IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ιονική και Λαϊκή Τράπεζα

Η Ιονική Τράπεζα ήταν η πρώτη ελληνική τράπεζα. Ιδρύθηκε στις 17 Ιανουαρίου 1839 με έδρα το Λονδίνο, αντλώντας κεφάλαια κυρίως από Βρετανούς επενδύτες. Η αρχική της ονομασία ήταν Ιονική Κρατική Τράπεζα και εξυπηρετούσε τις συναλλαγές μεταξύ της Μεγάλης Βρετανίας και των Ιόνιων νησιών τα οποία την εποχή εκείνη αποτελούσαν προτεκτοράτο της Μεγάλης Βρετανίας.

 Το πρώτο της κατάστημα το οποίο ήταν ταυτόχρονα και το κεντρικό γραφείο της Τράπεζας λειτούργησε για πρώτη φορά στις 2 Μαρτίου 1840 στην Κέρκυρα. Στις 18 Μαΐου και στις και στις 10 Αυγούστου του ίδιου έτους άνοιξαν τα υποκαταστήματα στη Ζάκυνθο και στην Κεφαλονιά αντίστοιχα ενώ το 1845 λειτούργησαν πρακτορεία της τράπεζας στην Αθήνα και στην Πάτρα. Το 1873 με έδρα πάντα το Λονδίνο τα κεντρικά γραφεία της τράπεζας μεταφέρθηκαν στην Αθήνα. Το 1864 μετά την ένωση των Ιονίων Νήσων με την Ελλάδα, η τράπεζα επεκτείνει της δραστηριότητές της και στην υπόλοιπη Ελλάδα διατηρώντας ταυτόχρονα το δικαίωμα να λειτουργεί με βάση το εμπορικό δίκαιο της Μεγάλης Βρετανίας για αρκετές δεκαετίες. Διατήρησε επίσης το προνόμιο να εκδίδει και να διακινεί χαρτονομίσματα, προνόμιο το οποίο το κληρονόμησε από την Ιόνιο Πολιτεία και το διατήρησε έως και το 1920. Στις αρχές του 20ου αιώνα συνέχισε να επεκτείνει και να σταθεροποιεί την παρουσία της τόσο στο Ελληνικό τραπεζικό σύστημα όσο και εκτός Ελλάδος με έμφαση στα κέντρα του Ελληνισμού ανοίγοντας καταστήματα και πρακτορεία στην Αίγυπτο το 1907 και στην Κύπρο το 1926. Το 1938 αγοράζει τα 2/3 των μετοχών της Λαϊκής Τράπεζας η οποία είχε ιδρυθεί στην Αθήνα το 1905 και μετά από συγχώνευση προκύπτει η “Ιονική και Λαϊκή Τράπεζα”. Το 1956 τα υποκαταστήματα της ανέρχονται σε 38 από τα οποία τα 24 στην Ελλάδα, 6 στην Κύπρο και 8 στην Αίγυπτο. Το 1957 αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο για την τράπεζα. Εν μέσω ριζικών πολιτικών κοινωνικών και οικονομικών αλλαγών που διενεργούνται από την κυβέρνηση Νάσερ, τα 8 υποκαταστήματα στην Αίγυπτο δεσμεύονται από την αιγυπτιακή κυβέρνηση ακολουθώντας τη μοίρα όλων τον ξένων επενδύσεων στη χώρα αυτή. Τα υποκαταστήματα της Κύπρου περνούν στον έλεγχο της Charted Bank. Ενώ τα υποκαταστήματα της Ελλάδας με την καταβολή 635.000 λιρών Αγγλίας (2.000.000 $ ή 53.000.000 δραχμές εκείνη την εποχή) από τον τραπεζίτη Στρατή Ανδρεάδη περνούν τελικά στον έλεγχο της Εμπορικής Τράπεζας μετά από σύντομες διαπραγματεύσεις με τον τραπεζίτη sir Hampro. Έτσι ύστερα από 118 χρόνια ο έλεγχος της τράπεζας φεύγει από τα Αγγλικά χέρια. Το 1975 ακολουθώντας την μοίρα της Εμπορικής τράπεζας, η Ιονική τράπεζα περνάει στα χέρια του Ελληνικού δημοσίου. Το 1999 η Ιονική τράπεζα έρχεται υπό τον έλεγχο της Alpha Τράπεζας Πίστεως στα πλαίσια διαδικασίας αποκρατικοποιήσεων της τότε Ελληνικής κυβέρνησης. Ένα χρόνο αργότερα το 2000 συγχωνεύονται οι δύο τράπεζες δημιουργώντας την Alpha Bank. Έτσι κλείνει ο κύκλος λειτουργίας της τράπεζας με τον τίτλο “Ιονική”. Η Ιονική τράπεζα εξέδωσε αρκετά χαρτονομίσματα, πριν (σελίνια και λίρες), και μετά (ιονική δραχμή) την ενσωμάτωση των Ιονίων νήσων στην Ελλάδα. Το Βήμα Οβολός Ιονίου Ηνωμένον Κράτος των Ιονίων Νήσων
Βασίλης Βασιλάκος

Ο Βασίλης Βασιλάκος (7 Σεπτεμβρίου 1960) είναι παλαίμαχος Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε τη δεκαετία του ’80 ως επιτελικός μέσος. Είχε πάνω από 200 συμμετοχές στην Α΄ Εθνική, κυρίως με τoν ΠΑΟΚ και λιγότερες στην ΑΕΚ και τον Πανιώνιο. Επίσης αγωνίστηκε και στον Ολυμπιακό Βόλου στην Β' Εθνική.

 Ο Βασίλης Βασιλάκος ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στον Γ.Σ. Αλμυρού. Το 1979 πήρε μεταγραφή στον ΠΑΟΚ με τον οποίο συνέδεσε την καριέρα του, αφού αγωνίστηκε οκτώ σεζόν, ως το 1987. Ήταν βασικό μέλος της σπουδαίας ομάδας του ΠΑΟΚ της δεκαετίας 1980-90, η οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα το 1985 και έφτασε τρεις φορές στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος, το 1981 (ο Βασιλάκος μπήκε ως αλλαγή στο 75΄), το 1983 (δεν έπαιξε στον τελικό) και το 1985 (αποβλήθηκε στο 18΄). Στη συνέχεια πήγε για μια σεζόν στην ΑΕΚ και από το 1988 ως το 1991 έπαιξε στον Πανιώνιο, με τον οποίο αγωνίστηκε σε έναν ακόμα τελικό Κυπέλλου το 1989 (μπήκε ως αλλαγή στο 51΄), χωρίς να καταφέρει ούτε αυτή τη φορά να το κατακτήσει. Σημείωση : τα στοιχεία προέρχονται από http://www.rsssf.com/tablesg/grkhist.html#81 Πρωτάθλημα Ελλάδος (1): 1984-85 Φιναλίστ Κυπέλλου Ελλάδος (3): 1981, 1985 (με ΠΑΟΚ) και 1989 (με Πανιώνιο).
Α.Ο. Ποταμιά

Ο Αθλητικός Όμιλος Ποταμιά είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος της Ευρυτανίας. Ιδρύθηκε το 1989 στο Μεγάλο Χωριό Ευρυτανίας και από τότε συμμετέχει στα πρωταθλήματα της ΕΠΣΝ Ευρυτανίας. Έχει κατακτήσει 2 πρωταθλήματα ΕΠΣΝ Ευρυτανίας (2017-18, 2018-19), 4 Κύπελλα ΕΠΣΝ Ευρυτανίας (7 συμμετοχές σε τελικούς) και 1 Super Cup ΕΠΣΝ Ευρυτανίας (2018). Την αγωνιστική περίοδο 2019-20 αγωνίστηκε στην Γ' Εθνική κατηγορία στην παρθενική της εμφάνιση στις εθνικές κατηγορίες. Αγωνίζεται στο Δημοτικό Στάδιο Καρπενησίου, 2.500 θεατών, το οποίο διαθέτει πλαστικό χλοοτάπητα.

 2 Πρωταθλήματα Α΄ Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Ευρυτανίας: 2017-18, 2018-194 Κύπελλα Ε.Π.Σ. Ευρυτανίας: 2015-16, 2018-19, 2019-20, 2022-231 Super Cup Ε.Π.Σ. Ευρυτανίας: 2018 1995-96: ΑΠΟΚ Το Βελούχι - ΑΟ Ποταμιά 1:0 2006-07: ΑΠΟΚ Το Βελούχι - ΑΟ Ποταμιά 4:1 2015-16: ΑΟ Ποταμιά - Παναγραφιωτικός 2:1 2018-19: ΑΟ Ποταμιά - ΑΠΟ Δυτικής Φραγκίστας 3:0 2019-20: Λόγω της πανδημίας η ομάδα της Ποταμιάς κατέκτησε με κλήρωση το τρόπαιο της κυπελλούχου. Η αναστολή κάθε αγωνιστικής δράσης στα τοπικά, είχε ως αποτέλεσμα το Κύπελλο 2019-2020 να κριθεί στην κληρωτίδα, με την Ποταμιά να στέκεται πιο τυχερή από τον φιναλίστ Αίολο. 2021-22: Αίολος Καρπενησίου - ΑΟ Ποταμιά 2:1 2022-23: ΑΟ Ποταμιά - Αίολος Καρπενησίου 2:1 2018: ΑΟ Ποταμιά - ΑΠΟΚ Το Βελούχι 2:0 Την σεζόν 2019-20 η ομάδα δήλωσε για πρώτη φορά συμμετοχή στο Κύπελλο Ελλάδας. Οι τρεμπλούχοι Ευρυτανίας αντιμετώπισαν στην Κέρκυρα τον τοπικό Θιναλιακό Αχαράβης και ηττήθηκαν με 2-1. Το γκολ για την Ποταμιά στον πρώτο ιστορικό αγώνα για τον θεσμό του Κυπέλλου σημείωσε ο Αλέξανδρος Γενιτσαρόπουλος. ΑΟ Ποταμιά, επίσημος λογαριασμός στο Facebook. Παναγιώτης Κολλημένος "EVRYTANIA SPORT" Ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας "ΕΥΡΥΤΑΝΙΚΑ ΝΕΑ" Ιστολόγιο της εφημερίδας "ΕΥΡΥΤΑΝΙΚΟΣ ΠΑΛΜΟΣ"
Λουτρά Ελευθερών Καβάλας

Τα Λουτρά Ελευθερών είναι χωριό του Δήμου Παγγαίου της περιφερειακής ενότητας Καβάλας, στην περιφέρεια Ανατολική Μακεδονία και Θράκη. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι ακατοίκητα. Τα Λουτρά Ελευθερών βρίσκονται 45 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Καβάλας, στην κοιλάδα του Μαρμαρά, περίπου 1,5 χιλιόμετρα πριν τις εκβολές του στη θάλασσα. Τα Λουτρά Ελευθερών υπάγονταν στην κοινότητα Ακροποτάμου και με το πρόγραμμα Καποδίστριας εντάχθηκαν στον δήμο Ορφανού.

 Οι ιαματικές πηγές της περιοχής είναι γνωστές από την αρχαιότητα. Πιθανώς εδώ βρισκόταν η αρχαία πόλη (θασιακό εμπόριο) Απολλωνία, που η ονομασία της σχετίζεται με ιαματικές πηγές.Τα νερά των πηγών έχουν χλωριονατριούχα σύσταση με παρουσία υδρόθειου και έχουν θερμοκρασία 37 με 41,5°C. Η συνολική επιφανειακή παροχή τους εκτιμάται σε περίπου 267 κυβικά μέτρα την ώρα, η οποία μπορεί να αυξηθεί. Τα νερά τους θεωρούνται κατάλληλα για μυοσκελετικές παθήσεις, δερματοπάθειες, παθήσεις του κυκλοφορικού, εισπνευσιοθεραπεία σε άσθμα κλπ.Σήμερα στα λουτρά σώζονται 31 κτίρια. Το παλαιότερο από τα σωζόμενα κτίρια είναι ένα οθωμανικό λουτρό των τελών του 18ου αιώνα. Η περιοχή μετατράπηκε σε λουτρόπολη όταν το 1908-1910 ο καπνέμπορος Ζάχος Ζάχου ανέλαβε την εκμετάλλευσή τους από το οθωμανικό δημόσιο. Τον σχεδιασμό της ανέλαβε ο αρχιτέκτονας Αριστοτέλης Ζάχος. Τα κτίρια που αποδίδονται σε αυτόν είναι τα ξενοδοχεία «Αμφίπολις» και «Παγγαίο» και το ισόγειο του κτιρίου του εστιατορίου. Λόγω της μεγάλης απόστασης της λουτρόπολης από κάποιο οικισμό σε αυτή κτίστηκαν διάφορα καταστήματα, όπως φούρνος και παντοπωλείο. Κτίρια στη λουτρόπολη συνέχισαν να κτίζονται σε όλον τον 20ό αιώνα, σχηματίζοντας ένα μικρό οικισμό, ο οποίος όμως σήμερα έχει εγκαταλειφθεί. 21 δασικά στρέμματα περίπου έχουν αποχαρακτηριστεί για να ανοικοδομηθεί νέο θεραπευτήριο και εγκαταστάσεις διαμονής και εστίασης συνολικής δυναμικότητας 400 περίπου κλινών. Σήμερα υπάρχει πλήρης εγκατάλειψη. Σε λοφίσκο κοντά στην θάλασσα, στο δρόμο προς Νέα Πέραμο, βρίσκεται τετράπλευρος βυζαντινός πύργος, γνωστός ως Πύργος της Απολλωνίας, ο οποίος χρονολογείται από τον 13ο - 14ο μ. Χ. αιώνα και σώζεται σε μεγάλο ύψος. Περιβάλλεται από μικρό οχυρωματικό περίβολο και άλλα οικοδομήματα.
Συμμετοχή της Ελλάδας στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2014

Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Ελλάδας ήταν μία από τις 32 εθνικές ομάδες που συμμετείχαν στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 2014. Αυτή ήταν η τέταρτη συμμετοχή της στα παγκόσμια κύπελλα και η δεύτερη συνεχόμενη μετά από την παρουσία της στο Μουντιάλ της Νοτίου Αφρικής το 2010. Το ελληνικό συγκρότημα βρέθηκε στον Τρίτο Όμιλο όπου έδειξε καλή συμμετοχή καταλαμβάνοντας τη δεύτερη θέση και περνώντας έτσι, για πρώτη φορά στην ιστορία της στη Φάση των Δεκαέξι. Τότε αντιμετώπισε την Κόστα Ρίκα χάνοντας την πρόκριση στα πέναλτι.

 Η Ελλάδα αγωνίστηκε στα προκριματικά της ΟΥΕΦΑ στον Έβδομο Όμιλο που τελείωσε ισόπαλη με τη Βοσνία Ερζεγοβίνη με 25 βαθμούς, αλλά με μικρότερη διαφορά τερμάτων, κάτι το οποίο σήμαινε ότι έπρεπε να αγωνιστεί για την πρόκριση με τον δεύτερο του Τέταρτου Ομίλου. Σε αυτήν την περίπτωση έπαιξε με τη Ρουμανία σε διπλούς αγώνες, κέρδισε στον Πειραιά και ήρθε ισόπαλη στο Βουκουρέστι, κερδίζοντας έτσι την πρόκριση στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Βραζιλίας. Λετονία - Ελλάδα: 1 - 2 (1 - 0) Ελλάδα - Λιθουανία 2 - 0 (0 - 0) Ελλάδα - Βοσνία Ερζεγοβίνη 0 - 0 Σλοβακία - Ελλάδα 0 - 1 (0 - 0) Βοσνία Ερζεγοβίνη - Ελλάδα 3 - 1 (2 - 0) Λιθουανία - Ελλάδα 0 - 1 (0 - 1) Λιχτενστάιν - Ελλάδα 0 - 1 (0 - 0) Ελλάδα - Λετονία 1 - 0 (0 - 0) Ελλάδα - Σλοβακία 1 - 0 (1 - 0) Ελλάδα - Λιχτενστάιν 2 - 0 (1 - 0)Ευρωπαϊκά Μπαράζ Ελλάδα - Ρουμανία 3 - 1 (2 - 1) Ρουμανία - Ελλάδα 1 - 1 (0 - 1)Σκόρερς Η ελληνική ομάδα επέλεξε, το Δεκέμβριο του 2013, το Αρακαζού ως έδρα του προπονητικού της κέντρου κατά τη διάρκεια της συμμετοχής της στο μουντιάλ της Βραζιλίας. Τον δήμο του Αρακαζού, πρωτεύουσα της πολιτείας Sergipe, είχαν επίσης επισκεφτεί αντιπροσωπείες της Νότιας Κορέας, της Κολομβίας και της Ονδούρας, αφού πήρε την έγκριση της ΦΙΦΑ ως μία από τις πόλεις που θα μπορούσαν να δεχτούν κάποια εθνική ομάδα. Η πληροφορία επιβεβαιώθηκε όταν η ΦΙΦΑ δημοσίευσε τις έδρες των προπονητικών κέντρων όλων των εθνικών ομάδων στις 31 Ιανουαρίου 2014. Το Στάδιο Estadual Lourival Baptista, περισσότερο γνωστό ως «Baptistao», προσφέρθηκε ως προπονητικό κέντρο για την ελληνική εθνική ομάδα, για αυτόν τον σκοπό το γήπεδο μπήκε σε μία διαδικασία ανανέωσης για να ανταποκρίνεται στις προδιαγραφές που τέθηκαν από την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία. Παράλληλα, το ξενοδοχείο Radisson Αρακαζού επελέγη για να στεγάσει την ελληνική εθνική ομάδα κατά τη διάρκεια της παραμονής της στη Βραζιλία. Προηγούμενα Φιλικά Ελλάδα - Ν. Κορέα 0 - 2 (0 - 1) Πορτογαλία - Ελλάδα 0 - 0 Ελλάδα - Νιγηρία 0 - 0 Ελλάδα - Βολιβία 2 - 1 (1 - 0) Προπονητής: Φερνάντο Σάντος Οι παρακάτω παίκτες ήταν μέρος της λίστας προεπιλογής των 30, την οποία η ΕΠΟ απέστειλε στη ΦΙΦΑ, αλλά απορρίφθηκαν από τον προπονητή Φερνάντο Σάντος τη στιγμή που συνέθεσε τον κατάλογο των 23. Τρίτος Όμιλος Κολομβία - Ελλάδα 3 - 0 (1 - 0) Ιαπωνία - Ελλάδα 0 - 0 Ελλάδα - Ακτή Ελεφαντοστού 2- 1 (1 - 0)Φάση των 16 Κόστα Ρίκα - Ελλάδα 1 - 1 (1 - 1) (0 - 0) (παράταση) 5 - 3 (πέναλτι)
Ισαβέλλα των Αστουριών (1851-1931)

Η Ισαβέλλα (ισπαν. Isabel de Borbón y Borbón, 20 Δεκεμβρίου 1851 - 22 Απριλίου 1931) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ισπανίας ήταν κόρη του Δούκα του Κάδιθ και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Τζιρτζέντι (Ακράγαντα).

 H Μαρία Ισαβέλλα Φραγκίσκη δε Ασίς Χριστίνα Φραγκίσκη δε Πάουλα Δομινίκη ήταν η πρώτη κόρη του Φραγκίσκου δε Ασίς, Δούκα του Κάδιθ και της Ισαβέλλας Β΄ της Ισπανίας. Γεννήθηκε στο Βασιλικό Ανάκτορο της Μαδρίτης. Ως το πρώτο τέκνο της Βασίλισσας, ήταν διάδοχος με τον τίτλο της Πριγκίπισσας των Αστουριών ως το 1857 που γεννήθηκε ο αδελφός της Αλφόνσος (ΙΒ΄). Παντρεύτηκε τον κόμη του Τζιρτζέντι (σικελικά) (ιταλ.: Αγκριτζέντο, ελλην. Ακράγαντας), γιο του Φερδινάνδου Β΄ των Δύο Σικελιών. Τρία έτη μετά, το 1871 απεβίωσε ο σύζυγός της 25 ετών. Η Ισαβέλλα απεβίωσε σε ηλικία 80 ετών. Παντρεύτηκε το 1868 τον Γκαετάνο, Κόμη του Τζιρτζέντι. Δεν απέκτησαν απογόνους. Mateos Sainz de Medrano, Ricardo. Los Desconocidos Infantes de España. Thassalia, 1996. ISBN 8482370545 Rubio, María José. La Chata: La Infanta Isabel de Borbón y la Corona de España. Madrid, La Esfera de los Libros, 2003. ISBN 84-9734-350-6
Κόμπι Τζόουνς

Ο Κόμπι Τζόουνς (Cobi Jones, γεννήθηκε 16 Ιουνίου 1970) είναι Αμερικανός πρώην ποδοσφαιριστής και νυν αναλυτής αγώνων. Είναι ένας από τους πιο σημαντικούς παίκτες της αμερικανικού ποδοσφαίρου που επέστρεψαν από το εξωτερικό για να βοηθήσουν στην τότε νεοσύστατη Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ (Major League Soccer, MLS) το 1996. Είναι κάτοχος του ρεκόρ διεθνών συμμετοχών της χώρας του.

 Ο Τζόουνς ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στο Πανεπιστήμιο του UCLA, οδηγώντας τους Μπρούινς στο πρωτάθλημα του NCAA το 1990. Ολοκλήρωσε την καριέρα του στο κολέγιο με 23 γκολ και 37 τελικές πάσες (ασίστ) σε 90 παιχνίδια. Με την συμμετοχή του στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994 που πραγματοποιήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Τζόουνς κέρδισε συμβόλαιο με την αγγλική ομάδα Κόβεντρι Σίτι, όπου πέρασε μία σεζόν. Την επόμενη χρονιά εντάχθηκε στη βραζιλιάνικη ομάδα Βάσκο ντα Γκάμα μετά από εντυπωσιακές εμφανίσεις με την εθνική ομάδα των ΗΠΑ στο Κόπα Αμέρικα του 1995. Μετά από μόλις λίγους μήνες στη Βραζιλία, ο Τζόουνς υπέγραψε με τους Λος Άντζελες Γκάλαξι για την πρώτη χρονιά της Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ.Η καλύτερη χρονιά του Τζόουνς με τους Γκάλαξι ήρθε το 1998, όπου ήταν δεύτερος στο MLS με 51 πόντους (19 γκολ και 13 ασίστ), αναδείχθηκε στην καλύτερη ομάδα της χρονιάς και επίσης αθλητής της χρονιάς στις ΗΠΑ. Το 2005, ήταν ο τελευταίος παίκτης στο MLS που παρέμεινε στην αρχική του ομάδα από το 1996. Με τους Γκάλαξι κέρδισε δύο Κύπελλα του MLS (το πρωτάθλημα των ΗΠΑ), το 2002 και το 2005, ενώ παραμένει ο ποδοσφαιριστής με τις περισσότερες συμμετοχές στο σύλλογο.Αγωνίστηκε για την Εθνική των Η.Π.Α. σε τρία Παγκόσμια Κύπελλα 1994, 1998 και 2002. Ήταν στην καλύτερη ενδεκάδα στο ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ του 2000 και κέρδισε με την εθνική ομάδα το Κύπελλο το 2002. Εκπροσώπησε επίσης τη χώρα του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992 στη Βαρκελώνη. Για την εθνική ομάδα των Η.Π.Α. αγωνίστηκε συνολικά 164 φορές και σημείωσε 15 τέρματα(κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 150 ή περισσότερες διεθνείς συμμετοχές). Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση έγινε βοηθός προπονητή του Ρουντ Γκούλιτ στους Γκάλαξι για σύντομο χρονικό διάστημα. Είναι μέλος του Hall of Fame του UCLA, του αμερικάνικου ποδοσφαίρου και ο μόνος ποδοσφαιριστής που η ομάδα των Γκάλαξι έχει αποσύρει τη φανέλα του. Λος Άντζελες Γκάλαξι MLS (2) : 2002, 2005 ΚΟΝΚΑΚΑΦ Τσάμπιονς Καπ : 2000Η.Π.Α. ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ : 2002Ατομικές διακρίσεις Καλύτερη ομάδα του NASL : 1998 Καλύτερη ομάδα ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ : 2000 Αθλητής της χρονιάς : 1998 Hall of Fame του αμερικάνικου ποδοσφαίρου
Στέπας Μπουτάουτας

Ο Στέπας Μετσισλάβοβιτς Μπουτάουτας (ρωσικά: Стяпас Мечиславович Бутаутас‎, λιθουανικά: Stepas Butautas, 25 Αυγούστου 1925 – 22 Μαρτίου 2001) ήταν Σοβιετικός/Λιθουανός καλαθοσφαιριστής και προπονητής. Αγωνίστηκε με την Εθνική Σοβιετικής Ένωσης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1952, όπου κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο. Κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης, έπαιξε και στους οκτώ αγώνες. Το 1991 ανακηρύχθηκε ως ένας από τους 50 Σπουδαιότερους Παίκτες της FIBA.

 Ο Μπουτάουτας ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του με την Ντίναμο Κάουνας το 1944. Στη συνέχεια έπαιξε με την ΑΣΚ Κάουνας το 1945, πριν επιστρέψει στη Ντίναμο Κάουνας το 1946. Από το 1947 έως το 1956 έπαιξε στη Ζάλγκιρις Κάουνας. Με τη Ζάλγκιρις, κέρδισε το Πρωτάθλημα ΕΣΣΔ το 1947 και το 1951 καθώς και 6 Πρωταθλήματα Λιθουανικής ΣΣΔ (1945, 1950, 1952, 1953, 1954, 1955). Ο Μπουτάουτας υπήρξε μέλος της Εθνικής Σοβιετικής Ένωσης από το 1947 έως το 1954. Με τη Σοβιετική Ένωση, κέρδισε χρυσά μετάλλια στο Ευρωμπάσκετ 1947, στο Ευρωμπάσκετ 1951 και στο Ευρωμπάσκετ 1953 και το ασημένιο μετάλλιο στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1952. Αφού αποσύρθηκε από την αγωνιστική δράση, ο Μπουτάουτας ξεκίνησε να εργάζεται ως προπονητής καλαθοσφαίρισης. Σε επίπεδο συλλόγων, ήταν ο προπονητής της γυναικείας ομάδας Πόλιτεχνικα Κάουνας από το 1960 έως το 1966. Αργότερα, ήταν ο προπονητής της Ζάλγκιρις Κάουνας από το 1975 έως το 1979. Ο Μπουτάουτας διετέλεσε προπονητής της Εθνικής Σοβιετικής Ένωσης γυναικών από το 1958 έως το 1964, την οποία οδήγησε σε χρυσά μετάλλια στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1959, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1964, στο Ευρωμπάσκετ 1960, στο Ευρωμπάσκετ 1962 και στο Ευρωμπάσκετ 1964. Κέρδισε επίσης το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ 1958. Εν συνεχεία ανέλαβε προπονητής της Εθνικής Κούβας από το 1967 έως το 1968 και το 1970. Ως προπονητής της Κουβάς συμμετείχε στο Σεντρομπάσκετ του 1967, στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968 και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1970. Ο Μπουτάουτας χρημάτισε επικεφαλής του τμήματος του Κρατικού Ινστιτούτου Φυσικής Αγωγής της Λιθουανίας (τώρα Λιθουανικό Αθλητικό Πανεπιστήμιο) από το 1978 έως το 1985, Πρόεδρος της Λιθουανικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης από το 1959 έως το 1961 και Πρόεδρος της Επιτροπής Λιθουανών Προπονητών Λιθουανικής από το 1980 έως το 1989. Ο γιος του, Ραμούνας Μπουτάουτας, ήταν προπονητής της Εθνική Λιθουανίας. Προφίλ στη FIBA 1 Προφίλ στη FIBA 2 Προφίλ στο Sports-Reference.com Stepas Butautas
Δαμακίνι Αχαΐας

Το Δαμακίνι είναι μικρός ημιορεινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Ερινεού ως έδρα του ομώνυμου πρώην δημοτικού διαμερίσματος.

 Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Δαμακίνι. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δαμακινίου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 15/12/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Δαμακινίου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 15/12/2017.
Sonic Labyrinth

Το Sonic Labyrinth (ソニックラビリンス Sonikku Rabirinsu) είναι βιντεοπαιχνίδι πλατφόρμας που κυκλοφόρησε από τη Sega το 1995 για το Game Gear. Είναι επίσης διαθέσιμο και για το Sonic Adventure DX και Sonic Mega Collection Plus. Το παιχνίδι έχει ισομετρικά γραφικά, όπως και το Sonic the Hedgehog για τα arcades και Sonic 3D: Flickies' Island.

 Ο ανταγωνιστής Doctor Eggman έκλεψε τα Σμαράγδια του Χάους και άλλαξε τα παπούτσια του Sonic με άλλα παπούτσια τα οποία κάνουν τον Sonic να χάσει τη δυνατότητα του να τρέξει γρήγορα. Ο πρωταγωνιστής πρέπει να σώσει όλα τα Σμαράγδια του Χάους με τα νέα παπούτσια και να νικήσει τον Eggman. Οι παίκτες χειρίζονται τον Sonic γύρω από μία κούρσα χρησιμοποιώντας την ικανότητά του να κυλήσει σε μια μπάλα για να νικήσει τα Badniks και να πάρει κλειδιά για να τελειώσει κάθε στάδιο. Η μόνη δύναμη που μπορεί να χρησιμοποιήσει ο Sonic είναι το Spin Dash. Παρόλο που ο Sonic μπορεί να περπατήσει και να χρησιμοποιεί το Spin Dash, υπάρχει ένα χρονόμετρο σε κάθε στάδιο. Ο Sonic μπορεί να συλλέξει δαχτυλίδια μόνο σε μάχες, αλλά θα χάσει μια ζωή άμα ο Sonic δεχτεί δύο χτυπήματα. Άμα δεν έχει κανένα δαχτυλίδι, τότε δέχεται μία ζημιά. Υπάρχουν συνολικά τέσσερις ζώνες, το καθένα με τρία επίπεδα και μια μάχη αφεντικού. Ο στόχος σε κάθε επίπεδο είναι ο Sonic να συλλέξει τρία κλειδιά για να προχωρήσει στο επόμενο στάδιο. Το Sonic Labyrinth δέχτηκε κυρίως αρνητικές κριτικές, με τα προβλήματα να ήταν ο άτσαλος χειρισμός και η έλλειψη ταχύτητας. Η Electronic Gaming Monthly του έδωσε ένα 4.5 από 10, σχολιάζοντας "Γιατί να μην ακολουθήσει την ίδια ρουτίνα του Sonic the Hedgehog Spinball αντί να προσποιείται ότι ο Sonic μπορεί πραγματικά να κουνηθεί στα πόδια του;" Πρόσθεσε επίσης ότι το επαναλαμβανόμενο gameplay προκαλεί βαρεμάρα. Το Famitsu του έδωσε ένα σκορ 22 από 40. Το Official Nintendo Magazine του έδωσε ένα 40%, περιγραφοντάς το ως ένα από τα χειρότερα παιχνίδια της σειράς. Η Nintendo Life του έδωσε ένα 4 από 10. Ωστόσο, το GamePro του έδωσε ένα πιο θετικό σκορ, λέγοντας ότι είναι μια καλή προσθήκη στη συλλογή παιχνιδιών Sonic. Επίσημη ιστοσελίδα Sonic Labyrinth στο Sonic Retro Sonic Labyrinth στο MobyGames Sonic Labyrinth στο GameFAQs
Αλμυρός Χίου

Ο Αλμυρός είναι οικισμός της Χίου. Υπάγεται στην τοπική κοινότητα Καλαμωτής, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Μαστιχοχωρίων, του δήμου Χίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χίου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Χίου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός καταγράφηκε χωρίς κατοίκους.

 Ο Αλμυρός είναι παράλιος οικισμός της ΝΑ. Χίου. Βρίσκεται στον κεντρικό μυχό του όρμου Καλαμωτής, ανάμεσα στα χωριά Κώμη και Λιλικάς, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Απέχει 24 χλμ. περίπου ΝΔ. της πόλης της Χίου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στον δήμο Μαστιχοχωρίων του νομού Χίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 ο οικισμός αποσπάστηκε από τον δήμο Μαστιχοχωρίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Χίου. Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Χάρτες «ROAD» (Χίος 1:60.000) Google Earth eetaa.gr
Pink Floyd: Live at Pompeii

Το Pink Floyd: Live at Pompeii (μετάφραση: Pink Floyd: Ζωντανά στην Πομπηία) είναι μουσικό ντοκιμαντέρ του 1972 σε σκηνοθεσία του Adrian Maben που παρουσιάζει το έργο του βρετανικού συγκροτήματος Pink Floyd με σκηνικό το αμφιθέατρο της Πομπηίας.

 Intro Song Echoes, Part 1 Careful with That Axe, Eugene A Saucerful of Secrets One of These Days Set the Controls for the Heart of the Sun Mademoiselle Nobs Echoes, Part 2 Intro Song Echoes, Part I On the Run (πλάνα από στούντιο) Careful with That Axe, Eugene A Saucerful of Secrets Us and Them (πλάνα από στούντιο) One of These Days Set the Controls for the Heart of the Sun Brain Damage (πλάνα από στούντιο) Mademoiselle Nobs Echoes, Part II Echoes, Part 1/On the Run Careful with That Axe, Eugene A Saucerful of Secrets Us and Them One of These Days I'm Going to Cut You into Little Pieces Mademoiselle Nobs Brain Damage Set the Controls for the Heart of the Sun Echoes, Part 2 Pink Floyd: Live at Pompeii στο IMDb
Μανώλης Σκούφαλης

Ο Μανώλης Σκούφαλης (γενν. στη Νέα Ιωνία Αττικής στις 21 Αυγούστου 1978) είναι Έλληνας προπονητής ποδοσφαίρου και πρώην μεσοεπιθετικός ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν στο δεξί άκρο της επίθεσης. Έχει ύψος 1,78, βάρος 75 κιλά και έχει το παρατσούκλι Μανόλο.Είναι προπονητής στον Θύελλα Ελεούσας .

 Ξεκίνησε να παίζει επαγγελματικό ποδόσφαιρο το 1998-99 στη Δόξα Βύρωνα, που τότε αγωνιζόταν στη Β΄ Εθνική. Στην ομάδα του Βύρωνα έπαιξε άλλη μια σεζόν, αν και υποβιβάστηκε στη Γ΄ Εθνική και στη συνέχεια έπαιξε δυο χρονιές με τον ΦΣ Κοζάνης στην Γ΄ και στη Δ΄ Εθνική. Το 2002 πήρε μεταγραφή στον Αθηναϊκό κι επανήλθε στη Β΄ Εθνική. Στις 24 Αυγούστου 2003 έκανε το ντεμπούτο του στην Α΄ Εθνική με την ομάδα του Ακράτητου, στο ματς Ακράτητος-Άρης Θεσσαλονίκης 1-0. Στην ομάδα των Άνω Λιοσίων αγωνίστηκε για τρεις σεζόν. Ακολούθησε μια περίοδος στην Κέρκυρα και το 2007 υπέγραψε στον Πανιώνιο. Σχεδόν αμέσως πήρε θέση βασικού ή της πρώτης αλλαγής, την οποία διατηρεί μέχρι σήμερα. Ήταν βασικό μέλος της ομάδας που πήρε την πέμπτη θέση στο πρωτάθλημα τη σεζόν 2007-08, με προπονητή τον Έβαλντ Λίνεν και μετείχε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ και Κύπελλο Ιντερτότο. Δεν σκόραρε πολύ συχνά αλλά ήταν αγαπητός στην εξέδρα λόγω της μαχητικότητάς του. Μετά τη λήξη του συμβολαίου του με τον Πανιώνιο υπέγραψε διετές συμβόλαιο με τον ΠΑΣ Γιάννενα. Τον Ιούλιο του 2012 και αφού είχε τελειώσει τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις με τον ΠΑΣ Γιάννενα βρέθηκε πολύ κοντά σε συμφωνία με τον Παναθηναϊκό. Η συμφωνία τελικά χάλασε όταν ο παίχτης αρνήθηκε να υπογράψει και τελικά προτίμησε τη Νίκη Βόλου, που είχε κερδίσει την άνοδο στην Σούπερ Λίγκα, με την οποία και συμφώνησε για ένα χρόνο. Η πρόωρη αποχώρηση της Νίκης από το πρωτάθλημα για οικονομικούς λόγους οδήγησε πολλούς παίκτες στην έξοδο από την ομάδα και έφερε την λύση του συμβολαίου του Σκούφαλη τον Ιούνιο του 2013. Έπειτα από παρουσία στον Παναρκαδικό από το καλοκαίρι, ως τον Δεκέμβριο του 2013 και στον Αχαρναϊκό από εκεί μέχρι το τέλος της σεζόν 2013-14, το καλοκαίρι του 2014 μεταγράφηκε στον Θεσπρωτό, από όπου αποχώρησε τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς τερματίζοντας ταυτόχρονα την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία. Την αγωνιστική περίοδο 2015-16 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Πασσαρώνα Ροδοτοπίου, ομάδας της Α' Κατηγορίας της ΕΠΣ Ηπείρου, όπου συνέχισε και την επόμενη σεζόν. Για τη σεζόν 2001-02, που ο Φ.Σ. Κοζάνης αγωνίστηκε στη Δ΄ Εθνική, δεν υπάρχουν στατιστικά στοιχεία. Αφιέρωμα στη Σούπερ Λίγκα 2008-09, "Εθνοσπόρ" (25-8-2008), σελ. 49-51. Στατιστικά σεζόν 2009-10
Ταυτότητα του Πασκάλ

Στα μαθηματικά, η ταυτότητα του Πασκάλ είναι η εξής ταυτότητα που ισχύει για κάθε φυσικούς αριθμούς 0 ≤ k ≤ n {\displaystyle 0\leq k\leq n} , ( n + 1 k + 1 ) = ( n k + 1 ) + ( n k ) , {\displaystyle {\binom {n+1}{k+1}}={\binom {n}{k+1}}+{\binom {n}{k}},} όπου ( x y ) {\displaystyle {\tbinom {x}{y}}} είναι ο διωνυμικός συντελεστής. Η ταυτότητα αυτή μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τον υπολογισμό των διωνυμικών συντελεστών μέσω της κατασκευής του λεγόμενου τριγώνου του Πασκάλ. Ονομάζεται από τον μαθηματικό Μπλεζ Πασκάλ.

 Υπενθυμίζουμε τον ορισμό του διωνυμικού συντελεστή, ( n k ) = n ! ( n − k ) ! k ! , {\displaystyle {\binom {n}{k}}={\frac {n!}{(n-k)!k!}},} όπου n ! = n ⋅ ( n − 1 ) ⋅ … ⋅ 1 {\displaystyle n!=n\cdot (n-1)\cdot \ldots \cdot 1} είναι το παραγοντικό του n {\displaystyle n} . Από τον ορισμό του διωνυμικού συντελεστή, έχουμε ότι ( n k + 1 ) + ( n k ) = n ! ( n − k − 1 ) ! ( k + 1 ) ! + n ! ( n − k ) ! k ! = n ! ( n − k − 1 ) ! k ! ⋅ ( 1 k + 1 + 1 n − k ) = n ! ( n − k − 1 ) ! k ! ⋅ ( n − k + k + 1 ( k + 1 ) ⋅ ( n − k ) ) = ( n + 1 ) ! ( n − k ) ! ( k + 1 ) ! = ( n + 1 k + 1 ) . {\displaystyle {\begin{aligned}{\binom {n}{k+1}}+{\binom {n}{k}}&={\frac {n!}{(n-k-1)!(k+1)!}}+{\frac {n!}{(n-k)!k!}}\\&={\frac {n!}{(n-k-1)!k!}}\cdot \left({\frac {1}{k+1}}+{\frac {1}{n-k}}\right)\\&={\frac {n!}{(n-k-1)!k!}}\cdot \left({\frac {n-k+k+1}{(k+1)\cdot (n-k)}}\right)\\&={\frac {(n+1)!}{(n-k)!(k+1)!}}\\&={\binom {n+1}{k+1}}.\end{aligned}}} Υπενθυμίζουμε ότι ο διωνυμικός συντελεστής ( n k ) {\displaystyle {\tbinom {n}{k}}} μετράει το πλήθος των συνδυασμών k {\displaystyle k} στοιχείων που μπορούν να επιλεχθούν από συνολικά n {\displaystyle n} στοιχεία. Επομένως, ο συντελεστής ( n + 1 k + ! ) {\displaystyle {\tbinom {n+1}{k+!}}} μετράει το πλήθος των συνδυασμών για να διαλέξουμε k + 1 {\displaystyle k+1} από n + 1 {\displaystyle n+1} στοιχεία. Έστω ότι τα στοιχεία είναι { 1 , 2 , … , n + 1 } {\displaystyle \{1,2,\ldots ,n+1\}} , τότε διαχωρίζουμε τις εξής δύο περιπτώσεις σε αυτούς τους συνδυασμούς: Διαλέγουμε το n + 1 {\displaystyle n+1} και k {\displaystyle k} στοιχεία από τα { 1 , … , n } {\displaystyle \{1,\ldots ,n\}} . Διαλέγουμε k + 1 {\displaystyle k+1} στοιχεία από τα { 1 , … , n } {\displaystyle \{1,\ldots ,n\}} .Για την πρώτη περίπτωση υπάρχουν ( n k ) {\displaystyle {\tbinom {n}{k}}} τρόποι και για την δεύτερη ( n + 1 k + 1 ) {\displaystyle {\tbinom {n+1}{k+1}}} τρόποι, άρα το άθροισμά τους μας δίνει το συνολικό πλήθος των συνδυασμών k + 1 {\displaystyle k+1} από n + 1 {\displaystyle n+1} στοιχεία, επομένως ( n k + 1 ) + ( n k ) = ( n + 1 k + 1 ) . {\displaystyle {\binom {n}{k+1}}+{\binom {n}{k}}={\binom {n+1}{k+1}}.} Τρίγωνο του Πασκάλ
Ναπολέων Λαμπελέτ

Ο Ναπολέων Λαμπελέτ (1864 - 1932) ήταν Έλληνας συνθέτης, μεγαλύτερος αδελφός του Γεωργίου Λαμπελέτ, επίσης συνθέτη, από τη μουσική οικογένεια Λαμπελέτ. Ήταν ο πρώτος συνθέτης της γενιάς του που σταδιοδρόμησε με επιτυχίες στο εξωτερικό μετά τον Σπυρίδωνα Σαμάρα και ουσιαστικά ο πρώτος αρχιμουσικός που επιχείρησε τη δημιουργία ελληνικού μελοδράματος.

 Ὁ Ναπολέων Λαμπελέτ ήταν ο μεγαλύτερος γιος και το δεύτερο από τα πέντε επιζήσαντα παιδιά του Εδουάρδου και της Ασπασίας, το γένος Καρούσου. Συνέχισε την οικογενειακή αφοσίωση στη μουσική, παρ' όλο που εμφάνισε και εξαιρετική επίδοση στη ζωγραφική. Σύνθετο ταλέντο, πήρε τα πρώτα μαθήματα πιάνου από τους γονείς του, τελείωσε τα πρώτα εγκύκλια μαθήματα στην Αθήνα και παρακολούθησε ένα χρόνο τη Νομική Σχολή. Ύστερα με υποτροφία του Δήμου Κέρκυρας σπούδασε ανώτερα θεωρητικά και σύνθεση στο ωδείο Σαν Πιέτρο α Μαΐέλα της Νάπολης με συμμαθητή και φίλο τον Διονύσιο Λαύραγκα. Μετά από 7 χρόνια σπουδών επέστρεψε στην Αθήνα και διορίστηκε καθηγητής του Ωδείου Αθηνών. Το 1887 ίδρυσε ιδιωτική μουσική σχολή αρχίζοντας έντονη καλλιτεχνική φράση. Διοργάνωσε συναυλίες και διηύθυνε έργα Ελλήνων και ξένων συνθετών. Την ίδια χρονιά, τον Αύγουστο, στο Θέατρο του Φαλήρου εμφανίστηκε με τη χορωδία της σχολής του, όπου ακούστηκε σε πρώτη εκτέλεση η περίφημη βαρκαρόλα του συνθέτη Ο Νυχτομπάτης Χαρωπός σε στίχους Ιωάννη Πολέμη. Κορυφαίος της χορωδίας ο περίφημος τενόρος Ιωάννης Αποστόλου που μεσουράνησε αργότερα στα μεγαλύτερα θέατρα της Ευρώπης. Μαθητές του Λαμπελέτ υπήρξαν οι γνωστότεροι καλλιτέχνες τραγουδιού της εποχής του, ενώ ήταν ένας από τους πρωτεργάτες της κίνησης για την ίδρυση της Φιλαρμονικής Εταιρείας Αθηνών και του Ομίλου Φιλομούσων. Σταθμός στη σταδιοδρομία του Λαμπελέτ αλλά και στην ιστορία του ελληνικού μελοδράματος είναι η εκτέλεση της κωμικής όπερας του Κερκυραίου συνθέτη Σπυρίδωνα Ξύνδα Ο Υποψήφιος Βουλευτής στο θέατρο Μπούκουρα τον Μάρτιο του 1888. Το 1894 πήγε στην Αλεξάνδρεια για να αναλάβει τη διεύθυνση της Αβερώφειας Μουσικής Ακαδημίας της πόλης. Το 1895 εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο, όπου έκανε λαμπρή καριέρα ως μαέστρος και συνθέτης. Το έργο του αποτελείται κυρίως από μεγάλα μελοδραματικά και ορχηστρικά μουσικά έργα που γράφτηκαν κυρίως στο Λονδίνο, συγχρωτίστηκε όμως και με Έλληνες ποιητές και πεζογράφους της εποχής του μελοποιώντας άνω των 70 τραγουδιών. Επτανησιακή Σχολή (μουσική) Μανώλης Σειραγάκης, Ναπολέων Λαμπελέτ: ένας ανέστιος κοσμοπολίτης. Συμβολή στην καταγραφή της θεατρικής του δράσης, Κέντρο Ελληνικής Μουσικής (2014). Η μονογραφία του Μανώλη Σειραγάκη για τον Κερκυραίο συνθέτη Ναπολέοντα Λαμπελέτ (1864-1932) παρουσιάζει τεκμηριωμένα τη μυθική καριέρα του συνθέτη στο West End του Λονδίνου και το παράδοξο ότι αυτή δεν μπόρεσε να επηρεάσει τη μουσική και θεατρική ζωή της Αθήνας. Άνοιξις, τραγούδι για φωνή και πιάνο του Ναπολέων Λαμπελέτ Φωτόδεντρο Λαμπελέτ (Λαμπελέτης), Ναπολέων Κέντρο Μουσικής Πληροφόρησης Εκτελέσεις συνθέσεων του Λαμπελέτ από Μάρθα Αράπη και Δημήτρη Γιάκα - YouTube
Κλαυδία Αντωνία

Η Κλαυδία Αντωνία (περίπου 30 μ.Χ. - 66 μ.Χ.) ήταν κόρη του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Κλαύδιου και της δεύτερης συζύγου του Αιλίας. Ήταν ετεροθαλής αδερφή της Οκταβίας και του Βρεταννικού.

 Μέχρι το 37 ανατράφηκε από την γιαγιά της (από την πλευρά του πατέρα), την Αντωνία τη Νεότερη, η οποία απεβίωσε εκείνο το έτος. Από τότε μέχρι το 43, μεγάλωσε με τον πατέρα της. Το 43 παντρεύτηκε για πρώτη φορά τον Γνώο Πομπηίο. Οι γονείς του ήταν ο σύμβουλος Μάρκος Λικίνιος και Σκριμπονία. Σύμφωνα με τον Σουητώνιο, ο Πομπήιος δολοφονήθηκε αρκετά χρόνια αργότερα (46/47), όταν πιάστηκε στο κρεβάτι με έναν εραστή του. Ο Κάσσιος Δίων αναφέρει ότι η αυτοκράτειρα Βαλερία Μεσσαλίνα διέταξε την εκτέλεσή του από φόβο ότι ο Πομπήιος θα μπορούσε να γίνει αντίπαλος του γιου της Βρετανικού. Η Αντωνία παντρεύτηκε το 47 τότε τον ετεροθαλή αδερφό της μητριάς της Μεσσαλίνας, Φαύστο Κορνήλιο. Είχαν ένα γιο που πέθανε πριν από τα δεύτερά του γενέθλια. Το 58 ο Φαύστος εξορίστηκε και το 62 δολοφονήθηκε με εντολή του αυτοκράτορα Νέρωνα. Το 65, ο Τάκιτος καταγράφει τη φήμη ότι ο Πίσων σκόπευε να παντρευτεί την Αντωνία ως στοιχείο της συνωμοσίας του εναντίον του Νέρωνα. Μετά το θάνατο της αυτοκράτειρας Ποππαίας Σαβίνας, της δεύτερης συζύγου του Νέρωνα, ο Νέρων ζήτησε από την Αντωνία να τον παντρευτεί. Όταν η Αντωνία αρνήθηκε, ο Νέρωνας την κατηγόρησε για απόπειρα εξέγερσης και την εκτέλεσε. Ήταν η τελευταία εγγονή του Νέρωνα Κλαύδιου Δρούσου και της Αντωνίας της Νεότερης, από τους οποίους καταγόταν και ο Νέρωνας.
Ο αυλητής του Χάμελιν

Ο αυλητής του Χάμελιν, ή του Χάμελν όπως είναι η σωστή ονομασία με βάση το πρωτότυπο (γερμανικά: Rattenfänger von Hameln‎· o αυλητής / ο γητευτής του Χάμελν), είναι ένας γερμανικός θρύλος, γνωστός κυρίως από την διήγηση των αδερφών Γκριμ και βρίσκεται στη θέση 245 της συλλογής τους "Γερμανικοί μύθοι" (Deutsche Sagen). Ο αρχικός τίτλος της διήγησης ήταν "Τα παιδιά στο Χάμελν" (Die Kinder zu Hameln) στην ελληνική γλώσσα έχει όμως επικρατήσει ο τίτλος "Ο αυλητής του Χάμελν".

 Σύμφωνα με τον μύθο το 1284 εμφανίστηκε στην πόλη Χάμελν ένας περίεργος άνθρωπος που υποσχέθηκε να την απελευθερώσει έναντι αμοιβής, από τα προβλήματα που δημιουργούσαν οι ποντικοί και οι αρουραίοι. Πράγματι ο άνθρωπος αυτός, παίζοντας την φλογέρα του, κατάφερε να οδηγήσει και τελικά να πνίξει τα τρωκτικά σε κοντινό ποτάμι. Ωστόσο μετά την άρνηση των χωρικών να τον αποπληρώσουν για τις υπηρεσίες του, ο ξένος απήγαγε για πάντα τα παιδιά τους, οδηγώντας τα με την φλογέρα του σε παρακείμενο βουνό και από εκεί υπογείως στην Τρανσυλβανία. Η αρχική εκδοχή του μύθου στα γερμανικά Η Μαγική Φλογέρα
At Newport 1960

At Newport 1960 είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ του Αμερικανού blues καλλιτέχνη Muddy Waters, το οποίο κυκλοφόρησε στις 15 Νοεμβρίου του 1960 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Chess Records".

 Ο Waters πραγματοποίησε την ζωντανή του εμφάνιση στο φεστιβάλ του Νιούπορτ στις 3 Ιουλίου του 1960, κατά την περιοδεία που ακολούθησε την κυκλοφορία του άλμπουμ "Muddy Waters Sings Big Bill Broonzy". Το συγκρότημα του αποτελούνταν από τον Ότις Σπαν στο πιάνο, τον Πατ Χέιρ στην κιθάρα, τον Τζέιμς Κότον στην φυσαρμονικα, τον Άντριου Στίβενς στο μπάσο και τον Φράνσις Κλέι στα τύμπανα. Η ηχογράφηση έγινε το απόγευμα της Κυριακής 3 Ιουλίου, με την μπάντα του Waters να ξεκινάει με τα "I Got My Brand on You" και "I'm Your Hoochie Coochie Man" του Γουίλι Ντίξον, συνεχίζοντας με το "Baby Please Don't Go" του Μπ. Τζ. Ουίλιαμς, το "Soon Forgotten" του Τζέιμς Όντεν, το "Tiger in Your Tank" του Ντίξον και το "I Feel So Good" του Big Bill Broonzy. Ακολούθησε το "Got My Mojo Working" σε δύο μέρη, ενώ το set-list του έκλεισε με ένα αυτοσχέδιο κομμάτι του ποιητή Λάνγκστον Χιουζ με τίτλο "Goodbye Newport Blues", το οποίο τραγούδησε ο Σπαν λόγω εξάντλησης του Waters.Στο εξώφυλλο του δίσκου απεικονίζεται η φωτογραφία του τραγουδιστή από το φεστιβάλ του Νιούπορτ, όπου κρατάει μία ημιακουστική κιθάρα. Η κιθάρα ανήκε στον Τζον Λη Χούκερ και την πήρε ο Waters αποκλειστικά για την συγκεκριμένη φωτογραφία, αφήνοντας για λίγο την Fender Telecaster με την οποία έπαιζε εκείνη την ημέρα. Φωτογράφος ήταν ο Μπαρτ Γκόλντμπλατ.Η κυκλοφορία του δίσκου πραγματοποιήθηκε στις 15 Νοεμβρίου του ίδιου έτους σε παραγωγή του Λέοναρντ Τσες, μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Chess" σε συνεργασία με την "MCA". Η πρώτη έκδοση του σε μορφή CD έγινε το 1987 και επανεκδόθηκε το 2001 σε καλύτερη ποιότητα και με τέσσερα επιπλέον κομμάτια, ηχογραφημένα στο Σικάγο, μερικές ημέρες πριν την συναυλία του Νιούπορτ.Το περιοδικό "Rolling Stone" έχει κατατάξει το συγκεκριμένο άλμπουμ στην θέση # 348 της λίστας με τους 500 καλύτερους δίσκους όλων των εποχών, όπως και στην δωδέκατη θέση των πενήντα καλύτερων ζωντανών δίσκων όλων των εποχών. Οι κριτικές που έλαβε υπήρξαν θετικές, με το "Allmusic" να του δίνει την άριστη βαθμολογία των πέντε αστέρων, το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 3,9 / 5, ενώ θετικές κριτικές απέσπασε από τα "Southwest Blues", "Blues Access" και "All About Jazz". Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "At Newport 1960" ήταν οι εξής: Μάντι Γουότερς - φωνητικά, κιθάρα Ότις Σπαν - πιάνο Πατ Χέιρ - κιθάρα Τζέιμς Κότον - φυσαρμόνικα Άντριου Στίβενς - μπάσο Φράνσις Κλέι - τύμπανα At Newport - Muddy Waters | Songs, Reviews, Credits | AllMusic Vinyl Treasures: Muddy Waters - At Newport 1960 Muddy Waters, 'At Newport 1960' - Rolling Stone
Ματιδία η Νεότερη

Η Μινδία Ματιδία ή Βιβία Ματιδία ή Ματιδία η Νεότερη, λατιν.: Mindia Matidia ή Vibia Matidia ή Matidia Minor (85 - μετά το 161) συσχετίστηκε με αρκετούς σημαντικούς αρχαίους Ρωμαίους Αυτοκράτορες. Το σύγχρονο χωριό Ματίτζε (Matigge) στην Iταλία πήρε το όνομά του από αυτήν.

 Ήταν κόρη του κατά τα άλλα άγνωστου Ρωμαίο αριστοκράτη Λεύκιου Μίνδιου και της Σαλονίας Ματιδίας, για την οποία ήταν ο 2ος γάμος. Η μητέρα της ήταν ανιψιά του Τραϊανού Ρωμαίου Αυτοκράτορα. Η μεγαλύτερη ετεροθαλής αδερφή της Βιβία Σαβίνα επρόκειτο να γίνει Αυτοκράτειρα ως σύζυγος του Αδριανού. Ο Αδριανός ήταν επίσης ο 2ος εξάδελφος τής μητέρας της. Η μικρότερη ετεροθαλής αδελφή της Ρουπιλία Φαυστίνα ήταν μητέρα της Αννίας Φαυστίνας της Πρεσβύτερης, συζύγου του Αντωνίνου Πίου Αυτοκράτορα και μητέρα του Μάρκου Άννιου Βήρου, πατέρα του Μάρκου Αυρηλίου Αυτοκράτορα. Μετά το τέλος του πατέρα της το 85, η Ματιδία μαζί με τις ετεροθαλείς αδελφές της ζούσαν με τη γιαγιά και τη μητέρα τους και μεγάλωσαν στην οικία του Τραϊανού, της συζύγου του Πλωτίνας και του πατριού της. Η Ματιδία η Νεότερη δεν έλαβε ποτέ τον τίτλο της Αυγούστας, ούτε παντρεύτηκε ποτέ, ούτε είχε παιδιά (κάτι που ήταν ασυνήθιστο τότε). Ωστόσο ήταν μία πολύ πλούσια, καλλιεργημένη και με επιρροή γυναίκα. Η Tραϊανός της έδωσε μία βίλα, που βρίσκεται το σύγχρονο Ματίτζε (στην Περούτζια της Ούμπρια). Λόγω αυτής της βίλας, η πόλη έγινε γνωστή στα Λατινικά ως Insula Matidiae (σύγχρονη Matigge, Ιταλία). Η Ματιδία χειριζόταν με ικανότητα τις υποθέσεις της και όταν η αδελφή της έγινε Αυτοκράτειρα, συχνά ταξίδευε μαζί με αυτήν και τον γαμπρό της. Η Mατιδία υπέγραψε την αποκατάσταση τού θεάτρου της Σέσα Αουρούνκα (στην Καζέρτα της Καμπανίας), το οποίο πιθανώς υπέστη ζημιές από σεισμό κατά τη διάρκεια της εξουσίας του Αυτοκράτορα Αντωνίνου Πίου (138-161). Η γενναιοδωρία της εορτάστηκε με ένα άγαλμα εδώ. Η Ματιδία έζησε σε προχωρημένη ηλικία και επέζησε των περισσοτέρων από τους συγγενείς της. Στα τελευταία της χρόνια, ήταν πολύ κοντά στον ανιψιό της, τον μετέπειτα Αυτοκράτορα Μάρκο Αυρήλιο και την οικογένειά του. Ο Μάρκος Αυρήλιος μερικές φορές επέτρεπε στις κόρες του να μείνουν με τη θεία τους. Η Mατιδία, όπως και πολλές άλλες πλούσιες άτεκνες γυναίκες, "προσέλκυσε μία σειρά ατόμων που εξαρτιόταν από αυτήν και ήλπιζαν να τους θυμηθεί στη διαθήκη της". Στην κλίνη της σφράγισαν τους κωδίκελούς της (προσθήκες στη διαθήκη της) διασφαλίζοντας την εγκυρότητά τους και εξασφαλίζοντας ότι θα κληρονομήσουν μέρος της σημαντικής περιουσίας της. Με τη διαθήκη της διάφορα μέλη της οικογένειας και συνεργάτες έλαβαν ένα εκατομμύριο σηστέρτιους (μία ρωμαϊκή νομισματική μονάδα), το κτήμα της και διάφορα άλλα αντικείμενα που είχε. Ο διαχειριστής του κτήματος ήταν η Αυτοκράτειρα Φαυστίνα η Νεότερη. Μαρμάρινη προτομή της Μικράς Ματιδιάς https://web.archive.org/web/20060511073315/http://www.comunemonteargentario.it/english/history.htm
Αγάπης Αγώνας Άγονος

Αγάπης Αγώνας Άγονος (αγγλ. Love's Labour's Lost) είναι ο τίτλος μιας από τις πρώιμες κωμωδίες του Ουίλιαμ Σαίξπηρ. Οι σύγχρονοι μελετητές αποδίδουν το έργο στη χρονική περίοδο 1595-1596, σύγχρονο δηλαδή με το Ρωμαίος και Ιουλιέτα και το Όνειρο θερινής νυκτός.Η παλαιότερη καταγεγραμμένη παράσταση του έργου αφορά τα Χριστούγεννα του 1597 στην Αυλή ενώπιον της Βασίλισσας Ελισάβετ.

 Στην αρχή του έργου παρουσιάζεται ο Φερδινάνδος, Βασιλιάς της Ναβάρρας, και οι τρεις ευγενείς φίλοι του (Μπερόουν, Ντυμέν, Λονγκαβίλ), οι οποίοι παίρνουν όρκο να αφιερωθούν στη μελέτη για τρία ολόκληρα χρόνια: θα περιοριστούν στη βιβλιοθήκη, θα νηστεύουν μια φορά την εβδομάδα, θα κοιμούνται μόνο λίγες ώρες κάθε βράδυ και θα στερηθούν τη συντροφιά των γυναικών. Ωστόσο, ο ένας από αυτούς υπενθυμίζει στο βασιλιά ότι στη χώρα καταφτάνουν η πριγκίπισσα της Γαλλίας με συνοδεία τρεις όμορφες αυλικές της (Ροζαλίνα, Μαρία, Κατερίνα), θέτοντάς τους σε πειρασμό: ο βασιλιάς και οι φίλοι του ερωτεύονται την πριγκίπισσα και τη συνοδεία της. Η κεντρική πλοκή διανθίζεται από μικρές κωμικές ιστορίες, όπως, για παράδειγμα, την προσπάθεια "κατάκτησης" μιας χωριατοπούλας από το χαζό Κοστάρ και τον Ισπανό ξιφομάχο Δον Αντριάνο ντε Αρμάδο, καθώς και το ανέβασμα μιας παράστασης από δυο λόγιους, τον Σερ Ναθάνιελ και τον Ολοφέρνη. Στο τέλος αυτής της παράστασης, υπάρχει μια "δυσάρεστη" ανατροπή. Φτάνει η είδηση ότι ο πατέρας της πριγκίπισσας πέθανε κι εκείνη πρέπει να γυρίσει πίσω για να διεκδικήσει το θρόνο. Ο βασιλιάς και οι φίλοι του ορκίζονται πίστη στις αγαπημένες τους, αλλά εκείνες, μην έχοντας πειστεί για το αν η αγάπη τους είναι τόσο δυνατή, ισχυρίζονται ότι πρέπει να περιμένουν ένα χρόνο και μια μέρα για να αποδείξουν την αλήθεια των λόγων τους. Το τέλος είναι κάπως ασυνήθιστο για σαιξπηρικό έργο και γενικότερα κωμωδία της ελισαβετιανής περιόδου. Ωστόσο, το Αγάπης Αγώνας Άγονος συχνά θεωρείται ως το πιο κραυγαλέα "διανοητικό" έργο του Σαίξπηρ, καθώς βρίθει από εκλεπτυσμένα λογοπαίγνια, λογοτεχνικές αναφορές και μια συρραφή των τότε ποιητικών φορμών. Ίσως το έργο γράφτηκε για να παρουσιαστεί στα Inns of Court, όπου θα γινόταν σίγουρα περισσότερο κατανοητό. Το σχολαστικό του χιούμορ δεν είναι κατανοητό από όλους και αποτελεί ίσως την αιτία που το έργο δεν συγκαταλέγεται ανάμεσα στα πιο δημοφιλή του Σαίξπηρ. Love's Labour's Lost: Το πλήρες κείμενο του έργου από το Project Gutenberg
Μπεηλίκι της Τύνιδας

Το μπεηλίκι της Τύνιδας ήταν ένα μεγάλο αυτόνομο μπεηλίκι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που ιδρύθηκε στις 15 Ιουλίου 1705 από τη δυναστεία των Χουσαϊνιδών υπό την ηγεσία του Αλ Χουσαΐν Α΄ ιμπν Αλί αλ-Τουρκί, ο οποίος νίκησε τους Τούρκους νταήδες, παίρνοντας τον έλεγχο των εδαφών της μετέπειτα Τυνησίας.

 Έπειτα από τη νίκη επί των νταήδων και την ουσιαστική διάλυση του εγιαλετίου της Τύνιδας, η Τυνησία εξακολούθησε να είναι υποτελής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και η προσευχή της Παρασκευής προφερόταν στο όνομα του Οθωμανού σουλτάνου, τα χρήματα έφεραν την ονομασία του και ο ετήσιος πρεσβευτής προσέφερε δώρα στην Κωνσταντινούπολη, αλλά οι Οθωμανοί ποτέ ξανά δεν απαίτησαν υπακοή. Το 19ο αιώνα, η χώρα απέκτησε μεγάλο βαθμό αυτονομίας, αν και θεωρούνταν επίσημα οθωμανική επαρχία. Το 1861, η Τυνησία θέσπισε το πρώτο σύνταγμα στον αραβικό κόσμο, αλλά η κίνηση προς την ανεξαρτησία παρεμποδίστηκε από την κακή οικονομία και την πολιτική αναταραχή. Το 1869, η Τυνησία κήρυξε πτώχευση και μια διεθνής οικονομική επιτροπή με εκπροσώπους από τη Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιταλία ανέλαβε τον έλεγχο της οικονομίας. Η Τυνησία έγινε προτεκτοράτο της Γαλλίας στις 12 Μαΐου 1881, αφού οι Γάλλοι υποστήριξαν ότι τα Τυνησιακά στρατεύματα διέσχισαν τα σύνορα της αποικίας τους της Αλγερίας. Η Τυνησία ανακήρυξε την ανεξαρτησία της από τη Γαλλία στις 20 Μαρτίου 1956. Royal Ark
Ανάληψη Τρικάλων

Η Ανάληψη είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Τρυγόνος, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Μαλακασίου, του δήμου Μετεώρων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Τρικάλων, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα.

 Η Ανάληψη είναι ορεινός οικισμός στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Τρικάλων. Βρίσκεται στις νότιες κλιτύς της υψηλής κορυφής «Κράτσοβο» (ή «Βίγλα» 1.564 μ.) των Χασίων, λίγο βορειότερα του Μαλακασιώτη ποταμού (παραπόταμου του Πηνειού) και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 735. Απέχει 51 χλμ. περίπου ΒΔ. των Τρικάλων. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 2001 και προσαρτήθηκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Τρυγόνος, του δήμου Μαλακασίου του νομού Τρικάλων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Μαλακασίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Καλαμπάκας ο οποίος, το 2018, μετονομάστηκε σε δήμο Μετεώρων. Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Google Earth eetaa.gr
Οικογένεια Βάλβη

Η Οικογένεια Βάλβη είναι παλιά αρχοντική οικογένεια των Επτανήσων, της Ακαρνανίας και του Μεσολογγίου με καταγωγή απο την Ιταλία, η οποία ανέδειξε αρκετούς ιερείς, αγωνιστές, νομικούς και πολιτικούς. Σημαντικότερα μέλη της κατα την σύγχρονη ιστορία θεωρούνται οι αδελφοί Δημήτριος και Ζηνόβιος Βάλβης, οι οποίοι ανήλθαν στον πρωθυπουργικό θώκο κατά τον 19ο αιώνα.

 Ζαφείριος Βάλβης, ιερέας που σκοτώθηκε κατά την Έξοδο του ΜεσολογγίουΙωάννης Βάλβης, ιερέας που σκοτώθηκε κατά την έξοδο του Μεσολογγίου και γιος του ΖαφείριουΔημήτριος Βάλβης, πρόεδρος του Αρείου Πάγου, πρωθυπουργός της Ελλάδας και γιος του Ιωάννη Ζηνόβιος Βάλβης, εισαγγελέας, βουλευτής, υπουργός, πρωθυπουργός της Ελλάδας, σύζυγος Αρσινόης Αθανασίου Ραζηκώτσικα και γιος του ΙωάννηΠερικλής Βάλβης, γιος του ΖηνόβιουΖαφείριος - Δημήτριος Βάλβης, νομικός και γιος του ΠερικλήΠερικλής Βάλβης, μηχανικός και γιος του Ζαφείριου-ΔημήτριουΖαφείριος - Δημήτριος Βάλβης, μηχανικός και γιος του ΠερικλήΚωνσταντίνος Βάλβης, πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου Αθηνών, δικηγόρος και γιος του ΠερικλήΤερπίνην Βάλβη, σύζυγος του Ηρακλή Ραζή και κόρη του ΖηνόβιουΣπυρίδων Βάλβης, έμπορος στο Λιβόρνο της Ιταλίας και γιος του Ζαφειρίου Παντολέων Βάλβης, ιερέας, γιος του Ζαφειρίου (πρεσβύτερου), σκοτώθηκε κατά την έξοδο του ΜεσολλογίουΑπόστολος Βάλβης, δικαστής και γιος του ΠαντολέονταΠαντολέων Βάλβης, σύζυγος Μελπομένης Λασκαρίδου και γιος του ΑπόστολουΑχιλλέας Βάλβης - Λασκαρίδης, συνιδρυτής του Ιδρύματος Κωστή Παλαμά, σύζυγος της Ελφρίδης Σβάντες και γιος του ΠαντολέονταΕλισάβετ Βάλβη, γλύπτρια, σύζυγος Εμμανουήλ Γουργιωτόπουλου και κόρη του ΑχιλλέαΣοφία Βάλβη, σύζυγος Γεωργίου Συριώτη και κόρη του ΠαντολέοντοςΕυγενία Συριώτη, τραγουδίστρια και κόρη της ΣοφίαςΜαρία Βάλβη, σύζυγος Κωστή Παλαμά και κόρη του ΑποστόλουΛέανδρος Παλαμάς, ποιητής και γιος της Μαρίας Ναυσικά Παλαμά, πιανίστρια και κόρη της ΜαρίαςΖαφείριος Βάλβης, νομικός και γιος του ΠαντολέονταΠαντολέων Βάλβης, γιος του ΖαφείρηΖαφείριος Βάλβης, δικηγόρος, πολιτευτής, σύγγαμπρος του Γεώργιου Αθανασιάδη-Νόβα και γιος του Παντολέοντα Γεώργιος Βάλβης, Έλληνας αγωνιστής του 1821Ιωάννης Βάλβης, (περ. 1798 - 1884) ήταν Έλληνας αγωνιστής του 1821 και γιος του ΓεώργιουΑντώνιος Βάλβης, γιος του Ιωάννη, εγγονός του Γεωργίου, εξελέγη βουλευτής ΒόνιτσαςΔημήτριος Βάλβης, γιος του Γεωργίου. Λόγω του κατατρεγμού από τον Αλή Πασά αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την πατρίδα του αυτός και ο αδελφός του και να περιπλανηθεί αρκετό χρόνο στην Ιταλία και την Ισπανία. Επέστρεψε στην Ελλάδα πριν της επανάσταση και πέθανε σε μικρή ηλικία. Χρήστος Ευαγγελάτος, Ιστορία του Μεσολογγίου, εκδόσεις Γκοβοστή, Αθήνα 2007 Κωνστ. Π. Πετρόπουλος, "Μεσολογγίτικες Εθνικές Δόξες, οι πέντε Μεσολογγίτες Πρωθυπουργοί", Αθήνα 1971 Περιοδικό "Νέα Εστία", τεύχος 397 (Χριστούγεννα 1943), σελίδες 22 ως 79 Περιοδικό "Νέα Εστία", τεύχος 1278, σελίδα 1456