IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μαρία της Αραγωνίας, βασίλισσα της Καστίλης

Η Μαρία, ισπαν. Maria (24 Φεβρουαρίου 1403 - 18 Φεβρουαρίου 1445) από τον Οίκος της Τραστάμαρα ήταν πριγκίπισσα της Αραγωνίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Καστίλης.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Φερδινάνδου Α΄ της Αραγωνίας και της Ελεονώρας των Τραστάμαρα, κόρης του Σάντσο-Αλφόνσου κόμη του Αλμπουρκέρκε. Παντρεύτηκε το 1418 τον Ιωάννη Β΄ των Τραστάμαρα βασιλιά της Καστίλης και είχε τέκνα: Ερρίκος Δ΄ 1425-1474, βασιλιάς της Καστίλης. Αικατερίνη απεβ. 2 ετών, Ελεονώρα απεβ. 2 ετών. de Sousa, Antonio Caetano (1735). Historia genealogica da casa real portugueza [Genealogical History of the Royal House of Portugal] (in Portuguese). 2. Lisboa Occidental. p. 497.
Αραβισσός

Η Αραβισσός, αναφερόμενη και ως Τριπόταμος, ήταν πόλη στην αρχαία Καταονία στην Καππαδοκία και αργότερα στη ρωμαϊκή επαρχία της Μικρής Αρμενίας (Armenia Secunda). Εκεί γεννήθηκε το 539 ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Μαυρίκιος.

 Η πόλη αντιστοιχεί στο σημερινό Afşin, πρώην Yarpuz, στην επαρχία Καχραμάνμαρας της Τουρκίας. Η Αραβησσός ήταν επισκοπική έδρα, υπαγόμενη στην Μελιτηνή. Επίσκοποί της αναφέρονται ο Οτρέας, που συμμετείχε στην Α' Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης το 381, ο Αδόλιος που συμμετείχε στη Σύνοδο της Χαλκηδόνας το 451, ο Αδέλφιος, ο οποίος υπέγραψε επιστολή 458 επισκόπων της επαρχίας της Μικράς Αρμενίας προς τον Βυζαντινό Αυτοκράτορα Λέοντα για να διαμαρτυρηθούν για τη δολοφονία του Προτέριου Αλεξανδρείας, και ο Γεώργιος, ο οποίος συμμετείχε στην εν Τρούλλω Πενθέκτη Σύνοδο του 692. Ο Μιχαήλ ο Σύρος αναφέρει αρκετούς Ιακωβίτες επισκόπους Αραβισσού τον 7ο έως 10ο αιώνα. Ο τίτλος της Αραβισσού αποδίδεται σε τιτουλάριους επισκόπους του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και σήμερα φέρει τον τίτλο ο Κασσιανός (Νότης).
Ορέστης Κανέλλης

Ο ζωγράφος Ορέστης Κανέλλης γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1910. Θεωρείται «ένας από τους σημαντικότερους ζωγράφους της Λέσβου», στην οποία μεγάλωσε και θεωρούσε πατρίδα του. Απεβίωσε το 1979 στην Αθήνα.

 Τελείωσε το Γυμνάσιο στη Μυτιλήνη, τη δεύτερη πατρίδα του, μετά την Μικρασιατική καταστροφή και φοίτησε για δύο χρόνια στο τμήμα της Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, την οποία εγκατέλειψε για να μεταβεί στο Παρίσι . Στο Παρίσι σπούδασε στις ελεύθερες Ακαδημίες Μπριανσόν και Γκραντ-Σομιέρ (Academia De La grande Chaumiere). Εκεί συνάντησε έναν από τους σημαντικότερους μέντορες της τέχνης του και από τους κυριότερους δασκάλους του τον Γεώργιος Γουναρόπουλος. Υπήρξε συνιδρυτής των ομάδων Στάθμη (μαζί με τον Τάκη Ελευθεριάδη) και Τέχνη Β. Έζησε στην Πέτρα Λέσβου όπου νυμφεύτηκε την κα Νταίζη Ραπτέλλη. Έγραφε τεχνοκριτικά άρθρα στο περιοδικό Ζυγός, συμμετέχοντας έτσι στην εικαστική ζωή της Αθήνας. Αναφέρεται ως νεανικός φίλος του Ν. Καββαδία Συμμετείχε σε Πανελλήνιες εκθέσεις (1936-74) και πραγματοποίησε δεκαεννέα ατομικές. Επίσης στις εκθέσεις της Στάθμης και της Τέχνης. Έλαβε μέρος στις εκθέσεις Μπιενάλε (Βενετία 1934, Αλεξάνδρεια 1954) και Διεθνείς Εκθέσεις (Νέα Υόρκη 1958, Λουγκάνο 1962, Βρυξέλλες 1964). Θέματά των έργων του ήταν κυρίως τα τοπία και ο άνθρωπος, δημιουργώντας ελαιογραφίες και υδατογραφίες. Το έργο του χαρακτηρίζεται από ποιητικό λυρισμό. Επηρεάστηκε από το γαλλικό εξπρεσιονισμό του Ντεραίν και του Σουτίν. Εκτός από τα τοπία και τους ελαιώνες, έλκεται από τις μάνες και τα αδύναμα παιδιά της Κατοχής. Η προτίμηση στο κίτρινο χρώμα δίνει έναν υποβλητικό τόνο στα έργα του. Το 1978 η Εθνική Πινακοθήκη τον τίμησε με αναδρομική έκθεση των έργων του. Πέθανε το 1979 στην Αθήνα. Εκτός από τη ζωγραφική ασχολήθηκε και με τη λιθογραφία. Έργα του υπάρχουν στην Εθνική Πινακοθήκη Αθηνών, στις Πινακοθήκες των Δήμων Αθηναίων, Μυτιλήνης, Ρόδου, Ιωαννίνων, Καλαμάτας, Κουτσίγρα, στην Τράπεζα της Ελλάδος, στην Εθνική Τράπεζα, στο Υπουργείο Παιδείας, κ.ά. Ήταν μέλος του Ε.Ε.Τ.Ε. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λεύκωμα Έκθεση Λέσβιων Ζωγράφων, Βιογραφίες Καλλιτεχνών Έκδοση του Επιμελητηρίου Λέσβου και του Φιλοτεχνικού Ομίλου Μυτιλήνης «Ο ΘΕΟΦΙΛΟΣ», Μυτιλήνη 2002 Επίσημη Ιστοσελίδα του Φιλοτεχνικού Ομίλου Μυτιλήνης "Ο Θεόφιλος" με ψηφιοποιημένο όλο το αρχειακό υλικό του από το 1977
Σεργκέι Κορολιόφ

Ο Σεργκέι Πάβλοβιτς Κορολιόφ, ορθότερα Καραλιόφ (ρωσική γλώσσα Сергей Павлович Королёв, ουκρανικά: Корольов Сергій Павлович‎; ΔΦΑ: [sʲɪrˈgʲej ˈpavɫəvʲɪt͡ɕ kɐrɐˈlʲɵf] γνωστός και με τη λανθασμένη προφορά Κορόλεφ, 12 Ιανουαρίου 1907 - 14 Ιανουαρίου 1966) ήταν Σοβιετικός επιστήμονας, ο οποίος υπήρξε ο μεγάλος αρχιτέκτονας των διαστημικών επιτευγμάτων της Σοβιετικής Ένωσης κατά τον Ψυχρό Πόλεμο.

 Ο Σεργκέι Κορολιόφ γεννήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 1907. Κατά το διάστημα του Μεσοπολέμου συμμετείχε σε ερασιτεχνικές ομάδες που εφάρμοζαν κάμερες σε πυραύλους και τους εκτόξευαν ψηλά πάνω από την ατμόσφαιρα και κινηματογραφούσαν τη Γη από ύψος περίπου 20 μιλίων. Στα τέλη του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου εξορίστηκε σε γκούλαγκ με την κατηγορία της προδοσίας που στην πραγματικότητα δεν διέπραξε. Πέρασε εκεί έξι χρόνια, όταν ο ίδιος ο Στάλιν έδωσε διαταγή για την αποφυλάκισή του. Δουλειά του ήταν να αποκρυπτογραφήσει για τους Ρώσους την τεχνολογία των γερμανικών πολεμικών πυραύλων, των λεγόμενων V2. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου υπήρξε ο αρχισχεδιαστής των Σοβιετικών. Η ταυτότητά του παρέμεινε κρατικό μυστικό μέχρι τον θάνατό του στις 14 Ιανουαρίου 1966 από καρδιακή προσβολή. Ο Σεργκέι Κορολιόφ ήταν ο άνθρωπος πίσω από τα βασικά διαστημικά επιτεύγματα των Σοβιετικών στις δεκαετίες του 1950 και του 1960. Συμμετείχε στην ομάδα που κατασκεύασε και προετοίμασε για εκτόξευση τον Σπούτνικ 1, τον πρώτο τεχνητό δορυφόρο, που σηματοδότησε την έναρξη της διαστημικής εποχής. Ήταν υπεύθυνος για τις προετοιμασίες της εκτόξευσης του Γιούρι Γκαγκάριν του πρώτου ανθρώπου στο διάστημα, και για το πρόγραμμα Βοσχόντ, που χάρισε στη Σοβιετική Ένωση την πρωτιά και στον διαστημικό περίπατο από τον Αλεξέι Λεόνοφ, όπως και τις πρωτιές για διμελές και τριμελές πλήρωμα στο διάστημα. Ανέπτυξε επίσης τον πύραυλο Ν1, για τις αποστολές των Σοβιετικών στη Σελήνη. Όλα του τα επιτεύγματα γιορτάζονται ακόμα στη Ρωσία. Τα δικής του σχεδίασης σκάφη R7 και Σογιούζ χρησιμοποιούνται ακόμα, σαράντα χρόνια μετά την πρώτη τους πτήση.
Akropolis Express

Το Akropolis Express ήταν σιδηροδρομική σύνδεση μεταξύ Μονάχου και Αθήνας. Διοργανώθηκε από κοινού από την υπηρεσία των γερμανικών κρατικών σιδηροδρόμων, την υπηρεσία Αυστριακών Ομοσπονδιακών Σιδηροδρόμων (ÖBB), τον Γιουγκοσλάβικο Σιδηρόδρομο (JZ) και τον Οργανισμό Σιδηροδρόμων Ελλάδος (ΟΣΕ) και έφτανε στο Μόναχο μέσω Φίλλαχ , Λιουμπλιάνας , Ζάγκρεμπ, Βελιγραδίου, Σκοπίων και Θεσσαλονίκης από την Αθήνα. Στη Γερμανία το εξπρές τρένο που χρησιμοποιήθηκε ταξινομήθηκε υπό τον αριθμό Zugnummern D 290/291. Στην Αυστρία και τη Γιουγκοσλαβία το "Ακρόπολις Εξπρές" ήταν ταξινομημένο υπό το είδος Εξπρές (Ex).

 Το "Ακρόπολις Εξπρές" ιδρύθηκε το 1967 ως συμπλήρωμα στην ήδη υπάρχουσα από το 1963 διαδρομή από / προς Ντόρτμουντ, με την εισαγωγή νέων αμαξοστοιχιών. Στο τραίνο οι επιβάτες κάθονταν σε βαγόνια με καθίσματα, ενώ για τον ύπνο υπήρχαν και οι κουκέτες πρώτης θέσης. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1970 οι κλινάμαξες και τα κλινοθέσια οχήματα αναλήφθηκαν από την JŽ. Τα βαγόνια με καθίσματα καλύφθηκαν ως επί το πλείστον από την DB και την JŽ στη δεκαετία του 1970, με μόνο τα βαγόνια της DB να περνούν στην Ελλάδα. Στη δεκαετία του 1980 , ο ΟΣΕ ανέλαβε ένα μέρος των βαγονιών. Το Akropolis Express ήταν, μετά το Hellas-Express και το Istanbul-Express, η σιδηροδρομική σύνδεση με την μακρύτερη διαδρομή στη Δυτική Γερμανία. Με την έναρξη των Γιουγκοσλαβικών πολέμων το 1991, η σιδηροδρομική σύνδεση καταργήθηκε. Για τους ταξιδιώτες από τη Γερμανία και την Αυστρία από το 1993 και έπειτα δεν είναι πλέον δυνατή η άμεση σύνδεση με την Ελλάδα. Κάποιος ταξιδιώτης θα έπρεπε να αλλάξει τρένο τουλάχιστον μία φορά. Από τον Φεβρουάριο του 2011, η διασυνοριακή σιδηροδρομική μεταφορά επιβατών προς και από την Ελλάδα μπήκε στο πλαίσιο ενός προγράμματος συνολικής αναδιάρθρωσης. Ωστόσο, από τον Μάιο του 2014 καταγράφονται πάλι διεθνείς διαδρομές στις διαδρομές του τρένου προς τη Σόφια, τα Σκόπια και το Βελιγράδι. Στα δρομολόγια του 1978-1979, σε αντίθεση με τα περισσότερα τρένα μεγάλης απόστασης προς την Ελλάδα, στην Γιουγκοσλαβία, δεν χρησιμοποιούσε την κύρια ηλεκτροφόρα γραμμή μεταξύ Βελιγραδίου και Σκοπίων μέσω Νις , αλλά τη λιγότερο ανεπτυγμένη γραμμή μέσω του Κόσοβο Πόλιε, μια σιδηροδρομική διασταύρωση δυτικά της Πρίστινα, την πρωτεύουσα του Κοσσυφοπεδίου. Η διαδρομή μέσω του Νις εξυπηρετούσε ακόμη, τα τρένα από/ προς τη Βουλγαρία, την Τουρκία, και το Hellas-Express το οποίο ταξίδευε προς Ντόρτμουντ. Η "Ακρόπολις" στο σιδηροδρομικό forum www.drehscheibe-online.de Φωτογραφίες των βαγονιών της αμαξοστοιχίας Δημήτρης Μαργαριτόπουλος: Akropolis Express, Εκδόσεις Κοχλίας 2004 ISBN 9608228875
Σώμα Προσκόπων Κύπρου

Το Σώμα Προσκόπων Κύπρου (ΣΠΚ) αποτελεί τον εθνικό Προσκοπικό οργανισμό στης Κύπρου. Ιδρύθηκε το 1913 και έγινε μέλος της Παγκόσμιας Οργάνωσης Προσκοπικής Κίνησης (WOSM) το 1961. Το Σώμα Προσκόπων Κύπρου έχει 5926 μέλη.

 Ο Προσκοπισμός ιδρύθηκε επίσημα στην Κύπρο το 1913 από τους Ν.Κ. Λανίτη και Ν. Νικολαΐδη, με βοήθεια από το Ηνωμένο Βασίλειο. Το 1980, ο Σάββας Κοκκινίδης τιμήθηκε με το Χάλκινο Λύκο (Bronze Wolf), μία μοναδική διάκριση της Παγκόσμιας Οργάνωσης Προσκοπικής Κίνησης, που απονέμεται από την Παγκόσμια Προσκοπική Επιτροπή για εξαίρετη προσφορά στον παγκόσμιο Προσκοπισμό. Προσκοπισμός στην Ελλάδα Σώμα Ελλήνων Προσκόπων Σώμα Κυπρίων Οδηγών Επίσημος ιστότοπος
Εθνική Οδός 111 (Ελλάδα, προπολεμική χρήση)

Για άλλες χρήσεις της αρίθμησης υπ. αρ. «111» ως ονομασία εθνικών οδών, δείτε: Εθνική Οδός 111Η ονομασία «111» είναι προπολεμική κωδικοποίηση και αναφέρεται στον οδικό άξονα της Ελλάδας που ενώνει την Πάτρα με την Τρίπολη. Σε όλο το μέρος του περνάει από την βόρεια και κεντρική Πελοπόννησο και πιο συγκεκριμένα τους νομούς Αχαΐας, Ηλείας και Αρκαδίας. Η «111» κατασκευάστηκε το 1922.

 Το παράδοξο με αυτόν τον άξονα είναι ότι η αρίθμηση Ε.Ο. 111 δεν προκύπτει από την απόφαση του 1963 αλλά είναι προπολεμική. Συγκεκριμένα, στα Τεχνικά Χρονικά του 1934 αναφέρεται οδός με αύξοντα αριθμό 111 και ονομασία «Πατρών - Τριπόλεως» στον οποίο γίνονταν ή επρόκειτο να γίνουν έργα στα τμήματα: α) από χάνι Μπαλάση προς Δίβρην και β) γέφυρα Τριποτάμου, όπως δηλώνεται χαρακτηριστικά στη σχετική καταχώριση. Μετά από την απόφαση του 1963 ο δρόμος αυτός αποκαλείται ως Ε.Ο. 33. Ωστόσο οι ντόπιοι κάτοικοι της ευρείας αυτής περιοχής, και όχι μόνο, εξακολουθούν να αποκαλούν ακόμη και σήμερα την συγκεκριμένη εθνική οδό ως «111», και συγκεκριμένα όλη την σημερινή Εθνική Οδό 33. Η εθνική οδός διέρχεται από: Οβρυά Καλλιθέα Κάμπος της περιοχής Φαρρών Κομποβούνι Οροπέδιο της περιοχής Βουντούχλας Αγία Τριάδα Δρυοδάσος της Κάπελης Λάμπεια (Δίβρη) Κοιλάδα των Τριποτάμων-Παγκρατίου Νταρέικος Κάμπος Εθνική Οδός 33 (Ελλάδα) «Η οδοποιΐα εν Ελλάδι», Τεχνικά Χρονικά. Επίσημον όργανον του Τεχνικού Επιμελητηρίου της Ελλάδος, Έτος Γ΄/VI, αριθμ. 67,68,69 (1 Οκτωβρίου-1 Νοεμβρίου 1934), σελ. 946-991. Ανακτήθηκε: 23/10/2016. (αρχείο pdf) Πάτρα-Δίβρη-Τρίπολη. κείμενο: Τάκης Τσονάκας. odosarkadias.gr. 29/03/2016. Ανακτήθηκε: 08/09/2016.
Νηοψία

Νηοψία (boarding, search ή inspection of a ship) χαρακτηρίζεται διεθνώς το δικαίωμα που παρέχεται στα πολεμικά πλοία, να διακόπτουν την πορεία εμπορικού πλοίου, προκειμένου να προβούν σε ελέγχους προς εξακρίβωση τέλεσης απαγορευμένων ή αξιόποινων πράξεων, ενώ εν καιρώ πολέμου τον έλεγχο των ουδέτερων εμπορικών πλοίων προς εξακρίβωση υποχρεώσεων της σημαίας τους.

 Οι νηοψίες διενεργούνται ως επί το πλείστον στα χωρικά ύδατα από πολεμικά πλοία ή την Ακτοφυλακή της Χώρας τους. Στα διεθνή ύδατα, αντίθετα, εμπορικό πλοίο μπορεί να ελεγχθεί μόνο από πολεμικό πλοίο της χώρας του (της χώρας της οποίας φέρει τη σημαία). Ο κανόνας αυτός έχει ορισμένες εξαιρέσεις: σε περιπτώσεις διεθνών εγκλημάτων όπως η πειρατεία, η δουλεμπορία και η παράνομη ραδιοτηλεοπτική εκπομπή, οπότε μπορεί να επέμβει πολεμικό πλοίο οποιουδήποτε κράτους. Κατά δεύτερον επιτρέπεται η συνέχιση στα διεθνή ύδατα καταδίωξης, η οποία έχει αρχίσει εντός των χωρικών υδάτων κράτους από πολεμικά πλοία ή αεροσκάφη του κράτους αυτού, εφόσον δεν έχει στο μεταξύ διακοπεί (hot pursuit). Τα περί νηοψίας στην ανοιχτή θάλασσα ρυθμίζονται από τη διεθνή συνθήκη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982. Ο χρόνος έναρξης της νηοψίας αρχίζει από την πρώτη κλήση που προβαίνει το πολεμικό πλοίο ή την πρώτη βολή πρώραθεν του εμπορικού αν το δεύτερο δεν υπακούσει στις κλήσεις ή και αποδεδειγμένα εκείνη τη στιγμή δεν κάνει "ακρόαση" στις συχνότητες επικοινωνιών. Στη συνέχεια ή δίδεται εντολή διακοπή πλου και οδηγία προσέγγισης σε λιμένα ή ασφαλή όρμο ή, αν οι υφιστάμενες καιρικές συνθήκες επιτρέπουν, διενεργείται επιτόπια η νηοψία με πλαγιοδέτηση του πολεμικού στο εμπορικό. Ο Πλοίαρχος του εμπορικού υποχρεούται, κατά το Διεθνές Δίκαιο, να αποδεχθεί το δικαίωμα επίσκεψης ομάδας αξιωματικών και ναυτών από το πολεμικό και να επιδείξει σε αυτήν όλα τα έγγραφα πλοίου καθώς και φορτωτικές μεταφερόμενου φορτίου στις οποίες ν' αναφαίνονται ο λιμένας ή λιμένες φόρτωσης και προορισμού (εκφόρτωσης), επιτρέποντας και βοηθώντας στον δειγματοληπτικό έλεγχο των μεταφερομένων φορτίων στα κύτη (αμπάρια) του πλοίου του. Οι έλεγχοι μπορούν βέβαια και να επεκταθούν σε όλα τα διαμερίσματα, μέρη του πλοίου (π.χ. μηχανοστάσιο, αντλιοστάσιο, αποθήκες, ενδιαιτήματα κλπ). Παρόμοιες ενέργειες από περιπολικά σκάφη διωκτικών Αρχών, Λιμενικού Σώματος, Τελωνοφυλακής κ.λπ. γενικά χαρακτηρίζονται: έλεγχοι "εν πλω" και σπανίζουν, εκτός της διαπίστωσης ρύπανσης θαλάσσης, προκειμένου να ληφθεί δείγμα πετρελαίου του πιθανώς υπαίτιου πλοίου ή διενεργείται παράνομη μεταφόρτωση φορτίου (π.χ. πετρελαίου από πλοίο εξωτερικού σε πλοίο εσωτερικού). Γενικά η νηοψία σ΄ ένα εμπορικό πλοίο θεωρείται πολέμου κίνδυνος όταν αυτή πραγματοποιείται σε εμπόλεμη θαλάσσια περιοχή, μη δυνάμενη να εγείρει οποιαδήποτε αξίωση για τυχόν βλάβη ιδίου, ή φορτίου ή εκ της χρονικής καθυστέρησης που τυχόν να επήλθε. Τα άρθρα 110-111 της Διεθνούς Συνθήκης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας NATO Maritime Interdiction Operational Training Center (NMIOTC)
Ανδρέας Καμπάς

Ο Ανδρέας Π. Καμπάς (1851 - Μάρτιος 1924) ήταν Έλληνας επιχειρηματίας. Διέκοψε τις σπουδές του για να πολεμήσει στην Κρητική Επανάσταση. Το 1918 ίδρυσε την ανώνυμη εταιρεία Καμπάς Α.Ε.

 Γεννήθηκε στην Αθήνα αλλά η καταγωγή του ήταν από τη Μεσσήνη και είχε άλλα 4 αδέρφια. Σε νεαρή ηλικία το 1869 νοίκιασε κτήματα στα Μεσόγεια και στη Λαυρεωτική, παρατηρώντας ότι το έδαφος ήταν κατάλληλο για την καλλιέργεια αμπελιών. Μαζί με τον αδερφό του, Αλέξανδρο, στις 22 Μαρτίου 1875 αγόρασαν από την Πουλχερία Αργυροπούλου το κτήμα Κάντζα έκτασης γύρω στα 5.000 στρέμματα και φύτεψαν αμπέλια. Η παραγωγή του μούστου αυξήθηκε και οι περίοικοι μιμήθηκαν τους αδερφούς, ενώ το 1880 ο Καμπάς μετέφερε στην Ελλάδα από τη Γαλλία την τεχνογνωσία της απόσταξης με τη μεταφορά του πρώτου μηχανήματος για απόσταξη, από το Μπορντώ. Η παραγωγή μπράντι ενθάρρυνε τους αδερφούς, οι οποίοι διέθεσαν το ποτό τους για τις ανάγκες του στρατού. Από το 1890 και μετά έκαναν άνοιγμα και στο εξωτερικό, ταξιδεύοντας στην Αίγυπτο, τη Συρία, τη Ρωσία , την Ουγγαρία και τα Βαλκάνια. Από το 1904 εκτός από μπράντι, φτιάχνουν πλέον και κρασί. Τα δύο αδέρφια ίδρυσαν την αρχαιότερη οινοποιητική εταιρεία της Αττικής, το 1918. Δύο χρόνια μετά, η εταιρεία εισήχθη στο Χρηματιστήριο. Στο οινοποιείο του Καμπά οφείλεται κατά πολύ η αναγνώριση του φημισμένου κρασιού "Μαντίνεια". Το 1991 η εταιρεία περιήλθε στον Μπουτάρη.Πέθανε το Μάρτιο του 1924 σε ηλικία 73 ετών.
Μεθανολικό λίθιο

Το μεθανολικό λίθιο (αγγλικά lithium methoxide) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο, οξυγόνο και λίθιο, με μοριακό τύπο LiCH3O, αν και εκφράζεται συχνότερα με τον ημισυντακτικό τύπο CH3OLi. Συμβολίζεται, επίσης, συχνά με τη συντομογραφία MeOLi. Είναι το άλας της μεθανόλης με λίθιο. Ανήκει στα αλκοξείδια.

 Μπορεί να παραχθεί με επίδραση μεθανόλης σε μεταλλικό λίθιο (Li) ή σε υδρίδιο του λιθίου (LiOH), με ταυτόχρονη έκλυση υδρογόνου (H2): 1. Μπορεί να παραχθεί με επίδραση μεθανόλης σε λιθιαμίδιο (LiNH2): 2. Μπορεί να παραχθεί με επίδραση μεθανόλης σε αιθινικό λίθιο ή σε καρβίδιο του λιθίου (Li2C2) 3. Μπορεί να παραχθεί με επίδραση μεθανόλης σε οποιοδήποτε αλκυλολίθιο (RLi) Το μεθανολικό λίθιο έχει συμπεριφορά βάσης. Πιο συγκεκριμένα, το μεθοξυ ανιόν (CH3O-) είναι η συζυγής βάση της μεθανόλης ως οξύ. Μερικές εφαρμογές αυτού του φαινομένου είναι οι ακόλουθες Το μεθανολικό λίθιο υδρολύεται σχηματίζοντας μεθανόλη (CH3OLi) και οξείδιο του λιθίου (Li2O): Το μεθανολικό λίθιο αντιδρά με αλκυλαλογονίδια (RX), παράγοντας τους αντίστοιχους μεθυλαιθέρες (ROCH3, μέθοδος Γουΐλλιαμσον, Williamson ether synthesis): Ομοίως, το μεθανολικό λίθιο αντιδρά με ακυλαλογονίδια (RCOX), παράγοντας τους αντίστοιχους μεθυλεστέρες (RCO2CH3): Μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως βάση, σε αντιδράσεις απόσπασης. Για παράδειγμα: SCHAUM'S OUTLINE SERIES, «ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ», Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 «Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας» Ν. Α. Πετάση 1982 Αναστάσιου Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 Καραγκιοζίδη Σ. Πολυχρόνη, «Ονοματολογία Οργανικών Ενώσεων στα Ελληνικά & Αγγλικά» Β΄ Έκδοση, Θεσσαλονίκη 1991 Νικολάου Ε. Αλεξάνδρου, «Γενική Οργανική Χημεία», Εκδόσεις Ζήτη, Θεσσαλονίκη 1985 Δημητρίου Ν. Νικολαΐδη, «Ειδικά Μαθήματα Οργανικής Χημείας», ΑΠΘ, θεσσαλονίκη 1983 Νικολάου Ε. Αλεξάνδρου, Αναστάσιου Βάρβογλη, Φαίδωνα Χατζημηχαλάκη, «Εργαστηριακός Οδηγός», Εκδόσεις Ζήτη, Θεσσαλονίκη 1986
Ο λαβύρινθος της σιωπής

Ο λαβύρινθος της σιωπής (πρωτότυπος τίτλος: Im Labyrinth des Schweigens) είναι γερμανική ταινία του 2014 σε σκηνοθεσία του Τζούλιο Ριτσιαρέλι και σε σενάριο του σκηνοθέτη και της Ελίζαμπεθ Μπάρτελ. Βασίζεται στη δίκη του Άουσβιτς που έλαβε χώρα στη Φρανκφούρτη από το 1963 ως το 1965. Ήταν η πρόταση της Γερμανίας για την καλύτερη ξενόγλωσση ταινία στα 88α βραβεία Όσκαρ και κατάφερε να φτάσει στην τελική εννεάδα.

 Φρανκφούρτη, 1958. Ο νεαρός εισαγγελέας Γιόχαν Ράντμαν αναλαμβάνει την υπόθεση του Σιμόν Κιρς, επιζώντος του Ολοκαυτώματος, όταν ο τελευταίος αναγνωρίζει το πρόσωπο του Άλοϊς Σουλτς, πρώην διοικητή του Άουσβιτς. Ο Εβραίος δικαστικός Φριτς Μπάουερ τον θέτει επικεφαλής της έρευνας για πρώην Ναζί που έμειναν ατιμώρητοι. Βοηθός του Ράντμαν στην έρευνα είναι ο δημοσιογράφος Τόμας Νιέλκα, που είναι φίλος του Κιρς, και η γραμματέας του. Ο Αμερικανός ταγματάρχης Πάρκερ δίνει πρόσβαση στα αρχεία και ο Ράντμαν βρίσκει ότι 8.000 άτομα είναι ύποπτα για την έρευνά του. Κατά τη διάρκεια της έρευνάς του ανακαλύπτει ότι λίγοι Γερμανοί γνωρίζουν τι έγινε στο Άουσβιτς και μεταξύ αυτών είναι και ο ίδιος. Μετά από λίγο προστίθεται στην ερευνητική ομάδα και ο εισαγγελέας Ότο Χάλερ. Ο Ράντμαν θεωρεί πως ο εγκέφαλος των εγκλημάτων ήταν ο Γιόζεφ Μένγκελε και πως αυτός πρέπει να συλληφθεί, αντιλαμβάνεται όμως ότι αυτό είναι αδύνατο, λόγω της προστασίας του από το Γερμανικό κράτος. Μετά από συνομιλίες του με αξιωματούχους του Ισραήλ, μαθαίνει ότι δεν προτίθενται να ασχοληθούν με τον Μένγκελε. Εν τέλει, η Μοσάντ συλλαμβάνει Άντολφ Άιχμαν για να δικαστεί στην Ιερουσαλήμ. Παράλληλα, ο Ράντμαν συνάπτει σχέση με τη Μαρλένε. Μετά από προτροπή του Μπάουερ, ο Ράντμαν αρχίζει να ψάχνει τους ανθρώπους που θεωρούνται "ασήμαντοι". Έτσι, βρίσκει ότι υπηρέτησαν στο Άουσβιτς αρτοποιοί, οδοντίατροι, μηχανικοί αυτοκινήτων και άλλοι καθημερινοί άνθρωποι. Επίσης, βρίσκει ότι μέλος του ναζιστικού κόμματος ήταν και ο πατέρας του, ενώ ο Νιέλκα του λέει πως υπηρέτησε και εκείνος στο Άουσβιτς. Μία μέρα που επισκέπτεται τη Μαρλένε, της λέει και πως ο πατέρας της ήταν Ναζί, κάτι που τους οδηγεί στη σύγκρουση. Ο Μπάουερ μιλά με τον απογοητευμένο Ράντμαν και του λέει πως επέλεξε εκείνον για επικεφαλής της έρευνας, γιατί έχει γεννηθεί το 1930, οπότε είναι αδύνατον να έχει υπηρετήσει στον ναζιστικό στρατό, κάτι που έχουν κάνει πολλά μέλη του δικαστικού κλάδου. Ο Ράντμαν του ανακοινώνει πως παραιτείται από αυτή την υπόθεση. Στο τέλος ο Ράντμαν ανακτά το θάρρος του και επανέρχεται στην υπόθεση, ενώ τα ξαναβρίσκει με τη Μαρλένε. Η ταινία τελειώνει με την έναρξη της δίκης το 1963.
Φρειδερίκος Ούλριχ του Βολφενμπύτελ

Ο Φρειδερίκος-Ούλριχ (5 Απριλίου 1591 - 11 Αυγούστου 1634) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν πρίγκιπας του Βολφενμπύτελ (1613-34), μέρους του δουκάτου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του ευφυούς και ικανότατου Ερρίκου-Ιουλίου και της 2ης συζύγου του Ελισάβετ των Όλντενμπουργκ, κόρης του Φρειδερίκου Β΄ της Δανίας. Σπούδασε στα Πανεπιστήμια Χέλμστετ και Τυμπίνγκεν. Διαδέχθηκε τον πατέρα του μετά το τέλος αυτού το 1613. Δύο έτη μετά ενεπλάκη σε διένεξη με την πόλη του Μπράουνσβαϊγκ, όταν αυτή δεν αναγνώριζε την επικυριαρχία του. Ήταν αλκοολικός και αυτό έκανε τη μητέρα του να τον εκτοπίσει το διάστημα 1616-22. Την κυβέρνηση ασκούσε ο Άντον φον Στράιτχορστ, που έκοβε νομίσματα με ολοένα και φθηνότερο μέταλλο προκαλώντας πληθωρισμό. Η κακή κατάσταση του κράτους έκανε τον αδελφό της Ελισάβετ, Χριστιανό Δ΄ βασιλιά της Δανίας να τοποθετήσει πάλι τον Φρειδερίκο-Ούλριχ στην εξουσία. Οι ευγενείς τον βοήθησαν να πάρει τον έλεγχο και οι περί τον Στράιτχορστ εγκατέλειψαν τη χώρα. Λόγω της αναποφασιστικότητας και του αδύναμου χαρακτήρα του, το Μπράουνσβαϊγκ λεηλατήθηκε σφοδρά κατά την διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου από τους στρατηγούς του Καθολικού βασιλιά της Γερμανίας κόμη Τίλυ και κόμη Παπενχάιμ, αλλά και από τους Προτεστάντες του Γουσταύου Β΄ Αδόλφου βασιλιά της Σουηδίας και Χριστιανού Δ΄ της Δανίας. Κατά τη διάρκεια της σύρραξης έχασε το μεγαλύτερο μέρος της επικράτειάς του. Απεβίωσε έπειτα από ατύχημα το 1634. Ήταν ο τελευταίος του κύριου κλάδου των Γουέλφων. Ακολούθησε το 1636 αναδιανομή των εδαφών των Γουέλφων μεταξύ τριών κληρονόμων του, από τον πλάγιο κλάδο του Λύνεμπουργκ, που ήταν 6α εξαδέλφια του πατέρα του. Το Βολφενμπύτελ πήρε ο Αύγουστος Β΄, το Γκρουμπενχάγκεν πήρε ο Χριστιανός και το Κάλενμπεργκ πήρε ο Γεώργιος. Το 1614 νυμφεύτηκε την Άννα-Σοφία των Χοεντσόλερν, κόρη του Ιωάννη-Σιγισμούνδου εκλέκτορα μαρκήσιο του Βρανδεμβούργου. Δεν έκαναν παιδιά και προσπάθησε να διαζευχθεί την Άννα-Σοφία, αλλά δεν πρόλαβε. Η σύζυγός του πέρασε τα υπόλοιπα έτη στο Σένινγεν του Χέλμστετ, όπου ίδρυσε μία διάσημη Σχολή, την Anna-Sophianeum. Allgemeine Deutsche Biographie, vol. 7, p. 501-505 www.Welfen.de
Αρπέτζιο

Μια σπασμένη συγχορδία είναι μια Συγχορδία σπασμένη σε μια αλληλουχία από νότες. Μια σπασμένη συγχορδία μπορεί να επαναλαμβάνει κάποιες νότες της συγχορδίας όπως επίσης και να αναπτύσσεται σε μία οκτάβα η παραπάνω. Ένα αρπέτζιο είναι ένας τύπος σπασμένης συγχορδίας, όπου η κάθε νότα της συγχορδίας παίζεται ή τραγουδάτε σε αύξουσα ή φθίνουσα σειρά. Ακόμη και όταν οι νότε ενός αρπέτζιο δεν παίζονται ταυτόχρονα, οι ακροατές ακούνε την αλληλουχία σαν να σχηματίζεται συγχορδία. Η λέξη αρπέτζιο προέρχεται από την Ιταλική λέξη arpeggiare, που σημαίνει παίζω την άρπα.Τα αρπέτζιο επιτρέπουν στα μονοφωνικά όργανα που παίζουν μια νότα τη φορά (π.χ., φλάουτο), να χρωματίζουν συγχορδίες σε ένα μουσικό κομμάτι. Τα αρπέτζιο επίσης χρησιμοποιούνται συχνά για να δημιουργήσουν βάση ρυθμού.

 Το αρπέτζιο είναι μια ομάδα από νότες που παίζονται διαδοχικά, σε αύξοντα ή φθίνοντα τόνο. Ο οργανοπαίκτης παίζει τις νότες μια συγκεκριμένης συγχορδίας ξεχωριστά αντί για όλες μαζί. Η συγχορδία μπορεί να είναι για παράδειγμα μια απλή συγχορδία αποτελείται από την πρώτη (τονική), την τρίτη (μείζονα ή ελάσσονα) και την 5η (δεσπόζουσα) βαθμίδα. Επομένως το αρπέτζιο της συγχορδία Ντο ματζόρε σε διαδοχικά αύξων και έπειτα φθίνων τονισμό θα ήταν οι νότες ΝΤΟ, ΜΙ, ΣΟΛ, ΜΙ, ΝΤΟ. Υπάρχουν πολλά είδη σπασμένων συγχορδιών όπου μπορούν να παιχτούν σε στυλ αρπέτζιο. Δεν ακολουθούν όλα την ίδια σειρά ή δεν παίζουν όλα νότες μόνο από τη συγχορδία. Σε όλα τα όργανα μπορεί να εφαρμοσθεί το αρπέτζιο, αλλά σε κάποια όπως τα παρακάτω συνηθίζεται περισσότερο: Στα έγχορδα όργανα, όπου χρησιμοποιούν αρπέτζιο στην κλασσική μουσική. Κλίμακες, συγχορδίες και αρπέτζιο είναι βασικές τεχνικές εξάσκησης που μαθητευόμενοι χρησιμοποιούν για να βελτιώσουν τον επιτονισμό και τη τεχνική τους. Στο μπάσο, που εφαρμόζουν το αρπέτζιο για να δώσουν βάρος στις σημαντικές νότες μέσα σε μια συγχορδία. Στη κιθάρα, όπου χρησιμοποιούνται εκτενώς σε είδη όπως το Φλαμένκο ή τη Νεοκλασική μουσική. Στα Συνθεσάιζερ, παίζοντας πολύ συχνά αρπέτζιο στην ηλεκτρονική μουσική ενώ μερικά έχουν αυτόματες λειτουργίες αρπέτζιο. Στη μουσική των πλήκτρων, όπως το πιάνο και το ακορντεόν συχνά εμφανίζονται αρπέτζιο.Τα αρπέτζιο είναι σημαντικό κομμάτι της τζαζ μουσικής. Η τζαζ δίνει έμφαση στον αυτοσχεδιασμό και οι παίκτες της τζαζ μπορούν να χρησιμοποιήσουν αρπέτζιο αυτοσχέδια έπειτα από εξάσκηση, είτε μόνοι τους ή υπό τη καθοδήγηση αρμονίας. Το υλικό πάρθηκε από το πρωτότυπο άρθρο στα αγγλικά.
Βαϊουνίτες

Οι Βαϊουνίτες ή Βαγιουνίτες ήταν μία από τις σλαβικές φυλές οι οποίες εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της Μακεδονίας κατά τα τέλη του 6ου αιώνα.Οι Βαϊουνίτες ήσαν αρχικά εγκατεστημένοι στην περιοχή η οποία ευρισκόταν στα δυτικά της Θεσσαλονίκης. Ανήκαν σε μία ομάδα σλαβικών φυλών οι οποίες επεχείρησαν, ανεπιτυχώς, να καταλάβουν την πόλη στις αρχές του 7ου αιώνα, περιστατικό έπειτα από το οποίο μετανάστευσαν στην περιοχή στα βόρεια των Ιωαννίνων και πιο συγκεκριμένα στην βόρεια Ήπειρο. Η περιοχή στην οποία εγκαταστάθηκαν εκεί, αργότερα, έλαβε νέα προερχόμενη από το όνομά τους ονομασία ως Βαγενετία. Αρκετά τοπωνύμια στην περιοχή της βόρειας Ηπείρου (σημερινή νότια Αλβανία) έχουν έως σήμερα ονόματα τα οποία είναι παράγωγα του ονόματος της συγκεκριμένης φυλής.

 Η ονομασία της φυλής αυτής θεωρείται πως προέρχεται από την σλάβικη λέξη vojnici ("πολεμιστές"), συνεπώς η ονομασία της φυλής θα μπορούσε να αποδοθεί ως "φυλή πολεμιστών". Σύμφωνα με ορισμένους συγγραφείς, οι Βαϊουνίτες ταυτίζονται με τους Βαβούνους, ενώ ορισμένοι άλλοι συγγραφείς θεωρούν πως δεν υπάρχουν στοιχεία που να μπορούν να οδηγήσουν σε τέτοιο συμπέρασμα. Στην διάρκεια του 6ου αιώνα, αρκετές σλαβικές φυλές εγκαταστάθηκαν στην ευρύτερη περιοχή στα περίχωρα της βυζαντινής πόλης της Θεσσαλονίκης. Κατά την περίοδο μεταξύ 614–616, περίπου, γίνεται αναφορά στους Βαϊουνίτες στα Θαύματα του Αγίου Δημητρίου ως ένα εξ'αυτών. Τα εδάφη τους ευρίσκονταν στα δυτικά της Θεσσαλονίκης. Κατά την περίοδο μεταξύ 614–16, περίπου, οι Βαϊουνίτες, καθώς και άλλες γειτνιάζουσες φυλές ενώθηκαν υπό έναν ηγέτη γνωστό ως Χάτζωνα και πολιόρκησαν την πόλη. Δυνάμεις αποτελούμενες από αρκετές σλαβικές φυλές επιτέθηκαν στην πόλη, χρησιμοποιώντας πολιορκητικές μηχανές, με στόχο να δημιουργήσουν ρήγμα στα τείχη της πόλης, ενώ οι μικρές και ευέλικτες πιρόγες τους επιτίθονταν στην πόλη από θαλάσσης. όλες τους οι προσπάθειες απέτυχαν, ενώ ο Χάτζων φυλακίστηκε και λιθοβολήθηκε μέχρις θανάτου από τους Βυζαντινούς. Μετά την αποτυχία αυτή της κατάληψης της Θεσσαλονίκης, αρκετά μέλη των ηττηθέντων σλαβικών φυλών απομακρύνθηκαν περαιτέρω από την πόλη. Οι Βαϊουνίτες μετακινήθηκαν από την Μακεδονία στην περιοχή της Ηπείρου, όπου και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή στα βόρεια των Ιωαννίνων.Η περιοχή που κατοικήθηκε από τους Βαϊουνίτες αποτέλεσε μία Σκλαβηνία, η οποία έγινε αργότερα γνωστή, από το όνομά τους, ως Βαγενετία.Η ονομασία της Βαγενετίας διατηρήθηκε έως τα τέλη του 13ου αιώνα. Παρόμοια τοπωνύμια όπως Βιγιάνιτε ή Βιγιαντίγιε διατηρήθηκαν έως και τον 16ο αιώνα, όταν και αντικαταστάθηκαν από την ονομασία Δέλβινο, η οποία αποτέλεσε, επίσης, την επίσημη ονομασία του οθωμανικού Σαντζακίου του Δέλβινου. Η περιοχή περιμετρικά του ποταμού Αώου (ή Βογιούσα/Βγιόσε, σήμερα στη νότια Αλβανία) θεωρείται πιθανό να έλαβε, επίσης, την ονομασία της από την συγκεκριμένη φυλή.
Έλεν Μίρεν

Η Έλεν Μίρεν (Αγγλικά: Helen Mirren, 26 Ιουλίου 1945 - ) είναι Αγγλίδα ηθοποιός, με πολλές συμμετοχές στον κινηματογράφο και το θέατρο. Το πραγματικό της όνομα είναι Ilynea Lydia Mironoff.Έχει βραβευτεί με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου, με τέσσερα BAFTA, με τρεις Χρυσές Σφαίρες, με τέσσερα Βραβεία Έμμυ και με δύο Βραβεία Καλύτερης Υποκριτικής, από το Φεστιβάλ Καννών. Ενώ, τέλος, το 2003, τιμήθηκε με τον τίτλο της Λαίδης από το Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας, για την προσφορά της έως τώρα.

 Η Μίρεν γεννήθηκε στις 26 Ιουλίου του 1945. Η μητέρα της ήταν Αγγλίδα και ο πατέρας Ρώσος και ταξιτζής στο επάγγελμα. Ο πατέρας της επέλεξε, το 1955, να αλλάξει το όνομα της οικογένειας σε Μίρεν, για να κρύψει την καταγωγή του. Η Μίρεν από μικρή ηλικία ήθελε να γίνει ηθοποιός. Μάλιστα κέρδισε μια θέση στο National Youth Theatre ως έφηβη και σε ηλικία δεκαοκτώ χρόνων, συμμετέχει στην παραγωγή «Antony and Cleopatra». Μετά από διάφορες αξιόλογες ερμηνείες της στο θέατρο, στις αρχές του 1970, στρέφεται και στον κινηματογράφο.Αξιομνημόνευτη ερμηνεία της ήταν o ρόλος της, υποδυόμενη τη Βασίλισσα Ελισάβετ, στην ταινία Η βασίλισσα, το 2006.
Πλεμενιανά Χανίων

Τα Πλεμενιανά είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του δήμου Καντάνου-Σελίνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Σελίνου. Απέχει 60 χιλιόμετρα από τα Χανιά. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 360 μ.

 Το χωριό δεν αναφέρεται στις ενετικές απογραφές. Η παλαιότερη γραπτή μνεία του γίνεται στην απογραφή η οποία πραγματοποιήθηκε από τους Αιγυπτίους το 1834, ως τμήμα της Κανδάνου. Το χωριό αναφέρεται στο έργο Κρητικά του Μιχαήλ Χουρμούζη ως ένα από τα 13 χωριά που αποτελούσαν την Κάνδανο. Το 1881 τα Πλεμενιάνα ανήκαν στον δήμο Καμπανού και σύμφωνα με την απογραφή είχαν 58 χριστιανούς και 94 μουσουλμάνους κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχαν 83 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Στην απογραφή του 1920 αναφέρονται ως έδρα αγροτικού δήμου. Το 1925 ορίστηκαν έδρα ομώνυμης κοινότητας, μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον δήμο Καντάνου. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Στο χωριό βρίσκεται ο μονόχωρος καμαρόσκεπος ναός του Αγίου Γεωργίου. Στο εσωτερικό του σώζονται τοιχογραφίες, κάποιες σε καλή κατάσταση, καθώς και η κτητορική επιγραφή, η οποία αναφέρει ως έτος κτίσεως του ναού το 1409-1410. Η μορφή της αφιερώτριας σώζεται δίπλα στην απεικόνιση του αγίου Γεωργίου στο νότιο τοίχο. Η οροφή του ναού είναι ελαφρώς οξυκόρυφη και υποστηρίζεται από οξυκόρυφο σφενδόνιο.Έξω από το χωριό βρίσκεται ο ναός του Σωτήρα Χριστού. Ο ναός είναι κτισμένος στη θέση παλαιοχριστιανικού ναού του 5ου-6ου αιώνα μ.Χ. και έχει ενσωματωμένα στην τοιχοδομία του αρχιτεκτονικά μέλη παλαιότερων κτιρίων. Ο σημερινός ναός χρονολογείται στη μεσοβυζαντινή περίοδο (11ος με 14ος αιώνας), ενώ επεκτάθηκε προς τα δυτικά πριν το 1900. Στο εσωτερικό του σώζονται τοιχογραφίες, οι οποίες έχουν συντηρηθεί και πλέον σώζονται σε καλή κατάσταση. Οι τοιχογραφίες έχουν ζωγραφιστεί από δύο διαφορετικούς αγιογράφους, με τον πρώτο να αγιογράφησε τον ανατολικό τοίχο στα τέλη του 13ου αιώνα και τον δεύτερο τον υπόλοιπο ναό τον 14ο αιώνα. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοιδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και με την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τους οικισμούς: Γρηγοριανά, Δεσποτικό, Δρύς, Κοπετοί, Μοτζιανά, Σέλλια και Ψαριανά αποτελούν την κοινότητα Πλεμενιανών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Καντάνου του δήμου Κανδάνου-Σελίνου ενώ σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 104 κατοίκους. Δείτε Κοινότητα Πλεμενιανών
Κουνιγκούντε της Πολωνίας

Η Κουνιγκούντα, πολων. Kunigunde Polski (π. 1298 - 9 Απριλίου 1331) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν πριγκίπισσα της Πολωνίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σβιντνίτσα.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Βλάντισλαφ Α΄ του Βραχέως, βασιλιά της Πολωνίας και της Γιαντβίγκας των Πιαστ, κόρης του Μπολέσλαφ του Ευσεβούς, δούκα της Μεγάλης (Παλαιάς) Πολωνίας. Παντρεύτηκε το 1310 τον Βερνάρδο των Πιαστ-Σιλεσίας δούκα της Σβιντνίτσα, Ζιένμπιτσε, κ.ά. και είχε τέκνα: Μπόλκο Β΄ π.1312-1368, δούκας της Σβιντνίτσα, Γιάβορ, Λβόβεκ, Λουσατίας, Μπζεγκ, Ολάβας, κ.ά. Κωνσταντία π.1313-1363, παντρεύτηκε τον Πσέμκο Β΄ των Πιαστ-Σιλεσίας-Γκλόγκουφ δούκα του Ζάγκαν, Στσινάβα, Γκλόγκουφ, κ.ά. Ελισάβετ π.1315-1348, παντρεύτηκε τον Μπόλκο Β΄ των Πιαστ-Σιλεσίας-Στσέλτσε δούκα του Οπόλε. Ερρίκος Β΄ π.1316-1345, δούκας της Σβιντνίτσα. Μπεάτα π.1320-1331, απεβ. 11 ετών. Cawley, Charles, Profile of Władysław, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα κωπηλασίας 2002

Το πανελλήνιο πρωτάθλημα κωπηλασίας 2002 διοργανώθηκε από την Ε.Κ.Ο.Φ.Ν.Σ. Πολυνίκης σύλλογος για ακόμα μία φορά ο Ν.Ο. Ιωαννίνων, αφού συγκέντρωσε 9 χρυσά, 3 ασημένια και 6 χάλκινα μετάλλια. Το πρωτάθλημα έγινε σε 2 φάσεις.

 Τα αποτελέσματα παίδων και νεανίδων δεν είναι διαθέσιμα. Αναφέρονται ο, η, οι πρώτος, η, οι ανά κατηγορία. Σκιφ ελ. βαρών γυναικών/ΕΝΟΑ (Χ. Μπισκιτζή) Διπλό σκίφ ελ. βαρών γυναικών/ΝΟΘ (Ε. Κοκκίνου, Α. Παϊταρίδου) Σκίφ ελ. βαρών ανδρών/ΟΕΑ.ΝΑΒ (Β. Πολύμερος) Τετράκωπος άνευ ελ. βαρών ανδρών/ΝΟΘ (Γαβριηλίδης, Μοσχονάς, Βασιλειάδης, Παπαδόπουλος) Διπλό σκίφ ελ. βαρών ανδρών/ΝΟΙ( Λίολιος, Παππάς) Τετραπλό σκίφ ελ. βαρών ανδρών/ΝΑΣ (Γελέκης, Φωκάς, Μουρτάκος, Μωραϊτης) Τετράκωπος άνευ γυναικών/ΙΟΘ (Γαλετσά, Καλτσά, Γρηγοριάδου, Ελευθερίου) Διπλό σκίφ γυναικών/ΙΟΘ (Σακελλαρίδου, Σεραφειμίδου) Τετράκωπος με πηδαλ. Ανδρών/ΝΟΘ (Στυλιανίδης, Λιγγερίδης, Δημάκης, Χαζαρίδης, Τσουκαλάς) Δίκωπος άνευ ανδρών/ΝΟΙ (Μηλιώτης, Δημητρίου) Διπλό σκίφ ανδρών/ΝΑΟΚέρκυρας (Σαββάτης, Νικολούζος) Σκίφ γυναικών/ΕΝΟΑ (Μπισκιτζή) Δίκωπος άνευ γυναικών/ΙΟΘ (Εξηνταβελόνη, Γαλετσά) Δίκωπος με πηδαλ. Ανδρών/ΝΑΟ Κέρκυρας (Νικολούζος, Ριγανάς, Γκουρούσης) Τετραπλό σκίφ γυναικών/ΝΟΘ (Κοκκίνου, Νάτη, Παϊταρίδου, Ιωαννίδου) Σκίφ ανδρών/ΟΕΑ ΝΑΒόλου (Πολύμερος) Οκτάκωπος γυναικών/ΙΟΘ (Σακελλαρίδου, Σεραφιμίδου, Καλτσά, Γαλετσά, Εξηνταβελόνη, Καραμπουλατίδου, Κορνηλίου, Σιδηροηλία, Πετροπούλου) Τετράκωπος άνευ ανδρών/ΝΟΚ (Παγούνης, Πρωτόγερος, Χρήστου Γ., Χρήστου Χ.) Τετραπλό σκίφ ανδρών/ΕΝΟΑ (Μαρίνος, Καράμπας, Γραμμενόπουλος, Κυριαλλίδης) Οκτάκωπος ανδρών/ΝΟΙ (Μηλιώτης, Δημητρίου, Ζυγούρας, Μπουκουβάλας, Λέκκος, Λισγάρας, Ντάσης, Σφαιρόπουλος, Ρίζος) Κορυφαίες παρουσίες στο Παγκόσμιο, ΕΚΟΦΝΣ Αφήνουν τα όπλα και πιάνουν τα κουπιά, ΕΚΟΦΝΣ
Βλέννη ούρων

Τα νήματα βλέννης ούρων είναι ένα συχνό εύρημα στα ούρα όταν αυτά εξετάζονται στο εργαστήριο στα πλαίσια της γενικής εξέτασης ούρων. Για να τα δούμε θα πρέπει τα ούρα να φυγοκεντρηθούν και να μικροσκοπηθεί το ίζημα είτε με απλό μικροσκόπιο είτε με μικροσκόπιο αντίθετης φάσης. Έχει αποδειχθεί ότι ένα μέρος της βλέννης προέρχεται από το ουροποιητικό σύστημα αφού έχει βρεθεί σε αυτή η πρωτεΐνη Tamm-Horsfall συστατικό των επιθηλιακών κυττάρων του ουροποιητικού συστήματος και βασικό συστατικό των κυλίνδρων που παρατηρούνται στα ούρα σε παθολογικές καταστάσεις. Η υπόλοιπη προέρχεται από το γεννητικό σύστημα και ιδιαίτερα από το κολπικό επιθήλιο των γυναικών.

 Σπάνια η παρουσία βλέννης φαίνεται μακροσκοπικά. Σε αυτή την περίπτωση διαπιστώνεται από τη θολερότητα που προκαλεί στα ούρα. Η βλέννη στο μικροσκόπιο φαίνεται με δύο μορφές, ως νημάτια και ως νεφέλωμα ή ίνες βλέννης. Τα νημάτια βλέννης μοιάζουν με τους υαλώδεις κυλίνδρους, μία προσεκτική όμως παρατήρηση της κυλινδροειδούς δομής των κυλίνδρων και των στρογγυλών άκρων τους επιτρέπουν τη έγκυρη διάκρισή τους από αυτά. Για την μικροσκοπική παρατήρηση της βλέννης πρέπει να χρησιμοποιείται χαμηλός φωτισμός. Καλύτερα να χρησιμοποιείται μικροσκόπιο αντίθετης φάσης. Στον άνδρα η παρουσία ινιδίων βλέννης συνδέεται με την χρόνια προστατίτιδα, την κυστίτιδα (λοίμωξη της ουροδόχου κύστης) καθώς και με την οπίσθια ουρηθρίτιδα. Στη γυναίκα η βλέννη των ούρων συνδέεται με την κυστίτιδα αφού η ουροδόχος κύστη της μπορεί να μολυνθεί «εύκολα» από τη χλωρίδα του κόλπου και του προδόμου. Ο λόγος είναι ότι η γυναικεία ουρήθρα όχι μόνο είναι βραχεία αλλά εκτελεί και κατά το πέρας της ουρήσεως κάποια εισροφητική κίνηση που επιτρέπει στα μικρόβια να ανέβουν απ’ το πρόδομο προς τον αυλό της και στη συνέχεια να φθάσουν στην κύστη. Τα μικρόβια αυτά είναι συνήθως βακτηρίδια (αρνητικά κατά Gram) αλλά και χλαμύδια ή ουρεόπλασμα. Βασικό σύμπτωμα της κυστίτιδας είναι η έκκριση μεγαλύτερης ποσότητας κολπικού υγρού. Επιπλέον τα ούρα μπορεί να είναι θολά ή/και αιματηρά και σε χρόνιες ιδίως καταστάσεις περιέχουν πολλά ινίδια ή νεφελώματα βλέννης. Η μικροσκόπηση των ούρων θα δείξει άφθονα πυοσφαίρια και ίσως και ερυθρά αιμοσφαίρια, άφθονη βλέννη και πολλούς μικροοργανισμούς. Κεχαγιάς Π. Η ουρολογία του οικογενειακού γιατρού. Επιστημονικές εκδόσεις Μ. Παρισιάνου. Αθήνα 1990. Αρσένη Α. Εξετάσεις ούρων στην εργαστηριακή διαγνωστική. Εκδόσεις Ζήτα 2003. Καρκαλούσος Π. 'Τεχνικές Μικροσκόπησης ούρων Έκδοση ΤΕΙ Αθηνών 2006. Ιωαννίδης Ι. Κλινική Χημεία Ι: Ανάλυση Ούρων: Θεωρία. Εκδόσεις Γιαχούδη, Θεσσαλονίκη 2004. Ιωαννίδης Ι. Κλινική Χημεία Ι: Ανάλυση Ούρων: Εργαστήριο. Εκδόσεις Γιαχούδη. Θεσσαλονίκη 2002. Πισπίνη Ι. Εργαστηριακά μαθήματα κλινικής χημείας Ι. ΤΕΙ Αθηνών 1997.
Μάχη της Ποτίδαιας

Η μάχη της Ποτίδαιας πραγματοποιήθηκε το 432 π.Χ. ανάμεσα στην Αθήνα και την Ποτίδαια η οποία είχε σύμμαχο την Κόρινθο. Έλαβε χώρα στην Ποτίδαια της Χαλκιδικής, λίγο πριν από την έναρξη του Πελοποννησιακού πόλεμου. Ο Θουκυδίδης τη θεωρεί ως την δεύτερη αφορμή του Πελοποννησιακού πολέμου.

 Η Ποτίδαια ήταν αποικία των Κορινθίων και μέλος της Δηλιακής Συμμαχίας. Γι΄ αυτό πλήρωνε φόρο στην Αθήνα. Μετά τη ναυμαχία των Συβότων, οι Αθηναίοι ζήτησαν από την Ποτίδαια να γκρεμίσει μέρος των τειχών της και να στείλει ομήρους. Όμως, φοβούμενοι μήπως η Ποτίδαια εξεγερθεί, λόγω της επιρροής της Κορίνθου, έστειλαν 30 τριήρεις και 1.000 οπλίτες υπό τον Αρχέστρατο, οι οποίοι προορίζονταν να επιτεθούν κατά του Μακεδόνα βασιλιά Περδίκκα Β'. Η Ποτίδαια τότε έστειλε πρέσβεις στην Αθήνα και τη Σπάρτη. Όταν οι πρέσβεις πήγαν στην Αθήνα για διαπραγματεύσεις, οι Αθηναίοι δεν τους δέχτηκαν, ενώ η Σπάρτη δέχτηκε να βοηθήσει την εξέγερση που προετοιμαζόταν. Οι Αθηναίοι τότε έπλευσαν για την Ποτίδαια, αλλά επιτέθηκαν κατά των Μακεδόνων, ενώ η εξέγερση στην Ποτίδαια είχε ξεκινήσει και οι Μακεδόνες ήταν σύμμαχοι των επαναστατών. Η Κόρινθος έστειλε στην Ποτίδαια 2.000 οπλίτες υπό τον Αριστέα. Η Αθήνα έστειλε ακόμα 2.000 οπλίτες και 40 πλοία με αρχηγό τον Καλλία. Μετά από μερικές μικρής σημασίας νίκες των Αθηναίων σε βάρος του Περδίκκα, αυτοί κατευθύνθηκαν στην Ποτίδαια. Ο Περδίκκας και 200 άνδρες από το ιππικό του ενώθηκαν με τον Αριστέα και βάδισαν κι εκείνοι προς την Ποτίδαια. Οι δύο στρατοί συναντήθηκαν στην Ποτίδαια και η μάχη άρχισε με νίκη του Αριστέα σε βάρος ενός τμήματος της αθηναϊκής παράταξης. Όμως στο υπόλοιπο μέτωπο νικούσαν οι Αθηναίοι. Ο Αριστέας με τον στρατό του άρχισαν να υποχωρούν κατά μήκος της παραλίας για να αποφύγουν τους Αθηναίους. Μια δύναμη από την πόλη θέλησε να αιφνιδιάσει τον αθηναϊκό στρατό αλλά δεν τα κατάφερε και υποχώρησε κι αυτή. Οι Αθηναίοι έχασαν 150 άνδρες, ανάμεσά τους ο Καλλίας, ενώ οι Κορίνθιοι με τους Ποτιδαιάτες 300 άνδρες. Το μακεδονικό ιππικό δεν συμμετείχε στη μάχη. Στη μάχη αυτή ο Αλκιβιάδης κινδύνευσε και τον έσωσε ο δάσκαλός του φιλόσοφος Σωκράτης. Το αντίθετο έγινε στη μάχη του Δηλίου, με τον Αλκιβιάδη να του ανταποδίδει τη βοήθεια. Οι Αθηναίοι μετά από αυτή τη νίκη τους, με 1.600 ναύτες με αρχηγό το Φορμίωνα απομόνωσαν την Ποτίδαια δια θαλάσσης, με ναυτικό αποκλεισμό. Αυτή η επίθεση στην Ποτίδαια κόστισε στο θησαυροφυλάκιο της Αθήνας 1.000 τάλαντα. Μετά απ'αυτά τα γεγονότα ξεκίνησε ο Πελοποννησιακός πόλεμος. Θουκυδίδης, Άπαντα Τόμος 1 - Ιστοριών Α, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα: Ιούλιος 1994, σσ. , ISBN 960-352-042-Χ.
Φυλακή του Μπουρέλ (Αλβανία)

Η Φυλακή του Μπουρέλ είναι μία φυλακή υψίστης ασφαλείας κοντά στην πόλη Μπουρέλ, της Αλβανίας, περίπου 90 χιλιόμετρα βόρεια των Τιράνων. Η φυλακή κατασκευάστηκε το 1939 ωστόσο χρησιμοποιήθηκε ως επί των πλείστων από το κομμουνιστικό καθεστώς του Ενβέρ Χότζα. Εκεί στέλνονταν διάφοροι πολιτικοί αντιφρονούντες του καθεστώτος ενώ υπάρχουν καταγγελίες ότι οι κρατούμενοι υποβάλλονταν σε βασανιστήρια. Με την κατάρρευση του κομμουνισμού και την ανάληψη της εξουσίας από το Δημοκρατικό κόμμα, το 1992, η φυλακή έκλεισε. Ωστόσο ξανάνοιξε το 1997 και έκτοτε λειτουργεί ως μία από τις 21 φυλακές της Δημοκρατίας της Αλβανίας.

 Οι σχεδιασμοί για την φυλακή ξεκίνησαν από το 1937 κατά την διάρκεια της βασιλείας του Ζόγου Α'. Η φυλακή άνοιξε το 1939 ως φυλακή υψίστης ασφαλείας. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ο Ενβέρ Χότζα κυριάρχησε στην Αλβανία και εγκαθίδρυσε μία κομμουνιστική δικτατορία. Ως εκ τούτου το καθεστώς χρησιμοποίησε τις φυλακές για να στέλνει εκεί του πολιτικούς αντιπάλους της. Οι κρατούμενοι υφίσταντο βασανιστήρια, υπέφεραν από την έλλειψη φαγητού και θέρμανσης και γενικά οι συνθήκες κράτησής τους ήταν απάνθρωπες. Για αυτόν τον λόγο η φυλακή ήταν διαβόητη ακόμα και έξω από τα σύνορα της Αλβανίας, σε όλες τις Βαλκανικές χώρες. Υπάρχει μία επιβεβαιωμένη απόπειρα απόδρασης κρατουμένων. Αυτή συνέβη το 1967 και στην διάρκειά της ένας κρατούμενος σκοτώθηκε ενώ άλλοι δύο οι οποίοι κατάφεραν να διαφύγουν αλλά τελικά συνελήφθησαν στα χωράφια λίγο πιο μακριά από την φυλακή.Το 1991 καταρρέει το κομμουνιστικό καθεστώς στην Αλβανία και την επόμενη χρονιά διεξάγονται οι πρώτες ελεύθερες εκλογές, τις οποίες κερδίζει το Δημοκρατικό κόμμα. Αυτό με απόφασή του κλείνει την φυλακή ως ένδειξη εκδημοκρατισμού της χώρας δεδομένου ότι η φυλακή είχε συνδεθεί με τα βασανιστήρια του κομμουνιστικού καθεστώτος. Ωστόσο το 1997 η φυλακή άνοιξε ξανά. Από τότε λειτουργεί κανονικά ως φυλακή υψίστης ασφαλείας της Αλβανίας παρόλο που ακτιβιστές υποστηρίζουν το οριστικό κλείσιμο της φυλακής και την μετατροπή του σε μουσείο μνήμης της κομμουνιστικής δικτατορίας. Κοστάτς Κότα, πρωθυπουργός της Αλβανίας την περίοδο της βασιλείας του Ζογ Α'. Πέθανε στην φυλακή το 1947. Φάτος Λουμπόνζα, πολιτικός αναλυτής και συγγραφέας. Φυλακίστηκε στην φυλακή την δεκαετία του 70, αλλά απελευθερώθηκε το 1991. Ντομ Σιμόν Τζουμπάνι, καθολικός ιερέας. Φυλακίστηκε για 26 χρόνια στην φυλακή του Μπουρέλ, ωστόσο απελευθερώθηκε το 1989. Ζεφ Πλούμι, καθολικός ιερέας και φραγκισκανός μοναχός. Απελευθερώθηκε το 1989. Πιέτερ Αρμπνόρι, καθηγητής που φυλακίστηκε για περισσότερα από 28 χρόνια πριν την απελευθέρωσή του του. Μπασκίμ Σέχου, γιος του πρωθυπουργού της Αλβανίας, Μεχμέτ Σέχου.
Ζοσέ Σεμέδο

Ο Ζοσέ Σεμέδο (γεννηθής στις 26 Δεκεμβρίου 1979 στη Λισαβόνα), είναι διεθνής επιθετικός ποδοσφαιριστής, που την περίοδο 2012 - 2013 αγωνιζόταν στη Νέα Σαλαμίνα. Συμμετέχει στην Εθνική του Πράσινου Ακρωτηρίου από το 2008.

 Τελευταία ενημέρωση: 16 Σεπτεμβρίου 2012 Προφίλ στο national football teams Προφίλ στο fifa.com Αρχειοθετήθηκε 2013-06-29 at Archive.is Προφίλ στο foradejogo.ne Αρχειοθετήθηκε 2012-10-25 στο Wayback Machine. Προφίλ στο footballzz.com
Ελληνικό Γορτυνίας

Το Ελληνικό είναι χωριό της επαρχίας Γορτυνίας του νομού Αρκαδίας. Βρίσκεται στη διαδρομή μεταξύ Στεμνίτσας και Καρύταινας στις νοτιοδυτικές πλαγιές του Μαινάλου. Ανήκει διοικητικά στο δήμο Γορτυνίας και ο πληθυσμός του είναι 204 κάτοικοι. Το παλαιότερο όνομα του χωριού ήταν Μουλάτσι. Η λέξη "mulach" σε σλαβικές γλώσσες όπως Τσέχικα, Σλοβάκικα ή Πολωνικά, μεταφράζεται ως "μουλάρι" και έχει καταγωγή από την περίοδο της εποίκησης της Αρκαδίας από σλαβικά φύλα.

 Το Ελληνικό (με την ονομασία Μουλάτσι) αναφέρεται για πρώτη φορά στην απογραφή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1515. Το χωριό αναφερόταν ως φέουδο του Αχμέτ Μπέη με πληθυσμό αποτελούμενο από 41 οικογένειες, 5 αγάμους και 1 χήρα. Το 1690 αναφέρεται από τον Βενετό περιηγητή Αντόνιο Ρακιφίκο. Σε απογραφή των Βενετών το 1700 εμφανίζεται να έχει 148 κατοίκους. Συμμετείχε ενεργά στην επανάσταση του 1821. Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας ο οικισμός εντάχθηκε διοικητικά στο Δήμο Τρικολώνων, έδρα του οποίου ήταν η γειτονική Στεμνίτσα. Υπήρξε ξεχωριστή κοινότητα στο διάστημα 1912-1998 οπότε εντάχθηκε στο νέο δήμο Τρικολώνων που δημιουργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας που ίσχυε μέχρι το 2011, και αντικαταστάθηκε από το Πρόγραμμα «Καλλικράτης».Πορεία του πληθυσμού: Από το Ελληνικό καταγόταν ο οπλαρχηγός του 1821 Σάββας Νικολόπουλος. Από το χωριό έλκει την καταγωγή του από την πλευρά της μητέρας του ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, καθώς και ο Πάνος Παναγιωτόπουλος. Ελληνικό Αρκαδίας
Προεδρικές εκλογές στην Γκάμπια (2001)

Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στην Γκάμπια στις 18 Οκτωβρίου 2001. Το αποτέλεσμα ήταν μια νίκη για τον κάτοχο της προεδρίας, Γιαγιά Τζαμέ, ο οποίος συγκέντρωσε περισσότερο από το 50% των ψήφων.

 Στη διάρκεια επεισοδίων βίας που σημειώθηκαν πριν τις εκλογές σκοτώθηκε ένας άοπλος διαδηλωτής της αντιπολίτευσης από πυρά ενός αστυνομικού. Επίσης, σημειώθηκαν αρκετοί τραυματισμοί. επίσης, Η κυβέρνηση απέλασε έναν Βρετανό διπλωμάτη που είχε παρακολουθήσει ένα συλλαλητήριο της αντιπολίτευσης. Saine, Abdoulaye (2003). «The presidential election in The Gambia, October 2001». Electoral Studies 22 (2): 375–381. doi:10.1016/S0261-3794(02)00064-1. https://archive.org/details/sim_electoral-studies_2003-06_22_2/page/375. Γκάμπια εκλογές: Υποψήφιοι " προφίλ BBC News, 17-10-2001.
Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1990-91

Η Γ΄ κατηγορία Κύπρου 1990-91 αποτέλεσε το 20ο πρωτάθλημα στη Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κατέκτησε ο Οθέλλος Αθηαίνου για 1η φορά στην ιστορία του.

 Στο πρωτάθλημα της Γ΄ κατηγορία την περίοδο 1990-91 συμμετείχαν 14 ομάδες. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα και η ομάδα που τερμάτισε στη δεύτερη θέση προβιβάστηκαν στην Β΄ κατηγορία 1991–92. Η τρίτη στη βαθμολογία ομάδα έδωσε μπαράζ με τη 12η ομάδα του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορία 1990-91, με τη νικήτρια να συμμετέχει στην Β΄ κατηγορία 1991-92 και την ηττημένη στη Γ΄ κατηγορία 1991-92. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στη Δ΄ κατηγορία 1991–92. Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Ομάδες που δεν συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που προήχθησαν στη Β΄ κατηγορία 1990-91 ΑΠΕΠ Πελενδρίου Ερμής ΑραδίππουΟμάδες που διαβαθμίστηκαν στην Δ΄ κατηγορία 1990-91 Ορφέας Αθηένου Νέος Αιώνας Τρικώμου Κέντρο Νεότητας ΜαρωνιτώνΟμάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που διαβαθμίστηκαν από τη Β΄ κατηγορία 1989-90 ΑΕΖ Ζακακίου Κεραυνός Στροβόλου Διγενής Ακρίτας ΎψωναΟμάδες που προήχθησαν από την Δ΄ κατηγορία 1989-90 Αθλητική Ποδοσφαιρική Ένωση Αγίας Νάπας1 Τσαγγάρης Πελενδρίου1Πριν την έναρξη του πρωταθλήματος Γ΄ κατηγορίας 1990-91 η ΑΠΕΑΝ Αγίας Νάπας ενοποιήθηκε με την ΕΝΑΝ Αγίας Νάπας δημιουργώντας τον Α.Ο. Αγία Νάπα που πήρε τη θέση της ΑΠΕΑΝ στο πρωτάθλημα. Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=2 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση Ο Απόλλων Λυμπιών έδωσε αγώνες μπαράζ με τη 12η ομάδα του πρωταθλήματος Β΄ Κατηγορίας, Ερμή Αραδίππου. Στο πρώτο παιχνίδι, ο γηπεδούχος Ερμής ηττήθηκε με 0-1. Στην έδρα του Απόλλωνα το τελικό αποτέλεσμα του επαναληπτικού ήταν 1-1. Έτσι, ο Απόλλων Λυμπιών προβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία 1991-92 και ο Ερμής υποβιβάστηκε στην Γ΄ κατηγορία 1991-92. «Ο Οθέλλος πρωταθλητής». Ο Φιλελεύθερος: σελ. 10. 29 Απριλίου 1991. Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1990-91 Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1990-91 Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1990-91 Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1990-91
Ρόβια Ηλείας

Τα Ρόβια είναι ένα χωριό του νομού Ηλείας. Ανήκει διοικητικά στο Δήμο Ανδρίτσαινας - Κρεστένων, ενώ παλαιότερα ανήκε στον Καποδιστριακό δήμο Ανδρίτσαινας και αποτελούσε τον μοναδικό οικισμό του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος.

 Η τοπική παράδοση, όπως περιγράφεται στα Ολυμπιακά του Αγησίλαου Τσέλαλη, λέει πως κάποιος πρίγκιπας από τη Γόρενα, περιοχή πάνω από το σημερινό χωριό Τσουράκι, έχτισε εδώ ρόβια – ροβιές, δηλαδή ποιμενικά καλύβια. Μετά ήρθε ένας σκλάβος από το Μυστρά, κάποιος Ανάστος από τη Μαρίνα και κάποιος Στέργιος Χρυσανθάκης από του Σκληρού κι έχτισαν σπίτια στη θέση «Χαλάσματα», στην κορφή Αγιολιά και στη θέση Σγούρνα κι έτσι δημιουργήθηκε το χωριό Ρόβια. Τα Ρόβια με βάση την απογραφή του 2001 έχουν 44 κατοίκους.