Ψυχολογικός αντίκτυπος της κλιματικής αλλαγής

Η κλιματική αλλαγή λόγω της υπερθέρμανσης του πλανήτη προκαλεί μια σειρά ψυχολογικών επιπτώσεων στους κατοίκους της Γης. Αυτές είναι μεταξύ άλλων διάφορες συναισθηματικές καταστάσεις όπως το οικολογικό άγχος, η οικολογική θλίψη και ο οικολογικός θυμός. Ενώ είναι δυσάρεστα, τέτοια συναισθήματα συχνά δεν είναι επιβλαβή και μπορούν να είναι ορθολογικές απαντήσεις στην υποβάθμιση του φυσικού κόσμου, παρακινώντας την προσαρμοστική δράση για αυτά. Άλλες επιπτώσεις, όπως το μετατραυματικό στρες, μπορεί να είναι πιο επικίνδυνες. Στις πρώτες δεκαετίες του 21ου αιώνα, ακαδημαϊκοί, επαγγελματίες του ιατρικού τομέα και διάφοροι άλλοι παράγοντες επιδιώκουν να κατανοήσουν αυτές τις επιπτώσεις, προκειμένου να βοηθήσουν στην ανακούφισή των ατόμων που παρουσιάζουν αυτό το είδος του άγχους και να κάνουν πιο ακριβείς προβλέψεις, βοηθώντας στις προσπάθειες μετριασμού και προσαρμογής στην υπερθέρμανση του πλανήτη. Υπάρχουν τρία ευρέα κανάλια με τα οποία η κλιματική αλλαγή επηρεάζει την ψυχική κατάσταση των ανθρώπων: άμεσα, έμμεσα ή μέσω της ευαισθητοποίησης. Το άμεσο κανάλι περιλαμβάνει τις συνθήκες που σχετίζονται από την έκθεση σε ακραία καιρικά φαινόμενα. Η έμμεση οδός μπορεί να είναι μέσω της διαταραχής των οικονομικών και κοινωνικών δραστηριοτήτων, όπως όταν μια αγροτική περιοχή είναι λιγότερο ικανή να παράγει τρόφιμα. Και το τρίτο κανάλι μπορεί να είναι απλή συνειδητοποίηση της απειλής που προέρχεται από την κλιματική αλλαγή, ακόμη και από άτομα που δεν επηρεάζονται διαφορετικά από αυτή. Υπάρχουν πολλές εξαιρέσεις, αλλά γενικά είναι οι άνθρωποι σε αναπτυσσόμενες χώρες που εκτίθενται στις άμεσες επιπτώσεις και οικονομικές διαταραχές που προκαλούνται από τις κλιματικές αλλαγές. Ενώ οι προσφάτως εντοπισμένες ψυχολογικές συνθήκες που σχετίζονται με το κλίμα, όπως το οικολογικό άγχος, που μπορεί να προκύψει ακόμα και από την συνειδητοποίηση της απειλής, τείνουν να επηρεάζουν τους ανθρώπους σε ολόκληρο τον πλανήτη. Οι ψυχολογικές επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής διερευνώνται στον τομέα της κλιματικής ψυχολογίας. Η ιατρική περίθαλψη για τις περισσότερες αρνητικές επιδράσεις προσφέρεται από ψυχιάτρους, οι οποίοι είναι πιστοποιημένοι ιατροί. Η αντιμετώπιση κλινικών περιστατικών γίνεται κατά κύριο λόγο από ψυχιάτρους σε δομές ψυχικής υγείας. Ωστόσο, σε υποκλινικές περιπτώσεις και σε επίπεδο ατόμων που δεν εμφανίζουν σημαντικά συμπτώματα ψυχικών διαταραχών (DSM- V) παρέχεται ψυχοθεραπεία, είτε συμβουλευτική βραχείας διάρκειας από Κλινικούς Ψυχολόγους ή πιστοποιημένους Συμβούλους. Διάφορες μη κλινικές θεραπείες, όπως οι επιλογές ομαδικής εργασίας, τα διαδικτυακά φόρουμ υποστήριξης και τα βιβλία αυτοβοήθειας είναι διαθέσιμα για άτομα που πάσχουν από λιγότερο σοβαρές ψυχολογικές καταστάσεις. Ορισμένες από τις ψυχολογικές επιπτώσεις δεν απαιτούν καθόλου μορφή θεραπείας και μπορεί ακόμη και να είναι θετικές. Οι ψυχολογικές επιπτώσεις του κλίματος λαμβάνουν επίσης προσοχή από τις κυβερνήσεις και άλλους που εμπλέκονται στη δημιουργία της δημόσιας πολιτικής, από διάφορες ομάδες εκστρατείας και ΜΚΟ, και από επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα.

 Υπάρχουν τρεις ευρείς τομείς ανησυχίας σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο η κλιματική αλλαγή έχει ψυχολογικές επιπτώσεις για το άτομο: άμεσα, έμμεσα ή μέσω της ευαισθητοποίησης (ή "ψυχοκοινωνικά"). Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι άνθρωποι μπορεί να επηρεαστούν από παραπάνω από ένα κανάλια. Η έκθεση σε ακραία καιρικά φαινόμενα, όπως οι πυρκαγιές λόγω καυσώνων, οι τυφώνες και οι πλημμύρες, μπορεί να προκαλέσουν διάφορες συναισθηματικές διαταραχές. Συνήθως αυτό είναι ένα είδος βραχυπρόθεσμου άγχους, από την οποία οι άνθρωποι μπορούν συχνά σύντομα να ανακάμψουν γρήγορα. Αλλά μερικές φορές αυτά έχουν χρόνιες επιπτώσεις, ειδικά μεταξύ εκείνων που έχουν εκτεθεί σε πολλαπλά γεγονότα, όπως το μετατραυματικό στρες, η διαταραχή σωματομορφίας ή το μακροχρόνιο άγχος. Η ταχεία ανταπόκριση των αρχών για την αποκατάσταση της αίσθησης της τάξης και της ασφάλειας μπορεί να μειώσει σημαντικά τον κίνδυνο μακροπρόθεσμων ψυχολογικών επιπτώσεων για τους περισσότερους ανθρώπους. Αν και τα άτομα που ήδη υπέφεραν από κακή ψυχική υγεία, π.χ. ψύχωση, μπορεί να χρειαστούν εντατική φροντίδα, αυτή μπορεί να είναι δύσκολο να παραδοθεί εάν οι τοπικές υπηρεσίες ψυχικής υγείας διαταραχθούν από τις ακραίες καιρικές συνθήκες.Οι λιγότερο ακραίες άμεσες εκδηλώσεις της κλιματικής αλλαγής μπορούν επίσης να έχουν άμεσες ψυχολογικές επιπτώσεις. Ο μοναδικός πιο καλά μελετημένος σύνδεσμος μεταξύ καιρού και ανθρώπινης συμπεριφοράς είναι αυτός μεταξύ της θερμοκρασίας και της επιθετικότητας. Αυτό έχει διερευνηθεί από εργαστηριακά περιβάλλοντα, με ιστορική μελέτη και εκτεταμένη επιτόπια εργασία. Διάφορες αναθεωρήσεις καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι οι υψηλές θερμοκρασίες αναγκάζουν τους ανθρώπους να γίνουν κακοί, οδηγώντας τους σε αυξημένη σωματική βία, ειδικά σε περιοχές όπου υπάρχει ποικιλομορφία ως προς τις εθνικότητες. Υπήρξαν εξαιρέσεις, όπως στις σύγχρονες πόλεις όπου τα προϊόντα κλιματισμού είναι ευρέως διαθέσιμος. Επίσης, υπήρξε ακαδημαϊκή διαμάχη σχετικά με το βαθμό στον οποίο η υπερβολική βία προκαλείται από την κλιματική αλλαγή, σε αντίθεση με τη φυσική μεταβλητότητα της θερμοκρασίας. Οι ψυχολογικές επιπτώσεις των ασυνήθιστα χαμηλών θερμοκρασιών, τις οποίες μπορεί να προκαλέσει η κλιματική αλλαγή σε ορισμένα μέρη του κόσμου, είναι ανεπαρκώς μελετημένες, αν και τα διαθέσιμα στοιχεία δείχνουν ότι σε αντίθεση με την ασυνήθιστη ζέστη, δεν οδηγεί σε αυξημένη επιθετικότητα. Σε πολλά μέρη του κόσμου, η κλιματική αλλαγή επηρεάζει σημαντικά το οικονομικό εισόδημα των ανθρώπων, π.χ. μειώνοντας τη γεωργική παραγωγή ή καθιστώντας μια περιοχή μη ελκυστική για τον τουρισμό. Αυτό μπορεί να προκαλέσει μια αύξηση στο άγχος, το οποίο με τη σειρά του μπορεί να οδηγήσει σε κατάθλιψη, αυτοκτονικό ιδεασμό και άλλες αρνητικές ψυχολογικές καταστάσεις. Οι συνέπειες μπορεί να είναι ιδιαίτερα σοβαρές εάν το οικονομικό άγχος συνδυαστεί με μια σημαντική διατάραξη της κοινωνικής ζωής, όπως η μετεγκατάσταση σε χώρους φιλοξενίας. Για παράδειγμα, στον απόηχο του τυφώνα Κατρίνα, το ποσοστό αυτοκτονίας για τον γενικό πληθυσμό αυξήθηκε κατά περίπου 300%, αλλά για όσους εκτοπίστηκαν και έπρεπε να μετακινηθούν σε ρυμουλκούμενες εγκαταστάσεις, αυξήθηκε κατά περισσότερο από 1.400%. Οι αποτελεσματικές κυβερνητικές παρεμβάσεις, παρόμοιες με εκείνες που χρησιμοποιούνται για την ανακούφιση του άγχους που ανακύπτει από μια οικονομική κρίση, μπορούν να ανακουφίσουν τις αρνητικές συνθήκες που προκαλούνται από μια τέτοια διαταραχή, ωστόσο αυτό μερικές φορές δεν είναι εύκολο, ειδικά σε ορισμένες από τις λιγότερο ευημερούσες χώρες του παγκόσμιου νότου.Οι έμμεσες επιπτώσεις στην ψυχική υγεία μπορούν να ανακύψουν μέσω των επιδράσεων στην σωματική υγεία. Η σωματική και η ψυχική υγεία έχουν αμοιβαία σχέση, οπότε κάθε επίδραση που σχετίζεται με την κλιματική αλλαγή που επηρεάζει τη σωματική υγεία μπορεί ενδεχομένως να επηρεάσει έμμεσα και την ψυχική υγεία. Η διαταραχή του περιβάλλοντος, όπως π.χ. μέσω της απώλειας της βιοποικιλότητας, ή ακόμα και η απώλεια των παγετώνων, μπορεί επίσης να προκαλέσει αρνητικές ψυχολογικές αντιδράσεις, όπως η οικολογική θλίψη ή η σολασταλγία. Η απλή γνώση των κινδύνων που ενέχει η κλιματική αλλαγή, ακόμη και από εκείνους που δεν επηρεάζονται διαφορετικά από αυτήν, μπορεί να προκαλέσει μακροχρόνιες ψυχολογικές καταστάσεις, όπως είναι το άγχος και άλλες μορφές δυσφορίας. Αυτό μπορεί να επηρεάσει ιδιαίτερα τα παιδιά και έχει συγκριθεί με το πυρηνικό άγχος που συνέβη κατά τη διάρκεια του Ψυχρού πολέμου. Οι συνθήκες όπως το οικολογικό άγχος είναι πολύ σπάνια σοβαρές σε βαθμό ώστε να απαιτούν κλινική θεραπεία. Ενώ είναι δυσάρεστες και επομένως ταξινομούνται ως αρνητικές, τέτοιες συνθήκες έχουν περιγραφεί ως έγκυρες ορθολογικές απαντήσεις στην πραγματικότητα της κλιματικής αλλαγής. Επίσης γνωστό ως οικολογική αγωνία, το οικολογικό άγχος ορίστηκε από το Αμερικανική Ψυχολογική Εταιρεία το 2017 ως "ένας χρόνιος φόβος για την περιβαλλοντική καταστροφή".Έχουν γίνει εκτεταμένες μελέτες σχετικά με το οικολογικό άγχος από το 2007 και εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται διάφοροι ορισμοί. Σύμφωνα με μια ανασκόπηση του 2020 από την Πιχκάλα Πανού, ο άλλος ευρέως αναφερόμενος ορισμός είναι αυτός του Γκλεν Άλμπρεχτ, ο οποίος το 2012 όρισε το οικολογικό άγχος ως "τη γενικευμένη αίσθηση ότι τα οικολογικά θεμέλια της ύπαρξης βρίσκονται σε διαδικασία κατάρρευσης." Η κατάσταση δεν συνιστά ιατρική διάγνωση και θεωρείται ως μια ορθολογική απάντηση στην πραγματικότητα της κλιματικής αλλαγής, ωστόσο σοβαρές περιπτώσεις μπορεί να έχουν αντίκτυπο στην ψυχική υγεία εάν δεν δοθεί προσοχή. Το οικολογικό άγχος είναι ένα δυσάρεστο συναίσθημα, αν και μπορεί να είναι προσαρμοστικό, παρακινώντας π.χ. την χρήσιμη για το άτομο συμπεριφορά όπως η συλλογή σχετικών πληροφοριών. Ωστόσο, μπορεί επίσης να εκδηλωθεί ως αποφυγή συγκρούσεων, ή ακόμα και ως παράλυση. Μερικοί άνθρωποι έχουν αναφέρει ότι βιώνουν τόσο πολύ άγχος και φόβο για το μέλλον με την κλιματική αλλαγή που επιλέγουν να μην κάνουν παιδιά. Η προσοχή που δόθηκε στο οικολογικό άγχος αυξήθηκε ραγδαία μετά το 2017 και ειδικά από τα τέλη του 2018 λόγω του φαινομένου της Γκρέτας, με την Τούνμπεργκ να έχει συζητήσει δημόσια το οικολογικό άγχος της. Επικράτηση Έρευνες του 2018 στις Ηνωμένες Πολιτείες διαπιστώνουν ότι ένα ποσοστό μεταξύ του 21% και 29% των Αμερικανών δήλωνε ότι ανησυχούσε πολύ για το κλίμα, το διπλάσιο ποσοστό σε σύγκριση με μια παρόμοια μελέτη το 2015. Η κατάσταση έχει γίνει ιδιαίτερα συχνή μεταξύ των παιδιών και των νέων – σε ορισμένα πανεπιστήμια πάνω από το 70% των φοιτητών έχουν περιγράψει ότι πάσχουν από οικολογικό άγχος, αν και σήμερα, στα μέσα του 2021, οι επικυρωμένοι τρόποι αξιολόγησης του επιπολασμού του κλιματικού ή του οικολογικού άγχους δεν είναι καλά εδραιωμένοι. Θεραπεία και ανταπόκριση Ο καθηγητής Κρέιγκ Τσάλκβιστ λέει ότι το πρώτο βήμα για τους θεραπευτές ως προς τη θεραπεία του οικολογικού άγχους είναι η συνειδητοποίηση ότι μια φοβισμένη απάντηση σε μια πραγματική κατάσταση δεν είναι παθολογική. Λέει ότι ο οικολογικός φόβος είναι μια εντελώς φυσιολογική απάντηση, ακόμη και αν ο πελάτης το βρίσκει βαθιά ενοχλητικό. Υποστηρίζει ότι οι θεραπευτές πρέπει να λάβουν σοβαρά υπόψη τους τους φόβους των πελατών για την κατάσταση και "να μην υποθέσουν ότι είναι ένα δυσλειτουργικό πρόβλημα ψυχικής υγείας ή ότι ένα άτομο που πάσχει από οικολογικό άγχος είναι κάπως άρρωστο." Ωστόσο, αναγνωρίζει ότι ο φόβος και το άγχος για την υπερθέρμανση του πλανήτη μπορεί να επιδεινώσουν τις προϋπάρχουσες συνθήκες ψυχικής υγείας. Η Μελίσα Πίκετ, μια οικοθεραπεύτρια που εργάζεται στο Σάντα Φε, ισχυρίζεται ότι αντιμετωπίζει μεταξύ σαράντα και ογδόντα οικολογικά ανήσυχων ασθενών το μήνα. Τα συμπτώματα του οικολογικού άγχους είναι μεταξύ άλλων τα παρακάτω: ευερεθιστότητα, αϋπνία, απώλεια όρεξης, περιόδους αδυναμίας, κρίσεις πανικού και συσπάσεις. Όσον αφορά τη θεραπεία, ο Τσάλκβιστ σημειώνει ότι τα ατομικιστικά μοντέλα ψυχικής υγείας "δεν έχουν σχεδιαστεί για να αντιμετωπίζουν ένα συλλογικό τραύμα σε πλανητική κλίμακα". Γενικά, οι ψυχοθεραπευτές λένε ότι όταν τα άτομα αναλαμβάνουν δράση, είτε αλλάζοντας τον τρόπο ζωής τους για να μειώσουν τις εκπομπές άνθρακα είτε συμμετέχοντας στον κοινωνικό ακτιβισμό, μειώνουν τα επίπεδα άγχους και αυτό φέρνει μια αίσθηση προσωπικής ενδυνάμωσης και συναισθήματα σύνδεσης με άλλα άτομα στην κοινότητα. Πολλοί ψυχολόγοι τονίζουν ότι εκτός από τη δράση, υπάρχει ανάγκη οικοδόμησης μιας συναισθηματικής ανθεκτικότητας προκειμένου να αποφύγουν την εξάντληση.Αρκετές ψυχολογικές οργανώσεις έχουν ιδρυθεί γύρω από την ψυχολογία του κλίματος. Οι μελετητές έχουν επισημάνει ότι υπάρχει ανάγκη για μια συστημική προσέγγιση προκειμένου να παρασχεθούν διάφοροι πόροι για τους ανθρώπους ως προς τις ψυχολογικές επιπτώσεις των οικολογικών προβλημάτων και της κλιματικής αλλαγής.Ορισμένοι οργανισμοί παρέχουν διαδικτυακή καθοδήγηση για να βοηθήσουν τους φροντιστές να βοηθήσουν τα παιδιά και τους νέους στην αντιμετώπιση του οικολογικού άγχους τους, όπως π.χ. το βρετανικό Βασιλικό Κολέγιο Ψυχιάτρων. Η οικολογική θλίψη αναφέρεται στην αίσθηση της απώλειας που προκύπτει από την εμπειρία ή την εκμάθηση για την περιβαλλοντική καταστροφή. Άλλες ψυχολογικές επιπτώσεις που προέρχονται από το άγχος για την κλιματική αλλαγή είναι λιγότερο καλά μελετημένες από το οικολογικό άγχος. Περιλαμβάνουν την οικολογική κατάθλιψη, τον οικολογικό θυμό και τις καταστάσεις άρνησης ή μούδιασμα, οι οποίες μπορούν να προκληθούν από την υπερβολική έκθεση σε ανησυχητική παρουσίαση της κλιματικής απειλής. Μια μελέτη η οποία χρησιμοποίησε την μέθοδο της επιβεβαιωτικής παραγοντικής ανάλυσης (confirmatory factor analysis) για να διαχωρίσει τις επιπτώσεις του οικολογικού άγχους, της οικολογικής κατάθλιψης και του οικολογικού θυμού, διαπίστωσε ότι ο οικολογικός θυμός είναι ο καλύτερος για την ευημερία του ατόμου και επίσης καλός για την παρακίνηση της συμμετοχής τόσο στη συλλογική όσο και στην ατομική δράση για τον μετριασμό της κλιματικής αλλαγής. Η πρόσφατη ανασκόπηση της σχετικής επιστημονικής βιβλιογραφίας αποκάλυψε ότι οι συναισθηματικές αντιδράσεις στην κρίση μπορούν να είναι προσαρμοστικές όταν το άτομο έχει την ικανότητα και την υποστήριξη να επεξεργαστεί και να προβληματιστεί για αυτό το συναίσθημα. Σε αυτές τις περιπτώσεις, τα άτομα είναι σε θέση να αναπτυχθούν από τις εμπειρίες τους και να υποστηρίξουν άλλα άτομα. Στο πλαίσιο της κλιματικής αλλαγής, αυτή η ικανότητα για βαθύ προβληματισμό είναι απαραίτητη για την πλοήγηση στις συναισθηματικές προκλήσεις που αντιμετωπίζουν τόσο τα άτομα όσο και οι κοινωνίες. Ενώ σχεδόν όλες οι μελέτες σχετικά με τις ψυχολογικές επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής διαπιστώνουν αρνητικές επιπτώσεις, υπάρχουν κάποιες θετικές επιπτώσεις. Αυτό μπορεί να γίνει μέσω άμεσων και έμμεσων οδών. Σε ορισμένα μέρη του κόσμου, η κλιματική αλλαγή έχει ήδη, ή προβλέπεται, να αυξήσει τις γεωργικές αποδόσεις, οι οποίες μπορούν να αυξήσουν την ευημερία σε μια περιοχή και έτσι να έχουν θετικό έμμεσο αντίκτυπο. Οι άμεσες επιπτώσεις περιλαμβάνουν τα θετικά αποτελέσματα από τον εξαναγκασμό στην αντιμετώπιση αντιξοοτήτων σε μια ζωή που κατά τα άλλα ήταν πολύ εύκολη. Για ορισμένα άτομα, η αυξημένη δέσμευση που προκαλείται από τον κοινό αγώνα κατά της κλιματικής αλλαγής μειώνει την μοναξιά. Σε κοινοτικό επίπεδο, η εκμάθηση της επιστήμης γύρω από την κλιματική αλλαγή και η ανάληψη συλλογικής δράσης ως απάντηση στην απειλή μπορεί να αυξήσει τον αλτρουισμό και την κοινωνική συνοχή, ενισχύοντας τους κοινωνικούς δεσμούς και βελτιώνοντας την ανθεκτικότητα. Αυτός ο θετικός κοινωνικός αντίκτυπος συνδέεται γενικά μόνο με κοινότητες που είχαν κάπως υψηλή κοινωνική συνοχή, οδηγώντας σε συστάσεις όπου είναι δυνατόν, ώστε οι ηγέτες της κοινότητας να ενεργήσουν ώστε να βελτιώσουν την ανθεκτικότητα πριν η διαταραχή που σχετίζεται με το κλίμα γίνει πολύ σοβαρή. Οι προσπάθειες για την κατανόηση των ψυχολογικών επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής έχουν προηγούμενα στην εργασία πάνω στη ψυχολογία από τον 20ό αιώνα και ακόμη νωρίτερα, προκειμένου να κατανοήσουν τις αντιδράσεις στο μεταβαλλόμενο φυσικό και κοινωνικό περιβάλλον που προέκυψαν από γεγονότα όπως η βιομηχανική επανάσταση. Η εμπειρική διερεύνηση των ψυχολογικών επιπτώσεων που σχετίζονται ειδικά με την κλιματική αλλαγή ξεκίνησε στα τέλη του 20ου αιώνα και έγινε συχνότερη κατά την πρώτη δεκαετία του 21ου. Από τις αρχές της δεκαετίας του 2010, οι ψυχολόγοι όλο και περισσότερο καλούσαν ο ένας τον άλλον να συμβάλουν στην κατανόηση των ψυχολογικών επιπτώσεων από την κλιματική αλλαγή. Ενώ οι ψυχολόγοι είχαν σχεδόν μηδενική συμμετοχή στις πρώτες πέντε εκθέσεις της διακυβερνητικής επιτροπής για τη κλιματική αλλαγή, τουλάχιστον πέντε θα συμβάλλουν στην έκτη έκθεση αξιολόγησης, η οποία θα πρέπει να δημοσιευθεί πλήρως μέχρι το 2022. Από το 2020, το πεδίο της κλιματικής ψυχολογίας είχε επεκταθεί για να συμπεριλάβει πολλά υποπεδία. Οι κλιματικοί ψυχολόγοι συνεργάζονται με τα Ηνωμένα Έθνη, με εθνικές και τοπικές κυβερνήσεις, με εταιρείες, ΜΚΟ και άτομα. Οι ψυχολόγοι βοηθούν όλο και περισσότερο την παγκόσμια κοινότητα να αντιμετωπίσει την "διαβολικά" δύσκολη πρόκληση της αποτελεσματικής οργάνωσης της προσπάθειας για τον μετριασμός της κλιματικής αλλαγής. Πολλή δουλειά έχει γίνει για το πώς θα γίνει η βέλτιστη διάδοση πληροφοριών για το κλίμα έτσι ώστε να έχει θετικό ψυχολογικό αντίκτυπο, οδηγώντας τα άτομα να ασχοληθούν με το πρόβλημα, αντί να ανακύψουν από την ενημέρωση ψυχολογικές άμυνες όπως η άρνηση, η απόσταση ή η αίσθηση της μοίρας. Εκτός από την παροχή συμβουλών σχετικά με τη μέθοδο επικοινωνίας, οι ψυχολόγοι έχουν διερευνήσει τη διαφορά που κάνει όταν το σωστό είδος ατόμου κάνει την επικοινωνία των πληροφοριών – για παράδειγμα, όταν το μήνυμα απευθύνεται στους Αμερικανούς συντηρητικούς, τα μηνύματα που σχετίζονται με το κλίμα έχουν αποδειχθεί ότι λαμβάνονται πιο θετικά εάν παραδοθούν από πρώην στρατιωτικούς αξιωματικούς. Διάφοροι άνθρωποι που δεν είναι κυρίως ψυχολόγοι έχουν επίσης συμβουλεύσει για ψυχολογικά θέματα που σχετίζονται με την κλιματική αλλαγή. Π.χ. οι Κριστιάνα Φιγκέρες και ο Τομ Ρίβετ-Καρνάκ, οι οποίοι ηγήθησαν των προσπαθειών για τη διοργάνωση της πολύ επιτυχημένης συμφωνίας του Παρισιού του 2015, από τότε έχουν αγωνιστεί για να διαδώσουν την άποψη ότι μια νοοτροπία "επίμονης αισιοδοξίας" θα πρέπει ιδανικά να αποτελεί μέρος της ψυχολογικής αντίδρασης ενός ατόμου στην πρόκληση της κλιματικής αλλαγής.