Ανθρωπόκαινος εποχή

Η ανθρωπόκαινος εποχή (ή ανθρωπόκαινο) είναι μια προτεινόμενη γεωλογική εποχή που χρονολογείται από την έναρξη σημαντικών ανθρώπινων επιπτώσεων στη γεωλογία και τα οικοσυστήματα της Γης, συμπεριλαμβανομένων, ενδεικτικά, της ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής.Έως τον Απρίλιο 2022, ούτε η Διεθνής Επιτροπή Στρωματογραφίας (ΔΕΑ) ούτε η Διεθνής Ένωση Γεωλογικών Επιστημών έχουν εγκρίνει επίσημα τον όρο ως αναγνωρισμένη υποδιαίρεση του γεωλογικού χρόνου, αν και η Ομάδα Εργασίας Ανθρωπόκαινου (ΟΕΑ) της Υποεπιτροπής Τεταρτογενούς Στρωματογραφίας της ΔΕΑ ψήφισε τον Απρίλιο του 2016 την προετοιμασία πρότασης για τον προσδιορισμό της ανθρωπόκαινου εποχής στη γεωλογική χρονική κλίμακα και την υπέβαλε στο Διεθνές Γεωλογικό Συνέδριο τον Αύγουστο του 2016. Τον Μάιο του 2019, η ΟΕΑ ψήφισε υπέρ της υποβολής επίσημης πρότασης στη ΔΕΑ έως το 2021, εντοπίζοντας τους πιθανούς στρωματογραφικούς δείκτες στα μέσα του εικοστού αιώνα. Αυτή η χρονική περίοδος συμπίπτει με την έναρξη της Μεγάλης Επιτάχυνσης, μια χρονική περίοδο μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο κατά τη διάρκεια της οποίας οι κοινωνικο-οικονομικές εξελίξεις επιταχύνονται με δραματικό ρυθμό, και της Ατομικής Εποχής.Έχουν προταθεί διάφορες ημερομηνίες έναρξης για την ανθρωπόκαινο εποχή, από την αρχή της Αγροτικής Επανάστασης 12.000-15.000 χρόνια πριν, μέχρι και τη δεκαετία του 1960. Η διαδικασία επικύρωσης εξακολουθεί να βρίσκεται σε εξέλιξη, και ως εκ τούτου απομένει να καθοριστεί οριστικά μια ημερομηνία, αλλά η εμφάνιση των ραδιονουκλεϊδίων που προέκυψαν από τις πυρηνικές δοκιμές κατά τη δεκαετία του 1950 είναι η δημοφιλέστερη, εντοπίζοντας μια πιθανή αρχή της ανθρωπόκαινου εποχής στην έκρηξη της πρώτης ατομικής βόμβας το 1945, ή στη μερική συνθήκη απαγόρευσης των πυρηνικών δοκιμών το 1963.

 Μια πρώιμη ιδέα για την ανθρωπόκαινο εποχή ήταν η Νοόσφαιρα του Βλαντίμιρ Βερνάντσκι, ο οποίος το 1938 έγραψε για την «επιστημονική σκέψη ως γεωλογική δύναμη». Οι επιστήμονες στη Σοβιετική Ένωση φαίνεται να έχουν χρησιμοποιήσει τον όρο "ανθρωπόκαινο" ήδη από τη δεκαετία του 1960 για να αναφερθούν στην τεταρτογενή περίοδο, την πιο πρόσφατη γεωλογική περίοδο. Ο οικολόγος Γιουτζίν Στέρμερ στη συνέχεια χρησιμοποίησε τον όρο "ανθρωπόκαινο" με διαφορετική έννοια τη δεκαετία του 1980 και ο όρος διαδόθηκε ευρέως το 2000 από τον χημικό ατμόσφαιρας Πάουλ Κρέτσεν, που θεωρεί την επίδραση της ανθρώπινης συμπεριφοράς στην ατμόσφαιρα της Γης τους τελευταίους αιώνες τόσο σημαντικούς ώστε να αποτελούν μια νέα γεωλογική εποχή. Το 2008, η Επιτροπή Στρωματογραφίας της Γεωλογικής Εταιρείας του Λονδίνου εξέτασε μια πρόταση να γίνει η ανθρωπόκαινος επίσημη γεωλογική εποχή. Η πλειοψηφία της επιτροπής αποφάσισε ότι η πρόταση είχε αξία και θα έπρεπε να εξεταστεί περαιτέρω. Ανεξάρτητες ομάδες εργασίας επιστημόνων από διάφορες γεωλογικές εταιρείες έχουν αρχίσει να μελετούν εάν η ανθρωπόκαινος πρέπει να γίνει επίσημα αποδεκτή στη γεωλογική κλίμακα χρόνου.Ο όρος "ανθρωπόκαινο" χρησιμοποιείται ήδη ανεπίσημα σε επιστημονικά πλαίσια. Η Γεωλογική Εταιρεία των ΗΠΑ τον χρηισμοποιήσε για να ονομάσει το ετήσιο συνέδριο της το 2011: Από τον Αρχαϊκό στο Ανθρωπόκαινο: Το παρελθόν είναι το κλειδί για το μέλλον. Η νέα εποχή δεν έχει συμφωνημένο σημείο έναρξης, αλλά μια πρόταση, με βάση τα ατμοσφαιρικά στοιχεία, είναι να ξεκινήσει περί το 1780 (Βιομηχανική Επανάσταση) με την εφεύρεση της ατμομηχανής. Άλλοι επιστήμονες συνδέουν τον νέο όρο με προηγούμενα γεγονότα, όπως η εμφάνιση της γεωργίας και η Νεολιθική Επανάσταση (πρινα από 14.000 χρόνια). Τα στοιχεία σχετικά με τον ανθρώπινο αντίκτυπο - όπως η αυξανόμενη ανθρώπινη επίδραση στη χρήση γης, τα οικοσυστήματα, τη βιοποικιλότητα και την εξαφάνιση ειδών - είναι σημαντικά. Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι ο ανθρώπινος αντίκτυπος έχει αλλάξει σημαντικά (ή σταματήσει) την ανάπτυξη της βιοποικιλότητας. Εκείνοι που υποστηρίζουν προηγούμενες ημερομηνίες δείχνουν ότι το προτεινόμενο ανθρωπόκαινο μπορεί να έχει ήδη ξεκινήσει πριν από 16.000-17.000 χρόνια, βάσει γεωλογικών στοιχείων. Αυτό οδήγησε άλλους επιστήμονες να προτείνουν ότι «η έναρξη του ανθρωπόκαινου πρέπει να επεκταθεί πολλές χιλιάδες χρόνια πριν». Όμως κάτι τέτοιο θα έκανε το ανθρωπόκαινο ουσιαστικά να συμπίπτει με την υφιστάμενη εποχή, την ολόκαινο . Τον Ιανουάριο του 2015, 26 από τα 38 μέλη της ΟΕΑ δημοσίευσαν μια εργασία που προτείνει την πυρηνική δοκιμή Trinity στις 16 Ιουλίου 1945 ως αφετηρία της προτεινόμενης νέας εποχής. Ωστόσο, μια σημαντική μειονότητα υποστηρίζει μία από τις πολλές εναλλακτικές ημερομηνίες. Μια έκθεση του Μαρτίου 2015 πρότεινε είτε το 1610 είτε το 1964 ως την αρχή της ανθρωπόκαινου. Άλλοι μελετητές επισημαίνουν τον διαχρονικό χαρακτήρα των φυσικών στρωμάτων της ανθρωπόκαινου, υποστηρίζοντας ότι η έναρξη και ο αντίκτυπος εξαπλώνονται με την πάροδο του χρόνου, και δεν μπορεί να περιοριστεί σε μία στιγμή ή συγκεκριμένη ημερομηνία έναρξης.Μια έκθεση του Ιανουαρίου 2016 σχετικά με τις κλιματολογικές, βιολογικές και γεωχημικές υπογραφές της ανθρώπινης δραστηριότητας σε ιζήματα και πυρήνες του πάγου πρότεινε ότι η εποχή από τα μέσα του 20ού αιώνα πρέπει να αναγνωριστεί ως μια γεωλογική εποχή διαφορετική από την Ολόκαινο.Η ΟΕΑ συναντήθηκε στο Όσλο τον Απρίλιο του 2016 για να συγκεντρώσει στοιχεία που να υποστηρίζουν το επιχείρημα ότι την ανθρωπόκαινο είναι πραγματική γεωλογική εποχή Τα στοιχεία αξιολογήθηκαν και η ομάδα ψήφισε να προτείνει την ανθρωπόκαινο ως τη νέα γεωλογική εποχή τον Αύγουστο του 2016. Εάν η Διεθνής Επιτροπή Στρωματογραφίας εγκρίνει τη σύσταση, η πρόταση για την έγκριση του όρου θα πρέπει να επικυρωθεί από τον IUGS πριν από την επίσημη έγκρισή του ως μέρος της γεωλογικής χρονικής κλίμακας. Τον Απρίλιο του 2019, η ΟΕΑ ανακοίνωσε ότι θα ψηφίσει μια επίσημη πρόταση προς τη Διεθνή Επιτροπή Στρωματογραφίας, για να συνεχιστεί η διαδικασία που ξεκίνησε στη συνεδρίαση του 2016. Τον Μάιο του 2019, 29 μέλη από τα 34 της επιτροπής ψήφισαν υπέρ μιας επίσημης πρότασης που θα υποβληθεί έως το 2021. Η ΟΕΑ ψήφισε επίσης ως σημείο έναρξης της εποχής τα μέσα του 20ου αιώνα. Εντοπίστηκαν δέκα υποψήφια σημεία για τον καθορισμό ενός χρονοστρωματογραφικού όριου, ένα από τα οποία θα επιλεγεί για να συμπεριληφθεί στην τελική πρόταση. Οι πιθανοί δείκτες περιλαμβάνουν τα μικροπλαστικά, τα βαρέα μέταλλα ή τους ραδιενεργούς πυρήνες που παραμένουν από τις δοκιμές θερμοπυρηνικών όπλων . Η λέξη ανθρωπόκαινος προέρχεται από το συνδυασμό της λέξης άνθρωπος και της λέξης καινός, που σημαίνει "νέος" ή "πρόσφατος".Ήδη από το 1873, ο Ιταλός γεωλόγος Αντόνιο Στοπάνι αναγνώρισε την αυξανόμενη ισχύ και επίδραση της ανθρωπότητας στα συστήματα της Γης και αναφερόταν σε μια «ανθρωποζωική εποχή».Αν και ο βιολόγος Γιουτζίν Στέρμερ πιστώνεται συνήθως με την επινόηση του όρου, χρησιμοποιήθηκε άτυπα στα μέσα της δεκαετίας του 1970. Ο Πάουλ Κρέτσεν πιστώνεται με την ανεξάρτητη εκ νέου εφεύρεσή του και τη διάδοσή του. Ο Στέρμερ έγραψε: «Άρχισα να χρησιμοποιώ τον όρο ανθρωπόκαινος στη δεκαετία του 1980, αλλά ποτέ δεν το τυποποίησα μέχρι ο Πάουλ να επικοινωνήσει μαζί μου». Ο Κρούτσεν εξήγησε: «Ήμουν σε ένα συνέδριο όπου κάποιος είπε κάτι για την ολόκαινο. Ξαφνικά σκέφτηκα ότι αυτό ήταν λάθος. Ο κόσμος έχει αλλάξει πάρα πολύ. Έτσι είπα: "Όχι, είμαστε στην ανθρωπόκαινο". Εφτιαξα απλώς τη λέξη για την ώθηση της στιγμής. Όλοι σοκαρίστηκαν. Αλλά φαίνεται ότι κόλλησε.» Ο όρος ομογενόκαινο (από τα αρχαία ελληνικά: ομο-, το ίδιο· γενο-, το είδος· και καινός, νέος· στα αγγλικά homogenocene) είναι ένας πιο ειδικός όρος που χρησιμοποιείται για να καθορίσει την τρέχουσα γεωλογική εποχή, κατά την οποία η βιοποικιλότητα μειώνεται και η βιογεωγραφία και τα οικοσυστήματα σε όλο τον κόσμο φαίνονται όλο και πιο ίδια μεταξύ τους, κυρίως λόγω των χωροκατακτητικών ειδών που έχουν εξαπλωθεί σε όλο τον κόσμο είτε εκούσια (καλλιέργειες, κτηνοτροφία) είτε ακούσια. Αυτό οφείλεται στην παγκοσμιοποίηση στην οποία συμμετέχουν οι άνθρωποι, καθώς σήμερα τα είδη μπορούν να μετακινούνται σε οποιαδήποτε περιοχή του κόσμου ευκολότερα από οποιαδήποτε άλλη εποχή.Ο όρος ομογενόκαινος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1999 από τον Μάικλ Σάμγουειζ σε ένα άρθρο στο περιοδικό Journal of Insect Conservation με τίτλο «Μετατόπιση της πανίδας σε ξένες περιοχές: Η άφιξη της ομογενόκαινου».Ο όρος χρησιμοποιήθηκε ξανά από τον Τζον Κούρνουτ το 2000 στην Οικολογία, σε μια σύντομη λίστα με τίτλο "Ένας οδηγός για την ομογενόκαινο", στα πλαίσια μια κριτικής του βιβλίου Alien species in North America and Hawaii: impacts on natural ecosystems του Τζορτζ Κοξ . Ο Τσαρλς Μαν, στο βιβλίο του 1493: Uncovering the New World Columbus Created, δίνει μια πανοραμική άποψη των μηχανισμών και των συνεχιζόμενων επιπτώσεων της ομογενόκαινου. Ο ανθρώπινος αντίκτυπος στη βιοποικιλότητα αποτελεί ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του ανθρωπόκαινου. Η ανθρωπότητα έχει εισέλθει σε αυτό που μερικές φορές ονομάζεται η έκτη μεγάλη εξαφάνιση της Γης. Οι περισσότεροι ειδικοί συμφωνούν ότι οι ανθρώπινες δραστηριότητες έχουν επιταχύνει το ρυθμό εξαφάνισης ειδών. Δεν υπάρχει συναίνεση για το μέγεθος του ρυθμού - ίσως 100 με 1000 φορές μεγαλύτερος από τον κανονικό ρυθμό εξαφάνισης. Μια μελέτη του 2010 διαπίστωσε ότιτο θαλάσσιο φυτοπλαγκτόν - το τεράστιο σύνολο μικροσκοπικών φυκών που αντιπροσωπεύει περίπου το μισό της συνολικής φωτοσυνθετικής βιομάζας της Γης - έχει μειωθεί σημαντικά στους ωκεανούς του κόσμου κατά τον περασμένο αιώνα. Μόνο από το 1950, η βιομάζα φυκών μειώθηκε κατά περίπου 40%, πιθανώς ως αποτέλεσμα της υπερθέρμανσης των ωκεανών - και ότι ο ρυθμός της μείωσης είχε αυξηθεί τα τελευταία χρόνια Μερικοί συγγραφείς ισχυρίστηκαν ότι, χωρίς τις ανθρώπινες επιπτώσεις, η βιοποικιλότητα του πλανήτη θα συνέχιζε να αυξάνεται με εκθετικό ρυθμό. Η αύξηση στον παγκόσμιο ρυθμό εξαφάνισης πάνω από το ρυθμό υποβάθρου έχει ξεκινήσει ήδη από το 1500, και φαίνεται ότι έχει επιταχυνθεί από τον 19ο αιώνα και ύστερα. Σε ένα άρθρο γνώμη στους New York Times στις 13 Ιουλίου 2012, ο οικολόγος Ρότζερ Μπράντμπερι, πρόβλεψε το τέλος της βιοποικιλότητας στους ωκεανούς, θεωρώντας τους κοραλλιογενείς υφάλους καταδικασμένους: «Οι κοραλλιογενείς ύφαλοι θα είναι το πρώτο, αλλά σίγουρα όχι το τελευταίο, σημαντικό οικοσύστημα που θα υποκύψει στο ανθρωπόκαινο" Αυτό το άρθρο δημιούργησε γρήγορα πολλές συζητήσεις. Η οργάνωση Nature Conservancy αντέκρουσε τον Μπράντμπερι στον ιστότοπό της, υπερασπιζόμενη τη θέση της να προστατεύει τους κοραλλιογενείς υφάλους παρά τις συνεχείς ανθρώπινες παρεμβάσεις που προκαλούν καταστροφή των υφάλων.Σε δύο μελέτες που δημοσιεύθηκαν το 2015, η παρέκταση από την παρατηρούμενη εξαφάνιση των σαλιγκαριών της οικογένειας Amastridae στη Χαβάη, οδήγησε στο συμπέρασμα ότι «η κρίση της βιοποικιλότητας είναι πραγματική» και ότι το 7% όλων των ειδών στη Γη μπορεί να έχουν ήδη εξαφανιστεί. Μια μελέτη που δημοσιεύθηκε τον Μάιο του 2017 στο PNAS σημείωσε ότι ένας "βιολογικός αφανισμός" που μοιάζει με ένα έκτο μαζικό γεγονός εξαφάνισης βρίσκεται σε εξέλιξη ως αποτέλεσμα ανθρωπογενών αιτιών. Η μελέτη έδειξε ότι έως και το 50% των ζώων που κάποτε ζούσαν στη Γη έχουν ήδη εξαφανιστεί. Μια διαφορετική μελέτη που δημοσιεύθηκε στο PNAS τον Μάιο του 2018 λέει ότι από την αυγή του ανθρώπινου πολιτισμού, το 83% των άγριων θηλαστικών έχουν εξαφανιστεί. Σήμερα, τα εκτρεφόμενα ζώα αποτελούν το 60% της βιομάζας όλων των θηλαστικών στη γη, ακολουθούμενο από τους ανθρώπους (36%) και τα άγρια θηλαστικά (4%). Σύμφωνα με την Παγκόσμια Έκθεση Αξιολόγησης του 2019 για τις Υπηρεσίες Βιοποικιλότητας και Οικοσυστημάτων του IPBES, το 25% των φυτών και ζώων απειλούνται με εξαφάνιση. Σύμφωνα με την έκθεση Living Planet 2020 του Παγκόσμιου Ταμείου Άγριας Ζωής, το 68% των πληθυσμών άγριας ζωής έχει μειωθεί μεταξύ 1970 και 2016 ως αποτέλεσμα της υπερκατανάλωσης, της αύξησης του πληθυσμού και της εντατικής καλλιέργειας και η έκθεση υποστηρίζει ότι "τα ευρήματα είναι σαφή. Η σχέση μας με τη φύση έχει καταρρεύσει." Ωστόσο, μια μελέτη του 2020 αμφισβήτησε τα ευρήματα του Living Planet Report, διαπιστώνοντας ότι ο ρυθμός μείωσης 68% επηρεάστηκε από πολλές μικρές ακραίες τιμές και όταν αυτές δεν συμπεριλήφθηκαν, η μείωση ήταν λιγότερο απότομη ή ακόμη και σταθερή. Μια εργασία του 2021, η οποία παραθέτει και τις δύο προηγούμενες μελέτες, αναφέρει ότι "οι πληθυσμοί των σπονδυλωτών ειδών που έχουν παρατηρηθεί για πολλά χρόνια έχουν μειωθεί κατά μέσο όρο 68% τις τελευταίες πέντε δεκαετίες, και ορισμένες ομάδες πληθυσμού εμφανίζουν ακραία μείωση, διακινδυνεύοντας έτσι την επικείμενη εξαφάνιση των ειδών τους." Οι μόνιμες αλλαγές στην κατανομή των οργανισμών με ανθρώπινη παρέμβαση θα γίνουν ορατές στο γεωλογικό αρχείο. Οι ερευνητές έχουν τεκμηριώσει τη μετακίνηση πολλών ειδών σε περιοχές που προηγουμένως ήταν πολύ κρύες για αυτά, συχνά με ρυθμούς ταχύτερους από τους αρχικά αναμενόμενους. Αυτό συνέβη εν μέρει ως αποτέλεσμα της αλλαγής του κλίματος, αλλά και ως αποτέλεσμα της γεωργίας και της αλιείας, και στην τυχαία εισαγωγή μη ιθαγενών ειδών σε νέες περιοχές μέσω των παγκόσμιων ταξιδιών. Το οικοσύστημα της Μαύρης Θάλασσας ενδέχεται να έχει αλλάξει τα τελευταία 2000 χρόνια ως αποτέλεσμα της εισροής θρεπτικών ουσιών και διοξειδίου του πυριτίου από διαβρωμένες αποψιλωμένες περιοχές κατά μήκος του ποταμού Δούναβη.Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η αύξηση του ανθρώπινου πληθυσμού και η επέκταση της ανθρώπινης δραστηριότητας είχε ως αποτέλεσμα πολλά είδη ζώων που είναι συνήθως ενεργά κατά τη διάρκεια της ημέρας, όπως οι ελέφαντες, οι τίγρεις και οι κάπροι, να γίνουν νυχτερινά για να αποφευχθεί η επαφή με τους ανθρώπους. Ένα γεωλογικό σύμπτωμα που προκύπτει από την ανθρώπινη δραστηριότητα είναι η αύξηση του ατμοσφαιρικού του διοξειδίου του άνθρακα. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων εκατομμυρίων ετών, οι φυσικές διεργασίες προκάλεσαν συγκεντρώσεις διοξειδίου περίπου 100 ppm (από 180 ppm έως 280 ppm). Το 2013, οι καθαρές ανθρωπογενείς εκπομπές διοξειδίου έχουν σχεδόν διπλασιάσει τη συγκέντρωση: Από 280 ppm (όλοκαινος ή προβιομηχανική ισορροπία) σε περίπου 400 ppm, και τα δεδομένα παρακολούθησης κατά το 2015 εμφάνισαν μια ανοδική τάση πάνω από τα 400 ppm. Η επίδραση στο κλιματικό σύστημα της Γης είναι ιδιαίτερα σημαντική επειδή συμβαίνει πολύ ταχύτερα, και σε μεγαλύτερο βαθμό, από τις προηγούμενες, παρόμοιες αλλαγές. Το μεγαλύτερο μέρος αυτής της αύξησης οφείλεται στην καύση ορυκτών καυσίμων όπως ο άνθρακας, το πετρέλαιο και το αέριο, αν και μικρότερες ποσότητες προκύπτουν από την παραγωγή τσιμέντου και από αλλαγές στη χρήση γης (όπως η αποψίλωση των δασών ). Αρχείο ιζημάτων Οι ανθρώπινες δραστηριότητες όπως η αποψίλωση των δασών και η κατασκευή δρόμων πιστεύεται ότι έχουν αυξήσει τις μέσες συνολικές ροές ιζημάτων σε όλη την επιφάνεια της Γης. Ωστόσο, η κατασκευή φραγμάτων σε πολλά ποτάμια ανά τον κόσμο σημαίνει ότι τα ποσοστά εναπόθεσης ιζημάτων σε οποιοδήποτε δεδομένο μέρος δεν φαίνεται πάντα να αυξάνονται κατά το ανθρωπόκαινο. Για παράδειγμα, πολλά δέλτα ποταμών σε όλο τον κόσμο στην πραγματικότητα παρουσιάζουν έλλειψη από ιζήματα λόγω φραγμάτων, και υποχωρούν και αποτυγχάνουν να συμβαδίσουν με την άνοδο της στάθμης της θάλασσας, αντί να μεγαλώνουν. Αρχείο απολιθωμάτων Οι αυξήσεις στη διάβρωση λόγω της καλλιέργειας και άλλων δραστηριοτήτων αντικατοπτρίζονται στις αλλαγές στη σύνθεση των ιζημάτων και στην αύξηση των ποσοστών εναπόθεσης αλλού. Σε χερσαίες περιοχές με καθεστώς εναπόθεσης, οι κατασκευές τείνουν να θάβονται και να συντηρούνται, μαζί με τα απορρίμματα και τα συντρίμμια. Τα απορρίμματα και τα συντρίμμια που ρίχνονται από σκάφη ή μεταφέρονται από ποτάμια και χειμάρρους θα συσσωρεύονται στο θαλάσσιο περιβάλλον, ιδιαίτερα στις παράκτιες περιοχές. Τέτοια τεχνητά αντικείμενα που διατηρούνται στη στρωματογραφία είναι γνωστά ως "τεχνο-απολιθώματα" (technofossils). Οι αλλαγές στη βιοποικιλότητα αντικατοπτρίζονται επίσης στα απολιθώματα, όπως και οι εισαγωγές ειδών. Ένα παράδειγμα που αναφέρεται είναι το οικόσιτο κοτόπουλο, που προέρχεται από τη Νοτιοανατολική Ασία, αλλά έχει γίνει το πιο κοινό πουλί στον κόσμο μέσω της ανθρώπινης αναπαραγωγής και κατανάλωσης, με ετήσια κατανάλωση άνω των 60 δισεκατομμυρίων και των οποίων τα οστά θα απολιθωθούν σε χώρους υγειονομικής ταφής. Ως εκ τούτου, οι χώροι υγειονομικής ταφής είναι σημαντικοί πόροι για την εύρεση "τεχνο-απολιθωμάτων". Ιχνοστοιχεία Όσον αφορά τα ιχνοστοιχεία, υπάρχουν ξεχωριστές υπογραφές που άφησαν οι σύγχρονες κοινωνίες. Για παράδειγμα, στον παγετώνα Upper Fremont του Ουαϊόμινγκ, υπάρχει ένα στρώμα χλωρίου στους πυρήνες πάγου από προγράμματα δοκιμών ατομικών όπλων της δεκαετίας του 1960, καθώς και ένα στρώμα υδραργύρου που σχετίζεται με εγκαταστάσεις άνθρακα της δεκαετίας του 1980. Από το 1945 έως το 1951, πυρηνικές επιπτώσεις εντοπίζονται τοπικά γύρω από χώρους δοκιμών ατομικών όπλων, ενώ από το 1952 έως το 1980, δοκιμές θερμοπυρηνικών συσκευών άφησαν ένα σαφές, παγκόσμιο σήμα περίσσειας 14C, 239Pu και άλλων τεχνητών ραδιοισοτόπων. Η υψηλότερη παγκόσμια συγκέντρωση ραδιοισοτόπων ήταν το 1965, μια από τις ημερομηνίες που έχει προταθεί ως πιθανό σημείο αναφοράς για την έναρξη του επίσημα καθορισμένου ανθρωπόκαινου.Η καύση ορυκτών καυσίμων από τον άνθρωπο έχει επίσης αφήσει σαφώς αυξημένες συγκεντρώσεις άνθρακα, ανόργανης τέφρας και σφαιρικών ανθρακούχων σωματιδίων σε πρόσφατα ιζήματα σε όλο τον κόσμο. Οι συγκεντρώσεις αυτών των συστατικών αυξάνονται σημαντικά και σχεδόν ταυτόχρονα σε όλο τον κόσμο ξεκινώντας από το 1950. Ο Γουίλιαμ Ράντιμαν υποστηρίζει ότι το ανθρωπόκαινο ξεκίνησε πριν από περίπου 8.000 χρόνια με την ανάπτυξη της καλλιέργειας και των καθιστικών πολιτισμών. Σε αυτό το σημείο, οι άνθρωποι ήταν διασκορπισμένοι σε όλες τις ηπείρους (εκτός της Ανταρκτικής), και η Νεολιθική Επανάσταση συνεχιζόταν. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι άνθρωποι ανέπτυξαν τη γεωργία και την κτηνοτροφία για να συμπληρώσουν ή να αντικαταστήσουν το κυνήγι. Τις καινοτομίες αυτές ακολούθησε ένα κύμα εξαφανίσεων, ξεκινώντας από τα μεγάλα θηλαστικά και πουλιά. Αυτό το κύμα οφείλεται τόσο στην άμεση δραστηριότητα των ανθρώπων (π.χ. το κυνήγι) όσο και στις έμμεσες συνέπειες της αλλαγής της χρήσης γης στη γεωργία. Η καύση σε μεγάλη κλίμακα από τους προϊστορικούς κυνηγούς-συλλέκτες μπορεί να ήταν μια επιπλέον πρώιμη πηγή ανθρωπογενών ατμοσφαιρικών εκπομπών άνθρακα.Ο Ράντιμαν ισχυρίζεται επίσης ότι οι εκπομπές αερίων θερμοκηπίου, που είναι εν μέρει υπεύθυνες για το ανθρωπόκαινο, ξεκίνησαν 8.000 πριν από χρόνια, όταν οι αρχαίοι αγρότες ξεκαθάρισαν τα δάση για να καλλιεργήσουν εκτάσεις. Το έργο του Ράντιμαν, με τη σειρά του, αμφισβητήθηκε από τα δεδομένα μιας προηγούμενης μεσοπαγετωνικής περιόδου (η λεγόμενη "Stage 11", πριν από περίπου 400.000 χρόνια) που υποδηλώνουν ότι πρέπει να περάσουν 16.000 ακόμα χρόνια για να λήξει η τρέχουσα μεσοπαγετωνική περίοδος του Ολόκαινου και έτσι η πρώιμη ανθρωπογενής υπόθεση δεν ευσταθεί. Επιπλέον, το επιχείρημα ότι «κάτι» είναι απαραίτητο για να εξηγήσει τις διαφορές στο Ολόκαινο αμφισβητείται από πιο πρόσφατη έρευνα που δείχνει ότι όλες οι μεσοπαγετωνικές περίοδοι διαφέρουν.Αν και πριν από 8.000 χρόνια ο πλανήτης συντηρούσε μερικά εκατομμύρια ανθρώπους, ήταν ακόμα ουσιαστικά παρθένος. Αυτός ο ισχυρισμός είναι η βάση για τον ισχυρισμό ότι μια πρόωρη ημερομηνία για τον προτεινόμενο όρο Ανθρωπόκαινο αντιπροσωπεύει ένα σημαντικό ανθρώπινο αποτύπωμα στη Γη. Ένα εύλογο σημείο εκκίνησης του ανθρωπόκαινου θα μπορούσε να είναι πριν από περίπου 2.000 χρόνια, που συμπίπτει περίπου με την έναρξη της τελικής φάσης του Ολόκαινου, του Υποατλαντικού.Την εποχή εκείνη, η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία περιλάμβανε μεγάλα τμήματα της Ευρώπης, της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής. Στην Κίνα ανθούσαν οι κλασικές δυναστείες. Τα βασίλεια της Ινδίας είχαν ήδη τη μεγαλύτερη οικονομία του αρχαίου και του μεσαιωνικού κόσμου. Το βασίλειο Napata / Meroitic εκτειίνοταν ως το σημερινό Σουδάν και την Αιθιοπία. Οι Ολμέκοι έλεγχαν το κεντρικό Μεξικό και τη Γουατεμάλα, και οι προ-Ίνκας Chavín διαχειρίζονταν περιοχές του βόρειου Περού. Αν και συχνά διαχωρίζονται μεταξύ τους και αναμειγνύονται με ρυθμιστικά οικοσυστήματα, οι περιοχές που επηρεάζονται άμεσα από αυτούς τους πολιτισμούς και άλλες ήταν μεγάλες. Επιπλέον, ορισμένες δραστηριότητες, όπως η εξόρυξη, υπονοούσαν πολύ ευρύτερη διαταραχή των φυσικών συνθηκών. Κατά τα τελευταία 11.500 χρόνια περίπου οι άνθρωποι έχουν εξαπλωθεί σε όλη τη Γη, έχουν αυξηθεί σε αριθμό και έχουν αλλάξει βαθιά τον υλικό κόσμο. Έχουν εκμεταλλευτεί τις παγκόσμιες περιβαλλοντικές συνθήκες. Το τέλος της τελευταίας μεσοπαγετωνικής περιόδου - όταν το 30% της επιφάνειας της Γης ήταν παγιδευμένο σε πάγο - οδήγησε σε έναν θερμότερο κόσμο με περισσότερο νερό. Αν και οι άνθρωποι υπήρχαν στην προηγούμενη εποχή του Πλειστόκαινου, μόνο κατά την πρόσφατη περίοδο του Ολόκαινου άνθησαν. Σήμερα υπάρχουν περισσότεροι άνθρωποι ζωντανοί από οποιοδήποτε προηγούμενο σημείο στην ιστορία της Γης. Οι Μάσλιν και Λιούις υποστηρίζουν ότι η έναρξη του ανθρωπόκαινου πρέπει να χρονολογείται στο Orbis Spike, μια κατώτατη στάθμη διοξειδίου του άνθρακα που σχετίζεται με την άφιξη των Ευρωπαίων στην Αμερική. Φτάνοντας στο ελάχιστο περίπου το 1610, τα παγκόσμια επίπεδα διοξειδίου του άνθρακα μειώθηκαν κάτω από τα 285 μέρη ανά εκατομμύριο, κυρίως ως αποτέλεσμα της απομόνωσης λόγω της αναγέννησης των δασών στην Αμερική. Αυτό πιθανότατα προκλήθηκε από τους αυτόχθονες πληθυσμούς που εγκατέλειψαν τη γεωργική γη μετά από μια απότομη μείωση του πληθυσμού λόγω της αρχικής επαφής με τις ευρωπαϊκές ασθένειες - περίπου 50 εκατομμύρια άνθρωποι ή το 90% του αυτόχθονου πληθυσμού μπορεί να υπέκυψε. Για τουςΜάσλιν και Λιούις, το Orbis Spike αντιπροσωπεύει ένα χρονοστρωματογραφικό όριο , ένα είδος δείκτη που χρησιμοποιείται για τον καθορισμό της έναρξης μιας νέας γεωλογικής περιόδου. Επίσης, λένε ότι η σύνδεση του ανθρωπόκαινου με την ευρωπαϊκή άφιξη στην Αμερική έχει νόημα δεδομένου ότι ο αποικισμός της ηπείρου ήταν καθοριστικός για την ανάπτυξη παγκόσμιων εμπορικών δικτύων και της καπιταλιστικής οικονομίας, που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην έναρξη της Βιομηχανικής Επανάστασης και της Μεγάλης Επιτάχυνσης.Ορισμένοι άλλοι ανθρωπολόγοι και γεωγράφοι έχουν συνδέσει το Ανθρωπόκαινο με την άνοδο της ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας. Λόγω αυτών των επιχειρημάτων, έχει προταθεί ότι η εποχή θα πρέπει αντ' αυτού να ονομαστεί "Κλεπτόκαινο" προκειμένου να στρέψει την "προσοχή στην συνεχιζόμενη κλοπή γης, αποικιών (ανθρώπινων και μη ανθρώπινων), και υλικών" που είναι "σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνη για τη σύγχρονη οικολογική κρίση." Ο Κρούτσεν πρότεινε τη Βιομηχανική Επανάσταση ως την αρχή του Ανθρωπόκαινου. Ο Λάβλοκ προτείνει ότι το Ανθρωπόκαινο ξεκίνησε με την πρώτη εφαρμογή του ατμοσφαιρικού κινητήρα το 1712. Η Διακυβερνητική Ομάδα για την Κλιματική Αλλαγή παίρνει την προ-βιομηχανική εποχή (επιλέχθηκε η χρονιά 1750) ως βασική γραμμή που σχετίζεται με τις αλλαγές για τα αέρια θερμοκηπίου. Αν και είναι προφανές ότι η Βιομηχανική Επανάσταση οδήγησε σε μια άνευ προηγουμένου παγκόσμια ανθρώπινη επίδραση στον πλανήτη, μεγάλο μέρος του τοπίου της Γης είχε ήδη τροποποιηθεί βαθιά από ανθρώπινες δραστηριότητες. Ο ανθρώπινος αντίκτυπος στη Γη έχει αυξηθεί προοδευτικά, με λίγες σημαντικές επιβραδύνσεις. Τον Μάιο του 2019, τα είκοσι εννέα μέλη της ομάδας εργασίας για το ανθρωπόκαινο (AWG) πρότειναν μια ημερομηνία έναρξης στα μέσα του εικοστού αιώνα, καθώς εκείνη την περίοδο "ένας ραγδαία αυξανόμενος ανθρώπινος πληθυσμός επιτάχυνε τον ρυθμό της βιομηχανικής παραγωγής, της χρήσης γεωργικών χημικών και άλλων ανθρώπινων δραστηριοτήτων. Ταυτόχρονα, οι πρώτες εκρήξεις ατομικής βόμβας έπληξαν τον κόσμο με ραδιενεργά κατάλοιπα που ενσωματώθηκαν σε ιζήματα και παγετώνες και έτσι έγιναν μέρος του γεωλογικού αρχείου." Οι επίσημες ημερομηνίες έναρξης, σύμφωνα με την επιτροπή, συμπίπτουν είτε με τα ραδιονουκλεΐδια που απελευθερώθηκαν στην ατμόσφαιρα από εκρήξεις βομβών το 1945, είτε με τη Συνθήκη για την Απαγόρευση των Πυρηνικών Δοκιμών του 1963. Ένας δείκτης που αντιπροσωπεύει μια σημαντική παγκόσμια επίδραση των ανθρώπων στο συνολικό περιβάλλον, συγκρίσιμος σε κλίμακα με εκείνους που σχετίζονται με σημαντικές διαταραχές του γεωλογικού παρελθόντος, απαιτείται αντί των μικρών αλλαγών στη σύνθεση της ατμόσφαιρας.Ένας χρήσιμος υποψήφιος για αυτόν τον σκοπό είναι η πεδόσφαιρα, η οποία μπορεί να διατηρήσει πληροφορίες για την κλιματική και γεωχημική ιστορία της με χαρακτηριστικά που διαρκούν για αιώνες ή χιλιετίες. Η ανθρώπινη δραστηριότητα έχει πλέον καθιερωθεί ως ο έκτος παράγοντας σχηματισμού εδάφους. Επηρεάζει την πεδογένεση απευθείας, για παράδειγμα, ισοπέδωση γης, χάραξη και επιχωμάτωση, εμπλουτισμός οργανικής ύλης από προσθήκες κοπριάς ή άλλων αποβλήτων, έλλειψη οργανικής ύλης λόγω συνεχιζόμενης καλλιέργειας και συμπύκνωσης από υπερβόσκηση. Η ανθρώπινη δραστηριότητα επηρεάζει επίσης την πεδογένεση έμμεσα από την απόθεση διαβρωμένων υλικών ή ρύπων. Τα ανθρωπογενή εδάφη είναι εκείνα που επηρεάζονται σημαντικά από ανθρώπινες δραστηριότητες, όπως το επαναλαμβανόμενο όργωμα, η προσθήκη λιπασμάτων, η μόλυνση, ο εμπλουτισμός με υλικά. Αυτά τα αποθετήρια υλικών που μαρτυρούν την κυριαρχία του ανθρώπινου είδους φαίνεται να είναι αξιόπιστοι δείκτες για το ανθρωπόκαινο. Ορισμένα ανθρωπογενή εδάφη μπορούν να θεωρηθούν ως χρονοστρωματογραφικά όρια, οι οποίες είναι τοποθεσίες όπου υπάρχουν διαδοχικά στρώματα με σαφείς αποδείξεις ενός παγκόσμιου γεγονότος, συμπεριλαμβανομένης της εμφάνισης διακριτών απολιθωμάτων. Η διάτρηση για ορυκτά καύσιμα έχει επίσης δημιουργήσει τρύπες και σωλήνες που αναμένεται να είναι ανιχνεύσιμοι για εκατομμύρια χρόνια. Ο αστροβιολόγος David Grinspoon πρότεινε ότι η τοποθεσία της προσελήνωσης του Απόλλων 11, με τις διαταραχές και τα τεχνουργήματα που είναι τόσο μοναδικά χαρακτηριστικά της τεχνολογικής δραστηριότητας του είδους μας και τα οποία θα επιβιώσουν σε γεωλογικές χρονικές περιόδους θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως «όριο» του ανθρωπόκαινου. Μια μελέτη του Οκτωβρίου 2020, που συντόνισε το Πανεπιστήμιο του Κολοράντο στο Boulder, διαπίστωσε ότι ξεκάθαρες φυσικές, χημικές και βιολογικές αλλαγές στα στρώματα της Γης ξεκίνησαν γύρω στο έτος 1950. Η έρευνα αποκάλυψε ότι από περίπου το 1950, οι άνθρωποι διπλασίασαν την ποσότητα του αζώτου στον πλανήτη μέσω βιομηχανικής παραγωγής για τη γεωργία, δημιούργησαν μια τρύπα στο στρώμα του όζοντος μέσω της βιομηχανικής κλίμακας απελευθέρωσης χλωροφθορανθράκων (CFC), απελευθέρωσαν αρκετά αέρια θερμοκηπίου από ορυκτά καύσιμα ώστε να προκληθεί κλιματική αλλαγή σε πλανητικό επίπεδο, δημιούργησαν δεκάδες χιλιάδες συνθετικές ενώσεις που μοιάζουν με ορυκτά που δεν εμφανίζονται φυσικά στη Γη και προκάλεσαν σχεδόν το ένα πέμπτο των ιζημάτων των ποταμών παγκοσμίως να μην φτάνουν πλέον στον ωκεανό λόγω φραγμάτων, δεξαμενών και εκτροπών. Οι άνθρωποι παρήγαγαν τόσα εκατομμύρια τόνους πλαστικών κάθε χρόνο από τις αρχές της δεκαετίας του 1950 που τα μικροπλαστικά "σχηματίζουν έναν σχεδόν πανταχού παρόντα και σαφή δείκτη του ανθρωπόκαινου". Η μελέτη υπογραμμίζει μια ισχυρή συσχέτιση μεταξύ του μεγέθους και της αύξησης του παγκόσμιου ανθρώπινου πληθυσμού, της παγκόσμιας παραγωγικότητας και της παγκόσμιας χρήσης ενέργειας και ότι η «έκτακτη έκρηξη κατανάλωσης και παραγωγικότητας καταδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο το Γήινο Σύστημα έχει απομακρυνθεί από το κράτος του Ολόκαινου από το 1950, επιφέροντας απότομες φυσικοχημικές και βιολογικές αλλαγές στο στρωματογραφικό αρχείο της Γης που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να δικαιολογήσουν την πρόταση για την ονομασία μιας νέας εποχής - του ανθρωπόκαινου." Bonneuil, Christophe; Fressoz, Jean-Baptiste.(2016) The Shock of the Anthropocene.The Earth, History and Us, Verso Books. Translated by David Fernbach. Originally published as L’événement Anthropocène: La terre, l’histoire et nous. Le Seuil 2013 Davies, Jeremy (2016). The Birth of the Anthropocene. Oakland, CA, USA: University of California Press. ISBN 9780520289970. Dirzo, Rodolfo; Hillary S. Young; Mauro Galetti; Gerardo Ceballos; Nick J. B. Isaac; Ben Collen (2014). «Defaunation in the Anthropocene». Science 345 (6195): 401–406. doi:10.1126/science.1251817. PMID 25061202. Bibcode: 2014Sci...345..401D. http://www.uv.mx/personal/tcarmona/files/2010/08/Science-2014-Dirzo-401-6-2.pdf. Dixon, Simon J; Viles, Heather A; Garrett, Bradley L (2018). «Ozymandias in the Anthropocene: the city as an emerging landform». Area 50: 117–125. doi:10.1111/area.12358. ISSN 1475-4762. Ellis, Erle (2018). Anthropocene: A Very Short Introduction. 1. Oxford University Press. ISBN 9780198792987. Ellis, Erle C.; Fuller, Dorian Q.; Kaplan, Jed O.; Lutters, Wayne G. (2013). «Dating the Anthropocene: Towards an empirical global history of human transformation of the terrestrial biosphere». Elementa 1: 000018. doi:10.12952/journal.elementa.000018. Emmett, Robert, Thomas Lekan, eds. "Whose Anthropocene? Revisiting Dipesh Chakrabarty’s ‘Four Theses,’" RCC Perspectives: Transformations in Environment and Society 2016, no. 2. doi.org/10.5282/rcc/7421. Grinspoon, David (December 2016). «Welcome to Terra Sapiens». Aeon. https://aeon.co/essays/enter-the-sapiezoic-a-new-aeon-of-self-aware-global-change. Hamilton, Clive (2017). Defiant Earth: The Fate of Humans in the Anthropocene. Polity. ISBN 978-1509519750. Ialenti, Vincent. 2016. «Generation (Lexicon for An Anthropocene Yet Unseen)». Cultural Anthropology: Theorising the Contemporary. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Μαΐου 2016. Ανακτήθηκε στις 13 Απριλίου 2016. Kim, Rakhyun E.; Klaus Bosselmann (2013). «International Environmental Law in the Anthropocene: Towards a Purposive System of Multilateral Environmental Agreements». Transnational Environmental Law 2 (2): 285–309. doi:10.1017/S2047102513000149. MacCormack, Patricia (2020). The Ahuman Manifesto: Activism for the End of the Anthropocene. Bloomsbury Academic. ISBN 978-1350081093. McArthur, Jo-Anne, επιμ. (2020). Hidden: Animals in the Anthropocene. Lantern Publishing & Media. ISBN 978-1590566381. Purdy, Jedediah. (2015). "Anthropocene Fever". Aeon. pp. 1–9. «World Scientists' Warning to Humanity: A Second Notice». BioScience 67 (12): 1026–1028. 2017. doi:10.1093/biosci/bix125. Ruddiman, William F. (December 2003). «The anthropogenic greenhouse era began thousands of years ago». Climatic Change 61 (3): 261–293. doi:10.1023/B:CLIM.0000004577.17928.fa. https://archive.org/details/sim_climatic-change_2003-12_61_3/page/261. Ruddiman, William F.; Stephen J. Vavrus; John E. Kutzbach (2005). «A test of the overdue-glaciation hypothesis». Quaternary Science Reviews 24 (1): 11. doi:10.1016/j.quascirev.2004.07.010. Bibcode: 2005QSRv...24....1R. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 October 2006. https://web.archive.org/web/20061003050034/http://www.pik-potsdam.de/~claussen/papers/ruddiman%2Bal_qsr_05.pdf. Ruddiman, William F. (2005). Plows, Plagues, and Petroleum: How Humans Took Control of Climate. Princeton, N.J: Princeton University Press. ISBN 978-0-691-12164-2. Schmidt, G. A.; D. T. Shindel; S. Harder (2004). «A note on the relationship between ice core methane concentrations and insolation». Geophysical Research Letters 31 (23): L23206. doi:10.1029/2004GL021083. Bibcode: 2004GeoRL..3123206S. Schneider-Mayerson, Matthew (2017). «Some Islands Will Rise: Singapore in the Anthropocene». Resilience: A Journal of the Environmental Humanities 4 (2): 166–184. doi:10.5250/resilience.4.2-3.0166. https://www.academia.edu/34555750. Steffen, Will; Crutzen, Paul; McNeill, John (2007). «The Anthropocene: Are Humans Now Overwhelming the Great Forces of Nature?». AMBIO: A Journal of the Human Environment 36 (8): 614–621. doi:10.1579/0044-7447(2007)36[614:taahno]2.0.co;2. PMID 18240674. Steffen, Will (9 August 2018). «Trajectories of the Earth System in the Anthropocene». PNAS 115 (33): 8252–8259. doi:10.1073/pnas.1810141115. PMID 30082409. Bibcode: 2018PNAS..115.8252S. Thomas, Julia Adeney, Jan Zalasiewicz, "Strata and Three Stories." RCC Perspectives: Transformations in Environment and Society 2020, no. 3. doi.org/10.5282/rcc/9205. Trischler, Helmuth, ed. "Anthropocene: Exploring the Future of the Age of Humans," RCC Perspectives 2013, no 3. doi.org/10.5282/rcc/5603. Visconti, Guido (2014). «Anthropocene: another academic invention?». Rend. Fis. Acc. Lincei 25 (3): 381–392. doi:10.1007/s12210-014-0317-x. https://link.springer.com/content/pdf/10.1007%2Fs12210-014-0317-x.pdf. «Human-Driven Planet: Time to Make It Official?». Science Now. January 2008. http://www.sciencemag.org/news/2008/01/human-driven-planet-time-make-it-official. Klinkenborg, Verlyn (December 2016). What’s Happening to the Bees and Butterflies? New York Review of Books Vanishing: The Sixth Mass Extinction, and How to stop the sixth mass extinction (December 2016), CNN. Williams, Mark; Zalasiewicz, Jan; Haff, P. K.; Schwägerl, Christian; Barnosky, Anthony D.; Ellis, Erle C. (2015). «The Anthropocene Biosphere». The Anthropocene Review 2 (3): 196–219. doi:10.1177/2053019615591020. 'Ozymandias in the Anthropocene: the city as an emerging landform', Dixon S., et al. (2017) AREA, Royal Geographical Society ISSN 1475-4762 "Έχουν δημιουργήσει οι άνθρωποι μια νέα γεωλογική εποχή;" Αρχειοθετήθηκε 2016-03-18 στο Wayback Machine. , Νέος Επιστήμονας, 24 Ιανουαρίου 2008 Βίντεο από ένα συνέδριο Radcliffe για τη βιοποικιλότητα στο ανθρωπόκαινο Αρχειοθετήθηκε 2008-01-31 στο Wayback Machine., 10 Μαρτίου 2006 "Συζήτηση για την πρώιμη ανθρωπογενή υπόθεση", RealClimate, Δεκέμβριος 2005 "Earth Is Us", blog Dot Earth, New York Times, 28 Ιανουαρίου 2008 Πρόσφατη εργασία για την υπόθεση της πρώιμης ανθρωποκεντρικής που παρουσιάστηκε στην AGU, Δεκέμβριος 2008 (in French) Thierry Picquet, "Νέα εποχή στην εξέλιξη του κόσμου", Planétarisation Η ανθρωπότητα κατηγορείται για 9.000 χρόνια υπερθέρμανσης του πλανήτη Τίποτα νέο κάτω από τον ήλιο: Η ανθρωπογενής υπερθέρμανση του πλανήτη ξεκίνησε όταν οι άνθρωποι άρχισαν να καλλιεργούν, The Economist review? περιλαμβάνει ωραία γραφική παράσταση που δείχνει την άνοδο του μεθανίου (ένα αέριο θερμοκηπίου), από το γεωργικό slash-and-burn που ξεκίνησε πριν από 8.000 χρόνια. Πώς οι άνθρωποι άλλαξαν το παγκόσμιο κλίμα;, Scientific American, 2005 Μεθάνιο: Ένα επιστημονικό ταξίδι από την αφάνεια στο κλίμα Super-Stardom της NASA Ανθρωπόκαινο: Έχουν δημιουργήσει οι άνθρωποι μια νέα γεωλογική εποχή; BBC News, 11 Μαΐου 2011 Vince, G. (2011). «An Epoch Debate». Science 334 (6052): 32–37. doi:10.1126/science.334.6052.32. PMID 21980090. Bibcode: 2011Sci...334...32V. Steffen, W; Crutzen, PJ; McNeill, JR (2007). «The Anthropocene: are humans now overwhelming the great forces of Nature?». AMBIO 36 (8): 614–621. doi:10.1579/0044-7447(2007)36[614:taahno]2.0.co;2. PMID 18240674. http://www.profwork.org/wsy/earth/Ambio2007.pdf. Η εποχή του Anthropocene: έχουμε εισέλθει σε μια νέα φάση της πλανητικής ιστορίας;, The Guardian, 2019 Tooze, Adam, "Ποιος αιώνας;" , London Review of Books, τόμος. 42, όχι. 15 (30 Ιουλίου 2020), σελ. 9–13. Το Tooze κλείνει (σελ. 13): «Μπορούν [οι ΗΠΑ] να διαμορφώσουν μια εγχώρια πολιτική συμφωνία για να επιτρέψουν στις ΗΠΑ να γίνουν αυτό που δεν είναι επί του παρόντος: ένας ικανός και συνεργατικός εταίρος στη διαχείριση των συλλογικών κινδύνων του ανθρωπόκαινου. Αυτό υποσχέθηκε η Πράσινη Νέα Συμφωνία. Μετά το σοκ του COVID-19 είναι πιο επείγον από ποτέ. " Η ξεχασμένη περιβαλλοντική κρίση: ο τρόπος με τον οποίο οι συγγραφείς εποίκων του 20ου αιώνα απεικόνισαν τον Ανθρωποκήνιο Η συνομιλία . 3 Δεκεμβρίου 2020 Σχεδιάζοντας μια γραμμή στη λάσπη: Οι επιστήμονες συζητούν όταν ξεκίνησε η «εποχή των ανθρώπων» . NPR . 17 Μαρτίου 2021.