Έλιοτ Γκουλντ

Ο Έλιοτ Γκουλντ (αγγλικά: Elliott Gould, πραγματικό όνομα: Γκόλντσταϊν, 29 Αυγούστου 1938 - ) είναι Αμερικανός ηθοποιός. Άρχισε να παίζει σε ταινίες του Χόλιγουντ τη δεκαετία του 1960. Εκτός από την ερμηνεία του στην κωμωδία Μπομπ και Κάρολ και Τεντ και Αλίκη (Bob & Carol & Ted & Alice, 1969), για την οποία κέρδισε υποψηφιότητα για Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου, ο Γκουλντ είναι ίσως περισσότερο γνωστός για τους σημαντικούς πρωταγωνιστικούς ρόλους του στις ταινίες του Ρόμπερτ Όλτμαν M*A*S*H (1970), Ο μεγάλος αποχαιρετισμός (Ο Μεγάλος Αποχαιρετισμός, 1973) και Ζάρια, πόκερ και... κάτι άλλο! (California Split, 1974). Άλλοι αξιόλογοι κινηματογραφικοί ρόλοι περιλαμβάνουν τις ταινίες Μικροί δολοφόνοι (Little Murders, 1971), Η επαφή (The Touch) του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν (1971), Nasa: Επιχείρηση Άρης (Capricorn One, 1978), Σιωπηλός δολοφόνος (The Silent Partner, 1978), Μπάγκσι (1991) και Μαθήματα αμερικανικής ιστορίας (1998). Είχε επίσης επαναλαμβανόμενους ρόλους ως Τζακ Γκέλερ στην τηλεοπτική κωμική σειρά Τα φιλαράκια (1994–2004), ως Ρούμπερ Τίσκοφ στη σειρά ταινιών του Ocean (2001, 2004, 2007 & 2018) και ως Έζρα Γκόλντμαν στην τηλεοπτική σειρά Ray Donovan (2013–2014).

 Ο Γκουλντ γεννήθηκε στο Μπένσονχερστ του Μπρούκλιν, στη Νέα Υόρκη . Η μητέρα του, Λουσίλ (το γένος Ρέιβερ), πουλούσε πλαστικά λουλούδια σε καταστήματα ομορφιάς και ο πατέρας του, Μπέρναρντ Γκόλντσταϊν, εργαζόταν στη βιομηχανία ενδυμάτων ως αγοραστής υφασμάτων. Η οικογένειά του ήταν Εβραίοι και οι παππούδες του ήταν μετανάστες από την Ουκρανία, την Πολωνία και τη Ρωσία. Αποφοίτησε από το Professional Children's School. Ο Γκουλντ άρχισε να παίζει στο Μπρόντγουεϊ στα τέλη της δεκαετίας του 1950, κάνοντας το επαγγελματικό του ντεμπούτο σε έναν μικρό ρόλο στο μιούζικαλ Rumple (1957). Στο μιούζικαλ πρωταγωνιστούσαν οι Έντι Φόι Τζούνιορ, Γκρέτσεν Γουάιλερ και Στίβεν Ντάγκλας σε μουσική και στίχους των Έρνεστ Τζ. Σβάικερτ και Φρανκ Ρίαρντον. Ακολούθησαν μικροί ρόλοι σε επιτυχημένες παραγωγές. Εμφανίστηκε επίσης στο γαλλικό μιούζικαλ Γλυκιά μου Ίρμα (Irma la Douce, 1960–61). Το 1962, ο Γκουλντ πήρε έναν πρωταγωνιστικό ρόλο στο έργο του Μπρόντγουεϊ I Can Get It for You Wholesale, που έκανε 300 παραστάσεις. Εκεί γνώρισε τη μελλοντική σύζυγό του, Μπάρμπρα Στράισαντ. Μετά από αυτό, απέκτησε εξέχοντες ρόλους στο Drat! Η γάτα! (1965) και στο Little Murders (1971). Του επιλέχθηκε επίσης στο A Way of Life από τον Μάρεϊ Σίσγκαλ αλλά αποχώρησε πριν ανέβει το έργο στο Broadway. Ο Γκουλντ έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο στην μεγάλου μήκους κωμωδία του Γουίλιαμ Ντίτερλε Quick, Let's Get Married (1964) με πρωταγωνιστές τους Τζίντζερ Ρότζερς, Ρέι Μίλαντ και Μπάρμπαρα Ίντεν. Η ταινία ήταν μια προσπάθεια αναζωογόνησης της καριέρας της Ρόρτζερς, αλλά δεν κυκλοφόρησε μέχρι το 1971. Στην ταινία ο Γκουλντ υποδύεται έναν βουβό χαρακτήρα. Η επόμενη κινηματογραφική εμφάνιση του Γκουλντ ήταν στη μουσική κωμωδία του Γουίλιαμ Φρίντκιν Την νύχτα που γεννήθηκε το στριπτίζ (The Night They Raided Minsky's, 1968). Η ταινία δίνει μια φανταστική αφήγηση της εφεύρεσης του στριπτίζ στο το 1925. Στην ταινία έπαιζαν επίσης οι Τζέισον Ρόμπαρντς, Ντενόλμ Έλιοτ και Τζακ Μπερνς. Τον Ιανουάριο του 1969, ο Γκουλντ ανακοίνωσε ότι είχε δημιουργήσει δική του εταιρεία παραγωγής ταινιών με τον Τζακ Μπρόντσκι, την Brodsky-Gould Productions. Η εταιρεία θα γύριζε δύο ταινίες: The Assistant, βασισμένη σε ένα μυθιστόρημα του Μπέρναρντ Μάλαμουντ, και Little Murders. (Η πρώτη δεν γυρίστηκε ποτέ.) Τον Απρίλιο του 1970, ο Μπρόντσκι και ο Γκουλντ ανακοίνωσαν τα σχέδια για την κατασκευή του The Dick, από το μυθιστόρημα του Μπρους Τζέι Φρίντμαν, αλλά δεν έγινε ποτέ. Την ίδια χρονιά, ο Γκουλντ έπαιξε έναν από τους τέσσερις πρωταγωνιστικούς ρόλους στη ζωηρή κοινωνική κωμωδία του Πολ Μαζούρσκι, Μπομπ και Κάρολ και Τεντ και Αλίκη, με συμπρωταγωνιστές τους Νάταλι Γουντ, Ρόμπερτ Καλπ και Νταϊάν Κάνον. Ο Γκουλντ έπαιξε τον ρόλο του Τεντ Χέντερσον. Η ταινία κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1969 και γνώρισε κριτική και οικονομική επιτυχία. Στην κριτική του Ρότζερ Έμπερτ στην εφημερίδα Chicago Sun-Times, έγραψε ότι "ο Γκουλντ αναδύεται, όχι τόσο ένα αστέρι, περισσότερο μια «προσωπικότητα»". Για την ερμηνεία του, ο Γκουλντ κέρδισε μια υποψηφιότητα για Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου χάνοντας από τον Γκιγκ Γιανγκ για το Σκοτώνουν τ' άλογα όταν γεράσουν. «Είμαι το πιο καυτό πράγμα στο Χόλιγουντ αυτή τη στιγμή», είπε τον Οκτώβριο του 1969 Τον Μάρτιο του 1969, ο Γκουλντ υπέγραψε ένα μη αποκλειστικό συμβόλαιο τεσσάρων ταινιών με την 20th Century Fox, η πρώτη από τις οποίες θα ήταν το M*A*S*H του Ρόμπερτ Όλτμαν και η δεύτερη το Αταξίες (Move) που κυκλοφόρησαν το 1970. Στην πολεμική σάτιρα M*A*S*H, ο Γκουλντ έπαιζε τον Τζον Μάκινταϊρ. Ήταν μια τεράστια εισπρακτική επιτυχία και προτάθηκε για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Ο κριτικός κινηματογράφου του Hollywood Reporter, Τζον Μαχόνεϊ, έγραψε στην κριτική του: «Αν ο Έλιοτ Γκουλντ συνεχίσει να επιλέγει και να παίζει σε ταινίες με τον τρόπο που έκανε μέχρι τώρα, ο κόσμος μπορεί να αρχίσουν να πηγαίνει σινεμά μόνο και μόνο επειδή παίζει αυτός». Ο Gould εμφανίστηκε στο εξώφυλλο του περιοδικού Time εκείνη τη χρονιά. Οι άλλες ταινίες του Γκουλντ το 1970 είναι η κωμωδία/δράμα Εξέγερση και αίμα (Getting Straight) σκηνοθετημένη από τον Ρίτσαρντ Ρας, όπου έπαιζε έναν βετεράνο του Βιετνάμ που εμπλέκεται σε φοιτητικές διαμαρτυρίες. Η Κάντις Μπέργκεν συμπρωταγωνιστεί ως η κοπέλα του. Η ταινία δεν ήταν τόσο δημοφιλής όσο οι άλλες δύο ταινίες, αλλά παρ' όλα αυτά θεωρήθηκε επιτυχία – η μόνη ταινία φοιτητικής διαμαρτυρίας που έβγαλε χρήματα – και εδραίωσε τη θέση του Γκουλντ ως ενός από τους μεγαλύτερους αστέρες του κινηματογράφου στη χώρα. Επίσης, εκείνη τη χρονιά κυκλοφόρησε το Move (1970), που ήταν η πρώτη του κριτική και εμπορική αποτυχία. Επίσης ανεπιτυχές ήταν το Παιχνίδια της νύχτας (I Love My Wife, 1970). Ο Γκουλντ αρνήθηκε τον πρωταγνιστικό ρόλο στο Αδέσποτα σκυλιά (1971) του Σαμ Πέκινπα. Οι επόμενες προσπάθειες του Γκουλντ θα είχαν ανάμεικτα αποτελέσματα. Σκηνοθετήθηκε από τον Άλαν Άρκιν στην ταινία Μικροί δολοφόνοι (Little Murders) που κυκλοφόρησε το 1971, η οποία ήταν μία ακόμη εμπορική απογοήτευση, αλλά έκτοτε έχει γίνει καλτ. Ο Γκουλντ πήγε στη Σουηδία για να παίξει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο αγγλόφωνο ντεμπούτο του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν Η επαφή (1971). Ήταν ο πρώτος σταρ του Χόλιγουντ που εμφανίστηκε σε ταινία του Μπέργκμαν. Η επαφή έλαβε ανάμεικτες κριτικές και δεν ήταν από τις πιο επιτυχημένες εμπορικά ταινίες του Μπέργκμαν. Ο Γκουλντ και ο συνεργάτης του στην παραγωγή βοήθησαν να γυριστεί η σατιρική χονδροειδής κωμωδία του Γούντι Άλεν Τα πάντα γύρω από το σεξ (Everything You Always Wanted to Know About Sex* (*But Were Afraid to Ask), 1972), που αργότερα αγόρασε η United Artists. Σύμφωνα με πληροφορίες, του προτάθηκε ο πρωταγωνιστικός ρόλος στο Δύο ατίθασα λιοντάρια (Pocket Money, 1972), αλλά τον απέρριψε επειδή δεν ήθελε να συνεργαστεί ξανά με τον σκηνοθέτη Στιούαρτ Ρόζενμπεργκ μετά την εμπειρία του στο Move. Ο Γκουλντ συνέχισε να κάνει ταινίες πίσω από τις κάμερες, συμπεριλαμβανομένης μιας αποτυχημένης διασκευής του μυθιστορήματος A Glimpse of Tiger. Τα γυρίσματα εγκαταλείφθηκαν μετά από τέσσερις ημέρες γυρισμάτων, μετά από φήμες ότι ο Γκουλντ ήταν εθισμένος στα ναρκωτικά, κάτι που ο ηθοποιός αρνήθηκε κατηγορηματικά. Το 1972, ήταν μεταξύ των καλεσμένων στο τηλεοπτικό μουσικό αφιέρωμα του Ντέιβιντ Γουίντερς The Special London Bridge Special, με πρωταγωνιστές τον Τομ Τζόουνς και την Τζένιφερ Ονίλ. Ο Γκουλντ επανεμφανίστηκε με έναν από τους πιο εμβληματικούς ρόλους του 1973 στο Ο μεγάλος αποχαιρετισμός (The Long Goodbye), η προσαρμογή του μυθιστορήματος του Ρέιμοντ Τσάντλερ από τον Ρόμπερτ Όλτμαν. Ο Γκουλντ πρωταγωνίστησε ως ντετέκτιβ Φίλιπ Μάρλοου, έναν ρόλο τον οποίο είχαν παίξει προηγουμένως οι Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ και Ντικ Πάουελ. Συγκριτικά, η ερμηνεία του Γκουλντ ήταν πιο νατουραλιστική, με το σενάριο να μεταφέρει το σκηνικό στο σύγχρονο Λος Άντζελες. Αν και δεν ήταν μεγάλη επιτυχία, η ταινία θεωρήθηκε αργότερα μια από τις καλύτερες του Γκουλντ. Ο Άλαν Ρ. Χάουαρντ του περιοδικού Hollywood Reporter έγραψε «Το εκκεντρικό κάστινγκ του Έλιοτ Γκουλντ είναι απόλυτα επιτυχημένο και επιτρέπει στους κινηματογραφιστές να αγκαλιάσουν το είδος του αστυνομικού με αγάπη, μετατρέποντάς το σε μια ονειρική εκδρομή στο σύγχρονο Λος Άντζελες». Την επόμενη χρονιά, ο Γκουλντ επανενώθηκε με τον Ρόμπερτ Όλτμαν για την ταινία, Ζάρια, πόκερ και... κάτι άλλο (1974), μια διάσημη ταινία τζόγου στην οποία συμπρωταγωνιστούσε ο Τζορτζ Σίγκαλ. Επιπλέον, ο Γκουλντ έκανε μια σύντομη εμφάνιση ως ο εαυτός του στην ταινία του Όλτμαν Νάσβιλ, η πόλη των εκπλήξεων (Nashville, 1975). Σύντομα γύρισε δύο ακόμη ταινίες: Αιφνιδιασμός (Busting, 1974), μια αστυνομική ταινία με τον Ρόμπερτ Μπλέικ σε σκηνοθεσία Πίτερ Χάιαμς και Κατάσκοποι (S*P*Y*S, 1975), μια παρωδία ταινιών κατασκοπείας που τον απανένωσε με τον Ντόναλντ Σάδερλαντ. Κανένα από τα δύο δεν ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές. Επιστρέφοντας στην κωμωδία, έπαιξε τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε δύο ταινίες της Brut Productions, και οι δύο κωμωδίες: Έλα τώρα... γιατί βιάζομαι! (Whiffs, 1975) και στη συνέχεια δίπλα στην Ντάιαν Κίτον στο Φροντιστήριο έρωτος (I Will, I Will... for Now, 1976). Αυτός και ο Κίτον πρωταγωνίστησαν επίσης στο Δύο εντιμότατοι... αετονύχηδες (Harry and Walter Go to New York, 1976) με τους Τζέιμς Κάαν και Μάικλ Κέιν. Όλες οι ταινίες ήταν εισπρακτικές αποτυχίες. Έπαιξε στη δραματική ταινία Η γέφυρα του Άρνεμ (A Bridge Too Far, 1977) του Ρίτσαρντ Ατένμπορο για τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το καστ περιελάμβανε τους Μάικλ Κέιν, Σον Κόνερι, Άντονι Χόπκινς, Τζιν Χάκμαν, Λιβ Ούλμαν και Λόρενς Ολίβιε. Η ταινία γνώρισε οικονομική και κριτική επιτυχία. Την επόμενη χρονιά ο Γκουλντ συνέχισε την επιτυχία με το Nasa: Επιχείρηση Άρης (1978), σε σκηνοθεσία Πίτερ Χάιαμς. Μετά τη δημιουργία της ταινίας, ανακοινώθηκε ότι ο Γκουλντ θα σκηνοθετήσει το A New Life με τον Ρόμπερτ Όλτμαν ως παραγωγό, αλλά η ταινία δεν έγινε. Ο Γκουλντ πήγε στον Καναδά για να πρωταγωνιστήσει στο θρίλερ Σιωπηλός δολοφόνος (1978) με πρωταγωνιστή τον Κρίστοφερ Πλάμερ και κατόπιν γύρισε το Απόδραση στην Αθήνα (1979) με πρωταγωνιστή τον Ρότζερ Μουρ. Πρωταγωνίστησε στο πολυσυζητημένο ριμέικ της ταινίας του Άλφρεντ Χίτσκοκ Η κυρία εξαφανίζεται με τίτλο Δολοφονία στο τρένο των 12:15 (The Lady Vanishes, 1979). Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Γκουλντ παρουσίασε την εκπομπή Saturday Night Live έξι φορές. Αν και δεν έγινε ποτέ ξανά παρουσιαστής της εκπομπής, εμφανίστηκε σε ένα επεισόδιο του κύκλου 16 (1990–1991) με παρουσιαστή τον Τομ Χανκς, όπου ο Χανκς. Το 1980, ο Γκουλντ πρωταγωνιστεί στη ρομαντική κομεντί Falling in Love Again (1980), με τη Σουζάνα Γιορκ. Γύρισε επίσης δύο ταινίες για την Disney: Ένας τρελός, τρελός Ρωβινσώνας (The Last Flight of Noah's Ark, 1980) και Ο Μαξ και ο διάβολος (The Devil and Max Devlin, 1982). Ο Γκουλντ επέλεξε να επιστρέψει στο Μπρόντγουεϊ με το έργο The Guys in the Truck το 1983, αλλά σύντομα εγκατέλειψε την παραγωγή. Το έργο κατέβηκε το βράδυ της πρεμιέρας. Ο Γκουλντ μεταπήδησε στην τηλεοπτική υποκριτική. Από το 1984 έως το 1986 ο Γκουλντ εμφανίστηκε στην ιατρική κωμική σειρά ER του CBS παίζοντας το ρόλο του δρα Χάουαρντ Σάινφελντ σε 23 επεισόδια. Εμφανίστηκε το 1986 στο επεισόδιο της σειράς The Twilight Zone με τίτλο " The Misfortune Cookie". Πρωταγωνίστησε επίσης στην τηλεοπτική ταινία του HBO Conspiracy: The Trial of the Chicago 8 (1987) υποδυόμενος τον δικηγόρο υπεράσπισης Λέναρντ Γουάινγκλας. Συνέχισε επίσης να παίζει σε ρόλους γκεστ σταρ σε εκπομπές όπως το Η συγγραφέας ντετέκτιβ καθώς και στον κινηματογράφο, αν και οι ρόλοι του έτειναν να είναι λιγότερο εντυπωσιακοί από εκείνους των προηγούμενων δεκαετιών: είχε πρωταγωνιστικούς ρόλους σε ταινίες όπως Inside Out (1986) και Dangerous Love (1988) και έπαιξε έναν δεύτερο ρόλο πλάι στη Γούπι Γκόλντμπεργκ σττην ταινία Το τηλέφωνο (The Telephone, 1988). Με τον καιρό, ο Γκουλντ άρχισε να παίζει πιο συχνά δεύτερους ρόλους. Έλαβε επαίνους από τους κριτικούς για την ερμηνεία του ως ηλικιωμένος μαφιόζος στην ταινία Μπάγκσι (1991) του Γουόρεν Μπίτι και ερμήνευσε για μία ακόμη φορά τον εαυτό του στο Ο παίκτης (The Player, 1992) του Ρόμπερτ Όλτμαν. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, ο Γκουλντ συνέχισε να πρωταγωνιστεί σε ρόλους γκεστ σε εκπομπές όπως Οι δικηγόροι του Λος Άντζελες (L.A. Law), Moon Over Miami, Λόις & Κλαρκ: Οι νέες περιπέτειες του Σούπερμαν (Lois & Clark: The New Adventures of Superman) και Diagnosis: Murder. Έγινε επίσης γνωστός σε μια νέα γενιά θεατών χάρη σε έναν επαναλαμβανόμενο ρόλο ως Τζακ Γκέλερ, πατέρας των χαρακτήρων της Κόρτνεϊ Κοξ και του Ντέιβιντ Σουίμερ, Μόνικα και Ρος, στην κωμική σειρά του NBC Τα φιλαράκια, όπου πρωτοεμφανίστηκε το 1994 και σε είκοσι συνολικά επεισόδια. την πορεία της εκπομπής. Την ίδια περίπου εποχή έπαιξε έναν πιο δραματικό ρόλο, ως φίλος της μητέρας του πρωταγωνιστή, στο αμφιλεγόμενο δράμα Μαθήματα αμερικανικής ιστορίας (1998) με πρωταγωνιστή τον Έντουαρντ Νόρτον. Το 2001, ο Γκουλντ συμπρωταγωνίστησε στην ταινία ληστείας του Στίβεν Σόντερμπεργκ Η συμμορία των έντεκα, ένα ριμέικ της ομότιτλης κλασικής ταινίας. Στην ταινία πρωταγωνιστούσαν οι Τζορτζ Κλούνεϊ, Μπραντ Πιτ, Ματ Ντέιμον, Τζούλια Ρόμπερτς, Άντι Γκαρσία, Ντον Τσιντλ, Μπέρνι Μακ και Καρλ Ράινερ. Η ταινία κέρδισε θετικές κριτικές και γνώρισε τεράστια οικονομική επιτυχία. Ο Γκουλντ έπαιζε τον πλούσιο φίλο τους και πρώην ιδιοκτήτη καζίνο, Ρούμπεν Τίσκοφ. Επανέλαβε τον ρόλο στις συνέχειες τις ταινίας, Η συμμορία των δώδεκα το 2004 και Η συμμορία των δεκατριών το 2007. Το 2005 ο Γκουλντ πρωταγωνίστησε ως γκεστ σε ένα μεγάλου μήκους επεισόδιο της βρετανικής τηλεοπτικής σειράς Οι περιπέτειες του Ηρακλή Πουαρό, στη συνέχεια εμφανίστηκε σε παρόμοιους μεμονωμένους ή μικρούς ρόλους σε τηλεοπτικές σειρές, συμπεριλαμβανομένων των Νόμος και τάξη και CSI: Λας Βέγκας, και έναν πιο σημαντικό ρόλο στο Ρέι Ντόνοβαν από το 2013 έως το 2016. Έχει δανείσει τη φωνή του σε πολλές σειρές κινουμένων σχεδίων, συμπεριλαμβανομένης της σειράς του Disney Channel Kim Possible. Δάνεισε και τη φωνή του στα Έι Άρνολντ!, The Simpsons και American Dad! Το 2011, ο Γκουλντ εμφανίστηκε σε δεύτερο ρόλο στο θρίλερ του Στίβεν Σόντερμπεργκ Contagion (2011) σχετικά με το ξέσπασμα ενός ιού που οδήγησε σε μια παγκόσμια πανδημία. Στο καστ περιλαμβάνονταν οι Ματ Ντέιμον, Κέιτ Γουίνσλετ, Τζουντ Λο, Μαριόν Κοτιγιάρ και Λόρενς Φίσμπερν. Η ταινία απέσπασε την αποδοχή των κριτικών και γνώρισε εισπρακτική επιτυχία. Την επόμενη χρονιά εμφανίστηκε στη ρομαντική κομεντί-δράμα των Τζόναθαν Ντέιτον και Βάλερι Φάρις Το κορίτσι των ονείρων μου (Ruby Sparks, 2012) με πρωταγωνιστές τους Πολ Ντέινο και Ζόι Καζάν. Πιο πρόσφατα, συμπρωταγωνίστησε με τον Ζερμέν Κλεμέντ στην ανθρώπινη κωμωδία Humor Me (2017). Το 2018, ο Γκουλντ επανέλαβε τον ρόλο του Ρούμπεν στην ταινία Η συμμορία των 8 (Ocean's Eight). Ο Γκουλντ εμφανίστηκε σε πρωταγωνιστικούς ρόλους γκεστ σε αστυνομικές σειρές όπως το CSI: Λας Βέγκας (2010) και το Νόμος και Τάξη: Ειδική Ομάδα (2012). Εμφανίστηκε επίσης σε έναν επαναλαμβανόμενο ρόλο ως Έζρα Γκόλντμαν στη σειρά Ρέι Ντόνοβαν (2013-2016) με πρωταγωνιστές τους Λιβ Σράιμπερ και Τζον Βόιτ. Ο Γκουλντ έπαιξε επίσης στην κωμική σειρά Mulaney (2014-2015) και εμφανίστηκε σε γκεστ ρόλους στα Maron (2015), Η μέθοδος Κομίνσκι (The Kominsky Method, 2018) και Γκρέις και Φράνκι (Grace and Frankie, 2020). Εμφανίστηκε επίσης για λίγο στο Friends: The Reunion μαζί με το υπόλοιπο καστ της σειράς Τα φιλαράκια. Ο Γκουλντ έχει πει ότι έχει «πολύ βαθιά εβραϊκή ταυτότητα». Έχει παντρευτεί τρεις φορές, τις δύο με την ίδια γυναίκα: Μπάρμπρα Στράισαντ (13 Σεπτεμβρίου 1963 – 6 Ιουλίου 1971, ένα παιδί, ηθοποιός Τζέισον Γκουλντ) Τζένιφερ Μπόγκαρτ (8 Δεκεμβρίου 1973 – 5 Οκτωβρίου 1975, 9 Ιουνίου 1978 – 5 Σεπτεμβρίου 1989). Χώρισαν δύο φορές. Το ζευγάρι είχε δύο παιδιά πριν από το γάμο τους: τη Μόλι (γεν. 18 Νοεμβρίου 1971) και τον Σάμιουελ (γεν. 9 Ιανουαρίου 1973). Ο πατέρας της Τζένιφερ ήταν ο σκηνοθέτης Πολ Μπόγκαρτ. Ο Γκουλντ είναι γνωστός για τη συμμετοχή του σε φιλανθρωπικούς σκοπούς όπως το Save Ellis Island. Έλιοτ Γκουλντ στην IMDb Έλιοτ Γκουλντ στο Internet Broadway Database (Αγγλικά) Άρθρο του Village Voice Αρχειοθετήθηκε 2008-08-29 στο Wayback Machine.