IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Λιλαία

Η Λιλαία είναι χωριό του νομού Φωκίδας και ανήκει διοικητικά στον Δήμο Δελφών. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 330 μέτρων στο λεκανοπέδιο του Κηφισού κοντά στους πρόποδες του Παρνασσού. Ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 332 κάτοικοι. Μέχρι το 1920 ονομαζόταν Κάτω Αγόριανη, οπότε και μετονομάστηκε σε Λιλαία λόγω της αρχαίας Φωκικής πόλης Λιλαίας που βρισκόταν σε αυτή την περιοχή. Πολύ κοντά στην Λιλαία βρίσκονται οι πηγές του Κηφισού. Πορεία του πληθυσμού:

 Το χωριό υπέστη μεγάλες καταστροφές από τους Γερμανούς κατακτητές οι οποίοι τον Οκτώβριο του 1943 το έκαψαν σχεδόν ολοσχερώς, με αφορμή την περισυλλογή Αμερικανών τραυματισμένων πιλότων από τους κατοίκους του χωριού και από αντάρτες του ΕΛΑΣ. Από τα 160 σπίτια που είχε τότε το χωριό κάηκαν τα 150 ενώ εκτελέστηκαν συνολικά 11 άμαχοι. Η Λιλαία ήταν αρχαία φωκική πόλη, από τις ισχυρότερες της αρχαίας Φωκίδας. Ήταν κτισμένη στις βόρειες υπώρειες του Παρνασσού ενώ λέγεται ότι ήταν μία από τις Ναϊάδες, κόρη του Κηφισού. Αναφέρεται για πρώτη φορά από τον Όμηρο στον κατάλογο των Νεών. Ήταν μία από τις εννιά φωκικές πόλεις που είχαν συμμετάσχει στον Τρωικό πόλεμο. Η Λιλαία βρισκόταν κοντά στις πηγές του ποταμού Κηφισού δίπλα στις οποίες υπήρχαν σύμφωνα με τον Παυσανία τα ιερά της θεάς Άρτεμις και του Απόλλωνα, ενώ υπήρχαν και όρθια αγάλματα από Πεντελικό μάρμαρο. Εκεί λατρευόταν και ο θεοποιημένος ποταμός. Οι κάτοικοί της πίστευαν ότι το νερό της Κασταλίας πηγής στους Δελφούς ήταν δώρο του Κηφισού, γι' αυτό ορισμένες μέρες το χρόνο έριχναν στην πηγή γλυκίσματα και πίστευαν ότι αυτά αναφαίνονταν στην Κασταλία κρήνη. Η ευρύτερη περιοχή της Λίλαιας κατοικήθηκε από την 3η χιλιετία π.Χ. Ο Ηρόδοτος δεν την αναφέρει στις πόλεις που κατέστρεψαν οι Πέρσες, πιθανόν γιατί εκείνη την περίοδο ανήκε στους γειτονικούς Δωριείς της Δωρίδας ή γιατί ήταν αδύνατη η κατάληψη της πόλης λόγω των πολύ ισχυρών τειχών που διέθετε. Η πόλη αναφέρεται επίσης από τον Στράβωνα , τον Παυσανία , τον Πτολεμαίο και τον Πλίνιο . Η Λιλαία καταστράφηκε κατά τον Γ΄ Ιερό Πόλεμο από τον Φίλιππο Β΄ της Μακεδονίας το 346 π.Χ., αλλά ξαναχτίστηκε τα επόμενα χρόνια. Από την αρχαία Λιλαία σώζονται σήμερα σε καλή κατάσταση τα τείχη της πόλης, τα οποία διακρίνονται σε δύο φάσεις, μία πριν τη μακεδονική κατάκτηση και μία μετά. Επρόκειτο για ισχυρά τείχη, ενισχυμένα κατά τόπους με οχυρωματικούς πύργους. Στην περίοδο της λατινοκρατίας ορισμένα τμήματα οχυρώθηκαν ξανά. Στα αρχαιολογικά κατάλοιπα της περιοχής συγκαταλέγεται και ο ερειπωμένος σήμερα ναός του Αγίου Χριστοφόρου και της Παναγίας Ελεούσας, που κτίστηκε με επανάχρηση αρχιτεκτονικών μελών του αρχαϊκού ναού κατά την παλαιοχριστιανική περίοδο. Δήμος Δελφών
Γουιλφρίδο Βάργας

Ο Γουιλφρίδο Βάργας (Wilfrido Vargas) ισπανική προφορά ΔΦΑ: [wilˈfɾiðo ˈβaɾɣas], είναι δομινικανός τραγουδιστής, γεννημένος στις 24 Απριλίου 1949 στην Αλταμίρα, Πουέρτο Πλάτα, Δομινικανή Δημοκρατία. Είναι ένας τρομπετίστας και τραγουδιστής.

 Ξεκίνησε την καριέρα του με το συγκρότημα "Wilfrido Vargas y sus Beduinos (Γουιλφρίδο Βάργας και Βεδουίνοι του) με την καταγραφή το πρώτο του άλμπουμ το 1972. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '80 είχε διεθνή εμπορική επιτυχία με τραγούδια όπως: "El Barbarazo", "El Jardinero" ("Ο Κηπουρός"), "La Medicina" ("Το Φάρμακο"), and "El Loco y La Luna" ("Ο Τρελλός και το Φεγγάρι"). Ο Γουιλφρίδο έπαιξε στην ταινία του 1989 "Que viva el merengue y la lambada" Κέρδισε μια "Gaviota de Plata" (γλάρος του αργύρου) στο Παγκόσμιο φεστιβάλ τραγουδιού Βίνια ντελ Μαρ το 2005. Ήταν υποψήφιος για τα Βραβεία Γκράμι του 1991 στο Best Tropical Latin Performance για το άλμπουμ του Animation. Και το 1993 διακοσμήθηκε από το δομινικανό πρόεδρο Χοακίν Μπαλαγκέρ με το τάγμα του Χριστόφορου Κολόμβου στον βαθμό Ιππότης. Για τη τηλενουβέλα Bellisima εκτέλεσε το τραγούδι "Amor Casual" ("περιστασιακή αγάπη") και εκτέλεσε επίσης το τραγούδι "Que Será" ("τι θα ήταν") για την ταινία του 1997 Out to Sea. Σήμερα ο Βάργας είναι ένας από τους πιο γνωστούς καλλιτέχνες στην Αμερική. Best Tropical Latin Performance – Animation (1990) Ο Γουιλφρίδο Βάργας στο billboard Αρχειοθετήθηκε 2012-12-29 στο Wayback Machine. Ο Γουιλφρίδο Βάργας στο Allmusic
Μπατόν Ρουζ

Το Μπατόν Ρουζ (αγγλικά: Baton Rouge, Louisiana, γαλλικά: Bâton-Rouge), είναι πόλη των ΗΠΑ και πρωτεύουσα της αμερικανικής πολιτείας Λουιζιάνα. Είναι έδρα της ενορίας (κομητείας) Ιστ Μπάτον Ρουζ. Ο πληθυσμός της πόλης ανέρχεται σε 220,236 κατοίκους (εκτίμηση για το 2021) και είναι δεύτερη μεγαλύτερη στην πολιτεία, μετά την Νέα Ορλεάνη. Η μητροπολιτική περιοχή του Μπατόν Ρουζ, έχει πληθυσμό 855,600 κατοίκους (2021).Η πόλη βρίσκεται στην αριστερή όχθη του ποταμού Μισσισσιππή, 110 χλμ. βορειοδυτικά της Νέας Ορλεάνης. Η πόλη πήρε το όνομά της από ένα κόκκινο στύλο από κυπαρίσσι, που σηματοδοτούσε το όριο ανάμεσα στα κυνηγετικά πεδία των φυλών Χούμα και Μπαγιού Γκούλα.

 Η εγκατάσταση Ευρωπαίων στη περιοχή ξεκίνησε το 1719 ως γαλλικό οχυρό. Η πόλη άλλαξε πολλές φορές ιδιοκτησία, μέχρι που τελικά προσαρτήθηκε στις ΗΠΑ το 1817 και το 1849 έγινε η πρωτεύουσα της Λουιζιάνα. Από το 1860 εδρεύει στη πόλη το Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Λουιζιάνα. Η πόλη παρέμεινε ένα μικρό εμπορικό κέντρο για μεγάλο χρονικό διάστημα. Η πόλη άρχισε να αναπτύσσεται μαζί με την έναρξη της εκμετάλλευσης των πετρελαιοπηγών της Λουιζιάνα και με την ανάπτυξη των σχετικών μεταποιητικών βιομηχανιών. Υπήρξε το κέντρο πολιτικών αναταραχών την δεκαετία του 1930, ιδίως μετά τον θάνατο του Χιούι Λονγκ. Σήμερα η πόλη αναπτύσσεται ταχύτατα. Το Μπατόν Ρουζ, είναι κύριο βιομηχανικό, πετροχημικό, ιατρικό και ερευνητικό κέντρο στον Αμερικανικό Νότο. Στην πόλη λειτουργεί, μεταξύ άλλων, ένα από τα μεγαλύτερα διυλιστήρια πετρελαίου του κόσμου. Το λιμάνι του Μπατόν Ρουζ, είναι το ένατο μεγαλύτερο στις ΗΠΑ, όσον αφορά το εκτόπισμα των πλοίων και είναι επίσης το πιο μακρινό λιμάνι στα ανάντη του Μισισιπή που δέχεται πλοία μεγέθους Panamax. Εξάγει προϊόντα της ενδοχώρας, όπως ρύζι, βαμβάκι, ξυλεία και, κυρίως, πετρέλαιο. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Baton Rouge, Louisiana στο Wikimedia Commons Ρουζ Μπατόν Ρουζ στο Curlie
Μιχαήλ Δερμοκαΐτης

Ο Μιχαήλ Δερμοκαΐτης ήταν ένας υποστράτηγος του Ρωμαϊκού στρατού τον 11ο αι. από την πόλη Δίβρη (κοντά στα Σκόπια). Ήταν μέλος της ευγενούς οικογένειας των Δερμοκαΐτη. Εκτόπισε τον στρατηγό του Βασίλειο, όμως με τη σειρά του εκτοπίστηκε και ο ίδιος από τους στρατιώτες του.

 Το 1040 εξεγέρθηκε ο Πέτρος Δελεάνος στο Βελιγράδι και προωθήθκε ως τα Σκόπια. Τότε ο στρατηγός του Δυρραχίου Βασίλειος Συναδηνός μάζεψε στρατό για να βαδίσει εναντίον του, όμως ο υφιστάμενός του Μιχαήλ Δερμοκαΐτης τον κατηγόρησε στον Αυτοκράτορα για απείθεια και τον συνέλαβε. Ο Μιχαήλ ανέλαβε την αρχηγία του στρατού, όμως οι στρατιώτες, που ήθελαν να εκλέξουν τον αρχηγό τους, δεν τον υποστήριξαν και επέλεξαν τον Τιχομίρ. Byzantium's Balkan frontier: a political study of the Northern Balkans, 900-1204, p. 130
Ζωή Κοντογιάννη

Η Ζωή Κοντογιάννη (19 Σεπτεμβρίου 1997) είναι Ελληνίδα αθλήτρια στη ρυθμική γυμναστική. Εκπροσωπεί την Ελλάδα σε πανελλήνια πρωταθλήματα και σε διεθνείς διοργανώσεις της ρυθμικής γυμναστικής,έχοντας στην κατοχή της δύο χρυσά μετάλλια (στεφάνι το 2011, κορύνες το 2014).

 Η Ζωή ξεκίνησε ρυθμική στα επτά της χρόνια ενώ το 2006 εντάσσεται στο αγωνιστικό τμήμα ρυθμικής γυμναστικής του ΔΑΣ Δραπετσώνας, με προπονήτρια την Πόπη Κουτσούκου. Το 2016 συμμετείχε στους Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες στη ρυθμική γυμναστική,όπου η ομάδα της αποκλείστηκε στον προκριματικό γύρο.
Ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες στην Ελλάδα

Ακαδημαϊκή βιβλιοθήκη είναι η βιβλιοθήκη που εξυπηρετεί τις ανάγκες ενός εκπαιδευτικού ιδρύματος ανώτατης εκπαίδευσης (πανεπιστήμιο, τεχνολογικό εκπαιδευτικό ίδρυμα ή κολλέγιο). Η ακαδημαϊκή βιβλιοθήκη εδρεύει συνήθως στους ίδιους χώρους του ανώτατου εκπαιδευτικού ιδρύματος που εξυπηρετεί και ο βασικός στόχος της είναι η παροχή επιστημονικού υλικού (έντυπου ή /και ηλεκτρονικού) για την άριστη εξυπηρέτηση των πληροφοριακών αναγκών των μελών της ακαδημαϊκής κοινότητας (διοικητικού προσωπικού, διδακτικού προσωπικού, φοιτητές/ σπουδαστές). Η συλλογή του υλικού μιας ακαδημαϊκής βιβλιοθήκης αναπτύσσεται, διαμορφώνεται και αξιολογείται με βάση το πρόγραμμα σπουδών του ιδρύματος στο οποίο ανήκει.

 Βιβλιοθήκες Πανεπιστημίων Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης Διεθνές Πανεπιστήμιο Ελλάδας Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο Εθνικό & Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο Ιόνιο Πανεπιστήμιο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής Πανεπιστήμιο Αιγαίου Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων Πανεπιστήμιο Κρήτης Πανεπιστήμιο Μακεδονίας Οικονομικών και κοινωνικών επιστημών Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας Πανεπιστήμιο Πατρών Αρχειοθετήθηκε 2009-03-10 στο Wayback Machine. Πανεπιστήμιο Πειραιώς Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου Πανεπιστήμιο Στερεάς Ελλάδας Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών Πολιτικών Επιστημών Πολυτεχνείο Κρήτης Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο Βιβλιοθήκες Τεχνολογικών Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων Αλεξάνδρειο Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Θεσσαλονίκης Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Δυτικής Μακεδονίας Αρχειοθετήθηκε 2009-03-26 στο Wayback Machine. Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Hπείρου Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Ιονίων Νήσων Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Καβάλας Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Καλαμάτας Αρχειοθετήθηκε 2009-04-01 στο Wayback Machine. Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Κρήτης Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Λαμίας Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Λάρισας Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Μεσολογγίου Αρχειοθετήθηκε 2009-03-26 στο Wayback Machine. Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Πάτρας Αρχειοθετήθηκε 2009-03-08 στο Wayback Machine. Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Σερρών Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Χαλκίδας ΣKΕΑΒ, Συλλογικός Κατάλογος Ελληνικών Ακαδημαϊκών Βιβλιοθηκών Ζέφυρος, Εικονικός Συλλογικός Κατάλογος Ελληνικών Ακαδημαϊκών Βιβλιοθηκών ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΠΥΛΗ ΥΠ.Ε.Π.Θ. Σύνδεσμος Ελληνικών Ακαδημαϊκών Βιβλιοθηκών
Dupuis

Η Dupuis (Ντουπιουί) είναι βελγική εκδοτική εταιρεία κόμικς. Ο κατάλογος της εταιρείας περιλαμβάνει μερικούς από τους πιο δημοφιλείς και επιτυχημένους τίτλους των γαλλοβελγικών κόμικς, όπως οι Σπιρού και Φαντάζιο, Τα Στρουμφάκια, Γκαστόν ο γκάφας και Largo Winch.

 Η Dupuis ιδρύθηκε το 1922 από τον Ζαν Ντουπιουί στην πόλη του Σαρλερουά. Αρχικά, εξέδιδε τα περιοδικά Moustique και Les Bonnes Soirées. Το 1938 ξεκίνησε η κυκλοφορία του Spirou, ενός νέου εντύπου αφιερωμένου στα κόμικς.Το 2004, η Dupuis αγοράστηκε από τον όμιλο Média-Participations, που πλέον κατέχει και άλλες δύο μεγάλες εκδοτικές του χώρου, τις Dargaud και Lombard. Miller, Ann (2007). Reading Bande Dessinée: Critical Approaches to French-language Comic Strip. Bristol, UK: Intellect Books. ISBN 9781841501772.
Ντουμπράβκα της Βοημίας

Η Ντουμπράβκα ή Ντομπράβα, τσεχ. Doubravka/ Dobrawa Přemyslovna (π. 940/45 - 977) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν κόρη του δούκα της Βοημίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα των Πολωνών.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Μπολεσλάου Α΄ δούκα της Βοημίας και της συζύγου του, που μάλλον λεγόταν Μπιαγκότα. Παντρεύτηκε το 965 τον Μιέσκο Α΄ των Πιαστ δούκα της Πολωνίας και είχε τέκνα: Μπολέσλαφ Α΄ ο Γενναίος 967-1025, δούκας, μετά βασιλιάς, της Πολωνίας. Σβιετοσλάβα τέλη 10ου αι., παντρεύτηκε πρώτα τον Έρικ ΣΤ΄ των Μούνσο τον Νικηφόρο, βασιλιά της Σουηδίας και μετά τον Σβέυν Α΄ τον Διχαλογένιο βασιλιά της Δανίας, Νορβηγίας, Αγγλίας. ;ανώνυμη κόρη, παντρεύτηκε έναν πρίγκιπα των Σλάβων της Πομερανίας. Είχε τέκνο: Σιεμόμυσλ άκμ. 1046, 1ος δούκας της Πομερανίας. Chronicle of Cosmas of Prague: translated, introduction and commentary developed by Maria Wojciechowska, Warsaw 1968, lib. I cap. 27, p. 149.
Λούκα Ντόντσιτς

Ο Λούκα Ντόντσιτς (σλοβενικά: Luka Dončić, γεννήθηκε 28 Φεβρουαρίου 1999) είναι Σλοβένος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πόιντ γκαρντ για τους Ντάλας Μάβερικς στο NBA. Έχει ύψος 2,01 μ. και θεωρείται ως ένας από τους περισσότερο υποσχόμενους Ευρωπαίους καλαθοσφαιριστές.

 Ο Λούκα Ντόνσιτς ξεκίνησε την καριέρα του στην Ισπανία με τα χρώματα της Ρεάλ Μαδρίτης, όμως το 2018 πέρασε στην άλλη μεριά του Ατλαντικού όπου επιλέχθηκε στο νούμερο 3 του ΝΡΑΦΤ από του Ατλάντα Χοκς , ενώ στη συνέχεια ανταλλάχθηκε με τον Τρέι Γιάγκ, ο οποίος είχε επιλεγεί από τους Ντάλας Μάβερικς. Αυτή τη στιγμή συνεχίζει την καριέρα του στους Μάβερικς με τους οποίους είχε μία καταπληκτική σεζόν, ενώ μετά το πέρας αυτής θεωρείται ως ένας από τους κορυφαίους παίχτες του ΝΒΑ. Η σεζόν 2019-2020 ήταν μία εξαιρετική σεζόν για τον Λούκα Ντόνσιτς ο οποίος κατάφερε να οδηγήσει του Ντάλας Μάβερικς στα πλέι οφς σημειώνοντας ρεκόρ 43-32, ρεκόρ που κατέταξε τους Ντάλας στην 7η θέση της Δυτικής περιφέρειας. Παρόλα αυτά οι Μάβερικς δεν προχώρησαν καθώς στα πλέι οφς, καθώς ηττήθηκαν με 4-2 από τους Λος Άντελες Κλίπερς στον πρώτο γύρο. Ο Λούκα Ντόνσιτς ανακοίνωσε πως θα εκπροσωπεί την εθνική Σλοβενίας για το υπόλοιπο της καριέρας του. Το 2017 συμμετείχε με την εθνική ομάδα της Σλοβενίας στο Ευρομπάσκετ όπου και κέρδισε την πρώτη θέση του τουρνουά σημειώνοντας ένα σερί 9-0. Η Σλοβενία στα προημιτελικά αντιμετώπισε τη Λετονία, επικρατώντας με 103-97 και με τον ίδιο να σκοράρει 27 πόντους. Στα ημιτελικά η Σλοβενία έκαμψε την αντίσταση της Ισπανίας με σκορ 92-72 με τον ίδιο να πετυχαίνει 11 πόντους, 12 ριμπάουντς και 8 ασίστς. Στον τελικό της διοργάνωσης η Σλοβενία αντιμετώπισε τη Σερβία επικρατώντας με σκορ 93-88 παρόλα αυτά ο Λούκα τραυματίζεται κατά τη διάρκεια του Αγώνα, χωρίς να μπορέσει να συνδράμει ιδιαίτερα στη νίκη της ομάδας του. Luka Dončić στο realmadrid.com (Αγγλικά) Luka Dončić στο acb.com (Ισπανικά) Luka Dončić στο eurobasket.com Luka Dončić στο euroleague.net Λούκα Ντόντσιτς, επίσημος λογαριασμός στο Twitter. https://www.nba.com/stats/player/1629029/
104 Κλυμένη

Η Κλυμένη (Klymene) είναι ένας μεγάλος και σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,27. Είναι μέλος της εκτεταμένης Οικογένειας αστεροειδών της Θέμιδος και της ομάδας της Εκάβης. Ανακαλύφθηκε το 1868 από τον Αμερικανό αστρονόμο Τζέιμς Κρεγκ Γουάτσον, που παρατηρούσε από το Ανν Άρμπορ του Μίσιγκαν, και πήρε το όνομά της από τα ομώνυμα πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας.

 Η μέση διάμετρος της Κλυμένης υπολογίσθηκε σε 123,7 χλμ., ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 2,0 τετράκις εκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Κλυμένης εκτιμάται σε 3,46 cm/sec², δηλαδή είναι 283 φορές ασθενέστερη από την αντίστοιχη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 65,4 m/sec (235 χιλιόμετρα την ώρα). Ο φασματικός τύπος της Κλυμένης είναι C ή Ch (ανθρακούχος). Το ακριβές άλβεδό της είναι 0,057 και η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 116 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Η Κλυμένη περιστρέφεταi γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 59 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Ντάι Βιέτ

Το Ντάι Βιέτ (βιετναμικά τσου νομ: 大越, βιετναμικά: Đại Việt, προφέρεται ɗâjˀ vìət, κυριολεκτικά Μεγάλο Βιέτ) είναι το όνομα του Βιετνάμ για τις περιόδους μεταξύ των ετών 1054 και 1400 και το 1428 έως το 1804. Ξεκινώντας από την βασιλεία του Λι Θαν Τονγκ (1054-1072), τρίτου αυτοκράτορα της Δυναστείας Λι, μέχρι την κυριαρχία του Γκια Λονγκ (βασίλεψε το 1802-1820), πρώτου αυτοκράτορα της δυναστείας Νγκουιέν, ήταν το δεύτερο μακροβιότερο όνομα που χρησιμοποιήθηκε για τη χώρα μετά το "Βαν Λανγκ".

 Προηγουμένως, από την βασιλεία του Ντιν Τιέν Χοάνγκ (968-979), η χώρα αναφερόταν επισήμως ως Ντάι Κο Βιέτ (大瞿越), με το κο (瞿) να αναφέρεται στο όνομα του Γκαουτάμα Μπούντα (瞿曇·喬達摩). Ο όρος "Βιέτ" είναι ο ίδιος με την κινεζική λέξη "Γιούε", αρχαίο όνομα διαφόρων μη κινέζικων ομάδων που ζούσαν στη σημερινή βόρεια/νότια Κίνα και βόρειο Βιετνάμ, σημαίνοντας έτσι "Μεγάλο Βουδιστικό Βιετνάμ". Το 1010 ο Λι Θάι Το, ιδρυτής της δυναστείας Λι, μετακόμισε την πρωτεύουσα του Ντάι Κο Βιέτ στο Θάουνγκ Λονγκ (Ανόι) και έκτισε την αυτοκρατορική ακρόπολη του Θανγκ Λονγκ όπου αργότερα βρισκόταν η Ακρόπολη του Ανόι. Το 1054, ο Λι Θαν Τονγκ - ο τρίτος αυτοκράτορας των Λι - μετονόμασε τη χώρα σε Ντάι Βιέτ. Το 1149 η δυναστεία Λι άνοιξε το λιμάνι Βαν Ντον στη σημερινή βορειοανατολική επαρχία Κουάνγκ Νιν για το εξωτερικό εμπόριο.Το Ντάι Βιέτ απέκρουσε επιτυχώς τις επιθέσεις της αυτοκρατορίας των Χμερ, υπό το Σουριαβαρμάν Β΄ τα έτη 1128, 1132 και 1138. Μια τελική αποστολή το 1150 έπρεπε να αποσυρθεί πριν μπορέσει να πραγματοποιηθεί.Το 1400, ο ιδρυτής της δυναστείας Χο, Χο Κουί Λι, άλλαξε το όνομα της χώρας σε "Ντάι Νγκου" (大虞). Το 1407, το Βιετνάμ έπεσε υπό την κυριαρχία της δυναστείας των Μινγκ, η οποία διήρκεσε μέχρι το 1427, όπου η περιοχή μετονομάστηκε σε "Γκιάο Τσι". Το 1428 ο Λε Λόι, ο ιδρυτής της δυναστείας Λε, απελευθέρωσε το Γκιάο Τσι και αποκατέστησε για άλλη μια φορά το βασίλειο ως "Ντάι Βιέτ". Το όνομα "Ντάι Βιέτ" σταμάτησε να χρησιμοποιείται όταν η δυναστεία Νγκουγιέν άρχισε να ασκεί την εξουσία. Το όνομα της χώρας άλλαξε επισήμως και πάλι, το 1804, αυτή τη φορά στο "Βιέτ Ναμ" (越南) από τον Γκιά Λονγκ. Το όνομα Ντάι Βιέτ είχε επίσης παρθεί από μια από τις εθνικιστικές ομάδες στο Βιετνάμ το 1936. Ονόματα του Βιετνάμ Κατάλογος μοναρχών του Βιετνάμ Google Books search State formation on China’s southern frontier: Vietnam as a shadow empire and hegemon, by Tuong Vu
Μαρία Ελισάβετ του Μπράουνσβαϊγκ-Βολφενμπύτελ

H Μαρία Ελισάβετ (γερμ. Maria Elisabeth von Braunschweig-Lüneburg-Wolfenbüttel, 7 Ιανουαρίου 1638 - 15 Φεβρουαρίου 1687) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν κόρη του Δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Βολφενμπύτελ και με τους γάμους της έγινε Δούκισσα της Σαξονίας-Άιζεναχ και μετά Δούκισσα της Σαξονίας-Κόμπουργκ.

 Ήταν η τρίτη κόρη (μόνη κόρη από τον 2ο γάμο) του Αυγούστου Β΄ του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Βολφενμπύτελ και της Ελισάβετ Σοφίας, κόρης του Ιωάννη Αλβέρτου Β΄ του Μεκλεμβούργου. Παντρεύτηκε πρώτα το 1663 τον Αδόλφο Γουλιέλμο της Σαξονίας-Άιζεναχ και είχε τέκνα: Κάρολος Αύγουστος (1664-1665). Φρειδερίκος Γουλιέλμος (2 Φεβρουαρίου - 3 Μαϊου 1665). Αδόλφος Γουλιέλμος (26 Ιουνίου - 11 Δεκεμβρίου 1666. Ερνέστος Αύγουστος (1667-1668). Γουλιέλμος Αύγουστος (1668-1671), Δούκας της Σαξονίας-Άιζεναχ.Το 1668 απεβίωσε ο Αδόλφος Γουλιέλμος και η Μαρία Ελισάβετ έκανε το 1676 δεύτερο γάμο με τον Αλβέρτο Ε΄ της Σαξονίας-Κόμπουργκ και είχε τέκνα: Ερνέστος Αύγουστος 1677-1678. Marek, Miroslav. "Genealogy of the House of Welf". genealogy.euweb.cz. Retrieved 28 September 2014. Brunswick-Wolfenbüttel line in: Royaltyguide.nl Archived 2014-10-06 at the Wayback Machine.
Βασίλειος Κασσάνδρας

Ο Βασίλειος Κασσάνδρας (1904-1973) ήταν έλληνας αρχιτέκτονας, απόφοιτος του Ecole Nationale des Beaux-Arts Paris στο Παρίσι (1927). Εργάστηκε ως ελεύθερος επαγγελματίας, διατηρώντας αρχιτεκτονικό γραφείο στην Αθήνα. Μαζί με τον συμφοιτητή και συνεργάτη του, Λεωνίδα Μπόνη, κατασκεύασαν δυο ορόσημα της πρωτεύουσας: το μέγαρο Pεξ-Κοτοπούλη-Σινεάκ που με τον όγκο του προκαλούσε κατάπληξη και το Μέγαρο του Μετοχικού Ταμείου Στρατού ανήκουν στα έργα αναφοράς της αθηναϊκής αρχιτεκτονικής του Mεσοπολέμου.

 Tο μέγαρο του Μετοχικού Ταμείου Στρατού (M.T.Σ.) (σε συνεργασία με τον Λεωνίδα Μπόνη), Έτος κατασκευής 1928-1938, Πανεπιστημίου, Σταδίου, Βουκουρεστίου & Αμερικής, Αθήνα. Το κινηματοθέατρο Παλλάς (1930-32), η αίθουσα Mαξίμ/Θέατρο «Aλίκη» και τα ζαχαροπλαστεία Zonars και Floca- ανήκουν στις αξιολογότερες αίθουσες του Mεσοπολέμου της πρωτεύουσας. Κινηματοθέατρο "Rex" (Σικιαρίδειο μέγαρο θεαμάτων) (σε συνεργασία με τον Λεωνίδα Μπόνη), Έτος κατασκευής 1935-1937, Οδός Πανεπιστημίου 48, Αθήνα, Η υπόγεια αίθουσα διαμορφώθηκε σε κινηματογράφον, το «Σινεάκ», επάνω της δημιουργήθηκε η αίθουσα του κινηματογράφου Ρεξ και τέλος ακόμη πιο πάνω το θέατρο Κοτοπούλη. Η πρόσοψη του κτηρίου έχει σαφείς επιρροές από αμερικανικούς ουρανοξύστες.Θέατρο Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, Έτος Κατασκευής 1952, Εθνικής Αμύνης 2, Θεσσαλονίκη Ελληνική Αρχιτεκτονική Εταιρεία: Επιστημονική Επιμέλεια Ελένη Φεσσά-Εμμανουήλ 2009, Αρχιτέκτονες του 20ου αιώνα, Εκδόσεις Ποραμός https://app.athenscitymuseum.gr:50050/gr/efarmoges/architecture/arhitektones/a21 https://mikros-romios.gr/rex/ http://archaeologia.eie.gr/archaeologia/gr/arxeio_more.aspx?id=195
Φραγκίσκη της Ορλεάνης-Λονγκεβίλ

Η Φρανσουάζ, γαλλ. Françoise (5 Απριλίου 1549 - 11 Ιουνίου 1601) από τον Οίκο των Βαλουά-Ορλεάνης-Λονγκεβίλ ήταν κόρη του μαρκησίου του Ροτελέν και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Κονντέ.

 Ήταν κόρη του Φραγκίσκου μαρκήσιου του Ροτελέν (γιου του Λουδοβίκου Α΄ δούκα του Λονγκβίλ) και της Ζακλίν ντε Ροάν, κόρης του Καρόλου του Ροάν. Παντρεύτηκε το 1565 τον Λουδοβίκο Α΄ των Βουρβόνων, πρίγκιπα του Κονντέ και είχε τέκνα: Κάρολος 1566-1612, κόμης του Σουασσόν. Europäische Stammtafeln, page 32. Strage, Mark (1976). Women of Power: The Life and Times of Catherine de' Medici. New York and London: Harcourt, Brace & Jovanovich. p. 142
Δυόμυξ

Η δυόμυξ ή αλία (επιστημονική-λατινική ονομασία Dyomyx) είναι γένος από νυχτοπεταλούδες (δηλαδή έντομα της υπεροικογένειας Noctuoidea). Το γένος αυτό ορίσθηκε για πρώτη φορά από τον Γάλλο εντομολόγο και δικηγόρο Ασίλ Γκενέ το 1852. Οι πεταλούδες του γένους έχουν μέτριο μέγεθος και ζουν στη Νότια Ευρώπη. Οι εμπρόσθιες πτέρυγές τους είναι τριγωνικές στο σχήμα και φέρουν από 4 μαύρες κηλίδες.

 Σήμερα αναγνωρίζονται γενικώς τα εξής 19 είδη ως υπαγόμενα στο γένος Dyomyx: Dyomyx ancea, Stoll, 1780 Dyomyx antigone, Möschler, 1880 (δυόμυξ η αντιγόνη) Dyomyx cimolia, Guenée, 1852 (δυόμυξ η κιμωλία) Dyomyx consequens, Dyar Dyomyx guenei, Bar, 1876 Dyomyx inferior, Herrich-Schäffer, 1869 (δυόμυξ η κατωτέρα) Dyomyx juno, Möschler, 1890 Dyomyx leucolepis, Hampson, 1926 (δυόμυξ η λευκολεπίς) Dyomyx lineata, H. Druce, 1889 Dyomyx jonesi, Schaus, 1898 Dyomyx megalops, Guenée, 1852 Dyomyx obliquata, Schaus, 1911 Dyomyx ocellata, Walker, 1867 Dyomyx ora, Dyar, 1914 Dyomyx placida, Schaus, 1901 Dyomyx psectrocera, Hampson, 1924 Dyomyx unicolora, Hampson, 1926 (δυόμυξ η μονόχρωμος) Dyomyx volcanica, Schaus, 1898 Dyomyx zates, H. Druce, 1898
Έβα Λονγκόρια

Η Έβα Λονγκόρια (Eva Longoria, γεν. 15 Μαρτίου 1975) ή Εύα Ζακλίν Μπαστόν (Eva Jacqueline Bastón) είναι Αμερικανή ηθοποιός, παραγωγός, σκηνοθέτης, ακτιβίστρια και επιχειρηματίας. Έγινε γνωστή αρχικά στο ρόλο της Ισαμπέλα Μπράνια στην καθημερινή σαπουνόπερα ατίθασα νιάτα, στην οποία πρωταγωνίστησε από το 2001 μέχρι το 2003. Έγινε περισσότερο γνωστή στο ρόλο της Γκαμπριέλ Σολίς στην τηλεοπτική σειρά Νοικοκυρές σε Απόγνωση (2004-2012).

 Η Έβα Λονγκόρια γεννήθηκε στις 15 Μαρτίου 1975 στο Κόρπους Κρίστι του Τέξας και ήταν η μικρότερη κόρη των Αμερικανο-Μεξικανών Έλλα Έβα και Ενρίκε Λονγκόρια. Σπούδασε κινησιολογία. Το 1998 κέρδισε στα καλλιστεία τον τίτλο Μις Κόρπους Κρίστι. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών της, συμμετείχε σε διαγωνισμό ταλέντων στο Λος Άντζελες και λίγο αργότερα συμμετείχε σε θεατρική ομάδα.Η Λόγκορια κέρδισε το πρώτο τηλεοπτικό της ρόλο το 1999, πραγματοποιώντας έκτακτη συμμετοχή σε ένα επεισόδιο της σειράς Χτυποκάρδια στο Μπέβερλι Χιλς, ενώ μετά από μια δεύτερη έκτακτη συμμετοχή στη σειρά General Hospital αργότερα την ίδια χρονιά την έφερε σε επαφή με το CBS. Η Έβα Λονγκόρια έλαβε το ρόλο της Ισαμπέλα Μπράνια στη σειρά ατίθασα νιάτα από το 2001 μέχρι το 2003. Μετά εμφανίστηκε στην αναβίωση της σειράς Dragnet από τον Ντικ Γουλφ και στη βιντεοταινία χαμηλού κόστους Señorita Justice. Το 2003, η Λονγκόρια έλαβε το ρόλο της Γκαμπριέλ Σολίς στην κωμική-δραματική σειρά του ABC Νοικοκυρές σε Απόγνωση. Το 2006 ήταν υποψήφια για Χρυσή Σφαίρα για καλύτερη ηθοποιός σε τηλεοπτική σειρά - μιούζικαλ ή κωμωδία, μαζί με τις συμπρωταγωνίστριές της στις νοικοκυρές σε απόγνωση. Επίσης έλαβε το βραβείο ALMA και ονομάστηκε διασκεδαστής της χρονιάς για εκείνη τη χρονιά. Επίσης πρωταγωνίστησε μαζί με τον Μάικλ Ντάγκλας και τον Κίφερ Σάδερλαντ στο θρίλερ του 2006 The Sentinel, και ήταν ο πρώτος πρωταγωνιστικός ρόλος της σε κινηματογραφική ταινία. Το 2011 η Έβα Λονγκόρια ήταν, σύμφωνα με το περιοδικό Forbes, η υψηλότερα αμειβόμενη ηθοποιός της τηλεόρασης. Έχει υπάρξει παραγωγός της σειράς Devious Maids καθώς και ντοκιμαντέρ κοινωνικού περιεχομένου. Η Έβα Λονγκόρια έχει ανακηρυχθεί ως μία από τις ομορφότερες γυναίκες του Χόλιγουντ από πολλά περιοδικά, όπως το People, και έχει πρωταγωνιστήσει επίσης σε τηλεοπτικές διαφημίσεις, όπως των εταιρειών Bebe Sport, L'Oreal και τα παγωτά Magnum. Το 2008, σε συνεργασία με τον σεφ Τοντ Ίνγκλις, άνοιξε το εστιατόριο Beso στο Λος Άντζελες. Επίσης πουλάει τη δικιά της σειρά ρούχων. Το 2006 ίδρυσε τον οργανισμό Eva's Heroes, ο οποίος προσφέρει χρήματα για τα παιδιά με ειδικές ανάγκες, ενώ ένας άλλος οργανισμός, το Eva Longoria Foundation, έχει στόχο να εξαλείψει το κενό εκπαίδευσης που παρουσιάζεται στα κορίτσια λατίνες. Έβα Λονγκόρια στην IMDb Eva Longoria Foundation Eva's Heroes Eva's Clothing Line
Πράξεις της Ένωσης 1707

Το Νομοσχέδιο για την Ένωση του 1707, που ψηφίστηκε από τα κοινοβούλια της Σκωτίας και της Αγγλίας, προέβλεπε την ένωση των δύο βασιλείων σε ένα, και άρα τη δημιουργία του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας. Ψηφίστηκε πρώτα στο κοινοβούλιο της Αγγλίας το 1706, ως "Νομοσχέδιο για την Ένωση με τη Σκωτία", ενώ το 1707 ψηφίστηκε στο κοινοβούλιο της Σκωτίας ως "Νομοσχέδιο για την Ένωση με την Αγγλία".

 Ήδη από το 1606, 1667 και 1689 υπήρξαν προσπάθειες να ενωθούν οι δύο χώρες, οι οποίες συνδέονται με προσωπική ένωση, και με πολιτικούς όρους. Τώρα, όμως, τα δύο κοινοβούλια υποστήριζαν τη Συνθήκη, αν και για αρκετά διαφορετικούς λόγους. Η Συνθήκη της Ένωσης αποτελούταν από 25 άρθρα, εκ των οποίων τα 15 είναι οικονομικού χαρακτήρα. Στη Σκωτία, το Κοινοβούλιο ψήφισε χωριστά το κάθε άρθρο και κάποιες ρήτρες συζητήθηκαν λεπτομερέστερα στις εξειδικευμένες επιτροπές. Το άρθρο 1 της συμφωνίας, που αναφέρονται με τη συγχώνευση των δύο χωρών σε μια ένωση ψηφίστηκε στις 4 Νοεμβρίου του 1706, με 116 υπέρ και 83 ψήφους κατά. Για να μειώσει την αντίσταση της Εκκλησίας της Σκωτίας, το Κοινοβούλιο της Σκωτίας πέρασε έναν επιπλέον νόμο που χορήγησε προτεραιότητα σε αυτήν όσον αφορά τα θρησκευτικά θέματα. Η σύμβαση στο σύνολό της υπερψηφίστηκε στις 16 Φεβρουάριο του 1707 με 110 - 69 ψήφους. Η Union Jack, η νέα σημαία, είναι αποτέλεσμα των συμφωνιών της Ένωσης. Τα αίτια της Ένωσης διαφέρουν από ιστορικό σε ιστορικό. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι ψηφίστηκε από τους Σκωτσέζους ώστε να τους βοηθήσει η Αγγλία με τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετώπιζαν. Άλλοι πάλι θεωρούν δεδομένο ως κίνητρο και την δωροδοκία. Από τη μεριά των Άγγλων τα κίνητρα φαίνονται πιο καθαρά. Μετά από 100 χρόνια ουσιαστικής κατάκτησης της Σκωτίας, και του θανάτου του βασιλιά υπό τον οποίον τα δύο στέμματα βρίσκονταν σε προσωπική ένωση, η Αγγλία δεν ήθελε να αποσχιστεί η Σκωτία, ενώ, φοβόταν και συμμαχία με τους αντιπάλους της.
Μετάλλιο «Για την υπεράσπιση της Μόσχας»

Το Μετάλλιο «Για την υπεράσπιση της Μόσχας» (ρωσ. Медаль «За оборону Москвы») ήταν ένα βραβείο της ΕΣΣΔ. Δημιουργήθηκε στις 1 Μαΐου 1944, με διάταγμα του Προέδρου του Ανώτατου Σοβιέτ της ΕΣΣΔ, για να τιμήσει τους ήρωες της Μάχης της Μόσχας.

 Το Μετάλλιο «Για την υπεράσπιση της Μόσχας» απονέμεται σε: Στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού και της NKVD που συμμετείχαν στην άμυνα της Μόσχας (19 Οκτωβρίου 1941 – 24 Ιανουαρίου 1942) Άμαχο πληθυσμό που συμμετείχε στην άμυνα της Μόσχας. Στρατιώτες της Πολεμικής Αεροπορίας της ΕΣΣΔ. Στρατιώτες και άμαχο πληθυσμό που συμμετείχαν στην κατασκευή αμυντικών γραμμών γύρω από τη Μόσχα. Αντάρτες της Μόσχας.
Αλγόριθμος Χρονοπρογραμματισμού με Βάση τη Μικρότερη Διάρκεια Εκτέλεσης

Ο Αλγόριθμος Χρονοπρογραμματισμού με Βάση τη Μικρότερη Διάρκεια Εκτέλεσης ή αλλιώς SJF(Shortest Job First) είναι ένας αλγόριθμος χρονοπρογραμματισμού της ΚΜΕ(Κεντρικής μονάδας επεξεργαστή) ο οποίος βασίζεται στη διάρκεια του επόμενου ξεσπάσματος μιας διεργασίας.

 Για την υλοποίηση του αλγορίθμου SJF λαμβάνεται υπόψη η διάρκεια του επόμενου ξεσπάσματος της ΚΜΕ για μια διεργασία, και όχι η συνολική διάρκειά της,και επιλέγεται η διεργασία με τον μικρότερο χρόνο επόμενου ξεσπάσματος ΚΜΕ. Αν δυο διεργασίες έχουν ίδιο χρόνο ξεσπάσματος ΚΜΕ τότε χρησιμοποιείται ο Αλγόριθμος Χρονοπρογραμματισμού με Βάση τη Σειρά Άφιξης για να γίνει η επιλογή μιας διεργασίας. Ο SFJ οδηγεί σε starvation όσο μπαίνουν διεργασίες με μικρότερο χρόνο εκτέλεσης. Έστω οι διεργασίες P1, P2, P3, P4, οι οποίες καταφτάνουν ταυτόχρονα στην ΚΜΕ και έχουν χρόνους ξεσπάσματος 20 ms, 3 ms, 5 ms και 2 ms αντίστοιχα. Αν οι παραπάνω διεργασίες εξυπηρετηθούν με τον Αλγόριθμος Χρονοπρογραμματισμού με Βάση τη Μικρότερη Διάρκεια Εκτέλεσης θα έχουμε τους εξής χρόνους αναμονής: P1: 10 ms P2: 2 ms P3: 5 ms P4: 0 ms Μέσος χρόνος αναμονής: (10 + 2 + 5 + 0)/4 = 4,25 ms Για τις ίδιες διεργασίες αν χρησιμοποιούσαμε τον Αλγόριθμο Χρονοπρογραμματισμού με Βάση τη Σειρά Άφιξης θα είχαμε μέσο χρόνο αναμονής 17,75 ms. Ο Αλγόριθμος Χρονοπρογραμματισμού με Βάση τη Μικρότερη Διάρκεια Εκτέλεσης δίνει τον ελάχιστο μέσο χρόνο αναμονής για δεδομένο όγκο διεργασιών αλλά δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί στον βραχυπρόθεσμο χρονοπρογραμματισμό της ΚΜΕ διότι δεν μπορούμε να γνωρίζουμε την διάρκεια του επόμενου ξεσπάσματος της. Ο Αλγόριθμος Χρονοπρογραμματισμού με Βάση τη Μικρότερη Διάρκεια Εκτέλεσης μπορεί να εφαρμοστεί και με διακοπές. Στην περίπτωση αυτή όταν μια διεργασία εκτελείται και μια άλλη φτάσει στην ουρά έτοιμων διεργασιών τότε ελέγχεται αν το εναπομείναν ξέσπασμα της διεργασίας που εκτελείται είναι μεγαλύτερο από αυτό της νέας διεργασίας. Στην περίπτωση που η τελευταία έχει μικρότερο χρόνο ξεσπάσματος ΚΜΕ τότε διακόπτεται η διεργασία που εκτελείται και την θέση παίρνει η νέα διεργασία. Αυτή η παραλλαγή του αλγόριθμου SJF μπορεί και να ονομαστεί αλγόριθμος χρονοπρογραμματισμού με βάση τον μικρότερο εναπομείναντα χρόνο εκτέλεσης. Αλγόριθμος Χρονοπρογραμματισμού με Βάση τη Σειρά Άφιξης (First-Come,First-Served ή FCFS)Αλγόριθμος Χρονοπρογραμματισμού με Βάση την Προτεραιότητα (Priority Scheduling)Αλγόριθμος Χρονοπρογραμματισμού εκ Περιτροπής (Round-Robin ή RR)Αλγόριθμος Χρονοπρογραμματισμού με Πολυεπίπεδες Ουρές (Multilevel Queue Scheduling Algorithm) Λειτουργικά Συστήματα, 2η Ελληνική Έκδοση (Silberschatz, Galvin, Gagne) σελ. 225-228, ISBN 978-960-411-692-8.
Λουίζα Καρλόττα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν

Η Λουίζα Καρλόττα (γερμ. Luise Charlotte, 19 Νοεμβρίου 1779 - 4 Ιανουαρίου 1801) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν κόρη του Μεγάλου Δούκα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Φρειδερίκου Φραγκίσκου Α΄ του Μεκλεμβούργου-Σβερίν και της Λουίζας της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ. Παντρεύτηκε το 1776 τον Αύγουστο της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ και είχε τέκνα: Λουίζα (1800 - 1831), παντρεύτηκε τον Ερνέστο Α΄ της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα. Ο γιος τους: Αλβέρτος (1819 - 1861), νυμφεύτηκε τη Βικτωρία του Ηνωμένου Βασιλείου. Απέκτησαν μεταξύ άλλων τη: Βικτωρία (1840-1901). Κόρη της ήταν η: Σοφία της Πρωσίας, Βασίλισσα της Ελλάδας. Cecilia of Klercker (1936). Hedvig Elisabeth Charlottas dagbok VII 1800-1806 (The diaries of Hedvig Elizabeth Charlotte VIII 1800-1806) (in Swedish). P.A. Norstedt & Söners förlag Stockholm. p. 63.
Κοινωνία των Μπασκιρικών Γυναικών της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν

Η Κοινωνία των Μπασκιρικών Γυναικών της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν (μπασκιρικά: Башҡортостан Республикаһының Башҡорт ҡатын-ҡыҙҙары йәмғиәте, ρωσικά: Общество башкирских женщин Республики Башкортостан) είναι μη-κυβερνητική οργάνωση που ιδρύθηκε για να ενισχύσει τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία, το ρόλο της στην κοινωνικο-πολιτική, οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική ζωή της δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν, την οικογένεια, την ενδυνάμωση, τη διατήρηση και την ανάπτυξη του πολιτισμού και της γλώσσας των Μπασκίρ τις λαϊκές παραδόσεις και τις τέχνες. Η έδρα της βρίσκεται στο Μπασκορτοστάν, στην πρωτεύουσα της δημοκρατίας Ουφά.

 Η δημόσια οργάνωση "Κοινωνία των Μπασκιρικών Γυναικών της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν" ιδρύθηκε στην Ούφα κατά την Ιδρυτική Συνέλευση στις 17 Νοεμβρίου 1990. Το 2007, υπήρχαν 30 μέλη στο διοικητικό συμβούλιο του συλλόγου. Η οργάνωση συμμετέχει ενεργά σε διάφορες κοινωνικές εκδηλώσεις, όπως οι Μέρες των πόλεων και περιφερειών του Μπασκορτοστάν, σε εθνικές γιορτές, σε διαγωνισμούς, σε επιστημονικά και πρακτικά συνέδρια. Επίσης προσφέρει φιλανθρωπική βοήθεια σε ορφανοτροφεία, βοηθάει στην προώθηση υγιεινών τρόπων ζωής και άλλα. Ο Μπασκιρικός σύλλογος Γυναικών είναι ένας από τους διοργανωτές δημοκρατικών και περιφερειακών οργανισμών, όπως η "Πρότυπη Νεαρή Οικογένεια", "Διαγωνισμός Ομορφιάς", "Εθνική Φορεσιά των Μπασκίρ". Επίσης διοργανώνει τους διαγωνισμούς Μπασκίροι ποιητές-παραμυθάδες, "καλή Μητέρα", τις αργίες "Συνάντηση των συγχωριανών", "Γενεαλογικό δέντρο", "Τραγούδι ενός νανουρίσματος" και άλλα. Ο Μπασκιρικός Σύλλογος Γυναικών, είναι μέλος της Ένωσης Γυναικών του Μπασκορτοστάν και του Παγκόσμιου Κορολτάι των Μπασκίρ. Η Κοινωνία συνεργάζεται με τον Διαπεριφερειακό Δημόσιο Οργανισμό Γυναικών για την προώθηση της διατήρησης των παραδόσεων από τους τουρκόφωνους πληθυσμούς, με τη Παγκόσμια Ένωση των Γυναικών του Τουρκικού Κόσμου, με τη δημόσια οργάνωση "Ακ Τιρμά" και άλλα. Ναζίμπα Μαξιούτοβα Χαερζαμάνοβα (1990—2000) Φιρντάους Γκιλμιτντίνοβνα Χισαμιτντίνοβα (2000—2003) Γκουλφίγια Αζναγκούλοβνα Γιουνούσοβα (2003—2004) Γκουζάλ Ραμαζάνοβνα Σιτντίκοβα (2004—2011) Ροζαλία Ασφανντιγιάροβνα Σουλτανγκαρέγιεβα (από το 2011) [1]Sitdikova G.R. Society of Bashkir Women. / / Article in the Bashkir Encyclopedia (Ρωσικά)
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1940

Τα 6α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards),που ανακοινώθηκαν στις 30 Δεκεμβρίου 1940, απονεμήθηκαν τον Ιανουάριο του 1941, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1940.

 Καλύτερη Ταινία: Τα Σταφύλια της ΟργήςΚαλύτερη Σκηνοθεσία: Τζον Φορντ – Τα Σταφύλια της Οργής και Περιπέτεια στον ωκεανόΚαλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος: Τσάρλι Τσάπλιν – Ο Μεγάλος ΔικτάτωρΚαλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος: Κάθριν Χέπμπορν – Κοινωνικά σκάνδαλαΚαλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία: The Baker's Wife (La femme du boulanger) • ΓαλλίαΕιδικό Βραβείο: Γουώλτ Ντίσνεϋ και Leopold Stokowski – Fantasia Ο Επίσημος ιστότοπος
Αϊτάνια Ηρακλείου

Τα Αϊτάνια είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Χερσονήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 20 χλμ. Παράγονται σταφίδα, λάδι, κρασί, επιτραπέζια σταφύλια και κτηνοτροφικά φυτά. Στα δυτικά του χωριού βρίσκεται η κοιλάδα του ποταμού Καρτερού. Η περιοχή υποφέρει από σεισμούς και πολλές φορές το χωριό έχει υποστεί σοβαρές ζημίες, με πιο γνωστό τον σεισμό που έπληξε την περιοχή στις 14/2/1930. Υπάρχει Δημοτικό Σχολείο.

 Τα Αϊτάνια αναφέρονται Icania σε έγγραφο του 1212, ιδιοκτησία της Μονής Santa Maria del Sinai και στον Καστροφύλακα (Κ94) ως Itagnia Cato με 112 κατοίκους και Itagnia Apano με 85 κατοίκους το 1583. Στις 12 Οκτωβρίου του 1856 σκοτώθηκαν 40 άτομα στο χωριό από το μεγάλο σεισμό των 8,2 Ρίχτερ που έπληξε τότε την Κρήτη. Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Αϊτανίων έχει 280 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 6,546 χμ² (2011). Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Γεώργιο Πακιουφάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Αϊτανίων. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971.
Χεσίνα τερ Μπορχ

Η Χεσίνα τερ Μπορχ (ολλανδικά: Gesina ter Borch, 15 Νοεμβρίου 1633 - 16 Απριλίου 1690) ήταν Ολλανδή ζωγράφος και σχεδιάστρια της Χρυσής Ολλανδικής Εποχής στη ζωγραφική, της οποίας το έργο αποτελείται κυρίως από υδατογραφίες σε άλμπουμ. Τα περισσότερα έργα της συνίστανται στην υλοποίηση των παρατηρήσεών της πάνω στην οικογενειακή ζωή, τα τρέχοντα γεγονότα και τα άτομα που ακολουθούσαν τη μόδα. Εκτός από τις εικαστικές τέχνες, η Χεσίνα αγαπούσε και ασχολήθηκε με την ποίηση. Ήταν μέλος της οικογένειας καλλιτεχνών τερ Μπορχ.

 Η Χεσίνα τερ Μπορχ γεννήθηκε πιθανότατα στο Ντέβεντερ της Ολλανδικής Δημοκρατίας στις 15 Νοεμβρίου 1633. Ήταν το πρώτο παιδί από τον τρίτο γάμο του πατέρα της, Χέραρντ τερ Μπορχ του πρεσβύτερου, ο οποίος συνολικά απέκτησε δεκατρία παιδιά από τους γάμους του. Η μητέρα της ήταν από το Ντεφέντερ. Δάσκαλός της στη ζωγραφική και το σχέδιο ήταν ο πατέρας της, ενώ ο ετεροθαλής αδελφός της, Χέραρντ τερ Μπορχ ήταν ήδη επιτυχημένος ζωγράφος και αλληλογραφούσε συχνά με την Χεσίνα. Ύστερα από την απώλεια του μικρότερου αδελφού της, Μόσες, στον δεύτερο αγγλοολλανδικό πόλεμο, το έργο της Χεσίνα αποκαλύπτει τη βαθιά της λύπη για τον θάνατο αυτόν.Έζησε όλη τη ζωή της στη Σάσσενστράατ του Ζβόλε, όπου απεβίωσε στις 16 Απριλίου 1690. Δεν παντρεύτηκε ποτέ. Μόνον ένας πίνακας της Χεσίνα τερ Μπορχ είναι γνωστός, (αυτοπροσωπογραφία, 1661, σήμερα στο Ρέικσμουζεουμ) έχουν διασωθεί τρία άλμπουμ με υδατογραφίες της, καθώς και 59 σκόρπια φύλλα με σχέδια. Το έργο της δεν είχε γίνει ευρέως γνωστό όσο ζούσε, καθώς ήταν περισσότερο ερασιτέχνις παρά επαγγελματίας της ζωγραφικής. Το πρώτο της άλμπουμ το ξεκίνησε σε ηλικία μεταξύ 14 και 15 ετών και το τιτλοφόρησε Materi-boeck. Το δεύτερό της άλμπουμ το δημιούργησε κατά την περίοδο 1652 - 1660. Αυτό απαρτιζόταν από 116 φύλλα, και περιλάμβανε άσματα, ποιήματα και εικονογραφήσεις. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Gesina ter Borch στο Wikimedia Commons Gesina ter Borch στο Artnet
Αντβέιτα

Αντβέιτα (σημαίνει ένας και μοναδικός στα Σανσκριτικά) (1750 - 23 Μαρτίου 2006) ήταν το όνομα μιας αρσενικής Γιγάντιας χελώνας που ζούσε στον ζωολογικό κήπο της Καλκούτας. Ήταν ένα από τα μακροβιότερα ζώα που έζησαν ποτέ.

 Αυτή η γιγάντια χελώνα πιάστηκε στις νήσους Σεϋχέλλες από Βρετανούς ναύτες και δόθηκε σαν δώρο στον στρατηγό Ρόμπερτ Κλιβ. Ο Κλιβ είχε άλλε τέσσερις χελώνες στην έπαυλη του στα περίχωρα της Καλκούτα. Όλες η χελώνες πέθαναν εκτός από τον Αντβέιτα όπου μεταφέρθηκε στον ζωολογικό κήπο της Καλκούτας από τον Καρλ Λούις Σβέντλερ, τον ιδρυτή του κήπου. Έζησε στον κήπο μέχρι τον θάνατο του το 2006. Με βάρος 250 κιλών, ο Αντβέιτα ήταν εργένης χωρίς καταγεγραμμένους απογόνους. Ακολουθούσε μια δίαιτα που αποτελούνταν από πίτουρο Σίτου, Καρότα, Μαρούλι, καβουρδισμένα ρεβίθια, ψωμί, χορτάρι και αλάτι. Το κέλυφος του έσπασε και μια τραύμα αναπτύχθηκε στην ράχη λίγους μήνες πριν από τον θάνατο του από ηπατική ανεπάρκεια το 2006. Η ηλικία του Αντβέιτα υπολογίζεται γύρω στα 255 έτη, αν αληθεύει είναι η μακροβιότερη χελώνα όλων τον εποχών. Έζησε 67 χρόνια παραπάνω από την δεύτερη μακροβιότερη χελώνα.
Εχίντιους Σάντελερ

Ο Εχίντιους Σάντελερ (Aegidius Sadeler ή Aegidius Sadeler II, 1570–1629) ήταν φλαμανδός χαράκτης που ήταν ενεργός κυρίως στην αυλή του Ροδόλφου Β΄της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και των διαδόχων του στην Πράγα.

 Ο Σάντελερ γεννήθηκε στην Αμβέρσα στην οικογένεια Σάντελερ που απαρτιζόταν από εμπόρους χαρακτικών και χαρακτών. Ήταν γιος του Εμμανουήλ ντε Σέιλερ (Emmanuel de Sayeleer) και ανεψιός των Εχίντιους Ι, Γιαν Ι και Ραφαήλ Σάντελερ. Εκπαιδεύτηκε από τον θείο του Γιαν και έγινε μέλος της συντεχνίας του Αγίου Λουκά της πόλης το 1589. Δραστηριοποιήθηκε στο Μόναχο τον επόμενο χρόνο το 1590, στη Ρώμη το 1593, στη Νάπολη και στη συνέχεια ξανά στο Μόναχο το 1594-1597. Από το 1597 εγκαταστάθηκε στην Πράγα, όπου έγινε χαράκτης του Ροδόλφου Β΄ και δημιούργησε σε χαρακτικά πορτρέτα αξιοσημείωτων και χαρακτικά από έργα τέχνης εκεί, κυρίως έργα ζωγραφικής των Μπαρτολομέους Σπράνγκερ , Ρούλαντ Σάβεραϊ, Χανς φον Άαχεν, Τζουζζέπε Αρτσιμπόλντο και γλυπτά των Τζαμπολόνια και Άντριεν ντε Βρις. Τα πρώτα του χαρακτικά ήταν ως επί το πλείστον πιστά αντίγραφα έργων του Άλμπρεχτ Ντύρερ της αυτοκρατορικής συλλογής και αντίγραφα ζωγραφικής από αξιόλογους Ιταλούς ζωγράφους όπως οι Ραφαήλ, Τιντορέττο, Παρμιτζανίνο, Φεντερίκο Μπαρότσι και Τιτσιάνο ή από ζωγράφους του Βορρά που εργάστηκαν εκεί, όπως ο Πάουλ Μπριλ και ο Ντένις Κάλφερτ. Στην Πράγα εγχάραξε ,επίσης, πορτρέτα των επιφανών μελών της Αυλής του Ροδόλφου και συνεργάστηκε με τον Σπράνγκερ, τον Γιόζεφ Χάιντς τον πρεσβύτεροκαι τον Γιάκομπους Τυπότιους . Μετά το θάνατο του Ροδόλφου έτυχε της εύνοιας και της προστασίας των δύο διαδόχων Αυτοκράτορων, του Ματτίας και του Φερδινάνδου Β΄. Σύμφωνα με τον Μάικλ Μπράιαν, "Χρησιμοποίησε το εργαλείο εγχάραξης σαν να το διέταζε, μερικές φορές ολοκλήρωνε τις πλάκες εγχάραξης με εκπληκτική νοικοκυροσύνη, όταν το θέμα το απαιτούσε. Άλλες φορές η γλυφή του είναι ευρεία και τολμηρή. Τα χαρακτικά του είναι πάρα πολλά και ανταναπαριστούν ιστορικά θέματα, πορτρέτα, τοπία, κ.λπ. αρκετά σε δικά του σχέδια, πολλά από τα οποία εκτιμώνται ιδιαίτερα, ειδικά τα πορτραίτα του, τα οποία εγχαράσσονται με αξιοθαύμαστο ύφος. Ο Σάντελερ απεβίωσε στην Πράγα το 1629. Είχε πολλούς μαθητές, συμπεριλαμβανομένων των Βάτσλαβ Χόλλαρ και Γιοάχιμ φον Σάντραρτ, οι οποίοι έγραψαν τη βιογραφία του. Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων Πρώιμη φλαμανδική ζωγραφική
Οδός Μπουταρέλ

Η Οδός Μπουταρέλ είναι οδός ευρισκόμενη επί της Ιλ Σαιν-Λουί, στο 4ο Δημοτικό Διαμέρισμα του Παρισιού, στη Γαλλία. Έλαβε το όνομά της προς τιμήν του κ. Μπουταρέλ, ιδιοκτήτη των οικοπέδων επί των οποίων η οδός χαράχτηκε.

 Η οδός χαράχτηκε το 1846 υπό την ονομασία Πέρασμα Μπουταρέλ. Η άδεια παραχώρησης περάσματος προς δημόσια κυκλοφορία δόθηκε στους ιδιοκτήτες μέσω αστυνομικού διατάγματος της 21ης Ιουνίου 1847, το οποίο όριζε στα 14,62 μ. το ύψος των γειτονικών οικιών. Αντρέ Ντινιμόν (1891-1965), καλλιτέχνης ζωγράφος, έζησε στον αριθμό 1 της Οδού Μπουταρέλ από το 1927 έως το 1965. Μαριά ντε Φυνές, γνωστή ως Μιν (20 Ιουλίου 1907 - 28 Οκτωβρίου 1993), αδερφή του ηθοποιού Λουί ντε Φυνές (1914-1983), έζησε τα τελευταία 20 χρόνια της ζωής της στην Οδό Μπουταρέλ..
Μητροπολίτης Ιεραπύτνης και Σητείας Ευγένιος

Ο Μακαριστός Μητροπολίτης Ιεραπύτνης και Σητείας κυρός Ευγένιος (κατά κόσμον Μιχαήλ Πολίτης, 11 Σεπτεμβρίου 1952 - 15 Σεπτεμβρίου 2016) ήταν Μητροπολίτης Ιεραπύτνης και Σητείας από το 1994 ως τον θάνατό του το 2016.

 Γεννήθηκε στο Ηράκλειο στις 11/09/1952. Ο πατέρας του καταγόταν από την Κωνσταντινούπολη και είχε πολεμήσει στους Βαλκανικούς Πολέμους και στο μέτωπο της Αλβανίας. Ο προπάππος του (Γ. Πασχαλίδης) υπήρξε καπετάνιος του χωριού Κερά Πεδιάδος. Μετά την ολοκλήρωση των γυμνασιακών του σπουδών στη γενέτειρά του, εισήχθη στην Ανώτερη Παιδαγωγική Εκκλησιαστική Ακαδημία της Θεσσαλονίκης σε ηλικία 19 ετών. Απέκτησε πτυχίο Ιεροδιδασκάλου. Από το 1973 ως το 1977 φοίτησε στην Θεολογική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και εν συνεχεία ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στην ίδια σχολή. Επί δύο έτη ήταν επιστημονικός συνεργάτης στην έδρα του Κανονικού Δικαίου και Ποιμαντικής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του έλαβε μέρος σε πολλά συνέδρια και διασκέψεις του Οικουμενικού Πατριαρχείου, με υποτροφία. Το 1980 εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Επανωσήφη. Χειροτονήθηκε Διάκονος και Πρεσβύτερος υπο του Αρχιεπισκόπου Κρήτης Τιμόθεου (1982), του δόθηκε το οφίκκιο του Αρχιμανδρίτου και διορίστηκε Ιεροκήρυκας της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης. Μερικά έτη αργότερα ανέλαβε Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίου Γεωργίου Γοργολαΐνι εως το 1994. Στις 14 Ιουνίου 1994 εξελέγη παμψηφεί από την Ιερά Επαρχιακή Σύνοδο της Εκκλησίας Κρήτης Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Ιεραπύτνης και Σητείας. Ανέπτυξε φιλανθρωπικό έργο, ενισχύοντας ιδιαίτερα το Νοσοκομείο της Ιεράπετρας και τον αγώνα για να μην κλείσει, τον Ερυθρό Σταυρό και το Κοινωνικό Παντοπωλείο, καθώς και άλλους κοινωνικούς φορείς. Ειδικότερα, στήριξε τις κινητοποιήσεις και τα συλλαλητήρια για τη βελτίωση των υπηρεσιών υγείας στο Λασίθι και ανέλαβε μεσολαβητικό ρόλο στις διαβουλεύσεις των τοπικών και κοινωνικών φορέων με την κυβέρνηση, το 2011 και το 2012. Πρότεινε επίσης την αναβάθμιση και τη μετονομασία του Νοσοκομείου της Ιεράπετρας σε Νοσοκομείο Νοτίου Κρήτης. Στις 15 Σεπτεμβρίου 2016 υπέστη καρδιακό επεισόδιο κατά τη διάρκεια πτήσεως προς την Αθήνα και απεβίωσε πριν τη μεταφορά του σε νοσοκομείο σε ηλικία 64 ετών. Μέλημα του Μητροπολίτη ήταν η κατήχηση της νεολαίας. Έλαβε μέρος σε πολλά επιστημονικά συνέδρια και δημοσίευσε άρθρα σε περιοδικά θεολογικά έντυπα. Γέροντας Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης, Ιερά Μονή Ζωοδόχου Πηγής - Χρυσοπηγής, 2008. Βιογραφικό Επίσημη Ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Ιεραπύτνης και Σητείας
Παναγιώτης Ζαβός

Ο Παναγιώτης Μιχαήλ Ζαβός είναι φυσιολόγος που γεννήθηκε στην Κύπρο και αργότερα μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Ζαβός έχει γίνει αντικείμενο αμφισβήτησης επειδή έκανε αβάσιμους ισχυρισμούς ότι μπορεί να κλωνοποιήσει ανθρώπινα όντα.

 Ο Ζαβός έλαβε Bachelor of Science στη βιολογία-χημεία το 1970, Master of Science στη βιολογία-φυσιολογία το 1972 και ειδικός εκπαίδευσης στην επιστήμη (Ed.S.) το 1976 από το Emporia State University στην Emporia του Κάνσας. Κέρδισε διδακτορικό στη φυσιολογία των ζώων το 1978 από το Πανεπιστήμιο της Μινεσότα. Έλαβε επίσης MBA το 2008. Έλαβε το βραβείο Distinguished Alumnus Award από το Emporia State University Ο Ζαβός είναι ομότιμος καθηγητής στη φυσιολογία της αναπαραγωγής στο Πανεπιστήμιο του Κεντάκι. Ονομάστηκε ως Επίτιμος Καθηγητής από την Κινεζική Ακαδημία Επιστημών και ως Επίτιμος Καθηγητής από το Ινστιτούτο Ιατρικής Venkateshwara στην Ινδία. Έχει υπηρετήσει ως μέλος της Διεθνούς Συμβουλευτικής Επιτροπής της Εταιρείας Γονιμότητας Μέσης Ανατολής. Ο Zavos ισχυρίζεται ότι δημιούργησε και εμφύτευσε κλωνοποιημένα ανθρώπινα έμβρυα . Ωστόσο, οι ισχυρισμοί του Ζαβός απορρίφθηκαν κατηγορηματικά αφού δεν προσκόμισε καμία απόδειξη και έχουν καταδικαστεί ευρέως από γιατρούς, πολιτικούς, θρησκευτικές ομάδες και ομάδες πίεσης. Ο καθηγητής Χανς Έβερς, πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Ανθρώπινης Αναπαραγωγής και Εμβρυολογίας, δήλωσε: «Όλα τα επιστημονικά στοιχεία μέχρι στιγμής δείχνουν ότι είναι εντελώς αδύνατον να κλωνοποιηθούν άνθρωποι. Όποιος ισχυρίζεται ότι πρόκειται να κλωνοποιήσει έναν άνθρωπο δεν ξέρει για τι πράγμα μιλάει. Όλοι αυτοί οι τύποι, συμπεριλαμβανομένου του Ζαβού, κάνουν ζημιά στο επάγγελμα και την καλή θέληση που έχουμε δημιουργήσει εδώ και πολλά χρόνια στον τομέα των θεραπειών γονιμότητας.» Ο καθηγητής Ρόμπερτ Ουίνστον, ομότιμος καθηγητής σπουδών γονιμότητας στο Imperial College του Λονδίνου, δήλωσε: «Δεν γνωρίζω κανένα αξιόπιστο στοιχείο που να υποδηλώνει ότι ο Δρ Ζαβός μπορεί να κλωνοποιήσει έναν άνθρωπο. Αυτό φαίνεται να είναι ένας ακόμη από τους ισχυρισμούς του για επανειλημμένη δημοσιότητα» Ο Άρθουρ Κάπλαν, βιοηθικός στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια, είπε για τον Ζαβός: «Νομίζω ότι είναι ο πιο επικίνδυνος από τους σημερινούς περιθωριακούς υποστηρικτές της κλωνοποίησης, γιατί ξέρει περισσότερα, διευρύνει τα γεγονότα και φαίνεται να βουλιάζει σε ένα μείγμα δημοσιότητας και συγκέντρωση κεφαλαίων που στηρίζεται σε ένα θεμέλιο διαφημιστικής εκστρατείας». Ο Υπουργός Υγείας του Ηνωμένου Βασιλείου Τζον Ριντ καταδίκασε τις προσπάθειες του Ζαβού να δημιουργήσει ένα κλωνοποιημένο ανθρώπινο μωρό ως «κατάφωρη κατάχρηση της γενετικής επιστήμης». Ο Σπύρος Σημίτης, αδελφός του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη, χαρακτήρισε τους ισχυρισμούς του Ζαβού ως «επιστημονική βαρβαρότητα». Είπε ότι αν η ανθρώπινη κλωνοποίηση γινόταν πραγματικότητα, θα σήμαινε «το τέλος της ανθρώπινης ελευθερίας και εξέλιξης». Αναφέρθηκε επίσης στην πιθανή χρήση της κλωνοποίησης από τις κυβερνήσεις για τον έλεγχο και τη διαμόρφωση της κοινωνίας σύμφωνα με τη βούληση της κυβέρνησης.