IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Λίνα Κάσδαγλη

Η Λίνα Κάσδαγλη (1921-2009) ήταν Ελληνίδα συγγραφέας, επιμελήτρια βιβλίων και μεταφράστρια. Έγραψε κυρίως ποιήματα και μετέφρασε πολλά έργα ξένων λογοτεχνών. Έλαβε μέρος σε επιτροπές του υπουργείου Παιδείας για τη σύνταξη των σχολικών βιβλίων στην Ελλάδα. Ήταν παντρεμένη με τον συγγραφέα Εμμανουήλ Κάσδαγλη και απέκτησαν τρία παιδιά.

 Γεννήθηκε στην Κόρινθο το 1921 και οι γονείς της ήταν εκπαιδευτικοί. Ακολούθησε σπουδές φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και επίσης στο Γαλλικό Ινστιτούτο. Η εμφάνισή της στα γράμματα έγινε με τη μετάφραση ενός ποιήματος του Γάλλου ποιητή Σαρλ Πεγκί στη Νέα Εστία, το 1943. Την ίδια περίοδο είχε ήδη δραστηριοποιηθεί στο περιοδικό Η Διάπλαση των Παίδων, στο οποίο έγραφε με το ψευδώνυμο "Ροζελάντια". Ακολούθησε η κυκλοφορία της πρώτης της ποιητικής συλλογής, το 1952 με τίτλο "Ηλιοτρόπια". Υπήρξε υπεύθυνη της έκδοσης του περιοδικού Η Οδηγός (1956-1973) από το Σώμα Ελληνίδων Οδηγών, όπου υπέγραφε με το όνομα "Θεία Νεραντζούλα". Αντιτάχθηκε στη χούντα του 1967, εκδηλώνοντας τη διαμαρτυρία της σε κείμενο που συνυπέγραψαν το 1969 άλλοι 17 συγγραφείς. Έλαβε επίσης μέρος στο πρώτο αντιστασιακό βιβλίο, που δημοσιεύτηκε το 1970 με τίτλο "Δεκαοκτώ κείμενα". Απεβίωσε στις 18 Αυγούστου του 2009, σε ηλικία 88 ετών. Ο σαλίγκαρος ταξιδεύει (1980) Πάλι με τον Πουφ (1946) Τα ποιήματα (Άγρα 2002) Στέφανος ενιαυτού (1975) Οι δρόμοι του μεσημεριού (1963) Ηλιοτρόπια (1952) Ομηρικοί ύμνοι, Το Ροδακιό, [επιμέλεια] (2005) Oh! Fier monde nouveau, Το Ροδακιό, [μετάφραση] (2002) Το όραμα της Ιωνίας, Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, [μετάφραση] (2002) Το χρονικό της τέχνης, Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, [μετάφραση] (1998) Οι περιπέτειες του Τομ Σόγερ, Πατάκη, [μετάφραση] (1996) Δεκαοκτώ κείμενα, Κέδρος (1994) Η ζωή ενός ζωγράφου, Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, [επιμέλεια] (1994) Ρούμελη, Ωκεανίδα, [μετάφραση] (1991) Συζήτηση με τον Γιώργο Σεφέρη, Άγρα, [μετάφραση] (1986) Η οικογένεια Μούμιν - Τρολλ, Μόκας Ε. - Μορφωτική, [μετάφραση] Λίνα Κάσδαγλη στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών Η Παναγιά της Ρεματιάς - απόσπασμα από έργο της Κάσδαγλη.
Μπομπολόνε

Το μπομπολόνε (ιταλικά: bombolone, πληθ. μπομπολόνι [bomboloni]) είναι ιταλικό ντόνατ με γέμιση (παρόμοιο με τα κρόφνε, μπερλίνερ, πόντσεκ) και τρώγεται ως σνακ και επιδόρπιο. Το όνομα του γλυκίσματος σχετίζεται ετυμολογικά με το bomba (βόμβα) και το ίδιο είδος γλυκίσματος ονομάζεται επίσης μπόμπα (πληθ. «μπόμπε») σε ορισμένες περιοχές της Ιταλίας. Η ετυμολογική σύνδεση οφείλεται πιθανώς στην ομοιότητα με χειροβομβίδα ή παλιομοδίτικη βόμβα και μπορεί σήμερα να θεωρείται επίσης ως αναφορά στην υψηλή θερμιδική πυκνότητα αυτής της συνταγής (δηλαδή, μια «θερμιδική βόμβα»).

 Ενώ τα μπομπολόνι μπορεί να συνδέονται κυρίως με την Τοσκάνη, είναι παραδοσιακά σε άλλες περιοχές της Ιταλίας, αν και με μικρές παραλλαγές στη συνταγή. Σε εκείνες τις περιοχές που βρίσκονταν υπό αυστριακή κυριαρχία, όπως το Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε, το Βένετο και το Φριούλι-Βενέτσια Τζούλια, η παράδοση των μπομπολόνι πιστεύεται ότι προήλθε από αυτή του αυστριακού «krapfen» (δηλαδή του μπερλίνερ) και η συνταγή περιλαμβάνει αυγά, τα οποία δεν βρίσκονται στην ποικιλία της Τοσκάνης.Τα ζαχαροπλαστεία έχουν μερικές φορές χειρόγραφες πινακίδες για αυτούς και η συγγραφέας τροφίμων Έμιλι Ουάζι έγραψε ότι οι επισκέπτες μπορεί να μην ενθουσιάζονται με ζεστούς λουκουμάδες σε μια περιοχή με σαλάμι αγριογούρουνου και σάντουιτς με λάδι τρούφας, αλλά ότι οι κάτοικοι της Τοσκάνης τα απολαμβάνουν ακόμη και στην παραλία. Πωλούνται επίσης από καρότσια στην παραλία και διαφέρουν λίγο από τα γεμιστά ντόνατς σε άλλες χώρες, καθώς το γέμισμα τοποθετείται από την κορυφή, όπου μερικές φορές είναι ορατό, αντί να εγχύεται από το πλάι. Το εστιατόριο A Voce στη Νέα Υόρκη τα έχει σερβίρει με σάλτσα σοκολάτας και οι Φλωρεντινοί λέγεται ότι προτιμούν το bomboloni caldi (ζεστό) στο Buscioni, όπου σερβίρονται «κατευθείαν από τον φούρνο» και γεμίζονται με κρέμα, σοκολάτα ή μαρμελάδα.Η συλλογή του 1996 της Ιταλίδας τραγουδίστριας Τζάνα Νανίνι τιτλοφορείται Bomboloni και περιλαμβάνει το τραγούδι «Bomboloni», με στίχους για ζεστά ντόνατς και βόμβες. Το μουσικό βίντεο περιλαμβάνει φυλετικούς χορούς, κοστούμια, στρογγυλές μαύρες βόμβες με φιτίλια και πολλά ντόνατ που τρώγονται, χτυπιούνται με ρόπαλα του μπέιζμπολ και πετιούνται τριγύρω. Μπαμπαλόνι, τυνησιακή εκδοχή του μπομπολόνε Μπερλίνερ Κρόφνε Πόντσκι
Ιταλίδα Νύφη

Η Ιταλίδα Νύφη (Ισπανικά: Muchacha italiana viene a casarse, Μετάφραση: Ιταλίδα κοπέλα έρχεται να παντρευτεί) είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 2014.Πρωταγωνιστούν: Λίβια Μπρίτο, Χοσέ Ρον, Ενρίκε Ρότσα και Φερνάντο Αγιέντε.

 Ελπίζοντας να γιατρευτεί η αδελφή της, Γιάννα, που πάσχει από καρδιοπάθεια, η Φιορέλα Μπιανκί, μια ορφανή ιταλίδα κοπέλα, μετακομίζει στο Μεξικό και δέχεται μια πρόταση γάμου από τον πλούσιο φίλο του πατέρα της. Αφότου ο αρραβωνιαστικός της τις εγκαταλείπει, η Φιορέλα δουλεύει ως υπηρέτρια για την περίφημη οικογένεια Άνχελες, όπου ερωτεύεται τον Πέδρο Άνχελες, έναν άνθρωπο που η οικογενειακή κληρονομιά βασίζεται σε μυστηριώδεις περιστάσεις. Λίβια Μπρίτο ως Φιορέλα Μπιανκί ντε Άνχελες Χοσέ Ρον ως Πέδρο Άνχελες Μπράβο Ενρίκε Ρότσα ως Βιτόριο Ντραγόνε Φερνάντο Αγιέντε ως Σέρχιο Άνχελες Ισέλα Βέγα ως Ελόϊσα χηρ. ντε Άνχελες Σαλβαδόρ Πίνεδα ως Δάντε Ντάβαλος Μαριμπέλ Γουάρδια ως Χουλιέτα Μισέλ Λούρδες Μουνγκία ως Χοακίνα Σάντσεζ Αρίας Ναϊλέα Νόρβιντ ως Φεδερίκα Άνχελες Έλα Βέλντεν ως Γιάννα Μπιανκί Χοσέ Πάμπλο Μάινορ ως Γκαέλ Άνχελες Ελιασάρ Γκόμες ως Μπενίτο Σεγούρα Πάολα Μαρσελίνι ως Ροξάνα Ριβέρα Ρακέλ Γκάρσα ως Αδέλα ντε Σεγούρα Σέσαρ Μπόνο ως Ρεινάλντο Σεγούρα Μίμι Μοράλες ως Σόνια Ρολντάν ντε Άνχελες Μάικ Μπάγιο ως Οσβάλντο Άνχελες Βανέσα Ρεστρέπο ως Αλίνα Σολ Μέντες Ρόι ως Ντιάνα Αλαρκόν Αρτούρο Γκαρσία Τενόριο ως Φιντέλ Αλίσια Ενσίνας ως Λίβια Αλαρκόν Ντομπρίνα Κρίστεβα ως Μπελίντα Μάρκο ΝτιΜάουρο ως Σαντίνο Ορτσίνι Μαριάνα Πρατς ως Πιλάρ Μπράβο ντε Άνχελες Καλούδια Ακόστα ως ΣιμόναΓκετσ εμφανίσεις Μάρκους Ορνέγιας ως Αγουστίν Ιρίνα Μπάεβα ως Κάτια Καντέλα Μαρκές ως Αϊτάνα ντε λα Ρίβα Πάλμα Κάρμεν Ροντρίγκες ως Σελέστε Πάλμα ντε ντε λα Ρίβα Χοσέ Αντόνιο Μπαρόν ως Μπενίγνο ντε λα Ρίβα Φρανσίσκο Γκατόρνο ως Ανίμπαλ Βαλένσια Ρικάρδο Μπλούμε ως Μάριο Μπιανκί Κλαούδιο Μπάες ως Μάξιμο Άνχελες Γιέσκα Κοτς ως Τάνια Κασανόβα Ουμπέρτο Ελισόντο ως Χουάν Μισέλ Η Τηλενουβέλα βραβεύτηκε με τα εξής βραβεία: 5 Βραβεία TV Adicto Golden (Μουσική, Πρωτοεμφανιζόμενη Νεαρή Ηθοποιός, Κορυφαία Ηθοποιός, Πρωταγωνιστής, Νεανική Τηλενουβέλα) 1 Βραβείο TVyNovelas (Γυναίκα Αποκάλυψη) Βόρεια Αμερική, Ευρώπη Μεξικό ΗΠΑ Ισπανία Βουλγαρία Ιταλίδα Νύφη στην IMDb
Κέννεθ Λαπάτιν

Ο Κέννεθ Λαπάτιν (αγγλ. Kenneth Lapatin) είναι έφορος αρχαιοτήτων (Associate Curator of Antiquities) στο μουσείο J. Paul Getty Museum. Είναι απόφοιτος των πανεπιστημίων της Καλιφόρνιας, του Μπέρκλεϋ (Ph.D.), και της Οξφόρδης (Μ. Stud.). Εξειδικεύτηκε στην αρχαία μεσογειακή τέχνη και αρχαιολογία, ιδιαίτερα στα έργα τέχνης του Αιγαίου από την εποχή του χαλκού και μέχρι τους ελληνικούς και ρωμαϊκούς χρόνους. Έχει διευθύνει αρχαιολογικές έρευνες στην Καισάρεια του Ισραήλ, την Ρώμη και την Κόρινθο.

 Eike D. Schmidt and Kenneth Lapatin: The Color of Life: Polychromy in Sculpture from Antiquity to the Present von Roberta Pazanelli, J P Getty Trust Pubn The joys of collecting, 1965 Kenneth Lapatin: Mysteries of the Snake Goddess: Art, Desire, and the Forging of History. Da Capo Press Beth Cohen, Susan Lansing-Maish and Kenneth Lapatin: The Colors of Clay: Special Techniques in Athenian Vases, J P Getty Trust Pubn Marina Belozerskaya and Kenneth Lapatin: Ancient Greece. Art, Architecture and History, Thames & Hudson Kenneth Lapatin: Papers on Special Techniques in Athenian Vases, J P Getty Trust Pubn Kenneth Lapatin and Karol Wight: The J. Paul Getty Museum Handbook of the Antiquities Collection, J P Getty Trust Pubn Kenneth D. S. Lapatin: Chryselephantine Statuary in the Ancient Mediterranean World (Oxford Monographs on Classical Archaeology), Oxford University Press Luca Mozzati, Marina Belozerskaya and Kenneth Lapatin: Ancient Greece: Art, Architecture, and History (Getty Trust Publications: J. Paul Getty Museum) Roberta Panzanelli, Eike D. Schmidt and Kenneth Lapatin: The Color of Life: Polychromy in Sculpture from Antiquity to the Present, J P Getty Trust Pubn Luxus: The Sumptuous Arts of Greece and Rome, 2015 Jon L. Seydl, Kenneth Lapatin, and Victoria C. Gardner Coates: The Last Days of Pompeii: Decadence, Apocalypse, Resurrection, 2012 Παρουσίαση του Κέννεθ Λαπάτιν από το Αρχαιολογικό Ινστιτούτο της Αμερικής (Archaeological Institute of America)
Θάλασσα Τσούκτσι

Η Θάλασσα Τσούκτσι (ρωσικά: Чуко́тское мо́ре, Τσουκότσκογιε μόριε) είναι μία θάλασσα στον Αρκτικό ωκεανό. Οριοθετείται στα δυτικά από τον πορθμό Ντε Λονγκ, και τη νήσο Βράνγκελ, και στα ανατολικά από το ακρωτήριο Πόιντ Μπάροου της Αλάσκας, πέραν του οποίου βρίσκεται η Θάλασσα Μποφόρ. Ο Βερίγγειος πορθμός αποτελεί το νοτιότερο όριο της και τη συνδέει με τη Βερίγγειο θάλασσα και τον Ειρηνικό ωκεανό. Το κύριο λιμάνι της Θάλασσας Τσούκτσι είναι το Ουελέν στη Ρωσία. Η Διεθνής Γραμμή Ημερομηνίας διασχίζει τη Θάλασσα Τσούκτσι από τα βορειοδυτικά προς τα νοτιοανατολικά.

 Η έκτασή της είναι περίπου 595.000 τ.χλμ. και είναι πλωτή μόνο περίπου τέσσερις μήνες το χρόνο. Είναι σχετικώς αβαθής θάλασσα, με το 56% της συνολικής της έκτασης να έχει βάθος μικρότερο από 50 μέτρα. Η Θάλασσα Τσούκτσι έχει πολύ λίγα νησιά σε σύγκριση με άλλες θάλασσες της Αρκτικής. Η νήσος Βράνγκελ βρίσκεται στο βορειοδυτικό όριο της θάλασσας, η νήσος Χέραλντ κοντά στο βόρειο όριό της και μερικά μικρά νησιά βρίσκονται κατά μήκος των ακτών της Σιβηρίας και της Αλάσκας. Η θάλασσα πήρε το όνομά της από το νομαδικό αυτόχθων λαό των Τσούκτσι, που κατοικεί στις ακτές της, στη χερσόνησο Τσουκότκα η οποία αποτελεί τμήμα του αυτόνομου θύλακα Τσουκότκα. Οι Τσούκτσι που ζουν στις ακτές της παραδοσιακά ασχολούνται με την αλιεία, τη φαλαινοθηρία και το κυνήγι του θαλάσσιου ίππου. Ο Διεθνής Υδρογραφικός Οργανισμός ορίζει τα παρακάτω όρια της Θάλασσας Τσούκτσι : Δυτικά: Το ανατολικό όριο της Ανατολικής Σιβηρικής Θάλασσας (Από το βορειότερο σημείο της νήσου Βράνγκελ έως το Ακρωτήριο Γιακάν, (Cape Yakan) της Σιβηρίας (176°40'E).Βόρεια: Από το Ακρωτήριο Πόιντ Μπάροου της Αλάσκας έως το βορειότερο σημείο της νήσου Βράνγκελ (179°30'W).Νότια: Ο Αρκτικός κύκλος (66°33'39"N) μεταξύ της Σιβηρίας και της Αλάσκας (το βόρειο όριο της Βεριγγείου θάλασσας). Οικολογική αποτίμηση Αρχειοθετήθηκε 2006-09-30 στο Library of Congress (Αγγλικά)
Solid Ball of Rock

Το Solid Ball of Rock είναι το δέκατο στούντιο άλμπουμ του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Saxon, το οποίο κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 1991 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Virgin".Αυτός ήταν ο πρώτος στούντιο δίσκος του συγκροτήματος με τον μπασίστα Νιμπς Κάρτερ στη σύνθεση τους, ενώ είναι το άλμπουμ το οποίο σηματοδότησε την επιστροφή των Saxon στον ήχο ο οποίος τους έκανε γνωστούς, το κλασικό χέβι μέταλ, βασισμένο στο New Wave of British Heavy Metal.

 Solid Ball of Rock (Tchaikovsky, Broadbent) - 4:35 Altar of the Gods (Carter) - 3:30 Requiem (We Will Remember) (Byford, Oliver, Carter, Glockler) - 5:16 Lights in the Sky (Byford, Quinn, Johnson) - 4:03 I Just Can't Get Enough (Byford, Quinn, Johnson) - 4:34 Baptism of Fire (Carter) - 3:08 Ain't Gonna Take It (Byford, Oliver, Carter, Glockler) - 4:47 I'm on Fire (Carter) - 4:24 Overture in B-Minor / Refugee (Byford, Carter) - 5:42 Bavarian Beaver (Carter) - 1:17 Crash Dive (Carter) - 4:21 Solid Ball of Rock (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 4 Φεβρουαρίου 1991 Το Solid Ball of Rock ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Μπιφ Μπάιφορντ - φωνητικά Γκράχαμ Όλιβερ - κιθάρα Πωλ Κουήν - κιθάρα Νιμπς Κάρτερ - μπάσο Νάιτζελ Γκλόκλερ - τύμπανα Γερμανικά τσαρτ Ελβετικά τσαρτ
Όπτιμιστ

Το όπτιμιστ είναι ένα σκάφος για ιστιοπλοΐα. Αρχικά ήταν ένα μικρό κασόνι που είχε για κατάρτι ένα μικρό σκουπόξυλο και για πανί ένα παλιό, κατάλληλα κομμένο σεντόνι. Στηριζόταν πάνω σε ροδάκια και κυκλοφορούσε στο έδαφος. Δεν είχε καρίνα ούτε σκότα. Σταδιακά, αυτό το παιχνίδι άρχισε να γίνεται πιο δημοφιλές και εξαπλώθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Στη συνέχεια δημιουργήθηκε η ιδέα να γίνει αγωνιστικό σκάφος. Έτσι, σήμερα, πάνω από 2.000.000 παιδιά σε όλο τον κόσμο απολαμβάνουν αυτό το σκάφος, ενώ πολλοι ομιλοι διοργανωνουν συχνα διασυλλογικους αγωνες με επαθλα. Ακομη καθε χρονο διοργανωνεται Πανελληνιος αγωνας στον οποιο παιρνουν μερος τα τελευταια χρονια πανω απο 300 παιδια.

 Το όπτιμιστ είναι ένα σκάφος ειδικά σχεδιασμένο για παιδιά. Αποτελείται από ένα τιμόνι με ένα κόντρα-δοιάκι, μια μεγάλη καρίνα από πολυεστέρα ή ξύλο, ένα ιστίο σε σχήμα τραπεζίου και τρία στεγανά για να το κρατούν στην επιφάνεια αν αναποδογυρίσει. Το σκάφος είναι φτιαγμένο από πολυεστέρα και είναι καλυμμένο με τζελκόουτ. Το πανί είναι φτιαγμένο από ντάκρον συνήθως, αλλά κάποιες φορές το κατασκευάζεται από κέβλαρ. Τα καρινοτίμονα κατασκευάζονται και αυτά από πολυεστέρα και τζέλκοουτ, αλλά κάποιες φόρες κατασκευάζεται από μια χημική ουσία που λέγεται «φιλέ» γιατί μοιάζει με δίχτυ. Τα optimist είναι πολύ ευαίσθητα και χαλούν πολύ εύκολα.Το μόνο πρόβλημα τους είναι ότι στον δυνατό άνεμο ο χειριστής πρέπει να είναι έμπειρος για να μη μπατάρει.Οταν δεν φυσάει σχεδόν καθόλου πρέπει να λασκάρεις το out hol για να κρατάει τον αέρα, αλλα και ταυτόχρονα το πανί τόσο ώστε να τρέχεις πιο γρήγορα.Το πανί επάνω πάντα έχει μαλάκια τα οποία πρέπει να είναι παράλληλα για να πηγαίνεις σωστά τις πλεύσεις. https://web.archive.org/web/20090403021343/http://optisailors.com/ http://www.isaf.com/ http://www.eio.gr/www.sailingchannel.gr
Μπιόρν Φλέμινκξ

Ο Μπιόρν Φλέμινκξ (φλαμανδ. Bjorn Vleminckx) είναι Βέλγος ποδοσφαιριστής που γεννήθηκε στο Μπούμ της Αμβέρσας το 1985. Ο Φλέμινκξ αγωνίζεται στην Ολλανδική N.E.C. και στην Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου του Βελγίου. Από το καλοκαίρι του 2015 αγωνίζεται στην Γκεζτεπέ ΣΚ.

 Ο Φλέμινκξ ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στην Μπέβερεν, με την οποία αγωνίστηκε για τρία χρόνια. Τη σαιζόν 2005-2006 έπαιξε δανεικός στην ομάδα της Οστάνδης και το 2006 υπέγραψε συμβόλαιο με την Μέχελεν. Στις 6 Ιουνίου το 2009, η N.E.C. αγόρασε τον Φλέμινκξ για 1,8 εκατομμύρια ευρώ και του έκανε συμβόλαιο για 4 χρόνια μέχρι το 2013. Την σαιζόν 2010- 2011 πραγματοποιεί εξαιρετική χρονιά αφου μέχρι την χειμερινή διακοπή, είχε σημειώσει 13 γκολ και βρίσκεται στην πρώτη θέση του πίνακα των σκόρερ της Ερεντιβίζιε. Στις 25 Μαρτίου 2011 ο Φλέμινκξ υπέγραψε συμβόλαιο με την Κλαμπ Μπρυζ το οποίο έχει ισχύ από τον Ιούνιο του 2011. Η N.E.C. έλαβε το ποσό των 3.3 εκατομμυρίων ευρώ για την πραγματοποίηση της μεταγραφής. Το προφίλ του παίκτη στην σελίδα της N.E.C. (Ολλανδικά)
Γκύντερ του Σβάρτσμπουργκ

O Γκύντερ, γερμ. Günther von Schwarzburg (1304 - 14 Ιουνίου 1349) από τον Οίκο του Σβάρτσμπουργκ ήταν (διεκδικητής) βασιλιάς της Γερμανίας για πέντε σχεδόν μήνες (30.1.1349-24.5.1349).

 Ήταν ο τρίτος γιος του Ερρίκου Ζ΄ κόμη του Σβάρτσμπουργκ-Μπλάνκενμπουργκ και της Χριστίνας του Γκλάιχεν, κόρης του Αλβέρτου Γ΄ κόμη του Γκλάιχεν-Τόννα. Διακρίθηκε ως στρατιωτικός και πρόσφερε καλή υπηρεσία στον Λουδοβίκο Δ΄ των Βίττελσμπαχ βασιλιά της Γερμανίας. Όταν ο Όθων Δ΄ απεβίωσε το 1347, ο θρόνος της Γερμανίας προσφέρθηκε στον Εδουάρδο Γ΄ της Αγγλίας, που αρνήθηκε, και μετά στον Γκύντερ. Έτσι εκλέχθηκε στη Φρανκφούρτη στις 30 Ιανουαρίου 1349 από τέσσερις εκλέκτορες, οπαδούς του Οίκου του Βίττελσμπαχ και αντιπάλους του Καρόλου Δ΄ κόμη του Λουξεμβούργου, που είχε επίσης εκλεγεί από εκλέκτορες από τις 11 Ιουλίου 1346 και είχε στεφθεί στις 2 Σεπτεμβρίου 1346 στη Βόννη. Ωστόσο ο Κάρολος νίκησε πολλούς υποστηρικτές του Γκύντερ και τον ίδιο στο Έλτβιλ. Τότε ο Γκύντερ, που ήταν πια σοβαρά ασθενής, αποκήρυξε τη διεκδίκησή του αντί 20.001 μάρκων αργύρου. Απεβίωσε τρεις εβδομάδες μετά στη Φρανκφούρτη και τάφηκε στον καθεδρικό της πόλης. Η επιτύμβιος πλάκα, αριστούργημα γοτθικής τέχνης, τοποθετήθηκε στη μνήμη του το 1352. Ο Κάρολος Δ΄ επανεκλέχθηκε το 1349 και το 1355 στέφθηκε αυτοκράτορας. Το 1777 ο Ίγκνατς Χόλτσμπαουερ έγραψε το ζίνγκσπηλ (πρόγονο της όπερας) Γκύντερ φον Σβάρτσμπουργκ. Graf L. Utterodt zu Scharffenberg, Günther, Graf von Schwarzburg, erwählter deutscher König (Leipzig, 1862) K. Janson, Das Königtum Günthers von Schwarzburg (Leipzig, 1880). Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Günther of Schwarzburg". Encyclopædia Britannica. 12 (11th ed.). Cambridge University Press.
Σπύρος Δεπούντης

Ο Σπύρος Δεπούντης (1918 - 2004) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο απο τα τσικό του Παναθηναϊκού αλλα κατέληξε στον Ολυμπιακό, αφού ο Παναθηναϊκός τον απέρριψε. Σταμάτησε το ποδόσφαιρο το 1946. Στον Β΄παγκόσμιο πόλεμο ήταν πιλότος σε μαχητικά αεροσκάφη ενώ πολέμησε και στην Κορέα. Μετά το τέλος του πολέμου έγινε πιλότος της Ολυμπιακής. Φόρεσε 2 φορές την φανέλα της Εθνικής Ελλάδος.

 πρωταθλήματα Ελλάδας: 1936, 1937 και 1938 πρωταθλήματα Πειραιά: 1937, 1938 και 1940 Η Ιστορία του Ολυμπιακού , Έκδοση Γ.Χ. Αλεξανδρής , Αθήνα 1996 Θρύλος πορεία μέσα στο χρόνο, Έκδοση Ηλιότριπο, Αθήνα 1997 ISBN 569-584-365-2 Χρυσός Θρύλος Έκδοση Art Press,Εκδοτική Α.Ε. , Αθήνα 1997 Εθνική Ελλάδος πορεία μέσα στο χρόνο , Εκδόσεις Παπαζήση Αθήνα 2001 Ολυμπιακός ένα αρχείο μια ιστορία Β. Καρδάσης ,Μίλητος 1997 80 χρόνια 80 μορφες ,Β. Καρδάσης, Ελληνικά γράμματα ,ISBN 960-442-021-6
Επαρχία Αιγιαλείας

Η επαρχία Αιγιαλείας ήταν μία από τις τρεις επαρχίες του νομού Αχαΐας. Έδρα της ήταν το Αίγιο. Βρισκόταν στο βόρειο μέρος της Πελοποννήσου, καταλαμβάνοντας το βορειοανατολικό τμήμα του νομού Αχαΐας και συνορεύοντας με τις επαρχίες Καλαβρύτων στα νότια, Πάτρας στα δυτικά και με τον νομό Κορινθίας (και επαρχία παράλληλα) στα ανατολικά, ενώ στα βόρεια βρεχόταν από τον Κορινθιακό κόλπο.

 Δημιουργήθηκε αρχικά με την Διοικητική διαίρεση του 1828 από τον κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια με το Ι' ψήφισμα της 13ης Απριλίου του 1828 σαν Επαρχία Βοστίτσας. Με την διοικητική διαίρεση του 1833 ήταν μία από τις πέντε επαρχίες του νομού Αχαΐας και Ήλιδος. Καταργήθηκε στην συνέχεια με την διοικητική διαίρεση του 1836 η οποία κατήργησε προσωρινά το νομαρχιακό σύστημα και επανασυστάθηκε το 1848. Παρέμεινε αμετάβλητη στην συνέχεια μέχρι το 1997 οπότε και καταργήθηκε με το σχέδιο Καποδίστριας. Η χωρική μορφή της επαρχίας επαναφέρθηκε με το σχέδιο Καλλικράτης που ακολούθησε το σχέδιο Καποδίστριας, καθώς δημιουργήθηκε ο δήμος Αιγιαλείας με έδρα το Αίγιο. Τερριτόριο Βοστίτσας Νίκος Γ. Ασπιώτης, Διοικητικοί και Αυτοδιοικητικοί Θεσμοί στην Κέρκυρα. Πρόσωπα και Γεγονότα (1817‐1951), Κέρκυρα 2009. Ανακτήθηκε: 13/03/2016. (αρχείο pdf) Α.Ι. Κλάδου, Εφετηρίς (Almanach) του Βασιλείου της Ελλάδος δια το Έτος 1837, Εκ της Βασιλικής Τυπογραφίας και Λιθογραφίας, Εν Αθήναις 1837. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Αρίστος Σταυρόπουλος, Ιστορία της πόλεως Αιγίου από των μυθικών χρόνων μέχρι των ήμερων μας, Έκδοσις-Τύπος: Αγγ. Κουλουμπή, Πάτραι 1954. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμοι Α'-Β', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση.
Ίσρα Χίρσι

Η Ίσρα Χίρσι (γεννημένη στις 22 Φεβρουαρίου 2003) είναι Αμερικανίδα ακτιβίστρια για το περιβάλλον. Είναι συνιδρύτρια και συνεκτελεστικός διευθυντής για την Αμερικανική νεανική απεργία για το κλίμα. Το 2020, ονομάστηκε στο κατάλογο πολιτικής και διακυβέρνησης του Fortune 40 Under 40.

 Η Χίρσι γεννήθηκε στη Μινεάπολη της Μινεσότας, και είναι η κόρη της βουλευτού Ιλχάν Ομάρ και του Αχμέτ Αμπντισαλάν Χίρσι. Στην ηλικία των 12 ετών, ήταν ένας από τους συμμετέχοντες σε πορεία για τον Τζαμάρ Κλαρκ στο Mall of America. Φοίτησε στο λύκειο νότιας Μινεάπολης. Ασχολήθηκε με τον ακτιβισμό για το κλίμα αφού εντάχθηκε στην περιβαλλοντική λέσχη του λυκείου της στο πρώτο έτος φοίτησης.Ο Χίρσι συντόνισε την οργάνωση εκατοντάδων μαθητικών κινητοποιήσεων για το κλίμα στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 15 Μαρτίου και στις 3 Μαΐου 2019. Συνίδρυσε την Αμερικανική Νεανική Απεργία για το κλίμα, τον αμερικανικό κλάδο ενός κινήματος νέων για κλιματική αλλαγή παγκόσμιας κλίμακας, τον Ιανουάριο του 2019. Ενεργεί ως συν-εκτελεστικός διευθυντής αυτής της ομάδας. Το 2019, κέρδισε το βραβείο νεολαίας Μπράουερ. Την ίδια χρονιά, η Χίρσι έλαβε το βραβείο "Φωνή του Μέλλοντος". Το 2020, η Χίρσι τοποθετήθηκε στο κατάλογο των "40 του μέλλοντος", σε πρόγραμμα του αμερικανικού καναλιού BET. Fernands, Maddy· Hirsi, Isra· Coleman, Haven· Villaseñor, Alexandria (7 Μαρτίου 2019). «Adults won't take climate change seriously. So we, the youth, are forced to strike». Bulletin of the Atomic Scientists (στα Αγγλικά). Hirsi, Isra (25 Μαρτίου 2019). «The climate movement needs more people like me». Grist (στα Αγγλικά). Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Isra Hirsi στο Wikimedia Commons
Νάστρο ντ' Αρτζέντο

Τα Βραβεία Νάστρο ντ' Αρτζέντο (ιταλικά: Nastro d'Argento), είναι ένα ιταλικό κινηματογραφικό βραβείο που απονέμεται κάθε χρόνο από το 1946 από την Εθνική Ένωση Δημοσιογράφων Ιταλικού Κινηματογράφου (Sindacato Nazionale Giornalisti Cinematografici Italiani). Το Νάστρο ντ' Αρτζέντο λέγεται ότι είναι το παλαιότερο βραβείο κινηματογράφου στην Ευρώπη.

 Η ένωση δημοσιογράφων Ιταλικού κινηματογράφου ιδρύθηκε το ίδιο έτος κατά το οποίο δημιουργηθηκαν τα βραβεία Νάστρο ντ' Αρτζέντο το 1946, από μια ομάδα δημοσιογράφων και κριτικών ταινιών, μερικοί από τους οποίους αργότερα έγιναν σκηνοθέτες (ο Στένο και ο Μάριο Σολντάτι, ο οποίος ήταν και ο πρώτος πρόεδρος) και (Μικελάντζελο Αντονιόνι, Άντονιο Πιετραντζέλι). Ο πρώτος κανονισμός ήταν που προκάλεσε τη δημιουργία του Νάστρο ντ' Αρτζέντο για να «προωθήσει τη συνεχή καλλιτεχνική, τεχνική και βιομηχανική βελτίωση του ιταλικού κινηματογράφου και να τιμήσει τις σημαντικές ταινίες του». Η τελετή απονομής των βραβείων πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά στη Ρώμη το 1946, στο Hotel de Russie. Οι επόμενες τελετές πραγματοποιήθηκαν κυρίως μεταξύ της Ρώμης και της Ταορμίνας, με εξαίρεση ορισμένες τελετές (όπως στη Φλωρεντία, μετά την πλημμύρα του 1966, ως ένδειξη αλληλεγγύης) και επίσης στο Σορέντο. Τα βραβεία απονέμονται: στην καλύτερη ταινία της χρονιάς, στον σκηνοθέτης της καλύτερης ταινίας, στους ηθοποιούς και τεχνικούς. Το Νάστρο ντ' Αρτζέντο είναι μαζί με τα Νταβίντ ντι Ντονατέλο, βραβεία που προωθούνται από την Εθνική Ακαδημία Ιταλικού Κινηματογράφου. Νάστρο ντ' Αρτζέντο Καλύτερης Ταινίας Νάστρο ντ' Αρτζέντο Καλύτερης Κωμωδίας Νάστρο ντ' Αρτζέντο Καλύτερου Σκηνοθέτη Νάστρο ντ' Αρτζέντο Καλύτερου Σεναρίου Νάστρο ντ' Αρτζέντο Καλύτερου Παραγωγού Νάστρο ντ' Αρτζέντο Καλύτερου Ηθοποιού Νάστρο ντ' Αρτζέντο Καλύτερης Ηθοποιού Νάστρο ντ' Αρτζέντο Καλύτερου Β' Ανδρικού Ρόλου Νάστρο ντ' Αρτζέντο Καλύτερου Β' Γυναικείου Ρόλου Νάστρο ντ' Αρτζέντο Καλύτερης Σκηνογραφίας Νάστρο ντ' Αρτζέντο Καλύτερου Μόνταζ Νάστρο ντ' Αρτζέντο Καλύτερου Τραγουδιού Νάστρο ντ' Αρτζέντο Καλύτερης Μουσικής Νάστρο ντ' Αρτζέντο Καλύτερης Ενδυμασίας Νάστρο ντ' Αρτζέντο Καλύτερου Ήχου Νάστρο ντ' Αρτζέντο Καλύτερης Ξένης Ταινίας Νάστρο ντ' Αρτζέντο Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους Νάστρο ντ' Αρτζέντο Καλύτερου Ντοκιμαντέρ Νάστρο ντ' Αρτζέντο Καλύτερης Ευρωπαίκης Ταινίας Βραβεία Νάστρο ντ' Αρτζέντο στο Cinemagazineweb.it (Αγγλικά) Νάστρο ντ' Αρτζέντο στη IMDb.com (Αγγλικά)
Δουμενά Αχαΐας

Τα Δουμενά είναι ορεινό χωριό της πρώην επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας που αποτελεί σήμερα Τοπική Κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Καλαβρύτων του «Καλλικρατικού» Δήμου Καλαβρύτων. Προ της εφαρμογής της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας» αποτελούσε την Κοινότητα Δουμενών ενώ στη συνέχεια αποτέλεσε Δημοτικό διαμέρισμα του «Καποδιστριακού» Δήμου Καλαβρύτων. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 825 μέτρων βορειοανατολικά των Καλαβρύτων και σε απόσταση 16 χιλιομέτρων από αυτά. Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 156 κάτοικοι.

 Προκόπιος Οικονομίδης Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Γεώργιος Παπανδρέου, Καλαβρυτινή επετηρίς: ήτοι πραγματεία περί της ιστορικής των Καλαβρύτων επαρχίας, Εκδότης Μιχαήλ Ι. Σαλιβέρος, Εν Αθήναις 1906. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Γιάννης Αργυρόπουλος, Τα Δουμενά του χθες και του σήμερα, εκδ. Δήμος Καλαβρύτων, Πάτρα 2008. Ιστοσελίδα Μoriasnow: Δουμενά Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές των Ο.Τ.Α
Βέντλαντ

Το Βέντλαντ (γερμανικά: Wendland) είναι περιοχή στη Γερμανία στα σύνορα των σημερινών κρατιδίων του Βραδεμβούργου, του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας, της Κάτω Σαξονίας και της Σαξονίας-Άνχαλτ. Κέντρο του είναι το Ανοβεριανό Βέντλαντ στην επαρχία Λούχοφ-Ντάνενμπεργκ στην Κάτω Σαξονία. Το 2012 το κράτος της Κάτω Σαξονίας όρισε τα χωριά Ρούντλινγκ στο Ανοβεριανό Βέντλαντ για τον γερμανικό κατάλογο υποψήφιων για μελλοντικά μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO. Μεταγενέστερες αποφάσεις που θα καθόριζαν την επιτυχία αυτής της προσφοράς θα πραγματοποιούνταν το 2013 στη διάσκεψη των υπουργών Παιδείας (Kultusministerkonferenz) και όχι νωρίτερα από το 2017 από την UNESCO.

 Το Βέντλαντ (Wendland) δεν είναι αρχαίο τοπονύμιο. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά γύρω στο 1700, όταν ένας ιερέας από το Βύστροφ έγραψε για τη γλώσσα, τις συνήθειες, τα έθιμα και τα κίνητρα των Πολάβων κατοίκων της περιοχής αυτής. Έβλεπε τους ανθρώπους στις συνοικίες Ντάνενμπεργκ ως Βένεδοι και έτσι η περιοχή πήρε την ονομασία Βέντλαντ. Με την πάροδο του χρόνου το όνομα έμεινε. Ο όρος Βέντλαντ (Vendland) χρησιμοποιήθηκε για τις περιφέρειες ανατολικά του Λύμπεκ, ωστόσο, χρησιμοποιήθηκε από τους Σκανδιναβικούς λαούς τουλάχιστον πριν από το τέλος του 10ου αιώνα. Μια καταγεγραμμένη ιστορική περίπτωση είναι αυτή του βασιλιά Όλαφ Α΄ της Νορβηγίας το 982, ο οποίος παντρεύτηκε τη βασίλισσα Γκάιρα, κόρη του βασιλιά Μπύριτσλαϊφ του Βέντλαντ.
Lokalise

Το Lokalise είναι ένα σύστημα διαχείρισης εντοπισμού και μετάφρασης που βασίζεται σε υπολογιστικό νέφος αποθήκευσης και απευθυνεται σε ευέλικτες ομάδες. Η εταιρεία ιδρύθηκε στη Ρίγα της Λετονίας και λειτουργει με τηλεργασία έχοντας στο δυναμικό της 120+ υπαλλήλους σε 23 χώρες.

 Το Lokalise ιδρύθηκε το 2017 από τους Nick Ustinov και Petr Antropov. Το 2020 η εταιρεια άντλησε τα πρώτα της κεφάλαια, φτάνοντας στα 6 εκατομμύρια δολάρια στον γύρο της σειράς Α μετά από τρία χρόνια λειτουργίας της με προσωπικά κεφάλαια. Οι ιδρυτές αποφάσισαν να αντλήσουν εξωτερικά κεφάλαια με στόχο να επιταχύνουν την ανάπτυξη της εταιρείας. Αφού συγκέντρωσε μια από τις μεγαλύτερες επενδύσεις για νεοσύστατη εταιρεία με έδρα τη Λετονία, η Lokalise υιοθέτησε σαν τρόπο λειτουργίας της την 100% τηλεργασια. Από το 2020, ο Nick Ustinov είναι μέλος του Συμβουλίου Τεχνολογίας του Forbes. Το 2020, η εταιρεία ανακηρύχθηκε σε μία από τις 100 κορυφαίες ευρωπαϊκές εταιρείες “ νέφους” με αξία κάτω από $ 1 δισ. από την Accel. Το 2021, η Sifted συμπεριέλαβε τη Lokalise στη λίστα των 21 ευρωπαϊκών νεοσύστατων SaaS της VC που υπερ μεγενθυθηκαν το 2021. Η λίστα καταρτίστηκε από τον Bill Leaver του Sifted μετά από διαβούλευση με ηγέτες της βιομηχανίας όπως η Evgenia Plotnikova, ο Ben Blume, η Itxaso del Palacio, Carlos Gonzalez-Cadenas και Dhruv Jain. Το λογισμικό σχεδιάστηκε κυρίως "για τεχνολογικές μονάδες που διαχειρίζονται εφαρμογές iOS, Android, web, παιχνίδια, IoT ή ψηφιακό περιεχόμενο και γενικά λογισμικό." Έχει αναγνωριστεί για το "web-based συνεργατικό πρόγραμμα επεξεργασίας της, για την αποτελεσματική διαχείριση έργων σε πολλαπλές πλατφόρμες, για τα κλειδιά εντοπισμού, την αυτόματη αντιστοίχιση στιγμιότυπου οθόνης, τις πολλές επιλογές ενσωμάτωσης, την ευελιξία στις προσθήκες" και βέβαια για τη συμβολή της στην εξοικονόμηση πολύτιμου χρόνου. Τυπικοί χρήστες της πλατφόρμας είναι προγραμματιστές, διαχειριστές προϊόντων, έργων και εντοπισμού, σχεδιαστές, έμποροι, μεταφραστές και διαχειριστές περιεχομένου. Περισσότεροι από 2000 πελάτες σε 80 χώρες χρησιμοποιούν σήμερα το Lokalise. Μερικά αξιοσημείωτα ονόματα πελατών περιλαμβάνουν: Amazon, Gojek, Depositphotos, Revolut, Yelp, Virgin Mobile, και Notion.
Νεμάνια Ντάνγκουμπιτς

Ο Νεμάνια Ντάνγκουμπιτς (σερβικά: Немања Дангубић‎) (γενν. 13 Απριλίου 1993) είναι Σέρβος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως σμολ φόργουορντ για τον Προμηθέα Πατρών. Επιλέχθηκε από τους Φιλαδέλφεια 76ερς με την 54η συνολική επιλογή στο NBA Ντραφτ του 2014.

 Το 2010, ο Ντάνγκουμπιτς εντάχθηκε στην ομάδα νέων της Χέμοφαρμ, προτού ενταχθεί στην ομάδα ανδρών για τη σεζόν 2011–12. Τον Ιούλιο του 2012, υπέγραψε με τη Μέγκα Βιζούρα. Στις 31 Ιουλίου 2014, ο Ντάνγκουμπιτς υπέγραψε τριετές συμβόλαιο, με ρήτρα αποχώρησης μετά από κάθε σεζόν, με τον Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου. Τη σεζόν 2014–15, ο Ερυθρός Αστέρας κέρδισε την Αδριατική Λίγκα, το Πρωτάθλημα Σερβίας και το Κύπελλο Σερβίας. Στις 10 Ιουλίου 2016, υπέγραψε εκ νέου με την ομάδα, μέχρι το τέλος της σεζόν 2017-18. Τον Μάρτιο του 2018, ανακοινώθηκε ότι ο Ντάνγκουμπιτς θα χάσει το υπόλοιπο της σεζόν 2017-18 λόγω τραυματισμού στο γόνατο. Έφυγε από τον Ερυθρό Αστέρα το καλοκαίρι του 2018. Στις 18 Σεπτεμβρίου 2018, ο Ντάνγκουμπιτς υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο με τη Μπάγερν Μονάχου της Μπούντεσλιγκα. Τον Ιούλιο του 2019, ο Ντάνγκουμπιτς υπέγραψε με την ισπανική ΚΜ Εστουδιάντες. Στις 10 Ιουλίου 2020, ο Ντάνγκουμπιτς υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την Παρτίζαν Βελιγραδίου. Τη σεζόν 2020–21 της Αδριατικής Λίγκας, είχε μέσο όρο 7,5 πόντους και 2,9 ριμπάουντ σε 24 αγώνες. Τον Ιούλιο του 2022 αποχώρησε από την Παρτίζαν. Στις 18 Οκτωβρίου 2022, ο Ντάνγκουμπιτς υπέγραψε με τον Προμηθέα Πατρών για το υπόλοιπο της σεζόν, αντικαθιστώντας τον Τζέρικολ Χέλεμς. Στις 26 Ιουνίου 2014, ο Ντάνγκουμπιτς επιλέχθηκε με την 54η συνολική επιλογή στο ΝΒΑ Ντραφτ του ΝΒΑ από τους Φιλαδέλφεια 76ερς. Αργότερα ανταλλάχθηκε στους Σαν Αντόνιο Σπερς τη νύχτα του ντραφτ. Στις 6 Ιουλίου 2019, το δικαίωμά του στο ντραφτ ανταλλάχθηκε στους Μπρούκλιν Νετς, σε μια ανταλλαγή τριών ομάδων. Ο Ντάνγκουμπιτς βοήθησε τη Σερβία να κερδίσει το αργυρό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κ19 του 2011 και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ18 του 2011. Ενώ αρχικά βρισκόταν στη σειρά για να συμμετάσχει με την Εθνική Σερβίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014, ο Ντάνγκουμπιτς αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το προπονητικό κέντρο της ομάδας πριν ξεκινήσει, αφού υπέφερε από τραυματισμό στο γόνατο. Νεμάνια Ντάνγκουμπιτς στο aba-liga.com Νεμάνια Ντάνγκουμπιτς στο draftexpress.com Νεμάνια Ντάνγκουμπιτς στο eurobasket.com Νεμάνια Ντάνγκουμπιτς στο euroleague.net Νεμάνια Ντάνγκουμπιτς στο fiba.com Νεμάνια Ντάνγκουμπιτς στο Instagram
Γιορτινή φορεσιά Σκύρου

Ως γιορτινή φορεσιά της Σκύρου αναφέρεται η γυναικεία ενδυμασία που φοριόταν από τον γυναικείο πληθυσμό της Σκύρου των Βορείων Σποράδων κατά τις επίσημες περιστάσεις (γιορτές, γάμοι κλπ) και ήταν γνωστή στην τοπική ορολογία με τις ονομασίες χρυσή, αλλαμένα και νυφάδα.

 Η φορεσιά αποτελείται από το κεντημένο από μετάξι εσωτερικό πουκάμισο, τον κοντό γυναικείο επενδύτη (γνωστό και ως μεντενέ), το καλό πουκάμισο το οποίο κατασκευαζόταν από δύο είδη υφασμάτων, τον καπχά (μεταξωτό ύφασμα που χρησίμευε ως εξάρτημα της φορεσιάς), το πολύπτυχο φουστάνι και τον αμάνικο επενδύτη που κάποιες φορές ήταν φτιαγμένος από πολύτιμα υλικά.Τη φορεσιά συμπληρώνει ο κεφαλόδεσμος, ο οποίος αποτελείται από τέσσερα μέρη, το λευκό βαμβακερό μαντήλι, το κόκκινο μεταξωτό καπιτσάλι, τη μεταξωτή μπόλια και την καλύπτρα του κεφαλιού τον φτα, που αποτελεί το σημαντικότερο κομμάτι του κεφαλόδεσμου. Ο στολισμός της φορεσιάς ολοκληρώνεται από μια χρυσή ζώνη και ασημένια κλειδωτήρια καθώς και από το κόσμημα του κεφαλιού. Ελληνικές Φορεσιές, Συλλογή Εθνικού Ιστορικού Μουσείου, Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία της Ελλάδος, β' έκδοση, Αθήνα 2005. Europeana: Γυναικεία νυφική ενδυμασία Σκύρου.
Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης 1958-59

Το κύπελλο πρωταθλητριών της περιόδου 1958-59 ήταν το τέταρτο από την καθιέρωση του θεσμού. Το κατέκτησε για τέταρτη συνεχόμενη φορά η Ρεάλ Μαδρίτης κερδίζοντας στον τελικό τη Σταντ ντε Ρενς με σκορ 2-0. Ο τελικός διεξήχθη στις 3 Ιουνίου στο Στάδιο Νέκαρ της Στουτγάρδης, και τον παρακολούθησαν 80.000 θεατές.

 Σημειώσεις Χωρίς αγώνα πέρασαν στον πρώτο γύρο οι: Ρεάλ Μαδρίτης, Γουλβς, ΤΣΣΚΑ Σόφιας και Πάλοσεουρα Ελσίνκι. Ο Ολυμπιακός παραιτήθηκε των αγώνων λόγω της άσχημης πολιτικής κατάστασης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας εκείνη την περίοδο και με δεδομένο οτι ο πρώτος αγώνας έπρεπε να διεξαχθεί στην Κωνσταντινούπολη. Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ μετά την αεροπορική τραγωδία που έπληξε την ομάδα στην προηγούμενη διοργάνωση, δηλώθηκε τιμητικά από την UEFA στο κύπελλο πρωταθλητριών αυτής της περιόδου. Όμως η Αγγλική ομοσπονδία δεν έδωσε άδεια για τη συμμετοχή, θεωρώντας πως μόνο οι πρωταθλήτριες ομάδες θα πρέπει να συμμετέχουν στο θεσμό, οπότε η Μάντσεστερ υποχρεωτικά παραιτήθηκε των αγώνων. 3ος αγώνας: Σημειώσεις Σημειώσεις Σημειώσεις Κύπελλο πρωταθλητριών 1958-59, στο επίσημο σάιτ της ΟΥΕΦΑ. Κύπελλο Πρωταθλητριών 1958-59 www.rsssf.com 1958/59: Ο Ντι Στέφανο οδηγεί τη Ρεάλ! www.sports-history.com Αρχειοθετήθηκε 2010-10-26 στο Wayback Machine. Κύπελλο Πρωταθλητριών 1958-59 www.uefa.com Αρχειοθετήθηκε 2022-05-17 στο Wayback Machine. Κύπελλο Πρωταθλητριών 1958-59 www.europeancuphistory.com
Μοναδιαίο τετράγωνο

Στα μαθηματικά, το μοναδιαίο τετράγωνο είναι ένα τετράγωνο του οποίου οι πλευρές έχουν μήκος 1. Συχνά, το μοναδιαίο τετράγωνο αναφέρεται συγκεκριμένα στο τετράγωνο στο καρτεσιανό επίπεδο με γωνίες στα τέσσερα σημεία (0, 0), (1, 0), (1, 1) και (0, 1).

 Σε ένα καρτεσιανό σύστημα συντεταγμένων με συντεταγμένες (x, y), το μοναδιαίο τετράγωνο ορίζεται ως ένα τετράγωνο που αποτελείται από τα σημεία όπου τα x και y βρίσκονται σε ένα κλειστό διάστημα από το 0 έως το 1. Δηλαδή, το μοναδιαίο τετράγωνο είναι το καρτεσιανό γινόμενο Α × Β, όπου [Α,Β] το κλειστό διάστημα από το 0 έως το 1. Το μοναδιαίο τετράγωνο μπορεί επίσης να θεωρηθεί ως ένα υποσύνολο του μιγαδικού επιπέδου, δηλαδή του τοπολογικού χώρου που σχηματίζεται από τους μιγαδικούς αριθμούς. Σε αυτήν την άποψη, οι τέσσερις γωνίες του μοναδιαίου τετραγώνου βρίσκονται στους τέσσερις μιγαδικούς αριθμούς 0, 1, i και 1 + i. Δεν είναι γνωστό εάν οποιοδήποτε σημείο του επιπέδου είναι μια ρητή απόσταση και από τις τέσσερις κορυφές του μοναδιαίου τετραγώνου. Μοναδιαίος κύκλος Μοναδιαίος κύβος Μοναδιαία σφαίρα Weisstein, Eric W., "Unit square" από το MathWorld.
Τριτάκη Πάτρας

Το Τριτάκη είναι συνοικία βορειοδυτικά του κάστρου της Πάτρας, στην Ελλάδα, και ουσιαστικά αποτελεί μέρος της περιοχής του Βλατερού. Χαρακτηριστικό της συνοικίας είναι πως υπάρχει μόνο ένας στενός δρόμος στην άκρη της, ο οποίος διέρχεται περιμετρικά του κάστρου, ενώ όλη η υπόλοιπη συνοικία είναι γεμάτη από μικρά ανηφορικά/κατηφορικά δρομάκια με σκάλες. Αυτή η γειτονιά φημίζεται για τα παλιά σπίτια της, τα μικρά δρομάκια και σκαλάκια που συνδέουν το κέντρο της πόλης με το Κάστρο. Οι πιο γνωστές σκάλες της περιοχής είναι οι Σκάλες Τριτάκη, που βρίσκονται στο τέλος της οδού Κολοκοτρώνη και δυτικά της κορυφής της κλίμακας της Αγίου Νικολάου. Δεν είναι τόσο γνωστές, ωστόσο τουρίστες τις χρησιμοποιούν για να κατέβουν από το Κάστρο στο κέντρο.

 Η ονομασία της είναι ανθρωπωνυμικό και προέρχεται από τον Κρητικό συνταγματάρχη Νικόλαο Τριτάκη, ο οποίος το 1866 είχε αγοράσει 21 στρέμματα γης στην περιοχή αποτελώντας ήδη από το 1824 κάτοικο Πατρών. Τα συγκεκριμένα στρέμματα είχαν παραχωρηθεί από τον Καποδίστρια στον Εμμανουήλ Παπανικολάκη για αποικισμό Κρητικών αλλά αυτός μεταβίβασε τα διακαιώματα στον Τριτάκη. Το κράτος δεν αναγνώρισε τη μεταφορά με αποτέλεσμα να χρειαστεί δικαστική απόφαση (184/1876) του Αρείου Πάγου για να λυθεί η υπόθεση. Δ. Καρατζά, Χ. Χαραλάμπους, Δ. Γκότση, Γ. Λύρα, Πάτρα, ονομάτων επίσκεψις, Έκδοση των εφημερίδων «Εθνικός Κήρυξ των Πατρών» και «Ημερήσιος Κήρυξ των Πατρών», Πάτρα 1995. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα «Τριτάκης» (σελ. 2106).
Φραγκίσκος Γουλιέλμος του Βάρτενμπεργκ

Ο Φραγκίσκος-Γουλιέλμος, γερμ. Franz-Wilhelm (1 Μαρ΄τιου 1593 - 1 Δεκεμβρίου 1661) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ είχε τον τίτλο του κόμη του Βέρτνεμπεργκ. Ως Καθολικός επίσκοπος του Οσμπρούκ εκδιώχθηκε κατά τον Τριακονταετή Πόλεμο και μετά αποκαταστάθηκε. Προς το τέλος της ζωής του έγινε καρδινάλιος.

 Γεννήθηκε στο Μόναχο και ήταν γιος του Φερδινάνδου και της Μαρίας Πέτενμπεκ. Ο γάμος ήταν μοργανατικός και στα τέκνα δόθηκε ο τίτλος του κόμη του Βέρτενμπεργκ. Goldschmidt, Lebensgesch. des Kard. Priesters Franz Wilhelm (Osnabruck, 1866); Meurer, Franz Wilhelm in Mittheilungen des hist. Vereins zu Osnabruck, X, XI, XXI; Forst, Politische Korrespondenz des Grafen F. W. von Wartenberg aus den Jahren 1621-31 in Publikationen aus den k. preussischen Staatsarchiven, LXVIII (Leipzig, 1897). Catholic Encyclopedia article Biography ico Wilhelm Kohl (1998). "Wartenberg, Franz Wilhelm Graf von". In Bautz, Traugott. Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon (BBKL) (in German). 13. Herzberg: Bautz. cols. 379–382. ISBN 3-88309-072-7.
Φρίντριχ Τράουν

Ο Φρίντριχ Άντολφ Τράουν (Γερμανικά: Friedrich Adolph Traun) (Βάντσμπεκ Αμβούργου 29 Μαρτίου 1876 – Αλτόνα Αμβούργου 11 Ιουλίου 1908) ήταν Γερμανός αθλητής του στίβου και της αντισφαίρισης, ολυμπιονίκης το 1896.

 Ο Τράουν θεωρούνταν ένας από τους καλύτερους Γερμανούς αθλητές στίβου της εποχής του, κυρίως στους δρόμους ταχύτητας και ημιαντοχής. Το κύριο αγώνισμά του ήταν ο δρόμος 800 μέτρων. Το 1897 ήταν ο πρώτος Γερμανός αθλητής που υπερέβη τα 6 μέτρα στο άλμα εις μήκος. Επίσης ήταν αθλητής της αντισφαίρισης. Πήρε μέρος στους Α΄ Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας το 1896 στο στίβο και την αντισφαίριση. Στα 100 και στα 800 μέτρα έτρεξε στον προκριματικό, αλλά δεν κατάφερε να περάσει στον τελικό. Στην αντισφαίριση αποκλείστηκε στο απλό ανδρών στον πρώτο αγώνα από τον Ιρλανδό Τζον Μπόλαντ, που λάμβανε μέρος υπό την σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου. Ο Μπόλαντ τον προσκάλεσε -ελλείψει Ιρλανδού συμπαίκτη- να συγκροτήσει μαζί του δίδυμο για το διπλό ανδρών, με τους συμπαίκτες πλέον Μπόλαντ και Τράουν να κατακτούν τελικά το χρυσό μετάλλιο, αφού στον ημιτελικό νίκησαν το ζευγάρι Αριστείδη και Κωνσταντίνου Ακρατόπουλου και στον τελικό το ζευγάρι Δ. Πετροκόκκινου - Δ. Κάσδαγλη με 2-1 σετ. Ο Τράουν ήταν γόνος πλούσιας οικογένειας του Αμβούργου. Ο πατέρας του ήταν ιδιοκτήτης βιομηχανίας καουτσούκ και μέλος της Γερουσίας του Αμβούργου. Ο ίδιος τελείωσε το γυμνάσιο στην πόλη του και στη συνέχεια πήγε στη Δρέσδη, όπου μεταξύ 1895 και 1899 σπούδασε χημικός, ολοκληρώνοντας τις σπουδές του με διδακτορικό. Αργότερα εργάστηκε ως επιστημονικός συνεργάτης στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης και στη συνέχεια στην επιχείριση του πατέρα του. Το 1902 επιχειρηματικοί λόγοι τον οδήγησαν για έναν χρόνο στις ΗΠΑ, από όπου όμως επέστρεψε προσβεβλημένος από φυματίωση, κάτι που έθεσε ουσιαστικά τέλος στην αθλητική καριέρα του. Ο Τράουν αυτοκτόνησε τον Ιούνιο του 1908 αυτοπυροβολούμενος με πιστόλι σε πολυτελές ξενοδοχείο του Αμβούργου, όπου διέμενε προσωρινά με τη σύζυγό του, όταν εμφανίστηκε εκεί μια άλλη γυναίκα, που ισχυρίστηκε πως ήταν επίσης σύζυγός του. Θεωρείται ότι αυτοκτόνησε εξαιτίας του γεγονότος ότι αποκαλύφθηκε η διγαμία του, κάτι που θα αποτελούσε ισχυρή δυσφήμιση στον πλούσιο, επώνυμο κύκλο των οικογενειών του ίδίου και της συζύγου του. Στατιστικά ολυμπιονικών Sports-Reference.com IO Media Guide
Οπλοστάσιο του Ναυπλίου

Το οπλοστάσιο του Ναυπλίου ήταν μονάδα του Στρατού του με σκοπό την επισκευή και παραγωγή οπλισμού και πυρομαχικών η οποία άρχισε τη λειτουργία της μετά την Επανάσταση του 1821 στο υπό σύσταση ελληνικό κράτος, και συνέχισε κατά τον 19ο αιώνα.

 Διευθυντής του ανέλαβε ο φιλέλληνας Βαυαρός συνταγματάρχης Καρλ Βίλχελμ φον Χάιντεκ το 1828. Αρχικά έγινε συλλογή και επιδιόρθωση καλύκων και πυρομαχικών από όλα τα πεδία των μαχών. Με τη βοήθεια του Κωνσταντή Νικόδημου ανασύρθηκαν και κανόνια που είχαν βυθιστεί στη θάλασσα. Στα ευρήματα αυτά προστέθηκε και το υλικό από την αποθήκη των Μεθάνων. Διευθυντής του διορίστηκε ο Βαυαρός λοχαγός του πυροβολικού Σνίτσλαϊν (Schnitzlein). Το οπλοστάσιο εξοπλίστηκε με νεόκτιστα εργαστήρια, τα οποία προμήθευαν τον τακτικό στρατό με όπλα. Όταν οι Χάιντεκ και Σνίτσλαϊν επέστρεψαν στην πατρίδα τους, η διεύθυνση του οπλοστασίου ανατέθηκε στους Γάλλους Pouzie και Bourchet. Ο Θεόδωρος Βαλλιάνος, συνταγματάρχης Μηχανικού και Διοικητής του Μηχανικού, ήταν Διευθυντής του Οπλοστασίου από τον Απρίλιο του 1832 μέχρι τις αρχές Ιανουαρίου 1833, μέχρι δηλαδή την άφιξη του Όθωνα. Με την έλευση του Όθωνα το 1833 ανέλαβε ο Γερμανός λοχαγός του πυροβολικού Φουξ (Fuchs) και ακολούθως το 1834 γενικός διευθυντής ο ταγματάρχης Νόιμάιερ (Neumaier). Ένας άλλος από τους διοικητές του οπλοστασίου του Ναυπλίου ήταν ο Χαράλαμπος Ζυμβρακάκης, ο οποίος ανέλαβε τη θέση έχοντας ήθη θητεύσει, μετά το 1841, διοικητής του οπλοστασίου του Πόρου. Οπλοστάσιο του Ναυπλίου 1825, Απριλίου 14, 2009 από Αργολική Αρχειακή Βιβλιοθήκη Ιστορίας & Πολιτισμού Το οπλοστάσιο του Ναυπλίου, Γιάννης Ρούσκας, www.arxaiologia.gr, Αρχαιολογία και Τέχνες, τόμος 66
Πανελλήνιος Σύνδεσμος Αθλητικού Τύπου

Ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Αθλητικού Τύπου (Π.Σ.Α.Τ.) είναι επιφορτισμένος με δραστηριότητες στο χώρο του αθλητισμού στην Ελλάδα. Ιδρύθηκε το 1952 ως «Σύνδεσμος Αθλητικών Συντακτών» (Σ.Α.Σ.). Ο σύνδεσμος διοργανώνει κάθε χρόνο τα Αθλητικά Βραβεία ΠΣΑΤ.

 Ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Αθλητικού Τύπου (Π.Σ.Α.Τ.) ιδρύθηκε το 1952 και από τότε έχει αφιερωθεί στην υπηρεσία της Δημοσιογραφίας, του Αθλητισμού και της Νεολαίας. Ο ΠΣΑΤ, που είναι ο μοναδικός εκπρόσωπος της Ελλάδας στη Διεθνή Ένωση Αθλητικών Συντακτών (AIPS), έχει στη δύναμή του 1.200 μέλη σε όλη τη χώρα. Τα μέλη του ανήκουν σε επτά επαγγελματικές Ενώσεις (ΠΟΕΣΥ, ΕΣΗΕΑ, ΕΣΗΕΜΘ, ΕΣΗΕΘΣΕΕ, ΕΣΗΕΠΗΝ, Ένωση Συντακτών Περιοδικού και Ηλεκτρονικού Τύπου, Ένωση Ανταποκριτών Ξένου Τύπου). Ο ρόλος του ΠΣΑΤ στην ανάπτυξη του αθλητισμού έχει αναγνωριστεί και από τη Βουλή των Ελλήνων, που στο άρθρο 134 του νόμου 2725/99 αναφέρει «Για τον κλάδο των Αθλητικών Συντακτών αναγνωρίζεται ως φορέας λειτουργίας του ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Αθλητικού Τύπου (Π.Σ.Α.Τ.). Ο ΠΣΑΤ αποτελεί συντελεστή και παράγοντα προβολής, διάδοσης και ανάπτυξης του Ελληνικού Αθλητισμού». Ο ΠΣΑΤ διοργανώνει, επιπλέον, επιμορφωτικά σεμινάρια για τους Αθλητικούς Συντάκτες και στα γραφεία του λειτουργεί μεγάλη αθλητική βιβλιοθήκη με ελληνικές και διεθνείς εκδόσεις. Τα μέλη του στελεχώνουν τις Οργανωτικές Επιτροπές μεγάλων αθλητικών διοργανώσεων και διασφαλίζουν την άψογη διεξαγωγή τους στον χώρο των ΜΜΕ και είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην οργανωτική επιτυχία των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας. Ο ΠΣΑΤ επίσης δίνει μεγάλο βάρος στην ανάδειξη και την προστασία της ελληνικής γλώσσας και αναπτύσσει έντονη δραστηριότητα στους τομείς της ενημέρωσης με εκδόσεις, σεμινάρια, βραβεύσεις των κορυφαίων δημοσιογράφων της χρονιάς, κάλυψη των κορυφαίων αθλητικών γεγονότων, παρουσία σε διεθνή φόρουμ, αλλά κυρίως κοινωνικής δράσης με δωρεές σε κοινωφελή ιδρύματα, δημιουργία Ταμείου Αλληλοβοήθειας και συμπαράστασης στους συναδέλφους, που αντιμετωπίζουν προβλήματα, παιδικές γιορτές κ.λ.π. Μάχεται δε, κατά του ντόπιγκ και των ναρκωτικών που απειλούν τη νεολαία. Το 1980 καθιέρωθηκε με πρωτοβουλία του ΠΣΑΤ και το Σούπερ καπ Ελλάδος με αφορμή την καθιέρωση του επαγγελματικού ποδοσφαίρου στην Ελλάδα. Αντίπαλες ομάδες ο Ολυμπιακός και η Καστοριά. Στην ιστορία του Συνδέσμου πρόεδροι έχουν εκλεγεί: 1953: Αθ. Σέμπος 1953-55: Χ. Σβολόπουλος 1955-57: Δ. Καπλάνογλου 1957-59: Χ. Σβολόπουλος 1959-61: Αθ. Σέμπος 1961-62: Χ. Σβολόπουλος 1963-64: Π. Μακρίδης 1964-65: Χ. Σβολόπουλος 1965-66: Κ. Σισμάνης 1966-69: Χ. Σβολόπουλος 1969-71: Α. Σιδηρόπουλος 1971-72: Α. Σακαλής 1972-76: Χ. Σβολόπουλος 1976-92: Π. Λινάρδος 1992-06: Ι. Θεοδωρακόπουλος 2006-12: Ο. Γερακάρης 2012- 18: Σ. Τριανταφύλλου 2018 – σήμερα: Ι. Θεοδωρακόπουλος Επίσημος ιστότοπος
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α2 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2013-2014

Το Πρωτάθλημα Α2 Εθνικής Κατηγορίας Γυναικών της περιόδου 2013-14 αποτελεί τη 17η διοργάνωση από τη δημιουργία της Α2 Εθνικής Κατηγορίας. Διοργανώτρια αρχή είναι η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης και οι ομάδες που διαγωνίζονται σε αυτό έχουν τη νομική μορφή ερασιτεχνικών σωματείων.

 Το πρωτάθλημα διεξάγεται σε δυο ομίλους,βορρά και νότου. Μετά την ολοκλήρωση της αγωνιστικής περιόδου, στην κορυφή του βαθμολογικού πίνακα του Ομίλου Νότου βρέθηκε ο Α.Ο. Τερψιθέα Γλυφάδας,κερδίζοντας ως Πρωταθλήτρια το εισιτήριο ανόδου στην Α1 Εθνική Κατηγορία.Τα σωματεία Α.Ο. Σπόρτιγκ Αθηνών και Φ.Ε.Α. Ν. Φιλαδέλφειας / Ν. Χαλκηδόνας, που τερμάτισαν στη 2η και 3η θέση αντίστοιχα, ενεπλάκησαν σε έναν επιπλέον αγώνα μπαράζ με τις ομάδες που κατέλαβαν τις ίδιες θέσεις στον Όμιλο Βορρά, προκειμένου να σχηματιστεί σαφής σειρά προτεραιότητας για άνοδο στην Α1 Εθνική σε περίπτωση δημιουργίας κενής θέσης.Τα σωματεία από την 8η θέση και κάτω υποβιβάστηκαν στις τοπικές ενώσεις που ανήκουν. Βαθ2 = Βαθμοί στους μεταξύ τους αγώνες Διαφ2 = Πηλίκο πόντων Επίθεσης/Αμυνας στους μεταξύ τους αγώνες (σε περίπτωση διπλής ισοβαθμίας) Διαφ3 = Πηλίκο πόντων Επίθεσης/Αμυνας στο πρωτάθλημα (σε περίπτωση τριπλής ισοβαθμίας) Μετά την ολοκλήρωση της αγωνιστικής περιόδου, στην κορυφή του βαθμολογικού πίνακα του Ομίλου Βορρά βρέθηκε ο Παναθλητικός Σ.Φ. Συκεών,κερδίζοντας ως Πρωταθλήτρια το εισιτήριο ανόδου στην Α1 Εθνική Κατηγορία.Τα σωματεία Α.Σ. Ολυμπιακός Βόλου 1937 και Α.Σ. Νίκη Λευκάδας, που τερμάτισαν στη 2η και 3η θέση αντίστοιχα, ενεπλάκησαν σε έναν επιπλέον αγώνα μπαράζ με τις ομάδες που κατέλαβαν τις ίδιες θέσεις στον Όμιλο Νότου, προκειμένου να σχηματιστεί σαφής σειρά προτεραιότητας για άνοδο στην Α1 Εθνική σε περίπτωση δημιουργίας κενής θέσης.Το δρόμο προς το οικείο τους τοπικό πρωτάθλημα πήρε η ΑΓΕ Πιερίας Βαθ2 = Βαθμοί στους μεταξύ τους αγώνες Διαφ2 = Πηλίκο πόντων Επίθεσης/Αμυνας στους μεταξύ τους αγώνες (σε περίπτωση διπλής ισοβαθμίας) Διαφ3 = Πηλίκο πόντων Επίθεσης/Αμυνας στο πρωτάθλημα (σε περίπτωση τριπλής ισοβαθμίας) Μετά τη λήξη της κανονικής περιόδου, οι ομάδες που τερμάτισαν στη 2η και 3η θέση των δύο ομίλων ενεπλάκησαν σε έναν επιπλέον αγώνα μπαράζ προκειμένου να σχηματιστεί σαφής σειρά προτεραιότητας για άνοδο στην Α1 Εθνική σε περίπτωση δημιουργίας κενής θέσης.Νικητής μεταξύ των δεύτερων ήταν ο Α.Σ. Ολυμπιακός Βόλου 1937.Τον Ιούλιο του 2014 μετά την ανακοίνωση από την Ομοσπονδία της εθελοντικής αποχώρησης από το Πρωτάθλημα του Άρη Θεσσαλονίκης,ο Α.Σ. Ολυμπιακός Βόλου 1937 τον αντικατέστησε.Νικήτρια στο έτερο μπαράζ ήταν η Φ.Ε.Α. Ν. Φιλαδέλφειας / Ν. Χαλκηδόνας. Βαθμολογίες και προγράμματα πρωταθλημάτων 2013-2014 Αρχειοθετήθηκε 2017-03-23 στο Wayback Machine.,πληροφορίες στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης.