Μπρέννερο

Το Μπρέννερο (ιταλικά: Brennero, προφέρεται: [ˈbrɛnnero]) ή Μπρέννερ (γερμανικά: Brenner, προφέρεται: [ˈbrɛnɐ]) είναι ιταλική πόλη 2.093 κατοίκων, στην Άλτα Βάλε Ίζαρκο, της αυτόνομης επαρχίας του Μπολτσάνο, στην περιφέρεια του Τρεντίνο-Άνω Αδίγης/Νότιο Τιρόλο. Απέχει 83 χιλιόμετρα από το Μπολτσάνο και συνορεύει με τη Βαλ ντι Βίτσε, με το Βιπιτένο, με το Ράτσινες και με τους αυστριακούς δήμους του Γκσνιτς, Νόιστιφτ ιμ Στούμπαϊταλ και το Όμπερνμπεργκ αμ Μπρέννερ. Ο δήμος βρίσκεται εντός των ορίων της κοιλάδας Βαλ ντι Φλέρες, μια κοιλάδα που εκτείνεται από το δημοτικό διαμέρισμα του Κόλλε Ίζαρκο έως την κορυφή Μοντάρσο των Άλπεων. Το 79,39% του πληθυσμού μιλά Γερμανικά, το 20,29% Ιταλικά και το 0,31% Λαδινικά. Κατά το Μεσαίωνα το Μπρέννερο ήταν μια από τις πόλεις που είχαν δικαίωμα λειτουργίας αγοράς.

 Η πρώτη αναφορά στην πόλη, γίνεται το 1221, με την ονομασία "Oberes Mittewald" και ακολουθούν,το 1288, η ονομασία " Prenner", το 1328, με την ονομασία "ob dem Prenner" και το 1600 με την ονομασία "Brenner". Η ονομασία πιθανόν να προέρχεται από τα αγροκτήματα Brenner της περιοχής, γνωστά από τον 13ο αιώνα και από τον αρχαίο λαό των Βρεύνων, για τους οποίους ο Στράβωνας στα «Γεωγραφικά» μας αναφέρει: Οἱ δὲ Ὀυινδολικοὶ καὶ Νωρικοὶ τὴν ἐκτὸς παρώρειαν κατέχουσι τὸ πλέον· μετὰ Βρεύνων καὶ Γεναύνων, ἤδη τούτων Ἰλλυριῶν. Ἅπαντες δ' οὗτοι καὶ τῆς Ἰταλίας τὰ γειτονεύοντα μέρη κατέτρεχον ἀεὶ καὶ τῆς Ἐλουηττίων καὶ Σηκοανῶν καὶ Βοίων καὶ Γερμανῶν.Ο αρχαίος λαός των Βρεύνων έζησε στην Άλτα Βάλε Ίζαρκο και στις δύο πλευρές του περάσματος του Μπρέννερο, περιοχή η οποία κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους ονομαζόταν «Vallis Vipitina». Κατά το δεύτερο αιώνα οι Ρωμαίοι κατασκεύασαν μια στρατιωτική οδό την εποχή των Μάρκου Αυρήλιου, Σεπτίμιου Σεβήρου και Καρακάλλα. Κατά τον τρίτο αιώνα ο κλάδος της Via Claudia Augusta που περνούσε από το Μπρέννερο, έγινε η πιο σημαντική οδός επικοινωνίας μεταξύ της Ιταλίας και της περιοχής του Δούναβη, αλλά με τις διάφορες βαρβαρικές επιδρομές ο ρόλος της άλλαξε ριζικά. Το 565 μ.Χ ο συγγραφέας Βανάντσιο Φορτουνάτο, κάνει αναφορά σε ένα μικρό ναό, αφιερωμένο στον Άγιο Βαλεντίνο, ρωμαϊκού ρυθμού, ο οποίος κατά το Μεσαίωνα μετατράπηκε σε γοτθικού ρυθμού και στη συνέχεια ανακατασκευάστηκε σε ρυθμό μπαρόκ. Η στρατηγική σημασία της περιοχής επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι μεταξύ 960 και 1530, 66 υψηλόβαθμα στελέχη της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ταξίδεψαν μέσω του συγκεκριμένου περάσματος ως τη Ρώμη για να συναντήσουν τον Πάπα, μεταξύ των οποίων το 1154 ο Φρειδερίκος Α΄ Βαρβαρόσσα. Η περιοχή αποτέλεσε τόπο ζωτικής σημασίας κατά τη διάρκεια των Σταυροφοριών και το 1314 κατασκευάστηκε ένας νέος δρόμος, το Kuntersweg. Το 1414 η κομητεία του Τιρόλου δημιούργησε τελωνείο για τον έλεγχο των εμπορευμάτων, το οποίο έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην κυκλοφορία των εμπορευμάτων προς την Ανατολή, τη Βενετία και τη Βόρεια Ευρώπη. Η αυτοκράτειρα Μαρία Τερέζα της Αυστρίας, το 1740, πραγματοποίησε βελτιωτικά έργα και ο παλιός δρόμος ανακαινίστηκε. Ο Γερμανός φιλόσοφος Γκαίτε, στις 8 Σεπτεμβρίου 1786, σε ένα από τα ταξίδια του στην Ιταλία πέρασε από το Μπρέννερο. Η πόλη ανέκτησε τη σημασία της, με την κατασκευή της σιδηροδρομικής γραμμής μεταξύ Ίνσμπρουκ και Μπολτσάνο, έργο το οποίο ξεκίνησε στις 23 Φεβρουαρίου 1864. Η Συνθήκη του Λονδίνου που υπογράφηκε στις 26 Απριλίου του 1915, παραχώρησε στην Ιταλία την περιοχή από το Τρέντο ως τη σήραγγα του Μπρέννερο και στις 10 Νοεμβρίου 1918, τα πρώτα ιταλικά στρατεύματα έφτασαν στην πόλη. Η Συνθήκη του Αγίου Γερμανού, η οποία υπογράφηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 1919, θέσπισε τα κρατικά σύνορα στο Μπρέννερο και ο βασιλιάς Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ', στις 12 Οκτωβρίου 1921, εγκαινίασε επίσημα τα νεά σύνορα.Στις 18 Μαρτίου 1940 στο πέρασμα του Μπρέννερο πραγματοποιήθηκε η συνάντηση μεταξύ του Αδόλφου Χίτλερ και του Μπενίτο Μουσολίνι.Στις 9 Σεπτεμβρίου 1966, αυτονομιστές της οργάνωσης «Απελευθερωτική Επιτροπή Νοτίου Τιρόλου(BAS)»(γερμαν:Befreiungsausschuss Südtirol), ανατίναξαν έναν σταθμό της Αστυνομίας Οικονομικού Εγκλήματος (ιταλ:Guardia di Finanza ). Η έκρηξη, που σημειώθηκε περίπου στις 11:15, είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο τριών αστυνομικών, των Φράνκο Πετρούτσι, Χέρμπερτ Βόλγκερ και Μαρτίνο Κόσου. Το δικαστήριο του Μιλάνου αναγνώρισε τον ουσιαστικό ρόλο του αυτονομιστή Γκέοργκ Κλοτζ, τον οποίο καταδίκασε. Το έμβλημα θεσπίστηκε το 1906 και απεικονίζει στο αριστερό μέρος έναν μεταλλωρύχο που κρατάει ένα σφυρί στο δεξί του χέρι και μια λάμπα στο αριστερό του, σε ένα καταπράσινο βουνό με κόκκινο φόντο και στο άλλο μέρος απεικονίζει τρία χρώματα: ασημί, μπλε και χρυσό. Ο μεταλλωρύχος συμβολίζει τη μακρόχρονη δραστηριότητα εξόρυξης, που υπήρχε στην περιοχή του Μπρέννερο. Το τρίχρωμο μοτίβο συμβολίζει τα χρώματα των οικοσήμων που κοσμούσαν τα τοπικά αγροκτήματα. Οι κάτοικοι έχουν ως κύρια ασχολία το εμπόριο, τον τουρισμό, τη γεωργία και τις εργασίες μεταποίησης. Ο πρωτογενής τομέας έχει ως βάση την εκτροφή βοοειδών, χοίρων, προβάτων, αιγών, αλόγων και πουλερικών.Το Μπρέννερο συγκαταλέγεται ανάμεσα στις 50 ιταλικές πόλεις με το χαμηλότερο ποσοστό ανεργίας και ανάμεσα στους 150 δήμους(σε σύνολο 8094) με το υψηλότερο κατά κεφαλήν εισόδημα. Το κατά κεφαλήν εισόδημα των κατοίκων ανέρχεται στα 23.731 €. Το Νοέμβριο του 2007, άνοιξε στα σύνορα ένα εμπορικό κέντρο, με σκοπό να ενισχύσει την αγορά, που μετά το άνοιγμα των συνόρων είχε υποστεί οικονομική καθίζηση. Ορισμένοι πολιτικοί κύκλοι είχαν παρουσιάσει προτάσεις για τη μετατροπή του Μπρέννερο σε ελεύθερη οικονομική ζώνη, πράγμα το οποίο τελικά δεν έγινε δεκτό. Το Μπρέννερο είναι η αφετηρία του αυτοκινητόδρομου A22, ο οποίος συνδέει το Ίνσμπρουκ με την Μόντενα. Ο δρόμος που διέρχεται από τη σήραγγα του Μπρέννερο αποτελεί μέρος ενός μεγαλύτερου αυτοκινητοδρόμου, της Ευρωπαϊκής οδού E45. Ο συγκεκριμένος δρόμος ξεκινά από το Καρεσουάντο, στη Σουηδία και φθάνει έως τη Γέλα της Σικελίας και καλύπτει μια απόσταση 4.920 χιλιομέτρων.Η σιδηροδρομική γραμμή (ιταλ. Ferrovia del Brennero, γερμ. Brennerbahn) κατασκευάστηκε το 1867 και ένωσε την πόλη του Μπρέννερο με το Μπολτσάνο. Αποτελεί τμήμα της μεγάλης γραμμής που ενώνει το Ίνσμπρουκ με τη Βερόνα. Η γραμμή διατρέχει την κοιλάδα Άλτα Βάλε Ίζαρκο, ανεβαίνοντας το πέρασμα του Μπρέννερο, συνεχίζει στη Βάλε Ίζαρκο μέχρι την πόλη του Μπολτσάνο και από εδώ, διατρέχει την κοιλάδα του Αδίγη και φτάνει στο Ροβερέτο για να καταλήξει στη Βερόνα. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στον σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης πραγματοποιήθηκαν συναντήσεις μεταξύ Χίτλερ και Μουσολίνι συνήθως σε βαγόνι στο τρένο του πρώτου. Το κλίμα της περιοχής χαρακτηρίζεται από πολύ κρύους χειμώνες και ιδιαίτερα δροσερά καλοκαίρια. (Γερμανικά) Engelbert Auckenthaler, Geschichte der Höfe und Familien des obersten Eisacktals - Brenner, Gossensaß, Pflersch (Schlern-Schriften, 96), Innsbruck, Wagner, 1953. Grande Dizionario Enciclopedico, Unione Tipografico - Editrice Torinese, 1962 Guide d'Italia: Trentino Alto Adige, Editrice TCI, 1976 (Γερμανικά) Hugo Penz, 90 Jahre Brennergrenze - zur Bedeutung der Grenze für regionale Differenzierungsprozesse in der Brennergegend von der Teilung Tirols (1919) bis zur gegenwärtigen Zusammenarbeit im Rahmen der EU, in «Mitteilungen der österreichischen geographischen Gesellschaft», 150 (2008), pp. 75–98. Wittfrida Mitterer (a cura di), Con-fine Brennero, Bolzano, Editrice Athesia, 2006, ISBN 88-8266-410-4 (Γερμανικά) Harald Kofler (a cura di), Die Flurnamen der Marktgemeinde Brenner, Brunico, Bildungsausschuss Gossensaß, 2010. (con ricchissima ortofotografia) RFI S.p.A. Fascicolo Linea 42 (Brennero–Bolzano) RFI S.p.A. Fascicolo Linea 43 (Bolzano–Verona) La ferrovia da Verona a Monaco di Baviera, Edoardo Mori, Calosci Editore Laura Facchinelli, La ferrovia Verona - Brennero. Storia della linea e delle stazioni nel territorio. Bolzano, Athesia, 1995. Επίσημη ιστοσελίδα του Δήμου του Mπρέννερο Webcam από τον αυτοκινητόδρομο του Μπρέννερο