Ραβάνο νταλλε Κάρτσερι

Ο Ραβάνο νταλλε Κάρτσερι (ή ορθότερα Ραμπάνο) Rabano dalle Carceri Veronese ή Ravain ή Raban ή Ravin Carcerio (πέθανε το 1216), γεννημένος στη Βερόνα της Λομβαρδίας, ήταν Σταυροφόρος κατά την Τέταρτη Σταυροφορία το 1204, τριτημόριος της Εύβοιας (μετά το 1205) και στη συνέχεια Κύριος της Εύβοιας (σίγουρα ήδη κατά το 1208) μέχρι το θάνατό του το 1216.

 Ο Ραβάνο καταγόταν από σημαντική οικογένεια της Βερόνα της Ιταλίας, την Οικογένεια νταλλε Κάρτσερι. Αδέλφια του ήταν ο Ενρίκο και ο Ρετοντέλλο ή Ροτοντέλλο. Ο Ενρίκο νταλε Κάρτσερι, ο μικρότερος αδελφός του, ήταν επίσκοπος της Μάντουα από το 1193 μέχρι το 1225 (Henrico ή Enrico dalle Carceri, vescovo di Mantova), αναφερόμενος αλλού και ως Αρρίγκο νταλε Κάρτσερι (Arrigo dalle Carceri). Άλλος αδελφός του Ραβάνο αναφέρεται ο Ριοντέλλο νταλε Κάρτσερι (Riondello dalle Carceri) ή Ροτοντέλλο (Rotondello) ή και Ρεάλντο Καρτσέριο (Realdo Carcerio) ή Ρεάλντο νταλε Κάρτσερι Βερονέζε (Realdo dalle Carceri Veronese) και ήταν ποντεστά (διοικητής) της Βερόνα το 1210. Σύζυγός του ήταν η Ισαβέλα και παιδιά τους ήταν η Μπέρτα (Berta dalle Carceri) και η μικρότερη Φελίζα (Felisa dalle Carceri). Σε επιστολή του πάπα Ιννοκεντίου Γ΄ του 1212, ο πάπας απαντά σε αίτημα του Ραμπάνο και του δίνει το δικαίωμα να νυμφευτεί μια ευγενή χήρα, με την οποία είχε ήδη σχέσεις ο Ραμπάνο πριν πεθάνει ο άνδρας της, υπό όρους. Στην επιστολή αυτή δεν αναφέρεται το όνομα της γυναίκας και ο πάπας επιτρέπει το γάμο με τους εξής όρους: (α) να μην είχε προηγηθεί του θανάτου του συζύγου της υπόσχεση γάμου με τον Ραμπάνο και (β) ότι η γυναίκα δεν είχε σχέση με την απώλεια της ζωής του τότε συζύγου της, με σκοπό να αποκλείσει την πιθανότητα να δώσει την άδειά του σε γάμο, που θα μπορούσε να είχε βασιστεί σε προσχεδιασμένο φόνο. Σημειώνεται ότι σε κάποια βιβλία υπάρχουν λάθη, όπως για παράδειγμα, ότι δήθεν γιος του Ραβάνο ήταν ο Γουλιέλμος. Η ύπαρξη λαθών για το γενεαλογικό δένδρο των dalle Carceri αναφέρεται και για άλλο βιβλίο σε έκδοση του 1978. Ο Ραβάνο δεν εμφανίζεται στις συνηθισμένες πηγές για τη Δ΄ Σταυροφορία. Μνεία γι' αυτόν γίνεται σε έγγραφο της 12ης Αυγούστου 1204, στο οποίο αυτός, αλλά και ο Γκιμπέρτο ντα Βερόνα και ο Πεκοράρο ντε Μερκανουόβο, εμφανίζονται παρόντες στη συμφωνία του Βονιφάτιου του Μομφερρατικού για παραχώρηση των δικαιωμάτων του στην Κρήτη, στη Βενετία. Ο Ραβάνο νταλλε Κάρτσερι μαζί με τον Μάρκο Σανούντο εκπροσώπησαν τη Βενετία στη συνθήκη αυτή. Μετά την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους της Δ΄ Σταυροφορία, ο Βονιφάτιος ο Μομφερρατικός, αρχηγός της Σταυροφορίας ο οποίος είχε αναλάβει βασιλιάς της Θεσσαλονίκης, προχώρησε προς τη νότια Ελλάδα. Κατέλαβε την Εύβοια, όπου ο Ιάκωβος ντ' Αβέν έκτισε φρούριο στα στενά του Ευρίπου και πήρε τον τίτλο του κυρίου της Εύβοιας. Στη συνέχεια, μετά το θάνατο του Ιάκωβου ντ' Αβέν, ο Βονιφάτιος, μοίρασε τα εδάφη της Εύβοιας σε τρεις Λομβαρδούς συμπατριώτες του τον Αύγουστο του 1205: Στον Ραβάνο νταλλε Κάρτσερι έδωσε τη Νότια Εύβοια: το Τριτημόριο της Καρύστου με κύρια πόλη την Κάρυστο· στον Πεκοράρο ντε Μερκανουόβο (Pecoraro dei Pecorari de Mercanuovo) τη Βόρεια Εύβοια: το Τριτημόριο του Ωρεού με πρωτεύουσα τους Ωρεούς και στον Γκιμπέρτο ντα Βερόνα (Giberto da Verona) το κεντρικό τμήμα της Εύβοιας: το Τριτημόριο της Χαλκίδας, με πρωτεύουσα τη Χαλκίδα (Egrippo, Negreponte). Όπως και με το διοικητικό διαχωρισμό στα τρία πόλεων της Ιταλίας κατά την εποχή εκείνη, όπου τα τμήματα αυτά και οι διοικητές τους ονομαζόταν terzieri, δηλαδή τα τμήματα τριτημόρια] και οι διοικητές τους τριτημόριοι, έτσι αποκαλούσαν και τους διοικητές που ο καθένας κατείχε το ένα τρίτο της Εύβοιας. Σημειώνεται ότι και τα τρία τμήματα τα έδωσε σε Λομβαρδούς, ενώ η συνθήκη για τη Διανομή της Αυτοκρατορίας στους Σταυροφόρους (Partitio Terrarum Imperii Romaniae) έδινε τους Ωραιούς και την Κάρυστο, λιμάνια με εμπορική δραστηριότητα, στους Βενετούς, αφήνοντας μόνο τη Χαλκίδα στο Βονιφάτιο το Μομφερρατικό. Το 1208 πέθανε ο Γιλβέρτος ντα Βερόνα τριτημόριος της Χαλκίδας και το 1209 ο Πεκοράρο ντε Μερκανουόβο, τριτημόριος του Ωρεού, επέστρεψε στην Ιταλία· έτσι λοιπόν ο Ραβάνο έμεινε Κύριος της Εύβοιας. Τον Μάρτιο του 1209 με την υποστήριξη του αδελφού του Ενρίκο, επισκόπου στη Μάντοβα και με εκπρόσωπο τον αδελφό του Ρεντοντέλλο, ο Ραβάνο ζήτησε από τον Πιέτρο Ζιάνι, δόγη της Βενετίας, να του εκχωρήσει το νησί της Εύβοιας, κάτι που έγινε αποδεκτό με κάποιους όρους. Από το 1209 μέχρι το θάνατό του το 1216 ήταν λοιπόν κύριος όλης της Εύβοιας. Όταν πέθανε ο Ραβάνο το 1216, είχε στην κατοχή του και τα τρία τριτημόρια της Εύβοιας: το Τριτημόριο της Καρύστου που ο ίδιος είχε λάβει ως τριτημόριος κατά την αρχική διανομή από τον Βονιφάτιο το Μομφερρατικό το 1205, το Τριτημόριο του Ωρεού (μετά την επιστροφή του Πεκοράρο ντε Μερκανουόβο το 2009 για την Ιταλία) και το Τριτημόριο της Χαλκίδας (μετά το θάνατο του Γκιμπέρτο ντα Βερόνα το 1208). Το τριτημόριο της Καρύστου, το οποίο είχε αναλάβει αυτός πρώτος, το έλαβαν κατά το ήμισυ η γυναίκα του Ισαβέλα και η μεγάλη κόρη του Μπέρτα, οι οποίες έγιναν λοιπόν εκτημόριοι (sestieri). Το τριτημόριο του Ωρεού που αρχικά είχε λάβει ο Πεκοράρο ντε Μερκανουόβο, το ανέλαβαν τα παιδιά του αδελφού του Ραβάνο, του Ροτοντέλλο, ο Μερίνο Α΄ νταλε Κάρτσερι (Merino I dalle Carceri), (πέθανε το 1247) και ο Ριτσάρντο νταλε Κάρτσερι (Rizzardo dalle Carceri) (πέθανε το 1220), έγιναν λοιπόν και αυτοί εκτημόριοι της Εύβοιας. Τέλος, το τριτημόριο της Χαλκίδας που αρχικά είχε λάβει ο Γκιμπέρτο ντα Βερόνα, το ανέλαβαν τα παιδιά του, ο Γουλιέλμος Α΄ ντα Βερόνα (Guglielmo da Verona) και ο Αλβέρτο ντα Βερόνα.