Σαϊκού

Το Σαϊκού (Saikū) (斎宮), ήταν ένα συγκρότημα παλατιών, που βρίσκεται σε αυτό που είναι η σημερινή γειτονιά Τακεγκάβα της πόλης Μέιβα, στην περιοχή Τάι, στην περιφέρεια Μίε, στην Ιαπωνία. Σχηματίζοντας ένα μικρό χωριό, το Σαϊκού ιδρύθηκε στην περίοδο Νάρα ως το παλάτι και τα δημόσια γραφεία της Σαϊό, μιας ανύπαντρης αυτοκρατορικής πριγκίπισσας, που υπηρετούσε στο Ιερό Ίσε για λογαριασμό του αυτοκράτορα και καταστράφηκε την περίοδο Νανμπόκου-τσό. Η τοποθεσία χαρακτηρίστηκε ως Εθνικός Ιστορικός Τόπος το 1979. Το Σαϊκού αναφέρεται επίσης ως το "Παλάτι Μπαμπού", Saigū, Itsuki no Miya, Iwai no Miya ή Imimiya.

 Το Σαϊκού βρισκόταν περίπου δέκα χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Ιερού Ίσε, αναμφισβήτητα το πιο σημαντικό σιντοϊστικό ιερό στην Ιαπωνία. Το Σαϊκού βρισκόταν στη δεξιά όχθη του ποταμού Κουσίντα και του παραπόταμου του, του ποταμού Χαράι, που εκβάλλει στον κόλπο Ίσε. Η αρχική διάταξη κάλυπτε μια περιοχή διαστάσεων δύο χιλιομέτρων από ανατολή προς τη δύση επί 700 μέτρα από βορρά προς νότο, ή 137 εκτάρια. Η πόλη χτίστηκε σε μια δομή βασισμένη στις κινεζικές παραδόσεις και αποτελούνταν από πολλά μεγάλα οικοδομικά τετράγωνα μήκους 120 μέτρων, που περιβάλλονταν από ψηλούς ξύλινους τοίχους. Μέσα σε κάθε οικοδομικό τετράγωνο υπήρχαν περισσότερα από 100 κτήρια σε στυλ σίντεν-ζουκούρι (shinden-zukuri), με διαφορετικό μέγεθος και σκοπό, χτισμένα από ιαπωνικό κυπαρίσσι με τη μέθοδο της εποχής, χρησιμοποιώντας συμπλεγμένους ογκόλιθους ξύλου, για να συγκρατούν την κατασκευή χωρίς καρφιά. Τα κτήρια είχαν ορθογώνιο σχήμα και ήταν χτισμένα σε στύλους σκαμμένους στο έδαφος, με δάπεδο υψωμένο μέχρι ένα μέτρο από το έδαφος. Μερικά οικοδομικά τετράγωνα περιείχαν ένα μικρό πηγάδι από το οποίο αντλούνταν νερό, ή ιερά ή κατασκευές για αποθήκευση τροφίμων. Το Σαϊκού έφτασε στο απόγειό του από την ύστερη περίοδο Νάρα έως την πρώιμη περίοδο Χεϊάν. Τα αρχεία Ενγκισίκι από την πρώιμη περίοδο Χεϊάν δείχνουν ότι η Σαϊό είχε προσωπικό άνω των 500 ατόμων, συμπεριλαμβανομένων περίπου 120 αξιωματούχων. Το Σαϊκού ήταν επομένως πολύ μεγαλύτερο από τα περισσότερα συγκροτήματα περιφερειακής κυβέρνησης σε όλη τη χώρα και συχνά αναφέρεται ως ο δεύτερος μεγαλύτερος επαρχιακός οικισμός μετά το Νταζαΐφου. Μετά την κατάρρευση του συστήματος Σαϊό, η πόλη επέστρεψε σε ένα χωριό ρυζοκαλλιέργειας και η ακριβής τοποθεσία του Σαϊκού χάθηκε. Ενώ έσκαβαν τα θεμέλια για την ανάπτυξη νέων κατοικιών το 1970, βρέθηκε ένα μεγάλο άλογο χανίβα, ένα από τα μεγαλύτερα που βρέθηκαν στην Ιαπωνία. Η κατασκευή κατοικιών σταμάτησε και άρχισαν οι αρχαιολογικές ανασκαφές, επιβεβαιώνοντας την τοποθεσία ως εκείνη της αρχαίας πόλης Σαϊκού. Βρέθηκε μεγάλος αριθμός θραυσμάτων από διάφορα πήλινα αγγεία, πράσινα εφυαλωμένα αγγεία και κυκλικές μελανόλιθοι, ακολουθούμενα από τα θεμέλια πολλών κατασκευών. Αν και περαιτέρω ανασκαφές πραγματοποιούνται ετησίως σε σχετικά μικρή κλίμακα, με μεγάλο μέρος της τοποθεσίας Σαϊκού να παραμένει ανέγγιχτο λόγω του τεράστιου μεγέθους της. Καθώς τα αρχαία κτήρια ήταν κατασκευασμένα από ξύλο, το οποίο έχει εξαφανιστεί εδώ και πολύ καιρό, και η τοποθεσία ανακαινίστηκε πολλές φορές στη μακρόχρονη ιστορία της, οι ανασκαφές μπορούν να αποκαλύψουν πολλές γενιές κτηρίων των οποίων τα θεμέλια πρέπει να συνδυαστούν μεταξύ τους, για να σχηματίσουν μια άποψη της διάταξης της πόλης. Η μεγαλύτερη έμφαση δίνεται στην πρώιμη περίοδο Χεϊάν , όταν η πόλη ήταν στο αποκορύφωμά της σε μέγεθος και επιρροή. Το Ιστορικό Μουσείο Σαϊκού βρίσκεται τώρα στον τόπο της αρχικής ανακάλυψης και απέχει περίπου τρία λεπτά με τα πόδια από το σταθμό Σαϊκού στη γραμμή Κιντέτσου Γιαμάντα. Στο μουσείο υπάρχουν εκθέματα και ταινίες για την Σαϊό και τη ζωή της. Εκτός από το μουσείο, μια ανακατασκευασμένη κατοικία της περιόδου Χεϊάν, γνωστή ως Αίθουσα Ιστορικής Εμπειρίας Ιτσουκινομίγια, έχει χτιστεί δίπλα στον σιδηροδρομικό σταθμό Σαϊκού. Η Αίθουσα Ιτσουκινομίγια δεν είναι μια αποκατάσταση ενός πρώην κτιρίου, αλλά μια ανακατασκευή, που βασίζεται σε υπάρχοντα κτήρια σίντεν-ζουκούρι (shinden-zukuri) σε άλλα μέρη της Ιαπωνίας.