IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Σενιχά Σουλτάνα

Η Σενιχά Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:كنت هكتار سلطان) (Τούρκικα: Seniha Sultan, 22 Νοεμβρίου 1852 - 15 Σεπτεμβρίου 1931) ήταν κόρη του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ και ετεροθαλής αδελφή των σουλτάνων Μουράτ Ε΄, Αμπντούλ Χαμίτ Β΄, Μωάμεθ Ε΄ και Μωάμεθ ΣΤ΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

 Η Σενιχά γεννήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 1852 στο Τοπ Καπί και ήταν κόρη του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ και της Ναλανιντίλ Χανιμεφέντι. Είχε επίσης έναν αδελφό, τον Ηγεμόνα Μεχμέτ Αμπντουσάμεντ Εφέντη, ο οποίος πέθανε σε βρεφική ηλικία. Η Σενιχά συνήθιζε να φοράει φορέματα από τα πιο θαυμάσια υφάσματα, με τιάρα στο κεφάλι της σε επίσημες περιστάσεις, και φορούσε φορέματα με μακριά ουρά όπως στην Ευρώπη. Είχε μια βασιλική εμφάνιση. Το πρόσωπό της ήταν όμορφο. Συχνά, όπως έκανε η ετεροθαλής αδερφή της, Μεντιχά Σουλτάνα, έσκαγε στα γέλια και μιλούσε με ταχείς ρυθμούς και σε βαθιά φωνή. Όταν αυτές οι δύο αδελφές ήταν μαζί κουβεντιάζοντας με τον ετεροθαλή αδελφό τους, Μωάμεθ Ε΄, γελούσαν και προσπαθούσαν να τον διασκεδάσουν και να τον κάνουν να γελάσει. Στις 5 Δεκεμβρίου 1876 σε ηλικία 24 ετών παντρεύτηκε τον Ασάφ Μαχμούτ Τζελαλεντίν Πασά, τον γιο του Μεγάλου Βεζίρη Νταμάτ Γκιουρτσιού Χαλίλ Ριφάτ Πασά. Μαζί με τον Μαχμούτ Τζελαλεντίν Πασά είχαν δύο γιους, τον Σουλτανζάντε Σαμπαχατίν Μπέη και τον Σουλτανζάντε Αχμέτ Λουτφουλάχ Μπέη. Ο πρίγκιπας Σαμπαχατίν Μπέη ήταν Οθωμανός κοινωνιολόγος και φιλόσοφος. Η Σενιχά πέθανε στις 15 Σεπτεμβρίου 1931 σε ηλικία 79 ετών στη Νίκαια της Γαλλίας. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)The Concubine, the Princess, and the Teacher: Voices from the Ottoman Harem. University of Texas Press. 2010. ISBN 978-0-292-78335-5. Fanny Davis (1986). The Ottoman Lady: A Social History from 1718 to 1918. Greenwood Publishing Group. ISBN 978-0-313-24811-5. Ayşe Osmanoğlu (2007). Babam Sultan Abdülhamid: hatıralarım. Selis Kitaplar.
Δέκιμος Ιούνιος Σιλανός (ύπατος)

Ο Δέκιμος Ιούνιος Σιλανός, λατιν.: Decimus Junius [Marcus filius, Decimus neptis] Silanus, (107 – μετά το 62 π.Χ.) ήταν ύπατος της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας. Ήταν γιος ενός Μάρκου, μπορεί τού Μάρκου Ιούνιου Σιλανού υπάτου το 109 π.Χ., και εγγονός ενός Δέκιμου. Ήταν ο πατριός του Mάρκου Ιούνιου Βρούτου, έχοντας παντρευτεί τη μητέρα τού Bρούτου, Σερβιλία την Πρεσβύτερη.

 Γεννημένος το 107 π.Χ. ως Δέκιμος Ιούνιος [M. f., D. n.] Σιλανός ήταν γιος ενός Μάρκου Ιούνιου Σιλανού. Πιθανώς ο Δέκιμος είχε έναν μεγαλύτερο αδελφό, που ονομαζόταν Μάρκος, αλλά μπορεί να απεβίωσε νέος. Ο Σιλανός νυμφεύτηκε τη Σερβιλία, αφού απεβίωσε ο πρώτος της σύζυγος. Μαζί απέκτησαν τέσσερα παιδιά, έναν γιο, τον Mάρκο Ιούνιο Σιλανό, και τρεις κόρες, την Ιουνία Πρίμα, την Ιουνία Σεκούνδα και την Ιουνία Τέρτια. Η Τέρτια φημολογείτο ότι ήταν κόρη τού Ιουλίου Καίσαρα, ο οποίος ήταν εραστής της Σερβιλίας. (Το μεγαλύτερο παιδί της Σερβιλίας από τον πρώτο της γάμο, ο Mάρκος Ιούνιος Βρούτος, φημολογείτο επίσης ότι ήταν νόθο παιδί τού Ι. Καίσαρα. ) Ο Σιλανός μπορεί επίσης να ήταν ο πατέρας ενός Δέκιμου Ιούνιου Σιλανού. Ήταν αγορανόμος (aediles) το 70 π.Χ., αλλά έχασε τις εκλογές τού να γίνει ύπατος (το 63). Ήταν επιτυχής το επόμενο έτος, και ως συνέπεια της ιδιότητάς του ως υπάτου, ζητήθηκε για πρώτη φορά η γνώμη του από τον Κικέρωνα στη συζήτηση στη Σύγκλητο σχετικά με την τιμωρία των μελών της συνωμοσίας τού Κατιλίνα. Στην αρχή μίλησε υπέρ της «ύψιστης ποινής» για τους συνωμότες, αλλά όταν ο Ιούλιος Καίσαρας πρότεινε ισόβια κάθειρξη, ο Σιλανός επέμεινε ότι αυτό εννοούσε πραγματικά. Ως εκ τούτου, αφέθηκε στον Κάτωνα τον Νεότερο να τροποποιήσει την απόφαση και να τους εκτελέσει πραγματικά. Ήταν ύπατος το 62 με τον Λεύκιο Λικίνιο Μουρένα. Πρότειναν τον νόμο τους lex Junia Licinia, ο οποίος προέβλεπε ότι ένας rogatio (προτεινόμενος νόμος) πρέπει να εκδοθεί σε τρία nundinae, ή σε διαστήματα αγοράς, προτού ο κόσμος το ψηφίσει. Επιβεβαίωσε επίσης τον lex Caecilia Didia. Appian, Bellum Civilum, ii.5. Cicero, de Officiis, ii.57; ad Atticum, i.1, ii.9, iv.16, xii.21.7; στο Catilinam, iv.4; pro Sestio, 64; στο Vatinum, 14; Philippics, ii.5. Cicero, Η αλληλογραφία του M. Tullius Cicero, Volume 1, Edition 2 1885 (Google Books) Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, Naturalis Historia, ii.35. Πλούταρχος, Κικέρων, 20, 21; Cato Minor, 22. Sallust, Bellum Catilinae, 50. Σουητώνιος, Καίσαρας, 14.
Αμάρ Αλιμπέγκοβιτς

Ο Αμάρ Αλιμπέγκοβιτς (βοσν. Amar Alibegović, γενν. 31 Μαρτίου 1995, Κόρβαλις, ΗΠΑ) είναι Βόσνιος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής για την KK Τσεντεβίτα Ολίμπια της 1ης Αδριατικής . Είναι γιος του Τέομαν Αλιμπέγκοβιτς, πρώην καλαθοσφαιριστή.

 Το 2018, μετά από τέσσερα χρόνια με τους Σεντ Τζον Ρεντ Στορμ στη Νέα Υόρκη, ο Αλιμπέγκοβιτς υπέγραψε με τη Βίρτους Ρόμα στην A2 Ιταλίας . Στο τέλος της χρονιάς, η ομάδα προβιβάστηκε στην 1η Ιταλίας . Κατά την περίοδο 2019–20 της 1ης Ιταλίας, ο Αλιμπέγκοβιτς σημείωσε περισσότερους από 10 πόντους και μάζευε σχεδόν 7 ριμπάουντ ανά παιχνίδι, ωστόσο, τον Μάρτιο του 2020, η χρονιάς τελείωσε λόγω της πανδημίας COVID-19 που επηρέασε σε μεγάλο βαθμό τη χώρα. Στις 27 Μαΐου 2020, υπέγραψε με τη Βίρτους Μπολόνια, μία από τις πιο σημαντικές ομάδες του πρωταθλήματος. Αφού είχε νικήσει με 3–0 νίκες τόσο την Μπάσκετ Τρεβίζο στους προημιτελικούς όσο και την Νιου Μπάσκετ Μπρίντιζι στους ημιτελικούς, στις 11 Ιουνίου 2021, η Βίρτους νίκησε με 4–0 νίκες την ιστορική της αντίπαλο Ολίμπια Μιλάνο στους εθνικούς τελικούς, κατακτώντας τον 16ο εθνικό πρωτάθλημα και τον πρώτο τίτλο μετά από είκοσι χρόνια. Στις 21 Σεπτεμβρίου 2021, η ομάδα κατέκτησε το δεύτερό της Σούπερ Καπ, νικώντας την Ολίμπια Μιλάνο με 90–84. Επιπλέον, αφού απέκλεισε τις Λιετκαμπέλις, Ουλμ και Βαλένθια στους τρεις πρώτους γύρους των πλέι οφ, στις 11 Μαΐου 2022, η Βίρτους νίκησε την Φρούτι Έξτρα Μπούρσασπορ με 80–67 στην Σεγκαφρέντο Αρένα, κερδίζοντας το πρώτο της EuroCup και προκρίθηκε στην Ευρωλίγκα για πρώτη φορά μετά από 14 χρόνια. . Ωστόσο, παρά το γεγονός ότι τελείωσε την κανονική περίοδο στην πρώτη θέση και είχε αποκλείσει με 3-0 νίκες τόσο την Πέζαρο όσο και την Τορτόνα στους δύο πρώτους γύρους των πλέι οφ, η Βίρτους ηττήθηκε με 4-2 ήττες στους εθνικούς τελικούς από την Ολίμπια Μιλάνο. Ο Αλιμπέγκοβιτς είναι γιος του Τέομαν Αλιμπέγκοβιτς, πρώην καλαθοσφαιριστή. Τα αδέλφια του, Μίρζα και Ντένις, είναι επίσης καλαθοσφαιριστές, όπως ο ξάδελφός του Λούκα Γκάρζα, Αμερικανοβόσνιος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής των Ντιτρόιτ Πίστονς του ΝΒΑ .
Δαυίδ Κομνηνός

Ο Δαυίδ Κομνηνός (1184 - 13 Δεκεμβρίου 1212), υιός του Μανουήλ Κομνηνού και της Ρουσουδάν των Βαγρατιδών, υπήρξε από τους ιδρυτές της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας και συναυτοκράτορας μαζί με τον αδελφό του Αλέξιο Α΄ μέχρι το 1212, οπότε έχασε τη ζωή του κατά τη διάρκεια ένοπλων συγκρούσεων με τους Σελτζούκους Τούρκους. Χρημάτισε διοικητής Θεσσαλονίκης όμως εγκατέλειψε τους κατοίκους και οι Νορμανδοί κατέσφαξαν χιλιάδες Θεσσαλονικείς και άλωσαν την πόλη (1185).

 Το 1185, οι Νορμανδοί επιδρομείς κατέλαβαν το Δυρράχιο και εν συνεχεία τη Θεσσαλονίκη, γεγονός, που έμεινε ως ορόσημο για την ιστορία της πόλης. Στην πολιορκία, η οποία άρχισε στις 15 Αυγούστου του 1185, οι Νορμανδοί χρησιμοποίησαν 200 πλοία και 80.000 άνδρες, αποκλείοντας την πόλη από ξηρά και θάλασσα. Ο ανεφοδιασμός της πόλης δεν ήταν επαρκής και ο διοικητής της Δαυίδ Κομνηνός δεν ήταν ικανός να οργανώσει κατάλληλα την άμυνα· εγκατέλειψε τους αμυνόμενους και οι ενισχύσεις από την Κωνσταντινούπολη έφτασαν πολύ αργά. Έτσι οι Νορμανδοί μέσα σε λίγες ημέρες, αφού έχασαν 3.000 στρατιώτες, στις 24 Αυγούστου 1185 κατέλαβαν τη Θεσσαλονίκη, παρά την ηρωική άμυνα των κατοίκων, και τη λεηλάτησαν, θανατώνοντας 7.000 από τους κατοίκους της. Ιστορία του Ελληνικού Έθνους. Εκδοτική Αθηνών. Αθήνα 1980. Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό. Εκδοτική Αθηνών. Αθήνα 1987.
Ζηλιάνα

Η Ζηλιάνα ή Συς (γεν.: της Συός, αρχαία ελληνικά: Σῦς, δηλ. αγριόχοιρος) είναι ποταμός και διοικητικό όριο των χωριών Σκοτίνας και Λεπτοκαρυάς, στη Νότια Πιερία. Πηγάζει από τον Όλυμπο και εκβάλει στο νότιο Θερμαϊκό κόλπο. Στην κοίτη του ποταμού βρίσκονται κυρίως δασικές και σε λιγότερο βαθμό αγροτικές εκτάσεις. Κοντά στις όχθες του ποταμού βρίσκονται οι οικισμοί Σκοτίνα, Άνω Σκοτίνα, Καρυά και Συκαμινέα.

 Ο ποταμός σήμερα ονομάζεται Ζηλιάνα, Ζυλιάνα και Ζλ(ι)άνα παρά τα υγρά η ένρινα. Η Ζυλιάνα φωνητικώς φαίνεται να προήλθε από την αρχική ονομασία του ποταμού με τις εξής αλλοιώσεις: Συς=Ζυς=Ζυσιάνα με προσθήκη της μεγεθυντικής κατάληξης (ι)άνα - Ζυλιάνα η Ζλ(ι)άνα. Χαρακτηριστικό της Ζηλιάνας είναι πως πρόκειται για ένα από τα λίγα ποτάμια στην Ελλάδα που έχει ονομασία θηλυκού γένους, με την Αράπιτσα στη Νάουσα, την Έρκυνα στη Λειβαδιά, την Ερμίτσα στο Αγρίνιο, τη Νέδα στα σύνορα Ηλείας και Μεσσηνίας να συναποτελούν τα πιο γνωστά. Ο ποταμός εκβάλλει στον Θερμαϊκό κόλπο κοντά στον σταθμό διοδίων της εταιρείας Αυτοκινητόδρομος Αιγαίου (Αθηνών - Θεσσαλονίκης) στη Λεπτοκαρυά. Η Ζυλιάνα σχηματίζεται από πηγαία ύδατα του Ολύμπου επί της Ν.Α κοιλάδας του χωριού Καρυές σε υψόμετρο 900μ. Η κοίτη της Ζυλιάνας διέρχεται μέσα από δασώδη χαράδρα και καθώς κατέρχεται προς τον Θερμαϊκό κόλπο στενεύει ακόμη περισσότερο και γίνεται αρκετά βαθιά. Μέσα σε αυτή διαβιούν ακόμη και σήμερα αγριόχοιροι από τους οποίους πήρε και το όνομα ο ποταμός (Σύς=Αγριόχοιρος, Κάπρος). Τα νερά της Ζυλιάνας κατά την έξοδο στην πεδιάδα της Σκοτίνας καταδύονται κατά το καλοκαίρι σε μία αμμουδερή από τον χρόνο κοίτη, ενώ παλαιότερα κατέρρεαν μέχρι την εκβολή. Ως χείμαρρος ήδη, και μάλιστα κατά την πτώση ραγδαίας βροχής ή και της τήξης των χιονιών, συμπαρασύρει λίθους και δένδρα και ρέει με θόρυβο και πολύ ορμητικός, πολλές φορές εκχειλίζει και κατακλύζει μεγάλη έκταση από τα κτήματα της Σκοτίνας. Εξαιτίας των καιρικών φαινομένων, στο παρελθόν σημειώθηκαν καταστροφές σε συγκοινωνιακά έργα του ποταμού. Τον Μάρτιο του 1972 κατέρρευσε η σιδηροδρομική γέφυρα, ενώ τον Νοέμβριο του 1998 κατέρρευσε η γέφυρα της εθνικής οδού Αθηνών - Θεσσαλονίκης. Λαϊκή Παράδοση στον Κάτω Όλυμπο "Η Σκοτίνα", Ιωάννης Α. Καλιαμπός, Κώδικας, Θεσσαλονίκη 2007.
1392 Πιερ

Ο Πιέρ (Pierre) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,707. Ανακαλύφθηκε το 1936 από τον Γάλλο αστρονόμο Λουί Μπουαγιέ, που παρατηρούσε από το Αλγέρι και του έδωσε το όνομα ενός ανεψιού του.

 Η μέση διάμετρος του Πιέρ εκτιμάται σε 26,44 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι DX (κατά Tholen), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0519. Ο Πιέρ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 18 ώρες περίπου. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Πέτρος της Βαρκελώνης

Ο Πέτρος της Αραγωνίας (Αραγωνέζικα : Pero, 4 Μαΐου 1152 - Ουέσκα, πριν το 1164) ήταν μεγαλύτερος γιος του Ραϊμόνδου Βερεγγάριου Δ΄ της Βαρκελώνης και της Πετρονίλας της Αραγωνίας. Η μητέρα του ήταν μέλος του Οίκου των Χιμένεθ και κόρη του Ραμίρο Β΄ της Αραγωνίας. Με τον θάνατο του πατέρα του κληρονόμησε την Κομητεία της Σερδάνια, Καρκασσόν και την Ναρμπόν. Μερικές πηγές αναφέρουν ότι επέζησε αλλά δεν υπάρχουν πληροφορίες για το πρόσωπο του. Τα "Χρονικά των βασιλέων της Ναβάρρας" ονομάζουν τα τέκνα της Πετρονίλας με τη σειρά ως εξής: Πέτρος, Αλφόνσος Β΄ της Αραγωνίας, Ραϋμόνδος Βερεγγάριος Γ΄ της Προβηγκίας, Πέτρος, Σάντσο της Προβηγκίας και Ντούλτσε, σύζυγος τού Σάντσο Α΄ της Πορτογαλίας.

 Ο Πέτρος πήρε τον τίτλο του κόμη της Σερδάνιας, του Καρκασσόν και της Ναρμπόν. Μερικές πηγές αναφέρουν ότι πέθανε το 1157 λίγο μετά τον θάνατο του Βασιλιά της Καστίλης Αλφόνσο τον Αυτοκράτορα. Την επόμενη χρονιά γεννήθηκε ο τρίτος αδελφός του που πήρε το όνομα επίσης Πέτρος πιθανότατα για να τιμήσουν οι γονείς του τον μνήμη του (1158). Το βέβαιο είναι ότι ο μεγαλύτερος Πέτρος είχε πεθάνει στις 18 Ιουλίου 1164, την ίδια χρονιά η μητέρα του παραιτήθηκε υπέρ του δεύτερου αδελφού του Ραϋμόνδου Βερεγγάριου που έγινε βασιλιάς της Αραγωνίας ως Αλφόνσος Β΄. Τα "Χρονικά των Βασιλέων της Ναβάρρας" καταγράφουν τον θάνατο του στην Ουέσκα. Bruno Aguilera Barchet, A History of Western Public Law: Between Nation and State, (Springer, 2015) Fredric L. Cheyette, Ermengard of Narbonne and the World of the Troubadours, (Cornell University Press, 2001) Thomas N. Bisson, Medieval France and her Pyrenean Neighbours: Studies in Early Institutional History, (The Hambledon Press, 1989)
Λιβανέζικο Κομμουνιστικό Κόμμα

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Λιβάνου (αραβικά: الـحـزب الشـيـوعـي اللبـنـانـي, γαλλικά: Parti communiste libanais, PCL) είναι κομμουνιστικό κόμμα στο Λίβανο. Ιδρύθηκε το 1924 από τον Λιβανέζο πνευματικό, συγγραφέα και δημοσιογράφο Γιουσέφ Ιμπραΐμ Γιαζμπέκ και τον Φουάντ αλ-Σιμαλί, όπως και τον Ντανί Φουανί, καπνεργάτη από τη Μπικφαγιά.

 Το Κομμουνιστικό Κόμμα Λιβάνου ιδρύθηκε επίσημα στις 24 Οκτωβρίου 1924, στο Λίβανο στην πόλη Χαντάθ, νότια της Βηρυτού. Η πρώτη συνάντηση πραγματοποιήθηκε από συνδικαλιστές, οι οποίοι σχημάτισαν για πρώτη φορά ανεξάρτητα συνδικάτα στο Λίβανο (προηγουμένως, τα εργατικά συνδικάτα ελέγχονταν από τους Γάλλους). Στη συνάντηση συμμετείχαν επίσης μελετητές, ακαδημαϊκοί, συγγραφείς και δημοσιογράφοι που δραστηριοποιούνταν στην προώθηση των ιδεών της Γαλλικής Επανάστασης και γνώριζαν τα κείμενα του Καρλ Μαρξ και του Φρίντριχ Ένγκελς. Το κόμμα ιδρύθηκε για να καλύψει την περιοχή που βρισκόταν υπό τη γαλλική εντολή, η οποία μετεξελίχθηκε σε Συρία και Λίβανο. Αρχικά, το όνομα του κόμματος ήταν «Λιβανικό Λαϊκό Κόμμα», σε μια προσπάθεια να αποφύγει τη γαλλική απαγόρευση δραστηριοτήτων των «μπολσεβίκων». Το κόμμα είχε αρχικά κηρυχθεί παράνομο, αλλά η απαγόρευση ήταν χαλαρή κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Για περίπου είκοσι χρόνια, το LCP οργάνωνε κομμουνιστικές πολιτικές δραστηριότητες τόσο στον Λίβανο όσο και στη Συρία, αλλά το 1944 το κόμμα χωρίστηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα Λιβάνου και στο Κομμουνιστικό Κόμμα Συρίας. Το κόμμα συμμετείχε στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2005 σε διάφορες περιφέρειες αλλά δεν κατάφερε να κερδίσει έδρες. Στο Νότιο Λίβανο, ο γενικός γραμματέας Σανταλάχ Μαζρανί κέρδισε 8.886 ψήφους στη δεύτερη συνοικία και ο Ανουάρ Γιασίν, πρώην κρατούμενος στο Ισραήλ, έλαβε 18.244 ψήφους στην πρώτη συνοικία. Ο πρώην γενικός γραμματέας Φαρούχ Νταχρούτζ έλαβε 10.688 ψήφους στην τρίτη περιοχή Μπέκα.Στις νομοθετικές εκλογές του 2009, το LCP λειτούργησε ανεξάρτητα με υποψηφίους σε πέντε περιφέρειες, αλλά απέτυχε να κερδίσει έδρες. Σε μια επίσημη δήλωση, το LCP σχολίασε ότι «οι εκλογές του 2009 διευρύνουν το χάσμα που υπάρχει ήδη λόγω του σεκταριστικού συστήματος» και, εκφράζοντας την απογοήτευσή του για το εκ΄λογικό του αποτέλεσμα, ανέλυσε και προσπάθησε να δικαιολογήσει την απόδοση του κόμματος. Επίσημος ιστότοπος
Διαμέρισμα Μέτα

Το Μέτα (Meta) είναι διοικητικό διαμέρισμα της Κολομβίας. Βρίσκεται στο γεωγραφικό κέντρο της χώρας και δεν έχει ακτές σε θάλασσα, μάλιστα στην ακριβή θέση του γεωγραφικού κέντρου της Κολομβίας, στο Άλτο δε Μενέγουα, έχει ανεγερθεί ένα σχετικό μνημείο λίγα χιλιόμετρα από την πόλη Πουέρτο Λόπες. Το δυτικότερο μικρό μέρος του Μέτα περιέχει βουνά των Άνδεων, ενώ το πολύ μεγαλύτερο μέρος του διαμερίσματος, που διαρρέεται και από τον ομώνυμο ποταμό, καλύπτεται από πεδινή τροπική σαβάνα-λιβάδι, τα «γιάνος» (llanos). Το Μέτα είναι το τέταρτο μεγαλύτερο σε έκταση από τα 32 διαμερίσματα στα οποία διαιρείται η Κολομβία, έχοντας έκταση 85.635 τετραγωνικά χιλιόμετρα (το 7,5% όλης της χώρας), αλλά είναι αραιοκατοικημένο, και έτσι είναι μόλις το 19ο σε πληθυσμό, με 1.062.454 κατοίκους το 2020. Πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη του διαμερίσματος είναι το Βιλαβισένσιο, με περίπου μισό εκατομμύριο κατοίκους.

 Το Μέτα υποδιαιρείται σε 4 φυσικές περιοχές (την Αριάρι, την περιοχή της πρωτεύουσας Βιλαβισένσιο, την Πιεδεμόντε γιανέρο και τη Ρίο Μέτα) και περαιτέρω σε 29 δήμους, τους εξής (με ελληνική αλφαβητική σειρά): Ακασίας Βιλαβισένσιο (ο δήμος με τον μεγαλύτερο πληθυσμό στο διαμέρισμα) Βίστα Ερμόσα Γκουαμάλ Γκρανάδα Ελ Καλβάριο (ο υψηλότερος, με μέσο υψόμετρο 1850 μέτρα) Ελ Καστίγιο Ελ Ντοράντο (ο μικρότερος, με έκταση 115 τ.χλμ.) Καμπουγιάρο Καστίγια Λα Νουέβα Κουμαράλ Κουμπαράλ Λα Μακαρένα Λα Ουρίμπε Λεχανίας Μαπιριπάν Μεσέτας Μπαράνκα δε Ουπία Πουέρτο Γιέρας Πουέρτο Γκαϊτάν (ο μεγαλύτερος, με έκταση 17.499 τ.χλμ.) Πουέρτο Κονκορδία Πουέρτο Λόπες Πουέρτο Ρίκο Ρεστρέπο Σαν Κάρλος δε Γκουαρόα Σαν Μαρτίν Σαν Χουάν δε Αράμα Σαν Χουανίτο (ο δήμος με τον μικρότερο πληθυσμό, 2.191 κατοίκους) Φουέντε δε Όρο Σύστημα γεωπεριβαλλοντικών πληροφοριών της κολομβιανής Αμαζονίας (SIAT-AC) Αρχειοθετήθηκε 2020-06-17 στο Wayback Machine.
Στίβος στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – 400 μέτρα ανδρών

Τα 400 μέτρα ανδρών ήταν ένα από τα έξι αγωνίσματα δρόμου στο πρόγραμμα του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896. Νικητής αναδείχτηκε ο Τόμας Μπερκ από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

 Έλαβαν μέρος συνολικά επτά αθλητές από τέσσερις χώρες, από τους οποίους οι πέντε συμμετείχαν και στα 100 μέτρα. Η προκριματική φάση διεξήχθη στις 6 Απριλίου και ήταν το τελευταίο χρονολογικά αγώνισμα της ημέρας. Οι αθλητές χωρίστηκαν σε δύο προκριματικές σειρές και την πρόκριση για τον τελικό της επόμενης ημέρας πήραν οι δύο πρώτοι από κάθε σειρά. Στην πρώτη σειρά, ο Χέρμπερτ Τζέιμισον από τις Ηνωμένες Πολιτείες κέρδισε σχετικά εύκολα, αφού οι βασικοί του αντίπαλοι, Φριτς Χόφμαν και Άλφονς Γκρισέλ, υποχρεώθηκαν να τρέξουν συνολικά 401.83 μέτρα ως ποινή για τις άκυρες εκκινήσεις τους. Ο Χόφμαν τερμάτισε τελικά δεύτερος και πήρε την πρόκριση για τον τελικό, ενώ παραμένει άγνωστη η τελική κατάταξη του Γκρισέλ και του Γερμανού Ντόερι. Με σχετική άνεση τερμάτισε πρώτος στη δεύτερη σειρά και ο έτερος Αμερικανός Τόμας Μπερκ, παρόλο που λίγο νωρίτερα είχε αγωνιστεί και σε προκριματική σειρά των 100 μέτρων (πήρε και εκεί την πρόκριση για τον τελικό). Τη δεύτερη θέση πήρε ο Τσαρλς Γκμέλιν από τη Μεγάλη Βρετανία, ενώ στην τρίτη θέση έμεινε ο Γάλλος Φραντζ Ρέιτσελ. Ο τελικός της 7ης Απριλίου (διεξήχθη στις 15:30 το μεσημέρι) ήταν υπόθεση των δύο Αμερικανών, με τον Μπερκ να τερματίζει γρηγορότερα κατά ένα δευτερόλεπτο από τον Τζέιμισον και να κατακτά την πρωτιά. Ο Γκμέλιν τερμάτισε τρίτος αφήνοντας τον Χόφμαν στην τελευταία θέση. Τρεις ημέρες αργότερα (10/4), ο Μπερκ κέρδισε και στα 100 μέτρα (δεύτερος τερμάτισε ο Χόφμαν), επίτευγμα που δεν έχει επαναληφθεί μέχρι σήμερα. Τα ανεπίσημα παγκόσμια ρεκόρ στα 400 μέτρα πριν την έναρξη των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1896: 1η σειρά 2η σειρά Επίσημο Χρονικό των Αγώνων (Τόμος Α'): Σπυρίδων Λάμπρος, Νικόλαος Πολίτης, επιμ. (1896). Die Olympischen Spiele 776 - 1896 (Τόμος Α') (PDF). Αθήνα, Λειψία, Λονδίνο: Καρλ Μπεκ, F. Volckmar, H. Grevel and co. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 16 Ιανουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 2013. Επίσημο Χρονικό των Αγώνων (Τόμος Β'): Πιερ ντε Κουμπερτέν, Τιμολέων Φιλήμων, Νικόλαος Πολίτης και Χαράλαμπος Άννινος, επιμ. (1897). The Olympic Games 776 - 1896 (Τόμος Β') (PDF). Αθήνα, Λονδίνο: Καρλ Μπεκ, H. Grevel and co. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 15 Αυγούστου 2012. Ανακτήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 2013. Εθνοσπόρ: 108 Χρόνια Ολυμπιακοί Αγώνες (1896-2004) (σελ. 13) Bill Mallon & Ture Widlund (1998). The 1896 Olympic Games. Results for All Competitors in All Events, with Commentary. Michael Llewellyn Smith (2004). Olympics in Athens 1896. The Invention of the Modern Olympic Games.
Εθνική Ισπανίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Τελ. Ενημέρωση: Απρίλιος 2019 Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Ισπανίας αντιπροσωπεύει την Ισπανία στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης που οργανώνει η FIBA. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ισπανικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Federación Española de Baloncesto).Μεγαλύτερη επιτυχία της μέχρι σήμερα είναι η κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα που διοργανώθηκε στην Ιταλία το 1993, καθώς και η κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα που διοργανώθηκε στην Τσεχία το 2010.

 Ακολουθεί η πορεία της ομάδας της Ισπανίας σε Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες: Ακολουθεί η πορεία της ομάδας της Ισπανίας σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα: Ακολουθεί η πορεία της ομάδας της Ισπανίας σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα: Πορεία στην Τελική Φάση Ευρωπαϊκού Κυπέλλου FIBA 3x3 Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Ισπανίας σε Τελικές Φάσεις Ευρωπαϊκού Κυπέλλου FIBA 3x3: Πορεία σε Μεσογειακούς Αγώνες Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Ισπανίας σε Μεσογειακούς Αγώνες: Spain, ιστορικό ανά έτος στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά) Federación Española de Baloncesto, επίσημος ιστότοπος. (Ισπανικά)
Γκόττφριντ Μίντσενμπεργκ

Ο Γκόττφριντ Μίντσενμπεργκ (γερμ. Gottfried Münzenberg, γενν. 1940) είναι Γερμανός φυσικός με σημαντική συνεισφορά στην παραγωγή ισοτόπων των φυσικών στοιχείων μπόριο (Bh Z=107), χάσιο (Hs Z=108), μαϊτνέριο (Mt Z=109), νταρμστάντιο (Ds Z=110), ρεντγκένιο (Rg Z=111) και κοπερνίκιο (Cn Z=112).

 Γεννήθηκε στις 17 Μαρτίου 1940 στο Νόρντχαουζεν. Τελείωσε το γυμνάσιο στο Βόλφσμπουργκ και σπούδασε φυσική στο Πανεπιστήμιο του Γκίσεν, όπου αναγορεύτηκε διδάκτωρ και αποφοίτησε το 1971. Από το 1976 εργάστηκε στο ερευνητικό κέντρο μελέτης GSI (GSI Helmholtzzentrum für Schwerionenforschung) στο Ντάρμσταντ και προσέφερε σημαντικά στην κατασκευή του SHIP (Separator of Heavy Ion Reaction Products). Παράλληλα με την ερευνητική του εργασία υπηρέτησε και ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μάιντς, όπου δίδαξε μέχρι το 2005. Εκτός από την φυσική ασχολήθηκε και με τη θεολογία και φιλοσοφία. Διακρίθηκε για την εργασία του και τιμήθηκε με το βραβείο Ρέντγκεν (Röntgen-Preis) του Πανεπιστημίου του Γκίσεν το 1983. Από κοινού με τον Ζίγκουρντ Χόφμαν (Sigurd Hofmann) τιμήθηκε με το βραβείο Όττο Χαν (Otto-Hahn-Preis) που απονέμει η πόλη της Φρανκφούρτης. Gottfried Münzenberg: Stigmatisch fokussierendes Teilchenspektrometer mit Massen- und Energiedispersion. Dissertation, Gießen 1971 Gottfried Münzenberg, Mathias Schädel: Moderne Alchemie: die Jagd nach den schwersten Elementen. Vieweg, 1996, ISBN 3-528-06474-9 C. A. Bertulani, M. S. Hussein, G. Münzenberg: Physics of radioactive beams. Nova Science Publ., Huntington, NY, 2001, ISBN 1-59033-141-9
Λέσεκ Α΄ ο Λευκός

O Λέσεκ Α΄ ο λευκός, πολων. Leszek biały (π. 1184/5 - 24 Νοεμβρίου 1227) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν πρίγκιπας τού Σανντομίες και υψηλός δούκας της Πολωνίας (1194-98, 99, 1206-10, 11-27). Κατά τα πρώτα στάδια της ηγεμονίας του ο θείος του Μιέσκο Γ΄ ο Γηραιός και ο γιος αυτού Βλάντισλαφ Γ΄ ο Μακροσκελής από τον κλάδο της Μεγάλης Πολωνίας ανταγωνίστηκαν το δικαίωμα τού να είναι υψηλός δούκας.

 Ήταν ο πρώτος (επιζήσας) γιος τού Καζιμίρ Β΄ τού δικαίου και της Ελένης των Πρεμυσλιδών, κόρης τού Κορράδου Β΄ πρίγκιπα τού Ζνόιμο. Όταν το 1194 ο πατέρας του απεβίωσε, ο Λέσεκ Α΄ ήταν 9-10 ετών, σύμφωνα με τον Κ. Γιασίνσκι (2001) ή 7-8 ετών κατά την παλαιότερη ιστοριογραφία. Η μητέρα του ανέλαβε επίτροπος της αρχής με την επικουρία τού Μικολάι Γκριφίτα επισκόπου και βοεβόδα της Κρακοβίας. Ωστόσο ο θείος του Μιέσκο Γ΄ ο Γηραιός, που ήταν πιο πριν ηγεμόνας της Κρακοβίας (1173-77) και εκτοπίστηκε μετά από μία εθνική εξέγερση εναντίον του, αρνήθηκε να το αποδεχθεί και με τη βοήθεια των ισχυρών οικογενειών της Μικρής Πολωνίας αποφάσισε να ανακτήσει της Κρακοβία. Ο πόλεμος ξεκίνησε το 1195. Με το μέρος τού Λέσεκ A΄ και τού μικρότερου αδελφού του Κορράδου Α΄ πολέμησαν οι ευγενείς της Κρακοβίας, τού Σανντομίες και πιθανώς ο Ρόμαν των Ρουρικιδών πρίγκιπας της Γαλικίας-Βολινίας. Ο Μιέσκο Γ΄ διαπραγματεύθηκε με τους συγγενείς του των Πιαστ-Σιλεσίας Μιέσκο Α΄ του Λεπτόποδος δούκα τού Ρατσιμπούς και του ανιψιού αυτού Γιαρόσλαφ δούκα τού Οπόλε, που υποσχέθηκε να τον ανεφοδιάζει σε τρόφιμα κατά την εκστρατεία. Η παλαιότερη ιστοριογραφία θεωρούσε ότι ο Λέσεκ Α΄ νυμφεύτηκε το 1207 τη Γκζιμισλάβα των Ρουρικιδών, κόρη τού Ίνγκβαρ μεγάλου πρίγκιπα τού Κιέβου. Ωστόσο οι σύγχρονοι ερευνητές εκτιμούν, ότι νυμφεύτηκε δύο φορές, πρώτα το 1207/8 με μία αγνώστου ονόματος κόρη τού Ίνγκβαρ και όταν ο Λέσεκ Α΄ την έδιωξε, νυμφεύτηκε τη Γκζιμισλάβα, κόρη τού Γιαροσλάβ Γ΄ Βλαντιμιρόβιτς πρίγκιπα τού Νόβγοροντ και πως από αυτόν τον δεύτερο γάμο είχε τέκνα: Σαλωμέα 1211/2-1268, παντρεύτηκε τον Κολομάν των Άρπαντ βασιλιά της Γαλικίας. Μπολέσλαφ Ε΄ 1226-1279, υψηλός δούκας της Πολωνίας. Leszek Biały i jego czasy. Wydaw. Dolnośląskie. 2002. ISBN 978-83-7023-935-0. Nora Berend; Przemysław Urbańczyk; Przemysław Wiszewski (19 December 2013). Central Europe in the High Middle Ages: Bohemia, Hungary and Poland, c.900–c.1300. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-78156-5.
272

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 272 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 272 (CCLXXII ) ήταν ένα δίσεκτο έτος που ξεκινούσε την Δευτέρα. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Ποστουμίου και Βελδουμνιανού (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1025 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 272 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Ο αυτοκράτορας Αυρηλιανός στέλνει το διοικητή Μάρκο Αυρήλιο Πρόμπο στην Αίγυπτο για να αποκαταστήσει τη ρωμαϊκή κυριαρχία στην περιοχή. Κατά την διάρκεια της πολιορκίας της Τυάνας, ο Αυτοκράτορας Αυρηλιανός βλέπει σε όραμα τον Απολλώνιο τον Τυανέα και χαρίζει την ζωή στην πόλη. Μάχη των Ιμμών: ο Αυρηλιανός νικά τις δυνάμεις της Παλμύρας κοντά στην Αντιόχεια. Η βασίλισσα Ζηνοβία διαφεύγει στην Έμεσα (Συρία). Μάχη της Εμέσας: ο Αυρηλιανός καταστρέφει το Παλμυρικό βαρύ ιππικό (κλιβανοφόρους) και κατακτά την Παλμύρα. Η Ζηνοβία αποδρά για την Περσία, αλλά αιχμαλωτίζεται στον Ευφράτη Ποταμό. Ο Αυρηλιανός σχεδιάζει πολιορκία στην Παλμύρα μετά από μία εξέγερση. Ανακτά τον Ρωμαϊκό έλεγχο και λεηλατεί την πόλη. Η Ζηνοβία μαζί με τον γιο της, Βαβαλάθο, αναγκάζονται να παρελάσουν με χρυσές αλυσίδες μέσα στους δρόμους της Ρώμης. Η Ρώμη συνάπτει συμμαχία με τον βασιλιά των Αξούμ. Η Δακία ερηπώνεται. Περσία Ο Βασιλιάς Σαπώρης Α΄ της Περσίας μετά από μία βασιλεία που διήρκεσε περισσότερο από 30 χρόνια. Τον διαδέχεται ο πρωτότοκός του γιος, ο Ορμίσδας Α΄ της Περσίας. Θρησκεία Ο Δομέτιος Βυζαντίου διαδέχεται τον Τίτο ως Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως. Ο Άγιος Διονύσιος του Παρισιού, πρώτος Επίσκοπος του Παρισιού, μαζί με δύο από τους μαθητές του, αποκεφαλίζονται στο δρόμο για τον Ναό του Μερκούριους που βρίσκεται σε έναν λόφο έξω από την πόλη. Ο λόγος αυτός θα αποκληθεί αργότερα ως Μονμάρτρη (Όρος των Μαρτύρων) στην Λουτέτια (σημερινό Παρίσι). Ο Παύλος Αντιοχείας (Σαμοσατέας) καθαιρείται από Πατριάρχης Αντιοχείας. 27 Φεβρουαρίου - Κωνσταντίνος Α΄, Ρωμαίος αυτοκράτορας (πεθαίνει το 337) Άγιος Ιανουάριος - Επίσκοπος της Νάπολης και άγιος Ουέι Σόο, καλλιγράφος της Δυναστείας των Τζιν (πεθαίνει το 349) Άγιος Διονύσιος του Παρισιού, πρώτος Επίσκοπος του Παρισιού και άγιος Λου Κουοπέι, Δικαιωματικός Πρίγκιπας του Νότιου Σιονγκ-νου Σαπώρης Α΄ της Περσίας, σάχης της αυτοκρατορίας των Σασσανιδών Σίμα Φου, Κινέζος πρίγκιπας και πολιτικός της Δυναστείας των Τζιν (γεννιέται το 180) Ουάν Γιου, Κινέζος πολιτικός του Ανατολικού Γου
Πλατανοειδή

Τα Πλατανοειδή ή Πλατανίδες (Platanaceae) είναι μια οικογένεια αγγειόσπερμων φυτών. Έχει αναγνωριστεί από σχεδόν όλους τους επιστήμονες και συχνά αναφέρεται ως «οικογένεια των πλατάνων». Το όνομα «πλάτανος» αναφέρεται σε μία επιστολή του Πλίνιου του Νεότερου προς Δομίτιο Απολλινάριο για την περιγραφή της Tuscan Villa, που βρισκόταν κοντά στην Τοσκάνη κατά τον 1ο μ.Χ. αιώνα. Το μοναδικό είδος της οικογένειας αυτής είναι ο Πλάτανος, που περιλαμβάνει έντεκα υποείδη ψηλών δέντρων, που βρίσκονται στις εύκρατες και υποτροπικές περιοχές του βορείου ημισφαιρίου. Το υβρικικό είδος πλάτανος του Λονδίνου καλλιεργείται σε πολλές πόλεις του κόσμου.

 Το Σύστημα APG II του 2003 δίνει τη δυνατότητα κατάταξης της οικογένειας αυτής στη μεγαλύτερη οικογένεια των Πρωτεοειδών (Proteaceae), ή ως ανεξάρτητης οικογένειας. Κατά το APG II, η οικογένεια αυτή τοποθετείται στην τάξη των Πρωτεωδών (Proteales), στην ομοταξία των ευδικότυλων (eudicots), διαφέροντας σε λίγα σημεία από το Σύστημα APG του 1998. Το Σύστημα Cronquist του 1981 τοποθετούσε την οικογένεια στην τάξη Αμαμηλιδώδη (Hamamelidales), στην υφομοταξία Αμαμηλιδίδες (Hamamelididae), στην ομοταξία Δικοτυλήδονα (Magnoliopsida). Τα συστήματα Dahlgren και Θορν (1992) αναγνώριζαν επίσης την οικογένεια αυτή και την τοποθετούσαν στην τάξη Αμαμηλιδώδη (Hamamelidales), στην υπερτάξη Rosanae, στην υφομοταξία Δικοτυλήδονα (Magnoliidae). Το Σύστημα Έγγλερ, στην ενημέρωσή του το 1964, αναγνώριζε επίσης την οικογένεια, τοποθετώντας την στην τάξη Ροδώδη (Rosales), στην υφομοταξία Αρχιχλαμύδες (Archichlamydeae) της ομοταξίας Δικοτυλήδονα. Το Σύστημα Βέτσταιν, με την τελευταία ενημέρωσή του το 1935, αναγνώριζε την οικογένεια και την τοποθετούσε στην τάξη Αμαμηλιδώδη (Hamamelidales), στις Μονοχλαμύδες (Monochlamydeae), στην υφομοταξίας Χωριστοπέταλα (Choripetalae) της ομοταξίας Δικοτυλήδονα. Τα Πλατανοειδή στον L. Watson και τον M.J. Dallwitz (1992 και έπειτα), Οι οικογένειες των ανθοφόρων φυτών Αρχειοθετήθηκε 2007-01-03 στο Wayback Machine.. Χλωρίδα της Βόρειας Αμερικής: Πλατανοειδή Χλωρίδα της Κίνας: Πλατανίδες NCBI Taxonomy Browser για τις πλατανίδες στο CSDL
Fossora

Το Fossora είναι το δέκατο στούντιο άλμπουμ της Ισλανδής μουσικού Björk. Κυκλοφόρησε 30 Σεπτεμβρίου 2022, από την One Little Independent Records. Στο δίσκο συμμετέχουν ο αμερικανός Serpentwithfeet, τα δύο παιδιά της, Sindri και Ísadóra, οι πειραματικοί ηλεκτρονικοί Gabber Modus Operandi από την Ινδονησία κι ένα σεστέτο κλαρινέτων.

 Ο τίτλος του δίσκου είναι μια θηλυκού γένους λέξη, την οποία δημιούργησε η ίδια, βασισμένη στη λατινική λέξη "fossor", που σημαίνει "εκσκαφέας". Έμπνευση αποτέλεσε ο θάνατος της μητέρας της το 2018, αλλά και ο εγκλεισμός, την περίοδο του Κορωνοϊού. Συγκεκριμένα, τα κομμάτια "Sorrowful Soil" και "Ancestress" είναι γραμμένα για τη μητέρα της μουσικού. Στη διάρκεια των lockdowns, όπως δήλωσε η Björk, επέστρεψε στην πατρίδα της και ήταν η πρώτη φορά από 16 ετών, που έμεινε για τόσο καιρό εκεί. Σε αντίθεση με τον προκάτοχό του, που περιέγραφε έναν ονειρικό κόσμο στα σύννεφα, με αέρινες συνθέσεις και φλάουτα, το Fossora περιγράφει τη ζωή στο έδαφος αυτού του πλανήτη, και η παραγωγή αποτελείται από κλαρινέτα, μπάσο και hard techno beats. Το πρώτο σίνγκλ του άλμπουμ, "Atopos", ανακοινώθηκε στις 24 Αυγούστου, μαζί με το εξώφυλλό του. Λίγο αργότερα ανακοινώθηκε πως θα κάνει πρεμιέρα στο BBC Radio 6 Music στις 6 Σεπτεμβρίου. Το δεύτερο σινγκλ "Ovule" κυκλοφόρησε στις 14 Σεπτεμβρίου, χωρίς προηγούμενη ανακοίνωση. Το βίντεο κλιπ που το συνόδευε αποτελεί συνεργασία της με τον Nick Kinght και αποτυπώνει συμβολικά τις τρεις διαστάσεις της αγάπης: την ιδεατή, την πραγματική και τις σκιές της. Στις 22 Σεπτεμβρίου, κυκλοφόρησε ως τρίτο σινγκλ το "Ancestress", αφιερωμένο στη μητέρα της, που απεβίωσε το 2018. Όπως δήλωσε, αυτός θα ήταν ο επικήδειος λόγος της, αν ήταν ιερέας. Το μουσικό βίντεο, που κυκλοφόρησε την ίδια μέρα, είναι μια αποχαιρετιστήρια πνευματική τελετουργία στα εδάφη της Ισλανδίας. Πέντε ημέρες αργότερα, κυκλοφόρησε το ομότιτλο κομμάτι, ως τέταρτο κατά σειρά σινγκλ. Περιλαμβάνει ξύλινα πνευστά, όπως όμποε και κλαρινέτο, ενώ καταλήγει σε ηλεκτρονικό gabber ξέσπασμα. Όλοι οι στίχοι είναι γραμμένοι από τη Björk και όλα τα κομμάτια έχουν παραχθεί από την ίδια, εκτός από το Ovule, που συνέβαλλε επίσης ο el Guincho. Official website
Προκριματικά Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2010 (ΚΟΝΜΕΜΠΟΛ)

Τα προκριματικά για το παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου για την περιοχή της Νότιας Αμερικής διοργανώνονται από την επίσημη ομοσπονδία ΚΟΝΜΕΜΠΟΛ που περιλαμβάνει 10 ομοσπονδίες από χώρες της Νότιας Αμερικής. Οι 10 εθνικές ομάδες μπαίνουν σε ένα όμιλο και αγωνίζονται μεταξύ τους 2 φορές (εντός και εκτός έδρας). Οι πρώτες 4 ομάδες από τον όμιλο παίρνουν απευθείας πρόκριση στο Μουντιάλ ενώ η ομάδα που θα έρθει στην 5η θέση θα αγωνιστεί σε αγώνες μπαράζ με την ομάδα που θα πάρει την 4η θέση στα προκριματικά της Βόρειας Αμερικής. Ο ίδιος τρόπος διεξαγωγής είχε εφαρμοστεί και για τα τρία προηγούμενα Παγκόσμια Κύπελλα. Το πρόγραμμα των αγώνων διαμορφώθηκε έτσι ώστε οι ομάδες να παίζουν δύο αγώνες την ίδια εβδομάδα, με σκοπό να ελαχιστοποιήσει τα ταξίδια κυρίως για τους παίκτες που αγωνίζονται στην Ευρώπη.

 Οι τέσσερις πρώτες ομάδες, Βραζιλία, Χιλή, Παραγουάη και Αργεντινή, προκρίθηκαν στην τελική φάση. Η πέμπτη Ουρουγουάη προκρίθηκε σε αγώνα μπαράζ με την ομάδα που τερμάτισε τέταρτη στα προκριματικά της ΚΟΝΚΑΚΑΦ. Η Ουρουγουάη επικράτησε στους αγώνες μπαράζ έναντι της τέταρτης στα προκριματικά της ΚΟΝΚΑΚΑΦ Κόστα Ρίκας και προκρίθηκε στην τελική φάση. Συνολικά σημειώθηκαν 233 τέρματα σε 91 αγώνες, δηλαδή κατά μέσο όρο 2,56 τέρματα ανά αγώνα. Ακολουθεί η λίστα με τους πρώτους σκόρερ της διοργάνωσης. 10 γκολ Ουμπέρτο Σουάσο9 γκολ Λουίς Φαμπιάνο8 γκολ Χοακίν Μποτέρο7 γκολ Μαρσέλο Μορένο Μάρτινς Ντιέγο Φορλάν6 γκολ Σαλβαδόρ Καμπάνιας Γιανκάρλο Μαλδονάδο5 γκολ Κακά Νιλμάρ Σεμπαστιάν Αμπρεού Λουίς Σουάρες Νέλσον Αέδο Βαλντές Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2010 Προκριματικά Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2010 Η σελίδα της ΦΙΦΑ για τα προκριματικά του παγκοσμίου κυπέλλου 2010 στη Νότια Αμερική Αρχειοθετήθηκε 2019-11-07 στο Wayback Machine.
Ούζχοροντ

Το Ούζχοροντ (ουκρανικά: Ужгород) είναι μια πόλη που βρίσκεται στη δυτική Ουκρανία. Συγκεκριμένα, βρίσκεται κοντά στα σύνορα της Ουκρανίας με τη Σλοβακία και την Ουγγαρία. Η πόλη είναι το διοικητικό κέντρο της Περιφέρειας Ζακαρπάττια. Το Ούζχοροντ έχει πληθυσμό 116.349 κατοίκων.

 Η πόλη έχει πάρει το όνομα της από τον ποταμό Ουζ, που χωρίζει την πόλη σε δύο μέρη: την παλιά πόλη και τη σύγχρονη πόλη. Η ονομασία της πόλης ήταν γνωστή παλαιότερα ως Ουνγκβάρ, που προέρχεται από την ουγγρική διάλεκτο. Επίσης η πόλη είναι γνωστή και σε άλλες γλώσσες όπως: στα τσέχικα και σλοβακικά ως Užhorod, στα γερμανικά ως Ungwar, Ungarisch Burg, στα πολωνικά ως Użhorod και στα ρουμανικά ως Ujgorod. Ιδρυτές της πόλης θεωρούνται οι Σλάβοι, όταν μια από τις φυλές τους, οι ονομαζόμενοι Λευκοκροάτες, εγκαταστάθηκαν στην περιοχή του Ούζχοροντ στο δεύτερο μισό της χιλιετίας μ.Χ. Κατά τη διάρκεια του 9ου αιώνα,ένα οχυρωμένο κάστρο μετατράπηκε σε μία οχυρωμένη πόλη με σύστημα διακυβέρνησης το φεουδαρχικό σύστημα. Η πόλη έγινε το κέντρο του Σλαβικού Πριγκιπάτου, όπου επικεφαλής ήταν ο θρυλικός Λάμπορετς, ο οποίος ήταν υποτελής από την περιοχή της Μεγάλης Μοραβίας. Το 895 μ.Χ, ουγγρικές φυλές, έχοντας ως επικεφαλής τον Άρπαντ, εισέβαλαν στο φρούριο. Ο Λάμπορετς νικήθηκε και αποκεφαλίστηκε στις όχθες του ποταμού, που φέρει το όνομά του ακόμα και σήμερα. Μετά την άφιξη των ουγγρικών φυλών, η μικροσκοπική πόλη σιγά-σιγά επεκτείνει τα σύνορα της. Τα δύο έτη 1241-1242, Μογγόλοι υποστηρικτές του Μπατού έκαψαν τον οικισμό. Στις αρχές του 14ου αιώνα, το Ούζχοροντ έδειξε ισχυρή αντίσταση στις νέες ουγγρικές επιθέσεις της δυναστείας των Ανζού. Από το 1318 και για 360 χρόνια, οι Δρουγέτ (Drugeth) και ο αρχηγός του Φίλιππος έχτισε το κάστρο του Ούζχοροντ, αφού κατέκτησε την πόλη. Μαζί με το κάστρο και η πόλη αναπτύχθηκε σε πολλά επίπεδα. Κατά τη διάρκεια του 16ου και 17ου αιώνα υπήρχαν πάρα πολλές επιχειρήσεις χειροτεχνίας στην πόλη. Η πόλη εκείνη την εποχή είχε να αντιμετωπίσει πολλές θρησκευτικές διαμάχες μεταξύ των προτεσταντών της Τρανσυλβανίας και των καθολικών της Αυστρίας.Το 1646, η 'Ένωση του Ούζχοροντ ανακήρυξε την Ελληνική-Καθολική εκκλησία. Το 1707, κάτοικος της πόλης ήταν ο Φέρεντς Ράκοτσι Β', αρχηγός στον εθνικοαπελευθερωτικό πόλεμο εναντίον της Βιέννης. Η αρχή του 19ου αιώνα σήμαινε σαρωτικές αλλαγές στην οικονομία της πόλης, αφού δημιουργήθηκαν τα πρώτα εργοστάσια. 0-14 ετών: 16,3 % (9.623 άντρες και 9.141 γυναίκες) 15-64 ετών: 73,0 % (39.160 άντρες και 44.535 γυναίκες) 65- ετών: 10,7 % (4.458 άντρες και 7.872 γυναίκες) Το Ούζχοροντ έχει αδελφοποιηθεί με τις εξής πόλεις: Μπεκετσάμπα, Ουγγαρία Νίρεγκιχαζα, Ουγγαρία Σόμπατχεϊ, Ουγγαρία Μόσχα, Ρωσία Ορέλ, Ρωσία Κόρβαλις, Όρεγκον,ΗΠΑ Ντάρμσταντ, Γερμανία Κόσιτσε, Σλοβακία Κρόσνο, Πολωνία Γιάροσουαφ, Πολωνία Τσέσκα Λίπα, Τσεχία Σάτου Μάρε, Ρουμανία Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Uzhhorod στο Wikimedia Commons
Βεατρίκη της Νυρεμβέργης

Η Βεατρίκη, γερμ. Beatrix (π.1362 - 10 Ιουνίου 1414) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόρη του μπουργκράβου της Νυρεμβέργης και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Αυστρίας.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Φρειδερίκου Ε΄ μπουργκράβου της Νυρεμβέργης και της Ελισάβετ των Βέττιν, κόρης του Φρειδερίκου Β΄ μαργράβου του Μάισσεν. Γεννήθηκε στη Νυρεμβέργη. Ο γάμος της έγινε στη Βιέννη με τον ομώνυμο γιο του Αλβέρτου Β΄ των Αψβούργων δούκα της Αυστρίας, Στυρίας & Καρνιόλης. Ήταν η 2η σύζυγός του· απεβίωσε 52 ετών στο Πέρχτολντσντορφ. Παντρεύτηκε το 1375 τον Αλβέρτο Γ΄ των Αψβούργων δούκα της Αυστρίας, Στυρίας, Καρινθίας & Καρνιόλης και είχε τέκνο: Αλβέρτος Δ΄ 1377-1404, δούκας της Αυστρίας. Previte-Orton, C.W. (1952). The Shorter Cambridge Medieval History: The Twelfth Century to the Renaissance. Vol. 2. Cambridge University Press.
Ελιά Λευκωσίας

Η Ελιά είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Κατά την απογραφή του 1881, ο πληθυσμός της Ελιάς ανερχόταν στους 331 κατοίκους, ενώ το 1946 είχε 594 κατοίκους, όλους Τουρκοκύπριους. Στο χωριό υπήρχε ο μεσαιωνικός ναός του Αγίου Γεωργίου, ο οποίος ανακαινίστηκε το 1954, ωστόσο καταστράφηκε από Τουρκοκύπριους ένοπλους κατά την περίοδο του αγώνα της ΕΟΚΑ. Μετά τις διακοινοτικές συγκρούσεις του 1963 το χωριό μετατράπηκε σε τουρκοκυπριακό θύλακα. Κατά την πρώτη φάση της Τουρκικής εισβολής, το χωριό εκκαθαρίστηκε την 21η Ιουλίου του 1974 από δυνάμεις της Εθνικής Φρουράς με απώλειες για αμφότερες τις πλευρές, ωστόσο αργότερα κατελήφθη από τον τουρκικό στρατό. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Elia». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Ιουνίου 2018. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2018.
Κουλόμπ (μονάδα μέτρησης)

Το Κουλόμπ (Αγγλ. Coulomb) είναι η μονάδα μέτρησης ηλεκτρικού φορτίου και το σύμβολό της είναι το C. Το όνομά της το πήρε από τον διακεκριμένο Γάλλο φυσικό Σαρλ Ογκουστίν ντε Κουλόμπ.

 Το 1 κουλόμπ ορίζεται ως το ποσό του ηλεκτρικού φορτίου που περνάει μέσα σε ένα δευτερόλεπτο από έναν αγωγό ο οποίος και διαρρέεται από ρεύμα έντασης ενός (1) αμπέρ. 1 C = 1 A ⋅ 1 s {\displaystyle 1\ \mathrm {C} =1\ \mathrm {A} \cdot 1\ \mathrm {s} } Μπορεί επίσης να οριστεί και με τη βοήθεια της χωρητικότητας και της τάσης, όπου 1 κουλόμπ ορίζεται ως 1 φαράντ χωρητικότητας επί 1 βολτ διαφοράς δυναμικού: 1 C = 1 F ⋅ 1 V {\displaystyle 1\ \mathrm {C} =1\ \mathrm {F} \cdot 1\ \mathrm {V} } Με αυτή την έννοια, ένα C είναι το φορτίο που περιέχεται σε πυκνωτή χωρητικότητας ενός φαράντ, ανάμεσα στους οπλισμούς του οποίου υπάρχει διαφορά δυναμικού ενός V. Το κουλόμπ είναι μεγάλη μονάδα φορτίου, και συνήθως χρησιμοποιούνται τα υποπολλαπλάσιά του. Τα πιο γνωστά υποπολλ/σια είναι τα mC (μιλικουλόμπ, 10-3C), μC (μικροκουλόμπ, 10-6C), nC (νανοκουλόμπ, 10-9C)και pC (πικοκουλόμπ, 10-12C). 1 κουλόμπ είναι ισοδύναμο με φορτίο 6.242×1018 πρωτονίων ή ηλεκτρονίων (στη δεύτερη περίπτωση με αρνητικό πρόσημο) ή αλλιώς ένα ηλεκτρόνιο (ή πρωτόνιο) έχει φορτίο 1 / 6.242×1018 κουλόμπ = ~1,6×10-19 κουλόμπ.
Ερρίκος Μπόρβιν Β΄ του Μεκλεμβούργου

Ο Ερρίκος Μπόρβιν Β΄ (γερμ.: Heinrich Borwin II, 1170 - 5 Ιουνίου 1226) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν πρίγκιπας του Μεκλεμβούργου (1219-26) και κύριος του Ρόστοκ (1225-26).

 Ήταν γιος του Ερρίκου Μπόρβιν Α΄ πρίγκιπα τού Μεκλεμβούργου και της Ματίλντας των Γουέλφων, νόθης κόρης τού Ερρίκου τού Λέοντος, Γ΄ δούκα της Σαξονίας & ΙΒ΄ δούκα της Βαυαρίας. Πάππος του ήταν ο Πρίμπισλαβ ιδρυτής του Οίκου του Μεκλεμβούργου. Το 1226 απεβίωσε σε ηλικία 56 ετών και οι τέσσερις γιοί του διοίκησαν από κοινού το Μεκλεμβούργο ως το 1234, οπότε διαίρεσαν το Μεκλεμβούργο στις περιοχές Βέρλε, Μεκλεμβούργο, Ρόστοκ και Πάρχιμ-Ρίχενμπερκ. Νυμφεύτηκε το 1200 τη Χριστίνα, κόρη του Σβέρκερ Β΄ της Σουηδίας και είχε τέκνα: Νικόλαος Α΄ π. 1210-1277, κύριος του Βέρλε. Ιωάννης Α΄ π. 1211-1264, κύριος του Μεκλεμβούργου. Ερρίκος Μπόρβιν Γ΄ π. 1220-1278, κύριος του Ρόστοκ. Πρίμπισλαβ Α΄ 1224-μετά το 1275, κύριος του Πάρχιμ-Ρίχενμπερκ. Μαργαρίτα απεβ. 1267, παντρεύτηκε τον Γκούντσελιν Γ΄ κόμη του Σβερίν. Ματίλντα απεβ. 1270, παντρεύτηκε τον Ζάμμπορ Β΄ δούκα της Πομερανίας. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Henry Borwin II, Lord of Mecklenburg στο Wikimedia Commons Collection of materials Genealogical table of the House of Mecklenburg
Σκήτη Λάρισας

Πρόκειται για χωριό του νομού Λάρισας, το οποίο, από το Μάρτιο του 2011, υπάγεται διοικητικά στον δήμο Αγιάς, έναν από τους παραλιακούς καλλικρατικούς δήμους του νομού Λάρισας. Το χωριό είναι ημιορεινό και κτισμένο σε υψόμετρο 350 μέτρων, βρίσκεται επί της παλαιάς οδού Αγιάς-Αγιοκάμπου. Απέχει 45 χιλιόμετρα από τη Λάρισα.

 Κρίνοντας από το όνομα του χωριού, μπορούμε να υποθέσουμε ότι στην ευρύτερη περιοχή ασκήτευαν μοναχοί. Άλλωστε, αυτό μαρτυρούν τα δύο ασκηταριά των Αγίων Αναργύρων, ένα απο τα μοναστήρια του "όρους των Κελλίων", που βρίσκονται 1χλμ. βορειοδυτικά της Σκήτης και που έχουν αγιογραφηθεί ανάμεσα στον 12ο και στον 16ο αιώνα μ.Χ. Κοντά στη Σκήτη θεωρείται ότι βρίσκονταν η αρχαία Μελίβοια, η πατρίδα του Φιλοκτήτη, που ήταν διάσημη για την παραγωγή πορφυρής βαφής (λατινικά: purpura Meliboiae). Στα ΒΔ του χωριού εντοπίστηκαν ερείπια φρουρίου, το οποίο πιθανότατα ταυτίζεται με τη βυζαντινή Κενταυρόπολη. Η πόλη ήλεγχε τον δρόμο που οδηγούσε από τον σημερινό Αγιόκαμπο στην Αγιά και έπαιξε σημαντικό ρόλο ως οχυρή θέση για τους πληθυσμούς των παραλίων κατα τη διάρκεια των πρώτων βαρβαρικών επιδρομών (3ος - 4ος αιώνας μ.Χ.) και αργότερα των Σλάβων και Σαρακηνών (6ος αιώνας μ.Χ.). Σήμερα, η Σκήτη έχει αναπτυχθεί τουριστικά γιατί συνδυάζει βουνό και θάλασσα (η μεγάλη παραλία του Αγιόκαμπου απέχει 7χλμ από το χωριό). Λειτουργούν δύο παραδοσιακοί ξενώνες που εξασφαλίζουν διαμονή, ξεναγήσεις και διοργάνωση δραστηριοτήτων, και δύο ταβέρνες. Επιπρόσθετα, ο επισκέπτης μπορεί να πραγματοποιήσει εξορμήσεις στο δάσος του Πολυδενδρίου, καθώς και στα πρώην βασιλικά κτήματα. Μπορεί, επίσης, να λάβει μέρος σε διάφορες οργανωμένες δραστηριότητες (ποδηλασία, πεζοπορικά μονοπάτια κ.ά.) στο δάσος Μαυροβουνίου και να επισκεφτεί τη μικρή λίμνη που βρίσκεται πολύ κοντά στον οικισμό. Η επίσκεψη στη λίμνη της Σκήτης αποτελεί ένα όμορφο περιπατητικό μονοπάτι, το οποίο δίνει στον επισκέπτη τη δυνατότητα να επισκεφθεί επίσης τον Προφήτη Ηλία και το παλιό πυροφυλάκιο. Επιπλέον, το παλιό σχολείο του χωριού, το οποίο βρίσκεται πάνω από την πλατεία, λειτουργεί σήμερα σαν λαογραφικό μουσείο, με αξιόλογα αντικείμενα μιας άλλης εποχής και πλούσιο φωτογραφικό υλικό. Κάθε Οκτώβριο πραγματοποιείται στην πλατεία του χωριού η "γιορτή κάστανου", μια ευρέως προβεβλημένη γιορτή ανάδειξης του άριστου αυτού τοπικού προϊόντος στην οποία προσέρχονται επισκέπτες απ' όλη την ευρύτερη περιοχή. Ιστοσελίδα για την περιοχή του Αγιοκάμπου
Μαρτσαμπόττο

Το Μαρτσαμπόττο (ιταλικά: Marzabotto) είναι μικρή πόλη και δήμος στην περιοχή της Ιταλίας Εμίλια-Ρομάνια, που ανήκει στην επαρχία της Μπολόνια. Βρίσκεται 27 χιλιόμετρα νότιο-νοτιοδυτικά της Μπολόνια με τρένο, στην κοιλάδα του ποταμού Ρένο. Στο Μαρτσαμπόττο το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο συνέβη η σφαγή των κατοίκων στο χωριό

 Στην περιοχή Villa Aria και κάτω από αυτή, κοντά στην πόλη, βρίσκονται τα ερείπια της ετρουσκικής πόλης Μίσα (Misa), η οποία προφυλάσσεται στα δυτικά από βουνά, και στα ανατολικά και νότια από το ποτάμι, το οποίο είχε καταστρέψει σε κάποια χρονική στιγμή λόγω εκτροπής τη μισή πόλη. Η πόλη βρίσκεται κάτω από το σύγχρονο αυτοκινητόδρομο, και ήταν δομημένη σε παραλληλόγραμμο σχέδιο χωρισμένη από κύριους δρόμους σε οκτώ περιοχές, οι οποίες με τη σειρά τους χωρίζονταν σε τετράγωνα ή insulae. Βρέθηκαν νεκροταφεία ανατολικά και βόρεια του χώρου. Το όνομα του μέρους είναι άγνωστο: κατοικήθηκε εν μέρει αργότερα από Γαλάτες, αλλά δεν υπήρχε παρουσία Ρωμαίων. Στις 29 Σεπτεμβρίου 1944, κατά τη γερμανική κατοχή της Ιταλίας κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η πόλη υπήρξε το θέατρο της χειρότερης σφαγής πολιτών στην Ιταλία από τα γερμανικά Waffen SS. Σε αντίποινα για την τοπική υποστήριξη στους παρτιζάνους και το αντιστασιακό κίνημα, στρατιώτες από τη 16η θωρακισμένη μονάδα αναγνώρισης (SS-Panzer-Aufklärungsabteilung), σκότωσαν συστηματικά εκατοντάδες πολίτες του Μαρτσαμπόττο και των κοντινών πόλεων Γκριτζάνα Μοράντι (Grizzana Morandi) και Μοντζούνο (Monzuno). Η πόλη πήρε το Χρυσό Μετάλλιο Στρατιωτικής Τιμής για αυτό το περιστατικό. Comune di Marzabotto on-line (Ιταλικά) The Two Etruscan Necropolis of Marzabotto and their Sacred Ties with Montovolo Αρχειοθετήθηκε 2014-09-03 στο Wayback Machine. by Graziano Baccolini
Εθνική Γερμανίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Τελ. Ενημέρωση: Απρίλιος 2019 Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Γερμανίας (γερμανικά: Deutsche Basketballnationalmannschaft der Damen) είναι το συγκρότημα αθλητριών που αντιπροσωπεύουν τη χώρα της Γερμανίας σε διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Γερμανικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Deutscher Basketball Bund).

 Η Γερμανική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης ιδρύθηκε επισήμως την 1η Οκτωβρίου 1949, ωστόσο ο προκάτοχός της αποτελούσε μέλος της FIBA ήδη από το 1934. Σήμερα εποπτεύει 16 τοπικές οργανώσεις σε ολόκληρη τη χώρα.Η πρώτη παρουσία εθνικής γυναικείας ομάδας σε επίσημη διοργάνωση καταγράφεται το 1954 στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Γιουγκοσλαβίας. Το διάστημα από το 1952 μέχρι το 1972 την Ανατολική Γερμανία εκπροσωπούσε δική της ξεχωριστή Εθνική Ομάδα.Το 1997 η Γερμανία κατέκτησε το πρώτο και μοναδικό της μέχρι σήμερα μετάλλιο, κατακτώντας την τρίτη θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1997 στην Ουγγαρία. Την επόμενη χρονιά διοργάνωσε και συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα καταλαμβάνοντας την 11η θέση.Στη μακρά ιστορία της η Γερμανία μετρά αρκετές παρουσίες σε διεθνείς διοργανώσεις, τείνοντας, όμως, να τερματίζει σε χαμηλές θέσεις. Οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Γερμανίας σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα FIBA: Οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Γερμανίας σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα FIBA (EuroBasket): Εθνική Γερμανίας U20 (καλαθοσφαίριση γυναικών) Εθνική Γερμανίας U18 (καλαθοσφαίριση γυναικών) Εθνική Γερμανίας U16 (καλαθοσφαίριση γυναικών) Εθνική Γερμανίας (καλαθοσφαίριση ανδρών) Germany, ιστορικό ανά έτος στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά) Deutscher Basketball Bund, επίσημος ιστότοπος. (Γερμανικά)
Motorola 68020

Ο 68020 ήταν ο πρώτος μικροεπεξεργαστής εξ ολοκλήρου 32-bit που σχεδίασε, παρήγαγε και παρουσίασε η εταιρεία Motorola το 1984. Ο 68020 ήταν μία σημαντική αναβάθμιση του 68010 και ο πρώτος της Motorola με ενσωματωμένη κρυφή μνήμη (L1 cache) 256 Byte. Ο 68020 υποστήριζε μέχρι και 8 μαθηματικούς συνεπεξεργαστές και πιο συγκεκριμένα τα τσιπ 68881 και τον διάδοχο του 68882. Ήταν ο επεξεργαστής του ιδιαίτερα σημαντικού και πετυχημένου ηλεκτρονικού υπολογιστή της Apple MACINTOSH II. Η παραγωγή του συνεχίζεται μέχρι και σήμερα ενώ τον διαδέχτηκε ο 68030. Ταυτόχρονα κυκλοφόρησε και μια περιορισμένη έκδοση με δίαυλο διευθύνσεων (address bus) των 24 bit, με την ονομασία 68EC020.

 Η συχνότητα λειτουργίας του (χρονισμός ρολογιού) ξεκινούσε από τα 12 ΜHz και έφτανε στα 33 MHz. Ενσωμάτωνε 190.000 τρανζίστορ, δηλαδή τουλάχιστον 5.000 φορές λιγότερα από όσα περιέχει ένας σημερινός μικροεπεξεργαστής. Είχε δυνατότητα διευθυνσιοδότησης στα 32 bit (δίαυλος διευθύνσεων), δηλαδή διαχειριζόταν 232 byte μνήμης, ήτοι 4.294.967.296 byte ή 4 Gb. Με τα εξωτερικά κυκλώματα επικοινωνούσε με δίαυλο δεδομένων (data bus) των 32 bit. Έχει εξωτερική τροφοδοσία 5V. Έχει κεραμική ή πλαστική βάση τύπου PGA 134 ακίδων ή CQFP 132 ακίδων. Έχει 7 καταχωρητές 32-bit για λειτουργίες διευθυνσιοδότησης και 8 καταχωρητές 32-bit για δεδομένα. Η ταχύτητά του έφτανε στα 5.36 MIPS στην έκδοση των 33 MHz. Η κατανάλωσή του έφτανε στα 1,75W.} Χρησιμοποιήθηκε σε λίγους, αλλά σημαντικούς σε σχέση με την εμπορική τους επιτυχία και τις καινοτομίες που εισήγαγαν συνολικά, ηλεκτρονικούς υπολογιστές: Apple MACINTOSH II to 1987 και η έκδοση 68EC020 στους: Commodore Amiga 1200 τον Οκτώβριο του 1992 Amiga CD32 (παιχνιδομηχανή) τον Σεπτέμβριο του 1993 Ιστοσελίδα με χαρακτηριστικά όλων των επεξεργαστών (Αγγλικά) Ιστοσελίδα με αναλυτικές πληροφορίες μικροεπεξεργαστών (Αγγλικά)