IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Οι Θησαυροί του Σολομώντος (ταινία, 1950)

Η ταινία Οι Θησαυροί του Σολομώντος (Πρωτότυπος Τίτλος King Solomon's Mines) είναι περιπέτεια παραγωγής 1950, σε σκηνοθεσία Κόμπτον Μπένετ και Άντριου Μάρτον. Η ταινία είναι ελεύθερη μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος του Χένρυ Ράιντερ Χάγκαρντ το οποίο διασκεύασε για τη μεγάλη οθόνη η Χέλεν Ντόιτς. Πρωταγωνιστες της ταινίας είναι η Ντέμπορα Κερ, ο Στιούαρτ Γκρέιντζερ κι ο Ρίτσαρντ Κάρλσον. Η ταινία προτάθηκε για τρία βραβεία Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και κέρδισε δυο.

 Ο Άλαν Κουάτερμεϊν (Στιούαρτ Γκρέιντζερ) ένας έμπειρος κυνηγός σαφάρι αποφασίζει παρά τις αρχικούς του δισταγμούς να βοηθήσει την Ελίζαμπεθ Κέρτις (Ντέμπορα Κερ) και τον αδελφό της Τζον Γουντ (Ρίτσαρντ Κάρλσον) να βρει το χαμένο της σύζυγο, του οποίου τα ίχνη αγνοούνται από τη στιγμή που ξεκίνησε την αναζήτηση των θησαυρών του βασιλιά Σολομώντα σε μια ανεξερεύνητη περιοχή της αφρικανικής ηπείρου. Ο Άλαν, η Ελίζαμπεθ κι ο Τζον ξεκινούν την αναζήτηση του χαμένου συζύγου με τη βοήθεια ενός αντίγραφου του χάρτη που χρησιμοποίησε. Στην ομάδα των τριών προστίθενται, ένας μυστηριώδης ντόπιος, ο Ουμπόπα (Σιριάκ). Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού η Ελίζαμπεθ κι ο Άλαν ερωτεύονται. Όπως κι όλες οι υπόλοιπες μεταφορές του διάσημου μυθιστορήματος του Χάγκαρντ έτσι και σε αυτή γίνεται αλλαγή όσον αφορά τα γεγονότα προκειμένου να συμπεριληφθεί και πρωταγωνιστικός γυναικείος ρόλος στην υπόθεση. Επιπλέον η ταινία ξεφεύγει από το μυθιστόρημα σε μεγαλύτερο βαθμό από την εκτέλεση του 1937, με κύρια διαφορά την αφαίρεση πολλών από των Αφρικανών ηρώων του βιβλίου καθώς και τη μείωση της σημαντικότητας του χαρακτήρα του Ουμπόπα. Σύμφωνα με τον ιστορικό κινηματογράφου Ρόμπερτ Όσμπορν, ο πρώτος ηθοποιός που προσεγγίστηκε για το ρόλο του Κουάτερμεϊν ήταν ο Έρολ Φλιν, που αναγκάστηκε να τον απορρίψει προτιμώντας να συμμετάσχει στη μεταφορά του μυθιστορήματος του Ράντγιαρντ Κίπλινγκ Κιμ (Kim, 1950). Η απόρριψη του Φλιν είχε ως αποτέλεσμα την ανάθεση του ρόλου στον άσημο μέχρι τότε Στιούαρτ Γκρέιντζερ, ο οποίος μετά την επιτυχία της ταινίας έγινε αστέρι πρώτου μεγέθους. Τα γυρίσματα έγιναν στην Ουγκάντα, στο Βελγικό Κόνγκο, στην Τανζανία και στην Κένυα. Η ταινία ήταν η τρίτη δημοφιλέστερη ταινία στο αγγλικό Box-Office το 1951. Έκανε εισπράξεις 5.050.000 δολαρίων στις Η.Π.Α. και 10.000.000 εισπράξεις παγκοσμίως. Η ταινία προτάθηκε για τρία βραβεία Όσκαρ. Έχασε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας από την ταινία Όλα για την Εύα (All About Eve) του Τζόζεφ Μάνκιεβιτς, αλλά βραβεύτηκε με όσκαρ για το μοντάζ και την έγχρωμη φωτογραφία της. Βράβευση: Φωτογραφίας σε έγχρωμη ταινία - Ρόμπερτ Σέρτις Μοντάζ - Ραλφ Ε. Γουίντερς & Κόνραντ Α. ΝέρβιγκΥποψηφιότητα: Καλύτερης Ταινίας - Σαμ Ζίμπαλιστ Το 1959 γυρίστηκε συνέχεια της ταινίας με τίτλο Μαύροι Γίγαντες (Watusi), ενώ το 1985 το μυθιστόρημα του Χάγκαρντ διασκευάστηκε ξανά για τη μεγάλη οθόνη, με πρωταγωνιστές τους Ρίτσαρντ Τσάμπερλεν και τη Σάρον Στόουν.
119 Αλθαία

Η Αλθαία (Althaea) είναι αρκετά μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,42. Ανακαλύφθηκε το 1872 από τον Αμερικανό αστρονόμο Τζέιμς Κρεγκ Γουάτσον, που παρατηρούσε από το Ανν Άρμπορ του Μίσιγκαν (ΗΠΑ), και έλαβε το όνομα της βασίλισσας Αλθαίας, μητέρας του ήρωα Μελεάγρου στην ελληνική μυθολογία. Δύο επιπροσθήσεις αστέρων από την Αλθαία έχουν παρατηρηθεί, αμφότερες το 2002.

 Η μέση διάμετρος της Αλθαίας είναι 57,3 χλμ. Η μάζα της εκτιμάται σε 200 τρισεκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Αλθαίας εκτιμάται σε 1,6 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 612 φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 30,3 m/sec (109 χιλιόμετρα την ώρα). Ο φασματικός τύπος της Αλθαίας είναι S (λιθώδης). Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 100 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Η Αλθαία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 11 ώρες και 29 λεπτά. Η μέση ταχύτητα της Αλθαίας καθώς περιφέρεται γύρω από τον Ήλιο ανέρχεται σε 18,51 km/sec. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Εθνική Τυνησίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Τελ. Ενημέρωση: 1 Φεβρουαρίου 2015 Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Τυνησίας αντιπροσωπεύει την Τυνησία στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης υπό την εποπτεία της FIBA και της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Τυνησιακής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Fédération Tunisienne de Basket-Ball).

 Το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Τυνησίας δεν έχει μέχρι σήμερα προκριθεί σε κάποια Ολυμπιακή Διοργάνωση. Αγωνίστηκε, εντούτοις, το 2002 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Γυναικών που έλαβε χώρα στην Κίνα.Το 1974 συμμετείχε για πρώτη φορά στο Αφρικανικό Πρωτάθλημα (Afrobasket) που διοργανώνει η FIBA Africa. Η Τυνησία έχει αποτελέσει τη διοργανώτρια χώρα σε τρεις περιστάσεις, κατακτώντας τις δύο από αυτές το ασημένιο μετάλλιο (1974, 2000).Η Τυνησία διαθέτει επίσης το δικαίωμα συμμετοχής στους Παναφρικανικούς Αγώνες, τους Μεσογειακούς Αγώνες και στους Παναραβικούς Αγώνες υπό τη σκέπη της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Πορεία σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα FIBA Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Σενεγάλης σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα FIBA: Πορεία σε Αφρικανικά Πρωταθλήματα FIBA Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Σενεγάλης σε Αφρικανικά Πρωταθλήματα (Afrobasket): Πορεία σε Παναφρικανικούς Αγώνες Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Τυνησίας σε Παναφρικανικούς Αγώνες: Πορεία σε Μεσογειακούς Αγώνες Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Τυνησίας σε Μεσογειακούς Αγώνες: Πορεία σε Παναραβικούς Αγώνες Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Τυνησίας σε Παναραβικούς Αγώνες: Πορεία σε Αγώνες της Φραγκοφωνίας Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Τυνησίας σε Αγώνες της Φραγκοφωνίας: Εθνική Τυνησίας (καλαθοσφαίριση ανδρών) Tunisia, ιστορικό ανά έτος στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά) Fédération Tunisienne de Basket-Ball, επίσημος ιστότοπος. (Γαλλικά)
Σιράλι Μουσλίμοφ

Ο Σιράλι Φαρζάλι Μουσλίμοφ (επίσης ως Μισλίμοφ) (Αζερικά: Şirəli Fərzəli oğlu Müslümov , pronounced [ʃiɾæˈli mysˈlymov]; Russian: Ширали Фарзали оглы Муслимов, 26 Μαρτίου 1805 – 2 Σεπτεμβρίου 1973) ήταν ένας βοσκός από την φυλή Ταλύς, στο χωριό Μπαρζαβού στην περιφέρεια Λερίκ του Αζερμπαϊτζάν, ορεινή περιοχή κοντά στα σύνορα με το Ιράν. Διεκδικείται ότι είναι ο γηραιότερος άνθρωπος που έζησε όταν πέθανε στις 2 Σεπτεμβρίου 1973 σε ηλικία 168 ετών. Είναι δηλαδή 46 χρόνια μεγαλύτερος από την Γαλλίδα Ζαν Καλμάν, ο γηραιότερος επιβεβαιωμένος άνθρωπος στην ιστορία που πέθανε σε ηλικία 122 ετών.

 Σύμφωνα με τον μύθο, δούλευε σκληρά κάθε μέρα, περίπου 167 χρόνια, δεν κάπνιζε ούτε έπινε, έτρωγε μόνο φρούτα, λαχανικά, ψωμί ολικής αλέσεως, ζωμό κοτόπουλου, τυρί με χαμηλά λιπαρά και γιαούρτι. Είχε πολλούς συζύγους στην ζωή του. Αρρώστησε από πνευμονία το 1972 ή το 1973, αλλά πέθανε το 1973. Η ιστορία του μαθεύτηκε το 1973 από το National Geographic, που είπε ότι είχε ιππεύσει και είχε φυτέψει έναν οπωρώνα την δεκαετία του 1870. Αργότερα ανακάλεσε την αίτηση. Το βιβλίο ρεκόρ Γκίνες δεν την τοποθέτησε, καθώς αυτό είναι αμφισβητήσιμο μαζί με άλλες παρόμοιες αιτήσεις.Η οικογενειακή του κατάσταση είναι αμφιλεγόμενη. Σύμφωνα με το National Geographic, είχε μια σύζυγο 120 ετών που παντρεύτηκαν 102 χρόνια. Το περιοδικό Τάιμ έχει την θεωρία ότι είχε μια σύζυγο 107 ετών. Μια άλλη θεωρία, λέει ότι στην ηλικία των 136 παντρεύτηκε και είχε μια κόρη. Το μόνο αποδεκτό στοιχείο στην θεωρία σχετικά με την ηλικία του είναι ότι το επίσημο πιστοποιητικό του είχε την ημερομηνία γέννησης του. Ωστόσο, δεν είχε γνωστό πιστοποιητικό γέννησης. Η περίπτωσή του έγινε γνωστή το 1963 όταν ο νεαρός φωτορεπόρτερ του TASS, Καλμάν Κασπίγιεφ πήγε στο χωριό για να του κάνει συνέντευξη. Αυτό δημοσιεύτηκε στον σοβιετικό τύπο, από το National Geographic και την Danone, επειδή στην δίαιτα του περιελάμβανε το γιαούρτι. Αυτό άλλαξε την ζωή του χωριού, καθώς συνδέθηκε σε αυτήν το ηλεκτρικό ρεύμα και δεχόταν ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές. Πολλοί δυτικοί στην δεκαετία του 1970 γνωστοποίησαν τον ισχυρισμό στο Αζερμπαϊτζάν και στην περιοχή του Καυκάσου όταν η εταιρεία Danone έκανε μια διαφήμιση που έκανε αρκετούς ανθρώπους να το προτείνουν καθώς η διάρκεια ζωής τους μπορεί να μεγαλώσει με κατανάλωση γιαουρτιού. Μύθοι μακροζωίας Ισχυρισμοί μακροζωίας Λίστα με τα άτομα που αναφέρθηκαν να έχουν ζήσει πάνω από 130 χρόνια
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1946-47

Το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1946-47 διεξήχθη σε τρεις κατηγορίες με τη συμμετοχή 22 ομάδων. Σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο επανεμφανίστηκαν δυο προπολεμικοί σύλλογοι , το Μοσχάτο ως «Ελλάς Μοσχάτου» και ο Πειραϊκός Όμιλος ως «Πειραϊκός Καμινίων» και για πρώτη φορά συμμετείχαν οι «Αμπελακιακός» και «Παντζιτζιφιακός». Τον τίτλο κατέκτησε ο σχεδόν μόνιμος πρωταθλητής Ολυμπιακός και μαζί με το δευτεραθλητή προκρίθηκαν στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1946-1947.

 Α΄ με 8 ομάδες σε ενιαίο όμιλο. Β΄ με 7 ομάδες σε ενιαίο όμιλο. Γ΄ με 7 ομάδες σε ενιαίο όμιλο. Πρωταθλητής, πρόκριση στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1946-1947. Ολυμπιακός. Σύνθεση: Στέλιος Κουρουκλάτος (τερμ.), Νίκος Ζάκκας, Ανδρέας Μουράτης, Διονύσης Μινάρδος, Γιάννης Χέλμης, Γιώργος Βαγιακάκος, Νίκος Βασιλείου, Αλέκος Χατζησταυρίδης, Γιάννης Βάζος, Γιώργος Πήλιουρης, Δημήτριος Αποστολόπουλος, Αριστείδης Λούβαρης (τερμ.), Βραχιώτης (τερμ.), Α. Δρούγκας, Λευτέρης Τριανταφύλλου, Λυμπέρης, Βάρναλης. Προπονητής: Θέμος Ασδέρης. Δευτεραθλητής, πρόκριση στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1947-1948. Ατρόμητος Πειραιά. Πρώτος Σκόρερ: Γιάννης Βάζος (Ολυμπιακού): 12 γκολ. Άνοδος από τη Β΄: Πανελευσινιακός Ηλεκτρονικό αρχείο εφ. "Αθλητική Ηχώ". Ανδρέας Μπόμης, "Γκολ 2000 Ένας αιώνας ποδόσφαιρο", Εκδόσεις Πελεκάνος, Αθήνα 1999, σ. 241-243.
Γκραν Πρι Μονακό 2021 (Φόρμουλα 1)

Το Γκραν Πρι Μονακό 2021 ήταν ο πέμπτος αγώνας για το Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (2021). Διεξήχθη στην πίστα του Μονακό στο Μόντε Κάρλο του Μονακό το τετραήμερο 20-23 Μαΐου 2021.

 Για το 2021 η Pirelli έχει κάνει μια συγκεκριμένη επιλογή ελαστικών για όλους τους οδηγούς που θα ειναι ίδια για όλους τους αγώνες. Στα πρώτα δοκιμαστικά της Πέμπτης, στις 20 Μαΐου 2021, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τη μαλακή γόμα (Soft), την μεσαία γόμα (Medium) ή την σκληρή γόμα (Hard) της Pirelli. Στα δεύτερα δοκιμαστικά της Πέμπτης, στις 20 Μαΐου 2021, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τη μαλακή γόμα (Soft), την μεσαία γόμα (Medium) ή την σκληρή γόμα (Hard) της Pirelli. Στα τρίτα δοκιμαστικά του Σαββάτου, στις 22 Μαΐου 2021, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τη μαλακή γόμα (Soft), την μεσαία γόμα (Medium) ή την σκληρή γόμα (Hard) της Pirelli. Οι κατατακτήριες δοκιμές έλαβαν μέρος το Σάββατο 8 Μαΐου 2021, λίγες ώρες μετά το FP3. Την Pole Position κέρδισε ο Σαρλ Λεκλέρ με τον Μαξ Φερστάπεν να συμπληρώνει την 1η σειρά της εκκίνησης. Έντονοι χαρακτήρες - Pole positionΠλάγιοι χαρακτήρες - Ταχύτερος γύρος κάθε Q ^ΤΓ – Συμπεριλαμβάνεται και 1 πόντος για τον ταχύτερο γύρο του αγώνα.† - Εγκατέλειψε αλλά κατατάχθηκε καθώς είχε συμπληρώσει το 90% της διαδρομής. Σημείωση: Και στις δύο βαθμολογίες αναγράφονται μόνο οι πέντε πρώτοι.
Πραστειό Κελλακίου

Το Πραστειό είναι κοινότητα της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο. Η ονομασία του χωριού είναι Πραστειό αλλά λόγω της γειτνίασης του με το χωριό Κελλάκι είναι γνωστό και σαν Πραστειό Κελλακίου.

 Το Πραστειό Κελλακίου βρίσκεται 27 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Λεμεσού. Είναι κτισμένο σε μέσο υψόμετρο 380 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα νότια συνορεύει με τα Φοινικάρια, την Παρεκκλησιά και το Αρμενοχώρι, στα δυτικά με τη Διερώνα, στα βόρεια με την Επταγώνια και στα ανατολικά με το Κελλάκι. Το Πραστειό Κελλακίου δεν αναφέρεται σε μεσαιωνικές πηγές πηγές. Πιθανόν τότε να ήταν μόνο αγρόκτημα με λίγους κατοίκους. Η ονομασία του χωριού παραπέμπει στα βυζαντινά χρόνια. Παλαιότεροι μελετητές υποστηρίζουν ότι η ονομασία Πραστειό προέρχεται από τη γαλλική μεσαιωνική λέξη Prasti που σημαίνει χωράφι. Δηλαδή, επρόκειτο για τοπωνύμιο αγροκτημάτων που ανήκαν σε κάποια φέουδα. Ωστόσο, το πιθανότερο είναι ότι η ονομασία είναι καθαρά ελληνική, των βυζαντινών χρόνων. Προέρχεται από τη λέξη προάστειον που σημαίνει οικισμός κοντά στη πόλη (προ του άστυ). Κατά τα μεσαιωνικά χρόνια πολλοί μικροί οικισμοί σε διάφορα μέρη της Κύπρου ονομάζονταν Πραστειά, υπό την έννοια κυρίως των μικρών γεωργικών οικισμών κοντά σε άλλους μεγάλους οικισμούς (φέουδα) όπου ανήκαν. Στην περιοχή καλλιεργούνται εσπεριδοειδή (κυρίως μανταρίνια και κιτρομηλιές), ελιές, αμυγδαλιές, χαρουπιές, δαμασκηνιές ελάχιστα λαχανικά και νομευτικά φυτά. Υπάρχουν επίσης αρκετές ακαλλιέργητες εκτάσεις που καταλαμβάνονται από άγρια φυσική βλάστηση. Μεγάλο μέρος του κρατικού δάσους της Λεμεσού εμπίπτει στα διοικητικά όρια του χωριού. Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, το Πραστειό είχε πάντα λίγους κατοίκους. Μέχρι το 1960 το χωριό γνώρισε αρκετές αυξομειώσεις πληθυσμού, με μέγιστο αριθμό τους 221 κατοίκους (1945). Μετά το 1960, λόγω της αστυφιλίας που έπληξε πολλά χωριά της Κύπρου, πολλοί κάτοικοι μετακινήθηκαν στις πόλεις αναζητώντας καλύτερη ποιότητα ζωής. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του Πραστειού Κελλακίου όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο. «Πραστειό Κελλακίου». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2017-05-20. https://web.archive.org/web/20170520122150/http://www.elemesos.com/index.php/%CF%85%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B8%CF%81%CE%BF%CF%83/%CF%80%CF%81%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B5%CE%B9%CF%8C-%CE%BA%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CE%BA%CE%AF%CE%BF%CF%85.ibsc. Ανακτήθηκε στις 2017-05-20. «Πραστειό Κελλακίου». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2018-06-30. https://archive.today/20180630012706/https://dev-cyprus.terrabook.com/el/cyprus/page/prasteio-kellakiou/. Ανακτήθηκε στις 2018-06-30. Καρούζης, Γιώργος (2001). Περιδιαβάζοντας την Κύπρο: Λεμεσός (πόλη και επαρχία) (πρώτη έκδοση). Λευκωσία: ΣΕΛΑΣ Κεντρο Μελετων Ερευνων & Εκδοσεων. σελ. 138. ISBN 9963-566-67-7. Σοφοκλέους, Γιώργος (2012). Πραστειό Κελλακίου: Ιστορία, πολιτισμός και παραδόσεις (πρώτη έκδοση). Λευκωσία: Επίκαιρη Γνώση. ISBN 978-9963-723-01-0. Ιστοσελίδα Κοινοτικού Συμβουλίου Πραστειό Κελλακίου-Κύπρος ένα ταξίδι-ΡΙΚ1
Πάπας Κελεστίνος Β΄

Ο Πάπας Κελεστίνος ή Καιλεστίνος Β΄ (Papa Celestino II, 1100/1105 - 8 Μαρτίου 1144), γεννημένος ως Γκουίντο ντι Καστέλο (Guido Guelfuccio de Castello), ήταν πάπας από το 1143 έως το 1144.

 Ο Γκουίντο ντι Καστέλλο, πιθανώς γιος ενός τοπικού ευγενή, του Νίκολο ντι Κάστελο, γεννήθηκε είτε στην Τσιτά ντι Καστέλλο, που βρίσκεται στην Paterna Santa Felicità στα Απέννινα, ή στην Μασεράτα στην Μεθόριο της Ανκόνα.Ο Γκουίντο είχε μελετήσει υπό τον Πιέρ Αμπελάρ και τελικά έγινε ένας διακεκριμένος διευθυντής στις σχολές. Τελικά ο Γκουίντο άρχισε την καριέρα του στη Ρώμη ως υποδιάκονος και scriptor apostolicus υπό τον Πάπα Κάλλιστο Β΄. Χρίσθηκε Καρδινάλιος-Διάκονος της Σάντα Μαρία της Βία Λάτα από τον Πάπα Ονώριο Β΄ το 1127·υπό αυτήν την ιδιότητα υπέγραψε τις παπικές βούλες που εκδόθηκαν μεταξύ 3 Απριλίου 1130 και 21 Δεκεμβρίου 1133. Στην διπλή παπική εκλογή του 1130 τέθηκε υπό τις διαταγές του Πάπα Ιννοκέντιου Β΄. Τον Δεκέμβριο 1133 ο Ιννοκέντιος τον προήγαγε στη βαθμίδα του Καρδινάλιου-Ιερέα του Σαν Μάρκο. Υπέγραψε τις παπικές βούλες ως S.R.E. indignus sacerdos μεταξύ 11 Ιανουαρίου 1134 και 16 Μαΐου 1143. Ως καρδινάλιος του Σαν Μάρκο υποστήριξε τις θέσεις του Ιννοκέντιου Β΄ αναφορικά με το Μόντε Κασίνο και ως σημάδι εμπιστοσύνης προς εκείνον, ο Ιννοκέντιος έχρισε τον Γκουίντο ρέκτορα του Μπενεβέντο. Αργότερα τον έκανε παπικό λεγάτο στη Γαλλία το 1140.Συμμετείχε στην παπική εκλογή του 1143, την πρώτη απρόσκοπτη παπική εκλογή στη Ρώμη επί ογδόντα δύο έτη, και εκλέχθηκε πάπας δύο ημέρες μετά τον θάνατο του Ιννοκέντιου Β΄, στις 25 Σεπτεμβρίου 1143, λαμβάνοντας το όνομα Κελεστίνος. Ο Κελεστίνος Β΄ κυβέρνησε την Εκκλησία επί μόλις πέντε μήνες και δεκατρείς ημέρες, από την εκλογή του μέχρι τον θάνατό του στις 8 Μαρτίου 1144. Με την άνοδό του έγραψε στον Πέτρο τον Σεβάσμιο και τους μοναχούς του Κλυνύ, ζητώντας τους να προσευχηθούν για εκείνον ενώ δέχθηκε συγχαρητήρια από τον Αρνούλφο του Λισιέ..
Δήμος Ζάρακα

Ο Δήμος Ζαρακά ήταν δήμος του νομού Λακωνίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Μονεμβασιάς. Βρισκόταν στο ανατολικό τμήμα του νομού, στις ακτές του Μυρτώου πελάγους. Ο δήμος αποτελούταν από 5 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 237,2 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 1.538 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα του δήμου ήταν η Ρειχέα.

 Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (σε αγκύλες ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001): Δ.δ. Ρειχέας [ 548 ] η Ρειχέα [ 436 ] τα Μπελεσαίικα [ 112 ] Δ.δ. Ιέρακος [ 240 ] ο Ιέρακας [ 120 ] ο Άγιος Ιωάννης [ 27 ] η Αριάνα [ 16 ] ο Λιμάνι Ιέρακα [ 77 ] το Λογγάρι [ 0 ] Δ.δ. Κυπαρισσίου [ 385 ] το Κυπαρίσσι [ 159 ] τα Κάψαλα [ 11 ] η Μητρόπολη [ 134 ] η Παραλία [ 81 ] Δ.δ. Λαμποκάμπου [ 121 ] ο Λαμπόκαμπος [ 84 ] τα Πιστάματα [ 37 ] Δ.δ. Χάρακα -- ο Χάρακας [ 244 ] Υπουργείο εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.
Αγία Παρασκευή Αιανής Κοζάνης

Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Αγία Παρασκευή (αποσαφήνιση)Για συνώνυμο οικισμό στο δήμο Κοζάνης δείτε: Αγία Παρασκευή Πολυμύλου Η Αγία Παρασκευή είναι ορεινό χωριό της Κοζάνης σε υψόμετρο 610 μέτρα.

 Η Αγία Παρασκευή βρίσκεται στους βορειοανατολικούς πρόποδες του όρους Βούρινος (ή Μπούρινος) σε απόσταση 14 χλμ. νότια από την Κοζάνη και 10 χλμ. βορειοδυτικά από την Αιανή. Οι κάτοικοί της ασχολούνται με τη γεωργία (καλλιέργεια σιτηρών) και την κτηνοτροφία. Αρκετοί εργάζονται ως οικοδόμοι και στα εργοστάσια της Δ.Ε.Η. Η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, στην οποία οφείλεται το όνομα του χωριού, από το 1997 έχει κηρυχθεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Πρόκειται για ναό "που ευρίσκεται βόρεια του οικισμού και διατηρεί τοιχογραφίες του 16ου αιώνα στον ανατολικό τοίχο του ιερού (Ανάληψη, Ευαγγελισμός, Πλατυτέρα, Μελισμός, Ιεράρχες)". Η Αγία Παρασκευή, όπως η ευρύτερη περιοχή της Αιανής, έχει κατοικηθεί από από τα προχριστιανικά χρόνια χωρίς όμως να είναι γνωστό πότε ξεκίνησε η κατοίκηση του χωριού. Από τα δάπεδα της παλαιοχριστιανικής εκκλησίας και τη κρύπτη της Αγίας Παρασκευής πιθανολογείται ότι υπήρχε οργανωμένος συνοικισμός από τον 4ο με 5ο αιώνα. Το 1692 υπάρχει η πρώτη καταγεγραμμένη αναφορά στο κώδικα της Ζάβορδας στη μονή Μεταμορφώσης του Σωτήρα και Οσίου Νικάνορα. Δεν κατοικήθηκε από Οθωμανούς την περίοδο της τουρκοκρατίας αν και υπήρξε τσιφλίκι Τούρκου μπέη μέχρι την απελευθέρωση. Σύμφωνα με τον Κ. Γουναρόπουλο στο περιοδικό ΠΑΝΔΩΡΑ, αναφέρεται το 1872 να κατοικούν 12 Ελληνικές οικογένειες. Το χωριό αναφέρεται επίσημα το 1918, μετά την απελευθέρωση, στο ΦΕΚ 260Α - 31/12/1918 να ορίζεται έδρα ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης η ομώνυμη κοινότητα ανήκει στη δημοτική ενότητα Αιανής του δήμου Κοζάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ο πληθυσμός της είναι 637 μόνιμοι κάτοικοι. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 5,920 χμ² (2011). Η ιστορία της Δημοτικής Ενότητας Αιανής από τον ιστότοπο του δήμου Κοζάνης Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
Σύνδεσμος Φιλίας της Κορέας

Ο Σύνδεσμος Φιλίας Κορέας (ΣΦΚ, Korean Friendship Association – KFA) ιδρύθηκε το Νοέμβριο του 2000, με σκοπό τη δημιουργία διεθνών σχέσεων με την Λαοκρατική Δημοκρατία της Κορέας (ΛΔΚ). Έχει μέλη από 120 χώρες, είναι πλήρως αναγνωρισμένος από την Κυβέρνηση της ΛΔΚ και είναι η μεγαλύτερη παγκόσμια οργάνωση υποστηρικτών της. Το ελληνικό παράρτημα, ο Σύνδεσμος Φιλίας Κορέας Ελλάδας (ΣΦΚΕ) ιδρύθηκε το 2016 με τον ορισμό Επίσημου Αντιπροσώπου (Official Delegate) στην Ελλάδα. Εκτός από την Ελλάδα, υπάρχουν Επίσημοι Αντιπρόσωποι στην Ισπανία αλλά και στην Αιθιοπία, Αργεντινή, Αυστραλία, Βενεζούελα, Βολιβία, Βραζιλία, Γαλλία, Γερμανία, Γκάνα, Ελβετία, Ελ Σαλβαδόρ, Ζιμπάμπουε, Ηνωμένο Βασίλειο, ΗΠΑ, Ινδία, Ιταλία, Καμπότζη, Καναδά, Κολομβία, Μεξικό, Νορβηγία, Ολλανδία, Ορουγουάη, Ουγκάντα, Παλαιστίνη, Περού, Πορτογαλία, Σερβία, Σιγκαπούρη, Σλοβενία, Τουρκία, Φινλανδία και Χιλή.

 Οι κύριοι στόχοι του ΣΦΚΕ είναι: Να φανεί η αλήθεια για την Λαοκρατική Δημοκρατία της Κορέας στον ΚόσμοΗ υπεράσπιση της ανεξαρτησίας και της σοσιαλιστικής δομής της κοινωνίας στη ΛΔΚ Να μάθει ο κόσμος από τον πολιτισμό και την ιστορία του λαού της Κορέας Η συμβολή στην προσπάθεια για την ειρηνική επανένωση της χερσονήσου της Κορέας O Σύνδεσμος Φιλίας Κορέας είναι ο μόνος διεθνής οργανισμός που παραλαμβάνει επίσημες πληροφορίες από την Πιονγιάνγκ και έχει επαφές με όλες της επίσημες αρχές της ΛΔΚ. Έτσι, κατέχει πλήρη εικόνα για την κατάσταση, στοιχεία, επιστημονικές εξελίξεις, αποκλειστικές πληροφορίες και ειδήσεις από την ΛΔΚ.Αυτό το προνόμιο επιτρέπει την ανάπτυξη δραστηριοτήτων στους εξής τομείς: Δημόσια προβολή και εκθέσεις σχετικά με την ΛΔΚ (φωτογραφίες, εικόνες, βιβλία, μουσική, άλλες τέχνες) Συνέδρια και συναντήσεις σχετικά με την ιστορία, την κοινωνία και άλλες πλευρές της ΛΔΚ. Πληροφορίες και καθοδήγηση σε διπλωματικές και επιχειρηματικές επαφές με την ΛΔΚ. Ραδιόφωνο, τηλεόραση και λοιπά προγράμματα. Πολιτιστικές επαφές και ανταλλαγές με διαφορετικές χώρες. Συνδετικός κρίκος μεταξύ επιχειρησεων/οργανισμών/ιδιωτών και της ΛΔΚ.
Σαρλότ Γκανσμπούρ

Η Σαρλότ Γκανσμπούρ (γαλλικά: Charlotte Gainsbourg, γενν. 21 Ιουλίου 1971) είναι Γαλλοαγγλίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια. Γεννήθηκε το 1971 στο Λονδίνο, μεγάλωσε στο Παρίσι και είναι κόρη του Γάλλου μουσικού Σερζ Γκανσμπούρ και της Αγγλίδας ηθοποιού Τζέιν Μπίρκιν. Έχει παίξει σε ταινίες διάφορων σκηνοθετών, αλλά η πιο σταθερή συνεργασία της είναι αυτή με τον Λαρς φον Τρίερ. Έχει κερδίσει δύο βραβεία Σεζάρ (1985, 1999) και το βραβείο καλύτερης ηθοποιού στο φεστιβάλ των Καννών (2009).

 1984 Paroles et musique 1986 Charlotte for Ever 1988 Η μικρή κλέφτρα 1994 Υπερκόπωση 1996 Τζέιν Έιρ 1999 Η παρείσακτη 2000 Οι άθλιοι 2003 21 γραμμάρια 2004 Και έζησαν αυτοί καλά... 2005 Lemming 2006 Χαμένα όνειρα 2006 Δώσε μου το Χέρι σου 2007 I'm not there 2009 The city of your final destination 2009 Αντίχριστος 2009 Τελευταίος προορισμός 2011 Melancholia 2013 Nymphomaniac 2014 3 καρδιές 2015 Όλα θα πάνε καλά 2016 Ημέρα ανεξαρτησίας: Νέα απειλή 2017 The Snowman
Φιλήμων

Ο Φιλήμων, Συρακούσες ή από τους Σόλους της Κιλικίας (361-263 π.Χ.), ήταν αρχαίος Έλληνας συγγραφέας, εκπρόσωπος της Νέας Κωμωδίας. Υπήρξε ο σημαντικότερος ποιητής της νέας κωμωδίας και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην Αθήνα, όπου και τιμήθηκε ιδιαίτερα.

 Πέθανε σχεδόν εκατό ετών και έγραψε περί τις εκατό κωμωδίες και νίκησε τρεις φορές τον Μένανδρο σε ποιητικούς διαγωνισμούς. Ο Αλκίφρονας αναφέρει πως ο Φιλήμων έμεινε για ένα χρονικό διάστημα στην αυλή των Πτολεμαίων. Υπάρχει και ένα ανέκδοτο ότι ο κωμωδιογράφος έπεσε κάποτε στα χέρια του Μάγαντος, σατράπη της Κυρήνης, που τον είχε ειρωνευτεί από σκηνής. Ο Φιλήμων είχε γράψει 94 έργα, από τα οποία είναι γνωστά 64 τίτλοι, όχι όλοι αυθεντικοί. Πάντως, η κωμωδία του Πανήγυρις παίχτηκε στην Αλεξάνδρεια. Οι Μυρμηδόνες, ο Παλαμήδης και η Νυξ φαίνεται πως είχαν μυθολογικά θέματα. Στο έργο του «Φιλόσοφοι» γινόταν λόγος για τον Ζήνωνα και τον Κράτητα Κατά το Χρονικό της Πάρου νίκησε για πρώτη φορά σε δραματικό αγώνα το 327 π.Χ. Επίσης, μας πληροφορεί για τρεις ακόμα νίκες του στα Λήναια. Σώζονται μόνο αποσπάσματα (περίπου 180) των έργων του, γνωρίζουμε όμως 60 τίτλους. Από τα αποσπάσματα ελάχιστες γνώσεις μπορούν να συναχθούν. Υπάρχουν όμως τρεις κωμωδίες του Πλαύτου, που είναι διασκευές του Φιλήμονος. Πρόκειται για τις κωμωδίες, Mercator (Έμπορος), Trinummus (Θησαυρός), Mostellaria(Φάσμα). Kυρίως ο Φιλήμονας, διέπρεψε στις κωμωδίες καταστάσεων. Χαρακτηριστική είναι η τάση του στην ηθικολογία. Χριστίνα Δεδούση, «Νέα Κωμωδία. Φιλήμων, Δίφιλος, Απολλόδωρος», Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών, τομ. Ε΄, Εκδοτική Αθηνών, (1974), σελ. 381-382 P. E. Easterling - B.M.W.Knox, Ιστορία της αρχαίας Ελληνικής Λογοτεχνίας, μτφρ. Ν.Κονομή, Χρ. Γριμπά, Μ.Κονομή, εκδ.Δημ. Παπαδήμα, Αθήνα, 1994 Αlbin Lesky, Ιστορία της αρχαίας ελληνικής λογοτεχνίας, μτφρ. Αγαπητός Τσομπανάκης, εκδ.Αφοί Κυριακίδη, Θεσσ/ίκη, 1990
Philosophiæ Naturalis Principia Mathematica

Η Philosophiæ Naturalis Principia Mathematica (Φυσική Φιλοσοφία με Μαθηματικές Αρχές) είναι τριλογία γραμμένη από τον Ισαάκ Νεύτωνα και δημοσιευμένη στις 5 Ιουλίου του 1687 στα λατινικά, και το 1729 στα αγγλικά.

 Αυτό το τριών βιβλίων κείμενο αποτέλεσε μία σειρά βιβλίων που περιέγραφαν τη φυσική και τα μαθηματικά. Ανέφερε επίσης πολλούς από τους νόμους κίνησης του Νεύτωνα και παρατηρήσεις πάνω στη βαρύτητα. Philosophiae naturalis principia mathematica, auctore Is. Newton, Londini, iussu Societatis Regiae ac typis Josephi Streater, anno MDCLXXXVII (πρώτη έκδοση) Philosophiae naturalis principia mathematica, auctore Isaaco Newtono, Cantabrigiae, MDCCXIII (δεύτερη έκδοση) Philosophiae naturalis principia mathematica, auctore Isaaco Newtono, Editio tertia aucta & emendata, Londini, apud Guil. & Ioh. Innys, MDCCXXVI (τρίτη και τερματική έκδοση) https://archive.org @ https://openlibrary.org/ έκδοση τηλεομοιοτυπίας από το Πανεπιστήμιο Κομπλουτένσε της Μαδρίτης
Μορφοτροπέας

Ο μορφοτροπέας είναι μια συσκευή που μετατρέπει ενέργεια από μια μορφή σε μια άλλη. Συνήθως μετατρέπει ένα σήμα σε μια μορφή ενέργειας σε ένα σήμα σε μια άλλη μορφή ενέργειας. Οι μορφοτροπείς χρησιμοποιούνται συχνά στα άκρα των συστημάτων αυτοματισμού, μέτρησης και ελέγχου, όπου τα ηλεκτρικά σήματα μετατρέπονται από και προς άλλα φυσικά μεγέθη (ενέργεια, δύναμη, ροπή, φως, κίνηση, θέση κ.λπ.). Η διαδικασία μετατροπής μιας μορφής ενέργειας σε μια άλλη είναι γνωστή ως μορφοτροπή.

 Οι ηλεκτροακουστικοί μορφοτροπείς (electroacoustic transducers) αποτελούν διατάξεις παραγωγής/εκπομπής και λήψης ήχων, π.χ. ηχεία, μικρόφωνα, ακουστικά, προβολείς σόναρ, υδρόφωνα, γεώφωνα, κεφαλές πικάπ, καθώς επίσης και διάφοροι άλλοι αισθητήρες μηχανικών κραδασμών. Η σχεδίασή τους αποτελεί αντικείμενο μελέτης των μηχανικών ακουστικής: Ηχεία, ακουστικά (μετατρέπουν το ηλεκτρικό σήμα σε ηχητικά κύματα στον αέρα). Μικρόφωνα (μετατρέπουν τα ηχητικά κύματα στον αέρα σε ηλεκτρικό σήμα). Κεφαλές Πικ-απ (μετατρέπουν μηχανικές ταλαντώσεις σε ηλεκτρικό σήμα). Γεώφωνα (μετατρέπουν τα ηχητικά κύματα μέσα στο έδαφος σε ηλεκτρικό σήμα). Υδρόφωνα (μετατρέπουν τα ηχητικά κύματα μέσα στο νερό σε ηλεκτρικό σήμα). Προβολείς Sonar (μετατρέπουν το ηλεκτρικό σήμα σε ηχητικά κύματα στο νερό). Ανθρώπινο σύστημα ακοής (μετατρέπει τα ηχητικά κύματα σε ηλεκτρικούς παλμούς).Η μελέτη των ηλεκτροακουστικών μορφοτροπέων λαμβάνει υπόψη όλες τις εμπλεκόμενες παραμέτρους σχεδίασης, με βάση κάποια ισοδύναμα μοντέλα, π.χ. από τη θεωρία των ηλεκτρικών κυκλωμάτων. Πρακτικά, η απόδοση των χαρακτηριστικών τους μετράται εργαστηριακά. Σάγος Γεώργιος Α., "Τεχνολογία Ηχείων", Εκδόσεις Bookstars-Free Publishing, Αθήνα 2012 ISBN 9786185015114
Αντόν Βάινο

Ο Αντόν Εντουάρντοβιτς Βάινο (ρωσ. Антон Эдуардович Вайно, γενν. 17 Φεβρουαρίου 1972) είναι Ρώσος διπλωμάτης και πολιτικός εσθονικής καταγωγής, που σήμερα έχει το αξίωμα του Προσωπάρχη του Προεδρικού Εκτελεστικού Γραφείου της Ρωσικής Ομοσπονδίας (αντίστοιχο του προσωπάρχη του Λευκού Οίκου στις ΗΠΑ). Είναι εγγονός του κάποτε Α΄ Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος Εσθονίας Καρλ Βάινο.

 Ο Α. Βάινο απεφοίτησε από το Κρατικό Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων της Μόσχας το 1996 με πτυχίο στις διεθνείς σχέσεις.Εργάσθηκε στη ρωσική πρεσβεία στο Τόκιο και αργότερα στο Β΄ Ασιατικό Τμήμα του ρωσικού Υπουργείο Εξωτερικών. Ο εντάχθηκε στην προεδρική Διεύθυνση Πρωτοκόλλου της Ρωσίας το 2002. Προάχθηκε σε β΄ προσωπάρχη του κυβερνητικού προσωπικού, αργότερα σε επικεφαλής του Πρωτοκόλλου του Πρωθυπουργού και αντιπροσωπάρχη του κυβερνητικού προσωπικού το 2008. Ο Βάινο έχει γράψει ένα βιβλίο, το Εικόνα της νίκης, και έχει δημοσιεύσει το εξειδικευμένο άρθρο Η κεφαλαιοποίηση του Μέλλοντος. Τον Φεβρουάριο του 2022 ο Βάινο μπήκε στον κατάλογο κυρώσεων κατά της Ρωσίας που κατάρτισε η Ευρωπαϊκή Ένωση, επειδή κατά το σκεπτικό «υποστηρίζει ενεργά και εφαρμόζει δράσεις και πολιτικές που υπονομεύουν και απειλούν την εδαφική ακεραιότητα, την κυριαρχία και την ανεξαρτησία της Ουκρανίας, καθώς και τη σταθερότητα ή την ασφάλεια στην Ουκρανία». Στις 6 Απριλίου 2022 το Γραφείο Ελέγχου περιουσιών αλλοδαπών (Office of Foreign Assets Control) του Υπουργείου Οικονομικών των Ηνωμένων Πολιτειών προσέθεσε τον Βάινο στον δικό του κατάλογο με «τιμωρούμενα» με κυρώσεις πρόσωπα. Ο Βάινο είναι έγγαμος και έχει έναν γιο. Προφίλ του Α. Βάινο
Μαυρίκιος της Σαβοΐας

Ο Μαυρίκιος (10 Ιανουαρίου 1593 - 4 Οκτωβρίου 1657) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν καρδινάλιος, αλλά άφησε τον κλήρο, έγινε πρίγκιπας της Ονέλια και νυμφεύτηκε. Έμενε στο ανάκτορο Σαμπλαί στο Τορίνο και μετά στη βίλα της Βασίλισσας.

 Ήταν ο τρίτος γιος του Καρόλου-Εμμανουήλ Α΄ δούκα της Σαβοΐας και της Αικατερίνης-Μιχαέλας των Αψβούργων, κόρης του Φιλίππου Β΄ της Ισπανίας. To 1607 στα 14 έτη του έγινε καρδινάλιος και επίσκοπος του Βερσέλι του Πεδεμοντίου. Το 1627 έγινε ηγούμενος στη μονή Αμποντάνς (Αφθονίας), στην Άνω Σαβοΐα της σημερινής Γαλλίας. Το 1637 απεβίωσε ο πρωτότοκος Βίκτωρ-Αμεδαίος Α΄ δούκας της Σαβοΐας και ο Μαυρίκιος μαζί με τον νεότερο αδελφό του Θωμά-Φραγκίσκο πρίγκιπα του Καρινιάνο διεκδίκησαν την αντιβασιλεία του δουκάτου, έναντι της χήρας Χριστίνας-Μαρίας των Βουρβόνων, την οποία υποστήριξε ο αδελφός της Λουδοβίκος ΙΓ΄. Έτσι έγινε αντιβασίλισσα η Χριστίνα-Μαρία· ο Μαυρίκιος αντιτέθηκε και έφυγε στην Ισπανία, αλλά επέστρεψε αργότερα. Το 1642 άφησε τον κλήρο για να γίνει πρίγκιπας της Ονέλια στη Λιγουρία και το 1648 έγινε και μαρκήσιος του Μπερτζέτσιο. Η κατοικία του ήταν προέκταση του βασιλικού ανακτόρου του Τορίνο, ώσπου μετακόμισαν στην εξοχική τους κατοικία. Το κτήριο δόθηκε αργότερα στον Βενέδικτο δούκα του Σαμπλαί, αδελφό του Βίκτωρα-Αμεδαίου Γ΄ βασιλιά της Σαρδηνίας και ονομάστηκε ανάκτορο Σαμπλαί, που το άφησε στη σύζυγό του και αυτή στον αδελφό της Κάρολο-Φήλικα βασιλιά της Σαρδηνίας. Μετά έγινε πτέρυγα του βασιλικού ανακτόρου. Ο Μαυρίκιος ήταν επίσης ο κτήτορας μίας εξοχικής κατοικίας με αμπελώνα στο Τορίνο, που όταν απεβίωσε την άφησε στη σύζυγό του. Η κατοικία τότε ονομαζόταν βίλα ντι Μαντάμα. Η σύζυγός του Λουίζα-Χριστίνα την άφησε στη μικρανιψιά της Άννα-Μαρία της Ορλεάνης, σύζυγο του Βίκτορα-Αμεδαίου Β΄ βασιλιά της Σαρδηνίας (και μικρανιψιού του Μαυρίκιου). Από τότε η κατοικία ονομάστηκε βίλα της Βασίλισσας. Το 1642 νυμφεύτηκε στο Τορίνο την ανιψιά του Λουίζα-Χριστίνα της Σαβοΐας, κόρη του αδελφού του Βίκτωρος-Αμεδαίου Α΄. Miroslav Marek House of Savoy
Κυβέρνηση της Ιταλίας

Η Κυβέρνηση της Ιταλίας αποτελείται από τον Πρωθυπουργό και τους Υπουργούς του Υπουργικού Συμβουλίου. Είναι ο φορέας της εκτελεστικής εξουσίας στο πολιτικό σύστημα της Ιταλίας, που είναι κοινοβουλευτική δημοκρατία ενιαίου κράτους από το 1946. Ο τρόπος οργάνωσης και η δομή της Κυβέρνησης ορίστηκαν στα άρθρα 92-100 του Ιταλικού Συντάγματος.Η τρέχουσα είναι η 66η κυβέρνηση της Ιταλικής Δημοκρατίας. Ορκίστηκε την 5η Σεπτεμβρίου 2019, παρουσία του Προέδρου Σέρτζιο Ματαρέλα. Είναι η 2η κυβέρνηση του Πρωθυπουργού Τζουζέπε Κόντε. Είναι κυβέρνηση συνεργασίας των κομμάτων Κίνημα Πέντε Αστέρων, Δημοκρατικό Κόμμα, Ελεύθεροι και Ίσοι και Ιτάλια Βίβα, και περιλαμβάνει ανεξάρτητους πολιτικούς. Περιλαμβάνει 23 Υπουργούς.

 Ο αρχηγός του κράτους είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, και η νομοθετική εξουσία ασκείται από το διθάλαμο Κοινοβούλιο της Ιταλίας, του οποίου τα μέλη εκλέγονται με δημοκρατικές άμεσες εκλογές. Ο Πρόεδρος διορίζει τον Πρωθυπουργό, και κατόπιν πρότασής του, τους Υπουργούς (άρθρο 92 του Συντάγματος). Προτού αναλάβει καθήκοντά η Κυβέρνηση, πρέπει να προηγηθεί τελετή ορκωμοσίας παρουσία του Προέδρου (άρθρο 93). Η Κυβέρνηση πρέπει να έχει την ψήφο εμπιστοσύνης των δύο Κοινοβουλευτικών σωμάτων: της Βουλής των Αντιπροσώπων και της Γερουσίας της Δημοκρατίας, και πρέπει να δοθεί εντός διαστήματος 10 ημερών από την ημερομηνία του σχηματισμού της (άρθρο 94).Ο Πρωθυπουργός είναι υπεύθυνος για την πολιτική της Κυβέρνησης και την εφαρμογή της, προωθεί και συντονίζει τις δραστηριότητες των Υπουργών. Οι Υπουργοί έχουν συλλογική ευθύνη για τις ενέργειες του Υπουργικού Συμβουλίου, και ατομική ευθύνη έκαστος για το Υπουργείο του. Με νόμο ορίζεται ο αριθμός, οι αρμοδιότητες, οι εξουσίες και η οργάνωση των Υπουργείων και του Γραφείου του Πρωθυπουργού (άρθρο 95).Τα μέλη της Κυβέρνησης, ακόμα και αν δεν είναι μέλη του Κοινοβουλίου, έχουν το δικαίωμα και, αν ζητηθεί, την υποχρέωση να παρευρίσκονται στις συνεδριάσεις (άρθρο 64). Έχουν, επίσης, δικαίωμα λόγου και θα ακουστούν εφόσον το ζητήσουν. Η Κυβέρνηση μπορεί να προτείνει νόμους (άρθρο 71). Η νομοθετική εξουσία δεν μπορεί να μεταφερθεί στην Κυβέρνηση, παρά μόνο σε ειδικές περιπτώσεις και για περιορισμένο χρονικό διάστημα (άρθρο 76). Η Κυβέρνηση δεν μπορεί να εκδώσει διάταγμα με ισχύ νόμου χωρίς πράξη εξουσιοδότησης από τα Κοινοβουλευτικά σώματα (άρθρο 77). Ετήσια, η Κυβέρνηση παρουσιάζει τον Προϋπολογισμό του κράτους για έγκριση από το Κοινοβούλιο (άρθρο 81). Η Κυβέρνηση μπορεί να αμφισβητήσει τη συνταγματική νομιμότητα ενός περιφερειακού νόμου, ενώπιον του Συνταγματικού Δικαστηρίου εντός διαστήματος 60 ημερών από την κυκλοφορία του (άρθρο 127). Η τρέχουσα κυβέρνηση ορκίστηκε την 5η Σεπτεμβρίου 2019. Είναι η 66η κυβέρνηση της Ιταλικής Δημοκρατίας και η 2η κυβέρνηση του Πρωθυπουργού Κόντε. Περιλαμβάνει 1 Πρωθυπουργό, 1 Γραμματέα του Υπουργικού Συμβουλίου και 22 Υπουργούς, από τους οποίους οι 8 είναι άνευ χαρτοφυλακίου.
Δίκη της IG Farben

Με τον όρο Δίκη της IG Farben είναι γνωστή η δίωξη της Κυβέρνησης των ΗΠΑ εναντίον του Καρλ Κράουχ (Carl Krauch) και λοιπών, η οποία έγινε στη γερμανική πόλη της Νυρεμβέργης ως επακόλουθη της κύριας Δίκης της Νυρεμβέργης. Οι επακόλουθες δίκες δεν έγιναν ενώπιον του τετραεθνούς Δικαστηρίου, που εκδίκασε την κύρια Δίκη.

 Το Δικαστήριο συγκροτήθηκε από τις Αμερικανικές δυνάμεις κατοχής της Γερμανίας στις 8 Αυγούστου 1947. Έλαβε την επωνυμία "Στρατιωτικό Δικαστήριο αρ. 6", αποτελείτο αποκλειστικά από Αμερικανούς και απαρτίσθηκε από τους: Κέρτις Γκρόβερ Σέικ (Curtis Grover Shake), Πρόεδρο Τζέιμς Μόρις (James Morris), μέλος Πολ Χέμπερτ (Paul M. Hebert), μέλος Κλάρενς Μέρελ (Clarence F. Merrell) (αναπληρωματικό μέλος)Η δίκη ξεκίνησε στις 27 Αυγούστου του 1947 και περατώθηκε στις 30 Ιουλίου του 1948. Το κατηγορητήριο αφορούσε, αρχικά, σε εικοσιτέσσερεις κατηγορουμένους, όλους σχετιζόμενους με το βιομηχανικό κολοσσό IG Farben. Οι βασικές κατηγορίες ήταν: Σχεδιασμός, προετοιμασία, έναρξη και εξαπόλυση επιθετικών ενεργειών και εισβολών σε άλλες χώρες Διάπραξη εγκλημάτων πολέμου και εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας μέσω λαφυραγώγησης και λεηλασίας δημόσιων και ιδιωτικών περιουσιακών στοιχείων σε χώρες υπό γερμανική κατοχή Διάπραξη εγκλημάτων πολέμου και εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας μέσω υποδούλωσης και εξορίας προς καταναγκαστική εργασία πολιτών από χώρες υπό γερμανική κατοχή Συμμετοχή σε κοινό σχέδιο ή συνωμοσία με σκοπό τη διάπραξη εγκλημάτων κατά της ειρήνης Συμμετοχή ορισμένων κατηγορουμένων στα SS, οργάνωση η οποία θεωρήθηκε εγκληματική Καρλ Κράουχ (Carl Krauch) : Φυλάκιση 6 ετών. Ήταν ο βοηθός του Χέρμαν Γκέρινγκ στη σύνταξη του "τετραετούς σχεδίου" Χέρμαν Σμιτς (Hermann Schmitz) : Φυλάκιση 4 ετών. Ήταν ο Διευθύνων Σύμβουλος της IG Farben Χανς Κούγκλερ (Hans Kugler) : Φυλάκιση ενός έτους Γκέοργκ φον Σνίτζλερ (Georg von Schnitzler) : Φυλάκιση 5 ετών Φριτς Γκαγιέβσκι (Fritz Gajewski) : Αθωώθηκε. Ήταν ο Διευθυντής της AGFA Χάινριχ Χέρλαϊν (Heinrich Hörlein) : Αθωώθηκε Άουγκουστ Κνίριμ (August Knieriem) : Αθωώθηκε Φριτς τερ Μέερ (Fritz Ter Meer) : Φυλάκιση 7 ετών. Υπεύθυνος του εργοστασίου συνθετικού καουτσούκ στο Άουσβιτς Κρίστιαν Σνάιντερ (Christian Schneider) : Αθωώθηκε Ότο Άμπρος (Otto Ambros) : Φυλάκιση 8 ετών Μαξ Μπρίγκερμαν (Max Brüggemann) : Απαλλάχθηκε από τη διαδικασία για λόγους υγείας Ερντσ Μπούργκιν (Ernst Burgin) : Φυλάκιση 2 ετών Χάινριν Μπίτεφις (Heinrich Bütefisch) : Φυλάκιση 6 ετών (Συμμ. στα SS) Πάουλ Χέφλιγκερ (Paul Häfliger) : Φυλάκιση 2 ετών Μαξ Ίλγκνερ (Max Ilgner) :Φυλάκιση 3 ετών Φρίντριχ Γιένε (Friedrich Jähne) : Φυλάκιση 11/2 ετών Χανς Κύνε (Hans Kühne) : Αθωώθηκε Καρλ Λάουτενσλέγκερ (Carl Lautenschläger) : Αθωώθηκε Βίλχελμ Μαν (Wilhelm Mann) : Αθωώθηκε Χάινριχ Όστερ (Heinrich Oster) : Φυλάκιση 2 ετών Καρλ Βίρστερ (Carl Würster) : Αθωώθηκε Βάλτερ Ντίρφελντ (Walter Dürrfeld) : Φυλάκιση 8 ετών Χάινριχ Γκατινό (Heinrich Gattineau) : Αθωώθηκε Έριχ φον ντερ Χάιντε (Erich von der Heyde) : Αθωώθηκε (Συμμ. στα SS)Οι αθωωθέντες αφέθηκαν ελεύθεροι μετά τη δίκη. IG Farben Profit Over Life: Τα πλήρη πρακτικά της Δίκης
Μπράβα (Πράσινο Ακρωτήριο)

Το Μπράβα (πορτογαλικά: Brava, άγριος) είναι ένα νησί του Πράσινου Ακρωτηρίου. Το νησί είναι το μικρότερο κατοικημένο νησί της χώρας. Το νησί βρίσκεται στο δυτικό άκρο του νότιου συμπλέγματος νησιών της χώρας, το Σοταβέντο. Το νησί κατοικήθηκε για πρώτη φορά το 1540, ενώ ο πληθυσμός του αυξήθηκε σημαντικά μετά από την έκρηξη του Πίκο ντε Φόγκο το 1675, στο γειτονικό νησί Φόγκο. Το νησί είναι το πιο πράσινο της χώρας και η οικονομία του βασίζεται κυρίως στον αγροτικό τομέα. Το νησί αποτελεί όλο ένα δήμο, το δήμο Μπράβα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2005, το νησί έχει 6.724 κατοίκους, το μικρότερο πληθυσμό από όλα τα νησιά.

 Το νησί έχει διαστάσεις 10 επί 9 χιλιόμετρα. Βρίσκεται στην απάνεμη πλευρά του τεράστιου ηφαιστείου Φόγκο, στο δυτικότερο άκρο των νήσων Σοταβέντο. Το νησί θεωρείται ολόκληρο ένα στρωματοηφαίστειο. Δεν έχουν καταγραφεί εκρήξεις στους ιστορικούς χρόνους στο Μπράβα, αλλά μικρές σεισμικές δονήσεις δείχνουν ότι μία έκρηξη μπορεί να είναι πιθανή στο μέλλον. Ψηλότερη κρουφή είναι η Μόντε Φοντάινας, με υψόμετρο 976 μέτρα. Στα βόρεια του Μπράβα, βρίσκονται δύο νησία και τέσσερις βραχονησίδες, τα Ιλέους Σέκος ή Ιλέους ντο Ρόμπο. Από αυτά είναι τα δύο νησία Ιλέου ντε Σίμα και το Ιλέου Γκράντε, το μεγαλύτερο, με έκταση 3 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Τα νησία είναι όλα ακατοίκητα. Η μεγαλύτερη πόλη του νησιού είναι η Νόβα Σίντρα, η οποία έχει περίπου 1.800 κατοίκους. Άλλοι μεγάλοι οικισμοί είναι η Νόσσα Σενιόρα ντο Μόντε, η Φούρνα, το λιμάνι του νησιού, η Φάγια ντε Άγκουα και η Κατσάσο. Δρόμοι συνδέουν μεταξύ τους τα χωριά. Στο νησί λειτουργεί από το 1992 αεροδρόμιο, όμως η αεροπορική σύνδεση διακόπηκε το 2004 εξαιτίας των ισχυρών ανέμων. Μέχρι πρόσφατα, η Μπράβα συνδεόταν με το Φόγκο με ένα πρωήν αλιευτικό σκάφος, ενώ σήμερα το νησί συνδέεται με την Πράια και το Φόγκο με ένα καταμαράν μεγάλης ταχύτητας, το Κριολα της εταιρίας Cabo Verde Fast Ferry. Το πλοίο δένει στη Φούρνα, το κύριο λιμάνι του νησιού.
Ιδεαλισμός

Αυτό το λήμμα αναφέρεται στην φιλοσοφική θεωρία «ιδεαλισμός». Ίσως ενδιαφέρεστε για τον Ιδεαλισμό στην χριστιανική εσχατολογία.Ο ιδεαλισμός (idealism) και παλαιότερα ιδεοκρατία είναι φιλοσοφική θεωρία που στο βασικό πρόβλημα της φιλοσοφίας, δηλαδή τη σχέση μεταξύ ανθρώπου και εξωτερικού κόσμου, ή συνείδησης και ύλης, παίρνει θέση υπέρ της πρωταρχικότητας του πνεύματος, της Συνείδησης. Οι ιδεαλιστές φιλόσοφοι υποστήριζαν ότι μόνο η συνείδησή μας έχει πραγματική υπόσταση και ότι ο υλικός κόσμος είναι μόνο προϊόν των αισθήσεων, των παραστάσεων μας και των αντιλήψεών μας. Ο Ιδεαλισμός είναι στενά συνδεδεμένος με τη θρησκεία, αφού είτε άμεσα είτε έμμεσα όλες οι ιδεαλιστικές φιλοσοφίες καταλήγουν στην ύπαρξη κάποιας ανώτερης δύναμης ανεξάρτητης από τον άνθρωπο. Ο ιδεαλισμός έχει εκφάνσεις στην κοινωνική ζωή και στην ίδια την διαδικασία της γνώσης. Η πορεία της γνώσης η γενίκευση των φαινομένων βοηθάει πολλές φορές στην διάσπαση της συνείδησης από την πραγματικότητα, στο μετασχηματισμό των γενικών εννοιών σε έννοιες απόλυτες αποσπασμένες από την ύλη.

 Ο ιδεαλισμός ξεκινάει στην αρχαία Ελλάδα με κορυφαίο εκπρόσωπο τον Πλάτωνα γόνο αριστοκρατικής οικογένειας της Αθήνας, μαθητή του Σωκράτη και ιδρυτή της Ακαδημίας, φιλοσοφικής σχολής που λειτούργησε στην Αθήνα από το 387 π.Χ.έως το 529 μ.Χ. Για τον Πλάτωνα πραγματικός κόσμος είναι ο υπεραισθητός κόσμος των ιδεών, ενώ ο υλικός κόσμος είναι για αυτόν κόσμος σκιών, χλωμή αντανάκλαση των ιδεών. (βλ. Αλληγορία του Σπηλαίου). Στη μεσαιωνική εποχή ο σχολαστικός θρησκευτικός ιδεαλισμός επιδιώκει τη συμφιλίωση της φιλοσοφίας που αναπτύχθηκε στους Κλασσικούς χρόνους με τη Μεσαιωνική Θεολογία, όπου όμως η μη ρεαλιστική αντιμετώπιση της πραγματικότητας οδήγησε τον Σχολαστικισμό στην παρακμή. Με την παρακμή του φεουδαρχικού συστήματος και την ανάπτυξη της Υλιστικής φιλοσοφίας ο υποκειμενικός ιδεαλισμός του Μπέρκλεϊ και ο Σκεπτικισμός του Χιουμ αποτελούν αντίδραση στις υλιστικές θεωρίες των Άγγλων φιλοσόφων: Φράνσις Μπέηκον, Τόμας Χομπς κ.α. και του εβραϊκής καταγωγής Ολλανδού Μπαρούχ Σπινόζα. Ο Γερμανικός Ιδεαλισμός του 18ου και 19ου αιώνα με εκφραστές τους Καντ, Φίχτε, Σέλινγκ και Χέγκελ αποτελεί την αντίδραση που ξεσήκωσε η Γαλλική επανάσταση και οι φιλόσοφοι της εποχής Λα Μετρί, Χόλμπαχ, Ντιντερό, Ελβέτιος κ.α. Στο τέλος του 19ου αιώνα και οι αρχές του 20ου επικρατεί ο εμπειριοκριτικισμός του Μαχ και του Αβενάριους που ανανεώνει τη φιλοσοφία του Μπέρκλεϊ. Αντικειμενικός: Υποστηρίζει την ύπαρξη μιας μυστικής ιδέας ανεξάρτητης από τον άνθρωπο και την Συνείδηση του, που στη εξέλιξη της δημιουργεί τον υλικό κόσμο. Απόλυτος: Ποικιλία αντικειμενικού ιδεαλισμού (Χέγκελ). Μεταφυσικός: Φιλοσοφία του Καντ. Υποκειμενικός: Παίρνει ως βάση το αίσθημα και τη συνείδηση του υποκειμένου για κάθε τι που υπάρχει.
Eine Kleine Nachtmusik (άλμπουμ των Venom)

Το Eine Kleine Nachtmusik είναι διπλό, ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του αγγλικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Venom, το οποίο κυκλοφόρησε το Νοέμβριο του 1986 από την δισκογραφική εταιρία "Neat Records". Η ηχογράφηση του πραγματοποιήθηκε στο "Hammersmith Odeon" του Λονδίνου στις 8 Οκτωβρίου 1985 και στο "The Ritz" της Νέας Υόρκης στις αρχές Απριλίου του 1986, εμφανίσεις οι οποίες έλαβαν χώρα στο πλαίσιο της περιοδείας για την προώθηση του δίσκου "Possessed". Αυτή είναι η μοναδική ζωντανή ηχογράφηση της κλασικής σύνθεσης του συγκροτήματος, αφού μετά την κυκλοφορία του, ο κιθαρίστας Τζεφ "Mantas" Νταν αποχώρησε, για να αντικατασταθεί από τους Μάικ Χίκι και Τζιμ Κλερ.

 1. Intro (Dunn, Lant) - 1:33 2. Too Loud (For the Crowd) (Dunn, Lant) - 2:49 3. 7 Gates of Hell (Bray, Dunn, Lant) - 4:40 4. Leave Me in Hell (Bray, Dunn, Lant) - 3:10 5. Nightmare (Dunn, Lant) - 3:41 6. Countess Bathory (Bray, Dunn, Lant) - 3:36 7. Die Hard (Bray, Dunn, Lant) - 2:49 8. Schizo (Bray, Dunn, Lant) - 3:24 9. Guitar Solo Mantas (Dunn) - 3:12 10. In Nomine Satanas (Bray, Dunn, Lant) - 3:25 11. Witching Hour (Bray, Dunn, Lant) - 4:15 1. black metal (Bray, Dunn, Lant) - 3:28 2. The Chanting of the Priest (Dunn, Lant) - 4:57 3. Satanachist (Dunn, Lant) - 1:58 4. Fly Trap (Dunn, Lant) - 3:56 5. Warhead (Bray, Dunn, Lant) - 4:16 6. Buried Alive (Bray, Dunn, Lant) - 5:36 7. Love Amongst the Dead (Dunn, Lant) - 3:46 8. Bass Solo Cronos (Lant) - 3:08 9. Welcome to Hell (Bray, Dunn, Lant) - 4:03 10. Bloodlust (Bray, Dunn, Lant) - 3:49 Το "Eine Kleine Nachtmusik" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Cronos - φωνητικά, μπάσο Mantas - κιθάρα Abaddon - τύμπανα Eine Kleine Nachtmusik - Venom | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Venom - Eine Kleine Nachtmusik - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives Venom - Eine Kleine Nachtmusik | Sputnikmusic 1986 HISTORY. Venom Collector Page
Lost Sirens

Το Lost Sirens είναι το ένατο στούντιο άλμπουμ από το συγκρότημα New Order και κυκλοφόρησε στις 14 Ιανουαρίου 2013 στο Ηνωμένο Βασίλειο. Τα κομμάτια που περιλαμβάνουν στο άλμπουμ καταγράφτηκαν κατά την παραγωγή του Waiting for the Sirens' Call.

 Όπως και στο Waiting for the Sirens' Call, συμμετέχουν οι Bernard Sumner, Peter Hook, Stephen Morris και Phil Cunningham. Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε στο Real World Studios το 2003-04. Το κόστος παραγωγής ανήλθε σε £ 700.000. Τα τραγούδια παρουσιάζονται στο Lost Sirens προορίζονταν αρχικά για λίγο μετά την κυκλοφορία του Waiting for the Sirens' Call», αλλά το συγκρότημα διαλύθηκε το 2007. Το Lost Sirens κυκλοφόρησε μετά την επανένωση της μπάντας το 2011, χωρίς τον μπασίστα Peter Hook. "Hellbent" στο παρελθόν ήταν που κυκλοφόρησε το 2011, ως μέρος του συλλογής άλμπουμ Total: From Joy Division to New Order.
Βίλα Ρόζμπερυ

Η Βίλα του Ρόζμπερυ, ιταλ.: Villa Rosebery, είναι μία από τις τρεις επίσημες κατοικίες του Προέδρου της Ιταλίας (οι άλλες δύο είναι το Παλάτσο Κουιρινάλιε στη Ρώμη και το καταφύγιο στην εξοχή Καστελπορτσιάνo, έξω από τη Ρώμη). Ο χώρος της βίλας καλύπτει 6,6 εκτάρια (66 στρέμματα). Η Βίλα Ρόζμερυ βρίσκεται στη Νάπολη και ονομάζεται έτσι, επειδή ανήκε στον Βρετανό πρωθυπουργό Ά. Πρίμροουζ 5ο κόμη του Ρόουζμπερυ (των Φιλελεύθερων, 1894–1895).

 Αρχικά χτίστηκε ως εξοχική οικία στην περιοχή του Μπελβεντέρε (τώρα Παλατσίνα Μπορμπόνικα) το 1801 από τον κόμη Tουρν, έναν Αυστριακό αξιωματικό στην υπηρεσία του βασιλιά της Νάπολης. Το αρχικό κτήριο ξανακτίστηκε υπό την ιδιοκτησία του δον Αγκοστίνο Σέρα Τερανόβα στα μέσα του 19ου αι. ως Xαρούμενο Σπιτάκι (Casino Gaudiosa) επιτυγχάνοντας μεγάλο μέρος της σημερινής του μορφής. Πωλήθηκε μετά το τέλος του δον Αγκοσρίνo το 1857, και η βίλα περιήλθε στην κυριότητα του Lουίτζι, κόμη της Άκουιλα, πρίγκιπα των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, διοικητή του ναυτικού της Νάπολης, ο οποίος μετονόμασε το ακίνητο σε Η Βραζιλιάνα (La Brasiliana), προς τιμήν του συζύγου της αδελφής του, του αυτοκράτορα Πέτρου Β΄ της Βραζιλίας. Μετά την επανάσταση του Γκαριμπάλντι, η βίλα πωλήθηκε το 1860 σε έναν επιχειρηματία, τον Γκουστάβο Ντελαέντε, ο οποίος με τη σειρά του την πώλησε στον λόρδο Ρόουζμπερυ, τον πρώην πρωθυπουργό του Ηνωμένου Βασιλείου, το 1897. Το 1909 ο λόρδος Ρόουζμπερυ έδωσε το κτίριο στη βρετανική κυβέρνηση, για χρήση του Βρετανού Πρέσβη στην Ιταλία. Το 1932 η βρετανική κυβέρνηση έδωσε με τη σειρά της το κτίριο στο ιταλικό κράτος και η βίλα χρησιμοποιήθηκε ως θερινή βασιλική κατοικία. Από τον Ιούνιο του 1944 μέχρι την παραίτησή του και την εξορία του τον Μάιο του 1946, η βίλα ήταν η κατοικία του βασιλιά Βίκτωρα-Εμμανουήλ Γ'. Από το 1946 έως το 1949 χρησιμοποιήθηκε από την Αεροναυτική Ακαδημία (Accademia Aeronautica) και μετά από μια περίοδο αχρηστίας έγινε επίσημη κατοικία του Προέδρου της Ιταλικής Δημοκρατίας το 1957. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Villa Rosebery (Naples) στο Wikimedia Commons (in ιταλική) Official website
Κυπριακές ευρωεκλογές 2009

Οι Ευρωεκλογές του 2009 ήταν οι δεύτερες ευρωεκλογές στην Κύπρο. Διεξήχθησαν στις 6 Ιουνίου 2009 για την εκλογή των 6 μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που αντιστοιχούσαν στην Κύπρο για την Ζ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.

 Το εκλογικό σύστημα που ίσχυε στις ευρωεκλογές του 2009 ήταν η απλή αναλογική. Χρησιμοποιήθηκε η διαδικασία επιλογής βουλευτών με λίστα. Στις εκλογές συμμετείχαν 8 κόμματα/κινήματα και 5 ανεξάρτητοι υποψήφιοι. Κατάλογος των μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την Κύπρο, 2009-2014 (με κατάλογο των εκλεγμένων ευρωβουλευτών) «Εθνικά αποτελέσματα Κύπρος 2009». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Απριλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 26 Απριλίου 2020. «Ευρωεκλογές 2009: Επίσημα Αποτελέσματα». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Απριλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 26 Απριλίου 2020. «Οι 8 ανατροπές των μέχρι σήμερα Ευρωεκλογών στην Κύπρο». 26 Μαΐου 2019. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Απριλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 26 Απριλίου 2020. «Ευρωεκλογές: Όλα όσα πρέπει να γνωρίζετε». 29 Απριλίου 2019. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Απριλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 26 Απριλίου 2020.
Χαλιμέ Χατούν

Η Χαλιμέ Χατούν (Οθ. Τούρκικα:حلیمه خاتون) (Τούρκικα: Halime Hatun, 13ος αιώνας - 1281) ήταν η σύζυγος του Ερτογρούλ Γαζή και μητέρα του σουλτάνου Οσμάν Α΄, ιδρυτή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Halime Valide Hatun Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri

 Ήταν Τουρκικής καταγωγής. Γέννησε τρείς γιούς: τον Οσμάν Α', τον Γκιουντιούζ Άλπ και τον Σαβτζί Μπέη. Ο τόπος ταφής της Χαλιμέ Χατούν είναι στον κήπο του τάφου του Ερτογρούλ Γαζή στο Σογιούτ. Η Χαλιμέ Χατούν είχε την ιδιότητα της Βαλιντέ Χατούν αλλά δεν ήταν κανονική Βαλιντέ εφόσον ο τίτλος χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά από την Αϊσέ Χαφσά Σουλτάν, σύζυγο του Σελίμ Α΄ και μητέρα του Σουλεϊμάν Α' του Μεγαλοπρεπούς. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback). Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover).