Αρθρίτιδα

Αρθρίτιδα είναι ο όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει φλεγμονή και πόνο στις αρθρώσεις. Τα συμπτώματα γενικά περιλαμβάνουν πόνο και δυσκαμψία, ερυθρότητα, ζέστη, πρήξιμο και μειωμένο εύρος κίνησης. Σε ορισμένους τύπους αρθρίτιδας προσβάλλονται και άλλα όργανα. Οι πόνοι μπορεί να εμφανιστούν ξαφνικά ή σταδιακά.Υπάρχουν πάνω από 100 διαφορετικοί τύποι αρθρίτιδας. Οι πιο κοινές μορφές είναι η οστεοαρθρίτιδα (εκφυλιστική νόσος των αρθρώσεων) και η ρευματοειδής αρθρίτιδα. Η οστεοαρθρίτιδα εμφανίζεται συνήθως με την ηλικία και επηρεάζει τα δάχτυλα, τα γόνατα και τους γοφούς. Η ρευματοειδής αρθρίτιδα είναι μια αυτοάνοση διαταραχή που επηρεάζει συχνά τα χέρια και τα πόδια. Όταν εκτός από αρθρώσεις επηρεάζονται τένοντες, συνδέσμοι, οστά και μύες τότε προκύπτουν οι λεγόμενες ρευματικές παθήσεις (ρευματισμοί). Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν η ουρική αρθρίτιδα, ο λύκος, η ινομυαλγία, και η σηπτική αρθρίτιδα.Η αντιμετώπιση της αρθρίτιδας μπορεί να χωριστεί σε συντηρητικές και χειρουργικές επιλογές. Η συντηρητική αντιμετώπιση περιλαμβάνει δραστηριότητες που μπορούν να βοηθήσουν στη μείωση των συμπτωμάτων όπως την άσκηση, βελτίωση της τεχνικής στην κίνηση, απώλεια βάρους, αποφυγή των επιβαρυντικών δραστηριοτήτων, τις θεραπείες με εναλλαγές ζεστού και κρύου, τις θεραπείες χαλάρωσης, τους νάρθηκες και τις τιράντες, και τις βοηθητικές συσκευές. Τα φάρμακα χρησιμοποιούνται για την ανακούφιση του πόνου, την επιβράδυνση της κατάστασης και την πρόληψη περαιτέρω βλάβης. Η χειρουργική επέμβαση χρησιμοποιείται για την ανακούφιση του πόνου και ομαλοποίηση ή αποκατάσταση της άρθρωσης με εμφυτεύματα .Το 2010, υπολογίστηκε ότι η οστεοαρθρίτιδα επηρεάζει περισσότερο από το 3,8% των ανθρώπων σε παγκόσμιο επίπεδο, ενώ η ρευματοειδής αρθρίτιδα επηρεάζει περίπου το 0,24% των ατόμων. Η ουρική αρθρίτιδα επηρεάζει περίπου το 1-2% του πληθυσμού στις αναπτυγμένες χώρες κάποια στιγμή στη ζωή του. Στις ΗΠΑ, το 24% όλων των ενηλίκων, ή 58,5 εκατομμύρια άνθρωποι, έχουν κάποιας μορφής αρθρίτιδα, ενώ οι περισσότεροι από τους μισούς (57,3%) είναι σε ηλικία που εργάζονται (18 έως 64 ετών). Γενικά, η νόσος γίνεται πιο συχνή με την αύξηση της ηλικίας.

 Υπάρχουν αρκετές ασθένειες όπου ο πόνος στις αρθρώσεις είναι πρωτοπαθής, και θεωρείται το κύριο χαρακτηριστικό. Γενικά όταν ένα άτομο έχει «αρθρίτιδα» σημαίνει ότι έχει μία από τις παρακάτω παθήσεις: Οστεοαρθρίτιδα Ρευματοειδής αρθρίτιδα Ουρική αρθρίτιδα Σηπτική αρθρίτιδα Αγκυλοποιητική σπονδυλοαρθρίτιδα Νεανική ιδιοπαθής αρθρίτιδα Νόσος Στιλ των ενηλίκων Ψωριασική αρθρίτιδα Αντιδραστική αρθρίτιδαΟ πόνος στις αρθρώσεις μπορεί επίσης να είναι σύμπτωμα άλλων ασθενειών. Σε αυτή την περίπτωση, η αρθρίτιδα θεωρείται δευτεροπαθής στην κύρια ασθένεια. Αυτές περιλαμβάνουν: Ψωρίαση Σύνδρομο Έλερς-Ντάνλος Υπερφόρτωση σιδήρου Ηπατίτιδα Βορρελίωση Σύνδρομο Χόγκρεν Θυρεοειδίτιδα Χασιμότο Κοιλιοκάκη Μη οφειλόμενη στην κοιλιοκάκη ευαισθησία στη γλουτένη Ιδιοπαθής φλεγμονώδης εντερική νόσος Πορφύρα Χένοχ–Σούνλαϊν Σαρκοείδωση Τενοντίτιδα Συστημικός ερυθηματώδης λύκοςΗ αδιαφοροποίητη αρθρίτιδα είναι μια αρθρίτιδα που δεν εντάσσεται σε γνωστές κατηγορίες κλινικών ασθενειών, καθώς είναι πιθανό να βρίσκεται σε ένα πρώιμο στάδιο μιας ορισμένης ρευματικής πάθησης. Ο πόνος, ο οποίος μπορεί να ποικίλλει σε βαρύτητα, είναι ένα κοινό σύμπτωμα σχεδόν σε όλους τους τύπους αρθρίτιδας. Άλλα συμπτώματα περιλαμβάνουν οίδημα, δυσκαμψία της άρθρωσης, ερυθρότητα και πόνο γύρω από την άρθρωση. Οι αυτοάνοσες ασθένειες, όπως ο λύκος και η ρευματοειδής αρθρίτιδα, εκτός από την άρθρωση μπορούν να επηρεάσουν και άλλα όργανα του σώματος, οδηγώντας σε ποικίλα συμπτώματα. Αυτά μπορούν να είναι τα εξής: Αδυναμία χρήσης του χεριού Αδυναμία βάδισης Δυσκαμψία σε μία ή περισσότερες αρθρώσεις Εξάνθημα ή φαγούρα Αδιαθεσία και κόπωση Απώλεια βάρους Κακός ύπνος Μυϊκοί πόνοι Πόνος ή δυσφορία στην προσβεβλημένη περιοχή μετά από άγγιγμα Δυσκολία στην κίνηση της άρθρωσηςΕίναι σύνηθες στην προχωρημένη αρθρίτιδα να συμβαίνουν σημαντικές δευτερογενείς αλλαγές. Για παράδειγμα, τα συμπτώματα της αρθρίτιδας μπορεί να δυσκολέψουν ένα άτομο να μετακινηθεί και/ή να ασκηθεί, κάτι που μπορεί να προκαλέσει επιπλέον δυσκολίες, όπως: Μυϊκή αδυναμίαΑπώλεια ευελιξίαςΜειωμένη αεροβική ικανότητα. Η διάγνωση γίνεται με κλινική εξέταση από κατάλληλο επαγγελματία υγείας και μπορεί να υποστηριχθεί από άλλες εξετάσεις, όπως ακτινολογικές εξετάσεις και εξετάσεις αίματος, ανάλογα με τον τύπο της ύποπτης αρθρίτιδας. Επίσης, μπορεί να πραγματοποιηθεί η αρθροκέντηση. Όλες οι αρθρίτιδες παρουσιάζουν πόνο στην άρθρωση. Τα μοτίβα του πόνου μπορεί να διαφέρουν ανάλογα με την αρθρίτιδα και την τοποθεσία. Η ρευματοειδής αρθρίτιδα προκαλεί γενικά χειρότερη ενόχληση το πρωί και σχετίζεται με δυσκαμψία που διαρκεί πάνω από 30 λεπτά. Στα αρχικά στάδια, ωστόσο, οι ασθενείς μπορεί να μην έχουν συμπτώματα μετά από ένα ζεστό ντους. Αντιστοίχως, η οστεοαρθρίτιδα, τείνει να σχετίζεται με πρωινή δυσκαμψία, η οποία μειώνεται σχετικά γρήγορα με την κίνηση και την άσκηση. Σε ηλικιωμένους και παιδιά ο πόνος μπορεί να μην είναι το κύριο χαρακτηριστικό καθώς ο ηλικιωμένος ασθενής απλώς κινείται λιγότερο, ενώ ο νέος ασθενής αρνείται να χρησιμοποιήσει το πάσχον άκρο. Στοιχεία του ιστορικού της διαταραχής καθοδηγούν τη διάγνωση. Σημαντικά χαρακτηριστικά είναι η ταχύτητα και ο χρόνος έναρξης, το μοτίβο εμπλοκής της άρθρωσης, η συμμετρία των συμπτωμάτων, η πρωινή δυσκαμψία, η ευαισθησία, η ακαμψία λόγω αδράνειας, οι επιβαρυντικοί και ανακουφιστικοί παράγοντες, καθώς και άλλα συστημικά συμπτώματα. Η φυσική εξέταση μπορεί να επιβεβαιώσει τη διάγνωση ή μπορεί να υποδείξει συστημική νόσο. Οι ακτινογραφίες χρησιμοποιούνται συχνά για να υπάρχει παρακολούθηση της εξέλιξης ή για να βοηθήσουν στην εκτίμηση της σοβαρότητας της νόσου. Τέλος, συχνά πραγματοποιούνται εξετάσεις αίματος και ακτινογραφίες των προσβεβλημένων αρθρώσεων για να προκύψει η διάγνωση. Αν υπάρχουν υποψίες για ορισμένες αρθρίτιδες, ενδείκνυνται προληπτικές εξετάσεις αίματος. Οι μέθοδοι εργαστηριακής διάγνωσης μπορεί να περιλαμβάνουν: ρευματοειδή παράγοντα, αντιγονικό πυρηνικό παράγοντα (ANF), εκχυλίσιμο πυρηνικό αντιγόνο (ΕΝΑ), και ειδικά αντισώματα. Προς το παρόν δεν υπάρχει οριστική θεραπεία για την αρθρίτιδα και τις ρευματικές παθήσεις. Οι επιλογές αντιμετώπισης ποικίλλουν ανάλογα με τον τύπο της αρθρίτιδας και περιλαμβάνουν φυσικοθεραπεία, άσκηση και δίαιτα, ορθωτικά βοηθήματα (orthotics), και φάρμακα τοπικής χρήσης ή από το στόμα. Μπορεί να απαιτηθεί χειρουργική επέμβαση (αρθροπλαστική) αντικατάστασης της άρθρωσης για την αποκατάσταση της βλάβης, την αποκατάσταση της λειτουργικότητας ή την ανακούφιση του πόνου. Η φυσικοθεραπεία μπορεί να είναι χρήσιμη για ορισμένους τύπους αρθρίτιδας. Οι ασκήσεις μπορούν να βελτιώσουν το εύρος της κίνησης και να ενισχύσουν τους μύες που περιβάλλουν τις αρθρώσεις. Σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορεί να απαιτηθούν νάρθηκες. Τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία της αρθρίτιδας ποικίλλουν ανάλογα με τον τύπο της αρθρίτιδας. Συνήθως χρησιμοποιούνται τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα (ΜΣΑΦ), όπως η ιβουπροφαίνη και η ναπροξένη, τα οποία μπορούν να ανακουφίσουν τον πόνο και να μειώσουν τη φλεγμονή. Επίσης χρησιμοποιούνται ορισμένες κρέμες και αλοιφές που περιέχουν μενθόλη ή καψαϊκίνη, για να παρεμποδιστεί η μετάδοση των σημάτων πόνου από την άρθρωση. Τα κορτικοστεροειδή φάρμακα, όπως η πρεδνιζόνη, μειώνουν τη φλεγμονή και τον πόνο και επιβραδύνουν τη βλάβη των αρθρώσεων. Τέλος, υπάρχουν τα αντιρευματικά φάρμακα που τροποποιούν την ασθένεια (DMARDs), τα οποία μπορούν να επιβραδύνουν την εξέλιξη της ρευματοειδούς αρθρίτιδας και να σώσουν τις αρθρώσεις και άλλους ιστούς από μόνιμη βλάβη. Εκτός από τα συμβατικά DMARDs, υπάρχουν επίσης βιολογικοί παράγοντες και στοχευμένα συνθετικά DMARDs. Εάν τα συντηρητικά μέτρα δεν βοηθήσουν, μπορεί να προταθεί να πραγματοποιηθεί χειρουργική επέμβαση, όπως η αποκατάσταση, η αντικαστάσταση, ή η σύντηξη άρθρωσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι επιφάνειες των αρθρώσεων μπορούν να λειανθούν με αρθροσκόπηση. Η αρθροσκόπηση περιλαμβάνει μικρές τομές γύρω από την άρθρωση από τις οποίες μπορεί να δει ορθοπαιδικός την άρθρωση και εισάγοντας διάφορα εργαλεία να ομαλοποίηση την φθαρμένη επιφάνεια. Οι πιο συνηθισμένες αρθρώσεις στην οποία μπορεί να γίνει αρθροσκόπηση είναι το γόνατο, ώμος, αστράγαλος και ισχίο. Όταν υπάρχει διαταραχή ευθυγράμμισης κάτω άκρων σημαίνει ότι το γόνατο δεν είναι κεντρισμένο κάτω από το ισχίο σε σχέση με τον αστράγαλο προκαλώντας είτε ραιβογονία είτε βλαισογονία. Η επίπτωση αυτής της κακής ευθυγράμμισης είναι ότι επικεντρώνονται οι δυνάμεις στην εσωτερική (ραιβογονία) ή στην εξωτερική πλευρά (βλαισογονία) του γόνατος. Τα κάτω άκρα μπορούν να επανευθυγραμμιστούν με οστεοτομίες γύρω από το γόνατο. Στην περίπτωση της αντικατάστασης της άρθρωσης, αφαιρείται η κατεστραμμένη άρθρωση και αντικαθιστάται με μια τεχνητή. Οι αρθρώσεις που αντικαθίστανται πιο συχνά είναι οι γοφοί και τα γόνατα. Όταν πραγματοποιείται η σύντηξη άρθρωσης (αρθρόδεση), μια διαδικασία που χρησιμοποιείται συχνότερα για μικρότερες αρθρώσεις, όπως αυτές στον καρπό, στον αστράγαλο και στα δάχτυλα, αφαιρούνται τα άκρα των δύο οστών στην άρθρωση και στη συνέχεια κλειδώνουν αυτά τα άκρα μαζί μέχρι να επουλωθούν σε μια άκαμπτη μονάδα. Σε πολλές περιπτώσεις, τα συμπτώματα της αρθρίτιδας μπορούν να μειωθούν με την απώλεια βάρους, άσκηση, εναλλαγή κρύου και ζεστού, και ορθοπεδικά βοηθήματα. Το υπερβολικό βάρος ασκεί επιπλέον πίεση στις αρθρώσεις που φέρουν βάρος. Η απώλεια βάρους μπορεί να αυξήσει την κινητικότητα και να περιορίσει τον μελλοντικό τραυματισμό των αρθρώσεων. Για κάθε κιλού απώλεια βάρους μπορεί να μειώσει το φορτίο στα γόνατα επί τέσσερα. Δηλαδή απώλεια 10 kg βάρος ισοδυναμεί με 40 kg λιγότερο φορτίο στα γόνατα. Τα άτομα με Δείκτη Μάζας Σώματος (ΔΜΣ) μεγαλύτερο από 30 έχουνε εφτά φορές μεγαλύτερη πιθανότητα ανάπτυξης οστεοαρθρίτιδας στα γόνατα σε σχέση με εκείνα με φυσιολογικό ΔΜΣ. Μία αύξηση πέντε μονάδων του ΔΜΣ σχετίζεται με αυξημένο ρίσκο οστεοαρθρίτιδας στα γόνατα κατά 35%. Η τακτική άσκηση μπορεί να βοηθήσει να παραμείνουν οι αρθρώσεις ευέλικτες. Το κολύμπι και η αεροβική στο νερό μπορεί να είναι καλές επιλογές, επειδή η άνωση του νερού μειώνει την πίεση στις αρθρώσεις που φέρουν βάρος. Τα θερμαντικά μαξιλάρια ή οι παγοκύστες μπορεί να βοηθήσουν στην ανακούφιση από τον πόνο της αρθρίτιδας. Τέλος, η χρήση μπαστουνιών, ένθετων παπουτσιών, περιπατητήρων και άλλων βοηθητικών συσκευών μπορεί να βοηθήσει στην προστασία των αρθρώσεων και να βελτιώσει στην ικανότητα εκτέλεσης καθημερινών εργασιών.