, πείστηκε να υποχωρήσει και να εγκαταλείψει τα μεγαλεπήβολα σχέδιά του. Μετά από τον θάνατο του Αττίλα, το 453, το κράτος των Ούννων διαλύθηκε και έσβησαν τα ίχνη του στην ιστορία.
Αστεροσκοπείο Τάρτου

Το Αστεροσκοπείο Τάρτου (Εσθονικά: Tartu Observatoorium) είναι η μεγαλύτερη εγκατάσταση για αστρονομικές παρατηρήσεις στην Εσθονία. Από την 1 Ιανουαρίου 2018 αποτελεί Ινστιτούτο του Πανεπιστημίου του Τάρτου. Αυτό το ξενοδοχείο βρίσκεται στον λόφο Τοραβέρε, περίπου 20 χιλιόμετρα νότια-δυτικά του Τάρτου στο Νόο Πάρις, Επαρχία Τάρτου. Το παλαιό αστεροσκοπείο του Τάρτου που βρισκόταν στο κέντρο της ομώνυμης πόλης έγινε γνωστό διεθνώς από τον Φρίντριχ Γκέοργκ Βίλχελμ φον Στρούβε και το Γεωδαιτικό Τόξο Στρούβε του οποίου αποτέλεσε το πρώτο σημείο αναφοράς.

 Το Αστεροσκοπείο Τάρτου ιδρύθηκε παράλληλα με το άνοιγμα εκ νέου του Αυτοκρατορικού Πανεπιστημίου του Ντόρπατ, το 1802. Το 1810 περατώθηκε η κατασκευή του κτιρίου στο λόφο Τοόμε του Ντόρπατ. Το 1814 εγκαταστάθηκε ο εξοπλισμός του από τον φον Στρούβε, ο οποίος στη συνέχεια άρχισε τις παρατηρήσεις. Το 1824 παρέλαβαν ένα διοπτρικό Φράουνχοφερ 9", το μεγαλύτερο αχρωματικό τηλεσκόπιο στον κόσμο τότε. Το 1816 που ο φον Στρούβε άρχισε τη συναρμολόγηση του Γεωδαιτικού Τόξου, το κατώφλι του αστεροσκοπείου ορίστηκε ως το πρώτο του σημείο αναφοράς. Το 1946 το μετονομασμένο Αστεροσκοπείο Τάρτου διαχωρίστηκε από το πανεπιστήμιο και υπάχθηκε στην Εσθονική Ακαδημία Επιστημών. Το 1950 οι αρχές άρχισαν να αναζητούν νέα έδρα για το αστεροσκοπείο. Το 1958 μία έκταση γης στον λόφο Τοραβέρε ανατέθηκε στον σκοπό αυτό και άρχισαν οι εργασίες κατασκευής του κτιρίου. Το 1963 περατώθηκαν οι εργασίες κατασκευής, ορισμένοι από τους αστρονόμους του παλαιού αστεροσκοπείου μεταφέρθηκαν εκεί, και εγκαινιάστηκε το ανακλαστικό τηλεσκόπιο 50 εκ.. Το 1964 πραγματοποιήθηκε μία διεθνής διάσκεψη και το Αστεροσκοπείο Τάρτου μετονομάστηκε σε Αστεροσκοπείο φον Στρούβε. Το 1974 άρχισε τη λειτουργία του το τηλεσκόπιο 1,5 μ.. Το 1995 αναιρέθηκε η προαναφερθείσα αλλαγή ονόματος του Αστεροσκοπείου Τάρτου. Το 1998 εγκαταστάθηκε ένα κάτοπτρο 0,6 μ. και το 2013 εγκαταστάθηκε ένα σύγχρονο ρομποτικό τηλεσκόπιο 0,3 μ.. Το κτίριο του παλαιού αστεροσκοπείου τώρα λειτουργεί κυρίως ως μουσείο και είναι ενταγμένο στο κέντρο δημόσιας επιστημονικής εκπαίδευσης.Αρκετοί αξιοσημείωτοι επιστήμονες έχουν συσχετιστεί με το Αστεροσκοπείο Τάρτου: ο φον Στρούβε, ο Γιόχαν Χάινριχ φον Μύντλερ, ο Τόμας Κλάουζεν, ο Ερνστ Έπικ, ο Γκρίγκορι Κούζμιν και ο Γιάαν Εϊνάστο. Το αστεροσκοπείο διαθέτει τρία κύρια τηλεσκόπια. Ένα ανακλαστικό Κασεγκρέιν 1,5 μ., που είναι το μεγαλύτερο οπτικό τηλεσκόπιο στη Βόρεια Ευρώπη, χρησιμοποιείται για φασματοσκοπικές παρατηρήσεις. Δύο ανακλαστικά τηλεσκόπια 0,6 μ. και 0,31 μ., αντίστοιχα, χρησιμοποιούνται για φωτομετρικές παρατηρήσεις. Διαθέτει ένα πεδίο για τη συλλογή μετεωρολογικών οργάνων στα εδάφη του αστεροσκοπείου. Το αστεροσκοπείο Τάρτου διαθέτει εργαστήρια για την ακριβή ραδιομετρική βαθμονόμηση σε ακτινοβολίες από την εγγύς υπεριώδη ως το υπέρυθρο βραχέων κυμάτων, κενού, δονήσεων, θερμοκρασίας και δοκιμών ηλεκτρομαγνητικής συμβατότητας. Εικονικό μουσείο του αστεροσκοπείου Τάρτου Χρονολόγιο του Τμήματος Ατμοσφαιρικής Φυσικής: Αστεροσκοπείο Τάρτου
Χέρμπερντ Έντερτον

Ο Herbert Bruce Enderton (15 Απριλίου 1936 – Οκτωβρίου 20, 2010) ήταν Ομότιμος Καθηγητής των Μαθηματικών στο πανεπιστήμιο του UCLA και πρώην μέλος των σχολών των Μαθηματικών και της Λογικής και της Μεθοδολογίας της Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, Berkeley. Enderton συνέβαλε επίσης στην θεωρία αναδρομής, την θεωρία της ορισιμότητας, τα μοντέλα ανάλυσης, την υπολογιστική πολυπλοκότητα, και την ιστορία της λογικής.Απέκτησε το Διδακτορικό του στο Χάρβαρντ , το 1962. ήταν μέλος της Αμερικανικής Μαθηματικής εταιρείας από το 1961 μέχρι το θάνατό του.

 Έζησε στη Σάντα Μόνικα. Παντρεύτηκε τη γυναίκα του, Κάθι, το 1961 και είχε δύο γιους, τον Έρικ και τον Μπερτ. Από το 1980 έως το 2002 ήταν στο συντονισμό της επεξεργασίας από το τμήμα σχολιασμού του Συλλόγου Συμβολικής Λογικής για την Εφημερίδα της Συμβολικής Λογικής. Πέθανε από λευχαιμία το 2010. Enderton, Herbert B. (1977). Elements of Set Theory. ISBN 0-12-238440-7. Enderton, Herbert B. (1972). A Mathematical Introduction to Logic (1 έκδοση). Academic Press Second edition, 2001. ISBN 978-0-12-238452-3 Enderton, Herbert B. (16 Δεκεμβρίου 2010). Computability Theory: An Introduction to Recursion Theory (1 έκδοση). Academic Press. σελ. 192. ISBN 978-0-12-384958-8. Herbert Β. Enderton αρχική σελίδα Enderton δημοσιεύσεις Enderton Herbert UCLA διαλέξεις στο YouTube
Καρολίνα της Έσσης-Ντάρμστατ

Η Καρολίνα (γερμ. Caroline von Hesse-Darmstadt, 2 Μαρτίου 1746, Μπούσβαϊλερ - 18 Σεπτεμβρίου 1821, Μπαντ Χόμπουργκ) από τον Οίκο της Έσσης-Ντάρμστατ ήταν κόρη του Λανδγράβου της Έσσης-Ντάρμστατ και με τον γάμο της έγινε λανδγραβίνη της Έσσης-Χόμπουργκ. Είχε επτά αδέλφια (που επέζησαν της ενηλικίωσης), που παντρεύτηκαν γόνους των πιο διάσημων οικογενειών.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Λουδοβίκου Θ΄ της Έσσης-Ντάρμστατ και της συζύγου του Καρολίνας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Χριστιανού Γ΄ του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν. Παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Ε΄ της Έσσης-Χόμπουργκ στις 27 Σεπτεμβρίου 1768. Ο γάμος συνήφθη για διπλωματικούς και πολιτικούς λόγους, ως συμβιβασμός μίας διαφοράς κληρονομιάς μεταξύ των αντίστοιχων οικογενειών τους. Η Καρολίνα και ο Φρειδερίκος Ε΄ είχαν πολλά παιδιά, αλλά ο γάμος τους δεν εξελίχθηκε ποτέ σε προσωπική σχέση, και έζησαν ως επί το πλείστον ξεχωριστές ζωές. Η Καρολίνα περνούσε συχνά χρόνο στη φημισμένη μικρή βίλα, που της δόθηκε στο δάσος κοντά στο Χόμπουργκ. Παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Ε΄ της Έσσης-Χόμπουργκ και απέκτησε δεκατρία παιδιά: Φρειδερίκος ΣΤ΄ (1769 - 1829), Λάνδγραβος της Έσσης-Χόμπουργκ. Λουδοβίκος Γουλιέλμος (1770 - 1839), Λάνδγραβος της Έσσης-Χόμπουργκ. Καρολίνα (1771 - 1854), παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Φρειδερίκο Β΄ του Σβάρτσμπουργκ-Ρούντολστατ (1767-1807). Λουίζα Ουλρίκα (1772 - 1854), παντρεύτηκε τον Κάρολο Γκύντερ του Σβάρτσμπουργκ-Ρούντολστατ (1771 - 1825). Αμαλία (1774 - 1846), παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο του Άνχαλτ-Ντέσσαου (1769 - 1814). Παύλος Αιμίλιος (1775 - 1776). Αυγούστα (1776 - 1871), παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Λουδοβίκο του Μεκλεμβούργου-Σβερίν (1778 - 1819). Βίκτωρ (1778 - 1780). Φίλιππος (1779 - 1846), παντρεύτηκε μοργανατικά τη Ροζαλί Αντονί, Κόμισσα του Nάουμπουργκ, Βαρόνη Σίμελπενινγκ φαν ντερ Όυε, το γένος Ποττότσινγκ (1806 - 1845). Γουσταύος (1781 - 1848), παντρεύτηκε την Λουίζα Φρειδερίκη του Άνχαλτ-Ντέσσαου (1798 - 1858). Φερδινάνδος (1783 - 1866), ο τελευταίος λάνδγραβος της Έσσης-Χόμπουργκ. Μαρία Άννα (1785 - 1846), παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο της Πρωσίας (1783 - 1851). Λεοπόλδος (1787 - 1813), έπεσε στη Μάχη του Γκρόσγκερσεν.
Λουί Αρμάν ντε Κονίν

Ο Λουί Αρμάν ντε Κονίν (φλαμανδικά: Louis Herman De Koninck, 31 Μαρτίου 1896 - 21 Οκτωβρίου 1984) ήταν Βέλγος αρχιτέκτονας και σχεδιαστής. Ένας από τους σημαντικούς και πρωτοπόρους Βέλγους αρχιτέκτονες του 20ού αιώνα, ο Ντε Κονίν ανέπτυξε μία αυθεντική φόρμα μοντερνιστικής και κονστρουκτιβιστικής αρχιτεκτονικής. Καθώς δεν ήταν θεωρητικιστής, η λογική του σχεδιασμού του οδηγήθηκε από την σε βάθος κατανόηση της λαϊκής αρχιτεκτονικής των αγροτόσπιτων της Βελγικής ακτογραμμής. Πέρασε πολύ χρόνο της ζωής του μελετώντας και αντιγράφοντας αυτό τον απλό τρόπο σχεδιασμού, και διατήρησε τη βαθιά συναίσθησή του σε όλη του τη ζωή, ακόμα και όταν πειραματιζόταν με τις πιο μοντέρνες και ριζοσπαστικές χρήσεις του φωτός και του χώρου στην δεκαετία του '20. Το έργο του ιστορικά έχει παράλληλη πορεία με αυτό του Αυστροαμερικανού αρχιτέκτονα Ρούντολφ Σίντλερ (Rudolf Schindler, 1887-1953) που δούλεψε στην Καλιφόρνια. Το αυξανόμενο σώμα βιβλιογραφίας, εκδόσεων και συλλογών έργων του, αντανακλά τη σημασία της συμβολής του στην Μοντέρνα Αρχιτεκτονική.

 1924, Προσωπική οικία, avenue Fond'roy 105, 1180 Βρυξέλλες. Προτεινόμενο ως το Μινιμαλιστικό Σπίτι στην έκθεση του CIAM στην Φρανκφούρτη, το 1929. 1926, Κατοικία Lenglet,Uccle, Βέλγιο. 1931, Villa Canneel, Avenue I. Gerard Βρυξέλλες. Ο Λε Κορμπυζιέ έκανε ένα σχέδιο για σπίτι δίπλα στο κανάλι το οποίο αντικαταστάθηκε από αυτό του Ντε Κονίν. 1932, Ph. Dotremont House, rue de l'echevinage, Βρυξέλλες. Ένα πολύ καλό παράδειγμα της αρχιτεκτονικής του, κτισμένο για έναν πλούσιο συλλέκτη τέχνης, διατηρείται στην αρχική του κατάσταση. 1936, Εργαστήρι για τον γλύπτη Puvrezr , Avenue du Prince d'Orange, Βρυξέλλες. 1936, Βίλλα Berteaux, Avenue du Fort Jaco, Βρυξέλλες. Ένα δυναμικό παράδειγμα των μοντερνιστικών αρχών του. 1968, W De Koninck's Building, Avenue Louise, Βρυξέλλες. Κτήριο οκτώ επιπέδων και δυναμική επίδειξη μοντερνιστικής διαμόρφωσης της όψης του (streamline). Louis Herman De Koninck, Architect of Modern Times, Archives d'Architecture Moderne, Βρυξέλλες 1989, σσ 96-97. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Louis Herman De Koninck στο Wikimedia Commons
Τρανς γυναίκα

Η τρανς γυναίκα είναι μια γυναίκα που της αποδόθηκε το αρσενικό φύλο κατά τη γέννηση της. Οι τρανς γυναίκες μπορεί να παρουσιάσουν δυσφορία φύλου και μπορεί να προβούν σε διαφορετική παρουσιαση τους. Αυτή η διαδικασία συνήθως περιλαμβάνει θεραπεία αντικατάστασης ορμονών και μερικές φορές χειρουργική επέμβαση αλλαγής φύλου, η οποία μπορεί να τις φέρει ανακούφιση και να επιλύσει τα συναισθήματα δυσφορίας φύλου που μπορει να αντιμετωπίζουν. Οι τρανς γυναίκες μπορεί να είναι ετεροφυλόφιλες, αμφιφυλόφιλες, ομοφυλόφιλες, ασεξουαλικές, λεσβίες ή να ταυτίζονται με άλλους όρους (όπως queer). Ο όρος τρανς γυναίκα δεν είναι πάντα εναλλάξιμος με την τρανσεξουαλική γυναίκα, αν και οι όροι χρησιμοποιούνται συχνά εναλλακτικά. Το Transgender είναι ένας όρος που περιλαμβάνει διαφορετικούς τύπους ατόμων με ποικιλία στην εκφραση φύλου (συμπεριλαμβανομένων των τρανς ατόμων). Οι τρανς γυναίκες αντιμετωπίζουν σημαντικές διακρίσεις σε πολλούς τομείς των ζωών τους ( τρανσμισογυνισμος που θεωρειται ένα υποσύνολο της τρανσφοβίας ), αυτες οι διακρισεις συμπεριλαμβανουν διακρισεις στην απασχόληση, στη στέγαση, σωματικη και σεξουαλική βία, εγκλήματα μίσους, συμπεριλαμβανομένων και απο τους συντρόφους τους · Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι διάκρισεις που αντιμετωπιζουν είναι σοβαρές ιδιαίτερα απεναντι στις τρανς γυναικες που είναι μέλη φυλετικών μειονότητων, οι οποίες συχνά αντιμετωπίζουν τη διασταύρωση της τρανσφοβίας και του ρατσισμού .

 Οι τραντζεντερ γυναίκες μπορεί να παρουσιάσουν δυσφορία φύλου, η οποία προκαλείται από τη διαφορά μεταξύ της ταυτότητας φύλου τους και του φύλου που τους ανατέθηκε κατά τη γέννηση (και των σχετικων φυλετικων ρολων ή των πρωτογενών και δευτερογενών χαρακτηριστικών φύλου). Οι τραντζεντερ γυναίκες μπορούν να προβουν σε φυλομετάβαση. Ένα σημαντικό συστατικό της ιατρικής μετάβασης για τις τρανς γυναίκες είναι η θεραπεία αντικατάστασης ορμονών οιστρογόνου, η οποία προκαλεί την ανάπτυξη γυναικείων δευτερογενών σεξουαλικών χαρακτηριστικών οπως( αναπτυξη στο στήθος, ανακατανομή του σωματικού λίπους, χαμηλότερη αναλογία μέσης-ισχίου κ.λπ. ). Αυτό, μαζί με τη χειρουργική επέμβαση αλλαγής φύλου μπορεί να ανακουφίσει το άτομο από δυσφορία φύλου. Να σημειωθει πως η δυσφορία φύλου δεν χρειαζεται να ειναι απαραιτητη για να ταυτιζεται ενα ατομο με τον ορο τρανς γυναικα Ο όρος τρανς γυναίκα που προέρχεται από τη χρήση της λατινικής πρόθεμα τρανς- το οποιο σημαίνει «απο την αλλη πλευρα, απεναντι,» και τον όρο γυναίκα. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στο βιβλίο του Leslie Feinberg το 1996 Transgender Warriors: Making History from Joan of Arc στον Dennis Rodman. Το βιβλίο περιγράφει μια τρανς γυναίκα ως «αρσενικό-σε-θηλυκό τρανς άτομο ή απλά τρανστζέντερ άτομο». Αυτός ο ορισμός είναι ευρέως αποδεκτός και χρησιμοποιείται και απο το Oxford English Dictionary. Ωστόσο, το ατομο που εγραψε πρωτο αυτον τον ορισμο τον επεξεργάζεται λέγοντας ότι το να είσαι τρανς γυναίκα έχει συχνά αρνητική σημασία. Πιο συγκεκριμενα εξηγεί ότι οι άνθρωποι αναφέρονται στις τρανς γυναίκες ως "φρικιαστικές" και ότι η έκφραση του φύλου της την έχει κάνει στόχο για τρανσφοβία.
Αγόρια στην πορνεία (ταινία)

Το Αγόρια στην πορνεία είναι ο τίτλος μίας ελληνικής δραματικής ταινίας του 1985, σε σενάριο Βαγγέλη Κατσάνη και σκηνοθεσία Ομήρου Ευστρατιάδη. Η ταινία προβλήθηκε τη σεζόν 1984-1985, έκοψε 63.397 εισιτήρια και ήρθε 16η ανάμεσα στις 38 ταινίες της σεζόν.

 Μετά τον βιασμό του ανήλικου μικρού γιου της, η μητέρα του καταθέτει μήνυση εναντίον του βιαστή. Επειδή όμως αυτός είναι γόνος γνωστής οικογένειας του χωριού αρχίζει ένα βρώμικο παρασκήνιο ώστε να μην πάρει έκταση το θέμα γεγονός που οδηγεί στο ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα καθώς στο κύκλωμα της πορνείας ανηλίκων εμπλέκονται μεγάλα ονόματα: πολιτικοί, δικαστές, διπλωμάτες. Μέσα σε όλα αυτά ένας ευσυνείδητος δημοσιόγραφος που προσπαθεί να αποδώσει δικαιοσύνη με ολέθριες συνέπειες. Παύλος Ευαγγελόπουλος - Παύλος Φράνκο Αλφόνσο - Πάνος Μιχάλης Μανιάτης - Μιχάλης Βασιλείου Ζώρας Τσάπελης - Πέτρος Ζέγκελης Αθηνόδωρος Προύσαλης - κοινοτάρχης Βασίλης Τσάγκλος Διονύσης Σαμαρτζής - παιδεραστής Μιχάλης Γούναρης Ηλίας Κωνσταντίνου Βασίλης Ζωνόρος Αλέκος Ζαρταλούδης Κώστας Μπακάλης Αντώνης Τρικαμηνάς Άννα Μαντζουράνη - Σοφία Νότα Παρούση Μαίρη Νάνου Λίζα Μαλινδρέτου Αγόρια στην πορνεία στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος Αγόρια στην πορνεία στο Cine.gr
Α.Ο. Θήρας

Ο Αθλητικός Όμιλος Θήρας είναι αθλητικός σύλλογος πετοσφαίρισης με έδρα το Κλειστό Γυμναστήριο Θήρας στη Σαντορίνη. Ιδρύθηκε το 2012 και διατηρεί τμήματα γυναικών, κορασίδων και παγκορασίδων. Η ομάδα γυναικών κατάφερε μέσα σε δυο χρόνια από την ίδρυσή της να ανεβεί από το τοπικό πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Κυκλάδων στην Α1 εθνική κατηγορία.

 Πρωταθλήτρια Κυκλάδων: 2013 Πρωταθλήτρια Α2 εθνικής κατηγορίας: 2014 Την άνοιξη του 2012 μια μικρή ομάδα με κοινό στοιχείο την αγάπη τους για τον αθλητισμό δημιούργησαν τον Α.Ο. Θήρας δίνοντας μεγάλη βαρύτητα στο πως θα στηθεί και προγραμματιστεί σωστά ο σύλλογος. Αρχική δραστηριότητα ήταν η δημιουργία τμήματος πετοσφαίρισης. Η κορύφωση έρχεται καταλαμβάνοντας την πρώτη θέση στις Κυκλάδες την περίοδο 2012-2013. Έπειτα η ομάδα της Σαντορίνης διεκδικεί την άνοδό της στην Α2 εθνική κατηγορία κάτι το οποίο καταφέρνει μέσα από αγώνες μπαράζ. Το 2013 ο σύλλογος κατάφερε να στεφθεί πρωταθλήτρια στην Α2 εθνική κατηγορία και να κερδίσει την άνοδο για την Α1. Μοναδικό γεγονός στα χρονικά του βόλεϊ μια ομάδα μέσα σε 2 χρόνια από τη μέρα της ίδρυσης της να βρεθεί από το τοπικό πρωτάθλημα Κυκλάδων στα σαλόνια της Α1 εθνικής κατηγορίας. Την περίοδο 2014-2015 η ομάδα αγωνίζεται στην Α1 εθνική κατηγορία. Ο Α.Ο. Θήρας πρωτοεμφανίστηκε στον χάρτη της Ευρώπης την περίοδο 2016-17 στο Κύπελλο Συνομοσπονδίας, όπου αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο της διοργάνωσης του από τη Χάποελ, Κφαρ Σαμπά από το Ισραήλ αφήνοντας εξαιρετικές εντυπώσεις για το μέλλον. Επιστρέφει στην Ευρώπη την περίοδο 2018-19, όπου στον προκριματικό γύρο του Τσάλεντζ Καπ αντιμετωπίζει την Α.Ε. Λεμεσού, την οποία και αποκλείει με δύο νίκες (3-0, 3-0). Στη φάση των 32 βρήκε μπροστά του την τσέχικη Κράλοβο Πόλε Μπρνο και με εκπληκτικό βόλλεϊ και δύο νίκες (3-0, 3-0) προκρίθηκε στους 16. Η ομάδα της Σαντορίνης συνέχισε αήττητη τον θεσμό κόντρα στη φινλανδική Πέλκι Κουούσαμο και πήρε το εισιτήριο για τα προημιτελικά (3-1, 3-1). Φρένο στην πορεία του έβαλε η τουρικική ΒΒΣΚ Αΐδίνιο που πέρασε με 3-2 από τη Σαντορίνη και επικράτησε και 3-0 στην έδρα της. Την περίοδο 2019-20 πάλι στο Τσάλεντζ Καπ, ο Α.Ο. Θήρας πέρασε εύκολα το εμπόδιο της Ντρίτα Τζιλάν του Κοσυφοπεδίου στη φάση των 32, με δύο νίκες (3-0, 3-0). Στους 16 αντιμετώπισε την ελβετική Κάντι Σαφχάουζεν, από την οποία έχασε εκτός έδρας με 3-2 σετ, αλλά στη Σαντορίνη ανέτρεψε την κατάσταση και παίρνοντας τη νίκη με 3-1 βρέθηκε στους προημιτελικούς. Ο επόμενος αντίπαλος ήταν η ισχυρή Σ.Κ. Δρέσδης, αλλά Ο Α.Ο. Θήρας στάθηκε επάξια σε δύο συναρπαστικά παιχνίδια απέναντι στη γερμανική ομάδα. Στη Σαντορίνη πήρε μία ιστορική νίκη με το "καθαρό" 3-1, αλλά στη Δρέσδη παρότι κατάφερε να κερδίσει ένα σετ, υπέκυψε στο "χρυσό σετ" μόλις με 15-13 και τερμάτισε με ψηλά το κεφάλι την ευρωπαϊκή του πορεία εκείνης της χρονιάς. Η ομάδα όπως ήταν στις 1 Νοέμβριος 2023
Κλούμπε ντο Ρέμο

Η Κλούμπε ντο Ρέμο είναι μια βραζιλιάνικη, ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Μπελέμ. Ιδρύθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 1905. Έδρα της ομάδας είναι το Baenão, χωρητικότητας 17518 θεατών. Συμμετέχει στη Campeonato Brasileiro Série D.

 Διεθνής Caracas International Tournament (Venezuela): 11950 Belém International Tournament (Brazil): 21975, 1984 Paramaribo International Tournament (Suriname): 21984, 1999 Φιναλίστ - Toulon International Tournament (France): 1 1994 Φιναλίστ - Paramaribo International Tournament (Suriname): 12011National Campeonato Brasileiro Série C: 12005 Φιναλίστ - Campeonato Brasileiro Série B: 21971, 1984 Official Site (Πορτογαλικά)
Νοτς Κάουντι

Η Νοτς Κάουντι (αγγλικά: Notts County) είναι αγγλική ποδοσφαιρική ομάδα. Η Νοτς Κάουντι είναι η παλαιότερη επαγγελματική ομάδα έχοντας ιδρυθεί στις 28 Νοεμβρίου του 1862 (παλαιότερη είναι η μη επαγγελματική Σέφιλντ ΦΚ ιδρυμένη το 1857). Έδρα της είναι το Μίντοου Λέιν όπου έχει χωρητικότητα 19.139 θέσεις το οποίο βρίσκεται στο Νότιγχαμ.

 Οι ιδρυτές της ομάδας ήταν οι Αρκραιτ και Ντίγκιν. Τη Δεκαετία του 1880 ήταν από τις καλύτερες ομάδες της Αγγλίας. Η παλιά της έδρα από το 1883 μέχρι το 1910 ήταν το Τρεντ Μπριτζ όπου αργότερα μετατράπηκε σε γήπεδο του Κρίκετ. Από το 1910 και μετά έχει για έδρα της το Μέντοου Λείν. Το Ψευδώνυμο της Ομάδας είναι The Magpies. Η πρώτη επιτυχία της ομάδας ήταν το 1888 όπου έφτασε μέχρι τα Ημιτελικά του Κυπέλλου Αγγλίας χάνοντας από την Μπλάκμπερν Ρόβερς με 3-1. Το 1894 κατέκτησε το πρώτο και το μοναδικό της Κύπελλο Αγγλίας νικώντας την Μπόλτον Γουόντερερς με 4-1. Το 1900 τερμάτισαν 3οι και ανέβηκαν για πρώτη φορά στη Λιγκ Ουάν όπου έμειναν μέχρι το 1912-1913. Η Μεγαλύτερη θεαματικότητα της Νοτς ήταν 40.000 θεατές το 1955 ενάντια στην Αγγλική Γιορκ Σίτι. Η μεγαλύτερη της νίκη ήταν στο Κύπελλο F.A.Cup που νίκησε την Τότεναμ Χότσπουρ με 1-0 εντός έδρας και 2-1 εκτός, αλλά και το 1994 που τη νίκησε με 3-0 για το Κόκα-Κόλα Καπ. Το 1995-1996 η Νοτς άλλαξε σελίδα, παίρνοντας το Πρωτάθλημα της Λιγκ Ουάν. Από τότε μέχρι σήμερα έχει κάνει μεγάλες επιτυχίες.Τελευταία φορά που αγωνίστηκε στην πρώτη κατηγορία Αγγλίας ήταν την σεζόν 1991-92. Η Ιστορία της Νότς Κάουντι στα Αγγλικά Επίσημος ιστότοπος
Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη Βελιγραδίου

Η Βιβλιοθήκη «Σβέτοζαρ Μάρκοβιτς» του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου (Универзитетска библиотека Светозар Марковић) είναι η κεντρική βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου, που έχει πάρει το όνομά της από τον Σβέτοζαρ Μάρκοβιτς, Σέρβο πολιτικό ακτιβιστής του 19ου αιώνα.

 Βρίσκεται στη Λεωφόρο Βασιλέως Αλέξανδρου, κοντά στη Νομική Σχολή και δίπλα στις Σχολές Πολιτικών Μηχανικών, Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Αρχιτεκτονικής. Εξυπηρετεί τις εκπαιδευτικές και επιστημονικές ανάγκες των σπουδαστών, των ακαδημαϊκών και των επιστημόνων. Η Ημέρα της Βιβλιοθήκης είναι η 24η Μαΐου, ημέρα των ιεραποστόλων Αγίων Κύριλλου και Μεθόδιου. Μετά την ίδρυση της βιβλιοθήκης, περιλήφθηκαν στη συλλογή της 57.254 δημοσιεύσεις, αποτελούμενες από μονογραφίες και περιοδικά, ενώ σήμερα υπάρχουν περίπου 1.700.000 δημοσιεύσεις. Στη βιβλιοθήκη διατηρούνται σημαντικά έργα από όλα τα επιστημονικά πεδία, μεγάλη συλλογή τοπικών και ξένων (εγκυκλοπαίδειες, βιβλιογραφίες, λεξικά), επαγγελματικών και επιστημονικών δοκιμίων, τοπικών και ξένων πανεπιστημιακών εκδόσεων, πλούσια εγχειρίδια και σημαντική συλλογή τοπικών και ξένων διδακτορικών διατριβών. Υπάρχει ένα σπάνιο απόθεμα χειρογράφων, παλαιά και σπάνια τυπωμένα βιβλία, παλιά περιοδικά και εφημερίδες, συλλογή αρχείων και μια συλλογή χαρτών, διδακτορικών, μεταπτυχιακών και εξειδικευμένων έργων. Η συλλογή χειρογράφων, κυριλλικών και ανατολικών βιβλίων, θεωρείται ανεκτίμητη. Την περίοδο μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο άρχισε η εφαρμογή σύγχρονων μεθόδων στην οργάνωση και την επεξεργασία του αρχείου. Δημιουργήθηκε ένας δημόσιος επαγγελματικός κατάλογος για την καταλογογράφηση, σε συνεργασία με την Εθνική Βιβλιοθήκη της Σερβίας και τον Σύλλογο Βιβλιοθηκονόμων της Σερβίας. Σχηματίστηκε μια πολιτική ανταλλαγών και διαδανεισμού έργων. Επεκτάθηκε, ακόμα, η συνεργασία με τα πανεπιστήμια, τις σχολές, τα ιδρύματα και άλλες βιβλιοθήκες. Το περιεχόμενο της πανεπιστημιακής βιβλιοθήκης μπορεί να αναζητηθεί μέσα από έναν ηλεκτρονικό κατάλογο (OPAC). Το OPAC αποτελεί ακρωνύμιο των αγγλικών λέξεων Online Public Access Catalog (Κατάλογος Ηλεκτρονικής Πρόσβασης στο Διαδίκτυο) και χρησιμοποιείται από το 1989, μαζί με τους καταλόγους καρτών. Από το 1998 ο κατάλογος καρτών δεν ενημερώνεται, αλλά τα νέα δεδομένα καταχωρούνται στον ηλεκτρονικό κατάλογο. Ο δανεισμός αυτοματοποιήθηκε και είναι πλέον διαθέσιμος 24 ώρες μέσω του διαδικτύου. Belgrade University Library website Republic Institute for Protection of Cultural Monuments – Belgrade List of Monuments
Ιωάννης του Σαιντ-Ομέρ

Ο Ιωάννης του Σαιντ-Ομέρ (Jean de Saint-Omer) (απεβ. 1311) από τον Οίκο του Σαιντ-Ομέρ ήταν γαλλικής καταγωγής μαρεσάλος του πριγκιπάτου της Αχαΐας και κύριος του ενός τρίτου της βαρονίας της Άκοβας. Ο Ιωάννης ήταν γιος του Μπέλα του Σαιντ-Ομέρ και της Μπόννης των Λα Ρος, αδελφής του Γκυ Α΄ μεγακύρη των Αθηνών. Στον γάμο τους το 1240, ο Γκυ δώρισε στον Μπέλα την μισή καστελλανία της Θήβας. Όπως και οι μεγαλύτεροι αδελφοί του, Νικόλαος Β΄ και Όθων, ο Ιωάννης έλαβε μέρος στον Πόλεμο της Ευβοϊκής Διαδοχής στις τάξεις των συνασπισμένων Φράγκων ηγεμόνων, που αντιτίθεντο στις κυριαρχικές βλέψεις του Γουλιέλμου Β΄ Βιλλεαρδουίνου πρίγκιπα της Αχαΐας.

 Νυμφεύτηκε το 1276 τη Μαργαρίτα ντε Νεϊγύ, κυρία του Πασσαβά, η οποία διεκδικούσε από τον πρίγκιπα την κληρονομιά της, που είχε κατασχεθεί μετά τον θάνατο του βαρώνου Βαλθέρου ντε Ροζιέρ. Παρά την υποστήριξη προς το ζεύγος από τον αδελφό τού Ιωάννη, τον Νικόλαο, τελικά ο Ιωάννης και η Μαργαρίτα έλαβαν μόνο το ένα τρίτο (οκτώ τιμάρια) της βαρονίας της Άκοβας, καθώς και τον τίτλο του κληρονομικού μαρεσάλη του πριγκιπάτου.Από το γάμο, ο Ιωάννης απέκτησε έναν γιο: Νικόλαος Γ΄. Bon, Antoine (1969). La Morée franque. Recherches historiques, topographiques et archéologiques sur la principauté d’Achaïe (στα Γαλλικά). Παρίσι: De Boccard. Longnon, Jean (1969). «The Frankish States in Greece, 1204–1311». Στο: Wolff, Robert Lee· Hazard, Harry W. A History of the Crusades, Volume II: The Later Crusades, 1189–1311 (στα Αγγλικά). University of Wisconsin Press. σελίδες 234–275. Trapp, Erich; Beyer, Hans-Veit; Kaplaneres, Sokrates; Leontiadis, Ioannis (1990). «24701. Σαῖντ ̓Ομέρ, Ντζὰν ντὲ» (στα γερμανικά). Prosopographisches Lexikon der Palaiologenzeit. 10. Βιέννη: Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften. ISBN 3-7001-3003-1.
Μαρκ Χένρι

Ο Μαρκ Ζέρολντ Χένρι (Mark Jerrold Henry, 12 Ιουνίου 1971) είναι Αμερικανός παλαιστής και πρώην αρσιβαρίστας. Έχει συμβόλαιο με την εταιρεία επαγγελματική πάλης WWE, όπου εμφανίζεται πιο συχνά στο σόου SmackDown.

 Ο Μαρκ Χένρι ασχολήθηκε με την Άρση Βαρών από το 1990 ως το 1996, συμμετέχοντας σε δύο Ολυμπιακούς Αγώνες το 1992 στη Βαρκελώνη και το 1996 στην Ατλάντα. Στην καριέρα του στο συγκεκριμένο άθλημα κατέκτησε μερικά μετάλλια στις Η.Π.Α. και οι ειδικοί του απέδωσαν το χαρακτηρισμό "Δυνατότερος άνδρας του κόσμου". Σταμάτησε να ασχολείται λόγω ενός τραυματισμού στην πλάτη. Το 1996 υπέγραψε δεκαετές συμβόλαιο με την εταιρεία πάλης WWE, όπου βρίσκεται ως και σήμερα. Για πολλούς μήνες απουσίαζε, λόγω τραυματισμών και το 2002 για να διαγωνιστεί στην δύναμη σε ένα τουρνουά με το όνομα "Άρνολντ Στρόνγκμαν", στο οποίο και αναδείχθηκε νικητής. Μετά απο το τουρνουά, απέκτησε το παρωνύμιο "Δυνατότερος άνδρας του κόσμου" και στα ρινγκ του WWE. Ως το 2008 δεν κατάφερε ποτέ να κατακτήσει την κορυφή της εταιρείας με κάποιο τίτλο, ή σημαντικούς αγώνες. Μέχρι τότε, έγινε πρωταθλητής του Ευρωπαϊκού τίτλου το 1999, ενώ αντιμετώπισε τον θρυλικό Αντερτέικερ στην WrestleMania 22 το 2006. Το 2008 έγινε Πρωταθλητής του τίτλου ECW, ενώ η καριέρα του έφτασε στο ζενίθ της, το 2011, δεκαπέντε χρόνια μετά το ντεμπούτο του. Εκείνη η χρονιά ήταν η πιο επιτυχημένη για εκείνον, καθώς κατέκτησε τον τίτλο Βαρέων Βαρών, που είναι ο μεγαλύτερος της εταιρείας μαζί με τον τίτλο του WWE. World's Strongest SlamWorld's Strongest Splash BearhugBig bootBody avalancheCorner slingshot seated senton στην πλάτη του αντιπάλου 2003-2006Corner slingshot splash 2006–σήμεραHeadbuttHeadbutting opponent while crawling 2013–σήμεραLeapfrog body guillotineMilitary pressNerve holdReverse chokeslam facebusterRunning powerslamScoop powerslam Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών WWE (1 φορά) Πρωτάθλημα ECW (1 φορά) Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα WWE (1 φορά) Προφίλ στο WWE.com Προφίλ στο IMDb.com Προφίλ στο Nndb.com
Αγία Κυριακή Θεσπρωτίας

Η Αγία Κυριακή είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Παραμυθιάς, του δήμου Σουλίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Θεσπρωτίας, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας ανήκε στην επαρχία Σουλίου του νομού Θεσπρωτίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου. Μέχρι το 1928, η Αγία Κυριακή ονομαζόταν Πόπ(π)οβο.

 Η Αγία Κυριακή είναι οικισμός στο ανατολικό τμήμα του νομού Θεσπρωτίας. Βρίσκεται σε ορεινή τοποθεσία στο διάσελο ανάμεσα στους βόρειους πρόποδες των ορέων Παραμυθιάς και Σουλίου, κοντά στις πηγές του Ποποβίτικου ποταμού, λίγο πρίν τα όρια με τον νομό Ιωαννίνων και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 670. Aπέχει περίπου 37 χλμ. Α. της Ηγουμενίτσας. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 18,987 χμ² (2011) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1919 ως Πόπποβο και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Ποππόβου του νομού Ιωαννίνων. Το 1928 μετονομάστηκε σε Αγία Κυριακή. Με το ΦΕΚ 119Α –01/04/1937 υπήχθη στο νομό Θεσπρωτίας. Με το ΦΕΚ 244Α – 4/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίας Κυριακής και προσαρτήθηκε στον δήμο Παραμυθιάς. Με το ΦΕΚ 87Α – 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Παραμυθιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Σουλίου. Κοντά στο χωριό εντοπίζεται η θέση αρχαίας κώμης (ελληνιστικών και ρωμαϊκών χρόνων), η οποία υπαγόταν διοικητικά στην κοντινή ρωμαϊκή αποικία της Φωτικής. Οι κάτοικοι του ορεινού αυτού οικισμού, που έλεγχε μια φυσική διάβαση προς την αρχαία Μολοσσία, πιθανόν ασχολούνταν με την κτηνοτροφία και την υλοτομία, όπως συμπεραίνεται από το παρακείμενο δάσος από έλατα και πεύκα. Το πέτρινο γεφύρι του Γκούμου στον Ποποβίτικο ποταμό, παραπόταμο του Καλαμά. Είναι μονότοξο, με άνοιγμα τόξου 5 μ., ύψος τόξου 4,6 μ., μήκος 11 μ. και πλάτος 2μ. Τα πηγάδια του οικισμού, όπως το πηγάδι των Βερμπέων και Τελελέων Η φερώνυμη εκκλησία της Αγίας Κυριακής (Ποπόβου) Οι εκκλησίες της Αγίας Παρασκευής και Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης Ο Άγιος Βλάσιος στα νοτιοανατολικά Το χωριό είναι το σημείο αφετηρίας ή τερματισμού της πεζοπορικής διαδρομής Ελευθεροχώρι-Κορυφή Γκορίλα-Αγία Κυριακή (Πόποβο), μήκους 14,5 χλμ. Νικόλαος Κουτούπης, οπλαρχηγός Κωνσταντίνος Ζορκάδης ή Ζαρκάδας Νικόλαος Αθανασίου (1912-1989), πολιτικός Φώτιος Γ. Οικονόμου: Η Θεσπρωτία από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι των ημερών ημών, Αθήναι 1979 Δ. Κ. Σαμσάρης: Η ρωμαϊκή αποικία της Φωτικής στη Θεσπρωτία της Ηπείρου (Ιστορικογεωγραφική και επιγραφική συμβολή), Γιάννινα 1994, σ. 80 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδ. 1978, 2006 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Google Earth eetaa.gr https://www.facebook.com/groups/72579659471/ https://www.youtube.com/watch?v=YSjpnZLj-z8