Σοτζόμπο

Ο Σοτζόμπο (Sōjōbō) (ιαπωνικά: 僧正坊, προφορά [soːd͡ʑoːboː]) είναι μυθικός βασιλιάς και θεός των τένγκου. Στην Ιαπωνική παράδοση και μυθολογία, οι τένγκου είναι θρυλικά πλάσματα, που πιστεύεται ότι κατοικούν στα βουνά και τα δάση της Ιαπωνίας. Ο Σοτζόμπο είναι ένας ειδικός τύπος τένγκου, που ονομάζεται νταϊτένγκου (daitengu) και έχει την εμφάνιση ενός γιαμαμπούσι (yamabushi), ενός Ιάπωνα ερημίτη των βουνών. Οι νταϊτένγκου (Daitengu) έχουν μία ανθρώπινη μορφή κυρίως με κάποια χαρακτηριστικά πουλιών όπως φτερά και νύχια. Τα άλλα διακριτά φυσικά χαρακτηριστικά του Σοτζόμπο περιλαμβάνουν τα μακριά, λευκά μαλλιά και την υπερβολικά μεγάλη μύτη. Ο Σοτζόμπο λέγεται ότι ζει στο όρος Κουράμα. Κυβερνά τα άλλα τένγκου, που κατοικούν στο όρος Κουράμα μαζί με όλα τα άλλα τένγκου στην Ιαπωνία. Είναι εξαιρετικά δυνατός και ένας θρύλος λέει ότι έχει τη δύναμη 1.000 κανονικών τένγκου. Ο Σοτζόμπο είναι ίσως περισσότερο γνωστός για τον θρύλο σύμφωνα με τον οποίο δίδαξε στον πολεμιστή Μιναμότο νο Γιοσιτσούνε (τότε γνωστός με το παιδικό του όνομα Ουσιβάκα-μάρου ή Σανάο) τις τέχνες της ξιφομαχίας, της τακτικής και της μαγείας.

 Τα περισσότερα τένγκου αναφέρονται απρόσωπα. Ο Σοτζόμπο αποτελεί εξαίρεση και είναι ένα από τα τένγκου στα οποία δίνονται προσωπικά ονόματα και αναγνωρίζονται ως μεμονωμένες προσωπικότητες. Το όνομα Σοτζόμπο προήλθε από ένα κείμενο που ονομάζεται Τένγκου Μεϊγκικό, το οποίο χρονολογείται από τα μέσα της περιόδου Έντο στην Ιαπωνία. Το όνομα Σοτζόμπο προέρχεται από το Σοτζογκατάνι, την κοιλάδα στο όρος Κουράμα κοντά στο Ναό Κιμπούνε, που σχετίζεται με το Σουγκέντζα. Σε αυτήν την κοιλάδα εκπαιδεύτηκε ο Ουσιβάκα-μάρου με τον Σοτζόμπο σύμφωνα με το μύθο. Σοτζογκατάνι σημαίνει κοιλάδα του Επισκόπου. Το όνομα αυτής της κοιλάδας προέρχεται από τον ασκητικό Σότζο Ιτσιγιέν. Στα ιαπωνικά, το όνομα Σοτζόμπο (Sōjōbō) αποτελείται από τρία κάντζι:僧,正,坊. Οι δύο πρώτοι χαρακτήρες του ονόματος του, sōjō σημαίνουν "βουδιστής αρχιερέας" στα Ιαπωνικά. Το τελικό κάντζι, bō , σημαίνει επίσης "βουδιστής ιερέας", αλλά χρησιμοποιείται επίσης συνήθως, για να σημαίνει γιαμαμπούσι. Οι γιαμαμπούσι (山伏, "εκείνοι, που ξαπλώνουν στα βουνά") είναι ασκητές από την παράδοση Σουγκέντο. Το Σουγκέντο (Shugendō) (修驗道, "ο τρόπος καλλιέργειας υπερφυσικών δυνάμεων") ενσωματώνει στοιχεία πολλών θρησκευτικών παραδόσεων, συμπεριλαμβανομένου του Βουδισμού. Τόσο τα τένγκου όσο και τα γιαμαμπούσι είχαν τη φήμη ότι κατοικούσαν στα βουνά. Ο Υβ Μπονφουά προτείνει ότι αυτό συνέβαλε στη λαϊκή πεποίθηση ότι τα γιαμαμπούσι και τα τένγκου ήταν πανομοιότυπα ή τουλάχιστον στενά συνδεδεμένα. Το Σοτζόμπο αναφέρεται επίσης με άλλα ονόματα και τίτλους, που λειτουργούν ως ονόματα. Το Σοτζόμπο ονομάζεται μερικές φορές Κουράμα τένγκου. Αυτό το όνομα αναφέρεται στο ορεινό σπίτι του Σοτζόμπο, το όρος Κουράμα. Ο Ρόναλντ Κνούτσεν αναφέρεται στον Σοτζόμπο με τον τίτλο του Τένγκου-σαν. Ο Σοτζόμπο ονομάζεται επίσης από αναφορές στον τίτλο του ως βασιλιάς των τενγκού . Για παράδειγμα, ο Τζέιμς ντε Μπενεβίλ αναφέρεται στον Σοτζόμπο χρησιμοποιώντας τον όρο «βασιλιάς-καλικάντζαρος». Ομοίως, η Κατερίνα Μπλόμπεργκ λέει ότι οι τίτλοι "Ντάι Τένγκου (Μεγάλο Τένγκου) ή Τένγκου Σάμα (Λόρδος Τένγκου)" χρησιμοποιούνται για να ονομάσουν τον Σοτζόμπο. Μερικές φορές, ο Σοτζόμπο ονομάζεται χρησιμοποιώντας τόσο έναν τίτλο όσο και μία αναφορά στο όρος Κουράμα. Το θεατρικό έργο Νο Κουράμα-Τένγκου, για παράδειγμα, παρουσιάζει έναν χαρακτήρα, που ονομάζεται Μεγάλο Τένγκου του όρους Κουράμα. Ο Σοτζόμπο είναι γνωστός για τη σχέση του με τον Ιάπωνα πολεμιστή Μιναμότο νο Γιοσιτσούνε σύμφωνα με το θρύλο. Αφού ο πατέρας του Γιοσιτσούνε σκοτώθηκε σε μια μάχη με τη φυλή Τάιρα, ο νεαρός Γιοσιτσούνε στάλθηκε σε ένα ναό στο όρος Κουράμα. Στο όρος Κουράμα, ο Γιοσιτσούνε συνάντησε τον Σοτζόμπο και εκπαιδεύτηκε από αυτόν στις πολεμικές τέχνες. Ο Γιοσιτσούνε έγινε ένας πολύ ικανός πολεμιστής ως αποτέλεσμα της εκπαίδευσης του Σοτζόμπο. Για παράδειγμα, στο πολεμικό έπος Χεϊτζί μονογκατάρι (Η ιστορία του Χεϊτζί) λέγεται ότι η εκπαίδευση, που έλαβε ο νεαρός Γιοσιτσούνε «ήταν ο λόγος για τον οποίο μπορούσε να τρέξει και να πηδήξει πέρα από τα όρια της ανθρώπινης δύναμης» Τον δέκατο και τον ενδέκατο αιώνα, ο ντε Βίσσερ λέει ότι το τένγκου θεωρούνταν «ένας δαίμονας του βουνού», που προκαλούσε προβλήματα στον ανθρώπινο κόσμο. Σε ιστορίες αυτής της περιόδου, οι τένγκου απεικονίζονταν ως εχθροί του Βουδισμού. Αργότερα, οι τένγκου δεν θεωρούνταν πλέον ως εχθροί του Βουδισμού συγκεκριμένα, αλλά απεικονίζονταν ότι ήθελαν «να ρίξουν ολόκληρο τον κόσμο σε αταξία». Σύμφωνα με τον ντε Βίσσερ, ο λόγος που ο Σοτζόμπο εκπαιδεύει τον Γιοσιτσούνε στις πολεμικές τέχνες είναι για να ξεκινήσει ένας πόλεμος. Στο Γκικέικι, ένα κείμενο που αφορά τη ζωή του Γιοσιτσούνε, το Σοτζογκατάνι (Sōjōgatani) ή η κοιλάδα του Επισκόπου περιγράφεται ως η τοποθεσία ενός άλλοτε δημοφιλούς ναού, που τώρα είναι έρημος εκτός από το τένγκου. Σύμφωνα με το κείμενο, όταν πλησιάζει το βράδυ «ακούγεται μια δυνατή κραυγή πνευμάτων» και όποιος επισκέπτεται την κοιλάδα αρπάζεται από το τένγκου και βασανίζεται. Ένα παρόμοιο φαινόμενο ονομάζεται καμικακούσι (kamikakushi) . Το καμικακούσι περιλαμβάνει την απαγωγή ανθρώπινων όντων από μια υπερφυσική οντότητα, όπως ένα τένγκου. Περιλαμβάνει την εξαφάνιση ενός παιδιού, συνήθως ενός αγοριού, που ακολουθείται από την επιστροφή τους σε μια νέα και παράξενη τοποθεσία και σε μια φαινομενικά αλλοιωμένη κατάσταση. Περιπτώσεις καμικακούσι μπορεί να προκληθούν από οποιοδήποτε γιοκάι, αλλά συχνά λέγεται ότι εμπλέκονται και τα τένγκου. Ο Μάικλ Φόστερ λέει ότι ο θρύλος της αλληλεπίδρασης του νεαρού Γιοσιτσούνε με το τένγκου «ταιριάζει στο μοτίβο» μιας απαγωγής καμικακούσι. Τον δέκατο τέταρτο αιώνα, λέει ο ντε Βίσσερ, υπάρχει μια αλλαγή από το να παρουσιάζονται όλα τα τένγκου ως κακά στις διακρίσεις που γίνονται «μεταξύ καλού και κακού τένγκου». Ο Φόστερ λέει ότι σε παραλλαγές του θρύλου του Σοτζόμπο και του νεαρού Γιοσιτσούνε, τα τένγκου απεικονίζονται ως καλοπροαίρετα και χρήσιμα, καθώς προσπαθούν να βοηθήσουν τον νεαρό Γιοσιτσούνε να νικήσει τη φυλή, που σκότωσε τον πατέρα του. Ο Φόστερ παραθέτει διάλογο από ένα έργο, που ονομάζεται Μιραΐκι (Χρονικό του Μέλλοντος) για να καταδείξει την ιδέα του τένγκου να απεικονίζεται με έναν πιο καλοπροαίρετο τρόπο. Αφού οι υφιστάμενοι τένγκου βλέπουν τον νεαρό Γιοσιτσούνε να ασκείται κοντά στο ναό στο όρος Κουράμα, εξηγούν ότι οι περήφανοι τρόποι τους τους εμπόδισαν να γίνουν Βούδες και αντ' αυτού τους έκαναν να γίνουν τένγκου. Τότε λένε: «Όμως, παρόλο που αυτή η υπερηφάνεια μας έκανε να πέσουμε σε αυτό το μονοπάτι, δεν υπάρχει λόγος να μη γνωρίζουμε τον οίκτο. Ας βοηθήσουμε λοιπόν τον Ουσιβάκα, να του διδάξουμε τη μέθοδο του τένγκου, για να μπορέσει να επιτεθεί στον εχθρό του πατέρα του.» Η απεικόνιση του τένγκου , και του Σοτζόμπο συγκεκριμένα, ως συμπονετικού προς τον νεαρό Γιοσιτσούνε και η επιθυμία του να εκδικηθεί τον πατέρα του, παρουσιάζεται επίσης στο θεατρικό έργο του Νο Κουράμα-τένγκου. Στο έργο, το Μεγάλο Τένγκου αντιπροσωπεύει τη φιγούρα του Σοτζόμπο. Το Μεγάλο Τένγκου λέει ότι εντυπωσιάστηκε με τον χαρακτήρα Ουσιβακαμάρου, τον νεαρό Γιοσιτσούνε, για τον σεβασμό και τις αξιοθαύμαστες προθέσεις του. Όχι μόνο βοηθά τον Ουσιβακαμάρου εκπαιδεύοντάς τον να γίνει μεγάλος πολεμιστής και να νικήσει τους εχθρούς του, αλλά υπόσχεται επίσης να τον προστατεύσει και να τον υποστηρίξει σε μελλοντικές μάχες. Ο Σοτζόμπο είναι ένα τένγκου, το οποίο είναι ένας τύπος μη ανθρώπινου πλάσματος στην ιαπωνική λαογραφία και μυθολογία με υπερφυσικά χαρακτηριστικά και ικανότητες. Τα τένγκου θεωρούνται επίσης γνωστό παράδειγμα του <i id="mw2w">γιοκάι</i>. Το Γιοκάι (Yōkai) είναι ένας όρος, που μπορεί να περιγράψει μια σειρά από διαφορετικά υπερφυσικά όντα. Σύμφωνα με τον Φόστερ, ένα <i id="mw2w">γιοκάι</i> μπορεί να χαρακτηριστεί με διάφορους τρόπους, όπως «… ένα παράξενο ή μυστηριώδες πλάσμα, ένα τέρας ή φανταστικό ον, ένα πνεύμα ή ένα ξύλο ιστίου» Υπάρχουν δύο κύριες υποκατηγορίες ή τύποι τένγκου. Πρώτον, υπάρχουν τένγκου με την πρωταρχική μορφή πουλιού και δεύτερον υπάρχουν τένγκου, που έχουν την πρωταρχική μορφή ανθρώπου. Τα τένγκου της πρώτης υποκατηγορίας ονομάζονται γενικά κοτένγκου, αλλά μπορούν επίσης να ονομαστούν καράσου τένγκου ή σότενγκου. Η δεύτερη υποκατηγορία του τένγκου λέγεται νταϊτένγκου ή "τένγκου με μακριά μύτη". Καθώς περιγράφεται ότι έχει κυρίως ανθρώπινη μορφή, ο Σοτζόμπο ανήκει στην υποκατηγορία των νταϊτένγκου (daitengu). Το νταϊτένγκου ή το τένγκου με μακριά μύτη αντιπροσωπεύει ένα μεταγενέστερο στάδιο στην ανάπτυξη της έννοιας του τένγκου στην Ιαπωνία. Σύμφωνα με τον ντε Βίσσερ, τα τένγκου είχαν αρχικά τη μορφή πουλιού, μετά είχαν ανθρώπινη μορφή με κεφάλι πουλιού και τελικά το ράμφος του πουλιού έγινε μακριά μύτη. Ομοίως, ο Μπασίλ Χαλλ Τσαμπερλέιν λέει ότι το ράμφος του τένγκου «γίνεται μια μεγάλη και εξαιρετικά μακριά ανθρώπινη μύτη, και ολόκληρο το πλάσμα γίνεται αντιληπτό ως άνθρωπος». Δεν αναφέρεται ότι το τένγκου έχει μακριές μύτες στις ιαπωνικές ιστορίες μέχρι μετά το δεύτερο μισό του δέκατου τέταρτου αιώνα. Ενώ το κοτένγκου ή ο τύπος του τένγκου με μορφή πουλιών ήρθε πρώτος, το νταϊτένγκου με τη μακριά ανθρώπινη μύτη είναι πιο συνηθισμένο στη σύγχρονη ιαπωνική κουλτούρα. Το Σοτζόμπο είναι ένα από τα "οκτώ μεγάλα νταϊτένγκου" και, από αυτά, ένα από τα τρία που είναι πιο γνωστά. Ως νταϊτένγκου , ο Σοτζόμπο έχει μια κυρίως ανθρώπινη μορφή. Ο Φρέντερικ Χάντλαντ Ντέιβις περιγράφει τον Σοτζόμπο ότι έχει ταυτόχρονα «νύχια που μοιάζουν με νύχια πουλιών και φτερωτές φτερούγες» και «μία μακριά κόκκινη μύτη και τεράστια λαμπερά μάτια». Ομοίως, ο ντε Βίσσερ λέει ότι ο Σοτζόμπο έχει "λαμπερά μάτια και μία μεγάλη μύτη". Ο Σοτζόμπο περιγράφεται επίσης ότι έχει μακριά λευκή γενειάδα. Το νταϊτένγκου περιγράφεται ως μεγαλύτερο σε συνολικό μέγεθος από το κοτένγκου. Για παράδειγμα, σε έναν μύθο ο Σοτζόμπο φαίνεται να είναι ένας γίγαντας από την οπτική γωνία ενός ανθρώπου. Ένα χαρακτηριστικό που μοιράζονται και οι δύο τύποι τένγκου είναι το στυλ ντυσίματος τους. Οι τένγκου απεικονίζονται φορώντας θρησκευτικά ρούχα και αξεσουάρ, ειδικά τα ρούχα και τα αξεσουάρ των γιαμαμπούσι. Ως εκ τούτου, ο Σοτζόμπο συχνά περιγράφεται ή απεικονίζεται με αυτά τα αντικείμενα και φορώντας αυτά τα ρούχα. Το φόρεμα του γιαμαμπούσι περιλαμβάνει επίσημες ρόμπες, παπούτσια με τετράγωνα δάχτυλα, σπαθί, ειλητάριο, βεντάλια και μια χαρακτηριστική κόμμωση. Η χαρακτηριστική κόμμωση, που φοριούνται από γιαμαμπούσι ονομάζεται Τόκιν. Ένα κοινό στυλ τόκιν, που φοριέται από την αρχή της περιόδου Έντο, είναι ένα μικρό καπέλο, που μοιάζει με μαύρο κουτί. Ο Σοτζόμπο κουβαλά μια βεντάλια φτιαγμένη από επτά φτερά ως ένδειξη της θέσης του στην κορυφή της κοινωνίας των τένγκου. Ο Μπονφουά λέει ότι η βεντάλια, που μεταφέρεται από το τένγκου μπορεί να σημαίνει τα αρχικά χαρακτηριστικά, που μοιάζουν με πτηνά του τένγκου Ομοίως, ο Ντέιβις λέει ότι κατά την ανάπτυξη της έννοιας του τένγκου από πουλί σε πιο ανθρωπόμορφη, «τίποτα από τη μορφή του πουλιού» δεν έμεινε εκτός από το «την βεντάλια με τα φτερά με την οποία κάνει αέρα». Ένα άλλο χαρακτηριστικό που μοιράζεται ο Σοτζόμπο με το γιαμαμπούσι είναι η φήμη ότι έχει υπερφυσικές ικανότητες. Ο γιαμαμπούσι έκανε συχνά διάφορες πρακτικές στα βουνά, για να προσπαθήσει να επιτύχει υπερφυσικές ικανότητες. Σύμφωνα με τη λαϊκή πεποίθηση, το γιαμαμπούσι είχε τις ικανότητες να πετά και να είναι αόρατο. Τα τένγκου πιστεύονταν ότι ήταν σε θέση να κατέχουν πνευματικά ανθρώπινα όντα, παρόμοια με τις αλεπούδες. Άλλες ικανότητες που αποδίδονται στο τένγκου περιλαμβάνουν την αορατότητα, την αλλαγή σχήματος, την πτήση και την ικανότητα να λέει το μέλλον. Ο Σοτζόμπο απεικονίζεται ως να έχει τη φήμη ότι είναι πιο ισχυρός από άλλα τένγκου ή ότι είναι "ισάξιος με χίλιους" Η υποκατηγορία νταϊτένγκου του τένγκου είναι ανώτερη από το κοτένγκου σε κατάταξη. Ο Φόστερ λέει ότι οι διαφορετικοί τύποι τένγκου συχνά απεικονίζονταν ως σε ιεραρχική σχέση μεταξύ τους, με το νταϊτένγκου να «πλαισιώνεται από μία παρέα» των κοτένγκου, που «παρουσιάζονται ως υπολοχαγοί» του νταϊτένγκου. Η υψηλότερη κατάταξη του νταϊτένγκου φαίνεται επίσης από την ιεραρχική δομή στα βουνά τένγκου. Γενικά, τα τένγκου και των δύο τύπων πιστεύεται ότι κατοικούν σε ορεινές περιοχές της Ιαπωνίας. Μερικά μεμονωμένα νταϊτένγκου συνδέονται με συγκεκριμένα βουνά στην Ιαπωνία και θεωρούνται οι αρχηγοί του άλλου τένγκου σε αυτό το βουνό. Το βουνό που λέγεται ότι κατοικεί ο Σοτζόμπο είναι το όρος Κουράμα. Σύμφωνα με τον Κνούτσεν, το όρος Κουράμα «συσχετίζεται στο λαϊκό μυαλό με το τένγκου». Το όρος Κουράμα βρίσκεται βόρεια της πόλης Κιότο στην Ιαπωνία. Στο όρος Κουράμα υπάρχει ένα διάσημο ιερό και ναός, που ονομάζεται Κουραμαντέρα, ο οποίος χρονολογείται από το 770 μ.Χ. Το βουνό συνδέεται με την ιστορία τόσο του ρέικι όσο και του αϊκίντο. Το όρος Κουράμα είναι γνωστό ως «σημείο δύναμης της νέας εποχής» στη σύγχρονη εποχή. Ο Σοτζόμπο θεωρείται ο αρχηγός του όρους Κουράμα. Ο Μπλόμπεργκ περιγράφει τον Σοτζόμπο ότι έχει «υπηρέτες», που «έχουν τη μορφή ενός καράσου τένγκου». Ένα παράδειγμα της ιεραρχίας των δύο υποκατηγοριών του τένγκου εκτίθεται στο θεατρικό έργο Νο Κουράμα-τένγκου. Στο έργο, υπάρχουν χαρακτήρες τένγκου, που περιγράφονται ως ταπεινοί και τους δίνονται εντολές από τον Σοτζόμπο ή τον χαρακτήρα Μεγάλο Τένγκου. Εκτός από τον ρόλο του αρχηγού του όρους Κουράμα, ο Σοτζόμπο θεωρείται ο αρχηγός ή ο βασιλιάς όλων των άλλων βουνών Τένγκου στην Ιαπωνία. Ο ρόλος του Σοτζόμπο ως βασιλιάς του τένγκου αποδεικνύεται στο θεατρικό έργο Noh Κουράμα-Τένγκου. Στο έργο, ο Μεγάλος Τένγκου απαριθμεί τον μεγάλο αριθμό των υπηρετών του τενγκού, οι οποίοι δεν είναι μόνο τένγκου από το όρος Κουράμα, αλλά και τένγκου από άλλες περιοχές. Αυτό καταδεικνύει την εξουσία του τόσο στους τένγκου στο όρος Κουράμα όσο και σε όλα τα άλλα τένγκου στην Ιαπωνία. Αυτή η εξουσία εμφανίζεται επίσης σε μια ιστορία που ονομάζεται Το παλάτι των Τένγκου. Στην ιστορία, η φιγούρα του Σοτζόμπο ονομάζεται Μεγάλος Τένγκου. Διατάζει έναν από τους υπηρέτες του να στείλει μήνυμα, για να καλέσει τους αρχηγούς των τένγκου άλλων βουνών για λογαριασμό του. Αυτές οι οπλαρχηγοί Τένγκου περιλαμβάνουν «Ταρόμπο του βουνού Ατάγκο, Τζιρόμπο του βουνού Χίρα, Σαμπουρόρο του βουνού Κόγια, Σιρόμπο του βουνού Νάτσι, και Μπουζενμπό του βουνού Καννοκούρα». Ο Σοτζόμπο συνδέεται συγκεκριμένα με ένα μέρος στο όρος Κουράμα, που ονομάζεται Σοτζογκατάνι (Sōjōgatani) ή κοιλάδα του Επισκόπου. Σύμφωνα με τον ντε Μπενεβίλ, αυτή η περιοχή θεωρήθηκε ότι ήταν «το στέκι των τένγκου, ακόμη και… η έδρα της αυλής του βασιλιά των καλικάντζαρων». Ομοίως, ο ντε Βίσσερ λέει ότι κάποιοι τένγκου ζουν σε «λαμπρά παλάτια» και ο Σοτζόμπο ή ο «Μεγάλος Τένγκου» ήταν «ο Άρχοντας ενός τέτοιου παλατιού». Το παλάτι τένγκου του Σοτζόμπο εμφανίζεται στην ιστορία Το παλάτι του τένγκου . Ένας χαρακτήρας αυτής της ιστορίας, ο Μιναμότο νο Γιοσιτσούνε, φτάνει στο παλάτι του τένγκου ξεκινώντας από το κάτω μέρος της πλαγιάς του ναού στο όρος Κουράμα, ανεβαίνοντας ένα μονοπάτι στην πλαγιά του βουνού μέχρι να φτάσει στους χρωματιστούς τοίχους, που τον οδηγούν στις πύλες του παλατιού. Βρίσκει το παλάτι πολύ μεγάλο, περίτεχνο και διακοσμημένο με διάφορα κοσμήματα. Σύμφωνα με την ιστορία, το παλάτι περιέχει «εκατοντάδες τένγκου». Σχετικές φιγούρες με το Σοτζόμπο περιλαμβάνουν τα άλλα δύο διάσημα τένγκου, το Ζεγκαϊμπό (Zegaibō) της Κίνας και το Ταρόμπο (Tarōbō) του όρους Ατάγκο. Όπως ο Σοτζόμπο, αυτά τα τένγκου είναι νταϊτένγκου, αρχηγοί ενός βουνού τένγκου και εμφανίζονται σε διάφορες μορφές ιαπωνικής τέχνης. Ο Κίμπροου λέει ότι σε μια εκδοχή του <i id="mwAig">Χέικε μονογκατάρι</i>, το τένγκου Ταρόμπο περιγράφεται ως το μεγαλύτερο τένγκου στην Ιαπωνία. Στο κείμενο Γκεμπέι Σεϊσουίκι, ο Ταρόμπο περιγράφεται ως ο πρώτος των μεγάλων τένγκου. Ο Σοτζόμπο απεικονίζεται επίσης με παρόμοια εμφάνιση με άλλους τύπους υπερφυσικών οντοτήτων. Αφού κοίταξε ένα σχέδιο του Γιοσιτσούνε με ένα τένγκου με μακριά μύτη, ο Όσμαν Έντουαρντς λέει ότι το τένγκου " έχει πολλά κοινά χαρακτηριστικά με το σκανδιναβικό τρολ ". Στη σκανδιναβική λαογραφία, το τρολ είναι ένα θρυλικό τέρας που, όπως το τένγκου, κατοικεί σε βουνά και δάση. Δεύτερον, Σοτζόμπο και νταϊτένγκου εν γένει απεικονίζονται με παρόμοιο τρόπο με ένα Κάμι ή Σίντο θεότητα ονομάζεται Σαρουταχίκο. Ο Ασκενάζι λέει ότι οι περιγραφές του Σαρουταχίκο τον παρουσιάζουν ως πολύ ψηλό, με εξαιρετικά μακριά μύτη και με "μάτια σαν καθρέφτες" που "έλαμπε από εσωτερικές φλόγες με χρώμα έντονο κόκκινο". Μια σύγχρονη κληρονομιά του Σοτζόμπο είναι η εκπροσώπησή του στα ιαπωνικά φεστιβάλ. Σύμφωνα με τον Φ. Μπρίνκλεϊ, οντότητες από την «περιοχή της αλληγορίας» τιμούνται σε αυτά τα φεστιβάλ δίπλα σε θεότητες. Σε ορισμένα φεστιβάλ, στολισμένα ιερά αφιερωμένα σε μια συγκεκριμένη θεότητα ή θέμα τοποθετούνται σε ένα ξύλινο κάρο, που ονομάζεται ντάσι και μεταφέρονται στους δρόμους σε μια πομπή ως μέρος των εορτασμών του φεστιβάλ. Στο φεστιβάλ του Σάννο στο Τόκιο, υπάρχει ένα ντάσι αφιερωμένο στον Ουσιβάκα και στον Σοτζόμπο. Ο Μπρίνκλεϊ λέει ότι ήταν σύνηθες για τους ανθρώπους, που παρακολουθούσαν το φεστιβάλ να γνωρίζουν την ιστορία γύρω από κάθε ντάσι και το θέμα του. Η επιρροή του Σοτζόμπο είναι επίσης παρούσα στη λαϊκή κουλτούρα. Το τένγκου έχει γίνει ένα κοινό θέμα σε διάφορες μορφές ιαπωνικών μέσων, όπως ταινίες, βιντεοπαιχνίδια, μάνγκα και άνιμε. Ένα πρώιμο παράδειγμα είναι η σειρά μυθιστορημάτων Κουράμα Τένγκου με συγγραφέα τον Τζίρο Οσαράγκι, μια σειρά ιστοριών για έναν κρυφό πολεμιστή, που παίρνει τον τίτλο ως το άγρυπνο πρόσωπο του. Absolon, Trevor· Thatcher, David (2011). The Watanabe Art Museum Samurai Armour Collection: Volume I ~ Kabuto & Mengu. Toraba. ISBN 978-0-9867615-0-8. Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2020. Ashkenazi, Michael (2003). Handbook of Japanese Mythology. ABC-CLIO. ISBN 1-57607-467-6. Bann, Jenny (2016). «Troll». Στο: Weinstock, Jeffrey Andrew. The Ashgate Encyclopedia of Literary and Cinematic Monsters. Routledge. ISBN 9781409425625. Blomberg, Catharina (1994). The Heart of the Warrior: Origins and Religious Background of the Samurai System in Feudal Japan. Routledge. ISBN 1873410069. Bonnefoy, Yves, επιμ. (1993). Asian Mythologies. University of Chicago Press. ISBN 0226064565. Brinkley, Captain F. (1910). Japan, Its History, Arts and Literature. 6. J. B. Millet Company. Buswell, Jr., Robert E.· Lopez, Jr., Donald S. (2017). The Princeton Dictionary of Buddhism. Princeton University Press. ISBN 9780691157863. Cali, Joseph· Dougill, John (Νοεμβρίου 2012). Shinto Shrines: A Guide to the Sacred Sites of Japan's Ancient Religion. University of Hawai'i Press. ISBN 9780824837136. Chamberlain, Basil Hall (1905). Things Japanese: Being notes on various subjects connected with Japan for the use of travellers and others (5th, revised έκδοση). London: Kelly & Walsh, Ltd. Davis, F. Hadland (1912). Myths & Legends of Japan. New York: Thomas Y. Crowell Company. de Benneville, James Seguin (1910). Saitō Musashi-Bō Benkei (Tales of the Wars of the Gempei): Being the Story of the Lives and Adventures of Iyo-No-Kami Minamoto Kuro Yoshitsune and Saitō Musashi-Bō Benkei the Warrior Monk. 1. Yokohama: James Seguin de Benneville. de Visser, M. W. (1908). The Tengu. Tokyo: Asiatic Society of Japan. Edwards, Osman (1901). Japanese Plays and Playfellows. New York: John Lane. Foster, Michael Dylan (Ιανουαρίου 2015). The Book of Yokai: Mysterious Creatures of Japanese folklore. University of California Press. ISBN 9780520271029. Griffis, William Elliot (1880). Japanese Fairy World: Stories from the Wonder-Lore of Japan. Schenectady, New York: J. H. Barhyte. Kagaya, Shinko· Miura, Hiroko (Αυγούστου 2016). «Noh and Muromachi Culture». Στο: Salz, Jonah. A History of Japanese Theatre. Cambridge University Press. ISBN 9781107034242. Kimbrough, R. Keller (2012). «The Tale of the Handcart Priest». Japanese Journal of Religious Studies (Nagoya: Nanzan Institute for Religion and Culture) 39 (2): 1–7. Πρότυπο:ProQuest. Kimbrough, R. Keller (Μαρτίου 2016) [2015]. «Late Medieval Popular Fiction and Narrated Genres: Otogizōshi, Kōwakamai, Sekkyō, and Ko-Jōruri». Στο: Shirane, Haruo. The Cambridge History of Japanese Literature. Cambridge University Press. σελίδες 355–370. ISBN 9781107029033. Kimbrough, R. Keller (2016). «Tengu». Στο: Weinstock, Jeffrey Andrew. The Ashgate Encyclopedia of Literary and Cinematic Monsters. Routledge. ISBN 9781409425625. Kimbrough, Keller, επιμ. (Φεβρουαρίου 2018). Monsters, Animals, and Other Worlds: A Collection of Short Medieval Japanese Tales. Columbia University Press. ISBN 9780231184465. Knutsen, Ronald (Αυγούστου 2011). Tengu: The Shamanic and Esoteric Origins of the Japanese Martial Arts. Global Oriental. ISBN 9781906876227. Salz, Jonah (Φεβρουαρίου 2016). «Traditional Japanese theatre». Στο: Liu, Siyuan. Routledge Handbook of Asian Theatre. Routledge. ISBN 9780415821551. «Kurama-tengu (Long-nosed Goblin in Kurama)». the-NOH.com. Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2020. unknown (1560–1600). (στα Ιαπωνικά) http://www.bl.uk/manuscripts/FullDisplay.aspx?ref=Or_13839. Sōjōbō Είσοδος από μια ηλεκτρονική βάση δεδομένων που περιλαμβάνει πληροφορίες και πρωτότυπες απεικονίσεις των ιαπωνικών θρυλικών πλασμάτων γνωστών ως γιοκάι. Kurama-tengu (Long-nosed Goblin in Kurama): PhotoStory Φωτογραφίες από μια παράσταση του θεατρικού Νο Κουράμα-Τένγκου. Tengu Μέρος μιας ψηφιακής έκθεσης που ονομάζεται Yōkai Senjafuda από το Πανεπιστήμιο του Όρεγκον . Ο Ushiwakamaru και το Giant Tengu Φωτογραφία ενός πλωτήρα που απεικονίζει τον Σοτζόμπο και τον Ουσιβακαμάρου σε ένα παραδοσιακό ιαπωνικό φεστιβάλ που ονομάζεται Αομόρι Νεμπούτα Ματσούρι.