Κύβος ζάχαρης

Οι κύβοι ζάχαρης (επίσης κομμάτια ζάχαρης) είναι μέρος της γερμανικής κουζίνας, οι οποίοι υγραίνονται σε μικρές κυρίως κυβοειδείς μερίδες που πιέζονται και στη συνέχεια ξηραίνονται σε κοκκοποιημένη ζάχαρη. Ο κύβος ζάχαρης προσφέρεται στο εμπόριο σε διάφορες μορφές και με διαφορετικά είδη. Εκτός από τους εμπορικούς κύβους ζάχαρης από λευκή κοκκοποιημένη ζάχαρη, υπάρχουν και κύβοι ζάχαρης από καφέ τεύτλα και ζάχαρη από ζαχαροκάλαμο. Επίσης, το σχήμα μπορεί να ποικίλει. Εκτός από κύβους, το σχήμα μπορεί να έχει τη μορφή τριφυλλιού, καρδιάς, σύμβολα καρτών παιχνιδιών και άλλες μορφές. Ο εμπορικός κύβος ζάχαρης (λευκή ζάχαρη) στη Γερμανία ζυγίζει περίπου 3 γραμμάρια, όπου τα μήκη των άκρων είναι 16, 16 και 11 χιλιοστά. Ο κύβος ζάχαρης χρησιμοποιείται γενικά για να περιγράψει όλα τα προϊόντα που πιέζονται σε παραλληλεπίπεδα ή σε άλλα σχήματα συγκρίσιμου μεγέθους, ακόμη και αν δεν είναι κύβοι με γεωμετρική έννοια.

 Οι κύβοι ζάχαρης πωλούνταν στο εμπόριο ως εναλλακτική λύση για το ομοειδώς παρασκευασμένο ζαχαροκάλαμο και ζαχαρότευτλο μέχρι τον 19ο αιώνα. Τα τελευταία ήταν μεγάλα κομμάτια κοκκοποιημένης ζάχαρης με τη μορφή κώνων, τα οποία ήταν σκληρά μετά την αποξήρανση της μάζας ζάχαρης. Ένα τέτοιο ζαχαροκάλαμο έφτανε σε μεγέθη έως 1.50 μέτρα στην αγορά και ήταν ακριβό. Αν υπήρχε ανάγκη για ζάχαρη στο νοικοκυριό, για παράδειγμα για ένα καφέ, έπρεπε να αφαιρεθούν μικρότερα κομμάτια από αυτόν τον κώνο. Χρησιμοποιούνταν εργαλεία όπως σφυρί ζάχαρης, πιπέρι ζάχαρης ή θραυστήρας ζάχαρης. Ο εφευρέτης του κύβου ζάχαρης είναι ο Γιάκομπ Κρίστοφ Ραντ. Ήταν επικεφαλής ενός διυλιστηρίου ζάχαρης στη πόλη Ντάσνιτς (τσεχικά: Dačice) της Μοραβίας. Για την παραγωγή, ο Ραντ δημιούργησε ένα μοντέλο λωρίδας μεταλλικού φύλλου που μοιάζει με μοντέρνο δίσκο για παγάκια και για το οποίο έλαβε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1843. Το υγρό σάκχαρο γεμιζόταν στο μοντέλο και ξηραινόταν, ενώ μετά οι κύβοι ζάχαρης αφαιρούνταν. Η ιδέα της άμεσης τοποθέτησης μικρών κομματιών αντί για δύσκολα καρβέλια ζάχαρης ή φραντζόλες ζάχαρης προήλθε από τη σύζυγο του Ραντ, Ζουλιάν, αφού τραυμάτισε τον εαυτό της με ένα θραυστήρα ζάχαρηςΤο 1875, ο Γάλλος Εουζέν Φρανσουά εφύηρε μια μηχανή κοψίματος κύβων ζάχαρης. Ο Βέλγος Τεοφίλ Αντάν, γύρω στο 1900, δημιούργησε την διαδικασία Αντάν για κύβους ζάχαρης. Αυτή η μέθοδος παραγωγής ήταν η συνήθης οδός παραγωγής ζάχαρης μέχρι τη δεκαετία του 1940. Το 1949, ο Γάλλος Λουί Σαμπόν ανέπτυξε μια περιστροφική μηχανή στην οποία οι κρύσταλλοι ζάχαρης πιέζονται σε κύβους (διαδικασία Σαμπόν). Αυτή η τεχνική συμπίεσης ζάχαρης έχει διάφορες παραλλαγές (διαδικασίες Χέβελερ, Έλμπα, Σαμντόν και Βίμπρο) και είναι μια από τις πιο συνηθισμένες μεθόδους στην εμπορική παραγωγή ζάχαρης. Στη Γερμανία, ο Καρλ Χέλμαν, ξεκίνησε το 1923 να συσκευάζει διπλούς κύβους ζάχαρης. Αυτά τα διπλά πακέτα χρησιμοποιήθηκαν ευρέως μέχρι τη δεκαετία του 1990 και σερβίρονταν σε καφετέριες, εστιατόρια, ξενοδοχεία, κλπ. Για τα καφέ, τυπώνονταν διάφορα πράγματα στα πακέτα, όπως διαφημίσεις εταιρειών, αστρολογία, ακόμη και πολιτικές δηλώσεις και πολλά άλλα. Εν τω μεταξύ, αυτός ο τύπος έχει γίνει πιο σπάνιος και οι σάκοι χαλαρής ζάχαρης έχουν γίνει όλο και πιο διαδεδομένοι Σε καφετέριες της ανώτερης κατηγορίας τιμών, οι κύβοι ζάχαρης βρίσκονται συχνά σε ένα μπολ με ζάχαρη με λαβίδες για ζάχαρη . Harry Kaysers, Hubert Schweck, Hans-Joachim Delavier: Special crystal sugar products. Cube sugar, nib sugar and loaf sugar. In: Pieter van der Poel, Hubert M. Schieweck, Thomas K. Schwartz: Sugar Technology. Beet and Sugar Cane Manufacture. Verlag Dr. Albert Bartens KG, Berlin 1998, ISBN 3-87040-065-X, S. 962–964. Eintrag Zucker. In: Meyers Enzyklopädisches Lexikon. Band 25. Bibliographisches Institut, Lexikonverlag, Mannheim/Wien/Zürich 1975, S. 778. Wener Kohl: Ein Vorder-Österreicher erfindet den Würfelzucker in Die Österreichische Zuckerindustrie und ihre Geschichte(n) 1750-2013, S. 97 ff. Böhlau-Verlag, ISBN 978-3-205-79498-1